62014TJ0639(01)_RES
Υπόθεση T‑639/14 RENV II
Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού AE (ΔΕΗ)κατάΕυρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έκτο πενταμελές τμήμα) της 12ης Νοεμβρίου 2025
«Κρατικές ενισχύσεις – Τιμολόγιο προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας – Σύναψη συνυποσχετικού διαιτησίας για τον καθορισμό του τιμολογίου – Απόφαση περί θέσης της καταγγελίας στο αρχείο – Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται η απουσία κρατικής ενίσχυσης – Δικαίωμα ακροάσεως – Πλεονέκτημα – Κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή – Περίπλοκη οικονομική εκτίμηση»
Προσφυγή ακυρώσεως – Προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου – Αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου από το Δικαστήριο με αναπομπή της υπόθεσης – Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου επί του συνόλου των προβληθέντων λόγων ακυρώσεως – Εξαίρεση – Νομικά ζητήματα που έχουν επιλυθεί οριστικά από το Δικαστήριο
(Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, άρθρο 191)
(βλ. σκέψεις 36-41)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Έννοια – Εκτίμηση με βάση το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή – Διαφορά σχετικά με το τιμολόγιο μεταξύ προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας που ελέγχεται από το Δημόσιο και του κύριου πελάτη του – Απόφαση του προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας περί ανάθεσης της επίλυσης της διαφοράς σε διαιτητικό δικαστήριο – Εξέταση του κατά πόσον χορηγήθηκε πλεονέκτημα στον κύριο πελάτη με την απόφαση αυτή – Εφαρμογή του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή – Αδυναμία του προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας να προβλέψει το τιμολόγιο προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας που καθορίζεται με τη διαιτητική απόφαση – Δεν ασκεί επιρροή
(Άρθρο 107 § 1 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 46, 51-54, 67-85)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Εξέταση από την Επιτροπή – Προκαταρκτικό στάδιο και στάδιο κατ’ αντιπαράθεση διαδικασίας – Υποχρέωση της Επιτροπής να κινήσει την κατ’ αντιπαράθεση διαδικασία σε περίπτωση σοβαρών δυσχερειών – Διαφορά σχετικά με το τιμολόγιο μεταξύ προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας που ελέγχεται από το Δημόσιο και του κύριου πελάτη του – Απόφαση του προμηθευτή ηλεκτρικής ενέργειας περί ανάθεσης της επίλυσης της διαφοράς σε διαιτητικό δικαστήριο – Εξέταση του κατά πόσον χορηγήθηκε πλεονέκτημα στον κύριο πελάτη με την απόφαση αυτή – Εκτίμηση με βάση το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή – Απόφαση της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται ότι δεν υφίσταται κρατική ενίσχυση χωρίς να κινηθεί επίσημη διαδικασία έρευνας – Απουσία σοβαρών δυσχερειών οι οποίες υποχρεώνουν την Επιτροπή να κινήσει επίσημη διαδικασία έρευνας
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 102-111, 148, 154, 161, 166, 170, 174-200)
Πράξεις των θεσμικών οργάνων – Ανάκληση – Παράτυπες πράξεις – Απόφαση της Επιτροπής να θέσει στο αρχείο καταγγελία με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης ΛΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων – Έκδοση νέας απόφασης η οποία καταργεί και αντικαθιστά την απόφαση περί θέσης της καταγγελίας στο αρχείο – Απόφαση με την οποία διαπιστώνεται ότι δεν υφίσταται κρατική ενίσχυση – Απόφαση εκδοθείσα κατά το πέρας της διαδικασίας προκαταρκτικής εξέτασης – Υποχρέωση της Επιτροπής να επαναλάβει πλήρως τη διαδικασία αυτή – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 223-226)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Διοικητική διαδικασία – Δικαίωμα ακροάσεως των ενδιαφερομένων – Όρια
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 24 § 2)
(βλ. σκέψεις 227-233)
Πράξεις των θεσμικών οργάνων – Ανάκληση – Παράτυπες πράξεις – Απόφαση της Επιτροπής να θέσει στο αρχείο καταγγελία με την οποία ζητείται να διαπιστωθεί παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης ΛΕΕ περί κρατικών ενισχύσεων – Έκδοση νέας απόφασης η οποία καταργεί και αντικαθιστά την απόφαση περί θέσης της καταγγελίας στο αρχείο – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 252-259)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο σε πενταμελή σύνθεση, επικυρώνει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την οποία διαπιστώθηκε ότι η προσφυγή ελληνικής κρατικής επιχείρησης σε διαιτησία με σκοπό την επίλυση εμπορικής διαφοράς μεταξύ αυτής και άλλης επιχείρησης δεν συνεπαγόταν τη χορήγηση κρατικής ενίσχυσης κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο παρέχει διευκρινίσεις σχετικά με την εφαρμογή της αρχής του ιδιώτη επιχειρηματία υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, προκειμένου να κρίνει αν η ελληνική κρατική επιχείρηση, με την απόφασή της να αναθέσει την επίλυση της διαφοράς σε διαιτητικό δικαστήριο, χορήγησε οικονομικό πλεονέκτημα στην άλλη ενδιαφερόμενη επιχείρηση.
Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού ΑΕ (ΔΕΗ), παραγωγός και προμηθευτής ηλεκτρικής ενέργειας ελεγχόμενη από το Ελληνικό Δημόσιο, και ο κύριος πελάτης της, η Metlen Energy & Metals AE (στο εξής: Metlen), είχαν εμπλακεί σε διαφορά σχετικά με το ζήτημα του τιμολογίου προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας που χρέωνε η ΔΕΗ στη Metlen.
Το 2011, η ΔΕΗ και η Metlen συνήψαν συνυποσχετικό διαιτησίας με το οποίο αποφάσισαν οικειοθελώς να αναθέσουν την επίλυση της διαφοράς τους στη μόνιμη διαιτησία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (στο εξής: ΡΑΕ, Ελλάδα). Ειδικότερα, η επίλυση της διαφοράς ανατέθηκε σε διαιτητικό δικαστήριο συσταθέν σύμφωνα με το συνυποσχετικό διαιτησίας και τους κανόνες που διέπουν τη μόνιμη διαιτησία της ΡΑΕ.
Κατά το συνυποσχετικό διαιτησίας, το διαιτητικό δικαστήριο κλήθηκε να καθορίσει, βάσει των διαπραγματεύσεων που είχαν διεξαχθεί μεταξύ της ΔΕΗ και της Metlen, τιμολόγιο προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας που θα ανταποκρινόταν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Metlen και θα κάλυπτε τουλάχιστον το βαρύνον τη ΔΕΗ κόστος. Εξάλλου, το διαιτητικό δικαστήριο έπρεπε να λάβει υπόψη το κανονιστικό πλαίσιο που προσδιόρισαν τα μέρη του συνυποσχετικού, το οποίο περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, απόφαση της ΡΑΕ περί καθορισμού των βασικών αρχών τιμολόγησης των πελατών υψηλής τάσης.
Εν τω μεταξύ, η Metlen συνέχιζε να μην εξοφλεί στο σύνολό τους τους μηνιαίους λογαριασμούς κατανάλωσης που εξέδιδε η ΔΕΗ, στο μέτρο που αμφότερες εξακολουθούσαν να διαφωνούν ως προς το εφαρμοστέο τιμολόγιο. Η ΔΕΗ απείλησε τη Metlen ότι θα διέκοπτε την προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας αν δεν εξοφλούσε τους αμφισβητούμενους λογαριασμούς, με αποτέλεσμα η Metlen να υποβάλει καταγγελία στη ΡΑΕ ζητώντας τη λήψη προσωρινών μέτρων.
Κατόπιν της εν λόγω καταγγελίας, η ΡΑΕ, με απόφαση της 9ης Μαΐου 2012, καθόρισε προσωρινό τιμολόγιο για την προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας στη Metlen.
Στις 15 Ιουνίου 2012 η ΔΕΗ υπέβαλε καταγγελία στην Επιτροπή σχετικά με την εν λόγω απόφαση (στο εξής: καταγγελία του 2012), στην οποία προέβαλλε ότι το προσωρινό τιμολόγιο που καθορίστηκε από τη ΡΑΕ την υποχρέωνε να προμηθεύει ηλεκτρική ενέργεια στη Metlen σε τιμή χαμηλότερη από το κόστος της και συνιστούσε παράνομη κρατική ενίσχυση.
Με απόφαση της 31ης Οκτωβρίου 2013, το διαιτητικό δικαστήριο καθόρισε τιμολόγιο προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας στη Metlen για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 2010 έως 31 Δεκεμβρίου 2013 (στο εξής: διαιτητική απόφαση).
Στις 23 Δεκεμβρίου 2013 η ΔΕΗ υπέβαλε στην Επιτροπή δεύτερη καταγγελία για παράβαση των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων, καθόσον το καθορισθέν με τη διαιτητική απόφαση τιμολόγιο ήταν χαμηλότερο από εκείνο που είχε καθοριστεί προσωρινά από τη ΡΑΕ.
Με έγγραφο της 12ης Ιουνίου 2014, η Επιτροπή ενημέρωσε τη ΔΕΗ για τη θέση της ως άνω καταγγελίας στο αρχείο (στο εξής: επίδικο έγγραφο). Κατόπιν αυτού, ΔΕΗ άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά του επίδικου εγγράφου, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό T-194/14.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, η Επιτροπή απέρριψε τις καταγγελίες της ΔΕΗ με απόφαση της 25ης Μαρτίου 2015 (στο εξής: πρώτη επίδικη απόφαση) (
1
), διαπιστώνοντας, αφενός, ότι η καταγγελία του 2012 είχε καταστεί άνευ αντικειμένου και, αφετέρου, ότι κανένα πλεονέκτημα, κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, δεν είχε παρασχεθεί στη Metlen, δεδομένου ότι η απόφαση της ΔΕΗ να υποβάλει τη διαφορά τους σε διαιτησία ήταν σύμφωνη με την αρχή του ιδιώτη επενδυτή.
Στη συνέχεια, η ΔΕΗ άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά της πρώτης επίδικης απόφασης, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό T-352/15.
Με διάταξη της 9ης Φεβρουαρίου 2016 (
2
), το Γενικό Δικαστήριο απεφάνθη ότι παρείλκε η έκδοση απόφασης επί της προσφυγής στην υπόθεση T-639/14. Εντούτοις, μετά την άσκηση αναιρέσεως, το Δικαστήριο αναίρεσε τη διάταξη αυτήν με απόφαση της 31ης Μαΐου 2017 (
3
) και ανέπεμψε την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, όπου πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό T-639/14 RENV.
Στις 14 Αυγούστου 2017 η Επιτροπή εξέδωσε δεύτερη απόφαση, με την οποία κατάργησε και αντικατέστησε τόσο το επίδικο έγγραφο όσο και την πρώτη επίδικη απόφαση (στο εξής: δεύτερη επίδικη απόφαση) (
4
). Βασιζόμενη σε λόγους πανομοιότυπους με εκείνους που εκτέθηκαν στην πρώτη επίδικη απόφαση, η δεύτερη απόφαση επιβεβαιώνει, αφενός, ότι η καταγγελία του 2012 είχε καταστεί άνευ αντικειμένου, καθόσον το τιμολόγιο που καθορίστηκε με τη διαιτητική απόφαση είχε αντικαταστήσει αναδρομικώς το προσωρινό τιμολόγιο που είχε καθοριστεί με την απόφαση της ΡΑΕ της 9ης Μαΐου 2012, και, αφετέρου, ότι η διαιτητική απόφαση δεν συνεπαγόταν τη χορήγηση κρατικής ενίσχυσης κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ.
Κατόπιν των ανωτέρω, η ΔΕΗ άσκησε προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά της δεύτερης επίδικης απόφασης, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό T-740/17.
Με απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2021 (
5
), το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τόσο το επίδικο έγγραφο όσο και την πρώτη και τη δεύτερη επίδικη απόφαση, κρίνοντας ότι η διαιτητική απόφαση μπορούσε να παράσχει στη Metlen παράνομο πλεονέκτημα καταλογιστέο στο Ελληνικό Δημόσιο και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να καταστήσει δυνατή ή να διαιωνίσει τη χορήγηση παράνομης ενίσχυσης.
Επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως κατά της ως άνω απόφασης, το Δικαστήριο διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι η διαιτητική απόφαση αποτελούσε κρατικό μέτρο δυνάμενο να συνιστά κρατική ενίσχυση (
6
).
Κατά το Δικαστήριο, η Επιτροπή ορθώς είχε θεωρήσει, αφενός, ότι, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, το μόνο κρατικό μέτρο που μπορούσε να συνιστά κρατική ενίσχυση ήταν η απόφαση της ΔΕΗ να συνάψει με τη Metlen το συνυποσχετικό διαιτησίας και, αφετέρου, ότι προκειμένου να διαπιστωθεί αν η απόφαση αυτή είχε παράσχει πλεονέκτημα στη Metlen έπρεπε να εξακριβωθεί αν ένας ιδιώτης επιχειρηματίας θα είχε λάβει, υπό τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς, την απόφαση αυτή με τους ίδιους όρους.
Το Δικαστήριο αναίρεσε συνεπώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και ανέπεμψε τις υποθέσεις στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί των προβληθέντων ενώπιόν του λόγων ακυρώσεως και επιχειρημάτων επί των οποίων δεν είχε αποφανθεί το Δικαστήριο.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως της δεύτερης επίδικης αποφάσεως, η ΔΕΗ αμφισβητεί τόσο τη δυνατότητα εφαρμογής του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή όσο και, επικουρικώς, τη συγκεκριμένη εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου στην απόφαση αυτή προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσον χορηγήθηκε πλεονέκτημα στη Metlen.
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι στην κατά το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έννοια της «ενίσχυσης» δεν μπορεί να περιλαμβάνεται μέτρο ληφθέν υπέρ ορισμένης επιχείρησης μέσω κρατικών πόρων όταν η επιχείρηση αυτή θα μπορούσε να τύχει του ίδιου πλεονεκτήματος υπό περιστάσεις που αντιστοιχούν στις συνήθεις συνθήκες της αγοράς. Μολονότι η εκτίμηση των συνθηκών υπό τις οποίες χορηγήθηκε ένα τέτοιο πλεονέκτημα πραγματοποιείται, κατ’ αρχήν, κατ’ εφαρμογήν της αρχής του ιδιώτη επιχειρηματία υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, το κριτήριο που επιβάλλεται να χρησιμοποιηθεί σε συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να προσδιορίζεται ιδίως βάσει της φύσεως της σχεδιαζόμενης από την οικεία κρατική οντότητα πράξης. Μεταξύ των κριτηρίων που δύνανται να εφαρμοστούν συγκαταλέγεται το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή.
Κατόπιν της υπενθύμισης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει, κατ’ αρχάς, τα διάφορα επιχειρήματα με τα οποία η ΔΕΗ αμφισβητεί τη δυνατότητα εφαρμογής του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή στην προκειμένη περίπτωση.
Όσον αφορά, ειδικότερα, το επιχείρημα της ΔΕΗ ότι η απόφασή της να δεχθεί την υπαγωγή της διαφοράς σε διαιτησία δεν μπορεί να εξεταστεί υπό το πρίσμα του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή δεν συνιστά οικονομική δραστηριότητα, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, κατά τη νομολογία, η συμπεριφορά ενός ιδιώτη επιχειρηματία υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς καθοδηγείται, κατ’ αρχήν, από προοπτικές αποδοτικότητας. Υποβάλλοντας τη διαφορά στη διαιτησία της ΡΑΕ, η ΔΕΗ επιδίωξε όντως την επίτευξη ορισμένης αποδοτικότητας κατά την έννοια της νομολογίας, δεδομένου ότι η εν λόγω δικονομική επιλογή τής παρείχε τη δυνατότητα, σύμφωνα με τις εξηγήσεις της, να ανακτήσει τουλάχιστον ένα μέρος των οφειλόμενων από τη Metlen ποσών, τούτο δε εντός του συντομότερου δυνατού χρόνου.
Δεδομένου ότι υπό το πρίσμα του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή πρέπει να εξεταστεί ακριβώς η απόφαση της ΔΕΗ περί υπαγωγής της διαφοράς σε διαιτησία, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει επίσης, στηριζόμενο στην αναιρετική απόφαση, το επιχείρημα της ΔΕΗ ότι η συμπεριφορά της θα έπρεπε να συγκριθεί με εκείνη ενός υποθετικού ιδιώτη επιχειρηματία όσον αφορά το τιμολόγιο που καθορίστηκε με τη διαιτητική απόφαση. Εξάλλου, το γεγονός ότι η ΔΕΗ δεν μπορούσε να προβλέψει την τιμή που θα καθοριζόταν με τη διαιτητική απόφαση δεν αρκεί για να αποκλειστεί η δυνατότητα εφαρμογής του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή εν προκειμένω.
Όσον αφορά την εφαρμογή του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή στα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει, εν συνεχεία, τα επιχειρήματα με τα οποία η ΔΕΗ επιδιώκει να αποδείξει ότι, κατά την εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου στη δεύτερη επίδικη απόφαση, η Επιτροπή στηρίχθηκε σε προδήλως εσφαλμένη εκτίμηση, αφενός, των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, του κατάλληλου πλαισίου και των στοιχείων που έπρεπε να αξιολογηθούν υπό το πρίσμα του εν λόγω κριτηρίου.
Για την εξέταση των επιχειρημάτων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει αρχικώς ότι η Επιτροπή εξέδωσε τη δεύτερη επίδικη απόφαση κατόπιν προκαταρκτικής εξέτασης, κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ. Επομένως, σύμφωνα με τον σκοπό της εν λόγω διάταξης και το καθήκον χρηστής διοίκησης που υπέχει, η Επιτροπή όφειλε να λάβει τα αναγκαία μέτρα και να διενεργήσει τους αναγκαίους ελέγχους προκειμένου να υπερβεί ενδεχόμενες δυσχέρειες, ώστε να άρει όλες τις υφιστάμενες αμφιβολίες ως προς τον συμβατό χαρακτήρα του υπό εξέταση μέτρου με την εσωτερική αγορά. Σε περίπτωση που η προκαταρκτική εξέταση του ως άνω μέτρου δεν παρείχε στην Επιτροπή τη δυνατότητα να υπερβεί όλες τις δυσχέρειες που ανέκυψαν κατά την εκτίμηση της συμβατότητάς του προς την εσωτερική αγορά, τότε θα όφειλε να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, χωρίς να διαθέτει προς τούτο διακριτική ευχέρεια.
Υπό το πρίσμα της διευκρίνισης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει αν τα επιχειρήματα που προέβαλε η ΔΕΗ καθιστούσαν δυνατό τον εντοπισμό αμφιβολιών ως προς τη συμβατότητα της απόφασής της να συνάψει το συνυποσχετικό διαιτησίας με τη νομοθεσία περί κρατικών ενισχύσεων, οι οποίες θα επέβαλλαν στην Επιτροπή την υποχρέωση να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει, αφενός, ότι η ΔΕΗ δεν προσκόμισε στοιχεία ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εκ μέρους της Επιτροπής εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς και των συνθηκών υπό τις οποίες υποβλήθηκε η υπόθεση ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου, όπως αυτές προκύπτουν από τη δεύτερη επίδικη απόφαση.
Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει το επιχείρημα της ΔΕΗ ότι η Επιτροπή έπρεπε κατ’ ανάγκη να έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσχέρειες κατά την αξιολόγηση του πλαισίου εντός του οποίου η ΔΕΗ έλαβε την απόφαση περί υπαγωγής της διαφοράς σε διαιτησία και, ιδίως, της κατάστασης της Metlen και της σχετικής αγοράς.
Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η επιλογή της ΔΕΗ να υποβάλει τη διαφορά σε διαιτησία είναι σύμφωνη με το κριτήριο της «αποδοτικότητας» την οποία θα επιδίωκε ένας υποθετικός ιδιώτης επενδυτής ευρισκόμενος στην κατάσταση της ΔΕΗ και ενεργών υπό τις συνήθεις συνθήκες της αγοράς, δεδομένου ότι η επιλογή αυτή καθιστούσε δυνατή, σύμφωνα με τις εξηγήσεις της ΔΕΗ, την πληρωμή των ποσών που της οφείλονταν από τη Metlen εντός του συντομότερου χρονικού διαστήματος.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, σύμφωνα με τις απαιτήσεις που εξέθεσε το Δικαστήριο στην αναιρετική απόφαση, η Επιτροπή, αφενός, εξέτασε τις περιστάσεις υπό τις οποίες η ΔΕΗ είχε αποφασίσει την υπαγωγή της διαφοράς σε διαιτησία και, αφετέρου, επαλήθευσε κατά πόσον ένας ιδιώτης επιχειρηματίας θα είχε λάβει την εν λόγω απόφαση με τους ίδιους όρους. Ως προς το τελευταίο αυτό ζήτημα, η ΔΕΗ δεν προσκόμισε εξάλλου κανένα αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει αμφιβολίες ως προς την προσφυγή σε διαιτησία εκ μέρους ενός μέσου συνετού και επιμελούς ιδιώτη επιχειρηματία ευρισκόμενου στην ίδια κατάσταση με τη ΔΕΗ.
Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η εξέταση του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή δεν σημαίνει ότι η Επιτροπή υποχρεούνταν να αποδείξει ότι ένας ιδιώτης επιχειρηματίας θα είχε λάβει την ίδια ακριβώς απόφαση με τη ΔΕΗ, αλλά ότι η απόφαση της ΔΕΗ είναι εύλογη υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων υπό τις οποίες ελήφθη.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ΔΕΗ δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή όφειλε να έχει αμφιβολίες κατά την εφαρμογή του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή στα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, οι οποίες θα την υποχρέωναν να κινήσει την επίσημη διαδικασία έρευνας. Ως εκ τούτου, απορρίπτει τα επιχειρήματα της ΔΕΗ με τα οποία αμφισβητείται η εφαρμογή του εν λόγω κριτηρίου από την Επιτροπή στη δεύτερη επίδικη απόφαση.
Διαπιστώνοντας ότι κατά τον χρόνο έκδοσης της δεύτερης επίδικης απόφασης η Επιτροπή μπορούσε νομίμως να διαπιστώσει ότι η καταγγελία του 2012 είχε καταστεί άνευ αντικειμένου κατόπιν της διαιτητικής απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει επιπλέον τις αιτιάσεις που βάλλουν κατά της απόφασης της Επιτροπής να θέσει στο αρχείο την καταγγελία του 2012.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίο η ΔΕΗ αμφισβητεί τη νομιμότητα της αντικατάστασης του επίδικου εγγράφου και της πρώτης επίδικης απόφασης από τη δεύτερη επίδικη απόφαση, δεδομένου ότι, με τη δεύτερη επίδικη απόφαση, η Επιτροπή όχι μόνον ανακάλεσε το επίδικο έγγραφο και την πρώτη επίδικη απόφαση, αλλά και διασαφήνισε την έλλειψη νομιμότητας των πράξεών της την οποία επιθυμούσε να θεραπεύσει, σύμφωνα με τις απαιτήσεις που έθεσε το Δικαστήριο στην απόφαση ΔΕΗ κατά Επιτροπής (C-228/16 P).
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή στην υπόθεση T-740/17 RENV και καταργεί τη δίκη επί των προσφυγών στις υποθέσεις T-639/14 RENV II και T-352/15 RENV.
(
1
)	Απόφαση C(2015) 1942 final της Επιτροπής, της 25ης Μαρτίου 2015 [υπόθεση SA.38101 (2015/NN) (πρώην 2013/CP) Ελλάδα - Εικαζόμενη κρατική ενίσχυση προς την Αλουμίνιον Α.Ε. με τη μορφή τιμολογίων ηλεκτρικής ενέργειας κάτω του κόστους κατόπιν διαιτητικής απόφασης] (ΕΕ 2015, C 219, σ. 2).
(
2
)	Διάταξη της 9ης Φεβρουαρίου 2016, ΔΕΗ κατά Επιτροπής (Τ-639/14, EU:T:2016:77).
(
3
)	Απόφαση της 31ης Μαΐου 2017, ΔΕΗ κατά Επιτροπής (C-228/16 P, EU:C:2017:409).
(
4
)	Απόφαση C(2017) 5622 final, της 14ης Αυγούστου 2017 [υπόθεση SA.38101 (2015/NN) (πρώην 2013/CP) - Ελλάδα - Εικαζόμενη κρατική ενίσχυση προς την Αλουμίνιον Α.Ε. με τη μορφή τιμολογίων ηλεκτρικής ενέργειας κάτω του κόστους κατόπιν διαιτητικής απόφασης] (ΕΕ 2017, C 291, σ. 2).
(
5
)	Απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2021, ΔΕΗ κατά Επιτροπής (T-639/14 RENV, T-352/15 και T-740/17, EU:T:2021:604).
(
6
)	Απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2024, Μυτιληναίος κατά ΔΕΗ και ΕπιτροπήςC‑701/21 P και C‑739/21 P, EU:C:2024:146) (στο εξής: αναιρετική απόφαση).