62020CC0226
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
GIOVANNI PITRUZZELLA
της 2ας Σεπτεμβρίου 2021 (
1
)
Υπόθεση C‑226/20 P
Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
«Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2017/1795 – Εισαγωγή πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα – Περάτωση της διαδικασίας σχετικά με τις εισαγωγές από τη Σερβία – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 – Άρθρο 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, και άρθρο 9, παράγραφοι 2 και 3 – Διαπίστωση της ύπαρξης ζημίας – Σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών από περισσότερες της μίας χώρες – “Αμελητέος” χαρακτήρας του όγκου των εισαγωγών από συγκεκριμένη χώρα – Περάτωση της διαδικασίας – Άρθρο 20, παράγραφος 2 – Προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας»
1.
Μπορεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ, να θεωρήσει «αμελητέο» τον όγκο εισαγωγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση από συγκεκριμένη χώρα, ο οποίος αντιπροσωπεύει μερίδιο αγοράς 1,04 % και, ως εκ τούτου, υπερβαίνει, έστω και λίγο, το όριο του 1 %; Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις αυτές, μπορεί η Επιτροπή να αποφασίσει να μην αξιολογήσει τις επιπτώσεις των εισαγωγών από την εν λόγω χώρα, σωρευτικώς με τις εισαγωγές από τις άλλες χώρες που αποτελούν το αντικείμενο της έρευνας και, ως εκ τούτου, να αποφασίσει να περατώσει την έρευνα όσον αφορά τις εισαγωγές από τη χώρα αυτή;
2.
Αυτά είναι, κατ’ ουσίαν, τα ζητήματα που καλείται να εξετάσει το Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση, η οποία αφορά αίτηση αναιρέσεως με την οποία η Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL (στο εξής: Eurofer) ζητεί την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 12ης Μαρτίου 2020, Eurofer κατά Επιτροπής, (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) (
2
), με την οποία (το Γενικό Δικαστήριο) απέρριψε την προσφυγή της Eurofer με αίτημα τη μερική ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2017/1795 (
3
) (στο εξής: επίμαχος κανονισμός), με τον οποίο η Επιτροπή περάτωσε την έρευνα αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Ένωση ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Σερβίας.
I. Το νομικό πλαίσιο
3.
Το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: βασικός κανονισμός) (
4
), το οποίο φέρει τον τίτλο «Προσδιορισμός της ζημίας», στις παραγράφους του 3 και 4 προβλέπει τα εξής:
«3.   Προκειμένου περί του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, εξετάζεται κατά πόσον έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση των εισαγωγών αυτών, είτε σε απόλυτα μεγέθη είτε σε συνάρτηση με την παραγωγή ή την κατανάλωση στην Ένωση. Προκειμένου περί της επίδρασης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών, εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ σε τιμές αισθητά κατώτερες από τις τιμές που εφαρμόζει για τα ομοειδή προϊόντα ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής ή κατά πόσον εισαγωγές αυτού του είδους προκαλούν με οποιονδήποτε τρόπο τη συμπίεση των τιμών σε σημαντικό βαθμό ή τη σε σημαντικό βαθμό παρακώλυση της αύξησης των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση. Κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες, ούτε περισσότεροι εξ αυτών από κοινού δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.
4.   Όταν διεξάγονται ταυτοχρόνως έρευνες αντιντάμπινγκ σε σχέση με τις εισαγωγές δεδομένου προϊόντος από περισσότερες της μίας χώρες, οι επιπτώσεις των εισαγωγών αυτών αξιολογούνται σωρευτικώς μόνον εφόσον διαπιστώνεται ότι:
α)
το περιθώριο ντάμπινγκ που προκύπτει για τις εισαγωγές από κάθε χώρα ξεχωριστά υπερβαίνει το ελάχιστο όριο που ορίζει το άρθρο 9 παράγραφος 3 και ότι ο όγκος των εισαγωγών από κάθε χώρα ξεχωριστά δεν είναι αμελητέος· καθώς και ότι
β)
η σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των επίμαχων εισαγωγών είναι η ενδεδειγμένη, ενόψει των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των εισαγόμενων προϊόντων, όπως επίσης των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των εισαγόμενων προϊόντων και του ομοειδούς ενωσιακού προϊόντος.»
4.
Το άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Τα αποδεικτικά στοιχεία τα σχετικά τόσο με το ντάμπινγκ, όσο και με τη ζημία αξιολογούνται ταυτοχρόνως στο πλαίσιο της απόφασης περί ενάρξεως ή μη έρευνας. Η καταγγελία απορρίπτεται όταν δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με το ντάμπινγκ ή τη ζημία, τα οποία να δικαιολογούν την περαιτέρω εξέταση της υπόθεσης. Δεν κινείται διαδικασία κατά χωρών των οποίων οι εισαγωγές αντιπροσωπεύουν μερίδιο αγοράς κατώτερο του 1 %, εκτός αν αυτές οι χώρες αντιπροσωπεύουν αθροιστικά 3 % ή και περισσότερο της ενωσιακής κατανάλωσης.»
5.
Το άρθρο 9 του βασικού κανονισμού, στις παραγράφους του 2 και 3, ορίζει τα εξής:
«2.   Αν δεν χρειάζεται να ληφθούν προστατευτικά μέτρα, η έρευνα ή η διαδικασία περατώνεται. […]
3.   Για όλες τις διαδικασίες που κινούνται βάσει του άρθρου 5 παράγραφος 9, η ζημία θεωρείται κατά κανόνα αμελητέα, εφόσον διαπιστώνεται ότι οι επίμαχες εισαγωγές αντιπροσωπεύουν ποσοστό κατώτερο αυτού που ορίζεται στο άρθρο 5 παράγραφος 7. Εξάλλου, κάθε διαδικασία αυτής της μορφής περατούται αμέσως, αν διαπιστώνεται ότι το περιθώριο ντάμπινγκ, εκπεφρασμένο ως ποσοστό της τιμής εξαγωγής, είναι κατώτερο του 2 %, υπό την προϋπόθεση ότι η περάτωση, όταν το περιθώριο για κάθε εξαγωγέα χωριστά είναι κατώτερο του 2 %, αφορά μόνον την έρευνα· κάθε επιμέρους εξαγωγέας δεν παύει να συμπεριλαμβάνεται στο αντικείμενο της όλης διαδικασίας, ενώ ως προς αυτόν είναι δυνατόν να διεξαχθεί και νέα έρευνα στο πλαίσιο τυχόν μεταγενέστερης εξέτασης, η οποία διενεργείται ως προς την οικεία χώρα κατ’ εφαρμογή του άρθρου 11.»
6.
Το άρθρο 20, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:
«1.   Οι καταγγέλλοντες, οι εισαγωγείς, οι εξαγωγείς, οι αντιπροσωπευτικές τους ενώσεις και οι εκπρόσωποι της χώρας εξαγωγής δύνανται να ζητούν την αποκάλυψη αναλυτικών πληροφοριών για τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και για το σκεπτικό επί τη βάσει των οποίων έχουν επιβληθεί προσωρινά μέτρα. Οι σχετικές αιτήσεις πρέπει να υποβάλλονται γραπτώς αμέσως μετά την επιβολή των προσωρινών μέτρων, ενώ οι πληροφορίες πρέπει να κοινοποιούνται γραπτώς το συντομότερο δυνατό μετά την υποβολή της αίτησης.
2.   Τα μέρη που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δύνανται να ζητούν την τελική αποκάλυψη των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού επί τη βάσει των οποίων πρόκειται να διατυπωθεί εισήγηση για την επιβολή οριστικών μέτρων ή για την περάτωση της έρευνας ή της διαδικασίας άνευ επιβολής μέτρων· εν προκειμένω, λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για τη γνωστοποίηση εκείνων των πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού που ενδεχομένως διαφέρουν από εκείνα που αποτέλεσαν τη βάση για την επιβολή των προσωρινών μέτρων.»
II. Το ιστορικό της διαφοράς και ο επίμαχος κανονισμός
7.
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 12 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στις οποίες και παραπέμπω για περισσότερες λεπτομέρειες. Για τις ανάγκες της παρούσας δίκης, υπενθυμίζω μόνον ότι κατόπιν καταγγελίας που υποβλήθηκε στις 23 Μαΐου 2016 από τη Eurofer, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κίνησε έρευνα αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα, καταγωγής Βραζιλίας, Ιράν, Ρωσίας, Σερβίας και Ουκρανίας. Η έρευνα κάλυψε την περίοδο από την 1η Ιουλίου 2015 έως τις 30 Ιουνίου 2016 (στο εξής: περίοδος έρευνας).
8.
Η εν λόγω έρευνα περατώθηκε με την έκδοση από την Επιτροπή του επίμαχου κανονισμού στις 5 Οκτωβρίου 2017.
9.
Από τις αιτιολογικές σκέψεις 232 έως 236 του επίμαχου κανονισμού, οι οποίες παρατίθενται στις σκέψεις 52 έως 58 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι στον εν λόγω κανονισμό η Επιτροπή διαπίστωσε ότι ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία ήταν «αμελητέος» κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, με την αιτιολογία ότι ο όγκος αυτός μειώθηκε κατά την περίοδο έρευνας και ανήλθε σε μερίδιο αγοράς μόλις 1,04 %. Συναφώς, στην αιτιολογική σκέψη 232 του επίμαχου κανονισμού η Επιτροπή έκρινε τα εξής: «[ε]ίναι πάγια πρακτική της Επιτροπής να θεωρεί “αμελητέο” ένα μερίδιο αγοράς κατώτερο του ορίου του 1 % που προβλέπεται στον βασικό κανονισμό κατά το στάδιο έναρξης της διαδικασίας. Ωστόσο, η Επιτροπή έκρινε στην παρούσα υπόθεση ότι και το ποσοστό 1,04 % είναι αμελητέο, καθώς το ποσοστό 0,04 % θα πρέπει να θεωρείται επουσιώδες, ιδίως από τη στιγμή που, σε σχετικούς όρους, οι όγκοι εισαγωγών της Σερβίας είναι πολύ χαμηλότεροι από τους όγκους καθεμιάς από τις άλλες τέσσερις χώρες. Πράγματι, οι όγκοι των εισαγωγών της Σερβίας ήταν σχεδόν μισοί από τους όγκους εισαγωγών της Βραζιλίας, της δεύτερης χώρας με τους χαμηλότερους όγκους εισαγωγών».
10.
Στη συνέχεια, η Επιτροπή απέρριψε το επιχείρημα της Eurofer με το οποίο αυτή υποστήριζε ότι οι σερβικές εισαγωγές θα έπρεπε να αξιολογηθούν σωρευτικώς με τις εισαγωγές από τις άλλες χώρες, δεδομένου ότι υπερέβησαν το ελάχιστο όριο του 1 %. Συναφώς, στην αιτιολογική σκέψη 234 του επίμαχου κανονισμού η Επιτροπή έκρινε τα εξής:
«Η απόφαση αν οι εισαγωγές θα πρέπει να αξιολογηθούν σωρευτικώς πρέπει να βασιστεί σε όλα τα κριτήρια που παρατίθενται στο άρθρο 3 παράγραφος 3 του βασικού κανονισμού. Το άρθρο 3 παράγραφος 4 του βασικού κανονισμού δεν αποδίδει κάποιον ιδιαίτερο συντελεστή βαρύτητας σε κάποιο από αυτά τα επιμέρους κριτήρια. Παρότι ισχύει ότι οι εισαγωγές από μια χώρα δεν μπορούν να αθροίζονται αν ο όγκος τους είναι αμελητέος, το αντίθετο δεν σημαίνει, αφ’ εαυτού, ότι είναι υποχρεωτικό να αθροίζονται. Επιπλέον, ο βασικός κανονισμός δεν καθορίζει ρητά κάποιο ελάχιστο κατώτατο όριο. Παρότι το άρθρο 5 παράγραφος 7 του βασικού κανονισμού μπορεί να αποτελέσει οδηγό όσον αφορά τους όγκους εισαγωγών που θεωρούνται αμελητέοι, το άρθρο 3 παράγραφος 4 δεν ενσωματώνει τα όρια αυτά μέσω παραπομπής. Αντ’ αυτού, η διατύπωση αφήνει αρκετά περιθώρια ευελιξίας στην Επιτροπή ώστε να εξετάζει την κάθε περίπτωση χωριστά, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι “πρόσθετοι” όγκοι του 0,04 % ήταν επουσιώδεις.»
11.
Στη συνέχεια, η Επιτροπή επισήμανε, στην αιτιολογική σκέψη 235 του επίμαχου κανονισμού, ότι οι τιμές εξαγωγής της Σερβίας διέφεραν από τις τιμές εξαγωγής των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών, στο μέτρο που, αφενός, «αν και οι μέσες τιμές πώλησης της Σερβίας μειώθηκαν επίσης κατά την εξεταζόμενη περίοδο, η μέση τιμή πώλησής της κατά την περίοδο της έρευνας [ήταν] η υψηλότερη κατά την περίοδο της έρευνας και σημαντικά υψηλότερη από τις μέσες τιμές πώλησης για τη Βραζιλία, το Ιράν, τη Ρωσία και την Ουκρανία», και, αφετέρου, «οι μέσες τιμές πώλησης της Σερβίας ήταν σημαντικά υψηλότερες από τις μέσες τιμές πώλησης των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών».
12.
Η Επιτροπή πρόσθεσε, στην αιτιολογική σκέψη 236 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι «ο προσδιορισμός των τιμών μαζί με τον αμελητέο όγκο εισαγωγών, [έδειχναν] ότι ο Σέρβος παραγωγός-εξαγωγέας μάλλον ακολουθ[ούσε] τις τιμές που καθορίζονται για το υπό εξέταση προϊόν και δεν τις καθ[όριζε] ο ίδιος». Κατά την Επιτροπή, «αυτό προ[έκυπτε] και από το γεγονός ότι η μείωση των τιμών μεταξύ 2015 και της περιόδου της έρευνας [ήταν] χαμηλότερη, και σε σχετικούς όρους, σε σχέση με τη μείωση των τιμών των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών».
13.
Το άρθρο 2 του κανονισμού ορίζει ότι «[η] διαδικασία αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές στην Ένωση του υπό εξέταση προϊόντος καταγωγής Σερβίας περατώνεται σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 2 του βασικού κανονισμού».
III. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
14.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Δεκεμβρίου 2017, η Eurofer άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του άρθρου 2 του επίμαχου κανονισμού.
15.
Με διάταξη της 12ης Ιουλίου 2018, ο πρόεδρος του όγδοου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου έκανε δεκτή την παρέμβαση της HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade (στο εξής: HBIS).
16.
Ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου η Eurofer προέβαλε τρεις λόγους ακυρώσεως. Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η Eurofer προσήψε στην Επιτροπή ότι κακώς αποφάσισε να μην υπολογίσει σωρευτικώς τις εισαγωγές από τη Σερβία σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η Eurofer προσήψε στην Επιτροπή ότι κακώς έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων κατά της Δημοκρατίας της Σερβίας. Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, η Eurofer προέβαλε παράβαση του άρθρου 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, προσβολή του δικαιώματός της ενημέρωσης και των δικαιωμάτων της άμυνας, καθώς και προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοίκησης, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει στοιχεία για τον Σέρβο εξαγωγέα σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές.
17.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ αρχάς, όσον αφορά τα επιχειρήματα της Επιτροπής σχετικά με το παραδεκτό της προσφυγής της Eurofer, ότι, εν προκειμένω, ήταν δικαιολογημένη η εξέταση της απόρριψης της προσφυγής επί της ουσίας, χωρίς προηγούμενη απόφανση επί του παραδεκτού της, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που διατυπώθηκε με την απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2002, Συμβούλιο κατά Boehringer (C‑23/00 P, EU:C:2002:118, στο εξής: απόφαση Boehringer).
18.
Επί της ουσίας, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε κάθε έναν από τους τρεις λόγους ακυρώσεως που προέβαλε η Eurofer και, ως εκ τούτου, απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
IV. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων
19.
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Eurofer ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση· να ακυρώσει το άρθρο 2 του επίμαχου κανονισμού· επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου· και να καταδικάσει την Επιτροπή και την HBIS Serbia στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας και της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
20.
Η Επιτροπή ζητεί να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να απορριφθεί η πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή ως απαράδεκτη· να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η Eurofer στα δικαστικά έξοδα τόσο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
21.
Η HBIS ζητεί να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η Eurofer στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ίδια τόσο κατά την πρωτόδικη όσο και κατά την αναιρετική διαδικασία.
22.
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 2ας Σεπτεμβρίου 2020, Eurofer κατά Επιτροπής (C‑226/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:669), έγινε δεκτό το αίτημα της Eurofer περί εμπιστευτικής μεταχείρισης, έναντι της HBIS, των στοιχείων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα A.4 της αιτήσεως αναιρέσεως της Eurofer, τα οποία αντιστοιχούσαν στα στοιχεία τα οποία είχαν ήδη τύχει εμπιστευτικής μεταχείρισης και περιλαμβάνονταν ως παράρτημα στο δικόγραφο της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής που κατέθεσε η Eurofer.
V. Ανάλυση της αιτήσεως αναιρέσεως
23.
Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Eurofer προβάλλει τέσσερις λόγους αναιρέσεως: Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον ερμήνευσε το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού υπό την έννοια ότι η Επιτροπή δύναται να κρίνει ότι ο όγκος εισαγωγών που αντιπροσωπεύει μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 % είναι «αμελητέος». Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Eurofer υποστηρίζει ότι η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ότι ο όγκος εισαγωγών από τη Σερβία ήταν «αμελητέος», κατά το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, ενέχει σφάλματα και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων. Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλείονα σφάλματα όσον αφορά τη διαπίστωση ότι δεν ήταν αναγκαίο κανένα «προστατευτικό μέτρο», κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα καθόσον διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούνταν να παράσχει στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές.
24.
Προτού εξετασθούν επί της ουσίας οι λόγοι αναιρέσεως που προέβαλε η Eurofer κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης πρέπει να αναλυθούν ορισμένα επιχειρήματα της Επιτροπής τα οποία προέβαλε ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το παραδεκτό της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής.
Α.
Επί του παραδεκτού της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής
25.
Με το υπόμνημα αντικρούσεως, η Επιτροπή ισχυρίζεται προκαταρκτικώς ότι ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου είχε υποστηρίξει ότι η πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή είναι απαράδεκτη. Το εν λόγω θεσμικό όργανο υπενθυμίζει τα επιχειρήματά του ότι η εν λόγω προσφυγή είναι απαράδεκτη για δύο λόγους: αφενός, το άρθρο 2 του επίμαχου κανονισμού δεν δύναται να αποσπασθεί από τις υπόλοιπες διατάξεις του κανονισμού αυτού (
5
)· αφετέρου, η Eurofer, ως ένωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα συσταθείσα κατά το βελγικό δίκαιο, δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι ο επίμαχος κανονισμός την αφορούσε άμεσα και ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
26.
Η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι οι διάδικοι είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν επαρκώς ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τα ζητήματα παραδεκτού που είχε θέσει η ίδια, ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί των εν λόγω ζητημάτων, επί των οποίων δεν αποφάνθηκε το Γενικό Δικαστήριο, να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να κηρύξει απαράδεκτη την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή.
27.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι με τις σκέψεις 31 έως 33 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε ρητώς, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που διατυπώθηκε με την απόφαση Boehringer, ότι εν προκειμένω ήταν δικαιολογημένη η εξέταση της προσφυγής επί της ουσίας χωρίς απόφανση επί του παραδεκτού της.
28.
Όσον αφορά το αίτημα της Επιτροπής να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στο μέτρο που το αίτημα αυτό πρέπει να νοηθεί ως ανταναίρεση, είναι, κατά την άποψή μου, απαράδεκτο. Τούτο όχι μόνο λόγω έλλειψης τύπου (
6
), αλλά και διότι, όπως έχω πρόσφατα επισημάνει, εφόσον το Γενικό Δικαστήριο αποφασίσει, κατ’ εφαρμογήν της απόφασης Boehringer, να μην αποφανθεί επί του παραδεκτού της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, δεν λαμβάνει καμία απόφαση κατά της οποίας μπορεί να ασκηθεί αναίρεση, ούτε καν σιωπηρή, όσον αφορά το παραδεκτό, οπότε δεν υφίσταται καμία δυνατότητα ασκήσεως αναιρέσεως ή ανταναιρέσεως συναφώς (
7
).
29.
Στο μέτρο που το αίτημα της Επιτροπής, πρέπει, αντιθέτως, να νοηθεί ως αίτημα αντικατάστασης των λόγων ή ως πρόσκληση προς το Δικαστήριο να διαπιστώσει αυτεπαγγέλτως το απαράδεκτο της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, υπενθυμίζω ότι κατά πάγια νομολογία το Δικαστήριο, επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οφείλει να αποφαίνεται, εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως, επί του παραδεκτού προσφυγής ακυρώσεως και, ως εκ τούτου, επί λόγου δημοσίας τάξεως που αντλείται από παράβαση της επιβαλλόμενης από το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, προϋπόθεσης, σύμφωνα με την οποία ο προσφεύγων δύναται να ζητήσει την ακύρωση απόφασης της οποίας δεν είναι αποδέκτης μόνον εάν αυτή τον αφορά άμεσα και ατομικά (
8
).
30.
Εντούτοις, προκύπτει επίσης από τη νομολογία ότι στο Δικαστήριο εναπόκειται να εκτιμήσει αν η ορθή απονομή της δικαιοσύνης δικαιολογεί, υπό τις συνθήκες της συγκεκριμένης υποθέσεως, την επί της ουσίας απόρριψη της προσφυγής χωρίς να αποφανθεί επί των ζητημάτων παραδεκτού (
9
).
31.
Εν προκειμένω, εκτιμώ ότι υφίσταται ο δικαιολογητικός αυτός λόγος, που ανάγεται σε λόγους οικονομίας της δίκης. Συγκεκριμένα, από τις εκτιμήσεις που ακολουθούν όσον αφορά την ουσία της αναιρέσεως, κατά τη γνώμη μου, προκύπτει ότι αυτή πρέπει να απορριφθεί και, ειδικότερα, ότι δεν πρόκειται για περίπτωση στην οποία είναι αναγκαίο το Δικαστήριο, αφού κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως και αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να αποφασίσει να εξετάσει το ίδιο την υπόθεση και να αποφανθεί επί της ουσίας της προσφυγής κάνοντάς την δεκτή (
10
).
Β.
Επί της ουσίας
1. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού
32.
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος βάλλει κατά των σκέψεων 67 έως 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον ερμήνευσε το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού υπό την έννοια ότι η Επιτροπή δύναται να κρίνει ότι όγκος εισαγωγών από ορισμένη χώρα, ο οποίος αντιπροσωπεύει μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 %, είναι «αμελητέος» κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
α) Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
33.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, με τον οποίο η Eurofer είχε υποστηρίξει ότι η Επιτροπή κακώς αποφάσισε να μην αξιολογήσει τις σερβικές εισαγωγές σωρευτικώς με τις εισαγωγές από τις άλλες οικείες χώρες, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, θεωρώντας τις εισαγωγές αυτές αμελητέες κατά την έννοια του στοιχείου αʹ της εν λόγω διάταξης, μολονότι αντιπροσώπευαν μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 %.
34.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε κατ’ αρχάς, αφενός, ότι, όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 3, παράγραφος 4 στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού –δηλαδή την προϋπόθεση ότι ο όγκος των εισαγωγών δεν πρέπει να είναι αμελητέος–, η εν λόγω διάταξη δεν παραπέμπει ούτε στο άρθρο 5, παράγραφος 7, ούτε σε άλλη διάταξη του ίδιου κανονισμού. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι το άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού αφορά άλλο στάδιο της έρευνας σε σχέση με το άρθρο 3, παράγραφος 4, του κανονισμού αυτού. Συγκεκριμένα, η πρώτη διάταξη αφορά κατάσταση στην οποία η διαδικασία δεν έχει ακόμη κινηθεί, ενώ η δεύτερη αφορά κατάσταση στην οποία διεξάγεται ήδη η έρευνα (
11
).
35.
Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού ότι μολονότι το άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού μπορεί να αποτελέσει οδηγό όσον αφορά τον όγκο των εισαγωγών που μπορεί να θεωρηθεί αμελητέος, τούτο δεν σημαίνει ωστόσο ότι, στο πλαίσιο του άρθρου 3, παράγραφος 4, του ως άνω κανονισμού, δεν μπορούν να θεωρηθούν αμελητέες οι εισαγωγές από ορισμένη χώρα οι οποίες αντιπροσωπεύουν μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 % (
12
).
36.
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ούτε η προγενέστερη πρακτική λήψης αποφάσεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης ούτε ένα επεξηγηματικό σημείωμα της Επιτροπής του 2000 προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) (
13
), τα οποία επικαλέστηκε η Eurofer, ήταν αποφασιστικής σημασίας για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα του επίμαχου κανονισμού (
14
).
37.
Βάσει των διαπιστώσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας, εν προκειμένω, ότι, παρά την αύξηση του επιπέδου των εν λόγω εισαγωγών από 0,48 % το 2013 σε 1,04 % κατά την περίοδο έρευνας, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία παρέμενε αμελητέος, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (
15
).
β) Επιχειρήματα των διαδίκων
38.
Η Eurofer υποστηρίζει ότι η προαναφερθείσα συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει πλημμέλειες, καθόσον στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 4, και του άρθρου 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού. Κατά τη Eurofer, οι εν λόγω διατάξεις, ερμηνευόμενες ορθώς, δεν παρέχουν κανένα περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή για να θεωρήσει «αμελητέες» τις εισαγωγές που αντιπροσωπεύουν μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 %.
39.
Πρώτον, η Eurofer υποστηρίζει ότι από τη νομολογία προκύπτει ότι υφίσταται σχέση συμπληρωματικότητας μεταξύ του άρθρου 3, παράγραφος 4, και του άρθρου 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, υπό την έννοια ότι η δεύτερη διάταξη αποσκοπεί στη διευκρίνιση των περιστάσεων υπό τις οποίες το μερίδιο των εισαγωγών στην Ένωση είναι υπερβολικά μικρό για να μπορούν να θεωρηθούν οι εισαγωγές αυτές ως αποτελούσες αντικείμενο ντάμπινγκ (
16
). Επομένως, η ορθή ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού προϋποθέτει ότι το όριο του 1 % το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του κανονισμού αυτού αποτελεί δεσμευτικό όριο για την εκτίμηση του «αμελητέου» χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών. Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται τόσο από την πρακτική λήψης αποφάσεων της Επιτροπής, η οποία μνημονεύεται στα παραδείγματα που παρατίθενται στις σκέψεις 73 και 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, όσο και από το προαναφερθέν επεξηγηματικό σημείωμα του 2000.
40.
Δεύτερον, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέχει κανέναν πειστικό λόγο για την ερμηνεία που προέκρινε. Η έλλειψη ρητής παραπομπής μεταξύ των δύο διατάξεων δεν συνεπάγεται ότι αυτές δεν μπορούν να ερμηνευθούν συνδυαστικά. Το γεγονός ότι το άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού εφαρμόζεται στην αρχή της διαδικασίας δεν αποτελεί λογική εξήγηση για τη μη εφαρμογή του ορίου του 1 % σε μεταγενέστερο στάδιο. Αντιθέτως, θα ήταν πιο λογικό να εφαρμόζονται οι ίδιοι κανόνες σε αμφότερα τα στάδια της διαδικασίας, πράγμα που ισχύει για άλλες διατάξεις του βασικού κανονισμού. Όσον αφορά την επίκληση της εξουσίας εκτιμήσεως της Επιτροπής, η Eurofer υποστηρίζει ότι το ερώτημα εάν οι εισαγωγές από συγκεκριμένη χώρα υπερβαίνουν ή όχι το όριο του 1 % μπορεί μόνο να απαντηθεί θετικά ή αρνητικά και δεν συνεπάγεται σύνθετη ανάλυση. Οι δύο περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 79 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προς στήριξη της ερμηνείας του διαφέρουν από την υπό κρίση περίπτωση και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να στηρίξουν την ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου.
41.
Τρίτον, η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατά την οποία μπορούν να θεωρηθούν «αμελητέοι» οι όγκοι εισαγωγών που αντιπροσωπεύουν μερίδιο αγοράς ανώτερο του 1 %, είναι αντίθετη προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου. Εάν, όπως έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, το όριο για να θεωρηθεί αμελητέος ένας όγκος εισαγωγών κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, δεν είναι απολύτως σύμφωνο με το όριο του άρθρου 5, παράγραφος 7, του ίδιου κανονισμού, στο μέτρο που τα όρια αυτά αφορούν διαφορετικά στάδια της διαδικασίας, θα υφίσταται αβεβαιότητα και ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής του ορίου του 3 % το οποίο προβλέπεται στην τελευταία αυτή διάταξη, πράγμα το οποίο θα μπορούσε να έχει ως παράδοξη συνέπεια τη δυνατότητα κίνησης έρευνας, αλλά όχι τη δυνατότητα περάτωσής της. Επιπλέον, ένα όριο ως προς το οποίο η Επιτροπή διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως και ως προς το οποίο ο δικαστικός έλεγχος είναι περιορισμένος θα προκαλούσε αβεβαιότητα, στο μέτρο που δεν είναι σαφές πού βρίσκεται το όριο για τη διαπίστωση του «αμελητέου» χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών, πράγμα το οποίο θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε αύξηση του κινδύνου πολιτικών επεμβάσεων στις έρευνες αντιντάμπινγκ.
42.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει η Eurofer είναι αλυσιτελής. Κατά τα λοιπά, το εν λόγω θεσμικό όργανο και η HBIS αμφισβητούν επί της ουσίας τα επιχειρήματα της Eurofer.
γ) Εκτίμηση
43.
Πρέπει εκ προοιμίου να παρατηρηθεί ότι, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο (
17
), το άρθρο 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, του οποίου εσφαλμένη ερμηνεία προβάλλει η Eurofer με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, προβλέπει, υπό τα στοιχεία του αʹ και βʹ, τρεις προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει να πληρούνται όλες προκειμένου να καθίσταται δυνατή η σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών από περισσότερες της μίας χώρες που αποτελούν συγχρόνως αντικείμενο ερευνών αντιντάμπινγκ για τον προσδιορισμό της ζημίας που προκλήθηκε στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής. Πρώτον, το περιθώριο ντάμπινγκ πρέπει να υπερβαίνει το ελάχιστο επίπεδο που ορίζεται στο άρθρο 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού· δεύτερον, ο όγκος των εισαγωγών από κάθε χώρα ξεχωριστά δεν πρέπει να είναι αμελητέος· και, τρίτον, η σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των επίμαχων εισαγωγών είναι η ενδεδειγμένη, ενόψει των όρων ανταγωνισμού. Αντιθέτως, αρκεί να μην πληρούται μία από τις τρεις αυτές προϋποθέσεις για να αποκλειστεί η σωρευτική αξιολόγηση.
44.
Η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα τη δεύτερη από τις προϋποθέσεις αυτές, ήτοι τον αμελητέο χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η διάταξη που προβλέπει την εν λόγω προϋπόθεση –ήτοι το άρθρο 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού– πρέπει να ερμηνευθεί σε συνδυασμό με το άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, το οποίο προβλέπει ότι δεν κινούνται διαδικασίες κατά χωρών των οποίων οι εισαγωγές αντιπροσωπεύουν μερίδιο αγοράς κατώτερο του 1 %. Επομένως, δεν μπορούν να θεωρηθούν «αμελητέοι» όγκοι εισαγωγών άνω του 1 %.
45.
Κατ’ αρχάς, εκτιμώ ότι πρέπει να απορριφθεί η προβληθείσα από την Επιτροπή ένσταση κατά την οποία ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής, στο μέτρο που η Eurofer δεν αμφισβήτησε τις σκέψεις 63 έως 66 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε την εν λόγω διάταξη. Συγκεκριμένα, μολονότι στην αίτησή της αναιρέσεως η Eurofer παραπέμπει ρητώς μόνον στις σκέψεις 67 έως 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ως αποτελούσες αντικείμενο των αμφισβητήσεών της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως η Eurofer επιδιώκει να αμφισβητήσει το σύνολο της συλλογιστικής του Γενικού Δικαστηρίου η οποία περιλαμβάνεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά την ερμηνεία της επίμαχης διάταξης.
46.
Τούτου λεχθέντος, δεν συμμερίζομαι, εντούτοις, την προβαλλόμενη από τη Eurofer ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού και εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κατά την ερμηνεία της εν λόγω διάταξης στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
47.
Συναφώς, πρέπει, κατ’ αρχάς, να επισημανθεί, από γραμματικής απόψεως, ότι, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο και αναγνώρισε εξάλλου η ίδια η Eurofer (
18
), το δεύτερο μέρος του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, το οποίο αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δεν παραπέμπει ρητώς σε άλλη διάταξη του βασικού κανονισμού για την πλήρωση της προϋπόθεσης, αλλά επιτάσσει απλώς ότι ο όγκος εισαγωγών από κάθε χώρα δεν πρέπει να είναι «αμελητέος», χωρίς να προσδιορίζει σαφέστερα τον όρο αυτόν.
48.
Μολονότι η εν λόγω διαπίστωση, η οποία στηρίζεται στο γράμμα της διάταξης, καίτοι ενδεικτική, δεν αποκλείει κατ’ ανάγκην, αφ’ εαυτής, τη δυνατότητα ερμηνείας της επίμαχης διάταξης σε συνδυασμό με άλλη διάταξη του βασικού κανονισμού, εντούτοις, αποκτά σημασία υπό το πρίσμα της διαπίστωσης συστηματικού χαρακτήρα ότι, αντιθέτως προς την εν λόγω διάταξη, το πρώτο μέρος του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού, το οποίο ορίζει την πρώτη προϋπόθεση (ήτοι την προϋπόθεση σχετικά με το περιθώριο ντάμπινγκ), παραπέμπει ρητώς στο ελάχιστο επίπεδο κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, ήτοι στο 2 %.
49.
Οι εν λόγω εκτιμήσεις γραμματικού και συστηματικού χαρακτήρα μαρτυρούν, κατά τη γνώμη μου, τη βούληση του νομοθέτη να αφήσει ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή κατά τον προσδιορισμό του αμελητέου ή μη χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών προκειμένου να καταστεί δυνατή η σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών από περισσότερες της μίας χώρες που αποτελούν συγχρόνως αντικείμενο ερευνών αντιντάμπινγκ.
50.
Κατά τα λοιπά, η αναγνώριση ορισμένου περιθωρίου εκτιμήσεως, συναφώς είναι, όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο (
19
), συνεπής προς την εξουσία εκτιμήσεως την οποία η πάγια νομολογία του Δικαστηρίου αναγνωρίζει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που πρέπει να εξετάσουν (
20
). Όπως είχα την ευκαιρία να υπενθυμίσω πρόσφατα, το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ρητώς ότι αυτή η ευρεία διακριτική ευχέρεια υφίσταται, ειδικότερα, σε σχέση με τον προσδιορισμό της ύπαρξης ζημίας προκληθείσας στον κλάδο παραγωγής της Ένωσης (
21
).
51.
Εξάλλου, πρέπει να προστεθεί ότι η ύπαρξη του εν λόγω περιθωρίου εκτιμήσεως δεν σημαίνει ότι αυτό είναι απεριόριστο. Όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 67 και 78 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης –και όπως προκύπτει, εξάλλου, από την πρακτική λήψης αποφάσεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης περί της οποίας γίνεται λόγος στις σκέψεις 73, 74, 75 και 79 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης– το όριο που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού μπορεί να παρέχει κατευθύνσεις και να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για τον προσδιορισμό του αμελητέου ή μη χαρακτήρα του όγκου εισαγωγών προς τον σκοπό της σωρευτικής αξιολόγησης των επιπτώσεων κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού. Εντούτοις, η Επιτροπή δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, να αποκλίνει σημαντικά από αυτές και πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να δικαιολογεί τους λόγους για τους οποίους, σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, οι περιστάσεις της υπόθεσης δικαιολογούσαν απόκλιση από το εν λόγω όριο. Ωστόσο, από τα παραπάνω δεν προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι το εν λόγω όριο προσανατολισμού συνιστά ανελαστικό και αυστηρό όριο πέραν του οποίου η Επιτροπή εμποδίζεται, από νομικής απόψεως, να συναγάγει ότι οι εισαγωγές που αποτελούν το αντικείμενο της έρευνας αντιντάμπινγκ από ορισμένη χώρα είναι αμελητέες.
52.
Κατά την άποψή μου, η σχέση συμπληρωματικότητας μεταξύ των δύο επίμαχων διατάξεων, η οποία επισημάνθηκε με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Ιανουαρίου 2017, Rusal Armenal κατά Συμβουλίου (T‑512/09 RENV, EU:T:2017:26), στην οποία παραπέμπει η Eurofer (
22
), πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια αυτή. Στην εν λόγω απόφαση το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε ότι το Συμβούλιο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα «όταν έλαβε υπόψη» το όριο του 1 % που μνημονεύεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού προκειμένου να ερμηνεύσει την προϋπόθεση περί του μη αμελητέου χαρακτήρα των εισαγωγών, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού. Συνεπώς, η εν λόγω απόφαση επιβεβαιώνει ότι το όριο του 1 % είναι ενδεικτικό όριο το οποίο πρέπει να «λαμβάνεται υπόψη» και όχι, κατ’ ανάγκην, δεσμευτική ένδειξη.
53.
Η εν λόγω ερμηνεία επιρρωννύεται εξάλλου από το γεγονός, το οποίο ορθώς υπογράμμισε το Γενικό Δικαστήριο στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι οι δύο διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 4, και του άρθρου 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού, αντιστοίχως, επιδιώκουν διαφορετικούς διαδικαστικούς σκοπούς, καθόσον πρέπει να εφαρμόζονται, συγκεκριμένα, σε διαφορετικά στάδια της διαδικασίας, κάτι το οποίο συνηγορεί υπέρ της αναγνώρισης μη αυστηρής σχέσης συμπληρωματικότητας μεταξύ των δύο διατάξεων.
54.
Η ορθότητα της ερμηνείας που δόθηκε από το Γενικό Δικαστήριο στη διάταξη του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού δεν αναιρείται, κατά τη γνώμη μου, από τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η Eurofer.
55.
Πρώτον, επισημαίνω ότι οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την πρακτική λήψης αποφάσεων που περιλαμβάνονται στη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι συνεπείς με τη συναφή νομολογία του Δικαστηρίου, από την οποία προκύπτει ότι η νομιμότητα κανονισμού ο οποίος, όπως εν προκειμένω, περατώνει τη διαδικασία χωρίς την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα των κρίσιμων κανόνων δικαίου και, ιδίως, των διατάξεων του βασικού κανονισμού και όχι βάσει της προβαλλόμενης προγενέστερης πρακτικής λήψης αποφάσεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης (
23
).
56.
Επιπλέον, ούτε οι διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου ως προς το περιεχόμενο του επεξηγηματικού σημειώματος του 2000 ενέχουν πλημμέλειες και είναι συνεπείς με τη νομολογία (
24
). Πράγματι, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι το έγγραφο αυτό δεν συνιστά πράξη με την οποία η Επιτροπή είχε την πρόθεση να αυτοπεριοριστεί κατά την άσκηση της εξουσίας της εκτιμήσεως.
57.
Δεύτερον, τα επιχειρήματα της Eurofer ότι η ερμηνεία στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας δικαίου δεν είναι πειστικά. Αφενός, όπως επισημάνθηκε στο σημείο 51 των παρουσών προτάσεων, η εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή κατά την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού δεν είναι απεριόριστη και η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη το όριο που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού ως σημείο αναφοράς. Αφετέρου, πρέπει να τονιστεί ότι, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, μάλλον η προτεινόμενη από τη Eurofer ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού θέτει σε κίνδυνο την πρακτική αποτελεσματικότητα της εν λόγω διάταξης. Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνει το εν λόγω θεσμικό όργανο, εάν η διάταξη του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού εφαρμοζόταν αποκλειστικά σε όγκους εισαγωγών από ορισμένη χώρα οι οποίοι είναι κατώτεροι του ορίου του 1 %, ουδέποτε θα εφαρμοζόταν στην πράξη, διότι δεν θα ήταν δυνατή ούτε καν η κίνηση της διαδικασίας σχετικά με τις εν λόγω εισαγωγές.
58.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως που προέβαλε η Eurofer πρέπει να απορριφθεί.
2. Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, που αφορά την εκτίμηση ότι ο όγκος εισαγωγών από τη Σερβία ήταν «αμελητέος», κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού
59.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος υποδιαιρείται σε τρία σκέλη και βάλλει κατά των σκέψεων 81 έως 84 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα, πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, όταν επιβεβαίωσε το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι, εν προκειμένω, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία ήταν «αμελητέος», κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού.
α) Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
60.
Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στο πλαίσιο της ανάλυσης του πρώτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε η Eurofer –αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι παρά την υπέρβαση του ορίου του 1 %, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία παρέμενε «αμελητέος» κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού–, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, επιπλέον, η Επιτροπή «ορθώς […] έκρινε, στην αιτιολογική σκέψη 248 του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι το γεγονός ότι οι μέσες τιμές πώλησης των εισαγωγών από τη Σερβία κατά την περίοδο της έρευνας ήταν πολύ υψηλότερες από τις μέσες τιμές πώλησης των εισαγωγών από τις τέσσερις άλλες οικείες χώρες αποτελ[ούσε] άλλη μια ένδειξη ότι ο χαμηλός αυτός όγκος εισαγωγών δεν μπορ[ούσε] να προκαλέσει ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής» (
25
).
61.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών δεν περιορίζεται στο ζήτημα της απλής ποσότητας του όγκου αυτού, αλλά εκτείνεται και στο ζήτημα της ποιότητας, δηλαδή στα άλλα στοιχεία που είναι ενδεικτικά των επιπτώσεων που μπορούν να έχουν οι συγκεκριμένες εισαγωγές. Συνεπώς, κατά το Γενικό Δικαστήριο, ορθώς η Επιτροπή έκρινε ότι, στην περίπτωση που οι τιμές που συνδέονται με τις εισαγωγές από μια χώρα είναι υψηλές και το μέγεθος των εισαγωγών αυτών αντιστοιχεί σε μικρό μερίδιο αγοράς, το γεγονός αυτό και μόνον μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι οι εισαγωγές αυτές ήταν αμελητέες, χωρίς μάλιστα να χρειάζεται να αναλυθούν λεπτομερέστερα οι εν λόγω τιμές, όπως ζητεί η Eurofer (
26
).
β) Επιχειρήματα των διαδίκων
62.
Η Eurofer αμφισβητεί την εν λόγω ανάλυση. Με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον έλαβε υπόψη του στοιχεία σχετικά με τις τιμές κατά την εκτίμηση του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών, μολονότι η εκτίμηση αυτή είχε αποκλειστικώς ποσοτικό χαρακτήρα και αφορούσε τον όγκο των εισαγωγών. Η ανάλυση των τιμών δεν διαδραματίζει ρόλο στην εν λόγω ανάλυση, αλλά μόνον στην ανάλυση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 3, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού, ήτοι της προϋπόθεσης σχετικά με τους όρους ανταγωνισμού. Ο βασικός κανονισμός διέκρινε σαφώς τα δύο αυτά στοιχεία και η νομολογία επιβεβαιώνει την εν λόγω προσέγγιση.
63.
Με το δεύτερο σκέλος, το οποίο προβάλλεται επικουρικώς για την περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι η ανάλυση των τιμών διαδραματίζει ρόλο στον προσδιορισμό του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών, η Eurofer εκτιμά ότι, σε κάθε περίπτωση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον δεν έλαβε υπόψη άλλους παράγοντες οι οποίοι θα καταδείκνυαν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις δυνητικώς επιζήμιες επιπτώσεις που θα μπορούσαν να έχουν οι σερβικές εισαγωγές στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής. Ειδικότερα, η Επιτροπή αγνόησε στην ανάλυσή της την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές, οι οποίες, όπως προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, αποτελούν κρίσιμα στοιχεία για την ανάλυση. Επομένως, η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη όλα τα κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία, αντιθέτως προς τις επιταγές της νομολογίας. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον επιβεβαίωσε την προσέγγιση της Επιτροπής.
64.
Με το τρίτο σκέλος, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία, καθόσον διαπίστωσε ότι οι μέσες τιμές που συνδέονταν με όγκο ο οποίος αντιστοιχούσε σε πολύ μικρό μερίδιο της αγοράς στήριζαν τη διαπίστωση του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των επίμαχων εισαγωγών. Συγκεκριμένα, κατά τη Eurofer, μολονότι είναι αληθές ότι η μέση τιμή των εισαγωγών από τη Σερβία ήταν υψηλότερη από τη μέση τιμή των εισαγωγών από άλλες χώρες, εντούτοις, από τα αποδεικτικά στοιχεία που κατατέθηκαν στη δικογραφία προκύπτει ότι η μέση τιμή του μοναδικού Σέρβου παραγωγού-εξαγωγέα που αποτελεί το αντικείμενο της έρευνας ήταν στην πράξη ίδια με την τιμή που εφάρμοζε ένας Ρώσος και ένας Βραζιλιάνος εξαγωγέας σε βάρος των οποίων, ωστόσο, η Επιτροπή είχε επιβάλει δασμούς αντιντάμπινγκ. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως και παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στήριξε την ανάλυσή του στις μέσες τιμές και απέκρυψε το γεγονός ότι η υποτιμολόγηση και οι πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές του Σέρβου παραγωγού ήταν παρόμοιες με εκείνες των ανωτέρω δύο παραγωγών.
65.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής στο σύνολό του και ότι το τρίτο σκέλος είναι εν μέρει απαράδεκτο. Σε κάθε περίπτωση, η Επιτροπή και η HBIS αμφισβητούν τον λόγο αυτό επί της ουσίας.
γ) Εκτίμηση
66.
Πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξεταστεί η ένσταση της Επιτροπής κατά την οποία ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι αλυσιτελής στο σύνολό του. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι οι σκέψεις 81 έως 84 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά των οποίων βάλλει ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως, περιέχουν απλώς μια ως εκ περισσού συλλογιστική, η οποία δεν είναι αναγκαία για τη θεμελίωση της νομιμότητας της διαπίστωσης του Γενικού Δικαστηρίου ότι οι εισαγωγές από τη Σερβία έπρεπε να θεωρηθούν αμελητέες κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού. Τούτο αποδεικνύεται από τη χρήση των όρων «[π]εραιτέρω» και «να επιβεβαιώσει» στις σκέψεις 81 και 83, αντιστοίχως, της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
67.
Συναφώς, επισημαίνω ότι, όπως προκύπτει από το σημείο 61 των παρουσών προτάσεων, στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το ζήτημα του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού δεν περιορίζεται στο ζήτημα της απλής ποσότητας του όγκου αυτού, αλλά εκτείνεται και στο ζήτημα της ποιότητας, δηλαδή στα άλλα στοιχεία που είναι ενδεικτικά των επιπτώσεων που μπορούν να έχουν οι συγκεκριμένες εισαγωγές.
68.
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Eurofer αμφισβητεί, κατ’ ουσίαν, τόσο τη νομιμότητα της εν λόγω προσέγγισης όσο και, quod non, την εφαρμογή της.
69.
Με το πρώτο σκέλος η Eurofer αμφισβητεί τη νομιμότητα της εν λόγω προσέγγισης υποστηρίζοντας ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον έλαβε υπόψη του «ποιοτικά» στοιχεία σχετικά με τις τιμές κατά την εκτίμηση του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών, μολονότι η εκτίμηση αυτή είχε, κατά τη γνώμη της, αποκλειστικά «ποσοτικό» χαρακτήρα και αφορούσε τον όγκο των εισαγωγών.
70.
Συναφώς, εντούτοις, από την ανάλυση του πρώτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα καταλήγοντας στο συμπέρασμα, στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, κατ’ εφαρμογήν του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει, κρίνοντας εν προκειμένω ότι ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία παρέμενε αμελητέος παρότι το επίπεδό τους ανήλθε σε 1,04 % κατά την περίοδο έρευνας.
71.
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν γίνει δεκτό το πρώτο σκέλος και το Δικαστήριο κρίνει ότι η ανάλυση του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών που πρέπει να πραγματοποιήσει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού έπρεπε να περιοριστεί σε αμιγώς ποσοτική ανάλυση και ότι, ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα όσον αφορά τις σκέψεις 81 έως 84 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η εν λόγω διαπίστωση δεν αναιρεί το προαναφερθέν συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
72.
Έπεται, κατά την άποψή μου, ότι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, το πρώτο σκέλος είναι πράγματι αλυσιτελές.
73.
Το εν λόγω σκέλος είναι πάντως, κατά τη γνώμη μου, σε κάθε περίπτωση, επίσης αβάσιμο. Συγκεκριμένα, το άρθρο 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού δεν προβλέπει ειδική μέθοδο ανάλυσης για τον προσδιορισμό του αμελητέου χαρακτήρα των εισαγωγών από μια χώρα προς τον σκοπό της σωρευτικής αξιολόγησης των επιπτώσεών τους σε συνδυασμό με τον αμελητέο χαρακτήρα των εισαγωγών από άλλες χώρες που αποτελούν συγχρόνως αντικείμενο ερευνών αντιντάμπινγκ.
74.
Επομένως, στο πλαίσιο του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή δυνάμει της νομολογίας που μνημονεύεται στο σημείο 50 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή είναι ελεύθερη να εκτιμά τους παράγοντες που θεωρεί κρίσιμους για τον προσδιορισμό του εν λόγω αμελητέου χαρακτήρα σε μια συγκεκριμένη περίπτωση.
75.
Συνεπώς, η ανωτέρω παραδοχή του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία η εν λόγω ανάλυση μπορεί να εκτείνεται σε ποιοτικά στοιχεία όσον αφορά τον όγκο των επίμαχων εισαγωγών και, ως εκ τούτου, να περιλαμβάνει την εξέταση άλλων παραγόντων που είναι ενδεικτικοί των επιπτώσεων που μπορούν να έχουν οι συγκεκριμένες εισαγωγές, ουδόλως ενέχει νομική πλημμέλεια.
76.
Αντιθέτως, όσον αφορά το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, εκτιμώ ότι αυτά δεν είναι αλυσιτελή. Συγκεκριμένα, εφόσον αποδεικνύεται ότι η ανάλυση του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών που πρέπει να πραγματοποιηθεί βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού μπορεί να εκτείνεται σε ποιοτικά στοιχεία σχετικά με παράγοντες που συνδέονται με τις τιμές των εν λόγω εισαγωγών, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να οδηγήσει στην αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης η διαπίστωση σφάλματος εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση της εν λόγω ανάλυσης στην οποία προέβη η Επιτροπή στη συγκεκριμένη περίπτωση.
77.
Τούτου λεχθέντος, εκτιμώ ωστόσο ότι τόσο το δεύτερο όσο και το τρίτο σκέλος πρέπει να απορριφθούν επί της ουσίας.
78.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, η Eurofer προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν διαπίστωσε ότι η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη κατά την ανάλυσή της την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές. Εντούτοις, συναφώς, επισημαίνω ότι, αφενός, από κανένα στοιχείο της διάταξης του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, δεύτερη περίοδος, του βασικού κανονισμού δεν προκύπτει η ύπαρξη υποχρέωσης της Επιτροπής να αναλύσει την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον προσδιορισμό του αμελητέου χαρακτήρα του όγκου των εισαγωγών από ορισμένη χώρα με σκοπό τη σωρευτική αξιολόγηση των επιπτώσεων των εισαγωγών από περισσότερες της μίας χώρες που αποτελούν συγχρόνως αντικείμενο ερευνών αντιντάμπινγκ. Αφετέρου, όπως επισήμανε η Επιτροπή, η ανάλυση του άρθρου 3, παράγραφος 4, όσον αφορά τη δυνατότητα διενέργειας της εν λόγω σωρευτικής αξιολόγησης, συνιστά στάδιο προγενέστερο της ανάλυσης της ζημίας αυτής καθεαυτήν, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού. Επομένως, η επίκληση εκ μέρους της Eurofer του άρθρου 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο αυτό.
79.
Συνεπώς, κατά την άποψή μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα όταν έκρινε, στη σκέψη 83 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή, στο πλαίσιο της εξουσίας εκτιμήσεως που της αναγνωρίζει η νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 50 των παρουσών προτάσεων, έκρινε ότι, στην περίπτωση που οι τιμές που συνδέονται με τις εισαγωγές από μια χώρα είναι υψηλές και το μέγεθος των εισαγωγών αυτών αντιστοιχεί σε μικρό μερίδιο αγοράς, το γεγονός αυτό και μόνον μπορεί να επιβεβαιώσει ότι οι εισαγωγές αυτές είναι αμελητέες, χωρίς να χρειάζεται να αναλυθούν λεπτομερέστερα οι εν λόγω τιμές.
80.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, αυτό περιλαμβάνει δύο αιτιάσεις, εκ των οποίων η μία αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και η άλλη παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων.
81.
Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, κατά την οποία από τα αποδεικτικά στοιχεία που κατατέθηκαν στη δικογραφία προκύπτει ότι η μέση τιμή που εφάρμοζε ο μοναδικός Σέρβος παραγωγός-εξαγωγέας ήταν στην πράξη ίδια με την τιμή που εφάρμοζαν ένας Ρώσος και ένας Βραζιλιάνος εξαγωγέας, εκτιμώ ότι, στο μέτρο που αποσκοπεί στο να τεθεί εν αμφιβόλω η ανάλυση των αποδεικτικών στοιχείων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, πρέπει να θεωρηθεί απαράδεκτη στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας. Συγκεκριμένα, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όταν το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι μόνον αρμόδιο να ελέγξει, δυνάμει του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, τη νομική υπαγωγή των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και τις εξ αυτής αντληθείσες έννομες συνέπειες. Συνεπώς, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί, υπό την επιφύλαξη της περίπτωσης παραμόρφωσης των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (
27
).
82.
Στο μέτρο που η πρώτη αυτή αιτίαση πρέπει, αντιθέτως, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η Eurofer αμφισβητεί τη νομική υπαγωγή των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και τις έννομες συνέπειες που άντλησε εξ αυτής η Επιτροπή, καθόσον η τελευταία δεν είχε επιβάλει δασμούς αντιντάμπινγκ σε καταστάσεις οι οποίες, από πλευράς πραγματικών περιστατικών, ήταν παρόμοιες (
28
), δεν είναι βάσιμη επί της ουσίας. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι ένας Ρώσος και ένας Βραζιλιάνος παραγωγός-εξαγωγέας εξήγαγαν στην Ένωση το υπό εξέταση προϊόν σε τιμές παρόμοιες με τη μέση τιμή που εφάρμοζε ο μοναδικός Σέρβος εξαγωγέας, ουδόλως αναιρεί το γεγονός ότι, στο επίπεδο της χώρας, οι μέσες τιμές των εισαγωγών από τη Ρωσία και τη Βραζιλία ήταν χαμηλότερες από τις σερβικές τιμές, πράγμα το οποίο δεν αμφισβητείται από τη Eurofer (
29
) και ότι αυτό επέτρεψε στην Επιτροπή να καταλήξει σε διαφορετικά συμπεράσματα όσον αφορά τις εισαγωγές από τις εν λόγω χώρες.
83.
Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, υπενθυμίζεται ότι κατά πάγια νομολογία, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων υπάρχει όταν, χωρίς να εξετασθούν νέα αποδεικτικά στοιχεία, προκύπτει ότι η εκτίμηση των παρασχεθέντων αποδεικτικών στοιχείων είναι προδήλως εσφαλμένη. Εντούτοις, η παραμόρφωση αυτή πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να χρειάζεται εκ νέου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδείξεων. Εξάλλου, ο αναιρεσείων που προβάλλει παραμόρφωση αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου οφείλει να προσδιορίσει επακριβώς ποια στοιχεία παραμορφώθηκαν και να καταδείξει τα σφάλματα ανάλυσης στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο με αποτέλεσμα την παραμόρφωση αυτή (
30
).
84.
Συναφώς, επισημαίνω ότι από τα επιχειρήματα που προέβαλε η Eurofer στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως ουδόλως αποδεικνύεται παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων. Η Eurofer ουδόλως αμφισβητεί τις διαπιστώσεις περί των πραγματικών περιστατικών οι οποίες αντλούνται από τα αποδεικτικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, ήτοι τις μέσες τιμές που εφάρμοζαν οι τρεις εμπλεκόμενοι παραγωγοί. Η Eurofer περιορίζεται στην αμφισβήτηση της εκτίμησης των εν λόγω πραγματικών περιστατικών, η οποία, όπως επισημάνθηκε, δεν είναι παραδεκτή στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας. Επομένως, η δεύτερη αιτίαση του τρίτου σκέλους είναι επίσης αβάσιμη.
85.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει αλυσιτελής, εν μέρει απαράδεκτος και εν μέρει αβάσιμος.
3. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, που αφορά τη διαπίστωση ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού
86.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος υποδιαιρείται σε δύο σκέλη και βάλλει κατά των σκέψεων 109 έως 121 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και σε νομικό σφάλμα κατά την ανάλυση με την οποία επιβεβαίωσε τη διαπίστωση της Επιτροπής ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων για τις εισαγωγές από τη Σερβία, κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.
α) Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
87.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, στο πλαίσιο της ανάλυσης του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε η Eurofer, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση που έλαβε η Επιτροπή στο άρθρο 2 του επίμαχου κανονισμού, σύμφωνα με την οποία δεν ήταν αναγκαίο να ληφθούν προστατευτικά μέτρα όσον αφορά τις εισαγωγές από τη Σερβία, κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, δεν ήταν παράνομη.
88.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ αρχάς ότι, δεδομένου ότι η εν λόγω διάταξη του βασικού κανονισμού δεν διευκρινίζει τις περιστάσεις υπό τις οποίες δεν χρειάζεται να ληφθούν προστατευτικά μέτρα, αφήνει ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή (
31
). Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι, κατ’ αρχήν, η απόφαση περί της ανάγκης επιβολής δασμού αντιντάμπινγκ πρέπει να στηρίζεται σε λεπτομερή ανάλυση, μεταξύ άλλων, της πρακτικής ντάμπινγκ και της ζημίας. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι από το γράμμα του βασικού κανονισμού, και ιδίως από το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού, προκύπτει ότι δεν απαιτείται πάντοτε μια τέτοια λεπτομερής ανάλυση και ότι μια έρευνα μπορεί να περατωθεί, μεταξύ άλλων, και απλώς βάσει του περιθωρίου ντάμπινγκ ή του όγκου εισαγωγών (
32
).
89.
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, εν προκειμένω, από την εξέταση του επίμαχου κανονισμού προκύπτει ότι, αφενός, ένα από αυτά ακριβώς τα στοιχεία, ήτοι ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία, ήταν καθοριστικό για τη συλλογιστική της Επιτροπής. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το συμπέρασμα ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων όσον αφορά τις εισαγωγές από τη Σερβία δεν στηριζόταν αποκλειστικά στο ελάχιστο επίπεδο του όγκου των εισαγωγών αυτών, αλλά και στην αλληλεπίδραση μεταξύ του στοιχείου αυτού και του γεγονότος ότι οι μέσες τιμές πώλησης της Σερβίας ήταν υψηλότερες από εκείνες των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών, γεγονός το οποίο επιβεβαίωνε την άποψη ότι ένας τόσο χαμηλός όγκος εισαγωγών δεν μπορούσε να προκαλέσει ζημία στον κλάδο παραγωγής της Ένωσης (
33
).
90.
Βάσει των εκτιμήσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που διέθετε στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού (
34
).
β) Επιχειρήματα των διαδίκων
91.
Η Eurofer αμφισβητεί την εν λόγω ανάλυση. Με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα καθόσον έκρινε ότι η Επιτροπή μπορούσε να περατώσει την έρευνα σχετικά με τις εισαγωγές από τη Σερβία χωρίς να προβεί σε ανάλυση της ζημίας που ενδεχομένως προκλήθηκε από τις εν λόγω εισαγωγές. Κατά τη Eurofer, μολονότι το άρθρο 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού δεν διευκρινίζει τις περιστάσεις υπό τις οποίες πρέπει να θεωρείται μη αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων, εντούτοις, η αιτιολογική σκέψη 16 του ίδιου κανονισμού παρέχει σαφείς κατευθύνσεις συναφώς. Από την εν λόγω αιτιολογική σκέψη, υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να ερμηνευθεί η επίμαχη διάταξη, προκύπτει ότι οι έρευνες πρέπει να περατώνονται «όταν το ντάμπινγκ είναι ασήμαντο ή όταν η ζημία είναι αμελητέα».
92.
Με το άρθρο 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού δεν αλλάζει τίποτα συναφώς. Τούτο προβλέπει μόνο δύο «safe harbours», ένα σχετικό με το περιθώριο ντάμπινγκ και ένα σχετικό με τον όγκο των εισαγωγών. Ωστόσο, εν προκειμένω, οι εισαγωγές από τη Σερβία δεν εμπίπτουν σε καμία από τις δύο αυτές περιπτώσεις. Το περιθώριο αντιντάμπινγκ υπερέβη σημαντικά το ελάχιστο όριο που προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, ενώ ο όγκος των εισαγωγών ήταν ανώτερος του ορίου του 1 % που αναφέρεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.
93.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η λήψη προστατευτικών μέτρων δεν ήταν αναγκαία απλώς λόγω του «αμελητέου» χαρακτήρα της ζημίας που ενδεχομένως προκλήθηκε από τις εισαγωγές από τη Σερβία. Αντιθέτως, δεν μπορούσε να στηριχθεί στους όγκους των εισαγωγών που υπερέβαιναν το σχετικό όριο. Επομένως, η Επιτροπή, διεξάγοντας την ανάλυση βάσει του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού και λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη αισθητών υποτιμολογήσεων, κατά την έννοια της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου, όφειλε να εκτιμήσει εάν οι εισαγωγές από τη Σερβία, εξεταζόμενες μεμονωμένα, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.
94.
Με το δεύτερο σκέλος, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα και σε πρόδηλη πλάνη καθόσον διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Η Eurofer υποστηρίζει ότι μολονότι η Επιτροπή διαθέτει ορισμένη εξουσία εκτιμήσεως στον τομέα αυτό, εντούτοις, τούτο δεν εμποδίζει το Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει εάν τα αποδεικτικά στοιχεία μπορούν να στηρίξουν τα αιτήματά της. Εν προκειμένω, αφενός, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία υπερέβαινε το όριο του 1 % και, ως εκ τούτου, δεν ενέπιπτε στο «safe harbour» του άρθρου 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού. Επομένως, δεν ήταν δυνατόν να υποτεθεί ότι οι εισαγωγές προκάλεσαν απλώς αμελητέα ζημία. Αφετέρου, η αναφορά στις μέσες τιμές εισαγωγής ήταν παραπλανητική, στο μέτρο που η Σερβία είχε έναν μόνον παραγωγό, ενώ οι άλλες χώρες είχαν πλείονες παραγωγούς, διαπιστώθηκε δε ότι οι πωλήσεις ορισμένων Ρώσων και Βραζιλιάνων παραγωγών πραγματοποιούνταν σε τιμές συγκρίσιμες με τις τιμές που εφάρμοζε ο μοναδικός Σέρβος παραγωγός.
95.
Επιπλέον, το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη κρίσιμα στοιχεία συνιστά πρόδηλη πλάνη. Η Επιτροπή αρνούνταν σταθερά να λάβει υπόψη τα στοιχεία σχετικά με τις υποτιμολογήσεις και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές των σερβικών προϊόντων. Εντούτοις, τα εν λόγω στοιχεία ήταν προδήλως κρίσιμα για την ανάλυση.
96.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο. Εν πάση περιπτώσει, κατά την Επιτροπή και την HBIS, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος στο σύνολό του επί της ουσίας.
γ) Εκτίμηση
97.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, αν δεν χρειάζεται να ληφθούν προστατευτικά μέτρα, η έρευνα ή η διαδικασία περατώνεται. Από την αιτιολογική σκέψη 16 του ίδιου κανονισμού, την οποία ορθώς επικαλέστηκε η Eurofer για να ερμηνεύσει την εν λόγω διάταξη, προκύπτει ότι οι έρευνες ή οι διαδικασίες πρέπει να περατώνονται όταν το ντάμπινγκ είναι ασήμαντο ή όταν η ζημία είναι αμελητέα και είναι σκόπιμο να καθοριστούν οι καταστάσεις αυτές.
98.
Το άρθρο 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού ορίζει τις εν λόγω καταστάσεις. Προβλέπει, μεταξύ άλλων, στην πρώτη του περίοδο, ότι για όλες τις διαδικασίες που κινούνται βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 9, του κανονισμού αυτού –ήτοι για αυτές για τις οποίες υφίστανται επαρκή αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την κίνηση της διαδικασίας– η ζημία θεωρείται κατά κανόνα αμελητέα, εφόσον διαπιστώνεται ότι οι επίμαχες εισαγωγές αντιπροσωπεύουν ποσοστό κατώτερο αυτού που ορίζεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, ήτοι κατώτερο του 1 % (
35
).
99.
Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, η Eurofer προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς έκρινε ότι η εν λόγω διάταξη της πρώτης περιόδου του άρθρου 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού είχε εφαρμογή εν προκειμένω, μολονότι οι εισαγωγές από τη Σερβία υπερέβαιναν το προαναφερθέν όριο του 1 %.
100.
Εντούτοις, εκτιμώ, συναφώς, ότι η εν λόγω διάταξη δεν πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το προαναφερθέν όριο του 1 % συνιστά ανελαστικό και αυστηρό όριο λόγω του οποίου η Επιτροπή αδυνατεί, από νομικής απόψεως, να θεωρήσει αμελητέα τη ζημία που ενδεχομένως προκλήθηκε από όγκο εισαγωγών που υπερβαίνει το εν λόγω όριο, τούτο δε παρά το γεγονός ότι η διάταξη αυτή, αντιθέτως προς τη διάταξη του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού (
36
), παραπέμπει συγκεκριμένα στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.
101.
Συγκεκριμένα, συναφώς, επισημαίνεται, αφενός, ότι στη διατύπωση του άρθρου 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού χρησιμοποιείται ρητώς η φράση «κατά κανόνα». Η χρήση του όρου αυτού αποτυπώνει, κατά την άποψή μου, ρητώς την πρόθεση του νομοθέτη να αφήσει ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως στην Επιτροπή κατά την εκτίμηση του αμελητέου ή μη χαρακτήρα της δυνητικής ζημίας εισαγωγών που προσεγγίζουν το εν λόγω όριο. Αυτό το περιθώριο εκτιμήσεως, έστω και αν συνάδει εν προκειμένω με το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτουν τα θεσμικά όργανα στον τομέα των μέτρων εμπορικής άμυνας (
37
), λειτουργεί αμφίδρομα. Τούτο παρέχει τη δυνατότητα στην Επιτροπή, κατά περίπτωση, είτε να θεωρήσει αμελητέα τη ζημία που προκύπτει από όγκους εισαγωγών οι οποίοι, μολονότι είναι πολύ κοντά στο εν λόγω όριο, εντούτοις το υπερβαίνουν, είτε να θεωρήσει ότι όγκοι εισαγωγών που είναι κοντά στο εν λόγω όριο, αλλά είναι κατώτεροι του ορίου αυτού, μπορούν πάντως να προκαλέσουν μη αμελητέα ζημία.
102.
Αφετέρου, όπως προκύπτει ρητώς από το γράμμα τόσο της αιτιολογικής σκέψης 16 όσο και της πρώτης περιόδου του άρθρου 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, το θεμελιώδες ζήτημα για να διαπιστωθεί εάν η έρευνα ή η διαδικασία πρέπει να περατωθούν χωρίς να είναι αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων, δεν είναι η υπέρβαση του ορίου αυτού καθεαυτό, αλλά ο αμελητέος χαρακτήρας της ζημίας. Επομένως, ακόμη και αν η διάταξη του επίμαχου άρθρου ερμηνευθεί υπό το πρίσμα της σχετικής αιτιολογικής σκέψης, όπως πρότεινε η Eurofer, δεν προκύπτει ότι το εν λόγω όριο του 1 % συνιστά ανελαστικό και αυστηρό όριο, όπως υποστηρίζει η ίδια.
103.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το γεγονός και μόνον ότι ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία υπερέβαινε το όριο του 1 % που αναφέρεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού δεν εμπόδιζε την Επιτροπή να θεωρήσει ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη προστατευτικών μέτρων όσον αφορά τις εισαγωγές από τη Σερβία, καθόσον στηρίχθηκε στο ελάχιστο επίπεδο του όγκου των εισαγωγών αυτών και στην αλληλεπίδραση μεταξύ του στοιχείου αυτού και του γεγονότος ότι οι μέσες τιμές πώλησης της Σερβίας ήταν υψηλότερες από εκείνες των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών. Ως εκ τούτου, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα επιβεβαιώνοντας την ανάλυση της Επιτροπής συναφώς.
104.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει, κατά την άποψή μου, να κριθεί αβάσιμο.
105.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, τούτο δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτο, στο μέτρο που η Eurofer αμφισβητεί αμιγώς πραγματικά ζητήματα. Συγκεκριμένα, στις σκέψεις 115 έως 121 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά των οποίων βάλλει το σκέλος αυτό, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε νομικές εκτιμήσεις, κατά των οποίων στρέφεται η επιχειρηματολογία της Eurofer.
106.
Τούτου λεχθέντος, εκτιμώ εντούτοις ότι και το δεύτερο σκέλος είναι αβάσιμο.
107.
Όσον αφορά το πρώτο επιχείρημα του δεύτερου αυτού σκέλους, κατά το οποίο η Επιτροπή υπερέβη το περιθώριό της εκτιμήσεως, στο μέτρο που, εν προκειμένω, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία υπερέβαινε το όριο του 1 % και, ως εκ τούτου, δεν ενέπιπτε στο «safe harbour» που προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί υπό το πρίσμα των εκτιμήσεων που αφορούν το πρώτο σκέλος του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως. Συγκεκριμένα, από τις εν λόγω εκτιμήσεις συνάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε σφάλμα κρίνοντας ότι η Επιτροπή μπορούσε, χωρίς να υπερβεί το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει συναφώς, να θεωρήσει, υπό το πρίσμα των περιστάσεων της υπό κρίση υπόθεσης, αμελητέα, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης, τη ζημία που ενδεχομένως προκλήθηκε από τις εισαγωγές αυτές, μολονότι ο όγκος τους υπερέβαινε κατά 0,04 % το όριο του 1 % που αναφέρεται στο άρθρο 5, παράγραφος 7, του βασικού κανονισμού.
108.
Όσον αφορά το δεύτερο επιχείρημα του δεύτερου σκέλους, σχετικά με το γεγονός ότι ένας Ρώσος και ένας Βραζιλιάνος παραγωγός-εξαγωγέας είχαν εξαγάγει στην Ένωση το υπό εξέταση προϊόν σε τιμές παρόμοιες με τη μέση τιμή που εφάρμοζε ο μοναδικός Σέρβος εξαγωγέας, η λυσιτέλειά του απορρίφθηκε ήδη στο πλαίσιο της ανάλυσης του δεύτερου λόγου αναιρέσεως. Εφόσον δεν αμφισβητείται, όπως επισημάνθηκε στο σημείο 82 των παρουσών προτάσεων, ότι, στο επίπεδο της χώρας, οι μέσες τιμές των εισαγωγών από τη Ρωσία και τη Βραζιλία ήταν χαμηλότερες από τις σερβικές τιμές, το προαναφερθέν γεγονός που επικαλείται η Eurofer ουδόλως αποδεικνύει ότι η Επιτροπή υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει.
109.
Όσον αφορά το τρίτο επιχείρημα, το οποίο αντλείται από το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα κρίσιμα στοιχεία σχετικά με τις υποτιμολογήσεις και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές των σερβικών προϊόντων, αυτό στηρίζεται στην παραδοχή ότι, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία υπερέβαινε το όριο του 1 %, η Επιτροπή δεν μπορούσε να θεωρήσει αμελητέα, κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού, τη ζημία που ενδεχομένως προκλήθηκε από τις εν λόγω εισαγωγές και όφειλε, ως εκ τούτου, να προβεί, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού σε πλήρη ανάλυση της ενδεχόμενης ζημίας που προκάλεσαν οι σερβικές εισαγωγές στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής. Ωστόσο, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η εν λόγω παραδοχή είναι εσφαλμένη και ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς συνήγαγε, χωρίς να υποπέσει σε σφάλματα, ότι εν προκειμένω η Επιτροπή μπορούσε να περατώσει τη διαδικασία θεωρώντας αμελητέα τη ζημία, χωρίς να χρειαστεί να προβεί στη συμπληρωματική ανάλυση την οποία επικαλέστηκε η Eurofer. Εξ αυτού συνάγεται ότι και το τρίτο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί.
110.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι και το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι, κατά την άποψή μου, αβάσιμο και ότι, ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
4. Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως, που αφορά τη μη παροχή των στοιχείων σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον Σέρβο εξαγωγέα
111.
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος υποδιαιρείται σε τρία σκέλη και βάλλει κατά των σκέψεων 135 έως 148 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλείονα νομικά σφάλματα, καθόσον διαπίστωσε ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούνταν να της παράσχει στοιχεία για τον Σέρβο εξαγωγέα σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές.
α) Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
112.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι από τη δικογραφία προέκυψε ότι, στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, η Eurofer είχε επανειλημμένως λάβει γνώση των εκτιμήσεων βάσει των οποίων η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα, αφενός, ότι οι εισαγωγές από τη Σερβία δεν έπρεπε να εκτιμηθούν σωρευτικώς με τις εισαγωγές από τις τέσσερις άλλες χώρες και, αφετέρου, ότι έπρεπε να περατωθεί η διαδικασία όσον αφορά τις εν λόγω εισαγωγές (
38
). Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού ότι, σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, η Eurofer είχε ενημερωθεί για τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και τις εκτιμήσεις βάσει των οποίων επρόκειτο να προταθεί η περάτωση της έρευνας χωρίς την επιβολή μέτρων όσον αφορά τις εν λόγω εισαγωγές και ότι η Eurofer είχε τη δυνατότητα να γνωστοποιήσει λυσιτελώς την άποψή της συναφώς, με αποτέλεσμα τα δικαιώματά της άμυνας να γίνουν εν προκειμένω σεβαστά (
39
).
113.
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι ούτε η Eurofer ούτε τα μέλη της βρίσκονται σε κατάσταση συγκρίσιμη προς εκείνη επιχείρησης εις βάρος της οποίας ενδέχεται να επιβληθεί κύρωση ή δασμός αντιντάμπινγκ, αυτή δεν μπορούσε να αντλήσει λυσιτελώς κάποιο επιχείρημα από τη νομολογία σχετικά με τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας έναντι των επιχειρήσεων αυτών (
40
).
114.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της Eurofer περί παραβίασης της αρχής της χρηστής διοίκησης. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι από την εξέταση του δεύτερου λόγου ακυρώσεως προέκυψε ότι ορθώς η Επιτροπή αποφάσισε να περατώσει τη διαδικασία όσον αφορά τις εισαγωγές από τη Σερβία αποκλειστικώς βάσει του όγκου των εισαγωγών και των στοιχείων που αφορούσαν τις μέσες τιμές πώλησης, χωρίς να χρειάζεται να αναλύσει τα στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές. Συνεπώς, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή εξέτασε όλα τα κρίσιμα στοιχεία της υπό κρίση υπόθεσης. Στη συνέχεια, έκρινε ότι το συμπέρασμα αυτό δεν μπορούσε να ανατραπεί από τα στοιχεία που επιθυμούσε να προσκομίσει η Eurofer όσον αφορά τα περιθώρια υποτιμολόγησης και πώλησης σε χαμηλότερες τιμές σχετικά με τις εισαγωγές από τη Σερβία και ότι, ως εκ τούτου, το αίτημα προσκόμισης των εν λόγω στοιχείων έπρεπε επίσης να απορριφθεί (
41
).
β) Επιχειρήματα των διαδίκων
115.
Η Eurofer αμφισβητεί την εν λόγω ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου. Με το πρώτο σκέλος υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον διαπίστωσε ότι τα δικαιώματά της άμυνας δεν είχαν προσβληθεί. Τα στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον Σέρβο εξαγωγέα αποτελούσαν θεμελιώδη στοιχεία που καθιστούσαν δυνατή την απόδειξη των επιπτώσεων των εισαγωγών στις τιμές και ήταν αναγκαία για να μπορέσει η Eurofer να διατυπώσει τις θέσεις της όσον αφορά το ζήτημα εάν οι σερβικές εισαγωγές προκάλεσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, καθώς και εάν ήταν ορθή η άποψη της Επιτροπής ότι οι εισαγωγές αυτές ήταν αμελητέες. Κατά τη Eurofer, τα δικαιώματα άμυνας δεν στηρίζονται αποκλειστικά στη γνώση των στοιχείων επί των οποίων η Επιτροπή διαμόρφωσε την υπόθεσή της, όπως προβλέπεται στο άρθρο 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, αλλά και στην πρόσβαση σε άλλα κρίσιμα στοιχεία του φακέλου της Επιτροπής τα οποία μπορούν να θέσουν εν αμφιβόλω την εξέτασή του.
116.
Με το δεύτερο σκέλος η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον έκρινε ότι αυτή, ως εκπρόσωπος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, δεν μπορούσε να στηριχθεί στις επιταγές που απορρέουν από τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας, στο μέτρο που δεν υπήρχε πιθανότητα να επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ εις βάρος της. Αντιθέτως, από τη νομολογία προκύπτει ότι στο πλαίσιο αυτό, η διάκριση μεταξύ εξαγωγέων και ενωσιακού κλάδου παραγωγής δεν έχει καμία νομική βάση.
117.
Με το τρίτο σκέλος, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, καθόσον διαπίστωσε ότι στον επίμαχο κανονισμό τηρείται η αρχή της χρηστής διοίκησης περί της οποίας γίνεται λόγος στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Η Eurofer ισχυρίζεται ότι, στην περίπτωση που ο δεύτερος ή ο τρίτος λόγος αναιρέσεως γίνουν δεκτοί, τα επιχειρήματά της σχετικά με την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης πρέπει επίσης να γίνουν δεκτά. Επιπλέον, η Eurofer υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα καθόσον απέρριψε το αίτημά της να υποχρεωθεί η Επιτροπή να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές.
118.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το δεύτερο σκέλος του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως είναι αλυσιτελές. Σε κάθε περίπτωση, κατά την Επιτροπή και την HBIS ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος στο σύνολό του επί της ουσίας.
γ) Εκτίμηση
119.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του τέταρτου λόγου αναιρέσεως που προέβαλε η Eurofer, πρέπει να υπομνησθεί ότι από το άρθρο 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού προκύπτει ότι τα μέρη που αναφέρονται στην παράγραφο 1, στα οποία εν προκειμένω εμπίπτει και η Eurofer, δύνανται να ζητούν την τελική αποκάλυψη των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού επί τη βάσει των οποίων πρόκειται να διατυπωθεί εισήγηση για την περάτωση της έρευνας ή της διαδικασίας άνευ επιβολής μέτρων.
120.
Εντούτοις, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 135 και 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Eurofer είχε λάβει γνώση των στοιχείων βάσει των οποίων η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εισαγωγές από τη Σερβία δεν ήταν αναγκαίο να εκτιμηθούν σωρευτικώς με τις εισαγωγές από τις τέσσερις άλλες οικείες χώρες και ότι έπρεπε να περατωθεί η διαδικασία όσον αφορά τις εν λόγω εισαγωγές.
121.
Επιπλέον, από την ανάλυση των προηγούμενων λόγων αναιρέσεως, και ιδίως από τα σημεία 78, 79 και 109 των παρουσών προτάσεων, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, χωρίς να υποπέσει σε σφάλματα, ότι η Επιτροπή μπορούσε να κρίνει, εν προκειμένω, ότι υπό το πρίσμα των στοιχείων που εξέτασε η ίδια, δεν ήταν αναγκαίο να προβεί σε περαιτέρω ανάλυση της ενδεχόμενης, απορρέουσας από τις εισαγωγές από τη Σερβία, ζημίας ούτε για τη διαπίστωση, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, του βασικού κανονισμού ούτε για την έκδοση απόφασης περί περάτωσης της διαδικασίας βάσει του άρθρου 9, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού αυτού. Εξ αυτού συνάγεται ότι, στο μέτρο που τα στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον Σέρβο εξαγωγέα δεν συνιστούσαν ουσιώδη πραγματικά περιστατικά ή σκεπτικό βάσει των οποίων η Επιτροπή επρόκειτο να διατυπώσει εισήγηση για την περάτωση της έρευνας όσον αφορά τις εισαγωγές από τη Σερβία άνευ επιβολής μέτρων, το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν παρέβη το άρθρο 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού λόγω μη παροχής των στοιχείων αυτών στη Eurofer.
122.
Ωστόσο, στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους, η Eurofer υποστηρίζει επίσης ότι, ανεξαρτήτως της διάταξης του άρθρου 20, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, προσεβλήθησαν τα δικαιώματά της άμυνας στο μέτρο που τα εν λόγω στοιχεία αποτελούσαν άλλα κρίσιμα στοιχεία περιλαμβανόμενα στον φάκελο της Επιτροπής τα οποία μπορούσαν να θέσουν εν αμφιβόλω την εξέτασή του. Στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους, η Eurofer υποστηρίζει επίσης ότι έχει κατ’ ουσίαν τα ίδια δικαιώματα άμυνας με τα δικαιώματα που αναγνωρίζει η νομολογία στους εξαγωγείς εις βάρος των οποίων ενδέχεται να επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ.
123.
Συναφώς, και χωρίς να απαιτείται η έκδοση οριστικής απόφασης επί του ζητήματος εάν είναι δυνατή ή όχι η εφαρμογή σε οντότητα όπως η Eurofer της νομολογίας σχετικά με τα δικαιώματα άμυνας των εξαγωγέων, επισημαίνω ότι, σε κάθε περίπτωση, κατά τη νομολογία, η ύπαρξη παρατυπίας αφορώσας τα δικαιώματα άμυνας δεν μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση του επίδικου κανονισμού παρά μόνον αν λόγω της παρατυπίας αυτής ενδέχεται η διοικητική διαδικασία να μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα (
42
).
124.
Από το σημείο 121 των παρουσών προτάσεων και από τα εκεί μνημονευόμενα σημεία προκύπτει ότι στην υπό κρίση περίπτωση, αφενός, τα στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον Σέρβο εξαγωγέα δεν ήταν αναγκαία για τη θεμελίωση των αποφάσεων βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 9, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού, και, αφετέρου, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να προβεί σε πλήρη ανάλυση της ζημίας βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού για τις εισαγωγές από τη Σερβία με σκοπό την έκδοση των εν λόγω αποφάσεων. Επομένως, κατ’ αρχήν, η Επιτροπή δεν διέπραξε καμία παρατυπία για τον λόγο ότι δεν κοινοποίησε τα στοιχεία αυτά.
125.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Eurofer δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να επικαλεστεί προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας ισχυριζόμενη απλώς ότι δεν της παρασχέθηκαν τα στοιχεία σχετικά με την υποτιμολόγηση και τις πωλήσεις σε χαμηλότερες τιμές για τον Σέρβο εξαγωγέα χωρίς ουδόλως να διευκρινίσει γιατί, εάν η εν λόγω κοινοποίηση είχε πραγματοποιηθεί, αυτή θα μπορούσε να αμυνθεί αποτελεσματικότερα και η διοικητική διαδικασία θα μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα.
126.
Επομένως, κατά την άποψή μου, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο σκέλος του τέταρτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν. Προκύπτει επίσης ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Eurofer, υπό τις περιστάσεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο δεν όφειλε να υποχρεώσει την Επιτροπή να προσκομίσει τα εν λόγω στοιχεία.
127.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος, επισημαίνω ότι δεν στηρίζεται σε γνήσια νομικά επιχειρήματα, αλλά σε απλή παραπομπή στον δεύτερο και στον τρίτο λόγο αναιρέσεως. Επομένως, δεδομένου ότι, κατά την άποψή μου, οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν, το εν λόγω σκέλος πρέπει επίσης να απορριφθεί.
128.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει, κατά τη γνώμη μου, ότι ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να επίσης απορριφθεί και ότι, ως εκ τούτου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
VI. Επί των δικαστικών εξόδων
129.
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
130.
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
131.
Δεδομένου ότι τόσο η Επιτροπή όσο και η HBIS ζήτησαν την καταδίκη της Eurofer και αυτή ηττήθηκε, η Eurofer πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα στα οποία αυτές υποβλήθηκαν.
VII. Πρόταση
132.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:
–
απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως·
–
καταδικάζει τη Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.
(
2
)	Απόφαση T‑835/17 (EU:T:2020:96).
(
3
)	Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2017/1795 της Επιτροπής, της 5ης Οκτωβρίου 2017, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Βραζιλίας, Ιράν, Ρωσίας και Ουκρανίας και για την περάτωση της έρευνας όσον αφορά τις εισαγωγές ορισμένων πλατέων προϊόντων θερμής έλασης από σίδηρο, μη κραματοποιημένο χάλυβα ή άλλο κραματοποιημένο χάλυβα καταγωγής Σερβίας (ΕΕ 2017, L 258, σ. 24 και διορθωτικό ΕΕ 2017, L 319, σ. 81).
(
4
)	ΕΕ 2016, L 176, σ. 21 και διορθωτικό ΕΕ 2021, L 214, σ. 73.
(
5
)	Συναφώς, η Επιτροπή παραπέμπει στην απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2017, SolarWorld κατά Συμβουλίου (C‑205/16 P, EU:C:2017:840, σκέψεις 37 επ.).
(
6
)	Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 176, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η ανταναίρεση ασκείται με χωριστό δικόγραφο, το οποίο διαφέρει από το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
(
7
)	Βλ., συναφώς, προτάσεις μου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Scandlines Danmark κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑174/19 P και C‑175/19 P, EU:C:2021:199, ιδίως σημεία 44 και 45).
(
8
)	Βλ. αποφάσεις της 29ης Νοεμβρίου 2007, Stadtwerke Schwäbisch Hall κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑176/06 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2007:730, σκέψη 18), και της 29ης Ιουλίου 2019, Bayerische Motoren Werke και Freistaat Sachsen κατά Επιτροπής (C‑654/17 P, EU:C:2019:634, σκέψη 44).
(
9
)	Βλ. συναφώς, κατ’ εφαρμογήν της απόφασης Boehringer, αποφάσεις της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Club Hotel Loutraki κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑131/15 P, EU:C:2016:989, σκέψεις 67 και 68), και της 24ης Ιουνίου 2015, Fresh Del Monte Produce κατά Επιτροπής και Επιτροπή κατά Fresh Del Monte Produce (C‑293/13 P και C‑294/13 P, EU:C:2015:416, σκέψη 193).
(
10
)	Βλ., συναφώς, εκτιμήσεις που περιλαμβάνονται στο σημείο 126 των προτάσεών μου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις World Duty Free Group και Ισπανία κατά Επιτροπής (C‑51/19 P και C‑64/19 P, EU:C:2021:51).
(
11
)	Βλ. σκέψεις 65 και 66 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
12
)	Βλ. σκέψεις 67 και 66 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
13
)	Επεξηγηματικό σημείωμα της Επιτροπής, της 21ης Σεπτεμβρίου 2000, προς την Επιτροπή πρακτικών αντιντάμπινγκ (ad hoc ομάδα για την εφαρμογή) του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) (στο εξής: επεξηγηματικό σημείωμα του 2000). Βλ. σκέψεις 37, 71 και 77 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
14
)	Βλ. σκέψεις 71 έως 79 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
15
)	Βλ. σκέψη 80 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
16
)	Η Eurofer παραπέμπει στην απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2017, Rusal Armenal κατά Συμβουλίου (T‑512/09 RENV, EU:T:2017:26, σκέψεις 101 έως 105).
(
17
)	Βλ. σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
18
)	Βλ. σκέψεις 63 και 65 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
19
)	Βλ. σκέψη 68 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
20
)	Βλ., αντί πολλών, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Trace Sport (C‑251/18, EU:C:2019:766, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
21
)	Βλ., συναφώς, πρόσφατες προτάσεις μου στην υπόθεση Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2021:533, σημείο 29), με παραπομπή στην απόφαση της 10ης Ιουλίου 2019, Caviro Distillerie κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑345/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:589, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
22
)	Βλ. σκέψεις 101 έως 105 της εν λόγω απόφασης και, ειδικότερα, σκέψη 105.
(
23
)	Πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2021, RFA International κατά Επιτροπής (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, σκέψη 79 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
24
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 8ης Ιουλίου 1999, Hercules Chemicals κατά Επιτροπής (C‑51/92 P, EU:C:1999:357, σκέψη 75), και της 28ης Ιουνίου 2005, Dansk Rørindustri κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P – C‑208/02 P και C‑213/02 P, EU:C:2005:408, σκέψη 211).
(
25
)	Βλ. σκέψη 81 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
26
)	Βλ. σκέψεις 82 έως 84 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
27
)	Βλ., αντί πολλών, απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2021, Qualcomm και Qualcomm Europe κατά Επιτροπής (C‑466/19 P, EU:C:2021:76, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
28
)	Δηλαδή, σε μια κατάσταση όπου οι τιμές εισαγωγής τις οποίες εφάρμοζε, αφενός, ο μοναδικός Σέρβος εξαγωγέας και, αφετέρου, οι δύο εξαγωγείς, ο Ρώσος και ο Βραζιλιάνος, τους οποίους αναφέρει η Eurofer, ήταν παρόμοιες. Με το επιχείρημά της η Eurofer φαίνεται να προβάλλει σχεδόν παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης.
(
29
)	Βλ., συναφώς, πίνακα 4 στην αιτιολογική σκέψη 235 του επίμαχου κανονισμού.
(
30
)	Βλ., αντί πολλών, απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2020, Λιθουανία κατά Επιτροπής (C‑79/19 P, EU:C:2020:129, σκέψη 71 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
31
)	Βλ. σκέψεις 110 έως 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
32
)	Βλ. σκέψεις 113 και 114 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
33
)	Βλ. σκέψεις 115 έως 119 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
34
)	Βλ. σκέψεις 120 και 121 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
35
)	Εκτός εάν το σύνολο των οικείων χωρών αντιπροσωπεύει ποσοστό ίσο ή ανώτερο του 3 %.
(
36
)	Βλ. σημεία 47 και 48 των παρουσών προτάσεων.
(
37
)	Βλ. σημείο 50 των παρουσών προτάσεων.
(
38
)	Όπως έχει ήδη επισημανθεί, τα εν λόγω συμπεράσματα στηρίζονταν σε τρεις εκτιμήσεις: πρώτον, τα περιθώρια ντάμπινγκ σχετικά με τις επίμαχες εισαγωγές υπερέβαιναν το ελάχιστο όριο· δεύτερον, ο όγκος των εισαγωγών από τη Σερβία θεωρήθηκε αμελητέος· και, τρίτον, οι τιμές εξαγωγής στη Σερβία διέφεραν από τις τιμές εξαγωγής των τεσσάρων άλλων οικείων χωρών. Βλ. σκέψεις 52, 135 και 136 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
39
)	Βλ. σκέψεις 136 και 137 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
40
)	Βλ. σκέψεις 140 έως 142 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
41
)	Βλ. σκέψεις 143 έως 148 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
42
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP (C‑191/09 P και C‑200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψη 79 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).