62024CJ0633
BREITHIÚNAS NA CÚIRTE (an Séú Dlísheomra)
22 Eanáir 2026 (
*1
)
(Tarchur chun réamhrialú – Slándáil shóisialta – Oibrithe imirceacha – Rialachán (CE) Uimh. 883/2004 – Cóir chomhionann – Comhiomlánú tréimhsí – Airteagal 58 – Comhaontú idir an Comhphobal Eorpach agus a Bhallstáit, de pháirt amháin, agus Cónaidhm na hEilvéise, den pháirt eile, maidir le saorghluaiseacht daoine – Sochair mhíchumais – Forlíonadh chun teidlíocht ar an liúntas easláine íosta reachtúil a ráthú – Coinníollacha níos déine maidir le tréimhse ranníocaíochta d’oibrithe a d’fheidhmigh a gceart chun saorghluaiseachta)
I gCás C‑633/24 [Sovisso] (
i
),
IARRAIDH ar réamhrialú de bhun Airteagal 267 CFAE, ón Corte suprema di cassazione (an Chúirt Uachtarach um Achomharc Deiridh, an Iodáil), trí bhreith an 17 Meán Fómhair 2024, a fuarthas ag an gCúirt an 27 Meán Fómhair 2024, sna himeachtaí
F.F.
v
Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS),
tugann AN CHÚIRT (an Séú Dlísheomra),
agus í comhdhéanta mar seo a leanas: I. Ziemele, Uachtarán Dlísheomra, A. Kumin agus S. Gervasoni (Rapóirtéir), Breithiúna,
Abhcóide Ginearálta: D. Spielmann,
Cláraitheoir: A. Calot Escobar,
ag féachaint don nós imeachta i scríbhinn,
tar éis breithniú a dhéanamh ar na barúlacha arna dtíolacadh thar ceann na bpáirtithe seo a leanas:
–
F.F., ag A. Andreoni agus A. Serreti, avvocati,
–
an Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), ag A. Patteri agus S. Preden, avvocati,
–
Rialtas na Seice, ag J. Benešová, M. Smolek agus J. Vláčil, i gcáil Gníomhairí,
–
an Coimisiún Eorpach, ag B.-R. Killmann agus D. Recchia, i gcáil Gníomhairí,
tar éis cinneadh a dhéanamh, i ndiaidh an tAbhcóide Ginearálta a éisteacht, breith a thabhairt ar an gcás gan Tuairim,
an Breithiúnas seo a leanas:
Breithiúnas
1
Baineann an iarraidh ar réamhrialú le léiriú ar Airteagal 58 de Rialachán (CE) Uimh. 883/2004 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2004 maidir le comhordú na gcóras slándála sóisialta (IO 2004 L 166, lch. 1, agus ceartúchán IO 2004 L 200, lch. 1).
2
Rinneadh an iarraidh seo in imeachtaí idir F. F. agus an Istituto nazionale della previdenza sociale (‘INPS’) (an Institiúid Náisiúnta um Shlándáil Shóisialta, an Iodáil) maidir le forlíonadh a íoc chun teidlíocht ar an liúntas easláine íosta reachtúil dá bhforáiltear leis an dlí náisiúnta a ráthú.
An dlí lena mbaineann
Dlí idirnáisiúnta
3
An 21 Meitheamh 1999, thug an Comhphobal Eorpach agus Cónaidhm na hEilvéise seacht gcomhaontú i gcrích, lena n‑áirítear an Comhaontú idir an Comhphobal Eorpach agus a Bhallstáit, de pháirt amháin, agus Cónaidhm na hEilvéise, den pháirt eile, maidir le saorghluaiseacht daoine (IO 2002 L 114, lch. 6), a leasaíodh, inter alia, le Cinneadh Uimh. 1/2012 ón gComhchoiste a bunaíodh leis an gComhaontú idir an Comhphobal Eorpach agus a Bhallstáit, de pháirt amháin, agus Cónaidhm na hEilvéise, den pháirt eile, maidir le saorghluaiseacht daoine an 31 Márta 2012 (IO 2012 L 103, lch. 51) (‘AFMP’).
4
Is mar seo a leanas atá an fhoclaíocht in Airteagal 8 de AFMP, dar teideal ‘Comhordú na gcóras slándála sóisialta’:
‘Rialóidh na Páirtithe Conarthacha comhordú na gcóras slándála sóisialta, i gcomhréir le hIarscríbhinn II, chun an méid seo a leanas, go háirithe, a áirithiú:
[...]
(b) an reachtaíocht is infheidhme a chinneadh;
[...]’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
5
Foráiltear in Airteagal 1 d’Iarscríbhinn II a ghabhann le AFMP, dar teideal ‘Comhordú na gcóras slándála sóisialta’:
‘1.   Comhaontaíonn na Páirtithe Conarthacha gníomhartha dlí an Aontais Eorpaigh dá dtagraítear i Roinn A den Iarscríbhinn seo, arna leasú leis an Iarscríbhinn seo, nó rialacha atá coibhéiseach leo, a chur i bhfeidhm eatarthu féin i réimse chomhordú na gcóras slándála sóisialta.
2.   Meastar go bhfuil feidhm ag na téarmaí “Ballstát/Ballstáit” sna gníomhartha dlí dá dtagraítear i Roinn A den Iarscríbhinn seo, maidir leis an Eilvéis, chomh maith leis na Stáit a chumhdaítear le gníomhartha dlí ábhartha an Aontais.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
6
Áirítear i Roinn A d’Iarscríbhinn II a ghabhann le AFMP, dar teideal ‘Gníomhartha dlíthiúla dá dtagraítear’, inter alia, Rialachán Uimh. 883/2004, a tháinig in ionad Rialachán (CEE) Uimh. 1408/71 ón gComhairle an 14 Meitheamh 1971 maidir le cur i bhfeidhm na scéimeanna slándála sóisialta maidir le daoine fostaithe, daoine féinfhostaithe agus daoine dá dteaghlach atá ag gluaiseacht laistigh den Chomhphobal (IO 1971 L 149, lch. 2).
Dlí an Aontais Eorpaigh
7
Foráiltear le hAirteagal 1 de Rialachán Uimh. 883/2004, dar teideal ‘Sainmhínithe’:
‘Chun críocha an Rialacháin seo:
[...]
(t)
ciallaíonn “tréimhse árachais” tréimhsí ranníocaíochta, fostaíochta nó féinfhostaíochta atá sainithe nó aitheanta mar thréimhsí árachais ag an reachtaíocht faoina chuirtear isteach iad nó faoinar measadh gur cuireadh isteach iad, agus gach tréimhse a ndéileáiltear leo amhlaidh, i gcás ina meastar iad faoin reachtaíocht sin mar choibhéiseach le tréimhsí árachais;
[...]’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
8
Foráiltear le hAirteagal 2(1) den Rialachán sin, dar teideal ‘Na daoine a chumhdaítear’:
‘Beidh feidhm ag an Rialachán seo maidir le náisiúnaigh Ballstáit, daoine gan stát agus dídeanaithe atá ina gcónaí i mBallstát agus atá nó a bhí faoi réir reachtaíocht Ballstáit amháin nó níos mó, chomh maith lena mbaill teaghlaigh agus a marthanóirí.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
9
De réir Airteagal 3 den Rialachán sin, dar teideal ‘Raon feidhme ábhartha’:
‘1.   Beidh feidhm ag an Rialachán seo maidir leis an reachtaíocht ar fad a bhaineann leis na brainsí slándála sóisialta seo a leanas:
[...]
(c) sochair easláine;
[...]’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
10
Is mar seo a leanas atá an fhoclaíocht in Airteagal 4 de Rialachán Uimh. 883/2004, dar teideal ‘Cóir chomhionann’:
‘Mura bhforáiltear a mhalairt faoin Rialachán seo, na daoine a bhfuil feidhm ag an Rialachán seo maidir leo, beidh na sochair chéanna acu agus na hoibleagáidí céanna orthu faoi reachtaíocht aon Bhallstát le náisiúnaigh an Bhallstáit sin.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
11
De réir Airteagal 6 den Rialachán sin, dar teideal ‘Comhiomlánú tréimhsí’:
‘Mura bhforáiltear a mhalairt sa Rialachán seo, institiúid inniúil de chuid Ballstáit a ndéanann a reachtaíocht na coinníollacha seo a leanas:
–
fáil [...] an chirt chun sochar,
[...]
maidir le cur isteach tréimhsí árachais, fostaíochta, féinfhostaíochta nó cónaithe, cuirfear san áireamh, a mhéid is gá, tréimhsí árachais, fostaíochta, féinfhostaíochta nó cónaithe a cuireadh isteach faoi reachtaíocht aon Bhallstáit eile amhail is dá mba thréimhsí iad a cuireadh isteach faoin reachtaíocht a riarann sé.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
12
Foráiltear le hAirteagal 52 den Rialachán sin, dar teideal ‘Dámhachtain sochar’:
‘1.   Ní mór don institiúid inniúil méid an tsochair a ríomh a bheadh dlite:
(a)
faoin reachtaíocht a chuireann sí i bhfeidhm, díreach i gcás inar sásaíodh na coinníollacha um theidlíocht i gcomhair sochar go heisiach faoin dlí náisiúnta (sochar neamhspleách);
(b)
trí mhéid teoiriciúil a ríomh agus méid iarbhír ina dhiaidh sin (sochar pro rata) mar seo a leanas:
(i)
tá méid teoiriciúil an tsochair comhionann leis an sochar a d’fhéadfadh an duine i gceist a éileamh dá mbeadh na tréimhsí árachais agus/nó cónaithe go léir a cuireadh isteach faoi reachtaíocht Stát eile curtha isteach faoin reachtaíocht a chuireann sé i bhfeidhm ar an dáta ar a dheonaíonn sé an sochar. Más amhlaidh, faoin reachtaíocht sin, nach mbraitheann an méid ar fhad na dtréimhsí a chuirtear isteach, ní mór an méid sin a mheas mar an méid teoiriciúil;
(ii)
ríomhfaidh an institiúid inniúil méid iarbhír an tsochair pro rata ansin tríd an gcóimheas a chur i bhfeidhm ar an méid teoiriciúil idir fad na dtréimhsí a chuirtear isteach roimh tharlú an riosca faoin reachtaíocht a chuireann sí i bhfeidhm agus fad iomlán na dtréimhsí a chuirtear isteach roimh tharlú an riosca faoi reachtaíocht na Stát go léir lena mbaineann.
[...]
3.   Beidh an duine i gceist i dteideal an ceann is airde de na méideanna arna ríomh i gcomhréir le pointí (a) agus (b) de mhír 1 a fháil ó institiúid inniúil gach Stáit.
[...]’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
13
Is mar seo atá foclaíocht Airteagal 58 den Rialachán sin, dar teideal ‘Dleathacht na próiseála’:
‘1.   Maidir le faighteoir sochar lena mbaineann an Chaibidil seo, ní fhéadfar, sa Stát cónaithe agus a bhfuil sochar iníoctha leis an bhfaighteoir sin faoina reachtaíocht, sochar a sholáthar dó atá níos lú ná an t‑íos-sochar arna shocrú leis an reachtaíocht sin le haghaidh tréimhse árachais nó tréimhse cónaithe atá comhionann leis na tréimhsí eile a thógtar san áireamh don íocaíocht i gcomhréir leis an gCaibidil seo.
2.   Íocfaidh institiúid inniúil an Stáit sin iad i gcaitheamh a dtréimhse cónaithe ar a chríoch forlíonadh is ionann agus an difríocht idir iomlán na sochar atá dlite faoin gCaibidil seo agus méid an tsochair íosta.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
Dlí na hIodáile
Dlí Uimh. 153/69
14
Foráiltear le hAirteagal 8 de legge n. 153 – Revisione degli ordinamenti pensionistici e norma in materia di sicurezza sociale (Dlí Uimh. 153 maidir le hathbhreithniú ar scéimeanna pinsin agus ar rialacha slándála sóisialta) an 30 Aibreán 1969 (GURI Uimh. 111 an 30 Aibreán 1969; ‘Dlí Uimh. 153/69’), a thagann faoin gceannteideal ‘Feabhas a chur ar choinníollacha pinsin’, i mír 2 de, go bhfuil náisiúnaigh na hIodáile, i gcás comhiomlánú tréimhsí árachais agus ranníocaíochtaí dá bhforáiltear le comhaontuithe nó coinbhinsiúin árachais shóisialta idirnáisiúnta, i dteideal a bpinsean easláine a bheith forlíonta le híosmhéid míosúil, ar choinníoll go gcruthaíonn siad go bhfuil ranníocaíochtaí íoctha acu ar feadh 10 mbliana ar a laghad faoi chonradh fostaíochta san Iodáil.
Dlí Uimh. 222/84
15
Foráiltear le hAirteagal 1 (3) de legge n. 222 – Revisione della disciplina della invalidità pensionabile (Dlí Uimh. 222, maidir le hathbhreithniú ar na rialacha maidir le pinsin easláine) an 12 Meitheamh 1984 (GURI Uimh. 165 an 16 Meitheamh 1984; ‘Dlí Uimh. 222/84’):
‘Déanfar an liúntas easláine dá bhforáiltear san Airteagal seo a ríomh i gcomhréir leis na rialacha atá i bhfeidhm sa scéim éigeantach ghinearálta maidir le hárachas easláine, seanaoise agus marthanóirí le haghaidh daoine fostaithe nó le comhlachtaí bainistíochta speisialta le haghaidh daoine féinfhostaithe. I gcás inar lú an liúntas ná tuarastal íosta na gcomhlachtaí bainistíochta faoi seach, déanfar é a fhorlíonadh, laistigh d’uasteorainn an tuarastail íosta, le méid is iníoctha ag an gciste sóisialta atá cothrom le méid an phinsin shóisialta dá dtagraítear in Airteagal 26 de [Dlí Uimh. 153/69], arna leasú agus arna fhorlíonadh ina dhiaidh sin. ’
16
Foráiltear le hAirteagal 4(1) de Dhlí Uimh. 222/84, chun críocha an teidlíocht ar an liúntas easláine agus ar an bpinsean easláine dá dtagraítear in Airteagail 1 agus 2 den Dlí sin a fháil, nach mór don duine lena mbaineann 5 bliana de ranníocaíochtaí árachais a chruthú san iomlán, lena n‑áirítear 3 bliana de ranníocaíochtaí le linn na 5 bliana roimh an iarratas riaracháin.
Dlí Uimh. 335/1995
17
Is mar seo a leanas atá an fhoclaíocht in Airteagal 1(16) de legge n. 335 – Riforma del sistema pensionistico obbligatorio e complementare (Dlí Uimh. 335, maidir le hathchóiriú chóras na bpinsean éigeantach agus forlíontach) an 8 Lúnasa 1995 (GURI Uimh. 190 an 16 Lúnasa 1995, Gnáthfhorlíonadh Uimh. 101; ‘Dlí Uimh. 335/1995’):
‘Níl feidhm ag na forálacha a bhaineann leis an bhforlíonadh chun an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach maidir le pinsin a thagann go heisiach faoin gcóras ranníocach [is é sin le rá, na pinsin sin a chomhfhreagraíonn do thréimhsí ranníocaíochta a cuireadh isteach an 1 Eanáir 1996 nó dá éis].’
Foraithne Uimh. 577/1992
18
Foráiltear le hAirteagal 3(1) de decreto ministeriale n. 577 – Regolamento recante norme sui trattamenti pensionistici per attività svolte all’estero e per i residenti all’estero (Foraithne Aireachta Uimh. 577 – Rialachán maidir le forálacha lena gcothromaítear sochair scoir d’oibrithe atá fostaithe thar lear agus do chónaitheoirí thar lear) an 30 Nollaig 1992 (GURI Uimh. 116 an 20 Bealtaine 1993, dá ngairtear ‘Foraithne Uimh. 577/1992’ anseo feasta):
‘I gcás ina mbeidh an ceart faighte ag an bpinsinéir atá ina chónaí san Iodáil faoi chomhiomlánú na dtréimhsí árachais agus ranníocaíochta dá bhforáiltear i rialacháin Chomhphobal Eacnamaíochta na hEorpa nó i gcomhaontuithe idirnáisiúnta slándála sóisialta lena mbunaítear an oibleagáid ar institiúid na tíre cónaithe an méid íosta sochair a leagtar síos leis an dlí náisiúnta a ráthú, deonófar an méid sin, faoi réir chomhlíonadh na gcoinníollacha eile, fiú mura gcomhlíontar an ceanglas [a bhaineann le híostréimhse ranníocaíochta bliain amháin ar a laghad san Iodáil].’
An díospóid sna príomhimeachtaí, an cheist a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú agus an nós imeachta os comhair na Cúirte Breithiúnais
19
D’íoc an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí, a bhfuil cónaí air san Iodáil, ranníocaíochtaí slándála sóisialta san Eilvéis ó 1991 go 1994 agus ansin san Iodáil idir an 1 Aibreán 2002 agus an 31 Márta 2012. Cuireadh ranníocaíochtaí slándála sóisialta i leith a chuntais san Iodáil freisin le haghaidh tréimhse dífhostaíochta in 2012 agus 2013.
20
Chuir an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí roinnt iarratas isteach chuig an INPS chun liúntas easláine a fháil a bheadh comhréireach leis na ranníocaíochtaí slándála sóisialta a íocadh san Iodáil, mar aon le forlíonadh ar an liúntas sin, a bhí beartaithe chun an sochar dlíthiúil íosta dá bhforáiltear faoin dlí náisiúnta a ráthú. Diúltaíodh dá iarratais ar an bhforas, go bunúsach, nár chomhlíon sé na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 4 de Dhlí Uimh. 222/84. Mheas an INPS gur duine árachaithe a bhí san iarratasóir sna príomhimeachtaí a raibh ranníocaíochtaí déanta aige le slándáil shóisialta ó 1996 i leith, rud a thagann faoi raon feidhme Airteagal 1(16) de Dhlí Uimh. 335/1995, agus dá bhrí sin nach raibh sé incháilithe le haghaidh liúntas easláine ach amháin faoin scéim ‘ranníocach’, faoinar eisiadh, faoin bhforáil seo, íocaíocht fhorlíonta chun an sochar íosta reachtúil a ráthú. Luaitear sna barúlacha a cuireadh faoi bhráid na Cúirte nár tháinig INPS ar an eolas ach go déanach faoi na tréimhsí ranníocaíochta a chuir an t‑iarratasóir i gcrích san Eilvéis roimh 1996, rud a d’fhág nach raibh sé cumhdaithe leis an eisiamh sin.
21
Tar éis don chomhlacht sin a éilimh a dhiúltú, thug an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí caingean os comhair an Tribunale di Torino (Cúirt Thurin, an Iodáil), a chinn go raibh a chás faoi raon feidhme Airteagal 8(2) de Dhlí Uimh. 153/69 agus a chinn nár chomhlíon sé na coinníollacha a leagtar síos sa fhoráil sin le haghaidh teidlíochta don fhorlíonadh a éilíodh. De réir na forála sin, i gcás ina gcuirtear tréimhsí ranníocaíochta san Iodáil agus thar lear le chéile, ní mór don duine lena mbaineann a chruthú gur ranníocaigh siad ar feadh 10 mbliana ar a laghad faoi chonradh fostaíochta san Iodáil. Ós rud é nár íoc an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí ach 260 seachtain san Iodáil, rud a fhreagraíonn do 5 bliana de ranníocaíochtaí, rialaigh an Tribunale di Torino (Cúirt Thurin) nár comhlíonadh an coinníoll seo agus nach raibh an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí i dteideal íocaíocht fhorlíonta a bhí beartaithe chun an t‑íosmhéid dlíthiúil dá bhforáiltear faoin dlí náisiúnta a ráthú, fiú agus na ranníocaíochtaí a d’íoc sé san Eilvéis roimh 1996 á gcur san áireamh.
22
Rinne an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí achomharc i gcoinne bhreithiúnas an Tribunale di Torino (Cúirt Thurin) os comhair Corte d’appello di Torino (an Chúirt Achomhairc, Torino), a sheas leis an mbreithiúnas sin. Mheas an chúirt dheireanach nach raibh an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí i dteideal an fhorlíonadh ar an liúntas easláine chun an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach, ós rud é gur críochnaíodh a chuid tréimhsí ranníocaíochta go léir san Iodáil tar éis an 31 Nollaig 1995, is é sin le rá, faoin scéim ranníocach, ina n‑eisiatar teideal chun an fhorlíonadh chun an t‑íosmhéid reachtúil sin a bhaint amach le hAirteagal 1(16) de Dhlí Uimh. 335/1995. De réir an Corte d’appello di Torino (an Chúirt Achomhairc, Torino), ní raibh an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí i dteideal an fhorlíonta sin faoi Airteagal 8(2) de Dhlí Uimh. 153/69, a cheanglaíonn 10 mbliana de ranníocaíochtaí san Iodáil, ar an mbonn nach bhféadfadh sé ach 5 bliana de ranníocaíochtaí sa Bhallstát sin a chruthú. Ar deireadh, chinn sé nach raibh an duine lena mbaineann incháilithe do shochar i gcomhréir leis na ranníocaíochtaí a d’íoc sé san Eilvéis agus san Iodáil, ar bhonn Airteagal 52(3) de Rialachán Uimh. 883/2004.
23
Rinne an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí achomharc ar phointe dlí i gcoinne bhreithiúnas an Corte d’appello di Torino (an Chúirt Achomhairc, Turin) os comhair an Corte suprema di cassazione (an Chúirt Uachtarach um Achomharc Deiridh, an Iodáil), arb í an chúirt a rinne an tarchur í. Cuireann an chúirt sin ceist an bhfuil reachtaíocht na hIodáile ag cloí le hAirteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004 agus le prionsabal na saoirse gluaiseachta d’oibrithe sa mhéid is, i gcás daoine nár chríochnaigh a dtréimhsí ranníocaíochta go léir san Iodáil, go gcuireann an ceart sin íocaíocht an fhorlíonta atá beartaithe chun an t‑íosmhéid dlíthiúil dá bhforáiltear faoin dlí náisiúnta a ráthú faoi réir coinníoll 10 mbliana ranníocaíochtaí san Iodáil, ach féadfaidh daoine a chríochnaigh a dtréimhsí ranníocaíochta go léir san Iodáil, faoi Airteagail 1 agus 4 de Dhlí Uimh. 222/84, an forlíonadh sin a fháil tar éis 5 bliana ranníocaíochtaí amháin, lena n‑áirítear 3 bliana le linn na 5 bliana dheireanacha.
24
Sna himthosca sin, chinn Corte suprema di cassazione (an Chúirt Achomhairc Uachtarach) bac a chur ar na himeachtaí agus an cheist seo a leanas a tharchur chuig an gCúirt le haghaidh réamhrialú:
‘An gcuirtear cosc le reachtaíocht [AE], go háirithe Airteagal 58 de Rialachán [CE] Uimh. 883/2004 (2), ar reachtaíocht náisiúnta lena ndéantar, i gcás iarratais ar chomhiomlánú ranníocaíochtaí a fabhraíodh i Stáit éagsúla an Aontais Eorpaigh, comhghaol idir íosmhéid an ghnáthliúntais easláine agus an ceanglas ranníocaíochta de dheich mbliana arna bhfaibhriú san Iodáil, de bhun Airteagal 8 (2) de legge n. 153/69 (Dlí Uimh. 153/69), i gcomparáid leo siúd a bhfuil a ranníocaíochtaí go léir fabhraithe san Iodáil, dá ndeonaítear an chóireáil íosta gan ach 5 bliana de ranníocaíochtaí (3 cinn le 5 bliana anuas), de bhun Airteagail 1 agus 4 de legge n. 222/84 (Dlí Uimh. 222/84)?’
25
An 24 Meitheamh 2025, sheol an Chúirt iarraidh ar shoiléiriú chuig an gcúirt a rinne an tarchur ar bhonn Airteagal 101(1) dá Rialacha Nós Imeachta, chun a fháil amach, i bhfianaise an léirithe ar an dlí náisiúnta a chuir INPS ar aghaidh ina bharúlacha, ar choinnigh an díospóid sna príomhimeachtaí a cuspóir agus, más amhlaidh an cás, raon feidhme beacht an dlí náisiúnta, lena n‑áirítear cásdlí an Corte suprema di cassazione (an Chúirt Uachtarach um Achomharc Deiridh). Mar fhreagra ar an iarraidh sin, luaigh an chúirt a rinne an tarchur, trí litir a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 18 Iúil 2025, gur choinnigh an díospóid sna príomhimeachtaí a cuspóir agus bhí sí den tuairim go raibh earráid ag INPS maidir le raon feidhme dhlí na hIodáile agus raon feidhme a cásdlí.
An cheist a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú
Inghlacthacht
26
Gan pléadáil maidir le do-ghlacthacht a ardú go foirmiúil, áitíonn INPS, ina bharúlacha, nach bhfuil aon chuspóir leis an gceist a tharchuirtear ós rud é, de réir an chomhlachta sin, faoi Airteagal 3 d’Fhoraithne Uimh. 577/1992 agus faoin léiriú ar an dlí náisiúnta a eascraíonn as cásdlí na cúirte a rinne an tarchur féin, i gcás ina n‑iomlánaíonn duine árachaithe a bhfuil cónaí air san Iodáil tréimhsí ranníocaíochta san Iodáil agus tréimhsí ranníocaíochta i mBallstát eile, nach gceanglaítear air, chun an forlíonadh ar an liúntas easláine a fháil d’fhonn an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach, coinníoll breise a chomhlíonadh maidir le daoine árachaithe a ranníoc go heisiach san Iodáil.
27
I ndáil leis seo, ba cheart a thabhairt faoi deara, sa nós imeachta dá bhforáiltear in Airteagal 267 den CFAE, go bhfuil sé de dhualgas ar an gCúirt, i gcomhthéacs roinnt an dlínse idir cúirteanna an Aontais agus cúirteanna na mBallstát, an comhthéacs fíorasach agus rialála ina n‑éiríonn na ceisteanna a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú, mar a shainmhíníonn an chúirt tagartha faoina freagracht féin. (breithiúnas an 27 Samhain 2025, Santander Renta Variable España Pensiones, Fondo de Pensiones, C‑525/24, EU:C:2025:922, mír 30 agus an cásdlí dá dtagraítear).
28
Ba cheart a mheabhrú freisin gur faoin gcúirt náisiúnta ar tugadh an díospóid os a comhair agus nach mór di freagracht a ghlacadh as an gcinneadh breithiúnach ina dhiaidh sin, agus fúithi sin amháin, atá sé a chinneadh, i bhfianaise imthosca sonracha an cháis, an gá atá le réamhrialú ionas go mbeidh sí in ann a breithiúnas a thabhairt agus ábharthacht na gceisteanna a chuirfidh sí faoi bhráid na Cúirte araon, a bhfuil toimhde ábharthachta acu. Dá bhrí sin, i gcás ina mbaineann an cheist a tharchuirtear le léiriú nó bailíocht rialach de chuid dhlí an Aontais, tá an Chúirt faoi cheangal, i bprionsabal, rialú a thabhairt, ach amháin más léir nach bhfuil baint ar bith ag an léiriú atá á lorg le fíorais iarbhír nó cuspóir na díospóide sna príomhimeachtaí, más fadhb de chineál hipitéiseach í, nó mura bhfuil an t‑ábhar fíorasach nó dlíthiúil is gá ag an gCúirt chun freagra úsáideach a thabhairt ar an gceist sin (breithiúnas an 24 Meitheamh 2025, GR REAL, C‑351/23, EU:C:2025:474, mír 45).
29
Sa chás seo, mar fhreagra ar an iarraidh ar shoiléiriú a sheol an Chúirt Bhreithiúnais chuig an gcúirt a rinne an tarchur, tugann an chúirt sin dá haire nach bhfreagraíonn an léiriú ar an dlí náisiúnta a chuir INPS ar aghaidh ina bharúlacha os comhair na Cúirte Breithiúnais don léiriú a chosain an comhlacht sin roimhe sin. Sonraíonn sí go gcoinníonn an díospóid sna príomhimeachtaí a cuspóir, ós rud é nár deonaíodh iarraidh F. F. Measann sí go bhfuil an léiriú ar na forálacha náisiúnta, go háirithe Airteagal 3 d’Fhoraithne Uimh. 577/1992, agus ar chásdlí an Corte suprema di cassazione (an Chúirt Uachtarach um Achomharc Deiridh), a chuir INPS ar aghaidh ina bharúlacha os comhair na Cúirte, mícheart.
30
I bhfianaise na soiléirithe a chuir an chúirt a rinne an tarchur ar fáil ar an gcaoi sin, ní léir nach bhfuil aon chuspóir leis an gceist a tarchuireadh agus, dá bhrí sin, go bhfuil sí hipitéiseach, de réir bhrí an chásdlí dá dtagraítear i mír 28 den bhreithiúnas seo.
31
Dá bhrí sin, tá an cheist a tharchuirtear inghlactha.
Substaint
32
Ba cheart a thabhairt faoi deara ag an tús go bhforáiltear le AFMP agus, go sonrach, le hAirteagal 8 de agus le hIarscríbhinn II a ghabhann leis go mbeidh feidhm ag Rialachán Uimh. 883/2004 i gcásanna a bhaineann le Ballstáit an Aontais agus le Cónaidhm na hEilvéise, ós rud é nach mór, chun críocha chur i bhfeidhm an Rialacháin sin, caitheamh le Cónaidhm na hEilvéise ar an mbealach céanna le Ballstát (féach, chuige sin, breithiúnas an 15 Márta 2018, Blanco Marqués, C‑431/16, EU:C:2018:189, mír 37 agus an cásdlí dá dtagraítear).
33
Is léir ón iarraidh ar réamhrialú go bhfuil an chúirt a rinne an tarchur in amhras an bhfuil na coinníollacha a cheanglaítear le reachtaíocht na hIodáile chun forlíonadh a fháil atá beartaithe chun teidlíocht ar íosmhéid liúntais easláine a ráthú contrártha do dhlí an Aontais a mhéid a chuirtear cosc leo ar thréimhsí ranníocaíochta i mBallstát eile a chur san áireamh amhail is gur cuireadh san áireamh iad san Iodáil. Dá bhrí sin, ní mór a thuiscint go mbaineann an cheist a tharchuirtear ní hamháin le hAirteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, dá dtagraítear sa cheist a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú, ach freisin le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin, a bhaineann, faoi seach, le prionsabail na córa comhionainne agus an chomhiomlánaithe tréimhsí.
34
Dá bhrí sin, ní mór a mheas, lena ceist, go bhfiafraíonn an chúirt a rinne an tarchur, go bunúsach, an gá Airteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, arna léamh i gcomhar le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin, a léiriú sa chaoi go gcuirtear cosc leis ar reachtaíocht Ballstáit faoina bhfuil íocaíocht forlíonta atá beartaithe chun teidlíocht ar íosmhéid liúntais easláine a ráthú faoi réir tréimhse ranníocaíochta deich mbliana sa Bhallstát sin do dhaoine árachaithe a rinne ranníocaíocht i mBallstáit eile, cé, i gcás na ndaoine sin a rinne ranníocaíocht eisiach sa Bhallstát sin, go bhfuil íocaíocht an fhorlíonaidh sin faoi réir tréimhse ranníocaíochta 5 bliana sa Bhallstát sin, a bhfuil 3 bliana di faoi réir tréimhse ranníocaíochta 5 bliana le 5 bliana anuas.
35
Chun freagra úsáideach a thabhairt don chúirt a rinne an tarchur, ní mór a mheabhrú, mar réamhphointe, go gceadaítear le Rialachán Uimh. 883/2004, arb é is cuspóir dó comhordú a áirithiú idir scéimeanna náisiúnta éagsúla, leanúint de na scéimeanna sin agus nach n‑eagraítear comhscéim slándála sóisialta leis. Dá bhrí sin, de réir cásdlí socair, coimeádann na Ballstáit an chumhacht chun a gcórais slándála sóisialta a eagrú (breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 29 agus an cásdlí dá dtagraítear).
36
Dá bhrí sin, in éagmais comhchuibhiú ar leibhéal an Aontais, is faoi reachtaíocht gach Ballstáit atá sé, inter alia, na coinníollacha lena dtugtar teidlíocht ar shochair a chinneadh (breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 30 agus an cásdlí dá dtagraítear).
37
Agus an chumhacht sin á feidhmiú acu, ní mór do na Ballstáit, mar sin féin, dlí an Aontais a chomhlíonadh agus, go háirithe, forálacha Chonradh FAE maidir le saoirse gach saoránaigh den Aontas gluaiseacht agus cónaí ar chríoch na mBallstát (breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 31 agus an cásdlí dá dtagraítear).
38
I ndáil leis sin, ba cheart a chur in iúl nach ráthaítear le Conradh FAE d’oibrí go bhfuil síneadh a ghníomhaíochtaí i níos mó ná Ballstát amháin nó a n‑aistriú chuig Ballstát eile neodrach maidir le slándáil shóisialta. I bhfianaise na n‑éagothromaíochtaí i reachtaíocht slándála sóisialta na mBallstát, d’fhéadfadh síneadh nó aistriú den sórt sin, ag brath ar na himthosca, a bheith ina bhuntáiste nó ina mhíbhuntáiste a bheag nó a mhór don oibrí ó thaobh cosaint shóisialta de. Dá bhrí sin, go háirithe, fiú i gcás nach bhfuil a cur i bhfeidhm chomh fabhrach céanna, leanann reachtaíocht den sórt sin de bheith comhsheasmhach le hAirteagail 45 agus 48 CFAE mura gcuirtear an t‑oibrí lena mbaineann faoi mhíbhuntáiste i gcomparáid leo siúd a dhéanann a ngníomhaíochtaí uile sa Bhallstát a bhfuil feidhm aige maidir leis (féach, chuige sin, breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 32 agus an cásdlí dá dtagraítear).
39
Dá bhrí sin, dhearbhaigh an Chúirt arís agus arís eile nach mbainfí amach aidhm Airteagal 45 CFAE dá gcaillfeadh oibrithe imirceacha, mar thoradh ar fheidhmiú a gceart chun saorghluaiseachta, buntáistí slándála sóisialta a ráthaítear dóibh le reachtaíocht Ballstáit. D’fhéadfadh iarmhairt den sórt sin oibrithe an Aontais a dhíspreagadh óna gceart chun saorghluaiseachta a fheidhmiú agus, dá bhrí sin, bheadh sí ina bac ar an tsaoirse sin (breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 33 agus an cásdlí dá dtagraítear).
40
Tugtar léiriú sonrach ar na ceanglais a eascraíonn as comhlíonadh phrionsabal na saorghluaiseachta d’oibrithe, i réimse na slándála sóisialta, le Rialachán Uimh. 883/2004, ina sonraítear in Airteagal 4, a bhaineann le prionsabal na córa comhionainne, nach mór caitheamh le daoine a thagann faoi raon feidhme an Rialacháin sin ar an mbealach céanna, faoi reachtaíocht Ballstáit, le náisiúnaigh an Bhallstáit sin.
41
Cuireann prionsabal sin na córa comhionainne cosc ní hamháin ar idirdhealú follasach bunaithe ar náisiúntacht thairbhithe na scéimeanna slándála sóisialta ach freisin ar gach cineál idirdhealaithe ceilte as a n‑eascraíonn, trí chritéir idirdhealaitheacha eile a chur i bhfeidhm, an toradh céanna (breithiúnas an 5 Nollaig 2019, Bocero Torrico agus Bode, C‑398/18 agus C‑428/18, EU:C:2019:1050, mír 40).
42
Dá bhrí sin, maidir le coinníollacha an dlí náisiúnta, cé go bhfuil siad infheidhme gan beann ar náisiúntacht, a dhéanann difear go bunúsach d’oibrithe imirceacha nó dá bhformhór mór, agus coinníollacha a bhfuil feidhm acu gan idirdhealú agus ar féidir le hoibrithe náisiúnta iad a chomhlíonadh ar bhealach níos éasca ná oibrithe imirceacha nó a d’fhéadfadh oibriú, go háirithe, chun aimhleasa na n‑oibrithe sin, ní mór a mheas go bhfuil siad idirdhealaitheach go hindíreach (breithiúnas an 5 Nollaig 2019, Bocero Torrico agus Bode, C‑398/18 agus C‑428/18, EU:C:2019:1050, mír 41).
43
Foráiltear le hAirteagal 6 de Rialachán Uimh. 883/2004, maidir le prionsabal an chomhshuimithe tréimhsí, mura bhforáiltear a mhalairt sa Rialachán sin, go gcuirfidh institiúid inniúil Ballstáit a gcuireann a reachtaíocht ‘fáil […] an chirt chun sochar […] faoi réir tréimhsí árachais, fostaíochta, féinfhostaíochta nó cónaithe a bheith curtha i gcrích, go gcuirfidh sí san áireamh, a mhéid is gá, tréimhsí árachais, fostaíochta, féinfhostaíochta nó cónaithe a cuireadh isteach faoi reachtaíocht aon Bhallstáit eile, amhail is dá mba thréimhsí iad a cuireadh isteach faoin reachtaíocht a riarann sí’.
44
Ar deireadh, faoi Airteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, ní fhéadfaidh faighteoir sochair easláine méid níos ísle sochar a fháil ná an sochar íosta arna shocrú ag an mBallstát cónaithe. Ní mór don Bhallstát deireanach sin, i gcás inarb iomchuí, forlíonadh a íoc leis arb ionann é agus an difríocht idir suim na sochar dlite agus méid an tsochair íosta sin.
45
Leanann sé ó mhíreanna 40 go 44 den bhreithiúnas seo go gcuirtear cosc le hAirteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, arna léamh i gcomhar le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin, ar fhorlíonadh den sórt sin a íoc i gcomhréir le rialacha a fhágann go gcaitear le hoibrithe a d’fheidhmigh a saoirse gluaiseachta laistigh de chríoch an Aontais Eorpaigh le níos lú fabhair ná oibrithe nár fheidhmigh an tsaoirse sin, ós rud é nár chuir siad san áireamh tréimhsí ranníocaíochta faoi reachtaíocht Ballstát eile ar an mbealach céanna agus a chaithfí leo faoi reachtaíocht Bhallstát na hinstitiúide inniúla.
46
Sa chás seo, is léir ón bhfaisnéis atá os comhair na Cúirte gur íoc an t‑iarratasóir sna príomhimeachtaí, a rinne iarratas ar fhorlíonadh ar an liúntas easláine chun an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach san Iodáil, ranníocaíochtaí i gcríoch Chónaidhm na hEilvéise ó 1991 go 1994, agus ansin ar feadh 260 seachtain san Iodáil idir 2002 agus 2012, arb ionann an tréimhse dheireanach sin agus ranníocaíochtaí 5 bliana. Cuireadh ranníocaíochtaí chun sochair di freisin i leith tréimhsí dífhostaíochta san Iodáil do na blianta 2012 agus 2013.
47
Is léir freisin ón ordú tarchuir, faoin reachtaíocht atá i gceist sna príomhimeachtaí, go bhfuil daoine nach gcumhdaítear go heisiach leis an scéim ‘ranníocach’, is infheidhme maidir le tréimhsí ranníocaíochta a cuireadh isteach ón 1 Eanáir 1996, i dteideal, i gcás ina bhfuil liúntas easláine á fháil acu nach sroicheann a mhéid an t‑íosmhéid reachtúil a leagtar síos leis an reachtaíocht sin, forlíonadh ar an liúntas sin a íoc chun an t‑íosmhéid sin a bhaint amach. Tá teidlíocht ar an bhforlíonadh liúntais easláine faoi réir coinníoll ranníocaíochta 5 bliana, agus 3 bliana díobh sin le linn na 5 bliana deireanacha. Sonraíonn an chúirt a rinne an tarchur, áfach, faoi Airteagal 8(2) de Dhlí Uimh. 153/69, i gcás ina gcomhiomlánaítear tréimhsí árachais agus ranníocaíochtaí dá bhforáiltear i gcomhaontuithe nó i gcoinbhinsiúin árachais shóisialta idirnáisiúnta, nach mór don duine árachaithe tréimhse ranníocaíochta 10 mbliana a chruthú faoi chonradh fostaíochta san Iodáil.
48
Faoi réir fíorú ag an gcúirt a rinne an tarchur, is cosúil, mar sin, go gcuireann dlí na hIodáile oibrithe a d’fheidhmigh a saoirse gluaiseachta faoi réir coinníollacha tréimhse ranníocaíochta níos déine san Iodáil ná na coinníollacha is infheidhme maidir leo siúd nár fheidhmigh an tsaoirse sin. Dealraíonn sé nach gceadaítear leis na rialacha sin, chun an forlíonadh ar an liúntas easláine a fháil chun an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach, tréimhsí ranníocaíochta a cuireadh isteach i mBallstát seachas an Iodáil a chur san áireamh ar an mbealach céanna amhail is dá gcuirfí i gcrích iad sa Bhallstát sin, contrártha le ceanglais Airteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, arna léamh i gcomhar le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin.
49
Ba cheart a mheabhrú freisin, maidir leis na tátail atá le baint as an anailís roimhe seo, de réir chásdlí socair na Cúirte, i gcás ina bhforáiltear leis an dlí náisiúnta, de shárú ar dhlí an Aontais, do chóir éagsúil idir roinnt grúpaí daoine, nach mór caitheamh le baill an ghrúpa faoi mhíbhuntáiste ar an mbealach céanna agus a bheith faoi réir na rialacha céanna leis na daoine eile lena mbaineann. Is iad na rialacha is infheidhme maidir le comhaltaí an ghrúpa i bhfabhar, in éagmais chur i bhfeidhm ceart dhlí an Aontais, an t‑aon chóras tagartha bailí (breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 46 agus an cásdlí dá dtagraítear).
50
Mar is léir ón ordú tarchuir, tá oibrithe nár fheidhmigh a gceart chun saorghluaiseachta agus a chuireann a dtréimhsí árachais go léir i gcrích san Iodáil i dteideal an fhorlíonaidh liúntais easláine d’fhonn an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach má chruthaíonn siad gur ranníoc siad ar feadh 5 bliana san Iodáil, 3 bliana díobh sin le linn na 5 bliana deireanacha. Dá bhrí sin, is é an creat dlíthiúil sin an córas tagartha bailí, de réir bhrí an chásdlí a luaitear sa mhír roimhe seo (féach, de réir analaí, breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 47).
51
Is fíor gur faoi údaráis náisiúnta inniúla na mBallstát lena mbaineann atá sé a chinneadh cé na bealaí is iomchuí, faoin dlí náisiúnta, chun cóir chomhionann a bhaint amach idir oibrithe imirceacha agus oibrithe neamh-imirceacha. Mar sin féin, ba cheart a thabhairt faoi deara gur féidir an cuspóir seo a bhaint amach, i bprionsabal, trí shochar an fhorlíonta ar an liúntas easláine a dheonú d’oibrithe imirceacha i gcás amhail an ceann atá i gceist sna príomhimeachtaí d’fhonn an t‑íosmhéid reachtúil a bhaint amach faoi na coinníollacha céanna is infheidhme maidir le hoibrithe cónaitheacha (féach, de réir analaí, breithiúnas an 14 Márta 2019, Vester, C‑134/18, EU:C:2019:212, mír 48).
52
I bhfianaise na mbreithnithe go léir roimhe seo, is é an freagra ar an gceist a tharchuirtear ná nach mór Airteagal 58 de Rialachán Uimh. 883/2004, arna léamh i gcomhar le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin, a léiriú sa chaoi go gcuirtear cosc ar reachtaíocht Ballstáit faoina bhfuil íocaíocht forlíonta atá beartaithe chun an méid íosta liúntais easláine a ráthú faoi réir tréimhse ranníocaíochta deich mbliana sa Bhallstát sin, i gcás daoine árachaithe a rinne ranníocaíochtaí i mBallstáit eile, ach, i gcás daoine a rinne ranníocaíochtaí go heisiach sa Bhallstát sin, tá íocaíocht an fhorlíonta sin faoi réir tréimhse ranníocaíochta 5 bliana sa Bhallstát sin, lena n‑áirítear 3 bliana le linn na 5 bliana dheireanacha.
Costais
53
Ós rud é, a mhéid a bhaineann sé leis na páirtithe sna príomhimeachtaí, go bhfuil na himeachtaí mar chéim sa chás os comhair na cúirte a rinne an tarchur, baineann ceist na gcostas leis an gcúirt sin. Níl na costais a tabhaíodh trí bharúlacha a cuireadh faoi bhráid na Cúirte, seachas costais na bpáirtithe sin, inghnóthaithe.
Ar na forais sin, rialaíonn an Chúirt (an Séú Dlísheomra) mar seo a leanas:
Maidir le hAirteagal 58 de Rialachán (CE) Uimh. 883/2004 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an 29 Aibreán 2004 maidir le comhordú na gcóras slándála sóisialta, arna léamh i gcomhar le hAirteagail 4 agus 6 den Rialachán sin,
ní mór léiriú a dhéanamh mar seo a leanas:
cuirtear cosc ar reachtaíocht Ballstáit faoina bhfuil íocaíocht forlíonta atá beartaithe chun an méid íosta liúntais easláine a ráthú faoi réir tréimhse ranníocaíochta deich mbliana sa Bhallstát sin, i gcás daoine árachaithe a rinne ranníocaíochtaí i mBallstáit eile, ach, i gcás daoine a rinne ranníocaíochtaí go heisiach sa Bhallstát sin, tá íocaíocht an fhorlíonta sin faoi réir tréimhse ranníocaíochta 5 bliana sa Bhallstát sin, lena n‑áirítear 3 bliana le linn na 5 bliana dheireanacha.
[Sínithe]
(
*1
)	Teanga an cháis: an Iodáilis.
(
i
)	Is ainm bréige é ainm an cháis seo. Ní fhreagraíonn d’fhíorainm aon pháirtí sna himeachtaí.