61992CO0041_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-41/92,
The Liberal Democrats, πολιτικό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενο από τους Ian S. Forrester, QC, δικηγόρο δικηγορικού συλλόγου Σκωτίας, Alastair Sutton, Anthony P. Lester, QC, και Daniel Bethlehem, δικηγόρων δικηγορικού συλλόγου Αγγλίας και Ουαλίας, και τον Michael J. S. Renouf, solisitor, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Marc Loesch, 8, rue Zithe,
προσφεύγον,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπουμένου από τους Jorge Campinos, jurisconsulte, Johann Schoo και Francois Vainker, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τη Γενική Γραμματεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Kirchberg,
καθού,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παραλείποντας να καταρτίσει σχέδια διεξαγωγής εκλογών με άμεση και καθολική ψηφοφορία κατά ενιαία διαδικασία σε όλα τα κράτη μέλη, παρέβη τα άρθρα 138, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, 21, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, 108, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚΑΕ, καθώς και το άρθρο 7, παράγραφος 1, της πράξεως περί εκλογής των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με άμεση και καθολική ψηφοφορία, προσαρτημένης στην απόφαση 76/787/ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, Ευρατόμ του Συμβουλίου της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 (Ευρωπαϊκή 'Ενωση, Συλλογή Συνθηκών, Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, 1993, τ. Ι, μέρος Ι, σ. 793).
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους O. Due, Πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη, G. C. Rodriguez Iglesias και J. L. Murray, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, F. A. Schockweiler, M. Diez de Velasco, P. J. G. Kapteyn και D. A. O. Edward, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Darmon
γραμματέας: Lynn Hewlett, υπάλληλος διοικήσεως,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Φεβρουαρίου 1992, The Liberal Democrats, πολιτικό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, άσκησε, δυνάμει του άρθρου 175, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παραλείποντας να καταρτίσει σχέδια διεξαγωγής εκλογών με άμεση και καθολική ψηφοφορία κατά ενιαία διαδικασία σε όλα τα κράτη μέλη, παρέβη τα άρθρα 138, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, 21, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚΑΧ, 108, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΚΑΕ, καθώς και το άρθρο 7, παράγραφος 1, της πράξεως περί εκλογής των αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με άμεση και καθολική ψηφοφορία, προσαρτημένης στην απόφαση 76/787/ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, Ευρατόμ, του Συμβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 1976 (Ευρωπαϊκή 'Ενωση, Συλλογή Συνθηκών, Υπηρεσία Επισήμων Εκδόσεων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, 1993, τ. Ι, μέρος Ι, σ. 793).
2 Στις 10 Μαρτίου 1993 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε το ψήφισμα Α3/0381/92 περί του σχεδίου ενιαίας εκλογικής διαδικασίας για την εκλογή των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βάσει του άρθρου 138, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ.
3 Κληθέν από το Δικαστήριο να λάβει θέση επί του αντικειμένου της προσφυγής κατόπιν της εκδόσεως του ψηφίσματος αυτού, το προσφεύγον παραδέχθηκε ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενήργησε όπως όφειλε βάσει του άρθρου 138, παράγραφος 3, της Συνθήκης.
4 Υπό τις συνθήκες αυτές και χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί το παραδεκτό της προσφυγής κατά παραλείψεως που ασκήθηκε κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθώς και το αν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε πράγματι παραλείψει να ενεργήσει έως την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής, διαπιστώνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, παρέλκει πλέον η έκδοση αποφάσεως επί της παρούσας προσφυγής.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
5 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του. Το Δικαστήριο φρονεί ότι, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί κατά πόσον ευσταθούσαν οι ισχυρισμοί των διαδίκων, από τις συναφείς με την υπόθεση περιστάσεις και την εξέλιξη της διαδικασίας προκύπτουν επαρκείς λόγοι προκειμένου ο κάθε διάδικος να φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
διατάσσει:
1) Καταργεί τη δίκη.
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Λουξεμβούργο, 10 Ιουνίου 1993.