Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 22ας Ιανουαρίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρα 259, 260 και 279 ΣΛΕΕ – Εκτέλεση από κράτος μέλος διάταξης της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου η οποία επιβάλλει προσωρινά μέτρα – Υποχρέωση καταβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής μέχρι την εκτέλεση της διάταξης – Μη λήψη των αναγκαίων μέτρων για τη συμμόρφωση προς τη διάταξη και μη καταβολή της χρηματικής ποινής – Διαγραφή της υπόθεσης επί της ουσίας – Είσπραξη με συμψηφισμό των απαιτήσεων που απορρέουν από τη μη καταβολή της χρηματικής ποινής – Προσφυγή ακυρώσεως »
Στην υπόθεση C‑554/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 14 Αυγούστου 2024,
Δημοκρατία της Πολωνίας, εκπροσωπούμενη από τον B. Majczyna,
αναιρεσείουσα,
όπου ο έτερος διάδικος είναι η:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον J. Estrada de Solà, την K. Herrmann και τον O. Verheecke,
καθής πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, I. Ziemele, A. Kumin, S. Gervasoni και M. Bošnjak, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: J. Kokott
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 10ης Ιουλίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Πολωνίας ζητεί, αφενός, την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Μαΐου 2024, Πολωνία κατά Επιτροπής (T‑200/22 και T‑314/22, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:329), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της κατά των αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 7ης και της 8ης Φεβρουαρίου 2022, της 16ης και της 31ης Μαρτίου 2022 καθώς και της 16ης Μαΐου 2022 (στο εξής από κοινού: επίδικες αποφάσεις), με τις οποίες η Επιτροπή εισέπραξε με συμψηφισμό τα ποσά που η Δημοκρατία της Πολωνίας όφειλε ως ημερήσια χρηματική ποινή επιβληθείσα από την Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, Τσεχική Δημοκρατία κατά Πολωνίας (C‑121/21 R, στο εξής: διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, EU:C:2021:752), και, αφετέρου, την ακύρωση των επίδικων αποφάσεων.
Το νομικό πλαίσιο
Η Συνθήκη ΛΕΕ
2        Το άρθρο 259 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Κάθε κράτος μέλος δύναται να προσφύγει στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν κρίνει ότι άλλο κράτος μέλος έχει παραβεί υποχρέωσή του εκ των Συνθηκών.
Πριν ένα κράτος μέλος ασκήσει προσφυγή κατά άλλου κράτους μέλους, επικαλούμενο παράβαση υποχρεώσεως εκ των Συνθηκών, οφείλει να φέρει το ζήτημα στην Επιτροπή.
Η Επιτροπή διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη επί του θέματος, αφού προηγουμένως παρέχει τη δυνατότητα στα ενδιαφερόμενα κράτη να προβούν κατ’ αντιδικία σε γραπτές ή προφορικές παρατηρήσεις.
Αν η Επιτροπή δεν διατυπώνει γνώμη εντός τριών μηνών από της υποβολής της αιτήσεως, η προσφυγή δύναται να κατατεθεί στο Δικαστήριο και χωρίς τη γνώμη της Επιτροπής.»
3        Το άρθρο 260 ΣΛΕΕ προβλέπει τα εξής:
«1.      Εάν το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαπιστώσει ότι κράτος μέλος έχει παραβεί υποχρέωσή του εκ των Συνθηκών, το κράτος αυτό οφείλει να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου.
2.      Εάν η Επιτροπή κρίνει ότι το συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν έλαβε τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου, μπορεί να προσφύγει στο Δικαστήριο αφού παράσχει στο κράτος αυτό τη δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του. Προσδιορίζει το ύψος του κατ’ αποκοπήν ποσού ή της χρηματικής ποινής που οφείλει να καταβάλει το κράτος μέλος και το οποίο η Επιτροπή κρίνει κατάλληλο για την περίσταση.
Εάν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το συγκεκριμένο κράτος μέλος δεν συμμορφώθηκε με την απόφασή του, μπορεί να του επιβάλει την καταβολή κατ’ αποκοπήν ποσού ή χρηματικής ποινής.
Η διαδικασία αυτή δεν θίγει το άρθρο 259.
[...]»
4        Το άρθρο 279 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Στις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιόν του, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται να διατάσσει τα αναγκαία προσωρινά μέτρα.»
Ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
5        Το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορίζει τα εξής:
«Οι αποφάσεις είναι αιτιολογημένες. [...]»
6        Το άρθρο 39, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει τα εξής:
«Η απόφαση που εκδίδεται από τον πρόεδρο ή από τον αναπληρωτή του έχει προσωρινό χαρακτήρα και ουδόλως προδικάζει την απόφαση του Δικαστηρίου επί της κυρίας υποθέσεως.»
Ο Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου
7        Το άρθρο 147 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Φιλικός διακανονισμός», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Αν, προτού το Δικαστήριο εκδώσει την απόφασή του, οι διάδικοι συμφωνήσουν στη λύση της διαφοράς και γνωστοποιήσουν στο Δικαστήριο ότι παραιτούνται από κάθε αξίωση, ο πρόεδρος διατάσσει τη διαγραφή της υποθέσεως από το πρωτόκολλο και αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 141, λαμβάνοντας, ενδεχομένως, υπόψη τις σχετικές προτάσεις των διαδίκων.»
8        Το άρθρο 160 του Κανονισμού αυτού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αίτηση αναστολής εκτελέσεως ή λήψεως προσωρινών μέτρων», προβλέπει τα ακόλουθα:
«1.      Αίτηση αναστολής εκτελέσεως της πράξεως οργάνου, σύμφωνα με τα άρθρα 278 ΣΛΕΕ και 157 ΣΕΚΑΕ, είναι παραδεκτή μόνον αν ο αιτών προσέβαλε την πράξη αυτή με προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου.
2.      Αίτηση για άλλα προσωρινά μέτρα μεταξύ αυτών που προβλέπονται στο άρθρο 279 ΣΛΕΕ είναι παραδεκτή μόνον αν προέρχεται από διάδικο σε υπόθεση ήδη εκκρεμή ενώπιον του Δικαστηρίου και αφορά την υπόθεση αυτή.
3.      Οι αιτήσεις που προβλέπονται στις προηγούμενες παραγράφους προσδιορίζουν το αντικείμενο της διαφοράς, τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως, τη λήψη του προσωρινού μέτρου το οποίο ζητείται.
[...]»
9        Το άρθρο 162 του εν λόγω Κανονισμού ορίζει τα εξής:
«1.       Απόφαση επί της αιτήσεως λαμβάνεται με αιτιολογημένη διάταξη που δεν υπόκειται σε ένδικο μέσο. Η διάταξη αυτή επιδίδεται αμέσως στους διαδίκους.
2.      Η εκτέλεση της διατάξεως μπορεί να εξαρτηθεί από εγγυοδοσία του αιτούντος, το ποσό και οι όροι της οποίας καθορίζονται ανάλογα με τις περιστάσεις.
3.      Η διάταξη μπορεί να καθορίζει ημερομηνία, μετά την πάροδο της οποίας το μέτρο παύει να ισχύει. Στην αντίθετη περίπτωση το μέτρο παύει να ισχύει από τη δημοσίευση της αποφάσεως με την οποία τερματίζεται η δίκη.
4.      Η διάταξη έχει προσωρινό μόνο χαρακτήρα και ουδόλως προδικάζει την κρίση του Δικαστηρίου επί της κύριας υποθέσεως.»
10      Το άρθρο 163 του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει τα εξής:
«Κατόπιν αιτήσεως διαδίκου, η διάταξη μπορεί οποτεδήποτε να μεταρρυθμιστεί ή να ανακληθεί λόγω μεταβολής των περιστάσεων.»
Το ιστορικό της διαφοράς
11      Στις 26 Φεβρουαρίου 2021 η Τσεχική Δημοκρατία άσκησε προσφυγή δυνάμει του άρθρου 259 ΣΛΕΕ με αίτημα να διαπιστωθεί ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπείχε από το δίκαιο της Ένωσης λόγω της επέκτασης και παράτασης των δραστηριοτήτων εξόρυξης λιγνίτη στο υπαίθριο ορυχείο του Turów (Πολωνία), το οποίο βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Τσεχική Δημοκρατία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (υπόθεση C‑121/21).
12      Παράλληλα, η Τσεχική Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ ζητώντας να υποχρεωθεί η Δημοκρατία της Πολωνίας, εν αναμονή της απόφασης του Δικαστηρίου επί της ουσίας της υπόθεσης, να παύσει αμέσως τις δραστηριότητες εξόρυξης λιγνίτη στο ορυχείο του Turów.
13      Με διάταξη της 21ης Μαΐου 2021, Τσεχική Δημοκρατία κατά Πολωνίας (C‑121/21 R, στο εξής: διάταξη της 21ης Μαΐου 2021, EU:C:2021:420), η Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου δέχθηκε την ως άνω αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και διέταξε τη Δημοκρατία της Πολωνίας να παύσει τις δραστηριότητες εξόρυξης στο εν λόγω ορυχείο, αμέσως και έως την έκδοση της απόφασης με την οποία θα περατωνόταν η δίκη στην υπόθεση C‑121/21.
14      Στις 7 Ιουνίου 2021 η Τσεχική Δημοκρατία, θεωρώντας ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν είχε συμμορφωθεί προς τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021, υπέβαλε νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, ζητώντας να υποχρεωθεί το εν λόγω κράτος μέλος να καταβάλλει στον προϋπολογισμό της Ένωσης ημερήσια χρηματική ποινή ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ μέχρις ότου συμμορφωθεί προς τη διάταξη αυτή.
15      Στις 29 Ιουνίου 2021 η Δημοκρατία της Πολωνίας υπέβαλε αίτηση, δυνάμει του άρθρου 163 του Κανονισμού Διαδικασίας, ζητώντας την ανάκληση της διάταξης της 21ης Μαΐου 2021.
16      Με διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, η Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου, αφενός, απέρριψε την αίτηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας περί ανάκλησης της διάταξης της 21ης Μαΐου 2021 και, αφετέρου, υποχρέωσε το εν λόγω κράτος μέλος να καταβάλλει στην Επιτροπή ημερήσια χρηματική ποινή ύψους 500 000 ευρώ, από την ημερομηνία κοινοποίησης της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 και μέχρις ότου το κράτος μέλος αυτό συμμορφωθεί προς τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021.
17      Στις 19 Οκτωβρίου 2021 η Επιτροπή ζήτησε από τις πολωνικές αρχές να παράσχουν αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την παύση των δραστηριοτήτων εξόρυξης λιγνίτη στο ορυχείο του Turów. Δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν προσκόμισε τέτοια αποδεικτικά στοιχεία, η Επιτροπή, μεταξύ της 5ης Νοεμβρίου 2021 και της 8ης Μαρτίου 2022, απέστειλε στο εν λόγω κράτος μέλος αιτήσεις πληρωμής των ποσών που οφείλονταν ως ημερήσια χρηματική ποινή κατά τη λήξη κάθε περιόδου τριάντα ημερολογιακών ημερών.
18      Στις 3 Φεβρουαρίου 2022 η Τσεχική Δημοκρατία και η Δημοκρατία της Πολωνίας συνήψαν συμφωνία για την επίλυση της διαφοράς στην υπόθεση C‑121/21 (στο εξής: συμφωνία φιλικού διακανονισμού).
19      Στις 4 Φεβρουαρίου 2022 τα δύο κράτη μέλη ενημέρωσαν το Δικαστήριο ότι, κατόπιν της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού, παραιτούνταν από κάθε αξίωση στην υπόθεση C‑121/21 και οι πολωνικές αρχές ζήτησαν από την Επιτροπή να θέσει τέλος στη διαδικασία εκτέλεσης των χρηματικών ποινών που είχαν επιβληθεί με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021.
20      Με διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2022, Τσεχική Δημοκρατία κατά Πολωνίας (Ορυχείο του
Turów) (C‑121/21, στο εξής: διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2022, EU:C:2022:82), η υπόθεση C‑121/21 διαγράφηκε από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου.
21      Την ίδια ημερομηνία η Δημοκρατία της Πολωνίας υπέβαλε αίτηση, δυνάμει του άρθρου 163 του Κανονισμού Διαδικασίας, ζητώντας την ανάκληση της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021.
22      Στις 11 Φεβρουαρίου 2022 οι πολωνικές αρχές ζήτησαν εκ νέου από την Επιτροπή να θέσει τέλος στη διαδικασία εκτέλεσης των χρηματικών ποινών τις οποίες είχε επιβάλει το Δικαστήριο με την εν λόγω διάταξη.
23      Στις 22 Φεβρουαρίου 2022 η Επιτροπή απάντησε στα από 4 και 11 Φεβρουαρίου 2022 έγγραφα της Δημοκρατίας της Πολωνίας επισημαίνοντας ότι, ενόσω η διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 δεν είχε «εξαφανισθεί», σκόπευε να συνεχίσει την είσπραξη των ποσών που οφείλονταν την 3η Φεβρουαρίου 2022.
24      Με διάταξη της 19ης Μαΐου 2022, Τσεχική Δημοκρατία κατά Πολωνίας (Ορυχείο του
Turów) (C‑121/21 R-RAP, στο εξής: διάταξη της 19ης Μαΐου 2022, EU:C:2022:408), ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου απέρριψε την αίτηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας περί ανάκλησης της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021. Η σκέψη 26 της διάταξης αυτής έχει ως εξής: «[κ]ατά συνέπεια, εν προκειμένω, από τις 4 Φεβρουαρίου 2022, ημερομηνία εκδόσεως της διατάξεως του Προέδρου του Δικαστηρίου, Τσεχική Δημοκρατία κατά Πολωνίας (Ορυχείο του Turów) (C‑121/21, [...] EU:C:2022:82), με την οποία διαγράφηκε η υπόθεση C‑121/21 από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν υποχρεούται πλέον σε άμεση παύση των δραστηριοτήτων εξόρυξης λιγνίτη στο ορυχείο του Turów. Ομοίως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι από την ανωτέρω ημερομηνία παύει να υφίσταται η υποχρέωση του εν λόγω κράτους μέλους να καταβάλλει στην Επιτροπή χρηματική ποινή ύψους 500 000 ευρώ ημερησίως μέχρι την παύση των εν λόγω δραστηριοτήτων.»
25      Η Επιτροπή, αφού απηύθυνε προς τη Δημοκρατία της Πολωνίας όχληση προς πληρωμή των οφειλόμενων στις 3 Φεβρουαρίου 2022 ποσών εντόκως και επισήμανε ότι, σε περίπτωση μη καταβολής, θα προέβαινε στην είσπραξη των εν λόγω ποσών με συμψηφισμό, δυνάμει του άρθρου 101, παράγραφος 1, και του άρθρου 102 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1, στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός), αποφάσισε να προβεί στον συμψηφισμό των ποσών που οφείλονταν ως χρηματική ποινή επιβληθείσα από το Δικαστήριο με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021. Με τις αποφάσεις της 7ης και της 8ης Φεβρουαρίου 2022 καθώς και της 16ης και της 31ης Μαρτίου 2022, προέβη σε συμψηφισμό των ποσών που οφείλονταν για το χρονικό διάστημα μεταξύ της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 και της 17ης Ιανουαρίου 2022 και, με την απόφαση της 16ης Μαΐου 2022, προέβη σε συμψηφισμό των ποσών που οφείλονταν για το χρονικό διάστημα από τις 18 Ιανουαρίου 2022 έως και τις 3 Φεβρουαρίου 2022. Το ποσό το οποίο εισπράχθηκε με συμψηφισμό κατά τα ανωτέρω ανερχόταν, κατά κεφάλαιο, σε περίπου 68 500 000 ευρώ.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
26      Με δικόγραφα που πρωτοκολλήθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Απριλίου και στις 25 Μαΐου 2022 αντίστοιχα, η Δημοκρατία της Πολωνίας άσκησε δύο προσφυγές δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση, αφενός, των αποφάσεων της 7ης και της 8ης Φεβρουαρίου 2022 καθώς και της 16ης και της 31ης Μαρτίου 2022 και, αφετέρου, της απόφασης της 16ης Μαΐου 2022.
27      Προς στήριξη των προσφυγών ακυρώσεως τις οποίες άσκησε, η Δημοκρατία της Πολωνίας προέβαλε δύο πανομοιότυπους λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορούσε παράβαση του άρθρου 101, παράγραφος 1, και του άρθρου 102 του δημοσιονομικού κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 98 του κανονισμού αυτού, και ο δεύτερος παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ, καθώς και του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
28      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους δύο αυτούς λόγους ακυρώσεως ως αβάσιμους και, ως εκ τούτου, απέρριψε τις προσφυγές στο σύνολό τους.
29      Όσον αφορά, ειδικότερα, τις συνέπειες της διαγραφής της υπόθεσης C‑121/21 επί της ημερήσιας χρηματικής ποινής που επιβλήθηκε στη Δημοκρατία της Πολωνίας, το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, επισήμανε, εν συνόψει, ότι, κατ’ αρχάς, η διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2022 δεν περιείχε καμία αναφορά ούτε στα προσωρινά μέτρα που διατάχθηκαν με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 ούτε στην εν λόγω ημερήσια χρηματική ποινή που επιβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, περαιτέρω δε, η αίτηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας περί ανάκλησης της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 απορρίφθηκε με τη διάταξη της 19ης Μαΐου 2022 και, τέλος, από τη σκέψη 26 της τελευταίας αυτής διάταξης προέκυπτε ρητώς ότι η υποχρέωση της Δημοκρατίας της Πολωνίας να καταβάλλει στην Επιτροπή χρηματική ποινή ύψους 500 000 ευρώ ημερησίως μέχρι την παύση των δραστηριοτήτων εξόρυξης λιγνίτη στο ορυχείο του Turów έπρεπε να θεωρηθεί ότι έπαυσε να ισχύει από τις 4 Φεβρουαρίου 2022 και, επομένως, η εν λόγω χρηματική ποινή έπαυσε να παράγει αποτελέσματα από την ημερομηνία αυτή.
30      Στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η εν λόγω χρηματική ποινή κατέπιπτε πράγματι κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας επίδοσης της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 και της ημερομηνίας διαγραφής της υπόθεσης C‑121/21 από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου και, στη σκέψη 42 της ίδιας απόφασης, έκρινε, εν συνόψει, ότι, μολονότι η διαγραφή της υπόθεσης αυτής επηρέασε, βεβαίως, την κατάπτωση της χρηματικής ποινής, δεν είχε εντούτοις ως αποτέλεσμα την απόσβεση της υποχρέωσης της Δημοκρατίας της Πολωνίας να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό της χρηματικής ποινής, δεδομένου ότι τυχόν αντίθετο συμπέρασμα θα υπονόμευε τον σκοπό της ημερήσιας χρηματικής ποινής, δηλαδή τη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου που κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 ΣΕΕ.
31      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα επιχειρήματα που προέβαλε η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν ήταν ικανά να κλονίσουν το ανωτέρω συμπέρασμα.
32      Πρώτον, υπενθύμισε, στη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 δεν υπέκειτο σε αναίρεση και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να εξαφανισθεί αναδρομικώς.
33      Δεύτερον, απαντώντας στο επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι τα περισσότερα εθνικά νομικά συστήματα προβλέπουν ότι τα ασφαλιστικά μέτρα που διατάσσονται παύουν αναδρομικώς να παράγουν αποτελέσματα όταν η κύρια δίκη καθίσταται άνευ αντικειμένου, έκρινε ότι η παραπομπή στους εθνικούς δικονομικούς κανόνες δεν ασκεί επιρροή, καθώς, εν προκειμένω, η νομιμότητα των επίδικων αποφάσεων έπρεπε να εξεταστεί αποκλειστικώς υπό το πρίσμα των κανόνων του δικαίου της Ένωσης. Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, όπως παραδέχθηκε και το εν λόγω κράτος μέλος, οι δικονομικοί κανόνες των κρατών μελών δεν είναι δεσμευτικοί για τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης και, στη σκέψη 46 της ίδιας απόφασης, ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι σε ορισμένα εθνικά νομικά συστήματα τα ασφαλιστικά μέτρα που διατάσσονται εν αναμονή της έκδοσης οριστικής απόφασης παύουν αναδρομικώς να παράγουν αποτελέσματα όταν η κύρια δίκη καθίσταται άνευ αντικειμένου, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι οι εν λόγω δικονομικοί κανόνες αποτελούν μέρος των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών και θα μπορούσαν, ως εκ τούτου, να αποτελέσουν μέρος της έννομης τάξης της Ένωσης ως πηγή δικαίου.
34      Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την επιχειρηματολογία κατά την οποία η συνέχιση της εκτέλεσης της ημερήσιας χρηματικής ποινής, παρά τη διαγραφή της υπόθεσης C‑121/21, βαίνει πέραν του επιδιωκόμενου με την εν λόγω χρηματική ποινή σκοπού, ο οποίος συνίσταται, αποκλειστικώς, στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της απόφασης επί της ουσίας. Επ’ αυτού, διαπίστωσε ότι, εν προκειμένω, η ημερήσια χρηματική ποινή που επιβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ δεν αποσκοπούσε μόνο στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της απόφασης επί της ουσίας, αλλά είχε επίσης ως σκοπό τη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς τα προσωρινά μέτρα που επιβλήθηκαν με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 και την αποτροπή του ενδεχομένου να επιχειρήσει η Δημοκρατία της Πολωνίας να καθυστερήσει τη συμμόρφωσή της προς τη διάταξη αυτή. Στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε, εν συνόψει, ότι η επιχειρηματολογία της Δημοκρατίας της Πολωνίας δεν μπορούσε να γίνει δεκτή, διότι θα καθιστούσε κενό περιεχομένου τον μηχανισμό της χρηματικής ποινής που επιβάλλεται δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, καθώς θα κατέληγε στο να επιτρέπεται στον υπόχρεο διάδικο να παραβαίνει εσκεμμένως την υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα προσωρινά μέτρα που διατάχθηκαν κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων μέχρι την περάτωση της διαδικασίας επί της ουσίας, πράγμα που θα υπονόμευε την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης.
35      Δεδομένου ότι ούτε τα άλλα δύο επιχειρήματα που προέβαλε η Δημοκρατία της Πολωνίας όσον αφορά τις συνέπειες της διαγραφής της υπόθεσης C‑121/21 έγιναν δεκτά από το Γενικό Δικαστήριο, το τελευταίο έκρινε, στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή δεν παρέβη τα άρθρα 101 και 102 του δημοσιονομικού κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 98 του κανονισμού αυτού.
Τα αιτήματα των διαδίκων στην αναιρετική διαδικασία
36      Με την αίτηση αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Πολωνίας ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της·
–        να ακυρώσει τις επίδικες αποφάσεις·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας.
37      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως προδήλως αβάσιμη και
–        να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
38      Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Πολωνίας προβάλλει δύο λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 279 ΣΛΕΕ και ο δεύτερος παράβαση του άρθρου 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 279 ΣΛΕΕ
39      Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Δημοκρατία της Πολωνίας αποτελείται από τέσσερα σκέλη. Στο μέτρο που τα επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου σκέλους αλληλεπικαλύπτονται, τα σκέλη αυτά πρέπει να εξεταστούν από κοινού.
Επί του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
40      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Πολωνίας προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι ερμήνευσε εσφαλμένως την αρχή του παρεπόμενου και προσωρινού χαρακτήρα της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας και ότι έδωσε προτεραιότητα στην αρχή της αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης έναντι της αρχής της προστασίας των συμφερόντων του διαδίκου που ζήτησε τη λήψη των προσωρινών μέτρων. Συγκεκριμένα, η προσέγγιση που υιοθετήθηκε στις σκέψεις 42 και 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ισοδυναμεί με αναγνώριση αυτοτελούς χαρακτήρα στα προσωρινά μέτρα που συνίστανται στην επιβολή υποχρέωσης καταβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής, καθόσον τα μέτρα αυτά εξυπηρετούν συμφέροντα διαφορετικά από εκείνα για τα οποία διατάσσονται τα «συνήθη» προσωρινά μέτρα. Το άρθρο 279 ΣΛΕΕ, όμως, δεν επιτρέπει τη λήψη προσωρινών μέτρων που έχουν τέτοιου είδους αυτοτελή χαρακτήρα. Δεδομένης της φύσης του, ένα προσωρινό μέτρο που συνίσταται στην επιβολή ημερήσιας χρηματικής ποινής μπορεί να έχει ως σκοπό μόνον αυτόν που απορρέει από το άρθρο 279 ΣΛΕΕ, δηλαδή τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας μιας μελλοντικής απόφασης επί της ουσίας. Ένα προσωρινό μέτρο που συνίσταται στην επιβολή τέτοιας χρηματικής ποινής εξαρτάται επίσης από τον σκοπό της προστασίας των συμφερόντων του διαδίκου που ζήτησε το προσωρινό αυτό μέτρο.
41      Βεβαίως, στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο σκοπός της χρηματικής ποινής ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς τα προσωρινά μέτρα πρέπει να τίθεται σε ισότιμη βάση με τον σκοπό της διασφάλισης της αποτελεσματικότητας της απόφασης επί της ουσίας. Ωστόσο, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο κατόπιν της συλλογιστικής του έχει διαφορετικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε τον πρώτο από τους σκοπούς αυτούς έναντι του δεύτερου. Κατά τη Δημοκρατία της Πολωνίας, όταν μια διάταξη με την οποία διατάσσονται «κύρια» προσωρινά μέτρα καθίσταται άνευ αντικειμένου λόγω της διαγραφής της υπόθεσης με την οποία συνδέεται η διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων, το «παρεπόμενο» προσωρινό μέτρο, εν προκειμένω η επιβολή ημερήσιας χρηματικής ποινής, καθίσταται επίσης άνευ αντικειμένου. Επομένως, η εξάλειψη του λόγου για τον οποίο διατάχθηκαν τα προσωρινά μέτρα εξαλείφει κάθε δικαιολογία για τη συνέχιση της εκτέλεσής τους.
42      Η αρχή της αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης, η οποία, σύμφωνα με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, περιβάλλει τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, δηλαδή ένα δευτερεύον στοιχείο σε σχέση με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 με την οποία διατάχθηκαν τα κύρια προσωρινά μέτρα, τα οποία συνίσταντο στην άμεση παύση των δραστηριοτήτων εξόρυξης λιγνίτη στο ορυχείο του Turów, δεν μπορεί να υπερισχύσει της γενικής αρχής στην οποία στηρίζονται τα μέτρα που ελήφθησαν βάσει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, δηλαδή της αρχής του προσωρινού και παρεπόμενου χαρακτήρα των μέτρων αυτών σε σχέση με την επίλυση της υπόθεσης επί της ουσίας. Στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε την πρωταρχική λειτουργία των προσωρινών μέτρων, η οποία βασίζεται στην αρχή του παρεπόμενου και προσωρινού χαρακτήρα της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας.
43      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Δημοκρατία της Πολωνίας προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραβίασε την αρχή του προσωρινού και παρεπόμενου χαρακτήρα των μέτρων που διατάχθηκαν βάσει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, δεχόμενο ερμηνεία η οποία εμποδίζει έναν διάδικο να αποκατασταθεί στα περιουσιακά του δικαιώματα κατά το πέρας της διαδικασίας επί της ουσίας.
44      Επ’ αυτού, η Δημοκρατία της Πολωνίας υποστηρίζει, αφενός, ότι από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ζημία οικονομικής φύσεως δεν μπορεί, πλην εξαιρετικών περιστάσεων, να θεωρηθεί ανεπανόρθωτη ή έστω δυσχερώς επανορθώσιμη, εφόσον, κατά κανόνα, είναι δυνατόν να καταβληθεί μεταγενέστερα χρηματικό αντιστάθμισμα γι’ αυτήν. Εναπόκειται στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων να κρίνει αν ένας διάδικος μπορεί να αποκατασταθεί στα περιουσιακά του δικαιώματα κατά το πέρας της διαδικασίας επί της ουσίας και είναι δυνατόν, σύμφωνα με το άρθρο 162, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, να εξαρτηθεί η εκτέλεση της διάταξης περί επιβολής προσωρινών μέτρων από εγγυοδοσία του αιτούντος. Η δυνατότητα αυτή έχει ως σκοπό να διασφαλίσει ότι ο καθού θα μπορεί να αποκατασταθεί στα περιουσιακά του δικαιώματα εφόσον δικαιωθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας επί της ουσίας. Η προσέγγιση, όμως, που ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ισοδυναμεί με χαρακτηρισμό της επιβληθείσας ημερήσιας χρηματικής ποινής ως μη αναστρέψιμης.
45      Η Δημοκρατία της Πολωνίας υποστηρίζει, αφετέρου, ότι η εκτίμηση στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία η διαγραφή της υπόθεσης στο πλαίσιο της διαδικασίας επί της ουσίας δεν έχει ως αποτέλεσμα τον ex tunc τερματισμό των προσωρινών μέτρων που συνίστανται στην υποχρέωση καταβολής χρηματικής ποινής, δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στο άρθρο 279 ΣΛΕΕ. Η συνέχιση της εκτέλεσης της υποχρέωσης αυτής εξουδετερώνει τα αποτελέσματα της περάτωσης της διαδικασίας κατόπιν της διαγραφής της υπόθεσης επί της ουσίας από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου. Η ερμηνεία που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν καθιστά δυνατή την άρση των αποτελεσμάτων των προσωρινών μέτρων και διαιωνίζει τα αρνητικά αποτελέσματά τους για τον υπόχρεο διάδικο, ανεξαρτήτως της τύχης της υπόθεσης επί της ουσίας. Μια τέτοια ερμηνεία έχει ως συνέπεια ότι οι απαιτήσεις που γεννώνται από την υποχρέωση καταβολής της επίμαχης εν προκειμένω ημερήσιας χρηματικής ποινής δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο μέτρου επιστροφής και, ειδικότερα, αγωγής αποζημιώσεως.
46      Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο βάλλει κατά των σκέψεων 47 και 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Δημοκρατία της Πολωνίας ισχυρίζεται ότι το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε ερμηνεία του άρθρου 279 ΣΛΕΕ η οποία μετατρέπει ένα προσωρινό μέτρο που συνίσταται στην υποχρέωση καταβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής σε αυτοτελές μέτρο που έχει τον χαρακτήρα κύρωσης. Το άρθρο 279 ΣΛΕΕ, όμως, δεν παρέχει στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων την εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις. Εφόσον είναι προφανές ότι η εκτέλεση υποχρέωσης απορρέουσας από διάταξη ασφαλιστικών μέτρων η οποία κατέστη άνευ αντικειμένου δεν μπορεί πλέον να επιδιώκει σκοπό πρόληψης, η εκτέλεση αυτή έχει προδήλως κατασταλτικό σκοπό συνιστάμενο στην επιβολή κυρώσεων στον υπόχρεο διάδικο για τη μη συμμόρφωση προς την εν λόγω υποχρέωση.
47      Εξάλλου, ο σκοπός της διασφάλισης της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, ο οποίος είναι σύμφυτος με την αρχή του κράτους δικαίου που κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 ΣΕΕ και ο οποίος μνημονεύεται στις σκέψεις 32 και 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ερμηνεία του άρθρου 279 ΣΛΕΕ στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, δεδομένου ότι ο σκοπός αυτός θα μπορούσε να επιδιωχθεί αποτελεσματικά στο πλαίσιο διαδικασίας επί παραβάσει κινηθείσας δυνάμει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ και να υλοποιηθεί μέσω των κυρώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 260, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.
48      Η Επιτροπή θεωρεί ότι τα τρία αυτά σκέλη του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμα και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθούν.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
49      Υπενθυμίζεται ότι η επαπειλούμενη επιβολή χρηματικής ποινής, ως μέσο για να υποχρεωθεί κράτος μέλος να συμμορφωθεί προς τα διαταχθέντα από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων προσωρινά μέτρα, αποσκοπεί να διασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 2 ΣΕΕ και η οποία αποτελεί θεμέλιο της Ένωσης (διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 102).
50      Η διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, μολονότι έχει ομολογουμένως περιορισμένη εμβέλεια λόγω του παρεπόμενου χαρακτήρα της σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας και λόγω της προσωρινής φύσης των μέτρων που είναι δυνατόν να ληφθούν στο πλαίσιό της, εντούτοις χαρακτηρίζεται από το εύρος των εξουσιών οι οποίες αναγνωρίζονται στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων ώστε αυτός να μπορεί να διασφαλίσει την πλήρη αποτελεσματικότητα της οριστικής απόφασης (διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 103).
51      Επομένως, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, εφόσον εκτιμά ότι οι περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης επιτάσσουν τη λήψη πρόσθετων μέτρων προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των ζητούμενων προσωρινών μέτρων, είναι, μεταξύ άλλων, αρμόδιος, δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, να προβλέπει την επιβολή χρηματικής ποινής σε κράτος μέλος για την περίπτωση κατά την οποία αυτό δεν συμμορφωθεί προς τα διατασσόμενα προσωρινά μέτρα (διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 104).
52      Πράγματι, η προοπτική επιβολής χρηματικής ποινής σε μια τέτοια περίπτωση, δεδομένου ότι συμβάλλει στο να αποτρέψει το εμπλεκόμενο κράτος μέλος από τυχόν μη συμμόρφωσή του προς τα διαταχθέντα προσωρινά μέτρα, ενισχύει την αποτελεσματικότητά τους και, ως εκ τούτου, διασφαλίζει την πλήρη αποτελεσματικότητα της οριστικής απόφασης, εντασσόμενη κατά τον τρόπο αυτό πλήρως στο πλαίσιο του επιδιωκόμενου με το άρθρο 279 ΣΛΕΕ σκοπού (διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 105).
53      Από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 49 έως 52 της παρούσας απόφασης προκύπτει ότι η επιβολή, από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων, ημερήσιας χρηματικής ποινής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης κράτους μέλους προς κύριο προσωρινό μέτρο που διατάχθηκε κατά του κράτους αυτού πρέπει να θεωρηθεί ως παρεπόμενο προσωρινό μέτρο που αποσκοπεί στη διασφάλιση της πλήρους αποτελεσματικότητας, αφενός, της διάταξης με την οποία επιβλήθηκε το κύριο αυτό προσωρινό μέτρο και, αφετέρου, της οριστικής απόφασης που πρόκειται να εκδοθεί και, επομένως, στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης.
54      Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι, σε διαδικασίες ασφαλιστικών μέτρων, πρέπει να αποδίδεται η ίδια βαρύτητα στην αρχή της αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης και στην αρχή της προστασίας των συμφερόντων του αιτούντος τα προσωρινά μέτρα, επισημαίνεται ότι, βεβαίως, σύμφωνα με το άρθρο 160, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, εναπόκειται πράγματι στον αιτούντα να ζητήσει τα προσωρινά μέτρα που θεωρεί αναγκαία και να αποδείξει ότι πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για τη λήψη τους. Ωστόσο, γεγονός παραμένει ότι, σε υπόθεση όπως αυτή από την οποία ανέκυψε η υπό κρίση διαφορά, η ημερήσια χρηματική ποινή δεν καταβάλλεται στον διάδικο που ζήτησε την επιβολή της και δεν αποσκοπεί στην αποζημίωσή του για τη μη συμμόρφωση του αντιδίκου προς τα κύρια προσωρινά μέτρα που επιβλήθηκαν από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ. Η εν λόγω χρηματική ποινή καταβάλλεται στον προϋπολογισμό της Ένωσης, γεγονός που αποδεικνύει ότι αποσκοπεί στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης προς το γενικό συμφέρον.
55      Εξάλλου, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, εφόσον επιληφθεί σχετικής αίτησης, υποχρεούται να εξασφαλίζει ότι τα μέτρα που προτίθεται να διατάξει είναι αρκούντως αποτελεσματικά για την επίτευξη του σκοπού τους και να λαμβάνει, στο πλαίσιο του ευρέος περιθωρίου εκτίμησης που του παρέχει το άρθρο 279 ΣΛΕΕ, αναλόγως της περίπτωσης ακόμη και αυτεπαγγέλτως, κάθε παρεπόμενο μέτρο με σκοπό να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα των προσωρινών μέτρων που διατάσσει (πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψεις 98 και 99). Ως εκ τούτου, αφ’ ης στιγμής ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων εκδώσει απόφαση περί επιβολής προσωρινού μέτρου, είτε αυτό έχει κύριο είτε παρεπόμενο χαρακτήρα, ο διάδικος που ζήτησε τη λήψη του εν λόγω προσωρινού μέτρου δεν είναι πλέον σε θέση να τροποποιήσει την αίτησή του για το παρελθόν, αλλά μόνο για το μέλλον.
56      Η ερμηνεία κατά την οποία οι διάδικοι μπορούν να προβούν σε ενέργειες σχετικά με προσωρινό μέτρο που έχει ζητηθεί και διαταχθεί δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ μόνο για το μέλλον και όχι για το παρελθόν επιβεβαιώνεται τόσο από το άρθρο 163 όσο και από το άρθρο 162 του Κανονισμού Διαδικασίας.
57      Συγκεκριμένα, όσον αφορά το άρθρο 163 του Κανονισμού Διαδικασίας, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, μια αίτηση που υποβάλλεται δυνάμει της διάταξης αυτής δεν αποσκοπεί στην εκ μέρους του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων αναδρομική εξαφάνιση διάταξης με την οποία διατάχθηκε προσωρινό μέτρο, αλλά μόνο στη μεταρρύθμιση ή στην κατάργησή της, ο δε δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων μπορεί να επανεξετάσει μόνο για το μέλλον μια τέτοια διάταξη, ακόμη και εκτιμώντας εκ νέου, κατά περίπτωση, με βάση τις υφιστάμενες κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασής του περιστάσεις, τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολόγησαν εκ πρώτης όψεως τη λήψη του επίμαχου προσωρινού μέτρου (διάταξη της 19ης Μαΐου 2022, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εφόσον, όμως, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων μπορεί να επανεξετάσει μια τέτοια διάταξη μόνο για το μέλλον, είναι προφανές ότι ούτε οι ενέργειες των διαδίκων, συμπεριλαμβανομένου τυχόν φιλικού διακανονισμού, μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την αναδρομική μεταρρύθμιση, ανάκληση ή εξαφάνιση διάταξης επιβάλλουσας τέτοια προσωρινά μέτρα ή των αποτελεσμάτων της.
58      Όσον αφορά το άρθρο 162 του Κανονισμού Διαδικασίας, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο αυτό, καθόσον προβλέπει ότι οι διατάξεις με τις οποίες διατάσσονται προσωρινά μέτρα «δεν υπόκεινται σε ένδικο μέσο», δεν αφήνει, επίσης, κανένα περιθώριο για ενδεχόμενη αναδρομική μεταρρύθμιση, ανάκληση ή εξαφάνιση των προσωρινών μέτρων που διέταξε ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων.
59      Η ανωτέρω ερμηνεία επιβεβαιώνεται, επιπλέον, από τη νομολογία του Δικαστηρίου, από την οποία προκύπτει ότι, παρά το γεγονός ότι η ημερήσια χρηματική ποινή που επιβάλλεται ως παρεπόμενο προσωρινό μέτρο με μοναδικό σκοπό τη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς τα κύρια προσωρινά μέτρα έχει μη αναστρέψιμο χαρακτήρα, η επιβολή τέτοιας χρηματικής ποινής δεν προδικάζει την απόφαση επί της ουσίας και, επομένως, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 279 ΣΛΕΕ (πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψεις 106 έως 108).
60      Το ότι η επιβολή τέτοιας χρηματικής ποινής από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν προδικάζει την απόφαση επί της ουσίας οφείλεται στο γεγονός ότι το εν λόγω παρεπόμενο προσωρινό μέτρο, δηλαδή η ημερήσια χρηματική ποινή, επιβάλλεται προκειμένου, αφενός, να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση προς τα επίμαχα προσωρινά μέτρα και, αφετέρου, να διαφυλαχθεί η πλήρης αποτελεσματικότητα της οριστικής απόφασης που θα εκδοθεί και να διασφαλιστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο η αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 2 ΣΕΕ και η οποία αποτελεί θεμέλιο της Ένωσης.
61      Επιπλέον, η ερμηνεία που παρατίθεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης δεν αναιρείται από το επιχείρημα ότι τα προσωρινά μέτρα έχουν απλώς παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας. Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 51 και 52 της παρούσας απόφασης, το Δικαστήριο, ενώ έχει αναγνωρίσει ότι η διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ έχει περιορισμένη εμβέλεια λόγω του παρεπόμενου χαρακτήρα της σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας και λόγω της προσωρινής φύσης των μέτρων που είναι δυνατόν να ληφθούν κατά το πέρας της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, εντούτοις έχει κρίνει ότι ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων είναι, μεταξύ άλλων, αρμόδιος, δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, να προβλέπει την επιβολή χρηματικής ποινής σε κράτος μέλος για την περίπτωση κατά την οποία αυτό δεν συμμορφώνεται προς τα διατασσόμενα προσωρινά μέτρα. Το γεγονός ότι τα προσωρινά μέτρα έχουν παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με τη διαδικασία επί της ουσίας δεν εμποδίζει ορισμένα από τα μέτρα αυτά, παρά την εφαρμογή τους κατά τη διάρκεια συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, να παράγουν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα για το χρονικό αυτό διάστημα, καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 162 του Κανονισμού Διαδικασίας και με την επιφύλαξη του άρθρου 163 του εν λόγω Κανονισμού, παράγουν τα αποτελέσματα αυτά μέχρι την ημερομηνία που ορίζεται στη διάταξη με την οποία διατάχθηκαν ή μέχρι τη δημοσίευση της απόφασης με την οποία τερματίζεται η δίκη.
62      Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι, μετά τον φιλικό διακανονισμό που συνήψε με την Τσεχική Δημοκρατία, η διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 με την οποία επιβλήθηκαν τα κύρια προσωρινά μέτρα κατέστη άνευ αντικειμένου, με συνέπεια να μην υπάρχει πλέον ανάγκη διασφάλισης της αποτελεσματικότητας της διάταξης αυτής μέσω της επιβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής και να έχει καταστεί, επομένως, άνευ αντικειμένου και η διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 με την οποία επιβλήθηκε η εν λόγω χρηματική ποινή, αρκεί η διαπίστωση ότι, όπως προκύπτει από τις ανωτέρω εκτιμήσεις, τα αποτελέσματα παρεπόμενου προσωρινού μέτρου μπορούν να αρθούν μόνο για το μέλλον και δεν μπορούν να ανακληθούν ή να μεταρρυθμιστούν αναδρομικώς.
63      Πρέπει να προστεθεί ότι το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι η επιβολή, από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων, χρηματικής ποινής προκειμένου να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση προς τα προσωρινά μέτρα ουδόλως προδικάζει τη μελλοντική απόφαση επί της ουσίας και, ως εκ τούτου, ένα παρεπόμενο μέτρο που συνίσταται στην πρόβλεψη της επιβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης κράτους μέλους προς τα διαταχθέντα εις βάρος του προσωρινά μέτρα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 279 ΣΛΕΕ (πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψεις 107 και 108).
64      Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Δημοκρατία της Πολωνίας, η διατήρηση, παρά τη συμφωνία φιλικού διακανονισμού, της υποχρέωσης καταβολής του οφειλόμενου ποσού της ημερήσιας χρηματικής ποινής, η οποία επιβλήθηκε με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, δεν αντιβαίνει στον σκοπό της εν λόγω χρηματικής ποινής, ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης. Πράγματι, εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, μέχρι τη σύναψη της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού, η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν είχε συμμορφωθεί ούτε προς τα κύρια προσωρινά μέτρα που είχαν επιβληθεί με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 ούτε προς το παρεπόμενο προσωρινό μέτρο που είχε επιβληθεί με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, οπότε δεν είχε επιτευχθεί ο ανωτέρω σκοπός.
65      Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι η προσέγγιση που υιοθέτησε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 47 και 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης έχει ως αποτέλεσμα να προσδίδεται χαρακτήρας κύρωσης στην ημερήσια χρηματική ποινή, ενώ, σύμφωνα με το άρθρο 279 ΣΛΕΕ, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων δεν έχει την εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ημερήσια χρηματική ποινή που επιβάλλεται για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα εντολής απευθυνόμενης σε διάδικο δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κύρωση (διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 102).
66      Δεδομένου ότι η ημερήσια χρηματική ποινή που επιβάλλεται από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή διάταξης περί επιβολής κύριων προσωρινών μέτρων ενισχύει την αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών παροτρύνοντας το οικείο κράτος μέλος να παύσει τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων που υπέχει από την εν λόγω διάταξη, η ανωτέρω χρηματική ποινή διασφαλίζει, από τη στιγμή κατά την οποία επιβάλλεται, την πλήρη αποτελεσματικότητα της οριστικής απόφασης που πρόκειται να εκδοθεί καθώς και την αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου –την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 2 ΣΕΕ και η οποία αποτελεί θεμέλιο της Ένωσης–, και, επομένως, εντάσσεται αναμφισβήτητα στο πλαίσιο του σκοπού του άρθρου 279 ΣΛΕΕ [πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 105, και απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2025, Επιτροπή κατά Πολωνίας (Έλεγχος ultra vires της νομολογίας του Δικαστηρίου – Υπεροχή του δικαίου της Ένωσης), C‑448/23, EU:C:2025:975, σκέψη 130]. Συνεπώς, μια τέτοια ημερήσια χρηματική ποινή έχει προληπτικό και όχι κατασταλτικό χαρακτήρα.
67      Το γεγονός και μόνον ότι, όπως εν προκειμένω, το οικείο κράτος μέλος δεν συμμορφώθηκε ούτε προς τη διάταξη περί επιβολής των κύριων προσωρινών μέτρων ούτε προς τη διάταξη περί επιβολής του παρεπόμενου προσωρινού μέτρου, δηλαδή της καταβολής ημερήσιας χρηματικής ποινής, πριν από την περάτωση της υπόθεσης επί της ουσίας, δεν είναι ικανό να μεταβάλει τον προληπτικό χαρακτήρα της ημερήσιας χρηματικής ποινής που επιβλήθηκε από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 279 ΣΛΕΕ. Πράγματι, οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία θα υπονόμευε την πρακτική αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου παρεπόμενου προσωρινού μέτρου καθόσον θα επέτρεπε στον υπόχρεο διάδικο να επικαλεστεί τη δική του παράλειψη για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του ληφθέντος μέτρου.
68      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, κρίνοντας, στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, εν προκειμένω, η ημερήσια χρηματική ποινή που επιβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ δεν αποσκοπούσε μόνο στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της απόφασης επί της ουσίας, αλλά είχε επίσης ως σκοπό τη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς τα προσωρινά μέτρα που επιβλήθηκαν με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 και την αποτροπή του ενδεχομένου να επιχειρήσει η Δημοκρατία της Πολωνίας να καθυστερήσει τη συμμόρφωσή της προς τη διάταξη αυτή, και, στη σκέψη 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η επιχειρηματολογία της Δημοκρατίας της Πολωνίας δεν μπορούσε να γίνει δεκτή διότι θα καθιστούσε κενό περιεχομένου τον μηχανισμό της χρηματικής ποινής που επιβάλλεται δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο υιοθέτησε ερμηνεία του άρθρου αυτού η οποία είναι σύμφωνη με τη νομολογία του Δικαστηρίου και δεν ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
69      Όσον αφορά το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι το Γενικό Δικαστήριο υιοθέτησε ερμηνεία του άρθρου 279 ΣΛΕΕ η οποία εμποδίζει τον καθού να αποκατασταθεί στα περιουσιακά του δικαιώματα κατά το πέρας της διαδικασίας επί της ουσίας, δεν αμφισβητείται ότι, μετά τη διαγραφή της υπόθεσης επί της ουσίας κατόπιν της συμφωνίας φιλικού διακανονισμού που συνήφθη μεταξύ της Τσεχικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας, η τελευταία δεν μπόρεσε να δικαιωθεί στο πλαίσιο της εν λόγω διαδικασίας.
70      Όσον αφορά, τέλος, το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι ο σκοπός που συνίσταται στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης θα μπορούσε να επιδιωχθεί αποτελεσματικά στο πλαίσιο διαδικασίας επί παραβάσει κινηθείσας δυνάμει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ και να υλοποιηθεί μέσω των κυρώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 260, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μια τέτοια ερμηνεία του συστήματος των μέσων έννομης προστασίας που καθιερώνει το δίκαιο της Ένωσης γενικώς και της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων ειδικώς θα έθιγε τον σκοπό της διαδικασίας αυτής ο οποίος συνίσταται στην εξασφάλιση της συμμόρφωσης του οικείου κράτους μέλους προς τα διαταχθέντα εις βάρος του προσωρινά μέτρα και στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου, την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 2 ΣΕΕ και η οποία αποτελεί θεμέλιο της Ένωσης (πρβλ. διάταξη της 20ής Νοεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑441/17 R, EU:C:2017:877, σκέψη 102).
71      Επομένως, κρίνοντας, στις σκέψεις 32, 42 και 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η υιοθέτηση της προτεινόμενης από τη Δημοκρατία της Πολωνίας προσέγγισης, κατά την οποία, εν προκειμένω, η διαγραφή της υπόθεσης επί της ουσίας είχε ως αποτέλεσμα την απόσβεση της υποχρέωσης του εν λόγω κράτους μέλους να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό της ημερήσιας χρηματικής ποινής που επιβλήθηκε με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021, θα ισοδυναμούσε με παρέκκλιση από τον σκοπό της χρηματικής αυτής ποινής ο οποίος συνίσταται στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, η οποία είναι σύμφυτη με την αρχή του κράτους δικαίου που κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 ΣΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε ερμηνεία του άρθρου 279 ΣΛΕΕ σύμφωνη με τη νομολογία του Δικαστηρίου και δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
72      Συνεπώς, το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.
Επί του τετάρτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
73      Με το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο βάλλει κατά των σκέψεων 40 και 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Δημοκρατία της Πολωνίας προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι ερμήνευσε εσφαλμένως τη διάταξη της 19ης Μαΐου 2022 καθόσον έκρινε, βάσει της διάταξης αυτής, ότι η διαγραφή της υπόθεσης επί της ουσίας δεν είχε ως αποτέλεσμα την απόσβεση της υποχρέωσής της να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό της χρηματικής ποινής. Συγκεκριμένα, η διάταξη της 19ης Μαΐου 2022 δεν αφορούσε τα αναδρομικά αποτελέσματα της παύσης ισχύος των προσωρινών μέτρων και δεν ασκεί επιρροή για την απάντηση στο ερώτημα ποιες συνέπειες είχε η διαγραφή τής επί της ουσίας υπόθεσης στο πλαίσιο της διαδικασίας C‑121/21 επί της υποχρέωσης που επιβλήθηκε στη Δημοκρατία της Πολωνίας να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό της ημερήσιας χρηματικής ποινής για το χρονικό διάστημα πριν από την ημερομηνία διαγραφής της υπόθεσης αυτής από το πρωτόκολλο του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, το εν λόγω κράτος μέλος θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε βασίμως να αντλήσει από τη διάταξη της 19ης Μαΐου 2022 κάποιο στοιχείο που να του παρέχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει το ζήτημα αυτό.
74      Η Επιτροπή φρονεί ότι το συγκεκριμένο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
75      Όσον αφορά το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι, όπως ορθώς ανέφερε η Δημοκρατία της Πολωνίας, στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε ρητώς στη σκέψη 26 της διάταξης της 19ης Μαΐου 2022 και συνήγαγε εξ αυτής ότι η επιβληθείσα με τη διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 ημερήσια χρηματική ποινή «έπαυσε να παράγει αποτελέσματα από τις 4 Φεβρουαρίου 2022». Ωστόσο, στην ίδια σκέψη 40 της εν λόγω απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης, αφενός, ότι η διάταξη της 4ης Φεβρουαρίου 2022 δεν περιείχε καμία αναφορά ούτε στα προσωρινά μέτρα που διατάχθηκαν με τη διάταξη της 21ης Μαΐου 2021 ούτε στην ημερήσια χρηματική ποινή που επιβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ και, αφετέρου, ότι η αίτηση της Δημοκρατίας της Πολωνίας περί ανάκλησης της διάταξης της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 απορρίφθηκε με τη διάταξη της 19ης Μαΐου 2022.
76      Όπως προκύπτει από τη χρήση του συνδέσμου «κατά συνέπεια» στην αρχή της σκέψης 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο, βάσει των τριών διαπιστώσεων που εκτέθηκαν στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και υπομνήσθηκαν στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας απόφασης, έκρινε ότι «η ημερήσια χρηματική ποινή κατέπιπτε πράγματι κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας επιδόσεως της διατάξεως της 20ής Σεπτεμβρίου 2021 [...] και της ημερομηνίας διαγραφής της υποθέσεως C‑121/21 από το πρωτόκολλο».
77      Στο μέτρο, όμως, που η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν αμφισβητεί τη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, επομένως, την περιλαμβανόμενη σε αυτήν ενδιάμεση εκτίμηση, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 40 και 41 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης αρκούν για να αιτιολογήσουν την εκτίμηση που διατύπωσε του Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 42 της εν λόγω απόφασης, κατά την οποία η διαγραφή της υπόθεσης επί της ουσίας δεν είχε ως αποτέλεσμα την απόσβεση της υποχρέωσης του ανωτέρω κράτους μέλους να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό της σχετικής χρηματικής ποινής, δεδομένου ότι η εκτίμηση αυτή στηρίζεται μόνον εν μέρει στη σκέψη 26 της διάταξης της 19ης Μαΐου 2022, την οποία μάλιστα το Γενικό Δικαστήριο απλώς επανέλαβε αυτούσια στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
78      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η επιχειρηματολογία που προβάλλει η Δημοκρατία της Πολωνίας προς στήριξη του τετάρτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία των σκέψεων 40 και 42 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
79      Συνεπώς, το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
80      Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Επιχειρήματα των διαδίκων
81      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος βάλλει κατ’ ουσίαν κατά της σκέψης 46 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Δημοκρατία της Πολωνίας προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολόγησης που υπείχε, καθόσον δεν εξέθεσε δεόντως τους λόγους για τους οποίους απέρριψε το επιχείρημα ότι οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες οι οποίοι προβλέπουν ότι τα ασφαλιστικά μέτρα που διατάσσονται εν αναμονή της έκδοσης οριστικής απόφασης παύουν αναδρομικώς να παράγουν αποτελέσματα όταν η διαδικασία επί της ουσίας καθίσταται άνευ αντικειμένου, αποτελούν μέρος των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών και μπορούν, ως εκ τούτου, να αποτελέσουν μέρος της έννομης τάξης της Ένωσης ως πηγή δικαίου.
82      Συγκεκριμένα, αφού απέρριψε, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την επιχειρηματολογία της Δημοκρατίας της Πολωνίας, με την αιτιολογία ότι η νομιμότητα των επίδικων αποφάσεων έπρεπε να εξεταστεί αποκλειστικώς υπό το πρίσμα των κανόνων του δικαίου της Ένωσης, το Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να απορρίψει το επιχείρημα κατά το οποίο μπορούσε να θεωρηθεί ότι οι εθνικές διατάξεις που επικαλέστηκε το εν λόγω κράτος μέλος αποτελούν μέρος της έννομης τάξης της Ένωσης ως πηγή δικαίου κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ, απλώς διατύπωσε στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης τη θέση του, χωρίς να προσδιορίσει κάποια διάταξη των Συνθηκών ή κάποια γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης που να αντιτίθεται σε έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Επομένως, η εν λόγω διατύπωση θέσης δεν παρέχει στη Δημοκρατία της Πολωνίας τη δυνατότητα να λάβει γνώση του σκεπτικού της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου.
83      Η Επιτροπή εκτιμά ότι ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
84      Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά έλλειψη αιτιολογίας της σκέψης 46 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
85      Επ’ αυτού, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, από την αιτιολογία μιας απόφασης πρέπει να προκύπτει με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη η απόφαση, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαιοδοτικό έλεγχό του (απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 2025, Κοινοβούλιο κατά Axa Assurances Luxembourg κ.λπ., C‑766/21 P, EU:C:2025:31, σκέψη 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
86      Στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, «ακόμη και αν υποτεθεί ότι σε ορισμένα εθνικά νομικά συστήματα τα ασφαλιστικά μέτρα που διατάσσονται εν αναμονή της εκδόσεως οριστικής αποφάσεως παύουν αναδρομικώς να παράγουν αποτελέσματα όταν η [...] δίκη [επί της ουσίας] καθίσταται άνευ αντικειμένου, η διαπίστωση αυτή δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι οι εν λόγω δικονομικοί κανόνες αποτελούν μέρος των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών και θα μπορούσαν, ως εκ τούτου, να αποτελέσουν μέρος της έννομης τάξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πηγή δικαίου».
87      Από την αιτιολογία αυτή προκύπτει σαφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, σύμφωνα με τις απαιτήσεις περί αποδείξεως, δεν μπορούσε να γίνει δεκτό ότι οι δικονομικοί κανόνες που επικαλέστηκε η Δημοκρατία της Πολωνίας προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της αποτελούν μέρος των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών. Επομένως, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ουδόλως πάσχει, όσον αφορά τη σκέψη 46 αυτής, από έλλειψη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας.
88      Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
89      Ως εκ τούτου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
90      Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
91      Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
92      Δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας ηττήθηκε, πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)      Η Δημοκρατία της Πολωνίας φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική.