61991CJ0153_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-153/91,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του tribunal du travail de Bruxelles προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
Camille Petit
και
Office national des pensions (ONP),
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των άρθρων 2, 3 και 84, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (ΕΕ L 230, σ. 6), και των άρθρων 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους R. Joliet, πρόεδρο τμήματος, J. C. Moitinho de Almeida, G. C. Rodriguez Iglesias, M. Zuleeg και D. A. O. Edward, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: C. O. Lenz
γραμματέας: H. A. Ruehl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως,
λαμβάνοντας υπόψη τις έγγραφες παρατηρήσεις που κατέθεσαν:
- το Office national des pensions, εκπροσωπούμενο από τον M. R. Masyn, administrateur general,
- η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον J. Devadder, σύμβουλο του Υπουργείου Εξωτερικών, Εξωτερικού Εμπορίου και Συνεργασίας με τις Αναπτυσσόμενες Χώρες,
- η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από την Lucinda Hudson, του Treasury Solicitor' s Department,
- η Επιτροπή των Ευρωπϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από την Μαρία Πατακιά, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας της,
έχοντας υπόψη την έκθεση του εισηγητή δικαστή,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 9ης Ιουλίου 1992,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με απόφαση της 3ης Ιουνίου 1991, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 10 Ιουνίου 1991, το tribunal du travail de Bruxelles (ενδέκατο τμήμα) υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, τρία προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 2, 3 και 84, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983 (ΕΕ L 230, σ. 6), και των άρθρων 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ.
2 Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν κατά την εκδίκαση της προσφυγής που άσκησε ο Petit κατά του Office national des pensions. O Petit συνέταξε την προσφυγή του στα γαλλικά.
3 Ο βελγικός νόμος περί της χρήσεως των γλωσσών ενώπιον των δικαστηρίων επιβάλλει τη χρήση της ολλανδικής γλώσσας για την προσφυγή που άσκησε ο Petit. H χρήση άλλης γλώσσας καθιστά το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο άκυρο, το δε δικαστήριο αναγνωρίζει την ακυρότητα αυτεπαγγέλτως.
4 Ο Petit έχει τη βελγική ιθαγένεια και από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι έχει εργασθεί μόνο εντός της βελγικής επικράτειας.
5 Στο πλαίσιο ακριβώς της εκδικάσεως της προσφυγής αυτής το tribunal du travail de Bruxelles ανέστειλε τη διαδικασία, μέχρις ότου το Δικαστήριο εκδώσει προδικαστική απόφαση επί των εξής ερωτημάτων:
"1) 'Εχει το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, την έννοια ότι ο κανονισμός αυτός, και ειδικότερα ή έστω μόνο το άρθρο 84, παράγραφος 4, εφαρμόζεται στους μισθωτούς οι οποίοι έχουν υπαχθεί στη νομοθεσία ενός μόνο κράτους μέλους, και συγκεκριμένα εκείνου του οποίου έχουν την ιθαγένεια και στο έδαφος του οποίου έχουν κατοικήσει και εργαστεί;
2) 'Εχει το άρθρο 3 του προαναφερθέντος κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 την έννοια ότι απαγορεύει τις διακρίσεις τόσο υπέρ όσο και κατά των υπηκόων ενός κράτους, έναντι των υπηκόων των άλλων κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που είναι εγκατεστημένοι στο έδαφος του πρώτου κράτους;
3) 'Εχουν τα άρθρα 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 25 Μαρτίου 1957, την έννοια ότι η ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων πρέπει να εξασφαλίζεται όχι μόνο μεταξύ των κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αλλά και στο εσωτερικό των κρατών αυτών, οπότε τα μέτρα τα οποία έχει θεσπίσει το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για την εγκαθίδρυση αυτής της ελεύθερης κυκλοφορίας, και συγκεκριμένα το άρθρο 84, παράγραφος 4, του προαναφερθέντος κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, πρέπει να εφαρμόζονται και επί των μισθωτών οι οποίοι κάνουν χρήση της ελεύθερης κυκλοφορίας με σκοπό να κατοικήσουν διαδοχικά σε διαφορετικές διοικητικές ή δικαστικές περιφέρειες εντός ενός και του αυτού κράτους, του οποίου έχουν την ιθαγένεια, περιφέρειες στις οποίες ισχύουν διαφορετικοί κανόνες δικαίου, ιδίως όσον αφορά τη γλώσσα του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου ενώπιον των δικαστηρίων που είναι αρμόδια για την εκδίκαση προσφυγών που εμπίπτουν καθ' ύλην στο άρθρο 4 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71;"
6 Στην έκθεση του εισηγητή δικαστή αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας και οι έγγραφες παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
7 Με τα ερωτήματα αυτά το εθνικό δικαστήριο ερωτά αν τα άρθρα 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ και ο κανονισμός 1408/71, και συγκεκριμένα τα άρθρα του 3 και 84, παράγραφος 4, εφαρμόζονται σε περιπτώσεις σαν την ανωτέρω περιγραφείσα.
8 Κατά πάγια νομολογία, οι διατάξεις της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας και οι κανονισμοί που έχουν εκδοθεί σε εκτέλεση των κανόνων αυτών δεν εφαρμόζονται στις δραστηριότητες των οποίων όλα τα στοιχεία αφορούν ένα και μόνο κράτος μέλος (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 1992, C-332/90, Steen, Συλλογή 1992, σ. Ι-341, σκέψη 9, και απόφαση της 19ης Μαρτίου 1992, C-60/91, Morais, Συλλογή 1992, σ. Ι-2085, σκέψη 7), ενώ στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία εξαρτάται αν τούτο συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση.
9 Πρέπει να γίνει δεκτό ότι όλα τα πραγματικά στοιχεία που εκτίθενται στην απόφαση περί παραπομπής αφορούν ένα και μόνο κράτος μέλος, το Βασίλειο του Βελγίου. Ο προσφεύγων της κύριας δίκης έχει τη βελγική ιθαγένεια, κατοικούσε πάντοτε στο Βέλγιο και ουδέποτε εργάσθηκε εκτός της βελγικής επικράτειας.
10 Στο εθνικό δικαστήριο πρέπει επομένως να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ και ο κανονισμός 1408/71, και συγκεκριμένα τα άρθρα του 3 και 84, παράγραφος 4, δεν εφαρμόζονται στις καταστάσεις των οποίων όλα τα στοιχεία αφορούν ένα και μόνο κράτος μέλος.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
11 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Βελγική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε, με απόφαση της 3ης Ιουνίου 1991, το tribunal du travail de Bruxelles, αποφαίνεται:
Τα άρθρα 48, παράγραφος 1, και 51 της Συνθήκης ΕΟΚ και ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσως στους μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως τροποποιήθηκε και ενημερώθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2001/83 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουνίου 1983, και συγκεκριμένα τα άρθρα του 3 και 84, παράγραφος 4, δεν εφαρμόζονται στις καταστάσεις των οποίων όλα τα στοιχεία αφορούν ένα και μόνο κράτος μέλος.