62008CO0553
POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (ósma izba)
z dnia 2 grudnia 2009 r. (
*1
)
W sprawie C-553/08 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 15 grudnia 2008 r.,
Powerserv Personalservice GmbH, z siedzibą w Sankt Pölten (Austria), reprezentowana przez B. Kuchar, Rechtsanwältin,
strona skarżąca,
w której pozostałymi uczestnikami postępowania są:
Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znak towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez G. Schneidera, działającego w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana w pierwszej instancji,
Manpower Inc., z siedzibą w Milwaukee (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez A. Brysona, barrister, umocowanego przez V. Marsland, solicitor,
interwenient w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (ósma izba),
w składzie: C. Toader, prezes izby, C.W.A. Timmermans i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: J. Mazák,
sekretarz: R. Grass,
po wysłuchaniu rzecznika generalnego,
wydaje następujące
Postanowienie
1
W odwołaniu Powerserv Personalservice GmbH (zwana dalej „Powerserv”) domaga się uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-405/05 Powerserv Personalservice przeciwko OHIM — Manpower (MANPOWER), Zb.Orz. s. II-2883 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił wniesioną przez nią skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie R 499/2004-4 (zwanej dalej „sporną decyzją”).
Ramy prawne
2
Artykuł 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zatytułowany „Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji”, stanowił:
„1.   Nie są rejestrowane:
[…]
b)
znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
c)
znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług;
[…]
2.   Ustęp 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Wspólnoty.
3.   Ustęp 1 lit. b), c) i d) nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację”.
3
Pod tytułem „Bezwzględne podstawy unieważnienia” art. 51 ust. 1 i 2 przewidywał, że:
„1.   Nieważność wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się na podstawie wniosku do [OHIM] lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia:
a)
w przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 5 lub art. 7;
b)
w przypadku gdy zgłaszający działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia znaku towarowego.
2.   W przypadku gdy wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 lit b), c) i d), nie można jednakże stwierdzić jego nieważności, jeżeli w wyniku jego używania uzyskał on po jego rejestracji odróżniający charakter w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany”.
4
Artykuł 74 ust. 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Badanie przez Urząd stanu faktycznego z urzędu”, stanowił:
„W trakcie postępowania [OHIM bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji [OHIM] ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz poszukiwanego zadośćuczynienia [do podniesionych przez strony zarzutów i przedstawionych przez nie żądań]”.
5
Rozporządzenie nr 40/94 zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r. Niemniej z uwagi na w czas zaistnienia okoliczności faktycznych leżących u podstawy sporu niniejsza sprawa winna zostać rozstrzygnięta na podstawie rozporządzenia nr 40/94.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
6
W dniu 26 marca 1996 r. spółka Manpower Inc. (zwana dalej „Manpower”) dokonała w OHIM zgłoszenia słownego znaku towarowego MANPOWER jako wspólnotowego znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 41 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadających, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi:
—
„kasety wideo; audiowizualne urządzenia dydaktyczne; dyski kompaktowe audio; dyski kompaktowe wideo; oprogramowanie do komputerów; programy komputerowe; magnetofony; taśmy wideo; magnetowidy; części do wszystkich wyżej wymienionych towarów”, należące do klasy 9;
—
„książki; druki; instrukcje obsługi; czasopisma; publikacje; przeźrocza; materiały instruktażowe; materiały edukacyjne; części do wszystkich wyżej wymienionych towarów”, należące do klasy 16;
—
„usługi agencji pośrednictwa pracy; usługi świadczenia pracy tymczasowej”, należące do klasy 35;
—
„organizacja i prowadzenie konferencji i seminariów; wynajem projektorów filmowych i akcesoriów; wynajem nagrań wideo, audio i filmów kinowych; organizacja wystaw; produkcja taśm wideo i audio; usługi edukacyjne, instruktażowe, dydaktyczne i szkoleniowe, wszystkie związane z nauczaniem i oceną pracowników biurowych, osób zatrudnionych w przemyśle, kierowców i personelu technicznego; usługi udzielania informacji i porad w zakresie wyżej wymienionych usług”, należące do klasy 41;
—
„usługi doradztwa specjalistycznego w zakresie oceny i orientacji zawodowej pracowników, testy osobowościowe, testy psychologiczne i porady dotyczące kariery; usługi przeprowadzania testów osobowościowych i psychologicznych; porady w zakresie orientacji zawodowej; usługi przeprowadzania specjalistycznych testów psychologicznych; projektowanie i opracowywanie oprogramowania komputerowego; usługi konsultingowe w zakresie oceny, rozwoju i zarządzania zasobami ludzkimi; czasowe zakwaterowanie; usługi udzielania informacji i porad w zakresie wyżej wymienionych usług; usługi zaopatrzeniowe”, należące do klasy 42.
7
Zgłoszenie do rejestracji zostało najpierw odrzucone na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jednak wobec przedstawienia przez właściciela znaku dowodów na okoliczność uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania rzeczony znak został dopuszczony do rejestracji w dniu 13 stycznia 2000 r. i opublikowany w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych z dnia 28 lutego 2000 r.
8
W dniu 27 października 2000 r. Powerserv złożyła na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wniosek o unieważnienie wspomnianego znaku ze względu na to, że został on zarejestrowany z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia oraz że dokumenty przedstawione na poparcie twierdzenia, zgodnie z którym znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, nie poświadczały tego faktu we wszystkich istotnych częściach Wspólnoty.
9
Wspomniany wniosek został oddalony decyzją Wydziału Unieważnień OHIM z dnia 29 kwietnia 2004 r. Ten ostatni stwierdził, że podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 znajdowała zastosowanie wyłącznie w państwach członkowskich, w których językiem oficjalnym jest angielski, a zatem w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz w Irlandii, ponieważ słowo „manpower” ma charakter opisowy jedynie w języku angielskim i konsumenci w innych państwach członkowskich nie będą go uznawać za opisowy. Natomiast w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii Manpower dowiodła, że rzeczony znak uzyskał w tych państwach charakter odróżniający w następstwie używania. Przy dochodzeniu do tych wniosków Wydział Unieważnień uwzględnił także przedstawione mu dowody dotyczące okresu po dokonaniu rejestracji znaku towarowego.
10
Wniesione od tej decyzji odwołanie zostało oddalone przez Czwartą Izbę Odwoławczą OHIM decyzją w dniu 22 lipca 2005 r. Izba Odwoławcza uznała, że rejestracji spornego znaku należało odmówić na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ ma on charakter opisowy w ośmiu państwach członkowskich, a mianowicie w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech, w Austrii, w Niderlandach, w Szwecji, w Finlandii i w Danii. Niemniej jednak Izba Odwoławcza przyznała, że w tych ośmiu państwach członkowskich w chwili złożenia wniosku o unieważnienie rozpatrywany znak towarowy miał charakter odróżniający, który uzyskał w następstwie używania w rozumieniu art. 51 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Ponadto Izba Odwoławcza przyjęła, że zainteresowany krąg odbiorców składał się w tym przypadku z ewentualnych pracodawców zatrudniających pracowników tymczasowych i osób zajmujących się takim zatrudnieniem.
Skarga do Sądu i zaskarżony wyrok
11
W dniu 14 listopada 2005 r. Powerserv wniosła do Sądu skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności spornej decyzji, podnosząc ostatecznie dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczył naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ zarejestrowany znak był pozbawiony charakteru odróżniającego i miał charakter opisowy względem towarów i usług, dla których został zarejestrowany, w całej Wspólnocie, a zatem również w państwach członkowskich, w których zgodnie ze stwierdzeniem Izby Odwoławczej nie jest on opisowy. Drugi zarzut nieważności dotyczył naruszenia art. 51 ust. 2 i art. 74 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
12
Manpower wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta i wniosła do Sądu o zmianę spornej decyzji przez zawarcie w niej stwierdzenia, że art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie stoi na przeszkodzie rejestracji znaku towarowego MANPOWER, ponieważ nie jest on opisowy w żadnym z ośmiu państw członkowskich, do których odnosi się rzeczona decyzja, a mianowicie w Królestwie Danii, w Republice Federalnej Niemiec, w Irlandii, w Królestwie Niderlandów, w Republice Austrii, w Królestwie Szwecji, w Republice Finlandii i w Zjednoczonym Królestwie.
13
W pkt 56 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że ocena zarzucanego zarejestrowanemu znakowi charakteru opisowego składa się z odpowiedzi na pytanie, czy słowo „manpower” może służyć w normalnym z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców użyciu do opisu — bezpośredniego lub przez odniesienie do jednej z ich podstawowych właściwości — towarów lub usług chronionych rejestracją tego znaku. Następnie w pkt 57 wspomnianego wyroku Sąd uznał, że docelowy krąg odbiorców składa się w niniejszej sprawie z ogółu społeczeństwa w wieku produkcyjnym. Przyjmując te dwa stwierdzenia za punkt wyjścia, w pkt 58 rzeczonego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii słowo to ma charakter opisowy względem usług agencji pośrednictwa pracy lub agencji świadczenia pracy tymczasowej.
14
W pkt 66 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, w zakresie dotyczącym Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, że słowo „manpower” ma charakter opisowy również w stosunku do większości chronionych rejestracją rozpatrywanego znaku towarów i usług należących do klas 9, 16, 41 i 42.
15
W pkt 79 i 80 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że słowo „manpower” ma charakter opisowy także w odniesieniu do wszystkich usług i towarów chronionych rejestracją omawianego znaku w Niemczech i w Austrii.
16
Natomiast w pkt 89 wspomnianego wyroku Sąd stwierdził, że poza faktem, iż Izba Odwoławcza nie uwzględniła właściwego kręgu odbiorców w całości, nie wykazała ona również, że w rozpatrywanych państwach członkowskich przy zwracaniu się do członków rozpatrywanego przez nią właściwego kręgu odbiorców używany jest język angielski, choćby alternatywnie w stosunku do języka krajowego. W rezultacie Sąd doszedł do wniosku, w pkt 90 tego wyroku, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że w Niderlandach, w Szwecji, w Danii i w Finlandii omawiany znak towarowy ma charakter opisowy w stosunku do rozpatrywanych towarów i usług.
17
Z kolei w pkt 91 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, w zakresie dotyczącym pozostałych państw członkowskich Wspólnoty, w których angielski nie jest językiem urzędowym, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, iż zarejestrowany znak towarowy nie ma w nich charakteru opisowego.
18
Powyższe stwierdzenia skłoniły Sąd do zmiany, w pkt 94 zaskarżonego wyroku, spornej decyzji poprzez zawarcie w niej stwierdzenia, że omawiany znak towarowy nie ma charakteru opisowego dla towarów i usług, dla których został zarejestrowany w Niderlandach, w Szwecji, w Danii i w Finlandii, uwzględniając w tym zakresie częściowo żądanie Manpower. W konsekwencji Sąd oddalił pierwszy zarzut Powerserv jako bezzasadny.
19
Odnosząc się do drugiego z zarzutów podniesionych przez Powerserv, Sąd stwierdził na wstępie, w pkt 123 zaskarżonego wyroku, że wskutek zmiany zaskarżonej decyzji zarzut ten stał się bezprzedmiotowy w zakresie dotyczącym używania omawianego znaku towarowego w Niderlandach, w Szwecji, w Danii i w Finlandii.
20
Przypomniawszy w pkt 130–132 zaskarżonego wyroku elementy, które winien brać pod uwagę organ właściwy do dokonania oceny, czy dany znak uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, Sąd stwierdził, w pkt 135, 139 i 140, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż uzyskanie przez zarejestrowany znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania zostało dowiedzione dla Zjednoczonego Królestwa, Irlandii, Niemczech i Austrii.
21
Ponadto w pkt 144 wspomnianego wyroku Sąd orzekł, że charakter odróżniający uzyskany przez omawiany znak towarowy dla usług należących do klasy 35 powinien rozciągać się na chronione rejestracją tego znaku towary i usługi należące do pozostałych klas, dla których został zarejestrowany.
22
Wreszcie Sąd orzekł w pkt 146 zaskarżonego wyroku, że Izba Odwoławcza prawidłowo przyjęła datę złożenia wniosku o unieważnienie jako datę właściwą do dokonania oceny uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania. W opinii Sądu Izba Odwoławcza mogła również, bez doprowadzenia do sprzeczności uzasadnienia ani naruszenia prawa, wziąć pod uwagę dowody, które mimo że noszą datę późniejszą niż data złożenia wniosku o unieważnienie, pozwalają na wyciągniecie wniosków odnośnie do sytuacji, która miała miejsce w tej dacie.
23
W świetle powyższego Sąd zmienił sporną decyzję poprzez zawarcie w niej stwierdzenia, że wspólnotowy znak towarowy MANPOWER nr 76059 „nie ma charakteru opisowego dla towarów i usług, dla których został zarejestrowany w Niderlandach, w Szwecji, w Finlandii i w Danii”, jednak utrzymał w mocy rozstrzygnięcie tej decyzji, oddalając skargę Powerserv i pozostałe żądania Manspower występującej w charakterze interwenienta.
Żądania stron
24
Powerserv wnosi do Trybunału, tytułem żądania głównego, o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego MANPOWER dla wszystkich oznaczonych nim towarów i usług, jak również, tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym nieprzedstawienia dowodu na okoliczność uzyskania przez sporny znak towarowy wymaganego charakteru odróżniającego, o przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania oraz, w każdym wypadku, o nakazanie OHIM i Manpower pokrycia kosztów własnych i kosztów poniesionych przez nią w toku postępowania przed zarówno przed OHIM, jak i przed Sądem i Trybunałem.
25
OHIM żąda oddalenia odwołania i obciążenia Powerserv kosztami postępowania.
26
Manpower, interwenient w pierwszej instancji, wnosi o oddalenie odwołania i — w odwołaniu wzajemnym — o zmianę spornej decyzji poprzez dokonanie w niej stwierdzenia, że podstawa odmowy rejestracji przewidziana w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie znajduje zastosowania w żadnym z rozpatrywanych państw członkowskich lub ewentualnie, że wspomniana podstawa nie znajduje zastosowania ani w odniesieniu do Niemiec, ani do Austrii. Manpower wnosi ponadto o obciążenie Powerserv poniesionymi przez nią kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
27
Zgodnie z art. 119 regulaminu Trybunału, jeżeli odwołanie jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdym czasie, na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego, oddalić odwołanie, orzekając w drodze postanowienia z uzasadnieniem, i to bez przeprowadzenia części ustnej postępowania.
28
Na poparcie odwołania Powerserv przedstawia dwa zarzuty, w których podnosi, po pierwsze, że znak towarowy MANPOWER ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 dla wszystkich towarów i usług, dla których został zarejestrowany, na całym terytorium Wspólnoty oraz po drugie, że Manpower nie przedstawiła dowodu uzyskania przez ten znak charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
29
W odwołaniu wzajemnym Manpower podnosi zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia.
30
Zaważywszy na skutki związane z uznaniem charakteru opisowego rozpatrywanego znaku, w pierwszej kolejności należy poddać analizie odwołanie wzajemne, a następnie odwołanie wniesione przez Powerserv.
W przedmiocie odwołania wzajemnego
Argumentacja Manpower
31
W odwołaniu wzajemnym Manpower domaga się stwierdzenia braku charakteru opisowego słowa „manpower” w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i w Austrii, a w rezultacie — w całości Wspólnoty.
32
W zarzucie pierwszym Manpower utrzymuje, odnosząc się do charakteru opisowego zarejestrowanego znaku w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii, że słowo „manpower” w znaczeniu przyjętym przez Sąd, a mianowicie jako oznaczenie „siły roboczej”, ma charakter opisowy wyłącznie z punktu widzenia pracodawców, a nie pracowników. Z faktu, że rozpatrywanymi usługami są usługi agencji pośrednictwa pracy świadczone na rzecz zarówno pracodawców, jak i pracowników, winno zatem wynikać, że słowo „manpower” nie pozwala zainteresowanemu kręgowi odbiorców w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii rozpoznać w nim natychmiast i bez głębszego zastanowienia opisu tych usług.
33
W zarzucie drugim, odnoszącym się do charakteru opisowego wspomnianego znaku w Niemczech i w Austrii, Manpower podnosi, że Izba Odwoławcza stwierdziła, iż słowo „manpower” jest powszechnie używane w niemieckim języku handlowym. W pkt 77 i 79 zaskarżonego wyroku Sąd wywiódł z tego, że pojęcie to weszło do języka niemieckiego, co nie jest prawdą.
34
Sąd poszerzył bowiem w ten sposób grupę „docelową” i w konsekwencji dokonane przez Izbę Odwoławczą stwierdzenie, trafne dla bardziej ograniczonej grupy „docelowej”, nie wystarczało dla tak poszerzonej grupy. W związku z tym materiał dowodowy, na którym oparła się Izba Odwoławcza, nie wystarczył do wykazania, że słowo „manpower” weszło do języka niemieckiego. A zatem Sąd błędnie stwierdził, że słowo to ma charakter opisowy dla ogółu społeczeństwa w wieku produkcyjnym w Niemczech i w Austrii. Takie stwierdzenie można by zaakceptować co najwyżej w odniesieniu do osób korzystających z rozpatrywanych usług.
Ocena Trybunału
35
Odnosząc się do zarzutu pierwszego, w którym Manpower podnosi, że przyjęte przez Sąd znaczenie słowa „manpower” nadaje rozpatrywanemu słownemu znakowi towarowemu charakter opisowy wyłącznie z punktu widzenia pracodawcy, a nie pracownika, należy zauważyć, że w pkt 58 zaskarżonego wyroku Sąd przyjął definicje znaczenia słowa „manpower”, którymi posłużyły się zarówno Izba Odwoławcza, jak i Wydział Unieważnień OHIM. W konsekwencji Sąd dopuścił takie znaczenie wspomnianego słowa, które nie ogranicza się jedynie do wskazywania „siły roboczej”.
36
W tych okolicznościach, dokonując w pkt 61–63 zaskarżonego wyroku szczegółowej analizy poszczególnych znaczeń słowa „manpower” na podstawie całości materiału dowodowego, Sąd nie popełnił błędu mogącego prowadzić do podważenia stwierdzenia dokonanego przezeń w pkt 58 tego wyroku, które zresztą nie może zostać w żadnym razie zakwestionowane przez Trybunał w ramach postępowania odwoławczego.
37
W rezultacie pierwszy zarzut odwołania wzajemnego należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
38
W zarzucie drugim Manpower podnosi zasadniczo sprzeczność między faktem potwierdzenia przez Sąd stanowiska Izby Odwoławczej poprzez przyznanie, że słowo „manpower” weszło do niemieckiego języka handlowego, a faktem poszerzenia przezeń „docelowego” kręgu odbiorców w stosunku do kręgu ustalonego przez Izbę Odwoławczą bez ponownego przeprowadzenia oceny znaczenia tego słowa z punktu widzenia tak poszerzonego kręgu odbiorców.
39
W tym zakresie należy stwierdzić, że w pkt 57 zaskarżonego wyroku Sąd zdefiniował „docelowy” krąg odbiorców jako ogół społeczeństwa w wieku produkcyjnym, podczas gdy Izba Odwoławcza, w pkt 16 spornej decyzji, ustaliła, że z jednej strony słowo„manpower” jest znane znacznej części właściwych konsumentów, a mianowicie ewentualnym pracodawcom zatrudniającym pracowników tymczasowych i osobom zajmującym się takim zatrudnieniem w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i w Austrii, a z drugiej strony „usługi agencji pracy tymczasowej nie są skierowane wyłącznie do osób poszukujących pracy, ale również do pracodawców szukających pracowników”.
40
Z powyższego wynika, że Manpower słusznie utrzymuje, iż Sąd przyjął szerszą definicję „docelowego” kręgu odbiorców niż uczyniła to Izba Odwoławcza.
41
Niemniej wbrew twierdzeniom Manpower Sąd prawidłowo uwzględnił tę zmianę w określeniu docelowego kręgu odbiorców przy ocenie materiału dowodowego w pkt 79 i 80 zaskarżonego wyroku.
42
We wspomnianym pkt 79 Sąd mógł bowiem, na podstawie poszczególnych dowodów mających na celu wykazanie ogólnego znaczenia słowa „manpower” w języku niemieckim, wyciągnąć wnioski dotyczące sposobu postrzegania tego słowa przez konsumentów niemieckojęzycznych ogólnie, a nie wyłącznie przez część tych konsumentów.
43
W rezultacie Sąd, stwierdzając, że przedefiniowany w opisany powyżej sposób docelowy krąg odbiorców postrzega znak towarowy MANPOWER jako opis rozpatrywanych towarów i usług, nie naruszył prawa i w konsekwencji podniesiony przez Manpower zarzut drugi należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
44
W świetle powyższego należy oddalić odwołanie wzajemne Manpower.
W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania, zgodnie z którym znak towarowy MANPOWER ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 dla wszystkich towarów i usług, dla których został zarejestrowany, na całym terytorium Wspólnoty
Argumentacja stron
45
Powerserv twierdzi zasadniczo, że w pkt 69 i nast. zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż oznaczenie słowne „MANPOWER” nie ma charakteru odróżniającego w innych państwach członkowskich Wspólnoty poza Zjednoczonym Królestwem, Irlandią, Niemcami i Austrią.
46
Powerserv podnosi, że należy rozstrzygnąć kwestię, czy słowo „manpower” weszło do języka potocznego i stało się w rezultacie przyswojonym anglicyzmem, który może być rozumiany przez właściwy krąg odbiorców. W tym zakresie spółka ta uważa, że należy wykluczyć jako bezpodstawne dokonane przez Sąd w pkt 76 zaskarżonego wyroku ograniczenie do „angielskiego jako języka specjalistycznego” i stwierdzenie, że „sama rozpowszechniona wśród właściwego kręgu odbiorców lub jego znacznej części znajomość języka angielskiego nie jest wystarczająca, jeżeli angielski nie jest faktycznie używany […] do zwracania się do tych odbiorców”. Ponadto Sąd nie wskazał przyczyn, dla których należało odmówić obywatelom tych państw członkowskich znajomości, nawet podstawowej, języka angielskiego. Sąd zaprzeczył w ten sposób własnemu orzecznictwu [wyrok z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie T-87/00 Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko OHIM (EASYBANK), Rec. s. II-1259].
47
OHIM twierdzi, że niniejszy zarzut jest niedopuszczalny, ponieważ kwestia znajomości lingwistycznych docelowego kręgu odbiorców stanowi okoliczność o charakterze faktycznym, która nie podlega kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym.
48
Manpower podnosi, że między sytuacją analizowaną przez Sąd a ww. wyrokiem w sprawie Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko OHIM (EASYBANK) nie ma sprzeczności, ponieważ w tym ostatnim pod uwagę brane były wyłącznie anglojęzyczne państwa członkowskie. Ponadto Manpower uważa, że twierdzenia dotyczące zarówno udziału procentowego osób mówiących po angielsku we Wspólnocie, jak i angielskiego jako przedmiotu nauczania, nie są istotne, gdyż nie jest prawdopodobne, by osoby, które mają jedynie podstawową znajomość angielskiego, znały znaczenie słowa „manpower”.
Ocena Trybunału
49
W tym miejscu należy przede wszystkim przypomnieć, że z art. 225 WE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych, a ocena okoliczności faktycznych nie stanowi, z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia, kwestii podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie C-214/05 P Rossi przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-7057, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
50
Równocześnie należy także przypomnieć, że charakter opisowy znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia winien być oceniany, po pierwsze, w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego, a po drugie — z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (wyrok z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie C-104/01 Libertel, Rec. s. I-3793, pkt 62).
51
W tym zakresie należy stwierdzić, że podnoszony przez Powerserv zarzut ma zasadniczo na celu podważenie dokonanej przez Sąd w pkt 58–94 zaskarżonego wyroku analizy dotyczącej oceny omawianego terminu języka angielskiego przez właściwy krąg odbiorców. Sąd stwierdził bowiem w pkt 79 tego wyroku, że w Niemczech i w Austrii słowo „manpower” weszło do niemieckiego języka handlowego, natomiast w pkt 84 wspomnianego wyroku orzekł, że nie stało się tak w innych państwach członkowskich, w których angielski nie jest językiem urzędowym. Ponadto Sąd stwierdził w pkt 89 rzeczonego wyroku, że Izba Odwoławcza nie ustaliła, by w Danii, w Niderlandach, w Szwecji i w Finlandii język angielski był używany choćby alternatywnie w stosunku do języka krajowego, podczas gdy dla innych państw członkowskich, w których angielski nie jest językiem urzędowym, potwierdził on stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym w państwach tych istnieją pewne opory przez używaniem języka angielskiego.
52
Wypowiadając się w ten sposób, Sąd dokonał oceny o charakterze faktycznym, która z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia okoliczności stanu faktycznego, którego w niniejszej sprawie nikt nie podnosił, nie może zostać zakwestionowana przez Trybunał w postępowaniu odwoławczym.
53
W rezultacie pierwszy z zarzutów podnoszonych przez Powerserv na poparcie odwołania należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalny.
W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania dotyczącego nieprzedstawienia dowodu na uzyskanie przez zarejestrowany znak towarowy charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
54
Zarzut ten można w zasadzie podzielić na cztery części, w których Powerserv podnosi, po pierwsze, że dokonane przez Sąd określenie właściwego kręgu odbiorców wymagało ponownego dokonania oceny „materiału dowodowego”, po drugie, że Sąd błędnie rozszerzył na Irlandię stwierdzenie charakteru odróżniającego omawianego znaku ustalone dla Zjednoczonego Królestwa, bez odrębnego rozpatrzenia sytuacji tego znaku w pierwszym z tych dwóch państw członkowskich, po trzecie, że Sąd dopuścił rozszerzenie charakteru odróżniającego, który omawiany znak uzyskał dla usług należących do klasy 35, na inne towary i usługi oraz po czwarte, że przy stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 Sąd naruszył prawo.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu drugiego, w której Powerserv podnosi, że dokonane przez Sąd określenie właściwego kręgu odbiorców wymagało ponownego dokonania oceny „materiału dowodowego”
— Argumentacja stron
55
Powerserv utrzymuje, że w przeciwieństwie do Izby Odwoławczej Sąd, w pkt 57 zaskarżonego wyroku, nie ograniczył właściwego kręgu odbiorców jedynie do wyspecjalizowanych odbiorców, ale rozszerzył go do prawie ogółu populacji pięciu państw członkowskich Wspólnoty. Takie rozszerzenie właściwego kręgu odbiorców stworzyło konieczność ponownego dokonania oceny przedstawionych dowodów, za pomocą których właściciel wspólnotowego znaku towarowego pragnął dowieść uzyskania przez ten znak charakteru odróżniającego. Wspomniana spółka uważa, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Izby Odwoławczej i przekazać jej niniejszą sprawę celem ponownego rozpoznania, przynajmniej w zakresie oceny właściwego kręgu odbiorcy w Zjednoczonym Królestwie, Irlandii, Niemczech i Austrii.
56
OHIM podnosi, że ta część zarzutu jest bezzasadna, ponieważ Sąd sam przeanalizował materiał dowodowy w ramach dokonywanej przez siebie oceny okoliczności stanu faktycznego. W pkt 132–141 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał szczegółowej analizy każdego z dowodów i doszedł do wniosku, że nawet w przypadku szerszego właściwego kręgu odbiorców uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania zostało dowiedzione dla rozpatrywanych w tym wyroku państw członkowskich.
57
Manpower zauważa, że przedmiotem rozważań Sądu nie była kwestia, czy zarejestrowany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający wyłącznie w środowisku przedsiębiorców. Sąd objął swym badaniem poszerzoną grupę i w stosunku do niej dokonał oceny dowodów. Ponadto użyte przez Sąd sformułowanie nie pozwala na stwierdzenie, że rozpatrywany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania jedynie w odczuciu odbiorców ze środowiska przedsiębiorców. Manpower wywodzi z tego, że ponowna ocena materiału dowodowego zarówno w stosunku do poszerzonego kręgu odbiorców, jak i odbiorców ze środowiska przedsiębiorców, nie była konieczna, ponieważ badanie dokonane przez Izbę Odwoławczą obejmowało już te ewentualności.
— Ocena Trybunału
58
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek nadających im charakter opisowy choćby w części Wspólnoty.
59
Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację (zob. podobnie wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-25/05 P Storck przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-5719, pkt 82).
60
Z powyższego wynika, że znak towarowy może być zarejestrowany na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 tylko wówczas, gdy zostanie dowiedzione, iż znak ten nabył w następstwie używania charakter odróżniający w tej części Wspólnoty, w której miał on ab initio charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Storck przeciwko OHIM, pkt 83).
61
W tym zakresie należy odnotować, że Sąd stwierdził, iż słowo „manpower” miało w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i w Austrii charakter opisowy, jednak uzyskało tam charakter odróżniający w następstwie używania, potwierdzając w ten sposób ocenę dokonaną wcześniej przez Izbę Odwoławczą. Natomiast, co zostało przypomniane w pkt 40 niniejszego postanowienia, Sąd odmiennie zdefiniował „docelowy” krąg odbiorców, rozszerzając go na ogół społeczeństwa w wieku produkcyjnym.
62
Wbrew twierdzeniom Powerserv w pkt 132–141 zaskarżonego wyroku Sąd przeprowadził jednak, opierając się na całości istotnego materiału dowodowego, w tym dowodów dotyczących określonego w opisany powyżej sposób docelowego kręgu odbiorców, analizę charakteru odróżniającego uzyskanego przez zarejestrowany znak towarowy w następstwie używania go w odniesieniu do tych odbiorców.
63
W rezultacie pierwszą część zarzutu drugiego, w której Powerserv podnosi, że dokonane przez Sąd określenie właściwego kręgu odbiorców wymagało ponownego dokonania oceny „materiału dowodowego”, należy oddalić jako oczywiście bezzasadną.
W przedmiocie drugiej części zarzutu drugiego, w której Powerserv podnosi, że Sąd błędnie rozszerzył na Irlandię stwierdzenie charakteru odróżniającego omawianego znaku ustalone dla Zjednoczonego Królestwa, bez odrębnego rozpatrzenia sytuacji tego znaku w pierwszym z tych dwóch państw członkowskich (efekt przeniesienia)
— Argumentacja stron
64
Powerserv uważa, że w pkt 139 i 139 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie potwierdził stanowisko Izby Odwoławczej, zatwierdzając efekt przeniesienia ewentualnej powszechnej znajomości omawianego znaku ze Zjednoczonego Królestwa na Irlandię. Zdaniem tej spółki Sąd nie wskazał podstawy dla takiego stwierdzenia. Fakt założenia istnienia takiego efektu jest niezgodny zarówno z orzecznictwem Sądu, zgodnie z którym podstawy odmowy rejestracji winny zostać obalone w odniesieniu do każdego z miejsc, w których istnieją [wyrok Sądu z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie T-91/99 Ford Motor przeciwko OHIM (OPTIONS), Rec. s. II-1925], jak i z orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym podstawy odmowy rejestracji mogą zostać obalone jedynie w ramach ścisłego i kompletnego badania (ww. wyrok w sprawie Libertel).
65
OHIM podnosi, że teoria przeniesienia charakteru odróżniającego, który dany znak uzyskał w następstwie używania, z jednego państwa na drugie nie wystarczy jako taka do spełnienia wymogów kompletnego i pogłębionego badania takiego charakteru odróżniającego. Twierdzenie Powerserv, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na takim efekcie przeniesienia jest bezzasadne i stanowi wypaczenie faktów. Z zaskarżonego wyroku wynika bowiem jasno, że Sąd dokonał odrębnej oceny uzyskania przez zarejestrowany znak charakteru odróżniającego w następstwie używania w Irlandii, wskazując w pkt 138 i nast. tego wyroku na długi okres używania tego znaku w tym państwie członkowskim, wysokość obrotów spółki Manpower oraz dowody na okoliczność zamieszczania reklam w prasie i w książkach telefonicznych.
66
Manpower podnosi, że Sąd, w przeciwieństwie do Izby Odwoławczej, nie uwzględnił efektu przeniesienia, lecz oparł swoje rozstrzygnięcie na długości okresu używania omawianego znaku w Irlandii, na wysokości obrotów spółki Manpower oraz na fakcie zamieszczania reklam w prasie i w książkach telefonicznych.
— Ocena Trybunału
67
Należy zauważyć, że w pkt 138 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do przedstawienia stanowiska zajętego przez Izbę Odwoławczą w spornej decyzji.
68
Natomiast w pkt 139 Sąd stwierdził „po zapoznaniu się z aktami sprawy […], że długi okres używania znaku towarowego w Irlandii i uzyskiwane obroty, jak również dowody oparte na reklamach zamieszczanych w prasie i książkach telefonicznych faktycznie pozwalają wyciągnąć wniosek, iż Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie”. Wynika z tego, że Sąd nie oparł się wyłącznie na efekcie przeniesienia, ale dokonał szczegółowej analizy używania rozpatrywanego znaku w Irlandii.
69
W konsekwencji druga część drugiego z zarzutów podniesionych przez Powerserv jest oczywiście bezzasadna.
W przedmiocie trzeciej części zarzutu drugiego, w której Powerserv podnosi, że Sąd dopuścił rozszerzenie charakteru odróżniającego, który omawiany znak uzyskał dla usług należących do klasy 35, na inne towary i usługi
— Argumentacja stron
70
Powerserv utrzymuje, że Sąd nie powinien był dopuścić, w pkt 144 zaskarżonego wyroku, rozszerzenia charakteru odróżniającego, który zarejestrowany znak uzyskał dla usług należących do klasy 35, na inne towary i usługi chronione rejestracją tego znaku, a mianowicie towary i usługi należące do klas 9, 16, 41 i 42.
71
Jednocześnie Powerserv podnosi, że „działalność pośrednictwa pracy” i „wynajmu pracowników świadczących pracę tymczasową” są dwiema całkowicie różnymi usługami, które przez długi czas były zakazane w Austrii. Zdaniem tej spółki Manpower świadczy wyłączenie usługi agencji pośrednictwa pracy, a nie wynajmu pracowników świadczących pracę tymczasową. Sądowi nie został przedstawiony ponadto żaden dokument dotyczący klas 9, 16, 41 i 42, w związku z czym ograniczył się on do wskazania, że oznaczenie „MANPOWER” jest albo fantazyjne, albo „może być rozumiane jako wskazanie treści zachowanych na nośnikach danych stanowiących te towary lub przedmiotu tych usług, gdy są one używane w ramach usług agencji pośrednictwa pracy”. Wreszcie Powerserv twierdzi, że wspomniane rozszerzenie dowiedzionej powszechnej znajomości, którą znak cieszy się w przypadku konkretnych usług z klasy 35, na pozostałe klasy porozumienia nicejskiego rozpatrywane w niniejszym sporze pozostaje w sprzeczności z ww. wyrokiem w sprawie Libertel.
72
Ponadto, co się tyczy klasy 35, Powerserv zaprzecza, że usługi agencji pośrednictwa pracy i usługi świadczenia pracy tymczasowej są powszechnie znane, oraz kwestionuje fakt, że właściwy krąg odbiorców kojarzy książki, dyski kompaktowe i podobne towary oznaczone zarejestrowanym znakiem towarowym ze spółką Manpower.
73
W odniesieniu do klasy 35 OHIM podnosi, że dokonywanie tak ścisłego rozgraniczenia wynajmu pracowników świadczących pracę tymczasową i usług pośrednictwa pracy jest niedopuszczalne, ponieważ te dwie działalności często pokrywają się.
74
Co się tyczy pozostałych usług, twierdzenie, zgodnie z którym Sąd rozszerzył charakter odróżniający, który zarejestrowany znak uzyskał dla usług należących do klasy 35, na pozostałe towary i usługi chronione rejestracją tego znaku, należące do klas 9, 16, 41 i 42, jest błędne i oczywiście bezzasadne. W pkt 143 zaskarżonego wyroku Sąd nie rozszerzył w sposób automatyczny tego charakteru odróżniającego, lecz uwzględnił fakt, że Manpower faktycznie używała tych towarów i usług w powiązaniu z omawianym znakiem towarowym.
75
Manpower podnosi, że Powerserv pomija okoliczność, iż przeszkoda z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 została stwierdzona jedynie w odniesieniu do tych towarów i usług należących do klas 9, 16, 41 i 42, które miały związek z świadczeniem usług agencji pośrednictwa pracy.
— Ocena Trybunału
76
Należy przypomnieć, że o rejestrację oznaczenia jako znaku towarowego występuje się zawsze w odniesieniu do towarów lub usług wymienionych w zgłoszeniu. Dlatego też charakter odróżniający znaku towarowego winien być oceniany, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację znaku, a po drugie — z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (zob. podobnie wyrok z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie C-299/99 Philips, Rec. s. I-5475, pkt 59; ww. wyrok w sprawie Libertel, pkt 75).
77
Jeżeli chodzi o rozszerzenie charakteru odróżniającego, który zarejestrowany znak ma dla usług należących do klasy 35, na towary i usług należące do klas 9, 16, 41 i 42, należy zauważyć, że po przedstawieniu toku rozumowania Izby Odwoławczej opartego w głównej mierze na tym, że słowo „manpower” nabyło odrębnego znaczenia dla usług świadczenia pracy tymczasowej, Sąd stwierdził w pkt 144 zaskarżonego wyroku, iż Izba Odwoławcza słusznie uznała, że charakter odróżniający uzyskany przez omawiany znak dla usług należących do klasy 35 powinien rozciągać się na towary i usługi należące do klas 9, 16, 41 i 42.
78
W zakresie, w jakim Powerserv zarzuca Sądowi, że wyłącznie rozszerzył powszechną znajomość usług z klasy 35 na inne klasy towarów i usług, trzecia część drugiego z zarzutów podniesionych przez Powerserv ma w rzeczywistości na celu zastąpienie przez Trybunał oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd własną oceną.
79
To samo tyczy się oceny powszechnej znajomości usług należących do klasy 35.
80
Sąd stwierdził bowiem w pkt 133–141 zaskarżonego wyroku, że uzyskanie przez zarejestrowany znak charakteru odróżniającego w następstwie używania zostało dowiedzione w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i w Austrii dla usług z klasy 35.
81
Ponadto Sąd wskazał również, w pkt 143–145 zaskarżonego wyroku, że charakter odróżniający uzyskany przez wspomniany znak dla usług należących do klasy 35 winien rozciągać się na chronione rejestracją tego znaku towary i usługi należące do innych klas, ponieważ jest on opisowy jedynie dla niektórych towarów i usług należących do klas 9, 16, 41 i 42, a słowo „manpower” może w takim przypadku być rozumiane przez konsumentów jako wskazanie pochodzenia tych towarów i usług.
82
Powyższe stwierdzenia Sądu stanowią ocenę o charakterze faktycznym. Zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 49 niniejszego postanowienia odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych i ocena okoliczności faktycznych nie może, z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia, być kwestionowana w postępowaniu odwoławczym.
83
Ponieważ w niniejszej sprawie nie zarzucano wypaczenia faktów i dowodów przedstawionych Sądowi, trzecia część zarzutu drugiego musi zostać odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.
W przedmiocie czwartej części zarzutu drugiego, dotyczącej naruszenia prawa przy stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94
— Argumentacja stron
84
Powerserv utrzymuje, że w pkt 127 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo, orzekając, iż zarejestrowany znak towarowy, dla którego przedstawiono dowód na okoliczność uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania nie może zostać unieważniony na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ nie mamy takim w przypadku do czynienia ze znakiem zarejestrowanym niezgodnie z postanowieniami art. 7 tego rozporządzenia. Takie stanowisko Sądu sprowadza się w istocie do twierdzenia, że znak towarowy pozbawiony a priori charakteru odróżniającego, zarejestrowany jednak na podstawie niewystarczającego dowodu powszechnej znajomości, jest absolutnie niepodważalny.
85
OHIM podnosi, że czwarta część zarzutu drugiego jest oczywiście bezzasadna. W istocie znak zarejestrowany na podstawie dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania nie może zostać unieważniony w trybie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94.
86
Manpower podziela stanowisko Sądu i wskazuje, że Powerserv całkowicie pominęła art. 51 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia.
— Ocena Trybunału
87
Już z samego brzmienia art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że fakt uzyskania przez znak w stosunku do towarów lub usług, dla których dokonano zgłoszenia, charakteru odróżniającego w następstwie używania stoi na przeszkodzie zastosowaniu względem niego podstawowych podstaw odmowy rejestracji określonych w ust. 1 lit. a)–c) tego artykułu.
88
Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wspólnotowy znak towarowy może zostać unieważniony jedynie wówczas, gdy został zarejestrowany z naruszeniem, między innymi, przepisów art. 7 tego rozporządzenia.
89
Natomiast art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, który ustanawia wyjątek od bezwzględnych podstaw unieważnienia uregulowanych w art. 51 ust. 1, należy interpretować zawężająco i w związku z tym nie może on służyć jako podstawa rozumowania przez analogię w ramach dokonywania wykładni art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia (wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-542/07 P Imagination Technologies przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I-4937, pkt 54).
90
Wbrew temu, co utrzymuje Powerserv, w pkt 127 zaskarżonego wyroku Sąd nie orzekł, że rejestracja znaku towarowego pozbawionego a priori charakteru odróżniającego, zarejestrowanego jednak na podstawie niewystarczającego dowodu jego powszechnej znajomości, nie może zostać podważona.
91
Sąd ograniczył się w istocie do przypomnienia, że zakresy stosowania ust. 1 i 2 art. 51 rozporządzenia nr 40/94 są różne. I tak, ust. 1 nie może stanowić podstawy dla wniosku o unieważnienie znaku towarowego, który uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania go przed zgłoszeniem do rejestracji, ponieważ taki znak nie został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 tego rozporządzenia. Z kolei ust. 2 tego artykułu dotyczy wyłącznie znaków towarowych, które uzyskały charakter odróżniający w następstwie ich używania po dokonaniu rejestracji, mimo że ich rejestracja została dokonana z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b)–d) wspomnianego rozporządzenia i powinna była zatem podlegać unieważnieniu z tego względu.
92
W rezultacie czwartą część zarzutu drugiego należy oddalić jako oczywiście bezzasadną.
93
Z uwagi na powyższe wniesione przez Powersrv odwołanie należy częściowo odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne, a częściowo oddalić jako oczywiście bezzasadne.
W przedmiocie kosztów
94
Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Powerserv przegrała sprawę, należy — zgodnie z żądaniem OHIM i Manpower — obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) postanawia, co następuje:
1)
Odwołanie wniesione przez Powerserv Personalservice GmbH zostaje w części odrzucone i w części oddalone.
2)
Odwołanie wzajemne wniesione przez Manpower Inc. zostaje oddalone.
3)
Powerserv Personalservice GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.