Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 22ας Ιανουαρίου 2026 (*)
« Παράβαση κράτους μέλους – Ελευθερία εγκαταστάσεως – Εθνική ρύθμιση με την οποία καθορίζονται, για ορισμένα βασικά οικοδομικά υλικά, τιμές αναφοράς χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς – Υποχρέωση καταβολής “πρόσθετου εξορυκτικού τέλους” το οποίο αντιστοιχεί στο 90 % της διαφοράς μεταξύ της τιμής αναφοράς και της τιμής πωλήσεως – Μέτρο που επηρεάζει κυρίως επιχειρήσεις ανήκουσες σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη – Έλλειψη δικαιολογήσεως – Διαδικασία πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προτύπων και προδιαγραφών και των κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες της κοινωνίας της πληροφορίας – Οδηγία (ΕΕ) 2015/1535 – Άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ – Έννοια του όρου “άλλη απαίτηση” »
Στην υπόθεση C‑144/24,
με αντικείμενο προσφυγή του άρθρου 258 ΣΛΕΕ λόγω παραβάσεως, η οποία ασκήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2024,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την
L. Armati, τον M. Mataija και τον A. Tokár,
προσφεύγουσα,
κατά
Ουγγαρίας, εκπροσωπούμενης από τον M. Z. Fehér, την
R. Kissné Berta και την K. Szíjjártó,
καθής,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, J. Passer, E. Regan, Δ. Γρατσία και B. Smulders, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Α. Ράντος
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 30ής Απριλίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την προσφυγή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι η Ουγγαρία, θεσπίζοντας
–        τις διατάξεις σχετικά με την καταβολή πρόσθετου εξορυκτικού τέλους και με τον ελάχιστο όγκο εξορύξεως ορισμένων ορυκτών πόρων οι οποίες διαλαμβάνονται, αντιστοίχως, στο a gazdaság újraindítása érdekében fizetendő kiegészítő bányajáradékról szóló 404/2021. (VII. 8.) Korm. rendeletet [κυβερνητικό διάταγμα 404/2021 (VII. 8.) σχετικά με το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος που πρέπει να καταβάλλεται με σκοπό την ανάκαμψη της οικονομίας, στο εξής: διάταγμα 404/2021] και στο a bányászatról szóló 1993. évi XLVIII. törvény eltérő alkalmazásáról szóló 405/2021. (VII. 8.) Korm. rendeletet [κυβερνητικό διάταγμα 405/2021 (VII. 8.) για την εισαγωγή παρεκκλίσεως από τον νόμο XLVIII του 1993 περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων, στο εξής: διάταγμα 405/2021], καθώς και
–        τα άρθρα 27/A, 27/B και 27/C του a bányászatról szóló 1993. évi XLVIII. törvény (νόμου XLVIII του 1993 περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων), όπως τροποποιήθηκε με τον az egyes energetikai és közlekedési tárgyú, valamint kapcsolódó törvények módosításáról 2021. évi CXXXVI. törvény (νόμο CXXXVI του 2021 για την τροποποίηση ορισμένων νόμων σχετικών με την ενέργεια, τις μεταφορές και συναφή θέματα, στο εξής: νόμος CXXXVI του 2021, στο εξής: νόμος περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων),
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΣΛΕΕ και από το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας (ΕΕ) 2015/1535 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Σεπτεμβρίου 2015, για την καθιέρωση μιας διαδικασίας πληροφόρησης στον τομέα των τεχνικών προδιαγραφών και των κανόνων σχετικά με τις υπηρεσίες της κοινωνίας των πληροφοριών (ΕΕ 2015, L 241, σ. 1).
I.      Το νομικό πλαίσιο
Α.      Το δίκαιο της Ένωσης
2        Το άρθρο 49 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Στο πλαίσιο των κατωτέρω διατάξεων, οι περιορισμοί της ελευθερίας εγκαταστάσεως των υπηκόων ενός κράτους μέλους στην επικράτεια ενός άλλου κράτους μέλους απαγορεύονται. Η απαγόρευση αυτή εκτείνεται επίσης στους περιορισμούς για την ίδρυση πρακτορείων, υποκαταστημάτων ή θυγατρικών εταιρειών από τους υπηκόους ενός κράτους μέλους που είναι εγκατεστημένοι στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους.
Η ελευθερία εγκαταστάσεως περιλαμβάνει την ανάληψη και την άσκηση μη μισθωτών δραστηριοτήτων, καθώς και τη σύσταση και τη διαχείριση επιχειρήσεων, και ιδίως εταιρειών κατά την έννοια του άρθρου 54, δεύτερη παράγραφος, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζονται από τη νομοθεσία της χώρας εγκαταστάσεως για τους δικούς της υπηκόους, με την επιφύλαξη των διατάξεων του κεφαλαίου της παρούσας Συνθήκης που αναφέρονται στην κυκλοφορία κεφαλαίων.»
3        Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535 ορίζει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[...]
δ)      “άλλη απαίτηση”: απαίτηση, εκτός των τεχνικών προδιαγραφών, επιβαλλόμενη σε ένα προϊόν, ιδίως για λόγους προστασίας των καταναλωτών ή του περιβάλλοντος, η οποία αφορά τον κύκλο ζωής του προϊόντος μετά τη διάθεσή του στην αγορά, όπως οι συνθήκες χρησιμοποίησης, ανακύκλωσης, επαναχρησιμοποίησης ή εξάλειψής του, εφόσον οι συνθήκες αυτές μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη σύνθεση ή τη φύση του προϊόντος, ή την εμπορία του·
[...]
ζ)      “σχέδιο τεχνικού κανόνα”: το κείμενο μιας τεχνικής προδιαγραφής ή άλλης απαίτησης ή ενός κανόνα σχετικά με τις υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των διοικητικών διατάξεων, που εκπονείται προκειμένου η τεχνική αυτή προδιαγραφή ή απαίτηση ή κανόνας σχετικά με τις υπηρεσίες να καθιερωθεί αμέσως ή εν τέλει ως τεχνικός κανόνας, και το οποίο, δεδομένου ότι βρίσκεται σε προπαρασκευαστικό στάδιο, μπορεί να υποστεί ουσιαστικές τροποποιήσεις.»
4        Το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας προβλέπει τα ακόλουθα:
«Με την επιφύλαξη του άρθρου 7, τα κράτη μέλη γνωστοποιούν πάραυτα στην Επιτροπή κάθε σχέδιο τεχνικού κανόνα, εκτός εάν πρόκειται απλώς για αυτούσια μεταφορά ενός διεθνούς ή ευρωπαϊκού προτύπου, οπότε αρκεί μια απλή πληροφόρηση ως προς το συγκεκριμένο πρότυπο· επίσης, απευθύνουν στην Επιτροπή κοινοποίηση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαία η θέσπιση ενός τέτοιου τεχνικού κανόνα, εκτός εάν οι λόγοι αυτοί συνάγονται ήδη από το ίδιο το σχέδιο.»
Β.      Το ουγγρικό δίκαιο
1.      Ο νόμος περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων
5        Το άρθρο 27/A του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων ορίζει τα εξής:
«(1)      Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της όσον αφορά τη διαχείριση των ορυκτών πόρων, η αρχή εποπτείας των ορυχείων [(Ουγγαρία)] παρακολουθεί στενά τις οικονομικές διαδικασίες που σχετίζονται με την έρευνα, την εξόρυξη, το εμπόριο και τη χρήση των ορυκτών πρώτων υλών στην εθνική οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό, η αρχή εποπτείας των ορυχείων ελέγχει εάν υφίσταται κατάσταση που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς.
(2)      Εάν η μηνιαία τιμή του δείκτη τιμών της βιομηχανίας βασικών οικοδομικών υλικών τον οποίο δημοσιεύει η [Központi Statisztikai Hivatal (Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, Ουγγαρία)] [...] εμφανίζει αύξηση των τιμών της βιομηχανίας οικοδομικών υλικών τουλάχιστον κατά 5 % σε σχέση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους –ήτοι τουλάχιστον δις εντός δωδεκαμήνου–, ο [πρόεδρος της αρχής εποπτείας των ορυχείων] δύναται να κηρύξει με απόφαση κατάσταση που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς.
[...]
(4)      Η απόφαση της παραγράφου 2 πρέπει να προσδιορίζει τη χρονική διάρκεια της κατάστασης που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς, η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει το ένα έτος.
[...]»
6        Το άρθρο 27/B του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπει τα ακόλουθα:
«(1)      Ο [πρόεδρος της αρχής εποπτείας των ορυχείων] καθορίζει με απόφαση, ως προς τους χώρους εξόρυξης που έχουν καθοριστεί με σκοπό την εκμετάλλευση πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών και διαθέτουν τουλάχιστον 5 000 000 m³ εξορύξιμων ορυκτών πόρων,
a)      τις λεπτομερείς απαιτήσεις σχετικά με τον ελάχιστο προς εξόρυξη όγκο ορυκτών πόρων και το σχετικό χρονοδιάγραμμα εξορύξεως,
b)      τους κανόνες, σχετικά με τις ποσότητες και τις προθεσμίες της επιχειρησιακής εξορύξεως, οι οποίοι παρεκκλίνουν από εκείνους του άρθρου 49, σημείο 49,
c)      τους κανόνες, σχετικά με την προθεσμία εκκινήσεως της επιχειρησιακής εξορύξεως και την παράταση της εν λόγω προθεσμίας, οι οποίοι παρεκκλίνουν από εκείνους του άρθρου 26/A, παράγραφοι 4, 6b και 6c,
d)      τους κανόνες, σχετικά με τη διακοπή ή αναστολή της εξορύξεως, οι οποίοι παρεκκλίνουν από εκείνους του άρθρου 30, παράγραφος 4,
για τη χρονική διάρκεια της καταστάσεως που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς.
[...]
(5)      Σε περίπτωση μη τηρήσεως των απαιτήσεων που απαριθμούνται στην παράγραφο 1, στοιχεία b) και c), και ορίζονται με το διαλαμβανόμενο στην παράγραφο 1 διάταγμα, η αρχή εποπτείας των ορυχείων αφαιρεί από τον φορέα εκμεταλλεύσεως ορυχείου τα εξορυκτικά δικαιώματά του.»
7        Το άρθρο 27/C του ως άνω νόμου ορίζει τα εξής:
«(1)      Σε περίπτωση καταστάσεως που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς, η επιχείρηση κατά την έννοια των παραγράφων 2 και 3 υποχρεούται να καταβάλει το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος κατά την έννοια του παρόντος άρθρου.
(2)      Υποχρεούται να καταβάλει πρόσθετο εξορυκτικό τέλος η επιχείρηση η οποία
a)      υποχρεούται να καταβάλει εξορυκτικό τέλος σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχεία a και b, και
b)      ασκεί, ως κύρια δραστηριότητα,
ba)      στον τομέα της εξόρυξης πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών, καθώς και
bb)      στον τομέα της κατασκευής προϊόντων που συνιστούν βασικά οικοδομικά υλικά,
οικονομική δραστηριότητα καθοριζόμενη από τον [πρόεδρο της αρχής εποπτείας των ορυχείων] με απόφαση, και η οποία
c)      πραγματοποίησε κύκλο εργασιών ο οποίος ανήλθε ή υπερέβη το ποσό των 3 000 000 000 ουγγρικών φιορινιών (HUF) [(περίπου 7 715 000
ευρώ] –εκτός συνδεδεμένων επιχειρήσεων– κατά τη δεύτερη φορολογική χρήση η οποία προηγείται της κηρύξεως με απόφαση του [προέδρου της αρχής εποπτείας των ορυχείων] καταστάσεως που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς.
[...]
(5)      Ο υπόχρεος καταβολής κατά την έννοια της παραγράφου 2 οφείλει να καταβάλει πρόσθετο εξορυκτικό τέλος σε περίπτωση πωλήσεως προϊόντων χρησιμοποιούμενων ως βασικά οικοδομικά υλικά, τα οποία εξόρυξε ή μεταποίησε, εφόσον η τιμή πωλήσεως ανά τόνο η οποία μνημονεύεται στο σχετικό λογιστικό έγγραφο, εκτός φόρου προστιθέμενης αξίας [(ΦΠΑ)], υπερβαίνει την τιμή αναφοράς μονάδας ανά τόνο που καθορίζεται με απόφαση του [προέδρου της αρχής εποπτείας των ορυχείων]. Το ποσό του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους ισούται με το 90 % του γινομένου του πολλαπλασιασμού της πωληθείσας ποσότητας με τη διαφορά μεταξύ της τιμής πωλήσεως ανά τόνο και της τιμής αναφοράς μονάδας ανά τόνο. Η τιμή πωλήσεως που μνημονεύεται στο σχετικό λογιστικό έγγραφο δεν να περιλαμβάνει το κόστος της υπηρεσίας, από τη δε τιμή πωλήσεως δεν είναι δυνατόν να αφαιρείται το κόστος της υπηρεσίας.
[...]»
2.      Τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021
8        Τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021 είχαν αρχικώς εκδοθεί με ισχύ από τις 9 Ιουλίου 2021, αποκλειστικώς για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα διαρκούσε η πανδημία COVID‑19. Η ισχύς των αποτελεσμάτων των εν λόγω διαταγμάτων, όμως, παρατάθηκε λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, οπότε αυτά εξακολουθούσαν να ισχύουν κατά τον χρόνο ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής λόγω παραβάσεως.
α)      Το διάταγμα 404/2021
9        Το άρθρο 1 του διατάγματος 404/2021 ορίζει τα εξής:
«(1)      Κατά παρέκκλιση από τον [a Magyarország gazdasági stabilitásáról szóló 2011. évi CXCIV. törvény (νόμο CXCIV του 2011 περί οικονομικής σταθερότητας της Ουγγαρίας)], οφείλει πρόσθετο εξορυκτικό τέλος επιχείρηση η οποία
a)      υποχρεούται να καταβάλει εξορυκτικό τέλος σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχεία a και b, του [νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων], και
b)      έχει ως κύρια δραστηριότητα
ba)      την εξόρυξη διακοσμητικών και οικοδομικών λίθων, ασβεστόλιθου, γύψου, κιμωλίας και σχιστόλιθου (NACE 0811),
bb)      τη λειτουργία φρεάτων παραγωγής αμμοχάλικου και άμμου, την εξόρυξη αργίλου και καολίνης (NACE 0812),
bc)      την παραγωγή τσιμέντου (NACE 2351) ή
bd)      την παραγωγή ασβέστη και γύψου (NACE 2352),
be)      την κατασκευή τούβλων, πλακιδίων και λοιπών δομικών προϊόντων από οπτή γη (NACE 2332),
bf)      την κατασκευή κεραμικών πλακιδίων και πλακών (NACE 2331),
και της οποίας
c)      ο καθαρός κύκλος εργασιών το 2019 –εξαιρουμένων των συνδεδεμένων με αυτήν επιχειρήσεων, κατά την έννοια του [a társasági adóról és az osztalékadóról szóló törvény (νόμου περί φόρου επιχειρήσεων και μερισμάτων)]– έφθασε ή υπερέβη τα 3 000 000 000 HUF.
(2)      Ο υπόχρεος καταβολής, κατά την έννοια της παραγράφου 1, ο οποίος εξορύσσει, μεταποιεί ή παράγει, ως βασικά οικοδομικά υλικά,
a)      επεξεργασμένη άμμο, την οποία πωλεί σε τιμή άνω των 700 HUF [(περίπου 1,80 ευρώ)]/τόνο,
b)      επεξεργασμένο χαλίκι το οποίο πωλεί σε τιμή άνω των 900 HUF [(περίπου 2,30 ευρώ)]/τόνο,
c)      επεξεργασμένο αμμοχάλικο, το οποίο πωλεί σε τιμή άνω των 700 HUF/τόνο,
d)      φυσικό αμμοχάλικο, το οποίο πωλεί σε τιμή άνω των 700 HUF/τόνο,
e)      τσιμέντο, το οποίο πωλεί σε τιμή άνω των 20 000 HUF [(περίπου 51,50 ευρώ)]/τόνο,
[...]
–χωρίς ΦΠΑ– υποχρεούται να καταβάλει ως πρόσθετο εξορυκτικό τέλος το 90 % της διαφοράς μεταξύ του πραγματικού κύκλου εργασιών του και του κύκλου εργασιών που υπολογίζεται βάσει της πωληθείσας ποσότητας και της τιμής που καθορίζεται στην παρούσα παράγραφο.
[...]
(3)      Κατά την πώληση των προϊόντων της παραγράφου 2, αν ο πωλητής δεν υποχρεούται να καταβάλει το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, πρέπει να επιδιώκει εύλογο περιθώριο κέρδους, λαμβανομένων υπόψη των τιμών που μνημονεύονται στις παραγράφους 2 και 2a.
(4)      Σε περίπτωση κατά την οποία πωλήτρια επιχείρηση η οποία δεν υποχρεούται στην καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους εφαρμόζει πολιτική τιμών αποσκοπούσα στην επίτευξη μη εύλογου κέρδους, αντιθέτως προς τις διατάξεις της παραγράφου 3, η Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatóság [(εθνική φορολογική και τελωνειακή αρχή, Ουγγαρία)] δύναται να κινήσει διοικητική διαδικασία επιβολής φόρου.
[...]
(7)      Για τους σκοπούς του παρόντος διατάγματος, ως κύρια δραστηριότητα, κατά την παράγραφο 1, νοείται η δραστηριότητα την οποία ασκούσε η επιχείρηση ως κύρια κατά το έτος 2019.»
β)      Το διάταγμα 405/2021
10      Το άρθρο 1, παράγραφοι 1 έως 3a, του διατάγματος 405/2021 ορίζει τα εξής:
«(1)      Λαμβανομένης υπόψη της έκτακτης κατάστασης που προκάλεσε η πανδημία COVID‑19, η αρχή εποπτείας των ορυχείων εκδίδει απόφαση ως προς τους χώρους εξορύξεως που έχουν καθοριστεί με σκοπό την εκμετάλλευση πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών, με την οποία υποχρεώνει τον φορέα εκμετάλλευσης ορυχείου
a)      ο οποίος έλαβε το τεχνικό σχέδιο εκμετάλλευσης για την έναρξη της επιχειρησιακής εξορύξεως πριν από τη θέση σε ισχύ του παρόντος διατάγματος, να εκκινήσει την επιχειρησιακή εξόρυξη εντός ενός έτους, σε ποσοστό τουλάχιστον 50 % του μέγιστου επιτρεπόμενου όγκου εξορύξεως κατά το πρώτο τεχνικό σχέδιο εκμετάλλευσης για την εξόρυξη, προ τροποποίησης·
b)      ο οποίος λαμβάνει το τεχνικό σχέδιο εκμετάλλευσης για την έναρξη της επιχειρησιακής εξορύξεως μετά τη θέση σε ισχύ του παρόντος διατάγματος, να εκκινήσει την επιχειρησιακή εξόρυξη εντός ενός έτους, σε ποσοστό 100 % του μέγιστου επιτρεπόμενου όγκου εξορύξεως κατά το πρώτο τεχνικό σχέδιο εκμετάλλευσης για την εξόρυξη, προ τροποποίησης.
[...]
(2)      Ο φορέας εκμετάλλευσης ορυχείου που προβαίνει στην επιχειρησιακή εξόρυξη πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών δύναται να μειώσει τον όγκο εξορύξεως με την άδεια της αρχής εποπτείας των ορυχείων. Ο φορέας εκμετάλλευσης ορυχείου δύναται να υποβάλει την αίτησή του για μείωση του όγκου εξορύξεως το αργότερο την εικοστή ημέρα του μηνός που έπεται της τελευταίας ημέρας της προθεσμίας εξορύξεως ενός έτους η οποία καθορίζεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1.
(2a)      Η μείωση του όγκου εξορύξεως δύναται να επιτραπεί εάν:
a)      ο φορέας εκμετάλλευσης ορυχείου επλήγη από κατάσταση ανωτέρας βίας, ή
b)      υφίσταται εξωγενής επιτακτικός λόγος που δεν καταλαμβάνεται από το στοιχείο a και δεν εμπίπτει στο πεδίο δραστηριοτήτων του φορέα εκμετάλλευσης.
(3)      Σε περίπτωση που δεν εκκινήσει η εξόρυξη σύμφωνα με την παράγραφο 1, εξαιρουμένων των περιπτώσεων που προβλέπονται στην παράγραφο 3a, η αρχή εποπτείας των ορυχείων αφαιρεί από τον φορέα εκμετάλλευσης ορυχείου τα εξορυκτικά δικαιώματα και ορίζει ως νέο κάτοχο των εξορυκτικών δικαιωμάτων στον επίμαχο χώρο εξορύξεως την Magyar Nemzeti Vagyonkezelő Zrt. [(ουγγρική εθνική εταιρία διαχειρίσεως περιουσιακών στοιχείων)], προκειμένου να ασκήσει το δικαίωμα κυριότητας εξ ονόματος του Ουγγρικού Δημοσίου.
(3a)      Η αρχή εποπτείας των ορυχείων δεν αφαιρεί τα εξορυκτικά δικαιώματα από τον φορέα εκμετάλλευσης ορυχείου, εάν αυτός αποδείξει την ύπαρξη λόγου που αποκλείει την εφαρμογή του συγκεκριμένου κανόνα, σύμφωνα με την παράγραφο 2a.»
II.    Η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία
11      Στις 6 Απριλίου 2022 η Επιτροπή απηύθυνε στην Ουγγαρία προειδοποιητική επιστολή με την οποία αμφισβητούσε ότι τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021, καθώς και ο νόμος CXXXVI του 2021, με τον οποίο προστέθηκαν τα άρθρα 27/A, 27/B και 27/C στον νόμο περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων, συμβιβάζονταν, μεταξύ άλλων, με το άρθρο 49 ΣΛΕΕ και με το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535.
12      Κατά το ως άνω θεσμικό όργανο, με το διάταγμα 404/2021, αφενός, καθορίσθηκαν επίσημες τιμές χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς για ορισμένα βασικά οικοδομικά υλικά, όπως είναι η άμμος, το χαλίκι και το τσιμέντο, και, αφετέρου, επιβλήθηκε στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις που εξορύσσουν ή κατασκευάζουν τα υλικά αυτά, οι οποίες, σχεδόν όλες, ανήκαν σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη, η καταβολή τέλους, το οποίο ονομάζεται «πρόσθετο εξορυκτικό τέλος» και του οποίου το ποσό αντιστοιχεί στο 90 % της διαφοράς μεταξύ της καθοριζόμενης με το εν λόγω διάταγμα τιμής αναφοράς και της πραγματικής τιμής πωλήσεως των βασικών οικοδομικών υλικών. Ταυτοχρόνως, κατά την Επιτροπή, οι επιχειρήσεις που ενέπιπταν στο πεδίο εφαρμογής των εν λόγω διαταγμάτων υποχρεούνταν, βάσει του διατάγματος 405/2021, να διατηρούν ένα ελάχιστο επίπεδο όγκου εξορύξεως καθοριζόμενο από την κυβέρνηση προκειμένου να μην τους αφαιρεθεί η άδεια εξορύξεως. Με τον δε νόμο CXXXVI 2021, εξουσιοδοτήθηκε ο πρόεδρος της αρχής εποπτείας των ορυχείων να λαμβάνει παρεμφερή μέτρα.
13      Στην από 13ης Ιουνίου 2022 απάντησή της, η Ουγγαρία αμφισβήτησε τις παραβάσεις που της προσάπτονταν με την προειδοποιητική επιστολή. Ειδικότερα, το εν λόγω κράτος μέλος υποστήριξε ότι το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος συνιστούσε φόρο, ότι οι επίμαχες διατάξεις δικαιολογούνταν από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος και ότι περιόριζαν την ελευθερία εγκαταστάσεως κατά τρόπο σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας.
14      Στις 26 Ιανουαρίου 2023 η Επιτροπή απηύθυνε στην Ουγγαρία αιτιολογημένη γνώμη, με την οποία επαναλάμβανε, κατ’ ουσίαν, τα επιχειρήματα που είχε εκθέσει στην εκ μέρους της προειδοποιητική επιστολή. Το εν λόγω θεσμικό όργανο κάλεσε το κράτος μέλος να λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την ανωτέρω αιτιολογημένη γνώμη εντός προθεσμίας δύο μηνών από την παραλαβή της.
15      Με έγγραφο της 30ής Μαρτίου 2023, η Ουγγαρία απάντησε στην αιτιολογημένη γνώμη, εμμένοντας στην άποψη ότι οι προσαπτόμενες παραβάσεις ήταν αβάσιμες.
16      Κρίνοντας μη ικανοποιητική την ως άνω απάντηση, η Επιτροπή άσκησε στις 23 Φεβρουαρίου 2024 την υπό κρίση προσφυγή λόγω παραβάσεως.
III. Επί της προσφυγής
17      Προς στήριξη της προσφυγής, η Επιτροπή προβάλλει δύο αιτιάσεις, με τις οποίες προβάλλεται παράβαση του άρθρου 49 ΣΛΕΕ και του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535, αντιστοίχως.
Α.      Επί της πρώτης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται παράβαση του άρθρου 49 ΣΛΕΕ
1.      Επί της υπάρξεως περιορισμού της ελευθερίας εγκαταστάσεως
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
18      Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, το διάταγμα 404/2021, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι με το άρθρο 1, παράγραφος 2, του συγκεκριμένου διατάγματος καθορίζεται τιμή αναφοράς για πέντε βασικά οικοδομικά υλικά, ήτοι την επεξεργασμένη άμμο, το επεξεργασμένο χαλίκι, το επεξεργασμένο αμμοχάλικο, το φυσικό αμμοχάλικο και το τσιμέντο.
Σε περίπτωση πωλήσεως σε τιμή υψηλότερη από την τιμή αναφοράς, η οικεία επιχείρηση οφείλει να καταβάλει το επιβληθέν με το εν λόγω διάταγμα πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, το ύψος του οποίου αντιστοιχεί στο 90 % της διαφοράς μεταξύ του πραγματικού κύκλου εργασιών της
επιχειρήσεως και του κύκλου εργασιών που υπολογίζεται βάσει της πωληθείσας ποσότητας και της τιμής αναφοράς.
19      Περαιτέρω, όσον αφορά το διάταγμα 405/2021, το προσφεύγον θεσμικό όργανο επισημαίνει ότι, δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφοι 1, 2 και 2a, του συγκεκριμένου διατάγματος, η αρχή εποπτείας των ορυχείων υποχρεώνει τους φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων να εκκινούν την εξορυκτική δραστηριότητα εντός χρονικού διαστήματος ενός έτους και σε ποσοστό είτε τουλάχιστον 50 % του επιτρεπόμενου βάσει του τεχνικού σχεδίου εκμετάλλευσης μέγιστου όγκου εξορύξεως είτε 100 % του εν λόγω όγκου εξορύξεως, αναλόγως του χρόνου εγκρίσεως του τεχνικού σχεδίου (στο εξής: υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως). Κατά την Επιτροπή, ο εφαρμοστέος ελάχιστος όγκος εξορύξεως μπορεί να μειωθεί μόνον με άδεια χορηγούμενη από την εν λόγω αρχή σε περίπτωση κατά την οποία ο φορέας εκμεταλλεύσεως ορυχείου επλήγη από κατάσταση ανωτέρας βίας ή εφόσον υφίσταται άλλος εξωγενής επιτακτικός λόγος. Ελλείψει τέτοιας αδείας, ο φορέας εκμεταλλεύσεως που δεν τηρεί την υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως θα απωλέσει τα εξορυκτικά δικαιώματά του.
20      Τέλος, όσον αφορά τον νόμο περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων, τα άρθρα του 27/A έως 27/C παρέχουν στον πρόεδρο της αρχής εποπτείας των ορυχείων τη δυνατότητα να αποφασίζει τη λήψη μέτρων παρεμφερών με τα προβλεπόμενα στα διατάγματα 404/2021 και 405/2021. Κατά την Επιτροπή, το γεγονός ότι ο πρόεδρος της συγκεκριμένης αρχής δεν αποφάσισε τη λήψη τέτοιων μέτρων, μολονότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της, μπορεί να εξηγηθεί από το ότι ο Ούγγρος νομοθέτης, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, παρέτεινε τη διάρκεια ισχύος των προμνημονευθέντων διαταγμάτων, η οποία αρχικώς καταλάμβανε μόνον το διάστημα της πανδημίας COVID‑19.
21      Η Επιτροπή θεωρεί ότι όλα τα εν λόγω μέτρα έχουν ως αποτέλεσμα να περιορίζουν την ελευθερία εγκαταστάσεως.
22      Το προσφεύγον θεσμικό όργανο υποστηρίζει συναφώς ότι, κατά τη διάρκεια της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, διαπίστωσε ότι οι τιμές που καθορίζονται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του διατάγματος 404/2021 ήταν πάντα χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς για όλα τα βασικά υλικά που μνημονεύονται στην εν λόγω διάταξη.
23      Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι, από τις 340
επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Ουγγαρία στους τομείς δραστηριότητας τους οποίους ορίζει το ως άνω διάταγμα, μόνον τέσσερις εξ αυτών είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, ανήκουν δε όλες, πλην μίας, σε επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος. Μολονότι οι εν λόγω τέσσερις επιχειρήσεις αντιστοιχούν σε ποσοστό μόλις 1,2 % επί του συνόλου των 340 επιχειρήσεων, κατέχουν εντούτοις αθροιστικά το 25 % των μεριδίων της αγοράς στους συγκεκριμένους τομείς δραστηριότητας.
24      Οι επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους υποχρεούνται, κατά την Επιτροπή, να πωλούν τα προϊόντα τους στην τιμή που καθορίζεται βάσει του διατάγματος 404/2021 ούτως ώστε να μην υπέχουν υποχρέωση καταβολής, λόγω του συγκεκριμένου τέλους, του 90 % της διαφοράς μεταξύ της καθοριζόμενης με το διάταγμα τιμής και της τιμής της αγοράς. Κατά την Επιτροπή, τούτο εξαναγκάζει τις επιχειρήσεις αυτές, αντιθέτως προς εκείνες που δεν είναι υπόχρεες καταβολής του συγκεκριμένου τέλους, να λειτουργούν με ζημία. Όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το διάταγμα 405/2021 επιτείνει το ανωτέρω αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι επιχειρήσεις που υποχρεούνται να καταβάλλουν το τέλος πρέπει, προκειμένου να μην τους αφαιρεθούν τα εξορυκτικά δικαιώματα, να συμμορφώνονται προς την επιβαλλόμενη με το διάταγμα υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως, ακόμη και αν λειτουργούν με ζημία.
25      Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, υπό τις ως άνω συνθήκες, τα δύο προμνημονευθέντα διατάγματα, τόσο καθένα χωριστά όσο και από κοινού, παρακωλύουν ή καθιστούν λιγότερη ελκυστική, για τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη επιχειρήσεις, την εκ μέρους τους άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, τούτο δε για τρεις λόγους.
26      Πρώτον, όσον αφορά τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη επιχειρήσεις οι οποίες προτίθενται να εισέλθουν στην ουγγρική αγορά, οι συγκεκριμένοι κανόνες καθιστούν δυσχερέστερη την πρόσβασή τους στην εν λόγω αγορά. Επιπλέον, βάσει του διατάγματος 405/2021, υποχρεούνται να επιτύχουν εντός ενός έτους τον όγκο εξορύξεως που αντιστοιχεί στην υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως, ενώ το διάταγμα 404/2021 περιπλέκει σημαντικά, ενδεχομένως δε και αποκλείει, την πραγματοποίηση κερδών.
27      Δεύτερον, όσον αφορά τις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται ήδη στην ουγγρική αγορά, η επιβολή νέων όρων σχετικά με την άσκηση οικονομικής δραστηριότητας καθιστά λιγότερο ελκυστική, αν όχι αδύνατη, την εκ μέρους τους άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, δεδομένου ότι τα κέρδη τους περιορίζονται σε σημαντικό βαθμό. Είναι ακόμη πιθανό να πρέπει να λειτουργούν με ζημία.
28      Τρίτον, κατά την Επιτροπή, από τη σκέψη 53 της αποφάσεως της 21ης Δεκεμβρίου 2016 (ΑΓΕΤ Ηρακλής, C‑201/15, EU:C:2016:972) συνάγεται ότι η άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως εμπεριέχει, κατ’ αρχήν, όχι μόνον τη δυνατότητα καθορισμού της φύσεως και του εύρους της οικονομικής δραστηριότητας που πρόκειται να αναπτυχθεί στο κράτος μέλος υποδοχής από τους επιχειρηματίες, αλλά και την ευχέρεια μεταγενέστερης συρρίκνωσης της συγκεκριμένης δραστηριότητας. Η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως, όμως, δεν επιτρέπει την άσκηση αυτής της πτυχής της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
29      Τέλος, η επίμαχη εθνική ρύθμιση καταλήγει, κατά την Επιτροπή, σε έμμεση δυσμενή διάκριση, επειδή εφαρμόζεται, με μία εξαίρεση, σε επιχειρήσεις ελεγχόμενες από εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.
30      Η Ουγγαρία θεωρεί ότι η Επιτροπή, προκειμένου να διαπιστώσει την ύπαρξη παραβάσεως, στηρίζεται εσφαλμένως σε σωρευτική εφαρμογή των εθνικών ρυθμίσεων κατά των οποίων βάλλει η υπό κρίση προσφυγή.
31      Συγκεκριμένα, κατά το εν λόγω κράτος μέλος, τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021 δεν μπορούν να παράγουν αποτελέσματα σωρευτικώς διότι δεν χωρεί συνδυαστική εφαρμογή τους.
32      Κατά την Ουγγαρία, το διάταγμα 405/2021 αφορά, σύμφωνα με το άρθρο του 1, παράγραφος 1, μόνον τους φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων οι οποίοι δεν είχαν ακόμη εκκινήσει την δραστηριότητά τους εξορύξεως κατά την ημερομηνία θέσεως σε ισχύ του συγκεκριμένου διατάγματος, ήτοι τις 9 Ιουλίου 2021. Οι εν λόγω φορείς εκμεταλλεύσεως δεν πληρούν εξ ορισμού τα κριτήρια σχετικά με την κύρια δραστηριότητά τους κατά το έτος 2019 και με τον καθαρό κύκλο εργασιών που είχαν πραγματοποιήσει το ίδιο έτος, ήτοι τα κριτήρια στα οποία παραπέμπει το διάταγμα 404/2021 προκειμένου να προσδιορισθούν οι επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
33      Ως εκ τούτου, στην πράξη, η προβλεπόμενη από το διάταγμα 405/2021 υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως δεν αφορά τις επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες καταβολής του επιβληθέντος με το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
34      Επιπλέον, κατά την Ουγγαρία, τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπουν απλώς ένα ρυθμιστικό πλαίσιο το οποίο αποσκοπεί να παράσχει στον πρόεδρο της αρμόδιας εθνικής αρχής τη δυνατότητα να θεσπίζει ορισμένους κανόνες, κατ’ εξαίρεση και προσωρινώς. Όχι μόνον τέτοιοι κανόνες δεν έχουν ακόμη θεσπισθεί, αλλά, επιπλέον, οι διατάξεις των προμνημονευθέντων άρθρων και εκείνες των διαταγμάτων 404/2021 και 405/2021 δεν είναι όμοιες επί της ουσίας.
35      Όσον αφορά τα επιχειρήματα που προβάλλει η Επιτροπή προκειμένου να καταδείξει ότι τα εν λόγω διατάγματα περιορίζουν την ελευθερία εγκαταστάσεως, η Ουγγαρία αντιτείνει, πρώτον, όσον αφορά τις εγκατεστημένες σε άλλος κράτος μέλος επιχειρήσεις οι οποίες προτίθενται να εισέλθουν στην ουγγρική αγορά, ότι η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως ισχύει έναντι όλων των νεοεισερχομένων στη συγκεκριμένη αγορά, ημεδαπών ή μη, στοιχείο που αποκλείει πλήρως το ενδεχόμενο προσβολής της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
36      Εξάλλου, ο νόμος περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπει, ως γενικό κανόνα, την υποχρέωση πραγματικής ενάρξεως της εξορυκτικής δραστηριότητας εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος και, όσον αφορά τους χώρους εξορύξεως που χαρακτηρίζονται ως σημαντικοί, την υποχρέωση επιτεύξεως ελάχιστου όγκου εξορύξεως.
Το καθού κράτος μέλος υποστηρίζει ότι, σε σχέση με το ανωτέρω γενικό καθεστώς, το διάταγμα 405/2021 επιβάλλει ενισχυμένη υποχρέωση εξορύξεως για μεταβατική περίοδο, λαμβανομένης υπόψη της καταστάσεως έκτακτης ανάγκης, το δε άρθρο 27/B του προμνημονευθέντος νόμου επιτρέπει, επίσης για μεταβατική περίοδο, παρέκκλιση από τους συνήθως εφαρμοστέους κανόνες. Στο πλαίσιο μιας προσωρινής καταστάσεως, η απαίτηση ο ελάχιστος όγκος εξορύξεως να υπερβαίνει το συνήθως ισχύον επίπεδο
δεν μπορεί να θεωρηθεί στερούμενη αναλογικότητας.
37      Όσον αφορά, δεύτερον, τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται ήδη στην ουγγρική αγορά, η Ουγγαρία ισχυρίζεται ότι το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος αποτελεί φόρο βασιζόμενο σε ουδέτερα κριτήρια όπως είναι ο πραγματοποιηθείς το 2019 καθαρός κύκλος εργασιών και η καθοριζόμενη με το διάταγμα 404/2021 τιμή αναφοράς. Προκειμένου η φορολογική επιβάρυνση να εξακολουθήσει να είναι αναλογική, το συγκεκριμένο διάταγμα συνδέει τη φορολογική υποχρέωση με το ποσό του κύκλου εργασιών. Συναφώς, στη σκέψη 50 της αποφάσεως της 3ης Μαρτίου 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139), το Δικαστήριο δέχθηκε, κατά την Ουγγαρία, ότι ο κύκλος εργασιών μπορεί να θεωρείται ουδέτερο κριτήριο διαφοροποιήσεως, καθόσον αποτελεί πρόσφορο δείκτη της φοροδοτικής ικανότητας των υποκειμένων στον φόρο.
38      Όσον αφορά, τρίτον, την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, ΑΓΕΤ Ηρακλής (C‑201/15, EU:C:2016:972), υποστηρίζεται ότι αφορά πλαίσιο διαφορετικό από εκείνο της υπό κρίση υποθέσεως, οπότε δεν είναι δυνατόν να συναχθεί εξ αυτής γενικό συμπέρασμα ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν, εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων τους, να λαμβάνουν μέτρα ικανά να επηρεάζουν τον όγκο της οικονομικής δραστηριότητας των επιχειρήσεων.
39      Όσον αφορά, τέλος, την ύπαρξη έμμεσης δυσμενούς διακρίσεως,
το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που υποχρεούνται να καταβάλλουν το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος είναι κυρίως επιχειρήσεις που ανήκουν σε επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη οφείλεται, κατά το καθού κράτος μέλος, σε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ουγγρικής αγοράς, όπου οι ισχυρότερες επιχειρήσεις στον οικείο τομέα είναι αλλοδαπές. Όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, η υπό κρίση υπόθεση είναι παρεμφερής με εκείνες επί των οποίων εκδόθηκαν οι αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139), και της 3ης Μαρτίου 2020, Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140).
40      Με το υπόμνημα απαντήσεως, η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο της θέσεως της Ουγγαρίας ότι τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021 δεν παράγουν αποτελέσματα σωρευτικώς, επειδή δεν χωρεί συνδυαστική εφαρμογή τους. Ειδικότερα, από το άρθρο 1, παράγραφοι 2 και 2a, του διατάγματος 405/2021 προκύπτει ότι οι επιχειρήσεις που ασκούν ήδη εξορυκτική δραστηριότητα υπόκεινται στην υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως. Οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις, όμως, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής και του διατάγματος 404/2021.
41      Στο υπόμνημα ανταπαντήσεως, η Ουγγαρία υποστηρίζει συναφώς ότι η ανωτέρω ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφοι 2 και 2a, του διατάγματος 405/2021 είναι εσφαλμένη, καθόσον αυτό έχει εφαρμογή μόνο στην περίπτωση των φορέων εκμεταλλεύσεως ορυχείων οι οποίοι εκκινούν νέα δραστηριότητα εξορύξεως.
42      Η Ουγγαρία αναγνωρίζει ότι, λαμβανομένου υπόψη του γράμματος των διαταγμάτων 404/2021 και 405/2021, δεν αποκλείεται, κατ’ αρχήν, να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής αμφοτέρων των διαταγμάτων η περίπτωση φορέα εκμεταλλεύσεως ορυχείων ο οποίος δραστηριοποιείται ήδη στην ουγγρική αγορά και ο οποίος αρχίζει να ασκεί δραστηριότητα εξορύξεως σε νέο χώρο. Ωστόσο, αφενός, σε τέτοια περίπτωση, η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως αφορά μόνον τον νέο χώρο εξορύξεως. Αφετέρου, δεδομένου ότι η εφαρμογή του διατάγματος 405/2021 στην περίπτωση ορισμένου φορέα εκμεταλλεύσεως ορυχείων εξαρτάται από απόφαση της αρχής εποπτείας των ορυχείων, η σωρευτική εφαρμογή των δύο διαταγμάτων στις επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες για την καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους προϋποθέτει την έκδοση σχετικής αποφάσεως έναντι των επιχειρήσεων αυτών. Βάσει, όμως, των στοιχείων που κοινοποίησε η ως άνω αρχή, τέτοια απόφαση δεν έχει εκδοθεί για καμία από τις εν λόγω επιχειρήσεις.
43      Επιπλέον, στο υπόμνημα απαντήσεως η Επιτροπή επισημαίνει ότι, ακόμη και αν τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπουν απλώς ρυθμιστικό πλαίσιο παρέχον στον πρόεδρο της αρμόδιας εθνικής αρχής τη δυνατότητα να θεσπίζει κανόνες, κάτι το οποίο δεν έχει πράξει μέχρι τούδε, από τη σκέψη 70 της αποφάσεως της 5ης Ιουλίου 2007, Επιτροπή κατά Βελγίου (C‑522/04, EU:C:2007:405), προκύπτει ότι, ακόμη και αν, στην πράξη, οι αρχές κράτους μέλους δεν εφαρμόζουν εθνική διάταξη αντίθετη προς το δίκαιο της Ένωσης, η αρχή της ασφάλειας δικαίου επιτάσσει πάντως την τροποποίηση της συγκεκριμένης διατάξεως.
44      Όσον αφορά τα επιχειρήματα που αντλεί η Ουγγαρία από τις αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139), και της 3ης Μαρτίου 2020,
Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140), η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι οι υποθέσεις επί των οποίων εκδόθηκαν οι εν λόγω αποφάσεις αφορούσαν προοδευτικούς φόρους επί του κύκλου εργασιών. Το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, όμως, δεν συνιστά φόρο επί του κύκλου εργασιών και δεν έχει χαρακτήρα προοδευτικής επιβαρύνσεως.
45      Συγκεκριμένα, το επίμαχο τέλος δεν συνιστά φόρο επί του κύκλου εργασιών διότι βάση επιβολής του δεν είναι ο κύκλος εργασιών των υπόχρεων για την καταβολή του επιχειρήσεων, καθόσον ο κύκλος εργασιών έχει σημασία αποκλειστικώς για την οριοθέτηση της ομάδας των επιχειρήσεων τις οποίες αφορά το μέτρο. Επιπλέον, επιρροή εν προκειμένω ασκεί μόνον ο κύκλος εργασιών που πραγματοποιήθηκε το 2019, οπότε
η εν λόγω ομάδα επιχειρήσεων, η οποία αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από επιχειρήσεις οι οποίες ελέγχονται από εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη, ήταν γνωστή στις ουγγρικές αρχές κατά την έκδοση των διαταγμάτων 404/2021 και 405/2021 και δεν επρόκειτο να μεταβληθεί αναλόγως του ετήσιου κύκλου εργασιών των επιχειρήσεων.
46      Κατά την Επιτροπή, ο ανωτέρω τρόπος καθορισμού του πεδίου εφαρμογής του διατάγματος 404/2021 συνιστά ένδειξη προθέσεως για την εισαγωγή δυσμενούς διακρίσεως, περιάγουσας τις επιχειρήσεις που εμπίπτουν στο εν λόγω πεδίο εφαρμογής σε δυσμενέστερη θέση από εκείνες οι οποίες δεν είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους και οι οποίες ανήκουν κυρίως σε Ούγγρους υπηκόους.
47      Επιπλέον, το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος δεν έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα προοδευτικής φορολογικής επιβαρύνσεως, στο μέτρο που οι οικείες επιχειρήσεις δεν υποχρεούνται να το καταβάλλουν καθόσον τηρούν την τιμή που καθορίζεται με το διάταγμα 404/2021, πλην όμως εφόσον υπερβαίνουν την εν λόγω τιμή πρέπει να καταβάλλουν ποσό ίσο με το 90 %
της διαφοράς μεταξύ της τιμής αναφοράς και της τιμής πωλήσεως.
48      Εν συνόψει, ο καθορισμός του πεδίου εφαρμογής του προμνημονευθέντος διατάγματος, μολονότι δεν στηρίζεται, ακριβώς, σε διάκριση λόγω ιθαγενείας ή λόγω τόπου εγκαταστάσεως των οικείων επιχειρήσεων, ενέχει προδήλως πτυχές που εισάγουν δυσμενή διάκριση ή έχουν προστατευτικό χαρακτήρα και είναι, ως εκ τούτου, μη συμβατός με τις θεμελιώδεις ελευθερίες, κατά την έννοια της αποφάσεως της 9ης Μαΐου 1985, Humblot (112/84, EU:C:1985:185, σκέψη 14).
49      Στο υπόμνημα ανταπαντήσεως, η Ουγγαρία αντιτείνει συναφώς ότι το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος συνιστά κλιμακωτό φόρο, δεδομένου ότι, λόγω του ελάχιστου ορίου ως προς τον κύκλο εργασιών, ορισμένες επιχειρήσεις θεωρούνται υποκείμενες στον φόρο, ενώ άλλες όχι. Η Ουγγαρία επισημαίνει επίσης ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το συγκεκριμένο τέλος δεν έχει προοδευτικό χαρακτήρα, ορισμένα από τα διδάγματα που αντλούνται από τις αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139), και της 3ης Μαρτίου 2020,
Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140), μπορούν να τύχουν εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση, όπως, επί παραδείγματι, το στοιχείο ότι ο κύκλος εργασιών αποτελεί πρόσφορο δείκτη της φοροδοτικής ικανότητας του υποκειμένου στον φόρο.
β)      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
50      Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, περιορισμοί της ελευθερίας εγκαταστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ, πρέπει να θεωρούνται όλα τα μέτρα που απαγορεύουν, παρακωλύουν ή καθιστούν λιγότερο ελκυστική την άσκηση της συγκεκριμένης ελευθερίας (απόφαση της 25ης Απριλίου 2024, Edil Work 2 και S.T., C‑276/22, EU:C:2024:348, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51      Συναφώς, απαγορεύονται όχι μόνον οι εμφανείς διακρίσεις βάσει του τόπου της έδρας των εταιριών, αλλά και κάθε μορφή συγκεκαλυμμένης διακρίσεως η οποία, με την εφαρμογή άλλων κριτηρίων διακρίσεως, καταλήγει στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα [αποφάσεις της 5ης Φεβρουαρίου 2014, Hervis Sport- és Divatkereskedelmi, C‑385/12, EU:C:2014:47, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 4ης Οκτωβρίου 2024, Staatssecretaris van Financiën (Τόκοι ενδοομιλικού δανείου), C‑585/22, EU:C:2024:822, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
52      Προκειμένου να εκτιμηθεί αν, αφενός, οι διατάξεις περί της υποχρεώσεως καταβολής πρόσθετου εξορυκτικού τέλους και, αφετέρου, οι διατάξεις περί της υποχρεώσεως ελάχιστης εξορύξεως, οι οποίες θεσπίσθηκαν, αντιστοίχως, με τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021, καθώς και οι παρεμφερείς διατάξεις των άρθρων 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων, όπως βάλλει κατ’ αυτών η υπό κρίση αιτίαση, αντιβαίνουν στο άρθρο 49 ΣΛΕΕ, πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξετασθούν τόσο από κοινού όσο και μεμονωμένα, καθόσον η Επιτροπή φρονεί ότι τα εν λόγω δύο είδη υποχρεώσεων είναι δυνατόν να τύχουν συνδυαστικής εφαρμογής, ισχυρισμό τον οποίο αμφισβητεί η Ουγγαρία.
53      Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία σχετικά με το βάρος αποδείξεως στο πλαίσιο διαδικασίας λόγω παραβάσεως βάσει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ, εναπόκειται στην Επιτροπή να αποδείξει την ύπαρξη της προβαλλομένης παραβάσεως και να προσκομίσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου αυτό να διαπιστώσει ότι συντρέχει η οικεία παράβαση, χωρίς η Επιτροπή να μπορεί να στηριχθεί σε οποιοδήποτε τεκμήριο [απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Επιτροπή κατά Δανίας (Μέγιστη διάρκεια στάθμευσης), C‑167/22, EU:C:2023:1020, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
54      Ωστόσο, η ύπαρξη παραβάσεως μπορεί να αποδειχθεί, οσάκις η παράβαση ανάγεται στη θέσπιση νομοθετικού ή κανονιστικού μέτρου η ύπαρξη και η εφαρμογή του οποίου δεν αμφισβητούνται, διά της νομικής αναλύσεως των διατάξεων του μέτρου [απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 2024, Επιτροπή κατά Πολωνίας (Δικαίωμα του εκλέγεσθαι και ιδιότητα μέλους πολιτικού κόμματος), C‑814/21, EU:C:2024:963, σκέψη 130 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
55      Εν προκειμένω, η παράβαση την οποία η Επιτροπή προσάπτει στην Ουγγαρία ανάγεται, μεταξύ άλλων, στην έκδοση των διαταγμάτων 404/2021 και 405/2021, των οποίων το εν λόγω κράτος μέλος δεν αμφισβητεί ούτε την ύπαρξη ούτε την εφαρμογή και των οποίων οι διατάξεις αποτελούν αντικείμενο νομικής αναλύσεως στο εισαγωγικό δικόγραφο της δίκης.
56      Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί το βάσιμο της εν λόγω αναλύσεως ελεγχομένου αν, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, τα προσωπικά πεδία εφαρμογής των ως άνω διαταγμάτων αλληλεπικαλύπτονται, οπότε είναι δυνατόν να εφαρμόζονται σωρευτικώς στην περίπτωση της ίδιας επιχειρήσεως.
57      Από το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 7, του διατάγματος 404/2021 προκύπτει ότι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους είναι οι επιχειρήσεις οι οποίες, το 2019, άσκησαν ως κύρια δραστηριότητα την εξόρυξη ή την κατασκευή ορισμένων βασικών οικοδομικών υλικών και των οποίων ο καθαρός κύκλος εργασιών όσον αφορά το ίδιο έτος έφθασε ή υπερέβη το ελάχιστο όριο των 3 δισεκατομμυρίων HUF (περίπου
7 715 000
ευρώ).
58      Όσον αφορά το διάταγμα 405/2021, από το άρθρο του 1, παράγραφος 1, προκύπτει ότι η αρχή εποπτείας των ορυχείων εκδίδει απόφαση με την οποία υποχρεώνει τους φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων να εκκινήσουν πράγματι δραστηριότητες εξορύξεως στον οικείο χώρο εξορύξεως εντός προθεσμίας ενός έτους και σε ποσοστό είτε τουλάχιστον 50 % του μέγιστου επιτρεπόμενου όγκου εξορύξεως κατά το τεχνικό σχέδιο εκμεταλλεύσεως του συγκεκριμένου χώρου, σε περίπτωση κατά την οποία ο φορέας έλαβε το εν λόγω σχέδιο πριν τεθεί σε ισχύ το διάταγμα, είτε 100 % του ως άνω όγκου σε περίπτωση λήψεως του τεχνικού σχεδίου κατόπιν της θέσεως σε ισχύ του διατάγματος.
59      Κατά συνέπεια, η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως αφορά μόνον τους φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων που δεν είχαν ακόμη αρχίσει πράγματι να ασκούν εξορυκτική δραστηριότητα σε συγκεκριμένο χώρο εξορύξεως κατά τον χρόνο θέσεως σε ισχύ του προμνημονευθέντος διατάγματος, ήτοι την 9η Ιουλίου 2021.
60      Όπως, όμως, ορθώς υποστηρίζει η Ουγγαρία, οι ως άνω φορείς εκμεταλλεύσεως δεν οφείλουν, στην πράξη, να καταβάλλουν το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, δεδομένου ότι το προσωπικό πεδίο εφαρμογής του διατάγματος 44/2021 καταλαμβάνει αποκλειστικώς τις επιχειρήσεις οι οποίες, το 2019, ασκούσαν ήδη ως κύρια δραστηριότητα την εξόρυξη ή την κατασκευή ορισμένων βασικών οικοδομικών υλικών.
61      Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν κλονίζεται από το επιχείρημα που προβάλλει η Επιτροπή περί του ότι οι φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων που ασκούσαν ήδη εξορυκτική δραστηριότητα κατά τη θέση σε ισχύ του διατάγματος 405/2021 εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, του εν λόγω διατάγματος. Κατά το προσφεύγον θεσμικό όργανο, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη διάταξη καθορίζει τους όρους σχετικά με τη μείωση του όγκου εξορύξεως όσον αφορά τον «φορέα εκμεταλλεύσεως ορυχείου ο οποίος προβαίνει στην επιχειρησιακή εξόρυξη πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών», είναι γενικής ισχύος και δεν αφορά μόνον τους φορείς εκμεταλλεύσεως που εκκινούν πράγματι την εξορυκτική δραστηριότητά τους κατόπιν της εν λόγω θέσεως σε ισχύ.
62      Όπως, όμως, ορθώς υποστηρίζει η Ουγγαρία, από το άρθρο 1, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, του διατάγματος 405/2021 προκύπτει ότι η συγκεκριμένη διάταξη παραπέμπει στην προθεσμία ενός έτους η οποία καθορίζεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, του ίδιου διατάγματος και η οποία αφορά την πραγματική έναρξη της εξορυκτικής δραστηριότητας σε χώρο εξορύξεως. Συνεπώς, το εν λόγω άρθρο 1, παράγραφος 2, αφορά μόνον τους φορείς εκμεταλλεύσεως ορυχείων που εκκινούν τέτοια εξόρυξη και δεν συνιστά διάταξη γενικής ισχύος όπως υποστηρίζει η Επιτροπή.
63      Διαπιστώνεται, επομένως, ότι το προσφεύγον θεσμικό όργανο δεν εκπλήρωσε το βάρος αποδείξεως το οποίο έφερε, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως, όσον αφορά τη σωρευτική εφαρμογή των διαταγμάτων 404/2021 και 405/2021 στις ίδιες επιχειρήσεις.
64      Ως εκ τούτου, παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αν η σωρευτική εφαρμογή των εν λόγω διαταγμάτων στην περίπτωση επιχειρήσεων που εδρεύουν σε άλλα κράτη μέλη εκτός από την Ουγγαρία έχει ως αποτέλεσμα να παρακωλύει ή να καθιστά λιγότερο ελκυστική την εκ μέρους τους άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως στο συγκεκριμένο κράτος μέλος. Πρέπει, όμως, να διακριβωθεί αν, όπως επίσης υποστηρίζει η Επιτροπή προς στήριξη της προσφυγής της, τα δύο διατάγματα παραβιάζουν, έκαστο θεωρούμενο μεμονωμένα, την κατά το άρθρο 49 ΣΛΕΕ ελευθερία εγκαταστάσεως.
65      Λαμβανομένου υπόψη του προεκτεθέντος σκεπτικού, τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021 πρέπει, όσον αφορά την υπό κρίση προσφυγή, να εξετασθούν μεμονωμένα, εν συνεχεία δε να εκτιμηθεί αν τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων αντιβαίνουν στην ελευθερία εγκαταστάσεως.
1)      Επί της υποχρεώσεως καταβολής του προβλεπόμενου από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους
66      Όσον αφορά το ζήτημα αν η υποχρέωση καταβολής του προβλεπόμενου από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, επισημαίνεται, κατά πρώτον, ότι η Επιτροπή ισχυρίζεται, χωρίς να αντικρούεται από την Ουγγαρία, ότι, κατά τη διάρκεια της προ της ασκήσεως προσφυγής διαδικασίας, οι καθοριζόμενες με το άρθρο 1, παράγραφος 2, του διατάγματος τιμές αναφοράς ήταν πάντοτε χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς για όλα τα μνημονευόμενα στη συγκεκριμένη διάταξη υλικά.
67      Στο μέτρο που το ύψος του εν λόγω τέλους αντιστοιχεί στο 90 %, δηλαδή σχεδόν στο σύνολο της διαφοράς μεταξύ της τιμής πωλήσεως των οικείων υλικών και της τιμής αναφοράς, συνάγεται ότι το τέλος καθιστά κατ’ ανάγκην λιγότερο ελκυστική, ενδεχομένως δε και αδύνατη, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 50 της παρούσας αποφάσεως, την άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, δεδομένου ότι είναι δυνατόν να καταστήσει μη αποδοτικές τις επενδύσεις των υπόχρεων καταβολής του τέλους επιχειρήσεων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Global Starnet, C‑322/16, EU:C:2017:985, σκέψη 36).
68      Κατά δεύτερον, η Επιτροπή ισχυρίζεται, χωρίς να αντικρούεται ούτε και επ’ αυτού από την Ουγγαρία, ότι από τις 340 επιχειρήσεις οι οποίες δραστηριοποιούνται στην Ουγγαρία στον οικείο τομέα, μόνον τέσσερις υποχρεούνται σε καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, εκ των οποίων οι τρεις ανήκουν σε εταιρία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος.
69      Βεβαίως, δυνάμει της αρχής της φορολογικής αυτονομίας των κρατών μελών, πέραν των τομέων στους οποίους το φορολογικό δίκαιο της Ένωσης αποτελεί αντικείμενο εναρμονίσεως, ο καθορισμός των συστατικών χαρακτηριστικών κάθε φόρου εμπίπτει στην εξουσία εκτιμήσεως των κρατών μελών. Η εξουσία αυτή, πάντως, πρέπει να ασκείται τηρουμένου του δικαίου της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 16ης Μαρτίου 2021, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας, C‑596/19 P, EU:C:2021:202, σ 44), ιδίως δε των διατάξεων της Συνθήκης ΛΕΕ που αφορούν την ελευθερία εγκαταστάσεως (απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2022, Contship Italia, C‑433/21 και C‑434/21, EU:C:2022:760, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
70      Μια υποχρεωτική επιβάρυνση που προβλέπει κριτήριο διαφοροποιήσεως το οποίο είναι εκ πρώτης όψεως αντικειμενικό, πλην όμως, λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών του, περιάγει, στις περισσότερες περιπτώσεις, σε δυσμενέστερη θέση τις εταιρίες που εδρεύουν σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο της φορολογήσεως και βρίσκονται σε κατάσταση παρεμφερή με εκείνη των εταιριών που εδρεύουν στο δεύτερο κράτος μέλος, εισάγει έμμεση διάκριση με βάση τον τόπο έδρας των εταιριών, η οποία απαγορεύεται από τα άρθρα 49 και 54 ΣΛΕΕ [πρβλ. απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Staatssecretaris van Financiën (Τόκοι ενδοομιλικού δανείου), C‑585/22, EU:C:2024:822__ σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
71      Τούτο συμβαίνει στην περίπτωση του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, καθόσον αυτό ισχύει κυρίως έναντι εταιριών εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη πλην της Ουγγαρίας, μάλιστα δε κατά τρόπο συστηματικό.
72      Ειδικότερα, παρά τα όσα υποστηρίζει η Ουγγαρία, η συγκεκριμένη κατάσταση δεν οφείλεται
στην εφαρμογή ουδέτερου κριτηρίου φορολογήσεως, όπως είναι ο κύκλος εργασιών, αντιθέτως προς τις υποθέσεις επί των οποίων είχαν εκδοθεί οι αποφάσεις της 3ης Μαρτίου 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139, σκέψη 46), και της 3ης Μαρτίου 2020, Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140, σκέψη 66).
73      Πράγματι, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, εν προκειμένω ο κύκλος εργασιών δεν χρησιμεύει για τον καθορισμό της βάσεως του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, αλλά απλώς για τον καθορισμό των επιχειρήσεων που είναι υπόχρεες για την καταβολή του. Επιπροσθέτως, όπως αναγνωρίζει η Ουγγαρία, το ύψος του τέλους αντιστοιχεί αδιακρίτως στο 90 % της διαφοράς μεταξύ της καθοριζόμενης με το εν λόγω διάταγμα τιμής αναφοράς και της τιμής πωλήσεως των οικείων υλικών, οπότε το συγκεκριμένο τέλος δεν έχει χαρακτήρα προοδευτικής επιβαρύνσεως.
74      Όσον αφορά, μάλιστα, το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, το οποίο τέθηκε σε ισχύ το 2021 για κατ’ αρχήν περιορισμένη χρονική περίοδο, ήτοι κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID‑19, λαμβάνεται υπόψη, για τον καθορισμό των υπόχρεων σε καταβολή του επιχειρήσεων, κύκλος εργασιών ο οποίος είναι παγιωμένος στον χρόνο, συγκεκριμένα δε ο κύκλος εργασιών που πραγματοποίησαν οι επιχειρήσεις το 2019, μολονότι εξακολούθησαν να υπέχουν υποχρέωση καταβολής του συγκεκριμένου τέλους τουλάχιστον έως την ημερομηνία ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής λόγω παραβάσεως, στις 23 Φεβρουαρίου 2024.
75      Συνεπώς, όσο παρατείνεται η ισχύς των αποτελεσμάτων του διατάγματος 404/2021, το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος θα εξακολουθεί να αφορά τις ίδιες τέσσερις επιχειρήσεις, εκ των οποίων οι τρεις ανήκουν σε εταιρία εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος, τούτο δε ακόμη και αν ο πραγματοποιηθείς μετά το 2019 αντίστοιχος κύκλος εργασιών τους δεν φθάνει πλέον το ελάχιστο όριο των 3 δισεκατομμυρίων HUF (περίπου
7 715 000
ευρώ).
76      Αντιθέτως, δραστηριοποιούμενες στον ίδιο τομέα επιχειρήσεις των οποίων ο κύκλος εργασιών έφθασε το ελάχιστο όριο αυτό μετά το 2019 δεν υποχρεούνται να καταβάλλουν το τέλος. Η Επιτροπή υποστηρίζει επ’ αυτού, χωρίς τούτο να αμφισβητείται από την Ουγγαρία, ότι οι επιχειρήσεις που δεν υποχρεούνται σε καταβολή του εν λόγω τέλους ανήκουν κυρίως σε εγκατεστημένα στην Ουγγαρία φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
77      Το καθεστώς που τέθηκε σε εφαρμογή με το διάταγμα 404/2021 έχει, επομένως, ως χαρακτηριστικό γνώρισμα το ότι, λαμβανομένου υπόψη του τρόπου καθορισμού του προσωπικού πεδίου εφαρμογής του εν λόγω διατάγματος, οι επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες για την καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους εξακολουθούν να είναι οι ίδιες, καθώς και το ότι θα εξακολουθήσουν να είναι υπόχρεες καταβολής του τέλους ανεξαρτήτως των μεταβολών του κύκλου εργασιών τους. Ταυτοχρόνως, καμία άλλη επιχείρηση δεν θα καταστεί υπόχρεη καταβολής του τέλους, ακόμη κι αν ο κύκλος εργασιών της φθάσει ή υπερβεί το ως άνω ελάχιστο όριο των 3 δισεκατομμυρίων HUF (περίπου 7 715 000 ευρώ).
78      Λαμβανομένου υπόψη του προεκτεθέντος σκεπτικού, διαπιστώνεται ότι η προβλεπόμενη από το διάταγμα 404/2021 υποχρέωση καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ.
2)      Επί της προβλεπόμενης από το διάταγμα 405/2021 υποχρεώσεως ελάχιστης εξορύξεως
79      Όσον αφορά το ζήτημα αν η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, κατ’ αρχάς, η Επιτροπή ισχυρίζεται επανειλημμένως ότι το ως άνω διάταγμα συνεπάγεται υποχρέωση των επιχειρήσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του να επιτυγχάνουν ή να διατηρούν συγκεκριμένο όγκο εξορύξεως, μολονότι εξαναγκάζονται να λειτουργούν με ζημία προκειμένου να αποφύγουν την υποχρέωση καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους βάσει του διατάγματος 404/2021.
80      Το επιχείρημα αυτό προϋποθέτει, ως εκ τούτου, ότι οι επιχειρήσεις οι οποίες υπέχουν υποχρέωση συγκεκριμένου όγκου εξορύξεως είναι επίσης υπόχρεες για την καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους. Ωστόσο, όπως προκύπτει από τη σκέψη 60 της παρούσας αποφάσεως, οι εν λόγω επιχειρήσεις δεν είναι, στην πράξη, υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
81      Εν συνεχεία, όσον αφορά τις επιχειρήσεις που προτίθενται να αρχίσουν να ασκούν εξορυκτική δραστηριότητα στην Ουγγαρία κατόπιν της θέσεως σε ισχύ του διατάγματος 405/2021, ήτοι τις μόνες τις οποίες, όπως προκύπτει από τη σκέψη 59 της παρούσας αποφάσεως, αφορά η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως, η Επιτροπή απλώς ισχυρίζεται, με γενικό τρόπο, ότι η συγκεκριμένη υποχρέωση καθιστά δυσχερέστερη την πρόσβαση των εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη εταιριών στην ουγγρική αγορά.
82      Καθόσον, όμως, ουδόλως υφίσταται σωρευτικό αποτέλεσμα με την υποχρέωση καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, διαπιστώνεται ότι το ως άνω θεσμικό όργανο, προβάλλοντας απλώς ένα γενικού χαρακτήρα επιχείρημα, δεν απέδειξε ότι η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως καθιστά λιγότερο ελκυστική την άσκηση της ελευθερίας εγκαταστάσεως, όπως απαιτείται βάσει της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 50 και 53 της παρούσας αποφάσεως.
83      Επιπλέον, επισημαίνεται ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει η Ουγγαρία, η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως ισχύει έναντι όλων των φορέων εκμεταλλεύσεως ορυχείων, τόσο ημεδαπών όσο και αλλοδαπών, οι οποίοι αρχίζουν να ασκούν εξορυκτική δραστηριότητα σε χώρο εξορύξεως εντός της Ουγγαρίας. Επ’ αυτού η Επιτροπή δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο ικανό να καταδείξει ότι οι εταιρίες τις οποίες αφορά η εν λόγω υποχρέωση είναι κυρίως εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη.
84      Τέλος, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως παρακωλύει τη δυνατότητα των φορέων εκμεταλλεύσεως ορυχείων να μειώνουν τον όγκο της οικονομικής δραστηριότητάς τους, μολονότι από την απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, ΑΓΕΤ Ηρακλής (C‑201/15, EU:C:2016:972, σκέψη 53), προκύπτει ότι η ελευθερία εγκαταστάσεως εμπεριέχει, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα των επιχειρήσεων να καθορίζουν τη φύση και το εύρος της οικονομικής δραστηριότητας που πρόκειται να αναπτυχθεί στο κράτος μέλος υποδοχής, όπως και την ευχέρεια μεταγενέστερης συρρικνώσεως της εν λόγω δραστηριότητας.
85      Αρκεί συναφώς η επισήμανση ότι από την προμνημονευθείσα απόφαση δεν προκύπτει ότι οι επιχειρήσεις που αρχίζουν να ασκούν δραστηριότητα σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο της εγκαταστάσεώς τους δεν πρέπει, κατ’ αρχήν, να υπόκεινται, στο κράτος μέλος υποδοχής, σε υποχρεώσεις οι οποίες ενδεχομένως αφορούν, μεταξύ άλλων, τον όγκο δραστηριότητας, υπό τον όρο ότι οι εν λόγω υποχρεώσεις είναι συμβατές με το δίκαιο της Ένωσης. Προκειμένου να εκτιμηθεί η συμβατότητα αυτή με γνώμονα την ελευθερία εγκαταστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ, πρέπει, συγκεκριμένα, να λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εθνικής ρυθμίσεως με την οποία επιβάλλονται τέτοιες υποχρεώσεις, όπως προκύπτει από την εν λόγω απόφαση. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, από το άρθρο 1, παράγραφος 1, του διατάγματος 405/2021 προκύπτει ότι η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως εξαρτάται από τον «μέγιστο επιτρεπόμενο όγκο εξορύξεως κατά το πρώτο τεχνικό σχέδιο εκμεταλλεύσεως για την εξόρυξη». Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε σχετικώς κανένα συγκεκριμένο στοιχείο το οποίο να παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να διακριβώσει τις συγκεκριμένες επιπτώσεις που μπορεί να έχει η ως άνω υποχρέωση, αφ’ εαυτής, επί της ασκήσεως της ελευθερίας εγκαταστάσεως εκ μέρους των οικείων επιχειρήσεων.
86      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι η υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως κατά την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ.
3)      Επί των άρθρων 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων
87      Όσον αφορά, τέλος, το ζήτημα αν τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων συνιστούν περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή απλώς υποστηρίζει, στο δικόγραφο της προσφυγής, ότι τα συγκεκριμένα άρθρα συνεπάγονται μέτρα ανάλογα εκείνων που
προβλέπονται στα διατάγματα 404/2021 και 405/2021.
88      Διαπιστώνεται συναφώς ότι το άρθρο 27/A του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπει, κατ’ ουσίαν, τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ο πρόεδρος της αρχής εποπτείας των ορυχείων δύναται
να κηρύξει με απόφαση «κατάσταση που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς».
89      Κατά το χρονικό διάστημα που καταλαμβάνει η ως άνω κατάσταση ο πρόεδρος της συγκεκριμένης αρχής έχει αρμοδιότητα να λαμβάνει, πάντοτε με κανονιστικές αποφάσεις, μέτρα παρεμφερή εκείνων που προβλέπουν τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021. Πράγματι, αφενός, το άρθρο 27/B του εν λόγω νόμου παρέχει στον πρόεδρο της αρχής τη δυνατότητα να επιβάλλει, μεταξύ άλλων, υποχρέωση ελάχιστης εξορύξεως όσον αφορά τους χώρους εξορύξεως που πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. Αφετέρου, με το άρθρο 27/C του νόμου επιβάλλεται ειδικό τέλος, το οποίο καλείται επίσης «πρόσθετο εξορυκτικό τέλος», ο δε πρόεδρος της αρχής οφείλει να καθορίσει με απόφαση, όσον αφορά την καταβολή του συγκεκριμένου τέλους, τις τιμές αναφοράς ορισμένων βασικών οικοδομικών υλικών.
90      Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, διαπιστώνεται, αφενός, ότι τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων προβλέπουν απλώς γενικό νομοθετικό πλαίσιο το οποίο πρέπει να τίθεται σε εφαρμογή με διάφορες κανονιστικές πράξεις που θα εκδίδονται, κατά περίπτωση, από τον πρόεδρο της αρχής εποπτείας των ορυχείων. Δεν αμφισβητείται, όμως, ότι, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής, δεν είχε εκδοθεί καμία σχετική απόφαση.
91      Αφετέρου, τα μέτρα των οποίων η λήψη διαλαμβάνεται στο άρθρο 27/B και στο άρθρο 27/C του νόμου είναι βεβαίως παρεμφερή εκείνων που προβλέπονται στα διατάγματα 405/2021 και 404/2021, αντιστοίχως, χωρίς πάντως να είναι πανομοιότυπα με αυτά.
92      Ειδικότερα, όσον αφορά το καθεστώς σχετικά με το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος, υπενθυμίζεται ότι το διάταγμα 404/2021 καθορίζει το ίδιο τις τιμές αναφοράς για τον υπολογισμό του συγκεκριμένου τέλους, τιμές οι οποίες, κατά τη διάρκεια της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας, ήταν πάντοτε χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 66 της παρούσας αποφάσεως.
93      Αντιθέτως, με το άρθρο 27/C του ως άνω νόμου δεν καθορίζονται οι τιμές αναφοράς για τον υπολογισμό του προβλεπόμενου στη συγκεκριμένη διάταξη τέλους, δεδομένου ότι οι τιμές αυτές πρέπει να καθορισθούν με απόφαση του προέδρου της αρχής εποπτείας των ορυχείων. Κατά συνέπεια, δεν είναι δεδομένο ότι οι τιμές που ενδεχομένως θα καθορισθούν από τον πρόεδρο της αρχής
με τέτοια απόφαση θα είναι χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς.
94      Ομοίως, μολονότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 74 έως 77 της παρούσας αποφάσεως, οι επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους το οποίο επιβλήθηκε με το διάταγμα 404/2021 θα εξακολουθούν να είναι οι ίδιες, καθόσον το συγκεκριμένο τέλος βασίζεται σε παγιωμένο στον χρόνο κύκλο εργασιών, οι επιχειρήσεις που θα υποχρεούνται να καταβάλλουν το τέλος το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων ενδέχεται να μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου. Πράγματι, προκειμένου να προσδιορισθούν οι επιχειρήσεις της δεύτερης κατηγορίας, το εν λόγω άρθρο μνημονεύει τον κύκλο εργασιών που πραγματοποίησαν οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις «κατά τη δεύτερη φορολογική χρήση η οποία προηγείται της κηρύξεως καταστάσεως που δικαιολογεί τη λήψη μέτρου εποπτείας της αγοράς», δηλαδή κύκλο εργασιών που δεν είναι παγιωμένος στον χρόνο.
95      Εκ των προεκτεθέντων συνάγεται ότι οι λόγοι για τους οποίους διαπιστώνεται ότι η υποχρέωση καταβολής του προβλεπόμενου από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως δεν συντρέχουν και στην περίπτωση του καθεστώτος που προβλέπεται στο άρθρο 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων ή ότι θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να συντρέχουν μόνον εφόσον τα άρθρα 27/A έως 27/C του εν λόγω νόμου είχαν τεθεί σε εφαρμογή από τον πρόεδρο της αρχής εποπτείας των ορυχείων, κάτι που δεν είχε συμβεί κατά τον χρόνο ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής ούτε, κατά μείζονα λόγο, κατά τον χρόνο εκπνοής της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας.
96      Το ως άνω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τη νομολογία του Δικαστηρίου στην οποία παραπέμπει η Επιτροπή, όπως διατυπώνεται, μεταξύ άλλων, στη σκέψη 102 της αποφάσεως της 26ης Ιουνίου 2019, Επιτροπή κατά Ελλάδας (C‑729/17, EU:C:2019:534), και κατά την οποία, ακόμη και αν οι αρχές ενός κράτους μέλους δεν εφαρμόζουν στην πράξη εθνική διάταξη αντίθετη προς το δίκαιο της Ένωσης, η ασφάλεια δικαίου απαιτεί πάντως την τροποποίηση της διατάξεως.
97      Πράγματι, η εν λόγω νομολογία προϋποθέτει ότι δεν αμφισβητείται ότι η βαλλόμενη διάταξη είναι αντίθετη προς το δίκαιο της Ένωσης, κάτι που δεν συμβαίνει, επί του παρόντος, στην περίπτωση των άρθρων 27/A έως 27/C.
98      Λαμβανομένου υπόψη του προεκτεθέντος σκεπτικού, διαπιστώνεται ότι τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων, αυτά καθεαυτά και ελλείψει θέσεώς τους σε εφαρμογή δι’ αποφάσεων του προέδρου της αρχής εποπτείας των ορυχείων, δεν συνιστούν περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 49 ΣΛΕΕ.
2.      Επί της δικαιολογήσεως του περιορισμού της ελευθερίας εγκαταστάσεως ο οποίος οφείλεται στην υποχρέωση καταβολής του προβλεπόμενου από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
99      Η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ουγγαρία, στην απάντησή της επί της αιτιολογημένης γνώμης, επικαλέσθηκε πλείονες επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος οι οποίοι, κατά το καθού κράτος μέλος, δικαιολογούν την επιβολή και διατήρηση σε ισχύ του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
100    Κατ’ αρχάς, η Ουγγαρία επικαλέσθηκε την ανάκαμψη της οικονομίας, καθώς και την προστασία της εθνικής οικονομίας και των κύριων τομέων αυτής. Κατά την Επιτροπή, όμως, πρόκειται για οικονομικούς σκοπούς που δεν αποτελούν επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, ακόμη και στην περίπτωση εξαιρετικής καταστάσεως, όπως είναι η ανάκαμψη της οικονομίας κατόπιν της πανδημίας COVID‑19, κατά τις σκέψεις 23 και 64 της αποφάσεως της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország (C‑106/22, EU:C:2023:568).
101    Εν συνεχεία, η Ουγγαρία επικαλέσθηκε την
αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών της αγοράς, τη διασφάλιση του προγράμματος κατασκευής κατοικιών και την καταπολέμηση των αθέμιτων τιμολογιακών πρακτικών, δηλαδή έννοιες γενικού και αόριστου χαρακτήρα, των οποίων είναι δυσχερής η αποσύνδεση από τους μνημονευθέντες στην προηγούμενη σκέψη οικονομικούς σκοπούς, ενώ το καθού κράτος μέλος δεν προσδιόρισε ούτε το περιεχόμενο των εννοιών αυτών ούτε και τον βαθμό στον οποίο το διάταγμα 404/2021 θα συνέβαλλε στην επίτευξη των εν λόγω σκοπών.
102    Τέλος, η Ουγγαρία επικαλέσθηκε σκοπούς οι οποίοι, κατά την Επιτροπή, αποτελούν επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος αναγνωρισμένους από το δίκαιο της Ένωσης, συγκεκριμένα δε την ασφάλεια εφοδιασμού και την προστασία των καταναλωτών και των αποδεκτών υπηρεσιών.
103    Όσον αφορά, κατά πρώτον, την ασφάλεια του εφοδιασμού, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει, στις σκέψεις 67 και 69 της αποφάσεως της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország (C‑106/22, EU:C:2023:568), ότι επίκληση τέτοιου σκοπού χωρεί μόνο σε περίπτωση πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας, διευκρινίζοντας ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο σκοπός εξασφαλίσεως του εφοδιασμού στον κατασκευαστικό τομέα, όσον αφορά ορισμένες πρώτες ύλες, άπτεται τέτοιου θεμελιώδους συμφέροντος.
104    Κατ’ αρχάς, όπως ισχυρίζεται η Επιτροπή, η Ουγγαρία δεν απέδειξε την ύπαρξη πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής για την ασφάλεια του εφοδιασμού όσον αφορά τα μνημονευόμενα στο διάταγμα 404/2021 υλικά.
Ακόμη και αν ο όγκος παραγωγής των συγκεκριμένων υλικών στο καθού κράτος μέλος είναι ανεπαρκής, κάλλιστα είναι δυνατή η εισαγωγή τους. Επιπλέον, η Ουγγρική Κυβέρνηση δεν περιόρισε την εξαγωγή των προϊόντων αυτών.
105    Περαιτέρω, κατά την Επιτροπή, η επίμαχη εν προκειμένω ρύθμιση είναι προδήλως απρόσφορη για να εγγυηθεί την ως άνω ασφάλεια εφοδιασμού, καθόσον, υποχρεώνοντας τις οικείες επιχειρήσεις να πωλούν τα προϊόντα τους με ζημία, βλάπτει την οικονομική σταθερότητά τους και τις ενθαρρύνει να παύσουν τις δραστηριότητές τους στην ουγγρική αγορά. Ακόμη κι αν γίνει δεκτό ότι ο καθορισμός τιμής αναφοράς βελτιώνει την ασφάλεια εφοδιασμού ως προς τα βασικά οικοδομικά υλικά, το 75 % της παραγωγής των συγκεκριμένων υλικών δεν υπόκειται στην απαίτηση αυτή.
106    Τέλος, κατά την Επιτροπή, η Ουγγαρία δεν εξήγησε τον λόγο για τον οποίο δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί ασφάλεια εφοδιασμού ως προς τα ανωτέρω υλικά με μέτρα λιγότερο περιοριστικά της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
107    Όσον αφορά, κατά δεύτερον, την προστασία των καταναλωτών και των αποδεκτών υπηρεσιών, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η Ουγγαρία ισχυρίσθηκε ότι το μέγεθος των μεριδίων που κατέχουν στην αγορά οι επιχειρήσεις οι οποίες είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα για την εκτίμηση περί καταλληλότητας και αναλογικότητας του τέλους και ότι η εφαρμογή βάσει του καθαρού κύκλου εργασιών αφορά τις επιχειρήσεις που διαθέτουν στην αγορά επαρκές μερίδιο ώστε να συγκρατούν την παραγωγή και να διατηρούν τεχνητώς υψηλές τιμές πωλήσεως.
108    Η Επιτροπή επισημαίνει συναφώς ότι, αν πραγματικός σκοπός του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους ήταν η καταπολέμηση των μη αναμενόμενων κερδών, είναι δυσχερές να γίνουν αντιληπτοί οι λόγοι για τους οποίους στο συγκεκριμένο τέλος υπόκειται μόνον ένας πολύ μικρός αριθμός επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον οικείο τομέα.
109    Επιπλέον, η Επιτροπή τονίζει ότι, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 4, του διατάγματος 404/2021, αν πωλητής που δεν είναι υπόχρεος καταβολής του τέλους εφαρμόζει τιμολογιακή πολιτική με σκοπό την αποκόμιση αδικαιολόγητου κέρδους, η εθνική φορολογική και τελωνειακή αρχή μπορεί να κινήσει εις βάρος του διοικητική διαδικασία επιβολής φόρου. Η εν λόγω διάταξη προβλέπει, επομένως, προς επίτευξη του σκοπού της αποτροπής αδικαιολόγητων κερδών, ένα μέτρο λιγότερο επαχθές από την επιβολή του τέλους.
110    Περαιτέρω, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η Ουγγαρία ουδόλως κατέδειξε ότι οι επιχειρήσεις που είναι υπόχρεες καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους διαθέτουν τόσο μεγάλο αριθμό μεριδίων στην αγορά ώστε να μπορούν να νοθεύσουν τις συνθήκες της αγοράς. Τα προβαλλόμενα από το εν λόγω κράτος μέλος αποτελέσματα στρεβλώσεως της αγοράς προσομοιάζουν, κατά την Επιτροπή, με εκείνα της καταχρήσεως δεσπόζουσας θέσεως, κατά την έννοια του άρθρου 102 ΣΛΕΕ, η οποία αντιμετωπίζεται, κατά περίπτωση, με νομικά μέσα τα οποία παρέχει το δίκαιο του ανταγωνισμού. Ενώπιον της ουγγρικής αρχής ανταγωνισμού εκκρεμούν, άλλωστε, σχετικές διαδικασίες κατά επιχειρήσεων του οικείου τομέα.
111    Η Ουγγαρία αμφισβητεί το επιχείρημα της Επιτροπής ότι με τα διατάγματα 404/2021 και 405/2021 επιδιώκεται αμιγώς οικονομικός σκοπός. Αντιθέτως, τα εν λόγω διατάγματα αποσκοπούν στην προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών και των αποδεκτών των υπηρεσιών διασφαλίζοντας, αφενός, τη διαθεσιμότητα επαρκών ποσοτήτων πρώτων υλών για τον κατασκευαστικό κλάδο και, αφετέρου, μη καταχρηστικές τιμολογιακές πρακτικές.
112    Κατά την Ουγγαρία, οι οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας COVID‑19 κατά τα έτη 2020 και 2021, επιδεινώθηκαν από τις εμπορικές πολιτικές ορισμένων παραγόντων της αγοράς. Η τιμή των εξορυκτικών προϊόντων αυξήθηκε κατά μέσο όρο κατά 20 %
τα πέντε τελευταία
έτη, ανεξαρτήτως της προσφοράς και της ζητήσεως σε εθνικό επίπεδο. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, οι σημαντικότερες επιχειρήσεις στον τομέα της εξορύξεως αμμοχάλικου όχι μόνον αύξησαν ουσιωδώς τον κύκλο εργασιών τους, αλλά και τα μετά φόρων αποτελέσματά τους. Ως εκ τούτου, αποκόμισαν πρόσθετα κέρδη επωφελούμενες από την ακραία αύξηση της ζήτησης εκ μέρους άλλων παραγόντων του κατασκευαστικού τομέα.
113    Κατά την Ουγγαρία, δεν είναι αναγκαίο, όπως ζητεί η Επιτροπή, να προσκομισθούν αποδεικτικά στοιχεία περί ελλείψεως των οικείων υλικών στην ουγγρική αγορά, διότι η αντιμετώπιση της πιθανότητας απειλής για την ασφάλεια του εφοδιασμού με βασικά οικοδομικά υλικά μπορεί να θεωρηθεί θεμιτός σκοπός σε περίπτωση κατά την οποία υφίστανται ενδείξεις ότι η εν λόγω ασφάλεια μπορεί να υπονομευθεί. Δεν απαιτείται επομένως να τεθεί πράγματι σε κίνδυνο η συγκεκριμένη ασφάλεια εφοδιασμού προκειμένου ένα κράτος μέλος να δύναται βασίμως να λάβει κατάλληλα και αναλογικά προληπτικά μέτρα προς αποτροπή του εν λόγω κινδύνου.
114    Όσον αφορά τα επιχειρήματα της Επιτροπής περί προδήλως απρόσφορου χαρακτήρα του διατάγματος 404/2021 για την ως άνω ασφάλεια εφοδιασμού, η Ουγγαρία αντιτείνει ότι ακόμη και οι επιχειρήσεις οι οποίες δεν υπόκεινται στο πρόσθετο εξορυκτικό τέλος και οι οποίες συμβάλλουν με το 75 % της συνολικής παραγωγής των οικείων υλικών οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη το επίπεδο τιμών που καθορίζεται με το διάταγμα 404/2021 και να τείνουν προς ένα εύλογο περιθώριο κέρδους. Η αναλογικότητα θα υπονομευόταν ακριβώς σε περίπτωση κατά την οποία η υποχρέωση καταβολής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους θα επιβαλλόταν σε όλες τις επιχειρήσεις και όχι μόνον σε εκείνες των οποίων η οικονομική ισχύς καθιστά δυνατή την εκ μέρους τους ανάληψη της συγκεκριμένης επιβάρυνσης.
115    Τέλος, όσον αφορά τις διαδικασίες στον τομέα του ανταγωνισμού τις οποίες μνημονεύει η Επιτροπή, η Ουγγαρία επισημαίνει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το δίκαιο του ανταγωνισμού μπορεί να παράσχει λύση όσον αφορά τις αθέμιτες τιμολογιακές πρακτικές, δεν διασφαλίζει πάντως τη διαθεσιμότητα σε επαρκή ποσότητα των βασικών οικοδομικών υλικών.
β)      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
116    Όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, δεν επιτρέπεται περιορισμός της ελευθερίας εγκαταστάσεως, εκτός εάν, κατά πρώτον, δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος και, κατά δεύτερον, συνάδει με την αρχή της αναλογικότητας, όπερ προϋποθέτει ότι είναι κατάλληλος να διασφαλίσει, κατά τρόπο συνεπή και συστηματικό, επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού και ότι δεν βαίνει πέραν του μέτρου που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού [απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Τριτοβάθμια εκπαίδευση), C‑66/18, EU:C:2020:792, σκέψη 178 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
117    Επιπλέον, το οικείο κράτος μέλος είναι εκείνο που οφείλει να αποδείξει ότι πληρούνται οι ως άνω σωρευτικές προϋποθέσεις [απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Τριτοβάθμια εκπαίδευση), C‑66/18, EU:C:2020:792, σκέψη 179 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
118    Στο ανωτέρω πλαίσιο, υπενθυμίζεται επίσης ότι οι δικαιολογητικοί λόγοι που μπορούν να προβληθούν από κράτος μέλος πρέπει να συνοδεύονται από κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία ή από ανάλυση περί της καταλληλότητας και της αναλογικότητας του περιοριστικού μέτρου που λαμβάνεται από το κράτος μέλος, καθώς και από συγκεκριμένα στοιχεία ικανά να τεκμηριώσουν την επιχειρηματολογία του [πρβλ. αποφάσεις της 21ης Μαΐου 2019, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Επικαρπία επί γεωργικών γαιών), C‑235/17, EU:C:2019:432, σκέψη 94 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 10ης Ιουλίου 2025, INTERZERO κ.λπ., C‑254/23, EU:C:2025:569, σκέψη 101)].
119    Εν προκειμένω, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι η έκδοση του διατάγματος 404/2021 ήταν αναγκαία για την ανάκαμψη της οικονομίας, την προστασία της εθνικής οικονομίας και των κύριων τομέων της, περιλαμβανομένης της διασφαλίσεως του εφοδιασμού με βασικά οικοδομικά υλικά, τη διατήρηση και διασφάλιση του προγράμματος κατασκευής κατοικιών, την αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών της αγοράς, τη διασφάλιση της πίστης κατά τις εμπορικές συναλλαγές, την καταπολέμηση των αθέμιτων τιμολογιακών πρακτικών και την προστασία των αποδεκτών υπηρεσιών.
120    Το καθού κράτος μέλος επισημαίνει ότι δεν πρόκειται για αμιγώς οικονομικούς σκοπούς, διότι το συγκεκριμένο διάταγμα αποσκοπεί εν τέλει στην προστασία των συμφερόντων των καταναλωτών και των αποδεκτών υπηρεσιών, διασφαλίζοντας τη διαθεσιμότητα βασικών οικοδομικών υλικών σε επαρκείς ποσότητες και σε τιμές που δεν είναι καταχρηστικές.
121    Από τα δικόγραφα του εν λόγω κράτους μέλους προκύπτει ότι το σύνολο των ανωτέρω λόγων στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, στις προβαλλόμενες συνδυαστικές επιπτώσεις της δυσμενούς εξελίξεως της καταστάσεως της αγοράς λόγω της πανδημίας COVID‑19 και της ελλείψεως των συγκεκριμένων υλικών. Υποστηρίζεται ότι οι επιπτώσεις της ελλείψεως αυτής παροξύνθηκαν από τη συμπεριφορά των σημαντικότερων επιχειρήσεων του οικείου τομέα, οι οποίες αποκόμισαν μη αναμενόμενα κέρδη επωφελούμενες της ακραίας αυξήσεως της ζήτησης.
122    Κατά πάγια νομολογία, σκοποί αμιγώς οικονομικής φύσεως δεν μπορούν να αποτελέσουν επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος ικανό να δικαιολογήσει περιορισμό θεμελιώδους ελευθερίας την οποία εγγυάται η Συνθήκη ΛΕΕ (απόφαση της 10ης Ιουλίου 2025, INTERZERO κ.λπ., C‑254/23, EU:C:2025:569, σκέψη 123 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
123    Τούτο ισχύει, ειδικότερα, στην περίπτωση σκοπών απτομένων της αναπτύξεως της εθνικής οικονομίας ή της εύρυθμης λειτουργίας της (πρβλ. απόφαση της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország, C‑106/22, EU:C:2023:568, σκέψη 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), όπως είναι οι προβαλλόμενοι εν προκειμένω από την Ουγγαρία σκοποί της ανακάμψεως της οικονομίας, καθώς και της προστασίας της εθνικής οικονομίας και των κύριων τομέων της.
124    Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι εθνική ρύθμιση δύναται να αποτελέσει δικαιολογημένο περιορισμό θεμελιώδους ελευθερίας όταν υπαγορεύεται από λόγους οικονομικής φύσεως με τους οποίους επιδιώκεται σκοπός γενικού συμφέροντος (απόφαση της 10ης Ιουλίου 2025, INTERZERO κ.λπ., C‑254/23, EU:C:2025:569, σκέψη 123 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
125    Ωστόσο, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, καθόσον επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος, όπως οι μνημονευόμενες στο άρθρο 52, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ δημόσια τάξη και δημόσια ασφάλεια, επιτρέπουν παρέκκλιση από θεμελιώδη ελευθερία προβλεπόμενη από τη Συνθήκη ΛΕΕ, πρέπει να ερμηνεύονται στενά, οπότε το περιεχόμενό τους δεν μπορεί να καθορίζεται μονομερώς από κάθε κράτος μέλος, χωρίς να ελέγχεται από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως εκ τούτου, επίκληση των ως άνω λόγων χωρεί μόνον εφόσον υφίσταται πραγματική, ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή θίγουσα θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας [πρβλ. αποφάσεις της 21ης Μαΐου 2019, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Επικαρπία επί γεωργικών γαιών), C‑235/17, EU:C:2019:432, σκέψη 59, της 18ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Διαφάνεια των οργανώσεων), C‑78/18, EU:C:2020:476, σκέψη 91 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország, C‑106/22, EU:C:2023:568, σκέψη 66].
126    Όσον αφορά, ειδικότερα, σκοπό απτόμενο της ασφάλειας του εφοδιασμού, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι επίκληση του συγκεκριμένου σκοπού χωρεί μόνο σε περίπτωση πραγματικής και αρκούντως σοβαρής απειλής, θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας (απόφαση της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország, C‑106/22, EU:C:2023:568, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
127    Το Δικαστήριο έχει κρίνει, πάντως, στη σκέψη 69 της αποφάσεως της 13ης Ιουλίου 2023, Xella Magyarország (C‑106/22, EU:C:2023:568), ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι σκοπός που αφορά την εξασφάλιση του εφοδιασμού του κατασκευαστικού τομέα ως προς ορισμένες βασικές πρώτες ύλες, ήτοι το αμμοχάλικο, την άμμο και την άργιλο, που προέρχονται από εξορυκτική δραστηριότητα, άπτεται «θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας», κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις δύο προηγούμενες σκέψεις.
128    Ομοίως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο σκοπός τον οποίο επικαλείται εν προκειμένω η Ουγγαρία και ο οποίος αφορά την εγγύηση της ασφάλειας εφοδιασμού του κατασκευαστικού τομέα με υλικά που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του επιβληθέντος με το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, ήτοι την επεξεργασμένη άμμο, το επεξεργασμένο χαλίκι, το επεξεργασμένο αμμοχάλικο, το φυσικό αμμοχάλικο και το τσιμέντο, άπτεται τέτοιου «θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας» ούτε, κατά συνέπεια, ότι συνιστά επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος ικανό να δικαιολογήσει περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
129    Όσον αφορά τον σκοπό που αφορά τη διατήρηση και τη διασφάλιση του προγράμματος κατασκευής κατοικιών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στα δικόγραφά της, η Ουγγαρία δεν προσκόμισε το παραμικρό στοιχείο σχετικά με το περιεχόμενο και το εύρος του εν λόγω προγράμματος, παρά την υποχρέωση που υπέχει σχετικώς, όπως προκύπτει από τη νομολογία η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 118 της παρούσας αποφάσεως.
130    Εν πάση περιπτώσει, ο συγκεκριμένος σκοπός, όπως και εκείνοι που αφορούν την αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών της αγοράς, την καταπολέμηση των αθέμιτων τιμολογιακών πρακτικών, καθώς και την προστασία των καταναλωτών και των αποδεκτών υπηρεσιών, στηρίζονται κατ’ ουσίαν, όπως προκύπτει από τη σκέψη 121 της παρούσας αποφάσεως, στις προβαλλόμενες συνδυαστικές επιπτώσεις της δυσμενούς εξελίξεως της αγοράς λόγω της πανδημίας COVID‑19 και της ελλείψεως των υλικών για τα οποία ισχύει το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος.
131    Η Επιτροπή προσάπτει συναφώς στην Ουγγαρία ότι δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο για την ύπαρξη τέτοιας ελλείψεως στην ουγγρική αγορά.
132    Η Ουγγαρία υποστηρίζει, πάντως, ότι δεν είναι αναγκαίο να προσκομισθούν αποδεικτικά στοιχεία, διότι η αντιμετώπιση της πιθανότητας απειλής για την ασφάλεια του εφοδιασμού του κατασκευαστικού τομέα με βασικά οικοδομικά υλικά μπορεί να θεωρηθεί θεμιτός σκοπός, καθόσον υφίστανται ενδείξεις ότι η εν λόγω ασφάλεια μπορεί να υπονομευθεί.
133    Ενεργώντας ως άνω, αφενός, το καθού κράτος μέλος παραβιάζει τις υποχρεώσεις οι οποίες υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 117 και 118 της παρούσας αποφάσεως και τις οποίες υπέχει οσάκις επικαλείται επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος προς δικαιολόγηση περιορισμού της ελευθερίας εγκαταστάσεως.
134    Αφετέρου, προβάλλοντας απλώς την «πιθανότητα» απειλής για την ασφάλεια του εφοδιασμού του κατασκευαστικού τομέα με ορισμένα υλικά, η Ουγγαρία δεν προβάλλει «πραγματική» και «ενεστώσα» απειλή, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 126 της παρούσας αποφάσεως.
135    Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη πραγματικής, ενεστώσας και αρκούντως σοβαρής απειλής θίγουσας θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας, η οποία καθιστά δυνατή την επίκληση επιτακτικών λόγων γενικών συμφέροντος, όσον αφορά τους σκοπούς που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 130 της παρούσας αποφάσεως.
136    Ως εκ τούτου, ουδείς εκ των σκοπών που επικαλείται η Ουγγαρία δεν δικαιολογεί τον περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως ο οποίος οφείλεται στην υποχρέωση καταβολής του προβλεπόμενου από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
137    Λαμβανομένου υπόψη του προεκτεθέντος σκεπτικού, διαπιστώνεται ότι η Ουγγαρία, θεσπίζοντας τις διατάξεις περί καταβολής του επιβληθέντος με το εν λόγω διάταγμα πρόσθετου εξορυκτικού τέλους, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΣΛΕΕ.
138    Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτή η πρώτη αιτίαση, κατά το μέρος που αφορά το προβλεπόμενο από το διάταγμα 404/2021 πρόσθετο εξορυκτικό τέλος.
Β.      Επί της δεύτερης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535
1.      Επιχειρήματα των διαδίκων
139    Με τη δεύτερη αιτίαση, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το διάταγμα 404/2021 και τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων έπρεπε να της έχουν κοινοποιηθεί υπό μορφή σχεδίου, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535.
140    Υποστηρίζει ότι τόσο το εν λόγω διάταγμα όσο και τα προμνημονευθέντα άρθρα 27/A έως 27/C εμπίπτουν στην έννοια της «άλλης απαιτήσεως», κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας, καθόσον πρόκειται για κανόνες με «δεσμευτική νομική μορφή».
141    Επιπλέον, κατά την Επιτροπή, το διάταγμα 404/2021 και τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων επηρεάζουν την εμπορία των μνημονευόμενων στις εν λόγω διατάξεις πρώτων υλών και βασικών οικοδομικών υλικών, αφενός, διά του καθορισμού επίσημων τιμών για τα συγκεκριμένα προϊόντα και, αφετέρου, διά της επιβολής υποχρεώσεως πληρωμής του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους.
142    Όπως υποστηρίζει η Επιτροπή ο οδηγός σχετικά με την οδηγία 2015/1535 συνηγορεί υπέρ της ως άνω ερμηνείας, καθόσον διευκρινίζει ότι η έννοια των «άλλων απαιτήσεων» καταλαμβάνει τις προϋποθέσεις «που επηρεάζουν τον κύκλο ζωής ενός προϊόντος, από την περίοδο εμπορίας του έως τη φάση της διαχείρισης ή διάθεσης των αποβλήτων που παράγονται από αυτό», προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να είναι ικανές να επηρεάσουν σημαντικά τη σύνθεση, τη φύση ή την εμπορία του προϊόντος.
143    Η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
2.      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
144    Από το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2015/1535 προκύπτει ότι τα κράτη μέλη γνωστοποιούν πάραυτα στην Επιτροπή κάθε «σχέδιο τεχνικού κανόνα», διευκρινιζομένου ότι η συγκεκριμένη έννοια καταλαμβάνει μεταξύ άλλων, όπως προκύπτει από το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο ζʹ, της οδηγίας, εκείνην της «άλλης απαιτήσεως».
145    Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της εν λόγω οδηγίας, η έννοια της “άλλης απαιτήσεως” ορίζεται ως απαίτηση, εκτός των τεχνικών προδιαγραφών, επιβαλλόμενη όσον αφορά ένα προϊόν, ιδίως για λόγους προστασίας των καταναλωτών ή του περιβάλλοντος, η οποία αφορά τον κύκλο ζωής του προϊόντος μετά τη διάθεσή του στην αγορά, όπως είναι οι συνθήκες χρησιμοποίησης, ανακύκλωσης, επαναχρησιμοποίησης ή εξάλειψής του, εφόσον οι συνθήκες αυτές μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη σύνθεση ή τη φύση του προϊόντος ή την εμπορία του.
146    Ο ορισμός της εν λόγω έννοιας είναι, ως εκ τούτου, σε ορισμένο βαθμό περίπλοκος και, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 118 των προτάσεών του, απαιτεί να πληρούται σωρευτικώς σειρά προϋποθέσεων.
147    Υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως, στο πλαίσιο της δυνάμει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ διαδικασίας λόγω παραβάσεως, απόκειται στην Επιτροπή να αποδείξει την ύπαρξη της προσαπτομένης παραβάσεως και να προσκομίσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που του είναι αναγκαία για να ελέγξει την ύπαρξη της επίμαχης παραβάσεως, χωρίς η Επιτροπή να μπορεί να στηριχθεί σε οποιοδήποτε τεκμήριο.
148    Μόνον όταν η Επιτροπή προσκομίζει επαρκή στοιχεία προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη της προβαλλομένης παραβάσεως απόκειται στο κράτος μέλος να αμφισβητήσει ουσιαστικώς και λεπτομερώς τα κατ’ αυτόν τον τρόπο προσκομισθέντα στοιχεία και τις συνέπειες που απορρέουν εξ αυτών [απόφαση της 24ης Ιουνίου 2021, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Υποβάθμιση της φυσικής περιοχής Doñana), C‑559/19, EU:C:2021:512, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
149    Εν προκειμένω, μολονότι η Επιτροπή ισχυρίζεται, προς στήριξη της δεύτερης αιτιάσεως που προβάλλει με το δικόγραφο της προσφυγής της, ότι το διάταγμα 404/2021 και τα άρθρα 27/A έως 27/C του νόμου περί εξορυκτικών δραστηριοτήτων εμπίπτουν στην έννοια της «άλλης απαιτήσεως», κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2015/1535, ουδόλως τεκμηριώνει τον ισχυρισμό αυτόν, καθόσον απλώς επισημαίνει, κατ’ ουσίαν, ότι πρόκειται για κανόνες με «δεσμευτική νομική μορφή» οι οποίοι επηρεάζουν την εμπορία των πρώτων υλών και των βασικών οικοδομικών υλικών. Οι ισχυρισμοί αυτοί, όμως, δεν καθιστούν δυνατό να αποδειχθούν επαρκώς κατά νόμον οι λόγοι για τους οποίους τα συγκεκριμένα νομοθετήματα του ουγγρικού δικαίου εμπίπτουν στην ως άνω έννοια.
150    Πράγματι, ελλείψει αναλύσεως, έστω και συνοπτικής, των διαφόρων σωρευτικών προϋποθέσεων που προβλέπει η τελευταία διάταξη σε σχέση με καθεμία από τις ανωτέρω πράξεις, η Επιτροπή δεν παρέσχε στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να ελέγξει την ύπαρξη της προσαπτομένης παραβάσεως.
151    Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι η Ουγγαρία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2015/1535.
152    Συνεπώς, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
153    Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, διαπιστώνεται ότι η Ουγγαρία, θεσπίζοντας τις διατάξεις σχετικά με την καταβολή του πρόσθετου εξορυκτικού τέλους οι οποίες διαλαμβάνονται στο διάταγμα 404/2021, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΣΛΕΕ.
154    Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
IV.    Επί των δικαστικών εξόδων
155    Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
156    Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή της Επιτροπής έγινε εν μέρει μόνο δεκτή, πρέπει να αποφασισθεί ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Η Ουγγαρία, θεσπίζοντας τις διατάξεις σχετικά με την καταβολή πρόσθετου εξορυκτικού τέλους οι οποίες διαλαμβάνονται στο a gazdaság újraindítása érdekében fizetendő kiegészítő bányajáradékról szóló 404/2021. (VII. 8.) Korm. rendeletet [κυβερνητικό διάταγμα 404/2021 (VII. 8.) σχετικά με το πρόσθετο εξορυκτικό τέλος που πρέπει να καταβάλλεται με σκοπό την ανάκαμψη της οικονομίας], παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 49 ΣΛΕΕ.
2)      Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)      Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ουγγαρία φέρουν εκάστη τα δικαστικά έξοδά της.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική.