61979CJ0122_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 122 καί 123/79
MIRTIA SCHIAVO, υπάλληλος τού Συμβουλίου τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Ρώμης, εκπροσωπούμενη από τόν Rossi, δικηγόρο Ρώμης, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν E . Arendt, 34, rue Philippe-II,
προσφεύγουσα,
κατά
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπούμενου από τόν Antonio Sacchettini, σύμβουλο στή νομική υπηρεσία τής γραμματείας τού Συμβουλίου στίς Βρυξέλλες, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν P . J . Fontein, διευθυντή τής νομικής υπηρεσίας τής Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 2, place de Metz,
καθ’ ου,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχουν ως αντικείμενο :
— στήν υπόθεση 122/79 τήν ακύρωση τής αποφάσεως 7/78 τής 30ής Νοεμβρίου 1978, πού δημοσιεύτηκε στό μηνιαίο δελτίο τού προσωπικού τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Ιανουαρίου 1979 αριθ . 158, μέ τήν οποία εγκρίθηκαν, μέ ισχύ από τήν 1η Ιανουαρίου 1977, οι προαγωγές τών υπαλλήλων τού μεταφραστικού κλάδου ( LA ) κατ’ αποκλεισμό τής προσφεύγουσας·
— στήν υπόθεση 123/79 τήν ακύρωση τής σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως μέ τήν οποία ο Hommel, γενικός γραμματεύς τού Συμβουλίου υπουργών τής Ευρωπαϊκής Κοινότητας, επικύρωσε τή γνωμοδότηση τής επιτροπής εκθέσεων τής 28ης Νοεμβρίου 1978, απορρίπτοντας τήν αίτηση τής προσφεύγουσας μέ ημερομηνία 15 Ιουλίου 1978 περί αναθεωρήσεως τής εκθέσεως βαθμολογήσεως, η οποία αναφέρεται στό διάστημα από 1ης Νοεμβρίου 1975 μέχρι 31ης Οκτωβρίου 1977,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 3 Αυγού-
στου η Schiavo, πού ηταν τότε υπάλληλος τού Συμβουλίου τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μέ βαθμο LA 7, άσκησε δυό προσφυγές, οι οποίες συνεκδικάστηκαν κατόπιν διατάξεως τής 31ης Ιανουαρίου 1980, η μέν πρώτη περί ακυρώσεως τής σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως επί τής αιτήσεως περί αναθεωρήσεως τής εκθέσεως βαθμολογήσεως τής προσφεύγουσας, γιά τήν περίοδο από 1η Νοεμβρίου 1975 μέχρι 31η Οκτωβρίου 1977 καί περί ακυρώσεως τού υπηρεσιακού σημειώματος τού γενικού γραμματέως τού Συμβουλίου τής 8ης Δεκεμβρίου 1978, η δέ άλλη περί ακυρώσεως σειράς αποφάσεων τού Συμβουλίου τής 30ης Νοεμβρίου 1978 πού αφορούσαν τήν προαγωγή ορισμένων υπαλλήλων τού μεταφραστικού κλάδου .
Επί τών περιστατικών πού προηγήθηκαν τής διαφοράς
2 Η προσφεύγουσα διορίστηκε δόκιμος υπάλληλος τού Συμβουλίου στίς 16 Οκτωβρίου 1972 . Σύμφωνα μέ τήν απόφαση τού Συμβουλίου τής 25ης Μα ΐου 1964 περί τών εκθέσεων ικανότητας, αποδόσεως καί συμπεριφοράς στήν υπηρεσία τών υπαλλήλων τής γενικής γραμματείας τού Συμβουλίου, δύο εκθέσεις βαθμολογήσεως — οι οποίες έκριναν γενικά τήν προσφεύγουσα ως «καλή», ακόμη δέ καί «πολύ καλή» — συντάχθηκαν γιά τίς περιόδους 1972/73, χωρίς νά δώσουν αφορμή γιά κανένα σχόλιο εκ μέρους της .
3 Σύμφωνα μέ τά νέα κριτήρια πού καθιέρωσε η απόφαση τού Συμβουλίου τής 18ης Οκτωβρίου 1977, η οποία ορισε τίς γενικές διατάξεις εις εκτέλεση τού άρθρου 43 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων πού αναφέρεται στίς εκθέσεις βαθμολογήσεως, η Schiavo βαθμολογήθηκε στίς 16 Φε
βρουαρίου 1978 από τόν προϊστάμενο τού τμήματός της καί πρώτο βαθμολογητή Valerio γιά τήν περίοδο από 1ης Νοεμβρίου 1975 μέχρι 31ης Οκτωβρίου 1977 .
4 Θεωρώντας οτι η εν λόγω έκθεση βαθμολογήσεως μετέβαλε κατά τρόπο «αρνητικό» τίς προηγούμενες η Schiano ζήτησε κατ’ αρχήν νά συναντηθεί μέ τόν πρώτο της βαθμολογητή, καί πέτυχε μετά απ’ αύτή τή συνάντηση τροποποιήσεις υπέρ αυτής· εν τούτοις, ζήτησε εγγράφως τήν αναθεώρηση τής εν λόγω εκθέσεως πού ειχε διορθωθεί ευνοϊκά . Αφού η αίτησή της απορρίφθηκε, ζήτησε τήν αναθεώρηση τής εκθέσεως από τό δεύτερο βαθμολογητή Duck, σύμφωνα μέ τό άρθρο 7 τής αποφάσεως τής 18ης Οκτωβρίου 1977 . Εκείνος μέ υπηρεσιακό σημείωμα τής 25ης Μα ΐου 1978, μετέβαλε υπέρ αυτής τή γενική κρίση .
5 Η προσφεύγουσα, ομως, αρνήθηκε επίσης νά δεχθεί καί τά συμπεράσματα τού δεύτερου βαθμολογητή, υπέβαλε δέ ένσταση, κατά τό άρθρο 90 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, μέ επιστολή πού απεύθυνε στίς 11 Σεπτεμβρίου 1978 στό γενικό γραμματέα τού Συμβουλίου .
6 Εν όψει τής ενστάσεως αυτής, ο γενικός γραμματεύς διαβίβασε, δυνάμει τού άρθρου 11 τής αποφάσεως τού Συμβουλίου τής 18ης Οκτωβρίου 1977, τήν υπόθεση στήν επιτροπή εκθέσεων, τής οποίας η παρέμβαση προβλέπεται από τήν εν λόγω απόφαση σέ περίπτωση πού ενας υπάλληλος διαφωνεί μέ τήν έκθεση βαθμολογήσεως πού τόν αφορά .
7 Η γνωμοδότηση αυτής τής επιτροπής πού έγινε στίς 28 Νοεμβρίου 1978, ηταν εις βάρος τής προσφεύγουσας, ο δέ γενικός γραμματεύς τήν επικύρωσε μέ σημείωμα τής 8ης Δεκεμβρίου 1978· τό σημείωμα αυτό μαζί μέ τή γνωμοδότηση διαβιβάστηκε στήν προσφεύγουασα, η οποία παρέλαβε τά εν λόγω έγγραφα στίς 18 Δεκεμβρίου 1978 .
8 Εν τώ μεταξύ, ο γενικός γραμματεύς έλαβε στίς 30 Νοεμβρίου 1978 — κατόπιν σύμφωνης γνώμης τής συμβουλευτικής επιτροπής — σειρά αποφάσεων περί προαγωγής ορισμένων υπαλλήλων, κατ’ αποκλεισμό τής προσφεύγουσας· ο κατάλογος τών υπαλλήλων, πού ειχαν προαχθεί, τοιχοκολλήθηκε στά κτίρια τού οργάνου στίς 6 Δεκεμβρίου 1978 καί δημοσιεύτηκε στό υπ’ αριθ . 158 μηνιαίο δελτίο τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τού Ιανουαρίου 1979 .
9 Ύστερα απ’ αυτά τά περιστατικά, η προσφεύγουσα απέστειλε στίς 25 Μαρτίου 1979 δύο επιστολές, υποβάλλοντας, μέ τήν πρώτη ένσταση κατά τών αποφάσεων περί προαγωγής καί προβαίνοντας, μέ τή δεύτερη, σέ όχληση τού γενικού γραμματέα γιά νά εκδώσει απόφαση σχετική μέ τήν έκθεση βαθμολογήσεως πού
συντάχθηκε στίς 16 Φεβρουαρίου 1978 .
10 Δεδομένου οτι οι δυό αυτές επιστολές έμειναν χωρίς απάντηση, η προσφεύγουσα άσκησε τίς δυό ανωτέρω προσφυγές .
Επί τού παραδεκτού τών δύο προσφυγών
Όσον αφορά τήν αίτηση ακυρώσεως τής εκθέσεως βαθμολογήσεως
11 Κατ’ αρχήν, τό Συμβούλιο υποστήριξε κατά τή διάρκεια τής έγγραφης διαδικασίας οτι η προσφυγή ειναι απαράδεκτη λόγω μή προηγούμενης υποβολής ενστάσεως, διότι η επιστολή τής 25 Μαρτίου 1979 δέ συνιστά ένσταση κατά τήν έννοια τού άρθρου 90 παράγραφος 2 ούτε από άποψη τυπική, δεδομένου οτι βασίζεται στό άρθρο 175 τής συνθήκης ΕΟΚ, ενώ οι διαφορές μεταξύ τών υπαλλήλων καί τών οργάνων στά οποία ανήκουν εμπίπτουν στό άρθρο 179 τής συνθήκης ΕΟΚ, ούτε από άποψη ουσιαστική, δεδομένου οτι η επιστολή αυτή συνιστά αίτηση κατά τήν έννοια τού άρθρου 90 παράγραφος 1, καί οτι ακόμη καί άν μπορούσε νά θεωρηθεί ως ένσταση, η προσφυγή θά ηταν, πάντως, απαράδεκτη, γιά τό λόγο οτι η ένσταση έπρεπε νά ειχε υποβληθεί τό αργότερο στίς 19 Μαρτίου 1979 .
12 Στήν επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τό Συμβούλιο αναφερόμενο στήν απόφαση τής 3ης Ιουλίου 1980, ( Grassi κατά Συμβουλίου, 6 καί 97/79 μή δημοσιευμένη ακόμη στή Συλλογή ) υποστήριξε οτι, εφ’ οσον η προσφυγή κατά τής εκθέσεως βαθμολογήσεως μπορεί νά ασκηθεί χωρίς προηγουμένως νά ειναι απαραίτητη η υποβολή ενστάσεως, η προσφεύγουσα όφειλε νά ασκήσει προσφυγή πρίν από τίς
192 Μαρτίου 1979 .
13 Αντίθετα, η προσφεύγουσα υποστηρίζει οτι, εφ’ οσον πρέπει νά ειναι αιτιολογημένη κάθε ατομική απόφαση εις βάρος υπαλλήλου, τό σημείωμα τού γενικού γραμματέως τής 8ης Δεκεμβρίου 1978, τό οποίο στερείται αιτιολογίας, ειναι άκυρο καί κατά συνέπεια δικαίως προέβη σέ «όχληση» στίς 25 Μαρτίου 1979 .
14 Πρέπει, κατ’ αρχήν, νά υπομνηστεί οτι οσον αφορά τίς εκθέσεις βαθμολογήσεως, η απόφαση τού Συμβουλίου τής 18ης Οκτωβρίου 1977 καθορίζει τή διεξαγωγή τής εξώδικης διαδικασίας, προβλέπει δέ κυρίως στό άρθρο 10 παράγραφος 5 οτι :
«η αρμόδια γιά διορισμούς αρχή επικυρώνει τήν έκθεση καί τή διαβιβάζει στόν υπάλληλο πού έχει βαθμολογηθεί, ενέργεια πού τερματίζει τή διαδικασία ενστάσεως» .
15 Επομένως, στήν προκειμένη περίπτωση, η προσφεύγουσα υπέβαλε στίς 11 Σεπτεμβρίου 1978 ένσταση κατά τό άρθρο 90 παράγραφος 2, προκειμένου νά επιτύχει τή διόρθωση τής εκθέσεως βαθμολογήσεώς της· η ειδική διαδικασία, η οποία άρχισε κατ’ αυτό τόν τρόπο, περατώθηκε, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τής αποφάσεως τού Συμβουλίου τής 18ης Οκτωβρίου 1977, μέ τό σημείωμα τού γενικού γραμματέα, πού επικύρωσε τή γνωμοδότηση τής επιτροπής εκθέσεων καί τό οποίο παρέλαβε η προσφεύγουσα στίς 18 Δεκεμβρίου 1978, ημερομηνία μετά τήν οποία η έκθεση θεωρήθηκε ως οριστική .
16 Τό Δικαστήριο έχει, εξάλλου, ήδη διευκρινίσει στήν ανωτέρω απόφαση Grassi οτι σέ μιά τέτοια περίπτωση η προσφυγή στό Δικαστήριο δέν εξαρτάται από προηγούμενη υποβολή διοικητικής ενστάσεως :
«η ενώπιον τού Δικαστηρίου προσφυγή κατά εκθέσεως βαθμολογήσεως μπορεί νά ασκηθεί από τή στιγμή κατά τήν οποία η έκθεση αυτή μπορεί νά θεωρηθεί ως οριστική, χωρίς νά απαιτείται επιπλέον η αποπεράτωση τής προηγούμενης διαδικασίας υποβολής ενστάσεως κατά τό άρθρο 90» .
Η προσφεύγουσα, κατά συνέπεια, έπρεπε νά προσφύγει απευθείας στό Δικαστήριο εντός τής προθεσμίας τών τριών μηνών πού ορίζει τό άρθρο 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, δηλαδή πρίν από τίς 19 Μαρτίου 1979, ενώ εκείνη άσκησε τήν προσφυγή της στίς 3 Αυγούστου 1979 .
17 Επιπλέον, ακόμη καί άν η επιστολή τής προσφεύγουσας τής 25ης Μαρτίου 1979 μπορεί νά χαρακτηριστεί ως διοικητική ένσταση, κατά τήν έννοια τού άρθρου 90 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, καί άν μπορούσε κανείς νά δεχθεί, σύμφωνα μέ τήν τωρινή διατύπωση τών κειμένων, οτι η πλάνη γιά τό ανεφάρμοστο τού εν λόγω άρθρου ειναι συγγνωστή, τά περιστατικά αυτά δέν επιφέρουν καμιά μεταβολή στό γεγονός οτι ειναι εκπρόθεσμη, εφ’ οσον υποβλήθηκε μετά τίς 19 Μαρτίου 1979 .
18 Κατά συνέπεια η προσφυγή 123/79 πρέπει νά κριθεί απαράδεκτη, λόγω τού οτι ασκήθηκε εκπρόθεσμα .
Όσον αφορά τήν αίτηση ακυρώσεως τών αποφάσεων περί προαγωγής
19 Τό Συμβούλιο υποστηρίζει οτι η προσφυγή ασκήθηκε εκπρόθεσμα, εφ’ οσον η ένσταση τής 25ης Μαρτίου 1979 επιδίωκε τήν ακύρωση τών αποφάσεων προαγωγής πού τοιχοκολλήθηκαν στίς 6 Δεκεμβρίου 1978 καί επομένως ασκήθηκε μετά τήν πάροδο τής προθεσμίας τών τριών μηνών από τήν ημέρα δημοσιεύσεως, δηλαδή μετά τήν πάροδο τής προθεσμίας πού ορίζει τό άρθρο 90 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως επί ποινή απαραδέκτου . Γιά νά υποστηρίξει τήν άποψη αυτή ισχυρίζεται κατά πρώτο οτι, σύμφωνα μέ τήν εν λόγω διάταξη, η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής από τρίτο, τά συμφέροντα τού οποίου θίγει μία πράξη ατομικού χαρακτήρα, αρχίζει «από τήν ημέρα κατά τήν οποία έλαβε γνώση τής πράξεως, όχι ομως αργότερα από τήν ημέρα δημοσιεύσεως», η οποία ειναι στήν προκειμένη περίπτωση η ημέρα τοιχοκολλήσεως, καί κατά δεύτερο οτι, άν η δημοσίευση στό μηνιαίο δελτίο αποτελούσε τήν αφετηρία τής προθεσμίας, δέ θά τηρούνταν οι απαιτήσεις τής ασφάλειας τού δικαίου .
20 Η προσφεύγουσα βασιζόμενη στό άρθρο 25 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, τό οποίο προβλέπει οτι
«οι ατομικές αποφάσεις πού αναφέρονται . . . στήν προαγωγή . . . υπαλλήλου τοιχοκολλούνται αμέσως στά κτίρια τού οργάνου, στό οποίο ανήκει καί δημοσιεύονται στό μηνιαίο δελτίο τού προσωπικού τών Κοινοτήτων»,
υποστηρίζει οτι μιά απόφαση δέν μπορεί νά θεωρηθεί οτι έχει δημοσιευτεί εγκύρως παρά μόνο αφού τοιχοκολληθεί στά κτίρια τού οργάνου καί δημοσιευτεί ταυτόχρονα στό μηνιαίο δελτίο προσωπικού τών Κοινοτήτων . Εφ’ οσον, λοιπόν, η τελευταία αυτή δημοσίευση έγινε τόν Ιανουάριο τού 1979, η ένσταση έχει υποβληθεί μέσα στίς ταχθείσες προθεσμίες .
21 Βέβαια, ειναι αλήθεια, οτι τό άρθρο 25 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ορίζει ειδικά οτι οι ατομικές αποφάσεις πού αναφέρονται στήν προαγωγή υπαλλήλου τοιχοκολλούνται καί δημοσιεύονται, πρέπει νά σημειωθεί οτι, οσον αφορά τούς ενδιαφερόμενους τρίτους, η γενική οικονομία τού άρθρου 90 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση συνεπάγεται οτι η προθεσμία, εντός τής οποίας πρέπει νά υποβληθεί μία ένσταση, αρχίζει τήν ημέρα πού ο ενδιαφερόμενος τρίτος έλαβε γνώση τού επίδικου μέτρου καί, εν πάση περιπτώσει, «τό αργότερο τήν ημέρα δημοσιεύσεώς του» . Στήν περίπτωση, επομένως, αποφάσεων περί προαγωγών πού αφορούν τούς υπαλλήλους, «η άμεση τοιχοκόληση» τών αποφά
σεων αυτών στά κτίρια τών οργάνων στά οποία ανήκουν, ανταποκρίνεται πλήρως στόν τελικό σκοπό τού εν λόγω μέτρου, πού ειναι η γνωστοποίηση αυτών τών ατομικών αποφάσεων σέ περιορισμένη κατηγορία ενδιαφερομένων, ενώ η δημοσίευση στό μηνιαίο δελτίο έχει ως μόνο σκοπό νά εξασφαλίσει μιά γενική ενημέρωση χωρίς ιδιαίτερη έννομη συνέπεια .
22 Όσον αφορά στίς απαιτήσεις τής ασφάλειας τού δικαίου, τό Δικαστήριο αναγνώρισε στήν απόφαση τής 12ης Δεκεμβρίου 1967 ( Collignon-Mueller, 4/67, Rec . σ . 470 )
«οτι οι προθεσμίες ασκήσεως προσφυγής ειναι δημόσιας τάξεως καί δέν επαφίενται στή διακριτική ευχέρεια τών διαδίκων ή τού δικαστή»,
διαπίστωση πού ισχύει εξίσου γία τίς προθεσμίες υποβολής ενστάσεως, οι οποίες, από άποψη διαδικασίας, προηγούνται καί έχουν τήν ίδια φύση, εφ’ οσον συμβάλλουν στή ρύθμιση τού ίδιου ένδικου μέσου μέ αντικειμενικό σκοπό νά εγγυηθούν τήν ασφάλεια τού δικαίου .
23 Άν, λοιπόν, αφετηρία τής προθεσμίας υποβολής ενστάσεως αποτελούσε η δημοσίευση τών εν λόγω μέτρων στό μηνιαίο δελτίο — η οποία συχνά γίνεται πολύ μετά τή δημοσίευση τών ίδιων μέτρων διά τοιχοκολήσεως — θά προέκυπτε μιά ελαστικότητα τής προθεσμίας αυτής, πού ειναι αντίθετη πρός τό συμφέρον τών προσώπων υπέρ τών οποίων λαμβάνονται τά εν λόγω ατομικά μέτρα καί δέν παρέχει ουσιαστικό πλεονέκτημα στούς υπαλλήλους, τών οποίων τά συμφέροντα θίγονται μέ τά μέτρα αυτά, επειδή μπορούν χωρίς δυσκολία νά πληροφορηθούν οι ίδιοι ή μέσω άλλων, οποτε θέλουν, τά σημαντικά μέτρα, πού έχουν αποτελέσει αντικείμενο τοιχοκολλήσεως, η οποία ρυθμίζεται κατά τρόπο ακριβή, καί τά οποία έχουν ληφθεί στό πλαίσιο διοικήσεως τού προσωπικού τής υπηρεσίας τους, αφορούν δέ τήν ατομική υπηρεσιακή τους κατάσταση .
24 Κατά συνέπεια, πρέπει νά συναχθεί τό συμπέρασμα οτι, επειδή η προσφεύγουσα υπέβαλε, κατά τό άρθρο 90 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων, εκπρόθεσμα τήν ένσταση, η προσφυγή 122/79 πρέπει επίσης νά κριθεί ως απαράδεκτη .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
25 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας καί προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων, τά όργανα φέρουν τά έξοδα στά οποία υποβλήθηκαν, υπό τήν επιφύλαξη τών διατάξεων τού άρθρου 69 παράγραφος 3 εδάφιο 2 πού αναφέρεται στά έξοδα πού τό Δικαστήριο κρίνει οτι προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως .
26 Τό Δικαστήριο θεωρεί οτι η προσφεύγουσα δέν πρέπει νά τύχει τού προνομίου τής διατάξεως τού άρθρου 70 . Πράγματι, εκ τών ανωτέρω φαίνεται, οτι επέμεινε νά κινήσει ενα δικαστικό αγώνα χωρίς νά ειναι σέ θέση νά αποδείξει τήν υπαρξη πραγματικού συμφέροντος, ενώ μετά από διαμαρτυρίες της καί μέσω τής διαδικασίας εσωτερικού ελέγχου η οποία ακολουθήθηκε στούς κόλπους τής διοικήσεως τού Συμβουλίου, πέτυχε νά τροποποιηθούν υπέρ αυτής οι κρίσεις πού τήν αφορούσαν . Κατά συνέπεια, η ανάληψη καί η συνέχιση δικαστικής ενέργειας πρέπει νά θεωρηθούν ως καταχρηστικές . Πρέπει, επομένως, νά καταδικαστεί η προσφεύγουσα στό σύνολο τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τίς προσφυγές ως απαράδεκτες .
2)Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στό σύνολο τών δικαστικών εξόδων .