62022CO0004
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 17ης Αυγούστου 2022 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Παρέμβαση – Κρατικές ενισχύσεις – Καθεστώς ενισχύσεων που έθεσε σε εφαρμογή το Βασίλειο του Βελγίου – Αίτηση παρεμβάσεως κατατεθείσα μετά τη λήξη της προθεσμίας των έξι εβδομάδων που προβλέπεται στο άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου – Παραδεκτό – Άρθρα 40 και 45 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης»
Στην υπόθεση C‑4/22 P(I),
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 57, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2022,
St. Jude Medical Coordination Center BV, με έδρα το Zaventem (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τους É. Bruc και F. Louis, avocats,
αναιρεσείουσα,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Magnetrol International NV, με έδρα το Zele (Βέλγιο),
προσφεύγουσα πρωτοδίκως,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον P.‑J. Loewenthal και την F. Tomat,
καθής πρωτοδίκως,
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, M. Szpunar,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την αίτηση αναιρέσεως, η St. Jude Medical Coordination Center BV ζητεί την αναίρεση της διατάξεως της προέδρου του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Δεκεμβρίου 2021, Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑263/16 RENV, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2021:947), με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση παρεμβάσεως την οποία κατέθσε η νυν αναιρεσείουσα προς στήριξη των αιτημάτων της Magnetrol International NV, προσφεύγουσας πρωτοδίκως στην υπόθεση T‑263/16 RENV.
Το ιστορικό της διαφοράς
2
Με την απόφαση (ΕΕ) 2016/1699, της 11ης Ιανουαρίου 2016, σχετικά με το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων όσον αφορά τη φορολογική απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών SA.37667 (2015/C) (πρώην 2015/NN) το οποίο έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο (ΕΕ 2016, L 260, σ. 61, στο εξής: επίμαχη απόφαση), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε ότι ορισμένες απαλλαγές που χορηγήθηκαν από το Βασίλειο του Βελγίου συνιστούσαν καθεστώς ενισχύσεων, κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, το οποίο ήταν ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά και είχε τεθεί σε εφαρμογή κατά παράβαση του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ. Η Επιτροπή διέταξε την ανάκτηση των κατ’ αυτόν τον τρόπο χορηγηθεισών ενισχύσεων από τους δικαιούχους, των οποίων ο οριστικός κατάλογος έπρεπε να καταρτισθεί σε μεταγενέστερο στάδιο από το Βασίλειο του Βελγίου.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
3
Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Μαρτίου και στις 25 Μαΐου 2016, το Βασίλειο του Βελγίου και η Magnetrol International άσκησαν προσφυγές με αίτημα την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως, που πρωτοκολλήθηκαν αντιστοίχως με τους αριθμούς υποθέσεως T‑131/16 και T‑263/16.
4
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Ιουλίου 2016, η St. Jude Medical Coordination Center άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως αυτής, που πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό υποθέσεως T‑420/16.
5
Με έγγραφο της 20ής Φεβρουαρίου 2018 ο Γραμματέας του Γενικού Δικαστηρίου την ενημέρωσε ότι ο πρόεδρος του επιληφθέντος της υποθέσεως τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου είχε αποφασίσει να αναστείλει τη διαδικασία στην υπόθεση T‑420/16 μέχρι την επίλυση της διαφοράς στις υποθέσεις T‑131/16 και T‑263/16.
6
Με διάταξη της 17ης Μαΐου 2018, ο πρόεδρος του έβδομου πενταμελούς τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου αποφάσισε τη συνεκδίκαση των υποθέσεων T‑131/16 και T‑263/16 προς διευκόλυνση της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής αποφάσεως περατώνουσας τη δίκη.
7
Με την απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Βέλγιο και Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑131/16 και T‑263/16, EU:T:2019:91), το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίμαχη απόφαση.
8
Η Επιτροπή άσκησε, στις 24 Απριλίου 2019, αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως αυτής. Η αίτηση αναιρέσεως πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό υποθέσεως C‑337/19 P.
9
Με την απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2021, Επιτροπή κατά Βελγίου και Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741), το Δικαστήριο:
–
αναίρεσε την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Βέλγιο και Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑131/16 και T‑263/16, EU:T:2019:91)·
–
απέρριψε τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως στην υπόθεση T‑131/16, καθώς και τον πρώτο λόγο ακυρώσεως και το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως στην υπόθεση T‑263/16·
–
ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του τρίτου, του τέταρτου και του πέμπτου λόγου ακυρώσεως στην υπόθεση T‑131/16, καθώς και επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, επί του δεύτερου και του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως και επί του τέταρτου λόγου ακυρώσεως στην υπόθεση T‑263/16, και
–
επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
10
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Οκτωβρίου 2021, η St. Jude Medical Coordination Center ζήτησε να παρέμβει στην υπόθεση T‑263/16 RENV προς στήριξη των αιτημάτων της Magnetrol International.
11
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, η πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου απέρριψε την εν λόγω αίτηση παρεμβάσεως.
12
Συναφώς, υπενθύμισε, στη σκέψη 2 της διατάξεως αυτής, ότι, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, η αίτηση παρεμβάσεως πρέπει να κατατίθεται εντός προθεσμίας έξι εβδομάδων, η οποία αρχίζει από τη δημοσίευση που προβλέπεται στο άρθρο 79 του Κανονισμού Διαδικασίας.
13
Επισήμανε, στη σκέψη 3 της εν λόγω διατάξεως, ότι, καθόσον η ανακοίνωση που περιέχει την ημερομηνία κατάθεσης του εισαγωγικού δικογράφου της δίκης δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Αυγούστου 2016, η αίτηση παρεμβάσεως είχε κατατεθεί μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής, παρεκτεινομένης λόγω αποστάσεως. Επομένως, απέρριψε, στη σκέψη 4 της ίδιας αυτής διατάξεως, την εν λόγω αίτηση παρεμβάσεως.
Τα αιτήματα των διαδίκων
14
Με την αίτηση αναιρέσεως η St. Jude Medical Coordination Center ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη·
–
να δεχτεί την αίτησή της παρεμβάσεως στην υπόθεση T‑263/16 RENV προς στήριξη των αιτημάτων της Magnetrol International και
–
να διατάξει το Γενικό Δικαστήριο να της κοινοποιήσει αντίγραφο όλων των εγγράφων της διαδικασίας που έχουν επιδοθεί στους διαδίκους καθώς και να επαναλάβει την έγγραφη διαδικασία ή να την καλέσει να υποβάλει γραπτές παρατηρήσεις στο πλαίσιο μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας.
15
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·
–
επικουρικώς, σε περίπτωση που το Δικαστήριο αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, να απορρίψει την αίτηση παρεμβάσεως της St. Jude Medical Coordination Center στην υπόθεση T‑263/16 RENV και
–
να καταδικάσει τη St. Jude Medical Coordination Center στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία
16
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί και έλλειψη αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλόμενης διατάξεως και, ο δεύτερος, προσβολή του δικαιώματός της να παρέμβει στην πρωτοβάθμια διαδικασία.
17
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο πρέπει να εξετασθεί ευθύς εξαρχής, υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη δεν περιέχει καμία αιτιολογία προς αντίκρουση των λόγων και των επιχειρημάτων που προέβαλε με την αίτηση παρεμβάσεως. Ειδικότερα, η πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου δεν αποφάνθηκε επί των επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας σχετικά με τα άρθρα 40 και 45 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σχετικά με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) καθώς και σχετικά με την αρχή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
18
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη είναι αρκούντως αιτιολογημένη, δεδομένου ότι η πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου εξέθεσε με σαφήνεια ότι η αίτηση παρεμβάσεως της αναιρεσείουσας στην υπόθεση T‑263/16 RENV είχε κατατεθεί εκπρόθεσμα.
Εκτίμηση
19
Υπενθυμίζεται, αφενός, ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, σκοπός του ελέγχου του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, να εξακριβωθεί εάν το Γενικό Δικαστήριο απάντησε επαρκώς κατά νόμο στο σύνολο των επιχειρημάτων που προέβαλε ο αναιρεσείων και, αφετέρου, ότι ο λόγος που αντλείται από παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να απαντήσει σε πρωτοδίκως προβληθέντα επιχειρήματα ισοδυναμεί, κατ’ ουσίαν, με επίκληση παράβασης της υποχρέωσης αιτιολόγησης που απορρέει από το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού και του άρθρου 117 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου [διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 2022, Shanghai Panati κατά EUIPO, C‑103/22 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:399, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
20
Η υποχρέωση αιτιολόγησης αυτή δεν επιβάλλει στο Γενικό Δικαστήριο να παρέχει αιτιολογία που να καλύπτει αναλυτικώς και έναν προς έναν όλους τους λόγους που προβάλλουν οι διάδικοι, η δε αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί, ως εκ τούτου, να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει στους μεν ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν έκανε δεκτά τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο στοιχεία επαρκή ώστε να ασκήσει τον έλεγχό του [διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 2022, Shanghai Panati κατά EUIPO, C‑103/22 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:399, σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
21
Εν προκειμένω, η πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου διαπίστωσε απλώς, με την προσβαλλόμενη διάταξη, ότι η αίτηση παρεμβάσεως είχε κατατεθεί μετά τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
22
Επομένως, η διάταξη αυτή δεν περιλαμβάνει καμία αιτιολογία προς δικαιολόγηση της απόρριψης των προβληθέντων πρωτοδίκως από την αναιρεσείουσα επιχειρημάτων κατά τα οποία, αφενός, η προθεσμία αυτή δεν έπρεπε να εφαρμοστεί στην υπό κρίση υπόθεση δυνάμει του άρθρου 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και του άρθρου 47 του Χάρτη και, αφετέρου, η κατάθεση της αιτήσεως παρεμβάσεως μετά τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας οφειλόταν σε τυχαίο συμβάν ή ανωτέρα βία ή σε συγγνωστή πλάνη.
23
Συνεπώς, η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη είναι ελλιπώς αιτιολογημένη και πρέπει, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί.
Επί της κατατεθείσας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αιτήσεως παρεμβάσεως
24
Σύμφωνα με το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, είτε να την αναπέμψει στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει είτε το ίδιο να αποφανθεί οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
25
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο μπορεί να αποφανθεί οριστικά επί της αιτήσεως παρεμβάσεως της αναιρεσείουσας.
26
Δεν αμφισβητείται ότι η αίτηση αυτή κατατέθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας των έξι εβδομάδων που προβλέπεται στο άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
27
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ωστόσο ότι η εν λόγω αίτηση έπρεπε να κριθεί παραδεκτή και προβάλλει συναφώς τρεις λόγους που αφορούν, ο πρώτος, το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και το άρθρο 47 του Χάρτη, ο δεύτερος, το άρθρο 45 του εν λόγω Οργανισμού και, ο τρίτος, το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής, τα δικαιώματα άμυνας καθώς και τις αρχές της ισότητας των όπλων και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
Επί του πρώτου λόγου, που αντλείται από το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από το άρθρο 47 του Χάρτη
Επιχειρηματολογία
28
Η St. Jude Medical Coordination Center εκτιμά ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν προβλέπει κανέναν κανόνα που να ρυθμίζει ενδεχόμενη παρέμβαση, σε «πιλοτική» υπόθεση, του προσφεύγοντος σε υπόθεση της οποίας η εκδίκαση έχει ανασταλεί εν αναμονή της έκβασης της «πιλοτικής» αυτής υποθέσεως, όταν η «πιλοτική» υπόθεση αναπέμπεται από το Δικαστήριο στο Γενικό Δικαστήριο.
29
Στο πλαίσιο αυτό, κατά την αναιρεσείουσα, θα έπρεπε να γίνεται δεκτή η κατάθεση, από τον διάδικο αυτόν, αιτήσεως παρεμβάσεως στην ίδια «πιλοτική» υπόθεση όταν αυτή έχει αναπεμφθεί από το Δικαστήριο στο Γενικό Δικαστήριο. Σε αντίθετη περίπτωση, ο διάδικος θα αντιμετώπιζε αρνησιδικία, κατά παράβαση του άρθρου 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο δεν προβλέπει καμία προϋπόθεση προθεσμίας, και του άρθρου 47 του Χάρτη.
30
Η προτεινόμενη λύση συνάδει εξάλλου και με το άρθρο 71, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το οποίο ορίζει ότι, από την ημερομηνία επαναλήψεως της διαδικασίας κατόπιν αναστολής, οι διακοπείσες δικονομικές προθεσμίες αντικαθίστανται από νέες προθεσμίες οι οποίες αρχίζουν να τρέχουν από την ημερομηνία της επαναλήψεως αυτής.
31
Περαιτέρω, θα έπρεπε να γίνει δεκτή μια αναλογική εφαρμογή του άρθρου 129, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που θα καθιστούσε δυνατή την αποδοχή αιτήσεως παρεμβάσεως κατατιθέμενης μετά τη λήξη της προς τούτο προθεσμίας που προβλέπεται από το άρθρο 130 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας, αλλά πριν από την απόφαση για την έναρξη της προφορικής διαδικασίας.
32
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να επαναλάβει την έγγραφη διαδικασία ή, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 89, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, να καλέσει την αναιρεσείουσα μέσω μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας να διατυπώσει γραπτώς τις απόψεις της.
Εκτίμηση
33
Πρέπει να επισημανθεί εξαρχής ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, ο Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου περιέχει κανόνες που εφαρμόζονται στην παρέμβαση, σε «πιλοτική» υπόθεση, του προσφεύγοντος σε υπόθεση της οποίας η εκδίκαση έχει ανασταλεί εν αναμονή της έκβασης της εν λόγω «πιλοτικής» υποθέσεως, όταν η «πιλοτική» υπόθεση αναπέμπεται από το Δικαστήριο στο Γενικό Δικαστήριο.
34
Αφενός, μολονότι τα άρθρα 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα της ιδιότητας που πρέπει να αναγνωρίζεται στα πρόσωπα στα οποία το Δικαστήριο έχει επιτρέψει να παρέμβουν κατ’ αναίρεση, όταν το Δικαστήριο έχει κρίνει βάσιμη την αίτηση αναιρέσεως, έχει αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και έχει αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον αυτού προκειμένου να αποφανθεί, εντούτοις καθορίζουν τους κανόνες σχετικά με την κατάθεση των αιτήσεων παρεμβάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και την εξέταση αυτών [πρβλ. διάταξη της 1ης Αυγούστου 2022, Atlas Copco Airpower και Atlas Copco κατά Επιτροπής, C‑31/22 P(I), EU:C:2022:620, σκέψη 69].
35
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι ο κανόνας του άρθρου 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, κατά τον οποίο η αίτηση παρεμβάσεως κατατίθεται εντός προθεσμίας έξι εβδομάδων, η οποία αρχίζει από τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης της ανακοίνωσης που έχει αρχικώς πιστοποιήσει την κατάθεση του εισαγωγικού δικογράφου της δίκης στην οικεία υπόθεση, εφαρμόζεται κατά την αναπομπή υποθέσεως από το Δικαστήριο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου [πρβλ. διάταξη της 1ης Αυγούστου 2022, Atlas Copco Airpower και Atlas Copco κατά Επιτροπής, C‑31/22 P(I), EU:C:2022:620, σκέψη 40].
36
Αφετέρου, το άρθρο 71 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει τη διάρκεια και τα αποτελέσματα της αναστολής της διαδικασίας, χωρίς να απονέμει στον προσφεύγοντα σε υπόθεση της οποίας η εκδίκαση έχει ανασταλεί ειδικά δικονομικά δικαιώματα σε άλλες υποθέσεις.
37
Επομένως, ο προσφεύγων αυτός υπόκειται, όταν καταθέτει αίτηση παρεμβάσεως σε άλλη υπόθεση, στους κανόνες που προβλέπονται στα άρθρα 142 έως 145 του ίδιου Κανονισμού Διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένου του κανόνα του άρθρου 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
38
Το γεγονός, το οποίο επικαλείται η αναιρεσείουσα, ότι το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ορίζει προθεσμία εντός της οποίας πρέπει να κατατεθεί αίτηση παρεμβάσεως δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή του άρθρου 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, στο μέτρο που προκύπτει από το άρθρο 53, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού ότι η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου συμπληρώνεται, εφόσον παρίσταται ανάγκη, από τον Κανονισμό Διαδικασίας του.
39
Η αυστηρή εφαρμογή της προβλεπόμενης στο εν λόγω άρθρο 143, παράγραφος 1, προθεσμίας ανταποκρίνεται, εξάλλου, στην επιταγή της ασφάλειας δικαίου και στην ανάγκη να αποφεύγεται κάθε δυσμενής διάκριση ή κάθε αυθαίρετη μεταχείριση κατά την απονομή της δικαιοσύνης [πρβλ. διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 20 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
40
Συνεπώς, δεδομένου ότι η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι η απόρριψη της αιτήσεως παρεμβάσεως αντιβαίνει στο άρθρο 47 του Χάρτη, επισημαίνεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το δικαίωμα ακρόασης και το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας ουδόλως θίγονται από την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας της Ένωσης περί δικονομικών προθεσμιών [διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Μαΐου 2022, Shanghai Panati κατά EUIPO, C‑103/22 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:399, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
41
Εξάλλου, ο κανόνας του άρθρου 71, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, κατά τον οποίο, από την ημερομηνία επαναλήψεως της διαδικασίας κατόπιν αναστολής, οι διακοπείσες δικονομικές προθεσμίες αντικαθίστανται από νέες προθεσμίες οι οποίες αρχίζουν να τρέχουν από την ημερομηνία της επαναλήψεως αυτής, είναι αλυσιτελής εν προκειμένω, στο μέτρο που ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται στις δικονομικές προθεσμίες σχετικά με υποθέσεις των οποίων η εκδίκαση έχει ανασταλεί και όχι στις δικονομικές προθεσμίες σχετικά με «πιλοτικές» υποθέσεις.
42
Πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα της αναιρεσείουσας με το οποίο υποστηρίζεται ότι είναι αναγκαία η κατ’ αναλογίαν εφαρμογή του άρθρου 129, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που προβλέπει τη δυνατότητα να γίνεται δεκτή αίτηση παρεμβάσεως που υποβάλλεται μετά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 130, αλλά πριν από την απόφαση για την έναρξη της προφορικής διαδικασίας που προβλέπεται στο άρθρο 60, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας.
43
Συγκεκριμένα, μια τέτοια δυνατότητα προβλεπόταν στο άρθρο 115, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 116, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Μαΐου 1991, όπως τροποποιήθηκε στις 19 Ιουνίου 2013. Ωστόσο, το άρθρο 143 του νέου Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, του οποίου η διατύπωση είναι σαφής και ανεπιφύλακτη, δεν προβλέπει πλέον τη δυνατότητα αυτή, οπότε η εν λόγω δυνατότητα δεν μπορεί να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν [πρβλ. διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 27].
44
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, δεν συντρέχει λόγος να επαναληφθεί η έγγραφη διαδικασία ή να διαταχθεί μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 89, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, καθόσον η διάταξη αυτή παρέχει τη δυνατότητα εν πάση περιπτώσει να καλούνται να διατυπώσουν τις απόψεις τους οι διάδικοι στη διαδικασία και όχι τρίτοι.
45
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος που προβάλλει η αναιρεσείουσα δεν δύναται να θεμελιώσει το βάσιμο της αιτήσεως παρεμβάσεως.
Επί του δεύτερου λόγου, που αντλείται από το άρθρο 45 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Επιχειρηματολογία
46
Η St. Jude Medical Coordination Center προβάλλει ότι, σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο κρίνει ότι το άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου έχει εφαρμογή εν προκειμένω, η αίτησή της παρεμβάσεως πρέπει τουλάχιστον να κριθεί παραδεκτή δυνάμει του άρθρου 45 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
47
Αφενός, θα της ήταν πρακτικώς αδύνατο να υποβάλει την αίτηση αυτή εντός της προβλεπόμενης από τον Κανονισμό Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προθεσμίας, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να αναμένει ότι η εκδίκαση της υποθέσεως T‑420/16 θα αναστελλόταν και ότι η απόφαση περί αναστολής της υποθέσεως αυτής θα της κοινοποιείτο μετά τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας.
48
Αφετέρου, σε περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι η St. Jude Medical Coordination Center υπέπεσε σε σφάλμα μην έχοντας καταθέσει αίτηση παρεμβάσεως πριν από τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας, πρόκειται για συγγνωστή πλάνη λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων που περιβάλλουν την αναστολή της εκδίκασης της υποθέσεως T‑420/16 και της απουσίας δικονομικών κανόνων που να διέπουν την ειδική κατάσταση στην οποία βρέθηκε.
Εκτίμηση
49
Πρώτον, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι παρέκκλιση από την εφαρμογή της νομοθεσίας της Ένωσης περί δικονομικών προθεσμιών χωρεί μόνον υπό περιστάσεις εντελώς εξαιρετικές, τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας, κατά το άρθρο 45, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2016, SV Capital κατά ABE, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, σκέψη 56, και διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 21].
50
Η έννοια της ανωτέρας βίας ή του τυχαίου συμβάντος, που αντιστοιχεί σε εξαιρετικές περιστάσεις, εμπεριέχει ένα αντικειμενικό στοιχείο, το οποίο σχετίζεται με μη φυσιολογικές και ξένες προς τον ενδιαφερόμενο περιστάσεις, και ένα υποκειμενικό στοιχείο, το οποίο συνδέεται με την υποχρέωση του ενδιαφερομένου να προφυλαχθεί από τις συνέπειες του μη φυσιολογικού γεγονότος, λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέτρα χωρίς να υποβληθεί σε υπερβολικές θυσίες [διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
51
Εν προκειμένω, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 69, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προβλέπει ότι εκκρεμής διαδικασία μπορεί να ανασταλεί σε ειδικές περιπτώσεις, όταν αυτό επιβάλλεται για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
52
Καθόσον ο χαρακτηρισμός μιας υποθέσεως ως «πιλοτικής» πηγάζει ακριβώς από τη βούληση να διασφαλιστεί η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, πρέπει να θεωρηθεί ότι η απόφαση αναστολής της διαδικασίας στην υπόθεση T‑420/16 συνιστά εφαρμογή του εν λόγω άρθρου 69, στοιχείο δʹ.
53
Κατά συνέπεια, η απόφαση αυτή, μολονότι ξένη προς τη βούληση της αναιρεσείουσας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μη φυσιολογική περίσταση [βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 41].
54
Συνεπώς, προκύπτει, χωρίς να είναι αναγκαίο να διαπιστωθεί αν η αναιρεσείουσα ήταν σε θέση να προφυλαχθεί από τις συνέπειες της εν λόγω αποφάσεως, ότι η αναιρεσείουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη ανωτέρας βίας ή τυχαίου συμβάντος.
55
Δεύτερον, μολονότι παρέκκλιση από την εφαρμογή της νομοθεσίας της Ένωσης περί δικονομικών προθεσμιών χωρεί επίσης σε περίπτωση συγγνωστής πλάνης ενός διαδίκου, η έννοια αυτή, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά, αφορά ωστόσο μόνον εξαιρετικές περιστάσεις υπό τις οποίες, μεταξύ άλλων, το οικείο θεσμικό όργανο επέδειξε συμπεριφορά η οποία, αφ’ εαυτής ή καθοριστικώς, μπορούσε να προκαλέσει εύλογη σύγχυση σε καλόπιστο πολίτη ο οποίος επέδειξε καθόλα την επιμέλεια που απαιτείται από επαρκώς ενημερωμένο πρόσωπο [πρβλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2016, SV Capital κατά ABE, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, σκέψη 59, και διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 2018, Müller κ.λπ. κατά QH, C‑187/18 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:543, σκέψη 42].
56
Εν προκειμένω, ενώ η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν περιλαμβάνει κανόνες που έχουν άμεση εφαρμογή στην περίπτωσή της, από την εξέταση του πρώτου λόγου προκύπτει ότι η περίπτωση αυτή ρυθμίζεται από το άρθρο 143, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας.
57
Η διατύπωση της διατάξεως αυτής είναι σαφής και ανεπιφύλακτη και δεν καταλείπει καμία ερμηνευτική δυσχέρεια.
58
Εξάλλου, η αναιρεσείουσα ουδόλως απέδειξε την ύπαρξη συμπεριφοράς του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμενης να προκαλέσει σύγχυση όσον αφορά την εκτίμηση της προθεσμίας που προβλέπεται στη διάταξη αυτή.
59
Υπό τις συνθήκες αυτές, η αναιρεσείουσα δεν απέδειξε ότι υπέπεσε σε συγγνωστή πλάνη.
60
Κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος που προβάλλει η αναιρεσείουσα δεν δύναται να θεμελιώσει το βάσιμο της αιτήσεως παρεμβάσεως.
Επί του τρίτου λόγου, που αντλείται από το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής, τα δικαιώματα άμυνας καθώς και τις αρχές της ισότητας των όπλων και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης
Επιχειρηματολογία
61
Η St. Jude Medical Coordination Center υποστηρίζει ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι απόφαση που εκδίδεται επί «πιλοτικής» υποθέσεως μπορεί να έχει δυσανάλογες επιπτώσεις σε παράλληλες υποθέσεις στις οποίες ζητείται η ακύρωση της ίδιας πράξης. Οι διάδικοι σε τέτοιες παράλληλες υποθέσεις έχουν επομένως συμφέρον να παρέμβουν στην «πιλοτική» υπόθεση, σύμφωνα με το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
62
Μια τέτοια λύση είναι επιβεβλημένη, εξάλλου, δυνάμει της αρχής ισότητας των όπλων, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας.
63
Η λύση αυτή θα έπρεπε να εφαρμοστεί στην περίπτωση St. Jude Medical Coordination Center κατά μείζονα λόγο καθόσον η τελευταία είναι σε θέση να εκθέσει κρίσιμα πραγματικά περιστατικά και νομικά επιχειρήματα προς στήριξη των αιτημάτων της Magnetrol International. Συγκεκριμένα, ένας από τους κύριους λόγους ακυρώσεως που προβάλλεται στην υπόθεση T‑420/16 δεν έχει προβληθεί στις υποθέσεις T‑131/16 και T‑263/16. Η αναιρεσείουσα δεν θα είχε επομένως καμία πραγματική δυνατότητα να υποστηρίξει τους λόγους αυτούς αν δεν της επιτρεπόταν να καταστεί διάδικος στη δίκη της υποθέσεως T‑263/16 RENV.
Εκτίμηση
64
Το σύνολο των επιχειρημάτων που συνδέονται με τον τρίτο λόγο που προβάλλει η St. Jude Medical Coordination Center σκοπούν, κατ’ ουσίαν, να αποδείξουν ότι η αναιρεσείουσα είχε συγκεκριμένο συμφέρον να παρέμβει στην υπόθεση T‑263/16 RENV και ότι δεν ήταν δυνατόν να αμφισβητηθεί το συμφέρον της αυτό χωρίς να θιγούν το δικαίωμά της σε αποτελεσματική προσφυγή, τα δικαιώματά της άμυνας καθώς και οι αρχές της ισότητας των όπλων και της ορθής απονομής της δικαιοσύνης.
65
Ωστόσο, από τις σκέψεις 44, 49 και 55 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι αίτηση παρεμβάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει να κατατίθεται εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, εκτός των περιπτώσεων στις οποίες ο κανόνας που διατυπώνεται στη διάταξη αυτή δεν πρέπει να τύχει εφαρμογής λόγω τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας ή λόγω συγγνωστής πλάνης.
66
Δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται ότι η αίτηση παρεμβάσεως δεν κατατέθηκε εντός της προθεσμίας αυτής και από την εξέταση των επιχειρημάτων που προβάλλει η St. Jude Medical Coordination Center σχετικά με τον δεύτερο λόγο προκύπτει ότι δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη τυχαίου συμβάντος ή ανωτέρας βίας ή συγγνωστής πλάνης, η περίσταση ότι αίτηση παρεμβάσεως εμπροθέσμως κατατιθέμενη από την αναιρεσείουσα θα έπρεπε, υπό το πρίσμα του έννομου συμφέροντός της να παρέμβει, να γίνει δεκτή, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένη, δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει το παραδεκτό της αιτήσεως παρεμβάσεως που κατέθεσε η αναιρεσείουσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
67
Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος που προβάλλει η αναιρεσείουσα δεν δύναται να θεμελιώσει το βάσιμο της αιτήσεως παρεμβάσεως.
68
Καθόσον κανένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η St. Jude Medical Coordination Center δεν δικαιολογεί την αποδοχή της αιτήσεώς της παρεμβάσεως που κατατέθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας των έξι εβδομάδων που προβλέπεται στο άρθρο 143, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, η αίτηση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
69
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των δικαστικών εξόδων.
70
Βάσει του άρθρου 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
71
Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα σχετικά με την αναιρετική διαδικασία, μολονότι η Επιτροπή ηττήθηκε, η St. Jude Medical Coordination Center δεν ζήτησε να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. Ως εκ τούτου, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε στο πλαίσιο της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας.
72
Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας δίκης, επισημαίνεται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη εκδόθηκε χωρίς να έχει κοινοποιηθεί η αίτηση παρεμβάσεως στους διαδίκους στην υπόθεση T‑263/16 RENV, οι οποίοι επομένως δεν βαρύνονται με τα έξοδα που συνδέονται με τη διαδικασία αυτή. Ως εκ τούτου, η αναιρεσείουσα, της οποίας η αίτηση παρεμβάσεως απορρίφθηκε, φέρει τα σχετικά με την εν λόγω διαδικασία δικαστικά έξοδά της.
Για τους λόγους αυτούς, ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου διατάσσει:
1)
Αναιρεί τη διάταξη της προέδρου του δεύτερου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 21ης Δεκεμβρίου 2021, Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑263/16 RENV, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:947).
2)
Απορρίπτει την αίτηση παρεμβάσεως της St. Jude Medical Coordination Center BV στην υπόθεση T‑263/16 RENV.
3)
Η St. Jude Medical Coordination Center BV και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα σχετικά με την αναιρετική διαδικασία δικαστικά έξοδά τους.
4)
Η St. Jude Medical Coordination Center BV φέρει τα σχετικά με την πρωτοβάθμια διαδικασία δικαστικά έξοδά της.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.