62021CJ0071
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 14ης Σεπτεμβρίου 2023 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις – Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφενός, και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας, αφετέρου – Άρθρο 1, παράγραφος 3 – Θεμελιώδη δικαιώματα – Άρνηση κράτους μέλους να εκτελέσει ένταλμα σύλληψης εκδοθέν από το Βασίλειο της Νορβηγίας – Έκδοση νέου εντάλματος σύλληψης από το Βασίλειο της Νορβηγίας σε βάρος του ίδιου προσώπου για τις ίδιες πράξεις – Εξέταση από άλλο κράτος μέλος – Συνεκτίμηση της άρνησης εκτελέσεως του πρώτου εντάλματος σύλληψης»
Στην υπόθεση C‑71/21,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Sofiyski gradski sad (πλημμελειοδικείο Σόφιας, Βουλγαρία) με απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2021, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 4 Φεβρουαρίου 2021, στο πλαίσιο της δίκης σχετικά με την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος κατά του
KT,
παρισταμένης της:
Sofiyska gradska prokuratura,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους P. G. Xuereb, πρόεδρο τμήματος, L. Bay Larsen (εισηγητή), Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου, και T. von Danwitz, δικαστή,
γενικός εισαγγελέας: G. Pitruzzella
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Ιρλανδία, εκπροσωπούμενη από την M. Browne, τον A. Joyce και την J. Quaney, επικουρούμενους από την M. Gráinne, BL,
–
η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M. Z. Fehér και την R. Kissné Berta,
–
η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την J. Schmoll, την C. Leeb και τον A. Posch,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την S. Grünheid και τον I. Zaloguin,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6 ΣΕΕ, του άρθρου 21, παράγραφος 1, και του άρθρου 67, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, του άρθρου 6 και του άρθρου 45, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), του άρθρου 1, παράγραφοι 2 και 3, της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας (ΕΕ 2006, L 292, σ. 2), η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση 2014/835/ΕΕ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2014, για τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας (ΕΕ 2014, L 343, σ. 1) και άρχισε να ισχύει την 1η Νοεμβρίου 2019 (στο εξής: Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης), καθώς και του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ).
2
Η υπό κρίση αίτηση υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας η οποία αφορά την εκτέλεση, στη Βουλγαρία, εντάλματος σύλληψης το οποίο εξέδωσε η εισαγγελία της περιφέρειας Hordaland (Νορβηγία) κατά του KT.
Το νομικό πλαίσιο
Η Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης
3
Το προοίμιο της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης έχει ως εξής:
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση,
αφενός, και
Η Δημοκρατία της Ισλανδίας
και
Το Βασίλειο της Νορβηγίας,
αφετέρου,
εφεξής “συμβαλλόμενα μέρη”,
Επιθυμώντας να βελτιώσουν τη δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της [Δημοκρατίας της] Ισλανδίας και [του Βασιλείου της] Νορβηγίας, χωρίς να θίγονται οι κανόνες για την προστασία της ατομικής ελευθερίας·
Εκτιμώντας ότι οι υφιστάμενες σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων μερών απαιτούν στενή συνεργασία για την καταπολέμηση του εγκλήματος·
Εκφράζοντας την αμοιβαία εμπιστοσύνη τους στη δομή και τη λειτουργία των νομικών τους συστημάτων και στην ικανότητα όλων των συμβαλλομένων μερών να εγγυηθούν μια δίκαιη δίκη·
Εκτιμώντας ότι η [Δημοκρατία της] Ισλανδία[ς] και [το Βασίλειο της] Νορβηγία[ς] έχουν εκφράσει την επιθυμία να συνάψουν συμφωνία η οποία θα τους επιτρέψει να επιταχύνουν τις ρυθμίσεις για την παράδοση υπόπτων και καταδικασθέντων στα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να εφαρμόσουν διαδικασίες παράδοσης με τα κράτη μέλη·
[…]».
4
Το άρθρο 1, παράγραφοι 1 έως 3, της Συμφωνίας ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Τα συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουν να βελτιώσουν, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας, την παράδοση προς τον σκοπό της δίωξης ή εκτέλεσης της ποινής μεταξύ, αφενός, των κρατών μελών και, αφετέρου, του Βασιλείου της Νορβηγίας και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, λαμβάνοντας υπόψη, ως ελάχιστες προδιαγραφές, τους όρους της σύμβασης της 27ης Σεπτεμβρίου 1996 περί εκδόσεως μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2.   Τα συμβαλλόμενα μέρη αναλαμβάνουν να διασφαλίσουν ότι το σύστημα έκδοσης μεταξύ των κρατών μελών, αφενός, και του Βασιλείου της Νορβηγίας και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, αφετέρου, βασίζεται σε μηχανισμό παράδοσης κατόπιν εντάλματος σύλληψης, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας συμφωνίας.
3.   H παρούσα συμφωνία δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στην [ΕΣΔΑ], ή, σε περίπτωση εκτέλεσης από δικαστική αρχή κράτους μέλους, των αρχών του άρθρου 6 [ΕΕ].»
5
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 5, της Συμφωνίας:
«Ως “ένταλμα σύλληψης” νοείται η [απόφαση δικαστικής αρχής] που εκδίδεται από κράτος […] προς τον σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος […] προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφαλείας.»
6
Τα άρθρα 4 έως 8 της Συμφωνίας προβλέπουν τους λόγους μη εκτελέσεως εντάλματος σύλληψης και τις προϋποθέσεις από τις οποίες είναι δυνατόν να εξαρτηθεί η εκτέλεση εντάλματος σύλληψης.
7
Το άρθρο 4, σημείο 2, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης προβλέπει τα εξής:
«Τα κράτη θεσπίζουν υποχρέωση για τη δικαστική αρχή εκτέλεσης να αρνείται την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης στις ακόλουθες περιπτώσεις:
[…]
2.
Εάν από τις πληροφορίες που διαθέτει η δικαστική αρχή εκτέλεσης προκύπτει ότι ο καταζητούμενος έχει δικασθεί [αμετακλήτως] για τις ίδιες πράξεις σ’ ένα κράτος υπό τον όρο ότι, σε περίπτωση καταδίκης, η ποινή έχει εκτιθεί ή εκτίεται ή δεν μπορεί πλέον να εκτιθεί σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους της καταδίκης,
[…]».
8
Το άρθρο 34, παράγραφος 1, της Συμφωνίας προβλέπει τα εξής:
«Με την επιφύλαξη της εφαρμογής τους στις σχέσεις μεταξύ κρατών και τρίτων κρατών, η παρούσα συμφωνία αντικαθιστά, από την έναρξη ισχύος της, τις αντίστοιχες διατάξεις των ακόλουθων συμβάσεων που ισχύουν όσον αφορά την έκδοση στις σχέσεις μεταξύ [του Βασιλείου της] Νορβηγίας και [της Δημοκρατίας της] Ισλανδίας αφενός, και των κρατών μελών αφετέρου:
α)
ευρωπαϊκή σύμβαση εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957, πρόσθετο πρωτόκολλο της l 15ης Οκτωβρίου 1975, δεύτερο πρόσθετο πρωτόκολλο της 17ης Μαρτίου 1978 και ευρωπαϊκή σύμβαση για την καταστολή της τρομοκρατίας της 27ης Ιανουαρίου 1977, κατά το μέτρο που αφορά την έκδοση, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του 2003 μόλις αρχίσει να ισχύει·
[…]».
Η απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ
9
Το άρθρο 1 της απόφασης‑πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση‑πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 (ΕΕ 2009, L 81, σ. 24) (στο εξής: απόφαση‑πλαίσιο 2002/584), ορίζει τα εξής:
«1.   Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι [απόφαση δικαστικής αρχής] η οποία εκδίδεται από κράτος μέλος προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας.
2.   Τα κράτη μέλη εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης‑πλαίσιο.
3.   H παρούσα απόφαση‑πλαίσιο δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στο άρθρο 6 [ΕΕ].»
10
Τα άρθρα 3 έως 5 της απόφασης‑πλαισίου 2002/584 διαλαμβάνουν τους λόγους μη εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης και τις προϋποθέσεις από τις οποίες είναι δυνατόν να εξαρτηθεί η εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.
11
Το άρθρο 3, σημείο 2, της απόφασης‑πλαισίου ορίζει τα εξής:
«Η δικαστική αρχή εκτέλεσης του κράτους μέλους εκτέλεσης (εφεξής καλούμενη “δικαστική αρχή εκτέλεσης”) αρνείται την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης στις ακόλουθες περιπτώσεις:
[…]
2.
εάν από τις πληροφορίες που διαθέτει η δικαστική αρχή εκτέλεσης προκύπτει ότι ο καταζητούμενος έχει δικασθεί [αμετακλήτως] για τις ίδιες πράξεις από κράτος μέλος υπό τον όρο ότι, σε περίπτωση καταδίκης, η καταδίκη έχει εκτιθεί ή εκτίεται ή δεν μπορεί πλέον να εκτιθεί σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους της καταδίκης·
[…]».
12
Το άρθρο 31, παράγραφος 1, της απόφασης‑πλαισίου ορίζει τα εξής:
«Με την επιφύλαξη της εφαρμογής τους στις σχέσεις μεταξύ κρατών μελών και τρίτων κρατών, η παρούσα απόφαση‑πλαίσιο αντικαθιστά, από την 1η Ιανουαρίου 2004, τις αντίστοιχες διατάξεις των ακόλουθων συμβάσεων που ισχύουν όσον αφορά την έκδοση στις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών:
α)
ευρωπαϊκή σύμβαση εκδόσεως της 13ης Δεκεμβρίου 1957, πρόσθετο πρωτόκολλο της 15ης Οκτωβρίου 1975, δεύτερο πρόσθετο πρωτόκολλο της 17ης Μαρτίου 1978 και ευρωπαϊκή σύμβαση για την καταστολή της τρομοκρατίας της 27ης Ιανουαρίου 1977, στο μέτρο που αφορά την έκδοση·
[…]».
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
13
Ο KT, ο οποίος κατοικεί με τα τέκνα του στη Βουλγαρία, διώκεται ποινικά στη Νορβηγία για πράξεις οι οποίες διαπράχθηκαν στο έδαφός της και χαρακτηρίστηκαν από τις αρχές που άσκησαν την ποινική δίωξη ως απάτη η οποία προκάλεσε ζημία στο νορβηγικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.
14
Στο πλαίσιο της ποινικής δίωξης, η αρμόδια νορβηγική αρχή εξέδωσε στις 26 Ιουλίου 2018 ένταλμα σύλληψης κατά του KT, το οποίο καταχωρίστηκε στο σύστημα πληροφοριών Σένγκεν (SIS).
15
Στις 25 Νοεμβρίου 2019 ο KT συνελήφθη κατά την είσοδό του στην Πολωνία βάσει της καταχώρισης στο SIS με σκοπό τη σύλληψή του.
16
Στις 27 Νοεμβρίου 2019 η αρμόδια νορβηγική αρχή εξέδωσε ένταλμα σύλληψης βάσει της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης.
17
Στις 15 Ιανουαρίου 2020 το Sąd Okręgowy w Warszawie (περιφερειακό δικαστήριο Βαρσοβίας, Πολωνία) αρνήθηκε να εκτελέσει το ένταλμα σύλληψης, στηριζόμενο στο άρθρο 1, παράγραφος 3, της ως άνω συμφωνίας, διότι έκρινε ότι η παράδοση του KT στις νορβηγικές αρχές θα συνεπαγόταν παράβαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ. Κατά το εν λόγω δικαστήριο, μια τέτοια παράδοση θα είχε ως συνέπεια την τοποθέτηση των τέκνων του KT σε ανάδοχη οικογένεια και την οριστική διάρρηξη του δεσμού τους με τον πατέρα τους. Το ίδιο δικαστήριο έκρινε επίσης ότι, στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας, οι νορβηγικές αρχές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν άλλες μορφές δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις με τη Δημοκρατία της Βουλγαρίας.
18
Η προσφυγή που άσκησε η αρμόδια εισαγγελία κατά της ανωτέρω απόφασης απορρίφθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2020 από το Sąd Apelacyjny w Warszawie (εφετείο Βαρσοβίας, Πολωνία).
19
Στις 10 Μαρτίου 2020 ο KT συνελήφθη κατά την είσοδό του στη βουλγαρική επικράτεια, βάσει της καταχώρισης που εξακολουθούσε να υπάρχει στο SIS για τη σύλληψή του.
20
Στις 12 Μαρτίου 2020 η εισαγγελία της περιφέρειας του Hordaland, Sogn og Fjordane (Νορβηγία) εξέδωσε νέο ένταλμα σύλληψης κατά του KT, στο πλαίσιο της ίδιας ποινικής δίωξης, στηριζόμενη στους ίδιους λόγους με εκείνους για τους οποίους είχε εκδοθεί το ένταλμα σύλληψης της 27ης Νοεμβρίου 2019.
21
Στις 16 Μαρτίου 2020 η Sofiyska gradska prokuratura (εισαγγελία Σόφιας, Βουλγαρία) υπέβαλε ενώπιον του Sofiyski gradski sad (πλημμελειοδικείου Σόφιας, Βουλγαρία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, αίτηση για την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε στις 12 Μαρτίου 2020.
22
Στο πλαίσιο αυτό, αφενός, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν μπορούν να εκδοθούν περισσότερα εντάλματα σύλληψης κατά του ίδιου προσώπου στο πλαίσιο της ίδιας ποινικής διαδικασίας.
23
Επισημαίνει συναφώς ότι, λαμβανομένων υπόψη των ομοιοτήτων που παρατηρούνται μεταξύ των διατάξεων της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης και των αντίστοιχων διατάξεων της απόφασης‑πλαισίου 2002/584, θα μπορούσε να εξεταστεί το ενδεχόμενο της κατ’ αναλογίαν εφαρμογής της αποφάσεως της 25ης Ιουλίου 2018, AY (Ένταλμα συλλήψεως – Μάρτυρας) (C‑268/17, EU:C:2018:602), στην οποία το Δικαστήριο απάντησε καταφατικά στο συγκεκριμένο ερώτημα. Επισημαίνει ωστόσο ότι, σε αντίθεση με την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, τα δύο επίμαχα στην υπόθεση της κύρια δίκη εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν στο πλαίσιο του ίδιου σταδίου της συγκεκριμένης ποινικής διαδικασίας. Επιπλέον, η εν λόγω Συμφωνία δεν περιέχει διάταξη αντίστοιχη προς το άρθρο 1, παράγραφος 2, της απόφασης‑πλαισίου σχετικά με την υποχρέωση εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
24
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, αφετέρου, ως προς την επιρροή που τυχόν ασκεί η προηγούμενη άρνηση δικαστηρίου κράτους μέλους να εκτελέσει ένταλμα σύλληψης το οποίο εκδόθηκε από το Βασίλειο της Νορβηγίας κατά του ίδιου εκζητουμένου προσώπου στο πλαίσιο μίας και της αυτής ποινικής διαδικασίας.
25
Το αιτούν δικαστήριο προσθέτει ότι η κατάσταση της υγείας του ΚΤ είναι εύθραυστη και χρειάστηκε επανειλημμένως να νοσηλευθεί.
26
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Sofiyski gradski sad (πλημμελειοδικείο Σόφιας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Επιτρέπουν οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφοι 2 και 3, της Συμφωνίας [για τη διαδικασία παράδοσης] την έκδοση νέου εντάλματος συλλήψεως στο πλαίσιο ποινικής διώξεως στην ίδια υπόθεση κατά προσώπου του οποίου την παράδοση αρνήθηκε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 [ΣΕΕ] και του άρθρου 8 της [ΕΣΔΑ];
2)
Επιτρέπουν οι διατάξεις του άρθρου 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας [για τη διαδικασία παράδοσης] καθώς και των άρθρων 21, παράγραφος 1, και 67, παράγραφος 1, [ΣΛΕΕ] [καθώς] και [του άρθρου] 6 και [του άρθρου] 45, παράγραφος 1, του [Χάρτη] σε κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται ένταλμα συλλήψεως να αποφανθεί εκ νέου επί της υποθέσεως στο πλαίσιο της οποίας άλλο κράτος μέρος αρνήθηκε την παράδοση του ίδιου προσώπου προς τον σκοπό της ποινικής διώξεώς του στην ίδια υπόθεση, αφού ο εκζητούμενος άσκησε το δικαίωμά του ελεύθερης κυκλοφορίας και μετοίκησε από το κράτος το οποίο αρνήθηκε την παράδοση στο κράτος προς το οποίο απευθύνεται το νέο ένταλμα συλλήψεως;»
Επί της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου
27
Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε να εξετασθεί η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία του άρθρου 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
28
Με απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2021, το Δικαστήριο αποφάσισε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, ότι δεν συνέτρεχε λόγος να γίνει δεκτό το αίτημα αυτό, δεδομένου ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις του επείγοντος που προβλέπονται στο άρθρο 107 του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
29
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στην έκδοση πλειόνων διαδοχικών ενταλμάτων σύλληψης κατά εκζητούμενου προσώπου με σκοπό την παράδοσή του από συμβαλλόμενο στην εν λόγω Συμφωνία κράτος, μετά την άρνηση εκτελέσεως του πρώτου εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε σε βάρος του από άλλο συμβαλλόμενο στη Συμφωνία αυτή κράτος.
30
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης ομοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τις αντίστοιχες διατάξεις της απόφασης‑πλαισίου 2002/584 (απόφαση της 2ας Απριλίου 2020, Ruska Federacija, C‑897/19 PPU, EU:C:2020:262, σκέψη 74).
31
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι καμία διάταξη της Συμφωνίας δεν αποκλείει την έκδοση πλειόνων διαδοχικών ενταλμάτων σύλληψης σε βάρος ενός προσώπου, ακόμη και στην περίπτωση αρνήσεως εκτελέσεως του πρώτου εντάλματος σύλληψης σε βάρος του εν λόγω προσώπου.
32
Επιπλέον, από το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, της Συμφωνίας, σε συνδυασμό με το προοίμιό της, προκύπτει ότι αυτή αποσκοπεί στη βελτίωση και την επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις μεταξύ των κρατών μελών, αφενός, και του Βασιλείου της Νορβηγίας και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, αφετέρου, μέσω ενός μηχανισμού παράδοσης ο οποίος στηρίζεται στη στενή συνεργασία μεταξύ τους και στην αμοιβαία εμπιστοσύνη που εξέφρασαν στη δομή και τη λειτουργία των νομικών συστημάτων τους καθώς και στην ικανότητά τους να εγγυηθούν μια δίκαιη δίκη.
33
Εξάλλου, το άρθρο 34, παράγραφος 1, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης ορίζει, όπως και το άρθρο 31, παράγραφος 1, της απόφασης‑πλαισίου 2002/584, ότι η εν λόγω Συμφωνία αντικαθιστά τις αντίστοιχες διατάξεις των συμβάσεων που απαριθμεί –μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται ιδίως η ευρωπαϊκή σύμβαση εκδόσεως, η οποία υπογράφηκε στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1957– όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών, αφενός, και του Βασιλείου της Νορβηγίας και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας, αφετέρου.
34
Επομένως, το σύστημα παράδοσης που προβλέπεται στη Συμφωνία αποσκοπεί, όπως και η απόφαση‑πλαίσιο, στη θέσπιση ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικότερου συστήματος παράδοσης των προσώπων που έχουν καταδικαστεί ή είναι ύποπτα για παραβάσεις της ποινικής νομοθεσίας, καθώς και στη διευκόλυνση και επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Συμφωνίας, και στην καταπολέμηση της ατιμωρησίας εκζητουμένων οι οποίοι βρίσκονται σε έδαφος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο φέρεται να διέπραξαν αξιόποινη πράξη.
35
Αν όμως απαγορευόταν συστηματικώς στις αρχές έκδοσης των συμβαλλομένων στη Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης κρατών να εκδίδουν νέο ένταλμα σύλληψης σε περίπτωση αρνήσεως άλλου συμβαλλόμενου στη Συμφωνία κράτους να εκτελέσει το πρώτο ένταλμα σύλληψης, τούτο θα έθιγε την αποτελεσματικότητα του συστήματος παράδοσης που θεσπίστηκε με τη Συμφωνία αυτή και θα συνεπαγόταν κίνδυνο ατιμωρησίας προσώπων τα οποία προσπαθούν να διαφύγουν από τη δικαιοσύνη.
36
Ειδικότερα, μια τέτοια έκδοση εντάλματος μπορεί να αποδειχθεί αναγκαία, ιδίως μετά την εξάλειψη των στοιχείων που εμπόδισαν την εκτέλεση προηγούμενου εντάλματος σύλληψης ή, στην περίπτωση που η απόφαση περί άρνησης εκτελέσεως του εν λόγω εντάλματος σύλληψης δεν ήταν σύμφωνη με τη Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης, προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία παράδοσης του εκζητουμένου και, επομένως, να ευνοηθεί η επίτευξη του επιδιωκόμενου με την εν λόγω Συμφωνία σκοπού της καταπολέμησης της ατιμωρησίας. (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 141).
37
Από την άλλη πλευρά, επισημαίνεται, πρώτον, ότι το άρθρο 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας προβλέπει ότι η Συμφωνία αυτή δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως διατυπώνονται στην ΕΣΔΑ, ή, σε περίπτωση εκτέλεσης από δικαστική αρχή κράτους μέλους, των αρχών που μνημονεύονται στο άρθρο 6 ΣΕΕ, το οποίο αφορά, μεταξύ άλλων, τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στον Χάρτη.
38
Επομένως, η ύπαρξη κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον Χάρτη επιτρέπει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως την κατ’ εξαίρεση και κατόπιν προσήκουσας εξέτασης άρνηση εκτελέσεως εντάλματος σύλληψης, δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 72).
39
Ως εκ τούτου, η έκδοση εντάλματος σύλληψης του οποίου η εκτέλεση θα συνεπαγόταν παράβαση του Χάρτη και την οποία θα έπρεπε, υπό τις προϋποθέσεις που εκτίθενται στην προηγούμενη σκέψη, να αρνηθεί η δικαστική αρχή εκτελέσεως δεν είναι συμβατή με τις αρχές της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της στενής συνεργασίας στο πλαίσιο της καταπολέμησης της εγκληματικότητας, οι οποίες υπενθυμίζονται στη σκέψη 32 της παρούσας απόφασης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 142).
40
Συνεπώς, η δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος δεν μπορεί, εφόσον δεν έχουν μεταβληθεί οι περιστάσεις, να εκδώσει νέο ένταλμα σύλληψης σε βάρος ενός προσώπου μετά την άρνηση δικαστικής αρχής εκτελέσεως να εκτελέσει προηγούμενο ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί σε βάρος του προσώπου αυτού, συμφώνως προς τις επιταγές που της επιβάλλει το άρθρο 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 143).
41
Δεύτερον, δεδομένου ότι η έκδοση εντάλματος σύλληψης μπορεί να έχει ως συνέπεια τη σύλληψη του προσώπου σε βάρος του οποίου εκδόθηκε το ένταλμα και, ως εκ τούτου, μπορεί να θίξει την ατομική ελευθερία του εν λόγω προσώπου, εναπόκειται στη δικαστική αρχή που προτίθεται να εκδώσει ένταλμα σύλληψης να εξετάσει αν, υπό το πρίσμα των συγκεκριμένων περιστάσεων, η έκδοση του εντάλματος είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 144).
42
Στο πλαίσιο μιας τέτοιας εξέτασης, η εν λόγω δικαστική αρχή οφείλει, μεταξύ άλλων, να λάβει υπόψη τη φύση και τη σοβαρότητα της αξιόποινης πράξης για την οποία διώκεται το εκζητούμενο πρόσωπο, τις συνέπειες για το εν λόγω πρόσωπο του προηγουμένως εκδοθέντος ή των προηγουμένως εκδοθέντων σε βάρος του ενταλμάτων σύλληψης ή τις προοπτικές εκτέλεσης τυχόν νέου εντάλματος σύλληψης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 145).
43
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται στην έκδοση πλειόνων διαδοχικών ενταλμάτων σύλληψης κατά εκζητούμενου προσώπου με σκοπό την παράδοσή του από συμβαλλόμενο στην εν λόγω Συμφωνία κράτος, μετά την άρνηση εκτελέσεως του πρώτου εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε σε βάρος του από άλλο συμβαλλόμενο στη Συμφωνία αυτή κράτος, υπό την προϋπόθεση ότι η εκτέλεση του νέου εντάλματος σύλληψης δεν θα συνεπαγόταν παράβαση της ανωτέρω διάταξης και ότι η έκδοση του νέου εντάλματος σύλληψης είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
Επί του δεύτερου προδικαστικού ερωτήματος
44
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν η Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης, το άρθρο 21, παράγραφος 1, και το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, καθώς και το άρθρο 6 και το άρθρο 45, παράγραφος 1, του Χάρτη έχουν την έννοια ότι αντιτίθεται στη μη εκτέλεση από κράτος μέλος εντάλματος σύλληψης για τον λόγο και μόνον ότι άλλο κράτος μέλος αρνήθηκε την εκτέλεση του πρώτου εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας ή από το Βασίλειο της Νορβηγίας κατά του ίδιου προσώπου και για τις ίδιες πράξεις.
45
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, βεβαίως, η Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης δεν περιέχει διάταξη αντίστοιχη προς το άρθρο 1, παράγραφος 2, της απόφασης‑πλαισίου 2002/584, το οποίο αφορά την υποχρέωση εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
46
Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 32 έως 34 της παρούσας απόφασης, το σύστημα παράδοσης που προβλέπεται στην ως άνω συμφωνία αποσκοπεί, όπως και η απόφαση‑πλαίσιο, στη θέσπιση ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικότερου συστήματος παράδοσης των προσώπων που έχουν καταδικαστεί ή είναι ύποπτα για παραβάσεις της ποινικής νομοθεσίας, καθώς και στη διευκόλυνση και επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας μεταξύ, αφενός, των κρατών μελών και, αφετέρου, της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας, και στην καταπολέμηση της ατιμωρησίας εκζητουμένων οι οποίοι βρίσκονται σε έδαφος διαφορετικό από εκείνο στο οποίο φέρεται να διέπραξαν αξιόποινη πράξη.
47
Επιπλέον, η εν λόγω Συμφωνία είναι διαρθρωμένη κατά τον ίδιο τρόπο με την απόφαση‑πλαίσιο και απαριθμεί, στα άρθρα 4 έως 8, τους λόγους μη εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης και τις προϋποθέσεις από τις οποίες είναι δυνατόν να εξαρτηθεί η εκτέλεση εντάλματος σύλληψης, όπως προβλέπεται και στα άρθρα 3 έως 5 της απόφασης‑πλαισίου.
48
Επομένως, παρά την απουσία σχετικής ρητής διάταξης στη Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης, τα συμβαλλόμενα στη Συμφωνία αυτή κράτη υποχρεούνται κατ’ αρχήν να εκτελέσουν ένταλμα σύλληψης το οποίο εκδόθηκε από άλλο συμβαλλόμενο στη Συμφωνία κράτος, μπορούν δε να αρνηθούν την εκτέλεση τέτοιου εντάλματος μόνο για λόγους οι οποίοι απορρέουν από την Συμφωνία.
49
Ειδικότερα, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 38 της παρούσας απόφασης, η ύπαρξη κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον Χάρτη επιτρέπει στη δικαστική αρχή εκτελέσεως την κατ’ εξαίρεση και κατόπιν προσήκουσας εξέτασης άρνηση εκτελέσεως εντάλματος σύλληψης, δυνάμει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης.
50
Συναφώς, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι σε περίπτωση που υπάρχουν σοβαροί και αποδεδειγμένοι λόγοι να θεωρηθεί ότι, σε περίπτωση παράδοσης στο κράτος έκδοσης του εντάλματος, ο εκζητούμενος θα εκτεθεί σε κίνδυνο σημαντικής μείωσης του προσδόκιμου ζωής του ή ταχείας, σημαντικής και μη αναστρέψιμης επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη η ως άνω διάταξη [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 18ης Απριλίου 2023, E. D. L. (Λόγος άρνησης στηριζόμενος στην ασθένεια), C‑699/21, EU:C:2023:295, σκέψεις 42, 50 και 52].
51
Αντιθέτως, καμία διάταξη της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης δεν προβλέπει τη δυνατότητα άρνησης εκτελέσεως εντάλματος σύλληψης όταν συμβαλλόμενο στην εν λόγω Συμφωνία κράτος αρνήθηκε να εκτελέσει το πρώτο ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε σε βάρος του ίδιου προσώπου και για τις ίδιες πράξεις.
52
Ως εκ τούτου, διαπιστώνεται ότι η απόφαση της αρχής εκτελέσεως να αρνηθεί την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης δεν μπορεί να εξομοιωθεί με «[αμετάκλητη] απόφαση», κατά την έννοια του άρθρου 4, σημείο 2, της εν λόγω Συμφωνίας, η οποία αποτελεί τον μόνο λόγο που μπορεί να εμποδίσει την ποινική δίωξη του εν λόγω προσώπου για τις ίδιες πράξεις στο κράτος έκδοσης του εντάλματος ή την έναρξη ποινικής δίωξης σε βάρος του σε οποιοδήποτε άλλο κράτος.
53
Υπενθυμίζεται, συναφώς, ότι ο εκζητούμενος θεωρείται ότι έχει δικαστεί αμετάκλητα για τις ίδιες πράξεις, κατά την έννοια του άρθρου 3, σημείο 2, της απόφασης‑πλαισίου 2002/584, το οποίο αντιστοιχεί, κατ’ ουσίαν, στο άρθρο 4, σημείο 2, της Συμφωνίας, όταν, κατόπιν ποινικής διαδικασίας, έχει εξαλειφθεί οριστικά η δυνατότητα άσκησης ποινικής δίωξης ή όταν οι δικαστικές αρχές κράτους μέλους έχουν εκδώσει απόφαση με την οποία ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται αμετάκλητα από τις κατηγορίες (πρβλ., απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 2010, Mantello, C‑261/09, EU:C:2010:683, σκέψη 45).
54
Πλην όμως, η εξέταση μιας αίτησης παράδοσης δεν συνεπάγεται την εκ μέρους του κράτους εκτέλεσης ποινική δίωξη του εκζητουμένου και δεν περιλαμβάνει εκτίμηση της υποθέσεως επί της ουσίας.
55
Υπό τις συνθήκες αυτές, μολονότι η ύπαρξη απόφασης της αρχής εκτελέσεως κράτους μέλους να αρνηθεί να εκτελέσει ένταλμα σύλληψης το οποίο εκδόθηκε από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας ή το Βασίλειο της Νορβηγίας βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης πρέπει, ασφαλώς, να ωθήσει την αρχή εκτελέσεως άλλου κράτους μέλους προς την οποία απευθύνεται νέο ένταλμα σύλληψης το οποίο έχει εκδοθεί από το εν λόγω κράτος κατά του ίδιου προσώπου για τις ίδιες πράξεις να επιδείξει προσοχή, το γεγονός αυτό δεν μπορεί ωστόσο να απαλλάξει την αρχή εκτελέσεως του δεύτερου κράτους μέλους από την υποχρέωσή της να εξετάσει την αίτηση παράδοσης και να εκδώσει απόφαση όσον αφορά την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης.
56
Διαφορετικό συμπέρασμα δεν μπορεί να συναχθεί ούτε από το άρθρο 21, παράγραφος 1, ή το άρθρο 67, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ ούτε από το άρθρο 6 ή το άρθρο 45, παράγραφος 1, του Χάρτη.
57
Πράγματι, από το άρθρο 2, παράγραφος 5, της Συμφωνίας για τη διαδικασία παράδοσης προκύπτει ότι ως «ένταλμα συλλήψεως», κατά τη Συμφωνία αυτή, νοείται η απόφαση δικαστικής αρχής που εκδίδεται από συμβαλλόμενο στη συμφωνία κράτος προς τον σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης, από άλλο συμβαλλόμενο στη Συμφωνία κράτος, προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφαλείας.
58
Επομένως, ο μηχανισμός παράδοσης που προβλέπεται στη Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης αποβλέπει στην παροχή της δυνατότητας συλλήψεως και παραδόσεως του εκζητουμένου, ώστε να μην παραμείνει ατιμώρητη η διαπραχθείσα αξιόποινη πράξη και το πρόσωπο αυτό να διωχθεί ή να εκτίσει τη στερητική της ελευθερίας ποινή που του έχει επιβληθεί [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Spetsializirana prokuratura (Πληροφορίες σχετικά με την εθνική απόφαση σύλληψης), C‑105/21, EU:C:2022:511, σκέψη 74].
59
Η σύλληψη του προσώπου του οποίου ζητείται η παράδοση με την έκδοση εντάλματος σύλληψης αποτελεί, ως εκ τούτου, αναπόσπαστο μέρος του συστήματος παράδοσης που προβλέπει η ως άνω συμφωνία.
60
Μολονότι δε μια τέτοια προσωρινή κράτηση συνιστά περιορισμό του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας του εκζητούμενου προσώπου, καθώς και του δικαιώματός του στην ελευθερία και την ασφάλεια, εντούτοις, μια τέτοια σύλληψη πρέπει εντούτοις να θεωρείται, κατ’ αρχήν, ότι δικαιολογείται από τον θεμιτό σκοπό αποτροπής του κινδύνου ατιμωρησίας του προσώπου αυτού, σκοπό ο οποίος εντάσσεται στο πλαίσιο του προβλεπόμενου στο άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΕΕ χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης χωρίς εσωτερικά σύνορα, εντός του οποίου εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 12ης Μαΐου 2021, Bundesrepublik Deutschland (Ερυθρά αγγελία της Interpol), C‑505/19, EU:C:2021:376, σκέψη 86].
61
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η Συμφωνία για τη διαδικασία παράδοσης έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στη μη εκτέλεση από κράτος μέλος εντάλματος σύλληψης για τον λόγο και μόνον ότι άλλο κράτος μέλος αρνήθηκε την εκτέλεση του πρώτου εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας ή από το Βασίλειο της Νορβηγίας κατά του ίδιου προσώπου και για τις ίδιες πράξεις.
Επί των δικαστικών εξόδων
62
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 1, παράγραφος 3, της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας, η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση 2014/835/ΕΕ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2014, για τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας,
έχει την έννοια ότι:
δεν αντιτίθεται στην έκδοση πλειόνων διαδοχικών ενταλμάτων σύλληψης κατά εκζητούμενου προσώπου με σκοπό την παράδοσή του από συμβαλλόμενο στην εν λόγω Συμφωνία κράτος, μετά την άρνηση εκτελέσεως του πρώτου εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε σε βάρος του από άλλο συμβαλλόμενο στη Συμφωνία αυτή κράτος, υπό την προϋπόθεση ότι η εκτέλεση του νέου εντάλματος σύλληψης δεν θα συνεπαγόταν παράβαση της ανωτέρω διάταξης και ότι η έκδοση του νέου εντάλματος σύλληψης είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
2)
Η Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Ισλανδίας και του Βασιλείου της Νορβηγίας για τη διαδικασία παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλανδίας και Νορβηγίας, η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόφαση 2014/835,
έχει την έννοια ότι:
αντιτίθεται στη μη εκτέλεση από κράτος μέλος εντάλματος σύλληψης για τον λόγο και μόνον ότι άλλο κράτος μέλος αρνήθηκε την εκτέλεση του πρώτου εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί από τη Δημοκρατία της Ισλανδίας ή από το Βασίλειο της Νορβηγίας κατά του ίδιου προσώπου και για τις ίδιες πράξεις.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική.