ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 9ης
Σεπτεμβρίου 2020 (*)
«Αίτηση για τη χορήγηση αδείας κατασχέσεως εις χείρας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής»
Στην
υπόθεση
C-675/19 SA,
με
αντικείμενο
αίτηση
για τη χορήγηση αδείας κατασχέσεως εις χείρας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία κατατέθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2019,
Ντίνος
Ραμόν,
διαμένων στο Ζύγι (Κύπρος), εκπροσωπούμενος
από
τους
Αχ. Δημητριάδη
και
Χ. Πογιατζή, δικηγόρους,
αιτών,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις S. Delaude και E. Georgieva, καθώς και από τον Θ. Ραμόπουλο,
καθής,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους J.-C. Bonichot, πρόεδρο τμήματος, M. Safjan, L. Bay Larsen, C. Toader (εισηγήτρια) και N. Jääskinen, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: E. Tanchev
γραμματέας: A. Calot Escobar
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Με
την
αίτησή
του, ο
Ντίνος
Ραμόν
ζητεί
από
το
Δικαστήριο
να
του
χορηγήσει
την
άδεια
να
προβεί
σε
κατάσχεση
εις
χείρας
της
Ευρωπαϊκής
Επιτροπής
επί
των
χρηματικών
ποσών
τα οποία
βρίσκονται στην κατοχή της
ως
προενταξιακά
κονδύλια
για
την
προάσπιση
και
την
προώθηση
των
ανθρώπινων
δικαιωμάτων, στο
πλαίσιο
του κανονισμού (ΕΕ) 231/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2014, για τη θέσπιση Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙ) (ΕΕ 2014, L 77, σ. 11, στο εξής: κανονισμός ΜΠΒ
II).
Το νομικό πλαίσιο
Το Πρωτόκολλο περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
2        Το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου αριθ. 7 περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο προσαρτάται στις Συνθήκες ΕΕ, ΛΕΕ και ΕΚΑΕ (στο εξής: πρωτόκολλο περί ασυλιών), ορίζει ότι «[τ]α περιουσιακά στοιχεία και τα στοιχεία ενεργητικού της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης δεν δύναται να αποτελέσουν αντικείμενο οποιουδήποτε αναγκαστικού μέτρου διοικητικής ή δικαστικής αρχής, άνευ αδείας του Δικαστηρίου [της Ευρωπαϊκής Ένωσης]».
Ο κανονισμός ΜΠΒ II
3        Οι αιτιολογικές σκέψεις 2, 6 και 7 του κανονισμού ΜΠΒ
II έχουν ως εξής:
«(2)      Επειδή ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1085/2006 του Συμβουλίου[, της 17ης Ιουλίου 2006, για τη θέσπιση μηχανισμού προενταξιακής βοήθειας (IPA)
(ΕΕ 2006, L 210, σ. 82),] έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 2013 και για να καταστεί αποτελεσματικότερη η εξωτερική δράση της Ένωσης, θα πρέπει να διατηρηθεί ένα πλαίσιο προγραμματισμού και εφαρμογής της εξωτερικής βοήθειας για την περίοδο 2014-2020. [...]
(6)      Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει χορηγήσει το καθεστώς της υποψήφιας χώρας στην Ισλανδία, το Μαυροβούνιο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, την Τουρκία και τη Σερβία. [...]
(7)      [...] Η βοήθεια θα πρέπει κυρίως να εστιάζεται σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής που θα βοηθήσουν τους δικαιούχους του παραρτήματος Ι να ενισχύσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου, να μεταρρυθμίσουν το δικαστικό σύστημα και τη δημόσια διοίκηση, να σέβονται τα θεμελιώδη δικαιώματα και να προωθούν την ισότητα των φύλων, την ανεκτικότητα, την κοινωνική ένταξη και την εξάλειψη των διακρίσεων. [...]»
4        Το άρθρο 2 του κανονισμού ΜΠΒ
II ορίζει τα ακόλουθα:
«Η βοήθεια βάσει του παρόντος κανονισμού επιδιώκει την επίτευξη των ακόλουθων ειδικών στόχων, σύμφωνα με τις ανάγκες εκάστου δικαιούχου του παραρτήματος Ι, καθώς και του επιμέρους θεματολογίου διεύρυνσης.
α)      στήριξη των πολιτικών μεταρρυθμίσεων, μεταξύ άλλων μέσω:
i)      της στήριξης της δημοκρατίας και των θεσμών της, συμπεριλαμβανομένου του ανεξάρτητου και αποτελεσματικού δικαστικού συστήματος, και του κράτους δικαίου, συμπεριλαμβανομένης της εφαρμογής του,
ii)      της
προώθησης
και
προστασίας
των
ανθρώπινων
δικαιωμάτων
και
των
θεμελιωδών
ελευθεριών, του
μεγαλύτερου
σεβασμού
των
δικαιωμάτων
των
ανθρώπων
που
ανήκουν
σε
μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων
των
λεσβιών, των
ομοφυλόφιλων, των
αμφιφυλόφιλων
και
των
διεμφυλικών
και
μεσοφυλικών
προσώπων, καθώς
και
μέσω
της
προάσπισης
της
ισότητας
των
φύλων, της
εξάλειψης
των
διακρίσεων
και
της
ανοχής, καθώς
και
της
ελευθερίας
των
μέσων
ενημέρωσης
και
του
σεβασμού
της
πολιτισμικής
πολυμορφίας,
[...]».
5        Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Η βοήθεια της Ένωσης βάσει του παρόντος κανονισμού υλοποιείται άμεσα, έμμεσα ή με κοινή διαχείριση μέσω προγραμμάτων και μέτρων που αναφέρονται στα άρθρα 2 και 3 του κανονισμού (EΕ) αριθ. 236/2014 [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2014, για τον καθορισμό κοινών κανόνων και διαδικασιών για την εφαρμογή των μηχανισμών χρηματοδότησης της εξωτερικής δράσης της Ένωσης
(ΕΕ 2014, L 77, σ. 95),] και σύμφωνα με τους ειδικούς κανόνες για τη θέσπιση ενιαίων όρων εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, ιδίως όσον αφορά τις δομές και τις διαδικασίες διαχείρισης, που θεσπίζονται από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 13 του παρόντος κανονισμού. Η εφαρμογή έχει κατά κανόνα τη μορφή ετήσιων ή πολυετών, εθνικών προγραμμάτων ή πολυεθνικών προγραμμάτων, καθώς και διασυνοριακών προγραμμάτων συνεργασίας, που καταρτίζονται σύμφωνα με έγγραφα στρατηγικής που αναφέρονται στο άρθρο 6 και συντάσσονται από τους αντιστοίχους δικαιούχους του παραρτήματος Ι του παρόντος κανονισμού και/ή την Επιτροπή, κατά περίπτωση.»
Το ιστορικό της διαφοράς
6        Ο
Ντ. Ραμόν, Κύπριος
υπήκοος, μνημονεύει, στο
δικόγραφο
της
αιτήσεώς
του, απόφαση
του
Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου
των
Δικαιωμάτων
του
Ανθρώπου
της 22ας
Σεπτεμβρίου 2009, Ραμόν
κατά
Τουρκίας
(CE:ECHR:2009:0922JUD002909295), με
την
οποία
το
εν
λόγω
δικαστήριο
διαπίστωσε
την
ύπαρξη
παραβάσεως
του
άρθρου 1 του
Πρωτοκόλλου
αριθ. 1 της
Ευρωπαϊκής
Συμβάσεως
για
την
Προάσπιση
των
Δικαιωμάτων
του
Ανθρώπου
και
των
Θεμελιωδών
Ελευθεριών, η
οποία
υπεγράφη
στη
Ρώμη
στις 4 Νοεμβρίου 1950, και
κάλεσε
τους
διαδίκους
να συμφωνήσουν ως προς το ζήτημα της αποκαταστάσεως της ζημίας που υπέστη ο αιτών.
7        Δεδομένου ότι δεν επιτεύχθηκε συμφωνία, το
Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο
των
Δικαιωμάτων
του
Ανθρώπου
εξέδωσε
νέα
απόφαση
στις 26 Οκτωβρίου 2010, Ραμόν κατά Τουρκίας (CE:ECHR:2010:1026JUD002909295), με την οποία υποχρέωσε την Τουρκική Δημοκρατία να καταβάλει στον νυν αιτούντα ποσό ύψους
450 000 ευρώ, καθώς και ποσό 8 000 ευρώ για τα δικαστικά έξοδα. Οι
δύο
αυτές
αποφάσεις
κατέστησαν
τελεσίδικες, σύμφωνα
με
το
άρθρο 44, παράγραφος 2, της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.
8        Δεδομένου
ότι, κατά
τον
αιτούντα, η
Τουρκική
Δημοκρατία
δεν
έχει καταβάλει κανένα χρηματικό ποσό δυνάμει των εν λόγω αποφάσεων, ο αιτών εκθέτει ότι το οφειλόμενο ποσό ανέρχεται πλέον σε
τουλάχιστον 585 418,74
ευρώ.
9        Ο
Ντ. Ραμόν
επισύναψε
ως
παραρτήματα
στην
αίτηση
που
κατέθεσε
ενώπιον
του
Δικαστηρίου
έγγραφα
που
αποδεικνύουν
ότι, στις 22 Φεβρουαρίου 2019, κατέθεσε
ενώπιον
του
Επαρχιακού
Δικαστηρίου
Αμμοχώστου
(Κύπρος) αίτηση
για
την
έκδοση
προσωρινού διατάγματος μεσεγγυήσεως (Garnishee Order Nisi) εις βάρος της Επιτροπής. Η αίτηση αυτή αφορούσε τα χρηματικά ποσά που βρίσκονται στην κατοχή ή υπό τον έλεγχο της Επιτροπής σύμφωνα με τον κανονισμό ΜΠΒ II, ιδίως με σκοπό την προώθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, και τα οποία προορίζονται ως προενταξιακή βοήθεια προς την Τουρκική Δημοκρατία.
10      Στις 26 Ιουνίου 2019, το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση με την οποία δεχόταν την αίτηση αυτή, υπό την επιφύλαξη της εκ μέρους του Δικαστηρίου άρσεως της ασυλίας της Επιτροπής.
11      Στις 10 Ιουλίου 2019, ο Ντ. Ραμόν επέδωσε στην Επιτροπή την ως άνω ενδιάμεση απόφαση, ζητώντας της να παραιτηθεί οικειοθελώς από την ασυλία της.
12      Με
έγγραφο
της 26ης
Αυγούστου 2019, η
Επιτροπή
απέρριψε, κατ’ ουσίαν, το
αίτημα αυτό.
Αιτήματα των διαδίκων
13      Ο
Ντ. Ραμόν
ζητεί
από
το
Δικαστήριο
να
του
χορηγήσει
την
άδεια
να
προβεί, βάσει
του
άρθρου 1 του
πρωτοκόλλου
περί
ασυλιών, σε
κατάσχεση
εις
χείρας
της
Επιτροπής
επί των
χρηματικών
ποσών
που
θα έπρεπε
να
καταβάλει
η
Ένωση
στην
Τουρκική
Δημοκρατία, να
διατάξει
κάθε μέτρο και/ή
θεραπεία
κρίνει
ορθό
και
δίκαιο
και
να
καταδικάσει
την
Επιτροπή
στα
δικαστικά
έξοδα.
14      Η Επιτροπή ζητεί να απορριφθεί η αίτηση του Ντ. Ραμόν και να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
15      Προς
στήριξη
της
αιτήσεώς
του, ο
αιτών
υποστηρίζει
ότι
η
άρση
της
ασυλίας
της
Επιτροπής, εν
προκειμένω, δεν
θα
συνεπαγόταν
καμία
παρακώλυση
της
λειτουργίας
της
Ένωσης
και
κανέναν
περιορισμό
της
ανεξαρτησίας
της, δεδομένου
ότι
το
θεσμικό
αυτό
όργανο
έχει στην κατοχή του, δυνάμει του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ, κονδύλια τα οποία προορίζονται για την Τουρκική Δημοκρατία με σκοπό την προώθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου.
16      Συναφώς, όπως
υποστηρίζει
ο
αιτών, τα κονδύλια για την Τουρκική Δημοκρατία, ανερχόμενα σε 146,7 εκατομμύρια ευρώ τουλάχιστον, έχουν παγώσει λόγω της καταστάσεως που επικρατεί στη χώρα αυτή όσον αφορά τα ανθρώπινα
δικαιώματα, τη
δημοκρατία
και
το κράτος δικαίου. Υπό
τις
περιστάσεις
αυτές, δεδομένου
ότι
ο
αιτών
επιδιώκει
την
εκτέλεση
αποφάσεως
του
Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου
των
Δικαιωμάτων
του
Ανθρώπου
με
την
οποία
επιβεβαιώθηκε
η προσβολή
του
θεμελιώδους
δικαιώματός του απόλαυσης της ιδιοκτησίας του, η ζητούμενη κατάσχεση εξυπηρετεί, κατά τον αιτούντα, τον σκοπό της προωθήσεως, εν γένει, της πολιτικής για την οποία προορίζονταν αρχικώς τα κονδύλια αυτά.
17      Επιπλέον, η
άρση
της
ασυλίας
της
Επιτροπής
στην
υπό
κρίση
υπόθεση
ανταποκρίνεται, κατά
τον
αιτούντα, στην
ιδιαίτερη
σημασία
που
αποδίδει
η
Ένωση
στην
προστασία
των
θεμελιωδών
δικαιωμάτων, όπως
υπενθυμίζεται
στο
άρθρο 3, παράγραφος 5, στο
άρθρο 6, παράγραφος 3, και στο άρθρο 21 ΣΕΕ, καθώς και στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Επιπροσθέτως, ενδεχόμενη
απόρριψη
της
αιτήσεως
θα
συνιστούσε, κατά
τον
αιτούντα, προσβολή
του
δικαιώματός
του
αποτελεσματικής
δικαστικής
προστασίας, κατά την έννοια του άρθρου 47 του Χάρτη, στο μέτρο που η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 26ης
Οκτωβρίου 2010, Ραμόν
κατά
Τουρκίας (CE:ECHR:2010:1026JUD002909295), θα παρέμενε ανεκτέλεστη.
18      Εξάλλου, δεδομένου
ότι, κατά
τον
αιτούντα, ποσό
ύψους 624,9 εκατομμυρίων
ευρώ
προορίζεται
να
καταβληθεί
στην
Τουρκική
Δημοκρατία
βάσει
του
κανονισμού
ΜΠΒ
II, στο πλαίσιο της προασπίσεως και της προωθήσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το ζητούμενο ποσό, συγκεκριμένα δε περίπου 0,5 εκατομμύριο ευρώ, αποτελεί μικρό μόνο μέρος του συνολικού αυτού ποσού. Επομένως, βάσει
του
κανόνα
de minimis, η
αίτηση πρέπει να γίνει δεκτή.
19      Η Επιτροπή υποστηρίζει, καταρχάς, ότι τα κονδύλια που θα χορηγούνταν στην Τουρκική Δημοκρατία βάσει του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ, στο πλαίσιο του προϋπολογισμού του 2019 ο οποίος καταρτίσθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυνάμει του άρθρου 310 ΣΛΕΕ, περικόπηκαν κατά 146,7 εκατομμύρια ευρώ. Εντούτοις, δεν επρόκειτο, αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται ο αιτών, για «πάγωμα κεφαλαίων», δεδομένου ότι το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο συνόδευσαν ήδη αυτές τις περικοπές με αυξήσεις των ποσών για τη χρηματοδότηση δράσεων στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής γειτονίας καθώς και δράσεων στα Δυτικά Βαλκάνια. Ως
εκ
τούτου, στον
προϋπολογισμό
της
Ένωσης δεν περιλαμβάνονταν «παγωμένα» κονδύλια που
προορίζονταν
για
την Τουρκική Δημοκρατία βάσει του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ.
20      Επί του παρόντος, η Ένωση δεν υπέχει καμία νομική υποχρέωση έναντι της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ούτε τα ποσά που προβλέπονται στον προϋπολογισμό της Ένωσης ούτε εκείνα που προβλέπονται βάσει του ΜΠΒ ΙΙ στο πρώτο επίπεδο εφαρμογής του, συγκεκριμένα δε στα έγγραφα στρατηγικής και στις συμφωνίες‑πλαίσια ή τις επικουρικές συμφωνίες, συνεπάγονται κάποια οικονομική απαίτηση της Τουρκικής Δημοκρατίας έναντι της Ένωσης.
21      Εν
συνεχεία, η
Επιτροπή
επισημαίνει
ότι ενδεχόμενη άδεια εκτελέσεως του ζητούμενου αναγκαστικού μέτρου θα επηρέαζε σημαντικά την ικανότητα της Ένωσης να θέσει σε εφαρμογή στην Τουρκία τα προγράμματα και τα μέτρα που έχει καταρτίσει στο πλαίσιο της πολιτικής διευρύνσεως.
22      Ενδεχόμενη
εφαρμογή
του
εν
λόγω
μέτρου
θα
παρεκώλυε
την
εύρυθμη
λειτουργία
της
Ένωσης
και
θα
έθιγε
την
ανεξαρτησία
της, δεδομένου
ότι
θα
επηρέαζε
τη
χρηματοδότηση
προγραμμάτων
και
μέτρων
βάσει του κανονισμού ΜΠΒ
II, στο πλαίσιο της πολιτικής διευρύνσεως.
23      Τέλος, η
Επιτροπή
υποστηρίζει
ότι
ο
αιτών
είχε
τη
δυνατότητα
προσβάσεως
σε
κυπριακό
δικαστήριο
και
στο
Δικαστήριο
της
Ευρωπαϊκής
Ένωσης
προκειμένου
να
ζητήσει
την
άρση
της
ασυλίας
της
Επιτροπής, στοιχείο που αρκεί για να αποδειχθεί ότι το δικαίωμά του αποτελεσματικής προσφυγής και προσβάσεως σε αμερόληπτο δικαστήριο έγινε σεβαστό.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
24      Πρέπει να υπομνησθεί ότι, βάσει του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου περί ασυλιών, τα περιουσιακά στοιχεία και τα στοιχεία ενεργητικού της 'Ένωσης δεν δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο οποιουδήποτε αναγκαστικού μέτρου διοικητικής ή δικαστικής αρχής, άνευ αδείας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η
διάταξη
αυτή
αποσκοπεί
στο να
αποτρέψει
την
παρακώλυση
της
λειτουργίας
και
τον
περιορισμό
της
ανεξαρτησίας
της
Ένωσης (πρβλ. διάταξη της 21ης
Σεπτεμβρίου 2015, Shotef κατά Επιτροπής, C-1/15 SA, μη
δημοσιευθείσα, EU:C:2015:632, σκέψη 12 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25      Ως
εκ
τούτου, αναγκαστικό
μέτρο
όπως
η
κατάσχεση
μπορεί
να
επιβληθεί
σε
περίπτωση
κατά
την
οποία
δεν
υπάρχει
κίνδυνος
να
παρακωλύσει
τη
λειτουργία
της
Ένωσης (διάταξη
της 14ης
Δεκεμβρίου 2004, Tertir-Terminais de Portugal κατά Επιτροπής, C-1/04 SA, EU:C:2004:803, σκέψη 11, και, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2020, Supreme Site Services, C-186/19, EU:C:2020:638, σκέψεις 59 και 61).
26      Επομένως, μολονότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εξετάζει το ζήτημα αν το ζητούμενο μέτρο δύναται να συνεπάγεται παρακώλυση της εύρυθμης λειτουργίας της Ένωσης ή περιορισμό της ανεξαρτησίας της, η διαδικασία της κατασχέσεως εξακολουθεί, κατά πάγια νομολογία, να διέπεται καθ’ όλα από το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο (διατάξεις
της 29ης
Μαΐου 2001, Cotecna Inspection κατά Επιτροπής, C-1/00 SA, EU:C:2001:296, σκέψη 10, και
της 13ης
Οκτωβρίου 2005, Intek κατά Επιτροπής, C-1/05 SA, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2005:610, σκέψη 14).
27      Πράγματι, στο
αρμόδιο
εθνικό
δικαστήριο
απόκειται
να
διακριβώσει
προσηκόντως
αν
σε
κάθε
συγκεκριμένη
περίπτωση
πληρούνται
πράγματι
όλες
οι
προϋποθέσεις
της
κατασχέσεως, ιδίως
δε
το
υποστατό
της
απαιτήσεως
του
καθού
η
εκτέλεση
οφειλέτη
έναντι
του
τρίτου εις χείρας του οποίου ζητείται να επιβληθεί η κατάσχεση (πρβλ. διατάξεις της 13ης Οκτωβρίου 2005, Intek κατά Επιτροπής, C-1/05 SA, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2005:610, σκέψη 15, και της 13ης
Οκτωβρίου 2005, Names κατά Επιτροπής, C-2/05 SA, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2005:611, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Εν
προκειμένω, ο
Ντ. Ραμόν
υποστηρίζει
ότι
χωρεί
κατάσχεση
των
κονδυλίων
που
κατέχει
η
Επιτροπή, ως
τρίτος
εις
χείρας
του
οποίου
ζητείται
να επιβληθεί η
κατάσχεση, προκειμένου
να
ικανοποιηθεί
η
απαίτηση
του αιτούντος
έναντι
της
Τουρκικής
Δημοκρατίας
που
απορρέει
από
τις
προμνημονευθείσες
αποφάσεις
του
Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου
των
Δικαιωμάτων
του
Ανθρώπου.
29      Συναφώς, όπως
προκύπτει
από
την
αιτιολογική
σκέψη 2 του
κανονισμού
ΜΠΒ, ο
συγκεκριμένος
κανονισμός
έχει ως σκοπό τη στήριξη της πολιτικής διευρύνσεως της Ένωσης, η οποία βασίζεται στο άρθρο 49 ΣΕΕ, διά της προβλέψεως ειδικού μηχανισμού για τη χρηματοδότηση της εξωτερικής δράσεως. Σύμφωνα
με
το
άρθρο 7 του
κανονισμού
αυτού, ερμηνευόμενο
υπό το πρίσμα
της
αιτιολογικής
σκέψης
του 7, η σχετικώς παρεχόμενη βοήθεια πρέπει να υλοποιείται από την Επιτροπή σύμφωνα με το γενικό πλαίσιο για τη διεύρυνση το οποίο καθορίζεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και από το Συμβούλιο και, κατά κανόνα, υπό τη μορφή ετήσιων ή πολυετών, εθνικών ή πολυεθνικών προγραμμάτων, καθώς και προγραμμάτων διασυνοριακής συνεργασίας.
30      Όπως, όμως, υποστήριξε
η
Επιτροπή
ενώπιον
του
Δικαστηρίου, τα
κονδύλια
των
οποίων
την
κατάσχεση
ζητεί
ο
αιτών, δηλαδή
τα
προενταξιακά
κονδύλια
που
αφορούν
την
προάσπιση
και
την
προώθηση
των
ανθρωπίνων
δικαιωμάτων
στο
πλαίσιο
του
κανονισμού
ΜΠΒ
II και στο πρώτο επίπεδο εφαρμογής του, δεν συνεπάγονται καμία βεβαία, εκκαθαρισμένη και ληξιπρόθεσμη απαίτηση της Τουρκικής Δημοκρατίας έναντι της Ένωσης, για την οποία θα χωρούσε κατάσχεση.
31      Ως
εκ
τούτου, η
εξέταση
του
ζητούμενου
μέτρου
και
των
συνεπειών
του
επί
της
λειτουργίας
και
της
ανεξαρτησίας
της
Ένωσης
δεν
μπορεί
να
γίνει αφηρημένα, χωρίς
καμία
συσχέτιση
με
συγκεκριμένη
οφειλή
της
Ένωσης
(πρβλ. διάταξη της 29ης Σεπτεμβρίου 2015, ANKO κατά Επιτροπής, C-2/15 SA, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:670, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32      Υπό
τις
συνθήκες
αυτές, η
υποβληθείσα από τον Ντ. Ραμόν αίτηση
για
τη
χορήγηση
αδείας
κατασχέσεως
εις
χείρας
της
Επιτροπής
επί των
συγκεκριμένων
κονδυλίων
πρέπει
να
απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
33      Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο
Ντ. Ραμόν ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση.
2)      Καταδικάζει τον Ντίνο Ραμόν στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 9 Σεπτεμβρίου 2020.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος του πρώτου τμήματος
A. Calot Escobar
J.-C. Bonichot
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.