Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
J. RICHARD DE LA TOUR
van 3 juli 2025 (1)
Zaak C‑453/24 [Hadenov] (i)
Strafzaak
tegen
BC,
in tegenwoordigheid van:
Sofiyska gradska prokuratura
[verzoek van de Sofiyski gradski sad (rechter voor de stad Sofia, Bulgarije) om een prejudiciële beslissing]
„ Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Kaderbesluit 2005/214/JBZ – Wederzijdse erkenning van geldelijke sancties – Artikel 7, lid 2, onder g) – Grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging – Kennisgeving aan de betrokkene van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen tegen de beslissing tot oplegging van de geldelijke sanctie en van de termijn daarvoor – Artikel 7, lid 3 – Verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen ”
I.      Inleiding
1.        Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 6 en artikel 7, lid 2, onder g), en lid 3, van kaderbesluit 2005/214/JBZ(2), zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ(3).
2.        Dit verzoek is ingediend in het kader van een procedure die door de Bezirkshauptmannschaft Neusiedl am See (districtsbestuur Neusiedl am See, Oostenrijk) (hierna: „BHM”) is ingeleid met het oog op de erkenning en tenuitvoerlegging in Bulgarije van een geldelijke sanctie die in Oostenrijk aan BC is opgelegd wegens niet-betaling van tolgeld voor een autosnelweg.
3.        Overeenkomstig artikel 6 van kaderbesluit 2005/214 is de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat verplicht om de overeenkomstig artikel 4 van dit kaderbesluit toegezonden beslissing zonder verdere formaliteiten te erkennen en om onverwijld alle maatregelen tot tenuitvoerlegging ervan te nemen, tenzij zij beslist zich te beroepen op een van de in artikel 7 van dit kaderbesluit genoemde gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging.
4.        De Sofiyski gradski sad (rechter voor de stad Sofia, Bulgarije), de verwijzende rechter, is voornemens de in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 genoemde facultatieve grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging toe te passen.
5.        Volgens deze bepaling kan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat weigeren om de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie te erkennen of ten uitvoer te leggen, indien vaststaat dat volgens het in artikel 4 van dit kaderbesluit bedoelde certificaat de betrokkene, in het geval van een schriftelijke procedure, niet in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat persoonlijk of via een naar het nationale recht bevoegde vertegenwoordiger in kennis is gesteld van zijn recht om de zaak te betwisten, alsmede van de termijnen waarbinnen dat rechtsmiddel moet worden aangewend.
6.        Artikel 7, lid 3, van kaderbesluit 2005/214 bepaalt evenwel dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat, voordat zij onder meer op die grond besluit een beslissing geheel of gedeeltelijk niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen, de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat moet raadplegen, in voorkomend geval met het verzoek om onverwijld alle noodzakelijke gegevens te verstrekken.
7.        Met zijn vragen verzoekt de verwijzende rechter het Hof om het doel en de omvang van deze verplichting tot raadpleging en de verdeling van de bevoegdheden tussen de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat en die van de uitvoerende lidstaat te verduidelijken.
II.    Feiten van het hoofdgeding en prejudiciële vragen
8.        Op 24 november 2023 heeft de BHM een beslissing gegeven waarbij BC, Bulgaars staatsburger, een geldelijke sanctie van 350 EUR werd opgelegd (hierna: „beslissing van 24 november 2023”) wegens overtreding van verschillende bepalingen van het Bundesstrassen-Mautgesetz 2002 (wet van 2002 inzake federale tolwegen)(4) van 16 juli 2002. Deze beslissing is op 12 januari 2024 onherroepelijk geworden.
9.        Met het oog op de erkenning en tenuitvoerlegging van de beslissing van 24 november 2023 heeft de BHM zich gewend tot de Sofiyski gradski sad, als autoriteit die krachtens kaderbesluit 2005/214 bevoegd is voor de tenuitvoerlegging.
10.      Uit het aan deze rechter overgelegde certificaat(5) bij deze beslissing blijkt dat de zaak het voorwerp is geweest van een schriftelijke procedure en dat BC in overeenstemming met het Oostenrijkse recht persoonlijk of via een bevoegde vertegenwoordiger in kennis is gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen alsmede van de termijn daarvoor, en dat hij dat niet binnen de gestelde termijn heeft gedaan. Dit certificaat gaat vergezeld van de beslissing van 24 november 2023 in de Bulgaarse en de Duitse taal, waarin de overtreding en de opgelegde boete zijn vermeld, alsmede de wijze waarop en de termijn waarbinnen tegen deze boete een rechtsmiddel kan worden ingesteld, te weten twee weken. Uit de bewoordingen van deze beslissing blijkt dat zij is verzonden om aan de bestrafte persoon te worden betekend.
11.      Dit certificaat bevat echter ook de vermelding „zonder ontvangstbevestiging”.
12.      Uit deze vermelding leidt de verwijzende rechter af dat er geen bewijs is dat de beslissing van 24 november 2023 daadwerkelijk aan BC is betekend. Bovendien heeft deze rechter tijdens de procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van deze beslissing vastgesteld dat BC de Bulgaarse gemeentelijke autoriteiten twee adressen heeft opgegeven: een „vast adres”, dat in het certificaat en de betrokken beslissing is vermeld, en een „huidig adres”. BC was evenwel op geen van deze twee adressen bereikbaar en heeft evenmin contact opgenomen met de advocaat die hem ambtshalve is toegewezen.
13.      Deze advocaat verzet zich tegen de erkenning en tenuitvoerlegging van de beslissing van 24 november 2023, waarbij hij met name benadrukt dat deze beslissing niet aan BC is betekend en dat deze persoon zijn recht om tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen niet heeft kunnen uitoefenen.
14.      Het feit dat er geen bewijs is dat BC naar behoren in kennis is gesteld van de beslissing van 24 november 2023 en de vaststelling van de verwijzende rechter dat BC niet woont op het adres waarnaar deze beslissing is verzonden, brengen deze rechter tot het oordeel dat artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 van toepassing is. BC is namelijk niet persoonlijk of via een gemachtigde vertegenwoordiger in kennis gesteld van de beslissing van 24 november 2023 en van zijn recht om tegen deze beslissing een rechtsmiddel in te stellen.
15.      Bovendien impliceert het ontbreken van informatie in het certificaat over de daadwerkelijke betekening van deze beslissing volgens de verwijzende rechter ook dat artikel 20, lid 3, van dit kaderbesluit(6) niet is nageleefd wat betreft het recht op informatie over de beschuldiging dat een persoon aan wie een sanctie is opgelegd ontleent aan artikel 6, lid 3, van richtlijn 2012/13/EU(7), alsook wat betreft het recht op aanwezigheid bij een eventuele gerechtelijke procedure, na het schriftelijke gedeelte van de procedure, krachtens artikel 8, lid 6, van richtlijn (EU) 2016/343(8).
16.      Aangezien de grond voor niet-erkenning van artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 facultatief is, meent de verwijzende rechter evenwel te kunnen kiezen tussen twee manieren van handelen. Ten eerste zou hij kunnen weigeren om de beslissing van 24 november 2023 te erkennen en ten uitvoer te leggen, waarmee hij het mechanisme van justitiële samenwerking in strafzaken zou belemmeren en straffeloosheid zou bevorderen. Ten tweede zou hij de beslissing wel kunnen erkennen en ten uitvoer kunnen leggen, hetgeen afbreuk zou doen aan de rechten die BC aan het Unierecht ontleent.
17.      De verwijzende rechter vraagt zich dan ook af of het mogelijk zou zijn om op een derde manier te werk te gaan teneinde alle beschermde belangen te eerbiedigen, door om te beginnen het recht van de bestrafte persoon te waarborgen om een rechtsmiddel in te stellen en persoonlijk deel te nemen aan de daaropvolgende procedure, en vervolgens de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie te erkennen indien deze niet nietig wordt verklaard naar aanleiding van het rechtsmiddel dat deze persoon in voorkomend geval heeft ingesteld.
18.      Meer bepaald stelt deze rechter voor om samen te werken met de autoriteit die deze beslissing heeft uitgevaardigd, opdat de bestrafte persoon het recht wordt verleend om een rechtsmiddel in te stellen, aangezien deze persoon dit recht is ontnomen doordat die beslissing niet daadwerkelijk is betekend.
19.      In de praktijk zou dit betekenen dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat contact opneemt met de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat teneinde haar te vragen of de bestrafte persoon, aangezien de beslissing tot oplegging van de geldelijke sanctie niet naar behoren is betekend, tegen deze beslissing een rechtsmiddel kan instellen, hetzij bij wijze van oorspronkelijk beroep (wanneer de uitvaardigende autoriteit van oordeel is dat de termijn daarvoor nog niet is ingegaan), hetzij met het oog op verlening van een nieuwe termijn.
20.      In de eerste plaats zou de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat, indien de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat een bevestigend antwoord geeft waarbij zij in voorkomend geval aangeeft binnen welke termijn deze persoon een rechtsmiddel kan instellen, met gebruikmaking van alle middelen die haar nationale recht haar ter beschikking stelt, de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie naar behoren aan die persoon kunnen betekenen en hem daarbij in kennis kunnen stellen van die termijn om een rechtsmiddel in te stellen. De in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 genoemde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging zou dan niet meer van toepassing zijn.
21.      De bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat zou de bij haar aanhangige procedure kunnen opschorten in afwachting van de uitkomst van het door de bestrafte persoon ingestelde rechtsmiddel. Indien deze persoon geen rechtsmiddel instelt of indien dit rechtsmiddel wordt verworpen, zal dit tot gevolg hebben dat de belemmering voor de erkenning en tenuitvoerlegging van de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie wordt weggenomen.
22.      In de tweede plaats zou de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat, indien de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat haar zou antwoorden dat er geen rechtsmiddelen meer mogelijk zijn, ertoe kunnen worden gebracht de in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 vastgelegde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging toe te passen.
23.      Volgens de verwijzende rechter zou deze benadering bijdragen tot een efficiëntere samenwerking tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en tot een betere bescherming van de rechten die de bestrafte personen aan het Unierecht ontlenen. Een dergelijke benadering zou ook in overeenstemming zijn met het beginsel van wederzijdse erkenning.(9)
24.      Deze rechter preciseert dat het Bulgaarse recht de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat verplicht om de betrokkene in kennis te stellen van de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie en om die persoon vervolgens te horen.(10) Bovendien staat het Bulgaarse recht deze autoriteit toe om de autoriteit die deze beslissing heeft gegeven om aanvullende informatie te verzoeken, zonder beperkingen op te leggen aan de omvang van een dergelijk verzoek.(11) Bovendien verplicht het Bulgaarse recht de bevoegde Bulgaarse rechter om deze autoriteit te raadplegen voordat hij weigert om de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie te erkennen.(12)
25.      Daarnaast verplicht de Bulgaarse wet de bevoegde Bulgaarse rechter om de bestrafte persoon te informeren over zijn rechten in het kader van de nationale procedure voor de erkenning van de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie.(13) De verwijzende rechter preciseert weliswaar dat deze verplichting niet bedoeld is om te worden toegepast op de sanctieprocedure die reeds in de uitvaardigende lidstaat is gevoerd, maar is van oordeel dat deze verplichting ruim kan worden uitgelegd. Zo kan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat op grond van een uitdrukkelijk verzoek van de autoriteit die de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie heeft gegeven, de bestrafte persoon informeren over de rechten waarover hij beschikt in het kader van de procedure tot uitvaardiging van die beslissing, in het bijzonder over de mogelijkheden om tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen.
26.      Ter onderbouwing van de door hem voorgestelde oplossing verwijst de verwijzende rechter naar de rechtspraak van het Hof waaruit volgt dat artikel 6 van richtlijn 2012/13 zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat op grond waarvan de termijn van twee weken om verzet in te stellen tegen een strafbeschikking, ingaat vanaf de betekening aan de gemachtigde van de betrokkene, voor zover deze laatste, vanaf het tijdstip dat hij kennis heeft genomen van deze beschikking, daadwerkelijk over een termijn van twee weken beschikt om verzet daartegen in te stellen, in voorkomend geval na of in het kader van een procedure tot verlening van een nieuwe termijn.(14) De verwijzende rechter merkt namelijk op dat de veroordeelde persoon in die situatie het recht heeft om verlening van een nieuwe termijn aan te vragen en te verkrijgen. Volgens deze rechter zou het door hem voorgestelde mechanisme voldoende doeltreffend kunnen zijn indien de Oostenrijkse autoriteiten van mening zijn dat het Oostenrijkse recht op dezelfde of vergelijkbare wijze kan worden uitgelegd.
27.      De verwijzende rechter merkt
voorts op dat, aangezien het Hof met betrekking tot richtlijn 2012/13 reeds heeft aangegeven dat deze richtlijn geen regeling bevat voor de wijze waarop de informatie over de beschuldiging aan de beklaagde moet worden verstrekt(15), niets eraan in de weg staat dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat bijstaat met betrekking tot de verplichte kennisgevingen aan de bestrafte persoon.
28.      Het Hof heeft volgens hem bovendien erkend dat het mogelijk is om de beklaagde pas in de fase van de tenuitvoerlegging van een definitieve rechterlijke beslissing in kennis te stellen van de beschuldiging, waarbij de nadruk wordt gelegd op het recht van verdediging na die kennisgeving.(16)
29.      De verwijzende rechter vraagt zich evenwel af of de rol die de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat aldus zou kunnen spelen bij het verstrekken van informatie aan de bestrafte persoon, verenigbaar is met kaderbesluit 2005/214.
30.      De verwijzende rechter merkt namelijk op dat dit kaderbesluit geen aanwijzingen in die zin bevat. In het bijzonder stelt hij vast dat de raadplegingsprocedure van artikel 7, lid 3, van dit kaderbesluit betrekking heeft op het verzamelen van bepaalde gegevens en niet op maatregelen voor het verstrekken van informatie indien dat tot dan toe niet heeft plaatsgevonden.
31.      In die omstandigheden heeft de Sofiyski gradski sad de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„Kunnen de plicht tot erkenning krachtens artikel 6 van kaderbesluit 2005/214, de bevoegdheid tot raadpleging krachtens artikel 7, lid 3, van dit kaderbesluit, en het beginsel van het vermijden van straffeloosheid aldus worden uitgelegd, dat ze de uitvoerende autoriteit, voor zover deze heeft vastgesteld dat er sprake is van een facultatieve weigeringsgrond in de zin van artikel 7, lid 2, onder g), [...] van [genoemd] kaderbesluit, de bevoegdheid verlenen:
a)      overeenkomstig artikel 7, lid 3, van [dit] kaderbesluit de beslissingsautoriteit te raadplegen, teneinde na te gaan of voor de persoon aan wie een sanctie is opgelegd, een actuele mogelijkheid bestaat om een rechtsmiddel
tegen de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie in te stellen;
b)      zo ja, om de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie aan de persoon aan wie de sanctie is opgelegd te betekenen of ter kennis te geven en om hem te informeren over het recht om hiertegen een rechtsmiddel in te stellen;
c)      de uitkomst van een eventueel rechtsmiddel
af te wachten en deze in aanmerking te nemen wanneer zij over de zaak beslist?”
32.      De Europese Commissie heeft schriftelijke opmerkingen ingediend.
III. Analyse
33.      De verwijzende rechter moet uitspraak doen over de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie op grond van kaderbesluit 2005/214. Deze rechter gaat uit van de vaststelling dat de facultatieve grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging van artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit van toepassing kan zijn wegens tegenstrijdige vermeldingen in het in artikel 4 van dit kaderbesluit bedoelde certificaat. Daarom kan deze rechter weigeren om een dergelijke beslissing te erkennen of ten uitvoer te leggen, ofwel deze ondanks die vaststelling wel erkennen en ten uitvoer leggen.
34.      Voordat de verwijzende rechter uitspraak doet, wenst hij evenwel te vernemen of kaderbesluit 2005/214 aldus kan worden uitgelegd dat hij, als bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat, de onregelmatigheid in de betekening van de betrokken beslissing, die kan leiden tot toepassing van de in artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit vastgelegde facultatieve grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging, kan herstellen. Deze rechter vraagt zich met name af hoe en in welke mate hij de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat kan helpen om deze grond weg te nemen.
A.      Eerste prejudiciële vraag
35.      Met zijn eerste prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in essentie van het Hof te vernemen of artikel 6 en artikel 7, lid 2, onder g), en lid 3, van kaderbesluit 2005/214 aldus moeten worden uitgelegd dat de op de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat rustende verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen voordat zij kan besluiten om een beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen, in het geval van een schriftelijke procedure, betrekking kan hebben op het bestaan van een mogelijkheid voor de bestrafte persoon om krachtens de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen.
1.      Ontvankelijkheid
36.      De Commissie is van mening dat deze vraag hypothetisch van aard en dus niet-ontvankelijk is. Zij merkt op dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat krachtens artikel 7, lid 3, van kaderbesluit 2005/214 verplicht is om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen voordat zij besluit om de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen. De verwijzende rechter heeft reeds vastgesteld dat er sprake is van de in artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit bedoelde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging, hetgeen hij niet kon doen zolang hij de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat niet had geraadpleegd. Derhalve betwijfelt de Commissie of de eerste prejudiciële vraag, zolang deze autoriteit niet is geraadpleegd, relevant is.
37.      In dit verband blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat, in het kader van de in artikel 267 VWEU geregelde samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, het uitsluitend een zaak is van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing, om – rekening houdend met de bijzonderheden van het hoofdgeding – zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de door hem aan het Hof voorgelegde vragen te beoordelen. Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van het Unierecht, is het Hof dan ook in beginsel verplicht daarop te antwoorden.(17)
38.      Derhalve geldt er een vermoeden van relevantie voor de vragen betreffende de uitlegging van het Unierecht die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste feitelijke en wettelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof staat de juistheid te onderzoeken. Het Hof kan slechts weigeren om uitspraak te doen op een verzoek van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de juridische en feitelijke gegevens die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen.(18)
39.      In casu blijkt mijns inziens duidelijk uit de toelichting van de verwijzende rechter in zijn verzoek om een prejudiciële beslissing dat hij met zijn eerste vraag duidelijkheid wenst te verkrijgen over het voorwerp en de omvang van de in artikel 7, lid 3, van kaderbesluit 2005/214 vastgelegde verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen, teneinde na die raadpleging een standpunt te kunnen innemen over de eventuele toepassing van de in artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit genoemde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging. Het is mijns inziens dus niet mogelijk om deze vraag niet-ontvankelijk te achten.
2.      Ten gronde
40.      Vooraf zij eraan herinnerd dat kaderbesluit 2005/214, zoals in het bijzonder uit de artikelen 1 en 6 en de overwegingen 1 en 2 ervan blijkt, tot doel heeft om een doeltreffend mechanisme tot stand te brengen voor de grensoverschrijdende erkenning en tenuitvoerlegging van onherroepelijke beslissingen waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd aan een natuurlijke persoon of rechtspersoon ten gevolge van het plegen van een van de in artikel 5 van het kaderbesluit opgesomde inbreuken.(19)
41.      Dit kaderbesluit beoogt namelijk, zonder over te gaan tot de harmonisering van het strafrecht van de lidstaten, te garanderen dat geldelijke sancties binnen deze staten ten uitvoer worden gelegd op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning.(20)
42.      Het beginsel van wederzijdse erkenning, dat ten grondslag ligt aan de opzet van kaderbesluit 2005/214, vereist ingevolge artikel 6 van dit kaderbesluit dat de lidstaten in beginsel een overeenkomstig artikel 4 ervan toegezonden beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, zonder verdere formaliteiten erkennen en onverwijld alle nodige maatregelen nemen tot tenuitvoerlegging daarvan, waarbij de gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging strikt moeten worden uitgelegd.(21)
43.      Wat deze gronden betreft, bevat artikel 7 van dit kaderbesluit in de leden 1 en 2 een uitdrukkelijke opsomming van de gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging van beslissingen die binnen de werkingssfeer ervan vallen.
44.      Bovendien kan kaderbesluit 2005/214 volgens artikel 3 ervan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 VEU, wordt aangetast. Om die reden bepaalt artikel 20, lid 3, van dit kaderbesluit tevens dat de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingslidstaat in geval van schending van de in artikel 6 VEU bepaalde grondrechten of fundamentele rechtsbeginselen kan weigeren om een beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, te erkennen en ten uitvoer te leggen.(22)
45.      Indien het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat dat de beslissing vergezelt waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, doet vermoeden dat de grondrechten of de in artikel 6 VEU neergelegde fundamentele rechtsbeginselen mogelijkerwijs zijn geschonden, mogen de bevoegde autoriteiten van de tenuitvoerleggingslidstaat bijgevolg weigeren om een dergelijke beslissing te erkennen en ten uitvoer te leggen op basis van een van de in artikel 7, leden 1 en 2, van dit kaderbesluit opgesomde gronden tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging, alsook op basis van artikel 20, lid 3, ervan.(23)
46.      De adressaten van een beslissing die binnen de werkingssfeer van kaderbesluit 2005/214 valt, kunnen zich dus beroepen op met name de in artikel 47, tweede alinea, en artikel 48, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie verankerde grondrechten, en de autoriteiten van de lidstaten moeten er dus op toezien dat deze rechten worden geëerbiedigd.(24)
47.      In zijn verzoek om een prejudiciële beslissing legt de verwijzende rechter de nadruk op artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214, op grond waarvan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat kan weigeren om een beslissing te erkennen of ten uitvoer te leggen, indien vaststaat dat de betrokkene volgens het in artikel 4 van dit kaderbesluit bedoelde certificaat, in het geval van een schriftelijke procedure, niet in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat persoonlijk of via een naar het nationale recht bevoegde vertegenwoordiger in kennis is gesteld van zijn recht om de zaak te betwisten, alsmede van de termijnen waarbinnen dat rechtsmiddel moet worden aangewend.
48.      Het Hof heeft opgemerkt dat kaderbesluit 2005/214 niet bepaalt op welke concrete wijze de adressaat van een beslissing in de zin van artikel 1, onder a), van dit kaderbesluit, waarbij hem een geldelijke sanctie wordt opgelegd, daarvan in kennis moet worden gesteld.(25) Volgens het Hof heeft de Uniewetgever, door aldus naar de wettelijke regeling van de lidstaten te verwijzen, het aan hen overgelaten om te beslissen over de manier waarop de betrokkene in kennis wordt gesteld van zijn recht om de zaak te betwisten, de termijnen waarbinnen dat rechtsmiddel moet worden aangewend en het tijdstip waarop die termijnen ingaan, voor zover de kennisgeving doeltreffend is en de eerbiediging van het recht op effectieve rechterlijke bescherming en de uitoefening van de rechten van de verdediging worden gewaarborgd.(26)
49.      In dit verband heeft het Hof in herinnering gebracht dat de eerbiediging van het recht op effectieve rechterlijke bescherming niet alleen vereist dat wordt gewaarborgd dat beslissingen daadwerkelijk en snel worden ontvangen, dat wil zeggen ter kennis worden gebracht van degenen tot wie zij zijn gericht, maar ook dat een dergelijke kennisgeving hen in staat stelt nauwkeurig kennis te nemen van de gronden waarop de jegens hen genomen beslissing is gebaseerd, alsook van de rechtsmiddelen die tegen een dergelijke beslissing openstaan en de daartoe gestelde termijn, zodat zij in staat zijn hun rechten op doeltreffende wijze te verdedigen en met volledige kennis van zaken te beslissen of het zinvol is deze beslissing in rechte aan te vechten.(27)
50.      In geval van twijfel, die, zoals in de onderhavige zaak, kan voortvloeien uit vermeldingen in het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat die tegenstrijdig kunnen lijken, staat het aan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat om, gelet op de omstandigheden van het geval, na te gaan of de betrokkene daadwerkelijk in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat in kennis is gesteld van zijn recht om de zaak te betwisten, alsmede van de termijn waarbinnen dat rechtsmiddel moet worden aangewend.(28) Dit moet worden nagegaan bij de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat volgens de procedure van artikel 7, lid 3, van dit kaderbesluit.
51.      In dit verband zij eraan herinnerd dat, volgens deze bepaling, de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat in de met name in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 bedoelde gevallen verplicht is om, voordat zij besluit om een beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen, de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat met alle passende middelen te raadplegen, en indien nodig te verzoeken om onverwijld alle nodige gegevens te verstrekken. Ter waarborging van het nuttig effect van dit kaderbesluit, en met name de eerbiediging van de grondrechten, is de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat verplicht om die gegevens te verstrekken.(29)
52.      In het kader van de onderhavige zaak moet de verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen, waaraan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat moet voldoen wanneer zij voornemens is te weigeren om een beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie te erkennen of ten uitvoer te leggen, erop gericht zijn gegevens te verkrijgen waarmee de onzekerheid kan worden weggenomen over de vraag of die beslissing wel in overeenstemming met het nationale recht van de uitvaardigende lidstaat is betekend, met vermelding van het recht om een rechtsmiddel aan te wenden en de termijn daarvoor.
53.      Om ervan uit te kunnen gaan dat de bestrafte persoon een rechtsmiddel heeft kunnen instellen tegen de beslissing waarbij hem een geldelijke sanctie is opgelegd, moet deze persoon namelijk kennis hebben gehad van de inhoud van die beslissing, hetgeen veronderstelt dat deze hem naar behoren is betekend.
54.      Voorts merk ik op dat artikel 1, onder a), van kaderbesluit 2005/214 voor de definitie van het begrip „beslissing” met name verwijst naar „een onherroepelijke beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd aan een natuurlijke persoon of een rechtspersoon”(30). Het feit dat deze bepaling vereist dat de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie „onherroepelijk” is, benadrukt het bijzondere belang dat wordt gehecht aan de onaantastbaarheid van die beslissing. Dit sluit uiteraard beslissingen uit waartegen beroep wordt of kan worden aangetekend.(31)
55.      De beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie kan dus enkel in de lidstaat van tenuitvoerlegging worden erkend en ten uitvoer worden gelegd indien is voldaan aan de voorwaarde dat deze onherroepelijk is.(32) Op het tijdstip waarop de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat verzoekt om erkenning en tenuitvoerlegging van een dergelijke beslissing, mag de bestrafte persoon dus niet langer de mogelijkheid hebben om tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen.
56.      Ik merk op dat het feit dat de bestrafte persoon niet in kennis is gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen tegen de beslissing waarbij hem een geldelijke sanctie wordt opgelegd en van de termijn daarvoor, afhankelijk van hetgeen in de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat is bepaald, afbreuk kan doen aan het onherroepelijke karakter van deze beslissing, aangezien die persoon de mogelijkheid zou kunnen krijgen om vanaf het tijdstip waarop hij kennis heeft genomen van die informatie, in voorkomend geval na een verzoek om verlening van een nieuwe termijn, alsnog tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen. Een dergelijk verzoek, dat uitsluitend onder de bevoegdheid van de uitvaardigende lidstaat valt, zou namelijk tot doel hebben het recht van die persoon te herstellen om na het verstrijken van de in de wet voorziene termijn ter uitoefening van dat recht, alsnog een rechtsmiddel in te stellen.(33)
57.      Gelet op het verband met de voorwaarde dat de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie onherroepelijk is, ben ik van mening dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat de mogelijkheid moet hebben om over dit aspect overleg te plegen met de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat.
58.      Ik geef het Hof derhalve in overweging om op de eerste prejudiciële vraag te antwoorden dat artikel 6 en artikel 7, lid 2, onder g), en lid 3, van kaderbesluit 2005/214 aldus moeten worden uitgelegd dat de op de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat rustende verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen voordat zij kan besluiten om een beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen, in het geval van een schriftelijke procedure, betrekking kan hebben op het bestaan van een mogelijkheid voor de bestrafte persoon om krachtens de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen.
B.      Tweede en derde prejudiciële vraag
59.      Met deze vragen, die mijns inziens samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie van het Hof te vernemen of artikel 6 en artikel 7, lid 2, onder g), en lid 3, van kaderbesluit 2005/214 aldus moeten worden uitgelegd dat, wanneer uit de raadpleging van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat blijkt dat, ten eerste, de beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd, in het geval van een schriftelijke procedure, niet in overeenstemming met de wetgeving van die lidstaat is betekend met vermelding van het recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor en dat, ten tweede, de bestrafte persoon krachtens de wetgeving van die lidstaat vanaf het tijdstip waarop hij van die beslissing kennis heeft genomen over de mogelijkheid beschikt om alsnog een rechtsmiddel daartegen in te stellen, de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat bevoegd is om die beslissing aan de betrokken persoon te betekenen en hem daarbij te informeren over zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en over de termijn daarvoor, en om de procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van die beslissing op te schorten in afwachting van de uitkomst van een eventueel rechtsmiddel
daartegen.
60.      De verwijzende rechter wenst dus te vernemen of kaderbesluit 2005/214 aldus kan worden uitgelegd dat de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat een eventuele onregelmatigheid in de betekening van de beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, die ertoe kan leiden dat die autoriteit de in artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit vastgelegde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging toepast, kan herstellen. Vanuit dit oogpunt van regularisatie van een situatie zoals bedoeld in deze bepaling, waarin de bestrafte persoon niet in kennis is gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor, wenst deze rechter in het bijzonder te vernemen of en in hoeverre hij de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat in dat verband bijstand kan verlenen.
61.      Kortom, deze rechter wenst te vernemen welke rol hij als bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat kan spelen teneinde de bestrafte persoon in kennis te stellen van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor, wanneer de oorspronkelijke informatie, zoals vermeld in het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat, tekortschiet.
62.      Om te beginnen herinner ik eraan dat, met het oog op de mogelijke toepassing van de in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 vastgelegde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging, de door artikel 7, lid 3, van dit kaderbesluit voorgeschreven raadpleging ertoe strekt de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat in staat te stellen om na te gaan of de betrokkene, gelet op de omstandigheden van het geval en gezien de twijfels die zijn gerezen door de vermeldingen in het certificaat, daadwerkelijk in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat in kennis is gesteld van zijn recht om de zaak te betwisten, alsmede van de termijn waarbinnen dat rechtsmiddel moet worden aangewend. Het staat dan aan de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat om de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat de daartoe noodzakelijke gegevens te verstrekken.
63.      Indien op basis van de verzamelde gegevens de twijfels over de vermeldingen in het certificaat kunnen worden weggenomen, kan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat zich niet beroepen op de in artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 vastgelegde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging. Die autoriteit is in dat geval gehouden om, overeenkomstig het beginsel van wederzijdse erkenning, waarop de systematiek van dit kaderbesluit is gebaseerd, de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie die overeenkomstig artikel 4 van dit kaderbesluit is toegezonden, zonder verdere formele vereisten te erkennen en om onverwijld de nodige maatregelen voor de tenuitvoerlegging ervan te nemen.(34)
64.      In casu breng ik in herinnering dat volgens de verwijzende rechter uit het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat, dat is overgelegd aan de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat, blijkt dat BC in overeenstemming met het Oostenrijkse recht persoonlijk of via een bevoegde vertegenwoordiger in kennis is gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor, en dat hij dat niet binnen de gestelde termijn heeft gedaan. Dit certificaat gaat vergezeld van de beslissing van 24 november 2023 in de Bulgaarse en de Duitse taal, waarin de overtreding en de opgelegde boete zijn vermeld, alsmede de wijze waarop en de termijn waarbinnen tegen deze boete een rechtsmiddel kan worden ingesteld, te weten twee weken. Bovendien blijkt uit de bewoordingen van deze beslissing dat zij is verzonden om aan de bestrafte persoon te worden betekend. Gelet op een en ander en overeenkomstig het beginsel van wederzijds vertrouwen moet de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat mijns inziens ervan uitgaan dat de bestrafte persoon in kennis is gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor, zodat de in artikel 7, lid 2, onder g), van dit kaderbesluit vastgelegde grond tot weigering van de erkenning of tenuitvoerlegging niet van toepassing is, tenzij het tegendeel wordt bewezen.
65.      Indien daarentegen de raadpleging van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat de twijfels van de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat bevestigt en aldus uitwijst dat de beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt opgelegd, niet in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat is betekend met vermelding van het recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor, kan laatstgenoemde autoriteit op grond van artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 weigeren om die beslissing te erkennen of ten uitvoer te leggen.
66.      Indien uit de raadpleging van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat bovendien blijkt dat de bestrafte persoon vanaf het tijdstip waarop hij kennis heeft genomen van de beslissing waarbij hem een geldelijke sanctie wordt opgelegd, de mogelijkheid zou kunnen krijgen om een rechtsmiddel in te stellen tegen die beslissing, zo nodig na een verzoek om verlening van een nieuwe termijn, is het deze autoriteit die bevoegd is om in voorkomend geval de situatie te regulariseren.(35)
67.      Zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen op goede gronden heeft opgemerkt, wijst niets in kaderbesluit 2005/214 erop dat dit kaderbesluit de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat de bevoegdheid zou verlenen om in te grijpen in het verstrekken van informatie aan de bestrafte persoon over zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen teneinde het verzuim van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat om die gegevens te verstrekken, te verhelpen.
68.      De bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat mag dus geen inbreuk maken op de bevoegdheden van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat. Het staat aan laatstgenoemde autoriteit om, nadat de eerstgenoemde op grond van artikel 7, lid 3, van kaderbesluit 2005/214 om informatie heeft verzocht, in voorkomend geval het feit te verhelpen dat de persoon tegen wie een beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie is genomen, niet in kennis is gesteld van zijn recht om tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor.
69.      In dit verband blijkt uit de bewoordingen zelf van artikel 7, lid 2, onder g), van kaderbesluit 2005/214 dat de bestrafte persoon in overeenstemming met de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat in kennis moet worden gesteld van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor. Deze verwijzing naar de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat weerspiegelt het feit dat deze kennisgeving door de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat moet worden gedaan, in overeenstemming met haar eigen recht. Deze fase betreffende de procedure voor de oplegging van de sanctie, die wordt beheerst door de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat, moet dus worden onderscheiden van de fase betreffende de procedure voor de tenuitvoerlegging van de beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie, die, zoals artikel 9 van dit kaderbesluit aangeeft, wordt beheerst door het recht van de uitvoerende lidstaat. Overeenkomstig de bevoegdheidsverdeling tussen de bevoegde autoriteiten van deze twee lidstaten beschikt de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat niet over de bevoegdheid om zich in de plaats te stellen van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat door de bestrafte persoon zelf in kennis te stellen van zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor.
70.      Ik voeg hieraan toe dat in het door de verwijzende rechter bedoelde geval, te weten het geval waarin de bestrafte persoon vanaf het tijdstip waarop hij daadwerkelijk kennisneemt van de beslissing waarbij hem een geldelijke sanctie wordt opgelegd, krachtens de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat over een nieuw recht van beroep beschikt en daarvan gebruikmaakt, de erkenning en tenuitvoerlegging van die beslissing leiden tot een nieuwe procedure waarvoor een nieuw certificaat met bijgewerkte informatie moet worden overgelegd. Dit sluit de door deze rechter voorgestelde oplossing uit om de oorspronkelijke procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van die beslissing op te schorten in afwachting van de uitkomst van een eventueel rechtsmiddel
tegen die beslissing.
71.      Hieruit volgt mijns inziens dat, anders dan de verwijzende rechter suggereert, de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat krachtens kaderbesluit 2005/214 niet bevoegd is om aan de bestrafte persoon de beslissing te betekenen waarbij hem een geldelijke sanctie wordt opgelegd en hem daarbij te informeren over zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en over de termijn daarvoor, en om de procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van die beslissing op te schorten in afwachting van de uitkomst van een eventueel rechtsmiddel
daartegen.
72.      Tot slot wijs ik erop dat het, hoewel de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat niet bevoegd is om de in het vorige punt van deze conclusie beschreven handelingen te verrichten, in overeenstemming zou zijn met de doelstelling om de wederzijdse erkenning van beslissingen waarbij geldelijke sancties worden opgelegd te versterken, als de samenwerking tussen de autoriteiten van die lidstaat en die van de uitvaardigende lidstaat wordt voortgezet indien dat nodig is opdat de bestrafte persoon daadwerkelijk over de juiste informatie kan beschikken. Met dat doel zouden de bevoegde autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat de bevoegde autoriteiten van de uitvoerende lidstaat om bijstand kunnen verzoeken, met name indien deze persoon zich op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat bevindt.(36)
IV.    Conclusie
73.      Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging om de prejudiciële vragen van de Sofiyski gradski sad te beantwoorden als volgt:
„Artikel 6 en artikel 7, lid 2, onder g), en lid 3, van kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009,
moeten in die zin worden uitgelegd dat
1)      de op de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat rustende verplichting om de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat te raadplegen voordat zij kan besluiten om een beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd niet te erkennen of niet ten uitvoer te leggen, in het geval van een schriftelijke procedure, betrekking kan hebben op het bestaan van een mogelijkheid voor de bestrafte persoon om krachtens de wetgeving van de uitvaardigende lidstaat tegen die beslissing een rechtsmiddel in te stellen;
2)      wanneer uit de raadpleging van de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat blijkt dat, ten eerste, de beslissing waarbij een geldelijke sanctie is opgelegd, in het geval van een schriftelijke procedure, niet in overeenstemming met de wetgeving van die lidstaat is betekend met vermelding van het recht om een rechtsmiddel in te stellen en van de termijn daarvoor en dat, ten tweede, de bestrafte persoon krachtens de wetgeving van die lidstaat vanaf het tijdstip waarop hij van die beslissing kennis heeft genomen over de mogelijkheid beschikt om alsnog een rechtsmiddel daartegen in te stellen, de bevoegde autoriteit van de uitvoerende lidstaat niet bevoegd is om die beslissing aan de betrokken persoon te betekenen en hem daarbij te informeren over zijn recht om een rechtsmiddel in te stellen en over de termijn daarvoor, en om de procedure voor de erkenning en tenuitvoerlegging van die beslissing op te schorten in afwachting van de uitkomst van een eventueel rechtsmiddel
daartegen.”
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
i      Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.
2      Kaderbesluit van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (PB 2005, L 76, blz. 16).
3      Kaderbesluit van de Raad van 26 februari 2009 (PB 2009, L 81, blz. 24)
(hierna: „kaderbesluit 2005/214”).
4      BGBl. I, 109/2002.
5      Zie artikel 4 van en de bijlage bij kaderbesluit 2005/214.
6      Volgens deze bepaling kan iedere lidstaat zich verzetten tegen de erkenning en tenuitvoerlegging van een beslissing tot oplegging van een geldelijke sanctie indien het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat doet vermoeden dat de grondrechten of de fundamentele rechtsbeginselen, zoals neergelegd in artikel 6 VEU, niet zijn geëerbiedigd. De procedure van artikel 7, lid 3, van dit kaderbesluit is in die situatie van toepassing.
7      Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1). Dit artikel bepaalt dat de lidstaten erop moeten toezien dat uiterlijk op het moment dat het gerecht wordt verzocht een beslissing te nemen over de gegrondheid van de beschuldiging, gedetailleerde informatie wordt verstrekt over de beschuldiging, met inbegrip van de aard en de wettelijke kwalificatie van het strafbare feit, alsmede over de aard van de beweerde betrokkenheid van de beklaagde.
8      Richtlijn
van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB 2016, L 65, blz. 1). Volgens deze bepaling doet artikel 8 van deze richtlijn, dat is gewijd aan het recht op aanwezigheid bij het proces, geen afbreuk aan nationale regels volgens welke procedures of bepaalde fasen daarvan schriftelijk worden gevoerd, mits zulks strookt met het recht op een eerlijk proces.
9      De verwijzende rechter verwijst in dit verband naar het arrest van 5 december 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Erkenning en tenuitvoerlegging van geldelijke sancties) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, punten 31, 33 en 44).
10      Zie artikel 16, lid 4, van de Zakon za priznavane, izpalnenie i izprashtane na aktove za konfiskatsia ili otnemane i reshenia za nalagane na finansovi sanktsii (wet inzake de erkenning, tenuitvoerlegging en toezending van confiscatiebeslissingen en beslissingen betreffende de oplegging van geldelijke sancties) (DV nr. 15 van 23 februari 2010)
(hierna: „erkenningswet”).
11      Zie artikel 16, lid 5, van de erkenningswet.
12      Zie artikel 32, lid 3, van de erkenningswet.
13      Zie artikel 32, lid 4, van de erkenningswet.
14      Zie arresten van 22 maart 2017, Tranca e.a. (C‑124/16, C‑188/16 en C‑213/16, EU:C:2017:228, punten 47, 48 en 51), en 14 mei 2020, Staatsanwaltschaft Offenburg (C‑615/18, EU:C:2020:376, punten 60 en 77).
15      Deze rechter verwijst naar de arresten van 15 oktober 2015, Covaci (C‑216/14, EU:C:2015:686, punt 62), en 6 oktober 2021, Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (C‑338/20, EU:C:2021:805, punt 33)
(hierna: „arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty”).
16      In dit verband verwijst de verwijzende rechter naar het arrest van 22 maart 2017, Tranca e.a. (C‑124/16, C‑188/16 en C‑213/16, EU:C:2017:228, punten 47 en 51).
17      Zie met name arrest van 6 oktober 2021, LU (Invordering van verkeersboeten) (C‑136/20, EU:C:2021:804, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak)
[hierna: „arrest LU (Invordering van verkeersboeten)”].
18      Zie met name arrest LU (Invordering van verkeersboeten) (punt 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
19      Zie met name arresten LU (Invordering van verkeersboeten) (punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
20      Zie met name arresten LU (Invordering van verkeersboeten) (punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
21      Zie met name arresten LU (Invordering van verkeersboeten) (punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22      Zie met name arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
23      Zie met name arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
24      Zie arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 30).
25      Zie arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 32).
26      Zie met name arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
27      Zie met name arrest Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
28      Zie in die zin arrest van 5 december 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Erkenning en tenuitvoerlegging van geldelijke sancties) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, punt 42).
29      Zie met name arrest LU (Invordering van verkeersboeten) (punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30      Cursivering van mij.
31      Zie naar analogie arrest van 11 maart 2020, SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat) (C‑314/18, EU:C:2020:191, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
32      In rubriek g), punt 1, van het in artikel 4 van kaderbesluit 2005/214 bedoelde certificaat moet de bevoegde autoriteit van de uitvaardigende lidstaat de datum vermelden waarop de beslissing tot oplegging van de geldelijke sanctie onherroepelijk is geworden. In rubriek h), punt 1, onder a), van dit certificaat moet deze autoriteit het vakje aankruisen waaruit blijkt dat deze beslissing een onherroepelijke beslissing is.
33      Zie naar analogie arrest van 7 juli 2016, Lebek (C‑70/15, EU:C:2016:524, punt 42).
34      Zie arrest van 5 december 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Erkenning en tenuitvoerlegging van geldelijke sancties) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, punt 43).
35      In dergelijke omstandigheden moet worden overwogen of de uitvaardigende lidstaat kan verzoeken om beëindiging van de tenuitvoerlegging op grond van artikel 12 van kaderbesluit 2005/214.
36      De Commissie wijst in dit verband op de mogelijkheid voor de bevoegde autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat om een verzoek om rechtshulp in te dienen op grond van artikel 5 van de Overeenkomst betreffende de wederzijdse rechtshulp in strafzaken tussen de lidstaten van de Europese Unie, die overeenkomstig artikel 34 van het [VEU] is vastgesteld bij akte van de Raad van 29 mei 2000 (PB 2000, C 197, blz. 3).