61985J0304
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 304/85 (
*1
)
Ι — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1. Πλαίοιο της διαφοράς — Κοινοτικοί κανόνες περί εθνικών ενισχύσεων οτη βιομηχανία σιοήρου και χάλυβα
Η βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα της Κοινότητας αντιμετωπίζει, από το έτος 1973, ιδιαίτερες δυσκολίες που οφείλονται στο συνδυασμό διαφόρων παραγόντων και, κυρίως, στο πλεόνασμα παραγωγικής ικανότητας και στη μείωση των τιμών. Λόγω αυτής της εξελίξεως, απειλήθηκε σοβαρά η βιωσιμότητα πολλών επιχειρήσεων του εν λόγω τομέα. Ενόψει αυτής της καταστάσεως, πολλά κράτη μέλη χορήγησαν ενισχύσεις στις επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα. Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή, η Επιτροπή εξάγγειλε, περί το τέλος του 1977, σειρά μέτρων που απέβλεπαν στην εκ βάθρων αναδιάρθρωση του τομέα, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η κατάρτιση συστήματος ενισχύσεων που να καθιστά δυνατό το συντονισμό, σε κοινοτικό επίπεδο, των επιδοτήσεων που χορηγούν τα κράτη μέλη.
Στο πλαίσιο αυτό η Επιτροπή, μετά σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου, εξέδωσε, καταρχάς, τη γενική απόφαση 257/80, της 1ης Φεβρουαρίου 1980, περί θεσπίσεως κοινοτικών κανόνων για τις ειδικές ενισχύσεις προς τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα ( JO L 29, σ. 5 ). Η απόφαση αυτή, η οποία είναι γνωστή ως πρώτος κώδικας ενισχύσεων, αντικαταστάθηκε με τη γενική απόφαση 2380/81 της Επιτροπής, της 7ης Αυγούστου 1981, περί θεσπίσεως κοινοτικών κανόνων για τις ενισχύσεις στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα ( ΕΕ L 228, σ. 14) σύμφωνα με το άρθρο 13, η απόφαση αυτή (στο εξής: δεύτερος κώδικας ενισχύσεων) εφαρμόζεται μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1985. Από τις αιτιολογικές σκέψεις του δεύτερου κώδικα προκύπτει ότι, καίτοι εμμένει στους ίδιους γενικούς στόχους με τον προηγούμενο, σκοπός του είναι να διασφαλίσει, με την εφαρμογή αυστηρότερων κανόνων που επιβάλλουν την προοδευτική κατάργηση των ενισχύσεων σε προκαθορισμένες προθεσμίες, ότι η επιδιωκόμενη αναδιάρθρωση, περιλαμβανομένης της μειώσεως της παραγωγικής ικανότητας, θα πραγματοποιηθεί με την απαιτούμενη ταχύτητα.
Ο δεύτερος κώδικας προβλέπει ομοιόμορφη διαδικασία προκειμένου να καθοριστεί αν οι ενισχύσεις προς τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, υπό οποιαδήποτε μορφή και αν χορηγούνται, μπορούν να θεωρηθούν ότι « συμβιβάζονται με την καλή λειτουργία της κοινής αγοράς». Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, πρόκειται για « κοινοτικές ενισχύσεις», χαρακτηρισμός που μπορεί να δοθεί μόνο εφόσον συντρέχουν οι γενικές προϋποθέσεις του άρθρου 2 του κώδικα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η απαίτηση να έχει αναλάβει η ενδιαφερόμενη επιχείρηση την εκτέλεση προγράμματος αναδιαρθρώσεως και να μην πραγματοποιηθεί, στο πλαίσιο της ενισχύσεως που εγκρίνεται, καμία πληρωμή μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1985. Εξάλλου, τα σχέδια ενισχύσεων πρέπει να πληρούν τους ειδικούς όρους που προβλέπονται στα άρθρα 3 έως 7 του κώδικα και των οποίων η αυστηρότητα ποικίλλει ανάλογα με τον τύπο της σχεδιαζόμενης ενισχύσεως. Από την άποψη αυτή, οι διατάξεις του κώδικα διακρίνουν μεταξύ ενισχύσεων για επενδύσεις, ενισχύσεων για το κλείσιμο εγκαταστάσεων, ενισχύσεων για τη λειτουργία, επειγουσών ενισχύσεων και ενισχύσεων για την έρευνα και την ανάπτυξη.
Βάσει του δεύτερου κώδικα, η Επιτροπή έλαβε, το 1983, ορισμένες αποφάσεις που απευθύνονται στις κυβερνήσεις του Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας, Ελλάδας, Ιρλανδίας, Ιταλίας, Λουξεμβούργου, Μεγάλης Βρετανίας και Ολλανδίας. Με τις εννέα αυτές αποφάσεις ενέκρινε τη χορήγηση, σ' αυτά τα κράτη μέλη, ενισχύσεων όλων των τύπων που προαναφέρθηκαν, εκτός από « επείγουσες ενισχύσεις », τύπο ενισχύσεων ο οποίος, σύμφωνα με το άρθρο 6 του κώδικα, δεν μπορούσε πλέον να εγκριθεί μετά τις 31 Δεκεμβρίου 1981. Οι αποφάσεις περιελάμβαναν συνολικώς ενισχύσεις μέχρι ποσού 21,9 δισεκατομμυρίων ECU και προέβλεπαν, για τα προϊόντα θερμής ελάσεως, μείωση της παραγωγικής ικανότητας κατά 26,7 εκατομμύρια τόνους (ο κοινοτικός στόχος αναδιαρθρώσεως που είχε καθοριστεί, για την περίοδο 1980-1986, προέβλεπε μείωση της παραγωγικής ικανότητας της τάξεως των 30 έως 35 εκατομμυρίων τόνων ).
Με τη γενική απόφαση 1018/85, της 19ης Απριλίου 1985 (ΕΕ L 110, σ. 5), η Επιτροπή, επικαλούμενη την εξέλιξη της αγοράς, τροποποίησε ορισμένες από τις προθεσμίες που προβλέπει ο δεύτερος κώδικας για να καταστήσει δυνατή την καταβολή ενισχύσεων για τη λειτουργία, επί ένα ακόμη έτος, καθώς και την έγκριση « συμπληρωματικών ενισχύσεων ». Σύμφωνα με τις αιτιολογικές σκέψεις της εν λόγω αποφάσεως, οι συμπληρωματικές ενισχύσεις πρέπει να πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 2 του δεύτερου κώδικα και μπορούν να εγκριθούν μόνο « ενόψει οικονομικής αναδιάρθρωσης που αποσκοπεί να επαναφέρει τα οικονομικά βάρη στο επίπεδο των βαρών που έφεραν οι προσοδοφόρες επιχειρήσεις το 1984, ή που αποβλέπει στην κάλυψη του κόστους που προκύπτει από τις μειώσεις της ικανότητας παραγωγής ».
Με την απόφαση 1018/85, η Επιτροπή τροποποίησε πολλές διατάξεις του δεύτερου κώδικα, έτσι ώστε:
α)
η κοινοποίηση των σχεδίων ενισχύσεων πρέπει να γίνει το αργότερο μέχρι την 31η Μαΐου 1985 (προηγουμένως: 30 Σεπτεμβρίου 1982)·
β )
δεν μπορεί να καταβληθεί ενίσχυση για τη λειτουργία μετά την 31η Δεκεμβρίου 1985 ( προηγουμένως: 31η Δεκεμβρίου 1984 )·
γ)
οι σχεδιαζόμενες συμπληρωματικές ενισχύσεις εγκρίνονται το αργότερο την 1η Αυγούστου 1985 (προηγουμένως: 1η Ιουλίου 1983 ).
2. Το ιστορικό της διαφοράς
Σε ό,τι αφορά την ιταλική βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, η Επιτροπή, κατ' εφαρμογή του δεύτερου κώδικα, στην αρχική του διατύπωση, ενέκρινε, με απόφαση της 14ης Ιουνίου 1983, ενισχύσεις που προορίζονταν για τον ιδιωτικό τομέα και ανέρχονταν σε 550 δισεκατομμύρια λιρέτες ( LIT ). Κατόπιν, με απόφαση της 29ης Ιουνίου 1983, ενέκρινε σύνολο ενισχύσεων 10290 δισεκατομμυρίων LIT υπέρ της Finsider, εταιρίας σιδήρου και χάλυβα στο κεφάλαιο της οποίας συμμετείχε το δημόσιο και συμπληρωματική ενίσχυση 550 δισεκατομμυρίων LIT υπέρ ιδιωτικών επιχειρήσεων σιδήρου και χάλυβα. Η αποδέσμευση των εν λόγω ενισχύσεων εξηρτάτο από την πραγματοποίηση μειώσεων της παραγωγικής ικανότητας συνολικού ύψους 5,8 εκατομμυρίων τόνων. Από το σύνολο αυτό, μείωση 4,8 εκατομμυρίων τόνων έπρεπε να πραγματοποιήσει, σε πρώτη φάση, η εταιρία Finsider και ένα εκατομμύριο οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Μετά από αίτηση της ιταλικής κυβερνήσεως η Επιτροπή δέχτηκε να αναθεωρήσει αυτή την κατανομή του βάρους της αναδιαρθρώσεως: η Finsider έπρεπε να πραγματοποιήσει μειώσεις 3,8 εκατομμυρίων τόνων και ο ιδιωτικός τομέας μειώσεις 2 εκατομμυρίων τόνων.
Το 1984, η προσφεύγουσα, η εταιρία AFL Falck, ιταλική ιδιωτική επιχείρηση παραγωγής σιδήρου και χάλυβα και σημαντική ανταγωνίστρια της Finsider στην παραγωγή προϊόντων ελάσεως, διατύπωσε προς την ιταλική κυβέρνηση και την Επιτροπή τις επιφυλάξεις της για την παράταση του συστήματος των ενισχύσεων από τις οποίες επωφελούνταν κυρίως επιχειρήσεις στις οποίες τα κράτη μέλη είχαν άμεσα συμφέροντα. Με την ευκαιρία αυτή, προέβαλε, εξάλλου, τον ισχυρισμό ότι δεν θα έπρεπε στο εξής να εγκριθεί αύξηση ενισχύσεων υπέρ των επιχειρήσεων εκείνων που έχουν ήδη λάβει μαζικώς παρόμοιες ενισχύσεις, χωρίς να χορηγηθούν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις αναλογικώς ισοδύναμες ενισχύσεις. Προς τούτο, η εταιρία Falck, η οποία είχε ήδη λάβει ενισχύσεις ύψους 150 δισεκατομμυρίων LIT, ζήτησε από την ιταλική κυβέρνηση να περιλάβει στα νέα σχέδια ενισχύσεων που επρόκειτο να κοινοποιήσει στην Επιτροπή ποσό 300 δισεκατομμυρίων LIT για την οικονομική αναδιάρθρωση της προσφεύγουσας.
Μετά την αίτηση αυτή, η ιταλική κυβέρνηση πρότεινε στην εταιρία Falck, στις αρχές του 1985, σχέδιο « συνεργίας » με τον όμιλο Finsider. Το σχέδιο αυτό απέβλεπε στη μεταφορά ποσοστώσεων παραγωγής μεταξύ της προσφεύγουσας και της Finsider, για να δοθεί στην τελευταία η δυνατότητα να πραγματοποιήσει, στο ελασματουργείο της φαρδιών ταινιών θερμής ελάσεως του Bagnoli, το σύνολο της παραγωγής που πραγματοποιεί η εταιρία Falck στο ελασματουργείο της μορφοχαλύβων και λαμαρινών του Sesto San Giovanni, το οποίο θα έπαυε να λειτουργεί. Με τον τρόπο αυτό, ο όμιλος Finsider θα μπορούσε να αυξήσει την παραγωγή των εγκαταστάσεων του στο Bagnoli μέχρι το ανώτατο όριο παραγωγικής του ικανότητας. Η εταιρία Falck, εξάλλου, προέβαλε ορισμένους όρους, προκειμένου να επιτύχει αποζημίωση για την απώλεια μιας των εγκαταστάσεών της: εξάρτησε, ιδίως, τη συμφωνία της από τον όρο να λάβει αυξημένη επιχορήγηση από την ιταλική κυβέρνηση, καθώς και 235 δισεκατομμύρια LIT από τον όμιλο Finsider, ως αντιστάθμισμα της πωλήσεως των ποσοστώσεων παραγωγής του ελασματουργείου της του Sesto San Giovanni.
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία οι διαπραγματεύσεις γι' αυτό το σχέδιο συνεργίας δεν κατέληξαν σε συμφωνία.
Εν τω μεταξύ, η ιταλική κυβέρνηση με έγγραφο της 28ης Μαΐου 1985 υπέβαλε στην Επιτροπή αίτηση συμπληρωματικών ενισχύσεων, κατά την έννοια της γενικής αποφάσεως 1018/85. Η αίτηση αυτή περιελάμβανε τρία σκέλη: α) ενισχύσεις για το κλείσιμο, ύψους 150 δισεκατομμυρίων LIT, προοριζόμενες για τον ιδιωτικό τομέα, β) ενισχύσεις ύψους 2985 δισεκατομμυρίων LIT υπέρ του ομίλου Finsider και γ) οικονομική συνεισφορά ύψους 550 δισεκατομμυρίων LIT υπέρ των σχεδίων συνεργίας μεταξύ διαφόρων ιταλικών βιομηχανιών παραγωγής σιδήρου και χάλυβα, σχεδίων που θα μπορούσαν να επιφέρουν νέες μειώσεις της παραγωγικής ικανότητας.
Με έγγραφο της 1ης Ιουλίου 1985, η εταιρία Falck γνωστοποίησε στην Επιτροπή ότι, αν η τελευταία αποδεχόταν τα σχέδια ενισχύσεως από τα οποία θα αποκλειόταν η προσφεύγουσα, δεν θα είχε άλλη επιλογή από το να προσφύγει στο Δικαστήριο.
Με απόφαση της 1ης Αυγούστου 1985, κατά της οποίας βάλλει η παρούσα προσφυγή, η Επιτροπή ενέκρινε δύο εναλλακτικά προγράμματα ενισχύσεων. Όπως προκύπτει σχετικώς από τη δικογραφία, η Επιτροπή, αποφαινόμενη επί του αιτήματος της ιταλικής κυβερνήσεως, δεν ήταν ακόμα ενήμερη για την τελική εξέλιξη των σχεδίων συνεργίας που είχαν κοινοποιηθεί με το έγγραφο της 28ης Μαΐου 1985 και, ιδίως, για το σχέδιο που αφορούσε τη συνεργασία μεταξύ του ομίλου Finsider και της προσφεύγουσας εταιρίας. Γι' αυτό το λόγο η επίδικη απόφαση περιλαμβάνει δύο εναλλακτικές αποφάσεις, από τις οποίες η μία στηρίζεται στην υπόθεση μιας πραγματικής συνεργίας μεταξύ Finsider και Falck και η άλλη στην υπόθεση μη πραγματοποιήσεως αυτού του σχεδίου συνεργίας.
Στην πρώτη περίπτωση ( « συνεργία » ), η Επιτροπή ενέκρινε το σύνολο των ενισχύσεων υπέρ του ομίλου Finsider που της είχαν κοινοποιηθεί, δηλαδή 3142 δισεκατομμύρια LIT, και, επιπλέον, ενισχύσεις ύψους 600 δισεκατομμυρίων LIT υπέρ των επιχειρήσεων παραγωγής σιδήρου και χάλυβα του ιδιωτικού τομέα. Η έγκριση αυτή εξαρτάται από την προϋπόθεση πραγματοποιήσεως μειώσεως της παραγωγικής ικανότητας κατά 400000 τόνους από τη Finsider και κατά 600000 τόνους από τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και κατά 330000 τόνους που θα προέκυπταν από την πραγματοποίηση της εν λόγω συνεργίας.
Για τη δεύτερη περίπτωση ( « μη συνεργία » ), η Επιτροπή ενέκρινε το σύνολο των ενισχύσεων που προβλέπονταν υπέρ της Finsider, επιβάλλοντας μειώσεις της παραγωγικής ικανότητας ύψους 800000 τόνων. Ενέκρινε, επίσης, ενισχύσεις για το κλείσιμο εγκαταστάσεων που προορίζονταν για τον ιδιωτικό τομέα ύψους 50 δισεκατομμυρίων LIT, σημειώνοντας ότι το ποσό αυτό θα μπορούσαν να αυξηθεί κατά 275 δισεκατομμύρια LIT στην περίπτωση που θα μπορούσε να πραγματοποιηθούν, στον ιδιωτικό τομέα, ελλείψει συνεργίας, μειώσεις παραγωγικής ικανότητας μεγαλύτερες απ' αυτές που προβλέπονται για την πρώτη περίπτωση. Τέλος, από τις αιτιολογικές σκέψεις της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν θέλησε να συμφωνήσει για τη χρησιμοποίηση της τελευταίας αυτής ενισχύσεως ύψους 275 δισεκατομμυρίων LIT για οικονομικές αναδιαρθρώσεις, όπως είχε εκφράσει την πρόθεση η ιταλική κυβέρνηση σε τηλετύπημα της 22ας Ιουλίου 1985. Η Επιτροπή έκρινε, σχετικώς, ότι ένα τέτοιο σχέδιο έπρεπε να της είχε κοινοποιηθεί πριν τις 31 Μαΐου 1985, ημερομηνία που προβλέπει το άρθρο 1, τρίτη περίπτωση, της απόφασης 1018/85.
Η απόφαση αυτή της Επιτροπής κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα εταιρία στις 20 Σεπτεμβρίου 1985.
3. Διαδικαοία
Το δικόγραφο της προσφυγής πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 11 Οκτωβρίου 1985.
Η έγγραφη διαδικασία εξελίχτηκε κανονικά.
Με απόφαση της 16ης Μαΐου 1986, που ελήφθη κατ' εφαρμογή του άρθρου 95, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού διαδικασίας, το Δικαστήριο ανέθεσε την υπόθεση στο έκτο τμήμα κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο αποφάσισε, εξάλλου, να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
II — Αιτήματα των διαδίκων
Η εταιρία AFL Falck, προσφεύγουσα, ζητεί με την προσφυγή της από το Δικαστήριο:
α)
να ακυρώσει στο σύνολό της, ή τουλάχιστον μερικώς, την απόφαση της Επιτροπής, της 1ης Αυγούστου 1985, περί συμπληρωματικών ενισχύσεων που προτίθεται να χορηγήσει η κυβέρνηση προς την ιταλική βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα·
β )
να λάβει κάθε άλλο μέτρο που το Δικαστήριο θα κρίνει ενδεδειγμένο βάσει του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ·
γ)
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθής, ζητεί από το Δικαστήριο:
α)
να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη·
β )
να απορρίψει το αίτημα λήψεως μέτρων βάσει του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ·
γ)
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
III — Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων
Συνοπτική έκθεση
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους από τους οποίους ο πρώτος αναφέρεται σε δυσμενή διάκριση κατά την εφαρμογή της γενικής αποφάσεως 1018/85, καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να λάβει υπόψη της αίτηση ενισχύσεως υπέρ της οικονομικής αναδιαρθρώσεως ιδιωτικών επιχειρήσεων όπως η προσφεύγουσα, με την αιτιολογία ότι το αίτημα αυτό υποβλήθηκε εκπροθέσμως, ενώ η επίδικη απόφαση ενέκρινε σχέδιο ενισχύσεων το οποίο επίσης δεν είχε κοινοποιηθεί εντός της προβλεπομένης προθεσμίας. Ο δεύτερος λόγος αναφέρεται σε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και των κανόνων του θεμιτού ανταγωνισμού, καθόσον η έγκριση χορηγήσεως συμπληρωματικών ενισχύσεων στην εταιρία Finsider, χωρίς τη χορήγηση προς την προσφεύγουσα αναλογικώς ισοδυνάμων ενισχύσεων, θα είχε οπωσδήποτε ως αποτέλεσμα σοβαρή στρέβλωση του ανταγωνισμού εις βάρος της. Με τον τρίτο λόγο, η προσφεύγουσα προβάλλει την έλλειψη αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως, επειδή η Επιτροπή, λαμβάνοντας την προσβαλλόμενη απόφαση, αποφάνθηκε απλώς για δύο εκδοχές για τις οποίες δεν είχε δεόντως ενημερωθεί λόγω ελλείψεως επακριβούς προγράμματος αναδιαρθρώσεως της ιταλικής βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα.
Η Επιτροπή θεωρεί και τους τρεις αυτούς λόγους αβάσιμους.
Ως προς το λόγο που αναφέρεται σε δυαμενή οιάκριση κατά την εφαρμογή της γενικής αποφάσεως 1018/85
Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι με την από 1 Αυγούστου 1985 απόφαση της η Επιτροπή ενέκρινε ενισχύσεις ύψους 75 δισεκατομμυρίων LIT, για ενδεχόμενα περαιτέρω κλεισίματα εγκαταστάσεων στον ιδιωτικό τομέα' οι ενισχύσεις αυτές κοινοποιήθηκαν από την ιταλική κυβέρνηση στην Επιτροπή με τηλετύπημα της 22ας Ιουλίου 1985, δηλαδή πολύ μετά την εκπνοή της προθεσμίας που προβλέπει, σχε-. τικώς, η γενική απόφαση 1018/85 (31 Μαΐου 1985). Ωστόσο, με την ίδια απόφαση η Επιτροπή αρνήθηκε να λάβει υπόψη της αίτηση ενισχύσεων υπέρ της οικονομικής αναδιαρθρώσεως επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, με την αιτιολογία ότι το αίτημα αυτό κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά με το εν λόγω τηλετύπημα της 22ας Ιουλίου 1985. Εάν, όμως, η ενίσχυση των 275 δισεκατομμυρίων LIT δεν κοινοποιήθηκε εκπροθέσμως στην Επιτροπή, το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για την ενίσχυση που προορίζεται για την οικονομική αναδιάρθρωση των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Η Επιτροπή εξηγεί ότι η μόνη αίτηση ενισχύσεων που της υπέβαλε η ιταλική κυβέρνηση, δυνάμει της γενικής αποφάσεως 1018/85, είναι η της 28ης Μαΐου 1985, αίτηση με την οποία ζητήθηκε, μεταξύ άλλων, η έγκριση 550 δισεκατομμυρίων LIT ως οικονομικής συνεισφοράς στις μειώσεις παραγωγικής ικανότητας που θα προέκυπταν από τα σχέδια συνεργίας μεταξύ διαφόρων ιταλικών βιομηχανιών παραγωγής σιδήρου και χάλυβα. Με τηλετύπημα της 22ας Ιουλίου 1985, η ιταλική κυβέρνηση τροποποίησε, ωστόσο, το αίτημά της, ζητώντας έγκριση για χορήγηση του ποσού των 550 δισεκατομμυρίων LIT όχι μόνο για τη διευκόλυνση της συνεργίας μεταξύ Finsider και Falck, αλλά και « για ενδεχόμενα περαιτέρω κλεισίματα εγκαταστάσεων στον τομέα των εξελασμένων προϊόντων, καθώς και για την οικονομική αναδιάρθρωση στον οικονομικό τομέα ». Καθόσον, όμως, η τροποποίηση αυτή περιελάμβανε σχέδιο που απέβλεπε απλώς στην οικονομική αναδιάρθρωση επιχειρήσεων, επρόκειτο προφανώς για νέο αίτημα που υπερέβαινε κατά πολύ το πλαίσιο που είχε χαραχθεί με την κοινοποίηση της 28ης Μαΐου 1985 και το οποίο δεν μπορούσε, συνεπώς, να γίνει δεκτό, ενόψει της προθεσμίας που προέβλεπε η γενική απόφαση 1018/85. Δεν συνέβαινε, όμως, το ίδιο με τις ενισχύσεις υπέρ του ιδιωτικού τομέα με αντιστάθμισμα μειώσεις της παραγωγικής ικανότητας, οι οποίες είχαν ήδη περιληφθεί στην κοινοποίηση της 28ης Μαΐου 1985. Σ' αυτό το πλαίσιο ήταν, συνεπώς, εύλογο να εξεταστεί το συμπληρωματικό αίτημα της ιταλικής κυβερνήσεως. Εξάλλου, η Επιτροπή είχε ήδη εφαρμόσει, κατά το παρελθόν, πανομοιότυπα την αποκλειστική αυτή προθεσμία υπό παρόμοιες περιστάσεις, η εφαρμογή δε αυτή είχε κριθεί σύμφωνη προς το δεύτερο κώδικα ενισχύσεων από το Δικαστήριο με την απόφαση του της 3ης Οκτωβρίου 1985 ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά Επιτροπής, 214/83, Συλλογή 1985, σ. 3053 ).
Ως προς το λόγο που αναφέρεται σε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και των κανόνων τον θεμιτού ανταγωνισμού
Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι κάθε ενέργεια κοινοτικού οργάνου, περιλαμβανομένης και της εγκρίσεως χορηγήσεων ενισχύσεων προς τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, πρέπει να γίνεται με απόλυτη τήρηση των θεμελιωδών διατάξεων της Συνθήκης ΕΚΑΧ και, ιδίως, του άρθρου 4, στοιχείο β), που επιβάλλει την τήρηση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως. Γι' αυτό το λόγο η δεύτερη αιτιολογική σκέψη του δεύτερου κώδικα ενισχύσεων αναφέρει ρητώς ότι κατά την εξέταση ενός σχεδίου ενισχύσεων « δεν πρέπει να εφαρμόζεται καμία διάκριση μεταξύ επιχειρήσεων, ιδιαίτερα σε συνάρτηση με τον τύπο ιδιοκτησίας τους ». Στην παρούσα, όμως, περίπτωση, η Επιτροπή παρέβη σοβαρώς την υποχρέωση της να μεριμνά για την ύπαρξη θεμιτού ανταγωνισμού και ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ των επιχειρήσεων σιδήρου και χάλυβα.
Προς στήριξη της απόψεώς της αυτής η προσφεύγουσα αναφέρει ότι είναι η μόνη άμεση ιταλική ανταγωνίστρια του ομίλου Finsider στον τομέα των προϊόντων ελάσεως· βάσει της αντίστοιχης παραγωγικής τους ικανότητας, αντιπροσώπευε, στον τομέα αυτό, το 10% περίπου του μεγέθους της Finsider. Εξάλλου, οι μειώσεις παραγωγής στις οποίες προέβη κατά το παρελθόν η προσφεύγουσα αντιπροσώπευαν το 75 °/ο του κλεισίματος εγκαταστάσεων στο οποίο προέβη η Finsider, ενώ μέχρι τώρα έλαβε μόνο το 1 % των ενισχύσεων που καταβλήθηκαν στον όμιλο Finsider. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η Επιτροπή δεν θα είχε ποτέ εγκρίνει τη χορήγηση τόσο σημαντικών συμπληρωματικών ενισχύσεων προς τη Finsider, χωρίς τη χορήγηση ενισχύσεων αναλογικώς ισοδυνάμου ποσού προς την προσφεύγουσα εταιρία. Προσθέτει ακόμα ότι η επίδικη απόφαση θα έχει καταστροφικές συνέπειες στις ανταγωνιστικές της σχέσεις με τη Finsider, ώστε να τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η επιβίωση της προσφεύγουσας.
Η Επιτροπή απαντά ότι, καταρχάς, από το σύστημα ενισχύσεων, όπως το έχει διαμορφώσει ο δεύτερος κώδικας, δεν μπορεί να συναχθεί αρχή σύμφωνα με την οποία όλες οι επιχειρήσεις παραγωγής σιδήρου και χάλυβα πρέπει να λαμβάνουν ενισχύσεις αναλογικώς ισοδύναμες με τη θέση που κατέχουν στην αγορά. Αντιθέτως, η ενδεχόμενη συμμετοχή τους στην προσπάθεια αναδιαρθρώσεως της αγοράς θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια την παροχή οικονομικής συνεισφοράς, εάν συντρέχουν και όλοι οι άλλοι όροι που προβλέπει ο δεύτερος κώδικας. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει, εξάλλου, να υπογραμμιστεί ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να καταρτίσουν τα απαραίτητα προγράμματα αναδιαρθρώσεως, η δε Επιτροπή δεν μπορεί να εγκρίνει παρά μόνο τα σχέδια ενισχύσεων που της κοινοποιούν τα κράτη μέλη· δεν διαθέτει, συνεπώς, καμία πρωτοβουλία ως προς τον καθορισμό των επιχειρήσεων προς τις οποίες χορηγούνται ενισχύσεις βάσει του δεύτερου κώδικα. Έργο, ωστόσο, της Επιτροπής είναι να εξετάζει αν οι σχεδιαζόμενες ενισχύσεις « δεν συνεπιφέρουν στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και δεν αλλοιώνουν τους όρους των συναλλαγών κατά τρόπο αντίθετο προς το κοινό συμφέρον» (άρθρο 2, παράγραφος 1, τέταρτη περίπτωση, του δεύτερου κώδικα). Σε περίπτωση εγκρίσεως ενισχύσεων, υπάρχει κατά συνέπεια πάντοτε ορισμένη στρέβλωση της ανταγωνιστικής ισορροπίας. Από την άποψη αυτή, η Επιτροπή προσθέτει ότι η προσφεύγουσα δεν επικαλέστηκε κανένα πραγματικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτουν οι προβαλλόμενες αρνητικές συνέπειες της επίδικης αποφάσεως στην ανταγωνιστική της θέση.
Σ' ό,τι αφορά την παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή υπογραμμίζει, κατόπιν, ότι είχε εγκρίνει σημαντικές ενισχύσεις υπέρ της προσφεύγουσας εταιρίας για την περίπτωση που η τελευταία θα συμμετείχε στην προσπάθεια αναδιαρθρώσεως, όπως την προέβλεπε το σχέδιο συνεργίας με τη Finsider. Καίτοι αληθεύει ότι για την περίπτωση μη πραγματοποιήσεως του σχεδίου αυτού δεν είχε προβλεφθεί καμία ενίσχυση υπέρ αυτής, πρέπει, ωστόσο, να ληφθεί υπόψη ότι στην περίπτωση αυτή η προσφεύγουσα εταιρία δεν θα συμμετείχε σε καμία προσπάθεια αναδιαρθρώσεως, ενώ ο όμιλος Finsider θα έπρεπε να προβεί σε σημαντικές μειώσεις παραγωγικής ικανότητας. Από το γεγονός αυτό προκύπτει ότι η προσφεύγουσα και η Finsider οπωσδήποτε δεν βρίσκονται, από την άποψη αυτή, σε παρόμοια κατάσταση. Συνεπώς, η αιτίαση που αναφέρεται σε μη τήρηση της αρχής της ισότητας είναι αβάσιμη.
Ως προς το λόγο που αναφέρεται στην έλλειψη αιτιολογίας
Η προσφεύγουσα εταιρία αναφέρει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, πρώτη περίπτωση, του δεύτερου κώδικα, κανένα σχέδιο ενισχύσεως δεν εγκρίνεται αν η επιχείρηση που λαμβάνει την ενίσχυση δεν αναλάβει την υποχρέωση εκτελέσεως συνεκτικού και σαφούς προγράμματος αναδιαρθρώσεως, αναφερομένου στα διάφορα στοιχεία αναδιαρθρώσεως. Στην παρούσα περίπτωση, ωστόσο, η Επιτροπή αντιμετώπισε απλώς, ελλείψει σοβαρής μελέτης, δύο εναλλακτικές περιπτώσεις: την περίπτωση της συνεργίας και την περίπτωση της μη συνεργίας. Εξάλλου, από την επίδικη απόφαση προκύπτει ότι η ιταλική κυβέρνηση όφειλε να παράσχει στην Επιτροπή λεπτομέρειες σχετικές με το σχέδιο συνεργίας το αργότερο μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 1985, δηλαδή μετά την εκπνοή της προθεσμίας που προβλέπεται για τη λήψη οριστικής αποφάσεως ( 1η Αυγούστου 1985 ). Είναι, συνεπώς, προφανές ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να εξακριβώσει αν συγκεντρώνονταν όλες οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο δεύτερος κώδικας. Η προφανής αυτή διαπίστωση ενισχύεται από το γεγονός ότι εγκρίθηκαν υπέρ της Finsider οι ίδιες ενισχύσεις είτε για την περίπτωση πραγματοποιήσεως της συνεργίας είτε όχι, ενώ η οικονομική κατάσταση της επιχειρήσεως αυτής είναι προδήλως διαφορετική ανάλογα με την τύχη της εγκαταστάσεώς της στο Bagnoli. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η Επιτροπή υιοθέτησε, προφανώς, την επίδικη απόφαση ελλείψει επακριβούς προγράμματος αναδιαρθρώσεως. Κατά συνέπεια, η αιτιολογία της εν λόγω αποφάσεως δεν είναι παρά κενός λόγος προς κάλυψη της ελλείψεως μελέτης.
Η Επιτροπή απαντά ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει όλη την απαραίτητη αιτιολογία ως προς την επίπτωση των σχεδιαζόμενων ενισχύσεων επί της βιωσιμότητας και της ανταγωνιστικότητας των ενισχυομένων επιχειρήσεων και τη σημασία των μειώσεων ικανότητας που προβλέπονται σε σχέση με το πρόγραμμα αναδιαρθρώσεως της ιταλικής βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα, όπως αυτό έχει καθοριστεί στο πλαίσιο των προγενεστέρων αποφάσεων που ελήφθησαν βάσει του δεύτερου κώδικα και, ιδίως, των αποφάσεων της 29ης Ιουνίου 1983. Αίτηση λήψεως μέτρων βάσει τον άρθρον 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ
Η προσφεύγουσα εταιρία υπογραμμίζει ότι υπέστη άμεση ζημία από την εν λόγω απόφαση. Πράγματι, η Επιτροπή της στέρησε συμπληρωματική ενίσχυση για την οικονομική της αναδιάρθρωση, ύψους 275 δισεκατομμυρίων LIT, ποσό που θα της επέτρεπε να αντισταθμίσει τη δυσμενή εις βάρος της διάκριση και την εις βάρος της στρέβλωση του ανταγωνισμού. Θα όφειλε, συνεπώς, η Επιτροπή να λάβει, κατ' εφαρμογή του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ, μέτρα κατάλληλα να διασφαλίσουν μια δίκαιη ανόρθωση της ζημίας που υπέστη.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι, για τους λόγους που αναπτύχτηκαν πιο πάνω, η προσφυγή είναι αβάσιμη και δεν συντρέχει, συνεπώς, λόγος εφαρμογής του άρθρου 34 της Συνθήκης ΕΚΑΧ.
Τ. Koopmans
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.