Sprawa C-239/14
Abdoulaye Amadou Tall
przeciwko
Centre public d’action sociale de Huy
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège)
Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Dyrektywa 2005/85/WE – Minimalne normy dotyczące procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich – Artykuł 39 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Wielokrotne wnioski o udzielenie azylu – Brak skutku zawieszającego skargi na decyzję właściwego organu krajowego o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu – Ochrona socjalna – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 19 ust. 2 – Artykuł 47
Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 grudnia 2015 r.
1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź – Pytania pozbawione związku z przedmiotem sporu
(art. 267 TFUE)
2.        Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Procedura nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich – Dyrektywa 2005/85 – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – Uregulowanie krajowe nienadające skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu – Dopuszczalność – Warunki
[Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 19 ust. 2, art. 47; dyrektywa Rady 2005/85, art. 32, 34, art. 39 ust. 1 lit. c)]
1.        Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 34)
2.        Artykuł 39 dyrektywy 2005/85 w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu.
W istocie należy uściślić, że drugi wniosek o udzielenie azylu należy w rzeczywistości uznać za „kolejny wniosek” w rozumieniu art. 32 dyrektywy 2005/85 i że odmowa rozpatrzenia tego wniosku przez właściwy organ odpowiada „decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku” w rozumieniu art. 39 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.
W tym względzie z art. 39 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie powinny zapewnić, aby osoby ubiegające się o azyl miały prawo do skutecznego środka odwoławczego od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku na mocy art. 32 i 34 tejże dyrektywy. Ponadto w przypadku gdy wnioskodawca składa kolejny wniosek, nie przedstawiając nowych dowodów lub argumentów, zobowiązywanie państwa członkowskiego do przeprowadzenia pełnej procedury ponownego rozpatrzenia byłoby niewspółmierne i państwa te powinny mieć wybór między procedurami przewidującymi wyjątki od gwarancji, z których zwykle korzysta wnioskodawca.
Zatem okoliczność, że środek odwoławczy wniesiony od decyzji o pozostawieniu bez rozpatrzenia kolejnego wniosku o udzielenie azylu, nie ma skutku zawieszającego, jest co do zasady zgodna z art. 19 ust. 2 i art. 47 karty. O ile bowiem taka decyzja nie daje obywatelowi państwa trzeciego możliwości uzyskania ochrony międzynarodowej, o tyle jej wykonanie jako takie nie może prowadzić do wydalenia wspomnianego obywatela. Wynika z tego, że brak skutku zawieszającego względem takiej decyzji, której wykonanie nie może narazić danego obywatela państwa trzeciego na ryzyko traktowania sprzecznego z art. 3 europejskiej konwencji praw człowieka nie stanowi naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, jaka jest przewidziana w art. 39 dyrektywy 2005/85 w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 karty.
(por. pkt 40, 45, 46, 56, 59, 60; sentencja)