ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
MANUEL CAMPOS SÁNCHEZ-BORDONA
της 5ης Μαρτίου 2026 (1)
Υπόθεση C‑507/24 P
YS
κατά
Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
« Αίτηση αναιρέσεως – Θεσμικό δίκαιο – Ενισχυμένη συνεργασία για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας – Κανονισμός (ΕΕ) 2017/1939 – Διορισμός των Ευρωπαίων Εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας – Διορισμός ενός εκ των υποψηφίων
που πρότεινε η Ελληνική Δημοκρατία – Προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων που εφαρμόζονται στον διορισμό των Ευρωπαίων Εισαγγελέων – Προσφυγή ακυρώσεως – Έλεγχος νομιμότητας της πρότασης διορισμού »
1.        Με την απόφαση (ΕΕ) 2023/1335 (2), το Συμβούλιο διόρισε πέντε «Ευρωπαίους Εισαγγελείς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας» (στο εξής: Ευρωπαίοι Εισαγγελείς), στους οποίους περιλαμβανόταν ο προταθείς από την Ελλάδα υποψήφιος.
2.        Ένας Έλληνας δικαστής, ο οποίος δεν επελέγη ως υποψήφιος κατά το εθνικό στάδιο της διαδικασίας, άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (3) με αίτημα την ακύρωση της απόφασης 2023/1335 (4).
3.        Με τη διάταξη της 8ης Μαΐου 2024 (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη), το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό αναρμόδιο να αποφανθεί επί του κύρους της απόφασης 2023/1335 στο μέτρο που η προβαλλόμενη παρανομία της θα οφειλόταν στην έλλειψη νομιμότητας εθνικής πράξης, όπως είναι η πρόταση υποψηφίων Ευρωπαίων Εισαγγελέων, η οποία μπορεί να εκτιμηθεί μόνον από τα εθνικά δικαστήρια.
4.        Ο YS άσκησε αναίρεση κατά της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου. Η αίτηση αναιρέσεως παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να εξετάσει την κατανομή των αρμοδιοτήτων όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο των εθνικών και ενωσιακών πράξεων που εκδίδονται στο πλαίσιο της διαδικασίας διορισμού των Ευρωπαίων Εισαγγελέων, η οποία θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1939 (5).
I.      Το ιστορικό της διαφοράς
5.        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 12 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης και συνοψίζεται ως ακολούθως:
–        στις 27 Σεπτεμβρίου 2022 οι ελληνικές αρχές δημοσίευσαν πρόσκληση υποβολής υποψηφιοτήτων μεταξύ εισαγγελέων ώστε να προτείνουν τρεις υποψηφίους για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα από τις 29 Ιουλίου 2023,
–        στις 17 Οκτωβρίου 2022 ο YS υπέβαλε την υποψηφιότητά του στις ελληνικές αρχές,
–        με απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2022 το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο Πολιτικής και Ποινικής Δικαιοσύνης (Ελλάδα, στο εξής: ΑΔΣ) απέρριψε την υποψηφιότητα του YS, με την αιτιολογία ότι δεν πληρούσε την προϋπόθεση του εθνικού νόμου 4786/2021, καθώς δεν είχε την ιδιότητα του εισαγγελέα, αλλά του δικαστή,
–        με την ίδια απόφαση, το ΑΔΣ πρότεινε εξ ονόματος της Ελληνικής Δημοκρατίας τρεις υποψηφίους για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα,
–        στις 22 Μαρτίου 2023 ο YS υπέβαλε κατά της αποφάσεως του ΑΔΣ αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας (Ελλάδα) (6),
–        λαμβάνοντας υπόψη τις προτάσεις υποψηφιοτήτων που υποβλήθηκαν από τις εθνικές αρχές, η επιτροπή επιλογής (7) που προβλέπεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939 συνέταξε τις αιτιολογημένες γνώμες και διαμόρφωσε τη σειρά κατάταξης για τους προταθέντες από τις εθνικές αρχές υποψηφίους και τις υπέβαλε στο Συμβούλιο,
–        αφού έλαβε την πρόταση της επιτροπής επιλογής, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση 2023/1335.
II.    Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
6.        Με την προσφυγή ακυρώσεως ο YS ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να ακυρώσει την απόφαση 2023/1335, είτε στο σύνολό της είτε, κατ’ ελάχιστον, ως προς τον διορισμό στη θέση Ευρωπαίου Εισαγγελέα του προταθέντος από την Ελληνική Δημοκρατία υποψηφίου,
–        να διαπιστώσει και να «ακυρώσει» την παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας της Επιτροπής, καθόσον αυτή παρανόμως παρέλειψε να προβεί σε έλεγχο της υποβληθείσας από τις ελληνικές αρχές πρότασης των υποψηφίων για διορισμό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία,
–        να καταδικάσει το Συμβούλιο και την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
7.        Τόσο το Συμβούλιο όσο και η Επιτροπή προέβαλαν ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής του YS.
8.        Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό αναρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας της πρότασης υποψηφίων που είχαν υποβάλει οι εθνικές αρχές στο Συμβούλιο (8).
9.        Το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε το σκεπτικό του στις ακόλουθες σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης:
–        Στη σκέψη 37, το Γενικό Δικαστήριο παρέθεσε τις σκέψεις 45 και 46 της απόφασης Berlusconi και Fininvest (9).
–        Στη σκέψη 38, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι οι διατάξεις του άρθρου 16, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1939 καθορίζουν την εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει το Συμβούλιο όσον αφορά τις υποψηφιότητες για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που υποβάλλουν τα κράτη μέλη, η οποία περιορίζεται αποκλειστικώς στον έλεγχο των προτεινόμενων υποψηφιοτήτων υπό το πρίσμα των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την άσκηση των καθηκόντων του Ευρωπαίου Εισαγγελέα. Αντιθέτως, το Συμβούλιο δεν διαθέτει καμία εξουσία να εξετάσει τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η απόρριψη των υποψηφιοτήτων που αποκλείστηκαν στο στάδιο της εθνικής διαδικασίας.
–        Στη σκέψη 39, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι από τη διενεργούμενη στον συγκεκριμένο τομέα βάσει των διατάξεων του κανονισμού 2017/1939 κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των εθνικών αρχών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης προκύπτει ότι η πράξη με την οποία προτείνονται οι υποψήφιοι προς διορισμό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία εκδίδει η εθνική αρχή, δεσμεύει το Συμβούλιο και καθορίζει το περιεχόμενο της απόφασής του, καθόσον αυτή δεν μπορεί να αφορά άλλες υποψηφιότητες πλην εκείνων που του υποβάλλουν τα οικεία κράτη μέλη.
–        Στη σκέψη 40, το Γενικό Δικαστήριο συμπέρανε από τα προεκτεθέντα ότι δεν είναι αρμόδιο να εξετάσει την αιτίαση με την οποία προβάλλεται έλλειψη νομιμότητας της απόφασης του ΑΔΣ περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του YS, ο έλεγχος της οποίας απόκειται στα εθνικά δικαστήρια υπό τις προϋποθέσεις που υπομνήσθηκαν στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
–        Στη σκέψη 41, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο YS δεν είχε προβάλει καμία άλλη αιτίαση προς απόδειξη του παράνομου χαρακτήρα της απόφασης 2023/1335 και, επομένως, το ακυρωτικό αίτημα έπρεπε να κριθεί απαράδεκτο.
10.      Επικουρικώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο YS δεν απέδειξε την ύπαρξη ενεστώτος ή βέβαιου εννόμου συμφέροντος για την ακύρωση της απόφασης 2023/1335. Η ενεργητική νομιμοποίηση του YS για την προσβολή της εν λόγω απόφασης εξαρτάτο από μελλοντικό και αβέβαιο γεγονός, ήτοι την προηγούμενη ακύρωση της εθνικής απόφασης με την οποία απερρίφθη η υποψηφιότητά του (10).
III. Η αίτηση αναιρέσεως και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
11.      Η αίτηση αναιρέσεως του YS πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 18 Ιουλίου 2024.
12.      Με την αίτηση αναιρέσεως, ο YS ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη,
–        να ακυρώσει την απόφαση 2023/1335, είτε στο σύνολό της είτε, κατ’ ελάχιστον, ως προς τον διορισμό του Έλληνα υποψήφιου και την απόρριψη της υποψηφιότητας του YS για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα, και
–        να καταδικάσει το Συμβούλιο και την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
13.      Η αίτηση αναιρέσεως στηρίζεται σε δύο λόγους:
–        πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου,
–        πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης για την προσβολή της απόφασης 2023/1335.
14.      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή ζητούν από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει τον YS στα δικαστικά έξοδα.
IV.    Εκτίμηση
Α.      Παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως
1.      Επιχειρήματα
15.      Μολονότι δεν ζητεί τυπικώς να κριθεί απαράδεκτη, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως του YS απλώς επαναλαμβάνει ή αναδιατυπώνει τα πρωτοδίκως προβληθέντα επιχειρήματα. Επομένως, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να κριθεί απαράδεκτη.
16.      Με το υπόμνημα απαντήσεως, ο YS υποστήριξε ότι η ένσταση του Συμβουλίου είναι προδήλως αβάσιμη, καθόσον από την προσεκτική ανάγνωση του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως συνάγεται ότι τα επιχειρήματά του αποσκοπούν στη διόρθωση της πλάνης περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο.
2.      Ανάλυση
17.      Η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (11).
18.      Αίτηση αναιρέσεως η οποία δεν περιέχει κανένα επιχείρημα που να αποσκοπεί ειδικώς στον προσδιορισμό της πλάνης περί το δίκαιο την οποία ενέχει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και περιορίζεται στην επανάληψη των επιχειρημάτων που έχουν προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν πληροί την επιταγή αυτή και πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη (12).
19.      Αντιθέτως, εφόσον ο αναιρεσείων αμφισβητεί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης από το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως μπορούν να αποτελέσουν εκ νέου αντικείμενο συζήτησης στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας. Εάν ο αναιρεσείων δεν μπορούσε να στηρίξει την αίτηση αναίρεσης σε λόγους και επιχειρήματα που προέβαλε ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η διαδικασία αυτή θα έχανε εν μέρει το νόημά της (13).
20.      Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο YS αμφισβητεί ευθέως
και λεπτομερώς τις σκέψεις που οδήγησαν το Γενικό Δικαστήριο στην έκδοση της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης. Ο YS βάλλει κατά των σκέψεων αυτών με επιχειρήματα που αφορούν, αφενός, την αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επί της νομιμότητας της πρότασης υποψηφίων που υπέβαλαν οι εθνικές αρχές στο Συμβούλιο και, αφετέρου, την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησής του για την προσβολή της απόφασης 2023/1335.
21.      Ως εκ τούτου, η αίτηση αναιρέσεως είναι, κατά τη γνώμη μου, παραδεκτή.
Β.      Επί της ουσίας
1.      Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
22.      Ο YS προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας εαυτό αναρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας της πρότασης υποψηφίων που είχαν υποβάλει οι εθνικές αρχές στο Συμβούλιο.
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
23.      Ο YS υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα τη νομολογία
της απόφασης Berlusconi και Fininvest.
24.      Κατά τον YS, από την προμνησθείσα νομολογία προκύπτει ότι ο καθορισμός του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο να ελέγξει τη νομιμότητα της υποβαλλόμενης από κράτος μέλος πρότασης υποψηφίων για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα εξαρτάται από το κατά πόσον τα θεσμικά όργανα της Ένωσης έχουν επαρκές περιθώριο να εκτιμήσουν την εθνική αυτή πράξη.
25.      Επομένως, σε περίπτωση που η εθνική πράξη δεσμεύει τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, αρμόδια είναι τα εθνικά δικαστήρια. Σε αντίθετη περίπτωση, η εθνική πράξη θεωρείται προπαρασκευαστική και ελέγχεται παρεμπιπτόντως από τον δικαστή της Ένωσης στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας της τελικής πράξης του Συμβουλίου (14).
26.      Κατά τον YS, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη συμπεραίνοντας ότι το Συμβούλιο δεσμεύεται από την εθνική πρόταση. Τούτο, διότι, αφενός, δεν νοείται να μην μπορεί το Συμβούλιο να απορρίψει μια προδήλως παράνομη πρόταση και να ζητήσει την υποβολή νέων υποψηφιοτήτων. Αφετέρου, διότι θα ήταν παράλογο το Συμβούλιο να μη μπορεί να ελέγξει τη νομιμότητα της πρότασης όταν, όπως έχει δεχθεί το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο, διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως κατά την αξιολόγηση και τη σύγκριση των προσόντων των υποψηφίων (15).
27.      Ο YS υποστηρίζει ότι το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις ευρείες αρμοδιότητες της επιτροπής επιλογής, συνεπάγεται ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης συμμετέχουν ενεργά στη διαδικασία και δεν μπορούν να αγνοήσουν μια κατάφωρη παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, όπως είναι η πρόταση υποψηφίων που έχουν επιλεγεί σύμφωνα με εθνική διαδικασία η οποία παραβιάζει την αρχή της νομιμότητας.
28.      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε στην προσαπτόμενη πλάνη περί το δίκαιο και ότι περιορίστηκε να εφαρμόσει ορθώς τη νομολογία που διαμορφώθηκε με την απόφαση Berlusconi και Fininvest.
β)      Ανάλυση
1)      Διαδικασία διορισμού των Ευρωπαίων Εισαγγελέων
29.      Δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939, η διαδικασία διορισμού των Ευρωπαίων Εισαγγελέων αρχίζει με την πρόταση, από κάθε κράτος μέλος, τριών υποψηφίων οι οποίοι:
–        είναι ενεργά μέλη της εισαγγελικής αρχής ή του δικαστικού σώματος του σχετικού κράτους μέλους,
–        παρέχουν εχέγγυα ανεξαρτησίας και
–        διαθέτουν τα προσόντα που απαιτούνται για διορισμό σε υψηλό εισαγγελικό ή δικαστικό αξίωμα στο αντίστοιχο κράτος μέλος τους και διαθέτουν τη σχετική πρακτική πείρα στα εθνικά νομικά συστήματα, στις έρευνες στον χρηματοοικονομικό τομέα και στη διεθνή δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις.
30.      Κατά το άρθρο 16, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1939, η πλήρωση των ανωτέρω απαιτήσεων επιβεβαιώνεται με αιτιολογημένη γνώμη της επιτροπής επιλογής που προβλέπεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού (16).
31.      Αφού λάβει την αιτιολογημένη γνώμη της επιτροπής επιλογής, το Συμβούλιο επιλέγει και διορίζει έναν/μια από τους/τις υποψήφιους/-ες ως Ευρωπαίο/-α Εισαγγελέα του οικείου κράτους μέλους, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 16, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1939.
32.      Εάν η επιτροπή επιλογής κρίνει ότι συγκεκριμένος/-η υποψήφιος/-α δεν πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την άσκηση των καθηκόντων του Ευρωπαίου Εισαγγελέα, η γνώμη της είναι δεσμευτική για το Συμβούλιο.
33.      Από την ερμηνεία των ανωτέρω διατάξεων συνάγεται ότι η διαδικασία διορισμού Ευρωπαίων Εισαγγελέων περιλαμβάνει τρία στάδια:
–        στο πρώτο στάδιο, το οποίο είναι αμιγώς εθνικό, κάθε κράτος μέλος προτείνει τρεις υποψηφίους·
–        στο δεύτερο στάδιο, η επιτροπή επιλογής που προβλέπεται στον κανονισμό 2017/1939 διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη σχετικά με την καταλληλότητα των προταθέντων υποψηφίων·
–        στο τρίτο και τελευταίο στάδιο, το Συμβούλιο διορίζει έναν από τους υποψηφίους που θεωρήθηκαν κατάλληλοι από την επιτροπή επιλογής.
34.      Πρόκειται, επομένως, περί σύνθετης διαδικασίας, στην οποία η άσκηση της εξουσίας λήψης αποφάσεων που ανατίθεται αποκλειστικώς σε θεσμικό όργανο της Ένωσης (διορισμός Ευρωπαίων Εισαγγελέων) προϋποθέτει την προηγούμενη άσκηση εκ μέρους των κρατών μελών της εξουσίας υποβολής προτάσεων την οποία επίσης αποκλειστικώς τους αναθέτει το δίκαιο της Ένωσης (πρόταση υποψηφίων για τις θέσεις Ευρωπαίων Εισαγγελέων).
2)      Κατανομή αρμοδιοτήτων όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο των πράξεων που εκδίδονται στο πλαίσιο σύνθετης διαδικασίας
35.      Με την απόφαση Berlusconi και Fininvest, το Δικαστήριο καθιέρωσε την ακόλουθη νομολογία:
–        «[Π]ράξη εθνικής αρχής που εντάσσεται στο πλαίσιο διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Ένωσης δεν υπόκειται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης όταν από τη διενεργούμενη στον συγκεκριμένο τομέα κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των εθνικών αρχών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης προκύπτει ότι η πράξη της εθνικής αρχής συνιστά απαραίτητο στάδιο διαδικασίας εκδόσεως πράξεως της Ένωσης στο πλαίσιο της οποίας τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν μόνον περιορισμένο ή ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως, με αποτέλεσμα η εθνική πράξη να δεσμεύει το θεσμικό όργανο της Ένωσης» (17).
–        «Συνεπώς, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να αποφαίνονται επί των τυχόν παρατυπιών μιας τέτοιας εθνικής πράξεως, υποβάλλοντας ενδεχομένως προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ελέγχου που ισχύουν για κάθε οριστική πράξη η οποία εκδίδεται από την ίδια εθνική αρχή και μπορεί να βλάψει τρίτους, και να θεωρούν εξάλλου, κατ’ εφαρμογήν της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, ως παραδεκτό το σχετικό ένδικο βοήθημα, έστω και αν οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες δεν το προβλέπουν» (18).
36.      Στο πλαίσιο των σύνθετων διαδικασιών στις οποίες μετέχουν εθνικές αρχές και αρχές της Ένωσης, η εθνική αρχή ενδέχεται να διαθέτει ίδια, ειδική και αποκλειστική εξουσία λήψης αποφάσεων, οπότε μόνον τα εθνικά δικαστήρια θα είναι αρμόδια για τον έλεγχο της νομιμότητας των πράξεών της (19).
37.      Σε αντίθεση με τις σύνθετες διαδικασίες που προβλέπονται στο πλαίσιο της τραπεζικής ένωσης (όπου το εθνικό στάδιο έχει χαρακτήρα αμιγώς προπαρασκευαστικό του ευρωπαϊκού σταδίου, κατά το οποίο το θεσμικό όργανο ή ο οργανισμός της Ένωσης συγκεντρώνει την εξουσία λήψης απόφασης) (20), το εθνικό στάδιο της διαδικασίας διορισμού των Ευρωπαίων Εισαγγελέων διαθέτει αυτοτέλεια, δεδομένου ότι οι εθνικές αρχές λαμβάνουν αποφάσεις με δεσμευτικά αποτελέσματα, υπό την έννοια που θα εκθέσω κατωτέρω. Οι εν λόγω αποφάσεις υπόκεινται στον έλεγχο μόνον των εθνικών δικαστηρίων.
3)      Δικαιοδοτική αρμοδιότητα στην υπό κρίση υπόθεση
38.      Το Γενικό Δικαστήριο εκκινεί από την παραδοχή ότι η πράξη με την οποία προτείνονται οι υποψήφιοι προς διορισμό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία εκδίδει η εθνική αρχή, δεσμεύει το Συμβούλιο και καθορίζει το περιεχόμενο της απόφασής του, καθόσον αυτή δεν μπορεί να αφορά άλλες υποψηφιότητες πλην εκείνων που του υποβάλλουν τα κράτη μέλη (21).
39.      Αντιθέτως, ο YS θεωρεί ότι η εθνική πρόταση καταλείπει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως στο Συμβούλιο για να επαληθεύσει την επιλεξιμότητα των προτεινόμενων υποψηφίων και, επομένως, κατ’ ανάγκην, να ελέγξει τη νομιμότητα της εθνικής διαδικασίας επιλογής (22).
40.      Κατά τη γνώμη μου, η Επιτροπή ορθώς υποστηρίζει ότι ο αναιρεσείων δεν ερμήνευσε σωστά
τη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
41.      Πράγματι, η εθνική πράξη με την οποία προτείνονται τρεις υποψήφιοι για τη θέση Ευρωπαίου Εισαγγελέα δεν είναι δεσμευτική για την Ένωση υπό την έννοια ότι η Ένωση πρέπει οπωσδήποτε να διορίσει έναν από τους προτεινόμενους υποψηφίους, αλλά υπό την έννοια ότι το Συμβούλιο δεν μπορεί να διορίσει υποψήφιο που δεν περιλαμβάνεται στην πρόταση.
42.      Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εάν το Συμβούλιο απορρίψει όλες τις υποψηφιότητες, απόκειται (αποκλειστικά) στο κράτος μέλος να υποβάλει νέα πρόταση (23).
43.      Τα θεσμικά όργανα της Ένωσης είναι απολύτως ελεύθερα να αξιολογούν τα προσόντα των υποψηφίων και, υπ’ αυτήν την έννοια, δεν δεσμεύονται από την εθνική πρόταση. Δεσμεύονται, όμως, και μάλιστα χωρίς κανένα περιθώριο παρέκκλισης, από την απόφαση του κράτους μέλους να περιορίσει στους τρεις προτεινόμενους υποψηφίους τον κύκλο των προσώπων που μπορεί να διορίσει το Συμβούλιο. Στο μέτρο που οριοθετεί το πλαίσιο εντός του οποίου το Συμβούλιο πρέπει να λάβει την απόφασή του, η εν λόγω εθνική πράξη με την οποία προτείνονται υποψήφιοι
δεν καταλείπει περιθώριο εκτιμήσεως στο θεσμικό όργανο της Ένωσης (δηλαδή, το δεσμεύει).
44.      Με άλλα λόγια, το Συμβούλιο μπορεί να απορρίψει την εθνική πρόταση, αλλά δεν μπορεί να την αντικαταστήσει ή να την τροποποιήσει. Το Συμβούλιο δεν είναι αρμόδιο να προτείνει υποψηφίους, αλλά μόνον να διορίσει έναν από τους υποψηφίους που προτείνει το κράτος μέλος.
45.      Η πράξη με την οποία προτείνονται υποψήφιοι
(δεσμευτική για το Συμβούλιο, υπό την έννοια που προεκτέθηκε) μπορεί να ελεγχθεί δικαστικώς μόνον από τα εθνικά δικαστήρια. Αντιθέτως, ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος να ελέγξει το κύρος του διορισμού από το Συμβούλιο ενός εκ των υποψηφίων που πρότεινε το κράτος μέλος.
46.      Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας εαυτό αναρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας της πρότασης υποψηφίων που υπέβαλαν οι ελληνικές αρχές στο Συμβούλιο, δεδομένου ότι αρμόδια συναφώς είναι τα ελληνικά δικαστήρια.
47.      Ο YS ενέμεινε στο γεγονός ότι το Συμβούλιο δεν μπορεί να δεσμεύεται από πρόταση που έχει καταρτιστεί στο πλαίσιο κατάφωρα παράνομης διαδικασίας. Προς στήριξη του επιχειρήματός του, ο YS παραθέτει ορισμένα παραδείγματα, τα οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει ως ακραία (24).
48.      Στο πλαίσιο αυτό, ο YS εκθέτει ορισμένα υποθετικά ενδεχόμενα τα οποία δεν σχετίζονται με την υπό κρίση περίπτωση (25) και, επομένως, δεν μπορούν να επηρεάσουν την έκβαση της αναιρετικής διαδικασίας, η οποία περιορίζεται στα πραγματικά στοιχεία που έλαβε υπόψη το Γενικό Δικαστήριο.
49.      Εάν, παρά τον υποθετικό χαρακτήρα του, το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο να αποφανθεί επί του ανωτέρω επιχειρήματος του YS, φρονώ ότι θα πρέπει να το απορρίψει.
50.      Συγκεκριμένα, εάν ένα κράτος μέλος διοργανώσει ανοικτή διαδικασία επιλογής –χωρίς να υπέχει τέτοια υποχρέωση από τον κανονισμό 2017/1939–, θα πρέπει να τη διαμορφώσει κατά τρόπο ώστε να είναι σύμφωνη προς το δίκαιο της Ένωσης:
–        πρώτον, η διαδικασία αυτή θα πρέπει να είναι σύμφωνη προς τον κανονισμό 2017/1939, δηλαδή θα πρέπει να σχεδιαστεί κατά τρόπο ώστε να καθιστά δυνατή την επιλογή υποψηφίων που πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 16, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού,
–        δεύτερον, και γενικώς, η διαδικασία θα πρέπει να συνάδει με τις αρχές και τους κανόνες του δικαίου της Ένωσης, ειδικότερα δε με την απαγόρευση των διακρίσεων.
51.      Ωστόσο, με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως τίθεται άλλο ζήτημα, και συγκεκριμένα το κύρος της απόφασης 2023/1335 αυτής καθεαυτήν. Το ζήτημα αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με εκείνο του ποιος είναι υπεύθυνος να διασφαλίσει την τήρηση του δικαίου της Ένωσης σε σχέση με την εθνική πρόταση υποψηφίων για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα.
52.      Ο έλεγχος νομιμότητας της ως άνω πρότασης δεν απόκειται, ασφαλώς, στο Συμβούλιο, όπως υποστηρίζει ο YS, ούτε στον δικαστή της Ένωσης, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τη νομολογία που συνοψίζεται στην απόφαση Berlusconi και Fininvest, ο έλεγχος νομιμότητας των εθνικών πράξεων, όπως προεκτέθηκε, ανατίθεται, σε περιπτώσεις όπως η υπό κρίση, στα εθνικά δικαστήρια.
53.      Το ανωτέρω συμπέρασμα επιρρωννύεται από την απόφαση του Δικαστηρίου σε υπόθεση παρόμοια με την υπό κρίση, η οποία αφορούσε τον έλεγχο πράξεων που εντάσσονται στη διαδικασία
διορισμού των δικαστών του Γενικού Δικαστηρίου. Πρόκειται για την απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Valančius (26).
54.      Η διαδικασία διορισμού των δικαστών του Γενικού Δικαστηρίου περιλαμβάνει τρία στάδια, εκ των οποίων, στην υπό κρίση υπόθεση, ενδιαφέρουν το πρώτο και το δεύτερο:
–        κατά το πρώτο στάδιο, η κυβέρνηση του οικείου κράτους μέλους προτείνει υποψήφιο για τη θέση και διαβιβάζει τη σχετική πρόταση στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου·
–        κατά το δεύτερο στάδιο, η επιτροπή που προβλέπει το άρθρο 255 ΣΛΕΕ γνωμοδοτεί σχετικά με την επάρκεια του υποψηφίου αυτού για την άσκηση των καθηκόντων δικαστή του Γενικού Δικαστηρίου, λαμβανομένων υπόψη των απαιτήσεων του άρθρου 254, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
55.      Το Δικαστήριο, χωρίς επ’ ουδενί να αμφισβητήσει την αρμοδιότητα εθνικού δικαστηρίου να ελέγξει τη νομιμότητα πρότασης υποψηφιότητας για θέση δικαστή του Γενικού Δικαστηρίου (την οποία καταρτίζουν οι εθνικές αρχές κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας) (27), παρέσχε στο αιτούν δικαστήριο κατευθύνσεις για την ερμηνεία των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης τις οποίες αφορούσε η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
56.      Κατά το Δικαστήριο, αρμόδιο να ελέγξει τη νομιμότητα της πρότασης υποψηφίου για τη θέση δικαστή του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία καταρτίζεται από τις εθνικές αρχές κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας, είναι το εθνικό δικαστήριο, το οποίο πρέπει να την εξετάσει «υπό το πρίσμα των απαιτήσεων που προβλέπουν οι […] διατάξεις» του δικαίου της Ένωσης που διέπουν τη διαδικασία διορισμού (28).
57.      Σε τελική ανάλυση, δεν υφίσταται κανένας λόγος για τον οποίο το Συμβούλιο θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να αποδεχθεί μια πρόταση η οποία είναι το αποτέλεσμα διαδικασίας μη σύμφωνης το δίκαιο της Ένωσης. Αντιθέτως, μπορεί να βασίζεται στην εγγύηση του ελέγχου νομιμότητας της πρότασης αυτής, νομιμότητα η οποία θα έχει, κατά περίπτωση, επικυρωθεί από τα εθνικά δικαστήρια.
58.      Βεβαίως, το Συμβούλιο μπορεί να λάβει προτάσεις οι οποίες δεν έχουν εξεταστεί από εθνικό δικαστήριο, είτε επειδή δεν διενεργήθηκε δημόσια διαδικασία επιλογής δεκτική ελέγχου είτε επειδή ουδείς προσέφυγε κατά αυτών. Στην πρώτη περίπτωση, δεν θα υπάρχει κανένα αντικείμενο ελέγχου (ούτε εκ μέρους του Συμβουλίου), ενώ στη δεύτερη περίπτωση θα ισχύει το τεκμήριο νομιμότητας των πράξεων της δημόσιας εξουσίας οι οποίες, αν και δεκτικές δικαστικού ελέγχου, δεν έχουν προσβληθεί (29).
59.      Εν προκειμένω, όπως προεκτέθηκε, κινήθηκε διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου σχετικά με τη νομιμότητα της πρότασης που υπέβαλε το ΑΔΣ. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής μπορεί να διαπιστωθεί αν, κατά την ελληνική διαδικασία επιλογής υποψηφίων για τη θέση του Ευρωπαίου Εισαγγελέα, έπρεπε να είχε επιτραπεί η υποβολή υποψηφιοτήτων από δικαστές και όχι μόνον από μέλη της Εισαγγελίας.
2.      Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
60.      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο YS προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ο ίδιος δεν είχε ενεστώς και βέβαιο έννομο συμφέρον για την ακύρωση της απόφασης 2023/1335.
61.      Στο μέτρο που, κατά τη γνώμη μου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, παρέλκει η εξέταση του δευτέρου λόγου αναιρέσεως.
62.      Πράγματι, εάν το Δικαστήριο διαπιστώσει την αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επί των αιτημάτων του αναιρεσείοντος, η διαπίστωση αυτή καθιστά άνευ αντικειμένου την εξέταση οποιουδήποτε άλλου λόγου αναιρέσεως.
63.      Θα εξετάσω, εντούτοις, τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως για την περίπτωση που το Δικαστήριο κάνει δεκτό τον πρώτο λόγο αναιρέσεως.
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
64.      Ο YS προβάλλει τα ακόλουθα επιχειρήματα:
–        Η αποδοχή του πρώτου λόγου αναιρέσεως συνεπάγεται ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να «εξετάσει» την απόφαση 2023/1335, συμπεριλαμβανομένης και της «προπαρασκευαστικής πράξης/ απόφασης του ΑΔΣ». Επομένως, ενδεχόμενη κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η απόφαση του ΑΔΣ είναι παράνομη θα έχει ως συνέπεια να ακυρωθεί η απόρριψη της υποψηφιότητας του YS (30).
–        Η εξάρτηση της ενεργητικής νομιμοποίησής του για την προσβολή της απόφασης 2023/1335 από την προηγούμενη ακύρωση, από εθνικό δικαστήριο, της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του ισοδυναμεί με στέρηση του δικαιώματός του αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, δεδομένου ότι η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά της απόφασης 2023/1335 θα έχει παρέλθει προτού περατωθεί η εθνική ένδικη διαδικασία.
–        Υπάρχει ο κίνδυνος το εθνικό δικαστήριο που έχει επιληφθεί της αίτησης ακυρώσεως κατά της απόφασης του ΑΔΣ να μην υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
–        Η προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν μπορεί να αποκατασταθεί μέσω αγωγής αποζημιώσεως.
65.      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή υποστηρίζουν κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε ορθώς τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την ενεργητική νομιμοποίηση για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως.
β)      Ανάλυση
66.      Όπως προεκτέθηκε, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, επικουρικώς, ότι ο YS δεν είχε αποδείξει την ύπαρξη ενεστώτος ή βέβαιου εννόμου συμφέροντος για την ακύρωση της απόφασης 2023/1335.
67.      Στηριζόμενο σε παλαιότερη νομολογία του (31), το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η προσφυγή ακυρώσεως που ασκείται από φυσικό πρόσωπο είναι παραδεκτή μόνον εφόσον το πρόσωπο αυτό έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης. Ένα τέτοιο συμφέρον προϋποθέτει ότι η ακύρωση της προσβαλλομένης πράξης είναι ικανή αφ’ εαυτής να έχει έννομες συνέπειες και ότι η προσφυγή μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε.
68.      Βάσει της παραδοχής αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ενεργητική νομιμοποίηση του YS για την προσβολή της απόφασης 2023/1335 εξαρτάτο από μελλοντικό και αβέβαιο γεγονός, όπως η προηγούμενη ακύρωση της εθνικής απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του για συμμετοχή στο εθνικό στάδιο της διαδικασίας επιλογής. Κατά της απόφασης αυτής εκκρεμούσε ένδικο βοήθημα ενώπιον εθνικού δικαστηρίου το οποίο δεν είχε ακόμη αποφανθεί.
69.      Φρονώ ότι το σκεπτικό αυτό δεν είναι ορθό. Κατά τη γνώμη μου, ο YS νομιμοποιείτο ενεργητικώς να
προσβάλει την απόφαση 2023/1335, δεδομένου ότι, καθόσον είχε επιδιώξει να μετάσχει στη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοσή της, είχε συμφέρον για την ακύρωσή της.
70.      Η κήρυξη της ακυρότητας της απόφασης 2023/1335 μπορούσε να ωφελήσει τον YS (ώστε να μετάσχει σε νέα διαδικασία επιλογής), εφόσον το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτά τα επιχειρήματά του σχετικά με την υποχρέωση του Συμβουλίου να ελέγξει την απόφαση του ΑΔΣ.
71.      Με άλλα λόγια, εάν γινόταν δεκτό (όπερ δεν συμβαίνει) ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί της νομιμότητας του εθνικού σταδίου της διαδικασίας επιλογής και, ως εκ τούτου, να εξετάσει (παρεμπιπτόντως) την απόφαση του ΑΔΣ, θεωρώ αδιαμφισβήτητο ότι ο YS θα είχε ενεργητική νομιμοποίηση για την προσβολή της απόφασης 2023/1335.
72.      Συγκεκριμένα, ενδεχόμενη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η απόφαση του ΑΔΣ ενείχε παράβαση του άρθρου 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939 (κατά το οποίο οι υποψήφιοι Ευρωπαίοι Εισαγγελείς πρέπει να είναι ενεργά μέλη της εισαγγελικής αρχής ή του δικαστικού σώματος) θα είχε κατ’ ανάγκην ως συνέπεια την επανάληψη της εθνικής διαδικασίας υπό όρους που, τουλάχιστον, θα επέτρεπαν στον YS να θέσει υποψηφιότητα. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο υποψήφιος που αποκλείστηκε κατά το εθνικό στάδιο της διαδικασίας θα νομιμοποιείτο ενεργητικώς να προσβάλει την τελική απόφαση της όλης διαδικασίας (δηλαδή, την απόφαση 2023/1335).
Γ.      Επί των δικαστικών εξόδων
73.      Δυνάμει του άρθρου 184 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου και σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του Συμβουλίου και της Επιτροπής, ο YS πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
V.      Πρόταση
74.      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:
–        Να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως.
–        Να καταδικάσει τον YS στα δικαστικά έξοδα.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.
2      Απόφαση του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2023, για τον διορισμό των Ευρωπαίων εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕΕ 2023, L 166, σ. 116).
3      Υπόθεση YS κατά Συμβουλίου και Επιτροπής (T‑411/23, EU:T:2024:310).
4      Με την προσφυγή του, ο προσφεύγων ζήτησε επίσης να διαπιστωθεί ότι η Επιτροπή παρανόμως παρέλειψε να κινήσει διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η αίτηση αναιρέσεως επικεντρώνεται μόνον στο μέρος της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης που αφορά το αίτημα ακυρώσεως της απόφασης 2023/1335. Επομένως, δεν αφορά την απόρριψη ως απαράδεκτης της προσφυγής κατά παραλείψεως που ασκήθηκε δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ.
5      Κανονισμός του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 2017, σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕΕ 2017, L 283, σ. 1).
6      Η έκβαση της διαδικασίας αυτής δεν ήταν ακόμη γνωστή στις 8 Μαΐου 2024, ημερομηνία κατά την οποία το Γενικό Δικαστήριο εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη (σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης).
7      Διέπεται από την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2018/1696 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2018, για τους κανόνες λειτουργίας της επιτροπής επιλογής που προβλέπεται στο άρθρο 14 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1939 (ΕΕ 2018, L 282, σ. 8).
8      Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε απαράδεκτο το αίτημα του YS να διαπιστωθεί η παράλειψη της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας (σκέψεις 25 έως 32 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης). Η αίτηση αναιρέσεως του YS δεν αφορά το συγκεκριμένο μέρος της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
9      Απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2018, Berlusconi και Fininvest (C‑219/17, στο εξής: απόφαση Berlusconi και Fininvest, EU:C:2018:1023).
10      Σκέψεις 42 έως 46 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
11      Απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 2019, Deza κατά ECHA (C‑419/17 P, EU:C:2019:52, σκέψη 93). Η νομική βάση της νομολογίας αυτής είναι το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
12      Απόφαση της 4ης Ιουλίου 2000, Bergaderm και Goupil κατά Επιτροπής (C‑352/98 P, EU:C:2000:361, σκέψη 35), και διάταξη της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Renew Consorzio Energie Rinnovabili κατά Επιτροπής και Ιταλίας (C‑325/19 P, EU:C:2019:768, σκέψη 20).
13      Απόφαση της 7ης Ιουλίου 2005, Le Pen κατά Κοινοβουλίου (C‑208/03 P, EU:C:2005:429, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
14      Σημείο 21 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως.
15      Σημείο 28 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως, με παραπομπή στην απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 12ης Ιανουαρίου 2022, Verelst κατά Συμβουλίου (T‑647/20, EU:T:2022:5, σκέψη 122).
16      Οι κανόνες λειτουργίας της επιτροπής επιλογής παρατίθενται στο παράρτημα της εκτελεστικής απόφασης 2018/1696. Κατά το σημείο VI.2 του εν λόγω παραρτήματος, η επιτροπή επιλογής εξετάζει τις υποψηφιότητες υπό το πρίσμα των απαιτήσεων που καθορίζονται στο άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939. Βάσει των πορισμάτων της από την εξέταση των υποψηφιοτήτων και την ακρόαση των υποψηφίων, η επιτροπή επιλογής διατυπώνει αιτιολογημένη γνώμη σχετικά με τα προσόντα τους για την εκτέλεση των καθηκόντων των Ευρωπαίων Εισαγγελέων και δηλώνει ρητώς κατά πόσον οι υποψήφιοι πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939 (σημείο VII.2, πρώτο εδάφιο). Σε περίπτωση που προτεινόμενοι υποψήφιοι δεν πληρούν τις ανωτέρω απαιτήσεις, η επιτροπή επιλογής ζητεί από το οικείο κράτος μέλος να προτείνει αντίστοιχο αριθμό νέων υποψηφίων (σημείο VII.2, δεύτερο εδάφιο). Τέλος, η επιτροπή επιλογής κατατάσσει τους υποψηφίους βάσει των προσόντων και της πείρας τους, καθορίζοντας μια σειρά προτίμησης, η οποία δεν είναι δεσμευτική (σημείο VII.2, τρίτο εδάφιο).
17      Απόφαση Berlusconi και Fininvest (σκέψη 45).
18      Απόφαση Berlusconi και Fininvest (σκέψη 46).
19      Απόφαση της 29ης Ιανουαρίου 2020, GAEC Jeanningros (C‑785/18, EU:C:2020:46, σκέψη 25): «λαμβανομένης υπόψη της εξουσίας λήψεως αποφάσεων που καταλείπεται κατά τα ανωτέρω στις εθνικές αρχές στο πλαίσιο του συστήματος επιμερισμού των αρμοδιοτήτων [στο πλαίσιο της διαδικασίας καταχώρισης προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης], απόκειται αποκλειστικώς στα εθνικά δικαστήρια να αποφαίνονται επί της νομιμότητας των πράξεων που εκδίδουν οι εν λόγω αρχές, όπως είναι οι πράξεις που αφορούν αιτήσεις καταχωρίσεως ονομασίας, οι οποίες αποτελούν αναγκαίο στάδιο της διαδικασίας εκδόσεως πράξεως της Ένωσης, δεδομένου ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν σχετικά με τις πράξεις αυτές μόνον περιορισμένο ή και ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως».
20      Τούτο ήταν το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η απόφαση Berlusconi και Fininvest.
21      Σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
22      Σημείο 6 του υπομνήματος απαντήσεως.
23      Σημείο VII.2, δεύτερο εδάφιο, του παραρτήματος της εκτελεστικής απόφασης 2018/1696.
24      Όπως όταν το κράτος μέλος περιορίζει την πρότασή του σε «άτομα που διαθέτουν μεν την απαιτούμενη γνώση, αλλά έχουν την ιδιότητα, επί παραδείγματι του κηπουρού» (σημείο 24 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως)· προτείνει «απλούς νομομαθείς ή δικηγόρους που δεν είναι μέλη του εισαγγελικού ή δικαστικού κλάδου» (σημείο 25 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως)· διεξάγει «δημοπρασία για να επιλέξει ποιον/ποια από τους υποψήφιους θα προτείνει […]» (σημείο 4 του υπομνήματος απαντήσεως)· ή, τέλος, διενεργεί τη διαδικασία επιλογής βάσει πρόσκλησης υποβολής υποψηφιοτήτων που εισάγει διακρίσεις λόγω φύλου
(όπ.π.).
25      Η έλλειψη νομιμότητας από την οποία (φέρεται ότι) πάσχει η ελληνική διαδικασία επιλογής των Ευρωπαίων Εισαγγελέων ουδεμία έχει σχέση με τις περιπτώσεις που ο YS εκθέτει ως παραδείγματα στο δικόγραφο της αίτησης αναιρέσεως. Στο πλαίσιο της ελληνικής διαδικασίας δεν επελέγησαν υποψήφιοι οι οποίοι ήταν κηπουροί, δεν έγιναν δεκτές υποψηφιότητες δικηγόρων, οι υποψήφιες θέσεις δεν αποτέλεσαν αντικείμενο δημοπρασίας, ούτε προκύπτει δυσμενής διάκριση οποιουδήποτε προσώπου λόγω φύλου.
26      Υπόθεση C‑119/23 (στο εξής: απόφαση Valančius, EU:C:2024:653).
27      Απόφαση Valančius (σκέψη 29).
28      Απόφαση Valančius (σκέψη 38).
29      Εκ νέου, οι ανωτέρω περιπτώσεις δεν αφορούν την υπό κρίση υπόθεση.
30      Σημείο 41 του δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως.
31      Στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης μνημονεύονται οι σκέψεις 30 και 31 της διάταξης του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 2020, IM κατά ΕΤΕπ και ΕΤαΕ (T‑80/20, EU:T:2020:636), στις οποίες γίνεται παραπομπή στις σκέψεις 134 και 135 της απόφασης της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, Dredging International και Ondernemingen Jan de Nul κατά EMSA (T‑8/09, EU:T:2011:461). Στη σκέψη 134 της τελευταίας αυτής απόφασης διαλαμβάνονται τα εξής: «[ό]ταν […] η προσφορά ενός διαγωνιζομένου απορρίπτεται πριν από το στάδιο που προηγείται της αποφάσεως περί αναθέσεως του αντικειμένου της συμβάσεως, οπότε δεν συγκρίνεται προς τις λοιπές προσφορές, το έννομο συμφέρον του εν λόγω διαγωνιζομένου να προσβάλει την απόφαση περί αναθέσεως προϋποθέτει την ακύρωση της αποφάσεως που απορρίπτει την προσφορά του. Ειδικότερα, μόνον αν ακυρωθεί η απόφαση περί απορρίψεως είναι ενδεχομένως δυνατό η ακύρωση της αποφάσεως περί αναθέσεως να επάγεται έννομες συνέπειες για τον διαγωνιζόμενο του οποίου η προσφορά απορρίφθηκε πριν το στάδιο που προηγείται της αποφάσεως περί αναθέσεως και να του παράσχει όφελος, ακυρώνοντας μια απόφαση που εκδόθηκε κατόπιν συγκρίσεως στην οποία εσφαλμένως δεν συμπεριλήφθηκε η προσφορά του».