62020CO0504
BESCHIKKING VAN HET HOF (Achtste kamer)
14 april 2021 (
*1
)
„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie – Bestrijding van fraude – Bijeenkomsten van de Europese Raad – Meerjarig financieel kader – Verzoek om een vertegenwoordiger van de Tsjechische Republiek uit te sluiten wegens een vermeend belangenconflict – Antwoord waaruit duidelijk blijkt dat bevoegdheid daartoe ontbreekt – Beroep wegens nalaten – Vermeend niet-handelen van de Europese Raad – Niet-ontvankelijkheid – Standpuntbepaling – Procesbevoegdheid – Procesbelang”
In zaak C‑504/20 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 28 september 2020,
Lukáš Wagenknecht, wonende te Pardubice (Tsjechië), vertegenwoordigd door A. Koller, advokátka,
rekwirant,
andere partij in de procedure:
Europese Raad,
verweerder in eerste aanleg,
geeft
HET HOF (Achtste kamer),
samengesteld als volgt: N. Wahl, kamerpresident, F. Biltgen (rapporteur) en J. Passer, rechters,
advocaat-generaal: H. Saugmandsgaard Øe,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
Met zijn hogere voorziening verzoekt Lukáš Wagenknecht om vernietiging van ten eerste de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 17 juli 2020, Wagenknecht/Europese Raad (T‑715/19, EU:T:2020:340; hierna: „bestreden beschikking”), waarbij het Gerecht het door hem krachtens artikel 265 VWEU ingestelde beroep wegens nalaten, strekkende tot vaststelling dat de Europese Raad op onwettige wijze had nagelaten een besluit te nemen naar aanleiding van zijn verzoek om de premier van de Tsjechische Republiek, Andrej Babiš, uit te sluiten van de bijeenkomst van de Europese Raad van 20 juni 2019 en van toekomstige bijeenkomsten betreffende de onderhandelingen over financiële vooruitzichten wegens zijn vermeende belangenconflict, niet-ontvankelijk en hoe dan ook kennelijk rechtens ongegrond heeft verklaard, en ten tweede de beschikking van de president van het Gerecht van 23 juli 2020, Wagenknecht/Europese Raad (T‑715/19 R, niet gepubliceerd, EU:T:2020:358; hierna: „beschikking in kort geding”), waarbij is geoordeeld dat niet meer hoefde te worden beslist op zijn verzoek om voorlopige maatregelen krachtens artikel 279 VWEU.
Voorgeschiedenis van het geding
2
Voor de onderhavige hogere voorziening kan de voorgeschiedenis van het geding, zoals weergegeven in de punten 1 tot en met 3 van de bestreden beschikking, als volgt worden samengevat.
3
Bij brief van 5 juni 2019, die op 10 juni 2019 is binnengekomen bij de Europese Raad, heeft rekwirant, lid van de Senát Parlamentu České republiky (senaat van de Tsjechische Republiek), de Europese Raad verzocht om de premier van de Tsjechische Republiek uit te sluiten van de bijeenkomst van de Europese Raad van 20 juni 2019 en van toekomstige bijeenkomsten betreffende de onderhandelingen over financiële vooruitzichten [meerjarig financieel kader (MFK) 2021-2027] (hierna: „uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019”), vanwege een vermeend belangenconflict van deze vertegenwoordiger van de Tsjechische Republiek door persoonlijke en familiale belangen in ondernemingen van de groep Agrofert, die met name actief is in de voedingsmiddelensector.
4
Op 24 juni 2019 heeft de Europese Raad geantwoord op deze brief. Hij heeft aangegeven geen standpunt in te nemen over de inhoud van de beweringen van rekwirant, heeft hem verzekerd dat de Europese Raad groot belang hecht aan bestrijding van fraude en andere illegale activiteiten die de financiële belangen van de Europese Unie schaden, en heeft uiteengezet dat in artikel 15, lid 2, VEU de samenstelling van de Europese Raad is vastgelegd, waarbij dit artikel bepaalt dat de Europese Raad „bestaat uit de staatshoofden en regeringsleiders van de lidstaten, zijn voorzitter en de voorzitter van de [Europese] Commissie”, zodat deze samenstelling dus niet kan worden gewijzigd, aangezien de Verdragen geen bepaling bevatten die voorziet in de mogelijkheid van een dergelijke wijziging. Voorts heeft de Europese Raad uiteengezet dat de vraag welke persoon, het staatshoofd of de regeringsleider, elke lidstaat van de Unie dient te vertegenwoordigen uitsluitend onder het nationale grondwettelijke recht valt, en dat het dus niet aan de Europese Raad of zijn voorzitter is om te beoordelen wie de vertegenwoordiger van elke lidstaat binnen deze instelling moet zijn, noch om te besluiten of het staatshoofd dan wel de regeringsleider uitgenodigd moet worden voor de verschillende bijeenkomsten van de Europese Raad.
5
Op 2 juli 2019 heeft rekwirant zich per e-mail tot de Europese Raad gewend en de secretaris-generaal van deze instelling om opheldering gevraagd naar aanleiding van het antwoord dat hem op 24 juni daaraan voorafgaand was gegeven. Die e‑mail is niet beantwoord.
Beroep bij het Gerecht, bestreden beschikking en beschikking in kort geding
6
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 oktober 2019, heeft rekwirant krachtens artikel 265 VWEU beroep ingesteld tot vaststelling van een nalaten van de Europese Raad, omdat deze instelling op onwettige wijze zou hebben nagelaten een besluit te nemen in antwoord op de uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019.
7
Op 19 maart 2020 heeft de Europese Raad krachtens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen waarmee hij het Gerecht heeft verzocht het beroep kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren en rekwirant te verwijzen in de kosten.
8
Bij op 27 mei 2020 ter griffie van het Gerecht neergelegde afzonderlijke akte heeft rekwirant krachtens artikel 279 VWEU de president van het Gerecht verzocht een voorlopige maatregel te gelasten die er in wezen in bestond dat in de conclusies van de Europese Raad een verklaring zou worden opgenomen dat het elke rechtspersoon die banden heeft met de premier van de Tsjechische Republiek verboden is om fondsen te ontvangen in het kader van het MFK 2021-2027.
9
Bij de bestreden beschikking, die is gewezen op grond van de artikelen 126 en 130 van zijn Reglement voor de procesvoering, heeft het Gerecht het beroep niet-ontvankelijk verklaard na in de punten 25 tot en met 27 van die beschikking te hebben geoordeeld dat rekwirant procesbelang noch procesbevoegdheid had en in de punten 28 tot en met 33 ervan te hebben geoordeeld dat de Europese Raad in zijn brief van 24 juni 2019 een standpunt had ingenomen over de uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019. Het Gerecht heeft het evenwel opportuun geacht om in de punten 34 tot en met 38 van de bestreden beschikking het beroep tevens ten gronde te onderzoeken, waarna het dit beroep hoe dan ook kennelijk rechtens ongegrond heeft verklaard.
10
Bij beschikking in kort geding heeft de president van het Gerecht geoordeeld dat op het verzoek om een voorlopige maatregel niet meer hoefde te worden beslist.
Conclusies van rekwirant voor het Hof
11
Met zijn hogere voorziening verzoekt rekwirant het Hof:
–
de bestreden beschikking te vernietigen;
–
het in eerste aanleg gevorderde toe te wijzen, en
–
de beschikking in kort geding te vernietigen.
Hogere voorziening
12
Volgens artikel 181 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer de hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om deze hogere voorziening geheel of gedeeltelijk bij met redenen omklede beschikking af te wijzen.
13
Deze bepaling dient te worden toegepast met betrekking tot de onderhavige hogere voorziening.
14
Rekwirant voert ter ondersteuning van zijn hogere voorziening vijftien middelen aan: 1) schending van het beginsel van bescherming van het vertrouwen dat de instellingen van de Unie zich rechtmatig gedragen; 2) schending van artikel 130, leden 3 en 7, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht en artikel 6 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”); 3) schending van artikel 265, derde alinea, VWEU juncto artikel 263, vierde alinea, VWEU; 4) schending van artikel 4, lid 2, VEU en de grondwettelijke regels die de lidstaten gemeen hebben; 5) schending van artikel 2 EVRM en artikel 2 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”); 6) schending van artikel 6 EVRM en artikel 47 van het Handvest; 7) schending van artikel 13 VEU; 8) schending van artikel 15, lid 2, VEU; 9) schending van artikel 325, lid 1, VWEU; 10) schending van artikel 61 van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1); 11) tot en met 14) schending van artikel 2 VEU, en 15) schending van het beginsel van juridische voorspelbaarheid wat betreft zijn veroordeling in de kosten.
15
Met het zestiende door hem aangevoerde middel beoogt hij hogere voorziening tegen de beschikking in kort geding in te stellen en een verzoek om voorlopige maatregelen in te dienen.
16
Eerst moet worden ingegaan op het eerste, het derde, het vijfde, het zesde, het elfde en het twaalfde middel, die handelen over de overwegingen van de bestreden beschikking betreffende de ontvankelijkheid van het beroep, en vervolgens op de andere ter onderbouwing van de hogere voorziening aangevoerde middelen.
Eerste middel
17
Het eerste middel is gericht tegen de punten 29 tot en met 33 van de bestreden beschikking, waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat de brief van de Europese Raad van 24 juni 2019 een standpuntbepaling van die instelling vormde ten aanzien van de uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019, zodat het beroep niet voldeed aan de in artikel 265 VWEU neergelegde ontvankelijkheidsvoorwaarden voor een beroep wegens nalaten.
Betoog van rekwirant
18
Rekwirant voert om te beginnen schending aan van het beginsel van bescherming van het vertrouwen dat de Unie-instellingen zich rechtmatig gedragen, doordat het Gerecht in dubbelzinnige bewoordingen te kennen heeft gegeven dat rekwirant er niet op had mogen vertrouwen dat de Europese Raad in overeenstemming met artikel 61 van verordening 2018/1046 en artikel 325 VWEU zou handelen aangezien die instelling in haar brief van 24 juni 2019 op tegenstrijdige wijze had verklaard dat zij haar verplichting om fraude en corruptie te bestrijden wel wilde nakomen maar dat zij niet de bevoegdheid daartoe had.
19
Voorts betoogt rekwirant dat de Europese Raad in zijn brief van 24 juni 2019, die rekwirant een „non-antwoord” noemt, niet zijn verplichting is nagekomen om duidelijk en begrijpelijk te communiceren en dat het geen nut zou hebben gehad om, zoals het Gerecht in punt 32 van de bestreden beschikking heeft aangegeven, een beroep tot nietigverklaring van deze brief in te stellen krachtens artikel 263 VWEU.
Beoordeling door het Hof
20
Zoals uit de rechtspraak van het Hof blijkt, heeft het Gerecht er in de punten 29 tot en met 31 van de bestreden beschikking terecht aan herinnerd dat de in artikel 265 VWEU voor de ontvankelijkheid van een beroep wegens nalaten gestelde voorwaarden niet zijn vervuld wanneer de instelling die tot handelen is uitgenodigd, een standpunt ten aanzien van die uitnodiging heeft ingenomen voordat het beroep is ingesteld (beschikkingen van 8 februari 2018, CBA Spielapparate- und Restaurantbetrieb/Commissie, C‑508/17 P, niet gepubliceerd, EU:C:2018:72, punt 15, en 3 december 2019, WB/Commissie, C‑270/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2019:1038, punt 13) en dat de vaststelling van een andere handeling dan die welke de belanghebbende zou hebben gewenst of noodzakelijk geacht, zoals een naar behoren gemotiveerde weigering om te handelen zoals in de uitnodiging tot handelen wordt gevraagd, een standpuntbepaling vormt die het nalaten beëindigt (zie in die zin arrest van 19 november 2013, Commissie/Raad, C‑196/12, EU:C:2013:753, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
21
Deze laatste vaststelling geldt in het bijzonder wanneer de betrokken instelling wegens het ontbreken van bevoegdheid weigert te handelen zoals in de uitnodiging tot handelen wordt gevraagd (zie in die zin beschikking van 3 december 2019, WB/Commissie, C‑270/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2019:1038, punt 12).
22
Overeenkomstig de in punt 20 van de onderhavige beschikking geciteerde rechtspraak heeft het Gerecht in punt 32 van de bestreden beschikking in wezen geoordeeld dat de brief van de Europese Raad van 24 juni 2019, die verstuurd werd in antwoord op de uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019 en waarin die instelling besloot om geen stappen te ondernemen in de zin zoals aangegeven in die uitnodiging, het nalaten beëindigde, hetgeen ertoe leidde dat het door rekwirant krachtens artikel 265 VWEU ingestelde beroep niet-ontvankelijk werd. Het Gerecht heeft daaraan toegevoegd dat rekwirant tegen die beslissing beroep had kunnen instellen volgens artikel 263 VWEU, op voorwaarde dat hij erin zou slagen het bewijs te leveren dat hij over de vereiste procesbevoegdheid beschikte.
23
Er zij aan herinnerd dat in een standpuntbepaling in de zin van artikel 265, tweede alinea, VWEU het standpunt van de betrokken instelling over de vraag van de verzoeker duidelijk en definitief moet worden vastgesteld, en dat de vraag of het antwoord van die instelling op dat verzoek kan worden aangemerkt als een „standpuntbepaling” die het vermeende nalaten beëindigt, een rechtsvraag is die kan worden opgeworpen in het kader van een hogere voorziening (zie in die zin beschikking van 16 juni 2020, CJ/Hof van Justitie van de Europese Unie, C‑634/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:474, punten 29 en 31 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
24
In casu is het betoog dat rekwirant in zijn eerste middel aanvoert, niet van dien aard dat daarmee de kwalificatie van de brief van de Europese Raad van 24 juni 2019 als „standpuntbepaling” ter discussie komt te staan, en dus evenmin de conclusie van het Gerecht dat het beroep bijgevolg niet-ontvankelijk was.
25
Ten eerste berust het argument dat het Gerecht heeft aangegeven dat rekwirant er niet op had mogen vertrouwen dat de Europese Raad in overeenstemming met artikel 61 van verordening 2018/1046 en artikel 325 VWEU zou handelen, duidelijk op een verkeerd begrip van de bestreden beschikking. Het Gerecht heeft in punt 32 van deze beschikking immers louter geconstateerd dat de Europese Raad in zijn brief van 24 juni 2019 in duidelijke bewoordingen had uitgelegd waarom hij niet kon handelen op de wijze die rekwirant verlangde, zonder daaraan evenwel de conclusie te verbinden die rekwirant tracht toe te schrijven aan de Raad.
26
Voor zover het betoog van rekwirant in die zin moet worden begrepen dat hij het Gerecht verwijt niet te hebben geoordeeld dat die brief tegenstrijdig is gemotiveerd, moet worden vastgesteld dat er duidelijk geen contradictie is tussen enerzijds de verzekering die de Europese Raad daarin geeft dat hij groot belang hecht aan bestrijding van fraude en andere illegale activiteiten die de financiële belangen van de Unie schaden, en anderzijds de weigering door die instelling om te handelen zoals rekwirant van hem verlangt omdat zij daartoe onbevoegd is.
27
Dat betoog is dus kennelijk ongegrond.
28
Wat ten tweede het argument van rekwirant betreft dat de Europese Raad in zijn brief van 24 juni 2019 niet zijn verplichting is nagekomen om duidelijk en begrijpelijk te communiceren, volgt uit artikel 256 VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dat een verzoekschrift in hogere voorziening nauwkeurig moet aangeven tegen welke onderdelen van de beslissing waarvan de vernietiging wordt gevorderd, het is gericht, en de argumenten moet bevatten die specifiek deze vordering staven (arrest van 16 september 2020, BP/FRA, C‑669/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:713, punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29
In casu stelt rekwirant simpelweg iets op zeer algemene wijze, zonder juridisch te motiveren in welke zin de bewoordingen van de Europese Raad in zijn brief van 24 juni 2019 onduidelijk of onbegrijpelijk zouden zijn, en al helemaal niet in welke zin het Gerecht op dit punt blijk zou hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Dit argument moet dan ook kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.
30
Bovendien zij eraan herinnerd dat de vraag welke ontvankelijkheidsvoorwaarden gelden voor een beroep wegens nalaten, verschilt van de vraag of tegen de door de betrokken Unie-instelling vastgestelde handeling die een einde maakte aan haar stilzitten, beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld (zie in die zin beschikking van 16 juni 2020, CJ/Hof van Justitie van de Europese Unie, C‑634/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:474, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Het argument van rekwirant dat het nutteloos zou zijn geweest om tegen die brief van de Europese Raad beroep in te stellen krachtens artikel 263 VWEU, is dus irrelevant.
31
Bijgevolg moet het eerste middel deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond worden verklaard.
Derde, vijfde en twaalfde middel
32
Met zijn derde middel betoogt rekwirant in verband met de punten 25 tot en met 27 van de bestreden beschikking dat het Gerecht met betrekking tot het bewijs van zijn procesbevoegdheid op onrechtmatige wijze twee voorwaarden heeft toegevoegd die niet voorkomen in artikel 265, derde alinea, VWEU juncto artikel 263, vierde alinea, VWEU, en blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te besluiten dat hij procesbevoegdheid noch procesbelang had.
33
Met het vijfde middel voert rekwirant schending aan van artikel 2 EVRM en artikel 2 van het Handvest doordat het Gerecht in punt 39 van de bestreden beschikking heeft geoordeeld dat hij rechtstreeks noch individueel geraakt werd door het beweerde nalaten, ofschoon zijn lichamelijke integriteit in gevaar werd gebracht door de aan hem gerichte uitlatingen van de premier van de Tsjechische Republiek.
34
Met het twaalfde middel richt rekwirant zich tegen de punten 27 en 38 van de bestreden beschikking en voert hij schending aan van de fundamentele waarde van gelijkheid voor de wet zoals deze is verankerd in artikel 2 VEU. Volgens hem volgt uit deze twee punten dat enkel de ontvangers van betalingen die de Unie verricht in het kader van de middelen die worden toegewezen door de lidstaten, bevoegd zouden zijn om de rechtmatigheid daarvan te betwisten.
35
Aldus betwist rekwirant met deze drie middelen in wezen de vaststelling van het Gerecht dat zijn beroep niet-ontvankelijk was omdat hij geen procesbevoegdheid of ‑belang had.
36
Om de in de punten 20 tot en met 31 van de onderhavige beschikking genoemde redenen heeft het Gerecht echter geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat de Europese Raad een standpunt had ingenomen over de uitnodiging tot handelen van 5 juni 2019 voordat dit beroep werd ingesteld. Bijgevolg hoeft niet te worden onderzocht of uit de in het vorige punt vermelde conclusie van het Gerecht een onjuiste rechtsopvatting blijkt. In die omstandigheden heeft deze eventuele fout immers geen belang voor de uitkomst van het geschil of invloed op het dictum van de bestreden beschikking voor zover het beroep daarbij niet-ontvankelijk is verklaard (zie naar analogie arrest van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, punt 74, en beschikking van 25 oktober 2016, VSM Geneesmiddelen/Commissie, C‑637/15 P, niet gepubliceerd, EU:C:2016:812, punten 54 en 55).
37
Bijgevolg moeten het derde, het vijfde en het twaalfde middel als niet ter zake dienend worden afgewezen.
Zesde en elfde middel
38
Met zijn zesde middel voert rekwirant schending aan van artikel 6 EVRM en artikel 47 van het Handvest, en met het elfde middel schending van de in artikel 2 VEU verankerde fundamentele waarde van rechtvaardigheid, doordat het Gerecht zijn beroep om de in de bestreden beschikking genoemde redenen niet-ontvankelijk heeft verklaard.
39
Dienaangaande volstaat het erop te wijzen dat de ontvankelijkheidsregels voor een bij het Hof ingesteld beroep weliswaar moeten worden uitgelegd in het licht van de waarden en de grondrechten van het Unierecht, maar dat deze waarden en grondrechten het systeem van rechterlijke toetsing van de Verdragen, en met name de ontvankelijkheidsregels voor rechtstreekse beroepen bij de Unierechter, niet kunnen wijzigen (zie in die zin arrest van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, punt 97, en beschikking van 8 februari 2018, CBA Spielapparate- und Restaurantbetrieb/Commissie, C‑508/17 P, niet gepubliceerd, EU:C:2018:72, punt 20).
40
Bijgevolg moeten het zesde en het elfde middel kennelijk ongegrond worden verklaard.
Vierde, zevende tot en met tiende, dertiende en veertiende middel
41
Het vierde, het zevende tot en met het tiende, het dertiende en het veertiende middel zijn gericht tegen de overwegingen in de punten 34 tot en met 38 van de bestreden beschikking, die het bij het Gerecht ingestelde beroep ten gronde betreffen.
42
Aangezien uit de punten 20 tot en met 31 van de onderhavige beschikking blijkt dat het Gerecht in punt 39 van de bestreden beschikking terecht heeft geoordeeld dat het ingestelde beroep niet-ontvankelijk was, gaat het daarbij evenwel om overwegingen die ten overvloede zijn geformuleerd.
43
Volgens vaste rechtspraak van het Hof kunnen grieven die in hogere voorziening gericht zijn tegen ten overvloede aangevoerde overwegingen van een beslissing van het Gerecht, niet leiden tot vernietiging van die beslissing, zodat zij niet ter zake dienend zijn (zie in die zin arrest van 12 november 2020, Gollnisch/Parlement, C‑676/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:916, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
44
Bijgevolg dienen het vierde, het zevende tot en met het tiende, het dertiende en het veertiende middel, die gericht zijn tegen de overwegingen van de bestreden beschikking waarin het ging om de vraag of het beroep gegrond was en waarover dus geen uitspraak hoefde te worden gedaan, geen doel en moeten zij worden afgewezen.
Tweede middel
45
Met het tweede middel stelt rekwirant dat het Gerecht artikel 130, leden 3 en 7, van zijn Reglement voor de procesvoering en artikel 6 EVRM heeft geschonden door in de punten 34 tot en met 38 van de bestreden beschikking overwegingen toe te voegen die de gegrondheid van zijn beroep betroffen en die dus in een arrest hadden moeten worden opgenomen.
46
Zoals uit de punten 41 tot en met 43 van de onderhavige beschikking blijkt, is het Gerecht in die punten van de bestreden beschikking echter louter ten overvloede ingegaan op de grond van de zaak.
47
Bijgevolg is het tweede middel irrelevant en moet het worden afgewezen.
Zestiende middel
48
Met zijn zestiende middel beoogt rekwirant hogere voorziening tegen de beschikking in kort geding in te stellen en een verzoek om voorlopige maatregelen in te dienen.
49
Uit de artikelen 39 en 57 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie juncto artikel 160, lid 4, en artikel 190, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof volgt evenwel dat een dergelijke hogere voorziening en een dergelijk verzoek om voorlopige maatregelen moeten worden ingesteld bij afzonderlijke akte.
50
Aangezien dit in casu niet is gebeurd, zijn die hogere voorziening en dat verzoek om voorlopige maatregelen kennelijk niet-ontvankelijk.
Vijftiende middel
51
Met zijn vijftiende middel betoogt rekwirant dat het Gerecht het beginsel van juridische voorspelbaarheid heeft geschonden door hem in de kosten te verwijzen, hoewel het bedrag daarvan niet is aangegeven in de bestreden beschikking en de artikelen 133 tot en met 141 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, die over de kosten handelen, geen materiële regel bevatten om de kosten te bepalen.
52
In dit verband volstaat het eraan te herinneren dat het vaste rechtspraak is dat wanneer alle andere middelen in hogere voorziening zijn afgewezen, de conclusies betreffende de vermeende onregelmatigheid van de beslissing van het Gerecht over de kosten niet-ontvankelijk moeten worden verklaard volgens artikel 58, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat bepaalt dat een hogere voorziening niet uitsluitend betrekking kan hebben op de veroordeling in of het bedrag van de proceskosten (beschikking van 12 januari 2017, Europäischer Tier- und Naturschutz en Giesen/Commissie, C‑343/16 P, niet gepubliceerd, EU:C:2017:10, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
53
Aangezien de andere middelen van de hogere voorziening zijn afgewezen, moet het vijftiende middel kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.
54
Gelet op het voorgaande is de hogere voorziening ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond en moet zij in haar geheel worden afgewezen.
Kosten
55
Volgens artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.
56
Aangezien de onderhavige beschikking is vastgesteld voordat de hogere voorziening is betekend aan de verwerende partij en dus voordat deze kosten heeft kunnen maken, moet worden geoordeeld dat rekwirant zijn eigen kosten zal dragen.
Het Hof (Achtste kamer) beschikt:
1)
De hogere voorziening is ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond en wordt in haar geheel afgewezen.
2)
Lukáš Wagenknecht wordt verwezen in zijn eigen kosten.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Engels.