62020CO0491
BESCHIKKING VAN HET HOF (Tweede kamer)
22 december 2022 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 267 VWEU – Noodzaak van een uitlegging van het Unierecht om de verwijzende rechter in staat te stellen uitspraak te doen – Geen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”
In de gevoegde zaken C‑491/20 tot en met C‑496/20, C‑506/20, C‑509/20 en C‑511/20,
betreffende verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken (kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken), Polen], bij beslissingen van 15 juli 2020, ingekomen bij het Hof op 24 september 2020 (C‑491/20), 25 september 2020 (C‑492/20), 28 september 2020 (C‑493/20), 2 oktober 2020 (C‑494/20 en C‑495/20), 6 oktober 2020 (C‑496/20), 9 oktober 2020 (C‑506/20), 22 september 2020 (C‑509/20) en 13 oktober 2020 (C‑511/20), in de procedures
W. Ż.
tegen
A. S.,
Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑491/20),
en
W. Ż.
tegen
K. Z.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑492/20),
en
P. J.
tegen
A. T.,
R. W.,
Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑493/20),
en
K. M.
tegen
T. P.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑494/20),
en
T. M.
tegen
T. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
G. Z.,
A. S.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑495/20),
en
M. F.
tegen
T. P.,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑496/20),
en
T. B.
tegen
T. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
G. Z.,
A. S.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑506/20),
en
M. F.
tegen
J. M.,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny,
Rzecznik Praw Obywatelskich (C‑509/20),
en
B. S.
tegen
T. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny (C‑511/20),
geeft
HET HOF (Tweede kamer),
samengesteld als volgt: A. Prechal (rapporteur), kamerpresident, M. L. Arastey Sahún, F. Biltgen, N. Wahl en J. Passer, rechters,
advocaat-generaal: A. M. Collins,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
–
W. Ż., vertegenwoordigd door S. Gregorczyk-Abram, M. Pietrzak en M. Wawrykiewicz, adwokaci,
–
A. S., die in persoon optreedt,
–
K. Z., die in persoon optreedt,
–
P. J., vertegenwoordigd door S. Gregorczyk-Abram en M. Wawrykiewicz, adwokaci,
–
A. T., die in persoon optreedt,
–
K. M., vertegenwoordigd door M. Jabłoński, adwokat,
–
T. P., die in persoon optreedt,
–
T. M., T. B. en B. S., vertegenwoordigd door M. Gajdus, adwokat,
–
M. F., vertegenwoordigd door W. Popiołek, radca prawny,
–
P. K., die in persoon optreedt,
–
de Sąd Najwyższy, vertegenwoordigd door M. Manowska,
–
de Prokurator Generalny, vertegenwoordigd door R. Hernand en M. Pasionek,
–
de Rzecznik Praw Obywatelskich, vertegenwoordigd door M. Taborowski en M. Wróblewski,
–
de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,
–
de Europese Commissie, vertegenwoordigd door K. Herrmann en P. J. O. Van Nuffel als gemachtigden,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
De verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffen de uitlegging van artikel 2, artikel 4, leden 2 en 3, artikel 6, lid 3, en artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, artikel 267 VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).
2
Deze verzoeken zijn ingediend in het kader van gedingen van W. Ż. (C‑491/20 en C‑492/20), P. J. (C‑493/20), K. M. (C‑494/20), T. M. (C‑495/20), M. F. (C‑496/20 en C‑509/20), T. B. (C‑506/20) en B. S. (C‑511/20) tegen A. S. (C‑491/20), K. Z. (C‑492/20), A. T. en R. W. (C‑493/20), T. P. (C‑494/20 en C‑496/20), T. D., M. D., P. K., J. L., M. L. en O. N. (C‑495/20, C‑506/20 en C‑511/20), G. Z. en A. S. (C‑495/20 en C‑506/20), J. M. (C‑509/20) alsmede tegen de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Polen) (C‑491/20 en C‑493/20) en de Skarb Państwa (Schatkist, Polen) – Sąd Najwyższy (C‑492/20, C‑494/20, C‑495/20, C‑506/20 en C‑511/20) betreffende vorderingen strekkende tot de vaststelling dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen verschillende personen die bij de Sąd Najwyższy het ambt van rechter uitoefenen, enerzijds, en deze rechterlijke instantie, anderzijds.
Nationale toepasselijke bepalingen
Grondwet
3
Artikel 144, leden 2 en 3, van de Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (grondwet van de Republiek Polen; hierna: „grondwet”) luidt als volgt:
„2.   Officiële handelingen van de president van de Republiek zijn slechts geldig indien zij medeondertekend zijn door de voorzitter van de ministerraad, die daardoor verantwoordelijk is tegenover de Sejm [(een van de kamers van het Poolse parlement)].
3.   Lid 2 is niet van toepassing op:
[…]
17) de benoeming van rechters;
[…]”
4
Krachtens artikel 179 van de grondwet worden rechters voor onbepaalde tijd benoemd door de president van de Republiek Polen op voordracht van de Krajowa Rada Sądownictwa [(nationale raad voor de rechtspraak, Polen; hierna: „KRS”)].
Wetboek van burgerlijke rechtsvordering
5
Artikel 189 van de Kodeks postępowania cywilnego (wetboek van burgerlijke rechtsvordering) bepaalt het volgende:
„Een verzoekende partij kan de rechter verzoeken om het al dan niet bestaan van een rechtsbetrekking of een recht vast te stellen, mits zij een rechtmatig belang heeft.”
Wet inzake de Sąd Najwyższy
6
De ustawa o Sądzie Najwyższym (wet inzake de Sąd Najwyższy; hierna: „USN”) van 8 december 2017 (Dz. U. van 2018, volgnr. 5) is op 3 april 2018 in werking getreden. Krachtens deze wet zijn bij de Sąd Najwyższy met name twee nieuwe kamers ingesteld: de Izba Dyscyplinarna (tuchtkamer) en de Izba Kontroli Nadzyczajnej i Spraw Publicznych [kamer voor bijzondere controle en publieke zaken (hierna: „IKNiSP”)].
7
Artikel 27, lid 1, USN luidt:
„De tuchtkamer is bevoegd voor:
1)
tuchtprocedures:
a)
betreffende rechters van de Sąd Najwyższy,
b)
die door de Sąd Najwyższy worden behandeld met betrekking tot tuchtprocedures die worden gevoerd op grond van de hiernavolgende wetten:
[…]
–
wet betreffende de organisatie van de gewone rechterlijke instanties […],
[…]
2)
zaken betreffende het arbeids- en socialezekerheidsrecht met betrekking tot rechters van de Sąd Najwyższy;
[…]”
8
Artikel 73, lid 1, USN bepaalt:
„De tuchtrechtelijke instanties in tuchtzaken betreffende rechters van de Sąd Najwyższy zijn:
1)
in eerste aanleg: de Sąd Najwyższy, samengesteld uit twee rechters van de tuchtkamer en één lekenrechter van de Sąd Najwyższy;
2)
in hoger beroep: de Sąd Najwyższy, samengesteld uit drie rechters van de tuchtkamer en twee lekenrechters van de Sąd Najwyższy.”
9
De USN is meermaals gewijzigd, in het bijzonder bij de ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechterlijke instanties, de USN, en een aantal andere wetten) van 20 december 2019 (Dz. U. van 2020, volgnr. 190).
10
Artikel 26, lid 2, USN, zoals gewijzigd bij de wet van 20 december 2019, is als volgt verwoord:
„De [IKNiSP] is bevoegd om kennis te nemen van verzoeken of verklaringen betreffende de wraking van een rechter of de aanwijzing van de rechterlijke instantie waarbij een procedure moet worden gevoerd, met inbegrip van grieven inzake het gebrek aan onafhankelijkheid van de rechterlijke instantie of de rechter. De rechterlijke instantie waarbij de zaak aanhangig is gemaakt, zendt onverwijld een verzoek aan de voorzitter van de [IKNiSP] om de zaak te behandelen overeenkomstig de in afzonderlijke bepalingen vastgestelde regels. […]”
11
Artikel 29, leden 2 en 3, USN, zoals gewijzigd bij de wet van 20 december 2019, luidt:
„2.   In het kader van de activiteiten van de [Sąd Najwyższy] of van zijn organen kan de legitimiteit van de [rechterlijke instanties], de constitutionele organen van de staat of de organen voor controle en bescherming van het recht niet in twijfel worden getrokken.
3.   De [Sąd Najwyższy] of een ander machtsorgaan is niet bevoegd tot het vaststellen of beoordelen van de rechtmatigheid van de benoeming van een rechter of van de uit deze benoeming voortvloeiende bevoegdheid tot uitvoering van taken op het gebied van de rechtsbedeling.”
Wet inzake de organisatie van de gewone rechterlijke instanties
12
De ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych (wet inzake de organisatie van de gewone rechterlijke instanties) van 27 juli 2001, zoals gewijzigd (Dz. U. van 2018, volgnr. 23), bepaalt in artikel 110:
„1.   Bevoegd voor tuchtzaken met betrekking tot rechters, zijn:
1)
in eerste aanleg:
a)
de tuchtgerechten bij de rechterlijke instanties in tweede aanleg, samengesteld uit drie rechters,
[…]
3.   Het tuchtgerecht in het rechtsgebied waarbinnen de rechter tegen wie de tuchtprocedure loopt actief is, mag niet kennisnemen van de in lid 1, punt 1, onder a), bedoelde zaken. Het tuchtgerecht dat bevoegd is om kennis te nemen van de zaak wordt aangewezen door de president van de Sąd Najwyższy die op verzoek van de tuchtfunctionaris de werkzaamheden van de tuchtkamer leidt.
[…]”
Wet inzake de KRS
13
De regelgeving inzake de KRS is opgenomen in de ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa (wet betreffende de nationale raad voor de rechtspraak) van 12 mei 2011 (Dz. U. van 2011, nr. 126, volgnr. 714), zoals gewijzigd bij, onder meer, de ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet op de nationale raad voor de rechtspraak en bepaalde andere wetten) van 8 december 2017 (Dz. U. van 2018, volgnr. 3), en de ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechterlijke instanties en bepaalde andere wetten) van 20 juli 2018 (Dz. U. van 2018, volgnr. 1443; hierna: „wet inzake de KRS”).
14
Artikel 37, lid 1, van de wet inzake de KRS bepaalt:
„Indien meerdere kandidaten hebben gesolliciteerd naar een ambt van rechter, onderzoekt en beoordeelt de [KRS] alle ingediende sollicitaties gezamenlijk. In deze situatie stelt de [KRS] ten aanzien van alle kandidaten een besluit vast over de voordracht tot benoeming in het ambt van rechter.”
15
Artikel 43, lid 2, van deze wet luidt als volgt:
„Indien niet alle deelnemers aan de procedure het in artikel 37, lid 1, bedoelde besluit hebben aangevochten, wordt dit besluit definitief voor zover daarin is besloten de deelnemers aan de procedure die geen beroep hebben ingesteld, niet voor te dragen voor benoeming als rechter, onder voorbehoud van het bepaalde in artikel 44, lid 1b.”
16
In artikel 44 van die wet was bepaald:
„1.   Een deelnemer aan de procedure kan bij de Sąd Najwyższy beroep instellen op grond dat het besluit van de [KRS] onwettig is, tenzij in afzonderlijke bepalingen anders is bepaald. […]
1a.   In individuele gevallen betreffende een benoeming in het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy kan beroep worden ingesteld bij de Naczelny Sąd Administracyjny (hoogste bestuursrechter, Polen). In deze gevallen is het niet mogelijk om beroep in te stellen bij de Sąd Najwyższy. Ter ondersteuning van een beroep bij de Naczelny Sąd Administracyjny kan niet worden aangevoerd dat niet correct is beoordeeld of de kandidaten voldoen aan de criteria die in aanmerking zijn genomen bij het besluit om een kandidaat al dan niet voor te dragen voor benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy.
1b.   Indien niet alle deelnemers aan de procedure het in artikel 37, lid 1, bedoelde besluit hebben aangevochten, wordt het besluit in individuele gevallen betreffende de benoeming in het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy definitief, voor zover mede omvattend het besluit houdende voordracht voor de benoeming in het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy en het besluit om geen voordracht tot benoeming als rechter in deze rechterlijke instantie in te dienen, in het geval van deelnemers aan de procedure die geen beroep hebben ingesteld.
[…]
4.   In individuele gevallen betreffende de benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy houdt de nietigverklaring door de Naczelny Sąd Administracyjny van het besluit van de [KRS] om een kandidaat niet voor te dragen voor benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy in dat de kandidatuur van de deelnemer aan de procedure die het beroep heeft ingesteld, wordt aanvaard voor een vacant ambt van rechter in de Sąd Najwyższy waarvoor de procedure voor de [KRS] op de dag van de beslissing van de Naczelny Sąd Administracyjny nog niet is voltooid, of, bij gebreke van een dergelijke procedure, voor het volgende vacante ambt van rechter in de Sąd Najwyższy dat bekend wordt gemaakt.”
17
Lid 1a van artikel 44 van de wet inzake de KRS is aan dit artikel toegevoegd bij de wet van 8 december 2017 tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en bepaalde andere wetten, die op 17 januari 2018 in werking is getreden, en de leden 1b en 4 zijn aan dat artikel 44 toegevoegd bij de wet van 20 juli 2018 tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechterlijke instanties en bepaalde andere wetten, die op 27 juli 2018 in werking is getreden. Voordat deze wijzigingen waren aangebracht, moesten de in lid 1a bedoelde beroepen overeenkomstig lid 1 van dat artikel 44 worden ingesteld bij de Sąd Najwyższy.
18
Bij arrest van 25 maart 2019 heeft de Trybunał Konstytucyjny (grondwettelijk hof, Polen) verklaard dat artikel 44, lid 1a, van de wet inzake de KRS onverenigbaar is met artikel 184 van de grondwet, in wezen op grond dat de bij dat lid 1a aan de Naczelny Sąd Administracyjny verleende bevoegdheid niet gewettigd was, noch vanuit het oogpunt van de aard van de betrokken zaken, noch vanuit het oogpunt van de organisatorische kenmerken van die rechterlijke instantie of de door deze instantie toegepaste procedure. In dat arrest heeft de Trybunał Konstytucyjny ook verklaard dat deze ongrondwettigverklaring „noodzakelijkerwijs leidt tot de beëindiging van alle aanhangige gerechtelijke procedures die op de ingetrokken bepaling zijn gebaseerd”.
19
Vervolgens is artikel 44 van de wet inzake de KRS gewijzigd bij de ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en de wet inzake de organisatie van de administratieve rechterlijke instanties) van 26 april 2019 (Dz. U. van 2019, volgnr. 914), die op 23 mei 2019 in werking is getreden. Lid 1 van dit artikel 44, zoals gewijzigd, luidt sindsdien als volgt:
„Een deelnemer aan de procedure kan bij de Sąd Najwyższy beroep instellen door aan te voeren dat het besluit van de [KRS] onwettig is, tenzij in afzonderlijke voorschriften anders is bepaald. In individuele zaken betreffende de benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy bestaat geen recht van beroep.”
20
Voorts bepaalt artikel 3 van die wet van 26 april 2019 dat „procedures in zaken die betrekking hebben op beroepen tegen besluiten van de [KRS] in individuele zaken betreffende de benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy die zijn ingeleid maar niet zijn afgerond voordat deze wet in werking treedt, van rechtswege worden afgedaan zonder beslissing”.
Hoofdgedingen
Zaak C‑509/20
21
Het hoofdgeding in zaak C‑509/20 heeft reeds aanleiding gegeven tot een eerder verzoek om een prejudiciële beslissing, dat heeft geleid tot het arrest van 22 maart 2022, Prokurator Generalny e.a. (Tuchtkamer van de Sąd Najwyższy – Benoeming) (C‑508/19, EU:C:2022:201; hierna: „arrest Prokurator Generalny”).
22
M. F., rechter bij de Sąd Rejonowy w P. (rechter in eerste aanleg P., Polen), heeft op grond van artikel 189 van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering bij de Sąd Najwyższy beroep ingesteld strekkende tot vaststelling dat er tussen J. M. en de Sąd Najwyższy geen sprake is van een dienstbetrekking, wegens onregelmatigheden bij diens benoeming in het ambt van rechter in de tuchtkamer van deze rechterlijke instantie (hierna: „tuchtkamer”). Dit beroep is door M. F. ingesteld nadat J. M., in zijn hoedanigheid van president van de tuchtkamer, op grond van artikel 110, lid 3, van de wet betreffende de organisatie van de gewone rechterlijke instanties, zoals gewijzigd, een beschikking had gegeven waarbij de Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w X (tuchtrechter bij de rechterlijke instantie in tweede aanleg X, Polen) bevoegd is verklaard om kennis te nemen van een tuchtzaak die tegen M. F. is ingesteld op grond dat de door haar gevoerde procedures vertraging zouden hebben opgelopen en dat zij zou hebben nagelaten haar beslissingen tijdig te motiveren.
23
Ter ondersteuning van dat beroep betoogt M. F. dat de benoeming van J. M. in het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy niet rechtsgeldig is, omdat de uitreiking aan betrokkene van zijn benoemingsakte door de Poolse president had plaatsgevonden, hoewel het besluit van de KRS waarbij J. M. voor benoeming in dat ambt was voorgedragen, op grond van artikel 44, lid 1a, van de wet inzake de KRS, bij de Naczelny Sąd Administracyjny was aangevochten door een kandidaat die bij dit besluit niet was voorgedragen voor benoeming. Bovendien zou de selectieprocedure voor dit ambt zijn gevoerd na een mededeling van de Poolse president, die zonder de bij artikel 144 van de grondwet vereiste ministeriële medeondertekening was vastgesteld.
24
M. F. heeft ook een verzoek ingediend tot wraking van alle personen die tot rechter in de tuchtkamer zijn benoemd en heeft verzocht om de Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken) van de Sąd Najwyższy (hierna: „kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken”) aan te wijzen om op haar beroep uitspraak te doen in plaats van de tuchtkamer, die normaliter bevoegd is om van het beroep kennis te nemen op grond van artikel 27, lid 1, punt 2, USN. Ten slotte heeft M. F. verzocht om de tegen haar ingestelde tuchtprocedure bij wijze van voorlopige maatregel voor de volledige duur van het hoofdgeding te schorsen.
Zaken C‑494/20 en C‑496/20
25
De inhoud van de hoofdgedingen in de zaken C‑494/20 en C‑496/20 is vrijwel identiek aan die van het hoofdgeding in zaak C‑509/20.
26
In hun respectieve beroepen vorderen K. M., rechter bij de Sąd Okręgowy w K. (rechter in eerste aanleg K., Polen), en M. F. namelijk dat wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen T. P., de opvolger van J. M. als president van de tuchtkamer, en de Sąd Najwyższy, op grond dat zich bij de benoeming van de betrokkene onregelmatigheden zouden hebben voorgedaan die vergelijkbaar zijn met de in punt 23 hierboven vermelde onregelmatigheden.
27
Bovendien volgen ook deze beroepen in de hoofdgedingen op de vaststelling door T.P. van beschikkingen waarbij de tuchtgerechten bevoegd worden verklaard om kennis te nemen van de tegen K. M. en M. F. ingestelde tuchtprocedures, de eerste wegens openbare verklaringen betreffende een lopende tuchtprocedure, waardoor de onafhankelijkheid en de wettigheid van de handelingen van de KRS en het constitutionele en niet-politieke karakter van de tuchtkamer in twijfel worden getrokken, en de tweede wegens vermeende schending van Unierechtelijke bepalingen waarvan haar rechterlijke uitspraken blijk zouden geven.
28
Tot slot hebben K. M. en M. F. in het kader van genoemde beroepen in de hoofdgedingen verzoeken om maatregelen tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die vergelijkbaar zijn met de in punt 24 hierboven vermelde verzoeken. K. M. heeft bovendien verzocht om verweerder in het hoofdgeding, bij wijze van voorlopige maatregel, te verbieden zijn ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy uit te oefenen en dit gerecht te gelasten hem van alle gerechtelijke werkzaamheden te ontheffen.
Zaak C‑493/20
29
Met zijn beroep in het hoofdgeding beoogt P. J., rechter bij de Sąd Rejonowy w O. (rechter in eerste aanleg O., Polen), dat wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen A. T. en R. W., enerzijds, en de Sąd Najwyższy, anderzijds, op grond dat zich bij hun benoemingen als rechters bij de tuchtkamer onregelmatigheden zouden hebben voorgedaan die vergelijkbaar zijn met de in punt 23 van de onderhavige beschikking vermelde onregelmatigheden.
30
Dit beroep is ingesteld naar aanleiding van een beslissing in het kader van een tuchtprocedure tegen P. J., waarbij een formatie van drie rechters van de tuchtkamer waarin A. T. en R. W zetelden, de tijdelijke schorsing van P. J. voor de duur van die procedure heeft bevestigd en zijn bezoldiging voor de duur van die schorsing met 40 % heeft verminderd. Deze beslissing zou onder meer zijn genomen op grond dat P. J. zonder rechtsgrondslag een beschikking had vastgesteld waarbij het hoofd van het secretariaat van de Sejm werd gelast om de lijsten over te leggen van burgers en rechters die kandidaten voor de ambten van lid van de nieuwe KRS hadden gesteund.
31
In zijn beroep in het hoofdgeding heeft P. J. ook verzoeken tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die vergelijkbaar zijn met de in punt 28 hierboven vermelde verzoeken, waaronder een verzoek tot schorsing van de in het vorige punt bedoelde tuchtprocedure.
Zaak C‑492/20
32
Met zijn beroep in het hoofdgeding vordert W. Ż., rechter bij de Sąd Okręgowy w K., dat wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen K. Z. en de Sąd Najwyższy, op grond dat zich onregelmatigheden zouden hebben voorgedaan die vergelijkbaar zijn met de in punt 23 hierboven vermelde onregelmatigheden, die de benoeming van de betrokkene tot rechter bij de Izba Cywilna (civiele kamer) van de Sąd Najwyższy (hierna: „civiele kamer”) zouden hebben beïnvloed.
33
In het kader van dit beroep stelt W. Ż. dat thans een tuchtprocedure tegen hem loopt omdat hij in een onderhoud de rechtmatigheid van de benoeming van K. Z. in twijfel heeft getrokken, en dat hij de gegrondheid van zijn standpunt kan staven indien wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen K. Z. en de Sąd Najwyższy. De verwijzende rechter refereert ook aan het feit dat K. Z. als waarnemend eerste president van de Sąd Najwyższy een decreet heeft vastgesteld waarbij een decreet van zijn voorganger is ingetrokken en de tuchtkamer wordt belast met het bijhouden van dossiers van tegen rechters aangespannen tuchtzaken en met het administratieve beheer van die zaken.
34
Ten slotte heeft W. Ż. verzoeken om maatregelen tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die vergelijkbaar zijn met de in punt 28 hierboven vermelde verzoeken en die onder meer strekken tot schorsing van de tegen hem ingeleide tuchtprocedure. Hij heeft tevens verzocht dat de bewijzen betreffende het in het vorige punt genoemde onderhoud worden overgelegd.
Zaak C‑491/20
35
Met zijn beroep in het hoofdgeding vordert diezelfde rechter, W. Ż., dat wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een arbeidsbetrekking tussen A. S. en de Sąd Najwyższy, op grond dat zich onregelmatigheden zouden hebben voorgedaan die vergelijkbaar zijn met de in punt 23 hierboven vermelde onregelmatigheden, die de benoeming van de betrokkene tot rechter bij de IKNiSP van de Sąd Najwyższy zouden hebben beïnvloed.
36
Dit beroep is ingesteld nadat A. S., zitting houdend als alleensprekende rechter in die kamer, een beschikking had gegeven waarbij het beroep is verworpen waarmee W. Ż. opkwam tegen het besluit om hem zonder zijn instemming over te plaatsen, terwijl bij de civiele kamer op het moment van de vaststelling van die beschikking een verzoek was ingediend dat onder andere strekte tot ontzetting uit het ambt van alle andere rechters die deel uitmaken van de IKNiSP, die normaliter bevoegd is om van het beroep in kwestie kennis te nemen.
37
In het kader van dat beroep in het hoofdgeding heeft W. Ż. tevens verzoeken om maatregelen tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die vergelijkbaar zijn met de in punt 28 hierboven bedoelde maatregelen.
Zaak C‑495/20
38
Met zijn beroep in het hoofdgeding vordert T. M., rechter bij de Sąd Rejonowy w B. (rechter in eerste aanleg B., Polen), dat wordt vastgesteld dat er geen sprake is van een arbeidsbetrekking tussen T. D., M. D., P. K., J. L., M. L., O. N, G. Z en A. S., enerzijds, en de Sąd Najwyższy, anderzijds, op grond dat onregelmatigheden – vergelijkbaar met de in punt 23 hierboven vermelde onregelmatigheden – de benoeming van de betrokkenen tot rechter bij de IKNiSP zouden hebben beïnvloed.
39
Dit beroep is ingesteld nadat de IKNiSP een verzoek tot wraking van de leden van deze kamer had afgewezen dat T. M. had ingediend in het kader van een door hem ingestelde procedure tegen beslissingen van de KRS betreffende ten eerste „de vaststelling dat geen uitspraak behoefde te worden gedaan over de uitsluiting van een lid van de KRS van de behandeling van de zaak” en ten tweede „het beroep tegen de verdeling van zaken”.
40
In het kader van dat beroep in het hoofdgeding heeft T. M. verzoeken om maatregelen tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die vergelijkbaar zijn met de in punt 28 hierboven vermelde verzoeken en die er onder andere toe strekken dat de procedure bij de IKNiSP waarin hij partij is, wordt geschorst.
Zaken C‑506/20 en C‑511/20
41
Met hun respectieve beroepen in de hoofdgedingen in de zaken C‑506/20 en C‑511/20 vorderen T. B. en B. S., beiden rechter bij de Sąd Rejonowy w S. (rechter in eerste aanleg S., Polen), wat T. B. betreft, dat wordt vastgesteld dat er ten aanzien van alle in punt 38 hierboven bedoelde rechters van de IKNiSP geen arbeidsbetrekking bestaat, en, wat B. S. betreft, dat dit wordt vastgesteld ten aanzien van zes van hen. Verzoekers voeren ter staving van deze beroepen aan dat er sprake is van onregelmatigheden – vergelijkbaar met de in punt 23 hierboven vermelde onregelmatigheden – die de benoeming van betrokkenen in het ambt van rechter in de IKNiSP zouden hebben beïnvloed.
42
Met betrekking tot hun procesbelang beroepen die verzoekers in de hoofdgedingen zich op het feit zij naar het ambt van rechter bij de tuchtkamer hebben gesolliciteerd, maar dat de KRS geen van hen voor benoeming in dat ambt heeft voorgedragen, en op de omstandigheid dat de beroepen die zij respectievelijk hebben ingesteld tegen het besluit van dat orgaan waarbij andere kandidaten voor die benoeming zijn voorgedragen, in beginsel zullen moeten worden behandeld door de IKNiSP en dus, mogelijkerwijs, door de verwerende rechters in het hoofdgeding.
43
In het kader van hun beroepen in de hoofdgedingen hebben T. B. en B. S. verzoeken om maatregelen tot organisatie van de procesgang en om voorlopige maatregelen ingediend die in wezen overeenkomen met de in punt 28 hierboven vermelde verzoeken, waaronder met name een verzoek tot schorsing van de procedures die zij bij de IKNiSP hebben ingesteld.
Prejudiciële vragen
44
Zoals uit de verwijzingsbeslissingen blijkt, hebben de verschillende rechtsprekende formaties van de kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken waarbij de onderhavige beroepen in de hoofdgedingen aanhangig zijn, in eerste instantie besloten de behandeling van deze beroepen te schorsen totdat het Hof uitspraak zou hebben gedaan in zaak C‑508/19, Prokurator Generalny e.a. (Tuchtkamer van de Sąd Najwyższy – Benoeming).
45
Gelet op een aantal omstandigheden die zich na deze schorsingsbeslissingen hebben voorgedaan, hebben deze rechters evenwel besloten om over te gaan tot de onderhavige prejudiciële verwijzingen. Deze omstandigheden houden ten eerste verband met het bestaan van zowel een verzoek van de president van de tuchtkamer van 6 mei 2020 om toezending van het merendeel van de dossiers betreffende de zaken in de hoofdgedingen als een verzoek van de openbaar aanklager van 7 en 8 juli 2020 om al deze zaken naar die kamer te verwijzen. Ten tweede refereren de verwijzende rechters aan de recente invoering – bij de wet van 20 december 2019 – in de USN van een nieuw artikel 29, leden 2 en 3, dat de Sąd Najwyższy verbiedt de legitimiteit van de rechterlijke instanties in twijfel te trekken of de wettigheid van de benoeming van rechters of hun bevoegdheid tot uitvoering van rechtsbedelingstaken te beoordelen. Ten derde maken de verwijzende rechters melding van een brief van de president van de IKNiSP van 8 juli 2020 waarin deze zou hebben aangegeven dat, gelet op het nieuwe – eveneens recentelijk in de wet van 20 december 2019 ingevoerde – artikel 26, lid 2, eerste volzin, USN, de IKNiSP bevoegd is om zich uit te spreken over de vraag of de beroepen in de hoofdgedingen onder de bevoegdheid van de tuchtkamer vallen dan wel onder die van de kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken, waartoe de verschillende rechtsprekende formaties behoren waarbij genoemde beroepen thans aanhangig zijn.
46
Daarop heeft de Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken (kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken), Polen] de behandeling van de zaak geschorst en het Hof in elk van de onderhavige zaken verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Moeten artikel 279 VWEU en artikel 160, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3 en artikel 19, lid 1, VEU, alsmede met punt 1, eerste en tweede streepje, van het dictum van de beschikking van 8 april 2020, Commissie/Polen (C‑791/19 R, EU:C:2020:277), aldus worden uitgelegd dat de president van de tuchtkamer [van de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken)] [of, in de bewoordingen van de vraag zoals gesteld in zaak C‑492/20, ‚de Prokurator’ (openbaar aanklager)], tot de uitspraak in zaak C‑791/19, niet kan verzoeken om overdracht van het dossier in een zaak betreffende de vaststelling dat een rechter geen dienstbetrekking bij de Sąd Najwyższy heeft, wegens de opschorting van de toepassing van artikel 3, punt 5, artikel 27 en artikel 73, lid 1, [USN]?
2)
Moeten artikel 2 en artikel 4, lid 2, VEU, gelezen in samenhang met artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, en het beginsel van recht op toegang tot een gerecht aldus worden uitgelegd dat:
a)
de nationale rechter moet voorbijgaan aan het verbod op ‚het in twijfel trekken van de legitimiteit van de rechterlijke instanties’ en op ‚het vaststellen of beoordelen van de rechtmatigheid van de benoeming van een rechter of van de uit deze benoeming voortvloeiende bevoegdheid tot uitvoering van taken op het gebied van de rechtsbedeling’, zoals vastgelegd in artikel 29, leden 2 en 3, [USN], aangezien de eerbiediging door de Unie van de grondwettelijke identiteit van de lidstaten de nationale wetgever niet de bevoegdheid verleent om regelingen in te voeren die afbreuk doen aan de fundamentele waarden en beginselen van de Unie?
b)
de grondwettelijke identiteit van de lidstaten het recht op een onafhankelijk gerecht dat bij wet is ingesteld niet kan uitsluiten wanneer de benoemingsprocedure voorafgaand aan de overhandiging van de akte van benoeming de gebreken vertoont die zijn beschreven in de prejudiciële vragen die zijn gesteld in de zaken C‑487/19 en C‑508/19 en het voorafgaande gerechtelijke toezicht op deze procedure opzettelijk en kennelijk in strijd met de nationale grondwet is uitgesloten?
3)
Moeten artikel 2 en artikel 4, lid 2, VEU, gelezen in samenhang met artikel 19, lid 1, tweede alinea VEU en het beginsel van het recht op toegang tot een gerecht alsook artikel 267 VWEU aldus worden uitgelegd dat de inhoud van het begrip ‚constitutionele identiteit van een lidstaat’ met betrekking tot het recht op toegang tot een gerecht slechts bindend voor een rechter in laatste aanleg van een lidstaat kan worden vastgesteld in het kader van de dialoog tussen het Hof en die rechterlijke instantie of andere nationale rechterlijke instanties [bijvoorbeeld de Trybunał Konstytucyjny] door gebruikmaking van de prejudiciële procedure?
4)
Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU[, gelezen in samenhang met artikel 267 VWEU – deze precisering staat enkel in de verzoeken om een prejudiciële beslissing in de zaken C‑494/20, C‑506/20, C‑509/20 en C‑511/20,] en het algemene beginsel van het recht op toegang tot een gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld aldus worden uitgelegd dat een rechter in laatste aanleg van een lidstaat een verzoek tot overdracht van het dossier afwijst, [in welk dossier hij een prejudiciële vraag heeft gesteld aan het Hof – deze precisering staat enkel in de verzoeken om een prejudiciële beslissing in de zaken C‑491/20 en C‑509/20], wanneer dit verzoek is ingediend door een persoon die tot rechter is benoemd op grond van nationale bepalingen en in omstandigheden die leiden tot de instelling van een rechterlijke instantie die niet voldoet aan de vereisten van autonomie en onafhankelijkheid en geen bij wet ingesteld gerecht is, zonder de procedure die aan de orde is in zaak C‑508/19 of in het arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyszy) (C‑585/18, C‑624/18 en C‑625/18, EU:C:2019:982), vooraf geheel te moeten uitputten?”
47
Vervolgens bevatten de verwijzingsbeslissingen in de zaken C‑491/20 tot en met C‑495/20, C‑506/20 en C‑511/20 een vijfde vraag, die als volgt is geformuleerd:
„5)
Moet artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, gelezen in samenhang met artikel 2 en artikel 4, lid 3, VEU, alsmede met het recht op toegang tot een gerecht, aldus worden uitgelegd dat een nationale rechter die uitspraak doet in een zaak betreffende de vaststelling dat een rechter geen dienstbetrekking heeft bij een nationale rechterlijke instantie ten gevolge van wezenlijke tekortkomingen tijdens de benoemingsprocedure, verplicht is voorlopige maatregelen te gelasten en de verweerder in een dergelijke zaak, op straffe dat de handelingen of de beslissingen van een dergelijke rechter geen effect sorteren, te verbieden uitspraak te doen in alle andere onder het Unierecht vallende zaken, en de andere organen te gelasten geen zaken aan deze verweerder toe te wijzen of hem aan te wijzen voor rechtsprekende formaties?”
48
Tot slot heeft de verwijzende rechter in alle onderhavige gevoegde zaken met uitzondering van zaak C‑509/20, onder vermelding dat hij handelt „op grond van artikel 267 VWEU, gelezen in samenhang met punt 27 van de Aanbevelingen aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures [(PB 2019, C 380, blz. 1)]”, nog de volgende vier vragen voorgelegd, die letterlijk de bewoordingen overnemen van vier van de vijf vragen die reeds eerder aan het Hof zijn voorgelegd in zaak C‑508/19, Prokurator Generalny e.a. (Tuchtkamer van de Sąd Najwyższy – Benoeming):
„6)
Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2, artikel 4, lid 3, en artikel 6, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het [Handvest] en artikel 267, derde alinea, VWEU, aldus worden uitgelegd dat een in laatste aanleg rechtsprekende rechterlijke instantie van een lidstaat in een procedure tot vaststelling van het niet-bestaan van een dienstbetrekking kan beslissen dat een persoon aan wie een akte van benoeming tot rechter bij die rechterlijke instantie is uitgereikt die is opgemaakt op basis van voorschriften die strijdig zijn met het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming of op een wijze die niet strookt met dit beginsel, geen rechter is wanneer een aan de uitreiking van deze akte voorafgaande beoordeling van deze vraag door een rechterlijke instantie opzettelijk is verhinderd?
7)
Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2 en artikel 4, lid 3, VEU en artikel 47 van het [Handvest], gelezen in samenhang met artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming wordt geschonden wanneer een akte van benoeming tot rechter wordt uitgereikt nadat een nationale rechterlijke instantie een verzoek om een prejudiciële beslissing betreffende de uitlegging van het Unierecht heeft ingediend en het van de beantwoording van de vragen afhangt of de nationale voorschriften op grond waarvan die akte is uitgereikt, als verenigbaar met het Unierecht kunnen worden aangemerkt?
8)
Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2, artikel 4, lid 3, en artikel 6, lid 3, VEU en artikel 47 van het [Handvest] aldus worden uitgelegd dat het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming wordt geschonden doordat het recht op toegang tot de rechter niet is gewaarborgd indien de akte van benoeming tot rechter bij een rechterlijke instantie van een lidstaat is uitgereikt overeenkomstig een benoemingsprocedure die in strijd met het recht van die lidstaat is uitgevoerd?
9)
Moeten artikel 19, lid 1, tweede alinea, artikel 2 en artikel 4, lid 3, VEU en artikel 47 van het [Handvest], gelezen in samenhang met artikel 267, derde alinea, VWEU, aldus worden uitgelegd dat het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming wordt geschonden doordat de nationale wetgever binnen de in laatste aanleg rechtsprekende rechterlijke instantie van de lidstaat een organisatorische eenheid heeft opgericht die geen gerecht is in de zin van het Unierecht?”
Procedure bij het Hof
Verzoeken tot toepassing van de versnelde procedure
49
De verwijzende rechter heeft het Hof verzocht om de eerste en de vijfde prejudiciële vraag te behandelen volgens de versnelde procedure van artikel 105 van het Reglement voor de procesvoering. Tot staving van dit verzoek voert hij aan dat de toepassing van deze versnelde procedure, wat de eerste vraag betreft, gerechtvaardigd is door de noodzaak om de twijfel over de materiële werkingssfeer van de beschikking van 8 april 2020 in de zaak Commissie/Polen (C‑791/19 R, EU:C:2020:277) weg te nemen, en, wat de vijfde vraag betreft, door de noodzaak om de werking van een nationaal rechtsstelsel dat aan de eisen van het Unierecht voldoet, te waarborgen.
50
Volgens artikel 105, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering kan de president van het Hof op verzoek van de verwijzende rechter, of bij wijze van uitzondering ambtshalve, de rechter-rapporteur en de advocaat-generaal gehoord, beslissen een prejudiciële verwijzing te behandelen volgens een versnelde procedure wanneer de aard van de zaak een behandeling binnen een korte termijn vereist.
51
Er zij aan herinnerd dat een dergelijke versnelde procedure een procedureel instrument vormt dat is bedoeld om buitengewoon spoedeisende situaties te behandelen (arrest van 21 december 2021, Randstad Italia, C‑497/20, EU:C:2021:1037, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
52
In casu heeft de president van het Hof bij beslissingen van 12 en 30 oktober 2020 alsmede van 13 november 2020, de rechter-rapporteur en de advocaat-generaal gehoord, vastgesteld dat de in punt 49 hierboven genoemde verzoeken niet hoefden te worden ingewilligd.
53
Dienaangaande zij er meteen aan herinnerd dat de president van het Hof in zaak C‑508/19, Prokurator Generalny e.a. (Tuchtkamer van de Sąd Najwyższy – Benoeming), die betrekking heeft op hetzelfde hoofdgeding als zaak C‑509/20 en waarin prejudiciële vragen zijn gesteld die identiek zijn aan de zesde tot en met negende vraag in de onderhavige gevoegde zaken, bij beslissing van 20 augustus 2019 reeds een eerder verzoek van de verwijzende rechter om versnelde behandeling heeft afgewezen. In zoverre zijn de in de punten 39 tot en met 43 van het arrest Prokurator Generalny uiteengezette redenen voor een dergelijke afwijzing ook van toepassing op de verzoeken om een versnelde procedure in de onderhavige gevoegde zaken.
54
Gesteld al dat een versnelde procedure zou kunnen worden ingeleid voor slechts enkele van de aan het Hof voorgelegd prejudiciële vragen, zoals de verwijzende rechter in casu verzoekt, moet bovendien worden vastgesteld dat een antwoord op de eerste vraag niet bijzonder dringend lijkt en dat de verwijzende rechter zijn verzoek overigens niet heeft gemotiveerd vanuit dat perspectief.
55
Wat de vijfde vraag betreft, zij er ten eerste aan herinnerd dat de omstandigheid dat een prejudiciële vraag wordt gesteld in het kader van een nationale procedure voor de vaststelling van voorlopige maatregelen, op zichzelf niet volstaat om aan te tonen dat de aard van de zaak vereist dat zij binnen een korte termijn wordt behandeld (arrest Prokurator Generalny, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Ten tweede zij opgemerkt dat de verzoeken om voorlopige maatregelen waarop die vijfde vraag betrekking heeft, reeds geruime tijd bij de verwijzende rechter lagen, in het bijzonder bij de rechtsprekende formaties van deze rechterlijke instantie die, in eerste instantie, de behandeling van de hoofdgedingen hadden geschorst in afwachting van het arrest dat zou worden gewezen in zaak C‑508/19, Prokurator Generalny e.a. (Tuchtkamer van de Sąd Najwyższy – Benoeming), hetgeen amper bijdraagt tot staving van het bestaan van een buitengewoon spoedeisende situatie die een versnelde procedure ter beantwoording van genoemde vraag kan rechtvaardigen.
Voeging
56
Bij beslissing van de president van het Hof van 16 november 2020 zijn de zaken C‑491/20 tot en met C‑496/20, C‑506/20, C‑509/20 en C‑511/20 gevoegd voor de schriftelijke en de mondelinge behandeling en voor de te geven beschikking.
Gedeeltelijke intrekking van de prejudiciële vragen
57
Nadat het Hof in het arrest Prokurator Generalny het verzoek om een prejudiciële beslissing in zaak C‑508/19 niet-ontvankelijk had verklaard, is de verwijzende rechter gevraagd of hij voornemens was de onderhavige prejudiciële verwijzingen te handhaven.
58
In zijn antwoord heeft de verwijzende rechter het Hof op 27 april 2022 ervan op de hoogte gebracht dat hij had besloten de eerste, de achtste en de negende prejudiciële vraag in te trekken en de overige zes vragen te handhaven. De beschikkingen waarin de redenen voor deze beslissing zijn uiteengezet, zijn op 23 mei 2022 door de verwijzende rechter gegeven en diezelfde dag aan het Hof meegedeeld.
59
Uit deze motivering blijkt dat de verwijzende rechter van mening is dat het noodzakelijk blijft om de tweede tot en met de vierde vraag te beantwoorden, zelfs indien het Hof de zesde en de zevende vraag ontkennend zou beantwoorden of niet-ontvankelijk zou verklaren, zoals het heeft gedaan in het arrest Prokurator Generalny. De vierde vraag heeft namelijk betrekking op de procedurele moeilijkheden die de verwijzende rechter moet oplossen in verband met de eventuele verwijzing van de hoofdzaken naar de tuchtkamer of de IKNiSP. De tweede en de derde vraag houden nauw verband met de vierde vraag, en beantwoording van deze twee vragen is des te noodzakelijker nu het Trybunał Konstytucyjny recentelijk rechtspraak heeft ontwikkeld die de werkingssfeer van het beginsel van voorrang van het Unierecht beperkt.
60
Wat de vijfde vraag betreft, merkt de verwijzende rechter op dat deze slechts kan worden geacht zonder voorwerp te zijn indien de zesde en de zevende vraag ontkennend worden beantwoord of door het Hof niet-ontvankelijk worden verklaard.
61
Ten slotte benadrukt de verwijzende rechter dat de zesde en de zevende vraag betrekking hebben op de vraag of het Unierecht vereist dat in het nationale recht een specifiek rechtsmiddel bestaat ter bescherming van de rechten die particulieren aan dit recht ontlenen, zoals het in de hoofdgedingen beoogde rechtsmiddel.
62
Volgens de verwijzende rechter vormt, ten eerste, anders dan het Hof in het arrest Prokurator Generalny heeft geoordeeld, de procedure tot vaststelling dat er ten aanzien van de verwerende rechter in het hoofdgeding in zaak C‑508/19 geen sprake is van een arbeidsbetrekking, geen aanvulling op de daarnaast tegen de verzoekende rechter in dat hoofdgeding ingestelde tuchtprocedure. Deze twee procedures staan namelijk los van elkaar en het belang van de verzoekende partij bij een procedure tot vaststelling dat er geen sprake is van een dienstbetrekking wordt overigens pas beoordeeld nadat de aldus ingeleide rechtsgang ontvankelijk is verklaard. Bovendien loopt er in verschillende van de onderhavige hoofdgedingen geen parallelle procedure die vergelijkbaar is met die welke in het arrest Prokurator Generalny aan de orde is.
63
Ten tweede zou, wanneer, zoals in dat arrest wordt vermeld, rekening wordt gehouden met het gehele nationale stelsel van rechtsmiddelen, zulks ertoe moeten leiden dat de betrokken vordering tot vaststelling dat er geen sprake is van een dienstbetrekking, kan worden ingesteld, aangezien dit het enige rechtsmiddel is waarmee de eerbiediging van de uit artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en artikel 47 van het Handvest voortvloeiende waarborgen kan worden verzekerd, gelet op het feit dat er geen nationaal rechtsmiddel is waarmee het mandaat van een rechter rechtstreeks kan worden aangevochten wanneer deze eenmaal op onregelmatige wijze door de president van de Republiek is benoemd.
64
De verwijzende rechter wijst er ook op dat rechters die zich houden aan de leer van de rechtspraak van het Hof inzake de rechtsstaat, thans blootstaan aan zowel tuchtrechtelijke als strafrechtelijke vergeldingsmaatregelen, zoals blijkt uit verschillende concrete voorbeelden die hij noemt. Voorts merkt hij op dat de nationale dossiers in de zaken C‑487/19 en C‑508/19 die het Hof naar de verwijzende rechterlijke instanties in die zaken heeft terugverwezen, door de nieuwe eerste president van de Sąd Najwyższy zijn vastgehouden en niet aan die rechterlijke instanties zijn toegezonden, en dat hun samenstelling intussen is gewijzigd, zodat zij thans grotendeels bestaan uit rechters die zijn benoemd in procedures die soortgelijke gebreken vertonen als die welke in genoemde zaak C‑487/19 aan de orde zijn.
65
Ten slotte is de verwijzende rechter, gelet op de specifieke omstandigheden van de zaken C‑494/20, C‑496/20, C‑508/19 en C‑509/20, van oordeel dat er ook rekening moet worden gehouden met het feit dat het uiteindelijk de tuchtkamer is die de rechtmatigheid moet toetsen van de aanwijzing – door de president van die kamer – van de tuchtgerechten die bevoegd zijn om kennis te nemen van de parallelle tuchtprocedures tegen verzoekers in de hoofdgedingen.
Ontvankelijkheid
66
Overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer het kennelijk onbevoegd is kennis te nemen van een zaak of wanneer een verzoek kennelijk niet-ontvankelijk is, te allen tijde, de advocaat-generaal gehoord, beslissen bij met redenen omklede beschikking zonder de behandeling voort te zetten.
67
Die bepaling dient in casu te worden toegepast. Gelet op de lering die voortvloeit uit het arrest Prokurator Generalny lijdt het immers geen enkele twijfel dat de onderhavige verzoeken om een prejudiciële beslissing niet-ontvankelijk zijn (zie naar analogie beschikking van 6 oktober 2020, Prokuratura Rejonowa w Słubicach, C‑623/18, niet gepubliceerd, EU:C:2020:800, punt 23).
Zesde en zevende vraag
68
Wat de zesde en de zevende prejudiciële vraag betreft, zij er meteen al op gewezen dat zij op dezelfde wijze zijn geformuleerd als de eerste twee vragen in het verzoek om een prejudiciële beslissing die het Hof in het arrest Prokurator Generalny niet-ontvankelijk heeft verklaard, en dat genoemd verzoek om een prejudiciële beslissing is ingediend in hetzelfde hoofdgeding als dat welk vervolgens aanleiding heeft gegeven tot de prejudiciële verwijzing in een van de onderhavige gevoegde zaken, namelijk zaak C‑509/20.
69
In dit verband zij erop gewezen dat het Hof in punt 60 van het arrest Prokurator Generalny heeft herinnerd aan zijn vaste rechtspraak volgens welke de procedure van artikel 267 VWEU een instrument is voor samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties waarmee het Hof de nationale rechters de elementen voor uitlegging van het Unierecht verschaft die zij nodig hebben om uitspraak te kunnen doen in de bij hen aanhangige gedingen en dat de rechtvaardiging van de prejudiciële verwijzing niet is gelegen in het formuleren van rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken, maar in de behoefte aan de daadwerkelijke beslechting van een geding. Evenzo heeft het Hof in punt 62 van dat arrest herinnerd aan zijn vaste rechtspraak volgens welke uit zowel de bewoordingen als de opzet van artikel 267 VWEU blijkt dat de prejudiciële procedure met name vooronderstelt dat daadwerkelijk een geding bij de nationale rechter aanhangig is, in het kader waarvan deze een beslissing moet geven waarbij rekening kan worden gehouden met de prejudiciële beslissing.
70
Met betrekking tot de in het hoofdgeding in zaak C‑508/19 aanhangige civiele vordering tot vaststelling van het niet-bestaan van een arbeidsbetrekking van een rechter, heeft het Hof – na in punt 66 van het arrest Prokurator Generalny in herinnering te hebben gebracht dat, voor zover een dergelijk soort vordering tot verkrijging van een verklaring voor recht is toegestaan door het nationale recht en een verwijzende rechter de bij hem aanhangig gemaakte vordering op basis van dat recht ontvankelijk heeft verklaard, het niet aan het Hof staat om dit oordeel opnieuw in het geding te brengen – in punt 67 van dat arrest evenwel vastgesteld dat een en ander in casu juist niet het geval was.
71
De verwijzende rechter in zaak C‑508/19, waarbij een dergelijk soort vordering was ingesteld, heeft immers opgemerkt dat hij krachtens het toepasselijke nationale recht niet bevoegd was om zich uit te spreken over de rechtmatigheid van de handeling waarbij iemand tot rechter is benoemd, en dat de ontvankelijkheid van een dergelijke vordering ook niet kon worden vastgesteld op basis van dat nationale recht. De verwijzende rechter in de onderhavige gevoegde zaken, bij wie soortgelijke vorderingen aanhangig zijn, is evenmin bevoegd.
72
Evenzo heeft het Hof in de punten 68 en 69 van het arrest Prokurator Generalny herinnerd aan zijn vaste rechtspraak volgens welke de bij artikel 267 VWEU ingestelde samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties in beginsel veronderstelt dat de verwijzende rechter bevoegd is om uitspraak te doen in het hoofdgeding, zodat dit niet als zuiver hypothetisch wordt beschouwd, en dat de situatie slechts anders kan zijn in bepaalde uitzonderlijke omstandigheden. Daarnaast heeft het in de punten 70 en volgende van dat arrest uiteengezet waarom een dergelijke uitzondering in casu niet kan gelden.
73
Dienaangaande heeft het Hof in de eerste plaats benadrukt dat, zoals blijkt uit punt 70 van het arrest Prokurator Generalny, gelezen in het licht van de punten 63 tot en met 65 van dat arrest, uit de uiteenzettingen in de verwijzingsbeslissing in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, bleek dat de door verzoekster in het hoofdgeding ingestelde vordering formeel weliswaar strekte tot de vaststelling dat er geen sprake is van een dienstbetrekking tussen verweerder in het hoofdgeding en de Sąd Najwyższy (waarmee verzoekster in het hoofdgeding overigens niets vandoen had), maar uiteindelijk beoogde de geldigheid van de benoeming van deze verweerder tot rechter bij de Sąd Najwyższy in twijfel te trekken. Het Hof heeft voorts opgemerkt dat genoemde verzoekster daarmee in feite vraagt een rechtsvraag op te lossen die is gerezen in het kader van de tuchtprocedure die tegen haar was ingesteld bij een andere nationale rechterlijke instantie en die betrekking heeft op de doeltreffendheid van de handeling waarbij die instantie als bevoegd was aangewezen, te weten een andere gerechtelijke procedure dan die welke in het hoofdgeding is ingeleid; diezelfde verzoekster heeft de verwijzende rechter overigens verzocht deze procedure voorlopig te schorsen.
74
Soortgelijke vaststellingen gaan op voor alle hoofdgedingen die aanleiding hebben gegeven tot de onderhavige prejudiciële verwijzingen.
75
Om te beginnen is dit immers het geval in zaak C‑509/20 die, zoals reeds is opgemerkt, betrekking heeft op hetzelfde hoofdgeding als dat waarin het arrest Prokurator Generalny is gewezen. Hetzelfde geldt ook voor de hoofdgedingen in de zaken C‑494/20 en C‑496/20, die, zoals blijkt uit de punten 25 tot en met 28 hierboven, in alle opzichten vergelijkbaar zijn met de hoofdgedingen in de zaken C‑508/19 en C‑509/20.
76
Voorts is dat tevens het geval in de andere hoofdgedingen in de onderhavige gevoegde zaken. Zoals blijkt uit de uiteenzettingen in de verwijzingsbeslissingen en de beschrijvingen in de punten 29 tot en met 43 hierboven, wordt met de door de verschillende verzoekers in de hoofdgedingen ingestelde vorderingen in de zaken C‑491/20 tot en met C‑493/20, C‑495/20, C‑506/20 en C‑511/20, hoewel deze formeel strekken tot vaststelling dat er geen sprake is van een arbeidsbetrekking tussen de verweerders in elk van deze gedingen en de Sąd Najwyższy, immers uiteindelijk beoogd de geldigheid van de benoeming van die verweerders tot rechter bij de Sąd Najwyższy ter discussie te stellen en wordt zodoende gevraagd rechtsvragen op te lossen die zijn gerezen in andere procedures waarbij die verzoekers in de hoofdgedingen partij zijn bij andere rechterlijke instanties. Overigens moet worden opgemerkt dat nagenoeg alle voornoemde verzoekers in de hoofdgedingen de verwijzende rechter in de onderhavige zaken tevens hebben verzocht om bij wijze van voorlopige maatregel de schorsing te gelasten van die andere afzonderlijke gerechtelijke procedures waarbij zij aldus partij zijn.
77
Naar analogie van hetgeen het Hof in punt 71 van het arrest Prokurator Generalny heeft opgemerkt met betrekking tot de identieke vragen aan het Hof in zaak C‑508/19, hebben de zesde en de zevende vraag die in de zaken C‑491/20, C‑492/20 tot en met C‑496/20, C‑506/20 en C‑511/20 aan het Hof zijn voorgelegd, intrinsiek dus betrekking op andere gedingen dan de hoofdgedingen, ten opzichte waarvan de hoofdgedingen in werkelijkheid slechts bijkomstig zijn, aangezien deze vragen in wezen beogen de weg vrij te maken voor een beoordeling van de vraag of bepaalde vermeende onregelmatigheden bij de benoeming van de verwerende rechters in de hoofdgedingen tot gevolg hebben dat deze rechters niet bevoegd waren of zullen zijn om in het kader van die andere procedures handelingen vast te stellen. Op vergelijkbare wijze zijn voornoemde vragen in de specifieke context van zaak C‑492/20 bedoeld om een beoordeling mogelijk te maken van de vraag of een bewering waarin dergelijke onregelmatigheden aan de kaak worden gesteld, kan worden aangemerkt als een tuchtrechtelijke inbreuk in het kader van het tuchtgeschil waarbij verzoeker in het hoofdgeding in die zaak overigens partij is.
78
In die omstandigheden zou het Hof, zoals het ook heeft opgemerkt in punt 71 van het arrest Prokurator Generalny, om de reikwijdte van diezelfde prejudiciële vragen ten volle te beantwoorden en daarop een passend antwoord te geven, gedwongen zijn om rekening te houden met de relevante elementen die die andere gerechtelijke procedures kenmerken, in plaats van zich te houden aan de casusposities in de onderhavige hoofdgedingen, zoals artikel 267 VWEU nochtans vereist.
79
In de tweede plaats heeft het Hof in punt 72 van het arrest Prokurator Generalny opgemerkt dat verzoekster in het hoofdgeding in deze zaak, ofschoon zij niet beschikt over een rechtstreekse beroepsweg tegen de benoeming van verweerder in het hoofdgeding dat tot dat arrest heeft geleid, tot president van de tuchtkamer of tegen de handeling van deze verweerder waarbij het tuchtgerecht is aangewezen dat belast is met het onderzoek van het in dat hoofdgeding tegen verzoeker ingeleide tuchtgeding, wel bezwaar had kunnen maken bij die rechterlijke instantie op grond van de uit die handeling voortvloeiende eventuele schending van haar recht dat hetzelfde geding wordt afgedaan door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld.
80
In punt 73 van het arrest Prokurator Generalny heeft het Hof dienaangaande bovendien beklemtoond dat het reeds had geoordeeld dat nationale bepalingen die de president van de tuchtkamer de discretionaire bevoegdheid verlenen om het tuchtgerecht aan te wijzen dat relatief bevoegd is om kennis te nemen van tuchtprocedures ten aanzien van rechters van de gewone rechterlijke instanties, niet voldoen aan het vereiste van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU [arrest van 15 juli 2021, Commissie/Polen (Tuchtregeling voor rechters), C‑791/19, EU:C:2021:596, punt 176]. Evenzo heeft het Hof in punt 74 van het arrest Prokurator Generalny opgemerkt dat – gelet op de rechtstreekse werking van voornoemd artikel voor zover het vereist dat een gerecht dat kan worden verzocht om het Unierecht uit te leggen en toe te passen, een onafhankelijk, onpartijdig en vooraf bij wet ingesteld gerecht moet zijn – het beginsel van voorrang van het Unierecht voorschrijft dat een aldus aangewezen tuchtgerecht dergelijke nationale bepalingen buiten toepassing moet laten en zich derhalve onbevoegd moet verklaren om kennis te nemen van het aldus aan hem voorgelegde geding.
81
Met betrekking tot het door de verwijzende rechter aangevoerde en in punt 65 hierboven genoemde feit dat het uiteindelijk aan de tuchtkamer staat om de rechtmatigheid te toetsen van de aanwijzing – door de president van deze kamer – van het tuchtgerecht dat bevoegd is om van de betrokken tuchtprocedures kennis te nemen, zij opgemerkt dat het Hof, nadat de onderhavige prejudiciële vragen waren voorgelegd, onder meer heeft geoordeeld dat de Republiek Polen, door te verzuimen de onafhankelijkheid en onpartijdigheid te waarborgen van de tuchtkamer die in hoger beroep uitspraak dient te doen in tuchtzaken betreffende rechters van de gewone rechterlijke instanties, de krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU op haar rustende verplichtingen niet was nagekomen [arrest van 15 juli 2021, Commissie/Polen (Tuchtregeling voor rechters), C‑791/19, EU:C:2021:596, punt 113].
82
Om de reeds in punt 75 hierboven genoemde redenen zijn de in de punten 79 tot en met 81 van de onderhavige beschikking uiteengezette overwegingen van overeenkomstige toepassing in het kader van de onderhavige zaken C‑494/20, C‑496/20 en C‑509/20.
83
Overigens kunnen mutatis mutandis soortgelijke overwegingen worden geformuleerd met betrekking tot de andere hoofdgedingen in de onderhavige gevoegde zaken.
84
Zo blijkt om te beginnen dat verzoeker in het hoofdgeding in zaak C‑492/20 zijn argument dat is gebaseerd op vermeende gebreken in de benoeming van de verwerende rechter in het hoofdgeding in het licht van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, rechtstreeks had kunnen voorleggen aan de tuchtrechter bij wie de tuchtprocedure tegen hem aanhangig is gemaakt, teneinde te betwisten dat de in punt 33 hierboven bedoelde opmerkingen die hij heeft gemaakt met betrekking tot de omstandigheden waarin deze benoeming heeft plaatsgevonden, een vergrijp zouden vormen.
85
Vervolgens zij aangaande zaak C‑493/20 opgemerkt dat ook verzoeker in het hoofdgeding in die zaak de mogelijkheid moet hebben om zich te beroepen op het feit dat de door de tuchtkamer jegens hem genomen voorlopige beslissing mogelijk geen doel treft, door zich te beroepen op de strijdigheid van die beslissing met artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, met name in het kader van de tuchtprocedure die nog tegen hem loopt en tegenover de andere nationale autoriteiten die aan deze beslissing gevolg zouden moeten geven.
86
Wat zaak C‑491/20 betreft, zij eraan herinnerd dat in het kader van de door W. Ż. ingestelde procedure tot betwisting van de tegen hem genomen overplaatsingsmaatregel die aanleiding heeft gegeven tot de in punt 36 hierboven aan de orde zijnde beschikking van rechter A. S., de civiele kamer, waarbij in het kader van die procedure een verzoek tot wraking was ingediend, het Hof een verzoek om een prejudiciële beslissing heeft voorgelegd dat inmiddels heeft geleid tot het arrest van 6 oktober 2021, W. Ż. (Kamer voor bijzondere controle en publieke zaken van de Sąd Najwyższy – Benoeming) (C‑487/19, EU:C:2021:798).
87
In dit arrest heeft het Hof, zoals blijkt uit het dictum, geoordeeld dat artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en het beginsel van voorrang van het Unierecht aldus moeten worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie die uitspraak moet doen op een wrakingsverzoek in verband met een beroep waarmee een rechter bij een rechterlijke instantie die het Unierecht kan uitleggen en toepassen, opkomt tegen een besluit waarbij hij zonder zijn instemming is overgeplaatst, verplicht is om een beschikking non-existent te verklaren – mits een dergelijke conclusie in het licht van de betrokken procedurele situatie onontbeerlijk is om de voorrang van het Unierecht te waarborgen – waarbij een instantie die in laatste aanleg en als alleensprekende rechter uitspraak doet, dat beroep heeft verworpen, indien uit de voorwaarden en omstandigheden waaronder de procedure voor de benoeming van deze alleensprekende rechter is verlopen, blijkt dat deze benoeming kennelijk in strijd was met fundamentele regels die een integrerend deel vormen van de instelling en werking van het betrokken gerechtelijke systeem en dat afbreuk wordt gedaan aan de integriteit van het resultaat van deze procedure doordat bij de justitiabelen legitieme twijfel ontstaat over de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de betrokken rechter, zodat niet kan worden aangenomen dat die beschikking afkomstig is van een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld in de zin van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU.
88
Wat ten slotte de zaken C‑495/20, C‑506/20 en C‑511/20 en het door verzoekers in de hoofdgedingen nagestreefde doel betreft, namelijk in wezen te voorkomen dat de rechters van de IKNiSP uitspraak doen op de beroepen die zij overigens bij de Sąd Najwyższy hebben ingesteld en die in de punten 38 tot en met 43 hierboven worden genoemd, moeten verzoekers ook in deze zaken, in het kader van de procedure betreffende deze beroepen en voor de rechterlijke instantie waarbij deze beroepen zijn ingesteld, hun argumenten betreffende een eventuele schending van de betrokken Unierechtelijke bepalingen naar voren kunnen brengen.
89
Overigens moet nog worden opgemerkt dat, gelet op de rechtstreekse werking van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, die reeds in punt 80 hierboven in herinnering is gebracht, en op de gevolgen die dit voor het beginsel van voorrang van het Unierecht ten opzichte van alle autoriteiten van elke lidstaat heeft, niet blijkt hoe de beslissingen die in de onderhavige hoofdgedingen zouden worden gegeven en die ertoe strekken vast te stellen dat er ten aanzien van verweerders in de hoofdgedingen geen sprake is van een arbeidsbetrekking, voor verzoekers in de hoofgedingen in diezelfde zaken tot een ander resultaat zou kunnen leiden dan hetwelk, in voorkomend geval, in de context van alle in de punten 82 tot en met 88 hierboven genoemde parallelle nationale procedures rechtstreeks volgt uit genoemd artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU.
90
In de derde plaats heeft het Hof in punt 75 van het arrest Prokurator Generalny opgemerkt dat uit de toelichting in de verwijzingsbeslissing in de zaak die aan dat arrest ten grondslag ligt – welke toelichting door de verwijzende rechter in de onderhavige gevoegde zaken volledig wordt onderschreven – en uit de bewoordingen zelf van de eerste prejudiciële vraag in zaak C‑508/19, die als zesde vraag in de onderhavige gevoegde zaken is herhaald, blijkt dat de door de verwijzende rechter geformuleerde vragen onder meer verband houden met het feit dat het nationale rechtsbestel door de Poolse wetgever doelbewust is gewijzigd om voortaan te beletten dat de procedure voor de benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy, nog aan een effectieve rechterlijke toetsing kan worden onderworpen.
91
Dienaangaande heeft het Hof, wat de opeenvolgende wijzigingen van artikel 44 van de wet inzake de KRS betreft, die aldus door de verwijzende rechter zijn bekritiseerd, in wezen opgemerkt, zoals uit de punten 77 tot en met 81 van het arrest Prokurator Generalny blijkt, dat deze wijzigingen inmiddels aanleiding hebben gegeven tot het arrest van 2 maart 2021A. B. e.a. (Benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy – Beroep) (C‑824/18, EU:C:2021:153). Het Hof heeft in dit verband met name gewezen op de bewoordingen van het dictum van dat arrest waarin is gepreciseerd onder welke voorwaarden de verwijzende rechter die zich in die zaak tot het Hof heeft gewend, die wetswijzigingen in strijd met artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU en/of artikel 267 VWEU mocht achten en bijgevolg, gelet op het voorrangsbeginsel, buiten toepassing mocht laten.
92
In dat verband heeft het Hof in punt 80 van het arrest Prokurator Generalny benadrukt dat het in de punten 129 en 156 van het arrest van 2 maart 2021, A. B. e.a. (Benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy – Beroep) (C‑824/18, EU:C:2021:153), had geoordeeld dat dergelijke schendingen van artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU zich kunnen voordoen in situaties waarin met name de omstandigheden waaronder de tot dan toe bestaande beroepsmogelijkheden met betrekking tot de benoeming van rechters plotseling worden ingetrokken of de doeltreffendheid van dergelijke rechtsmiddelen teniet wordt gedaan, bij de justitiabelen aanleiding kunnen geven tot structurele twijfel over de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechters die na afloop van deze procedure zijn benoemd.
93
Overigens heeft het Hof in punt 81 van het arrest Prokurator Generalny er ook op gewezen dat het in de punten 129 en 156 van het arrest van 2 maart 2021, A. B. e.a. (Benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy – Beroep) (C‑824/18, EU:C:2021:153), uitdrukkelijk had aangegeven dat het eventuele ontbreken van de mogelijkheid om beroep in rechte in te stellen in het kader van een dergelijke benoemingsprocedure als zodanig in bepaalde gevallen geen problemen blijkt op te leveren in het licht van de vereisten die voortvloeien uit het Unierecht, met name uit artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU.
94
In dat punt 81 heeft het Hof vervolgens vastgesteld dat een vordering als die in het hoofdgeding in de zaak Prokurator Generalny in wezen strekte tot het verkrijgen van een soort ongeldigverklaring erga omnes van de benoeming van verweerder in het hoofdgeding in het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy, ook al staat het nationale recht niet toe en heeft het nooit toegestaan dat de justitiabelen de benoeming van rechters betwisten met een rechtstreekse vordering tot nietigverklaring of ongeldigverklaring van die benoeming.
95
De hierboven genoemde bevindingen en verwijzingen naar de rechtspraak gelden voor alle hoofdgedingen.
96
Gelet op alle aldus in het arrest Prokurator Generalny naar voren gebrachte en hierboven aangehaalde elementen en op het feit dat de bij artikel 267 VWEU aan het Hof opgedragen taak erin bestaat de rechterlijke instanties van de Unie de gegevens voor de uitlegging van het Unierecht te verschaffen die zij nodig hebben om reële bij hen aanhangige gedingen te beslechten, waarbij dienaangaande met name rekening moet worden gehouden met het gehele stelsel van rechtsmiddelen waarover particulieren beschikken, heeft het Hof, in punt 82 van dat arrest, uiteindelijk geoordeeld dat de vragen die hem in de prejudiciële verwijzing waren voorgelegd, niet behoorden tot de rechterlijke taak die bij artikel 267 VWEU aan het Hof is opgedragen.
97
De door de verwijzende rechter aangehaalde en in punt 64 hierboven genoemde elementen laten de zojuist gedane uiteenzettingen en de in het vorige punt herhaalde conclusie onverlet.
98
Uit al het voorgaande volgt dat de zesde en de zevende prejudiciële vraag kennelijk niet-ontvankelijk moeten worden verklaard.
Vijfde vraag
99
In het licht van het voorgaande is de vijfde prejudiciële vraag eveneens kennelijk niet-ontvankelijk, aangezien de verwijzende rechter overigens zelf heeft benadrukt, zoals blijkt uit punt 60 hierboven, dat deze vraag zonder voorwerp zou raken indien de zesde en de zevende vraag niet-ontvankelijk zouden worden verklaard.
100
De vijfde vraag betreft immers de mogelijkheid, die door het nationale recht niet wordt geboden, om voorlopige maatregelen vast te stellen teneinde verweerders in sommige hoofdgedingen te verbieden hun ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy te blijven uitoefenen en deze rechterlijke instantie te gelasten de betrokkenen uit te sluiten van alle gerechtelijke werkzaamheden in afwachting van beslissingen ten gronde waarbij het de verwijzende rechter in die zaken, als gevolg van de verwachte antwoorden van het Hof op de zesde en de zevende vraag, eventueel zal worden toegestaan vast te stellen dat er naar Unierecht geen sprake is van een arbeidsbetrekking tussen die rechters en de Sąd Najwyższy. Aangezien de zesde en de zevende vraag niet-ontvankelijk zijn verklaard en bijgevolg niet ten gronde zijn beantwoord, kan niet worden aangenomen dat een antwoord op de vijfde vraag noodzakelijk is voor de beslechting van de hoofdgedingen.
Vierde vraag
101
Ook de vierde vraag moet kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.
102
Dienaangaande zij erop gewezen dat de bewoordingen zelf waarin deze vierde vraag is geformuleerd, zoals weergegeven in punt 46 hierboven, het uiterst moeilijk maken de vraag te begrijpen, en dat de motivering van de verwijzingsbeslissingen de precieze strekking ervan evenmin verduidelijkt, aangezien sommige ingewikkelde beweringen in deze beslissingen, met name betreffende de banden van subsidiariteit die tussen de tweede vraag en de vierde vraag zouden bestaan, het nog moeilijker maken die vraag te begrijpen. Bijgevolg is het moeilijk het exacte en concrete probleem van uitlegging van Unierechtelijke bepalingen af te bakenen dat in de hoofdgedingen met betrekking tot deze vierde vraag zou kunnen rijzen.
103
In het bijzonder blijkt niet hoe de voorwaarden waaronder de twee presidenten van respectievelijk de tuchtkamer en de IKNiSP tot rechters bij de Sąd Najwyższy zijn benoemd, het recht van verzoekers in de hoofdgedingen om hun zaak door een onafhankelijk gerecht te laten behandelen, zou kunnen aantasten vanwege het enkele feit dat zij de verzoeken tot overdracht van de dossiers in kwestie hebben ingediend. Enkel de voorwaarden voor de benoeming van de rechters die eventueel uitspraak moeten doen in een van de twee betrokken kamers, lijken immers in voorkomend geval tot een dergelijke aantasting te kunnen leiden.
104
Evenmin blijkt waarom de aldus geformuleerde verzoeken om doorverwijzing van de hoofdgedingen een andere beslissing van de verwijzende rechter zouden vereisen dan die welke deze rechter, ongeacht het bestaan van een dergelijk „verzoek”, hoe dan ook moet nemen over een eventuele doorverwijzing van die zaken naar een van de betrokken kamers omdat deze bevoegd zijn om er kennis van te nemen, dan wel over een eventuele weigering van een dergelijke doorverwijzing, bijvoorbeeld op grond dat een dergelijke kamer geen onafhankelijk gerecht zou vormen.
105
In dit verband zij eraan herinnerd dat het volgens vaste rechtspraak onontbeerlijk is dat de nationale rechter minstens een beknopte toelichting geeft bij de keuze van de Unierechtelijke bepalingen waarvan hij om uitlegging verzoekt, en bij het verband dat hij ziet tussen deze bepalingen en de nationale wetgeving die van toepassing is op het geding in kwestie (zie in die zin arrest van 10 maart 2016, Safe Interenvíos, C‑235/14, EU:C:2016:154, punt 115 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Dienaangaande moeten de in de verwijzingsbeslissingen verstrekte inlichtingen en gestelde vragen niet enkel het Hof in staat stellen een nuttig antwoord te geven, doch ook de regeringen van de lidstaten en de andere belanghebbende partijen de mogelijkheid bieden opmerkingen in te dienen overeenkomstig artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, en dient het Hof erop toe te zien dat deze mogelijkheid gewaarborgd blijft (zie in die zin beschikking van 12 mei 2016, Security Service e.a., C‑692/15–C‑694/15, EU:C:2016:344, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
Tweede en derde vraag
106
Ten slotte zijn ook de tweede en de derde vraag kennelijk niet-ontvankelijk.
107
In dit verband zij eraan herinnerd dat die vragen betrekking hebben op het uit artikel 29, leden 2 en 3, USN voortvloeiende verbod op het aan de orde stellen van de legitimiteit van de rechterlijke instanties en op het vaststellen of beoordelen van de rechtmatigheid van de benoeming van een rechter of van diens bevoegdheid tot uitvoering van rechtsbedelingstaken.
108
Zoals uit de toelichting van de verwijzende rechter blijkt, zijn deze vragen door hem gesteld voor zover dergelijke nationale bepalingen, ten eerste, hem hadden kunnen beletten het niet-bestaan van een arbeidsbetrekking tussen verweerders in het hoofdgeding en de Sąd Najwyższy vast te stellen indien de antwoorden van het Hof op de zesde en de zevende vraag van dien aard waren geweest dat een dergelijke vaststelling mogelijk was, en, ten tweede, hadden kunnen verhinderen dat de rechtsprekende formaties van de Sąd Najwyższy die de onderhavige verzoeken om een prejudiciële beslissing hebben ingediend, weigeren de hoofdgedingen naar andere kamers van deze rechterlijke instantie te verwijzen, ook al zou een dergelijke weigering noodzakelijk zijn in het licht van de antwoorden van het Hof op de eerste of de vierde vraag.
109
In die omstandigheden kan worden volstaan met de vaststelling dat, gelet op de niet-ontvankelijkheid van de vierde, de zesde en de zevende vraag en de intrekking van de eerste vraag, een eventueel antwoord op de tweede en de derde vraag voor de beslechting van de hoofdgedingen irrelevant zou zijn.
110
Gelet op al het voorgaande moeten de onderhavige verzoeken om een prejudiciële beslissing kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.
111
Gelet op een en ander hoeft geen uitspraak te worden gedaan op het verzoek van A. S. om een getuigenverhoor overeenkomstig artikel 67 van het Reglement voor de procesvoering, aangezien dat verzoek zonder voorwerp is geraakt (zie naar analogie beschikking van 6 oktober 2020, Prokuratura Rejonowa w Słubicach, C‑623/18, niet gepubliceerd, EU:C:2020:800, punt 37).
Kosten
112
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Tweede kamer) beschikt:
De verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken (kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken), Polen] bij beslissingen van 15 juli 2020, zijn niet-ontvankelijk.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Pools.