62022TJ0625_RES
Υπόθεση T-625/22
Δημοκρατία της Αυστρίας
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 10ης Σεπτεμβρίου 2025
«Περιβάλλον – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2022/1214 – Ταξινομία – Οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια – Συμπερίληψη στις βιώσιμες οικονομικές δραστηριότητες – Επενδύσεις – Συμβολή στη μετάβαση σε μια οικονομία με ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα σύμφωνα με τον στόχο του 1,5°C της Συμφωνίας του Παρισιού – Στόχος μηδενικών καθαρών εκπομπών έως το 2050 – Σημαντική συμβολή στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και στην προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή – Άρθρα 10 και 11 του κανονισμού (ΕΕ) 2020/852 – Έννοια της “δραστηριότητας χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών” – Σημαντική βλάβη που προκαλείται ως προς τους περιβαλλοντικούς στόχους – Κίνδυνοι που συνδέονται με σοβαρά ατυχήματα σε αντιδραστήρα – Κίνδυνοι που συνδέονται με ραδιενεργά απόβλητα υψηλής έντασης – Κίνδυνοι που συνδέονται με την ξηρασία και τα κλιματικά φαινόμενα – Αρχή της προφύλαξης – Τεχνικά κριτήρια ελέγχου – Μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου – Άρθρο 290 ΣΛΕΕ – Έννοια των “ουσιωδών στοιχείων” νομοθετικής πράξης – Επιστημονικά στοιχεία – Περιθώριο εκτιμήσεως της Επιτροπής – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως»
Θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άσκηση των αρμοδιοτήτων – Εξουσία της Επιτροπής να εκδίδει πράξεις κατ’ εξουσιοδότηση – Περιεχόμενο – Σύνθετες εκτιμήσεις και αξιολογήσεις – Ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως – Κανονισμός σχετικός με τη θέσπιση πλαισίου για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού για τον καθορισμό των τεχνικών κριτηρίων ελέγχου – Δικαστικός έλεγχος – Όρια – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως – Βάρος αποδείξεως
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμός 2022/1214 της Επιτροπής)
(βλ. σκέψεις 32-37, 179, 204, 214, 225, 230, 276, 338, 383, 440, 469, 516, 536, 538, 567, 578, 590, 604)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια και τροποποιείται υφιστάμενος κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός – Εκτίμηση επιπτώσεων και δημόσια διαβούλευση σχετικά με τις εν λόγω δραστηριότητες οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της έκδοσης του υφιστάμενου κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού – Δεν υφίσταται υποχρέωση της Επιτροπής να διενεργήσει περαιτέρω εκτίμηση επιπτώσεων και δημόσια διαβούλευση
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμοί της Επιτροπής 2021/2139 και 2022/1214)
(βλ. σκέψεις 72-74, 79-83, 92)
Θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άσκηση των αρμοδιοτήτων – Εξουσία της Επιτροπής να εκδίδει πράξεις κατ’ εξουσιοδότηση – Υποχρέωση μη τροποποίησης των ουσιωδών στοιχείων της βασικής νομοθετικής πράξης – Βασικός κανονισμός με τον οποίο θεσπίζονται κριτήρια περιβαλλοντικής βιωσιμότητας – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός με τον οποίο θεσπίζονται τεχνικά κριτήρια ελέγχου για όλα τα είδη δραστηριοτήτων που πληρούν τα εν λόγω κριτήρια βιωσιμότητας – Επιτρέπεται
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3· κανονισμός 2022/1214 της Επιτροπής)
(βλ. σκέψεις 100-126)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια – Ταξινόμηση των εν λόγω δραστηριοτήτων ως μεταβατικών δραστηριοτήτων προκειμένου να διασφαλιστεί ο εφοδιασμός – Επιτρέπεται
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 10 § 2)
(βλ. σκέψεις 160, 164-170, 594-596)
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ερμηνεία – Μέθοδοι – Ερμηνεία υπό το πρίσμα των διεθνών συμφωνιών που έχει συνάψει η Ένωση – Ερμηνεία του κανονισμού 2020/852 υπό το πρίσμα της συμφωνίας του Παρισιού
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 10 § 2)
(βλ. σκέψεις 188-195)
Πράξεις των θεσμικών οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολόγησης – Περιεχόμενο – Εκτίμηση της υποχρέωσης αιτιολόγησης αναλόγως των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης – Ανάγκη διασαφήνισης όλων των κρίσιμων πραγματικών και νομικών στοιχείων – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 296 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 216-218, 241, 325, 365)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια – Προηγούμενη αξιολόγηση των κινδύνων για την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον – Εφαρμογή της αρχής της προφύλαξης – Περιεχόμενο – Έννοιες της επικινδυνότητας και του κινδύνου – Προσδιορισμός του επιπέδου επικινδυνότητας που κρίνεται μη αποδεκτό για την κοινωνία – Αρμοδιότητα του θεσμικού οργάνου της Ένωσης που ορίζεται από τη σχετική νομοθεσία – Υποχρέωση διασφάλισης υψηλού επιπέδου προστασίας της δημόσιας υγείας, της ασφάλειας και του περιβάλλοντος – Δικαστικός έλεγχος – Όρια – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως
(Άρθρα 11, 168 § 1, 169 §§ 1 και 2 και 191 §§ 1 και 2 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 3, στοιχείο βʹ, 9 και 17)
(βλ. σκέψεις 247-257, 262, 274, 297, 298, 307-309, 315-324, 326, 334, 345, 357, 360, 373)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια – Υποχρέωση συνεκτίμησης του κύκλου ζωής των προϊόντων ή των υπηρεσιών – Περιεχόμενο – Συνεκτίμηση του κύκλου ζωής των προηγούμενων ή ακόλουθων οικονομικών δραστηριοτήτων – Δεν περιλαμβάνεται
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 17 § 2 και 19 § 1, στοιχείο ζʹ)
(βλ. σκέψεις 429-438, 574-576)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια – Μη παροχή διευκρινίσεων ως προς ορισμένες νομικές έννοιες και προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται – Επιτρέπεται – Παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου – Προϋποθέσεις – Τεχνικά κριτήρια ελέγχου που είναι τόσο ασαφή ώστε να παραμένουν αμφιβολίες ως προς την έκταση εφαρμογής ή την έννοιά τους
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 19 § 1, στοιχείο ιαʹ)
(βλ. σκέψεις 484-486, 676)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις – Έλλειψη εναλλακτικών πηγών χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών που να καθιστούν δυνατή τη διασφάλιση του εφοδιασμού
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 10 § 2)
(βλ. σκέψεις 507-517)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Πλαίσιο για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων – Προσδιορισμός της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων – Έκδοση από την Επιτροπή κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού με τον οποίο καθορίζονται τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο – Εφαρμογή σταδιακής προσέγγισης – Επιτρέπεται
(Κανονισμός 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 10 § 2)
(βλ. σκέψεις 535, 538-540)
Ένδικη διαδικασία – Αιτήματα του δικογράφου της προσφυγής – Προσαρμογή τους κατά τη διάρκεια της δίκης – Πράξη που τροποποιεί την προσβαλλόμενη πράξη κατά τη διάρκεια της δίκης – Προσαρμογή των αρχικών αιτημάτων και ισχυρισμών – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις
(Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, άρθρο 86)
(βλ. σκέψεις 689-694)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η Δημοκρατία της Αυστρίας κατά του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2022/1214 (
1
) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με τον οποίο συμπληρώνεται ο κανονισμός 2020/852 σχετικά με τη θέσπιση πλαισίου για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων (
2
) (στο εξής: κανονισμός περί ταξινομίας). Ειδικότερα, αποφαίνεται για πρώτη φορά επί της εφαρμογής των κριτηρίων του κανονισμού περί ταξινομίας στις οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια.
Ο κανονισμός περί ταξινομίας εναρμονίζει σε επίπεδο Ένωσης τα κριτήρια βάσει των οποίων προσδιορίζεται αν μια οικονομική δραστηριότητα θεωρείται περιβαλλοντικά βιώσιμη υπό το πρίσμα διαφόρων περιβαλλοντικών στόχων, όπως είναι ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής και η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή (
3
).
Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή εξέδωσε τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2021/2139 (
4
), με τον οποίο συμπληρώθηκε ο κανονισμός περί ταξινομίας με τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για τον προσδιορισμό των προϋποθέσεων υπό τις οποίες μια οικονομική δραστηριότητα θεωρείται ότι συμβάλλει σημαντικά στους προαναφερθέντες περιβαλλοντικούς στόχους και για τον προσδιορισμό του κατά πόσον η οικονομική αυτή δραστηριότητα δεν βλάπτει σημαντικά οποιονδήποτε από τους άλλους περιβαλλοντικούς στόχους.
Τον Μάρτιο του 2022, η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ο οποίος τροποποιεί τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2021/2139 θεσπίζοντας τεχνικά κριτήρια ελέγχου προκειμένου να περιληφθούν ορισμένες δραστηριότητες των τομέων της πυρηνικής ενέργειας και του ορυκτού αερίου στην κατηγορία των δραστηριοτήτων που θεωρείται ότι συμβάλλουν σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και στην προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.
Η Δημοκρατία της Αυστρίας άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά του προσβαλλόμενου κανονισμού, ο οποίος, κατά την άποψή της, αντιβαίνει σε διάφορες διατάξεις του κανονισμού περί ταξινομίας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, στο πλαίσιο κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητας κατά την έννοια του άρθρου 290 ΣΛΕΕ, η Επιτροπή διαθέτει, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων που της έχουν ανατεθεί, ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όταν καλείται, ιδίως, να προβεί σε σύνθετες εκτιμήσεις και αξιολογήσεις. Ο δικαστικός έλεγχος τον οποίο ασκεί ο δικαστής της Ένωσης ως προς το βάσιμο πράξης εκδοθείσας κατά την άσκηση της εξουσίας αυτής δεν πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα την υποκατάσταση της εκτίμησης της Επιτροπής με την εκτίμηση του δικαστή, αλλά έχει ως αντικείμενο να εξακριβωθεί ότι μια τέτοια πράξη δεν στηρίζεται σε αναληθή πραγματικά περιστατικά και δεν ενέχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως ή κατάχρηση εξουσίας.
Συναφώς, ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, μεταξύ άλλων, να ελέγχει όχι μόνον την ακρίβεια, την αξιοπιστία και τη συνοχή των προβαλλόμενων αποδεικτικών στοιχείων, αλλά και το ζήτημα αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των κρίσιμων δεδομένων που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση μιας σύνθετης κατάστασης και αν μπορούν να στηρίξουν τα εξ αυτών συναγόμενα συμπεράσματα. Πράγματι, όταν ένα θεσμικό όργανο διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως, έχει θεμελιώδη σημασία η τήρηση των διαδικαστικών εγγυήσεων, μεταξύ των οποίων καταλέγεται η υποχρέωσή του να εξετάζει, με επιμέλεια και αμεροληψία, όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης κατάστασης.
Αντιθέτως, όσον αφορά τα νομικά ζητήματα, το Γενικό Δικαστήριο ασκεί πλήρη έλεγχο. Είναι αρμόδιο να ερμηνεύει τις νομικές διατάξεις βάσει αντικειμενικών στοιχείων και να εξακριβώνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής μιας τέτοιας διάταξης.
Εξάλλου, προκειμένου να αποδειχθεί ότι ένα θεσμικό όργανο υπέπεσε, κατά την εκτίμηση περίπλοκων πραγματικών περιστατικών, σε πρόδηλη πλάνη, τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίζει ο προσφεύγων πρέπει να είναι επαρκή για να άρουν το βάσιμο των σχετικών με τα πραγματικά περιστατικά εκτιμήσεων στις οποίες στηρίζεται η επίμαχη πράξη.
Υπό το πρίσμα αυτών των εκτιμήσεων το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει, κατά πρώτον, τους λόγους ακυρώσεως με τους οποίους προβάλλεται, ιδίως, παράβαση των διαδικαστικών διατάξεων που προβλέπονται στον κανονισμό περί ταξινομίας για την έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού.
Επ’ αυτού, επισημαίνει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αποτελεί συνέχεια του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2021/2139. Ειδικότερα, στο πλαίσιο της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση του τελευταίου αυτού κανονισμού, η ομάδα τεχνικών εμπειρογνωμόνων για τη βιώσιμη χρηματοδότηση (στο εξής: ομάδα τεχνικών εμπειρογνωμόνων) είχε λάβει υπόψη τις οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια και είχε συστήσει τη διεξαγωγή περαιτέρω μελετών, οι οποίες εκπονήθηκαν.
Συνεπώς, η Επιτροπή, προκειμένου να εκδώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό, μπορούσε βασίμως να στηριχθεί στις αξιολογήσεις από εμπειρογνώμονες που είχαν διενεργηθεί για τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2021/2139. Πράγματι, οι δύο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμοί συμπληρώνουν τον κανονισμό περί ταξινομίας και οι διαδικασίες έκδοσής τους αλληλοσυμπληρώνονται όσον αφορά την εξέταση των οικονομικών δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια. Επομένως, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να διενεργήσει πρόσθετη και ειδική εκτίμηση επιπτώσεων και διαβούλευση με το κοινό.
Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τα όρια εκπομπών των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο, καθώς οι αξιολογήσεις από εμπειρογνώμονες και οι διαβουλεύσεις με το κοινό σχετικά με τον τομέα αυτόν είχαν ήδη πραγματοποιηθεί ενόψει της έκδοσης του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2021/2139.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 290 ΣΛΕΕ καθόσον ο χαρακτηρισμός των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια ως βιώσιμων δραστηριοτήτων συνιστά ουσιώδες στοιχείο του κανονισμού περί ταξινομίας το οποίο δεν μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο κατ’ εξουσιοδότηση πράξης, λόγω του πολιτικού και αμφιλεγόμενου χαρακτήρα της συμπερίληψης της πυρηνικής ενέργειας στον κανονισμό αυτόν.
Επί του ζητήματος αυτού, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, δεδομένου του σκοπού και του περιεχομένου του κανονισμού περί ταξινομίας, τα ουσιώδη στοιχεία του συνίστανται, ιδίως, στον καθορισμό των περιβαλλοντικών στόχων, των κριτηρίων περιβαλλοντικής βιωσιμότητας και των απαιτήσεων που ισχύουν για τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου. Επομένως, ο καθορισμός των οικονομικών δραστηριοτήτων αυτών καθεαυτές και η θέσπιση των τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για κάθε οικονομική δραστηριότητα προκειμένου να τεθούν σε εφαρμογή τα κριτήρια βιωσιμότητας, πλην των ορυκτών καυσίμων τα οποία εξαιρούνται ρητώς, δεν εμπίπτουν στα ουσιώδη στοιχεία του εν λόγω κανονισμού.
Άλλωστε, επιλέγοντας να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να καθορίζει τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για όλα τα είδη δραστηριοτήτων που πληρούν τα κριτήρια βιωσιμότητας, ο νομοθέτης της Ένωσης της επιτρέπει επίσης να προσαρμόζει τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου στις τεχνολογικές εξελίξεις. Επιπλέον, δεν μπορεί να απαιτηθεί από τον νομοθέτη να απαριθμήσει όλες τις υφιστάμενες ή μελετώμενες τεχνολογίες, στο μέτρο που αυτό δεν θα επέτρεπε στη νομοθεσία να είναι ανθεκτική στις μελλοντικές εξελίξεις και θα την καθιστούσε τεχνολογικά παρωχημένη, διότι δεν θα ήταν δυνατόν να ληφθεί υπόψη η τεχνολογική καινοτομία, η οποία είναι αναπόφευκτη και επιθυμητή.
Όσον αφορά το γεγονός ότι η συμπερίληψη των οικονομικών δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια άπτεται ενός πολιτικού ζητήματος το οποίο είναι αμφιλεγόμενο μεταξύ των κρατών μελών, το γεγονός αυτό δεν είναι ικανό να κλονίσει το ανωτέρω συμπέρασμα, δεδομένου ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν επέλεξε να εξαιρέσει τη δραστηριότητα αυτή, σε αντίθεση με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά ορυκτά καύσιμα. Εν πάση περιπτώσει, το συγκεκριμένο γεγονός δεν ασκεί επιρροή υπό το πρίσμα του άρθρου 290 ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει ότι στην κατ’ αποκλειστικότητα ρύθμιση με νομοθετικές πράξεις υπάγονται τα ουσιώδη στοιχεία ενός τομέα, και όχι τα πολιτικά και αμφιλεγόμενα στοιχεία του.
Κατά τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας καθόσον, αφενός, η διάταξη αυτή δεν έχει εφαρμογή στις οικονομικές δραστηριότητες χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, όπως οι δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια, και, αφετέρου, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της εν λόγω διάταξης.
Η ανωτέρω διάταξη ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μια οικονομική δραστηριότητα για την οποία δεν υπάρχει τεχνολογικά και οικονομικά εφικτή εναλλακτική λύση χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών χαρακτηρίζεται ως «μεταβατική», δηλαδή ως συμβάλλουσα σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής καθόσον στηρίζει τη μετάβαση σε μια κλιματικά ουδέτερη οικονομία που συνάδει με την πορεία για τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας σε 1,5°C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα.
Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται καθώς και οι στόχοι και ο σκοπός που επιδιώκονται με την πράξη της οποίας αυτή αποτελεί μέρος.
Επομένως, από τη γραμματική, τελολογική και συστηματική ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας προκύπτει ότι οι μεταβατικές δραστηριότητες είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν δραστηριότητες οι οποίες δεν είναι χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών και για τις οποίες δεν υπάρχουν τεχνολογικά και οικονομικά εφικτές εναλλακτικές λύσεις χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, αλλά και, κατά μείζονα λόγο, δραστηριότητες χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού (
5
), εφόσον πληρούνται οι ειδικές προϋποθέσεις της παραγράφου 2 του εν λόγω άρθρου.
Εξάλλου, η Επιτροπή, εκτιμώντας, με τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ότι δεν υπάρχουν «σε επαρκή κλίμακα» εναλλακτικές λύσεις χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών αντί της πυρηνικής ενέργειας «ώστε να καλύπτεται η ζήτηση ενέργειας με συνεχή και αξιόπιστο τρόπο», δεν διεύρυνε το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας.
Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, πρώτον, ότι η Επιτροπή, όταν θεσπίζει μέτρα στο πλαίσιο της εγκαθίδρυσης ή της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, όπως είναι ο προσβαλλόμενος κανονισμός, οφείλει να σέβεται την αρχή της ενεργειακής αλληλεγγύης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 194, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, και να μεριμνά, μεταξύ άλλων, για τη διασφάλιση του ενεργειακού εφοδιασμού εντός της Ένωσης.
Δεύτερον, ο κανονισμός περί ταξινομίας έχει ως σκοπό την προώθηση της μετάβασης σε μια κυκλική οικονομία ασφαλή, κλιματικά ουδέτερη, με ανθεκτικότητα στις κλιματικές μεταβολές και μεγαλύτερη αποδοτικότητα ως προς τη χρήση των πόρων. Ο σκοπός αυτός όμως θα διακυβευόταν εάν η χρήση πηγών ενέργειας που θεωρούνται ως συμβάλλουσες σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής δεν καθιστούσε δυνατό τον επαρκή ενεργειακό εφοδιασμό για την κάλυψη της ζήτησης.
Τρίτον, το άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας αναφέρεται στη μη ύπαρξη «τεχνολογικά και οικονομικά εφικτής» εναλλακτικής λύσης χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο νομοθέτης της Ένωσης έδωσε έμφαση στην πρακτικότητα και τη διαθεσιμότητα των λύσεων αυτών, πράγμα που αποτελεί τη βάση της επιταγής περί διασφάλισης του εφοδιασμού και κάλυψης των ενεργειακών αναγκών της Ένωσης. Επομένως, η εν λόγω διάταξη πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά μεταβατικές δραστηριότητες για τις οποίες δεν υπάρχουν άλλες ρεαλιστικές και εφικτές επιλογές που να επιτρέπουν στην Ένωση να συνεχίσει να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες.
Όσον αφορά τα επιχειρήματα με τα οποία προβάλλεται ότι οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι για την ερμηνεία μιας συνθήκης πρέπει, μεταξύ άλλων, να λαμβάνονται υπόψη κάθε μεταγενέστερη συμφωνία μεταξύ των μερών που αφορά την ερμηνεία της συνθήκης ή την εφαρμογή των διατάξεών της, καθώς και κάθε μεταγενέστερη πρακτική η οποία ακολουθείται κατά την εφαρμογή της συνθήκης αυτής και από την οποία προκύπτει μια τέτοια συμφωνία (
6
).
Εν προκειμένω, από τη συμφωνία του Παρισιού προκύπτει ότι, για να μειωθούν οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, τα συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας αυτής δεσμεύτηκαν να συμβάλουν στις παγκόσμιες προσπάθειες, ιδίως επιταχύνοντας την υιοθέτηση τεχνολογιών μηδενικών ή χαμηλών εκπομπών, όπως είναι η πυρηνική ενέργεια.
Επομένως, η σύμφωνη με την ανωτέρω συμφωνία ερμηνεία του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας επιβεβαιώνει ότι οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια μπορούν να συνιστούν μεταβατικές δραστηριότητες κατά την έννοια της διάταξης αυτής.
Επιπλέον, από την ανωτέρω διάταξη, της οποίας η νομιμότητα δεν αμφισβητείται, προκύπτει ότι οι εν λόγω κλιματικοί στόχοι επιτυγχάνονται όταν η επίμαχη οικονομική δραστηριότητα στηρίζει τη μετάβαση σε μια κλιματικά ουδέτερη οικονομία μέσω, ιδίως, της εξάλειψης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Εν προκειμένω, η Επιτροπή επισήμανε, βάσει των γνωμών που συνέλεξε κατά τη διαδικασία έκδοσης του προσβαλλόμενου κανονισμού, ότι οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια είναι χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, ότι η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας έχει σχεδόν μηδενικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου και ότι τα αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με την πιθανή σημαντική συμβολή της πυρηνικής ενέργειας στους στόχους μετριασμού της κλιματικής αλλαγής είναι εκτενή και σαφή.
Κατά τέταρτον, περιλαμβάνοντας τις οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια στις μεταβατικές δραστηριότητες και θεσπίζοντας τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις δραστηριότητες αυτές, η Επιτροπή δεν παραβίασε ούτε την αρχή της προφύλαξης, ούτε το άρθρο 19, παράγραφος 1, στοιχεία στʹ και ζʹ, του κανονισμού περί ταξινομίας, ούτε το κριτήριο της μη πρόκλησης σημαντικής βλάβης, δηλαδή το κριτήριο κατά το οποίο η οικεία οικονομική δραστηριότητα δεν πρέπει να βλάπτει σημαντικά κάποιον από τους περιβαλλοντικούς στόχους που επιδιώκει ο εν λόγω κανονισμός και το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού.
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η εφαρμογή της αρχής της προφύλαξης προϋποθέτει επιστημονική αξιολόγηση των κινδύνων, προσδιορισμό του επιπέδου επικινδυνότητας που κρίνεται αποδεκτό και λήψη, εφόσον απαιτείται, κατάλληλων μέτρων προστασίας.
Εν προκειμένω, κατ’ αρχάς, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την επιχειρηματολογία της Δημοκρατίας της Αυστρίας κατά την οποία, στο πλαίσιο της εξακρίβωσης της τήρησης της αρχής της προφύλαξης, το κριτήριο της απουσίας επιστημονικής απόδειξης για την ύπαρξη σημαντικής βλάβης δεν αποτελεί κρίσιμο κριτήριο, καθώς σημασία έχει μόνο το ζήτημα αν μπορεί να αποκλειστεί κάθε εύλογη αμφιβολία ως προς την ύπαρξη τέτοιας βλάβης. Πράγματι, η αρχή της προφύλαξης δεν επιβάλλει να αποκλείεται κάθε εύλογη αμφιβολία, από επιστημονικής απόψεως, ως προς την ύπαρξη βλάβης στο περιβάλλον, διότι τούτο θα ισοδυναμούσε με επιβολή στην Επιτροπή ενός επιπέδου μηδενικής επικινδυνότητας, αντιθέτως προς τη νομολογία. Επομένως, το κριτήριο της απουσίας επιστημονικής απόδειξης για την ύπαρξη σημαντικής βλάβης είναι σύμφωνο με το άρθρο 19, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού περί ταξινομίας, το οποίο απλώς επιβάλλει στην Επιτροπή να στηρίζεται σε αδιάσειστα επιστημονικά στοιχεία.
Στη συνέχεια, όσον αφορά την επιχειρηματολογία κατά την οποία η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις συνέπειες που τα σοβαρά ατυχήματα σε αντιδραστήρα ενδέχεται να έχουν για τους περιβαλλοντικούς στόχους οι οποίοι καθορίζονται στον κανονισμό περί ταξινομίας, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι η τήρηση του κριτηρίου της μη πρόκλησης σημαντικής βλάβης δεν μπορεί να εξακριβωθεί in abstracto, αλλά μάλλον υπό το πρίσμα των τεχνικών κριτηρίων ελέγχου που καθορίζονται στον προσβαλλόμενο κανονισμό.
Οι οικονομικές δραστηριότητες, όμως, που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια υπόκεινται σε αυστηρό πλαίσιο στο δίκαιο της Ένωσης, με σκοπό τη μείωση της πιθανότητας σοβαρών ατυχημάτων σε αντιδραστήρα και της σοβαρότητας των ατυχημάτων αυτών για την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον. Συναφώς, τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου παραπέμπουν ρητώς σε όλους τους κανόνες πυρηνικής ασφάλειας της Ένωσης καθώς και στις πλέον πρόσφατες διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης Ρυθμιστικών Αρχών στα Πυρηνικά.
Επιπλέον, η Δημοκρατία της Αυστρίας δεν απέδειξε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι, στο πλαίσιο των κανόνων πυρηνικής ασφάλειας της Ένωσης που μνημονεύονται στον προσβαλλόμενο κανονισμό, πληρούνταν το κριτήριο της μη πρόκλησης σημαντικής βλάβης και, ειδικότερα, ότι δεν είχε αποδειχθεί ότι οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την πυρηνική ενέργεια είναι επιβλαβείς για την καλή οικολογική κατάσταση των υδατικών συστημάτων ή των θαλάσσιων υδάτων ή προκαλούν σημαντική αύξηση των εκπομπών ρύπων στα ύδατα, στην ατμόσφαιρα ή στο έδαφος.
Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τους κινδύνους που απορρέουν από τα απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας, δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Αυστρίας δεν απέδειξε ότι η εκτίμηση της Επιτροπής περί μη πρόκλησης σημαντικής βλάβης στο περιβάλλον λόγω της διαχείρισης των αποβλήτων που συνδέονται με την πυρηνική ενέργεια ενέχει πρόδηλη πλάνη.
Επ’ αυτού, αφενός, το Γενικό Δικαστήριο σημειώνει ότι η οδηγία 2011/70/Ευρατόμ (
7
) θεσπίζει πλαίσιο για τη διασφάλιση, σε επίπεδο δικαίου της Ένωσης, της υπεύθυνης και ασφαλούς διαχείρισης αναλωμένων καυσίμων και ραδιενεργών αποβλήτων. Επιπλέον, η εν λόγω οδηγία εξασφαλίζει ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν κατάλληλες εθνικές ρυθμίσεις με σκοπό την επίτευξη υψηλού επιπέδου ασφαλείας όσον αφορά τη διαχείριση αναλωμένων καυσίμων και ραδιενεργών αποβλήτων. Ο προσβαλλόμενος κανονισμός, μάλιστα, παραπέμπει στην οδηγία αυτή.
Αφετέρου, δεν μπορεί να απαιτείται από την Επιτροπή να στηρίζεται σε επιστημονικά στοιχεία τα οποία δεν επιδέχονται καμία αμφιβολία και τα οποία αποδεικνύουν ότι η τελική διάθεση των αποβλήτων υψηλής ραδιενέργειας δεν θα βλάψει ουσιωδώς τους περιβαλλοντικούς στόχους του άρθρου 17, παράγραφος 1, στοιχεία γʹ έως στʹ, του κανονισμού περί ταξινομίας, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα επιβαλλόταν στην Επιτροπή επίπεδο μηδενικής επικινδυνότητας το οποίο είναι αντίθετο προς τη νομολογία.
Τέλος, όσον αφορά την επιχειρηματολογία κατά την οποία η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το σύνολο του κύκλου ζωής της πυρηνικής ενέργειας, δηλαδή την εξόρυξη και την επεξεργασία του μεταλλεύματος ουρανίου, τον εξευγενισμό, τη μετατροπή, τον εμπλουτισμό του ουρανίου, τις διατάξεις καυσίμου, τη μεταφορά και τις ενδεχόμενες ένοπλες συγκρούσεις, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι οι δραστηριότητες αυτές προηγούνται ή έπονται των σχετιζόμενων με την πυρηνική ενέργεια δραστηριοτήτων τις οποίες αφορά ο προσβαλλόμενος κανονισμός. Από το γράμμα, όμως, τόσο του άρθρου 17, παράγραφος 2, όσο και του άρθρου 19, παράγραφος 1, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού περί ταξινομίας προκύπτει ότι η απαίτηση να λαμβάνεται υπόψη ο κύκλος ζωής μιας δραστηριότητας δεν εκτείνεται κατ’ ανάγκην στις δραστηριότητες που προηγούνται ή έπονται της οικείας οικονομικής δραστηριότητας.
Κατά πέμπτον και τελευταίο, όσον αφορά τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο, η Δημοκρατία της Αυστρίας υποστηρίζει ότι δεν πληρούται η προβλεπόμενη στο άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας προϋπόθεση κατά την οποία δεν πρέπει να υφίσταται λύση χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, διότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα έξυπνα δίκτυα και οι τεχνικές αποθήκευσης ενέργειας και μείωσης της κατανάλωσης αποτελούν λύσεις χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών οι οποίες μπορούν να υποκαταστήσουν τις οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο.
Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η ανωτέρω προϋπόθεση συνεπάγεται τη συνεκτίμηση των πτυχών που συνδέονται με την ασφάλεια του εφοδιασμού. Από τον προσβαλλόμενο κανονισμό, όμως, προκύπτει ότι, σε ορισμένους τομείς, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκείς εναλλακτικές λύσεις χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών για την εξασφάλιση του αναγκαίου ενεργειακού εφοδιασμού.
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή έκρινε ότι ήταν σκόπιμο να προβλεφθεί εναλλακτική προσέγγιση σε σχέση με τον άμεσο περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, η οποία αναμένεται να αποφέρει παρόμοια αποτελέσματα εντός είκοσι ετών. Στο πλαίσιο της εναλλακτικής αυτής προσέγγισης, αφενός, οι εγκαταστάσεις μπορούν είτε να περιορίσουν τον αριθμό των ωρών λειτουργίας είτε να στραφούν ταχύτερα στην πλήρη χρήση αερίων από ανανεώσιμες πηγές ή αερίων χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών. Αφετέρου, τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τη χρήση ορυκτού αερίου θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι διατίθενται αξιόπιστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι δεν μπορεί να παραχθεί η ίδια δυναμικότητα ενέργειας με ανανεώσιμες πηγές και ότι εφαρμόζονται αποτελεσματικά σχέδια για κάθε εγκατάσταση, σύμφωνα με τις βέλτιστες επιδόσεις στον τομέα, για την πλήρη μετάβαση σε αέρια από ανανεώσιμες πηγές ή αέρια χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών έως συγκεκριμένη ημερομηνία.
Συνεπώς, το άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, προκειμένου να αποκλειστεί ο χαρακτηρισμός μιας δραστηριότητας ως περιβαλλοντικά βιώσιμης, δεν αρκεί να υπάρχουν εναλλακτικές πηγές, αλλά αυτές πρέπει επίσης να επιτυγχάνουν την ίδια δυναμικότητα με τις υφιστάμενες πηγές.
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την επιχειρηματολογία κατά την οποία, αφενός, τα προβλεπόμενα στον προσβαλλόμενο κανονισμό όρια εκπομπών για τις δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο δεν είναι συμβατά, μεταξύ άλλων, με τον στόχο του 1,5 °C που καθορίζεται στο άρθρο 10, παράγραφος 2, του κανονισμού περί ταξινομίας και, αφετέρου, τα λοιπά τεχνικά κριτήρια ελέγχου δεν καθιστούν δυνατή τη συμβολή στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.
Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο σημειώνει ότι η Επιτροπή εφάρμοσε όριο υψηλότερο των 100 γραμμαρίων (g) ισοδύναμου CO2 (CO2e) ανά κιλοβατώρα (kWh) (
8
) διότι το όριο των 100 g δεν είναι επί του παρόντος εφικτό για τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής που λειτουργούν με αέριο και δεν διαθέτουν σύστημα δέσμευσης CO2. Επομένως, εφαρμόζοντας υψηλότερο όριο σε αυτό το είδος εγκαταστάσεων, η Επιτροπή εξασφάλισε ότι αυτές θα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του προσβαλλόμενου κανονισμού και θα υπόκεινται στα λοιπά τεχνικά κριτήρια ελέγχου. Μια τέτοια προσέγγιση συνάδει με τον σκοπό του κανονισμού περί ταξινομίας ο οποίος συνίσταται στην αποφυγή της αδράνειας ή της καθυστερημένης δράσης.
Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον οι οικείες δραστηριότητες πρέπει επίσης να αντικαταστήσουν υφιστάμενη δραστηριότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με υψηλές εκπομπές η οποία χρησιμοποιεί στερεά ή υγρά ορυκτά καύσιμα και να οδηγήσουν σε μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου τουλάχιστον κατά 55 % σε όλη τη διάρκεια ζωής της πρόσφατα εγκατεστημένης παραγωγικής δυναμικότητας και καθόσον το κράτος μέλος πρέπει να έχει δεσμευθεί να καταργήσει σταδιακά τη χρήση ενέργειας που παράγεται από άνθρακα.
Τέλος, η Επιτροπή δεν υπέπεσε, επίσης, σε πλάνη λαμβάνοντας υπόψη τις άμεσες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου που οφείλονται στη δραστηριότητα, και όχι τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής. Πράγματι, από τον κανονισμό περί ταξινομίας (
9
) προκύπτει ότι η απαίτηση να λαμβάνεται υπόψη ο κύκλος ζωής μιας δραστηριότητας δεν εκτείνεται κατ’ ανάγκην στις δραστηριότητες που προηγούνται ή έπονται της οικείας οικονομικής δραστηριότητας. Επομένως, η υποχρέωση να λαμβάνονται υπόψη η παραγωγή, η χρήση και το τέλος του κύκλου ζωής των προϊόντων και υπηρεσιών που παρέχονται από τις οικονομικές δραστηριότητες οι οποίες σχετίζονται με το ορυκτό αέριο δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη η εξόρυξη και η διανομή του ορυκτού αερίου, πριν από την καύση, δεδομένου ότι οι εν λόγω δραστηριότητες δεν εμπίπτουν, αυτές καθεαυτές, στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Άλλωστε, ο κανονισμός περί ταξινομίας αποσκοπεί στη θέσπιση ενιαίου συστήματος ταξινόμησης των οικονομικών δραστηριοτήτων που θεωρούνται περιβαλλοντικά βιώσιμες. Επομένως, η εν λόγω ταξινόμηση ή ταξινομία αφορά συγκεκριμένες οικονομικές δραστηριότητες. Συνεπώς, η θέσπιση, από την Επιτροπή, των τεχνικών κριτηρίων ελέγχου προκειμένου να προσδιοριστεί αν μια δραστηριότητα μπορεί να θεωρηθεί ότι συμβάλλει σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και δεν βλάπτει σημαντικά τους περιβαλλοντικούς στόχους αφορά, βάσει κατά περίπτωση εκτίμησης, συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα.
Δεδομένου ότι και οι λοιποί προβαλλόμενοι λόγοι ακυρώσεως κρίνονται αβάσιμοι, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή στο σύνολό της.
(
1
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2022/1214 της Επιτροπής, της 9ης Μαρτίου 2022, για την τροποποίηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2021/2139 όσον αφορά οικονομικές δραστηριότητες σε ορισμένους τομείς ενέργειας και του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2021/2178 όσον αφορά ειδικές δημοσιοποιήσεις για τις εν λόγω οικονομικές δραστηριότητες (ΕΕ 2022, L 188, σ. 1, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός).
(
2
)	Κανονισμός (EΕ) 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουνίου 2020, σχετικά με τη θέσπιση πλαισίου για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2019/2088 (ΕΕ 2020, L 198, σ. 13, και διορθωτικό ΕΕ 2021, L 178, σ. 12).
(
3
)	Άρθρα 3 και 9 του κανονισμού περί ταξινομίας.
(
4
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2021/2139 της Επιτροπής, της 4ης Ιουνίου 2021, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2020/852 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου με τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για τον προσδιορισμό των προϋποθέσεων υπό τις οποίες μια οικονομική δραστηριότητα θεωρείται ότι συμβάλλει σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής ή στην προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και για τον προσδιορισμό του κατά πόσον αυτή η οικονομική δραστηριότητα δεν βλάπτει σημαντικά οποιονδήποτε από τους άλλους περιβαλλοντικούς στόχους (ΕΕ 2021, L 442, σ. 1).
(
5
)	Η διάταξη αυτή ορίζει τις οικονομικές δραστηριότητες που χαρακτηρίζονται ως συμβάλλουσες σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.
(
6
)	Άρθρο 31, παράγραφος 3, στοιχεία αʹ και βʹ, της Σύμβασης της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 1155, σ. 331).
(
7
)	Οδηγία 2011/70/Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 19ης Ιουλίου 2011, η οποία θεσπίζει κοινοτικό πλαίσιο για την υπεύθυνη και ασφαλή διαχείριση αναλωμένων καυσίμων και ραδιενεργών αποβλήτων (ΕΕ 2011, L 199, σ. 48).
(
8
)	Η ομάδα τεχνικών εμπειρογνωμόνων εκτιμά ότι το όριο των 100 g CO2e/kWh πλαισιώνει επιστημονικά την τήρηση της προϋπόθεσης που συνίσταται στη στήριξη της μετάβασης προς μια κλιματικά ουδέτερη οικονομία και ότι το όριο αυτό πρέπει να μειώνεται ανά πενταετία.
(
9
)	Άρθρο 17, παράγραφος 2, και άρθρο 19, παράγραφος 1, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού περί ταξινομίας.