Instantie Gerechtshof Den Haag
Datum uitspraak 27-05-2025
Datum publicatie 06-06-2025
Zaaknummer 200.333.284
Rechtsgebieden Internationaal privaatrecht
Bijzondere kenmerken Hoger beroep
Inhoudsindicatie Internationale bevoegdheid. Vordering claimstichting tegen Airbnb. Plaats waar de
diensten werden of moesten worden verstrekt. Kan claimstichting beroep doen op
forumkeuzebeding in de algemene voorwaarden van Airbnb? Onrechtmatige
daad? Brussel I-bis Verordening art. 7 lid 1 en 2 en art. 25.
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
Uitspraak
Afdeling Civiel recht
Zaaknummer hof : 200.333.284/01
Zaaknummer rechtbank : C/09/614815 / HA ZA 21-616
Arrest van 27 mei 2025
in de zaak van
Stichting Massaschade & Consument,
gevestigd in Oegstgeest,
appellante,
advocaat: mr. W.M. Schonewille, kantoorhoudend in Den Haag,
tegen
Airbnb Ireland UC,
gevestigd in Dublin, Ierland,
verweerster,
advocaat: mr. M.G. Bredenoord-Spoek, kantoorhoudend in Amsterdam.
Het hof zal partijen hierna noemen SMC en Airbnb.
ECLI:NL:GHDHA:2025:1051
GERECHTSHOF DEN HAAG
1.1
-
-
-
-
1.2
2.1
2.2
2.3
2.4
2.5
Op 5 maart 2024 heeft het hof arrest gewezen in het ontvankelijkheids-incident. Het verloop van de
procedure na het tussenarrest blijkt uit de volgende stukken:
de memorie van grieven van SMC;
de memorie van antwoord van Airbnb;
de akte van SMC van 23 juli 2024;
de antwoordakte van Airbnb van 20 augustus 2024.
Vervolgens heeft het hof arrest bepaald.
Het hoger beroep van SMC keert zich tegen het vonnis van 21 juni 2023 waarin de rechtbank zich
internationaal onbevoegd heeft verklaard van de vorderingen van SMC kennis te nemen. Het hoger
beroep strekt tot vernietiging van dat vonnis en terugwijzing naar de rechtbank voor verdere
behandeling.
Het hof stelt voorop dat de regels van internationaal bevoegdheidsrecht van openbare orde zijn en ook
de rechter in hoger beroep gehouden is ambtshalve de rechtsmacht van de Nederlandse rechter aan
een onderzoek te onderwerpen. De rechter die in het kader van de toepassing van de Verordening
Brussel I-bis onderzoekt of hem bevoegdheid toekomt, dient zich bij dit onderzoek niet te beperken tot
de stellingen van de eisende of verzoekende partij, maar moet ook acht slaan op alle hem ter
beschikking staande gegevens over de werkelijk tussen partijen bestaande rechtsverhouding en, in
voorkomend geval, op de stellingen van de verwerende partij. Wel geldt in dit verband de beperking
dat indien de verwerende partij de stellingen van de eisende of verzoekende partij betwist, de rechter
in het kader van de bepaling van zijn bevoegdheid geen gelegenheid behoeft te geven voor
bewijslevering. Het onderzoek naar de bevoegdheid aan de hand van de Unierechtelijke instrumenten
mag dus niet plaatsvinden op basis van enkel de door de eisende of verzoekende partij gekozen
grondslag van haar vordering of verzoek (ECLI:NL:HR:2019:566, met verwijzingen).
Verweerster Airbnb is gevestigd in de Europese Unie en de vordering in de hoofdzaak betreft een
burgerlijke of handelszaak. Dit betekent dat de vraag of de Nederlandse rechter in deze zaak
rechtsmacht heeft, wordt beantwoord aan de hand van de Brussel I-bis Verordening. Vast staat dat de
Nederlandse rechter geen bevoegdheid kan ontlenen aan de hoofdregel van art. 4 Brussel I-bis
Verordening (woonplaats van de verweerder), omdat Airbnb in Ierland is gevestigd. De vraag die
voorligt is daarom of de Nederlandse rechter op een van de overige bevoegdheidsgronden uit de
Brussel I-bis Verordening internationaal bevoegd is.
Art. 18 Brussel I-bis Verordening
SMC heeft in hoger beroep aangegeven niet langer een beroep te doen op art. 18 lid 1 Brussel I-bis
Vordening (consumentenovereenkomsten). De rechtbank had geoordeeld dat de rechter aan art. 18 lid
1 Brussel I-bis Verordening alleen internationale bevoegdheid kan ontlenen in gevallen waarin de
consument zelf procespartij is en niet in gevallen waarin zoals in deze zaak een andere partij voor
consumenten optreedt. De rechtbank verwees hiertoe naar het arrest HvJEU 25 januari 2018,
ECLI:EU:C:2018:37 (Schrems/Facebook), waarin het HvJEU onder meer oordeelde dat het forum
consumenti niet van toepassing is op de eiser die niet zelf partij is bij de betrokken
consumentenovereenkomst. Nadien is door het HvJEU herhaald dat voor de toepassing van de
bevoegdheidsregels inzake door consumenten gesloten overeenkomsten beslissend is dat de partijen
in het geding tevens de contractspartijen zijn (HvJEU 14 september 2023, Club La Costa,
ECLI:EU:C:2023:672, punt 48).
Het hof, voor zover nodig ambtshalve oordelend over de internationale bevoegdheid, sluit zich op
grond van de genoemde rechtspraak aan bij het oordeel van de rechtbank dat SMC, dat zelf geen
contractspartij is bij de door de huurders met Airbnb gesloten overeenkomsten, geen beroep kan doen
op art. 18 lid 1 Brussel I-bis Vo.
1 Het verdere procesverloop in hoger beroep
2 Beoordeling in hoger beroep
2.6
2.7
2.8
2.9
2.10
2.11
2.12
Art. 7 lid 1 en 2 Brussel I-bis Verordening
Grief 1 legt de vraag voor of de Nederlandse rechter in dit geval bevoegd is op grond van art. 7 lid 1
sub b Brussel I-bis Verordening. Deze bepaling geeft voor verbintenissen uit overeenkomst een
alternatieve bevoegdheid voor het gerecht van de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten
grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd. Voor overeenkomsten tot verstrekking van
diensten is dit de plaats waar de diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden of verstrekt
hadden moeten worden.
Allereerst moet onderzocht worden of in dit geval sprake is van een verbintenis uit overeenkomst als
bedoeld in art. 7 lid 1 sub a Brussel I-bis Verordening. Het begrip verbintenis uit overeenkomst moet
autonoom worden uitgelegd. Vereist is dat een door een partij tegenover een andere partij vrijwillig
aangegane verbintenis kan worden aangewezen waarop de vordering van eiser berust. Een vordering
heeft betrekking op verbintenissen uit overeenkomst in de zin van voornoemde bepaling wanneer de
uitlegging van de overeenkomst noodzakelijk is om vast te stellen of de gedraging die eiser gedaagde
verwijt geoorloofd of ongeoorloofd is. Dat is met name het geval bij een vordering die is gebaseerd op
de bedingen van een overeenkomst of op de rechtsregels die op grond van die overeenkomst
toepasselijk zijn (HvJEU 13 maart 2014, ECLI:EU:C:2014:148; HvJEU 24 november 2020,
ECLI:EU:C:2020:950, Wikingerhof, punt 32).
SMC vordert na eiswijziging, naast op haar positie als belangenbehartiger in de zin van art. 303a BW
gerichte vorderingen, samengevat, dat voor recht wordt verklaard dat via het Airbnb-platform door
huurder en verhuurder aangegane overeenkomsten tot stand worden gebracht door tweezijdige
bemiddeling in de zin van art. 7:417 jo. 7:425 BW waarvoor Airbnb geen schriftelijke en uitdrukkelijke
toestemming heeft ontvangen in de zin van art. 7:417 lid 2 BW zodat Airbnb jegens de huurder geen
recht heeft op loon (servicekosten). Tevens vordert SMC, samengevat, de vernietiging of
buitentoepassingverklaring van het servicekostenbeding in de algemene voorwaarden en terugbetaling
van onverschuldigd betaalde servicekosten aan huurders die deze op grond van het
servicekostenbeding hebben voldaan alsmede, op straffe van een dwangsom, overlegging van een lijst
met namen van huurders en de door hen betaalde servicekosten.
Deze vorderingen van SMC berusten op de vrijwillig aangegane verbintenissen van Airbnb tot het
bemiddelen bij de totstandkoming van een huurovereenkomst en van de respectieve huurders tot
betaling van een service fee. Voor de toewijsbaarheid van die vorderingen is van belang of Airbnb van
de huurders al dan niet de contractuele toestemming heeft verkregen voor tweezijdige bemiddeling.
Dit vergt uitlegging van de overeenkomst. Daarmee is sprake van een verbintenis uit overeenkomst in
de zin van art. 7 lid 1 sub a Brussel I-bis Vo. Dat de inhoud van de overeenkomsten tussen Airbnb en
de huurders mede wordt bepaald door wettelijk contractenrecht, maakt dit niet anders.
Een volgende vraag is of sprake is van een overeenkomst tot het verstrekken van diensten. Een
dienst in de hier bedoelde zin is een (positieve) activiteit die tegen vergoeding wordt verricht (HvJEU
15 juni 2017, Kareda, C-249/16, ECLI:EU:C:2017:472, punt 35).
Ook deze vraag moet bevestigend worden beantwoord. De tussen de consumenten en Airbnb
gesloten overeenkomsten kenmerken zich erdoor dat via het platform van Airbnb overeenkomsten tot
stand worden gebracht tussen gebruikers van dat platform, dat de exploitant van het platform een
vergoeding ontvangt bij de totstandkoming van een overeenkomst tussen gebruikers en dat gebruikers
uitsluitend met elkaar in contact kunnen treden via het platform. Het wezenlijke kenmerk van het door
Airbnb beheerde online platform ligt in het opstellen van een overzichtelijke lijst van op het platform
beschikbare accommodaties. Kenmerkende verbintenis in de verhouding tussen Airbnb en de
consument is de bemiddeling door Airbnb via het door haar geëxploiteerde platform, zodat die
verbintenis als aanknopingspunt moet worden genomen om te bepalen of sprake is van een
overeenkomst tot het verrichten van diensten (HvJEU 25 februari 2010, Car Trim, ECLI:EU:C:2010:90,
punt 32). De bemiddeling door Airbnb is een (positieve) activiteit die tegen vergoeding wordt verricht
en daarmee een dienst in de zin van art. 7 lid 1 Brussel I-bis Vo. De overeenkomsten tussen Airbnb en
consumenten zijn dus overeenkomsten tot het verstrekken van diensten.
Op grond van art. 7 punt 1, onder a, Brussel I-bis Verordening kan een persoon die woonplaats heeft
op het grondgebied van een lidstaat in een andere lidstaat worden opgeroepen, ten aanzien van een
2.13
2.14
2.15
2.16
verbintenis uit overeenkomst, voor het gerecht van de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten
grondslag ligt, is uitgevoerd of moet worden uitgevoerd. Art. 7 lid 1, onder b, tweede streepje Brussel
I-bis Vo bepaalt vervolgens dat voor overeenkomsten tot het verstrekken van diensten de rechter van
de plaats van uitvoering van de overeenkomst (alternatief) bevoegd is. Wanneer er meer dan één
plaats van uitvoering is van de kenmerkende/hoofdverbintenis van een overeenkomst tot het
verrichten van diensten, moet onder plaats van uitvoering in de zin van art. 7 punt 1, onder b, tweede
streepje Brussel I-bis Vo worden verstaan de plaats die de nauwste band tussen de overeenkomst en
het bevoegde gerecht verzekert, welke nauwste band in de regel aanwezig is op de plaats waar de
diensten hoofdzakelijk worden verricht (HvJEU 11 maart 2010, Wood Floor Solutions,
ECLI:EU:C:2010:137, punten 33 en 34). Het gaat daarbij dan om de plaats waar de diensten
hoofdzakelijk worden verricht zoals die blijkt uit de bepalingen uit de overeenkomst, alsmede, bij
gebrek aan dergelijke bepalingen, uit de daadwerkelijke uitvoering van de overeenkomst en, indien de
plaats op die grondslag niet kan worden bepaald, de woonplaats van de dienstverrichter (HvJEU 8
maart 2018, C-64/17 Saey Home & Garden, ECLI:EU:C:2018:173, punt 45).
Tussen partijen staat vast dat de overeenkomst en daarbij horende gebruiksvoorwaarden geen
bepalingen bevatten over de plaats van uitvoering van de te verstrekken diensten. Het geschil spitst
zich daarom toe op de vraag op welke plaats de dienst (de bemiddeling door Airbnb via het door haar
geëxploiteerde platform), volgens de overeenkomst hoofdzakelijk wordt verricht, zoals die blijkt uit de
daadwerkelijke uitvoering van de overeenkomst.
Volgens SMC is de plaats van daadwerkelijke uitvoering niet Ierland, waar het technische beheer van
het platform plaatsvindt, maar Nederland, omdat de digitale dienstverlening van Airbnb ten opzichte
van de Nederlandse gebruikers, voor wie SMC optreedt, op Nederland is (in)gericht. SMC wijst er in
dat verband op dat: de website in het Nederlands is gesteld, Nederlandse consumenten op het
platform van Airbnb kunnen gebruikmaken van het Nederlandse betaalsysteem Ideal, Airbnb
Nederlandse btw over de servicekosten rekent, verschillende personeelsleden in dienst heeft die zich
op de Nederlandse markt richten en vanuit Amsterdam werkzaam zijn, Airbnb met de gemeente
Amsterdam en enkele Nederlandse organisaties, zoals KLM, een samenwerking is aangegaan, vanaf
2012 is gaan investeren in Nederlandse gebieden en ten behoeve van verhuurders in Nederland
evenementen organiseert, de klantenservice van Airbnb voor Nederlandse gebruikers gebruik maakt
van een Nederlands telefoonnummer en grote aantallen Nederlandse consumenten van Airbnb gebruik
maken, ook voor binnenlandse reizen, Airbnb het Beneluxmerk AIRBNB Voel Je Overal Ter Wereld
Thuis heeft laten registreren en, tot slot, dat Airbnb op de Nederlandse televisie en internet op
Nederlandse consumenten gerichte reclame maakt. De in Ierland verrichte operationele- en
beheerwerkzaamheden zijn volgens SMC niet meer dan voorbereidingshandelingen voor de eigenlijke
dienstverlening, de bemiddeling, die op de Nederlandse markt is afgestemd. Dat het gaat om de
gerichtheid op Nederland is volgens SMC ook in overeenstemming met uitspraken van het HvJEU over
de uitleg van artikel 17 en 7 lid 2 Brussel I-bis Verordening. Indien het land van waaruit het platform
wordt beheerd de plaats zou zijn waar de dienst volgens de overeenkomst wordt verstrekt, kunnen
multinationals eenvoudig collectieve acties ontlopen door zich te vestigen in een land, zoals Ierland,
waarin de mogelijkheid tot het voeren van een collectieve actie niet bestaat. Omdat illusoir is dat
individuele consumenten zelf bij hun nationale rechter een vordering instellen, kunnen multinationals
hun praktijken ongestoord voortzetten, aldus nog steeds SMC.
Airbnb heeft het voorgaande betwist. Zij wijst erop dat het wezenlijke kenmerk van haar diensten
bestaat in het opstellen van een lijst van huurobjecten om huurders en verhuurders samen te brengen.
Volgens Airbnb verricht zij haar hier bedoelde diensten (hoofdzakelijk) vanuit Ierland. Zij opereert en
beheert haar internetplatform met de daarop aangeboden functionaliteiten, waarmee zij huurders en
verhuurders samenbrengt, vanuit Dublin, Ierland met circa 368 medewerkers en het aldaar zetelende
bestuur. Deze activiteiten vormen de kern van de diensten van Airbnb. Het platform kan door
gebruikers overal ter wereld worden gebruikt, zodat de woonplaats van de gebruikers geen geschikt
aanknopingspunt vormt, aldus Airbnb.
Naar het oordeel van het hof kan, als er op grond van de daadwerkelijke uitvoering al één plaats kan
worden aangewezen waar de diensten hoofdzakelijk worden verricht, niet worden geoordeeld dat dit
Nederland is. De kenmerkende of hoofddienst (HvJEU 9 juli 2009, ECLI:EU:C:2009:439, Rehder) van
2.17
2.18
2.19
2.20
2.21
Airbnb is het bij elkaar brengen van huurders en verhuurders door middel van een door Airbnb
opgestelde lijst met accommodaties die via haar internetplatform toegankelijk zijn. De operatie en het
beheer van het platform van Airbnb vindt plaats in Ierland door haar aldaar werkzame werknemers,
hetgeen het standpunt van Airbnb ondersteunt dat de overeengekomen dienstverlening hoofdzakelijk
in Ierland plaatsvindt. SMC komt op voor consument-huurders die in Nederland wonen die via Airbnb
huurovereenkomsten zijn aangegaan met verhuurders uit willekeurig welk van de door Airbnb
bestreken 220 landen met betrekking tot huurobjecten waarvoor hetzelfde geldt. Nederlandse
consument-huurders kunnen via Airbnb huurovereenkomsten sluiten ongeacht waar ter wereld zij zich
op dat moment bevinden. Voor zover al relevant, levert de plaats waar Nederlandse consumenten zich
via het platform van Airbnb met het aanbod van de verhuurders akkoord verklaren geen plaats van
uitvoering in Nederland op. Hetzelfde geldt voor het gegeven dat Airbnb evenementen voor
Nederlandse verhuurders organiseert, nu SMC alleen consument-huurders vertegenwoordigt die via
Airbnb van verhuurders uit willekeurig welk land hebben gehuurd. Dat de website van Airbnb voor
Nederlandse consument-huurders in de Nederlandse taal is gesteld en Airbnb op de Nederlandse markt
gerichte (promotie)activiteiten verricht, maakt evenmin dat de plaats van daadwerkelijke uitvoering
van de bemiddelende dienst van Airbnb hoofdzakelijk in Nederland is gelegen. Uit het feit dat Airbnb
niet alleen werknemers in Ierland heeft maar ook lokaal (waaronder in Nederland) een gering aantal
werknemers in dienst heeft, volgt mede gezien de hiervoor genoemde omstandigheden hooguit dat de
plaats van daadwerkelijke uitvoering in verschillende landen is gelegen maar niet dat de diensten
hoofdzakelijk in Nederland worden verricht. Ten overvloede zij nog opgemerkt dat de (hoofd)dienst
van Airbnb ten opzichte van de consumenten wier belangen SMC wenst te behartigen, niet bestaat in
de ter beschikkingstelling van door die consumenten af te nemen en te exploiteren (maat)software,
zodat niet op die grond een forum is gegeven in hun (woon)plaats waar zulke (maat)software wordt
opgevraagd en gebruikt (vgl. HvJEU 28 november 2014, ECLI:EU:C:2024:985, Variussystems).
Voor zover moet worden geoordeeld dat het internationale karakter van de dienstverlening
meebrengt dat op deze grondslag geen plaats van uitvoering kan worden bepaald, is zoals onder 2.12
overwogen de woonplaats van de dienstverrichter beslissend. Die ligt in Ierland, zodat ook in dat geval
geen bevoegdheid van de Nederlandse rechter is gegeven. Grief 1 faalt derhalve.
Forumkeuze in algemene voorwaarden en collectieve actie
Onder grief 2 beroept SMC zich op de tussen consumenten en Airbnb overeengekomen forumkeuze
die is neergelegd in artikel 22 van de gebruikersvoorwaarden. Volgens dit beding kan de als
consument met Airbnb contracterende wederpartij zijn eventuele vorderingen tegen Airbnb (onder
meer) aanhangig maken voor het bevoegde gerecht van zijn eigen woonplaats.
Volgens SMC is niet doorslaggevend dat SMC de forumkeuze niet zelf is overeengekomen en zij niet
zelf als consument kan worden aangemerkt. Hoewel SMC de formele procespartij is, gelden de
gedupeerde consumenten als de materiële procespartij en zijn ook gebonden aan een eventuele
uitspraak in de onderhavige procedure. SMC zou dan ook moeten worden gelijkgesteld met een
consument in de zin van art. 22 van de gebruikersvoorwaarden. De Nederlandse rechter is door middel
van die forumkeuze op grond van art. 25 Brussel 1-Bis Verordening bevoegd, aldus nog steeds SMC.
Airbnb heeft betwist dat de Nederlandse rechter ten aanzien van de vorderingen van SMC bevoegd
zou zijn op grond van het in de overeenkomsten tussen de huurders en Airbnb opgenomen
forumkeuzebeding. Volgens dat beding kan alleen een consument zijn eventuele vorderingen tegen
Airbnb instellen bij de rechter van zijn woonplaats. SMC is geen consument en is geen partij bij de
door met Airbnb gesloten overeenkomsten. Aan SMC zijn geen vorderingen overgedragen, wat ook in
strijd zou zijn geweest met het in art. 23.4 van de gebruikersvoorwaarden opgenomen cessieverbod.
Het forumkeuzebeding strekt er niet toe dat derden zoals SMC daarop een beroep kunnen doen. Het
forumkeuzebeding sluit aan bij art. 18 Verordening Brussel I-bis, dat voor vorderingen van een partij
die niet zelf consument is geen bevoegdheid schept, aldus nog steeds Airbnb.
Het hof stelt voorop dat art. 25 Brussel I-bis Verordening een regeling geeft voor het door partijen
[curs. hof] aangewezen bevoegde gerecht. De regeling voor het forumkeuzebeding vormt een
bevestiging van de partijautonomie (HvJEG 24 juni 1986, ECLI:EU:C:1986:255). Vast staat dat SMC
geen partij is bij de door de consumenten met Airbnb gesloten overeenkomsten. SMC wenst als
behartiger van de belangen van consumenten die met Airbnb hebben gecontracteerd een collectieve
2.22
2.23
2.24
2.25
2.26
rechtsvordering als bedoeld in art. 3:305a BW in te stellen. Haar procesbevoegdheid is daarmee
uitsluitend gebaseerd op de wet en niet op een cessie van de vorderingen of op contractsoverneming.
Gelet op de bewoordingen van het forumkeuzebeding, dat aan de consumer een forum in diens
woonplaats biedt, en het in diezelfde voorwaarden opgenomen cessieverbod in art. 23.4 van de
gebruikersvoorwaarden, is ook geen sprake van een overeenkomst en/of forumkeuzebeding ten gunste
van een derde. SMC kan derhalve rechtstreeks noch als begunstigde derde een beroep doen op het in
de gebruikersvoorwaarden opgenomen forumkeuzebeding. De grief faalt.
Art. 7 lid 2 Verordening Brussel I-bis Verordening
Met grief 3 voert SMC, tot slot, aan dat de Nederlandse rechter internationaal bevoegd is op grond
van art. 7 lid 2 Brussel I-bis Verordening. Volgens SMC heeft Airbnb onrechtmatig gehandeld door
onredelijk bezwarende en onwettige bedingen in haar algemene voorwaarden op te nemen en kan
daarmee worden opgeroepen voor het gerecht van de plaats waar het schadebrengend feit zich heeft
voorgedaan of zich kan voordoen. Volgens SMC is sprake van een verbintenis uit onrechtmatige daad
bestaand in de schending van een wettelijke plicht. Voor de beoordeling of van een dergelijke
schending sprake is, is niet noodzakelijk de inhoud van de overeenkomst te onderzoeken. Zowel het
Handlungs- als het Erfolgsort zijn in Nederland gelegen, aldus SMC. Airbnb heeft het voorgaande
betwist.
Het in art. 7 lid 2 Brussel I-bis Verordening gebruikte begrip verbintenis uit onrechtmatige daad moet
autonoom worden uitgelegd en omvat elke rechtsvordering die beoogt de aansprakelijkheid van een
verweerder in het geding te brengen en die geen verband houdt met een “verbintenis uit
overeenkomst” in de zin van art. 7 lid 1 sub a Brussel I-bis Verordening (vgl. HvJEG 27 september
1988, ECLI:EU:C:1988:459, Kalfelis/Schröder, punt 18). Wanneer de eiser zich beroept op regels
inzake onrechtmatige daad, te weten de schending van een wettelijke verplichting, en het niet
noodzakelijk is om de inhoud van de met de verweerder gesloten overeenkomst te onderzoeken om te
bepalen of de aan hem verweten gedraging geoorloofd dan wel ongeoorloofd is, vloeit de grond voor
de vordering voort uit onrechtmatige daad in de zin van art. 7 lid 2 Brussel I-bis Verordening
aangezien die verplichting los van de overeenkomst op verweerder rust (HvJEU 24 november 2020,
ECLI:EU:C:2020:950, Wikingerhof, punt 33).
Zoals hiervoor onder 2.9 is geoordeeld, betreffen de vorderingen van SMC “verbintenissen uit
overeenkomst” en is uitlegging van de overeenkomst noodzakelijk om te bepalen of Airbnb de
verweten gedraging het in tweezijdig in rekening brengen van een servicefee geoorloofd dan wel
ongeoorloofd is in verband met de bij de totstandkoming van de overeenkomst al dan niet van de
huurder verkregen toestemming. Daarmee is uitgesloten dat de vorderingen “verbintenissen uit
onrechtmatige daad” betreffen (ECLI:EU:C:2014:148, Brogsitter, punt 27). De Nederlandse rechter is
dus ook niet krachtens art. 7 lid 2 Brussel I-bis Verordening internationaal bevoegd van de vorderingen
van SMC kennis te nemen. De grief faalt derhalve.
Dossier bevat geen aanknopingspunten voor andere bevoegdheidsgronden
Partijen hebben geen beroep gedaan op andere (alternatieve) bevoegdheidsgronden en het dossier
bevat daarvoor ook geen aanknopingspunten. De slotsom is dat de Nederlandse rechter niet bevoegd
is van de vorderingen van SMC jegens Airbnb kennis te nemen, zodat het (gelijkluidende) vonnis zal
worden bekrachtigd.
Conclusie en proceskosten
De conclusie is dat het hoger beroep van SMC niet slaagt. Daarom zal het hof het vonnis
bekrachtigen. Het hof zal SMC als de in het ongelijk gestelde partij veroordelen in de proceskosten van
het hoger beroep.
Het hof:
- bekrachtigt het vonnis van 21 juni 2023 van de rechtbank Den Haag;
- veroordeelt SMC in de kosten van het hoger beroep, aan de zijde van Airbnb begroot op 783,- voor
verschotten en 1.821,- (1,5 punt x tarief II) voor salaris van de advocaat, alsmede 178,- aan nasalaris, te
verhogen met 92,- indien niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan dit arrest is voldaan en
vervolgens betekening van dit arrest heeft plaatsgevonden, een en ander vermeerderd met de wettelijke
rente vanaf veertien dagen na vandaag, respectievelijk, wat het bedrag van 92,- betreft, na de datum van
betekening;
- verklaart dit arrest uitvoerbaar bij voorraad;
- wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. B.J. Lenselink, M.Y. Bonneur en A.J. Berends en in het openbaar
uitgesproken op 27 mei 2025 in aanwezigheid van de griffier.
3 Beslissing