62023CO0786
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 4ης Ιουλίου 2024 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Θεσμικό δίκαιο – Άρθρο 265 ΣΛΕΕ – Προσφυγή κατά παραλείψεως – Πλήρης εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία – Υποχρέωση έκδοσης αποφάσεως δυνάμει της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση – Αίτηση αναιρέσεως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη»
Στην υπόθεση C‑786/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ασκηθείσα στις 18 Δεκεμβρίου 2023,
Eugen Tomac, κάτοικος Βρυξελλών (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από τον R. Duta, avocat,
αναιρεσείων,
όπου ο έτερος διάδικος στην αναιρετική διαδικασία είναι το
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
καθού πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους T. von Danwitz, πρόεδρο τμήματος, P. G. Xuereb (εισηγητή) και A. Kumin, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. M. Collins
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο Eugen Tomac ζητεί την αναίρεση της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Οκτωβρίου 2023, Tomac κατά Συμβουλίου (T‑244/23, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2023:685), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχε ασκήσει βάσει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ ζητώντας, αφενός, να διαπιστωθεί ότι το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρανόμως παρέλειψε να προβεί σε ενέργειες προκειμένου να αποφασίσει για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία και, αφετέρου, να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος» με τη συνακόλουθη επιφύλαξη κάθε συναφούς δικαιώματος, ισχυρισμού και μέσου έννομης προστασίας υπέρ του.
Το νομικό πλαίσιο
2
Το άρθρο 4 της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας και των προσαρμογών των συνθηκών επί των οποίων βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 203, στο εξής: Πράξη Προσχωρήσεως), προσαρτήθηκε στη Συνθήκη μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, για την Προσχώρηση της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 11), δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 2, της Συνθήκης αυτής, η οποία υπογράφηκε στις 25 Απριλίου 2005 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2007, ορίζει τα εξής:
«1.   Οι διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης […], και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, και απαριθμούνται στο Παράρτημα ΙΙ, καθώς και όποιες άλλες πράξεις ενδέχεται να εκδοθούν πριν από την ημερομηνία προσχώρησης, είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και εφαρμόζονται σε αυτές από την ημερομηνία της προσχώρησης.
2.   Οι διατάξεις αυτές του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, και οι οποίες δεν μνημονεύονται στην παράγραφο 1, ενώ είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία από την ημερομηνία της προσχώρησης, εφαρμόζονται σε έκαστο των κρατών αυτών μόνο βάσει συναφούς αποφάσεως του Συμβουλίου, μετά από εξακρίβωση σύμφωνα με τις εφαρμοστέες διαδικασίες αξιολόγησης Σένγκεν ότι πληρούνται οι απαραίτητοι όροι για την εφαρμογή όλων των τμημάτων του σχετικού κεκτημένου στο εν λόγω κράτος.
Το Συμβούλιο, μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, λαμβάνει απόφαση με ομοφωνία των μελών του που εκπροσωπούν τις Κυβερνήσεις των κρατών μελών όπου ισχύουν ήδη οι διατάξεις της παρούσας παραγράφου και του αντιπροσώπου της Κυβέρνησης του κράτους μέλους στο οποίο πρόκειται να ισχύσουν οι εν λόγω διατάξεις. […]»
Το ιστορικό της διαφοράς
3
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται από το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 2 έως 23 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και μπορεί να συνοψιστεί, για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, ως ακολούθως.
4
Ο νυν αναιρεσείων είναι ρουμανικής ιθαγένειας βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
5
Η Ρουμανία, μετά την προσχώρησή της στην Ένωση την 1η Ιανουαρίου 2007, προέβη, μεταξύ 2009 και 2011, σε μια σειρά ενεργειών στο πλαίσιο των διαδικασιών αξιολόγησης Σένγκεν, με στόχο να ικανοποιήσει τα κριτήρια που απαιτούνταν για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν.
6
Η Προεδρία του Συμβουλίου κατάρτισε δύο σχέδια αποφάσεων του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, ενώ, σε συνέχειά τους, εκδόθηκαν διάφορα ψηφίσματα του Κοινοβουλίου με τα οποία το θεσμικό αυτό όργανο εξέφραζε την υποστήριξή του για την προσχώρηση της Ρουμανίας στον χώρο Σένγκεν και καλούσε το Συμβούλιο να λάβει τα αναγκαία μέτρα προς τον σκοπό αυτόν. Ωστόσο, τα δύο προαναφερθέντα σχέδια δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία στο Συμβούλιο.
7
Στις 29 Νοεμβρίου 2022, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, η Προεδρία του Συμβουλίου κατάρτισε το υπ’ αριθ. 15218/22 σχέδιο αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (στο εξής: σχέδιο 15218/22).
8
Στις 8 Δεκεμβρίου 2022 συνήλθε το Συμβούλιο «Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων» (ΔΕΥ) προκειμένου να αποφανθεί επί του σχεδίου 15218/22, το οποίο περιλαμβανόταν στο σημείο 3, στοιχείο αʹ, της ημερησίας διάταξης της συνεδρίασης και προέβλεπε ότι μπορούσε να ζητηθεί ψηφοφορία για ενδεχόμενη έγκριση του σχεδίου εκ μέρους των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών. Ελλείψει ομοφωνίας, το σχέδιο δεν εγκρίθηκε.
9
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 15ης Δεκεμβρίου 2022, ο νυν αναιρεσείων ρώτησε τη γενική διευθύντρια ΔΕΥ της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου αν ήταν δυνατόν να του κοινοποιήσει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας επί του σχεδίου 15218/22, καθώς και τα πρακτικά της συνεδρίασης της 8ης Δεκεμβρίου 2022 ή τη σχετική έκθεση.
10
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 16ης Δεκεμβρίου 2022, η γενική διευθύντρια ΔΕΥ της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου απάντησε στον νυν αναιρεσείοντα ότι, κατά την εν λόγω συνεδρίαση, το σχέδιο 15218/22 πράγματι δεν είχε εγκριθεί και ότι, σύμφωνα με τα άρθρα 8 και 9 του εσωτερικού κανονισμού του Συμβουλίου, στο μέτρο που επρόκειτο για συζητήσεις επί μη νομοθετικής πράξεως οι οποίες δεν ήταν ανοικτές στο κοινό, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δεν δημοσιοποιούνταν. Προσέθεσε ότι ούτε τα πρακτικά της συνεδρίασης δημοσιοποιούνταν.
11
Με επιστολή της 6ης Φεβρουαρίου 2023, ο νυν αναιρεσείων απηύθυνε σε Υπουργό, μέλος της σύνθεσης ΔΕΥ του Συμβουλίου, πρόσκληση προς το Συμβούλιο να ενεργήσει, βάσει του άρθρου 265, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, προκειμένου να αποφασίσει για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως της Ρουμανίας στην Ένωση. Προς στήριξη του αιτήματος αυτού, επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, παραβίαση των αρχών της ισότητας, της απαγόρευσης των διακρίσεων και της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών. Επιπλέον, εφόσον είχε διαπιστωθεί ότι η Ρουμανία πληρούσε τις προϋποθέσεις της διαδικασίας αξιολόγησης, η ενσωμάτωσή της δεν μπορούσε να ματαιωθεί υπό το πρόσχημα της αδικαιολόγητης εναντίωσης ενός μόνον κράτους μέλους και το Συμβούλιο όφειλε, μεταξύ άλλων βάσει του άρθρου 4 Πράξεως Προσχωρήσεως, να αντιπαρέλθει αυτή την προδήλως αδικαιολόγητη εναντίωση.
12
Με επιστολή της 13ης Απριλίου 2023, ο αρμόδιος για τη γενική και θεσμική πολιτική (ΓΘΠ) του Συμβουλίου γενικός διευθυντής απάντησε στον νυν αναιρεσείοντα. Του υπενθύμισε ότι η προϋπόθεση ομοφωνίας προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχώρησης και ότι η τήρησή της ήταν αναγκαία για την έκδοση αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου αυτού. Εν συνεχεία, του επισήμανε ότι το σχέδιο 15218/22 δεν είχε λάβει την ομόφωνη στήριξη των αντιπροσώπων των οικείων κρατών μελών κατά τις συνεδριάσεις της 8ης και της 9ης Δεκεμβρίου 2022 και ότι, κατά συνέπεια, οι διαπραγματεύσεις για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία συνεχίζονταν προκειμένου να επιτευχθεί η απαιτούμενη κατά την Πράξη Προσχωρήσεως ομοφωνία.
Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
13
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 10 Μαΐου 2023, ο νυν αναιρεσείων άσκησε κατά του Συμβουλίου, στηριζόμενος στο άρθρο 265 ΣΛΕΕ, προσφυγή κατά παραλείψεως, με αίτημα, αφενός, να διαπιστωθεί η υπαίτια παράλειψη του θεσμικού αυτού οργάνου να προβεί σε κάθε ενέργεια ενόψει λήψης αποφάσεως για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, και, αφετέρου, να του αναγνωριστεί η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος» με τη συνακόλουθη επιφύλαξη κάθε συναφούς δικαιώματος, ισχυρισμού και μέσου έννομης προστασίας υπέρ του.
14
Στις 26 Οκτωβρίου 2023 το Γενικό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του και χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, απέρριψε την προσφυγή ως προδήλως νόμω αβάσιμη.
15
Όσον αφορά το πρώτο αίτημα, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι το άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως δεν έτασσε καμία προθεσμία κατά τη λήξη της οποίας έπρεπε να έχει ληφθεί ή να λογίζεται ότι έχει ληφθεί απόφαση του Συμβουλίου δυνάμει του άρθρου αυτού.
16
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ειδικότερα, στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι από την ψηφοφορία την οποία προβλέπει το άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως καθώς και από την προϋπόθεση ομοφωνίας την οποία θέτει το ίδιο άρθρο προκύπτει ότι οι αντιπρόσωποι των κυβερνήσεων των οικείων κρατών μελών δεν υποχρεούνται να λάβουν οπωσδήποτε απόφαση, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, αλλά ότι, αντιθέτως, διαθέτουν συναφώς διακριτική ευχέρεια που αποκλείει το δικαίωμα των ιδιωτών να απαιτήσουν από αυτούς, και επομένως από το Συμβούλιο, να λάβουν συγκεκριμένη θέση κατά τις συζητήσεις επί σχεδίου αποφάσεως.
17
Κατόπιν τούτου, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε, στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι ο αρμόδιος για τη ΓΘΠ του Συμβουλίου γενικός διευθυντής ορθώς είχε τονίσει ότι το Συμβούλιο δεν μπορούσε νομίμως να αντιπαρέλθει την έλλειψη ομοφωνίας κατά την ψηφοφορία των αντιπροσώπων των οικείων κρατών μελών, διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στις προϋποθέσεις του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
18
Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, με τη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στο συμπέρασμα ότι, κατά τον χρόνο της πρόσκλησης προς ενέργεια την οποία απηύθυνε ο νυν αναιρεσείων στο Συμβούλιο, το θεσμικό αυτό όργανο δεν είχε καμία υποχρέωση να εκδώσει απόφαση δυνάμει του άρθρου 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως, αλλά όφειλε να ενεργήσει τηρώντας την προϋπόθεση ομοφωνίας που προβλέπεται ρητώς στο ως άνω άρθρο.
19
Στις σκέψεις 34 και 35 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε ότι το Συμβούλιο δεν είχε παραλείψει, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, να αναλάβει πρωτοβουλίες προκειμένου να γίνουν, πριν από την άσκηση της προσφυγής, όλες οι αναγκαίες ενέργειες για την έκδοση αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως, λαμβανομένου υπόψη ότι η Προεδρία του Συμβουλίου είχε καταρτίσει τρία σχέδια αποφάσεων τα οποία αφορούσαν την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Συνεπώς, εν προκειμένω, το Συμβούλιο δεν είχε παρανόμως παραλείψει να αποφασίσει κατά την έννοια του άρθρου 265 ΣΛΕΕ.
20
Όσον αφορά το δεύτερο αίτημα, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, κατά το άρθρο 263, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος» αναγνωρίζεται περιοριστικώς στα κράτη μέλη, στο Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο ή στην Επιτροπή και, ως εκ τούτου, έκρινε ότι η ιδιότητα αυτή δεν ήταν δυνατόν να αναγνωριστεί στον νυν αναιρεσείοντα.
Τα αιτήματα του αναιρεσείοντος και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
21
Ο αναιρεσείων, με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 18 Δεκεμβρίου 2023, ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί με διαφορετική σύνθεση επί του αιτήματός του και, επικουρικώς, να μεταρρυθμίσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
22
Το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ορίζει όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την ολική ή μερική απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη.
23
Η εν λόγω διάταξη έχει εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση.
24
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία της προθεσμίας για την έκδοση αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως και ο δεύτερος αφορά παραβίαση εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου, ήτοι των αρχών της ασφάλειας δικαίου, της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων και των εμπορευμάτων, της απαγόρευσης των διακρίσεων και της ίσης μεταχείρισης, της «αμοιβαίας συνδρομής», της «αδελφότητας» και της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών, όπως επίσης και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
25
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι η υποχρέωση έκδοσης αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως εντός εύλογης προθεσμίας απορρέει από το άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, ΣΕΕ, καθώς και από το άρθρο 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ, επισημαίνεται ότι οι διατάξεις αυτές δεν προβλέπουν καμία τέτοια υποχρέωση του Συμβουλίου και ότι, επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, διαπιστώνοντας ότι το άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως δεν προέβλεπε προθεσμία κατά τη λήξη της οποίας έπρεπε να έχει ληφθεί ή λογίζεται ότι έχει ληφθεί η απόφαση του Συμβουλίου βάσει του άρθρου αυτού.
26
Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
27
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, πρώτον, ότι η παράλειψη έκδοσης αποφάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, αντιβαίνει σε ορισμένες γενικές αρχές του δικαίου, οι οποίες εκτέθηκαν στη σκέψη 24 της παρούσας διατάξεως.
28
Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, καθώς και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, συνάγεται ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν με συγκεκριμένο το αναιρετικό αίτημα επί ποινή απαραδέκτου της αιτήσεως αναιρέσεως ή του οικείου λόγου αναιρέσεως (απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2020, Συμβούλιο κατά Hamas, C‑386/19 P, EU:C:2020:691, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29
Διαπιστώνεται, αφενός, ότι ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει τα επικρινόμενα στοιχεία του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως όσον αφορά τις αρχές που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 24 της παρούσας διατάξεως και, αφετέρου, ότι ο αναιρεσείων δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα ικανό να ανατρέψει τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, κατά τον χρόνο της πρόσκλησης σε ενέργεια την οποία απηύθυνε ο αναιρεσείων στο Συμβούλιο, το θεσμικό αυτό όργανο δεν είχε καμία υποχρέωση να εκδώσει απόφαση δυνάμει του άρθρου 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως, διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στην εκεί προβλεπόμενη προϋπόθεση ομοφωνίας,
30
Εξάλλου, όσον αφορά την προβαλλόμενη δυσμενή μεταχείριση της Ρουμανίας σε σχέση με τη Δημοκρατία της Κροατίας, διαπιστώνεται ότι ο νυν αναιρεσείων δεν εξηγεί με ποιον τρόπο μια τέτοια διαφορετική μεταχείριση, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένη, επηρέασε το ζήτημα της έκδοσης αποφάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
31
Τέλος, στον βαθμό που ο αναιρεσείων προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς δεν αποφάνθηκε ότι το Συμβούλιο όφειλε να αντιπαρέλθει την προϋπόθεση ομοφωνίας αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 31, παράγραφος 2, πρώτη περίπτωση, ΣΕΕ, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η διάταξη αυτή αποτελεί μέρος του κεφαλαίου 2 του τίτλου V της Συνθήκης ΕΕ, το οποίο περιέχει ειδικές διατάξεις που διέπουν την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και, επομένως, δεν είναι κρίσιμη για την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
32
Ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.
33
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
34
Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα έξοδα με τη διάταξη που περατώνει τη δίκη.
35
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδόθηκε πριν από την επίδοση της αιτήσεως αναιρέσεως στον έτερο διάδικο της αναιρετικής δίκης και, κατά συνέπεια, πριν αυτός υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα, ο αναιρεσείων πρέπει να φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη.
2)
Καταδικάζει τον Eugen Tomac στα δικαστικά του έξοδα.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.