Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
ANDREA BIONDI
της 5ης Φεβρουαρίου 2026 (1)
Υπόθεση C-319/24 P
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
κατά
Sinopec
Chongqing
SVW
Chemical
Co. Ltd,
Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd,
Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd
« Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Κίνας – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/1336 – Άρνηση συνεργασίας – Άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 6, του κανονισμού 2016/1036 – Δίκαιη σύγκριση στο ίδιο στάδιο εμπορίας – Κατασκευή της κανονικής αξίας σε περίπτωση σημαντικών στρεβλώσεων στη χώρα εξαγωγής – Άρθρο 2, παράγραφοι 6α και 10, του κανονισμού 2016/1036 – Προσαρμογές – Ενιαία οικονομική οντότητα – Άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2016/1036 – Μη επιστρεπτέος ΦΠΑ – Άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του κανονισμού 2016/1036 »
Περιεχόμενα
I.
Εισαγωγή
II.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Α.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού
1.
Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
2.
Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
3.
Ανάλυση
α)
Επί του παραδεκτού του πρώτου λόγου αναιρέσεως και επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
β)
Επί της ουσίας
1)
Το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού
2)
Εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση
Β.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως
1.
Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
2.
Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
3.
Ανάλυση
α)
Η κατασκευή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού
β)
Η υποχρέωση δίκαιης συγκρίσεως βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού
1)
Η δίκαιη σύγκριση στο ίδιο στάδιο εμπορίας
2)
Η δίκαιη σύγκριση όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού
3)
Το βάρος αποδείξεως και το επίπεδο αποδείξεως σχετικά με τις προσαρμογές
γ)
Το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
δ)
Το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
1)
Η προβαλλόμενη παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών
2)
Το επίπεδο αποδείξεως που απαιτείται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού
3)
Η προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως
Γ.
1.
Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
2.
Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
3.
Ανάλυση
α)
β)
Το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως
γ)
Το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1)
Επί του παραδεκτού
2)
Επί της ουσίας
III.
Επί της ανταναιρέσεως
Α.
Επί του παραδεκτού και της λυσιτέλειας της ανταναιρέσεως
Β.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Γ.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Δ.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Ε.
Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως
IV.
Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
V.
Επί των εξόδων
VI.
Πρόταση
I.      Εισαγωγή
1.        Η υπό κρίση υπόθεση εγείρει σημαντικά ζητήματα σχετικά με τις έρευνες αντιντάμπινγκ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
2.        Πρόκειται για την πρώτη υπόθεση στην οποία το Δικαστήριο καλείται να ερμηνεύσει την εφαρμογή της νέας μεθοδολογίας που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού (2), η οποία χρησιμοποιείται για την κατασκευή της κανονικής αξίας σε περιπτώσεις εξαγωγών από χώρες στις οποίες υφίστανται σημαντικές στρεβλώσεις στην εγχώρια αγορά. Η απόφαση του Δικαστηρίου θα έχει ευρείες συνέπειες για τον μελλοντικό χειρισμό των ερευνών από την Επιτροπή με εφαρμογή της εν λόγω μεθοδολογίας. Η υπό κρίση υπόθεση παρέχει επίσης στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποσαφηνίσει περαιτέρω το εύρος της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής κατά τη χρήση των διαθέσιμων στοιχείων, σύμφωνα με το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, σε περιπτώσεις έλλειψης συνεργασίας των ενδιαφερομένων μερών, καθώς και το αντικείμενο των προσαρμογών βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχεία θʹ και ιαʹ, του βασικού κανονισμού.
3.        Η υπόθεση αφορά αναίρεση που άσκησε η Επιτροπή και ανταναίρεση που άσκησαν τρεις εταιρίες του ομίλου Sinopec (3), ενός από τους μεγαλύτερους κινεζικούς ομίλους εταιριών, οι οποίες ήταν πρωτοδίκως προσφεύγουσες. Η αίτηση αναιρέσεως και η ανταναίρεση αφορούν απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (4) (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε εκτελεστικό κανονισμό της Επιτροπής για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών (στο εξής: PVA) καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (5) (στο εξής: επίδικος κανονισμός).
4.        Κατ’ ουσίαν, με τον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή επέβαλε, μεταξύ άλλων, οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ ύψους 17,3 % στις εισαγωγές ορισμένων προϊόντων PVA της Sinopec.
5.        Αφού διαπίστωσε την ύπαρξη «σημαντικών στρεβλώσεων» στην Κίνα (6), η Επιτροπή κατασκεύασε την κανονική αξία σύμφωνα με τη μεθοδολογία που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (7), στην οποία περιέλαβε ποσό, κατά την κρίση της μη στρεβλωμένο και εύλογο, για τα έξοδα πώλησης, τα γενικά και διοικητικά έξοδα (στο εξής: έξοδα ΠΓ&Δ) και τα κέρδη (8).
6.        Στο πλαίσιο αυτό, πρώτον, όσον αφορά τη Sinopec Ningxia, η Επιτροπή εντόπισε σοβαρές ελλείψεις στην υποβολή στοιχείων σχετικά με το κόστος παραγωγής της. Ως εκ τούτου, κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας για την εν λόγω εταιρία η Επιτροπή χρησιμοποίησε τα «διαθέσιμα στοιχεία», σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού (9). Η Επιτροπή αποφάσισε, για κάθε τύπο του υπό εξέταση προϊόντος, να χρησιμοποιήσει την υψηλότερη κατασκευασμένη κανονική αξία των άλλων συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων (10).
7.        Δεύτερον, η Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής, προκειμένου να αφαιρέσει από αυτή το κόστος ασφαλίσεως, μεταφοράς, διεκπεραίωσης και φόρτωσης, το πιστωτικό κόστος και τις τραπεζικές χρεώσεις (στο εξής: επίμαχα έξοδα) (11). Τρίτον, η Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού (12). Τέταρτον, η Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού (13).
8.        Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, πρώτον, ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, καθόσον υπολόγισε την κανονική αξία της Sinopec Ningxia χρησιμοποιώντας, για κάθε τύπο προϊόντος, την υψηλότερη κανονικής αξία των λοιπών παραγωγών-εξαγωγέων (14). Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού να προβαίνει σε δίκαιη σύγκριση, στο ίδιο στάδιο εμπορίας, της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, καθόσον η Επιτροπή αφαίρεσε από την τιμή εξαγωγής τα «επίμαχα έξοδα». Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της χρηστής διοικήσεως καθόσον επέβαλε στη Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως (15). Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, καθόσον θεώρησε ότι οι εργασίες της Sinopec Central-China ήταν ανάλογες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας (16).
9.        Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό όσον αφορά τη Sinopec στο μέτρο που η Επιτροπή είχε διαπράξει τις προαναφερθείσες παραβάσεις. Κατά τα λοιπά, η προσφυγή απορρίφθηκε.
10.      Η Επιτροπή και η Sinopec άσκησαν, αντιστοίχως, αναίρεση και ανταναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου.
II.    Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
11.      Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray Europe GmbH (στο εξής: Kuraray), παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως, ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να καταδικάσει τη Sinopec στα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και της διαδικασίας αναιρέσεως.
12.      Η Sinopec, υποστηριζόμενη από τη Wegochem Europe BV (στο εξής: Wegochem), παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως, ζητεί από το Δικαστήριο, κατ’ ουσίαν, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς επανεξέταση και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
13.      Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη καθόσον διαπίστωσε καθεμία από τις παραβάσεις που μνημονεύονται στο σημείο 8 των παρουσών προτάσεων.
Α.      Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού
14.      Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής αφορά τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου που περιέχονται στις σκέψεις 211 έως 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Με τις σκέψεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον λόγο ακυρώσεως στο πλαίσιο του οποίου η Sinopec υποστήριζε ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού.
15.      Οι σχετικές διατάξεις του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού έχουν ως εξής:
«1.      Όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται την πρόσβαση σε απαραίτητες πληροφορίες ή γενικότερα δεν τις παρέχει εντός των προθεσμιών που προβλέπει ο παρών κανονισμός ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, επιτρέπεται να συνάγονται προσωρινά ή τελικά συμπεράσματα, είτε καταφατικά είτε αποφατικά, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία.
[…]
5.      Σε περίπτωση που τα συμπεράσματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για το θέμα της κανονικής αξίας, στηρίζονται στην εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 1, συμπεριλαμβανομένων των πληροφοριών που περιέχονται στην καταγγελία, πρέπει, όποτε είναι εφικτό και τηρουμένων των προθεσμιών που ισχύουν για την έρευνα, να ελέγχονται με βάση στοιχεία προερχόμενα από άλλες, ανεξάρτητες πηγές, τα οποία ενδεχομένως είναι διαθέσιμα, όπως τιμοκαταλόγους, επίσημα στατιστικά στοιχεία για τις εισαγωγές και τελωνειακές στατιστικές ή στοιχεία που έχουν προσκομίσει άλλα ενδιαφερόμενα μέρη κατά την έρευνα.
[…]
6.      Αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μεν, αλλά μόνον εν μέρει και με τον τρόπο αυτό εμποδίζεται η πρόσβαση σε χρήσιμες πληροφορίες, το τελικό αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί.»
1.      Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
16.      Στις αιτιολογικές σκέψεις 327 έως 329 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή, αφού επισήμανε σοβαρές ελλείψεις στην υποβολή στοιχείων σχετικά με το κόστος παραγωγής της Sinopec Ningxia, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα «διαθέσιμα στοιχεία» σύμφωνα με το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού όσον αφορά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας της εν λόγω εταιρίας. Ως εκ τούτου, η κανονική αξία για την εν λόγω εταιρία κατασκευάστηκε, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, με τη χρήση των πληροφοριών που παρείχαν οι άλλοι συνεργασθέντες παραγωγοί-εξαγωγείς. Ειδικότερα, για κάθε τύπο προϊόντος για τον οποίο υπέβαλε στοιχεία η εν λόγω εταιρία, η Επιτροπή χρησιμοποίησε την υψηλότερη κατασκευασμένη κανονική αξία των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων.
17.      Στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι η ως άνω προσέγγιση ήταν τιμωρητική. Η Επιτροπή έκρινε ότι, στον βαθμό που «δεν ήταν σε θέση να επαληθεύσει και, κατ’ επέκταση, να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα που υπέβαλε η Sinopec Ningxia για την κατασκευή της κανονικής της αξίας, δεν [υπήρχαν] στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κανονική αξία της Sinopec Ningxia ανά τύπο προϊόντος θα είναι χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία ανά τύπο προϊόντος των άλλων συνεργαζόμενων παραγωγών που χρησιμοποιούν παρόμοιες πρώτες ύλες».
18.      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, στον επίδικο κανονισμό, η Επιτροπή εφάρμοσε τεκμήριο βάσει του οποίου η κανονική αξία της Sinopec Ningxia, ανά τύπο προϊόντος, δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης δεν ήταν να καθιερώσει, βάσει του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού, ένα τέτοιο εκ του νόμου τεκμήριο, το οποίο απαλλάσσει τα θεσμικά όργανα της Ένωσης από κάθε απαίτηση αποδείξεως. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η Επιτροπή αναγνώρισε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιόν του, ότι είχε εφαρμόσει τεκμήριο και ότι, με την απάντηση που έδωσε επί συγκεκριμένου ερωτήματος, το εν λόγω θεσμικό όργανο εξήγησε ότι το στοιχείο του φακέλου στο οποίο είχε στηριχθεί για να προβεί σε συστηματική χρήση της υψηλότερης κανονικής αξίας των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων ήταν η έλλειψη συνεργασίας από πλευράς της Sinopec Ningxia. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή, εφαρμόζοντας το τεκμήριο αυτό, παρέβη το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού.
2.      Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
19.      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, υποστηρίζει ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, στις αιτιολογικές σκέψεις 329 και 333 του επίδικου κανονισμού δεν εφάρμοσε κανένα «τεκμήριο» στηριζόμενο στην έλλειψη συνεργασίας από πλευράς της Sinopec Ningxia. Απλούστατα, από το γεγονός ότι η Sinopec Ningxia παρέλειψε, επανηλειμμένως, να προσκομίσει τα ελλείποντα στοιχεία, η Επιτροπή συνήγαγε ότι οι κανονικές αξίες της θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον στο επίπεδο των υψηλότερων κανονικών αξιών για τους ίδιους τύπους προϊόντων που κατασκευάζονται από τους λοιπούς συνεργασθέντες παραγωγούς-εξαγωγείς. Η Επιτροπή θεωρεί ότι, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, ουδόλως «έθεσε σε μειονεκτική θέση» τη Sinopec Ningxia, αλλά απλώς χρησιμοποίησε στοιχεία του φακέλου σχετικά με τους εν λόγω άλλους παραγωγούς-εξαγωγείς. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν αναφέρθηκε σε τέτοιο τεκμήριο σε κανένα σημείο των πρωτοδίκως υποβληθέντων υπομνημάτων της. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε παραμόρφωση της συλλογιστικής της Επιτροπής που διατυπώνεται στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού.
20.      Κατ’ αρχάς, η Wegochem υποστηρίζει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής είναι απαράδεκτος, καθόσον σκοπεί την αμφισβήτηση των πραγματικών διαπιστώσεων στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Κατά τη Wegochem, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή εφάρμοσε ένα τεκμήριο και ότι έθεσε σε μειονεκτική θέση τη Sinopec Ningxia. Επομένως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να επανεξετάσει τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία και τα υποκείμενα πραγματικά περιστατικά.
21.      Κατ’ ουσίαν, η Sinopec, υποστηριζόμενη από τη Wegochem, ισχυρίζεται, πρώτον, ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε συναγωγή συμπεράσματος, αλλά σε εφαρμογή τεκμηρίου. Εκτός από τη συλλογιστική που διαλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 333, η Επιτροπή δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο ή αιτιολογία προς υποστήριξη της συστηματικής επιλογής της υψηλότερης κανονικής αξίας ανά τύπο προϊόντος. Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς διαπίστωσε ότι το μόνο στοιχείο στο οποίο στηρίχθηκε η Επιτροπή ήταν η έλλειψη συνεργασίας. Επομένως, ορθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή είχε εφαρμόσει τεκμήριο. Δεύτερον, ακόμη και αν η Επιτροπή είχε προβεί σε συναγωγή συμπεράσματος, τούτο δεν σημαίνει ότι μπορούσε να απομονώσει συγκεκριμένο πραγματικό περιστατικό προκειμένου να επιβάλει κύρωση για την άρνηση συνεργασίας. Από τη νομολογία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) προκύπτει ότι, αν δεν έχουν παρασχεθεί ορισμένες πληροφορίες, μια αρχή δεν μπορεί απλώς να υποθέσει ότι οι ελλείπουσες πληροφορίες είναι αναγκαστικά επιβαρυντικές και δεν μπορεί να ερμηνεύσει τις ελλείπουσες πληροφορίες υπό την πλέον αρνητική έννοια. Τρίτον, είναι υπερβολική η ανησυχία της Επιτροπής ότι η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει τον κίνδυνο της παροχής κινήτρου στους παραγωγούς-εξαγωγείς να αρνούνται επιλεκτικά τη συνεργασία τους. Το άρθρο 18, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού δεν επιτάσσει το αποτέλεσμα να είναι λιγότερο ευνοϊκό. Η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει άλλες αξίες, όπως τον σταθμισμένο μέσο όρο των κανονικών αξιών των λοιπών εξαγωγέων, οι οποίες θα μπορούσαν επίσης να είναι «λιγότερο ευνοϊκές». Αντ’ αυτού, η Επιτροπή διασφάλισε ότι τα επιλεγέντα υποκατάστατα στοιχεία ήταν τα πλέον δυσμενή όσον αφορά τη Sinopec.
3.      Ανάλυση
α)      Επί του παραδεκτού του πρώτου λόγου αναιρέσεως και επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
22.      Όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Wegochem, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ο παρεμβαίνων δεν νομιμοποιείται να προβάλει ένσταση απαραδέκτου όταν τα σχετικά επιχειρήματα δεν διατυπώνονται με τα υπομνήματα του καθού (17).
23.      Εν προκειμένω, η Sinopec δεν προέβαλε καμία ένσταση απαραδέκτου σχετικά με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως. Επομένως, η Wegochem δεν μπορεί παραδεκτώς να προβάλει ένσταση απαραδέκτου και, επομένως, το Δικαστήριο δεν υποχρεούται να εξετάσει τα σχετικά επιχειρήματα.
24.      Ωστόσο, το ζήτημα της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου να επιληφθεί και να αποφανθεί επί διαφοράς είναι ζήτημα δημοσίας τάξεως, το οποίο μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης, ακόμη και αυτεπαγγέλτως (18).
25.      Επομένως, εφόσον, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (19), υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως των στοιχείων αυτών (20), η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Wegochem εγείρει ζήτημα σχετικό με την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου το οποίο αυτό πρέπει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως.
26.      Στην υπό κρίση υπόθεση, όμως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως δεν αφορά την αμφισβήτηση πραγματικών εκτιμήσεων. Αντιθέτως, εγείρει νομικό ζήτημα σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού και, ειδικότερα, το επίπεδο της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει η Επιτροπή όταν επιλέγει να λάβει υπόψη τα «διαθέσιμα στοιχεία» σε περίπτωση αρνήσεως συνεργασίας εκ μέρους ενδιαφερόμενου μέρους. Περαιτέρω, η Επιτροπή αμφισβητεί την περιεχόμενη στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ερμηνεία της αιτιολογικής σκέψης 333 του επίδικου κανονισμού, υποστηρίζοντας ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της εν λόγω αιτιολογικής σκέψης. Επομένως, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εξετάσει τον πρώτο λόγο αναιρέσεως της Επιτροπής.
β)      Επί της ουσίας
1)      Το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού
27.      Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο επιχείρημα της Επιτροπής ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού, υπενθυμίζεται εκ προοιμίου ότι ο βασικός κανονισμός δεν χορηγεί στην Επιτροπή την εξουσία να επιβάλει στα ενδιαφερόμενα μέρη τη συμμετοχή τους στην έρευνα ή την προσκόμιση πληροφοριών. Επομένως, η Επιτροπή στηρίζεται στην οικειοθελή συνεργασία των ενδιαφερομένων μερών προκειμένου να λάβει τις απαραίτητες πληροφορίες (21).
28.      Για τον λόγο αυτόν, ο νομοθέτης της Ένωσης προέβλεψε στο άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού ότι, όταν ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν παρέχει απαραίτητες πληροφορίες ή παρεμποδίζει σημαντικά την έρευνα, επιτρέπεται να συνάγονται συμπεράσματα με βάση τα «διαθέσιμα στοιχεία» (22). Επιπλέον, κατά το άρθρο 18, παράγραφος 6, του εν λόγω κανονισμού, αν ένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν συνεργασθεί, το αποτέλεσμα της έρευνας ενδέχεται να είναι λιγότερο ευνοϊκό για το εν λόγω μέρος από ό,τι θα ήταν αν είχε δεχθεί να συνεργασθεί.
29.      Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 27 του βασικού κανονισμού, το άρθρο 18 του κανονισμού αυτού εκφράζει την πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης να απλοποιήσει το βάρος αποδείξεως που φέρει η Επιτροπή όταν αντιμετωπίζει υλικά εμπόδια οφειλόμενα στην έλλειψη συνεργασίας των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων (23). Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σκοπός του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού είναι να παρέχεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να συνεχίσει την έρευνα έστω και αν τα ενδιαφερόμενα μέρη αρνούνται να συνεργασθούν ή συνεργάζονται με μη ικανοποιητικό τρόπο (24).
30.      Στο πλαίσιο αυτό, τα ενδιαφερόμενα μέρη υποχρεούνται να συνεργάζονται με κάθε δυνατή επιμέλεια και να παρέχουν όλες τις πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους και τις οποίες τα θεσμικά όργανα θεωρούν απαραίτητες για να συναγάγουν τα συμπεράσματά τους (25). Επιπλέον, ο κίνδυνος να μπορούν τα θεσμικά όργανα να λαμβάνουν υπόψη τα «διαθέσιμα στοιχεία» τα οποία θα μπορούσαν να είναι λιγότερο ευνοϊκά σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 6, του βασικού κανονισμού, όταν τα ενδιαφερόμενα στην έρευνα μέρη δεν συνεργάζονται, είναι συμφυής στη διαδικασία αντιντάμπινγκ, σκοπός δε είναι να ενθαρρυνθεί η καλόπιστη και επιμελής συνεργασία των επιχειρήσεων αυτών (26).
31.      Για λόγους αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, πρέπει να διασφαλίζεται ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη συνεργάζονται πραγματικά και πλήρως στην έρευνα, ενεργώντας με κάθε δυνατή επιμέλεια και χωρίς να θέτουν εμπόδια στην έρευνα. Οι αρνητικές συνέπειες στις οποίες μπορεί να εκτεθεί ένα ενδιαφερόμενο μέρος σε περίπτωση ελαττωματικής ή μερικής συνεργασίας –υπό την έννοια ότι μπορεί να περιέλθει σε λιγότερο ευνοϊκή κατάσταση από αυτή στην οποία θα ήταν αν είχε συνεργασθεί πλήρως στην έρευνα– πρέπει να λειτουργούν ως κίνητρο για πλήρη και ανεπιφύλακτη συνεργασία στην έρευνα (27). Κάθε άλλη λύση εγκυμονεί τον κίνδυνο να υπονομεύεται η αποτελεσματικότητα των μέτρων εμπορικής άμυνας της Ένωσης, οσάκις τα θεσμικά όργανα της Ένωσης έρχονται αντιμέτωπα με άρνηση συνεργασίας στο πλαίσιο έρευνας (28).
32.      Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ιδίως, των μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια λόγω του σύνθετου χαρακτήρα των οικονομικών, πολιτικών και νομικών καταστάσεων που πρέπει να εξετάζουν (29). Στο πλαίσιο αυτό, όταν η Επιτροπή στηρίζει τα συμπεράσματά της στα «διαθέσιμα στοιχεία», σε περιπτώσεις όπου τα υποβληθέντα στοιχεία είναι ελλιπή, το εν λόγω θεσμικό όργανο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά την επιλογή των πλέον κατάλληλων διαθέσιμων στον φάκελο στοιχείων και δεν υποχρεούται να εξηγήσει για ποιον λόγο τα χρησιμοποιηθέντα διαθέσιμα στοιχεία ήταν τα πλέον κατάλληλα, δεδομένου ότι τέτοια υποχρέωση δεν προκύπτει ούτε από το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού ούτε από τη νομολογία (30).
33.      Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, ο δικαστικός έλεγχος μιας τέτοιας εκτιμήσεως πρέπει να περιορίζεται στην εξακρίβωση της τηρήσεως των κανόνων της διαδικασίας, της ακρίβειας των πραγματικών περιστατικών που ελήφθησαν υπόψη, της έλλειψης πρόδηλης πλάνης κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών και της έλλειψης καταχρήσεως εξουσίας (31).
34.      Ωστόσο, ο αυστηρός δικαστικός έλεγχος, αν και εντός των ορίων που προαναφέρθηκαν, έχει καθοριστική σημασία ακριβώς υπό το πρίσμα της διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής. Συγκεκριμένα, ο σύνθετος χαρακτήρας των οικονομικών και νομικών εκτιμήσεων στις οποίες προβαίνει η Επιτροπή δεν θα πρέπει να εμποδίζει τα δικαστήρια να εξετάζουν αν τα στοιχεία στα οποία βασίστηκε είναι πραγματολογικώς ακριβή, αξιόπιστα και συνεκτικά, αν τα στοιχεία αυτά περιέχουν όλες τις σχετικές πληροφορίες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για να εκτιμηθεί μια πολύπλοκη κατάσταση και αν η Επιτροπή είναι σε θέση να τεκμηριώσει τα συμπεράσματά της (32).
2)      Εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση
35.      Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν αμφισβητείται ότι η Sinopec Ningxia δεν προσκόμισε αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με το κόστος παραγωγής της και ότι, ως εκ τούτου, λόγω της έλλειψης συνεργασίας της, η Επιτροπή μπορούσε να στηριχθεί στα «διαθέσιμα στοιχεία» βάσει του άρθρου 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού για την κατασκευή της κανονικής αξίας της εν λόγω εταιρίας.
36.      Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 218 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, στις αιτιολογικές σκέψεις 329 και 333 του επίδικου κανονισμού, αφού διαπίστωσε την άρνηση συνεργασίας, η Επιτροπή εφάρμοσε τεκμήριο κατά το οποίο η κανονική αξία της Sinopec Ningxia, ανά τύπο προϊόντος, δεν ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη, ανά τύπο προϊόντος, κανονική αξία των λοιπών παραγωγών-εξαγωγέων.
37.      Το τεκμήριο μπορεί να οριστεί γενικώς ως νομικός μηχανισμός με τον οποίο ένα αβέβαιο γεγονός (ή σύνολο γεγονότων) συνάγεται από ένα βέβαιο γεγονός ή σύνολο γεγονότων (33).
38.      Λαμβανομένης υπόψη της προβλεπόμενης στο άρθρο 18 του βασικού κανονισμού δυνατότητας συναγωγής συμπερασμάτων βάσει των «διαθέσιμων στοιχείων» του φακέλου και μεταχειρίσεως του μέρους που αρνείται να συνεργασθεί ή συνεργάζεται μόνον εν μέρει κατά τρόπο λιγότερο ευνοϊκό από ό,τι αν είχε συνεργασθεί, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης επιτρέπεται να συνάγουν από την ευθεία απόδειξη των πραγματικών περιστατικών που μπόρεσαν να εξακριβώσουν βάσει των στοιχείων που διέθεταν την έμμεση απόδειξη των πραγματικών περιστατικών που παραμένουν άγνωστα συνεπεία της αρνήσεως συνεργασίας των μερών. Με άλλα λόγια, το άρθρο 18 του βασικού κανονισμού επιτρέπει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να στηρίζονται σε τεκμήρια, εφόσον υφίσταται λογική και εύλογη σχέση μεταξύ των αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών και των πραγματικών περιστατικών που παραμένουν άγνωστα. Το να απαγορευθεί στα εν λόγω θεσμικά όργανα να επικαλούνται τέτοιου είδους τεκμήρια θα ισοδυναμούσε με δημιουργία μη εύλογων εμποδίων για τη λήψη μέτρων εμπορικής άμυνας της Ένωσης κάθε φορά που τα θεσμικά όργανα της Ένωσης έρχονται αντιμέτωπα με άρνηση συνεργασίας στο πλαίσιο έρευνας (34).
39.      Ωστόσο, σε κανένα σημείο του επίδικου κανονισμού δεν διαλαμβάνεται ότι η Επιτροπή εφάρμοσε τεκμήριο. Περαιτέρω, η Επιτροπή αμφισβητεί την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ερμηνεία του επίδικου κανονισμού, υποστηρίζοντας ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμορφώνει το περιεχόμενο της αιτιολογικής σκέψης 333, καθόσον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή εφάρμοσε τεκμήριο. Η Επιτροπή αμφισβητεί επίσης ότι η ίδια αναγνώρισε ότι χρησιμοποίησε τεκμήριο.
40.      Από προσεκτική ανάγνωση της αιτιολογικής σκέψης 333 του επίδικου κανονισμού, όπως υπομνήσθηκε στο σημείο 17 των παρουσών προτάσεων, προκύπτει ότι, στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή δεν απέδειξε ούτε συνήγαγε κάποιο γεγονός ή την πιθανότητα γεγονότος από άλλο γεγονός. Στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη η Επιτροπή απλώς απέρριψε ως αναπόδεικτο το επιχείρημα της Sinopec σχετικά με τον τιμωρητικό χαρακτήρα της εκ μέρους της επιλογής, μεταξύ των «διαθέσιμων στοιχείων», της υψηλότερης κανονικής αξίας, ανά τύπο προϊόντος, των κανονικών αξιών των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων. Η Επιτροπή επισήμανε απλώς ότι δεν αποδείχθηκε ότι η προσέγγιση αυτή ήταν τιμωρητική, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν στοιχεία στον φάκελο που να καταδεικνύουν ότι η κανονική αξία της Sinopec Ningxia ανά τύπο προϊόντος θα ήταν χαμηλότερη από την υψηλότερη κανονική αξία ανά τύπο προϊόντος των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων που χρησιμοποιούν παρόμοιες πρώτες ύλες.
41.      Ως εκ τούτου, πρώτον, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν συνήγαγε ένα (αβέβαιο) γεγονός από άλλο (βέβαιο) γεγονός, δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να θεωρηθεί ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο εφάρμοσε τεκμήριο. Η Επιτροπή δεν προσδιόρισε ούτε συνήγαγε την κανονική αξία της Sinopec Ningxia. Σημείωσε απλώς ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις που να συνηγορούν υπέρ του προβαλλόμενου τιμωρητικού χαρακτήρα της εκ μέρους της συστηματικής επιλογής της υψηλότερης κανονικής αξίας των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων.
42.      Δεύτερον, δεδομένου ότι διαπιστώθηκε ότι η Sinopec Ningxia δεν παρείχε αξιόπιστα στοιχεία που να επιτρέπουν τον προσδιορισμό των κανονικών αξιών της, η διαπίστωση που περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 333 του επίδικου κανονισμού σχετικά με την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων που να παρέχουν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να εκτιμήσει εάν οι αξίες αυτές θα ήταν χαμηλότερες από τις επιλεγείσες τιμές είναι ορθή και δεν ενέχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
43.      Συναφώς, η απλή ύπαρξη δυνατότητας επίκλησης άλλων διαθέσιμων στον φάκελο στοιχείων δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως της Επιτροπής. Όπως υπενθυμίζεται ανωτέρω, σκοπός του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού είναι να παρέχεται στην Επιτροπή η δυνατότητα να ολοκληρώσει την έρευνά της παρά τους προσωρινούς περιορισμούς που της επιβάλλονται, συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων αρνήσεως συνεργασίας, στις οποίες η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά την εξέταση και την αξιολόγηση των «διαθέσιμων στοιχείων».
44.      Κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας, όπως προκύπτει από το σημείο 31 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή πρέπει να επιλέξει «διαθέσιμα στοιχεία» τα οποία, εφόσον περιλαμβάνονται στον φάκελο και είναι επαρκώς επιβεβαιωτικά, εξασφαλίζουν την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα των μέτρων εμπορικής άμυνας της Ένωσης, ακόμη και σε περιπτώσεις αρνήσεως συνεργασίας. Η Επιτροπή δεν μπορεί να επιλέξει «διαθέσιμα στοιχεία» τα οποία ενέχουν τον κίνδυνο να λειτουργήσουν ως επιβράβευση της άρνησης συνεργασίας στην έρευνα. Επομένως, ελλείψει αξιόπιστων στοιχείων στον φάκελο σχετικά με το κόστος της, λόγω της δικής της έλλειψης συνεργασίας, η Sinopec δεν μπορεί να αξιώσει τη χρήση εναλλακτικών τιμών, όπως η μέση κανονική αξία των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων, διότι τούτο θα λειτουργούσε ενδεχομένως ως επιβράβευση της αρνήσεως συνεργασίας. Όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή, η χρήση μιας τέτοιας αξίας μπορεί να έχει στρεβλό αποτέλεσμα, ήτοι την παροχή κινήτρου στους παραγωγούς-εξαγωγείς να αρνούνται επιλεκτικά τη συνεργασία τους στους τομείς στους οποίους γνωρίζουν ότι θα επιβαρυνθούν με δαπάνες υψηλότερες του μέσου όρου σε σχέση με τους λοιπούς εξαγωγείς. Εν πάση περιπτώσει, η Sinopec δεν παρέσχε καμία εξήγηση ως προς τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή όφειλε να έχει χρησιμοποιήσει την αξία αυτή αντί της υψηλότερης κανονικής αξίας ανά τύπο προϊόντος των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων.
45.      Επιπλέον, δεν αποδείχθηκε ότι, επιλέγοντας μια τέτοια κανονική αξία, η Επιτροπή επέλεξε τα πλέον δυσμενή «διαθέσιμα στοιχεία» και, ως εκ τούτου, έθεσε τη Sinopec Ningxia σε μειονεκτική θέση. Πράγματι, τα στοιχεία των λοιπών συνεργασθέντων εξαγωγέων δεν είναι τα μόνα διαθέσιμα στοιχεία τα οποία μπορούσε να λάβει υπόψη η Επιτροπή κατόπιν της αρνήσεως συνεργασίας από πλευράς της Sinopec Ningxia. Όπως προκύπτει από το άρθρο 18, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, τα «διαθέσιμα στοιχεία» μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν τις πληροφορίες που παρέχονται από τους Ευρωπαίους παραγωγούς στο πλαίσιο της καταγγελίας τους, τα διαθέσιμα στοιχεία από ανεξάρτητες πηγές, όπως οι τιμοκατάλογοι, τα επίσημα στατιστικά στοιχεία και τα τελωνειακά στοιχεία. Υπό το πρίσμα των διαφόρων αυτών πηγών που θα μπορούσαν επίσης να έχουν ληφθεί υπόψη, δεν αποδείχθηκε ότι η Επιτροπή, λαμβάνοντας υπόψη την υψηλότερη κανονική αξία ανά τύπο προϊόντος των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων, φρόντισε ώστε τα υποκατάστατα στοιχεία να είναι τα πλέον δυσμενή για τη Sinopec Ningxia. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται ο προβαλλόμενος τιμωρητικός χαρακτήρας της εν λόγω επιλογής.
46.      Εν πάση περιπτώσει, όπως προαναφέρθηκε, ο κίνδυνος, σε περιπτώσεις αρνήσεως συνεργασίας, τα «διαθέσιμα στοιχεία» που χρησιμοποιήθηκαν να οδηγήσουν σε λιγότερο ευνοϊκό αποτέλεσμα σύμφωνα με το άρθρο 18, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού είναι συμφυής στη διαδικασία αντιντάμπινγκ και η Sinopec Ningxia θα έπρεπε να έχει πλήρη επίγνωση του κινδύνου αυτού.
47.      Εν κατακλείδι, από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι, στις σκέψεις 211 έως 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε παραμόρφωση του περιεχομένου της αιτιολογικής σκέψεως 333 του επίδικου κανονισμού και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο συνιστάμενη σε παράβαση του άρθρου 18 του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να γίνει δεκτός.
Β.      Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως
48.      Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής εγείρει σημαντικά ζητήματα σχετικά με τον συσχετισμό της υποχρεώσεως της Επιτροπής να προβαίνει σε δίκαιη σύγκριση βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και της κατασκευής της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του ίδιου κανονισμού στις περιπτώσεις εξαγωγών από χώρες ως προς τις οποίες έχει αποδειχθεί ότι υφίστανται σημαντικές στρεβλώσεις στην εγχώρια αγορά. Εγείρει επίσης και άλλα σημαντικά ζητήματα σχετικά με το βάρος αποδείξεως και το επίπεδο αποδείξεως για τις προσαρμογές που είναι αναγκαίες για τη διασφάλιση της δίκαιης αυτής συγκρίσεως.
49.      Το άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Σε περίπτωση που διαπιστωθεί, κατά την εφαρμογή της παρούσας ή όποιας άλλης σχετικής διάταξης [του βασικού κανονισμού], ότι δεν είναι σκόπιμο να χρησιμοποιούνται οι εγχώριες τιμές και το κόστος στη χώρα εξαγωγής λόγω της ύπαρξης στη χώρα αυτή σημαντικών στρεβλώσεων κατά την έννοια του στοιχείου β), η κανονική αξία κατασκευάζεται αποκλειστικά με βάση το κόστος παραγωγής και πώλησης που αντικατοπτρίζει τις τιμές χωρίς στρεβλώσεις ή βάσει δεικτών αναφοράς, σύμφωνα με τους ακόλουθους κανόνες.
Στις πηγές που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Επιτροπή συγκαταλέγονται:
–        το αντίστοιχο κόστος παραγωγής και πώλησης στην κατάλληλη αντιπροσωπευτική χώρα με παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης με τη χώρα εξαγωγής, υπό την προϋπόθεση ότι τα σχετικά στοιχεία είναι άμεσα διαθέσιμα· […]
–        διεθνείς τιμές, κόστος ή δείκτες αναφοράς χωρίς στρεβλώσεις, εφόσον το κρίνει σκόπιμο, ή
–        το εγχώριο κόστος, αλλά μόνο στο βαθμό που διαπιστώνεται σαφώς, με βάση ακριβή και κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία […]
[…]
Η κατασκευασμένη κανονική αξία περιλαμβάνει ένα μη στρεβλωμένο και εύλογο ποσό για τα διοικητικά έξοδα, τα έξοδα πώλησης και τα γενικά έξοδα και κέρδη.»
50.      Το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας διεξάγεται δίκαιη σύγκριση. Η σύγκριση αυτή αφορά το ίδιο στάδιο εμπορίας και πωλήσεις πραγματοποιηθείσες σε ημερομηνίες όσο το δυνατόν εγγύτερες, λαμβάνονται δε δεόντως υπόψη άλλες διαφορές που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Όταν η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής που διαμορφώνεται δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις σύγκρισης, πραγματοποιούνται προσαρμογές για κάθε περίπτωση, με βάση τα ατομικά της στοιχεία προκειμένου να ληφθούν δεόντως υπόψη διαφορές των παραγόντων για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρ[ισμ]ός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητα των τιμών. […] Όταν πληρούνται οι προκαθορισμένες προϋποθέσεις, είναι δυνατό να πραγματοποιούνται προσαρμογές, όσον αφορά τους [παράγοντες που σημειώνονται στα σημεία αʹ έως ιαʹ] […]».
51.      Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής αφορά τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 124 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή, αφαιρώντας από την τιμή εξαγωγής τα «επίμαχα έξοδα» (ήτοι το κόστος ασφαλίσεως, μεταφοράς, διεκπεραίωσης και φόρτωσης, το πιστωτικό κόστος και τις τραπεζικές χρεώσεις), παρέβη την υποχρέωσή της να προβεί σε δίκαιη σύγκριση στο ίδιο στάδιο εμπορίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι τα εν λόγω έξοδα πιθανότατα δεν αφαιρέθηκαν από την κατασκευασμένη κανονική αξία.
1.      Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
52.      Με τον επίδικο κανονισμό (35), η Επιτροπή κατασκεύασε την κανονική αξία σύμφωνα με τη μέθοδο που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού για τις χώρες εξαγωγής με σημαντικές στρεβλώσεις. Η κατασκευασμένη κανονική αξία βασίστηκε σε τιμές χωρίς στρεβλώσεις στην αντιπροσωπευτική χώρα (Τουρκία), προσαυξημένες κατά 17,6 % για τα έξοδα ΠΓ&Δ και κατά 4 % για τα κέρδη. Τα έξοδα ΠΓ&Δ υπολογίστηκαν βάσει στοιχείων που αφορούσαν έναν Τούρκο παραγωγό, την Ilkalem Ticaret Ve Sanayi A.S. (στο εξής: Ilkalem) (36). Στην αιτιολογική σκέψη 341 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε ανά τύπο προϊόντος σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου».
53.      Για να ευθυγραμμίσει την τιμή εξαγωγής στο ίδιο στάδιο εμπορίας με την κανονική αξία, ήτοι σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου», η Επιτροπή αφαίρεσε από την τιμή εξαγωγής τα «επίδικα έξοδα» (37).
54.      Στις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, η Sinopec αμφισβήτησε το γεγονός ότι η Επιτροπή αφαίρεσε τα «επίμαχα έξοδα» από την τιμή εξαγωγής, ενώ τα εν λόγω έξοδα δεν είχαν, όπως προβάλλεται, αφαιρεθεί από τα έξοδα ΠΓ&Δ του παραγωγού στην αντιπροσωπευτική χώρα (38).
55.      Η Επιτροπή εξέτασε το ως άνω ζήτημα στην αιτιολογική σκέψη 314 του επίδικου κανονισμού, η οποία έχει ως εξής:
«Η Επιτροπή διαφώνησε με τον ισχυρισμό αυτόν. Η Επιτροπή σημείωσε ότι κανένα στοιχείο δεν υποδεικνύει ότι τα έξοδα αυτά περιλήφθηκαν στα έξοδα ΠΓ&Δ τα οποία αναφέρθηκαν για τον παραγωγό στην αντιπροσωπευτική χώρα. Επιπλέον, οι παραγωγοί-εξαγωγείς του δείγματος δεν προσκόμισαν κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει το αντίθετο. Συνεπώς, ο ισχυρισμός αυτός απορρίφθηκε».
56.      Η Sinopec αμφισβήτησε το συμπέρασμα αυτό ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
57.      Το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον ως άνω λόγο ακυρώσεως. Πρώτον, στις σκέψεις 124 έως 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι προσαρμογές που πραγματοποιούνται με σκοπό την επίτευξη τιμής εξαγωγής σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» είναι αναγκαίες για να εξασφαλιστεί ότι διεξάγεται «δίκαιη σύγκριση», όπως απαιτείται από το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, μόνον αν η κανονική αξία υπολογίζεται επίσης βάσει «τιμών εκ του εργοστασίου». Επομένως, κατά το Δικαστήριο, βάσει της νομολογίας, η Επιτροπή, η οποία είχε επιλέξει να διεξαγάγει την επίμαχη σύγκριση βάσει «τιμών εκ του εργοστασίου», όφειλε να αποδείξει ότι οι προσαρμογές αυτές ήταν αναγκαίες προκειμένου να είναι δίκαιη η σύγκριση.
58.      Δεύτερον, στις σκέψεις 128 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το βάρος αποδείξεως έφερε η Sinopec και όχι η Επιτροπή, η Sinopec είχε αιτιολογήσει δεόντως το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογών. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή στήριξε τον υπολογισμό των εξόδων ΠΓ&Δ σε στοιχεία σχετικά με την Ilkalem τα οποία αντλήθηκαν από τη «βάση δεδομένων Orbis» και τα οποία δεν ήταν αρκούντως αναλυτικά ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να περιλαμβάνουν τα «επίμαχα έξοδα». Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή, η οποία δεν διέθετε η ίδια λεπτομερέστερη ανάλυση των εξόδων ΠΓ&Δ της Ilkalem, δεν μπορούσε ευλόγως να απαιτήσει από τη Sinopec να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά της περί προσαρμογής της κανονικής αξίας προσκομίζοντας στοιχεία αφορώντα τρίτους περισσότερο λεπτομερή από αυτά που είχε στη διάθεσή της η ίδια. Επομένως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, στην αιτιολογική σκέψη 314 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή επέβαλε στη Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, σε αντίθεση με την περίπτωση της υπόθεσης Changmao (39), η Επιτροπή δεν παρέσχε στη Sinopec τα στοιχεία που θα της παρείχαν τη δυνατότητα να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογής.
2.      Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
59.      Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής διαιρείται σε δύο σκέλη.
60.      Με το πρώτο σκέλος, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, βάλλει κατά των σκέψεων 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και αντέστρεψε τους καθιερωμένους κανόνες σχετικά με το βάρος αποδείξεως όσον αφορά τις προσαρμογές. Κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο συγχέει τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
61.      Με το δεύτερο σκέλος, η Επιτροπή βάλλει κατά των σκέψεων 128 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Πρώτον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά καθόσον επισήμανε ότι η Sinopec, με τις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης των τελικών πορισμάτων, είχε υποστηρίξει ότι τα έξοδα ΠΓ&Δ που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της κανονικής αξίας «κατά πάσα πιθανότητα» περιείχαν τα «επίμαχα έξοδα». Στην πραγματικότητα, οι παρατηρήσεις επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων δεν περιείχαν καμία ανάλυση πιθανοτήτων. Το οικείο επιχείρημα προβλήθηκε μόνον από τη Wegochem με το υπόμνημα παρεμβάσεως που κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως το επίπεδο αποδείξεως του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού. Το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι δεν μπορεί να «αποκλειστεί» το ενδεχόμενο τα «επίμαχα έξοδα» να περιλαμβάνονται στα στοιχεία της Ilkalem που χρησιμοποιήθηκαν για τον καθορισμό των κατασκευασμένων εξόδων ΠΓ&Δ. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν διαπίστωσε νομοτύπως ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία περιελάμβανε πράγματι, ή έστω κατά πάσα πιθανότητα, τα «επίμαχα έξοδα». Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής της χρηστής διοικήσεως, κρίνοντας ότι η Επιτροπή επέβαλε στη Sinopec υπέρμετρο βάρος αποδείξεως, μολονότι είχε γνωστοποιήσει όλα τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της όσον αφορά την αιτηθείσα προσαρμογή.
62.      Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, η Wegochem υποστηρίζει κατ’ αρχάς ότι το σκέλος αυτό είναι αλυσιτελές διότι το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν στηρίζεται στις σκέψεις 126 και 127 της αποφάσεως αυτής. Εν συνεχεία, η Sinopec, υποστηριζόμενη από τη Wegochem, υποστηρίζει, πρώτον, ότι το σκέλος αυτό στηρίζεται στην εσφαλμένη παραδοχή ότι, όσον αφορά τις δαπάνες που αποτελούν μέρος της λεγόμενης «διαδικασίας αναγωγής», δεν είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι πρόκειται για παράγοντες που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, ενώ τέτοια υποχρέωση υφίσταται όσον αφορά τις δαπάνες που δεν αποτελούν μέρος της «διαδικασίας αναγωγής». Εντούτοις, η εν λόγω προσέγγιση προσκρούει στο δίκαιο και τη νομολογία τόσο της Ένωσης όσο και του ΠΟΕ. Εναπόκειται στην Επιτροπή να αποδείξει την ύπαρξη διαφοράς που επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών για κάθε προσαρμογή στην οποία προβαίνει. Δεύτερον, και εν πάση περιπτώσει, η Sinopec υποστηρίζει ότι η συλλογιστική της Επιτροπής όσον αφορά την «αναγωγή» της τιμής εξαγωγής στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» ήταν εσφαλμένη, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κανονική αξία που είχε υπολογιστεί σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού βρισκόταν επίσης στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου». Ο περιεχόμενος στον επίδικο κανονισμό ισχυρισμός ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» δεν τεκμηριώθηκε.
63.      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η Sinopec αμφισβητεί, πρώτον, την προβαλλόμενη παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών. Στις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, η Sinopec αναφέρθηκε πράγματι –αυτοτελώς σε σχέση με τη Wegochem– στην πιθανότητα να έχει λάβει χώρα σύγκριση μεταξύ τιμής εξαγωγής «εκ του εργοστασίου» και κανονικής αξίας σε διαφορετικό στάδιο εμπορίας. Δεύτερον, το αίτημα περί πραγματοποίησης προσαρμογής ήταν δεόντως αιτιολογημένο και το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε το ορθό επίπεδο αποδείξεως. Δεν είναι αναγκαίο να διαπιστώνεται σαφώς ότι το ποσό των εξόδων ΠΓ&Δ περιείχε τα «επίμαχα έξοδα». Κατά πάγια νομολογία της Ένωσης, αρκεί ορισμένο γεγονός να μην μπορεί να αποκλειστεί. Τρίτον, όσον αφορά την εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής της χρηστής διοικήσεως, οι περιστάσεις της υποθέσεως Changmao διέφεραν από εκείνες της υπό κρίση υποθέσεως.
3.      Ανάλυση
64.      Δεδομένου ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως εγείρει το ζήτημα της αλληλεπιδράσεως μεταξύ του άρθρου 2, παράγραφος 6α, και του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, εκτιμώ ότι πρέπει κατ’ αρχάς να διευκρινιστεί το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται οι εν λόγω διατάξεις υπό το πρίσμα της υφιστάμενης νομολογίας (υπό αʹ και βʹ) και, εν συνεχεία, να αναλυθούν τα δύο σκέλη του δευτέρου λόγου αναιρέσεως (υπό γʹ και δʹ).
α)      Η κατασκευή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού
65.      Το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, το οποίο υπενθυμίζεται στο σημείο 49 των παρουσών προτάσεων, θεσπίζει ειδικό καθεστώς το οποίο προβλέπει τους κανόνες για τον καθορισμό της κανονικής αξίας όσον αφορά τις εξαγωγές από χώρες για τις οποίες έχει αποδειχθεί ότι παρουσιάζουν σημαντικές στρεβλώσεις στην εγχώρια αγορά, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης. Το ειδικό αυτό καθεστώς θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 2017/2321 (40), ο οποίος τροποποίησε το άρθρο 2 του βασικού κανονισμού, προσθέτοντας νέα παράγραφο 6α και τροποποιώντας την παράγραφο 7, η οποία, πριν από την εν λόγω τροποποίηση, καθιέρωνε ειδικό καθεστώς για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας για τις εισαγωγές από «χώρες χωρίς οικονομία της αγοράς».
66.      Ενώ, σύμφωνα με το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, η κανονική αξία για τις χώρες χωρίς οικονομία της αγοράς καθοριζόταν με βάση τις πραγματικές τιμές και το πραγματικό κόστος ενός συνεργαζόμενου παραγωγού σε τρίτη χώρα με οικονομία της αγοράς, σύμφωνα με τη νέα μεθοδολογία του άρθρου 2, παράγραφος 6α, η κανονική αξία των παραγωγών-εξαγωγέων πρέπει να κατασκευάζεται με βάση υποθετικό μη στρεβλωμένο κόστος παραγωγής και εύλογα ποσά για τα έξοδα ΠΓ&Δ και τα κέρδη.
67.      Όπως εξήγησε η Επιτροπή, κατά την εφαρμογή της μεθοδολογίας του άρθρου 2, παράγραφος 6α, αφού ζητήσει από τους παραγωγούς-εξαγωγείς πληροφορίες σχετικά με τους συντελεστές παραγωγής και τις ποσότητες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κάθε τύπου του υπό εξέταση προϊόντος, η Επιτροπή καθορίζει στη συνέχεια μη στρεβλωμένες τιμές για τους συντελεστές παραγωγής που χρησιμοποιήθηκαν με βάση «άμεσα διαθέσιμα» στοιχεία, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, πρώτη περίπτωση, του βασικού κανονισμού, και αντικαθιστά τις στρεβλωμένες τιμές και το στρεβλωμένο κόστος με τις εν λόγω αξίες, προκειμένου να καθορίσει το μη στρεβλωμένο κόστος παραγωγής.
68.      Όσον αφορά τα έξοδα ΠΓ&Δ, τα οποία αφορά ο υπό κρίση λόγος αναιρέσεως, το τελευταίο εδάφιο του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού επιτάσσει, για την κατασκευή της κανονικής αξίας με βάση το μη στρεβλωμένο κόστος, να προστίθεται ένα «μη στρεβλωμένο και εύλογο» ποσό για τα έξοδα ΠΓ&Δ και το κέρδος.
69.      Σκοπός του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού είναι να αποφευχθεί η χρήση στρεβλωμένων στοιχείων σχετικά με τις τιμές και το κόστος στη χώρα εξαγωγής για τους σκοπούς των ερευνών αντιντάμπινγκ (41).
70.      Επιπλέον, όπως και το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, σχετικά με τις «χώρες χωρίς οικονομία της αγοράς», το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού αποτελούσε και αυτό έκφραση της βούλησης του νομοθέτη της Ένωσης να υιοθετήσει μια προσέγγιση προσιδιάζουσα στην έννομη τάξη της Ένωσης θεσπίζοντας ένα ειδικό καθεστώς λεπτομερών κανόνων για τον υπολογισμό της κανονικής αξίας σε σχέση με εισαγωγές όταν υπάρχουν σημαντικές στρεβλώσεις στη χώρα εξαγωγής. Ως εκ τούτου, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο (42), σύμφωνα με τις αρχές που έχουν αναπτυχθεί στη νομολογία όσον αφορά το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μέτρο προοριζόμενο να διασφαλίσει την εκπλήρωση, στην έννομη τάξη της Ένωσης, ειδικής υποχρεώσεως αναληφθείσας στο πλαίσιο των συμφωνιών ΠΟΕ. Πράγματι, το δίκαιο του ΠΟΕ δεν προβλέπει κανόνες σχετικά με τον υπολογισμό της κανονικής αξίας σε σχέση με εισαγωγές όταν υπάρχουν σημαντικές στρεβλώσεις στη χώρα εξαγωγής (43).
71.      Στο ίδιο πνεύμα, η νομολογία σχετικά με το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, σύμφωνα με την οποία τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια σχετικά με τον καθορισμό της κανονικής αξίας για τις χώρες που δεν έχουν οικονομία της αγοράς (44), θεωρείται επίσης εφαρμοστέα όσον αφορά τον καθορισμό της κανονικής αξίας σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού.
72.      Συναφώς, ο καθορισμός εύλογων περιθωρίων για τα έξοδα ΠΓ&Δ δεν συνιστά εξαίρεση από την εφαρμογή της ως άνω νομολογίας. Επιπλέον, το τελευταίο εδάφιο του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού δεν προβλέπει συγκεκριμένη μεθοδολογία για τον καθορισμό των εν λόγω περιθωρίων. Επομένως, στο πλαίσιο των δύο συγκεκριμένων παραμέτρων (ήτοι του «μη στρεβλωμένου και εύλογου» χαρακτήρα), η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τη βάση δεδομένων που χρησιμοποιήθηκε για τη συλλογή των κρίσιμων στοιχείων για την κατασκευή της κανονικής αξίας και των εξόδων ΠΓ&Δ (45).
73.      Επομένως, εναπόκειται στον διάδικο που προτίθεται να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των στοιχείων που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για τον υπολογισμό των εξόδων ΠΓ&Δ να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του με στοιχεία ικανά να εγείρουν συγκεκριμένες αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία της μεθόδου ή των στοιχείων που χρησιμοποίησε το θεσμικό αυτό όργανο (46).
β)      Η υποχρέωση δίκαιης συγκρίσεως βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού
74.      Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, το οποίο παρατίθεται στο σημείο 50 των παρουσών προτάσεων, μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας θα πρέπει να διεξάγεται δίκαιη σύγκριση, στο ίδιο στάδιο εμπορίας. Σε περίπτωση που η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο δίκαιης συγκρίσεως, λαμβάνονται υπόψη, υπό μορφή προσαρμογής, οι διαφορές που διαπιστώνονται σχετικά με τους παράγοντες για τους οποίους προβάλλεται ο ισχυρισμός και αποδεικνύεται ότι επηρεάζουν τις τιμές και, κατ’ επέκταση, τη συγκρισιμότητά τους.
75.      Η διάταξη του άρθρου 2, παράγραφος 10, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού είναι προδήλως εμπνευσμένη από την πρώτη περίοδο του άρθρου 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ, καθόσον χρησιμοποιεί κατ’ ουσίαν τους ίδιους όρους (47). Επομένως, μπορεί να συναχθεί ότι, τουλάχιστον όσον αφορά την υποχρέωση διενέργειας «δίκαιης συγκρίσεως» μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας στο ίδιο στάδιο εμπορίας, το γράμμα της εν λόγω διατάξεως μαρτυρεί την πρόδηλη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης να ενσωματώσει στο δίκαιο της Ένωσης την ειδική υποχρέωση που προβλέπεται στο άρθρο 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ (48).
1)      Η δίκαιη σύγκριση στο ίδιο στάδιο εμπορίας
76.      Το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού επιβάλλει τη διενέργεια δίκαιης συγκρίσεως στο ίδιο στάδιο εμπορίας, χωρίς να διευκρινίζει σε ποιο επίπεδο πρέπει να πραγματοποιείται μια τέτοια σύγκριση. Επομένως, εναπόκειται στην Επιτροπή να επιλέξει το κατάλληλο στάδιο εμπορίας στο πλαίσιο της διακριτικής της ευχέρειας (49). Μολονότι η υποχρέωση διενέργειας δίκαιης συγκρίσεως δεν εξαντλείται με τη διενέργεια συγκρίσεως στο ίδιο στάδιο εμπορίας (50), εντούτοις είναι μία από τις θεμελιώδεις παραμέτρους που «συμβάλλουν στην επίτευξη δίκαιης συγκρίσεως» (51). Κατά συνέπεια, η σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής σε διαφορετικά στάδια εμπορίας ουδέποτε μπορεί να θεωρηθεί δίκαιη.
77.      Προκειμένου να συγκριθεί η κανονική αξία με την τιμή εξαγωγής κατά το ίδιο στάδιο εμπορίας ενδέχεται να είναι απαραίτητη η προσαρμογή των εν λόγω αξιών που αποσκοπεί στην κατάργηση στοιχείων ή εξόδων που δεν προκύπτουν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση (52). Πράγματι, θα προέκυπτε ανισορροπία κατά τη σύγκριση της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής αν δεν πραγματοποιούνταν προσαρμογές κατά το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, μέσω της εκπτώσεως από την τιμή εξαγωγής (ή, εναλλακτικά, από την κανονική αξία) των εξόδων που δεν περιλαμβάνονται στον καθορισμό της κανονικής αξίας (ή, εναλλακτικά, της τιμής εξαγωγής) στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση (53).
78.      Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως «διαδικασία αναγωγής» (netting back) της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής στο ίδιο στάδιο εμπορίας. Συνίσταται στην αφαίρεση από αμφότερες τις εν λόγω αξίες των στοιχείων που δεν ανήκουν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση. Πράγματι, σκοπός των προσαρμογών βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού είναι η αποκατάσταση της συμμετρίας μεταξύ κανονικής αξίας και τιμής εξαγωγής (54), ιδίως στο ίδιο στάδιο εμπορίας.
79.      Επομένως, κατά πάγια νομολογία των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι προσαρμογή της τιμής εξαγωγής ή της κανονικής αξίας μπορεί να πραγματοποιείται μόνον προκειμένου να ληφθούν υπόψη διαφορές σχετικές με παράγοντες που επηρεάζουν τις δύο τιμές και που επηρεάζουν, επομένως, τη συγκρισιμότητα των τιμών, προκειμένου να εξασφαλίζεται ότι η σύγκριση πραγματοποιείται στο ίδιο στάδιο εμπορίας (55).
2)      Η δίκαιη σύγκριση όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού
80.      Η υποχρέωση δίκαιης συγκρίσεως στο ίδιο στάδιο εμπορίας σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και η σχετική νομολογία ισχύουν αναμφίβολα και όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή, η προσέγγιση διαφέρει, κατά κανόνα, ελαφρώς από τις περιπτώσεις στις οποίες η κανονική αξία καθορίζεται σύμφωνα με τους συνήθεις κανόνες. Πράγματι, όταν η κανονική αξία κατασκευάζεται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή βασίζεται σε υποθετικό μη στρεβλωμένο κόστος παραγωγής και εύλογα ποσά για τα έξοδα ΠΓ&Δ και τα κέρδη. Επομένως, αντί να αφαιρέσει, μέσω της διαδικασίας της «αναγωγής», τα έξοδα που δεν ανήκουν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση, η Επιτροπή θα έπρεπε, σε πρώτο στάδιο, να κατασκευάσει την κανονική αξία στο επιλεγέν στάδιο εμπορίας χρησιμοποιώντας εξ αρχής «άμεσα διαθέσιμα» στοιχεία τα οποία δεν περιλαμβάνουν τέτοιου είδους έξοδα.
81.      Συναφώς, όπως επισημάνθηκε, κατ’ ουσίαν, στην απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME, μολονότι η πρακτική των προσαρμογών μπορεί να είναι αναγκαία, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι διαφορές που υφίστανται μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας και επηρεάζουν τη συγκρισιμότητά τους, εντούτοις ορισμένες εκπτώσεις δεν μπορούν να γίνουν επί μιας αξίας που έχει κατασκευαστεί και, επομένως, δεν είναι πραγματική. Συγκεκριμένα, η αξία αυτή κατ’ αρχήν δεν επηρεάζεται από στοιχεία δυνάμενα να θίξουν τη συγκρισιμότητά της, διότι έχει καθοριστεί τεχνητώς με την προσθήκη διαφόρων στοιχείων, μεταξύ των οποίων δεν συγκαταλέγονται στοιχεία που πρέπει να αφαιρεθούν (56).
82.      Εν ολίγοις, όταν η Επιτροπή κατασκευάζει την κανονική αξία σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού με βάση τα «άμεσα διαθέσιμα» στοιχεία στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση (συμπεριλαμβανομένων των εξόδων ΠΓ&Δ τα οποία, στο πλαίσιο της ευρείας διακριτικής της ευχέρειας, κρίθηκαν ως «μη στρεβλωμένα και εύλογα» στο εν λόγω στάδιο εμπορίας), δεν υπάρχει λόγος να πραγματοποιούνται προσαρμογές για την περαιτέρω αντιστάθμιση της κανονικής αξίας, εκτός εάν αποδειχθεί ότι η εν λόγω αξία (ή τα σχετικά έξοδα ΠΓ&Δ) περιέχουν στοιχεία που δεν ανήκουν στο οικείο επίπεδο εμπορίας.
83.      Στο πλαίσιο αυτό, όσον αφορά τη δίκαιη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας που κατασκευάζεται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού και της τιμής εξαγωγής, πρέπει να σημειωθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, ειδικά όσον αφορά τα έξοδα ΠΓ&Δ, ότι, δεδομένου ότι ο καθορισμός της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής διέπονται από διακριτούς κανόνες, τα έξοδα πωλήσεως, τα διοικητικά έξοδα και τα άλλα επίμαχα γενικά έξοδα δεν πρέπει αναγκαστικά να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο και στις δύο αυτές περιπτώσεις (57).
3)      Το βάρος αποδείξεως και το επίπεδο αποδείξεως σχετικά με τις προσαρμογές
84.      Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, αν ένας ενδιαφερόμενος ζητεί, βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, προσαρμογές για να καταστούν συγκρίσιμες η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής με σκοπό τον προσδιορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ, ο ως άνω ενδιαφερόμενος πρέπει να αποδείξει ότι το αίτημά του είναι δικαιολογημένο. Πράγματι, το βάρος της αποδείξεως ότι πρέπει να επέλθουν οι ειδικές προσαρμογές φέρουν εκείνοι που κρίνουν αναγκαίες τις σχετικές προσαρμογές, όποιοι και αν είναι αυτοί. Επομένως, εναπόκειται στο μέρος που επιθυμεί να ζητήσει μια τέτοια προσαρμογή να αποδείξει ότι ο παράγοντας βάσει του οποίου ζητείται η προσαρμογή αυτή είναι ικανός να επηρεάσει τις τιμές και, ως εκ τούτου, τη συγκρισιμότητά τους (58).
85.      Συνεπώς, όταν ένας παραγωγός ζητεί προσαρμογή, κατ’ αρχήν προς τα κάτω, της κανονικής αξίας ή, λογικά προς τα άνω, των τιμών εξαγωγής, σ’ αυτόν εναπόκειται να επισημάνει και να αποδείξει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας προσαρμογής. Αντιστρόφως, όταν η Επιτροπή εκτιμά ότι επιβάλλεται προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής, στο εν λόγω θεσμικό όργανο εναπόκειται να προσκομίσει τουλάχιστον συγκλίνουσες ενδείξεις ότι πληρούται η απαιτούμενη για την πραγματοποίηση της προσαρμογής προϋπόθεση (59).
86.      Το Δικαστήριο επιβεβαίωσε πρόσφατα ότι ο κανόνας κατά τον οποίο εναπόκειται στο μέρος που ζητεί προσαρμογή βάσει ενός από τους παράγοντες που μνημονεύονται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού να αποδείξει ότι ο παράγοντας αυτός είναι ικανός να επηρεάσει τις τιμές και, ως εκ τούτου, τη συγκρισιμότητά τους, επιβάλλεται ανεξαρτήτως της μεθόδου βάσει της οποίας καθορίστηκε η κανονική αξία (60).
87.      Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η κανονική αξία υπολογίστηκε βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού και, επομένως, βάσει στοιχείων παραγωγών-εξαγωγέων της κατάλληλης αντιπροσωπευτικής χώρας, δεν μπορεί να μετριάσει το βάρος αποδείξεως που απορρέει από τη νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 84 των παρουσών προτάσεων (61).
γ)      Το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
88.      Κατ’ αρχάς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Wegochem, φρονώ ότι το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως δεν είναι αλυσιτελές. Το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ο λόγος ακυρώσεως της Sinopec έπρεπε να γίνει δεκτός στηρίζεται σε δύο εναλλακτικές συλλογιστικές (62). Το πρώτο σκέλος βάλλει κατά της πρώτης, κατά τα ανωτέρω, συλλογιστικής (που παρατίθεται στις σκέψεις 124 έως 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και υπομνήσθηκε στο σημείο 57 των παρουσών προτάσεων). Αν το οικείο μέρος της αποφάσεως επικυρωθεί, το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου ότι ο λόγος ακυρώσεως της Sinopec έπρεπε να γίνει δεκτός θα εξακολουθήσει να ισχύει, πράγμα που θα καθιστούσε περιττή την ανάλυση του δευτέρου σκέλους. Επομένως, το πρώτο σκέλος είναι λυσιτελές.
89.      Το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως αφορά, κατ’ ουσίαν, το ζήτημα του βάρους αποδείξεως όσον αφορά τις προσαρμογές που συνίστανται στην αφαίρεση των «επίμαχων εξόδων» από την τιμή εξαγωγής. Η Επιτροπή αμφισβητεί το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι αυτή όφειλε «να αποδείξει ότι οι προσαρμογές αυτές ήταν αναγκαίες προκειμένου να είναι δίκαιη η σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας».
90.      Για την εξέταση του ως άνω ζητήματος, είναι σημαντικό να ληφθεί υπόψη το πραγματικό πλαίσιο που περιγράφεται στα σημεία 52 έως 55 των παρουσών προτάσεων. Στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή κατασκεύασε την κανονική αξία σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού. Στην αιτιολογική σκέψη 341 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε ανά τύπο προϊόντος σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου».
91.      Για να εξασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση στο ίδιο στάδιο εμπορίας, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10 του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή έπρεπε να καθορίσει την τιμή εξαγωγής στο ίδιο στάδιο εμπορίας, ήτοι στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου». Για να ευθυγραμμίσει την τιμή εξαγωγής σε αυτό το στάδιο εμπορίας, η Επιτροπή αφαίρεσε από την εν λόγω τιμή τα «επίμαχα έξοδα», εφαρμόζοντας κατά τον τρόπο αυτόν τη «διαδικασία αναγωγής» για την οποία γίνεται λόγος στα σημεία 77 και 78 των παρουσών προτάσεων.
92.      Δεν αμφισβητείται ότι τα «επίμαχα έξοδα» δεν καταλογίζονται στο στάδιο εμπορίας «εκ του εργοστασίου», το οποίο επέλεξε η Επιτροπή, και ότι, επομένως, η αφαίρεση των εξόδων αυτών ήταν αναγκαία για την ευθυγράμμιση της τιμής εξαγωγής στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου».
93.      Πράγματι, τόσο ενώπιον της Επιτροπής όσο και ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Sinopec δεν αμφισβήτησε την ανάγκη αφαιρέσεως των εν λόγω εξόδων από την τιμή εξαγωγής προκειμένου η αξία αυτή να ευθυγραμμιστεί σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου». Αντιθέτως, η Sinopec αμφισβήτησε τον δίκαιο χαρακτήρα της συγκρίσεως μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, στο μέτρο που ισχυρίστηκε ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία περιελάμβανε, ενδεχομένως, τα «επίμαχα έξοδα». Η Sinopec αμφισβήτησε ρητώς ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου».
94.      Κατά συνέπεια, η Sinopec ζήτησε προσαρμογή της κατασκευασμένης κανονικής αξίας προκειμένου να διασφαλιστεί η δίκαιη σύγκριση. Επικουρικώς, για τον ίδιο λόγο (ήτοι διότι, κατά τη Sinopec, η κανονική αξία δεν είχε κατασκευαστεί σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου»), η Sinopec ζήτησε από την Επιτροπή να μην προβεί σε «αναγωγή» της τιμής εξαγωγής όσον αφορά τα «επίμαχα έξοδα». Η ως άνω η ερμηνεία των πραγματικών περιστατικών επιβεβαιώνεται ρητώς τόσο από τη διατύπωση της σκέψεως 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως όσο και από τους ισχυρισμούς των ίδιων των Sinopec και Wegochem.
95.      Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να γίνουν οι εξής δύο επισημάνσεις.
96.      Αφενός, φρονώ ότι, εν προκειμένω, η Επιτροπή ανταποκρίθηκε στο βάρος αποδείξεως που έφερε (όπως επιτάσσει η νομολογία που μνημονεύθηκε στα σημεία 84 και 85 των παρουσών προτάσεων) σχετικά με την ανάγκη προσαρμογής προς τα κάτω της τιμής εξαγωγής προκειμένου να ευθυγραμμιστεί στο στάδιο εμπορίας των «τιμών εκ του εργοστασίου» που επιλέχθηκε για τη δίκαιη σύγκριση.
97.      Δεδομένου ότι από τον φάκελο προέκυψε ότι η τιμή εξαγωγής περιείχε στοιχεία (τα «επίμαχα έξοδα») τα οποία δεν ανήκαν σε αυτό το στάδιο εμπορίας, η ανάγκη αφαιρέσεως των εξόδων αυτών ήταν προφανής (in re ipsa) (63). Πράγματι, όπως υπομνήσθηκε στο σημείο 76 των παρουσών προτάσεων, η σύγκριση σε διαφορετικά στάδια εμπορίας ουδέποτε μπορεί να είναι δίκαιη. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν η Sinopec και η Wegochem, δεν ήταν αναγκαίο να αποδειχθεί περαιτέρω ότι οι δαπάνες αυτές αποτελούσαν παράγοντες που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών. Δεδομένου ότι δεν ανήκαν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση, τα έξοδα αυτά επηρέαζαν εξ ορισμού τη συγκρισιμότητα των τιμών (64).
98.      Φυσικά, δεδομένης της υποχρέωσής της να εξασφαλίζει τη διενέργεια δίκαιης συγκρίσεως κατά το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή έπρεπε να διασφαλίσει ότι η κανονική αξία κατασκευάστηκε επίσης στο ίδιο στάδιο εμπορίας, ήτοι στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου». Ωστόσο, πρόκειται για ζήτημα που αφορά τον καθορισμό της κανονικής αξίας και όχι την αναγωγή της τιμής εξαγωγής. Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα, στην αιτιολογική σκέψη 341 του επίδικου κανονισμού, ότι η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου». Εφόσον δεν αποδεικνύεται ότι το συμπέρασμα αυτό ήταν εσφαλμένο και ότι η κανονική αξία δεν κατασκευάστηκε στο επίπεδο αυτό –κάτι το οποίο, όπως καταδεικνύεται κατωτέρω, δεν αποδείχθηκε– το ζήτημα αυτό δεν αφορά την αναγωγή της τιμής εξαγωγής στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση.
99.      Αφετέρου, όπως προκύπτει από το σημείο 93 των παρουσών προτάσεων, η Sinopec είναι αυτή που ισχυρίστηκε, αντιθέτως προς το συμπέρασμα της Επιτροπής, ότι η κανονική αξία δεν είχε κατασκευαστεί σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» και, ως εκ τούτου, ζήτησε προσαρμογή της εν λόγω κανονικής αξίας προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στα σημεία 84 και 85 των παρουσών προτάσεων, στη Sinopec εναπέκειτο να αποδείξει ότι ήταν αναγκαία η προσαρμογή της κανονικής αξίας προκειμένου να επιτευχθεί το επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» ή, εναλλακτικά, ότι δεν ήταν αναγκαία η αφαίρεση των «επίμαχων εξόδων» για την αναγωγή της τιμής εξαγωγής σε αυτό το στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση.
100. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 126 και 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη καθόσον δεν απέδειξε ότι η αφαίρεση των «επίμαχων εξόδων» από την τιμή εξαγωγής «ήταν αναγκαί[α] προκειμένου να είναι δίκαιη η σύγκριση […]». Πράγματι, η Επιτροπή απέδειξε την ανάγκη πραγματοποίησης προς τα κάτω προσαρμογών της τιμής εξαγωγής για την ευθυγράμμισή τητς στο επίπεδο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη δίκαιη σύγκριση. Αντιθέτως, η Sinopec ισχυρίστηκε ότι η κανονική αξία δεν κατασκευάστηκε στο εν λόγω στάδιο εμπορίας και ότι, ως εκ τούτου, ήταν αναγκαίο να υποστεί προσαρμογές προς εξασφάλιση της δίκαιης συγκρίσεως. Επομένως, εναπέκειτο στη Sinopec να αποδείξει τους ισχυρισμούς της.
101. Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα της Sinopec ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κανονική αξία που κατασκευάστηκε κατά το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού ήταν επίσης στο επίπεδο των «τιμών εκ του εργοστασίου».
102. Είναι αληθές, όπως υποστηρίζει η Sinopec, ότι μια κανονική αξία που κατασκευάζεται σύμφωνα με τη μεθοδολογία που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού δεν καθορίζεται κατ’ ανάγκην και εξ ορισμού στο επίπεδο των «τιμών εκ του εργοστασίου». Ωστόσο, μια κατασκευασμένη κανονική αξία βρίσκεται στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου», εάν η Επιτροπή, κατά την κατασκευή της, περιλάβει μόνο στοιχεία που υπάρχουν σε αυτό το στάδιο εμπορίας.
103. Εν τέλει, όταν η Επιτροπή καθορίζει την κανονική αξία σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, το αν η κανονική αξία υπολογίζεται ή όχι σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου» εξαρτάται από τα στοιχεία που χρησιμοποιούνται για τον υπολογισμό της. Όπως προκύπτει από τα σημεία 80 έως 82 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί, για τον υπολογισμό των εξόδων ΠΓ&Δ που θα περιληφθούν στην κατασκευασμένη κανονική αξία σε επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου», στοιχεία που περιέχουν δαπάνες οι οποίες δεν πραγματοποιήθηκαν σε αυτό το στάδιο εμπορίας. Εάν η Επιτροπή χρησιμοποιήσει τα στοιχεία αυτά, θα πρέπει να προσαρμόσει την κατασκευασμένη κανονική αξία αφαιρώντας τα εν λόγω έξοδα.
104. Αυτό ακριβώς υποστήριζε και όφειλε να έχει αποδείξει η Sinopec για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η ζητηθείσα προσαρμογή της κατασκευασμένης κανονικής αξίας. Πρόκειται για ζήτημα το οποίο άπτεται του βασίμου του δευτέρου σκέλους, το οποίο αφορά το επίπεδο αποδείξεως. Δεν ασκεί καμία επιρροή στο ζήτημα ποιος φέρει το βάρος αποδείξεως, ήτοι, εν προκειμένω, η Sinopec, η οποία αμφισβήτησε ότι η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί στο στάδιο εμπορίας των τιμών εκ του εργοστασίου, και ζήτησε προσαρμογή.
105. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, φρονώ ότι το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής πρέπει να γίνει δεκτό.
δ)      Το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
106. Το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως βάλλει κατά των σκέψεων 128 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο ανέλυσε το εναλλακτικό σενάριο κατά το οποίο η Sinopec έφερε το βάρος αποδείξεως των επίμαχων προσαρμογών (65). Το εν λόγω σκέλος εγείρει τρία ζητήματα, τα οποία αφορούν, πρώτον, την προβαλλόμενη παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο [υπό δʹ(1)]· δεύτερον, το επίπεδο αποδείξεως που επιβάλλεται στη Sinopec όσον αφορά την προσαρμογή της κανονικής αξίας [υπό δʹ(2)]· και, τρίτον, την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως από την Επιτροπή καθόσον επέβαλε υπέρμετρο βάρος αποδείξεως [υπό δʹ(3)].
1)      Η προβαλλόμενη παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών
107. Κατ’ αρχάς, πρέπει να εξεταστεί ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, κρίνοντας, στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, στις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, η Sinopec υποστήριξε ότι στην κατασκευή της κανονικής αξίας είχαν, «κατά πάσα πιθανότητα», συμπεριληφθεί τα «επίμαχα έξοδα».
108. Η νομολογία θέτει αυστηρό κριτήριο για τη διαπίστωση παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών. Το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να έχει προβεί σε διαπιστώσεις των πραγματικών περιστατικών, η ανακρίβεια του περιεχομένου των οποίων προκύπτει από τη δικογραφία. Η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, το δε Γενικό Δικαστήριο πρέπει να έχει υπερβεί προδήλως τα όρια της εύλογης εκτίμησης των αποδεικτικών αυτών στοιχείων (66).
109. Στην υπό κρίση υπόθεση, από την ανάγνωση των παρατηρήσεων της Sinopec επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων προκύπτει ότι, με το έγγραφο αυτό, η Sinopec υποστήριξε ότι, μολονότι τα «επίδικα έξοδα» είχαν αφαιρεθεί από την τιμή εξαγωγής προκειμένου να ευθυγραμμιστεί στο επίπεδο των «τιμών εκ του εργοστασίου», δεν ακολουθήθηκε εντούτοις η ίδια διαδικασία για την κατασκευασμένη κανονική αξία. Η Sinopec ισχυρίστηκε ότι, ως εκ τούτου, η Επιτροπή προέβη σε σύγκριση μεταξύ της τιμής εξαγωγής εκ του εργοστασίου και μιας κατασκευασμένης κανονικής αξίας χωρίς να είναι σαφές σε ποιο επίπεδο εμπορίας καθορίστηκε η εν λόγω κατασκευασμένη κανονική αξία. Επομένως, η κανονική αξία καθορίστηκε «πιθανώς, επί τη βάσει της τιμής παραδόσεως».
110. Από την ανάλυση της ως άνω διατύπωσης των παρατηρήσεων επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων προκύπτει ότι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, οι ισχυρισμοί της Sinopec δεν περιείχαν ειδική «ανάλυση πιθανοτήτων». Από τα στοιχεία της δικογραφίας που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο προκύπτει ότι το επιχείρημα περί πιθανότητας αναπτύχθηκε πράγματι για πρώτη φορά από τη Wegochem ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
111. Πέραν αυτού, η έκθεση του ισχυρισμού της Sinopec από το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν είναι κατ’ ουσίαν εσφαλμένη. Η ουσία του εν λόγω ισχυρισμού (ήτοι, η αφαίρεση των «επίμαχων εξόδων» από την τιμή εξαγωγής και όχι από την κατασκευασμένη κανονική αξία) εκτίθεται με σαφήνεια. Επιπλέον, η χρήση του όρου «πιθανώς» –μολονότι εκφράζει μικρότερη βεβαιότητα από ό,τι ο όρος «κατά πάσα πιθανότητα»– υποδηλώνει μια κάποια ανάλυση πιθανοτήτων.
112. Επομένως, φρονώ ότι δεν πληρούται εν προκειμένω το αυστηρό κριτήριο που απαιτείται για τη διαπίστωση παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών. Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία, η νομιμότητα πράξεως της Επιτροπής πρέπει να εκτιμάται βάσει των πληροφοριακών στοιχείων που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά τον χρόνο εκδόσεως της οικείας πράξεως (67). Επομένως, θα πρέπει να εξεταστεί επί της ουσίας αν η Sinopec αιτιολόγησε δεόντως το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογής της επίμαχης κανονικής αξίας παραπέμποντας αποκλειστικώς στον ισχυρισμό της, όπως αυτός υπομνήσθηκε στο σημείο 109 των παρουσών προτάσεων, και όχι βάσει μεταγενέστερων επιχειρημάτων που προστέθηκαν στον εν λόγω ισχυρισμό.
2)      Το επίπεδο αποδείξεως που απαιτείται βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού
113. Δεύτερον, πρέπει να εξεταστεί ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως το απαιτούμενο επίπεδο αποδείξεως για τις προσαρμογές βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
114. Όσον αφορά το επίπεδο αποδείξεως που απαιτείται για τις προσαρμογές βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, η νομολογία που παρατίθεται στο σημείο 85 των παρουσών προτάσεων διευκρινίζει ότι, όταν ένας παραγωγός ζητεί προσαρμογή, κατ’ αρχήν προς τα κάτω, της κανονικής αξίας, σ’ αυτόν εναπόκειται να επισημάνει και να αποδείξει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις μιας τέτοιας προσαρμογής.
115. Όσον αφορά, ειδικότερα, τα έξοδα ΠΓ&Δ που κατασκευάζονται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, τελευταίο εδάφιο, του βασικού κανονισμού, σύμφωνα με τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου που παρατίθεται στο σημείο 73 των παρουσών προτάσεων, εναπόκειται στον διάδικο που προτίθεται να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των στοιχείων που χρησιμοποίησε η Επιτροπή να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του με στοιχεία ικανά να εγείρουν συγκεκριμένες αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία της μεθόδου ή των στοιχείων που χρησιμοποίησε η Επιτροπή.
116. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, στη σκέψη 128, στο συμπέρασμα ότι η Sinopec είχε αιτιολογήσει δεόντως το αίτημά της περί προσαρμογής της κανονικής αξίας, ειδικά σε σχέση με τα έξοδα ΠΓ&Δ, προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση. Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης, στη σκέψη 132 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο «τα επίμαχα έξοδα» να περιλαμβάνονται στα σχετικά με την τουρκική εταιρία Ilkalem στοιχεία που αντλήθηκαν από τη βάση δεδομένων Orbis και τα οποία χρησιμοποίησε η Επιτροπή για τον καθορισμό των εξόδων ΠΓ&Δ. Διαπιστώθηκε σε επίπεδο πραγματικών περιστατικών ότι τα στοιχεία αυτά δεν ήταν αρκετά αναλυτικά ή λεπτομερή ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί με βεβαιότητα εάν τα «επίμαχα έξοδα» περιλαμβάνονταν ή όχι στα εν λόγω στοιχεία (68).
117. Ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να συναχθεί απευθείας από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση είναι ότι δεν αποδείχθηκε οριστικά, ούτε στο πλαίσιο της έρευνας της Επιτροπής, αλλά ούτε και στο επίπεδο του Γενικού Δικαστηρίου, ότι τα «επίμαχα έξοδα» συμπεριλήφθηκαν πράγματι στα στοιχεία που χρησιμοποίησε η Επιτροπή για την κατασκευή των εξόδων ΠΓ&Δ βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, τελευταίο εδάφιο, του βασικού κανονισμού. Αν η Sinopec είχε αποδείξει ότι τα εν λόγω έξοδα συμπεριλήφθηκαν στα ως άνω στοιχεία, από τα σημεία 80 και 82 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να είχε προβεί σε προσαρμογή της κατασκευασμένης κανονικής αξίας προκειμένου να καταργηθούν τα εν λόγω στοιχεία, τα οποία δεν ανήκουν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη δίκαιη σύγκριση. Ωστόσο, είναι προφανές ότι δεν συνέτρεχε τέτοια περίπτωση εν προκειμένω.
118. Στο πλαίσιο αυτό, φρονώ ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι, με το αίτημα περί προσαρμογής που υπομνήσθηκε στο σημείο 109 των παρουσών προτάσεων, η Sinopec απέδειξε ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση τέτοιας προσαρμογής, όπως επιτάσσει η νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 114 των παρουσών προτάσεων. Ασφαλώς, επρόκειτο για έργο ιδιαιτέρως δυσχερές, στο μέτρο που τα κρίσιμα στοιχεία αφορούσαν τρίτον, ήτοι τον Τούρκο παραγωγό Ilkalem, η δε Επιτροπή δεν είχε στη διάθεσή της στοιχεία που να της επέτρεπαν να διαπιστώσει κατά πόσον τα εν λόγω στοιχεία περιλάμβαναν τα «επίμαχα έξοδα» (69).
119. Στο πλαίσιο αυτό, εξακολουθεί να τίθεται το ερώτημα, αφενός, αν, βάσει των αμφιβολιών που εκφράστηκαν με τις παρατηρήσεις της Sinopec επί της κοινοποίησης των τελικών πορισμάτων, η Επιτροπή όφειλε παρά ταύτα να μη λάβει υπόψη τα στοιχεία της βάσης δεδομένων Orbis, διότι δεν ήταν αρκούντως λεπτομερή ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί κατά πόσον τα «επίμαχα έξοδα» θα περιλαμβάνονταν στα κατασκευασμένα έξοδα ΠΓ&Δ.
120. Εντούτοις, επισημαίνεται συναφώς ότι, στην αιτιολογική σκέψη 215 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή επισήμανε ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την Ilkalem παρουσίαζαν «κατά γενικό κανόνα το ίδιο επίπεδο λεπτομέρειας με οποιαδήποτε άλλα δημόσια διαθέσιμα οικονομικά δεδομένα που χρησιμοποιεί συνήθως η Επιτροπή στο πλαίσιο [των ερευνών αντιντάμπινγκ]. Επομένως, το επίπεδο λεπτομέρειας που είναι επί του παρόντος διαθέσιμο για την εν λόγω εταιρ[ία] περιέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και δεν καθιστά την εταιρεία ακατάλληλη για την παρούσα έρευνα». Η Sinopec δεν αμφισβήτησε τις ως άνω επισημάνσεις. Δεν αμφισβήτησε την καταλληλότητα των στοιχείων αυτών για την κατασκευή των εξόδων ΠΓ&Δ. Επομένως, η Επιτροπή δεν είχε κανένα λόγο να μη λάβει υπόψη τα στοιχεία αυτά.
121. Δεύτερον, τίθεται επίσης το ερώτημα εάν, με βάση τις αμφιβολίες που εξέφρασε η Sinopec στις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, η Επιτροπή θα έπρεπε, παρ’ όλα αυτά, να έχει αναζητήσει λεπτομερέστερα στοιχεία προκειμένου να εξασφαλιστεί η δίκαιη σύγκριση σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
122. Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή θα πρέπει να κατασκευάζει την κανονική αξία με βάση «άμεσα διαθέσιμα δεδομένα».
123. Η απαίτηση περί «άμεσα διαθέσιμων» δεδομένων διασφαλίζει ότι, κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή χρησιμοποιεί στοιχεία που μπορούν να αναζητηθούν και να επαληθευτούν ταχέως (70). Διασφαλίζει επίσης ότι, κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας, η Επιτροπή χρησιμοποιεί δημοσίως διαθέσιμα ή άλλως επαληθεύσιμα στοιχεία από τα ενδιαφερόμενα μέρη (τηρουμένης της εμπιστευτικότητας των στοιχείων), τα οποία, ως εκ τούτου, μπορούν να υποβάλουν παρατηρήσεις σχετικά με τα εν λόγω στοιχεία κατά τη διάρκεια της έρευνας. Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τον δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας κατασκευής της κανονικής αξίας και τα δικαιώματα άμυνας (71).
124. Ασφαλώς, εναπόκειται στην Επιτροπή να διασφαλίσει τον δίκαιο χαρακτήρα της σύγκρισης βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, συμπεριλαμβανομένης της περιπτώσεως στην οποία η κανονική αξία κατασκευάζεται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού βάσει «άμεσα διαθέσιμων» στοιχείων. Ωστόσο, όπως υπενθυμίζεται στο σημείο 27 των παρουσών προτάσεων, οι εξουσίες έρευνας της Επιτροπής στις διαδικασίες αντιντάμπινγκ είναι περιορισμένες, δεδομένου ότι ο βασικός κανονισμός δεν χορηγεί στην Επιτροπή καμία εξουσία έρευνας που να της επιτρέπει να επιβάλει στις εταιρίες τη συμμετοχή τους στην έρευνα ή την προσκόμιση πληροφοριών.
125. Στο πλαίσιο αυτό, στην αιτιολογική σκέψη 238 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή επισήμανε ότι η «περαιτέρω ανάλυση των εξόδων ΠΓ&Δ [της Ilkalem] δεν ήταν άμεσα διαθέσιμ[η]». Στην ίδια αιτιολογική σκέψη, η Επιτροπή ορθώς παρατήρησε ότι ο βασικός κανονισμός προβλέπει ότι η Επιτροπή πρέπει να χρησιμοποιεί τις πληροφορίες που είναι «άμεσα διαθέσιμες» και δεν προβλέπει κανένα αίτημα προς τους παραγωγούς της αντιπροσωπευτικής χώρας. Διευκρίνισε επίσης ότι, ακόμη και αν ήταν δυνατό να ζητηθούν και να επαληθευτούν αυτές οι πληροφορίες από τους εν λόγω παραγωγούς, οι πληροφορίες αυτές θα αφορούσαν κατά πάσα πιθανότητα εμπιστευτικά δεδομένα. Η Sinopec δεν αμφισβήτησε τις εν λόγω επισημάνσεις. Επιπλέον, ούτε η Sinopec ούτε η Wegochem διευκρινίζουν, με τους ισχυρισμούς τους, πώς ή πού η Επιτροπή θα μπορούσε να έχει βρει ακριβέστερα στοιχεία.
126. Γενικότερα, δεν αποκλείεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα «άμεσα διαθέσιμα δεδομένα» που χρησιμοποιεί η Επιτροπή για την κατασκευή της κανονικής αξίας να μην είναι επαρκώς λεπτομερή ώστε να μπορούν να θεμελιώσουν την απόρριψη αιτημάτων προσαρμογής τα οποία, όπως στην υπό κρίση υπόθεση, δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένα.
127. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι, σε τέτοιες περιπτώσεις, η Επιτροπή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα εν λόγω δεδομένα για την κατασκευή της κανονικής αξίας. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν δεν αμφισβητείται η καταλληλότητα των χρησιμοποιηθέντων δεδομένων (72). Η νομολογία του Δικαστηρίου επιβεβαιώνει ότι δεν είναι ούτε παράλογος ούτε απρόσφορος ο καθορισμός της κανονικής αξίας βάσει των στοιχείων αυτών (73).
128. Επιπλέον, όπως υπενθυμίζεται στο σημείο 72 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά τον καθορισμό των μη στρεβλωμένων και εύλογων εξόδων ΠΓ&Δ που θα χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή της κανονικής αξίας σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, το επίπεδο δικαστικού ελέγχου στο πλαίσιο αυτό είναι αυτό της πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως (74). Επομένως, τα στοιχεία που προσκομίζει ο αναιρεσείων όταν βάλλει κατά της οικείας εκτιμήσεως πρέπει να είναι επαρκή ώστε να καθιστούν την ανάλυση αναξιόπιστη. Τούτο δεν συνέβη στην υπό κρίση υπόθεση.
129.  Εν κατακλείδι, από τις ως άνω εκτιμήσεις προκύπτουν δύο συνέπειες.
130. Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το επίπεδο αποδείξεως που απαιτείται για τις προσαρμογές σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, κρίνοντας ότι, στις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων, η Sinopec αιτιολόγησε δεόντως το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογής της κατασκευασμένης κανονικής αξίας.
131. Αφετέρου, μολονότι, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν επισήμανε ρητώς ότι, κατόπιν του αιτήματος της Sinopec περί πραγματοποίησης προσαρμογής, προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση, η Επιτροπή όφειλε να προβεί στη ζητηθείσα προσαρμογή της κανονικής αξίας, το εν λόγω συμπέρασμα μπορεί να συναχθεί από το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον λόγο ακυρώσεως της Sinopec που αφορούσε παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
132. Εντούτοις, μολονότι, όπως επισημάνθηκε στο σημείο 92 των παρουσών προτάσεων, όσον αφορά την τιμή εξαγωγής δεν αμφισβητείται ότι τα «επίμαχα έξοδα» έπρεπε να αφαιρεθούν εφόσον δεν ανήκαν στο στάδιο εμπορίας που επιλέχθηκε για τη σύγκριση, όσον αφορά την κατασκευασμένη κανονική αξία, δεν υπήρχε συγκεκριμένη ένδειξη ούτε αποδείχθηκε, όπως διαπίστωσε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο, ότι τα εν λόγω έξοδα περιλαμβάνονταν στα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή των εξόδων ΠΓ&Δ (75). Αυτό ακριβώς επισήμανε η Επιτροπή στην πρώτη περίοδο της αιτιολογικής σκέψεως 314 του επίδικου κανονισμού (76), η οποία, ως εκ τούτου, δεν είναι εσφαλμένη ως προς το σημείο αυτό.
133. Επομένως, δεχόμενο τον λόγο ακυρώσεως που προέβαλε η Sinopec και κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι πληρούνταν εν προκειμένω οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση των επίμαχων προσαρμογών της κατασκευασμένης κανονικής αξίας, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε εκ νέου σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το επίπεδο αποδείξεως που απαιτείται για τις προσαρμογές βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
3)      Η προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως
134. Τέλος, πρέπει να εξεταστεί το επιχείρημα της Επιτροπής σχετικά με την, κατ’ ισχυρισμόν, εσφαλμένη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου περί παραβιάσεως της αρχής της χρηστής διοικήσεως.
135. Το τελευταίο αυτό επιχείρημα του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως αφορά δύο σημεία τα οποία προσάπτει [στην Επιτροπή] το Γενικό Δικαστήριο. Πρώτον, στις σκέψεις 134 και 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή, καθόσον απαίτησε από τη Sinopec να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογής προσκομίζοντας στοιχεία αφορώντα τρίτους περισσότερο λεπτομερή από αυτά που είχε στη διάθεσή της η ίδια, επέβαλε υπέρμετρο βάρος αποδείξεως. Δεύτερον, στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο προσήψε επίσης στην Επιτροπή ότι δεν παρέσχε στη Sinopec στοιχεία που θα της παρείχαν τη δυνατότητα να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά της περί πραγματοποίησης προσαρμογής.
136. Κατ’ αρχάς, όπως ορθώς παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο, το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού δεν επαναλαμβάνει ειδικώς τη διάταξη που περιέχεται στην τελευταία περίοδο του άρθρου 2.4, κατά την οποία «[ο]ι αρχές ενημερώνουν τα ενδιαφερόμενα μέρη σχετικά με τα στοιχεία που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση δίκαιης σύγκρισης και δεν επιβάλλουν στα μέρη αυτά υπέρμετρο βάρος απόδειξης» (77). Η διάταξη αυτή δεν έχει μεταφερθεί ειδικώς σε κανένα άλλο άρθρο του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, ούτε από το άρθρο 2, παράγραφος 10, ούτε από οποιαδήποτε άλλη διάταξη του εν λόγω κανονισμού μπορεί να συναχθεί ότι υπήρχε σαφής βούληση εκ μέρους του νομοθέτη της Ένωσης να θέσει σε εφαρμογή ειδική υποχρέωση απορρέουσα από τη διάταξη του άρθρου 2.4, τελευταία περίοδος, της συμφωνίας αντιντάμπινγκ (78).
137. Μολονότι το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού δεν προβλέπει, αυτό καθεαυτό, οποιαδήποτε θετική υποχρέωση για τα θεσμικά όργανα της Ένωσης περί παροχής συγκεκριμένων στοιχείων στους ενδιαφερομένους σχετικά με ενδεχόμενες προσαρμογές για τη διασφάλιση δίκαιης συγκρίσεως, τούτο δεν σημαίνει, εντούτοις, ότι στον βασικό κανονισμό δεν λαμβάνονται υπόψη οι απαιτήσεις της τελευταίας περιόδου του άρθρου 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ. Οι απαιτήσεις αυτές περιλαμβάνονται στο διαδικαστικό σύστημα που θέσπισε ο νομοθέτης της Ένωσης στο πλαίσιο των διαδικασιών αντιντάμπινγκ που εφαρμόζουν τα θεσμικά όργανα δυνάμει του κανονισμού αυτού, υπό το πρίσμα της αρχής της χρηστής διοικήσεως που κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (79).
138. Όσον αφορά το πρώτο σημείο το οποίο προσάπτει [στην Επιτροπή], σχετικά με την επιβολή υπέρμετρου βάρους αποδείξεως, το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει στην αιτιολογική σκέψη 314 του επίδικου κανονισμού (η οποία υπομνήσθηκε στο σημείο 55 των παρουσών προτάσεων).
139. Στην αιτιολογική αυτή σκέψη, η Επιτροπή διαπίστωσε, αφενός, ότι κανένα στοιχείο δεν υποδείκνυε ότι τα «επίμαχα έξοδα» περιλαμβάνονταν στα έξοδα ΠΓ&Δ τα οποία αναφέρθηκαν για τον Τούρκο παραγωγό και, αφετέρου, ότι, «επιπλέον», η Sinopec «δεν προσκόμισ[ε] κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει το αντίθετο». Επομένως, στην εν λόγω αιτιολογική σκέψη η Επιτροπή απέρριψε, κατ’ ουσίαν, ως μη αιτιολογημένο το αίτημα προσαρμογής της κανονικής αξίας που υπέβαλε η Sinopec με τις παρατηρήσεις της επί της κοινοποίησης τελικών πορισμάτων (οι οποίες υπομνήσθηκαν στο σημείο 109 των παρουσών προτάσεων).
140. Όπως υπομνήσθηκε στο σημείο 112 των παρουσών προτάσεων, η νομιμότητα της ως άνω απόρριψης πρέπει να εκτιμηθεί υπό το πρίσμα των πληροφοριών που υπέβαλε η Sinopec και όχι βάσει μεταγενέστερων επιχειρημάτων που προστέθηκαν μεταγενέστερα. Συναφώς, τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ιδίως από τη Wegochem, καταδεικνύουν ότι το αίτημα της Sinopec θα μπορούσε αναμφίβολα να είναι πιο αιτιολογημένο, ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες αμφιβολίες ως προς τα στοιχεία που περιέχονται στη βάση δεδομένων Orbis την οποία χρησιμοποίησε η Επιτροπή. Επομένως, ο ισχυρισμός περί του προβαλλόμενου υπέρμετρου βάρους αποδείξεως δεν είναι ικανός να αντισταθμίσει το γεγονός ότι το αίτημα περί πραγματοποίησης προσαρμογής της κατασκευασμένης κανονικής αξίας δεν ήταν επαρκώς αιτιολογημένο.
141. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ήταν υπερβολικά δυσχερές για τη Sinopec να αποδείξει, όπως επιτάσσει η νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 114 των παρουσών προτάσεων, ότι τα «επίμαχα έξοδα» περιλαμβανόταν στα στοιχεία της Ilkalem που περιέχονταν στη βάση δεδομένων Orbis, εντούτοις από τα σημεία 125 και 126 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι, ελλείψει οριστικής βεβαιότητας ως προς ορισμένες προβαλλόμενες περιστάσεις σχετικά με τις «άμεσα διαθέσιμες» πληροφορίες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία αυτά για την κατασκευή της κανονικής αξίας, ακόμη και αν δεν ήταν αρκούντως λεπτομερή ώστε να μπορούν να θεμελιώσουν οριστικά την απόρριψη του μη τεκμηριωμένου αιτήματος προσαρμογής.
142. Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει επίσης να σημειωθεί, από απόψεως ευρύτερης πολιτικής, ότι, στο πλαίσιο της μεθοδολογίας που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, η αποδοχή αιτημάτων περί προσαρμογών της κατασκευασμένης κανονικής αξίας τα οποία δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένα, σε νομικό επίπεδο, στον βαθμό που επιτάσσει η νομολογία που μνημονεύεται στις σκέψεις 114 και 115 των παρουσών προτάσεων, θα ενείχε τον κίνδυνο αποδυνάμωσης, στο σύνολό της, της μεθοδολογίας που βασίζεται σε άμεσα διαθέσιμα στοιχεία.
143. Το δεύτερο σημείο το οποίο προσάπτει [στην Επιτροπή] το Γενικό Δικαστήριο αφορά το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν παρείχε στη Sinopec στοιχεία που θα της είχαν επιτρέψει να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά της.
144. Συναφώς, μολονότι, όπως επισημαίνεται στο σημείο 137 των παρουσών προτάσεων, το διαδικαστικό σύστημα που θεσπίζει ο βασικός κανονισμός για τις διαδικασίες αντιντάμπινγκ, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα της αρχής της χρηστής διοικήσεως, προβλέπει ότι τα μέρη έχουν ορισμένα διαδικαστικά δικαιώματα όσον αφορά τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για τη δίκαιη σύγκριση βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, εντούτοις ουδόλως προκύπτει ότι η Επιτροπή οφείλει να παρέχει στα ενδιαφερόμενα μέρη πληροφορίες που δεν περιλαμβάνονται στον φάκελο που έχει στη διάθεσή της. Τούτο σημαίνει ένα από τα εξής δύο: είτε τα μέρη ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή δεν συγκέντρωσε επαρκή στοιχεία και, ως εκ τούτου, προβάλλουν παραβίαση του καθήκοντος επιμέλειας που υπέχει η Επιτροπή κατά τη διάρκεια της έρευνας – ωστόσο, από τα σημεία 119 έως 128 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι τούτο δεν συμβαίνει εν προκειμένω· είτε δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι στοιχειοθετείται παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως διότι δεν έλαβαν πληροφορίες οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στον φάκελο της υποθέσεως.
145. Εφόσον αποδεικνύεται ότι η Επιτροπή παρέσχε στα μέρη όλες τις κρίσιμες, και δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο κοινοποίησης, πληροφορίες που περιλαμβάνονταν στον φάκελο, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως για τον λόγο και μόνον ότι η Επιτροπή δεν παρέσχε σε ενδιαφερόμενο μέρος στοιχεία που θα του παρείχαν τη δυνατότητα να τεκμηριώσει περαιτέρω το αίτημά του. Το ως άνω συμπέρασμα επιβεβαιώνεται από την απόφαση Changmao, με την οποία το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, ο αναιρεσείων δεν μπορεί λυσιτελώς να προσάψει στην Επιτροπή ότι δεν ενήργησε σύμφωνα με την αρχή της χρηστής διοικήσεως και ότι προσέβαλε τα δικαιώματά του άμυνας, επιβάλλοντάς του υπέρμετρο βάρος αποδείξεως (80).
146. Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να γίνει δεκτό και το τρίτο επιχείρημα του δευτέρου λόγου αναιρέσεως και, κατά συνέπεια, να γίνει δεκτός στο σύνολό του ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής.
Γ.      Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού
147. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής αφορά τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 65 έως 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού εφαρμόζοντας προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής βάσει της εν λόγω διατάξεως.
148. Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, «[π]ραγματοποιείται προσαρμογή για διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις. Ο όρος “προμήθειες” εννοείται ως το περιθώριο κέρδους ενός εμπόρου του προϊόντος ή του ομοειδούς προϊόντος αν οι εργασίες αυτού του εμπόρου είναι παρόμοιες με εκείνες ενός αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας».
1.      Το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το επίδικο ζήτημα
149. Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 365 έως 374 του επίδικου κανονισμού, η Επιτροπή έκρινε ότι ήταν δικαιολογημένη η προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.
150. Ειδικότερα, στην αιτιολογική σκέψη 373 του εν λόγω κανονισμού, η Επιτροπή έκρινε ότι, εξετάζοντας όλη την εικόνα του ομίλου Sinopec και τις δραστηριότητες της Sinopec Central China, ήτοι της συνδεδεμένης εταιρίας που πραγματοποιεί όλες τις εξαγωγικές πωλήσεις των υπό εξέταση προϊόντων της Sinopec στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Sinopec Central China «δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί εσωτερικό τμήμα πωλήσεων, αλλά έμπορος κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 10, στοιχείο δʹ, σημείο i, του βασικού κανονισμού». Για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, η Επιτροπή έλαβε υπόψη στην ανάλυσή της πέντε στοιχεία (81):
–        πρώτον, η Sinopec Central-China αναζητούσε πελάτες και επικοινωνούσε μαζί τους·
–        δεύτερον, η Sinopec Chongqing, παραγωγός των επίμαχων προϊόντων, πραγματοποιούσε άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις·
–        τρίτον, η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia, ένας άλλος παραγωγός των επίμαχων προϊόντων, πραγματοποιούσαν άμεσες πωλήσεις στην Κίνα·
–        τέταρτον, η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia βαρύνονταν με τα έξοδα πώλησης·
–        πέμπτον, η Sinopec Central-China εμπορευόταν επίσης και προϊόντα άλλων παραγωγών, πλην της Sinopec Chongqing και της Sinopec Ningxia.
151. Η Sinopec αμφισβήτησε το ως άνω συμπέρασμα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
152. Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, πρώτον, το επιχείρημα της Επιτροπής ότι μια προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού πρέπει κατ’ αρχήν να πραγματοποιείται στην περίπτωση που μια επιχείρηση ιδρύει συνδεδεμένη εταιρία για την πραγματοποίηση των εξαγωγικών πωλήσεών της (82).
153. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο συμμερίστηκε την άποψη της Επιτροπής ότι, λαμβανομένης υπόψη της ύπαρξης κοινού ελέγχου, έπρεπε να εξακριβωθεί αν το σύνολο των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών αποδείκνυε την ύπαρξη «ενιαίας οικονομικής οντότητας» και, ως εκ τούτου, αν οι εργασίες που πραγματοποίησε ο συνδεδεμένος έμπορος ήταν παρόμοιες με εκείνες ενός εσωτερικού τμήματος πωλήσεων. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αν η Επιτροπή είχε προσκομίσει επαρκείς συγκλίνουσες ενδείξεις για να αποδείξει ότι, παρά την ύπαρξη κοινού ελέγχου, η Sinopec Central-China δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι ενεργούσε ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων, οπότε έπρεπε να πραγματοποιηθεί η επίμαχη προσαρμογή (83).
154. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο ανέλυσε καθένα από τα πέντε προαναφερθέντα στοιχεία. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρώτο και το πέμπτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμα προκειμένου να καθοριστεί αν η Sinopec Central-China αποτελούσε εσωτερικό τμήμα πωλήσεων ή αντιπρόσωπο (84)· ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο δεν συνιστούσαν αποχρώσα ένδειξη περί του ότι η Sinopec Central‑China δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων (85)· και ότι το τέταρτο στοιχείο δεν ήταν ικανό να μεταβάλει την εκτίμηση όσον αφορά το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο (86).
155. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο δεν αποτελούν επαρκή δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων η οποία να αποδεικνύει ότι οι εργασίες της Sinopec Central-China είναι εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας ή η οποία να συνιστά κώλυμα για τον χαρακτηρισμό της ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων. Επομένως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή δεν προσκόμισε τα αποδεικτικά στοιχεία που όφειλε σύμφωνα με τη νομολογία και υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως καθόσον εκτίμησε ότι η Sinopec Central-China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας (87).
2.      Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των μετεχόντων στη διαδικασία
156. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως της Επιτροπής διαιρείται σε δύο σκέλη.
157. Με το πρώτο σκέλος, η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, βάλλει κατά των σκέψεων 65 έως 79 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού και ότι δεν έλαβε υπόψη του την αρχή του βάρους αποδείξεως όσον αφορά την προσαρμογή στο πλαίσιο της σχετικής νομολογίας. Εν προκειμένω, η Επιτροπή προσκόμισε δεόντως τις αποδείξεις που όφειλε. Τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε η Επιτροπή θα έπρεπε να είχαν μεταθέσει το βάρος αποδείξεως στη Sinopec, ώστε να μπορέσει να αποδείξει ότι η προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού δεν ήταν δικαιολογημένη. Κατά συνέπεια, προβάλλεται ότι οι σκέψεις 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως πάσχουν πλάνη περί το δίκαιο.
158. Με το δεύτερο σκέλος, η Επιτροπή υποστηρίζει, πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο, αναλύοντας χωριστά καθένα από τα αποδεικτικά στοιχεία που παρατίθενται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού. Κατά τη νομολογία, η σημασία των στοιχείων αυτών μπορεί να εκτιμηθεί μόνο κατά τρόπο σφαιρικό και όχι λαμβανομένου υπόψη καθενός από τα εν λόγω στοιχεία αυτοτελώς. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να έχουν νόημα μόνον αν ληφθούν υπόψη στο σύνολό τους ως δέσμη ενδείξεων προς θεμελίωση του συμπεράσματος που διατυπώνεται στον επίδικο κανονισμό. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να εφαρμόσει το ως άνω κριτήριο. Δεύτερον, η Επιτροπή αμφισβητεί τα συμπεράσματα του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με καθένα από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων. Ειδικότερα, όσον αφορά το τρίτο στοιχείο, η Επιτροπή προβάλλει παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου.
159. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, η Sinopec, υποστηριζόμενη από τη Weghochem, αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Επιτροπής.
160. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η Wegochem ισχυρίζεται κατ’ αρχάς ότι είναι απαράδεκτο, καθόσον πρόκειται για απόπειρα αμφισβητήσεως των πραγματικών διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου. Η Sinopec και η Wegochem αμφισβητούν, εν συνεχεία, τα επιχειρήματα της Επιτροπής σχετικά με καθένα από τα πέντε προαναφερθέντα στοιχεία.
3.      Ανάλυση
α)      Η προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού
161. Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, μπορεί να πραγματοποιηθεί προσαρμογή για διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις. Η δεύτερη περίοδος της εν λόγω διατάξεως διευκρινίζει ότι ο όρος «προμήθειες» εννοείται ως το περιθώριο κέρδους ενός εμπόρου του προϊόντος ή του ομοειδούς προϊόντος αν οι εργασίες αυτού του εμπόρου είναι παρόμοιες με εκείνες ενός αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
162. Η δεύτερη περίοδος του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού προέρχεται από τον κανονισμό (ΕΚ) 1972/2002 του Συμβουλίου (88). Από την αιτιολογική σκέψη 6 του κανονισμού αυτού προκύπτει ότι ο λόγος ύπαρξης εν λόγω περιόδου ήταν να διευκρινιστεί, σύμφωνα με την πάγια πρακτική των θεσμικών οργάνων, ότι οι εν λόγω προσαρμογές θα πρέπει να γίνονται ακόμη και αν τα μέρη δεν έχουν σχέση εντολέα‑αντιπροσώπου, αλλά επιτυγχάνουν τα ίδια οικονομικά αποτελέσματα ενεργώντας ως αγοραστές και ως πωλητές. Συνεπώς, το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού επιτρέπει την προσαρμογή όχι μόνο για τις διαφορές στις προμήθειες που έχουν καταβληθεί σε σχέση με τις υπό εξέταση πωλήσεις, αλλά και για το περιθώριο κέρδους που έλαβαν οι έμποροι του προϊόντος, εάν οι εν λόγω έμποροι πραγματοποιούν εργασίες παρόμοιες με εκείνες ενός αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
163. Ωστόσο, όπως ορθώς παρατήρησε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 60 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, από τη νομολογία προκύπτει ότι προσαρμογή δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού δεν πραγματοποιείται όταν ο παραγωγός και ο συνδεδεμένος με αυτόν διανομέας που είναι υπεύθυνος για τις εξαγωγές προς την Ένωση συναπαρτίζουν ενιαία οικονομική οντότητα (89).
164. Πράγματι, το γεγονός ότι οι δραστηριότητες παραγωγής και πωλήσεως κατανέμονται μεταξύ νομικώς διακριτών εταιριών εντός ενός ομίλου δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο εν λόγω όμιλος συνιστά ενιαία οικονομική οντότητα. Ένας τέτοιος όμιλος οργανώνει εσωτερικά τις δραστηριότητές του κατά τρόπο που, σε άλλες περιπτώσεις, θα συνιστούσε άσκησή τους από ενιαία οικονομική οντότητα. Το οικονομικό σκεπτικό της αναγνώρισης μιας ενιαίας οικονομικής οντότητας είναι να αποτραπεί ο τεχνητός αποκλεισμός του κόστους πωλήσεως από την αποτίμηση ενός προϊόντος απλώς και μόνον επειδή ένας όμιλος χρησιμοποιεί χωριστή θυγατρική εταιρία και όχι εσωτερικό τμήμα πωλήσεων. Οι δύο εταιρικές δομές είναι από, οικονομικής απόψεως, ισοδύναμες (90).
165. Επομένως, διανομέας ο οποίος συναπαρτίζει ενιαία οικονομική οντότητα με παραγωγό εγκατεστημένο σε τρίτο κράτος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι πραγματοποιεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού (91).
166. Ενιαία οικονομική οντότητα υφίσταται όταν ένας παραγωγός αναθέτει καθήκοντα που ανήκουν κανονικά σε τμήμα πωλήσεων ενταγμένο στην εσωτερική οργάνωση εταιρίας διανομής για τα προϊόντα του τα οποία ελέγχει από οικονομικής απόψεως (92). Κατά συνέπεια, μολονότι η ύπαρξη ελέγχου από τον παραγωγό επί του συνδεδεμένου εμπόρου ή κοινού ελέγχου των δύο αυτών εταιριών αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη ενιαίας οικονομικής οντότητας, η ύπαρξη τέτοιας οντότητας μπορεί να στοιχειοθετείται μόνον αν οι εργασίες που πραγματοποιεί ο συνδεδεμένος έμπορος είναι παρόμοιες με εκείνες εσωτερικού τμήματος πωλήσεων (93).
167. Επομένως, η ανάλυση ακολουθεί μια λειτουργική προσέγγιση. Αυτό που έχει σημασία είναι η ουσία έναντι του τύπου. Κατά την ανάλυση της υπάρξεως ενιαίας οικονομικής οντότητας μεταξύ ενός παραγωγού και του συνδεόμενου με αυτόν διανομέα, είναι καθοριστικής σημασίας να εξετάζεται η οικονομική πραγματικότητα των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του διανομέα. Δεδομένης της ανάγκης διαπιστώσεως της οικονομικής πραγματικότητας των σχέσεων μεταξύ του παραγωγού και του διανομέα, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη «το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων» που επιτρέπουν να διαπιστωθεί αν ο διανομέας αυτός πραγματοποιεί ή όχι εργασίες τμήματος πωλήσεως ενταγμένου στον εν λόγω παραγωγό (94).
168. Ειδικότερα, πρέπει να αξιολογούνται οι εργασίες που πραγματοποιεί ο συνδεδεμένος έμπορος εντός του ομίλου στον οποίο ανήκει. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή θα πρέπει να εξετάσει το σύνολο των εργασιών που πραγματοποιεί η εν λόγω εταιρία όσον αφορά την εμπορία και εξαγωγή του υπό εξέταση προϊόντος καθώς και άλλων προϊόντων, τόσο εντός του ομίλου όσο και στις σχέσεις της με ανεξάρτητους τρίτους παραγωγούς (95).
169. Η υποχρέωση να λαμβάνεται υπόψη η οικονομική πραγματικότητα της σχέσης μεταξύ του παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα αναφέρεται στη συνεκτίμηση στοιχείων όπως το επίπεδο αυτονομίας του συνδεδεμένου διανομέα (96), η κατανομή του κινδύνου, η διάρθρωση της αμοιβής της συνδεδεμένης εταιρίας, η αποκλειστικότητα της σχέσης ή η δυνατότητα εκπροσώπησης άλλων ανεξάρτητων παραγωγών (97).
β)      Το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως
170. Με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή βάλλει, κατ’ ουσίαν, κατά των σκέψεων 69 και 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Στις εν λόγω σκέψεις, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της Επιτροπής ότι υπάρχει «γενικός κανόνας» που επιτάσσει, κατ’ αρχήν, την πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, στην περίπτωση που μια επιχείρηση ιδρύει συνδεδεμένη εμπορική εταιρία για την πραγματοποίηση των εξαγωγικών πωλήσεών της.
171. Εντούτοις, η εκτίμηση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου ουδόλως ενέχει πλάνη περί το δίκαιο και, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, δεν παραβιάζει την αρχή του βάρους αποδείξεως σχετικά με την προσαρμογή υπό το πρίσμα της σχετικής νομολογίας.
172. Όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 65 έως 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, και όπως προκύπτει από το σημείο 84 των παρουσών προτάσεων, κατά πάγια νομολογία, το βάρος αποδείξεως σχετικά με τις ειδικές προσαρμογές που παρατίθενται στο άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού πρέπει να φέρει το μέρος που κρίνει αναγκαίες τις σχετικές προσαρμογές. Επομένως, όταν η Επιτροπή εκτιμά ότι επιβάλλεται προς τα κάτω προσαρμογή της τιμής εξαγωγής, διότι μια εταιρία πωλήσεων συνδεόμενη με παραγωγό, εν προκειμένω η Sinopec Central-China, πραγματοποιεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, εναπόκειται στο εν λόγω θεσμικό όργανο να προσκομίσει τουλάχιστον συγκλίνουσες ενδείξεις ότι πληρούται η προϋπόθεση αυτή (98).
173. Μόνον όταν η Επιτροπή έχει προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις ότι η επίμαχη εταιρία πωλήσεων πραγματοποιούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, οφείλει η εν λόγω εταιρία ή ο συνδεδεμένος παραγωγός της να αποδείξει ότι δεν είναι δικαιολογημένη η προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, για παράδειγμα, αποδεικνύοντας ότι συναπαρτίζουν ενιαία οικονομική οντότητα (99).
174. Ως εκ τούτου, πρώτον, δεν υπάρχει γενικός κανόνας στη νομολογία που να επιβάλλει προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού απλώς και μόνο λόγω του γεγονότος ότι η επιχείρηση ιδρύει συνδεδεμένη εμπορική εταιρία για την πραγματοποίηση των εξαγωγικών πωλήσεών της.
175. Η Επιτροπή οφείλει να προσκομίσει συγκλίνουσες ενδείξεις που να αποδεικνύουν ότι, παρά την ύπαρξη ελέγχου του παραγωγού επί του συνδεδεμένου εμπόρου ή κοινού ελέγχου των δύο αυτών εταιριών, η εταιρία πωλήσεων που συνδέεται με τον παραγωγό (ο συνδεδεμένος διανομέας) πραγματοποιεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
176. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση, το ζήτημα αν η Επιτροπή προσκόμισε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για τη διαπίστωση ότι, παρά την ιδιότητά της ως συνδεδεμένου διανομέα, η Sinopec Central-China πραγματοποιούσε τις εν λόγω εργασίες είναι ακριβώς το αντικείμενο του δευτέρου σκέλους του υπό εξέταση λόγου.
177. Δεύτερον, η μετάθεση του βάρους αποδείξεως στη Sinopec, στην οποία αναφέρεται η Επιτροπή με την αίτησή της αναιρέσεως και η οποία μνημονεύεται στο σημείο 173 των παρουσών προτάσεων, θα επέλθει μόνον αφού η Επιτροπή προσκομίσει τέτοιες συγκλίνουσες ενδείξεις.
178. Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
γ)      Το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1)      Επί του παραδεκτού
179. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, πρέπει κατ’ αρχάς να εξεταστεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Wegochem. Όπως εκτέθηκε στα σημεία 22 έως 25 των παρουσών προτάσεων, στα οποία παραπέμπω, η Wegochem δεν μπορεί παραδεκτώς να προβάλει την εν λόγω ένσταση. Εντούτοις, εφόσον εγείρει ζήτημα σχετικό με την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο θα πρέπει να την εξετάσει αυτεπαγγέλτως.
180. Κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξακριβώνει τα πραγματικά περιστατικά ούτε, κατ’ αρχήν, να εξετάζει τα αποδεικτικά στοιχεία που έλαβε υπόψη το Γενικό Δικαστήριο σε σχέση με τα περιστατικά αυτά (100). Κατά συνέπεια, στο μέτρο που με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής ζητείται η επανεξέταση των αποδεικτικών στοιχείων βάσει των οποίων το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε τα αποδεικτικά που όφειλε προκειμένου να αποδείξει ότι η Sinopec Central-China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εξετάσει τον ως άνω λόγο αναιρέσεως, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως των στοιχείων αυτών (101).
181. Ωστόσο, το ζήτημα αν το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε τον ορθό νομικό κανόνα κατά την εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων αποτελεί νομικό ζήτημα, το οποίο εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (102). Στο ίδιο πνεύμα, το ζήτημα του κρίσιμου χαρακτήρα των στοιχείων που έλαβε υπόψη η Επιτροπή για να καθορίσει αν ένας συνδεδεμένος διανομέας πραγματοποιεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας ή αν υπάρχει ενιαία οικονομική οντότητα για τους σκοπούς του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού αποτελούν επίσης νομικά ζητήματα που μπορούν να εξεταστούν κατ’ αναίρεση (103).
2)      Επί της ουσίας
182. Επί της ουσίας, η Επιτροπή αμφισβητεί κατ’ αρχάς το κριτήριο εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων το οποίο εφάρμοσε το Γενικό Δικαστήριο.
183. Συναφώς, συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής ότι, κατά τη νομολογία, τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, τα οποία αποτελούν τη δέσμη ενδείξεων, δεν πρέπει να εκτιμηθούν υπό το πρίσμα της αυτοτελούς σημασίας τους, αλλά πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά τρόπο σφαιρικό ως πλήρης δέσμη ενδείξεων επί της οποίας θεμελιώνεται το συμπέρασμα που διατυπώνεται στον επίδικο κανονισμό.
184. Πράγματι, όπως προκύπτει από τη νομολογία που αναφέρεται στα σημεία 167 και 168 των παρουσών προτάσεων, προκειμένου να καθοριστεί αν μια προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού είναι δικαιολογημένη ή κατά πόσον δεν είναι δικαιολογημένη εκ του λόγου ότι ο παραγωγός και ο συνδεδεμένος με αυτόν διανομέας που είναι υπεύθυνος για τις εξαγωγές στην Ένωση συναπαρτίζουν ενιαία οικονομική οντότητα, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη «το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων» που αφορούν την οικονομική πραγματικότητα της σχέσης μεταξύ του παραγωγού και του διανομέα.
185. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε σφαιρική εκτίμηση του συνόλου των παραγόντων επί των οποίων θεμελιώνεται το συμπέρασμα της Επιτροπής στον επίδικο κανονισμό. Αφού ανέλυσε καθένα από τα πέντε επιμέρους στοιχεία, στις σκέψεις 82 έως 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στην τελική του διαπίστωση, στη σκέψη 112, παραπέμποντας ρητώς στο σύνολο των πέντε στοιχείων που συναπαρτίζουν τη δέσμη ενδείξεων. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα μόνα δύο στοιχεία που έκρινε κρίσιμα, ήτοι ο δεύτερος και ο τρίτος παράγοντας, δεν αρκούσαν για να αποτελέσουν δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων η οποία να αποδεικνύει ότι οι εργασίες της Sinopec Central-China ήταν εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της Επιτροπής ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο κριτήριο εκτιμήσεως.
186. Εν συνεχεία, η Επιτροπή αμφισβητεί την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ανάλυση καθενός από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 150 της παρούσας αποφάσεως, τα οποία συναπαρτίζουν τη δέσμη ενδείξεων επί της οποίας θεμελιώνεται συμπέρασμά της όπως διατυπώνεται στον επίδικο κανονισμό.
187. Συναφώς, επισημαίνω ότι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατόπιν της σφαιρικής εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων, στηρίχθηκε μόνο σε δύο από τα πέντε στοιχεία στα οποία είχε στηριχθεί η Επιτροπή στον επίδικο κανονισμό, διότι το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε δύο στοιχεία (το πρώτο και το πέμπτο) ως μη κρίσιμα, ενώ ένα τρίτο στοιχείο (το τέταρτο στη σειρά) δεν μετέβαλε την εκτίμησή του ως προς τα εναπομένοντα δύο στοιχεία.
188. Κατά συνέπεια, ακόμη και αν το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε το ορθό κριτήριο εκτιμήσεως στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, εφόσον αποδειχθεί ότι η σφαιρική του εκτίμηση στηρίχθηκε σε μέρος μόνο των αποδεικτικών στοιχείων –λόγω πλάνης περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση του κρίσιμου χαρακτήρα ορισμένων παραγόντων– θα ενέχει ελάττωμα η εκτίμηση στο σύνολό της.
189. Όσον αφορά το πρώτο από τα πέντε στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 150 των παρουσών προτάσεων, ήτοι ότι η Sinopec Central-China αναζητούσε πελάτες και επικοινωνούσε μαζί τους, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 82 έως 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν ήταν κρίσιμο. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι η αναζήτηση πελατών και η πραγματοποίηση επαφών με αυτούς είναι δραστηριότητες τις οποίες μπορεί να ασκήσει τόσο ένα εσωτερικό τμήμα πωλήσεων όσο και ένας αντιπρόσωπος πωλήσεων, το στοιχείο αυτό δεν είναι κρίσιμο για τους σκοπούς της ανάλυσης.
190. Η Επιτροπή αμφισβητεί την ανάλυση αυτή, η οποία, στο μέτρο που σχετίζεται με τον κρίσιμο χαρακτήρα στοιχείου που ελήφθη υπόψη για τον καθορισμό της ύπαρξης ενιαίας οικονομικής οντότητας, αφορά νομικό ζήτημα (104).
191. Όπως υπομνήσθηκε ανωτέρω (105), προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη ενιαίας οικονομικής οντότητας, πρέπει να εξεταστεί το σύνολο των εργασιών που πραγματοποιεί ο συνδεδεμένος διανομέας όσον αφορά την εμπορία και εξαγωγή του υπό εξέταση προϊόντος υπό το πρίσμα της οικονομικής πραγματικότητας της σχέσης του με τον παραγωγό.
192. Στο πλαίσιο αυτό, συμμερίζομαι την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η αναζήτηση πελατών και η δημιουργία επαφών με αυτούς είναι δραστηριότητα η οποία, ελλείψει εξωτερικού αντιπροσώπου πωλήσεων, μπορεί να ασκείται από εσωτερικό τμήμα πωλήσεων. Κατά συνέπεια, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι το πρώτο στοιχείο δεν είναι καθοριστικό για να διαπιστωθεί αν ο συνδεδεμένος διανομέας ενεργεί ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων ή ως αντιπρόσωπος πωλήσεων.
193. Ωστόσο, το γεγονός ότι ένα στοιχείο δεν είναι κατ’ ανάγκην αποφασιστικό δεν σημαίνει ότι δεν είναι και κρίσιμο.
194. Το γεγονός ότι ο συνδεδεμένος διανομέας αναζητεί πελάτες και επικοινωνεί μαζί τους αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την κατανόηση του συνόλου των εργασιών που πραγματοποιεί η συνδεδεμένη οντότητα υπό το πρίσμα της οικονομικής της σχέσης με τον παραγωγό. Αν αποδεικνυόταν ότι η συνδεδεμένη οντότητα δεν αναζητούσε πελάτες και δεν επικοινωνούσε απευθείας με αυτούς, τούτο θα αποτελούσε ισχυρή ένδειξη ότι η εν λόγω οντότητα δεν ασκεί καθήκοντα παρόμοια με εκείνα αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας. Πράγματι, από τη νομολογία προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε ως κρίσιμο στοιχείο, προκειμένου να καθορίσει αν ένας συνδεδεμένος διανομέας ενεργούσε ως αντιπρόσωπος, το γεγονός ότι η εν λόγω οντότητα εμπορευόταν τα προϊόντα, διαχειριζόταν επαφές με υφιστάμενους και δυνητικούς πελάτες, ζητούσε και ελάμβανε παραγγελίες και διαπραγματευόταν τις πωλήσεις (106).
195. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το πρώτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμο προκειμένου να καθοριστεί αν η Sinopec Central-China ενεργούσε ως αντιπρόσωπος που εργάζεται σε βάση προμήθειας, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.
196. Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο, το οποίο παρατίθεται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, σχετικά με το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing πραγματοποιούσε άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις, η Επιτροπή δεν προβάλλει συγκεκριμένη πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την ανάλυση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 85 έως 94 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να συνδέσει την εκτίμηση των άμεσων πωλήσεων με ανάλυση της σημασίας τους όσον αφορά την οικονομική σχέση μεταξύ της Sinopec Chongqing και της Sinopec Central-China. Εντούτοις, στο μέτρο που πρέπει να εννοηθεί ότι η Επιτροπή αιτείται την επανεξέταση της εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, το αίτημα αυτό είναι απαράδεκτο στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως. Στο μέτρο που η αιτίαση της Επιτροπής πρέπει να νοηθεί ως στρεφόμενη κατά του κριτηρίου εκτιμήσεως που χρησιμοποίησε το Γενικό Δικαστήριο, η εν λόγω αιτίαση απορρίφθηκε ήδη στα σημεία 182 έως 185 των παρουσών προτάσεων.
197. Όσον αφορά το τρίτο στοιχείο που παρατίθεται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 97 και 98 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, μολονότι οι άμεσες εγχώριες πωλήσεις των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia συνιστούσαν απόδειξη περί του ότι διέθεταν την απαραίτητη υποδομή για να λειτουργούν χωρίς ενδιάμεσους, οι παραγωγοί μπορούν νομίμως να χρησιμοποιούν, για τις εξαγωγικές τους πράξεις, εσωτερικά τμήματα ή συνδεδεμένες οντότητες διαφορετικές από εκείνες που χρησιμοποιούν για τις εγχώριες αγορές τους. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τρίτο στοιχείο δεν αποτελούσε αποχρώσα ένδειξη βάσει της οποίας μπορεί να αποκλειστεί ο χαρακτηρισμός της Sinopec Central China ως εσωτερικού τμήματος πωλήσεων.
198. Σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, δεν βλέπω καμία αντίφαση στην εν λόγω συλλογιστική. Επομένως, ο ισχυρισμός περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Στο μέτρο που η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να επανεξετάσει την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο και να καταλήξει σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το αίτημα αυτό είναι απαράδεκτο στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως.
199. Όσον αφορά το τέταρτο στοιχείο που παρατίθεται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, ήτοι ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia βαρύνονταν με τα έξοδα πώλησης, το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 100 έως 102 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το συνέδεσε με το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μετέβαλε την εκτίμηση των στοιχείων αυτών.
200. Η ίδια η Επιτροπή συνδέει την αιτίασή της κατά αυτού του τμήματος της αποφάσεως με την έλλειψη νομιμότητας των αναλύσεων σχετικά με το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο. Εντούτοις, από τα προηγούμενα σημεία των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι οι αιτιάσεις που στρέφονται κατά της αναλύσεως σχετικά με το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο πρέπει να απορριφθούν. Κατά συνέπεια, ούτε η αιτίαση της Επιτροπής που στρέφεται κατά της αναλύσεως του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το τέταρτο στοιχείο μπορεί να γίνει δεκτή.
201. Όσον αφορά, τέλος, το πέμπτο στοιχείο που παρατίθεται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, σχετικά με το γεγονός ότι η Sinopec Central-China εμπορευόταν επίσης προϊόντα παραγόμενα από άλλους παραγωγούς πλην των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο συμπέρασμα ότι το στοιχείο αυτό δεν ασκούσε καμία επιρροή προκειμένου να αποδειχθεί ότι η Sinopec Central-China ασκούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας. Η ανάλυση που οδήγησε στο ως άνω συμπέρασμα υποδιαιρείται σε δύο σκέλη. Αφενός, στις σκέψεις 106 έως 108 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αφού υπενθύμισε τη σχετική νομολογία, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν εξέτασε το ποσοστό, στον συνολικό κύκλο εργασιών της Sinopec Central-China, των πωλήσεων του συνόλου των προϊόντων που αγοράστηκαν από άλλες εταιρίες πλην των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia, δεν μπορούσε να στηριχθεί στο πέμπτο στοιχείο για να υποστηρίξει ότι δεν είχε αποδειχθεί η ύπαρξη ενιαίας οικονομικής οντότητας. Αφετέρου, στις σκέψεις 109 και 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η Επιτροπή ορθώς περιορίστηκε στην εξέταση του κύκλου εργασιών της Sinopec Central China που προήλθε από τις πωλήσεις PVA, προέκυπτε ότι οι εκ μέρους της Sinopec Central China αγορές PVA τρίτων παραγωγών αντιπροσώπευαν μόνον το 2 % των αγορών PVA της εν λόγω εταιρίας από τη Sinopec Chongqing και τη Sinopec Ningxia καθώς και ότι οι PVA τις οποίες η Sinopec Central-China αγόρασε από τρίτους παραγωγούς είχαν, εν πάση περιπτώσει, πωληθεί στην Κίνα σε «συνδεδεμένη εταιρία».
202. Η Επιτροπή αμφισβητεί την ως άνω ανάλυση, η οποία, όπως και στην περίπτωση του πρώτου στοιχείου, στο μέτρο που αφορά τον κρίσιμο χαρακτήρα στοιχείου που λαμβάνεται υπόψη για τη διαπίστωση της υπάρξεως ενιαίας οικονομικής οντότητας, αφορά νομικό ζήτημα (107).
203. Όσον αφορά το πρώτο μέρος της αναλύσεως, επί του οποίου στηρίχθηκε το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου που διατυπώνεται στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επισημαίνω ότι η ανάλυση που περιλαμβάνεται στις σκέψεις 106 και 107 της εν λόγω αποφάσεως είναι σύμφωνη με την εκεί μνημονευόμενη νομολογία. Εντούτοις, το συμπέρασμα που διατυπώνεται στο σημείο 108 της εν λόγω αποφάσεως, ήτοι ότι η Επιτροπή δεν μπορούσε να επικαλεστεί το πέμπτο στοιχείο ως κρίσιμο παράγοντα, διότι δεν προέβη σε ανάλυση του ποσοστού, στον συνολικό κύκλο εργασιών, των πωλήσεων του συνόλου των προϊόντων που είχαν αγοραστεί από άλλες εταιρίες πλην των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia, είναι, κατά τη γνώμη μου, εσφαλμένο.
204. Όπως υπομνήσθηκε ανωτέρω (108), η νομολογία επιτρέπει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να λαμβάνουν υπόψη «το σύνολο των κρίσιμων παραγόντων» που αφορούν την οικονομική πραγματικότητα της σχέσης μεταξύ του παραγωγού και του συνδεδεμένου διανομέα, προκειμένου να κρίνουν αν υφίσταται ενιαία οικονομική οντότητα. Συνεπώς, οι εν λόγω παράγοντες δεν δύνανται σε καμία περίπτωση να περιορίζονται στην ανάλυση του ποσοστού, στον συνολικό κύκλο εργασιών, των πωλήσεων από τον συνδεδεμένο διανομέα του συνόλου των προϊόντων. Το μερίδιο των πωλήσεων του υπό εξέταση προϊόντος μπορεί και αυτό να αποτελεί κρίσιμο παράγοντα τον οποίο δικαίως λαμβάνουν υπόψη τα θεσμικά όργανα της Ένωσης (109). Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το πέμπτο στοιχείο δεν ήταν κρίσιμο διότι η Επιτροπή δεν προέβη σε ανάλυση του ποσοστού, στο συνολικό κύκλο εργασιών, των πωλήσεων του συνόλου των προϊόντων της Sinopec Central-China.
205. Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της αναλύσεως, που περιλαμβάνεται στις σκέψεις 109 και 110 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο το διατύπωσε «εν πάση περιπτώσει» και, επομένως, ως παρεμπίπτουσα κρίση (obiter dictum). Στις εν λόγω σκέψεις, χωρίς να το επισημάνει ρητώς, το Γενικό Δικαστήριο φαίνεται να κατέληξε, κατ’ ουσίαν, στο συμπέρασμα ότι, βάσει της αναλύσεως του πολύ περιορισμένου ποσοστού του κύκλου εργασιών που αφορούσε (μόνον) το οικείο προϊόν και το οποίο παρήγαγε η Sinopec Central‑China από άλλους ανεξάρτητους παραγωγούς (που εξέτασε η Επιτροπή), το πέμπτο στοιχείο δεν συνιστούσε επαρκή ένδειξη ώστε να θεωρηθεί ότι η εν λόγω εταιρία πραγματοποιούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
206. Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το (έμμεσο) αυτό συμπέρασμα σχετικά με το πέμπτο στοιχείο δεν μνημονεύεται καν στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όπου το Γενικό Δικαστήριο προβαίνει στη σφαιρική εκτίμηση των πέντε στοιχείων. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως συνεκτίμησε το πέμπτο στοιχείο ως ένδειξη στο πλαίσιο της σφαιρικής αυτής εκτιμήσεως, δεδομένου ότι έκρινε (εσφαλμένως) ότι το εν λόγω στοιχείο δεν ήταν κρίσιμο.
207. Εν κατακλείδι, εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη δύο φορές, κρίνοντας ότι το πρώτο και το πέμπτο στοιχείο δεν είναι κρίσιμα στο πλαίσιο της ανάλυσης σχετικά με το αν η Sinopec Central-China, παρά την ιδιότητά της ως συνδεδεμένης εταιρίας, εκτελούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
208. Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η σφαιρική εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στηρίχθηκε μόνο στο δεύτερο και στο τρίτο στοιχείο διότι το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, ως μη όφειλε, το πρώτο και το πέμπτο στοιχείο ως μη κρίσιμα, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι η σφαιρική αυτή εκτίμηση ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
209. Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής.
III. Επί της ανταναιρέσεως
210. Η ανταναίρεση της Sinopec αφορά τις σκέψεις 141 έως 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Στις εν λόγω σκέψεις, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίο η Sinopec αμφισβητούσε την απόφαση της Επιτροπής να προσαρμόσει προς τα άνω την κανονική αξία βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού, ώστε να αποτυπωθεί η διαφορά μεταξύ του συντελεστή του καταβλητέου φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) και του συντελεστή επιστροφής του ΦΠΑ κατά την εξαγωγή.
211. Με την ανταναίρεσή της, η Sinopec ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που επικύρωσε την προσαρμογή της κανονικής αξίας για τον μη ανακτήσιμο ΦΠΑ, να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που προέβη στην εν λόγω προσαρμογή και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα· επικουρικώς, η Sinopec ζητεί από το Δικαστήριο να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
212. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την ανταναίρεση και να καταδικάσει τη Sinopec στα δικαστικά έξοδα. Η Kuraray ζητεί επίσης από το Δικαστήριο να κρίνει απαράδεκτη την ανταναίρεση.
213. Προς στήριξη της ανταναιρέσεώς της, η Sinopec προβάλλει τέσσερις λόγους.
214. Στις σκέψεις 141 έως 159 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση της Επιτροπής, όπως διατυπώνεται στις αιτιολογικές σκέψεις 387 και 388 του επίδικου κανονισμού, να προσαρμόσει την κατασκευασμένη κανονική αξία προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο μη επιστρεπτέος ΦΠΑ που περιλαμβάνεται στην τιμή εξαγωγής. Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, μολονότι η διατύπωση του επίδικου κανονισμού δεν είναι ευχερώς κατανοητή, κατόπιν ερμηνείας εντός του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται και τεκμηρίωσης με αποδεικτικά στοιχεία που περιλαμβάνονταν στον διοικητικό φάκελο, προέκυπτε ότι η Επιτροπή απέδειξε επαρκώς, αφενός, ότι η τιμή εξαγωγής περιλάμβανε τον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί με βάση στοιχεία της αντιπροσωπευτικής χώρας σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, χωρίς ΦΠΑ, και, αφετέρου, ότι, κατά συνέπεια, η ασυμμετρία αυτή δικαιολογούσε προσαρμογή προς τα άνω της κανονικής αξίας προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ της εν λόγω αξίας και της τιμής εξαγωγής (110).
215. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη καθόσον χρησιμοποίησε το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού ως νομική βάση για την ως άνω προσαρμογή, δεδομένου ότι η εν λόγω διάταξη δεν καλύπτει ρητά τις κατασκευασμένες κανονικές αξίες που βασίζονται σε στοιχεία που αφορούν την αντιπροσωπευτική χώρα. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η εν λόγω πλάνη δεν ήταν, ωστόσο, καθοριστική, καθώς το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού επέτρεπε στην Επιτροπή να προσαρμόσει την τιμή σε σχέση με άλλους παράγοντες που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών, συμπεριλαμβανομένου του μη επιστρεπτέου ΦΠΑ (111).
Α.      Επί του παραδεκτού και της λυσιτέλειας της ανταναιρέσεως
216. Πρώτον, η Kuraray υποστηρίζει ότι η ανταναίρεση είναι απαράδεκτη στο σύνολό της. Κατά την Kuraray, η Sinopec ούτε εξήγησε ούτε απέδειξε τι πλεονέκτημα θα της παρείχε η ανταναίρεση.
217. Με την ένσταση απαραδέκτου, η Kuraray αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, το έννομο συμφέρον της Sinopec για την άσκηση ανταναιρέσεως. Κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος προϋποθέτει ότι η αναίρεση είναι δυνατό, με το αποτέλεσμά της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε. Επιπλέον, το Δικαστήριο δύναται, αυτεπαγγέλτως, να θέσει το ζήτημα της ενστάσεως ότι ορισμένο μέρος δεν έχει έννομο συμφέρον για την άσκηση ή την υποστήριξη αναιρέσεως (112).
218. Όπως διευκρινίστηκε στα σημεία 22 έως 25 των παρουσών προτάσεων, δεδομένου ότι η Kuraray είναι παρεμβαίνουσα, δεν μπορεί παραδεκτώς να προβάλει τέτοια ένσταση απαραδέκτου. Εντούτοις, εφόσον η εν λόγω ένσταση εγείρει ζήτημα σχετικό με την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, το τελευταίο θα πρέπει να την εξετάσει αυτεπαγγέλτως.
219. Κατά τη γνώμη μου, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Sinopec έχει έννομο συμφέρον για την άσκηση ανταναιρέσεως. Εάν γίνει δεκτή η ανταναίρεση και το Δικαστήριο κρίνει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη, κρίνοντας ότι μπορούσε να πραγματοποιηθεί προσαρμογή σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, τούτο θα οδηγούσε σε μείωση της κανονικής αξίας που χρησιμοποιήθηκε για τον καθορισμό του περιθωρίου ντάμπινγκ της Sinopec και, ως εκ τούτου, σε μείωση του δασμού αντιντάμπινγκ της Sinopec. Αναμφίβολα, τούτο θα ήταν πλεονέκτημα για τη Sinopec.
220. Δεύτερον, χωρίς να προβάλει ένσταση απαραδέκτου, η Επιτροπή θεωρεί ότι, ελλείψει ανταναιρέσεως κατά των σκέψεων 160 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η ανταναίρεση είναι αλυσιτελής στο σύνολό της. Ειδικότερα, η Sinopec δεν αμφισβήτησε τη σκέψη 160 της εν λόγω αποφάσεως, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο, χρησιμοποιώντας τον όρο «αναγκαία», επιβεβαίωσε την ανάγκη προσαρμογής. Επομένως, τα επιχειρήματα που προέβαλε η Sinopec με την ανταναίρεσή της προσκρούουν στην εν λόγω σκέψη.
221. Η σκέψη 160 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αποτελεί απλώς σύνοψη των επιχειρημάτων που προέβαλε η Sinopec στο πλαίσιο της δεύτερης αιτιάσεως του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως. Δεν πρόκειται για διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου. Η έλλειψη συγκεκριμένης αμφισβητήσεως όσον αφορά την εν λόγω σκέψη ουδόλως επηρεάζει τη λυσιτέλεια της ανταναιρέσεως.
Β.      Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
222. Με τον πρώτο λόγο ανταναιρέσεως, η Sinopec υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, μεταβάλλοντας, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, τη νομική βάση για την προσαρμογή του μη ανακτήσιμου ΦΠΑ, ορίζοντας ως τέτοια το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού έναντι του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, ερμήνευσε εσφαλμένα την εισαγωγική φράση του άρθρου 2, παράγραφος 10, καθώς και το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.
223. Η Sinopec υποστηρίζει ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, δεδομένου ότι, στον επίδικο κανονισμό, δεν εφάρμοσε την εν λόγω διάταξη, αλλά εκείνη του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού. Δεν εναπέκειτο στο Γενικό Δικαστήριο, αλλά στην Επιτροπή να προβεί στην προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού και να αποδείξει ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως. Ο ρόλος του Γενικού Δικαστηρίου περιορίζεται στην εξέταση της νομιμότητας των πράξεων της Επιτροπής και όχι στη διόρθωση των νομικών σφαλμάτων στα οποία υπέπεσε το εν λόγω θεσμικό όργανο. Το γεγονός ότι το Δικαστήριο αντικατέστησε, ως μη όφειλε, τη νομική βάση κατέστησε δυνατή τη διατήρηση της προσαρμογής παρά το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε τα αποδεικτικά στοιχεία που όφειλε.
224. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Sinopec.
225. Στις σκέψεις 153 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε διαπιστώσει ότι η τιμή εξαγωγής περιελάμβανε ένα ποσό που αντιστοιχούσε στον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ, ενώ η κανονική αξία είχε κατασκευαστεί χωρίς ΦΠΑ και ότι, κατά συνέπεια, η ασυμμετρία αυτή δικαιολογούσε την προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας, προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής.
226. Η Sinopec δεν αμφισβητεί τις ως άνω σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και τις περιεχόμενες σε αυτές διαπιστώσεις. Ειδικότερα, η Sinopec δεν αμφισβητεί την ανάγκη προς τα άνω προσαρμογής της κανονικής αξίας προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, λαμβανομένης υπόψη της προαναφερθείσας ασυμμετρίας, η οποία επηρέασε αναμφισβήτητα τη συγκρισιμότητα των τιμών.
227. Στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η νομική βάση για την προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας ήταν το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού. Ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η εν λόγω πλάνη δεν δικαιολογούσε την ακύρωση του επίδικου κανονισμού καθώς ότι δεν είχε καθοριστικό αντίκτυπο στην εκτίμηση της Επιτροπής, δεδομένου ότι πληρούνταν σε κάθε περίπτωση οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού. Στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως αμφισβητείται η καλούμενη από τη Sinopec «αντικατάσταση της νομικής βάσης» της προσαρμογής.
228. Εντούτοις, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν ενέχει, κατά τη γνώμη μου, πλάνη περί το δίκαιο.
229. Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.
230. Κατά την εν λόγω διάταξη, «[…] παρέχεται η δυνατότητα προσαρμογής για διαφορές που προκύπτουν λόγω άλλων παραγόντων μη προβλεπομένων [στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιʹ του βασικού κανονισμού], υπό τον όρο της κατάδειξης της επίδρασής τους επί της συγκρισιμότητας των τιμών […] ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή υπάρχουν διαφορές στους παράγοντες αυτούς».
231. Η διάταξη αυτή αποτελεί υπολειμματική διάταξη, καταλαμβάνουσα όλα όσα δεν υπάγονται σε άλλη διάταξη, η οποία εισήχθη στη νομοθεσία αντιντάμπινγκ της Ένωσης (113) με σκοπό να καταστεί δυνατή η προσαρμογή για «άλλους παράγοντες» που δεν απαριθμούνται ειδικά στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχεία αʹ έως ιʹ, του βασικού κανονισμού και, ως εκ τούτου, να καταργηθεί ο εξαντλητικός χαρακτήρας της εν λόγω διάταξης όσον αφορά τις προσαρμογές (114).
232. Όπως επισήμανα στα σημεία 225 και 226 των παρουσών προτάσεων, δεν αμφισβητείται ότι ο συνυπολογισμός στην τιμή εξαγωγής ενός ποσού που αντιστοιχεί στον μη επιστρεπτέο ΦΠΑ και η κατασκευή της κανονικής αξίας χωρίς ΦΠΑ συνιστούσαν διαφορά όσον αφορά τους παράγοντες που επηρέαζαν τις τιμές και τη συγκρισιμότητα των τιμών, η οποία δικαιολογούσε προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, προκειμένου να διασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση. Ως εκ τούτου, πληρούται η προϋπόθεση της πρώτης περιόδου της εν λόγω διάταξης.
233. Όσον αφορά τη δεύτερη περίοδο του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, η οποία διαλαμβάνει «ιδίως εάν οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή υπάρχουν διαφορές στους παράγοντες αυτούς», η χρήση της λέξης «ιδίως» υποδηλώνει ότι η εν λόγω διάταξη δεν επιβάλλει πρόσθετες απαιτήσεις. Αντιθέτως, επιδιώκει να καταδείξει μια κατάσταση στην οποία πληρούται η προϋπόθεση, ήτοι αποδεικνύεται ότι ο επίμαχος παράγοντας επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών.
234. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε αποδειχθεί ότι η ασυμμετρία σχετικά με τον ΦΠΑ μεταξύ της κατασκευασμένης κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής επηρέαζε τη συγκρισιμότητα των τιμών, δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.
235. Δεύτερον, σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι η προσαρμογή ήταν αναγκαία για να εξασφαλιστεί δίκαιη σύγκριση σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού και ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, η πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή κατά τον χαρακτηρισμό της προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού ήταν αμιγώς τυπικής φύσεως. Πράγματι, η ως άνω πλάνη κατά τον νομικό χαρακτηρισμό της προσαρμογής ουδεμία καθοριστική επιρροή άσκησε στην εκτίμηση της Επιτροπής ότι η προσαρμογή ήταν αναγκαία ή στο ποσό της προσαρμογής και στο συνακόλουθο περιθώριο ντάμπινγκ. Όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, ένα αμιγώς τυπικό ελάττωμα, ιδίως όσον αφορά τη νομική βάση, δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια την ακύρωση της οικείας πράξεως της Ένωσης (115).
236. Τρίτον, όσον αφορά την προβαλλόμενη υπέρβαση από το Γενικό Δικαστήριο των ορίων της αρμοδιότητάς του, η οποία περιορίζεται στην εξέταση της νομιμότητας των πράξεων της Επιτροπής, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπερέβη τις εξουσίες του ελέγχου υποκαθιστώντας την εκτίμηση της Επιτροπής με τη δική του. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμά του στηριζόμενο σε στοιχεία που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συλλογιστικής της Επιτροπής που εκτίθεται στον επίδικο κανονισμό και το αποτέλεσμα της εκτιμήσεώς του είναι σύμφωνο με το διατακτικό της εν λόγω πράξεως (116). Το Γενικό Δικαστήριο δεν προέβη σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών προς αντικατάσταση εκείνης της Επιτροπής και, ως εκ τούτου, δεν σφετερίστηκε την ευρεία διακριτική ευχέρεια του εν λόγω θεσμικού οργάνου στον τομέα της εμπορικής πολιτικής – διακριτική ευχέρεια η οποία δικαιολογείται από τον σύνθετο χαρακτήρα των οικονομικών, πολιτικών και νομικών καταστάσεων που καλείται να εξετάσει η Επιτροπή (117).
237. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον πρώτο λόγο ανταναιρέσεως της Sinopec ως αβάσιμο.
Γ.      Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
238. Ο δεύτερος λόγος ανταναιρέσεως της Sinopec βάλλει κατά της σκέψεως 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Η Sinopec υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία «αντικαθιστά» την τιμή του υπό εξέταση προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού. Κατά τη Sinopec, μολονότι σκοπός της κατασκευασμένης κανονικής αξίας βάσει της μεθοδολογίας του άρθρου 2, παράγραφοι 3 έως 6, του βασικού κανονισμού είναι να παράσχει μια αξία αντικατάστασης για την εγχώρια τιμή πώλησης, τούτο δεν ισχύει στην περίπτωση του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, το οποίο επιβάλλει στην Επιτροπή να μη λαμβάνει καθόλου υπόψη τις εγχώριες πωλήσεις. Ωστόσο, κατά τη Sinopec, η τεκμηρίωση του ότι «οι πελάτες συστηματικά πληρώνουν διαφορετικές τιμές στην εγχώρια αγορά επειδή υπάρχουν διαφορές στους παράγοντες αυτούς» συνιστά αναγκαία προϋπόθεση για την πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού.
239. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Sinopec. Επιπροσθέτως, η Kuraray υποστηρίζει ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος διότι δεν είναι αρκούντως σαφής και ακριβής ώστε να παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να προβεί σε έλεγχο. Κατά συνέπεια, κατά την Kuraray, δεν πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
240. Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, το παραδεκτό του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, εκτιμώ ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να προβεί αυτεπαγγέλτως σε ανάλυση της ενστάσεως απαραδέκτου που προέβαλε η Kuraray, η οποία, ως παρεμβαίνουσα, δεν μπορεί παραδεκτώς να προβάλει τέτοια ένσταση, όπως προκύπτει από τα σημεία 22 έως 25 των παρουσών προτάσεων, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν είναι απαράδεκτος. Πράγματι, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας την αναίρεση ζητεί η Sinopec (ήτοι τη σκέψη 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως), καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο τον οικείο λόγο αναιρέσεως (ήτοι την προβαλλόμενη παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού) (118).
241. Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αλυσιτελής. Όπως επισήμανα στο σημείο 233 των παρουσών προτάσεων, η δεύτερη περίοδος του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού δεν επιβάλλει πρόσθετη απαίτηση. Αντιθέτως, αναδεικνύει μια ειδική κατάσταση στην οποία πληρούται η προϋπόθεση της πρώτης περιόδου – ήτοι ότι αποδεικνύεται ότι η διαφορά των επίμαχων παραγόντων επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών. Στις σκέψεις 153 έως 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, δεδομένου ότι η εν λόγω προϋπόθεση είχε πληρωθεί, η Επιτροπή μπορούσε να προβεί στην προς τα άνω προσαρμογή της κανονικής αξίας. Κατά συνέπεια, ακόμη και αν, όπως υποστηρίζει η Sinopec, η σκέψη 158 της εν λόγω απόφασης ενείχε πλάνη όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού, σε συνδυασμό με τη δεύτερη περίοδο του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του εν λόγω κανονισμού, η εν λόγω πλάνη δεν αναιρεί το συμπέρασμα ότι η προσαρμογή ήταν δικαιολογημένη στην υπό κρίση υπόθεση.
242. Εν πάση περιπτώσει, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται επίσης σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, αντιθέτως προς αυτό που υπαινίσσεται η Sinopec με το επιχείρημα που προβάλλει, η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία «αντικαθιστά» την τιμή του υπό εξέταση προϊόντος στην εγχώρια αγορά της χώρας εξαγωγής, δεν έχει την έννοια ότι η Επιτροπή έπρεπε να λάβει υπόψη τις εγχώριες πωλήσεις κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας. Αντιθέτως, η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου είχε την έννοια ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού αντικαθιστά, στο πλαίσιο της δίκαιης συγκρίσεως μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, την κανονική αξία όπως ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
243. Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει και τον δεύτερο λόγο ανταναιρέσεως της Sinopec.
Δ.      Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
244. Με τον τρίτο λόγο ανταναιρέσεως, η Sinopec υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε στη διάθεσή του, παραλείποντας να εκτιμήσει τη λυσιτέλεια αποφάσεως του US Court of International Trade (αμερικανικού δικαστηρίου διεθνούς εμπορίου, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής· στο εξής: US Court of International Trade), με την οποία επιβεβαιώθηκε ότι οι προσαρμογές του μη ανακτήσιμου ΦΠΑ είναι παράνομες όχι μόνο στο πλαίσιο δίκαιης συγκρίσεως, αλλά και κατά την κατασκευή της κανονικής αξίας. Κατά τη Sinopec, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία, καθόσον παρέλειψε να αναφερθεί στην ως άνω απόφαση στο πλαίσιο της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και, κατά συνέπεια, παρέλειψε να εξετάσει κατά πόσον ήταν κρίσιμη. Η Sinopec υποστηρίζει ότι η εν λόγω παραμόρφωση επηρεάζει το συμπέρασμα που διατυπώνεται στη σκέψη 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι ότι η Επιτροπή απέδειξε την ανάγκη πραγματοποίησης προσαρμογής όσον αφορά τον μη ανακτήσιμο ΦΠΑ.
245. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Sinopec. Η Kuraray υποστηρίζει επίσης ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος για τον λόγο ότι η Sinopec δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο προς στήριξη της προβαλλόμενης παραμορφώσεως των αποδεικτικών στοιχείων. Κατά συνέπεια, κατά την Kuraray, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
246. Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Kuraray, εκτιμώ εκ νέου ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως μια τέτοια ένσταση, την οποία η Kuraray, ως παρεμβαίνουσα, δεν μπορεί παραδεκτώς να προβάλει (119), ο τρίτος λόγος αναιρέσεως δεν είναι απαράδεκτος. Όπως και ο προηγούμενος λόγος αναιρέσεως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας την αναίρεση ζητεί η Sinopec (ήτοι τη σκέψη 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως), καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο τον οικείο λόγο αναιρέσεως (ήτοι την προβαλλόμενη παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων καθόσον δεν ελήφθη υπόψη η προαναφερθείσα απόφαση του US Court of International Trade).
247. Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί επί της ουσίας.
248. Πρώτον, συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής ότι δεν ασκεί επιρροή η συνοχή της πρακτικής των θεσμικών οργάνων της Ένωσης με την προσέγγιση των αμερικανικών αρχών. Η απόφαση του US Court of International Trade αποτελεί παράδειγμα πρακτικής από άλλη έννομη τάξη, το οποίο μπορεί να συνηγορεί υπέρ ορισμένης ερμηνείας του δικαίου αντιντάμπινγκ της Ένωσης, αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «αποδεικτικό στοιχείο». Επομένως, εφόσον δεν υφίσταται αποδεικτικό στοιχείο, δεν μπορεί να γίνει λόγος για «παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων».
249. Δεύτερον, και εν πάση περιπτώσει, η μη εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων δεν μπορεί να συνεπάγεται παραμόρφωση των στοιχείων αυτών. Κατά τη νομολογία, σε περίπτωση αιτιάσεως περί παραμορφώσεως των αποδεικτικών στοιχείων ο αναιρεσείων οφείλει όχι μόνο να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία τα οποία, κατ’ αυτόν, παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο, αλλά και να καταδεικνύει τα σφάλματα αναλύσεως τα οποία, κατά την εκτίμησή του, οδήγησαν το Γενικό Δικαστήριο στην παραμόρφωση αυτή (120).
250. Επομένως, η παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων προϋποθέτει ότι αυτά εκτιμήθηκαν κατά τρόπο προδήλως αντίθετο προς το περιεχόμενό τους. Η Sinopec, όμως, δεν υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της εκτιμήσεως της αποφάσεως του US Court of International Trade, την οποία επικαλέστηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε καν υπόψη το εν λόγω στοιχείο κατά την εκτίμησή του. Ο ισχυρισμός αυτός συνιστά, κατ’ ουσίαν, αιτίαση περί ελλείψεως αιτιολογίας.
251. Ωστόσο, ακόμη και αν ο ισχυρισμός της Sinopec ερμηνευθεί υπό την ως άνω έννοια, θα πρέπει και πάλι να απορριφθεί. Το γεγονός ότι στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν γίνεται μνεία της επίμαχης αποφάσεως του US Court of International Trade συνεπάγεται σαφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η εν λόγω απόφαση δεν ασκεί επιρροή. Η ως άνω έλλειψη μνείας της αποφάσεως δεν εμποδίζει, εν πάση περιπτώσει, ούτε τη Sinopec να προβάλει αιτιάσεις κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ούτε το Δικαστήριο να εξετάσει τις αιτιάσεις αυτές.
252. Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει και τον τρίτο λόγο ανταναιρέσεως της Sinopec.
Ε.      Επί του τετάρτου λόγου αναιρέσεως
253. Με τον τέταρτο λόγο ανταναιρέσεως, η Sinopec βάλλει κατά των σκέψεων 150 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Προβάλλει προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως και παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως.
254. Πρώτον, η Sinopec υποστηρίζει ότι, δεδομένης της μεταβολής της νομικής βάσης για την προσαρμογή του μη ανακτήσιμου ΦΠΑ, από το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, στο άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού, η Sinopec δεν ήταν σε θέση να παράσχει αποδείξεις περί του ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις της τελευταίας αυτής διάταξης. Η Sinopec αναγνωρίζει ότι είχε την ευκαιρία να υποβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τις παρατηρήσεις της σχετικά με το κατά πόσον πληρούνταν οι προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του βασικού κανονισμού. Εντούτοις, το δικαίωμα ακροάσεως ενώπιον της Επιτροπής, η οποία εξέδωσε την πράξη, διακρίνεται από τη δυνατότητα ακροάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Η Sinopec ισχυρίζεται ότι, εάν της είχε δοθεί η δυνατότητα να προβάλει τα επιχειρήματά της, ιδίως όσον αφορά την προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή θα είχε ενδεχομένως λάβει διαφορετική απόφαση.
255. Δεύτερον, η Sinopec υποστηρίζει ότι, παρά τα αιτήματά της, η Επιτροπή δεν εξήγησε γιατί η επίμαχη προσαρμογή ήταν αναγκαία εφόσον η κανονική αξία στηρίζεται σε πληροφορίες προερχόμενες από τρίτο κράτος. Η Επιτροπή δεν παρέσχε εξηγήσεις σχετικώς παρά μόνον κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία. Ωστόσο, το να επιτραπεί στην Επιτροπή να παράσχει, μόνον στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, εξηγήσεις σχετικά με τους λόγους για τους οποίους ακολούθησε ορισμένη προσέγγιση, ιδίως αν οι εξηγήσεις αυτές είχαν ζητηθεί ρητώς κατά τη διοικητική διαδικασία, και εφόσον τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, ενέχει τον κίνδυνο να καταστεί κενή περιεχομένου η υποχρέωση αιτιολογήσεως και το δικαίωμα ακροάσεως των ενδιαφερομένων μερών.
256. Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την Kuraray, αμφισβητεί τα επιχειρήματα της Sinopec.
257. Όσον αφορά, πρώτον, την προβαλλόμενη προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως, σημειώνω ότι το επιχείρημα της Sinopec επικεντρώνεται στην προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού. Εντούτοις, όπως επισήμανα στα σημεία 232 και 241 των παρουσών προτάσεων, η δεύτερη περίοδος της εν λόγω διάταξης δεν επιβάλλει πρόσθετη απαίτηση, αλλά απλώς αναδεικνύει μια ειδική κατάσταση στην οποία πληρούται η προϋπόθεση της πρώτης περιόδου. Επομένως, σε μια τέτοια περίπτωση στην οποία πληρούται η προϋπόθεση που μνημονεύεται στην πρώτη περίοδο και, ως εκ τούτου, η προσαρμογή είναι δικαιολογημένη, ακόμη και αν ήταν αληθές ότι η Sinopec δεν είχε τη δυνατότητα να προβάλει τα επιχειρήματά της σχετικά με την προϋπόθεση της δεύτερης περιόδου, τούτο ουδόλως θα επηρέαζε την επίμαχη προσαρμογή. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι, κατά τη γνώμη μου, αλυσιτελής.
258. Εν πάση περιπτώσει, κατά πάγια νομολογία, μολονότι δεν μπορεί να επιβληθεί στην αναιρεσείουσα να αποδείξει ότι η απόφαση της Επιτροπής θα ήταν διαφορετική ελλείψει της επίμαχης διαδικαστικής παρατυπίας, αλλά μόνον ότι τούτο δεν αποκλείεται απολύτως σε μια τέτοια περίπτωση, διότι ο διάδικος αυτός θα μπορούσε να οργανώσει καλύτερα την άμυνά του αν δεν υφίστατο η εν λόγω παρατυπία, γεγονός παραμένει ότι η ύπαρξη παρατυπίας αφορώσας τα δικαιώματα άμυνας δεν μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδικης πράξεως παρά μόνον αν λόγω της παρατυπίας αυτής ενδέχεται η διοικητική διαδικασία να μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα, προσβάλλοντας με συγκεκριμένο τρόπο τα δικαιώματα άμυνας της αναιρεσείουσας (121).
259. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση, η Sinopec δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι, σε μια κατάσταση στην οποία, όπως σημειώνεται στις παραγράφους 225 και 226 των παρουσών προτάσεων, η προσαρμογή ήταν δικαιολογημένη, η διοικητική διαδικασία θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε διαφορετικό αποτέλεσμα.
260. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του τετάρτου λόγου αναιρέσεως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 152 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, «ένας κανονισμός που καθορίζει τους δασμούς αντιντάμπινγκ πρέπει να περιέχει τα ουσιώδη στοιχεία της συλλογιστικής της Επιτροπής, αλλά δεν απαιτείται να περιέχει ειδική αιτιολογία για καθένα από τα πολυάριθμα πραγματικά επιχειρήματα που προέβαλαν τα ενδιαφερόμενα μέρη» και ότι «[τ]ο Γενικό Δικαστήριο μπορεί επομένως να ζητήσει συμπληρωματικές εξηγήσεις από την Επιτροπή και να τις λάβει υπόψη κατά τον έλεγχό του, υπό την προϋπόθεση ότι οι εξηγήσεις αυτές στηρίζονται σε στοιχεία τα οποία περιλαμβάνονται στον φάκελο της Επιτροπής».
261. Η Sinopec δεν αμφισβητεί τη νομολογία αυτή ούτε αμφισβητεί ότι οι συμπληρωματικές εξηγήσεις που παρέσχε η Επιτροπή στηρίζονταν σε στοιχεία τα οποία περιλαμβάνονταν στον φάκελο της Επιτροπής. Στο πλαίσιο αυτό, ούτε το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού αναιρέσεως μπορεί να τελεσφορήσει.
262. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει και τον τέταρτο λόγο ανταναιρέσεως της Sinopec και, κατά συνέπεια, την υπό κρίση ανταναίρεση στο σύνολό της.
IV.    Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
263. Κατά το άρθρο 61, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, μπορεί να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
264. Φρονώ ότι τούτο ισχύει, πρώτον, όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε η Sinopec ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, σχετικά με τον προβαλλόμενο τιμωρητικό χαρακτήρα της πηγής των διαθέσιμων στοιχείων. Συγκεκριμένα, από τα σημεία 35 έως 46 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στις αιτιολογικές σκέψεις 329 και 333 του επίδικου κανονισμού, κατασκευάζοντας την κανονική αξία για τη Sinopec Ningxia βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του βασικού κανονισμού με τη χρήση πληροφοριών που παρασχέθηκαν από τους λοιπούς συνεργασθέντες παραγωγούς-εξαγωγείς βάσει του άρθρου 18 του ίδιου κανονισμού και, ειδικότερα, για κάθε τύπο προϊόντος που δήλωσε η εν λόγω εταιρία, με τη χρήση της υψηλότερης κανονικής αξίας των λοιπών συνεργασθέντων παραγωγών-εξαγωγέων. Επομένως, η προαναφερθείσα δεύτερη αιτίαση του τρίτου λόγου ακυρώσεως της Sinopec πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
265. Δεύτερον, εκτιμώ ότι το Δικαστήριο μπορεί επίσης να αποφανθεί οριστικά τόσο επί του πρώτου όσο και επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε η Sinopec ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού.
266. Όσον αφορά την αιτίαση που αφορά την παράβαση της υποχρεώσεως διεξαγωγής δίκαιης συγκρίσεως στο ίδιο στάδιο εμπορίας, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού, μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κατασκευασμένης κανονικής αξίας βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, του εν λόγω κανονισμού, όσον αφορά τα «επίμαχα έξοδα», από τα σημεία 64 έως 146 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε συναφώς σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στο πλαίσιο του επίδικου κανονισμού. Η εν λόγω αιτίαση, η οποία περιέχεται στο δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως, πρέπει, κατά συνέπεια, να απορριφθεί.
267. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παραβάσεως του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού, από τα σημεία 161 έως 169 και 184 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι, για να καθοριστεί κατά πόσον μια προσαρμογή βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού είναι δικαιολογημένη εκ του λόγου ότι ο συνδεδεμένος έμπορος εκτελεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας ή κατά πόσον δεν είναι δικαιολογημένη εκ του λόγου ότι ο παραγωγός και ο συνδεδεμένος με αυτόν διανομέας που είναι υπεύθυνος για τις εξαγωγές στην Ένωση συναπαρτίζουν ενιαία οικονομική οντότητα, είναι αναγκαίο να ληφθούν υπόψη «το σύνολο των σχετικών παραγόντων» που αφορούν την οικονομική πραγματικότητα της σχέσης μεταξύ του παραγωγού και του διανομέα.
268. Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση, χρήζουν αναλύσεως τα πέντε στοιχεία που παρατίθενται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, τα οποία συναπαρτίζουν τη δέσμη ενδείξεων επί της οποίας θεμελιώνεται το συμπέρασμα που διατύπωσε η Επιτροπή στον επίδικο κανονισμό, ήτοι ότι η προσαρμογή ήταν δικαιολογημένη. Πρέπει να εξακριβωθεί αν η Επιτροπή προσκόμισε, τουλάχιστον, συγκλίνουσες ενδείξεις που αποδεικνύουν ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση της προσαρμογής (122).
269. Όσον αφορά το πρώτο στοιχείο, ήτοι ότι η Sinopec Central-China αναζητούσε πελάτες και επικοινωνούσε μαζί τους, από τα σημεία 189 έως 194 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι η δραστηριότητα αυτή είναι κρίσιμη προκειμένου να καθοριστεί αν μια συνδεδεμένη οντότητα εκτελεί εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας, αλλά δεν είναι καθοριστική για να εκτιμηθεί αν ο συνδεδεμένος διανομέας ενεργεί ως εσωτερικό τμήμα πωλήσεων ή ως εμπορικός αντιπρόσωπος.
270. Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο, σχετικά με το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing πραγματοποιούσε άμεσες εξαγωγικές πωλήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, παραπέμπω στην ανάλυση που περιλαμβάνεται στις σκέψεις 88 έως 93 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η οποία εφαρμόζει ορθώς τη σχετική νομολογία. Ως εκ τούτου, το στοιχείο αυτό είναι κρίσιμο για την ανάλυση, αλλά, λαμβανομένου υπόψη του χαμηλού, συγκριτικά, ποσού των πωλήσεων και των ιδιαιτεροτήτων της υπό κρίση υποθέσεως, το εν λόγω στοιχείο δεν αποτελεί από μόνο του αποχρώσα ένδειξη που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση της προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.
271. Όσον αφορά το τρίτο στοιχείο, ήτοι ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia πραγματοποιούσαν άμεσες πωλήσεις στην Κίνα, παραπέμπω στην ανάλυση που περιλαμβάνεται στις σκέψεις 95 έως 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η οποία εφαρμόζει ορθώς τη σχετική νομολογία. Ως εκ τούτου, μολονότι το στοιχείο αυτό είναι επίσης κρίσιμο για την ανάλυση, εντούτοις δεν αποτελεί από μόνο του αποχρώσα ένδειξη που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση της προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού.
272. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά το τέταρτο στοιχείο που παρατίθεται στο σημείο 150 των παρουσών προτάσεων, σχετικά με το γεγονός ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia επιβαρύνθηκαν με έξοδα πωλήσεως. Εφόσον δεν αμφισβητείται ότι η Sinopec Chongqing και η Sinopec Ningxia επιβαρύνθηκαν με έξοδα μόνο για τις πωλήσεις στην κινεζική αγορά και, στην περίπτωση της Sinopec Chongqing, για τις απευθείας εξαγωγικές πωλήσεις προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ύπαρξη του εν λόγω κόστους πωλήσεως συνδέεται με το δεύτερο και το τρίτο στοιχείο αντιστοίχως.
273. Τέλος, όσον αφορά το πέμπτο στοιχείο, σχετικά με το γεγονός ότι η Sinopec Central-China εμπορευόταν επίσης προϊόντα που κατασκευάζονταν από άλλους παραγωγούς εκτός των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia, διαπιστώνεται ότι η δικογραφία δεν περιέχει πληροφορίες σχετικά με το ποσοστό, στον συνολικό κύκλο εργασιών, των πωλήσεων του συνόλου των προϊόντων που αγοράστηκαν από άλλες εταιρείες πλην των Sinopec Chongqing και Sinopec Ningxia. Εντούτοις, από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι αγορές, από τη Sinopec Central-China, PVA παραγόμενων από τρίτους παραγωγούς αντιπροσώπευαν μόλις το 2 % των αγορών PVA της εν λόγω εταιρίας από τη Sinopec Chongqing και τη Sinopec Ningxia. Επομένως, ο κύκλος εργασιών της Sinopec Central‑China από τις πωλήσεις PVA προερχόταν από PVA τις οποίες είχε αγοράσει, σχεδόν στο σύνολό τους, από τη Sinopec Chongqing και τη Sinopec Ningxia. Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ούτε το γεγονός ότι οι PVA που η Sinopec Central-China αγόρασε από τρίτους παραγωγούς δεν εξήχθησαν στην Ένωση, αλλά πωλήθηκαν, στην Κίνα, σε συνδεδεμένη εταιρία και, ως εκ τούτου, συνιστούσαν ενδοομιλικές συναλλαγές. Στο πλαίσιο αυτό, μολονότι το γεγονός ότι ο συνδεδεμένος έμπορος πωλεί προϊόντα άλλων παραγωγών, πλην του συνδεδεμένου παραγωγού, αποτελεί σημαντικό στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την ανάλυση, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι το πέμπτο στοιχείο δεν συνιστά επαρκή ένδειξη ώστε να θεωρηθεί ότι ο συνδεδεμένος έμπορος πραγματοποιούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας.
274. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων σχετικά με το πρώτο έως το πέμπτο στοιχείο, φρονώ ότι, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, τα στοιχεία αυτά, εξεταζόμενα από κοινού, δεν συνιστούν επαρκή δέσμη συγκλινουσών ενδείξεων που να αποδεικνύει ότι η Sinopec Central-China εκτελούσε εργασίες παρόμοιες με εκείνες αντιπροσώπου που εργάζεται σε βάση προμήθειας. Υπό τις ως άνω περιστάσεις, πρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε τα αποδεικτικά στοιχεία που όφειλε ώστε να αποδειχθεί ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις που θα δικαιολογούσαν την πραγματοποίηση προσαρμογής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο θʹ, του βασικού κανονισμού. Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως που προβάλλει η Sinopec πρέπει να γίνει δεκτό.
V.      Επί των εξόδων
275. Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται επί των εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου, και σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Πάντως, αν τούτο δικαιολογείται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ένας διάδικος, πέραν των δικαστικών εξόδων του, φέρει και μέρος των εξόδων του αντιδίκου. Κατά το άρθρο 140, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο παρεμβαίνων θα φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
276. Αν το Δικαστήριο συμφωνήσει με την εκτίμησή μου σχετικά με την αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής και την ανταναίρεση της Sinopec, η τελευταία θα είναι ο ηττηθείς διάδικος. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι η Επιτροπή και η Kuraray ζήτησαν την καταδίκη της Sinopec στα δικαστικά έξοδα, προτείνω στο Δικαστήριο να καταδικάσει τη Sinopec στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Επιτροπή και η Kuraray στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως και της ανταναιρέσεως.
277. Εντούτοις, με την οριστική απόφαση επί της προσφυγής που προτείνω, η Sinopec είναι ο νικήσας διάδικος όσον αφορά έναν από τους τρεις λόγους ακυρώσεως που προβλήθηκαν πρωτοδίκως και οι οποίοι αποτέλεσαν το αντικείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως, ενώ η προσφυγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά, συμπεριλαμβανομένου του λόγου ακυρώσεως που αποτέλεσε αντικείμενο της ανταναιρέσεως. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε την καταδίκη της Sinopec στα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας, προτείνω στο Δικαστήριο να καταδικάσει τη Sinopec στο 75 % των δικών της δικαστικών εξόδων της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και στο 75 % των εξόδων της Επιτροπής σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία, καθώς και να καταδικάσει την Επιτροπή στο 25 % των δικών της δικαστικών εξόδων της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και στο 25 % των δικαστικών εξόδων της Sinopec σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία.
VI.    Πρόταση
278. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical κ.λπ. κατά Επιτροπής (T-762/20, EU:T:2024:113), καθόσον ακυρώνει τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1336 της Επιτροπής, της 25ης Σεπτεμβρίου 2020, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας όσον αφορά τις Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd. Για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολυβινυλικών αλκοολών τις οποίες παράγουν και πωλούν οι ως άνω εταιρίες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχεία εʹ, ζʹ, θʹ και ιαʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης·
–        να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/1336 όσον αφορά τις Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd, στο μέτρο που, για τον υπολογισμό του συντελεστή του δασμού αντιντάμπινγκ που επιβλήθηκε επί των εισαγωγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολυβινυλικών αλκοολών τις οποίες παράγουν και πωλούν οι εν λόγω εταιρίες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πραγματοποίησε προς τα κάτω προσαρμογές της τιμής εξαγωγής βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο ιαʹ, του κανονισμού 2016/1036·
–        να απορρίψει την προσφυγή κατά τα λοιπά·
–        να απορρίψει την ανταναίρεση που άσκησαν οι Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd·
–        να καταδικάσει τις Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Επιτροπή και η Kuraray Europe GmbH όσον αφορά την αίτηση αναιρέσεως και την ανταναίρεση·
–        να καταδικάσει τις Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd, Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd και Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd στο 75 % των δικών τους δικαστικών εξόδων της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και το 75 % των εξόδων της Επιτροπής σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία, καθώς και να καταδικάσει την Επιτροπή στο 25 % των δικών της δικαστικών εξόδων της πρωτοβάθμιας διαδικασίας και το 25 % των δικαστικών εξόδων των ως άνω εταιριών σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία·
–        να καταδικάσει τη Wegochem Europe BV στα δικαστικά της έξοδα·
–        να καταδικάσει την Kuraray Europe GmbH στα δικά της δικαστικά της έξοδα της πρωτοβάθμιας διαδικασίας.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
2      Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21· στο εξής: βασικός κανονισμός). Το άρθρο 2, παράγραφος 6α, εισήχθη με τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/2321 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2017, για την τροποποίηση του [βασικού κανονισμού] και του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 338, σ. 1).
3      Sinopec Chongqing SVW Chemical Co. Ltd (στο
εξής: Sinopec Chongqing), Sinopec Great Wall Energy & Chemical (Ningxia) Co. Ltd (στο
εξής: Sinopec Ningxia) and Central-China Company, Sinopec Chemical Commercial Holding Co. Ltd (στο εξής: Sinopec Central-China) (στο εξής, από κοινού: Sinopec).
4      Απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Sinopec Chongqing SVW Chemical κ.λπ. κατά Επιτροπής (T-762/20, EU:T:2024:113).
5      Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/1336 της Επιτροπής, της 25ης Σεπτεμβρίου 2020, για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πολυβινυλικών αλκοολών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, L 315, σ. 1).
6      Κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο βʹ, του βασικού κανονισμού. Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 91, 170 και 171 του επίδικου κανονισμού. Ειδικότερα, η Επιτροπή βασίστηκε στην έκθεση σχετικά με την κατάσταση στην Κίνα, της 20ής Δεκεμβρίου 2017, την οποία είχε δημοσιοποιήσει βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 6α, στοιχείο γʹ, του βασικού κανονισμού.
7      Βλ. τη διατύπωση του εν λόγω άρθρου στο σημείο 49 των παρουσών προτάσεων.
8      Βλ., αντιστοίχως, αιτιολογικές σκέψεις 172 και 222 και αιτιολογική σκέψη 87 του επίδικου κανονισμού.
9      Βλ. τη διατύπωση του εν λόγω άρθρου στο σημείο 15 των παρουσών προτάσεων.
10      Αιτιολογικές σκέψεις 327 έως 333 του επίδικου κανονισμού.
11      Αιτιολογικές σκέψεις 313, 314 και 357 του επίδικου κανονισμού.
12      Αιτιολογικές σκέψεις 358 και 373 του επίδικου κανονισμού.
13      Αιτιολογική σκέψη 388 του επίδικου κανονισμού.
14      Σκέψεις 211 έως 221 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
15      Σκέψεις 125 έως 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
16      Σκέψεις 65 έως 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
17      Βλ. απόφαση της 28ης Μαρτίου 2019, River Kwai International Food Industry κατά AETMD (C-144/18 P, EU:C:2019:266, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
18      Βλ. αποφάσεις της 24ης Μαρτίου 1993, CIRFS κ.λπ. κατά Επιτροπής (C-313/90, EU:C:1993:111, σκέψη 23), και της 6ης Οκτωβρίου 2020, Bank Refah Kargaran κατά Συμβουλίου (C-134/19 P, EU:C:2020:793, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
19      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China) (C-61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
20      Βλ., μεταξύ άλλων, διάταξη της 13ης Φεβρουαρίου 2025, RS κατά ΕΤΕπ (C-614/24 P, EU:C:2025:103, σκέψη 12 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21      Βλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China) (C-61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
22      Βλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Simon, Evers & Co. (C-21/13, EU:C:2014:2154, σκέψη 33). Όπως προκύπτει από το γράμμα του, το άρθρο 18, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού πρέπει να θεωρηθεί ότι μεταφέρει στο δίκαιο της Ένωσης το άρθρο 6.8 της Συμφωνίας για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103, στο εξής: συμφωνία αντιντάμπινγκ) και πρέπει, επομένως, να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του άρθρου αυτού στο μέτρο του δυνατού. Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi στην υπόθεση EBMA κατά Συμβουλίου (C-61/16 P, EU:C:2017:615, σημείο 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση Simon, Evers & Co. (C-21/13, EU:C:2014:261, σημείο 65).
24      Πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China) (C-61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 55). Βλ., επίσης, σκέψη 181 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
25      Βλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2017, EBMA κατά Giant (China) (C-61/16 P, EU:C:2017:968, σκέψη 56).
26      Βλ. επίσης, στο ίδιο πνεύμα, απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Οκτωβρίου 2024, CCCME κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑263/22, EU:T:2024:663, σκέψη 227 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου· στο εξής: απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME).
27      Βλ., στο ίδιο πνεύμα, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi στην υπόθεση EBMA κατά Συμβουλίου (C‑61/16 P, EU:C:2017:615, σημείο 53).
28      Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Simon, Evers & Co. (C-21/13, EU:C:2014:2154, σκέψη 37), και της 26ης Ιανουαρίου 2017, Maxcom κατά City Cycle Industries (C-248/15 P, C-254/15 P και C-260/15 P, EU:C:2017:62, σκέψη 67).
29      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 2021, Επιτροπή και GMB Glasmanufaktur Brandenburg κατά Xinyi PV Products (Anhui) Holdings (C-884/19 P και C-888/19 P, EU:C:2021:973, σκέψη 117 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30      Βλ., στο ίδιο πνεύμα, την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME (σκέψη 213 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου). Βλ., επίσης, σκέψη 188 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
31      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube (C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 35 και 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32      Βλ., συναφώς, κατ’ αναλογίαν, προτάσεις μου στις υποθέσεις ABLV Bank κατά ΕΣΕ (C-602/22 P, EU:C:2025:347, σημείο 73) και Deutsche Lufthansa κατά Ryanair κ.λπ. (C-457/23 P, EU:C:2025:802, σημεία 16 και 17).
33      Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση Anbouba κατά Συμβουλίου (C‑605/13 P και C-630/13 P, EU:C:2015:2, σημείο 50) και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση W κ.λπ. (C-621/15, EU:C:2017:176, σημείο 32).
34      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση Simon, Evers & Co. (C-21/13, EU:C:2014:261, σημείο 69).
35      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 335 έως 341 του επίδικου κανονισμού.
36      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 338, 339 και 213 έως 220 του επίδικου κανονισμού.
37      Βλ. αιτιολογική σκέψη 357 του επίδικου κανονισμού.
38      Βλ. αιτιολογική σκέψη 313 του επίδικου κανονισμού και σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
39      Απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Changmao Biochemical Engineering κατά Επιτροπής (C‑666/19 P, EU:C:2022:323) (στο εξής: απόφαση Changmao).
40      Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2017, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1037 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 1, σ. 1).
41      Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς υπογράμμισε το γεγονός αυτό στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
42      Βλ. σκέψεις 41 έως 43 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
43      Πρβλ. απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Rusal Armenal (C-21/14 P, EU:C:2015:494, σκέψεις 47 έως 50).
44      Βλ. απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 2011, Dongguan Nanzha Leco Stationery κατά Συμβουλίου (C-511/09 P, EU:C:2011:696, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, σημείο 32 των παρουσών προτάσεων.
45      Πρβλ. απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME (σκέψη 96 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου).
46      Πρβλ. απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME (σκέψη 97 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου).
47      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Donex Shipping and Forwarding (C-104/19, EU:C:2020:159, σημεία 43 και 44).
48      Πρβλ. απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, Επιτροπή κατά Rusal Armenal (C-21/14 P, EU:C:2015:494, σκέψεις 47 έως 50).
49      Λαμβανομένου υπόψη ότι το άρθρο 2.4 της συμφωνίας αντιντάμπινγκ προβλέπει ότι η εν λόγω σύγκριση πρέπει να γίνεται «κανονικά στο επίπεδο εκ του εργοστασίου», το οποίο αντιστοιχεί στο επίπεδο «τιμών εκ του εργοστασίου».
50      Για να είναι δίκαιη μια σύγκριση, πρέπει να είναι αμερόληπτη, αντικειμενική και ισορροπημένη· βλ., συναφώς, την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, της 5ης Σεπτεμβρίου 2017, με τίτλο «European Union – Anti-dumping measures on imports of certain fatty Alcohols from Indonesia» [«Ευρωπαϊκή Ένωση – Μέτρα αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών ορισμένων λιπαρών αλκοολών από την Ινδονησία»], WT/DS442/AB/R, παράγραφος 5.21.
51      Όπ.π.
52      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Y. Bot στην υπόθεση Dongguan Nanzha Leco Stationery κατά Συμβουλίου (C-511/09 P, EU:C:2011:35, σημείο 90).
53      Πρβλ. απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 2011, Dongguan Nanzha Leco Stationery κατά Συμβουλίου (C-511/09 P, EU:C:2011:696, σκέψη 36).
54      Βλ. απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2013, Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials κατά Συμβουλίου (C-15/12 P, EU:C:2013:572, σκέψη 29). Βλ., επίσης, απόφαση της 10ης Μαρτίου 2009, Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP κατά Συμβουλίου (T-249/06, EU:T:2009:62, σκέψεις 194 και 195). Επ’ αυτού, βλ., επίσης, σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, in fine.
55      Βλ. απόφαση Changmao (σκέψη 138 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
56      Βλ. απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME (σκέψη 188) και, σχετικά με το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, απόφαση της 18ης Μαρτίου 2009, Shanghai Excell M&E Enterprise και Shanghai Adeptech Precision κατά Συμβουλίου (T‑299/05, EU:T:2009:72, σκέψη 266).
57      Απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP (C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
58      Βλ. απόφαση Changmao (σκέψη 139 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59      Αποφάσεις της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP (C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 61), και της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 84).
60      Βλ. απόφαση Changmao (σκέψη 151).
61      Βλ. απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην υπόθεση CCCME (σκέψη 197).
62      Τούτο προκύπτει σαφώς από τη χρήση της φράσεως «εν πάση περιπτώσει» στη σκέψη 128 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
63      Τούτο επιβεβαιώθηκε από το Δικαστήριο καθόσον επισήμανε ότι το γεγονός ότι η κατασκευασμένη κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής καθορίζονται σε δύο διαφορετικά στάδια εμπορίας δύναται να δικαιολογήσει την προσαρμογή. Βλ. απόφαση της 27ης Οκτωβρίου 2011, Dongguan Nanzha Leco Stationery κατά Συμβουλίου (C-511/09 P, EU:C:2011:696, σκέψη 39). Πρβλ. στο ίδιο πνεύμα, a contrario, απόφαση της 10ης Μαρτίου 1992, Sharp Corporation κατά Συμβουλίου (C-179/87, EU:C:1992:113, σκέψεις 15 έως 19).
64      Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η –συζητηθείσα μεταξύ των μετεχόντων στη διαδικασία– διάκριση μεταξύ των προσαρμογών βάσει του άρθρου 2, παράγραφος 10, πρώτη περίοδος, του βασικού κανονισμού σχετικά με τη «διαδικασία αναγωγής» (στο πλαίσιο των οποίων δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι πρόκειται για παράγοντες που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών) και των προσαρμογών βάσει της τρίτης περιόδου της ίδιας διάταξης (για τις οποίες υφίσταται τέτοια υποχρέωση) αποτελεί ένα είδος «ψευδούς αντινομίας». Πράγματι, όλες οι προσαρμογές πρέπει να σχετίζονται με παράγοντες που επηρεάζουν τη συγκρισιμότητα των τιμών (βλ. τη νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 79 των παρουσών προτάσεων). Ωστόσο, οι παράγοντες που δεν ανήκουν στο στάδιο εμπορίας που επιλέγεται για δίκαιη σύγκριση επηρεάζουν, εξ ορισμού, τη συγκρισιμότητα των τιμών.
65      Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, το Δικαστήριο θα πρέπει να αναλύσει το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ακόμη και αν κάνει δεκτό το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού. Όπως επισημάνθηκε στο σημείο 88 των παρουσών προτάσεων, το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο αυτό στηρίζεται σε δύο εναλλακτικές
συλλογιστικές.
66      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 27ης Ιουνίου 2024, Servier κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑201/19 P, EU:C:2024:552, σκέψεις 60 και 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
67      Πρβλ., αντί πολλών, απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Chronopost και La Poste κατά UFEX κ.λπ. (C-341/06 P και C-342/06 P, EU:C:2008:375, σκέψη 90 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
68      Βλ. σκέψεις 132 in fine και 134 in fine της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
69      Επ’ αυτού, βλ. σημεία 134 επ. των παρουσών προτάσεων.
70      Δεδομένου ότι επιτρέπεται να χρησιμοποιεί «άμεσα διαθέσιμα» στοιχεία, η Επιτροπή θα πρέπει να είναι σε θέση να συγκεντρώσει και να επαληθεύσει ταχέως τα αναγκαία δεδομένα σχετικά με το κόστος (από την αντιπροσωπευτική χώρα) για την κατασκευή της κανονικής αξίας και, ως εκ τούτου, να υπολογίσει το περιθώριο ντάμπινγκ εντός του αυστηρού χρονοδιαγράμματος των ερευνών αντιντάμπινγκ.
71      Βλ., συναφώς, απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2024, Inner Mongolia Shuangxin Environment-Friendly Material κατά Επιτροπής (T-763/20, EU:T:2024:114, σκέψεις 86 επ., ιδίως σκέψεις 98 επ.). Η εν λόγω απόφαση, η οποία εκδόθηκε την ίδια ημέρα με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αφορά και αυτή τον επίδικο κανονισμό.
72      Στο πλαίσιο αυτό, μολονότι οι αρχές «πρέπει να λάβουν μέτρα για να αποσαφηνίσουν την αιτούμενη προσαρμογή και στη συνέχεια να καθορίσουν αν και σε ποιο βαθμό η εν λόγω προσαρμογή είναι δικαιολογημένη», «η υποχρέωση δίκαιης σύγκρισης δεν σημαίνει ότι οι αρχές πρέπει να αποδέχονται κάθε αίτηση προσαρμογής». Βλ. έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, της 15ης Ιουλίου 2011, με τίτλο «European Communities – Definitive anti-dumping measures on certain iron or steel fasteners from China» [«Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ για ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα από την Κίνα»], WT/DS397/AB/R, παράγραφος 488.
73      Βλ., κατ’ αναλογία προς το προϊσχύσαν άρθρο 2, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, τη σκέψη 107 της αποφάσεως Changmao, στην οποία το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η Επιτροπή μπορούσε κάλλιστα να καθορίσει την κανονική αξία χωρίς να ζητήσει προηγουμένως λεπτομερέστερες πληροφορίες σχετικά με ορισμένα στοιχεία.
74      Βλ. σημεία 33 και 34 των παρουσών προτάσεων.
75      Η προσέγγιση αυτή συνάδει με την έκθεση του δευτεροβάθμιου δικαιοδοτικού οργάνου του ΠΟΕ, της 18ης Ιανουαρίου 2016, με τίτλο «European Communities – Definitive anti-dumping measures on certain iron or steel fasteners from China» [«Ευρωπαϊκές Κοινότητες – Οριστικά μέτρα αντιντάμπινγκ για ορισμένους συνδετήρες από σίδηρο ή χάλυβα από την Κίνα»], WT/DS397/AB/R, παράγραφος 5.163 (με περαιτέρω παραπομπές), κατά την οποία «[ε]άν δεν αποδειχθεί στις αρχές ότι υπάρχει διαφορά που επηρεάζει τη συγκρισιμότητα των τιμών, δεν υπάρχει υποχρέωση προσαρμογής».
76      Όπως υπομνήσθηκε στο σημείο 55 των παρουσών προτάσεων.
77      Βλ. σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Βλ., επίσης, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Donex Shipping and Forwarding (C-104/19, EU:C:2020:159, σημείο 46).
78      Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Pitruzzella στην υπόθεση Donex Shipping and Forwarding (C-104/19, EU:C:2020:159, σημείο 48).
79      Όπ.π. (σημεία 51 και 56).
80      Βλ. απόφαση Changmao (σκέψη 152).
81      Βλ. σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
82      Σκέψεις 69 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
83      Σκέψεις 79 επ. της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
84      Σκέψεις 84 και 111 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
85      Σκέψεις 94 και 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
86      Σκέψη 102 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
87      Σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
88      Κανονισμός της 5ης Νοεμβρίου 2002, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 2002, L 305, σ. 1).
89      Πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 39).
90      Πρβλ. όπ.π. (σκέψεις 40 και 41).
91      Όπ.π. (σκέψη 42).
92      Πρβλ. αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 1988, Canon κ.λπ. κατά Συμβουλίου (277/85 και 300/85, EU:C:1988:467, σκέψη 39), και της 10ης Μαρτίου 1992, Ricoh κατά Συμβουλίου (C-174/87, EU:C:1992:108, σκέψη 14). Βλ., επίσης, απόφαση της 25ης Ιουνίου 2015, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (T-26/12, EU:T:2015:437, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
93      Πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2015, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (T-26/12, EU:T:2015:437, σκέψη 48).
94      Πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 43).
95      Πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2015, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (T-26/12, EU:T:2015:437, σκέψη 51).
96      Τα εσωτερικά τμήματα ακολουθούν συνήθως αυστηρά εταιρικά πρωτόκολλα. Δεν έχουν την εξουσία να διαπραγματεύονται τις τιμές εκτός ενός στενού πλαισίου και χρησιμοποιούν τα εσωτερικά συστήματα του παραγωγού, ενώ οι εξωτερικοί αντιπρόσωποι απολαύουν γενικώς μεγαλύτερης εμπορικής αυτονομίας κατά τον καθορισμό τοπικών τιμών πωλήσεως και στρατηγικών εμπορίας και λειτουργούν επί τη βάσει εντολής και όχι στο πλαίσιο άμεσης ιεραρχικής σχέσης.
97      Τα εσωτερικά τμήματα παρέχουν τις υπηρεσίες τους αποκλειστικά στον συνδεδεμένο όμιλο και δεν μπορούν να εκπροσωπούν άλλους παραγωγούς, ενώ οι εξωτερικοί αντιπρόσωποι μπορούν να εκπροσωπούν πλείονες παραγωγούς, συνήθως δε διαθέτουν δικό τους χαρτοφυλάκιο πελατών.
98      Βλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 83 και 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
99      Όπ.π. (σκέψη 85).
100      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
101      Πρβλ. όπ.π. (σκέψη 28).
102      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala (C-413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 117 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
103      Πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 36 επ.).
104      Βλ. σημείο 181 των παρουσών προτάσεων.
105      Βλ. σημεία 167 και 168 των παρουσών προτάσεων.
106      Βλ. απόφαση της 25ης Ιουνίου 2015, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (T-26/12, EU:T:2015:437, σκέψη 80).
107      Βλ. σημείο 181 των παρουσών προτάσεων.
108      Βλ. σημεία 167 και 168 των παρουσών προτάσεων.
109      Πρβλ., a contrario, απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C‑468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 44 και 45).
110      Σκέψεις 149 έως 156 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
111      Σκέψεις 157 και 158 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
112      Βλ., αντί πολλών, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Οκτωβρίου 2011, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Κοινοβουλίου [C-605/10 P(R), EU:C:2011:710, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
113      Η διάταξη αυτή προστέθηκε σε προϊσχύσασα έκδοση του βασικού κανονισμού με τον κανονισμό (ΕΚ) 2331/96 του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 1996 (ΕΕ 384/96, L 199, σ. 317), περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) 384/96 για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 1996, L 317, σ. 1). Η εν λόγω διάταξη θεσπίστηκε κατόπιν εκθέσεως της ομάδας τεχνικών εμπειρογνωμόνων της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (ΓΣΔΕ), της 28ης Απριλίου 1995, στην υπόθεση GD/253 [«EEC – Imposition of Anti-dumping Duties on Imports of Audio Cassettes from Japan» («EOK – Επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές κασετών ήχων από την Ιαπωνία»), στην οποία η ομάδα τεχνικών εμπειρογνωμόνων έκρινε ότι η τότε κοινοτική νομοθεσία, ορίζοντας τις εκπτώσεις σε ειδικό πίνακα και κατ’ εξαντλητικό τρόπο, ήταν πολύ περιοριστική [βλ. αιτιολογική έκθεση της προτάσεως της Επιτροπής για κανονισμό (ΕΚ) του Συμβουλίου για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 384/96, COM(96) 145 τελικό (ΕΕ 1996, C 159, σ. 6)].
114      Βλ. τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2331/96.
115      Πρβλ. αποφάσεις της 3ης Δεκεμβρίου 1996, Πορτογαλία κατά Συμβουλίου (C-268/94, EU:C:1996:461, σκέψη 79), και της 23ης Φεβρουαρίου 1988, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Συμβουλίου (131/86, EU:C:1988:86, σκέψη 11). Βλ. επίσης, στο ίδιο πνεύμα, τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου που παρατίθεται στη σκέψη 157 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
116      Πρβλ. απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2011, France Télécom κατά Επιτροπής (C-81/10 P, EU:C:2011:811, σκέψη 33).
117      Πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP (C-191/09 P και C-200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 68).
118      Πρβλ. απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2023, Changmao Biochemical Engineering κατά Επιτροπής (C-123/21 P, EU:C:2023:708, σκέψη 87).
119      Βλ. σημεία 22 έως 25 και 218 των παρουσών προτάσεων.
120      Συναφώς, βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 2024, Intel κατά Επιτροπής (C‑240/22 P, EU:C:2024:915, σκέψη 228 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
121      Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 5ης Μαΐου 2022, Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals κατά Επιτροπής (C-718/20 P, EU:C:2022:362, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
122      Βλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2016, PT Musim Mas κατά Συμβουλίου (C-468/15 P, EU:C:2016:803, σκέψεις 83 και 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ., επίσης, σημείο 172 των παρουσών προτάσεων.