62022CC0517
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
ΝΙΚΟΛΑ ΑΙΜΙΛΙΟΥ
της 7ης Σεπτεμβρίου 2023 (
1
)
Υπόθεση C‑517/22 P
Eurobolt BV,
Fabory Nederland BV,
ASF Fischer BV
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής,
Stafa Group BV
«Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Επέκταση του δασμού αντιντάμπινγκ ο οποίος επιβάλλεται στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Κίνας στις εισαγωγές που αποστέλλονται από τη Μαλαισία – Εκ νέου επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ – Κύρος του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/611 – Νομική βάση – Άρθρα 13 και 14 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 – Κύρος του κανονισμού (ΕΚ) 91/2009 – Απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση APEX»
I. Εισαγωγή
1.
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Eurobolt BV, η Fabory Nederland BV και η ASF Fischer BV (στο εξής: αναιρεσείουσες) –τρεις εταιρίες εγκατεστημένες στις Κάτω Χώρες οι οποίες εισάγουν και πωλούν συνδετήρες από σίδηρο και χάλυβα– ζήτησαν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (
2
) με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/611 της Επιτροπής, της 30ής Απριλίου 2020 (
3
), για την εκ νέου επιβολή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που επιβάλλεται με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 91/2009 του Συμβουλίου (
4
) στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα που αποστέλλονται από τη Μαλαισία, είτε δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας είτε όχι.
2.
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν επτά λόγους. Εντούτοις, σύμφωνα με το αίτημα του Δικαστηρίου, η ανάλυση που εκτίθεται στις παρούσες προτάσεις θα περιοριστεί στον έκτο λόγο αναιρέσεως, κατά τον οποίο, κρίνοντας ότι ο επίδικος κανονισμός διέθετε προσήκουσα νομική βάση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 13, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
5
), του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, ΣΕΕ και της αρχής της χρηστής διοίκησης.
3.
Εν ολίγοις, το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει, προκειμένου να αποφανθεί επί του προεκτεθέντος λόγου αναιρέσεως, είναι το εξής: εμποδίζει η κατάργηση κανονισμού με τον οποίο επιβλήθηκε δασμός αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών καταγωγής τρίτης χώρας, λόγω ενδεχόμενης ασυμφωνίας προς τους κανόνες του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (στο εξής: ΠΟΕ), την επέκταση, εκ μέρους της Επιτροπής, του συγκεκριμένου δασμού σε εισαγωγές από άλλη τρίτη χώρα, για λόγους καταστρατήγησης, ακόμη και αν η επέκταση ανάγεται στο χρονικό διάστημα πριν από την κατάργηση του κανονισμού, οι δε εισαγωγές καταγράφηκαν συμφώνως προς τους σχετικούς κανόνες αντιντάμπινγκ;
II. Το νομικό πλαίσιο
4.
Στο κρίσιμο για την υπό κρίση υπόθεση χρονικό διάστημα, η λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ διεπόταν αρχικώς από τον κανονισμό (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου (
6
), εν συνεχεία από τον κανονισμό (ΕΚ) 384/96 του Συμβουλίου (
7
) και, τέλος, από τον προμνησθέντα κανονισμό 2016/1036 (στο εξής: βασικός κανονισμός) (
8
).
5.
Το άρθρο 13 («Καταστρατήγηση») του βασικού κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«1.   Οι δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβάλλονται δυνάμει του παρόντος κανονισμού μπορούν να επεκταθούν έναντι των εισαγωγών από τρίτες χώρες […], όταν λαμβάνει χώρα καταστρατήγηση των ισχυόντων μέτρων.
[…]
3.   […] Η έρευνα κινείται με κανονισμό της Επιτροπής, με τον οποίον μπορεί επιπλέον να καλούνται οι τελωνειακές αρχές να υποβάλουν τις επίμαχες εισαγωγές σε καταγραφή, σύμφωνα με το άρθρο 14 παράγραφος 5 […].
Όταν τα πραγματικά περιστατικά, όπως αυτά έχουν εξακριβωθεί τελικώς, δικαιολογούν την επέκταση της ισχύος των μέτρων, αυτή αποφασίζεται από την Επιτροπή με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 15 παράγραφος 3. Η επέκταση τίθεται σε ισχύ από την ημερομηνία κατά την οποία επιβλήθηκε η υποχρέωση καταγραφής δυνάμει του άρθρου 14 παράγραφος 5 […].»
6.
Το άρθρο 14 («Γενικές διατάξεις») του βασικού κανονισμού προβλέπει στην παράγραφο 5 τα εξής:
«Η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα, αφού ενημερώσει τα κράτη μέλη σε εύθετο χρόνο, να ζητήσει από τις τελωνειακές αρχές να προβούν στις κατάλληλες ενέργειες για την καταγραφή των εισαγωγών, έτσι ώστε να είναι δυνατή η μεταγενέστερη επιβολή μέτρων έναντι των εισαγωγών αυτών με ισχύ από την ημερομηνία καταγραφής τους. […] Οι εισαγωγές δεν υποβάλλονται σε καταγραφή για χρονική περίοδο μεγαλύτερη των εννέα μηνών.»
7.
Το άρθρο 2 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2016/278 της Επιτροπής, της 26ης Φεβρουαρίου 2016, για την κατάργηση του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, όπως επεκτάθηκε στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα που αποστέλλονται από τη Μαλαισία, είτε δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας είτε όχι (στο εξής: κανονισμός για την κατάργηση) (
9
), ορίζει τα εξής:
«Η κατάργηση των δασμών αντιντάμπινγκ που αναφέρονται στο άρθρο 1 ισχύει από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού, όπως προβλέπεται στο άρθρο 3, και δεν χρησιμεύει ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την ημερομηνία αυτή.»
8.
Ανάλογη είναι η διατύπωση της αιτιολογικής σκέψης 14 του κανονισμού για την κατάργηση.
9.
Το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 3, του επίδικου κανονισμού επεκτείνει κατ’ ουσίαν τους δασμούς αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με το άρθρο 1, παράγραφος 2, του αρχικού κανονισμού «στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα […] που αποστέλλονται από τη Μαλαισία, είτε δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας είτε όχι […]», όταν «καταγράφονται σύμφωνα με το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 966/2010, με το άρθρο 13 παράγραφος 3 και με το άρθρο 14 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1225/2009 […]».
10.
Το άρθρο 2 του επίδικου κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«1.   Οι δασμοί που εισπράχθηκαν βάσει του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 723/2011 δεν θα επιστραφούν.
2.   Κάθε επιστροφή που πραγματοποιήθηκε μετά την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C‑644/17Eurobolt (EU:C:2019:555) ανακτάται από τις αρχές οι οποίες κατέβαλαν την επιστροφή.»
III. Τα πραγματικά περιστατικά
11.
Τα κρισιμότερα πραγματικά περιστατικά, όπως εκτίθενται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, συνοψίζονται ως ακολούθως.
Α.
Η έκδοση και η κατάργηση του αρχικού κανονισμού
12.
Το 2009 το Συμβούλιο διαπίστωσε ότι Κινέζοι παραγωγοί-εξαγωγείς είχαν εφαρμόσει πρακτικές ντάμπινγκ σε συνδετήρες που πωλούνταν στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως εκ τούτου, στις 26 Ιανουαρίου 2009 το Συμβούλιο εξέδωσε τον αρχικό κανονισμό.
13.
Μετά την επιβολή του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έλαβε αποδεικτικά στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα εν λόγω μέτρα καταστρατηγούνταν μέσω μεταφόρτωσης στη Μαλαισία. Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή εξέδωσε, στις 27 Οκτωβρίου 2010, τον κανονισμό (ΕΕ) 966/2010 για την έναρξη έρευνας όσον αφορά την πιθανή καταστρατήγηση των μέτρων αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκαν με τον [αρχικό κανονισμό], από εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα που αποστέλλονται από την Μαλαισία, ανεξάρτητα από το εάν δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας και για την υποβολή των εν λόγω εισαγωγών σε καταγραφή (
10
). Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 18 και το άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού, οι τελωνειακές αρχές κλήθηκαν να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για την καταγραφή των εισαγωγών στην Ένωση σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 3, και το άρθρο 14, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, ούτως ώστε να διασφαλιστεί ότι, σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί η καταστρατήγηση, θα είναι δυνατή η επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ κατάλληλου ύψους, με αναδρομική ισχύ από την ημερομηνία καταγραφής των εν λόγω εισαγωγών που αποστέλλονται από τη Μαλαισία.
14.
Στις 18 Ιουλίου 2011 το Συμβούλιο εξέδωσε, δυνάμει του άρθρου 13 του κανονισμού 1225/2009, τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 723/2011 για την επέκταση του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που επιβάλλεται με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 91/2009 στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα που αποστέλλονται από τη Μαλαισία, είτε δηλώνονται ως καταγωγής Μαλαισίας είτε όχι (
11
).
15.
Κατόπιν διεξαγωγής δύο διαδικασιών ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων του ΠΟΕ και έγκρισης των εκθέσεων των εν λόγω οργάνων από το Dispute Settlement Body (Όργανο Επίλυσης Διαφορών, στο εξής: DSB) του ΠΟΕ (
12
), η Επιτροπή εξέδωσε, στις 26 Φεβρουαρίου 2016, τον κανονισμό για την κατάργηση.
Β.
Η διαφορά ενώπιον των ολλανδικών δικαστηρίων και η απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση C‑644/17, Eurobolt
16.
Η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης στην ως άνω υπόθεση είχε εισαγάγει συνδετήρες από τη Μαλαισία κατά τη διάρκεια της έρευνας κατά της καταστρατήγησης που διεξήγαγε η Επιτροπή. Οι εν λόγω εισαγωγές καταγράφηκαν συμφώνως προς το άρθρο 2 του κανονισμού 966/2010 καθώς και το άρθρο 13, παράγραφος 3, και το άρθρο 14, παράγραφος 5, του κανονισμού 1225/2009.
17.
Από τον Ιανουάριο του 2012 έως τον Οκτώβριο του 2013, οι ολλανδικές τελωνειακές αρχές εξέδωσαν πράξεις περί είσπραξης των δασμών αντιντάμπινγκ που η αναιρεσείουσα όφειλε επί των εισαγωγών συνδετήρων δυνάμει του εκτελεστικού κανονισμού 723/2011. Εντός της προβλεπόμενης από την ολλανδική νομοθεσία προθεσμίας, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή κατά των εν λόγω πράξεων περί είσπραξης δασμών δυνάμει του άρθρου 243 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 (
13
).
18.
Στις 17 Νοεμβρίου 2017 το Hoge Raad der Nederlanden (Ανώτατο Δικαστήριο των Κάτω Χωρών) υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως σχετικά με το κύρος του εκτελεστικού κανονισμού 723/2011, στο πλαίσιο της αναιρέσεως που η Eurobolt άσκησε ενώπιόν του κατά των δασμών αντιντάμπινγκ που κατέβαλε δυνάμει του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού.
19.
Με την απόφαση της 3ης Ιουλίου 2019, Eurobolt (
14
), το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο προμνησθείς εκτελεστικός κανονισμός είναι ανίσχυρος λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου. Κατ’ ουσίαν, το Δικαστήριο έκρινε ότι το μέτρο επέκτασης του δασμού αντιντάμπινγκ δεν λήφθηκε κατόπιν έγκυρης διαβούλευσης στο πλαίσιο της συμβουλευτικής επιτροπής, όπως προβλέπεται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Κατά την εν λόγω διάταξη, όλες οι σχετικές πληροφορίες κοινοποιούνται στη συμβουλευτική επιτροπή το αργότερο δέκα εργάσιμες ημέρες πριν από τη συνεδρίαση της επιτροπής. Εντούτοις, οι παρατηρήσεις που υπέβαλε η Eurobolt, οι οποίες έπρεπε να θεωρηθούν «σχετικές πληροφορίες» για τους σκοπούς του άρθρου 15, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, είχαν κοινοποιηθεί στα κράτη μέλη μόλις δύο ημέρες πριν από τη συνεδρίαση της συμβουλευτικής επιτροπής. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο εκτελεστικός κανονισμός 723/2011 είναι ανίσχυρος, καθόσον εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 15, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.
Γ.
Η έκδοση του επίδικου κανονισμού
20.
Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου της 3ης Ιουλίου 2019, Eurobolt, η Επιτροπή κίνησε εκ νέου, μέσω του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2019/1374 (
15
), την έρευνα κατά της καταστρατήγησης για να διορθωθεί η παράβαση ουσιώδους τύπου που διαπίστωσε το Δικαστήριο. Είναι πρόδηλο από την αιτιολογική σκέψη 17 του εκτελεστικού κανονισμού 2019/1374 ότι σκοπός της εκ νέου κίνησης της έρευνας κατά της καταστρατήγησης ήταν να διασφαλιστεί η τήρηση όλων των τυπικών προϋποθέσεων βάσει της διαδικασίας της συμβουλευτικής επιτροπής. Προς τούτο, η εξεταστική επιτροπή παρέλαβε τις παρατηρήσεις της Eurobolt εντός της προθεσμίας που τάσσεται με τις σχετικές διατάξεις.
21.
Αφού έλαβε τη σύσταση της συμβουλευτικής επιτροπής, στις 30 Απριλίου 2020 η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό και επέβαλε εκ νέου τους δασμούς κατά της καταστρατήγησης.
IV. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
22.
Στις 28 Ιουλίου 2020 οι νυν αναιρεσείουσες άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού. Με την προσφυγή τους, οι νυν αναιρεσείουσες προέβαλαν τρεις λόγους ακυρώσεως.
23.
Στις 18 Μαΐου 2022 το Γενικό Δικαστήριο εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με την οποία απέρριψε την προσφυγή και καταδίκασε τις νυν αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
24.
Με την αναίρεση που άσκησαν ενώπιον του Δικαστηρίου στις 2 Αυγούστου 2022, οι αναιρεσείουσες ζητούν από το Δικαστήριο i) να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση· ii) να κρίνει βάσιμη την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή και να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που αφορά τις αναιρεσείουσες ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο για εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσης· και iii) να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
25.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
26.
Στις 23 Μαΐου 2023 το Δικαστήριο έθεσε στις αναιρεσείουσες ορισμένες ερωτήσεις προς γραπτή απάντηση, στις οποίες οι αναιρεσείουσες απάντησαν με επιστολή της 9ης Ιουνίου 2023.
27.
Οι διάδικοι ανέπτυξαν τις απόψεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση που διεξήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου στις 6 Ιουλίου 2023.
V. Ανάλυση του έκτου λόγου αναιρέσεως
28.
Όπως προεκτέθηκε στο εισαγωγικό μέρος των παρουσών προτάσεων, η ανάλυσή μου θα περιοριστεί στον έκτο λόγο αναιρέσεως με τον οποίο οι αναιρεσείουσες βάλλουν κατά των σκέψεων 123 έως 155 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
29.
Στα συγκεκριμένα χωρία, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως αβάσιμο τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως της προσφυγής των νυν αναιρεσειουσών, με τον οποίο αυτές είχαν υποστηρίξει ότι ο επίδικος κανονισμός ενείχε παράβαση του άρθρου 13, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού και του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, ΣΕΕ καθώς και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, καθόσον στερούνταν προσήκουσας νομικής βάσης.
Α.
Τα επιχειρήματα των διαδίκων
30.
Οι αναιρεσείουσες υπογραμμίζουν, εκ προοιμίου, ότι, κατά τη γνώμη τους, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε την ουσία της επιχειρηματολογίας τους: στο μέτρο που ο αρχικός κανονισμός ήταν παράνομος και καταργήθηκε, εκ του λόγου τούτου, το 2016, δεν μπορούσε να αποτελέσει προσήκουσα νομική βάση για την έκδοση του «απλώς παρεπόμενου» επίδικου κανονισμού το 2020. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν διέθετε έγκυρη νομική βάση για την έκδοση του επίδικου κανονισμού. Εν συνεχεία, οι αναιρεσείουσες προβάλλουν ορισμένα επιχειρήματα προς στήριξη της άποψής τους.
31.
Πρώτον, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι η παραπομπή του Γενικού Δικαστηρίου στην απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση APEX (
16
) για την απόρριψη της επιχειρηματολογίας τους ενέχει πλάνη. Στην υπόθεση APEX δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα της νομικής βάσης της επίδικης πράξης. Ως εκ τούτου, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι η απόφαση στην εν λόγω υπόθεση δεν παρέχει οποιαδήποτε καθοδήγηση σε σχέση με το ζήτημα που έθεσαν στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης. Κατά τη γνώμη τους, καθοριστικής σημασίας στοιχείο στην υπό κρίση υπόθεση είναι το γεγονός ότι, δεδομένου ότι κρίθηκε παράνομος, ο αρχικός κανονισμός δεν μπορεί να αποτελέσει τη νομική βάση για την έκδοση του επίδικου κανονισμού.
32.
Δεύτερον, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη παραπέμποντας στο άρθρο 207 ΣΛΕΕ ως νομική βάση για τη λήψη μέτρων αντιντάμπινγκ, γενικά. Οι αναιρεσείουσες υπογραμμίζουν εκ νέου ότι, για την έκδοση του επίδικου κανονισμού, απαιτούνταν, ως νομική βάση, ένας έγκυρος κανονισμός επιβολής των προβαλλόμενων ως καταστρατηγηθέντων δασμών αντιντάμπινγκ. Κατά τις αναιρεσείουσες, ελλείψει προσήκουσας νομικής βάσης, ο επίδικος κανονισμός ενέχει παράβαση του άρθρου 5, παράγραφοι 1 και 2, ΣΕΕ, στο οποίο κατοχυρώνεται η αρχή της δοτής αρμοδιότητας.
33.
Τρίτον, κατά τις αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας ότι η κατάργηση του αρχικού κανονισμού δεν θίγει το κύρος του. Οι αναιρεσείουσες υπογραμμίζουν ότι η Επιτροπή κατάργησε τον κανονισμό διότι ήταν παράνομος, δεδομένου ότι διαπιστώθηκε η ασυμφωνία του προς τις συμφωνίες του ΠΟΕ. Επομένως, κατά τη γνώμη τους, η έκδοση του επίδικου κανονισμού ισοδυναμεί με επαναφορά ενός παράνομου κανονισμού.
34.
Τέταρτον, οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την αδυναμία επίκλησης εκ μέρους τους του δικαίου του ΠΟΕ ως κριτηρίου του κύρους νομοθεσίας της Ένωσης είναι αλυσιτελείς. Οι αναιρεσείουσες τονίζουν ότι, όπως αναγνώρισε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο, δεν υποστήριξαν ότι οι παραβιάσεις του δικαίου του ΠΟΕ με τον αρχικό κανονισμό καθιστούν ανίσχυρο τον επίδικο κανονισμό. Υποστήριξαν, αντιθέτως, ότι ο αρχικός κανονισμός δεν μπορεί να αποτελέσει τη νομική βάση για την έκδοση του επίδικου κανονισμού.
35.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι επικρίσεις των αναιρεσειουσών όσον αφορά την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι αβάσιμες. Κατά τη γνώμη της, το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των επιχειρημάτων των νυν αναιρεσειουσών σχετικά με την προβαλλόμενη έλλειψη προσήκουσας νομικής βάσης για την έκδοση του επίδικου κανονισμού. Ειδικότερα, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο αρχικός κανονισμός –ο οποίος, κατά τη γνώμη της, δεν είναι παράνομος, όπως διατείνονται οι αναιρεσείουσες– αποτελεί τη νομική βάση (ή μία εκ των νομικών βάσεων) του επίδικου κανονισμού. Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι ο επίδικος κανονισμός εκδόθηκε ορθώς βάσει των άρθρων 13 και 14 του βασικού κανονισμού.
Β.
Ανάλυση
36.
Φρονώ ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών δεν είναι πειστικά.
37.
Κατ’ αρχάς, δεν είμαι πεπεισμένος ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε την ουσία της επιχειρηματολογίας που προέβαλαν οι νυν αναιρεσείουσες. Κατά τη γνώμη μου, στις σκέψεις 123 έως 155 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, εκτίθενται επακριβώς και απαντώνται ορθώς τα επιχειρήματα που οι αναιρεσείουσες προέβαλαν πρωτοδίκως. Φρονώ, ειδικότερα, ότι οι δύο παραδοχές στις οποίες οι αναιρεσείουσες βασίζουν τα διάφορα επιχειρήματά τους (έλλειψη προσήκουσας νομικής βάσης και παράνομος χαρακτήρας του αρχικού κανονισμού) είναι εσφαλμένες.
38.
Θα εκθέσω εν συνεχεία τους λόγους για τη γνώμη αυτή.
1. Το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κατά τον προσδιορισμό της νομικής βάσης
39.
Πρώτον, τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών φαίνεται ότι βασίζονται σε εσφαλμένη αντίληψη της έννοιας της «νομικής βάσης» στην έννομη τάξη της Ένωσης. Κατ’ ουσίαν, η νομική βάση απορρέει από τη διάταξη του ενωσιακού δικαίου που παρέχει στο/στα οικείο/-α θεσμικό/-ά όργανο/-α της Ένωσης την αρμοδιότητα να δρα/δρουν σε συγκεκριμένο τομέα αρμοδιότητάς της, όταν πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις. Η απαίτηση ύπαρξης νομικής βάσης για κάθε ενέργεια των θεσμικών οργάνων της Ένωσης απορρέει, ειδικότερα, από την αρχή της δοτής αρμοδιότητας των θεσμικών οργάνων, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ, κατά το οποίο «[κ]άθε θεσμικό όργανο δρα εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που του ανατίθενται από τις Συνθήκες, σύμφωνα με τις διαδικασίες, τους όρους και τους σκοπούς τους οποίους προβλέπουν» (
17
).
40.
Υπό τις συνθήκες αυτές, φρονώ ότι είναι σαφές ότι η αρμοδιότητα της Επιτροπής να επεκτείνει τους δασμούς αντιντάμπινγκ που έχουν επιβληθεί σε εισαγωγές από τρίτη χώρα σε εισαγωγές από άλλη τρίτη χώρα, όταν συντρέχει καταστρατήγηση, απορρέει από τις διατάξεις του βασικού κανονισμού. Η εν λόγω αρμοδιότητα ανατίθεται στην Επιτροπή από τον νομοθέτη της Ένωσης (εν προκειμένω, το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο) με την κύρια νομική πράξη η οποία διέπει την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους τρίτων χωρών.
41.
Ειδικότερα, το άρθρο 13 («Καταστρατήγηση») του βασικού κανονισμού i) προβλέπει ότι «[ο]ι δασμοί αντιντάμπινγκ που επιβάλλονται δυνάμει του [εν λόγω] κανονισμού μπορούν να επεκταθούν […] όταν λαμβάνει χώρα καταστρατήγηση των ισχυόντων μέτρων» (παράγραφος 1)· ii) αναθέτει στην Επιτροπή τη διεξαγωγή έρευνας (παράγραφος 3)· και επίσης iii) προσδιορίζει την Επιτροπή ως το αρμόδιο θεσμικό όργανο για να επεκτείνει τους δασμούς, ενεργώντας συμφώνως προς τη διαδικασία έκδοσης εκτελεστικής πράξης που μνημονεύεται σε αυτό (παράγραφος 3) (
18
). Επιπλέον, το άρθρο 14 («Γενικές διατάξεις) του ίδιου κανονισμού διευκρινίζει στην παράγραφο 1 ότι οι δασμοί αντιντάμπινγκ επιβάλλονται «με κανονισμό» –και, επομένως, το ίδιο ισχύει σε περίπτωση επέκτασης των δασμών αντιντάμπινγκ.
42.
Επομένως, η παραπομπή στις δύο προμνησθείσες διατάξεις στο προοίμιο του επίδικου κανονισμού προσδιορίζει ορθώς τις νομικές διατάξεις από τις οποίες η Επιτροπή αντλεί την αρμοδιότητά της να επεκτείνει τους επίμαχους δασμούς σε εισαγωγές όπως αυτές που πραγματοποίησαν οι αναιρεσείουσες.
43.
Ως εκ τούτου, κακώς οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν ότι ο επίδικος κανονισμός βασίζεται, ή θα έπρεπε να βασίζεται, στον αρχικό κανονισμό. Όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, η ύπαρξη (έγκυρου) αρχικού κανονισμού είναι μία μόνον εκ των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται ώστε να επιτρέπεται η επέκταση των εν λόγω δασμών.
44.
Η συγκεκριμένη προϋπόθεση απορρέει από το άρθρο 13, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού (
19
). Είναι, άλλωστε, αυτονόητο ότι η επέκταση δασμών αντιντάμπινγκ είναι δυνατή μόνον εφόσον οι εν λόγω δασμοί επιβλήθηκαν εγκύρως εξαρχής. Παρά ταύτα, είναι σκόπιμο να υπομνησθεί εκ νέου ότι η αρμοδιότητα επέκτασης των δασμών αντιντάμπινγκ δεν παρέχεται στην Επιτροπή με την πράξη περί επιβολής τους (ήτοι με τον αρχικό κανονισμό), αλλά, όπως προεκτέθηκε, με τον βασικό κανονισμό.
45.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στις σκέψεις 126 έως 128 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το άρθρο 13 και το άρθρο 14, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού συνιστούν την προσήκουσα νομική βάση του επίδικου κανονισμού.
46.
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι ορθώς επίσης το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε, με τη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, όχι μόνον στο άρθρο 13 του βασικού κανονισμού, αλλά και στο άρθρο 207 ΣΛΕΕ, ως τις διατάξεις με τις οποίες ανατίθεται στην Επιτροπή η αρμοδιότητα έκδοσης κανονισμών κατά της καταστρατήγησης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 207, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ είναι η διάταξη του πρωτογενούς δικαίου η οποία εξουσιοδοτεί το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο να «θεσπίζουν τα μέτρα για τον καθορισμό του πλαισίου εφαρμογής της κοινής εμπορικής πολιτικής». Ο βασικός κανονισμός, ο οποίος εν συνεχεία εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να λάβει ορισμένα μέτρα για την καταπολέμηση της καταστρατήγησης, είναι αναμφίβολα ένα από τα μέτρα που καθορίζουν το πλαίσιο εφαρμογής της κοινής εμπορικής πολιτικής που μνημονεύονται στο άρθρο 207 ΣΛΕΕ.
47.
Επομένως, είναι αβάσιμο το επιχείρημα των αναιρεσειουσών ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη παραπέμποντας στο άρθρο 207 ΣΛΕΕ και, κατά συνέπεια, δεν επέκρινε την παραβίαση της αρχής της δοτής αρμοδιότητας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, ΣΛΕΕ (
20
).
48.
Οι προεκτεθείσες παρατηρήσεις με οδηγούν στο δεύτερο ζήτημα το οποίο επιθυμώ να αναδείξω σε σχέση με τις παραδοχές στις οποίες οι αναιρεσείουσες βασίζουν τα επιχειρήματά τους.
2. Επί του κύρους του αρχικού κανονισμού
49.
Η δεύτερη παραδοχή στην οποία οι αναιρεσείουσες βασίζουν τα επιχειρήματά τους είναι ότι ο αρχικός κανονισμός είναι παράνομος.
50.
Φρονώ ότι ούτε το επιχείρημα αυτό ευσταθεί.
51.
Όπως θα εκθέσω στις ενότητες που ακολουθούν, ούτε το γεγονός ότι ο αρχικός κανονισμός καταργήθηκε από τον νομοθέτη της Ένωσης ούτε η ενδεχόμενη έλλειψη συμφωνίας του προς τις συμφωνίες του ΠΟΕ συνεπάγεται ότι είναι παράνομος.
52.
Ο αρχικός κανονισμός καταργήθηκε από την Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/476 (
21
). Κατά την εν λόγω διάταξη, όποτε το DSB εγκρίνει έκθεση σχετικά με ενωσιακό μέτρο που έχει θεσπιστεί δυνάμει, μεταξύ άλλων, του βασικού κανονισμού, «η Επιτροπή μπορεί να λαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα μέτρα, όποιο κρίνει σκόπιμο […]: α) κατάργηση ή τροποποίηση του αμφισβητούμενου μέτρου· ή β) θέσπιση κάθε άλλου ειδικού εκτελεστικού μέτρου που κρίνεται κατάλληλο υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις για να επιτύχει τη συμμόρφωση της Ένωσης προς τις συστάσεις και τις αποφάσεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση».
53.
Από το γράμμα του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2015/476 προκύπτει σαφώς ότι αρνητικές διαπιστώσεις του DSB όσον αφορά την ενδεχόμενη έλλειψη συμφωνίας ενωσιακού μέτρου προς τις συμφωνίες του ΠΟΕ δεν έχουν, ipso facto, ως αποτέλεσμα το ανίσχυρο της επίμαχης ενωσιακής πράξης. Απόκειται στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να αντλήσουν τις αναγκαίες συνέπειες από τέτοιες διαπιστώσεις όσον αφορά τις ενέργειες στις οποίες πρέπει να προβούν για την αποκατάσταση της συμφωνίας, τα δε θεσμικά όργανα διαθέτουν κάποιο περιθώριο εκτίμησης συναφώς. Συγκεκριμένα, το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2015/476 ορίζει ότι η Επιτροπή «μπορεί» να λαμβάνει ένα ή περισσότερα μέτρα, και ειδικότερα «όποιο κρίνει σκόπιμο».
54.
Τα ανωτέρω συνάδουν με τις διατάξεις των συμφωνιών του ΠΟΕ. Δυνάμει του άρθρου 19 του μνημονίου συμφωνίας σχετικά με τους κανόνες και τις διαδικασίες που διέπουν την επίλυση των διαφορών (στο εξής: ΜΣΕΔ), «όταν ειδική ομάδα ή το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ένα μέτρο δεν είναι σύμφωνο προς [τις συμφωνίες του ΠΟΕ], συνιστά στο οικείο κράτος μέλος να επιτύχει τη συμμόρφωση του μέτρου με τη συγκεκριμένη συμφωνία». Τα εν λόγω όργανα μπορούν μόνον «να προτείνουν τρόπους με τους οποίους το οικείο κράτος μέλος θα μπορούσε να εφαρμόσει τις συστάσεις». Συγκεκριμένα, γίνεται παγίως δεκτό ότι «τα μέλη του ΠΟΕ διαθέτουν διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον τρόπο επίτευξης της συμμόρφωσης, προς τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τον ΠΟΕ, μέτρου που κρίθηκε μη σύμφωνο προς τους κανόνες του ΠΟΕ» (
22
). Συναφώς, βάσει του άρθρου 21.3 του ΜΣΕΔ, στα μέλη του ΠΟΕ παρέχεται συνήθως «εύλογο χρονικό διάστημα» για την αποκατάσταση της συμφωνίας.
55.
Στο πλαίσιο αυτό, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν αντιλαμβάνομαι τους ισχυρισμούς των αναιρεσειουσών –τόσο πρωτοδίκως (
23
) όσο και στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας (
24
)– ότι δεν υποστηρίζουν ότι η προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων του ΠΟΕ από τον αρχικό κανονισμό καθιστά ανίσχυρο τον επίδικο κανονισμό. Στην πραγματικότητα, ένα από τα κύρια επιχειρήματα των αναιρεσειουσών είναι, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή κατήργησε τον αρχικό κανονισμό καθότι ήταν παράνομος, λόγω ασυμφωνίας προς τις συμφωνίες του ΠΟΕ, και ότι ο εν λόγω παράνομος χαρακτήρας θίγει, συνεπώς, το κύρος του επίδικου κανονισμού.
56.
Ερωτηθείσες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σχετικά με τη διαφαινόμενη αυτή αντίφαση, οι αναιρεσείουσες απάντησαν ότι δεν επικαλούνται τους κανόνες του ΠΟΕ με σκοπό την κήρυξη του αρχικού κανονισμού ως ανίσχυρου, αλλά μόνον προκειμένου να υποστηρίξουν ότι είναι παράνομος. Κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών συναφώς προσομοιάζουν σε σόφισμα: ως παρανομία νοείται, κατ’ εμέ, η έλλειψη συμφωνίας ενός μέτρου προς κανόνες δικαίου ανώτερης τυπικής ισχύος, το δε ανίσχυρο του οικείου μέτρου είναι η προφανής συνέπεια τέτοιας παρανομίας. Οι προμνησθείσες έννοιες συνιστούν τις παροιμιώδεις «δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».
57.
Εν πάση περιπτώσει, οφείλω να επισημάνω ότι δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε πλάνη περί το δίκαιο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση σε σχέση με τη κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι, υπό το πρίσμα των περιστάσεων της υπόθεσης, ούτε η νομιμότητα του αρχικού κανονισμού ούτε η νομιμότητα του επίδικου κανονισμού θα μπορούσε να εκτιμηθεί ως προς τους επίμαχους κανόνες και τις επίμαχες αποφάσεις του ΠΟΕ. Ειδικότερα, οι σκέψεις 144 και 150 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης απηχούν και εφαρμόζουν ορθώς τις αρχές που απορρέουν από την πάγια νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης στο συγκεκριμένο ζήτημα. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε πρόσφατα, με την απόφαση Donex, ότι το κύρος του αρχικού κανονισμού δεν μπορεί να εκτιμηθεί υπό το πρίσμα των εκθέσεων του DSB του 2011 και του 2016 που μνημονεύθηκαν στο σημείο 15 ανωτέρω (
25
).
58.
Τούτου λεχθέντος, θα εξετάσω εν συνεχεία το επιχείρημα των αναιρεσειουσών ότι η κατάργηση του αρχικού κανονισμού από την Επιτροπή, λόγω της απαίτησης διασφάλισης της συμμόρφωσης προς διεθνή συμφωνία, καθιστά τον αρχικό κανονισμό παράνομο.
59.
Το επιχείρημα αυτό δεν ευσταθεί. Η κατάργηση και μόνον μιας πράξης της Ένωσης –ανεξαρτήτως των λόγων που οδήγησαν στην εν λόγω κατάργηση– δεν ισοδυναμεί με διαπίστωση περί έλλειψης νομιμότητας της συγκεκριμένης πράξης. Η καταργηθείσα πράξη δεν ισχύει πλέον και, επομένως, δεν μπορεί να διέπει καταστάσεις οι οποίες ανακύπτουν στο μέλλον. Αντιθέτως, η ικανότητα της πράξης να διέπει καταστάσεις που ανέκυψαν στο παρελθόν, κατά το χρονικό διάστημα ισχύος της, δεν αμφισβητείται γενικά λόγω της κατάργησής της.
60.
Υπενθυμίζεται ότι, στην έννομη τάξη της Ένωσης, απόκειται αποκλειστικά και μόνον στον δικαστή της Ένωσης να κρίνει αν μια ενωσιακή πράξη είναι παράνομη, δυνάμει της αποκλειστικής αρμοδιότητας που του αναθέτουν οι Συνθήκες (
26
).
61.
Βεβαίως, η κήρυξη του αρχικού κανονισμού ως ανίσχυρου από το Δικαστήριο θα είχε επηρεάσει επίσης το κύρος του επίδικου κανονισμού, λόγω των αποτελεσμάτων ex tunc που παράγει (
27
). Εντούτοις, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, τα δικαστήρια της Ένωσης δεν έκριναν ότι ο συγκεκριμένος κανονισμός ήταν παράνομος ούτε όταν το κύρος του αμφισβητήθηκε ενώπιόν τους δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ (
28
) ούτε όταν ερωτήθηκαν στο πλαίσιο αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως (
29
).
62.
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται επίσης ότι τούτος είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η περίπτωση των αναιρεσειουσών διαφέρει ουσιωδώς από την επίμαχη στην υπόθεση Vitol (
30
), επί της οποίας εκδόθηκε προσφάτως η απόφαση του Δικαστηρίου στην οποία οι αναιρεσείουσες παρέπεμψαν εκτενώς κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Κατά τις αναιρεσείουσες, η εν λόγω απόφαση επιβεβαιώνει ότι μπορούν να επικαλεστούν λυσιτελώς τον παράνομο χαρακτήρα πράξης της Ένωσης (εν προκειμένω, του αρχικού κανονισμού) προκειμένου να αμφισβητήσουν το κύρος άλλης, σχετικής, πράξης της Ένωσης (εν προκειμένω, του επίδικου κανονισμού).
63.
Εντούτοις, αδυνατώ να αντιληφθώ τον τρόπο με τον οποίο οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου με την απόφαση Vitol θα μπορούσαν να είναι λυσιτελείς στην υπό κρίση υπόθεση. Στην εν λόγω υπόθεση, εθνικό δικαστήριο είχε ζητήσει από το Δικαστήριο, στο πλαίσιο διαδικασίας προδικαστικής παραπομπής, να αποφανθεί επί του κύρους κανονισμού που επέβαλε δασμούς αντιντάμπινγκ, ο οποίος είχε κριθεί ανίσχυρος από το Γενικό Δικαστήριο με απόφαση εκδοθείσα δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η οποία είχε ήδη αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου. Μολονότι οι διάδικοι της κύριας δίκης ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου δεν ήταν εκείνοι οι οποίοι είχαν ζητήσει επιτυχώς την ακύρωση του κανονισμού από το Γενικό Δικαστήριο, το Δικαστήριο έκρινε ότι έπρεπε να συναχθούν όλες οι συνέπειες από τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά το γεγονός ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός ενείχε παράβαση ορισμένης διάταξης του βασικού κανονισμού. Δεδομένου ότι οι επίμαχες παραβάσεις έθιγαν επίσης τη νομική κατάσταση των διαδίκων που είχαν προσφύγει ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, το Δικαστήριο δεν δίστασε να κρίνει ανίσχυρο τον προσβαλλόμενο κανονισμό (
31
).
64.
Στην υπό κρίση υπόθεση, όμως, δεν υφίσταται προγενέστερη διαπίστωση των δικαστηρίων της Ένωσης σχετικά με το προβαλλόμενο ανίσχυρο του αρχικού κανονισμού. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 61 των παρουσών προτάσεων.
65.
Επιπλέον, οι αναιρεσείουσες δεν επικαλέστηκαν τις διατάξεις του άρθρου 277 ΣΛΕΕ προκειμένου να προβάλουν το ανεφάρμοστο του αρχικού κανονισμού λόγω του εικαζόμενου παράνομου χαρακτήρα του. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι αναιρεσείουσες υποδήλωσαν ότι προέβαλαν, εμμέσως, την ένσταση έλλειψης νομιμότητας πρωτοδίκως ή/και στην παρούσα διαδικασία. Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, τα δύο χωρία των υπομνημάτων τους στα οποία οι αναιρεσείουσες παρέπεμψαν συναφώς δεν τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό αυτό.
66.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η κατάργηση του αρχικού κανονισμού δεν θίγει το κύρος του.
3. Κατάργηση του αρχικού κανονισμού παράγουσα αποτελέσματα ex nunc
67.
Είναι πρόδηλο ότι, εάν ο νομοθέτης της Ένωσης είχε αποφασίσει να καταργήσει τον αρχικό κανονισμό με αποτελέσματα ex tunc –ήτοι, με αναδρομική εξάλειψη των αποτελεσμάτων του–, δεν θα ήταν δυνατή η επέκταση των δασμών που πραγματοποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό.
68.
Ο νομοθέτης της Ένωσης δεν έπραξε, όμως, κάτι τέτοιο όταν αποφάσισε να καταργήσει τον αρχικό κανονισμό. Από το ίδιο το γράμμα του κανονισμού για την κατάργηση προκύπτει ότι ο αρχικός κανονισμός καταργήθηκε με αποτελέσματα ex nunc. Το άρθρο 2 του κανονισμού για την κατάργηση ορίζει ότι «[η] κατάργηση των [επίμαχων] δασμών αντιντάμπινγκ ισχύει από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του [εν λόγω] κανονισμού […] και δεν χρησιμεύει ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την ημερομηνία αυτή». Η εν λόγω διάταξη απηχεί την αιτιολογική σκέψη 14 του ίδιου κανονισμού, η οποία διαλαμβάνει τα εξής: «[η] κατάργηση των επίμαχων μέτρων θα πρέπει να τεθεί σε ισχύ από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της και, επομένως, δεν παρέχει καμία βάση για την επιστροφή των δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την εν λόγω ημερομηνία».
69.
Η επιλογή του νομοθέτη της Ένωσης συναφώς είναι σύμφωνη προς τις αρχές που κωδικοποιήθηκαν με τον κανονισμό 2015/476. Το άρθρο του 3 ορίζει ότι «[τ]α μέτρα που λαμβάνονται σύμφωνα με τον [εν λόγω] κανονισμό αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος τους και δεν χρησιμεύουν ως βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την ημερομηνία αυτή, εκτός αν άλλως ορίζεται». Η αιτιολογική σκέψη 7 του εν λόγω κανονισμού επαναλαμβάνει τις διατάξεις του άρθρου 3 και εκθέτει τη ratio τους. Η εν λόγω αιτιολογική σκέψη διαλαμβάνει τα εξής: «[…] [ο]ι συστάσεις που περιέχονται στις εκθέσεις που εγκρίνει το DSB έχουν ισχύ μόνο για το μέλλον. Συνεπώς, κρίνεται σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι τα μέτρα που λαμβάνονται στο πλαίσιο του παρόντος κανονισμού αρχίζουν να παράγουν αποτελέσματα από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος τους, εκτός αν άλλως ορίζεται, και, επομένως, δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση για την επιστροφή δασμών που έχουν εισπραχθεί πριν από την εν λόγω ημερομηνία».
70.
Συνέπεια των ανωτέρω είναι ότι όλες οι περιπτώσεις οι οποίες διέπονταν, ratione temporis, από τις διατάξεις του αρχικού κανονισμού δεν εθίγησαν από την κατάργησή του. Ως εκ τούτου, στο μέτρο που ο νομοθέτης της Ένωσης επιβεβαίωσε την ορθή είσπραξη των δασμών αντιντάμπινγκ στο διάστημα από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του αρχικού κανονισμού έως την ημερομηνία κατάργησής του, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η επέκταση των εν λόγω δασμών σε εισαγωγές με τις οποίες επιχειρήθηκε η καταστρατήγηση του εμπορικού μέτρου της Ένωσης είναι ανίσχυρη.
71.
Όπως ορθώς επισημαίνεται στη σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, προκειμένου η εν λόγω επέκταση να είναι νόμιμη, υπό συνθήκες όπως οι επίμαχες στην υπό κρίση υπόθεση, απαιτείται i) η επέκταση να αφορά αποκλειστικά και μόνον το χρονικό διάστημα πριν από τη λήξη ισχύος των σχετικών μέτρων και ii) να διατάχθηκε η καταγραφή των οικείων εισαγωγών, σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 3, και το άρθρο 14, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού. Δεν αμφισβητείται ότι οι ως άνω προϋποθέσεις πληρούνται στην υπό κρίση υπόθεση (
32
).
72.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, φρονώ ότι ορθώς επίσης το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στην απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση APEX προκειμένου να απορρίψει τα επιχειρήματα των αναιρεσειουσών επί του προεκτεθέντος ζητήματος.
4. Επί της παραπομπής του Γενικού Δικαστηρίου στην απόφαση APEX
73.
Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση APEX –αίτηση προδικαστικής αποφάσεως η οποία αφορούσε το κύρος άλλου κανονισμού περί επέκτασης δασμών αντιντάμπινγκ λόγω καταστρατήγησης–, ένας εκ των διαδίκων που υπέβαλε παρατηρήσεις υποστήριξε ότι ο επίδικος στην υπόθεση εκείνη κανονισμός έπρεπε να θεωρηθεί ανίσχυρος διότι εκδόθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο ο κανονισμός με τον οποίο επιβλήθηκαν αρχικώς οι εν λόγω δασμοί δεν ίσχυε πλέον.
74.
Το Δικαστήριο απέρριψε το προεκτεθέν επιχείρημα και αποφάνθηκε ότι το άρθρο 13 του βασικού κανονισμού καθιστούσε δυνατή την έκδοση απόφασης περί επέκτασης μέτρων αντιντάμπινγκ λόγω καταστρατήγησης, ακόμη και μετά τη λήξη ισχύος του αρχικού κανονισμού επιβολής των δασμών. Το Δικαστήριο επισήμανε ότι το γράμμα της διάταξης δεν απέκλειε τέτοια ερμηνεία, η οποία επιρρωννυόταν επιπλέον από την συστηματική και τελολογική ερμηνεία της διάταξης. Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο απέρριψε επίσης το επιχείρημα ότι ο παρεπόμενος χαρακτήρας του μέτρου περί επεκτάσεως των δασμών λόγω καταστρατήγησης –στοιχείο το οποίο το Δικαστήριο είχε υπογραμμίσει με προγενέστερη απόφαση (
33
)– θα προσέκρουε σε τέτοια ερμηνεία. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι «[α]πό τη διαπίστωση αυτή συνάγεται μεν ότι η επέκταση των μέτρων δεν μπορεί να ισχύσει και πέραν της λήξεως ισχύος των μέτρων τα οποία αφορά, πλην όμως ο σύνδεσμος μεταξύ της πρώτης και των δεύτερων δεν σημαίνει ότι η απόφαση περί επεκτάσεως των μέτρων πρέπει να χωρήσει πριν από τη λήξη της ισχύος τους» (
34
).
75.
Εντούτοις, οι αναιρεσείουσες αμφισβητούν τη λυσιτέλεια της απόφασης APEX στην υπό κρίση υπόθεση, καθότι στην υπόθεση εκείνη δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση το κύρος του αρχικού κανονισμού. Όπως, όμως, εξέθεσα σε προηγούμενες ενότητες των παρουσών προτάσεων, στην υπό κρίση υπόθεση επίσης δεν υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν ότι ο αρχικός κανονισμός είναι παράνομος.
76.
Το γεγονός και μόνον ότι η Επιτροπή αποφάσισε, στο πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας πολιτικής φύσης που διαθέτει στον συγκεκριμένο τομέα, να καταργήσει τον ως άνω κανονισμό πριν από την αρχικώς προβλεπόμενη λήξη ισχύος του (
35
) ουδεμία ασκεί επιρροή. Οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου με την απόφαση APEX παραμένουν λυσιτελείς στην υπό κρίση υπόθεση.
77.
Εντούτοις, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι αναιρεσείουσες υποστήριξαν ότι, ακόμη και αν το Δικαστήριο κρίνει ότι ο αρχικός κανονισμός είναι έγκυρος, οι δύο υποθέσεις θα εξακολουθούν να διαφέρουν, καθότι το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της λήξης ισχύος του αρχικού κανονισμού και της επιβολής (ή εκ νέου επιβολής) των δασμών κατά της καταστρατήγησης είναι μεγαλύτερο στην υπό κρίση υπόθεση από εκείνο στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση APEX. Ομολογώ ότι, ελλείψει οποιασδήποτε τεκμηρίωσης του επιχειρήματος αυτού, αδυνατώ να αντιληφθώ τον λόγο για τον οποίο το συγκεκριμένο πραγματικό στοιχείο (δηλαδή, η μικρότερη ή μεγαλύτερη διάρκεια της κρίσιμης περιόδου) θα έθετε υπό αμφισβήτηση την ως άνω νομική εκτίμηση.
78.
Θα ήταν, άλλωστε, παράδοξο να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (ήτοι αυτό που αντιστοιχεί στην πραγματική διάρκεια του αρχικού κανονισμού), τα θεσμικά όργανα της Ένωσης μπορούν να επιβάλλουν εγκύρως δασμό αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών από τρίτη χώρα, πλην όμως όχι επί των εισαγωγών που απεστάλησαν μέσω άλλης τρίτης χώρας στο πλαίσιο απόπειρας καταστρατήγησης ενωσιακού εμπορικού μέτρου. Τέτοια διαπίστωση θα παρότρυνε εν τοις πράγμασι τους εμπόρους να επιχειρήσουν να καταστρατηγήσουν ενωσιακά εμπορικά μέτρα στο μέλλον, δεδομένου ότι τιμωρεί τους έντιμους εισαγωγείς και ευνοεί τους ανέντιμους (
36
). Τούτο θα αντέβαινε στον ίδιο τον σκοπό του άρθρου 13 του βασικού κανονισμού.
79.
Επομένως, ουδεμία πλάνη περί το δίκαιο παρατηρείται στις σκέψεις 129 και 134 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε στην απόφαση APEX προς στήριξη των διαπιστώσεών του.
80.
Τέλος, φρονώ ότι παρέλκει η ειδική εξέταση της προβαλλόμενης από τις αναιρεσείουσες παραβίασης της αρχής της χρηστής διοίκησης. Οι αναιρεσείουσες δεν προέβαλαν οποιοδήποτε συγκεκριμένο και αυτοτελές επιχείρημα συναφώς.
81.
Εν κατακλείδι, με τον έκτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείουσες έθεσαν το ζήτημα του αν η κατάργηση κανονισμού με τον οποίο επιβλήθηκε δασμός αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών καταγωγής τρίτης χώρας, λόγω ενδεχόμενης ασυμφωνίας προς τους κανόνες του ΠΟΕ, εμποδίζει την επέκταση, εκ μέρους της Επιτροπής, του συγκεκριμένου δασμού σε εισαγωγές από άλλη τρίτη χώρα, για λόγους καταστρατήγησης, ακόμη και αν η επέκταση ανάγεται στο χρονικό διάστημα πριν από την κατάργηση, οι δε εισαγωγές καταγράφηκαν συμφώνως προς τους σχετικούς κανόνες αντιντάμπινγκ.
82.
Με τις παρούσες προτάσεις, εξέθεσα τους λόγους για τους οποίους εκτιμώ, εν αντιθέσει προς τις αναιρεσείουσες, ότι στο ως άνω ζήτημα πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση.
VI. Πρόταση
83.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον έκτο λόγο αναιρέσεως που προέβαλαν η Eurobolt BV, η Fabory Nederland BV και η ASF Fischer BV.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
(
2
)	Απόφαση της 18ης Μαΐου 2022, Eurobolt κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑479/20, EU:T:2022:304) (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).
(
3
)	ΕΕ 2020, L 141, σ. 1 (στο εξής: επίδικος κανονισμός).
(
4
)	Κανονισμός, της 26ης Ιανουαρίου 2009, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων συνδετήρων από σίδηρο ή χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2009, L 29, σ. 1) (στο εξής: αρχικός κανονισμός).
(
5
)	ΕΕ 2016, L 176, σ. 21.
(
6
)	Κανονισμός, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 2009, L 343, σ. 51).
(
7
)	Κανονισμός, της 22ας Δεκεμβρίου 1995, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1996, L 56, σ. 1).
(
8
)	Λόγω της ομοιότητας της διατύπωσης των κρίσιμων στην υπό κρίσιμη υπόθεση νομικών διατάξεων, στις παρούσες προτάσεις θα παραπέμπω στις διατάξεις του κανονισμού 2016/1036, όπως έπραξαν και οι διάδικοι με τα υπομνήματά τους.
(
9
)	ΕΕ 2016, L 52, σ. 24.
(
10
)	ΕΕ 2010, L 282, σ. 29.
(
11
)	ΕΕ 2011, L 194, σ. 6.
(
12
)	Βλ., αναλυτικότερα, σκέψεις 7 έως 11 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
13
)	Κανονισμός του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ 1992, L 302, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε.
(
14
)	C‑644/17 (EU:C:2019:555).
(
15
)	Εκτελεστικός κανονισμός της Επιτροπής, της 26ης Αυγούστου 2019, επανέναρξη της έρευνας μετά την απόφαση της 3ης Ιουλίου 2019 στην υπόθεση C‑644/17 Eurobolt, όσον αφορά τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 723/2011 του Συμβουλίου (ΕΕ 2019, L 223, σ. 1).
(
16
)	Απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2015, APEX (C‑371/14, EU:C:2015:828) (στο εξής: απόφαση APEX).
(
17
)	Βλ., συναφώς, απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2009, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑370/07, EU:C:2009:590, σκέψη 52).
(
18
)	Το άρθρο 13, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού παραπέμπει στη διαδικασία επιτροπής που προβλέπεται στο άρθρο του 15, παράγραφος 3. Η τελευταία αυτή διάταξη παραπέμπει επίσης στη «διαδικασία εξέτασης» που προβλέπεται στο άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) 182/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 2011, για τη θέσπιση κανόνων και γενικών αρχών σχετικά με τους τρόπους ελέγχου από τα κράτη μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή (ΕΕ 2011, L 55, σ. 13).
(
19
)	Βλ. σημεία 5 και 41 των παρουσών προτάσεων.
(
20
)	Εν ολίγοις, βάσει της εν λόγω αρχής, η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να δρα μόνον εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που της έχουν αναθέσει τα κράτη μέλη με τις Συνθήκες. Επομένως, κάθε αρμοδιότητα η οποία δεν ανατίθεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τις Συνθήκες ανήκει στα κράτη μέλη.
(
21
)	Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2015, για τα μέτρα που μπορεί να λάβει η Ένωση μετά από έκθεση που εγκρίνει το Όργανο Επίλυσης Διαφορών του ΠΟΕ σχετικά με μέτρα αντιντάμπινγκ και αντεπιδοτήσεων (ΕΕ 2015, L 83, σ. 6).
(
22
)	Βλ., για παράδειγμα, έκθεση της ειδικής ομάδας της 31ης Ιουλίου 2002, Ηνωμένες Πολιτείες – Αντισταθμιστικά μέτρα σχετικά με ορισμένα προϊόντα από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (WT/DS212/R), σημείο 6.43, και έκθεση της ειδικής ομάδας της 22ας Δεκεμβρίου 1999, Ηνωμένες Πολιτείες – Άρθρα 301-310 του Trade Act (εμπορικού νόμου) του 1974 (WT/DS152/R), σημείο 7.102.
(
23
)	Βλ. σκέψεις 139 έως 144 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
24
)	Βλ. σημείο 34 των παρουσών προτάσεων.
(
25
)	Απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Donex Shipping and Forwarding (C‑104/19, EU:C:2020:539, σκέψη 48).
(
26
)	Πρβλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2018, Berlusconi και Fininvest (C‑219/17, EU:C:2018:1023, σκέψη 44), και της 22ας Οκτωβρίου 1987, Foto-Frost (314/85, EU:C:1987:452, σκέψη 17).
(
27
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 15ης Μαρτίου 2018, Deichmann (C‑256/16, EU:C:2018:187, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
28
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, Gem-Year και Jinn‑Well Auto-Parts (Zhejiang) κατά Συμβουλίου (C‑602/12 P, EU:C:2014:2203), και της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Ningbo Yonghong Fasteners κατά Συμβουλίου (C‑601/12 P, EU:C:2014:115).
(
29
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 9ης Ιουλίου 2020, Donex Shipping and Forwarding (C‑104/19, EU:C:2020:539), της 15ης Νοεμβρίου 2018, Baby Dan (C‑592/17, EU:C:2018:913), και της 18ης Οκτωβρίου 2018, Rotho Blaas (C‑207/17, EU:C:2018:840).
(
30
)	Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2023 (C‑268/22, EU:C:2023:508).
(
31
)	Όπ.π. (σκέψεις 60 έως 78).
(
32
)	Βλ., επίσης, σκέψεις 133 και 134 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
33
)	Απόφαση της 6ης Ιουνίου 2013, Paltrade (C‑667/11, EU:C:2013:368, σκέψη 28).
(
34
)	Απόφαση APEX (σκέψεις 39 έως 55).
(
35
)	Βλ. συναφώς, τις διατάξεις του άρθρου 11, με τίτλο «Διάρκεια ισχύος, επανεξέταση και επιστροφές», του βασικού κανονισμού.
(
36
)	Ομοίως, βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση APEX (C‑371/14, EU:C:2015:507, σημείο 39).