62022CC0337
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
TAMARA ĆAPETA
της 10ης Απριλίου 2025 (
1
)
Υπόθεση C‑337/22 P
Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
κατά
Nowhere Co. Ltd
«Αίτηση αναιρέσεως – Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία ανακοπής – Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 – Άρθρο 8, παράγραφος 4 – Προγενέστερα δικαιώματα – Σχετικός λόγος απαραδέκτου – Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος APE TEES – Αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση – Εξαφάνιση του προγενέστερου δικαιώματος μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου – Απόρριψη ανακοπής αποκλειστικά και μόνο βάσει της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως»
I. Εισαγωγή
1.
Η υπό κρίση υπόθεση αφορά αναίρεση ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Μαρτίου 2022, Nowhere κατά EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2022:139). Με την απόφαση αυτή, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: EUIPO) να απορρίψει την ανακοπή που στηριζόταν σε προγενέστερα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο «για τον λόγο αυτόν και μόνον» (
2
), δεδομένου ότι, μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου κατόπιν της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα δικαιώματα αυτά δεν μπορούσε πλέον να στηριχθεί ανακοπή κατά της καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης –ακόμη και εάν η οικεία διαδικασία είχε κινηθεί ενόσω το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελούσε ακόμη κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2.
Το EUIPO άσκησε αναίρεση κατά της ως άνω αποφάσεως. Με τον μοναδικό προβαλλόμενο λόγο αναιρέσεως, το EUIPO υποστηρίζει ότι, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 (
3
) του Συμβουλίου (στο εξής: κανονισμός του 2009 για το σήμα). Δεν συμφωνώ.
II. Το ιστορικό της διαφοράς
Α.
Η διαδικασία ανακοπής ενώπιον του EUIPO
3.
Το ιστορικό της υποκείμενης προσφυγής παρατίθεται στις σκέψεις 1 έως 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Για τους σκοπούς της παρούσας αναλύσεως, αυτά που χρειάζεται να επαναληφθούν είναι τα ακόλουθα.
4.
Στις 30 Ιουνίου 2015 ο Junguo Ye (στο εξής: J. Ye) υπέβαλε αίτηση καταχώρισης σήματος για το ακόλουθο εικονιστικό σημείο (στο εξής: προσβαλλόμενο σήμα):
5.
Στις 8 Μαρτίου 2016 η Nowhere Co. Ltd (στο εξής: Nowhere), δηλαδή η πρωτοδίκως προσφεύγουσα, άσκησε ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του εν λόγω σήματος δυνάμει του άρθρου 41 του κανονισμού του 2009 για το σήμα, η οποία στηριζόταν, μεταξύ άλλων, στα ακόλουθα τρία μη καταχωρισμένα προγενέστερα εικονιστικά σήματα τα οποία χρησιμοποιούνται στις συναλλαγές, μεταξύ άλλων, στο Ηνωμένο Βασίλειο:
6.
Το τμήμα ανακοπών και το δεύτερο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψαν την ανακοπή της προσφεύγουσας τον Νοέμβριο του 2017 και τον Οκτώβριο του 2018, αντιστοίχως.
7.
Κατόπιν ασκήσεως προσφυγής ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το δεύτερο τμήμα προσφυγών τον Οκτώβριο του 2018, το τμήμα αυτό ανακάλεσε την ως άνω απόφασή του στις 17 Ιουλίου 2019. Για τον λόγο αυτόν, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι παρείλκε η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής (
4
).
8.
Τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2020 έληξε η μεταβατική περίοδος που προβλέπεται από το άρθρο 126 της Συμφωνίας αποχώρησης (
5
).
9.
Με απόφαση που εξέδωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2021, το δεύτερο τμήμα προσφυγών απέρριψε την προσφυγή της Nowhere. Στο σχετικό της τμήμα, η προσβαλλόμενη απόφαση διευκρινίζει ότι:
«24.
Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την [Ευρωπαϊκή Ένωση] και τη λήξη της μεταβατικής περιόδου στις 31 Δεκεμβρίου 2020, τα δικαιώματα που ενδεχομένως υφίστανται στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν αποτελούν νομική βάση σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 2, [του κανονισμού του 2009 για το σήμα], για την κίνηση διαδικασίας βασιζόμενης σε σχετικούς λόγους, όπως το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, το άρθρο 8, παράγραφος 4, […] και το άρθρο 8, παράγραφος 5 [του κανονισμού του 2009 για το σήμα].
25
Εξ αυτού συνάγεται ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση της επέκτασης της προστασίας διεθνούς καταχώρισης στο Ηνωμένο Βασίλειο αριθ. 996157 και της επέκτασης της προστασίας διεθνούς καταχώρισης στο Ηνωμένο Βασίλειο αριθ. 871962 βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 8, παράγραφος 5, του [κανονισμού του 2009 για το σήμα].
26
Η ανακόπτουσα δεν μπορεί να ασκήσει την αγωγή του δικαίου του Ηνωμένου Βασιλείου λόγω απατηλής χρήσεως διακριτικού σημείου (passing off) βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, [του κανονισμού του 2009 για το σήμα].
27
Όσον αφορά τα εν λόγω προβαλλόμενα προγενέστερα δικαιώματα, η ανακοπή πρέπει να απορριφθεί για τον λόγο αυτόν και μόνον».
Β.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
10.
Με δικόγραφο που κατατέθηκε στις 21 Μαΐου 2021, η Nowhere άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
11.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Έκανε δεκτό το πρώτο αίτημα του μοναδικού λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβαλλόταν παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα, και απέρριψε το δεύτερο αίτημα με το οποίο ζητείτο η μεταρρύθμιση της προσβαλλομένης αποφάσεως (
6
).
Γ.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
12.
Με διάταξη που εξέδωσε στις 16 Νοεμβρίου 2022, το Δικαστήριο ενέκρινε την εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως. Έκρινε ότι με τη σχετική αίτηση του EUIPO τεκμηριωνόταν επαρκώς κατά νόμον ότι η αίτηση αναιρέσεως ήγειρε σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης (
7
).
13.
Με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 21ης Μαρτίου 2023, επετράπη στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να παρέμβει στη διαφορά υπέρ του EUIPO.
14.
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Απριλίου 2023, επετράπη στην International Trademark Association (INTA) να παρέμβει στην υπόθεση υπέρ του EUIPO (
8
).
15.
Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 23 Μαΐου 2022, το EUIPO ζήτησε από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να απορρίψει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή και να καταδικάσει τη Nowhere στα δικαστικά έξοδα.
16.
Με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως, το οποίο κατατέθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2023, η Nowhere ζήτησε από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.
17.
Στο πλαίσιο διεξαγωγής αποδείξεων της 2ας Ιουλίου 2024, το Δικαστήριο ζήτησε από τους μετέχοντες στη διαδικασία να λάβουν θέση επί των εννόμων συνεπειών της αποφάσεως της 20ής Ιουνίου 2024, EUIPO κατά Indo European Foods (C‑801/21 P, EU:C:2024:528). Με τα αντίστοιχα υπομνήματά τους, η Nowhere και το EUIPO υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι η εν λόγω απόφαση δεν αφορά το επίδικο στην υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως ουσιαστικό ζήτημα αλλά, αντιθέτως, εξετάζει αποκλειστικά και μόνον το ζήτημα της υπάρξεως εννόμου συμφέροντος.
III. Ανάλυση
Α.
Πώς να γίνει κατανοητή η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
18.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του χρονοδιαγράμματος της υπό κρίση υποθέσεως.
19.
Υπενθυμίζεται ότι η αίτηση του J. Ye για καταχώριση του προσβαλλόμενου σήματος χρονολογείται από τις 30 Ιουνίου 2015. Λίγο αργότερα, η Nowhere άσκησε την ανακοπή της με βάση το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα: την ύπαρξη προγενέστερου δικαιώματος το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε σύγκρουση με το σήμα για το οποίο ζητείται η καταχώριση. Με την εν λόγω ανακοπή, η Nowhere υποστήριξε ότι είναι δικαιούχος μη καταχωρισμένου σήματος που χρησιμοποιείται στις συναλλαγές το οποίο δεν έχει τοπική μόνον ισχύ, περιοριζόμενη στο Ηνωμένο Βασίλειο.
20.
Η έννομη συνέπεια της ανακοπής όσον αφορά την καταχώριση συνίσταται στην καθυστέρηση της καταχωρίσεως του σήματος μέχρις ότου το EUIPO αποφανθεί επί της ανακοπής αυτής.
21.
Ωστόσο, εάν το EUIPO απορρίψει τελικώς την ανακοπή (
9
), η καταχώριση του σήματος επέρχεται με αναδρομική ισχύ από την ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως (
10
).
22.
Όταν, στις 10 Φεβρουαρίου 2021, το EUIPO απέρριψε τελικώς την ανακοπή της Nowhere κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως είχαν παρέλθει σχεδόν επτά έτη από την ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως καταχώρισης (
11
).
23.
Συνεπώς, το προσβαλλόμενο στην υπό κρίση υπόθεση σήμα καταχωρίστηκε αναδρομικώς από τις 30 Ιουνίου 2015, ήτοι την αρχική ημερομηνία καταθέσεως της αιτήσεως καταχώρισής του (
12
).
24.
Στο πλαίσιο της αποφάσεως που εξέδωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2021, το EUIPO έκρινε ότι, κατά το χρονικό διάστημα από τις 30 Ιουνίου 2015 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020, δεν υπήρχε ενδεχόμενο οποιασδήποτε συγκρούσεως, καθόσον, από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου και έπειτα (δηλαδή, από τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 2020), όλα τα προγενέστερα σήματα του Ηνωμένου Βασιλείου έπαυσαν να αποτελούν δικαιώματα του δικαίου της Ένωσης στα οποία μπορεί να στηριχθεί ανακοπή στο πλαίσιο της διαδικασίας για τα σήματα της Ένωσης.
25.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ως άνω λογική. Κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε την απόφασή του ως ακολούθως.
26.
Πρώτον, διευκρίνισε ότι, για να κριθεί αν συντρέχει σχετικός λόγος απαραδέκτου, «λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος της κατάθεσης της αίτησης καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της οποίας ασκήθηκε η ανακοπή» (
13
).
27.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το ενδεχόμενο να απολέσουν τα προγενέστερα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο την ιδιότητα του καταχωρισμένου σε κράτος μέλος σήματος σε χρόνο μεταγενέστερο της κατάθεσης της αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι κατ’ αρχήν άνευ σημασίας. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι η αίτηση καταχωρίσεως του σήματος κατατέθηκε πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, με συνέπεια η ασκηθείσα ανακοπή να μπορεί να στηριχθεί σε αυτά τα προγενέστερα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο (
14
). Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών όφειλε να λάβει υπόψη τα προγενέστερα αυτά δικαιώματα κατά την εκτίμησή του και όχι να αρνηθεί να το πράξει «για τον λόγο και μόνον ότι η μεταβατική περίοδος είχε λήξει κατά τον χρόνο της έκδοσης της προσβαλλομένης αποφάσεως» (
15
).
28.
Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι η ισχύς της καταχώρισης σήματος της Ένωσης ανατρέχει στην ημερομηνία κατάθεσης της αιτήσεως και όχι στον χρόνο της τελικής απόρριψης ενδεχόμενης ανακοπής, «σύγκρουση θα μπορούσε να υπάρξει κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της ημερομηνίας κατάθεσης της αίτησης καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της λήξης της μεταβατικής περιόδου» (
16
). Στην υπό κρίση υπόθεση, τούτο αφορά το χρονικό διάστημα που παρήλθε από τις 30 Ιουνίου 2015 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020 –ήτοι την περίοδο που μνημονεύω στο ανωτέρω διάγραμμα ως «period of potential conflict» («περίοδο πιθανής συγκρούσεως»).
29.
Λαμβανομένης υπόψη της χρονικής αυτής επικάλυψης, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι «[δ]υσχερώς, όμως, γίνεται κατανοητό για ποιο λόγο δεν θα έπρεπε, ούτε κατά την περίοδο αυτή, να παρασχεθεί στην προσφεύγουσα η προστασία των μη καταχωρισμένων προγενέστερων σημάτων της που χρησιμοποιούνται στις συναλλαγές στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδίως όσον αφορά τη δυνητική χρήση του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, το οποίο η προσφεύγουσα θεωρεί ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με τα πρώτα. Κατά συνέπεια, πρέπει επίσης να αναγνωριστεί ότι η προσφεύγουσα έχει έννομο συμφέρον για την ευδοκίμηση της ανακοπής της σε σχέση με την εν λόγω περίοδο» (
17
).
30.
Αδυνατώ να διακρίνω για ποιον λόγο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλλε στην ως άνω συλλογιστική.
31.
Είναι πολύ πιθανό, παρότι το EUIPO δεν αποφάνθηκε επί του συγκεκριμένου ζητήματος, ότι, κατά τη χρονική στιγμή κατάθεσης της αίτησης καταχώρισης του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Nowhere ήταν δικαιούχος προγενέστερων δικαιωμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
32.
Δεδομένου ότι τα δικαιώματα αυτά θεωρούνται αντικείμενα κυριότητας και, συνεπώς, αποτελούν μέρος του συστήματος ανόθευτου ανταγωνισμού (
18
), η παροχή προστασίας δυνάμει του συστήματος των σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης απονέμει στους δικαιούχους τους ορισμένα αποκλειστικά δικαιώματα (
19
).
33.
Ένα εξ αυτών των δικαιωμάτων είναι το μονοπώλιο του συγκεκριμένου σημείου όσον αφορά ορισμένα αγαθά ή υπηρεσίες (
20
).
34.
Μέσω των σχετικών λόγων απαραδέκτου, το άρθρο 8 του κανονισμού του 2009 για το σήμα απονέμει στον δικαιούχο σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης το δικαίωμα να προστατεύσει το δικαίωμα αυτό έναντι παρόμοιων σημάτων στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακοπής (
21
).
35.
Στην υπό κρίση υπόθεση, λαμβανομένης υπόψη της πιθανής υπάρξεως προγενέστερου δικαιώματος, υπήρχε επίσης το ενδεχόμενο συνυπάρξεως και, συνεπώς, συγκρούσεως μεταξύ ενός υφιστάμενου δικαιώματος (αυτού που κατείχε η Nowhere) και ενός σήματος για το οποίο ζητείται καταχώριση (αυτού για το οποίο υπέβαλε αίτηση καταχώρισης ο J. Ye), εφόσον η καταχώριση έπρεπε να λάβει χώρα στις 30 Ιουνίου 2015.
36.
Όπως έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, και δεν αμφισβητείται από το EUIPO, αυτή η ενδεχόμενη συνύπαρξη και σύγκρουση συνεχίστηκε μέχρι τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, δηλαδή μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2020 (
22
).
37.
Και τούτο διότι, όπως διευκρινίζει το ίδιο το EUIPO, μόνον από την ημερομηνία εκείνη και έπειτα έπαυσαν να παράγουν έννομα αποτελέσματα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα προγενέστερα δικαιώματα της Nowhere στο Ηνωμένο Βασίλειο (
23
).
38.
Το γεγονός ότι, κατά τη χρονική στιγμή κατά την οποία το EUIPO απέρριψε την ανακοπή με την προσβαλλόμενη απόφαση, τα προγενέστερα δικαιώματα της Nowhere στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν πλέον ικανά να επιτελέσουν την ουσιαστική λειτουργία τους (
24
), ήτοι να διακρίνουν τα προϊόντα της εταιρίας αυτής από αντίστοιχα άλλης προελεύσεως, ουδεμία επιρροή ασκεί όσον αφορά το χρονικό διάστημα πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020 (
25
).
39.
Ανεξαρτήτως της εξαφάνισης των εν λόγω προγενέστερων δικαιωμάτων του Ηνωμένου Βασιλείου κατά το χρονικό διάστημα πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020, γεγονός παραμένει ότι, εάν είχαν καταχωριστεί, θα υπήρχε μια σημαντική περίοδος πιθανής συγκρούσεως δεδομένης της μη επιλυθείσας πιθανής συνυπάρξεως των δύο προστατευόμενων σημείων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
40.
Το συγκεκριμένο ζήτημα του ενδεχομένου συγκρούσεως κάθε άλλο παρά θεωρητικό είναι. Πράγματι, όπως προανέφερα, και όπως ορθώς επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο (
26
), η καταχώριση ενός σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανατρέχει στην ημερομηνία καταθέσεως της αίτησης.
41.
Ωστόσο, κατά τη χρονική εκείνη στιγμή, το σήμα της Nowhere εξακολουθούσε, πιθανότατα, να υφίσταται και, συνεπώς, υπήρχε το ενδεχόμενο συγκρούσεώς του με το προσβαλλόμενο σήμα.
42.
Κατά συνέπεια, παρά το γεγονός ότι το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα απαιτεί να εξετάζεται η πιθανότητα συγκρούσεως κατά την ημερομηνία κατά την οποία το EUIPO αποφαίνεται εάν πληρούται το σύνολο των προϋποθέσεων για την άσκηση ανακοπής (
27
), η οποία, εν προκειμένω, ήταν η 10η Φεβρουαρίου 2021, τούτο δεν σημαίνει ότι το EUIPO μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι –πριν από την ημερομηνία αυτή αλλά μεταξύ του χρονικού σημείου κατάθεσης της αίτησης για καταχώριση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ημερομηνίας κατά την οποία το EUIPO απέρριψε την ανακοπή κατά της καταχώρισης– υπήρχε το ενδεχόμενο συγκρούσεως, η οποία θα εμπόδιζε την καταχώριση του εν λόγω σήματος εάν το EUIPO είχε εκδώσει την απόφασή του κατά τη χρονική εκείνη στιγμή (
28
).
43.
Για τους ανωτέρω λόγους, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι το EUIPO δεν μπορούσε απλώς να απορρίψει την ανακοπή, οι προϋποθέσεις της οποίας πληρούνταν, ενδεχομένως, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των πέντε ετών, αποκλειστικά και μόνο λόγω του γεγονότος ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της τελικής του αποφάσεως επί της εν λόγω ανακοπής, δεν υφίσταντο πλέον τα επίμαχα δικαιώματα.
44.
Η προσέγγιση αυτή θα είχε ως συνέπεια να στερηθεί της προστασίας ένα προστατευόμενο σημείο κατά τη διάρκεια ενός χρονικού διαστήματος στο οποίο το σημείο αυτό ήταν ικανό να επιτελεί τη βασική του λειτουργία, η οποία συνίσταται στη διάκριση των αγαθών ή υπηρεσιών του δικαιούχου από εκείνες άλλης προέλευσης –ακόμη και αν μεταγενέστερα το εν λόγω σημείο απώλεσε την ιδιότητα αυτή.
45.
Αντιθέτως, σε μια ακραία εκδοχή του ως άνω επιχειρήματος, τούτο θα σήμαινε ότι θα μπορούσε να υπάρχει σύγκρουση μεταξύ δύο σημείων καθ’ όλο το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την κατάθεση της αίτησης καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι την έκδοση της τελικής αποφάσεως του EUIPO και παρ’ όλα αυτά να μην ευδοκιμήσει η ανακοπή εάν, κατά την ακριβώς προηγούμενη ημέρα από την έκδοση της εν λόγω αποφάσεως, εξαφανιστεί το προγενέστερο σημείο. Φρονώ ότι η λογική αυτή δεν συνάδει με τα μονοπωλιακά δικαιώματα που απονέμονται από τον κανονισμό του 2009 για το σήμα.
46.
Τούτο, ασφαλώς, δεν σημαίνει ότι το EUIPO δεν μπορούσε να απορρίψει αυτοδικαίως την εν λόγω ανακοπή για το χρονικό διάστημα μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, δηλαδή από την 1η Ιανουαρίου 2021 και έπειτα.
47.
Όπως επιχείρησα να τονίσω με το διάγραμμα στην αρχή του παρόντος τμήματος, για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα συγκρούσεως λόγω της αρχής της εδαφικότητας, ακόμη και εάν το EUIPO είχε διαπιστώσει ότι το προσβαλλόμενο σήμα και το σήμα της Nowhere βρίσκονταν σε σύγκρουση κατά το παρελθόν.
48.
Ως εκ τούτου, παραλείποντας να εξετάσει το χρονικό διάστημα πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020, το EUIPO μπορούσε απλώς να αποφανθεί επί του καθεστώτος της ανακοπής μόνο για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2021 και έπειτα. Δηλαδή, το σήμα του J. Ye μπορούσε να καταχωριστεί από την ημερομηνία εκείνη και έπειτα, χωρίς το EUIPO να χρειάζεται να λάβει υπόψη του το χρονικό διάστημα που προηγήθηκε της ημερομηνίας αυτής.
49.
Ωστόσο, λαμβανομένων υπόψη των άρθρων 51 και 52 του κανονισμού του 2017 για το σήμα, δεν φαίνεται να είναι δυνατή «τροποποίηση» της χρονικής στιγμής κατά την οποία λαμβάνει χώρα η καταχώριση ενός σήματος, σε περίπτωση απορρίψεως της ανακοπής από το EUIPO.
50.
Ως εκ τούτου, από τις διατάξεις αυτές φαίνεται να συνάγεται ότι το EUIPO οφείλει, στην πραγματικότητα, να κάνει δεκτή την ανακοπή και να αρνηθεί την καταχώριση σήματος στην περίπτωση που κρίνει ότι υπήρξε σύγκρουση κατά την περίοδο συνυπάρξεως των δύο προστατευόμενων σημείων. Στην υπό κρίση υπόθεση, τούτο σημαίνει ότι το EUIPO θα έπρεπε να είχε αρνηθεί την καταχώριση του σήματος του J. Ye, στο μέτρο που έκρινε ότι το σήμα αυτό ερχόταν σε σύγκρουση με το προγενέστερο δικαίωμα της Nowhere κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 30ής Ιουνίου 2015 και 31ης Δεκεμβρίου 2020.
51.
Όπως εξηγεί το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 43 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην περίπτωση αυτή, «ο έτερος διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών μπορούσε, ήδη από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, να υποβάλει νέα αίτηση καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος, η οποία δεν θα προσέκρουε πλέον, εν πάση περιπτώσει, στα μη καταχωρισμένα προγενέστερα σήματα καθόσον είχαν χρησιμοποιηθεί στις συναλλαγές στο Ηνωμένο Βασίλειο».
52.
Εξ αυτού συνάγεται ότι το EUIPO μπορούσε να απορρίψει την ανακοπή και να καταχωρίσει το σήμα του J. Ye από τις 30 Ιουνίου 2015, ημερομηνία κατάθεσης της αίτησής του για καταχώριση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόνο στην περίπτωση που το EUIPO είχε εξακριβώσει ότι δεν υπήρχε πιθανότητα συγκρούσεως πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2020.
Β.
Η αίτηση αναιρέσεως
53.
Το ουσιαστικό μέρος της αιτήσεως αναιρέσεως του EUIPO στηρίζεται σε έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα.
54.
Ειδικότερα, το EUIPO διατείνεται ότι, στις σκέψεις 25 έως 31 και 33 έως 46 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε την ως άνω διάταξη υπό την έννοια ότι απαιτεί από το EUIPO να λάβει υπόψη του μόνον εάν ο σχετικός λόγος απαραδέκτου συντρέχει κατά την ημερομηνία καταθέσεως της αίτησης για καταχώριση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο φέρεται να υπέπεσε σε σύγχυση όσον αφορά τις ημερομηνίες που διέπουν το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο και εκείνες που αφορούν την ύπαρξη σχετικού λόγου απαραδέκτου. Επιπλέον, απαιτώντας από το EUIPO να λάβει υπόψη του το πιθανό χρονικό διάστημα συνύπαρξης στη συγκεκριμένη επίμαχη ανακοπή, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε τις επιπτώσεις που συνεπάγεται η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η λήξη της μεταβατικής περιόδου, κατά παράβαση της αρχής της εδαφικότητας.
55.
Κατ’ ουσίαν, η Nowhere αντικρούει τα ως άνω επιχειρήματα.
56.
Φρονώ ότι το EUIPO έχει παρερμηνεύσει θεμελιωδώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
57.
Πρώτον, σε καμία από τις σκέψεις που παρατίθενται από το EUIPO το Γενικό Δικαστήριο δεν ερμηνεύει το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα υπό την έννοια ότι απαιτεί να ληφθεί υπόψη μόνον η ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης. Ούτε και δύναμαι να συναγάγω από τις σκέψεις αυτές έναν «νέο γενικό κανόνα νομικής φύσεως», όπως υποστηρίζει το EUIPO, κατά τον οποίο τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα μετά την ημερομηνία καταθέσεως πρέπει να θεωρούνται ως άνευ σημασίας για την έκβαση της ανακοπής.
58.
Πράγματι, στις σκέψεις 28 και 29 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει απλώς ότι τόσο το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο που διέπει τους σχετικούς λόγους απαραδέκτου όσο και η ύπαρξη ενός αντιπαρατιθέμενου σήματος πρέπει, κατ’ αρχήν, να εξετάζονται σε συνάρτηση με την ημερομηνία κατάθεσης της αιτήσεως. Τοιουτοτρόπως, το Γενικό Δικαστήριο απλώς προσδιορίζει, ωστόσο, ποιο είναι το δίκαιο που πρέπει να εφαρμοστεί στις συγκεκριμένες επίμαχες πραγματικές περιστάσεις (
29
) και με ποιον τρόπο θα πρέπει να καθοριστεί η προτεραιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων (
30
).
59.
Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο επίσης δεν έσφαλλε στις σκέψεις 30 και 31 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες περιγράφει τις υποχρεωτικές συνέπειες που απορρέουν από τις παραμέτρους αυτές καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, κατ’ αρχήν, ουδεμία σημασία έχει το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, εφόσον τα προγενέστερα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο στα οποία στηρίχθηκε η ανακοπή χρησιμοποιούνταν, πράγματι, στις συναλλαγές στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν από τη χρονική αυτή στιγμή.
60.
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το EUIPO, στις σκέψεις 32 έως 42 και 46 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα δεν ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι απαιτεί από το EUIPO να λάβει υπόψη του μόνον την ημερομηνία κατάθεσης της ανακοπής κατά της αίτησης καταχώρισης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντιθέτως, στις σκέψεις αυτές, το Γενικό Δικαστήριο απλώς απορρίπτει τα επιχειρήματα του EUIPO ότι το γράμμα, το περιεχόμενο και ο σκοπός του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα παρέχουν, κατ’ ουσίαν, στο EUIPO τη δυνατότητα να επηρεάσει την έκβαση μιας κατά τα λοιπά έγκυρης ανακοπής εκδίδοντας την τελική του απόφαση επί της εν λόγω ανακοπής σε χρονικό σημείο κατά το οποίο το επικαλούμενο προγενέστερο δικαίωμα έχει απολέσει πλέον τη δυνατότητα να εμποδίσει την καταχώριση νέου σήματος. Όπως εξήγησα στο τμήμα ΙΙΙ.A των παρουσών προτάσεων, λαμβανομένων υπόψη των επιπτώσεων που θα μπορούσε να συνεπάγεται η ερμηνεία του EUIPO, ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύεται το άρθρο 8, παράγραφος 4, από το Γενικό Δικαστήριο είναι απολύτως δικαιολογημένος.
61.
Δεύτερον, όσον αφορά τη φερόμενη παράβαση της αρχής της εδαφικότητας, πρέπει να επισημανθεί ότι, στις σκέψεις 25 έως 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει απλώς ότι η Συμφωνία αποχώρησης δεν περιέχει καμία πρόβλεψη η οποία να ρυθμίζει την έκβαση ανακοπής ασκηθείσας πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου επί της οποίας όμως η απόφαση εκδόθηκε μετά τη λήξη της περιόδου αυτής (
31
). Η παρατήρηση αυτή, από μόνη της, ουδόλως προσκρούει στην αρχή της εδαφικότητας.
62.
Επιπλέον, αναγνωρίζοντας ότι ανακοπή μπορεί νομίμως να στηριχθεί σε προγενέστερα δικαιώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο εφόσον ασκήθηκε σε χρονική στιγμή πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, το Γενικό Δικαστήριο δεν ερμήνευσε το άρθρο 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα ως ικανό να ρυθμίζει δικαιώματα προερχόμενα από έδαφος εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά παράβαση της αρχής της εδαφικότητας –το οποίο θα ήταν όντως εσφαλμένο.
63.
Αντιθέτως, στις σκέψεις 31 και 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απλώς επισήμανε ότι, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού της διαδικασίας ανακοπής, το EUIPO δεν μπορούσε –εκ προοιμίου και χωρίς εξέταση επί της ουσίας– να απορρίψει, αποκλειστικά και μόνο λόγω της ημερομηνίας κατά την οποία εξεδόθη η προσβαλλόμενη απόφαση, την αιτίαση της Nowhere ότι τα προγενέστερα δικαιώματά της προσέκρουαν στο σήμα του J. Ye και, συνεπώς, δεν επέτρεπαν την καταχώρισή του κατά το χρονικό διάστημα από τις 30 Ιουνίου 2015 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2020.
64.
Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως που προβάλλει το EUIPO ως αβάσιμο.
IV. Επί των δικαστικών εξόδων
65.
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο είναι εφαρμοστέο στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ως άνω Κανονισμού, o ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως του EUIPO ως αβάσιμη, φρονώ ότι αυτό πρέπει να φέρει τα δικαστικά του έξοδα αλλά και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Nowhere, τόσο κατά την πρωτοβάθμια όσο και κατά την αναιρετική διαδικασία.
66.
Σύμφωνα με το άρθρο 140, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η Γερμανική Κυβέρνηση και η INTA πρέπει να φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
V. Πρόταση
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:
1)
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη·
2)
να επικυρώσει την απόφαση που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στις 16 Μαρτίου 2022, Nowhere κατά EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, EU:T:2022:139)·
3)
να καταδικάσει το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαστικά του έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Nowhere Co. Ltd τόσο κατά την πρωτοβάθμια όσο και κατά την αναιρετική διαδικασία, και
4)
να αποφανθεί ότι η Γερμανική Κυβέρνηση και η International Trademark Association φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
(
2
)	Πρβλ. απόφαση του δεύτερου τμήματος προσφυγών του EUIPO, της 10ης Φεβρουαρίου 2021 (υπόθεση R 2474/2017-2) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), σκέψη 27.
(
3
)	Κανονισμός, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).
(
4
)	Βλ. διάταξη της 18ης Δεκεμβρίου 2019, Nowhere κατά EUIPO – Junguo Ye (APE TEES) (T‑12/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:907, διατακτικό).
(
5
)	Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2019, C 384I, σ. 1, στο εξής: Συμφωνία αποχώρησης).
(
6
)	Αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψεις 47 έως 49).
(
7
)	Διάταξη της 16ης Νοεμβρίου 2022, EUIPO κατά Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2022:908).
(
8
)	Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Απριλίου 2023, EUIPO κατά Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2023:409).
(
9
)	Βλ. άρθρο 51, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1, στο εξής: κανονισμός του 2017 για το σήμα), το οποίο ορίζει ότι η καταχώριση του σήματος επέρχεται μετά την απόρριψη της ανακοπής. Επισημαίνεται ότι, λαμβανομένης υπόψη της ημερομηνίας εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, τα διαδικαστικά στοιχεία του υπό κρίση φακέλου διέπονται από τον κανονισμό του 2017 για το σήμα. Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 2016, BSH κατά EUIPO (C‑43/15 P, EU:C:2016:837, σκέψη 2).
(
10
)	Κατά το άρθρο 52 του κανονισμού του 2017 για το σήμα, «[η] καταχώριση του σήματος της ΕΕ διαρκεί επί μία δεκαετία από την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης. Η καταχώριση δύναται να ανανεώνεται, ανά δεκαετία, […]».
(
11
)	Δεν μπορώ παρά να επισημάνω συναφώς, ότι, στη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε ειδικώς ότι στον διοικητικό φάκελο του EUIPO «δεν περιλαμβάνεται […] κανένα έγγραφο με ημερομηνία εμπίπτουσα στο διάστημα 18 περίπου μηνών που μεσολάβησε μεταξύ της κοινοποιήσεως της αποφάσεως ανακλήσεως στους διαδίκους ενώπιον του τμήματος προσφυγών στις 22 Αυγούστου 2019 και της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως στις 10 Φεβρουαρίου 2021».
(
12
)	Πρβλ. σκέψεις 41 και 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
(
13
)	Βλ. αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψη 28).
(
14
)	Πρβλ. αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψεις 29 και 31).
(
15
)	Βλ. αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψη 31).
(
16
)	Βλ. αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψη 42).
(
17
)	Βλ. αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψη 42).
(
18
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 1990, HAG GF (C‑10/89, EU:C:1990:359, σκέψη 13) (στην οποία διευκρινίζεται ότι «το δικαίωμα επί του σήματος […] αποτελεί ουσιώδες στοιχείο του συστήματος ανόθευτου ανταγωνισμού, στη δημιουργία και διατήρηση του οποίου αποβλέπει η Συνθήκη. Στο πλαίσιο αυτού του συστήματος οι επιχειρήσεις πρέπει να είναι σε θέση να προσελκύουν την πελατεία με την ποιότητα των προϊόντων τους ή των υπηρεσιών τους, πράγμα που είναι δυνατό μόνο χάρη στην ύπαρξη διακριτικών γνωρισμάτων που εξατομικεύουν τα προϊόντα αυτά και τις υπηρεσίες αυτές. Για να μπορεί το εμπορικό σήμα να επιτελεί τη λειτουργία αυτή, πρέπει να παρέχει την εγγύηση ότι όλα τα προϊόντα επί των οποίων έχει τεθεί έχουν κατασκευαστεί ή παραχθεί υπό τον έλεγχο μιας μόνο επιχειρήσεως, η οποία έχει την ευθύνη για την ποιότητά τους»).
(
19
)	Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 9 και 11 του κανονισμού του 2009 για το σήμα.
(
20
)	Βλ. άρθρο 9, παράγραφος 1, του κανονισμού του 2009 για το σήμα και πρβλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 6ης Μαΐου 2003, Libertel (C‑104/01, EU:C:2003:244, σκέψη 49) (σχετικά με την έννοια της «μονοπώλησης» του απορρέοντος δικαιώματος), και της 25ης Ιουλίου 2018, Mitsubishi Shoji Kaisha και Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‑129/17, EU:C:2018:594, σκέψη 33) (στην οποία διευκρινίζεται ότι η καταχώριση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «παρέχει την εξουσία στον δικαιούχο να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές, χωρίς τη συγκατάθεσή του, σημείο ταυτόσημο προς το σήμα για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημες προς εκείνες για τις οποίες το σήμα έχει καταχωριστεί ή σημείο για το οποίο, λόγω του ταυτόσημου ή της ομοιότητάς του με το σήμα και του ταυτόσημου ή της ομοιότητας των προϊόντων ή των υπηρεσιών που καλύπτονται από το σήμα και το σημείο, υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως του κοινού· ο κίνδυνος συγχύσεως συμπεριλαμβάνει τον κίνδυνο συσχετίσεως του σημείου με το σήμα»).
(
21
)	Πρβλ. αιτιολογική σκέψη 8 του κανονισμού του 2009 για το σήμα. Βλ. επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 2015, BGW (C‑20/14, EU:C:2015:714, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) [στην οποία διευκρινίζεται, όσον αφορά το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2008/95/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 2008, L 299, σ. 25), το οποίο αντιστοιχεί στους σχετικούς λόγους απαραδέκτου του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού του 2009 για το σήμα, ότι η διάταξη αυτή «αποσκοπεί στην προστασία των ατομικών συμφερόντων των δικαιούχων προγενέστερων σημάτων που έρχονται σε αντιπαράθεση με το αιτούμενο σημείο και διασφαλίζει με τον τρόπο αυτό τη δηλωτική της προελεύσεως λειτουργία του σήματος στην περίπτωση κινδύνου συγχύσεως»].
(
22
)	Συναφώς, και, ως εκ τούτου, αντιθέτως προς αυτό που φαίνεται να υπονοεί το EUIPO, το Γενικό Δικαστήριο δεν απέστη από τη νομολογία του σχετικά με την ανάγκη συνυπάρξεως των δύο προστατευόμενων σημείων προκειμένου να ικανοποιηθεί ο βασικός σκοπός του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού του 2009 για το σήμα. Πρβλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2006, MIP Metro κατά ΓΕΕΑ – Tesco Stores (METRO) (T‑191/04, EU:T:2006:254, σκέψη 32) (στην οποία διευκρινίζεται ότι, όσον αφορά «την κατά χρόνον εφαρμογή των [άρθρων 8 και 41 του νυν κανονισμού του 2009 για το σήμα], τα δύο αυτά σήματα πρέπει να συνυπάρχουν για ορισμένη χρονική περίοδο. Η λειτουργία εξακριβώσεως της ταυτότητας καταγωγής ενός προγενεστέρου σήματος δεν μπορεί να απειλείται από άλλο σήμα το οποίο καταχωρείται μόνο μετά τη λήξη ισχύος του προγενεστέρου σήματος. Ελλείψει χρονικής περιόδου κατά τη διάρκεια της οποίας τα δύο σήματα μπορούν να συνυπάρχουν, καμία σύγκρουση δεν μπορεί να εμφανιστεί»).
(
23
)	Τούτο οφείλεται στην αρχή της εδαφικότητας, η οποία περιορίζει τα δικαιώματα που απορρέουν από ένα σήμα στο έδαφος εντός του οποίου προστατεύονται. Βλ. αιτιολογική σκέψη 4 του κανονισμού του 2009 για το σήμα και απόφαση της 29ης Μαρτίου 2011, Anheuser‑Busch κατά Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, σκέψη 114) (η οποία περιγράφει την αρχή της εδαφικότητας ως «θεμελιώδη αρχή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας»). Βλ. επίσης, συναφώς, προτάσεις της γενικής εισαγγελέα V. Trstenjak στην υπόθεση Budějovický Budvar (C‑482/09, EU:C:2011:46, σημείο 50), και του γενικού εισαγγελέα N. Jääskinen στην υπόθεση Génesis (C‑190/10, EU:C:2011:202, σημείο 29).
(
24
)	Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι «δεν υφίσταται γενικό συμφέρον να παρασχεθεί σε όλη της την έκταση η προστασία του [νυν κανονισμού του 2009 για το σήμα] σε σήμα το οποίο δεν επιτελεί την κύρια λειτουργία του, η οποία συνίσταται στη διασφάλιση ότι ο καταναλωτής ή ο τελικός χρήστης αναγνωρίζει την προέλευση του οικείου προϊόντος ή της οικείας υπηρεσίας, πράγμα που του επιτρέπει να διακρίνει, χωρίς το ενδεχόμενο συγχύσεως, το προϊόν ή την υπηρεσία από τα αντίστοιχα άλλης προελεύσεως» (βλ. απόφαση της 29ης Απριλίου 2004, Henkel κατά ΓΕΕΑ, C‑456/01 P και C‑457/01 P, EU:C:2004:258, σκέψη 48). Βλ. επίσης, στο ίδιο πνεύμα, απόφαση της 12ης Ιουνίου 2019, Hansson (C‑705/17, EU:C:2019:481, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
25
)	Χωρίς να θέλω επ’ ουδενί να προκαταλάβω τη θέση που θα λάβει το Δικαστήριο στην υπόθεση C‑751/22 P, Shopify κατά EUIPO, φρονώ ότι η ίδια λογική έχει επίσης εφαρμογή και στη διαδικασία ακυρότητας που στηρίζεται στο άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού του 2009 για το σήμα.
(
26
)	Αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (σκέψη 41).
(
27
)	Βλ. απόφαση της 29ης Μαρτίου 2011, Anheuser-Busch κατά Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, σκέψη 94) (στην οποία διευκρινίζεται ότι, «για να μπορεί ο ανακόπτων, βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 4, του κανονισμού 40/94, να εμποδίσει την καταχώριση κοινοτικού σήματος, πρέπει και αρκεί, κατά τον χρόνο της εκ μέρους του [EUIPO] εξακριβώσεως της συνδρομής όλων των προϋποθέσεων της ανακοπής, να μπορεί να προβληθεί η ύπαρξη προγενέστερου δικαιώματος το οποίο δεν έχει ακυρωθεί με δικαστική απόφαση που έχει καταστεί απρόσβλητη»).
(
28
)	Πράγματι, ειδάλλως θα ελλόχευε ο κίνδυνος το EUIPO να διαθέτει «λευκή επιταγή» προκειμένου να αγνοεί όλες τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα από τη χρονική στιγμή της κατάθεσης ανακοπής κατά καταχώρισης σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 19, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΚ) 2868/95 της Επιτροπής, της 13ης Δεκεμβρίου 1995, περί της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 40/94 του Συμβουλίου για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1995, L 303, σ. 1), και του άρθρου 7, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2018/625 της Επιτροπής, της 5ης Μαρτίου 2018, για τη συμπλήρωση του κανονισμού 2017/1001 και για την κατάργηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2017/1430 (ΕΕ 2018, L 104, σ. 1).
(
29
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 8ης Μαΐου 2014, Bimbo κατά ΓΕΕΑ (C‑591/12 P, EU:C:2014:305, σκέψη 12), και της 18ης Ιουνίου 2020, Primart κατά EUIPO (C‑702/18 P, EU:C:2020:489, σκέψη 2), στις οποίες παραπέμπει το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 18 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (οι οποίες διευκρινίζουν ότι η ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης είναι καθοριστικής σημασίας για τον προσδιορισμό τόσο του εφαρμοστέου ουσιαστικού δικαίου όσο και των εφαρμοστέων δικονομικών κανόνων).
(
30
)	Πρβλ. αποφάσεις της 29ης Μαρτίου 2011, Anheuser-Busch κατά Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, σκέψεις 166 και 167), της 22ας Μαρτίου 2012, Génesis (C‑190/10, EU:C:2012:157, σκέψη 50), και της 21ης Φεβρουαρίου 2013, Fédération Cynologique Internationale (C‑561/11, EU:C:2013:91, σκέψη 40) (στις οποίες διευκρινίζεται ότι ημερομηνία προτεραιότητας είναι η ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης για την καταχώριση σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή η ημερομηνία κατά την οποία ζητείται προτεραιότητα του ισχύοντος σήματος).
(
31
)	Χάριν πληρότητας, υπογραμμίζεται ότι το άρθρο 54, παράγραφος 1, της Συμφωνίας αποχώρησης, το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο 185 της συμφωνίας αυτής, ρυθμίζει τον ρόλο των σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, ορίζει ότι από τη χρονική εκείνη στιγμή ο δικαιούχος σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθίσταται αυτοδικαίως κάτοχος αντίστοιχου καταχωρισμένου και εκτελεστού δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, δεν υπάρχει παρόμοια ρύθμιση όσον αφορά προγενέστερα δικαιώματα του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.