62019TJ0386
WYROK SĄDU (czwarta izba w składzie powiększonym)
z dnia 11 września 2024 r. (
*1
)
[Tekst sprostowany postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r.]
Prawo instytucjonalne – Członek Trybunału Obrachunkowego – Działalność niezgodna z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego – Wydatki uznane za nienależne – Decyzja dotycząca zwrotu – Orzeczenie Trybunału w przedmiocie naruszenia zobowiązań wynikających z pełnienia funkcji członka Trybunału Obrachunkowego – Prawidłowość dochodzenia i sprawozdania końcowego OLAF‑u – Obowiązek uzasadnienia – Termin przedawnienia – Artykuł 98 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 – Uzasadnione oczekiwania – Błąd w ocenie – Odpowiedzialność pozaumowna – Krzywda
W sprawie T‑386/19
CQ, którego reprezentowała L. Levi, avocate,
strona skarżąca,
przeciwko
Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, który reprezentowały K. Kantza oraz B. Schäfer, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
SĄD (czwarta izba w składzie powiększonym),
w składzie: R. da Silva Passos, prezes, S. Gervasoni, N. Półtorak, I. Reine (sprawozdawczyni) i T. Pynnä, sędziowie,
sekretarz: H. Eriksson, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 maja 2023 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
W swojej skardze skarżący, CQ, wnosi, po pierwsze, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 11 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalenia wierzytelności i jej odzyskania od niego, w której Trybunał Obrachunkowy uznał kwotę 153407,58 EUR za nienależnie pobraną z tytułu kosztów podróży służbowych i dziennych diet, kosztów reprezentacyjnych i korzystania z usług szoferów, oraz nakazał odzyskanie tej kwoty (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i, po drugie, na podstawie art. 268 TFUE, o zadośćuczynienie za krzywdę, której miał doznać.
I. Ramy prawne
A. TFUE
2
Artykuł 285 TFUE stanowi co następuje:
„Trybunał Obrachunkowy sprawuje kontrolę rachunków Unii.
W skład Trybunału Obrachunkowego wchodzi jeden obywatel z każdego państwa członkowskiego. Członkowie Trybunału Obrachunkowego są w pełni niezależni w pełnieniu swoich funkcji, w ogólnym interesie Unii”.
3
Artykuł 286 ust. 3 i 6 TFUE brzmią następująco:
„3.   W wykonywaniu swych obowiązków członkowie Trybunału Obrachunkowego nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego rządu lub jakiegokolwiek organu. Powstrzymują się od wszelkich czynności niezgodnych z charakterem ich funkcji.
[…]
6.   Członkowie Trybunału Obrachunkowego mogą być zwolnieni z funkcji lub pozbawieni prawa do emerytury bądź innych podobnych korzyści tylko wówczas, gdy Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, na żądanie Trybunału Obrachunkowego, że przestali odpowiadać wymaganym warunkom lub czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z ich urzędu”.
B. Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013
4
Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1), ma następujące brzmienie:
„W celu wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością na szkodę interesów finansowych Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej […] Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych […] wykonuje uprawnienia dochodzeniowe powierzone Komisji […]”.
5
Artykuł 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2013 stanowi, co następuje:
„1.   W obszarach, o których mowa w art. 1, [Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach […]
Dochodzenia wewnętrzne prowadzi się na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w decyzjach przyjętych przez odpowiednią instytucję, organ, urząd lub agencję.
2.   O ile przestrzegane są przepisy, o których mowa w ust. 1:
a)
[Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] ma prawo do natychmiastowego i niezapowiedzianego dostępu do wszelkich stosownych informacji, w tym również informacji w bazach danych, będących w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również do ich pomieszczeń […] [Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] może sporządzać kopie i uzyskiwać wyciągi z każdego dokumentu lub zawartości każdego nośnika danych będącego w posiadaniu instytucji, organu, urzędu i agencji […]”
6
Artykuł 5 ust. 1–3 rozporządzenia nr 883/2013 stanowi, co następuje:
„1.   Dyrektor generalny może wszcząć dochodzenie, jeśli istnieją wystarczające podejrzenia – które mogą również opierać się na informacjach przekazanych przez stronę trzecią lub przekazanych anonimowo – że miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub wszelka inna nielegalna działalność na szkodę interesów finansowych Unii […]
2.   […]
Dyrektor generalny podejmuje decyzję o wszczęciu dochodzenia wewnętrznego, działając z własnej inicjatywy lub na wniosek instytucji, organu, urzędu lub agencji, w której lub w którym ma zostać przeprowadzone dochodzenie, lub na wniosek państwa członkowskiego.
3.   Dopóki dyrektor generalny rozważa, czy wszcząć dochodzenie wewnętrzne na wniosek, o którym mowa w ust. 2, lub dopóki [Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] prowadzi dochodzenie wewnętrzne, zainteresowane instytucje, organy, urzędy lub agencje nie wszczynają równoległych dochodzeń dotyczących tych samych faktów, chyba że wspólnie z [Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] postanowiono inaczej”.
7
Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2013 stanowi, co następuje:
„Pracownicy [Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] wykonują swoje zadania po przedstawieniu pisemnego upoważnienia, w którym określona jest ich tożsamość oraz uprawnienia. Dyrektor generalny wydaje takie upoważnienie, wskazując przedmiot i cel dochodzenia, podstawy prawne dochodzenia oraz wynikające z nich uprawnienia w ramach dochodzenia”.
8
Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013 stanowi, co następuje:
„Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 6 i art. 7 ust. 6, po zakończeniu dochodzenia, a przed sformułowaniem wniosków odnoszących się imiennie do osoby objętej dochodzeniem osobie tej umożliwia się zgłoszenie uwag w odniesieniu do dotyczących jej faktów”.
9
Artykuł 11 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013 ma następujące brzmienie:
„Raporty i zalecenia sporządzone w następstwie dochodzenia wewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji. Ta instytucja, organ, urząd lub agencja podejmują w związku z dochodzeniami wewnętrznymi takie działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, jakie są uzasadnione wynikami tych dochodzeń, oraz składają z nich raport [Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych] w terminie określonym w zaleceniach towarzyszących raportowi, a ponadto także na wniosek [Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych]”.
C. Wewnętrzne regulacje przyjęte przez Trybunał Obrachunkowy
1.
Decyzja nr 1–2003 w sprawie kosztów podróży służbowych członków Trybunału Obrachunkowego
10
Artykuł 1 decyzji Trybunału Obrachunkowego nr 1–2003 z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie kosztów podróży służbowych członków Trybunału Obrachunkowego, w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, których dotyczy skarga w niniejszej sprawie (zwanej dalej „decyzją nr 1–2003”), stanowił, co następuje:
„W przedmiocie zobowiązań prawnych (czyli wydania poleceń wyjazdu służbowego) odnoszących się do kosztów podróży służbowej należy występować w najszybszym możliwym terminie. Urzędnikiem zatwierdzającym koszty podróży służbowych członków jest prezes Trybunału [Obrachunkowego] […]”.
11
Artykuł 3 decyzji nr 1–2003 miał następujące brzmienie:
„Członkowie Trybunału Obrachunkowego w trakcie podróży służbowych mogą przemieszczać się samochodem służbowym, drogą lotniczą, koleją lub drogą morską”.
12
Artykuł 5 decyzji nr 1–2003 stanowił, co następuje:
„Członek Trybunału Obrachunkowego składa wniosek o zwrot kosztów podróży służbowej niezwłocznie po swoim powrocie. Zwrotowi podlegają koszty hotelu (z wyłączeniem kosztów posiłków)”.
13
Artykuł 6 decyzji nr 1–2003 miał następujące brzmienie:
„W przypadku jednodniowych podróży służbowych trwających krócej niż 12 godzin przyznana zostaje połowa dziennej diety związanej z tą podróżą. We wszystkich innych przypadkach dzienna dieta jest wypłacana w całości”.
2.
Decyzja nr 7–2004 w sprawie wydatków na cele reprezentacyjne i wydatków na przyjęcia ponoszonych przez członków Trybunału Obrachunkowego
14
Artykuł 2 decyzji Trybunału Obrachunkowego nr 7–2004 z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wydatków na cele reprezentacyjne i wydatków na przyjęcia ponoszonych przez jego członków, w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, których dotyczy skarga w niniejszej sprawie (zwanej dalej „decyzją nr 7–2004”), stanowił co następuje:
„Na początku każdego roku budżetowego, po konsultacji z członkami Trybunału Obrachunkowego, środki budżetowe są dzielone na dwie części:
[…]
Druga część, tzw. część B, będzie przeznaczona na wydatki reprezentacyjne i na przyjęcia o charakterze ogólnym, jakie ponoszą członkowie Trybunału Obrachunkowego w związku z ich statusem członka instytucji. Zwrot tych wydatków będzie następował po zakończeniu każdego kwartału na podstawie dotyczących ich oświadczeń, do których będą załączone rachunki lub inne dowody na piśmie uznane za równoważne, wskazujące datę zaproszenia, liczbę zaproszonych osób i status najważniejszego gościa […]”
15
Artykuł 6 decyzji nr 7–2004 stanowił, co następuje:
„W przypadku przyjęć organizowanych w miejscu zamieszkania, Trybunał [Obrachunkowy] zwraca poniesione koszty w wysokości wynikającej z przedstawionych dokumentów”.
16
Załącznikiem do decyzji nr 7–2004 była nota z dnia 22 kwietnia 2004 r. skierowana do członków Trybunału Obrachunkowego, zawierająca „wskazówki dotyczące kosztów reprezentacyjnych i na przyjęcia” (zwana dalej „notą z dnia 22 kwietnia 2004 r.”). Zgodnie z tą notą wskazano między innymi, co następuje:
„Koszty reprezentacyjne służą przede wszystkim wspieraniu relacji zewnętrznych Trybunału [Obrachunkowego].
Członkowie reprezentują Trybunał [Obrachunkowy] między innymi poprzez utrzymywanie w interesie Trybunału [Obrachunkowego] relacji zawodowych z osobami pełniącymi funkcje w ramach Unii […], państw członkowskich lub innych państw.
[…]
Wydatki odnoszące się do każdego wydarzenia powinny być adekwatne do jego znaczenia i do statusu uczestników.
W przypadku gdy członkowie reprezentują Trybunał [Obrachunkowy], w wydarzeniu może również uczestniczyć ich małżonek/partner. Goście mogą być również zapraszani z osobami towarzyszącymi.
Zaproszenia dla osób z kręgu przyjaciół lub znajomych mają prywatny charakter.
[…]
Wytyczne w tych kwestiach są zawarte w załączniku 1.
Wydatki należy zgłosić w zwięzły i jasny sposób wykorzystując wzór z załącznika 2”.
17
Załącznik 1 do noty z dnia 22 kwietnia 2004 r. wyjaśniał, że „wydarzenia/przyjęcia związane z reprezentacją Trybunału [Obrachunkowego] na zewnątrz co do zasady powinny [były] dotyczyć osób pełniących czołowe funkcje w ramach Unii […], państw członkowskich lub innych państw” oraz że w przypadku wydarzeń odbywających się w prywatnej rezydencji członka wydatki dotyczące kosztów reprezentacji/przyjęcia „nie [mogły] wykraczać poza to, co [było] w tym celu niezbędne, włączając w to dekoracje kwiatowe”.
18
W załączniku tym wskazano również, że „[w] przypadku gdy lista zaproszonych [obejmowała], oprócz osób spoza instytucji, pracowników Trybunału [Obrachunkowego], [należało] zachować właściwą równowagę między tymi dwiema kategoriami” oraz że „w przypadku osób z kręgu przyjaciół i członków rodziny (z wyłączeniem małżonków/partnerów) konieczne [były] prywatne zaproszenia na koszt członka”.
3.
Decyzja nr 33–2004 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Europejskim Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty
19
Artykuł 1 decyzji Trybunału Obrachunkowego nr 33–2004 z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie zarządzania flotą samochodową w Europejskim Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty, mającej zastosowanie w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych, których dotyczy skarga w niniejszej sprawie, do czasu wejścia w życie decyzji Trybunału Obrachunkowego nr 19–2009 z dnia 20 kwietnia 2009 r. w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty, (zwanej dalej „decyzją nr 33–2004”), stanowił co następuje:
„Członkom i sekretarzowi generalnemu Trybunału [Obrachunkowego] udostępnia się do stałego korzystania samochody służbowe na potrzeby przejazdów w ramach pełnienia przez nich obowiązków”.
20
Artykuł 4 decyzji nr 33–2004 miał następujące brzmienie:
„Trybunał [Obrachunkowy] ponosi koszty najmu, a także koszty wynikające z korzystania z pojazdu przez członków i sekretarza generalnego w ramach pełnienia przez nich obowiązków.
Za przejazdy w ramach pełnienia obowiązków uznaje się:
–
przejazdy odbywane na podstawie polecenia wyjazdu,
–
inne przejazdy związane z pełnieniem obowiązków w ramach ryczałtowego przebiegu wynoszącego 15000 km rocznie”.
21
Artykuł 5 decyzji nr 33–2004 miał następujące brzmienie:
„W przypadku korzystania przez członków lub sekretarza generalnego z samochodów służbowych do przejazdów innych niż wskazane w art. 4, ponoszą oni związane z tym koszty (opłaty drogowe, koszt paliwa, ewentualne dodatkowe koszty najmu związane z przekroczeniem rocznego limitu 45000 km przewidzianego w umowie ramowej)”.
22
Artykuł 6 decyzji nr 33–2004 stanowił, co następuje:
„Szoferom przysługuje zwrot kosztów podróży służbowej […] w sytuacjach, gdy prowadzą samochód członka lub sekretarza generalnego w trakcie ich przejazdów związanych z pełnieniem obowiązków”.
23
Załącznikiem do decyzji nr 33–2004 był dokument zatytułowany „Komentarze do decyzji nr 33–2004 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty” (zwany dalej „komentarzami do decyzji nr 33–2004”).
24
Zgodnie z komentarzami do decyzji nr 33–2004 odnoszącymi się do art. 4 tej decyzji przewidziano co następuje:
„Za »inne przejazdy związane z pełnieniem obowiązków« uznaje się:
–
przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (w miejscu zatrudnienia) – miejsce pracy,
–
przejazdy na trasie: miejsce zatrudnienia – miejsce zamieszkania i lotnisko,
–
w ograniczonym zakresie – przejazdy związane z obowiązkami protokolarnymi, nieobjęte poleceniem wyjazdu,
–
przypadki siły wyższej (choroba, badania lekarskie, brak możliwości prowadzenia pojazdu, itp.)”.
4.
Decyzja nr 19–2009 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty
25
Treść art. 1 i 4–6 decyzji nr 19–2009 Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 kwietnia 2009 r. w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty stanowiła powtórzenie treści odpowiadających im artykułów decyzji nr 33–2004.
26
Artykuł 7 decyzji nr 19–2009 stanowił, co następuje:
„Niniejsza decyzja uchyla i zastępuje decyzję nr 33–2004. Wchodzi ona w życie w tym samym dniu co nowa międzyinstytucjonalna umowa ramowa regulująca najem samochodów”.
27
Załącznikiem do decyzji nr 19–2009 był dokument zatytułowany „Komentarze do decyzji nr 19–2009 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty” (zwany dalej „komentarzami do decyzji nr 19–2009”).
28
Treść komentarzy do decyzji nr 19–2009 w odniesieniu do art. 4 tej decyzji stanowiła powtórzenie treści komentarza do art. 4 decyzji nr 33–2004 zawartej w komentarzach do tej ostatniej decyzji.
5.
Kodeks postępowania członków Trybunału Obrachunkowego z 2012 r.
29
Artykuł 2 ust. 1, 2 i 4 kodeksu postępowania członków Trybunału Obrachunkowego, przyjętego przez tę instytucję w dniu 8 lutego 2012 r. (zwanego dalej „kodeksem postępowania z 2012 r.”), miał następujące brzmienie:
„1.   Członkowie unikają wszelkich sytuacji, które mogłyby spowodować konflikt interesów. Nie zajmują się sprawami, którymi mogą być w jakikolwiek sposób osobiście zainteresowani, zwłaszcza z uwagi na powiązania rodzinne lub finansowe, ponieważ mogłoby to mieć wpływ na ich bezstronność […]
2.   Członkowie Trybunału [Obrachunkowego] deklarują posiadane udziały finansowe oraz majątek, które mogłyby prowadzić do konfliktu interesów podczas wykonywania ich obowiązków, czy to w postaci indywidualnych udziałów finansowych w każdej formie w kapitale przedsiębiorstwa, w szczególności akcji lub udziałów, czy to w innej postaci, takiej jak obligacje zamienne lub certyfikaty inwestycyjne. […] Majątek nieruchomy, który należy zgłosić, obejmuje wszelkie nieruchomości posiadane bezpośrednio bądź poprzez agencję nieruchomości [spółkę zarządzania nieruchomościami, (»société immobilière«)], z wyjątkiem lokali zarezerwowanych do wyłącznego użytkowania przez właściciela lub członków jego rodziny.
[…]
4.   W momencie objęcia stanowiska członkowie przekazują prezesowi Trybunału [Obrachunkowego] deklarację, o której mowa w powyższych ustępach, sporządzoną z wykorzystaniem formularza zamieszczonego w załączniku. […] W przypadku istotnych zmian deklarację należy zweryfikować i sporządzić ponownie. Nową deklarację należy przekazać prezesowi Trybunału […]”.
30
Artykuł 4 kodeksu postępowania z 2012 r. stanowił co następuje:
„1.   Członkowie Trybunału [Obrachunkowego] poświęcają się wykonywaniu swoich zadań. Nie mogą oni obejmować żadnych stanowisk politycznych.
„2.   Członkowie nie angażują się w żadną działalność zawodową poza Trybunałem [Obrachunkowym] ani w żadną inną działalność, która stałaby w sprzeczności z wykonywaniem ich zadań.
[…]
6.   Członkowie zgłaszają działalność prowadzoną poza Trybunałem, z wyjątkiem działań wspomnianych w ust. 4, w deklaracji, o której mowa w art. 2”.
II. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
31
Skarżący był członkiem Trybunału Obrachunkowego od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2018 r., pełniąc tę funkcję przez dwie kadencje. Zanim został powołany do Trybunału Obrachunkowego, od lat 80. XX w. zajmował różnego rodzaju stanowiska polityczne w Królestwie Belgii. Do 2002 r. był on członkiem jednej z partii politycznych, a następnie, począwszy od 2002 r., opuścił ją, współtworząc inną partię polityczną (zwanej dalej „przedmiotową partią polityczną”).
32
W trakcie swoich kadencji był on członkiem składu izby trzeciej Trybunału Obrachunkowego, odpowiedzialnej za kontrolę wydatków Unii Europejskiej w obszarze stosunków zewnętrznych, rozszerzenia i pomocy humanitarnej. Przez około siedem lat skarżący pełnił funkcję dziekana tej izby.
33
Po uzyskaniu pozytywnej opinii komitetu odpowiedzialnego za ocenę działalności zewnętrznej członków Trybunału Obrachunkowego, skarżący na mocy decyzji z dnia 30 kwietnia 2015 r. uzyskał zgodę na pełnienie funkcji prezesa fundacji na rzecz ochrony środowiska w regionie, z którego pochodzi.
34
Jako członek Trybunału Obrachunkowego, skarżący otrzymywał zwrot kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć oraz różnych kosztów ponoszonych podczas podroży służbowych, które podlegały zatwierdzeniu, na jego wniosek, przez prezesa Trybunału Obrachunkowego, jak również wypłacano mu dzienne diety w związku z tymi podróżami służbowymi.
35
Skarżący posiadał samochód służbowy. W okresie od 2006 r. do marca 2014 r. Trybunał Obrachunkowy umożliwiał mu korzystanie z usług szofera. Począwszy od kwietnia 2014 r. skarżący mógł się zwrócić o przydzielenie mu szofera z „puli szoferów”, za którą odpowiedzialny był dyrektor finansowy Trybunału Obrachunkowego.
A. Pierwsze działania podjęte przez Trybunał Obrachunkowy
36
W 2016 r. do Trybunału Obrachunkowego dotarły informacje na temat szeregu poważnych nieprawidłowości zarzucanych skarżącemu. W dniu 18 lipca 2016 r. sekretarz generalny tej instytucji ustnie poinformował skarżącego o złożonym zawiadomieniu dotyczącym jego osoby.
37
Latem 2016 r. służby Trybunału Obrachunkowego poddały analizie podróże służbowe skarżącego i szoferów Trybunału Obrachunkowego, które to podróże były objęte wystawianymi przez niego poleceniami wyjazdu, w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości. Następnie doszło do wymiany korespondencji między tymi służbami a skarżącym, dotyczącej zarzucanej nieprawidłowości niektórych podróży służbowych jego lub jego szoferów, a Trybunał Obrachunkowy zażądał zwrotu żądanych kwot. Skarżący uznał zarzucaną nieprawidłowość za bezzasadną i odmówił zwrotu kwot żądanych przez Trybunał Obrachunkowy.
38
Ponadto, w dniu 26 lipca 2016 r. Trybunał Obrachunkowy został poinformowany o zarzutach popełnienia przez skarżącego w 2011 r. oszustwa ubezpieczeniowego w związku ze zdarzeniem drogowym, w którym uczestniczyły jego samochód służbowy i jego samochód prywatny. W dniu 1 września 2016 r. sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego ustnie zawiadomił skarżącego o tych zarzutach. W notatce z tego samego dnia skarżący wskazał, że rzeczonym zdarzeniem drogowym była kolizja jego samochodu służbowego, prowadzonego przez szofera zatrudnionego w jego gabinecie, z jego samochodem prywatnym, prowadzonym przez jego syna.
B. Dochodzenie OLAF‑u
39
W dniu 14 października 2016 r. sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego, na polecenie prezesa Trybunału Obrachunkowego, przekazał Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) akta dotyczące podejmowanych przez skarżącego działań, które mogły prowadzić do nieuzasadnionych wydatków z budżetu Unii. OLAF podjął decyzję o wszczęciu dochodzenia w tej sprawie w dniu 15 listopada 2016 r.
40
W dniu 31 marca 2017 r. dyrektor generalny OLAF‑u oficjalnie powiadomił prezesa Trybunału Obrachunkowego o wszczęciu dochodzenia dotyczącego skarżącego w sprawie ewentualnych nieprawidłowości na szkodę interesów finansowych Unii w związku z korzystaniem z aktywów Trybunału Obrachunkowego oraz w związku z podróżami służbowymi, w których uczestniczył lub które zatwierdził z naruszeniem obowiązujących przepisów.
41
W dniu 22 września 2017 r. skarżący został poinformowany przez OLAF o wszczęciu tego dochodzenia oraz o tym, że ma on w nim status „osoby objętej dochodzeniem”.
42
W dniu 20 listopada 2017 r. OLAF przeprowadził przeszukanie pomieszczeń w gabinecie skarżącego i zgromadził w jego wyniku szereg różnych dokumentów. Po ich wstępnym przeanalizowaniu OLAF w dniu 15 grudnia 2017 r. poinformował skarżącego o rozszerzeniu zakresu dochodzenia, tak by obejmowało ono możliwy konflikt interesów oraz inne naruszenia art. 285 i 286 TFUE, jak też przepisów kodeksu postępowania z 2012 r.
43
W dniu 22 grudnia 2017 r. skarżący został przesłuchany przez prowadzących dochodzenie urzędników OLAF‑u. Po otrzymaniu od OLAF‑u streszczenia okoliczności faktycznych ustalonych na dzień zakończenia dochodzenia, skarżący w dniu 15 maja 2018 r. przekazał OLAF‑owi uwagi na piśmie.
44
W dniu 2 lipca 2018 r. Trybunał Obrachunkowy otrzymał końcowy raport z dochodzenia OLAF‑u (zwany dalej „raportem OLAF‑u”). W raporcie tym stwierdzono, że skarżący korzystał ze środków Trybunału Obrachunkowego w sposób stanowiący nadużycie w ramach działalności niezwiązanej z pełnioną przez siebie funkcją, że dopuścił się nadużyć w zakresie korzystania z kart paliwowych oraz w zakresie umowy ubezpieczenia komunikacyjnego jego samochodu służbowego, że miał nieusprawiedliwione nieobecności, że nie zgłosił działalności prowadzonej poza Trybunałem Obrachunkowym, że przekazywał poufne informacje oraz że znajdował się w sytuacji konfliktu interesów.
45
W świetle ustaleń poczynionych w swoim raporcie OLAF zalecił Trybunałowi Obrachunkowemu wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, podjęcie odpowiednich działań w celu doprowadzenia do odzyskania kwoty 472869,09 EUR, stanowiącej równowartość kosztów nienależnie poniesionych przez Trybunał Obrachunkowy oraz rozważenie odzyskania kwoty 97954,52 EUR, stanowiącej równowartość wynagrodzenia wypłaconego za okresy nieusprawiedliwionej nieobecności skarżącego.
46
Ponadto, uznając, że niektóre czyny ujawnione w toku dochodzenia mogły wypełniać znamiona przestępstw, OLAF przekazał informacje i swoje zalecenia organom wymiaru sprawiedliwości Wielkiego Księstwa Luksemburga.
C. Postępowanie karne wszczęte przez organy Wielkiego Księstwa Luksemburga
47
W związku z informacjami przekazanymi przez OLAF, prokurator przy tribunal d’arrondissement de Luxembourg (sądzie rejonowym w Luksemburgu, Luksemburg) pismem z dnia 1 października 2018 r. zwrócił się do Trybunału Obrachunkowego o uchylenie skarżącemu immunitetu jurysdykcyjnego. W dniu 15 listopada 2018 r. instytucja ta uwzględniła ten wniosek.
D. Wszczęcie postępowania w Trybunale Obrachunkowym
48
W dniu 3 lipca 2018 r. prezes Trybunału Obrachunkowego przekazał członkom Trybunału Obrachunkowego kopię raportu OLAF‑u i zaleceń wystosowanych przez ten organ.
49
W dniu 5 października 2018 r. prezes Trybunału Obrachunkowego przekazał sprawozdanie wstępne członkom Trybunału Obrachunkowego. Zalecono w nim zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości o „zbadanie ustalonych faktów i rozstrzygnięcie, czy skarżący nie dopełnił zobowiązań wynikających z jego urzędu”. To sprawozdanie i raport OLAF‑u przekazano skarżącemu tego samego dnia. Ponadto, w dniu 17 października 2018 r., przekazano mu załączniki do raportu OLAF‑u.
50
W dniu 19 listopada 2018 r. skarżący przekazał Trybunałowi Obrachunkowemu uwagi na piśmie. W dniu 26 listopada 2018 r. został on przesłuchany przez członków Trybunału Obrachunkowego na posiedzeniu zamkniętym.
51
W dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu zamkniętym Trybunał Obrachunkowy na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE postanowił przekazać sprawę skarżącego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
E. Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej
52
W swojej skardze wniesionej w dniu 15 lutego 2019 r. Trybunał Obrachunkowy wniósł do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o stwierdzenie, że skarżący przestał czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z jego urzędu, oraz w konsekwencji, o nałożenie kary przewidzianej w art. 286 ust. 6 TFUE.
53
W wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał orzekł, że skarżący naruszył zobowiązania wynikające z jego urzędu członka Trybunału Obrachunkowego, oraz orzekł pozbawienie skarżącego dwóch trzecich uprawnień emerytalnych począwszy od daty ogłoszenia tego wyroku.
F. Odzyskanie przez Trybunał Obrachunkowy wydatków uznanych za nienależne
54
Pismem z dnia 14 grudnia 2018 r. oraz pismem zmieniającym z dnia 23 stycznia 2019 r. sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego poinformował skarżącego o zamiarze odzyskania na rzecz Unii kwoty 160839,89 EUR. Do pism tych załączono tabelę wydatków uznanych za nienależne (zwaną dalej „tabelą odzyskiwania”). Skarżący odpowiedział na te pisma, przedstawiając uwagi w dniu 4 lutego 2019 r.
55
W dniu 11 kwietnia 2019 r. sekretarz generalny Trybunału Obrachunkowego wydał zaskarżoną decyzję. Postanowił:
–
że kwota 33172,91 euro została nienależnie wypłacona skarżącemu z tytułu kosztów podróży służbowych i dziennych diet,
–
że kwota 49138,25 EUR została nienależnie wypłacona skarżącemu z tytułu kosztów reprezentacyjnych,
–
że łączna kwota 71096,42 EUR (30501,27 EUR tytułem wynagrodzeń plus 40595,15 EUR tytułem kosztów podróży służbowych i dziennych diet) została nienależnie pobrana z budżetu Unii przez skarżącego w wyniku nadużycia usług szoferów Trybunału Obrachunkowego,
–
że we współpracy z księgową Trybunału Obrachunkowego będą podejmowane działania zmierzające do odzyskania łącznej kwoty 153407,58 EUR do dnia 31 maja 2019 r.
56
Pismem z dnia 4 czerwca 2019 r., po odnotowaniu braku zapłaty łącznej kwoty 153407,58 EUR do dnia 31 maja 2019 r., księgowa Trybunału Obrachunkowego wezwała do zapłaty nienależnej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3,5 %, tj. kwoty 153584,10 EUR.
57
W piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. księgowa Trybunału Obrachunkowego stwierdziła zapłatę kwoty 153584,10 EUR przelewem bankowym. Uwzględniając datę tej wpłaty, pomniejszyła ona kwotę należnych odsetek, zwracając kwotę 88,26 EUR, zważywszy, że w tym dniu wierzytelność wobec skarżącego wynosiła 153495,84 EUR.
III. Żądania stron
58
Skarżący wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–
w razie potrzeby stwierdzenie nieważności dwóch decyzji księgowej Trybunału Obrachunkowego z dnia 4 i 7 czerwca 2019 r.;
–
zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zwrotu kwoty 153495,84 EUR [153407,58 EUR powiększone o 88,26 EUR z tytułu odsetek za opóźnienie obciążających skarżącego] powiększonej o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5 % naliczane aż do całkowitej zapłaty;
–
zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;
–
obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.
59
Trybunał Obrachunkowy wnosi do Sądu o:
–
odrzucenie skargi jako częściowo niedopuszczalnej i oddalenie jej jako częściowo bezzasadnej;
–
odrzucenie wniosku o zadośćuczynienie jako niedopuszczalnego;
–
obciążenie skarżącego wszystkimi kosztami postępowania.
IV. Co do prawa
A. W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
60
Na poparcie swoich żądań stwierdzenia nieważności skarżący podnosi sześć zarzutów, z których pierwszy dotyczy nieprawidłowości w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF i w jego raporcie końcowym, drugi – nieskorzystania przez Trybunał Obrachunkowy z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, w szczególności w charakterze organu zatwierdzającego, naruszenia spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia zarzutu i naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, trzeci – naruszenia rozsądnego terminu, czwarty – naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz istnienia „oczywistych błędów w ocenie”, piąty – naruszenia zasady, zgodnie z którą postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego, oraz szósty – naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do korzystania z usług szoferów i naruszenia art. 75 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1) lub art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).
1.
W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego nieprawidłowości w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF i w jego raporcie końcowym.
61
Skarżący twierdzi, że dochodzenie prowadzone przez OLAF i jego raport są nieprawidłowe z trzech powodów, a mianowicie OLAF bezprawnie rozszerzył zakres swojego dochodzenia, naruszył jego prawo do życia prywatnego i nie przestrzegał jego prawa do obrony.
62
Trybunał Obrachunkowy nie zgadza się z argumentami skarżącego.
63
Należy zauważyć, że argumentacja skarżącego dotycząca nieprawidłowości w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF i w jego raporcie do celów niniejszej sprawy pokrywa się co do istoty z argumentacją przedstawioną w postępowaniu na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE [pkt 126–134 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782)] i oddaloną przez Trybunał w pkt 140–175 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
64
W istocie Trybunał uznał na wstępie, że OLAF zdecydował o rozszerzeniu przedmiotu dochodzenia, wszczętego pierwotnie w sprawie ewentualnych nieprawidłowości na szkodę interesów finansowych Unii zarzucanych skarżącemu w związku z korzystaniem z aktywów Trybunału Obrachunkowego, oraz w związku z podróżami służbowymi, w których uczestniczył lub które zatwierdził z naruszeniem obowiązujących przepisów, tak by dochodzenie to obejmowało również możliwy konflikt interesów oraz inne naruszenia art. 285 i 286 TFUE, jak też przepisów kodeksu postępowania z 2012 r. Jednakże w pkt 157 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał stwierdził, że fakt, iż taka decyzja o rozszerzeniu była oparta na dowodach ujawnionych w trakcie przeszukania prowadzonego w dniu 20 listopada 2017 r., nie może skutkować wadliwością tej decyzji.
65
Następnie w pkt 166 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że argumenty podniesione przez skarżącego nie mogą wykazać, do celów postępowania na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE, iż OLAF w nieuzasadniony sposób naruszył jego prawo do poszanowania życia prywatnego.
66
Wreszcie w pkt 174 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, że argumenty przedstawione przez skarżącego nie mogły, do celów postępowania na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE, stanowić dowodu na to, iż doszło do naruszenia jego prawa do obrony.
67
Należy uznać, że po ogłoszeniu wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), skarżący kwestionuje jedynie znaczenie dla niniejszej sprawy wniosku zawartego przez Trybunał w pkt 174 tego wyroku.
68
Jak przypomina skarżący, Trybunał orzekł, że o ile zarówno OLAF jak i Trybunał Obrachunkowy powinny przestrzegać odpowiednich obowiązków każdego z nich, o tyle kwestię poszanowania prawa do bycia wysłuchanym w przypadku członka lub byłego członka tej instytucji objętego dochodzeniem należy, w kontekście postępowania przewidzianego w art. 286 ust. 6 TFUE, oceniać całościowo (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 170).
69
Na poparcie tej oceny Trybunał powołał się również na zasadę, zgodnie z którą nie można wykluczyć, że Trybunał Obrachunkowy dał temu członkowi lub byłemu członkowi dostateczną możliwość bycia wysłuchanym w odniesieniu do okoliczności, których faktycznie nie mógł on komentować przed przyjęciem raportu OLAF‑u (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 170). W tym względzie Trybunał stwierdził, po pierwsze, że w niniejszym przypadku jest bezsporne, iż skarżący w dniu 22 grudnia 2017 r. został przesłuchany przez OLAF, że prowadzona była obszerna korespondencja między OLAF‑em a pełnomocnikiem skarżącego oraz że skarżący, w następstwie przekazania mu streszczenia okoliczności ustalonych w wyniku dochodzenia, mógł skierować do OLAF‑u dokument na piśmie odpierający zarzuty sformułowane w tym streszczeniu (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 171). Po drugie, Trybunał zauważył, że w dniu 5 października 2018 r. skarżącemu doręczono raport OLAF‑u i przesłane do członków Trybunału Obrachunkowego przez prezesa tej instytucji sprawozdanie wstępne, oraz że mógł on zająć stanowisko wobec tych dokumentów zarówno w formie uwag na piśmie jak i podczas przesłuchania przed Trybunałem Obrachunkowym (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 172). Po trzecie, Trybunał stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnego argumentu, aby wykazać, iż nie miał możliwości wyrażenia przed Trybunałem w wystarczający sposób swego stanowiska Obrachunkowym odnośnie do pewnych dowodów zgromadzonych przeciwko niemu przed przyjęciem raportu OLAF‑u (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 172).
70
Wniosek zawarty w pkt 174 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) można przenieść na grunt niniejszej sprawy, zważywszy na to, że, podobnie jak w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE, w niniejszej sprawie nie można wykluczyć, iż Trybunał Obrachunkowy mógł dać skarżącemu wystarczającą możliwość wypowiedzenia się w kwestiach, co do których nie miałby on możliwości przedstawienia uwag przed przyjęciem raportu OLAF‑u.
71
W niniejszym postępowaniu skarżący nie przedstawia żadnych nowych i konkretnych dowodów, aby wykazać, że nie uzyskał dostatecznej możliwości przedstawienia uwag przed Trybunałem Obrachunkowym w kwestiach, co do których w rzeczywistości nie mógł się wypowiedzieć przed przyjęciem raportu OLAF‑u. W dalszym ciągu miał on w istocie możliwość wypowiedzenia się w tych kwestiach na etapie pisemnym tego postępowania, w szczególności w swoich uwagach dotyczących konsekwencji, jakie należy dla niniejszej sprawy wyciągnąć z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
72
Zarzut pierwszy należy zatem oddalić jako bezzasadny.
2.
W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego nieskorzystania przez Trybunał Obrachunkowy z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych w szczególności w charakterze organu zatwierdzającego, naruszenia spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia zarzutu, oraz naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia
73
W ramach tego zarzutu skarżący podnosi w istocie, że Trybunał Obrachunkowy poprzestał na powołaniu się na raport OLAF‑u, chociaż nie dokonał jego analizy, a w szczególności nie wskazał dokładnie, z jakiego powodu każdy z kwestionowanych wydatków stanowi nieprawidłowość. Powołuje się on na art. 98, 100 i 101 rozporządzenia 2018/1046, z których ma wynikać, że urzędnik zatwierdzający ma obowiązek ocenić istnienie należności, a następnie podjąć decyzję o jej odzyskaniu. Do Trybunału Obrachunkowego należało zatem precyzyjne wskazanie, dlaczego każda ze skarżonych pozycji wydatków była nieprawidłowa, co było również konieczne w celu spełnienia obowiązku uzasadnienia.
74
Trybunał Obrachunkowy nie zgadza się z argumentami skarżącego.
75
Na wstępie należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu, w następstwie wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), skarżący nie podtrzymuje już zarzutu, iż Trybunał Obrachunkowy nie skorzystał z przysługującego mu zakresu uznania. W konsekwencji nie ma potrzeby orzekania w tym względzie.
76
Jeżeli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przez Trybunał Obrachunkowy obowiązku udowodnienia zarzutu i naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, od których skarżący nie odstępuje w niniejszym postępowaniu, należy je zbadać łącznie, ponieważ się pokrywają. Ponadto z akt sprawy jasno wynika, że skarżący w rzeczywistości zarzuca jedynie brak uzasadnienia nienależnego charakteru różnych kwot, które zostały uznane za nienależne przez Trybunał Obrachunkowy, w szczególności w świetle tabeli odzyskiwania.
77
Prawo do dobrej administracji, zapisane w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), wymaga, aby instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii uzasadniały swoje decyzje. Obowiązek ten ma taki sam zakres jak ten wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE, który stanowi, że akty prawne są uzasadniane. Celem tego obowiązku uzasadnienia jest, po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym zapoznania się z motywami wydania danego aktu, tak by mieli oni możliwość obrony swoich praw, a po drugie, umożliwienie sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem decyzji (zob. wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., BG/Parlament, T‑253/19, niepublikowany, EU:T:2021:459, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Trzeba przypomnieć, że ten obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, która odnosi się do zgodności spornego aktu z prawem materialnym (zob. wyrok z dnia 22 maja 2012 r., Internationaler Hilfsfonds/Komisja, T‑300/10, EU:T:2012:247, pkt 180 i przytoczone tam orzecznictwo). Uzasadnienie decyzji polega bowiem na formalnym przedstawieniu podstaw, na jakich opiera się ta decyzja. Uzasadnienie to może być wystarczające, nawet jeśli przedstawia niewłaściwe podstawy (zob. postanowienie z dnia 12 lipca 2012 r., Dover/Parlament, C‑278/11 P, niepublikowane, EU:C:2012:457, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
78
Ponadto, nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu jest wystarczające, winna opierać się nie tylko na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., BG/Parlament, T‑253/19, niepublikowany, EU:T:2021:459, pkt 45).
79
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja składa się z trzech części: pisma przewodniego informującego o zaskarżonej decyzji, załącznika do niego (załącznik 1), który zawiera wspomnianą decyzję, oraz skróconej noty obciążeniowej (załącznik 2).
80
Po przypomnieniu w zaskarżonej decyzji przepisów dotyczących kosztów podróży służbowych i dziennych diet, kosztów reprezentacyjnych i korzystania z floty samochodowej Trybunału Obrachunkowego oraz kosztów podróży służbowych szoferów, z których usług korzystają członkowie, które skarżący rzekomo naruszył, Trybunał Obrachunkowy przystąpił do określenia kwot nienależnie wypłaconych, których odzyskania zażądano od skarżącego.
81
W tym względzie Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że analiza raportu OLAF‑u i załączników do niego oraz dokumentów znajdujących się w posiadaniu jego służb administracyjnych pozwoliła na ustalenie, iż skarżący bezpodstawnie uzyskał zwrot kosztów na działalność prywatną lub działalność niezwiązaną lub niezgodną z jego obowiązkami, mimo że wiedział lub powinien był wiedzieć, że wydatki te nie mogły zostać poniesione ze środków Trybunału Obrachunkowego. Konkretnie rzecz ujmując, decyzja ustalająca wierzytelność i nakazująca odzyskanie środków zawiera tabelę odzyskiwania, w której wskazano, w odniesieniu do każdego z działań nienależnie opłaconych z budżetu Unii, w szczególności przyczynę podaną przez skarżącego w jego poleceniach wyjazdu służbowego lub w poleceniach szofera lub w jego wnioskach o zwrot kosztów reprezentacyjnych; rzeczywisty charakter działania; odniesienie do dowodów pozwalających ustalić ten rzeczywisty charakter, datę i miejsce działania, które spowodowało wydatki, oraz koszt poniesiony przez Trybunał Obrachunkowy.
82
Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie, które spełnia wymogi określone w art. 41 Karty, ponieważ umożliwia ono skarżącemu zrozumienie powodów leżących u podstaw zaskarżonej decyzji, a Sądowi – dokonanie kontroli w tym względzie, bez uszczerbku dla badania jego zasadności, które zostanie przeprowadzone w ramach zarzutu czwartego.
83
Jeśli chodzi o twierdzenie skarżącego, że w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do zarzutu czwartego Trybunał Obrachunkowy przedstawia nowe uzasadnienie lub nowe podstawy, zostanie ono zbadane indywidualnie w ramach tego zarzutu.
84
W konsekwencji zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.
3.
W przedmiocie zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia rozsądnego terminu
85
Skarżący twierdzi, że Trybunał Obrachunkowy naruszył zasadę odnoszącą się do rozsądnego terminu zapisaną w art. 41 ust. 1 Karty, gdyż instytucja ta kwestionuje prawidłowość wniosków o płatność, które składał on od 2006 r., mimo że od momentu otrzymania tych wniosków dysponowała ona wszelkimi użytecznymi informacjami umożliwiającymi weryfikację ich zgodności z prawem bądź podjęcie decyzji o żądaniu wyjaśnień. Jego zdaniem prace kontrolne Trybunału Obrachunkowego powinny być ograniczone do okresu retroaktywności ograniczonego do trzech lat lub przynajmniej pięciu lat od dnia 5 października 2018 r., czyli daty jego wstępnego sprawozdania. Skarżący uważa zatem, że wpisy w tabeli odzyskiwania, które pochodzą sprzed dnia 4 października 2013 r., a mianowicie wiersze nr 1 do 261 włącznie, są przedawnione, co odpowiada kwocie 85924,75 EUR, a więc całkowita kwota, która może zostać zakwalifikowana jako wierzytelność Trybunału Obrachunkowego wobec niego, wynosi 67482,83 EUR.
86
W tym względzie skarżący powołuje się na rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz.U. 2006, L 390, s. 1), które w art. 73a wprowadza zasadę pięcioletniego terminu przedawnienia należności przysługujących Unii wobec osób trzecich. W odniesieniu do terminu, w którym nota debetowa musi zostać przekazana dłużnikowi, skarżący zauważa, że ani „rozporządzenie finansowe”, ani przepisy wykonawcze do niego nie określają takiego terminu. Wskazuje on jednak, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż nota debetowa powinna zostać przekazana w rozsądnym terminie i że Trybunał uznaje takie przekazanie za nierozsądne, jeżeli następuje ono po upływie pięciu lat od momentu, w którym dana instytucja mogła w normalnych okolicznościach dochodzić swojego roszczenia. W replice skarżący odnosi się również do art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2018/1046.
87
W swoich uwagach dotyczących konsekwencji, jakie dla niniejszej sprawy należy wyciągnąć z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), skarżący uważa, że Trybunał nie zajął stanowiska w przedmiocie niniejszego zarzutu, ponieważ oddalił inny zarzut dotyczący naruszenia rozsądnego terminu w odniesieniu do postępowania dyscyplinarnego Trybunału Obrachunkowego.
88
Trybunał Obrachunkowy nie zgadza się z argumentami skarżącego, uznając w istocie, że dopiero w dniu sporządzenia raportu OLAF‑u jego należność można było uznać za pewną, o określonej wartości i wymagalną, czego wymagały art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 81 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia nr 966/2012 (Dz.U. 2012, L 362, s. 1). W związku z tym w dniu wydania zaskarżonej decyzji pięcioletni termin jeszcze nie upłynął. W tym względzie Trybunał Obrachunkowy przypomina przepisy art. 85 akapit drugi regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zgodnie z którym żądanie zwrotu musi być przedłożone nie później niż pięć lat od dnia, w którym kwota została wypłacona. Wskazuje on również, że na termin ten nie można się powoływać w przypadkach, w których można ustalić, iż odbiorca umyślnie wprowadził w błąd administrację w celu uzyskania danej kwoty, co stanowi ogólną zasadę prawa Unii.
a)
W przedmiocie terminu przedawnienia
89
Podnosząc zarzut naruszenia wymogu rozsądnego terminu, skarżący powołuje się na zasadę, zgodnie z którą należności Unii wobec osób trzecich podlegają pięcioletniemu okresowi przedawnienia. W tym względzie, z jednej strony, powołuje się on w szczególności na art. 73a rozporządzenia nr 1605/2002 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. oraz art. 78 i 85b rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1605/2002 (Dz.U. 2002, L 357, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE, Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. (Dz.U. 2007, L 111, s. 13), obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r. Z drugiej strony, skarżący odnosi się w replice również do art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2018/1046. Na rozprawie, w odpowiedzi na wezwanie Trybunału do wyjaśnienia podstawy prawnej zastosowania w niniejszej sprawie zasady pięcioletniego terminu przedawnienia należności Unii wobec osób trzecich, skarżący stwierdził, że należało, tak jak uczynił to on w replice, powołać się na art. 98 ust. 2 rozporządzenia 2018/1046, co nie zostało zakwestionowane przez Trybunał Obrachunkowy. Należy zatem odnieść się do tego przepisu, który miał zastosowanie w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
90
Skarżący stwierdza w istocie, że Trybunał Obrachunkowy nie mógł wysłać mu noty debetowej w celu dochodzenia jego domniemanej należności w odniesieniu do wniosków o wypłatę uznanych za nienależne i sięgających ponad pięciu lat wstecz. Formułując takie stwierdzenie, skarżący uważa w istocie, że termin przedawnienia przewidziany w art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046 ma zastosowanie bez wyjątku.
91
Artykuł 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2018/1046 stanowi co następuje:
„1.   W celu ustalenia należności właściwy urzędnik zatwierdzający:
a)
sprawdza istnienie długu;
b)
określa lub sprawdza stan faktyczny i kwotę długu; oraz
c)
sprawdza warunki, zgodnie z którymi dług jest wymagalny.
Ustalenie należności stanowi uznanie prawa Unii w odniesieniu do dłużnika oraz ustalenie prawa do żądania od dłużnika spłaty długu.
2.   Wszelkie należności uznane za pewne, o określonej wartości i wymagalne, są ustalane nakazem odzyskania środków, za pomocą którego właściwy urzędnik zatwierdzający poleca księgowemu odzyskać należność. Następnie wystawiana jest nota debetowa, którą przesyła się dłużnikowi, z wyjątkiem przypadków, gdy procedura odstąpienia od odzyskania należności zostaje przeprowadzona natychmiast zgodnie z ust. 4 akapit drugi. Zarówno nakaz odzyskania środków, jak i notę debetową sporządza właściwy urzędnik zatwierdzający.
Urzędnik zatwierdzający przesyła notę debetową natychmiast po ustaleniu należności i nie później niż w terminie pięciu lat od momentu, w którym instytucja Unii mogła – w normalnych okolicznościach – dochodzić swojej wierzytelności. Taki okres nie ma zastosowania w przypadkach, gdy właściwy urzędnik zatwierdzający ustali, że, pomimo podjętych przez instytucję Unii starań, opóźnienie w działaniu wynikało z zachowania dłużnika”.
92
W tym względzie należy na wstępie zauważyć, że system przedawnienia musi być skonstruowany w taki sposób, aby zachować równowagę między, z jednej strony, celami pewności prawa i rozpatrywania spraw w rozsądnym terminie jako ogólnymi zasadami prawa Unii, a, z drugiej strony, rzeczywistą i skuteczną realizacją zasady należytego zarządzania finansami (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 stycznia 2021 r., Whiteland Import Export, C‑308/19, EU:C:2021:47, pkt 49). Zasada rozsądnego terminu funkcjonuje właśnie w tym szczególnym kontekście, a nie – ze względu na samo zastosowanie art. 41 Karty, jak utrzymuje skarżący.
93
W szczególności w art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046 przewidziano system przedawnienia w odniesieniu do wysłania noty debetowej w interesie pewności prawa, który chroni zarówno dłużnika, do którego ta nota jest kierowana, jak i wysyłającą ją instytucję Unii. Z punktu widzenia dłużnika zasada pewności prawa stoi na przeszkodzie temu, aby instytucja Unii działała bezterminowo, co wiązałoby się w szczególności z prawdopodobieństwem zagrożenia stabilności sytuacji związanych z prawami nabytymi. Jeśli chodzi o instytucję Unii, w ramach jej zadania polegającego na odzyskiwaniu wierzytelności należnych jej od osób trzecich w celu przestrzegania zasady należytego zarządzania finansami, musi ona dochować rozsądnego terminu, który stanowi aspekt zasady dobrej administracji i wynika z podstawowego wymogu pewności prawa (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 listopada 2014 r., Nencini/Parlament, C‑447/13 P, EU:C:2014:2372, pkt 45; z dnia 14 czerwca 2016 r., Marchiani/Parlament, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, pkt 101; z dnia 5 października 2004 r., Sanders i in./Komisja, T‑45/01, EU:T:2004:289, pkt 59 i 60 oraz przytoczone tam orzecznictwo).
94
Określanie terminów przedawnienia w dziedzinie ustalania należności musi być również dokonywane zgodne z zasadą skuteczności i nie może powodować, że wykonanie prawa Unii będzie praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zob. analogicznie wyroki z dnia 17 listopada 2016 r., Stadt Wiener Neustadt, C‑348/15, EU:C:2016:882, pkt 41; oraz z dnia 21 stycznia 2021 r., Whiteland Import Export, C‑308/19, EU:C:2021:47, pkt 48 i 65).
95
Co prawda, mając na uwadze art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2018/1046, instytucja Unii zwykle może dochodzić swojej należności od dnia, w którym instytucja ta dysponuje dokumentami potwierdzającymi umożliwiającymi identyfikację danej należności jako pewnej, o określonej wartości i wymagalnej lub w którym mogłaby dysponować takimi dokumentami potwierdzającymi, gdyby działała z należytą starannością (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 14 czerwca 2016 r., Marchiani/Parlament, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, pkt 103).
96
Jednakże takie ustalenie może być praktycznie niemożliwe w przypadkach, w których instytucja Unii, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie zidentyfikować należności z powodu zachowania dłużnika, a w szczególności z powodu jego działań opóźniających lub złej wiary.
97
Taka wykładnia wynika z zasady, zgodnie z którą system ścisłego przedawnienia, który z właściwych sobie przyczyn tworzy systemową przeszkodę dla ochrony interesów finansowych Unii, może czynić stosowanie przepisów prawa Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zob. analogicznie wyrok z dnia 21 stycznia 2021 r., Whiteland Import Export, C‑308/19, EU:C:2021:47, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).
98
Za przyjęciem takiej wykładni art. 98 rozporządzenia 2018/1046, zgodnie z którą przewiduje ona wyjątki od zasady, w myśl której termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg w chwili ustalenia należności, przemawiają, w drodze analogii, przewidziane w art. 105 tego rozporządzenia przerwy w biegu okresu przedawnienia dla odzyskiwania należności.
99
Co prawda, jeśli chodzi o należności Unii wobec osób trzecich, rozporządzenie 2018/1046 nie przewiduje zawieszenia ani przerwania biegu okresu przedawnienia przez akt wydany w szczególności przez OLAF, który dotyczy dochodzenia, w przeciwieństwie do art. 139 ust. 2 akapit drugi tego samego rozporządzenia, który ma zastosowanie do decyzji o wykluczeniu osób lub podmiotów, o których mowa w art. 135 ust. 2, z udziału w procedurach wyboru regulowanych tym rozporządzeniem lub z selekcji w celu wykonania środków finansowych Unii. Jednakże takie milczenie w tekście ustawodawczym nie może być interpretowane zbyt restrykcyjnie i należy przy tym uwzględnić szczególną rolę i uprawnienia przyznane OLAF‑owi na mocy przepisów prawa Unii. Przyjęcie przeciwnego wniosku uczyniłoby stosowanie norm prawa Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym i podważyłby zasadę skuteczności prawa Unii.
100
Wynika z tego, że moment rozpoczęcia biegu terminu w chwili ustalenia należności na podstawie art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046, tj. moment, w którym dana instytucja może – w normalnych okolicznościach – dochodzić swojej wierzytelności, niekoniecznie musi odpowiadać momentowi, w którym osoba taka jak skarżący wnosi do instytucji o wypłatę kwoty pieniężnej. W pewnych okolicznościach może on odpowiadać momentowi, w którym OLAF przedkłada raport tej instytucji (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2016 r., Marchiani/Parlament, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, pkt 107).
101
W świetle powyższego twierdzenie skarżącego, że termin przedawnienia określony w art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046 ma zastosowanie bez wyjątku, jest pozbawione podstaw prawnych.
102
W związku z tym należy zbadać, w odniesieniu do każdego przypadku z osobna, kiedy Trybunał Obrachunkowy mógł w normalnych okolicznościach dochodzić swojej wierzytelności w rozumieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046.
b)
W przedmiocie wniosków skarżącego o zwrot odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania
103
Skarżący twierdzi, że ze względu na przedawnienie Trybunał Obrachunkowy nie mógł ustalić należności i odzyskać jej w odniesieniu do jego wniosków o zwrot złożonych w okresie od 2006 r. do dnia 4 października 2013 r., odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania.
104
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Trybunał Obrachunkowy przesłał skarżącemu notę debetową dopiero w dniu 11 kwietnia 2019 r., po otrzymaniu przez niego raportu OLAF‑u z dnia 2 lipca 2018 r., na podstawie którego Trybunał Obrachunkowy sporządził sprawozdanie wstępne w dniu 5 października 2018 r. Z raportu OLAF‑u wynika, że OLAF przeprowadził inspekcję pomieszczeń w gabinecie skarżącego i przy tej okazji zebrał różne dokumenty do analizy rachunkowej oraz że przesłuchał zarówno samego skarżącego, jak i inne zainteresowane osoby (zob. także pkt 39 - 46 powyżej). Na zakończenie dochodzenia OLAF ustalił, że informacje, które skarżący przekazał Trybunałowi Obrachunkowemu w poleceniach wyjazdu służbowego i oświadczeniach o kosztach reprezentacyjnych, były niewystarczające, aby umożliwić prezesowi Trybunału Obrachunkowego zweryfikowanie z pełną znajomością faktów, czy przedmiotowa działalność leżała w interesie Trybunału Obrachunkowego.
105
W tym względzie, po pierwsze, z art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2013 w związku z jego motywami 28 i 29 wynika, że dochodzenie przeprowadzone przez OLAF kończy się sporządzeniem raportu końcowego z dochodzenia, dopuszczalnego dowodu w postępowaniu administracyjnym lub sądowym, który zawiera między innymi wnioski z dochodzenia i zalecenia dyrektora generalnego dotyczące działań, jakie należy podjąć w jego następstwie. Zgodnie z art. 11 ust. 4 tego rozporządzenia OLAF przekazuje raport zainteresowanej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które są odpowiedzialne za podjęcie działań, w szczególności dyscyplinarnych i sądowych, jakich wymagają wyniki dochodzenia, oraz za złożenie z nich raportu do OLAF‑u w terminie określonym w zaleceniach towarzyszących raportowi, a ponadto także na wniosek OLAF. W niniejszej sprawie właśnie w tym kontekście Trybunał Obrachunkowy sporządził w dniu 5 października 2018 r. sprawozdanie wstępne dotyczące raportu OLAF‑u.
106
Po drugie, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia nr 883/2013 OLAF prowadzi dochodzenia administracyjne w instytucjach, organach, urzędach i agencjach ustanowionych Traktatami lub na ich podstawie w celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji oraz wszelkiej innej nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii, zwane „dochodzeniami wewnętrznymi”. Z rozporządzenia tego wynika, że w ramach takich dochodzeń OLAF uzyskuje natychmiastowy i niezapowiedziany dostęp do wszelkich istotnych informacji, w tym również informacji zawartych w bazach danych, będących w posiadaniu instytucji, organów, urzędów i agencji, jak również dostęp do ich pomieszczeń. Może sporządzać kopie i uzyskiwać wyciągi z dowolnych dokumentów lub zawartości dowolnego nośnika danych będącego w posiadaniu instytucji, organu, urzędu i agencji. OLAF może również zwrócić się do innych członków personelu o udzielenie informacji ustnych – w tym również w ramach przesłuchań – oraz informacji pisemnych. Może on przeprowadzać kontrole na miejscu i inspekcje w pomieszczeniach podmiotów gospodarczych w celu uzyskania dostępu do informacji istotnych dla sprawy będącej przedmiotem dochodzenia wewnętrznego.
107
Natomiast instytucja Unii, taka jak Trybunał Obrachunkowy, nie ma takich uprawnień dochodzeniowych, w szczególności w celu zidentyfikowania i ustalenia należności wobec jednego z jej członków.
108
W świetle uwag wstępnych przedstawionych w pkt 89-107 powyżej należy zbadać, czy w odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania, należy uznać, że Trybunał Obrachunkowy był w stanie zidentyfikować swoją wierzytelność dotyczącą wspomnianych wierszy i dochodzić jej od momentu złożenia tych wniosków, jak twierdzi skarżący, czy też od daty raportu OLAF‑u, jak utrzymuje Trybunał Obrachunkowy. Do celów niniejszej analizy należy podzielić te wnioski na trzy grupy.
1) W przedmiocie pierwszej grupy wniosków skarżącego o zwrot
109
Należy zauważyć, że spośród wniosków skarżącego o zwrot odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania, kilka z nich zawierało a priori wiarygodne uzasadnienia, które nie wymagały dalszej weryfikacji przez Trybunał Obrachunkowy w momencie ich złożenia przez skarżącego. W odniesieniu do tych wniosków Trybunał Obrachunkowy nie dysponował informacjami umożliwiającymi mu podważenie ich przed zakończeniem dochodzenia OLAF‑u.
110
Po pierwsze, wśród wniosków o zwrot znajdują się te, o których mowa w wierszach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 23, 24, 29 (w części), 31, 41, 43, 54, 57 (w części), 59, 60, 61, 63 (w części), 65, 66, 68, 69, 70, 81, 84, 85, 88, 89, 92, 94, 95, 96, 97, 111, 116, 118 (w części), 120, 133, 150, 168, 169, 171, 175, 183, 184, 190, 194, 203, 204, 207, 208, 211, 215, 218, 221, 229 (w części), 236, 238, 248, 258 i 260 tabeli odzyskiwania, odnoszące się do spotkań skarżącego z decydentami politycznymi lub, w pewnych ograniczonych przypadkach, z członkami ich gabinetów lub do udziału skarżącego w działalności przedmiotowej partii politycznej.
111
Należy zauważyć, że z jednej strony dopiero w toku dochodzenia OLAF‑u ustalono, iż w okresie sprawowania urzędu skarżący spotkał się co najmniej 188 razy z belgijskimi politykami, którzy byli głównie członkami przedmiotowej partii politycznej, do której również on należał. Zgodnie z raportem OLAF‑u liczba ta odpowiadała 24 % wszystkich spotkań lub lunchów skarżącego, które były przedmiotem jego wniosków o zwrot kosztów. Należy zauważyć, że dotyczy to działań, o których mowa w wierszach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 15, 16, 19, 20, 23, 24, 29 (w części), 31, 41, 43, 54, 57 (w części), 59, 63 (w części), 65, 66, 70, 84, 88, 89, 92, 96, 97, 111, 116, 118 (w części), 133, 150, 168, 169, 171, 183, 184, 190, 194, 203, 204, 208, 211, 215, 218, 236, 238 i 248 tabeli odzyskiwania.
112
Z drugiej strony, to również OLAF dopatrzył się związku między spotkaniami z belgijskimi politykami a cotygodniowymi posiedzeniami zarządu przedmiotowej partii politycznej. W tym względzie z raportu OLAF‑u wynika, że w toku dochodzenia pozyskał on protokoły 44 posiedzeń wskazujących na obecność członków zarządu przedmiotowej partii politycznej w okresie od dnia 17 listopada 2008 r. do dnia 29 kwietnia 2010 r. OLAF ustalił obecność skarżącego na 28 posiedzeniach. Należy zauważyć, że dotyczy to działań skarżącego, o których mowa w wierszach nr 54, 60, 61, 68, 70, 81, 84, 85, 88 i 94 tabeli odzyskiwania.
113
W odniesieniu do udziału skarżącego w innych posiedzeniach zarządu przedmiotowej partii politycznej, OLAF zauważył, że było oczywiste, iż mandat skarżącego jako członka z prawem głosu wymagał jego regularnego udziału w cotygodniowych posiedzeniach tego zarządu do listopada 2008 r. Zgodnie z raportem OLAF‑u, analiza poleceń wyjazdu służbowego wykazała, że w okresie od marca 2006 r. do listopada 2008 r. skarżący odbył 27 podróży służbowych w poniedziałki w celu spotkania się z członkami przedmiotowej partii politycznej oraz że podróże te umożliwiły skarżącemu udział w cotygodniowych posiedzeniach zarządu tej partii politycznej. Trybunał zauważa, że dotyczy to wierszy nr 1, 5, 7, 12, 17, 19, 23 i 24 tabeli odzyskiwania. W szczególności, wśród tych działań, raport OLAF‑u wspomina o spotkaniu w dniu 7 kwietnia 2008 r., odnoszącym się do wiersza nr 19 tabeli odzyskiwania.
114
Jeśli chodzi o obecność skarżącego na tych spotkaniach po kwietniu 2010 r., OLAF stwierdził, że nie było możliwe ustalenie tego w toku dochodzenia, ale jego status członka bez prawa głosu wymagał jego obecności przynajmniej na comiesięcznych spotkaniach, które odbywały się w każdy pierwszy poniedziałek miesiąca. W tym względzie raport OLAF‑u wskazuje, że analiza podróży służbowych skarżącego w okresie od kwietnia 2010 r. do grudnia 2017 r. wykazała istnienie 17 podróży służbowych do Brukseli (Belgia) w pierwszy poniedziałek miesiąca w celu spotkania się z politykami przedmiotowej partii politycznej, którzy wydawali się być zaangażowani w zarządzanie tą partią. Trybunał stwierdza, że działania skarżącego, o których mowa w wierszach nr 171, 203 i 238 tabeli odzyskiwania, odpowiadają tej sytuacji.
115
Ponadto z wpisów w kalendarzu skarżącego wynika, że podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 120, 175 i 221, miały na celu udział w dniach parlamentarnych przedmiotowej partii politycznej, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 207, oraz częściowo podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 229, miały na celu uczestniczenie w przyjęciach „noworocznych” tej partii, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 258, miała na celu udział w zwiedzaniu miasta zorganizowanym dla członków tej partii lub że podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 69 i 260, miały na celu, odpowiednio, uczestniczenie w kongresie i w dniu naukowym tej partii (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 451).
116
Po drugie, w odniesieniu do relacji skarżącego z organami przedstawicielskimi i stowarzyszeniami, o których mowa w wierszach nr 32, 48, 83, 93, 118 (w części), 131, 132, 134 i 135, 137, 143, 154, 155, 170, 174 (w części), 192, 209, 217, 219, 224, 227, 228, 242, 256 i 261 tabeli odzyskiwania, OLAF ustalił, że większość tych relacji dotyczyła organów lokalnych, takich jak izba przemysłowo-handlowa w regionie pochodzenia skarżącego, grupa przemysłowa w miejscu pochodzenia skarżącego oraz stowarzyszenie lokalnych pracodawców, których obszar działalności ograniczał się do regionu pochodzenia skarżącego. Działania, o których mowa w wierszach nr 39, 138 i 196 tabeli odzyskiwania, dotyczące oficjalnych zaproszeń kręgu, którego celem jest wzmocnienie obecności flamandzkich spółek w Brukseli, również należy zaliczyć do tych działań. W istocie, w tabeli odzyskiwania wskazano, powołując się na raport OLAF‑u, w szczególności na strony 5, 18, 29 i 37 tego raportu, że krąg ten, którego celem jest wzmocnienie obecności flamandzkich przedsiębiorstw w Brukseli, organizuje spotkania umożliwiające flamandzkim przedsiębiorcom spotkania z belgijskimi dyplomatami zajmującymi stanowiska w placówkach zagranicznych oraz że działalność ta nie była związana z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego. Obecność skarżącego wynika również z protokołów posiedzeń zarządu przedmiotowej partii politycznej w dniu odpowiadającym dacie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 39.
117
Po trzecie, w odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 18, 29 (w części), 100 (w części), 114 i 239, a które dotyczyły spotkań z osobą, określaną w szczególności w poleceniach wyjazdu służbowego jako „CEO” (dyrektor generalny), „CEO [podmiotu gospodarczego]” lub „CEO, Prezes”, OLAF ustalił, że w latach 2008–2015 skarżący spotkał się z tą osobą osiem razy i że w tym czasie osoba ta była prezesem zarządu „spółki holdingowej”, w której skarżący był akcjonariuszem, zgodnie z jego deklaracją interesów z 2017 roku. Ponadto podczas przesłuchania w toku dochodzenia OLAF‑u skarżący wyjaśnił, że wspomniana osoba, z którą się spotkał, była jego wieloletnim przyjacielem i „wielkim źródłem inspiracji”.
118
Po czwarte, jeśli chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 75 i 86, a które dotyczyły jego spotkań z osobą, zwaną „CEO [dyrektorem generalnym] [podmiotu gospodarczego]”, w dniach 21 grudnia 2009 r. i 15 marca 2010 r., OLAF wyraźnie odniósł się do tych dwóch spotkań w swoim raporcie, stwierdzając, że zbiegły się one w czasie z dochodzeniem Unii w sprawie pomocy państwa udzielonej przez rząd belgijski temu podmiotowi gospodarczemu. OLAF ustalił również, że skarżący kontaktował się z osobą, z którą się spotykał, w związku z tym dochodzeniem oraz że ułatwiał bezpośrednie kontakty z gabinetem członka Komisji Europejskiej oraz z osobą, która była wówczas przewodniczącym przedmiotowej partii politycznej. Co więcej, z protokołów posiedzeń zarządu przedmiotowej partii politycznej wynikało, że skarżący był na takim posiedzeniu w dniu odpowiadającym dacie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 86.
119
Po piąte, jeśli chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 45, 130, 199, 202, 230, 232, 253 i 257 (w części), dotyczyły one działań, które, jak ustalił OLAF, miały charakter prywatny. OLAF zauważył, że wnioski te dotyczyły, odpowiednio, lunchu z prezesem belgijskiej organizacji ubezpieczeń zdrowotnych, spotkania ze znajomym z polowań oraz spotkania z członkiem zarządu spółki audytorskiej w sprawie oferty pracy dla syna skarżącego, udziału skarżącego w ślubie dziecka jednego z jego przyjaciół, dwóch spotkań z dyrektorem podmiotu gospodarczego, pracodawcą jednego z dzieci skarżącego, spotkania z belgijskim politykiem w prywatnej sprawie oraz udziału skarżącego w grillu zorganizowanym przez byłego członka przedmiotowej partii politycznej. Z protokołów posiedzeń zarządu przedmiotowej partii politycznej wynika również, że skarżący był obecny na takim posiedzeniu w dniu odpowiadającym dacie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 45.
120
Wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach nr 82, 115 i 121, należy traktować w taki sam sposób, jak działania, o których mowa w pkt 119 powyżej. Działanie, o którym mowa w wierszu nr 115, dotyczyło bowiem lunchu z dyrektorem podmiotu gospodarczego w dniu 10 września 2010 r. Jeśli chodzi o działania, o których mowa w wierszach nr 82 i 121, dotyczące „pana […] CEO” oraz „oficjalnego zaproszenia […]”, OLAF ustalił, że spotkanie odbyło się z deweloperem w celach prywatnych.
121
Po szóste, raport OLAF‑u odnosi się również do działań skarżącego związanych ze spotkaniami z dyplomatą Federacji Rosyjskiej, z dwoma członkami Komisji i dyrektorem generalnym zgrupowania europejskich grup nacisku, a także z królem Belgów. Działania te odnoszą się do wierszy nr 56, 57 (w części), 108, 122 i 223 tabeli odzyskiwania.
122
Na wstępie, jeśli chodzi o spotkanie z dyplomatą Federacji Rosyjskiej, o którym mowa w wierszu nr 56 tabeli odzyskiwania, OLAF ustalił, że skarżący spotkał się z tym dyplomatą w sprawie związanej z przysposobieniem rosyjskiego dziecka przez rodzinę belgijską. Zgodnie z raportem OLAF‑u uwaga w kalendarzu cyfrowym skarżącego odnosiła się do trudności napotkanych w dokumentach adopcyjnych, a wspomniany dyplomata był gotów pomóc w formalnościach w celu rozwiązania problemu. Ponadto OLAF stwierdził, że skarżący spotkał się z tym samym dyplomatą w dniu 22 czerwca i ponownie w dniu 6 lipca 2009 r. oraz że w poleceniach wyjazdu służbowego wpisano „spotkanie z [dyplomatą]”, nie wspominając o faktycznym celu tych spotkań. Uznał on, że to spotkanie miało charakter prywatny. Rzeczywiście, odniesienie do tego działania skarżącego pojawia się w części raportu zatytułowanej „Kurtuazyjne wizyty u biznesmenów i prywatnych znajomych”.
123
Następnie, w odniesieniu do spotkań skarżącego z członkami Komisji, o których mowa w wierszach nr 57 (w części) i 108, raport OLAF‑u pokazuje, że z jednej strony skarżący interweniował bezpośrednio w gabinecie członka Komisji w sprawie wniosku o dotację złożonego przez organizację w kontekście finansowania wsparcia dla europejskich festiwali kulturalnych. Z drugiej strony, OLAF ustalił, że skarżący zorganizował i uczestniczył w spotkaniu z członkiem Komisji i inną osobą w celu omówienia stanowiska zgrupowania grup nacisku w sprawie strategii Unii w dziedzinie badań i innowacji. Zgodnie z raportem OLAF‑u ta inna osoba spotkała się ze skarżącym w dniu 18 października 2010 r. na spotkaniu uzupełniającym, o którym mowa w wierszu nr 122 tabeli odzyskiwania.
124
Wreszcie, w odniesieniu do spotkania skarżącego z królem Belgów, o którym mowa w wierszu nr 223 tabeli odzyskiwania, OLAF ustalił na podstawie kalendarza skarżącego, że został on zaproszony przez belgijską rodzinę królewską do wzięcia udziału w „królewskich polowaniach” w jednym z miast w Belgii.
125
Po siódme, w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania (w części), dotyczącej „uroczystości rozpoczęcia roku akademickiego w uczelni studiów europejskich”, tabela odzyskiwania odnosi się do kalendarza skarżącego, wskazując, że nie brał on udziału w tej uroczystości, ponieważ nie został wymieniony na liście obecnych na niej osobistości europejskich.
126
Po ósme, w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 74 tabeli odzyskiwania, dotyczącej zaproszenia od członka zarządu prywatnego podmiotu gospodarczego, z kalendarza skarżącego jasno wynika, że celem spotkania był udział w koncercie.
127
Po dziewiąte, w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 128 tabeli odzyskiwania, dotyczącej udziału skarżącego w konferencji zorganizowanej w Parlamencie Europejskim przez organizację zrzeszającą europejskich właścicieli i zarządców nieruchomości, z raportu OLAF‑u wynika, że jego udział w wydarzeniach tej organizacji był związany z jego działalnością zewnętrzną odpowiadającą stanowisku prezesa fundacji na rzecz ochrony środowiska w jego regionie pochodzenia, na którą Trybunał Obrachunkowy wyraził zgodę decyzją z dnia 30 kwietnia 2015 r. (zob. także pkt 33 powyżej). OLAF stwierdził również, że obie organizacje ściśle ze sobą współpracowały oraz posiadały wspólne służby administracyjne oraz personel.
128
Po dziesiąte, w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 100, dotyczącego spotkania z ministrem stanu, w tabeli odzyskiwania wskazano, poprzez odniesienie do kalendarza skarżącego, że osoba, z którą się spotkał, była flamandzkim politykiem, który nie był ministrem od 2003 r.
129
Po jedenaste, w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 173, dotyczącego lunchu roboczego skarżącego z niemieckim posłem do Parlamentu Europejskiego, w tabeli odzyskiwania stwierdzono, powołując się na kalendarz skarżącego oraz strony 5, 18, 29 i 37 raportu OLAF‑u, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, ponieważ skarżący korzystał z jego usług przez trzy dni w związku z jednym lunchem.
130
Po dwunaste, w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 187 i który dotyczy „oficjalnego zaproszenia [od księżniczki]”, w tabeli odzyskiwania stwierdzono, powołując się na kalendarz skarżącego, że pojazd służbowy był wykorzystywany do celów prywatnych, co zmusiło szofera do powrotu do Luksemburga pociągiem.
131
Po trzynaste, w przypadku wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 191, zawierającym wzmiankę „Komisja Spraw Zagranicznych – SR nr 1/2011 Delegowanie uprawnień”, w tabeli odzyskiwania wskazano, powołując się na kalendarz skarżącego, że skarżący korzystał z usług szofera do celów prywatnych po odbyciu podróży służbowej.
132
Po czternaste, w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów usług szofera, o którym mowa w wierszu nr 147 tabeli odzyskiwania, a który dotyczy posiedzenia komisji kontroli budżetowej Parlamentu oraz lunchowej konferencji zorganizowanej przez stowarzyszenie, w tabeli tej wskazano, poprzez odniesienie do kalendarza skarżącego, że chodzi o podróż służbową „bez diet” związaną z wizytą lekarską skarżącego, w ramach której szofer miał pojechać pociągiem z Luksemburga do Brukseli i odwieźć skarżącego z powrotem do Luksemburga pojazdem służbowym.
133
Po piętnaste, w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 157, dotyczącym spotkania z premierem i członkiem zarządu spółki audytorskiej, w tabeli odzyskiwania wskazano, powołując się na kalendarz skarżącego, że spotkanie w godzinach od 15.30 do 18.00 z pracownikami tej firmy w gronie, którego celem było wzmocnienie obecności firm flamandzkich w Brukseli, a które skutkowało podwojeniem dziennych diet w podróży służbowej skarżącego i szofera oraz podwojeniem czasu pracy szofera, było problematyczne, ponieważ nie miało związku z działalnością Trybunału Obrachunkowego. Ponadto z tabeli tej wynika, że szofer musiał podróżować do Brukseli pociągiem, ponieważ skarżący zatrzymał samochód służbowy.
134
Po szesnaste, w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 229 (w części), dotyczącego kosztów podróży służbowej związanej z oficjalnym zaproszeniem do zamku we Francji na „dzień instytucji europejskich”, w tabeli odzyskiwania odnotowano, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że dotyczy to działalności rozrywkowej, a mianowicie udziału w polowaniu we Francji z dwoma noclegami w hotelu na miejscu.
135
Wreszcie, po siedemnaste, w odniesieniu do wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 13, 33, 47, 73, 76, 80, 103, 104, 161, 163, 164, 177, 210, 225, 237, 251 i 259 tabeli odzyskiwania, które dotyczą spotkań z członkami zarządu prywatnych podmiotów gospodarczych, w tym z członkami zarządu międzynarodowych firm audytorskich, w tabeli odzyskiwania stwierdzono, odnosząc się do raportu OLAF‑u, w szczególności do jego stron 5, 18, 29 i 37, lub, w niektórych przypadkach, do kalendarza skarżącego, co następuje: w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 13, „lunch dla podmiotu gospodarczego (»podróż służbowa bez diet«, później uznana przez [skarżącego] za prywatną)”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 33, „przyjęcie na cześć [dyrektora generalnego] podmiotu gospodarczego […], który jest również członkiem zarządu [innego podmiotu gospodarczego] (którego skarżący sam był członkiem do dnia 30 czerwca 2006 r.)”; w przypadku wniosków, o których mowa w wierszach nr 47, 103, 161 i 210, zgodnie z opisem zaproszenia „wydarzenie organizowane przez [spółkę audytorską] i na jej rzecz jest niezgodne z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego”; w odniesieniu do wniosków, o których mowa w wierszach nr 73 i 76: „spotkanie z członkiem zarządu spółki biegłych rewidentów w regionie pochodzenia [skarżącego]”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 80: „prywatny koncert – rozrywka”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 104: „spotkanie z [dyrektorem generalnym] podmiotu gospodarczego […]”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 163: „spotkanie z dyrektorem generalnym [podmiotu gospodarczego]”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 164: „spotkanie ze znajomym z polowań […] członkiem zarządu [belgijskiej spółki]”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 177: „spotkanie z dyrektorem flamandzkiej spółki inwestycyjnej”; w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w wierszu nr 225: „prywatna działalność kulturalna (opera La Traviata w La Monnaie w Brukseli), na którą [skarżący] został zaproszony przez podmiot gospodarczy”; w przypadku wniosku, o którym mowa w wierszu nr 237, „spotkanie w hotelu w Brukseli ze wspólnikiem spółki audytorskiej i konsultingowej”; w przypadku wniosku, o którym mowa w wierszu nr 251, „lunch dla [dyrektora generalnego] spółki biegłych rewidentów w Hasselt (Flandria) [(Belgia)], z którym [skarżący] spotyka się ponownie następnego dnia, tym razem pod pretekstem polecenia podróży służbowej”, oraz w przypadku wniosku, o którym mowa w wierszu nr 259, „działalność rozrywkowa: udział w festiwalu muzycznym Odegand w Gandawie [(Belgia)] w sobotę”.
136
W konsekwencji, w odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 23, 24, 29, 31, 32, 33, 39, 41, 43, 45, 47, 48, 54, 56, 57, 59, 60, 61, 63, 65, 66, 68, 69, 70, 73, 74, 75, 76, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 88, 89, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 100, 103, 104, 108, 111, 114, 115, 116, 118 (w części), 120, 121, 122, 128, 130, 131, 132, 133, 134 i 135, 137, 138, 143, 147, 150, 154, 155, 157, 161, 163, 164, 168, 169, 170, 171, 173, 174 (w części), 175, 177, 183, 184, 187, 190, 191, 192, 194, 196, 199, 202, 203, 204, 207, 208, 209, 210, 211, 215, 217, 218, 219, 221, 223, 224, 225, 227, 228, 229, 230, 232, 236, 237, 238, 239, 242, 248, 251, 253, 256, 257 (w części), 258, 259, 260 i 261 tabeli odzyskiwania, dopiero po przeprowadzeniu dochodzenia przez OLAF Trybunał Obrachunkowy mógł w normalnych okolicznościach dochodzić swojej wierzytelności dotyczącej tych wierszy w rozumieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046.
137
Ponieważ Trybunał Obrachunkowy otrzymał raport OLAF‑u dopiero w dniu 2 lipca 2018 r., a w dniu 5 października 2018 r. sporządził on swoje wstępne sprawozdanie w sprawie wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wskazanych w pkt 136 powyżej, należy uznać, w świetle faktów przedstawionych w pkt 54 powyżej, że mógł zidentyfikować i ustalić swoją należność jako pewną dopiero w dniu 2 lipca 2018 r. i że w związku z tym poinformował skarżącego o tej należności z zachowaniem przewidzianego pięcioletniego terminu od dnia jej ustalenia zgodnie z art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046. W tych okolicznościach wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wskazanych w pkt 136 powyżej, nie są objęte przedawnieniem.
2) W przedmiocie drugiej grupy wniosków skarżącego o zwrot
138
Należy zauważyć, że spośród wniosków skarżącego o zwrot odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania niektóre zawierały niekompletne lub podejrzane informacje i uzasadniały przeprowadzenie kontroli przez OLAF, w wyniku czego dopiero po zakończeniu dochodzenia przez OLAF Trybunał Obrachunkowy był w stanie ustalić swoją należność.
139
Z jednej strony, chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, które obejmowały kwoty a priori nadmierne.
140
Po pierwsze, wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 27, 90, 98, 152 i 257 (w części) tabeli odzyskiwania, a które dotyczyły spotkań skarżącego z decydentami politycznymi lub, w niektórych ograniczonych przypadkach, z członkami ich gabinetów, opiewały na kwoty odpowiednio 753 EUR za kolację z trzema osobami (wiersz nr 27), 1159 EUR za kolację z pięcioma osobami (wiersz nr 90), 799 EUR za kolację z dwiema osobami (wiersz nr 98), 884 EUR za kolację z czterema osobami (wiersz nr 152) i 802 EUR za kolację z trzema osobami (wiersz nr 257).
141
Po drugie, wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243 i 245 tabeli odzyskiwania, a które dotyczyły przyjęć zorganizowanych w domu skarżącego, opiewały odpowiednio na kwoty 2520,68 EUR dla 18 osób (wiersz nr 22), 1976 EUR dla 12 osób (wiersz nr 55), 2271,36 EUR dla 11 osób (wiersz nr 110), 3018,90 EUR dla 16 osób (wiersz nr 160), 2340 EUR dla 10 osób (wiersz nr 216), 1897,28 EUR dla 9 osób (wiersz nr 243) i 2069,76 EUR dla 10 osób (wiersz nr 245).
142
Po trzecie, wniosek o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o którym mowa w wierszu nr 123 tabeli odzyskiwania, dotyczył kolacji z udziałem 11 osób, w tym dwóch „CEO” [dyrektorów generalnych] podmiotów gospodarczych i przewodniczącego przedmiotowej partii politycznej, za kwotę 2352 EUR.
143
Wreszcie, po czwarte, wniosek o zwrot kosztów podróży służbowej i dziennych diet, o którym mowa w wierszu nr 252 tabeli odzyskiwania, dotyczący udziału skarżącego w letnim forum w Szwajcarii, opiewał na kwotę 3931,20 EUR.
144
Z drugiej strony, Trybunał Obrachunkowy uwzględnił część wniosków skarżącego o zwrot, które nie zawierały istotnych informacji o działaniach, których miały dotyczyć.
145
Po pierwsze, wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 42, 44, 49, 50, 51, 139, 178, 188, 205, 234 i 235 oraz 254 i 255 tabeli odzyskiwania, odnosiły się do spotkania z osobą określoną z imienia i nazwiska, ale bez określenia jej statusu.
146
Po drugie, wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 21, 28, 40 i 162 tabeli odzyskiwania, odnoszą się do spotkań z osobą określaną po prostu jako „dyrektor studiów”, „dyrektor generalny”, „dyrektor” i „hrabia”.
147
Po trzecie, wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 46, 53, 67, 79, 99, 101, 113, 159 i 181 tabeli odzyskiwania, zostały uzasadnione przez skarżącego poprzez wskazanie, odpowiednio, „oficjalnego zaproszenia przez [kampus]” (wiersze nr 46 i 159), „[uniwersytetu]” (wiersz nr 53), „oficjalnego zaproszenia” (wiersze nr 67 i 79), „oficjalnego zaproszenia [od uniwersytetu]” (wiersz nr 99), „oficjalnego zaproszenia [na garden party orkiestry]” (wiersz nr 101), „[agenta nieruchomości]” (wiersz 113) oraz „przedstawienia sprawozdania rocznego za 2010 r.” (wiersz nr 181).
148
Po czwarte, wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 38, 62, 64, 77, 78, 107, 109, 112, 124, 126, 127, 129, 136, 140, 141, 142, 144, 145, 146, 148, 149, 156, 158, 165, 166, 172, 176, 179, 180, 182, 189, 193, 195, 197, 198, 200, 206, 212, 213, 220, 222, 226, 231, 233, 240, 241, 244, 246, 247, 249 i 250 tabeli odzyskiwania, odnoszą się do kosztów usług szofera uzasadnionych jako „przywiezienie [skarżącego] z Verbier”, „zawiezienie [skarżącego]”, „zawiezienie samochodem CD […] do Verbier (Szwajcaria)”, „przywiezienie CD […]”, „prowadzenie samochodu reprezentacyjnego”, „prowadzenie samochodu CD […]”, „prowadzenie CD […]”, „przywiezienie [skarżącego]”, „przywiezienie [dokumentów]” i „przywiezienie [ważnych dokumentów]” lub bez uzasadnienia.
149
Co prawda, gdyby Trybunał Obrachunkowy działał z należytą starannością, mógłby zwrócić się do skarżącego o dalsze uzasadnienie a priori nadmiernych kwot, o których mowa w pkt 140-143 powyżej, oraz uzupełnienie brakujących szczegółów dotyczących wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w pkt 145-148 powyżej. Podejście to umożliwiłoby mu zareagowanie w momencie złożenia przez skarżącego wniosków oraz, w stosownych przypadkach, zidentyfikowanie i ustalenie należności.
150
Z akt sprawy wynika jednak, że dochodzenie OLAF‑u dostarczyło dodatkowych szczegółów dotyczących działań skarżącego, do których odnosiły się wszystkie wnioski skarżącego o zwrot, wymienione w pkt 140-143 i 145-148 powyżej, oraz dostarczyło dodatkowych szczegółów dla analizy tych działań. Okoliczności te nie były znane Trybunałowi Obrachunkowemu w chwili składania wniosków przez skarżącego, co spowodowało, że zakwestionował je dopiero po zakończeniu dochodzenia prowadzonego przez OLAF.
151
W odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 140 i 142 powyżej, należy odwołać się do pkt 110, 111, 117 i 118 powyżej, w których przedstawiono informacje, które OLAF ustalił w toku dochodzenia w sprawie działań skarżącego odpowiadających tym wnioskom.
152
Jeśli chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 141 powyżej, a mianowicie w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243 i 245 tabeli odzyskiwania, odnoszą się one do przyjęć organizowanych w domu skarżącego. W swoim raporcie OLAF określił cel i charakter takich przyjęć oraz powiązania skarżącego z zaproszonymi na nie gośćmi. OLAF ustalił, że w latach 2006–2016 skarżący zorganizował trzynaście prywatnych i nieformalnych kolacji dla wybranej publiczności w swoim miejscu pochodzenia. Według OLAF wśród gości zawsze znajdował się jeden lub dwóch belgijskich polityków, a także kilku przyjaciół zajmujących wysokie stanowiska w sektorze prywatnym, a zgodnie ze słowami użytymi przez skarżącego w zaproszeniu, imprezy te były organizowane w celu spędzenia „przyjemnego, relaksującego i pożytecznego wieczoru w wybranym flamandzkim towarzystwie”. OLAF uznał, że wszyscy goście byli bliskimi przyjaciółmi, którzy byli zobowiązani do zachowania dyskrecji i absolutnej poufności w odniesieniu do ich rozmów. W raporcie OLAF‑u stwierdzono również, że 46 osób wzięło udział w prywatnych kolacjach i że oprócz tego, iż byli przyjaciółmi skarżącego, ich powiązania z nim można ogólnie zaklasyfikować jako odnoszące się do działań związanych z belgijską polityką, łowiectwem, stanowiskami dyrektorów generalnych i instytucjami UE.
153
W odniesieniu do wniosku skarżącego o zwrot, o którym mowa w pkt 143 powyżej, a mianowicie tego, o którym mowa w wierszu nr 252, dotyczącego podróży służbowej skarżącego na „letnie forum” w Szwajcarii, na wstępie, w toku dochodzenia OLAF stwierdził, że ta letnia impreza nie miała oficjalnego programu i że z jej prezentacji wynikało, iż goście brali udział w wycieczkach w kontekście rekreacyjnym. Następnie, OLAF powołał się na notatkę skarżącego wysłaną do prezesa Trybunału Obrachunkowego w celu uzyskania zwrotu odpowiednich kosztów, w której skarżący przedstawił to letnie forum jako spotkanie czołowych przedstawicieli rządów, dyplomatów, organizacji międzynarodowych, partii politycznych i parlamentów w celu omówienia bieżących kwestii w polityce międzynarodowej. Wreszcie OLAF stwierdził, że skarżący, mimo iż był świadomy prawdziwego charakteru wydarzenia, przekazał wypaczone informacje na jego temat, przedstawiając je prezesowi Trybunału Obrachunkowego jako polityczne forum dyskusyjne wysokiego szczebla w celu uzyskania zwrotu swoich kosztów.
154
Jeśli chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w pkt 145-148 powyżej, z jednej strony są to wnioski, co do których OLAF przedstawia szczegółowe informacje w swoim raporcie, które są następujące:
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 44, zatytułowanym „Kolacja – Zaproszenie od […]”, OLAF ustalił, że była to kolacja z dyrektorem podmiotu gospodarczego i że w rzeczywistości skarżący był członkiem zarządu tego podmiotu gospodarczego do dnia 30 czerwca 2006 r.;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 49, zatytułowanego „Roboczy lunch z […]”, OLAF w rzeczywistości powiązał to działanie z festiwalem muzycznym;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach 51 i 113, zatytułowanych odpowiednio „Spotkanie z […]” i „[pośrednikiem w obrocie nieruchomościami]”, OLAF stwierdził, że działania te były w rzeczywistości związane z prywatnym majątkiem skarżącego w Brukseli;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 101, zatytułowanym „Oficjalne zaproszenie na [garden party orkiestry]”, OLAF w rzeczywistości stwierdził prywatny charakter tego działania;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 205, zatytułowanego „Pan […]”, OLAF ustalił, że osoba ta była w rzeczywistości architektem, który doradzał skarżącemu przy zakupie mieszkania w Brukseli.
155
Z drugiej strony, wśród wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w pkt 145-148 powyżej, znajdują się takie, w przypadku których tabela odzyskiwania odsyła do konkretnych stron raportu OLAF‑u lub kalendarza skarżącego, który stanowi część tego raportu, choć wnioski te nie są wyraźnie wymienione w tym raporcie, a są one następujące:
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 21 i 40, dotyczących dwóch lunchów skarżącego z „dyrektorem studiów”, w tabeli odzyskiwania wskazano, że były to spotkania z członkiem przedmiotowej partii politycznej, przedstawiając jako dowód ustalenia OLAF‑u na stronach 10, 11 i 12 jego raportu oraz, w odniesieniu do działania, o którym mowa w wierszu nr 40, kalendarz skarżącego;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 28, zatytułowanym „Pan […], dyrektor generalny”, w tabeli odzyskiwania odesłano do stron 15 i 16 raportu OLAF‑u oraz do załącznika 16 do niego, zaś ze strony 16 tego raportu wynika, że uczestnik spotkania był dyrektorem generalnym grupy reprezentującej interesy pracodawców będących prywatnymi przedsiębiorstwami w Unii Europejskiej;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 38, zatytułowanym „Przywiezienie [skarżącego] z Verbier (Szwajcaria)”, w tabeli odzyskiwania stwierdzono, odnosząc się do rozmów z szoferami w toku dochodzenia, że w rzeczywistości było to związane z wyjazdem na narty, wymagającym skorzystania z usług szofera, który pojechał odebrać skarżącego z miejsca wypoczynku i odwiózł go z powrotem do miejsca pochodzenia;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 42, 46, 50, 52 i 53, zatytułowanych, odpowiednio, „Lunch z panem […]”, „Oficjalne zaproszenie [kampusu]”, „Spotkanie z panem […]”, „Zaproszenie [kierownika kolegium muzycznego]” i „[Uniwersytet]”, w tabeli odzyskiwania wskazano, powołując się na kalendarze skarżącego, że były to podróże służbowe „bez diet” dotyczące kosztów reprezentacyjnych związanych w istocie ze spotkaniem z prokuratorem okręgu, który był częścią rodzinnej gminy skarżącego (wiersz nr 42) oraz kosztów usług szofera za przejazd do szkoły średniej w rodzinnej miejscowości skarżącego na wieczorną imprezę (wiersz nr 46), za zawiezienie skarżącego na prywatne spotkanie (wiersz nr 50), za przejazd kierowcy, który po wieczornej rozrywce musiał odwieźć powoda do miejsca zamieszkania, przenocować w hotelu i następnego dnia wrócić pociągiem do Luksemburga (wiersz nr 52), a także na rozdanie dyplomów córki skarżącego (wiersz nr 53);
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 62, zatytułowanego „Zawiezienie [skarżącego]”, w tabeli odzyskiwania wskazano, powołując się na kalendarz skarżącego, że miał on być w podróży służbowej we wtorek 4 listopada 2009 r. w jednym z miast w Belgii w godzinach od 10.30 do 13.00 (uroczystość rozpoczęcia roku akademickiego w uczelni studiów europejskich) i że mimo to poprosił szofera, aby przyjechał po niego dzień wcześniej do miejsca jego pochodzenia, a nie do Luksemburga, oraz aby spędził tam noc w hotelu. Z tej samej tabeli wynika również, że skarżący poprosił szofera o odwiezienie go z powrotem do miejsca pochodzenia we wtorek 4 listopada i spędzenie tam nocy w tym samym hotelu przed odwiezieniem go z powrotem do Luksemburga w środę 5 listopada;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 64 i 78, zatytułowanych „Zawiezienie [skarżącego]”, tabela odzyskiwania, poprzez odniesienie do raportu OLAF‑u, wskazuje, że działania te w rzeczywistości dotyczyły udziału skarżącego w posiedzeniu zarządu przedmiotowej partii politycznej;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 67, zatytułowanym „Oficjalne zaproszenie”, tabela odzyskiwania wskazuje, poprzez odniesienie do kalendarza skarżącego i do strony 8 raportu OLAF‑u, że działanie to było związane z polowaniem, ponieważ skarżący poprosił drugiego szofera, aby spotkał się z nim w mieście w Belgii, gdzie polował, mimo że był tam już z szoferem i pojazdem służbowym;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 77, 107, 112, 195, 198, 212, 213 i 233, zatytułowanych „Prowadzenie CD […]”, „Zawiezienie [skarżącego]” lub „Odebranie [skarżącego]”, w tabeli odzyskiwania odnotowano, odnosząc się do kalendarzy skarżącego lub stron 5, 18, 29 i 37 raportu OLAF‑u, że koszty usług szofera związane z podróżami w miejscu zamieszkania skarżącego lub w Brukseli zostały poniesione bez żadnej podróży służbowej skarżącego;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 79, zatytułowanego „Oficjalne zaproszenie”, tabela odzyskiwania wskazuje, poprzez odniesienie do kalendarza skarżącego oraz stron 5, 18, 29 i 37 raportu OLAF‑u, że działanie to było związane z przyjęciem „noworocznym” kręgu, którego celem było wzmocnienie obecności flamandzkich przedsiębiorstw w Brukseli, odbywającym się w hotelu;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 99, tabela odzyskiwania stwierdza, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że podróż służbowa, której celem było oficjalne zaproszenie na uniwersytet, dotyczyła nadania tytułów doktora honoris causa artystom na uniwersytecie w regionie pochodzenia skarżącego i że po tej czynności odbył się koncert;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 106, 151, 153, 167 i 214, zatytułowanych odpowiednio „Dr nauk med. […] i podróż służbowa bez diet”, „Prof. dr nauk med. […], [ze szpitala uniwersyteckiego]”, „Prof. dr […]”, „Prof. dr […] [ze szpitala uniwersyteckiego]” i „[…] Prof. dr […]”, tabela odzyskiwania stwierdza, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że z usług szofera skorzystano w rzeczywistości do celów prywatnych na wizyty lekarskie;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 109, 126, 145, 146, 148, 156, 158, 165, 179, 180, 188, 200, 206, 220, 226, 231, 240, 241, 244 i 246, zatytułowanych „Zawiezienie [skarżącego] lub „Prowadzenie CD […]”, tabela odzyskiwania wskazuje, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, aby zawieźć skarżącego do jego miejsca pochodzenia lub udostępnić mu samochód służbowy, podczas gdy szofer musiał spędzić noc w hotelu w miejscu pochodzenia skarżącego i wrócić pociągiem następnego dnia. Do tych wniosków należy ponadto dodać wniosek, o którym mowa w wierszu nr 247, zatytułowany „Prowadzenie samochodu służbowego”, w odniesieniu do którego z tabeli odzyskiwania, która wskazuje na kalendarz skarżącego, wynika, że szofer musiał prowadzić samochód służbowy, aby udostępnić go skarżącemu w Bornem (Belgia);
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 124, 176 i 181, z których dwa pierwsze zatytułowane są „Przywiezienie [skarżącego]”, a trzeci „Przedstawienie sprawozdania rocznego za 2010 r.”, tabela odzyskiwania wskazuje, poprzez odniesienie do kalendarza skarżącego, że usługi szofera zostały wykorzystane do celów prywatnych, a mianowicie po zakończeniu podróży służbowej skarżący wrócił do miejsca pochodzenia, a nie do Luksemburga;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 127, 140, 149, 166, 182, 189, 193, 234 i 235, zatytułowanych „Prowadzenie samochodu służbowego” lub „Zawiezienie [skarżącego]”, tabela odzyskiwania stwierdza, powołując się na kalendarze skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, w zakresie, w jakim skarżący poprosił szofera o odebranie go w miejscu pochodzenia lub w Brukseli i przywiezienie z powrotem do Luksemburga;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 129, zatytułowanym „Prowadzenie samochodu służbowego”, w tabeli odzyskiwania wspomniano, powołując się na kalendarz skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, ponieważ szofer pojechał odebrać żonę skarżącego z miejsca jej pochodzenia, aby zabrać ją na kolację, w której uczestniczyli członkowie Trybunału Obrachunkowego w Luksemburgu;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 136, zatytułowanym „Zawiezienie [skarżącego]”, tabela odzyskiwania wskazuje, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, ponieważ szofer odwiózł skarżącego do miejsca pochodzenia w piątek późnym popołudniem, zostawił u niego samochód służbowy i wrócił do Luksemburga pociągiem;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 139, zatytułowanego „Spotkanie z panem […] i z panem […]” tabela odzyskiwania odnosi się do kalendarza skarżącego oraz do ustaleń OLAF‑u na stronach 10, 11 i 12 jego raportu;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 141, zatytułowanego „Przywiezienie dokumentów”, tabela odzyskiwania wskazuje, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, wyjaśniając co następuje:
„[Skarżący] był w podróży służbowej COCOBU [komisji kontroli budżetowej Parlamentu] w środę 10 lutego w godzinach od 9.00 do 12.00 i, zgodnie z poleceniem wyjazdu służbowego, wrócił do Luksemburga o godzinie 14.00 swoim samochodem służbowym. Gdyby tak było, [skarżący] nie musiałby prosić szofera o przywiezienie »dokumentów z Trybunału [Obrachunkowego]« z Luksemburga do [jego miejsca pochodzenia] o godzinie 15:00 w dniu 10 lutego. W rzeczywistości [skarżący] nie wrócił do Luksemburga. Uszkodził [on] pojazd służbowy w wypadku w dniu 2 lutego i poprosił [swojego szofera] o przywiezienie mu pojazdu zastępczego do [jego miejsca pochodzenia] w dniu 10 lutego, spędzenie tam nocy i odjechanie w piątek pociągiem, pozostawiając mu pojazd zastępczy. Nie chodziło zatem o dostarczenie »dokumentów z Trybunału [Obrachunkowego]« do miejsca pochodzenia skarżącego, ale o zapewnienie mu pojazdu zastępczego, aby mógł nim jeździć na zimowe wycieczki sportowe.”;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 142, zatytułowanym „Prowadzenie samochodu CD […] w Verbier (Szwajcaria)”, tabela odzyskiwania wskazuje, odnosząc się do kalendarza skarżącego i rozmowy przeprowadzonej z szoferem w toku dochodzenia OLAF‑u, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 144, zatytułowanym „Zawiezienie [skarżącego]”, tabela odzyskiwania stwierdza, odnosząc się do kalendarza skarżącego i stron 5, 18, 29 i 37 raportu OLAF‑u, że działanie to było związane ze spotkaniem z członkiem zarządu flamandzkiej spółki fotogrametrycznej;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 159, tabela odzyskiwania stwierdza, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że podróż służbowa, której celem było oficjalne zaproszenie do kampusu, była związana ze szkołą średnią znajdującą się w rodzinnym mieście skarżącego i że była to podróż służbowa „bez diet”;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 162, zatytułowanego „Uroczyste zaproszenie od hrabiego”, tabela odzyskiwania stwierdza, że w ramach tego działania skarżący wziął udział w konkursie śpiewu w kaplicy, odnosząc się do stron 5, 18, 29 i 37 raportu OLAF‑u oraz kalendarza skarżącego;
–
dla wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach nr 172, 222 i 249, zatytułowanych „Przywiezienie ważnych dokumentów”, tabela odzyskiwania wskazuje, odnosząc się do kalendarza skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, aby przewieźć dokumenty do miejsca pochodzenia skarżącego, przy czym szofer musiał skorzystać z innego pojazdu służbowego lub pozostać na noc i wrócić do Luksemburga;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 178, zatytułowanego „Pan […]”, tabela odzyskiwania wskazuje, że dotyczy on spotkania z członkiem zarządu spółki sprzedającej odzież sportową, odnosząc się do ustaleń OLAF‑u zawartych w załączniku 10 do jego raportu (tj. ustaleń dotyczących polowań w zamku we Francji), nie wymieniając konkretnie działania, o którym mowa w tym wierszu;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 197, zatytułowanego „Przywiezienie CD […]”, tabela odzyskiwania wskazuje, w szczególności poprzez odniesienie do rozmów ze skarżącym oraz z szoferem, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, ponieważ szofer pojechał odebrać prywatny samochód skarżącego z warsztatu w Brukseli, aby przywieźć go z powrotem do Luksemburga;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 250, zatytułowanego „Zawiezienie CD […]”, tabela odzyskiwania wskazuje, poprzez odniesienie do rozmów ze skarżącym i z szoferem oraz do kalendarza skarżącego, że usługi szofera były wykorzystywane do celów prywatnych, w zakresie, w jakim dotyczyły dostarczenia szampana na wesele córki skarżącego;
–
dla wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszach nr 254 i 255, zatytułowanego „Zawiezienie CD […]”, tabela odzyskiwania wskazuje, powołując się na kalendarz skarżącego, że usługi szofera zostały wykorzystane do celów prywatnych, aby zabrać skarżącego na prywatną kolację w restauracji wyróżnionej gwiazdką Michelin.
156
W świetle powyższego, w odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 21, 22, 27, 28, 38, 40, 42, 44, 46, 49, 50, 51, 52, 53, 55, 62, 64, 67, 77, 78, 79, 90, 98, 99, 101, 106, 107, 109, 110, 112, 113, 123, 124, 126, 127, 129, 136, 139, 140, 141, 142, 144, 145, 146, 148, 149, 151, 152, 153, 156, 158, 159, 160, 162, 165, 166, 167, 172, 176, 178, 179, 180, 181, 182, 188, 189, 193, 195, 197, 198, 200, 205, 206, 212, 213, 214, 216, 220, 222, 226, 231, 233, 234 i 235, 240, 241, 243, 244, 245, 246, 247, 249, 250, 252, 254 i 255 oraz 257 (w części) tabeli odzyskiwania, dopiero po przeprowadzeniu dochodzenia OLAF‑u Trybunał Obrachunkowy mógł w normalnych okolicznościach dochodzić swojej wierzytelności w odniesieniu do tych wierszy, ustalić ją i przesłać notę debetową do skarżącego w rozumieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046.
157
Ponieważ Trybunał Obrachunkowy otrzymał raport OLAF‑u dopiero dnia 2 lipca 2018 r., a swoje wstępne sprawozdanie w sprawie wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wskazanych w pkt 156 powyżej, sporządził w dniu 5 października 2018 r., można uznać, w świetle okoliczności faktycznych przedstawionych w pkt 54 powyżej, że poinformował on skarżącego o jego należności w przewidzianym pięcioletnim terminie po ustaleniu należności zgodnie z art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046. W tych okolicznościach wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wskazanych w pkt 156 powyżej, nie są objęte przedawnieniem.
3) W przedmiocie trzeciej grupy wniosków skarżącego o zwrot
158
Należy zauważyć, że niektóre z wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 1–261 tabeli odzyskiwania, umożliwiały Trybunałowi Obrachunkowemu przeprowadzenie uprzedniej kontroli i zgłoszenie sprzeciwu, gdyby uznał on to za stosowne, wobec przewidzianego przez skarżącego wykorzystania jego zasobów, lub mogły były mu to umożliwić, gdyby działał z wymaganą starannością, ponieważ wyniki dochodzenia OLAF‑u nie wniosły niczego nowego w ich względzie.
159
W tym względzie, z jednej strony, chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, które nie zawierały wystarczających szczegółów dotyczących działań objętych tymi wnioskami, a które nie były przedmiotem dochodzenia OLAF‑u:
–
po pierwsze, wniosek o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 37 tabeli odzyskiwania, który dotyczył spotkania z osobą, w którym wymieniono jedynie imię i nazwisko osoby, z którą się spotkano, bez wskazania jej statusu;
–
po drugie, wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach nr 25 i 26 tabeli odzyskiwania, które zostały uzasadnione przez skarżącego jedynie poprzez wskazanie tytułu „Oficjalna kolacja”.
160
Z drugiej strony należy zauważyć, że dochodzenie OLAF‑u nie obejmowało następujących wniosków o zwrot złożonych przez skarżącego, co umożliwiło Trybunałowi Obrachunkowemu ich sprawdzenie i, w razie potrzeby, sprzeciwienie się im przed tym dochodzeniem:
–
po pierwsze, wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach nr 30, 35, 117 i 201 tabeli odzyskiwania, dotyczące spotkań skarżącego z ambasadorem, rektorem, trzema belgijskimi politykami reprezentującymi grupy polityczne i ministrem stanu;
–
po drugie, wniosek o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 36 tabeli odzyskiwania, który dotyczył spotkania z prywatnym podmiotem gospodarczym;
–
po trzecie, wniosek o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 102 tabeli odzyskiwania, który dotyczył udziału skarżącego w konferencji zorganizowanej przez Komisję i instytut pozarządowy.
161
W konsekwencji, jeśli chodzi o wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 25, 26, 30, 35, 36, 37, 102, 117 i 201 tabeli odzyskiwania, już w chwili złożenia tych wniosków Trybunał Obrachunkowy mógł w normalnych okolicznościach gdyby działał on z należytą starannością, dochodzić swojej wierzytelności w odniesieniu do tych wierszy, ustalić należność i przesłać skarżącemu notę debetową w rozumieniu art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046. Jeśli chodzi o działania skarżącego, do których odnoszą się te wiersze, Trybunał Obrachunkowy nie twierdzi, a tym bardziej – nie wykazuje, że opóźnienie w podjęciu działań można przypisać zachowaniu skarżącego.
162
Ponieważ wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wskazanych w pkt 161 powyżej, zostały złożone w okresie od dnia 3 grudnia 2007 r. do dnia 15 września 2013 r., zaś Trybunał Obrachunkowy sporządził sprawozdanie wstępne w dniu 5 października 2018 r., Trybunał Obrachunkowy uchybił pięcioletniemu terminowi przewidzianemu w art. 98 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2018/1046, w związku z czym roszczenie o odzyskanie tych wierzytelności uległo przedawnieniu. Łączna kwota tych wniosków o zwrot wynosi 3170,19 EUR.
c)
Wniosek w przedmiocie zarzutu trzeciego
163
W świetle powyższego wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 161 powyżej, należy uznać za objęte przedawnieniem, a w pozostałym zakresie zarzut trzeci należy oddalić.
4.
W przedmiocie zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz istnienia „oczywistych błędów”
164
W zarzucie czwartym skarżący kwestionuje w istocie ustalenie przez Trybunał Obrachunkowy w zaskarżonej decyzji kwot, które mają być od niego odzyskane w związku z dużą liczbą działań, w przypadku których zasoby Trybunału Obrachunkowego zostały, zdaniem tej instytucji, wykorzystane na jego wniosek w niewłaściwy sposób i które odpowiadają kosztom podróży służbowych i dietom, kosztom reprezentacyjnym i organizacji przyjęć oraz kosztom związanym z korzystaniem z samochodu służbowego i z usług szofera.
165
W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach zarzutu trzeciego, opartego w istocie na nieposzanowaniu terminu przedawnienia, roszczenie o odzyskanie kwot odpowiadających niektórych wnioskom skarżącego o zwrot należy uznać za przedawnione, a mianowicie wnioskom, o których mowa w wierszach nr 25, 26, 30, 35, 36, 37, 102, 117 i 201 tabeli odzyskiwania (zob. pkt 161 powyżej). Wnioski te nie będą już zatem rozpatrywane w ramach zarzutu czwartego, ponieważ nie jest już konieczne badanie zasadności dotyczących ich argumentów podniesionych w ramach tego zarzutu.
166
Należy również zauważyć, że nieprawidłowości zarzucane skarżącemu przez Trybunał Obrachunkowy w zaskarżonej decyzji były przedmiotem skargi wniesionej przez tę instytucję do Trybunału na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE, w której domagała się ona stwierdzenia przez Trybunał, że skarżący nie wypełnił zobowiązań wynikających z pełnienia funkcji członka Trybunału Obrachunkowego na podstawie art. 285 i 286 TFUE. W istocie, zarówno w tamtym postępowaniu, jak i w niniejszym postępowaniu nieprawidłowości zostały stwierdzone za pomocą tej samej załączonej tabeli, sporządzonej na podstawie raportu OLAF‑u (zob. pkt 44 powyżej). Spośród zarzutów podniesionych na poparcie skargi w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), pierwszy dotyczył nadużycia przez skarżącego zasobów Trybunału Obrachunkowego w celu finansowania działań niezwiązanych lub niezgodnych z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego (zwany dalej „zarzutem pierwszym podniesionym przez Trybunał Obrachunkowy”). Trybunał orzekł w przedmiocie tego zarzutu w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 359–799), stwierdzając, że skarżący naruszył swoje obowiązki wynikające z pełnionej przez niego funkcji członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 53 powyżej).
167
W tym kontekście należy zbadać zarzut czwarty. W pierwszej kolejności należy zbadać dopuszczalność zarzutu dotyczącego istnienia „oczywistych błędów”.
a)
W przedmiocie dopuszczalności zarzutu dotyczącego istnienia „oczywistych błędów”
168
Na rozprawie Trybunał Obrachunkowy podniósł, że skarżący nie wskazał błędów, które podważałyby zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wskazał on, że w skardze skarżący powołał się jedynie na załącznik, w którym przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał on podnieść 69 błędów, które określił jako „oczywiste”, co zdaniem Trybunału Obrachunkowego było niedopuszczalne w kontekście niniejszego postępowania, ponieważ do Sądu nie należało ustalenie, jakie oczywiste błędy jakoby zawierała zaskarżona decyzja. Skarżący nie przedstawił uwag w tym zakresie.
169
Należy zauważyć, że w ostatnim punkcie zarzutu czwartego skarżący stwierdza, iż Trybunał Obrachunkowy popełnił „imponującą liczbę błędów nie tylko w zakresie kwalifikacji prawnej[,] ale także po prostu w zakresie ustaleń faktycznych”. Prawdą jest, że w ramach tego zarzutu skarżący wymienia słowo „błąd” tylko w jednym punkcie wstępnym odnoszącym się do przedmiotowego załącznika i należy zauważyć, że odniesienie do tego załącznika jest wymienione tylko pomocniczo, a mianowicie „w pozostałym zakresie”.
170
Niemniej jednak, z kontekstu argumentów przedstawionych przez skarżącego w ramach zarzutu czwartego, zarówno w skardze, jak i w replice, wynika, że zasadniczo kwestionuje on jako błędne przyczyny, wymienione w tabeli odzyskiwania dla każdego z jego wpisów, na podstawie których Trybunał Obrachunkowy uznaje, że środki Trybunału Obrachunkowego zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem w odniesieniu do kosztów podróży służbowych i diet, kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć oraz kosztów poniesionych w związku z korzystaniem z samochodu służbowego i z usług szofera. Stwierdzenie to należy również odczytywać w świetle wyjaśnień zawartych w skardze, w których skarżący podkreśla, że brak jakiegokolwiek komentarza do wszystkich wpisów w tabeli odzyskiwania, poza tym, co wynika ze skargi i załączników do niej, w żaden sposób nie oznacza uznania przez niego zasadności roszczeń Trybunału Obrachunkowego.
171
W związku z tym zarzut oparty na istnieniu „oczywistych błędów” jest wystarczająco uzasadniony, aby był dopuszczalny. Należy zatem obecnie zbadać zasadność zarzutów dotyczących naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także istnienia „oczywistych błędów”.
b)
Co do istoty
172
W swoich uwagach dotyczących konsekwencji, jakie należy wyciągnąć z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) dla niniejszej sprawy, skarżący stwierdza, że w odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy uwzględnić to, co Trybunał wskazał w pkt 364–381 tego wyroku.
173
W pkt 364 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał zauważył, że mimo iż skarżący powołuje się formalnie zarówno na zasadę pewności prawa jak i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jego argumentacja odnosi się w rzeczywistości wyłącznie do drugiej z tych zasad.
174
W niniejszym postępowaniu należy zauważyć, że w replice złożonej po ogłoszeniu wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), argumentacja skarżącego dotycząca zarzutu czwartego nie odwołuje się już do zasady pewności prawa. Zarzut czwarty należy zatem zbadać wyłącznie w świetle zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i ewentualnych „oczywistych błędów”.
175
Po pierwsze, w odniesieniu do zarzucanego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, skarżący podnosi, że Trybunał Obrachunkowy naruszył tę zasadę, ponieważ otrzymywał on, poprzez udzielone zezwolenia i praktykę Trybunału Obrachunkowego, dokładne, bezwarunkowe i zgodne zapewnienia z wiarygodnych źródeł przez ponad dziesięć lat, co stworzyło po jego stronie uzasadnione oczekiwanie prawidłowego charakteru dokonywanych wypłat.
176
Po drugie, w odniesieniu do ewentualnych „oczywistych błędów”, jak wskazano w pkt 170 powyżej, skarżący uważa w istocie, że podstawy, na których oparł się Trybunał Obrachunkowy przy określaniu kwot jako nienależnie wypłaconych, są błędne.
1) Uwagi wstępne
i) W przedmiocie zakresu badania zarzutu opartego na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
177
Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, skarżący stwierdza, że nie podtrzymuje ich w odniesieniu do środków wydanych przez Trybunał Obrachunkowy z tytułu kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć oraz z tytułu korzystania z samochodu służbowego i usług szofera. Podtrzymuje je jednak w odniesieniu do poleceń wyjazdu służbowego.
178
W wyroku z dnia 30 września 2021 r.Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 365–374), Trybunał zauważył, co następuje:
„365 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału uprawnienie do powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań wymaga udzielenia zainteresowanemu przez właściwe organy Unii dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień, pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł (wyrok z dnia 8 września 2020 r., Komisja i Rada/Carreras Sequeros i in., sprawy połączoneC‑119/19 P i C‑126/19 P, EU:C:2020:676, pkt 144 i przytoczone tam orzecznictwo).
366 Możliwość zastosowania tej zasady należy już na wstępie wykluczyć, jeśli chodzi o środki wydatkowane przez Trybunał Obrachunkowy tytułem kosztów reprezentacyjnych oraz korzystania z samochodu służbowego i z usług szofera.
367 Po pierwsze, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, w braku jakiejkolwiek innej istotnej okoliczności, otrzymanie wypłat takich jak te z tytułu zwrotu kosztów reprezentacyjnych nie pozwala na powzięcie przez beneficjenta wypłat uzasadnionego oczekiwania, że sporne kwoty nie mogą już zostać zakwestionowane, nawet gdy od daty, w której kwoty te zostały wypłacone, do zakwestionowania prawidłowości tych wypłat, upłynął dłuższy czas (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2016 r., Marchiani/Parlament, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, pkt 79).
368 Stosowana przez Trybunał Obrachunkowy praktyka dokonywania zwrotu kosztów reprezentacyjnych na podstawie dowodów dostarczanych przez [skarżącego], bez żądania dodatkowych informacji i bez kwestionowania zasadności jego wniosków o zwrot, nie może stanowić dowodu na to, że instytucja ta udzieliła [mu] dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień, iż wnioski te są prawidłowe.
369 Po drugie, korzystanie przez [skarżącego] z samochodu służbowego i z usług szofera nie było przedmiotem żadnej wyraźnej decyzji Trybunału Obrachunkowego, a przed Trybunałem nie podniesiono, że Trybunał Obrachunkowy zajął określone stanowisko w jakiejkolwiek innej formie odnośnie do praktyki, jaką powinien stosować w tym względzie [skarżący].
370 W związku z tym, zakładając, że Trybunał Obrachunkowy pozwalał, jak twierdzi [skarżący], na utrwalenie praktyk, o których istnieniu nie mógł nie wiedzieć, okoliczność ta w żadnym wypadku nie może stanowić dowodu na to, że instytucja ta udzieliła mu w tym względzie dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień.
371 Natomiast wystawiane przez prezesa Trybunału Obrachunkowego na wniosek [skarżącego] polecenia wyjazdu o jednoznacznej treści, stanowią zapewnienia w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 365 niniejszego wyroku, wystarczające do tego, aby wzbudzić u niego uzasadnione oczekiwanie co od prawidłowego charakteru tych podróży służbowych.
372 Niemniej należy przede wszystkim zauważyć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż jednostka nie może powołać się na uzasadnione oczekiwania w utrzymaniu sytuacji, w której doszło do oszustwa (zob. podobnie wyrok z dnia 14 czerwca 2017 r., Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis, C‑26/16, EU:C:2017:453, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo).
373 Następnie, mając na względzie obowiązek członków Trybunału Obrachunkowego […], dotyczący skrupulatnego wypełniania zobowiązań w zakresie oświadczeń określonych w normach przyjętych przez Trybunał Obrachunkowy, w celu zapewnienia tej instytucji pełnej informacji na temat wniosków skutkujących zaangażowaniem jej środków, polecenie wyjazdu wystawione na podstawie wniosku pomijającego informacje istotne dla umożliwienia prezesowi tej instytucji oceny prawidłowego charakteru takiej podróży służbowej nie może, nawet gdy nie zachodzi oszustwo, być podstawą uzasadnionych oczekiwań danego członka co do prawidłowego charakteru podróży.
374 Wreszcie na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie mogą powoływać się podmioty, które dopuściły się oczywistych naruszeń obowiązujących przepisów prawa (wyroki z dnia 16 maja 1991 r., Komisja/Niderlandy, C‑96/89, EU:C:1991:213, pkt 30 i z dnia 14 lipca 2005 r., ThyssenKrupp/Komisja, sprawy połączone C‑65/02 P i C‑73/02 P, EU:C:2005:454, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
179
W konsekwencji w niniejszym postępowaniu nie ma potrzeby badania zarzucanego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do środków wydanych przez Trybunał Obrachunkowy z tytułu kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć oraz korzystania z samochodu służbowego i z usług szofera.
180
Należy natomiast poddać ocenie to, czy polecenia wyjazdu służbowego wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego mogły wywołać u skarżącego uzasadnione oczekiwanie co do prawidłowego charakteru kosztów związanych z przedmiotowymi podróżami służbowymi.
ii) W przedmiocie zakresu badania zarzutów dotyczących uzasadnionych oczekiwań skarżącego co do prawidłowego charakteru jego podróży służbowych oraz istnienia„oczywistych błędów”
181
Po ogłoszeniu wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), skarżący oświadczył, że podtrzymuje swój zarzut dotyczący istnienia „oczywistych błędów” jedynie w odniesieniu do działań, których Trybunał nie uznał w tym wyroku za nieprawidłowe w ramach badania zarzutu pierwszego podniesionego przez Trybunał Obrachunkowy.
182
W tym względzie z akt sprawy wynika, że w ramach tego zarzutu Trybunał uznał kilka działań stanowiących część tabeli odzyskiwania za nieprawidłowe lub w sposób oczywisty nieprawidłowe. Należy zatem stwierdzić, że nie ma już potrzeby orzekania ani w przedmiocie wniosków skarżącego o zwrot związanych z tymi działaniami, ani w przedmiocie kwestii, czy polecenia wyjazdu służbowego wydane, w zależności od przypadku, w odniesieniu do tych wniosków mogły wywołać uzasadnione oczekiwanie skarżącego co do ich prawidłowego charakteru. Chodzi o działania odnoszące się do wniosków o zwrot wymienionych w wierszach nr 13, 15, 16, 18, 20, 21, 25, 26, 29, 32, 33, 36, 37, 39, 40, 42, 44, 45, 46, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 60, 61, 62, 64, 67, 68, 69, 70, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 88, 93, 94, 95, 99, 100, 101, 104, 107, 108, 109, 112, 113, 114, 115, 118 (w części), 120, 121, 122, 123, 124, 126, 127, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 139, 140, 141, 144, 145, 146, 148, 149, 152, 154, 155 (w części), 156, 158, 159, 162, 163, 164, 165, 166, 170, 172, 173, 174, 175, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 188, 189, 191, 192, 193, 195, 197, 198, 200, 201, 202, 205, 206, 207, 209, 212, 213, 217, 219, 220, 221, 222, 223, 224, 225, 226, 227, 228, 229, 230, 231, 232, 233, 234, 235, 239, 240, 241, 242, 244, 246, 249, 250, 251, 252, 253, 254, 255, 256, 258, 259, 260, 261, 262, 263, 264, 265, 266, 267, 268, 269, 270, 271, 272, 273, 274, 275, 278, 280, 283, 285, 286, 287, 288, 289, 291, 292, 295, 296 (w części), 297, 298, 299, 300, 302, 304, 305, 306, 307, 308, 309, 310 (w części), 311, 312, 315, 316, 318, 321, 322, 324, 325, 326 (w części), 327, 328, 329, 333, 337, 340, 341, 342, 343, 344, 345, 348, 349, 351, 353, 356, 359, 360, 361, 362, 363, 364, 365, 366, 368, 369, 371, 372, 375, 376, 377, 378, 380, 383, 384, 385, 386, 387, 388, 389, 390, 392, 393, 394, 396, 397, 398, 399, 400, 401, 404, 405, 406, 409, 410, 413, 414 i 416 tabeli odzyskiwania.
183
Ten sam wniosek należy wyciągnąć w odniesieniu do wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 34, ponieważ w ramach środka organizacji postępowania skarżący wskazał, że nie podtrzymuje już zarzutu podniesionego w ramach zarzutu czwartego w odniesieniu do tego wniosku, w świetle pkt 636 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
184
Co za tym idzie, biorąc pod uwagę roszczenie o odzyskanie środków wynikające z wniosków o zwrot, które Sąd uważa za objęte przedawnieniem (zob. pkt 165 powyżej), należy zbadać jedynie wnioski wymienione w wierszach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 17, 19, 22, 23, 24, 27, 28, 31, 38, 41, 43, 47, 55, 56, 57, 59, 63, 65, 66, 89, 90, 92, 96, 97, 98, 103, 106, 110, 111, 116, 118 (w części), 128, 137, 138, 142, 143, 147, 150, 151, 153, 155 (w części), 157, 160, 161, 167, 168, 169, 171, 176, 183, 184, 187, 190, 194, 196, 199, 203, 204, 208, 210, 211, 214, 215, 216, 218, 236, 237, 238, 243, 245, 247, 248, 257, 276, 277, 279, 281, 284, 290, 293 i 294, 296 (w części), 301, 303, 310 (w części), 313, 314, 317, 319 i 320, 323, 326 (w części), 330, 331, 334, 335, 336, 338, 339, 346, 347, 350, 352, 354, 355, 357, 358, 367, 370, 373 i 374, 379, 381, 382, 391, 395, 402, 403, 408, 411 i 412 tabeli odzyskiwania.
iii) W przedmiocie zakresu kontroli Sądu
185
W kontekście skargi wniesionej przez Trybunał Obrachunkowy, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, co następuje w odniesieniu do zarzutu pierwszego podniesionego przez Trybunał Obrachunkowy.
186
Z jednej strony, Trybunał zauważył, że zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 286 ust. 6 TFUE musiał on zając stanowisko co do tego zarzutu na podstawie znajdującego się w jego posiadaniu materiału dowodowego oraz w świetle kryteriów ustanowionych w art. 286 ust. 6 TFUE, aby ustalić, czy zarzucane nieprawidłowości mogą zostać zakwalifikowane jako naruszenie zobowiązań wynikających z funkcji członka Trybunału Obrachunkowego w rozumieniu tego postanowienia (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 361).
187
Z drugiej strony, Trybunał wskazał, że chociaż Trybunał Obrachunkowy wydał wobec skarżącego zaskarżoną decyzję odnoszącą się do nieprawidłowości, które są przedmiotem zarzutu pierwszego, podniesionego przez tę instytucję w skardze, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), stanowisko przyjęte przez Trybunał w odniesieniu do tego zarzutu w tym wyroku nie dotyczyło ustalenia kwot, jakie skarżący miałby ewentualnie zwrócić, a zatem nie miało wpływu na ocenę, jakiej zostanie poddana ta decyzja w ramach skargi o stwierdzenie jej nieważności wniesionej do Sądu przez skarżącego zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 362).
188
Procedura przewidziana w art. 263 akapit czwarty TFUE stanowi proceduralny środek kontroli zgodności z prawem aktów organów lub jednostek organizacyjnych Unii, który zgodnie z art. 263 akapit drugi TFUE może prowadzić do stwierdzenia nieważności danego aktu z powodu braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycia władzy. Wynika z tego, że w ramach postępowania w niniejszej sprawie Sąd powinien ocenić, czy stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w ramach kontroli zgodności z prawem jest uzasadnione na gruncie którejś z tych podstaw.
189
W ramach tej kontroli zgodności z prawem sąd Unii co do zasady sprawuje pełną kontrolę nad zgodnością aktu z prawem materialnym, tj. kontrolę obejmującą zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne aktu oraz jego treść. W tym przypadku sąd Unii weryfikuje w szczególności słuszność dokonanych przez autora aktu ocen okoliczności faktycznych (wyrok z dnia 14 lipca 2021 r., Arnautu/Parlament, T‑740/20, niepublikowany, EU:T:2021:444, pkt 87).
190
W tym względzie musi on zbadać materialną prawidłowość przytoczonych dowodów, ich wiarygodność i spójność (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval, C‑12/03 P, EU:C:2005:87, pkt 39; z dnia 7 kwietnia 2016 r., ArcelorMittal Tubular Products Ostrava i in./Hubei Xinyegang Steel, C‑186/14 P i C‑193/14 P, EU:C:2016:209, pkt 36; a także z dnia 23 października 2018 r., McCoy/Komitet Regionów, T‑567/16, EU:T:2018:708, pkt 98). Z tego punktu widzenia ocena wartości dowodowej dokumentu również podlega pełnej kontroli (zob. podobnie wyrok z dnia 16 września 2004 r., Valmont/Komisja, T‑274/01, EU:T:2004:266, pkt 43). Tak więc, nawet złożone lub delikatne oceny dokonywane przez władze muszą opierać się na wystarczająco solidnych dowodach (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval, C‑12/03 P, EU:C:2005:87, pkt 41; a także z dnia 7 kwietnia 2016 r._Akhras/Rada, C‑193/15 P, EU:C:2016:219, pkt 56). To na sądzie spoczywa zatem obowiązek, nawet w tym kontekście, dogłębnego zbadania dowodów(zob. podobnie wyrok z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 146).
191
Artykuł 264 TFUE stanowi, że, jeśli skarga jest zasadna, stwierdza się nieważność kwestionowanego aktu. Trybunał i Sąd nie mogą zatem w żadnym przypadku zastępować uzasadnienia autora zaskarżonego aktu swoim własnym uzasadnieniem (wyroki z dnia 27 stycznia 2000 r., DIR International Film i in./Komisja, C‑164/98 P, EU:C:2000:48, pkt 38; z dnia 22 grudnia 2008 r., British Aggregates/Komisja, C‑487/06 P, EU:C:2008:757, pkt 141; a także z dnia 28 lutego 2013 r., Portugalia/Komisja, C‑246/11 P, niepublikowany, EU:C:2013:118, pkt 85). Autor zaskarżonego aktu może jednak uzupełnić jego uzasadnienie, jeżeli to uzupełnienie wpisuje się w ogólne uzasadnienie tego aktu oraz w kontekst znany adresatowi tego aktu w chwili jego przyjęcia.
192
Ponadto zgodnie z orzecznictwem akty instytucji korzystają w zasadzie z domniemania zgodności z prawem, a zatem wywołują skutki prawne do czasu stwierdzenia ich nieważności lub cofnięcia (wyrok z dnia 27 września 2006 r., Roquette Frères/Komisja, T‑322/01, EU:T:2006:267, pkt 333).
193
Ponadto w niniejszej sprawie, zważywszy na domniemanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, o którym mowa w pkt 192 powyżej, w przypadku wątpliwości co do prawidłowego charakteru kwot zwróconych skarżącemu, to na skarżącym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, w odniesieniu do każdego wniosku o zwrot, że poniósł on przedmiotowe koszty zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym względzie z orzecznictwa wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów umożliwiających zakwestionowanie decyzji nakazującej odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot (zob. w tym względzie i analogicznie wyroki: z dnia 7 marca 2018 r., Le Pen/Parlament, T‑140/16, niepublikowany, EU:T:2018:122, pkt 61–66; oraz z dnia 19 czerwca 2018 r., Le Pen/Parlament, T‑86/17, niepublikowany, EU:T:2018:357, pkt 121 i nast.). Ogólnie rzecz biorąc, powinien on w szczególności mieć możliwość przedstawienia dokumentów potwierdzających wykorzystanie tych kwot zgodne z obowiązującymi przepisami (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 22 grudnia 2005 r., Gorostiaga Atxalandabaso/Parlament, T‑146/04, EU:T:2005:584, pkt 157).
iv) W przedmiocie konsekwencji, jakie należy wyciągnąć w niniejszym postępowaniu z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19) w odniesieniu do nieprawidłowości stwierdzonych przez Trybunał Obrachunkowy wobec skarżącego
194
Jak wskazano w pkt 166 powyżej, nieprawidłowości stwierdzone przez Trybunał Obrachunkowy wobec skarżącego w zaskarżonej decyzji były przedmiotem skargi wniesionej przez Trybunał Obrachunkowy, która stała się podstawą wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). Ściślej rzecz ujmując, wśród zarzutów przedstawionych przez Trybunał Obrachunkowy na poparcie tej skargi wniesionej do Trybunału, pierwszy dotyczył korzystania przez skarżącego w sposób stanowiący nadużycie ze środków Trybunału Obrachunkowego w celu finansowania działań niezwiązanych lub niezgodnych z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego. Trybunał orzekł w przedmiocie tego zarzutu w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 359–799), stwierdzając, że skarżący naruszył zobowiązania wynikające z jego urzędu członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 53 powyżej).
195
W niniejszej sprawie, w odniesieniu do zarzutu czwartego, skarżący podnosi, że to, co wynika z tego zarzutu, zostało rozważone przez Trybunał w pkt 359–363 i 387–799 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). Ponadto w pkt 392, 615–618 i 700 tego samego wyroku Trybunał określił, odpowiednio, kiedy podróż służbowa lub wypłata dziennych diet oraz kosztów reprezentacyjnych i podróży służbowych szofera podpisanych przez skarżącego jako urzędnika zatwierdzającego powinny były zostać uznane za prawidłowe. Uznaje on, że o ile właściwe jest uwzględnienie ustaleń Trybunału, które okażą się przydatne dla niniejszego postępowania, a więc przydatność tę należy każdorazowo oceniać, o tyle niniejsze postępowanie nie może być miejscem kwestionowania tego, co Trybunał orzekł w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), uwzględniając przedłożone mu akta sprawy oraz własne ustalenia faktyczne i prawne.
196
Co się tyczy Trybunału Obrachunkowego, podnosi on, że skarga, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), oraz niniejsza skarga są autonomiczne i każda z nich realizuje własne funkcje, przy czym pierwsza z nich ma na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania instytucji Unii, jak wskazał Trybunał w pkt 86 tego wyroku, podczas gdy druga stanowi skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE decyzji Trybunału Obrachunkowego nakazującej odzyskanie. Zdaniem Trybunału Obrachunkowego do Sądu, w ramach niniejszej skargi, należy ocena okoliczności faktycznych przedstawionych przez Trybunał Obrachunkowy. Wskazuje również, że w wyroku tym Trybunał nie uznał żadnego działania za prawidłowe, a jedynie stwierdził, że niektóre działania nie były w sposób oczywisty nieprawidłowe do celów postępowania na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE.
197
W świetle tych argumentów stron należy rozważyć, czy i w jakim zakresie ocena Trybunału dokonana w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) może zostać przyjęta w niniejszym postępowaniu.
198
W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że przedmiot skargi wniesionej na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE, w ramach rozpatrywania której Trybunał zajął stanowisko w odniesieniu do skarżącego, jest odmienny od niniejszej skargi. Pierwsza z nich dotyczy bowiem stwierdzenia naruszenia zobowiązań wynikających z urzędu członka Trybunału Obrachunkowego w rozumieniu tego postanowienia i ewentualnego nałożenia kary. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału postępowanie przewidziane w art. 286 ust. 6 TFUE spełnia szczególną funkcję, ponieważ służy zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania instytucji Unii (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 86). Ponadto w ramach tego postępowania zadaniem Trybunału jest ustalenie, w pełnym zakresie przysługującej mu swobody oceny, czy czyny zarzucane danemu członkowi Trybunału Obrachunkowego stanowią naruszenie zobowiązań wynikających z jego urzędu (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 87).
199
Natomiast przedmiot niniejszej skargi wniesionej na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE dotyczy kwestii odzyskania nienależnie wypłaconych kwot i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Jak wskazano w pkt 188 powyżej, procedura przewidziana w tym postanowieniu stanowi proceduralny środek kontroli zgodności z prawem aktów organów lub jednostek organizacyjnych Unii, który zgodnie z akapitem drugim tego postanowienia może prowadzić do stwierdzenia nieważności danego aktu z powodu braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia traktatów lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z ich stosowaniem lub nadużycia władzy. Wynika z tego, że w ramach tego postępowania w niniejszej sprawie Sąd powinien ocenić, czy jedna z tych podstaw uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w ramach kontroli zgodności z prawem, jak przypomniano w pkt 189-193 powyżej.
200
Następnie, rozkład ciężaru dowodu w niniejszym postępowaniu różni się od tego mającego zastosowanie w postępowaniu zakończonym wydaniem wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W kontekście tej skargi Trybunału Obrachunkowego ciężar dowodu naruszenia przez skarżącego jego zobowiązań w rozumieniu art. 286 ust. 6 TFUE spoczywał na Trybunale Obrachunkowym, który wniósł ową skargę. W związku z tym Trybunał Obrachunkowy musiał wykazać, że stwierdzone nieprawidłowości były na tyle poważne i oczywiste, iż stanowiły naruszenie przez skarżącego zobowiązań wynikających z pełnionego przez niego urzędu członka Trybunału Obrachunkowego w rozumieniu art. 286 ust. 6 TFUE.
201
Natomiast w niniejszej skardze, wniesionej przez skarżącego na podstawie art. 263 TFUE, ciężar dowodu spoczywa na skarżącym (zob. pkt 193 powyżej).
202
Ponadto należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), stwierdzając, iż zarzut pierwszy podniesiony przez Trybunał Obrachunkowy była częściowo zasadny, Trybunał dokonał oceny prawnej każdego z działań skarżącego uznanych przez Trybunał Obrachunkowy za nieprawidłowe. W tym względzie Trybunał stwierdził w części, że były one prawidłowe lub nie były oczywiście nieprawidłowe, zaś w części, że były one nieprawidłowe lub oczywiście nieprawidłowe (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 359–798).
203
Ponadto należy zauważyć, że w kontekście niniejszej skargi nieprawidłowości, które Trybunał Obrachunkowy stwierdził wobec skarżącego w zaskarżonej decyzji i które dotyczą wypłaty kosztów nienależnie pobranych z budżetu Unii, są identyczne z tymi, które wskazał on na poparcie swojej skargi, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W obu przypadkach nieprawidłowości te zostały bowiem przedstawione w tej samej tabeli załączonej do obu skarg.
204
Jednakże, z uwagi na to, że przedmiot niniejszej skargi jest odrębny od przedmiotu skargi, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 198 i 199 powyżej), z uwagi na odmienny rozkład ciężaru dowodu (zob. pkt 199 powyżej) oraz na fakt, że w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę oraz replika i duplika zostały złożone dopiero po ogłoszeniu tamtego wyroku, w niniejszym postępowaniu strony mogły przedstawić nowe wyjaśnienia, argumenty i dowody, w przypadku Trybunału Obrachunkowego na poparcie wykazania rzeczywistego charakteru tych nieprawidłowości, lub, w przypadku skarżącego, w celu ich obalenia.
205
W związku z tym, Sąd będzie musiał przyjąć w niniejszej sprawie taką samą ocenę, jakiej dokonał Trybunał w tamtym wyroku wówczas, gdy zachodzić będą te same okoliczności faktyczne i ze względu na dowody, na które powołano się zarówno w skardze, która stała się podstawą wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), jak i w niniejszej skardze, bez dalszych wyjaśnień i w braku wątpliwości.
206
W świetle powyższego w niniejszej sprawie konieczne będzie dokonanie oceny poszczególnych związanych z wnioskami o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania, wskazanych w pkt 184 powyżej, działań skarżącego w świetle argumentów i wyjaśnień przedstawionych przez strony przed Sądem, aby ustalić, czy należy dokonać takiej samej oceny, jak ta dokonana przez Trybunał w sprawie, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
207
W niniejszej sprawie, ponieważ sąd Unii nie może zastąpić własnym uzasadnieniem uzasadnienia autora aktu, jak przypomniano w pkt 191 powyżej, badając, czy skarżącemu udało się wykazać prawidłowość poniesionych kosztów, należy wziąć pod uwagę powody przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy w zaskarżonej decyzji, dla których uznał on koszty poniesione przez skarżącego za nienależnie obciążające budżet Unii. Jedynie w świetle tych powodów należy rozważyć, czy skarżącemu udało się je obalić i wykazać ich prawidłowy charakter.
208
W świetle uwag przedstawionych w pkt 177-207 powyżej należy zbadać zarzuty dotyczące naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz istnienia „oczywistych błędów” co do działań skarżącego związanych z wnioskami o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania, wskazanych w pkt 184 powyżej.
209
Skoro w zaskarżonej decyzji, kwalifikując należności, Trybunał Obrachunkowy dokonuje rozróżnienia pomiędzy trzema rodzajami kosztów, a mianowicie pomiędzy, po pierwsze, kosztami podróży służbowych i dziennymi dietami, po drugie, kosztami reprezentacyjnymi i, po trzecie, kosztami związanymi z korzystaniem z samochodu służbowego i z usług szofera, to samo podejście należy zastosować w odniesieniu do badania nieprawidłowości stwierdzonych wobec skarżącego, ograniczonych do działań tego ostatniego, do których odnosiły się wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania, wspomnianych w pkt 184 powyżej.
2) W przedmiocie kosztów podróży służbowych i dziennych diet
210
Na wstępie należy przypomnieć, że w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), dotyczącym zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, Trybunał orzekł, iż Trybunał Obrachunkowy nie może skutecznie zarzucać skarżącemu, że pobierał wypłaty z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowych i dziennych diet w związku z podróżami służbowymi zatwierdzonymi przez prezesa Trybunału Obrachunkowego na podstawie wniosków, które nie były oparte na oszustwie i nie pomijały istotnych informacji oraz których nieprawidłowy charakter nie jawił się jako oczywisty (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 380). Trybunał uznał, że ustalenie, czy polecenia wyjazdu wystawiane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego mogły wzbudzać u zainteresowanego uzasadnione oczekiwania, jeśli chodzi o prawidłowy charakter poszczególnych podróży służbowych, wymaga przeprowadzenia oceny każdego przypadku z osobna, w oparciu między innymi o porównanie powodu podanego we wniosku o zatwierdzenie z rzeczywistym celem podróży, jaki wynika z przedstawionych Trybunałowi dowodów.
211
Trybunał wyjaśnił ponadto, że należy przyjąć, iż wniosek o zwrot kosztów podróży lub o wypłatę dziennych diet jest obarczony nieprawidłowością, jeżeli zostanie dowiedzione, że rzeczywiście wykonywane czynności objęte rozpatrywanym poleceniem wyjazdu nie mają związku z pełnieniem przez skarżącego jego obowiązków. Wskazał on, że ta nieprawidłowość będzie mogła zostać uwzględniona do celów postępowania zgodnie z art. 286 ust. 6 TFUE bądź w przypadku, gdy polecenie wyjazdu zostało uzyskane przy pomocy oszustwa lub na podstawie wniosku pomijającego istotne informacje, bądź w przypadku oczywistego braku związku między tymi czynnościami a tymi obowiązkami (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 392).
212
Rozważania Trybunału przedstawione w pkt 210 i 211 powyżej należy stosować mutatis mutandis w niniejszym postępowaniu. Jednakże ich zastosowanie w niniejszej sprawie, w porównaniu z postępowaniem, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), musi uwzględniać nowe argumenty i dowody przedstawione przez strony, w szczególności z uwagi na inny rozkład ciężaru dowodu spoczywającego na stronach i inny przedmiot niniejszej skargi, która dotyczy kwestii odzyskania nienależnie wypłaconych kwot na podstawie rozporządzenia 2018/1046 i zmierza do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE.
213
Należy również pamiętać, że w niniejszej sprawie polecenia wyjazdu zostały wydane, na wniosek skarżącego, przez Prezesa Trybunału Obrachunkowego, z uwzględnieniem dostarczonych przez niego informacji, podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana na podstawie raportu OLAF‑u, w którym ustalono, że informacje, które skarżący dostarczył Trybunałowi Obrachunkowemu w swoich poleceniach wyjazdu, były niewystarczające, aby umożliwić Prezesowi Trybunału Obrachunkowego podjęcie decyzji, czy dane działanie leży w interesie Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 104 powyżej). W związku z tym, biorąc pod uwagę brak uprawnień dochodzeniowych Trybunału Obrachunkowego w porównaniu z uprawnieniami OLAF‑u, jak zauważono w pkt 107 powyżej, należy uwzględnić wnioski raportu OLAF‑u przy dokonywaniu oceny w niniejszym postępowaniu, czy polecenie wyjazdu służbowego wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego mogło stanowić podstawę jego uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowego charakteru danej podróży służbowej.
214
Do celów tej oceny konieczne będzie rozważenie, w świetle rozkładu ciężaru dowodu, o którym mowa w pkt 193 powyżej, czy skarżącemu udało się wykazać, w razie potrzeby na podstawie nowych dowodów mogących podważyć ustalenia poczynione w raporcie OLAF‑u, że polecenie wyjazdu służbowego nie zostało uzyskane w drodze oszustwa lub na podstawie wniosku pomijającego istotne informacje lub że działanie faktycznie wykonywane na podstawie przedmiotowego polecenia wyjazdu służbowego mogło być związane z wykonywaniem jego obowiązków.
i) W przedmiocie podróży służbowych obejmujących spotkania z decydentami politycznymi i członkami ich gabinetów
215
Wśród wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wspomnianych w pkt 184 powyżej, duża liczba wniosków skarżącego, które zostały zatwierdzone przez Trybunał Obrachunkowy i doprowadziły do zwrotu kosztów podróży służbowych lub wypłaty dziennych diet, była związana ze spotkaniami z decydentami politycznymi. Są to wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach nr 1, 7, 19, 41, 43, 59, 92, 97, 118 (w części), 169, 171, 203, 204, 208, 211, 215, 238, 248, 296 (w części), 301, 303, 313, 314, 319 i 320, 326 (w części), 330 (w części), 331 (w części), 334 (w części), 336, 339 (w części), 346, 352, 355, 373 i 374 (w części), 381, 382 (w części), 395 i 402 tabeli odzyskiwania.
216
Z zaskarżonej decyzji wynika, że Trybunał Obrachunkowy zakwestionował koszty podróży służbowych lub dzienne diety poniesione przez skarżącego w związku z jego działaniami, o których mowa w tych wierszach, uznając je w istocie za niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego lub z pracami tej instytucji.
217
Skarżący uważa, że jego spotkania z politykami mogą być związane z wykonywaniem przez niego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego, w związku z czym należy je uznać za prawidłowe i takie, które rodzą jego uzasadnione oczekiwania co do ich prawidłowego charakteru. Odnosi się on zasadniczo do oceny Trybunału zawartej w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) wskazując w szczególności, że Trybunał uznał, iż pełnienie obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego może obejmować działania protokolarne mające między innymi na celu upowszechnienie wiedzy o działalności tej instytucji, promowanie jej oraz utrzymywanie w jej interesie stosunków z wysoko postawionymi osobami. Ponadto skarżący zauważa, że Trybunał stwierdził, iż tego rodzaju działania protokolarne mogą dotyczyć najczęściej decydentów pochodzących z tego samego państwa członkowskiego, z którego pochodzi dany członek Trybunału Obrachunkowego. Ponadto uważa on, że niniejsze postępowanie nie może pozwolić Trybunałowi Obrachunkowemu na zakwestionowanie tego, co Trybunał orzekł w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w świetle przedłożonych mu akt sprawy oraz jego własnych ustaleń faktycznych i prawnych.
218
W postępowaniu, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że zatwierdzone w sposób przejrzysty podróże służbowe, których celem są spotkania z decydentami politycznymi, nie mogą być ogólnie uznane ze względu na ich przedmiot za obarczone oczywistą nieprawidłowością (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 438). W szczególności, jeżeli chodzi o spotkania skarżącego z członkami przedmiotowej partii politycznej, Trybunał stwierdził, w ramach tego samego postępowania, że stwierdzone ścisłe związki skarżącego z tą partią nie stanowią wystarczającego uzasadnienia, aby w ramach niniejszego postępowania formułować domniemanie, które pozwalałoby każdorazowo wyciągać wniosek o oczywistej nieprawidłowości podróży służbowej mającej na celu spotkanie z decydentem politycznym jedynie na tej podstawie, że jest on członkiem tej partii politycznej (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 464). Zdaniem Trybunału mając bowiem na uwadze między innymi istotną rolę, jaką odgrywa wspomniana partia w belgijskiej polityce oraz kontakty wewnątrz tej partii, jakie skarżący miał prawo posiadać ze względu na jego działalność sprzed objęcia stanowiska, nie można wykluczyć organizacji pewnej liczby wizyt protokolarnych, których celem było spotkanie z należącymi do tej partii decydentami politycznymi (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 465).
219
Trybunał Obrachunkowy twierdzi zasadniczo, że dochodzenie OLAF‑u wykryło różne zaniedbania, które umożliwiły ukrycie prawdziwego prywatnego celu działań skarżącego. Wyrzuca on skarżącemu utrzymywanie regularnych i intensywnych relacji z ograniczonym kręgiem decydentów politycznych, będących członkami przedmiotowej partii politycznej, do której skarżący należał przed powołaniem do Trybunału Obrachunkowego i których skarżący znał od dłuższego czasu. Zdaniem tej instytucji takie relacje dotyczyły niezgłoszonej działalności politycznej, a w każdym razie nie były związane z wykonywaniem obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego.
220
Skoro argumenty skarżącego w niniejszym postępowaniu ograniczają się w istocie do odesłania do oceny dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), a także uwzględniając uwagi Sądu przedstawione w pkt 202-205 powyżej, w celu ustalenia, czy polecenia wyjazdu służbowego dotyczące wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach przywołanych w pkt 215 powyżej, mogły wywołać u skarżącego uzasadnione oczekiwanie co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy sam Trybunał Obrachunkowy przedstawił nowe argumenty lub wyjaśnienia w stosunku do tych, które przedstawił przed Trybunałem w odniesieniu do tych wniosków, a jeśli tak, to dokonać analizy, czy w świetle tych nowych elementów prawidłowy charakter rozpatrywanych wniosków można ocenić inaczej niż to zrobił Trybunał, lub też czy Sąd jest zobowiązany do podzielenia w ramach niniejszego postępowania tej samej oceny, którą przyjął Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 205 powyżej).
221
W tym względzie w swojej argumentacji przed Sądem Trybunał Obrachunkowy nie oparł się wyłącznie na fakcie, że decydenci polityczni, o których mowa w przedmiotowych poleceniach wyjazdu służbowego, byli członkami przedmiotowej partii politycznej i że byli znajomymi skarżącego. W istocie dostarcza on dalszych szczegółowych wyjaśnień w celu ustalenia, że spotkania skarżącego ze wspomnianymi decydentami politycznymi, członkami tej partii politycznej, były oderwane od jego obowiązków jako członka Trybunału Obrachunkowego, biorąc pod uwagę ich częstotliwość oraz ograniczony i identyczny krąg osób, z którymi się spotykał, co zostało ujawnione w dochodzeniu OLAF‑u.
222
Po pierwsze, należy zauważyć, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, że podczas dwóch kadencji w Trybunale Obrachunkowym skarżący utrzymywał częste stosunki z decydentami politycznymi, którzy byli członkami przedmiotowej partii politycznej.
223
Przede wszystkim należy pamiętać, jak wskazano w pkt 111 i 112 powyżej, że ta częstotliwość spotkań skarżącego z decydentami politycznymi będącymi członkami przedmiotowej partii politycznej została ujawniona w toku dochodzenia OLAF‑u. Z jednej, strony OLAF ustalił, że w okresie sprawowania urzędu skarżący spotkał się co najmniej 188 razy z belgijskimi decydentami politycznymi, którzy byli głównie członkami przedmiotowej partii politycznej. Zgodnie z raportem OLAF‑u liczba ta odpowiadała 24 % wszystkich spotkań lub lunchów skarżącego, które były przedmiotem jego wniosków o zwrot. Należy zauważyć, że dotyczy to wszystkich wierszy, o których mowa w pkt 215 powyżej, z wyjątkiem wierszy nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania. Z drugiej strony, OLAF dopatrzył się również związku między spotkaniami z belgijskimi decydentami politycznymi a cotygodniowymi posiedzeniami zarządu przedmiotowej partii politycznej. W tym względzie z raportu OLAF‑u wynika, że w toku dochodzenia pozyskał on protokoły 44 posiedzeń wskazujących na obecność członków zarządu przedmiotowej partii politycznej w okresie od dnia 17 listopada 2008 r. do dnia 29 kwietnia 2010 r. OLAF ustalił obecność skarżącego na 28 posiedzeniach.
224
Następnie w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał stwierdził, że 42 podróże służbowe przedstawione przez skarżącego jako mające na celu spotkania z belgijskimi decydentami politycznymi, można było bezpośrednio powiązać z prowadzoną przez niego działalnością polityczną niezgodną z charakterem jego funkcji, ponieważ miały one w rzeczywistości na celu umożliwienie mu uczestnictwa w posiedzeniach zarządu przedmiotowej partii politycznej lub w działaniach lub przyjęciach organizowanych przez tę partię polityczną (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 442–457). Należy również dodać dziesięć wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych, uznanych przez Trybunał za obarczone nieprawidłowością, ponieważ były one bezpośrednio związane z działalnością polityczną skarżącego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 633–637).
225
[Sprostowany postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r.] Wreszcie, oprócz spotkań, o których mowa w pkt 224 powyżej, i wśród tych, o których mowa w pkt 184 powyżej, należy zauważyć, że skarżący wziął udział w dalszych 64 spotkaniach z decydentami politycznymi, zawsze członkami przedmiotowej partii politycznej, w ramach podróży służbowej lub wniosku o zwrot kosztów reprezentacyjnych (wiersze nr 19, 23, 24, 27, 41, 43, 57, 59, 65, 66, 89, 92, 96, 97, 111, 116, 118, 168, 169, 171, 183, 184, 190, 203, 204, 208, 211, 215, 218, 236, 238, 248, 257, 276, 281, 293 i 294, 296, 303, 313, 314, 323, 326, 330, 331, 334, 336, 338, 339, 346, 350, 352, 354, 355, 357, 358, 367, 370, 381, 382, 395, 402 i 408 tabeli odzyskiwania). Oprócz tych spotkań odbyły się również spotkania z członkiem gabinetu decydenta politycznego, a mianowicie trzy spotkania, o których mowa w wierszach nr 1, 7 i 301 tabeli odzyskiwania.
226
Po drugie, dowody zawarte w aktach sprawy wskazują, że skarżący spotkał się z ograniczoną liczbą decydentów politycznych, z których wszyscy byli członkami przedmiotowej partii politycznej, zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, przy czym zdecydowana większość tych spotkań została zorganizowana w regionie pochodzenia skarżącego.
227
Należy stwierdzić, że częstotliwość spotkań skarżącego z ograniczoną liczbą belgijskich decydentów politycznych, członków przedmiotowej partii politycznej, podczas jego dwóch kadencji w Trybunale Obrachunkowym, wskazuje na szczególny kontekst tych spotkań, stanowiąc tym samym istotne informacje, którymi Trybunał Obrachunkowy nie dysponował w momencie zatwierdzania każdego wniosku o zwrot kosztów podróży służbowych i diet, składanego oddzielnie przez skarżącego po takich spotkaniach. Ten szczególny kontekst można było zrozumieć dopiero po przeprowadzeniu przez OLAF dogłębnej analizy sytuacji na podstawie dodatkowych informacji uzyskanych po zatwierdzeniu tych podróży służbowych przez prezesa Trybunału Obrachunkowego. W związku z tym, wobec pominięcia tych istotnych informacji, skarżący nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do poleceń wyjazdu służbowego dotyczących spotkań z belgijskimi decydentami politycznymi lub członkami ich gabinetów, wyłącznie członkami przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w wierszach nr 1, 7, 19, 41, 43, 59, 92, 97, 118 (w części), 169, 171, 203, 204, 208, 211, 215, 238, 248, 296 (w części), 301, 303, 313, 326 (w części), 330 (w części), 331 (w części), 334 (w części), 336, 339 (w części), 346, 352, 355, 373 i 374 (w części), 381, 382 (w części), 395 i 402 tabeli odzyskiwania.
228
Argumenty skarżącego nie mogą podać w wątpliwość powyższego stwierdzenia.
229
Z jednej strony, skarżący uważa, że długotrwała znajomość z osobą, z którą się spotkał, nie była wystarczająca, aby zdyskredytować spotkanie jako niezwiązane z wykonywaniem jego obowiązków. Zdaniem skarżącego nic nie stoi na przeszkodzie, aby członek Trybunału Obrachunkowego spotykał się ze znanymi osobami. Z drugiej strony, w istocie wskazuje on, że siedem spotkań w ciągu dwunastu lat z członkiem gabinetu lidera grupy politycznej w Parlamencie, w ramach podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 1, 7 i 301 tabeli odzyskiwania, wyraźnie nie jest w stanie wykazać, że każde spotkanie z tą osobą służyło celom czysto politycznym, a zatem nie było objęte wykonywaniem obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego.
230
Wprawdzie sam fakt, że spotkanie miało miejsce z osobą znaną skarżącemu, nie musi koniecznie świadczyć o tym, że takie spotkanie nie było związane z wykonywaniem obowiązków służbowych skarżącego. Prawdą jest również, że liczba spotkań skarżącego z jedną osobą podczas jego kadencji w Trybunale Obrachunkowym nie jest sama w sobie wystarczająca do ustalenia, że każde spotkanie dotyczyło niezgłoszonej działalności politycznej skarżącego lub było niezwiązane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego.
231
Niemniej jednak wnioski skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 227 powyżej, należy oceniać w ich szczególnym kontekście.
232
W pkt 222-226 powyżej stwierdzono bowiem, że w okresie kadencji skarżącego w Trybunale Obrachunkowym te spotkania były bardzo częste i brała w nich udział ograniczona liczba osób. Tę częstotliwość spotkań z ograniczoną liczbą osób należy odczytywać w świetle stwierdzenia Trybunału, że skarżący przez większą część obydwu swoich kadencji w Trybunale Obrachunkowym prowadził czynną działalność polityczną, przejawiającą się między innymi w bezpośrednim i regularnym uczestniczeniu w posiedzeniach organu zarządzającego krajowej partii politycznej, wyciągając wniosek, że taka działalność była w sposób oczywisty niezgodna z charakterem funkcji członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 267 i 270).
233
W tych okolicznościach nie można uznać, że te powtarzające się spotkania skarżącego z bardzo ograniczoną liczbą decydentów politycznych na szczeblu krajowym, będących członkami tej samej partii politycznej, do której należał przed objęciem funkcji w Trybunale Obrachunkowym, leżały w interesie Trybunału Obrachunkowego w celu popularyzacji jego działalności lub wymiany poglądów związanych z jego funkcjami. Taki sposób wykonywania obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego narusza w istocie zasady postępowania obowiązujące go jako osobę zajmującą wysokie stanowisko w instytucji Unii. Jak wyjaśnił rzecznik generalny G. Hogan w opinii w sprawie Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2020:1052), członkowie Trybunału Obrachunkowego muszą przestrzegać obowiązków niezależności, uczciwości i roztropności, o których mowa w art. 285 i 286 TFUE, jak również najwyższych standardów bezstronności i neutralności. W przypadku członków Trybunału Obrachunkowego, który stanowi – jak już wspomniano – „sumienie finansowe” Unii, wiąże się to w sposób konieczny z pełną odpowiedzialnością w odniesieniu do sposobu wydatkowania przez nich środków publicznych oraz, w konsekwencji, z określonym stopniem przejrzystości tego rodzaju działań (opinia rzecznika generalnego G. Hogana w sprawie Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2020:1052, pkt 76).
234
W tym kontekście należy zatem uznać, że podróże służbowe związane ze spotkaniami z decydentami politycznymi, członkami przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w wierszach wspomnianych w pkt 227 powyżej, nie są związane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego, wobec braku jakichkolwiek wyjaśnień lub dowodów przedstawionych przez skarżącego na okoliczność przeciwną.
235
Niektóre krytyczne uwagi Trybunału Obrachunkowego lub informacje wyraźnie zawarte w aktach sprawy potwierdzają brak takiego związku.
236
Po pierwsze, należy stwierdzić, że spośród podróży służbowych skarżącego, o których mowa w pkt 227 powyżej, te wymienione w wierszach nr 19, 41, 118, 171, 203, 211, 215, 238, 303, 326, 331, 334, 346, 352 i 402 tabeli odzyskiwania, które miały miejsce w poniedziałek, są bezpośrednio związane z niezgłoszoną działalnością polityczną skarżącego i są niezgodne z jego obowiązkami. OLAF ustalił bowiem w toku dochodzenia, że cotygodniowe posiedzenia zarządu przedmiotowej partii politycznej odbywały się w poniedziałki. OLAF zauważył również, że było oczywiste, iż mandat skarżącego jako członka przedmiotowej partii politycznej z prawem głosu wymagał jego regularnego uczestnictwa w tych cotygodniowych spotkaniach do listopada 2008 r. Ponadto z raportu OLAF‑u wynika, że status skarżącego jako członka przedmiotowej partii politycznej bez prawa głosu, z którego korzystał od kwietnia 2010 r., wymagał jego obecności przynajmniej na comiesięcznych spotkaniach organizowanych w pierwszy poniedziałek każdego miesiąca. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że nie uczestniczył w poniedziałkowych spotkaniach partii politycznej w ramach przedmiotowych podróży służbowych.
237
Po drugie, w odniesieniu do podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 19 i 296 (w części) tabeli odzyskiwania, dotyczących spotkań skarżącego z dwoma posłami do Parlamentu, Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że byli oni członkami komisji rozwoju lub komisji transportu i turystyki Parlamentu. Uważa on, że obowiązki tych posłów nie były w żaden sposób związane z obowiązkami skarżącego, który w trakcie swoich kadencji w Trybunale Obrachunkowym był odpowiedzialny za kontrolę wydatków Unii na stosunki zewnętrzne, rozszerzenie i pomoc humanitarną. Ponadto w odniesieniu do jednego z tych posłów Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że należał on wcześniej do tej samej partii politycznej co skarżący do 2002 r. oraz że wraz ze skarżącym był przez krótki okres w 2002 r. członkiem założycielem innej partii politycznej.
238
Po trzecie, z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów podróży służbowych lub dziennych diet w związku z podróżami służbowymi w celu spotkania się z tą samą osobą kilkakrotnie w stosunkowo krótkim czasie. Rzeczywiście, w 2015 r. spotkania skarżącego nasiliły się, w szczególności z dwoma decydentami politycznymi będącymi członkami przedmiotowej partii politycznej, o których to spotkaniach mowa w wierszach nr 330 (w części), 331 (w części), 334 (w części), 336, 346 i 355 tabeli odzyskiwania. Poproszony na rozprawie o wyjaśnienie częstotliwości swoich spotkań z tymi dwiema osobami, skarżący nie podał żadnego powodu. W związku z tym, wobec braku jakiegokolwiek wyjaśnienia z jego strony co do potrzeby kilku podróży służbowych w celu spotkań protokolarnych z tą samą osobą w ciągu tego samego roku, odpowiadające im wydatki należy uznać za oczywiście nieprawidłowe, a zatem niezwiązane z wykonywaniem obowiązków skarżącego.
239
Podsumowując, w świetle powyższego oraz w kontekście opisanym w pkt 232 powyżej, podróże służbowe dotyczące spotkań z decydentami politycznymi, członkami przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 227 powyżej, należy uznać za niemające związku z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego. Wynika z tego, że polecenia wyjazdu służbowego dotyczące tych spotkań, wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego, nie mogły wywołać u niego uzasadnionego oczekiwania co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. W związku z tym zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do tych podróży służbowych.
240
Natomiast, w odniesieniu do podróży służbowych skarżącego, o których mowa w wierszach nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania, należy zauważyć, co następuje.
241
Po pierwsze, w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, z tabeli odzyskiwania, która stanowi część zaskarżonej decyzji, wynika, że skarżący otrzymał oficjalne zaproszenie od europejskiej partii politycznej i że nie było dowodów na jakikolwiek związek z działalnością Trybunału Obrachunkowego.
242
Skarżący uważa, że niniejsze postępowanie nie może pozwolić Trybunałowi Obrachunkowemu na zakwestionowanie tego, co Trybunał orzekł w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w świetle przedłożonych mu akt sprawy oraz własnych ustaleń faktycznych i prawnych (zob. pkt 217 powyżej). W tym zakresie należy mieć na uwadze, że odnosi się on w istocie do oceny dokonanej przez Trybunał w tym wyroku dotyczącej kosztów reprezentacyjnych z okazji kolacji, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania.
243
Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł jedynie w przedmiocie prawidłowego charakteru kosztów reprezentacyjnych związanych z podróżą służbową, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, a mianowicie kolacji z posłem do Parlamentu Europejskiego reprezentującym europejską partię polityczną. Trybunał orzekł bowiem, że wobec nieprzedstawienia przez Trybunał Obrachunkowy dodatkowych podstaw lub dowodów nieprawidłowości, wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku z zaproszeniami dla posłów do Parlamentu należy uznać za prawidłowe (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 624).
244
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy uznaje koszty poniesione w związku ze spotkaniem, o którym mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, za nieprawidłowe. W tym względzie przypomniał on, że skarżący odpowiedział na zaproszenie partii politycznej oraz że druga część przedmiotowej podróży służbowej polegała na rekreacyjnym polowaniu w Belgii, które Trybunał uznał za nieprawidłowe w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W związku z tym przed Sądem Trybunał Obrachunkowy przedstawia nowe argumenty w stosunku do tych, które leżą u podstaw oceny dokonanej przez Trybunał w tym wyroku, o której mowa w pkt 243 powyżej.
245
Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, iż osoba, z którą odbyło się spotkanie, była posłem i członkiem komisji kontroli budżetowej. Z jednej strony, w niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy nie twierdzi, że osoba ta była członkiem przedmiotowej partii politycznej lub że skarżący odpowiedział na zaproszenie tej partii politycznej. Z drugiej strony, w odniesieniu do twierdzenia Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym Trybunał uznał rekreacyjne polowania za nieprawidłowe, należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał uznał za nieprawidłowe podróże służbowe skarżącego związane z zaproszeniami do udziału w wyprawach łowieckich w Belgii, o których mowa w wierszach nr 315 i 371 tabeli odzyskiwania. Jednakże te podróże służbowe nie mają żadnego związku z kolacją skarżącego z posłem do Parlamentu, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania. Z jednej strony, z akt sprawy wynika, że przedmiotowa kolacja odbyła się w Brukseli w tym samym dniu, co podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 315, która dotyczyła polowania w Belgii, tj. w dniu 15 października 2014 r. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 315, rozpoczęła się dopiero o godz. 23.00 w momencie wyjazdu z Brukseli, a zatem najprawdopodobniej mogła się rozpocząć dopiero po przedmiotowej kolacji, o której mowa w wierszu nr 314. W związku z tym Trybunał Obrachunkowy nie wykazał istnienia rekreacyjnego polowania w dniu spotkania, o którym mowa w wierszu nr 314. Z drugiej strony, podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 371, odbyła się w dniu 16 listopada 2015 r., tj. ponad rok po kolacji, o której mowa w wierszu nr 314.
246
W tych okolicznościach wyjaśnienia Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w pkt 244 powyżej, nie są wystarczające, aby podróż służbowa, o której mowa w wierszu 314 tabeli odzyskiwania, mogła podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu inaczej niż ocena dokonana w wyroku Trybunału z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 243 powyżej. W związku z tym Sąd zgadza się z tą oceną w odniesieniu do kosztów podróży służbowej i dziennych diet, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, niezależnie od tego, że dotyczyła ona wyłącznie kosztów reprezentacyjnych związanych z podróżą służbową, o której mowa w tym wierszu.
247
W konsekwencji skoro w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał orzekł co do istoty, że wniosek o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych z podróżą służbową, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, należy uznać za prawidłowy (zob. pkt 243 powyżej), należy stwierdzić, że polecenie wyjazdu służbowego wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego dotyczące tej podróży służbowej mogło wzbudzić w nim uzasadnione oczekiwanie co do jej prawidłowego charakteru. W związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 314 tabeli odzyskiwania, w odniesieniu do kwoty 96,60 EUR.
248
Po drugie, jeśli chodzi o spotkanie z członkiem gabinetu belgijskiego ministra, o którym mowa w wierszach nr 319 i 320 tabeli odzyskiwania, w celu zakwestionowania nieprawidłowego charakteru kosztów związanych z tą podróżą służbową skarżący powołuje się zasadniczo na ocenę Trybunału zawartą w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 217 powyżej).
249
Na poparcie nieprawidłowego charakteru spotkania Trybunał Obrachunkowy wskazuje, że było to spotkanie z federalnym ministrem ds. mobilności, niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego odpowiedzialnego za kontrolę wydatków Unii na stosunki zewnętrzne, rozszerzenie i pomoc humanitarną.
250
W wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, że osoba, z którą się spotkał, nie została opisana przez Trybunał Obrachunkowy jako osoba należąca do przedmiotowej partii politycznej oraz że Trybunał Obrachunkowy uważał, iż podróże te należy powiązać z działalnością polityczną lub prywatną, z powodu ich związku z branżą transportu. Trybunał uznał, że okoliczność ta nie była wystarczająca, aby wykazać oczywistą nieprawidłowość tej podróży służbowej (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 470).
251
Biorąc pod uwagę wniosek przedstawiony w pkt 205 powyżej, w świetle tych samych okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w postępowaniu, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), oraz w niniejszym postępowaniu należy powtórzyć ocenę Trybunału w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszach nr 319 i 320 tabeli odzyskiwania. Co za tym idzie, skoro oczywisty nieprawidłowy charakter wspomnianej podróży służbowej nie został wykazany przed Trybunałem (zob. pkt 250 powyżej) i w sytuacji, gdy Trybunał Obrachunkowy nie twierdzi, że stanowiła ona oszustwo lub pominięcie istotnych informacji, należy uznać, że polecenie wyjazdu służbowego wydane w tym zakresie na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego mogło obudzić u skarżącego uzasadnione oczekiwanie co do prawidłowego charakteru przedmiotowej podróży służbowej. W związku z powyższym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona podróży służbowej, o której mowa w wierszach nr 319 i 320 tabeli odzyskiwania, w odniesieniu do kwoty 96,60 EUR.
ii) W przedmiocie pozostałych podróży służbowych
252
Spośród wniosków o zwrot, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania, wymienionych w pkt 184 powyżej, inne wnioski, które doprowadziły do zwrotu kosztów podróży służbowych lub wypłaty dziennych diet, które Trybunał Obrachunkowy uznał za niezwiązane z wykonywaniem jego obowiązków jako członka tej instytucji, dotyczyły działań skarżącego, o których mowa w wierszach nr 47, 56, 57, 63, 103, 128, 137, 138, 143, 155 (w części), 157, 161, 196, 199, 210, 237, 277, 284, 290, 293 i 294, 310 (w części), 330 (w części), 331 (w części), 334 (w części), 335, 339 (w części), 347, 373 i 374 (w części), 382, 391, 411 i 412 tabeli odzyskiwania.
253
Co się tyczy podróży służbowych obejmujących spotkania z decydentami politycznymi i członkami ich gabinetów (zob. pkt 216 powyżej), z zaskarżonej decyzji wynika, że Trybunał Obrachunkowy kwestionuje koszty podróży służbowych lub dzienne diety poniesione przez skarżącego w związku z jego wnioskami o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 252 powyżej, uznając je w istocie za niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
254
Skarżący uważa, że podróże służbowe, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 252 powyżej, odnoszą się do jego obowiązków jako członka Trybunału Obrachunkowego. W tym względzie odsyła on zasadniczo do oceny Trybunału zawartej w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), wskazując, że w niniejszym postępowaniu należy ją uwzględnić. Podkreśla on, że Trybunał Obrachunkowy nie może w niniejszej sprawie zakwestionować tego, co Trybunał orzekł w tym wyroku w świetle przedłożonych mu akt sprawy i tego, co ustalił on pod względem faktycznym i prawnym.
255
Po pierwsze, jeśli chodzi w części o podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 330, 331 i 334 tabeli odzyskiwania, należy zauważyć, że Trybunał nie wypowiedział się w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), na temat prawidłowego charakteru obecności skarżącego na przyjęciu „noworocznym” flamandzkiego stowarzyszenia politycznego (wiersz nr 330, w części) oraz na prezentacji dokumentu komisji kontroli budżetowej Parlamentu (COCOBU) (wiersz nr 331, w części), a także na temat jego spotkania z ambasadorem Belgii na Kubie (wiersz nr 334, w części).
256
W odniesieniu do działań, o których mowa w wierszach nr 330 i 331, Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że po udziale skarżącego w przyjęciu noworocznym flamandzkiego stowarzyszenia politycznego i przedstawieniu dokumentu COCOBU nastąpiło spotkanie z członkiem przedmiotowej partii politycznej. W odniesieniu do działania, o którym mowa w wierszu nr 334, Trybunał Obrachunkowy zauważa, że w kalendarzu skarżącego nie wspomniano o żadnym spotkaniu z belgijskim ambasadorem na Kubie w przedmiotowym dniu i że w każdym razie jakiekolwiek takie spotkanie nie mogło być związane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego, ponieważ ten ostatni nie miał zaplanowanego audytu na Kubie.
257
Skarżący nie przedstawia żadnych uwag w odniesieniu do tych twierdzeń Trybunału Obrachunkowego, chociaż to do niego należy wykazanie w niniejszym postępowaniu (zob. pkt 193 powyżej), że wypłata z budżetu Unii przedmiotowych kosztów podróży służbowej była uzasadniona i że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznaje te koszty za nienależnie wypłacone.
258
W tych okolicznościach podróże służbowe, o których mowa w części w wierszach nr 330, 331 i 334 tabeli odzyskiwania, należy uznać za niezwiązane z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego. Wynika z tego, że polecenia wyjazdu służbowego dotyczące tych podróży służbowych, wydane na wniosek skarżącego przez Prezesa Trybunału Obrachunkowego, nie mogły obudzić jego uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. W związku z tym zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do tych podróży służbowych.
259
Po drugie, jeśli chodzi o podróż służbową, o której mowa w wierszach nr 293 i 294 tabeli odzyskiwania, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że zarzuty Trybunału Obrachunkowego dotyczące tej podróży służbowej należy oddalić, ponieważ nieprawidłowość przypisaną skarżącemu przez Trybunał Obrachunkowy można uznać za usprawiedliwiony błąd z jego strony. Zdaniem Trybunału, chociaż zasadne wydaje się twierdzenie Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym podróży tej nie odwołano, mimo odwołania uzasadniającego ją spotkania, to w świetle informacji zapisanej w kalendarzu skarżącego, nie dowiedziono istnienia oszustwa w tym względzie, ponieważ w czasie, w którym pierwotnie miała się odbyć ta podróż służbowa odbył się lunch, który został zgłoszony Trybunałowi Obrachunkowemu (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 579).
260
W niniejszej sprawie Trybunał Obrachunkowy wskazał, że spotkanie związane z podróżą służbową, o której mowa w wierszach nr 293 i 294 tabeli odzyskiwania, zostało odwołane, a w jego miejsce skarżący zaproponował lunch trzem członkom przedmiotowej partii politycznej.
261
Mając na uwadze relacje skarżącego z decydentami politycznymi będącymi członkami przedmiotowej partii politycznej, które Sąd uznaje za niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 232-234 i 239 powyżej), w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszach nr 293 i 294 tabeli odzyskiwania, należy zastosować ten sam wniosek, który został przedstawiony w pkt 227 powyżej.
262
Należy zatem uznać, że kontekst relacji skarżącego z członkami przedmiotowej partii politycznej stanowi istotną informację, której prezes Trybunału Obrachunkowego nie mógł znać w momencie zatwierdzania wniosku o zwrot przedmiotowych kosztów podróży służbowych i diet. Biorąc pod uwagę pominięcie tak istotnych informacji, skarżący nie mógł powoływać się na uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do polecenia wyjazdu służbowego dotyczącego corocznego spotkania, które zostało odwołane i zastąpione lunchem z trzema członkami przedmiotowej partii politycznej. W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszach nr 293 i 294 tabeli odzyskiwania.
263
Po trzecie, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł co do istoty, że w zdecydowanej większości wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 252 powyżej, a mianowicie w wierszach nr 56, 57, 63, 128, 137, 138, 143, 155 (w części), 196, 199, 277, 284, 290, 310 (w części), 335, 339 (w części), 347, 373 i 374 (w części), 382, 391, 411 i 412 tabeli odzyskiwania, nie mogły zostać uznane za oczywiście nieprawidłowe w odniesieniu do obowiązków skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 498–501, 515, 534–536, 558, 559, 561–563, 567–576 i 579).
264
W niniejszej sprawie skarżący odwołuje się zasadniczo do oceny dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w odniesieniu do kwestii, czy polecenia wyjazdu służbowego związane z wnioskami o zwrot, o których mowa w wierszach przywołanych w pkt 263 powyżej, mogły wzbudzić jego uzasadnione oczekiwania co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. W związku z tym należy zastosować to samo rozumowanie, co przedstawione w punkcie 220 powyżej. Należy zatem zbadać, czy Trybunał Obrachunkowy przedstawił nowe wyjaśnienia i argumenty w stosunku do tych, które przedstawił przed Trybunałem w odniesieniu do tych wniosków, a jeśli tak, to dokonać analizy, czy w świetle tych elementów wspomniane wnioski należy w niniejszej sprawie ocenić inaczej niż uczynił to Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 205 powyżej).
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 196, 284 i 382 tabeli odzyskiwania
265
W odniesieniu do poleceń wyjazdu służbowego dotyczących spotkań skarżącego z dyplomatami i biznesmenami, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 196, 284 i 382 tabeli odzyskiwania, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że Trybunał Obrachunkowy, na którym spoczywał ciężar dowodu, nie wykazał w sposób wymagany prawem, że podróże służbowe, podczas których poniesiono te koszty, miały charakter prywatny. Zdaniem Trybunału te podróże służbowe, związane ze spotkaniami z dyplomatami i przedsiębiorcami, można co do zasady powiązać z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego zasiadającego w izbie odpowiedzialnej za stosunki zewnętrzne Unii (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 569–575).
266
W odniesieniu do podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, których celem było umożliwienie flamandzkim przedsiębiorcom spotkań z belgijskimi dyplomatami zajmującymi stanowiska w placówkach zagranicznych, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że takie spotkania mogły stanowić sposobność do wymiany poglądów na tematy interesujące dla Trybunału Obrachunkowego oraz do upowszechniania wiedzy o działalności tej instytucji i promowania jej wśród wysoko postawionych urzędników państwowych. Zdaniem Trybunału okoliczność, że spotkania te zostały zorganizowane przez podmiot, którego działalność polega na promowaniu interesów flamandzkich w Brukseli, sama w sobie nie dowodzi nieprawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 573).
267
Jak zauważono w pkt 116 powyżej, tabela odzyskiwania, która stanowi część zaskarżonej decyzji, wskazuje, poprzez odniesienie do raportu OLAF‑u, w szczególności do jego stron 5, 18, 29 i 37, że wnioski o zwrot, o których mowa w wierszach nr 138 i 196 tabeli odzyskiwania, dotyczą oficjalnych zaproszeń do kręgu, którego celem było wzmocnienie obecności flamandzkich przedsiębiorstw w Brukseli i który organizował spotkania umożliwiające flamandzkim przedsiębiorcom spotykanie się z belgijskimi dyplomatami zajmującymi stanowiska w placówkach zagranicznych, oraz że nie były one związane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego. To samo stwierdzenie dotyczy wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 382 tabeli odzyskiwania.
268
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy przypomina cel działań, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, zgodnie z pkt 267 powyżej. Ponadto podnosi on, że wniosek Trybunału przedstawiony w pkt 266 powyżej, zgodnie z którym takie działania powinny stanowić sposobność do wymiany poglądów na tematy interesujące dla Trybunału Obrachunkowego oraz do upowszechniania wiedzy o działalności tej instytucji i promowania jej wśród wysoko postawionych urzędników państwowych, ma zastosowanie do każdego spotkania członka Trybunału Obrachunkowego z osobą spoza Trybunału.
269
W tym względzie taki argument nie może sam w sobie wystarczyć do obalenia tego, co Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), a mianowicie, po pierwsze, że bezsporne jest, iż „kolacja dyplomatyczna” odbywająca się co roku w Brukseli gromadzi wielu belgijskich dyplomatów, a po drugie, że spotkania z dyplomatami można co do zasady powiązać z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego zasiadającego w izbie odpowiedzialnej za stosunki zewnętrzne Unii (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 569 i 573).
270
W związku z tym, jeżeli chodzi o podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, w niniejszej sprawie należy zastosować ocenę dokonaną w tym względzie przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 265, 266 i 269 powyżej, i należy je uznać za niemające, co do zasady, nieprawidłowego charakteru.
271
Nie dotyczy to jednak podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 56 i 284 tabeli odzyskiwania.
272
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 56 tabeli odzyskiwania, dotyczącej roboczego lunchu w dniu 6 lipca 2009 r. z dyplomatą z Federacji Rosyjskiej, który, zgodnie z wyjaśnieniami Trybunału Obrachunkowego zawartymi w tabeli odzyskiwania, stanowiącej część zaskarżonej decyzji, był związany z interwencją przeprowadzoną na rzecz osób trzecich pragnących przysposobić dziecko w tym państwie, Trybunał orzekł, że dowody przedstawione w tym względzie przez Trybunał Obrachunkowy, które są o kilka miesięcy późniejsze niż data tej podróży służbowej i które nie odnoszą się ani do tego lunchu, ani do jakiegokolwiek wcześniejszego zdarzenia, nie pozwalają stwierdzić z całą pewnością, że cel tej podróży służbowej był niezwiązany z obowiązkami skarżącego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 570 i 571).
273
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy powołuje się na akta zawierające wyciąg z raportu OLAF‑u dotyczący tego spotkania z dyplomatą Federacji Rosyjskiej. Jak wskazano w pkt 122 powyżej, w trakcie dochodzenia OLAF uznał to spotkanie za prywatne. Ustalił, że skarżący spotkał się z tym dyplomatą w sprawie związanej z przysposobieniem rosyjskiego dziecka przez belgijską rodzinę. Zgodnie z raportem OLAF‑u uwaga w kalendarzu cyfrowym skarżącego odnosiła się do trudności napotkanych w dokumentach adopcyjnych, a wspomniany konsul był gotów pomóc w formalnościach w celu rozwiązania problemu. Ponadto OLAF stwierdził, że skarżący spotkał się z tym samym dyplomatą w dniu 22 czerwca i ponownie w dniu 6 lipca 2009 r. oraz że w poleceniach wyjazdu służbowego stwierdzono „spotkanie z [dyplomatą]”, nie wspominając o faktycznym celu tych spotkań.
274
Trybunał Obrachunkowy twierdzi również, że celem tego spotkania było ułatwienie parze narodowości belgijskiej procedury przysposobienia dziecka narodowości rosyjskiej, co miałoby świadczyć o jego prywatnym charakterze. Odniósł się on do kontekstu tej podróży służbowej, stwierdzając, że została ona poprzedzona inną podróżą służbową „bez diet”, która miała miejsce dwa tygodnie wcześniej, w dniu 22 czerwca 2009 r., oraz że po nich nastąpił kolejny kontakt w dniu 30 listopada 2009 r. Zdaniem Trybunału Obrachunkowego fakt, że w przypadku tych dwóch kontaktów skarżący nie wystąpił o polecenie wyjazdu służbowego wraz z dietami, świadczy o tym, że dotyczyły one życia prywatnego i rodzinnego zainteresowanej pary.
275
Należy uznać, że istnieją wątpliwości co do prawidłowego charakteru tej podróży służbowej w świetle wyjaśnień udzielonych przez Trybunał Obrachunkowy. Trybunał Obrachunkowy oparł się w szczególności na częstotliwości spotkań między skarżącym a tym samym dyplomatą z Federacji Rosyjskiej, w bardzo krótkim czasie, bez żadnych innych spotkań w poprzednich i kolejnych latach, w połączeniu z wymianą e-maili w tym samym okresie, dotyczących konkretnej procedury przysposobienia dziecka przez parę przyjaciół, aby uznać, że istnieją wątpliwości co do prawidłowego charakteru przedmiotowej podróży służbowej.
276
W konsekwencji, jeżeli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowego charakteru kwot zwróconych skarżącemu, ciężar dowodu spoczywa na skarżącym w celu wykazania, że poniósł on przedmiotowe koszty zgodnie z obowiązującymi przepisami (zob. pkt 193 powyżej). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił jednak żadnych nowych dowodów mogących rozwiać tę wątpliwość.
277
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 284 tabeli odzyskiwania, dotyczącej lunchu z ambasadorem Królestwa Belgii we Francji, w świetle wyjaśnień Trybunału Obrachunkowego istnieje również wątpliwość co do prawidłowego charakteru tej podróży służbowej. W odniesieniu do tej podróży służbowej w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, że prywatny charakter tego lunchu, co do którego Trybunał Obrachunkowy oparł się na przyjacielskich relacjach łączących tego ambasadora ze skarżącym oraz na personaliach innych uczestników, nie został wykazany, gdyż nie przedstawiono żadnego dowodu, na podstawie którego Trybunał uzyskałby wiedzę o charakterze wspomnianego lunchu, a samo istnienie takich relacji nie jest w żadnym razie wystarczające, aby wykluczyć, iż ten lunch miał wymiar zawodowy (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 575).
278
W niniejszym postępowaniu skarżący nie przedstawia żadnych nowych elementów. Jeśli chodzi o Trybunał Obrachunkowy, ponownie wyjaśnia on, w odmienny sposób, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 284 tabeli odzyskiwania, miała charakter prywatny. Uściśla on, że zaproszenie od Ambasadora Królestwa Belgii we Francji zostało skierowane do pięciu osób, w tym skarżącego i jego żony, na weekend w jego rezydencji w Paryżu z okazji degustacji wina. Stwierdza on, że w ramach tej podróży służbowej skarżący zapłacił za lunch i zorganizował doręczenie bukietu kwiatów w imieniu wszystkich gości. Instytucja ta podkreśla, że istnieją dowody na to, iż zwrócił się on również do Trybunału Obrachunkowego o krawat i apaszkę jako oficjalne prezenty dla ambasadora i jego żony i otrzymał je.
279
Trybunał Obrachunkowy uzasadnia także prywatny charakter podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 284 tabeli odzyskiwania, powołując się na działanie prowadzone wcześniej przez skarżącego z tymi samymi pięcioma osobami, które Trybunał uznał za nieprawidłowe w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). Ponadto Trybunał Obrachunkowy powołuje się na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zawierają m.in. wyciąg z raportu OLAF‑u łączący to działanie skarżącego z „[wizytami] kurtuazyjnymi [u] biznesmenów i znajomych z powodów prywatnych”.
280
Wyjaśnienia przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy okazały się wiarygodne. W rzeczywistości chodziło o spotkanie, które odbyło się w bardzo krótkim czasie na identyczne zaproszenie z udziałem tych samych osób, w przypadku których spotkanie będące przedmiotem wiersza nr 268 tabeli odzyskiwania Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), uznał za nieprawidłowe, ponieważ dotyczyło ono kolacji zorganizowanej w restauracji zlokalizowanej w sąsiedztwie winnicy, a szereg e-maili świadczyło o tym, że celem podróży skarżącego i zaproszonej przez niego osoby było zwiedzenie tej winnicy (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 659). Okoliczności te pozwalają uznać, że istnieją wątpliwości co do prawidłowego charakteru podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 284 tabeli odzyskiwania.
281
Ponieważ skarżący nie jest w stanie wykazać w niniejszej sprawie, że podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 56 i 284 tabeli odzyskiwania, miały charakter zawodowy, wobec wątpliwości co do prawidłowego charakteru tych podróży służbowych, spotkania, o których mowa w tych wierszach, należy uznać za niezwiązane z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego, a zatem za nieprawidłowe. Wynika z tego, że polecenia wyjazdu służbowego dotyczące tych spotkań, wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego, nie mogły obudzić w nim uzasadnionego oczekiwania co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. Zarzut czwarty należy zatem oddalić w odniesieniu do kosztów podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 56 i 284.
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 57 i 391 tabeli odzyskiwania
282
W odniesieniu do poleceń wyjazdu służbowego dotyczących spotkań skarżącego z członkiem Komisji, o których mowa w wierszach nr 57 i 391 tabeli odzyskiwania, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że dowody przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy były niewystarczające do wykazania zarzucanej przez niego nieprawidłowości w odniesieniu do tych dwóch podróży służbowych. Trybunał stwierdził, że bezsporne jest, iż takie spotkanie może co do zasady wiązać się z pełnieniem obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 561).
283
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 57 tabeli odzyskiwania, Trybunał zauważył, że nie została wykazana zasadność twierdzenia Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym ta podróż służbowa była w rzeczywistości związana z organizacją festiwalu muzycznego, którym skarżący interesował się jako osoba prywatna. Trybunał wyjaśnił, że ta podróż służbowa odbyła się w dniu 13 lipca 2009 r., podczas gdy przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy e-maile odnoszące się do tego festiwalu dotyczą dotacji na rok 2011 i pochodzą z września i października 2011 r. Ponadto, zdaniem Trybunału, związek między wspomnianą podróżą służbową a tą dotacją jawił się jako tym mniej wiarygodny, że ów członek Komisji zaczął odpowiadać za sprawy związane z kulturą dopiero od dnia 10 lutego 2010 r. (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 562 i 563).
284
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy powołuje się na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, które zawierają między innymi wyciąg z raportu OLAF‑u, z którego wynika, że spotkanie z członkiem Komisji, o którym mowa w wierszu nr 57 tabeli odzyskiwania, było związane z europejskim festiwalem muzyki młodzieżowej. Trybunał Obrachunkowy uznał, że związek ten umożliwił skarżącemu dwa lata później osobistą interwencję w celu uzyskania dotacji dla stowarzyszenia działającego w gminie organizującej europejski festiwal muzyki młodzieżowej, która w 2019 r. połączyła się z gminą pochodzenia skarżącego, której był on burmistrzem. Kwestie te zostały już rozpatrzone przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), jak wynika z pkt 283 powyżej.
285
Ponadto Trybunał Obrachunkowy twierdzi, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 57 tabeli odzyskiwania, jest nieprawidłowa, ponieważ nie ma związku między zadaniami kontrolnymi wykonywanymi przez skarżącego z jednej strony, a zadaniami danego członka Komisji, który w rozpatrywanym okresie odpowiadał za sprawy zdrowia, z drugiej strony.
286
Niemniej jednak, nawet jeśli można by uznać, że kwestii dotyczących stosunków zewnętrznych, rozszerzenia i pomocy humanitarnej, za które bezpośrednio odpowiadał skarżący w trakcie swoich kadencji(zob. pkt 32 powyżej), nie można było powiązać z kwestiami dotyczącymi zdrowia, pozostaje faktem, iż sama ta okoliczność jest niewystarczająca, biorąc pod uwagę różnicę w czasie wystąpienia przedmiotowych okoliczności faktycznych i brak konkretnych dowodów, aby podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 57 tabeli odzyskiwania, mogła podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu niż ocena dokonana przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 282 i 283 powyżej, tak więc należy uznać, że podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 57 tabeli odzyskiwania, nie ma nieprawidłowego charakteru.
287
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 391 tabeli odzyskiwania, Trybunał orzekł w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), że Trybunał Obrachunkowy nie przedstawił żadnego konkretnego dowodu na poparcie twierdzenia, iż ta podróż służbowa dotyczyła „prywatnego lunchu”. Zdaniem Trybunału, okoliczność, która zresztą nie została wykazana, że ów członek Komisji jest towarzyszem skarżącego na polowaniach, sama w sobie nie może dowodzić prywatnego charakteru tego lunchu. Ponadto, okoliczność, że w lunchu tym uczestniczył również szef europejskiej organizacji zrzeszającej właścicieli i zarządców nieruchomości, także nie mogła, zdaniem Trybunału, dowodzić zasadności stanowiska Trybunału Obrachunkowego, tym bardziej, że jest bezsporne, iż lista uczestników tego lunchu, który odbywał się w siedzibie Komisji, nie była ustalana przez skarżącego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 564 i 565).
288
W niniejszej sprawie Trybunał Obrachunkowy opiera się na szeregu dowodów mogących wykazać prywatny charakter spotkania, o którym mowa w wierszu 391 tabeli odzyskiwania, uwzględniając obecność dwojga małżonków, która mogła naruszyć poufność zastrzeżoną dla rozmów o charakterze zawodowym, istnienie innych spotkań z tymi samymi pięcioma osobami, które zostały uznane przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), za mające prywatny charakter oraz wspólnych zainteresowań łowiectwem wykazywanych przez członka Komisji, z którym spotkał się skarżący, i skarżącego.
289
Na wstępie, jeżeli chodzi o prywatny charakter przedmiotowego spotkania, stwierdzony przez OLAF w jego raporcie, oraz fakt, że dany członek Komisji i skarżący wykazywali wspólne zainteresowania łowiectwem, te twierdzenia zostały już rozpatrzone przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), jak wynika z pkt 287 powyżej.
290
Następnie, jeżeli chodzi o obecność dwojga małżonków, Trybunał przypomniał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), że w nocie z dnia 22 kwietnia 2004 r. przewidziano, iż małżonkowie i partnerzy członków Trybunału Obrachunkowego oraz ich goście mogli uczestniczyć w wydarzeniach, w związku z którymi ponoszone były koszty reprezentacyjne i organizacji przyjęć (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 611).
291
Wreszcie, jeżeli chodzi o inne spotkania z tymi samymi pięcioma osobami, które Trybunał uznał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), za mające prywatny charakter, Trybunał Obrachunkowy powołuje się na działanie, o którym mowa w wierszu nr 376 tabeli odzyskiwania. Czyniąc to, przedstawia on nowy argument w stosunku do argumentów rozważanych przez Trybunał w tym wyroku, przedstawionych w pkt 287 powyżej.
292
W tym względzie wystarczy jednak zauważyć, że działanie, o którym mowa w wierszu nr 376 tabeli odzyskiwania, dotyczyło osób, które nie wszystkie były obecne podczas lunchu rozpatrywanego w kontekście działania, o którym mowa w wierszu nr 391 tabeli odzyskiwania.
293
W związku z tym nowe wyjaśnienia przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy, wymienione w pkt 291 powyżej, nie są wystarczające, aby podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 391 tabeli odzyskiwania, mogła podlegać innej ocenie niż ocena dokonana przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 282, 287, 290 i 292 powyżej, w związku z czym w kontekście niniejszego postępowania tę podróż służbową należy uznać za prawidłową.
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 137, 143, 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania
294
Jeśli chodzi o podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 137, 143, 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania, dotyczące spotkań skarżącego z prezesem federacji belgijskich przedsiębiorstw i jego udziału w forach organizowanych przez tę federację, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał stwierdził, że ze względu na istotną rolę federacji przedsiębiorstw o zasięgu krajowym, te podróże służbowe nie powinny być uznane za oczywiście nieprawidłowe (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 515).
295
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy odwołuje się do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które zawierają w szczególności wyciąg z raportu OLAF‑u, z którego wynika, że większość tych relacji dotyczyła podmiotów lokalnych, takich jak izba handlowo-przemysłowa w regionie pochodzenia skarżącego, grupa przemysłowa w miejscu pochodzenia skarżącego oraz lokalne stowarzyszenie pracodawców, których obszar działalności ograniczał się do regionu pochodzenia skarżącego (zob. także pkt 116 powyżej). W tym względzie należy zauważyć, że ten fragment raportu OLAF‑u został przeanalizowany przez Trybunał w postępowaniu, które doprowadziło do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), oraz że podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 137, 143, 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania, nie dotyczyły spotkań z podmiotami lokalnymi w regionie pochodzenia skarżącego, lecz z federacją belgijskich przedsiębiorstw o zasięgu krajowym.
296
W odniesieniu do spotkań skarżącego z prezesem federacji belgijskich przedsiębiorstw, o których mowa w wierszach nr 137 i 143 tabeli odzyskiwania, Trybunał Obrachunkowy uściśla w niniejszej sprawie, że są one w oczywisty sposób niezwiązane z działalnością Trybunału Obrachunkowego z dwóch powodów. Z jednej strony, miały one miejsce w odstępie zaledwie czterech tygodni, jedno w dniu 24 stycznia 2011 r., a drugie w dniu 21 lutego 2011 r. Z drugiej strony, w tym okresie osoba, z którą się spotkano, opuściła stanowisko prezesa tej federacji. Instytucja ta wskazuje, że pod koniec stycznia 2011 r. ogłoszono w prasie, iż osoba ta zostanie zastąpiona przez kogoś innego.
297
Niemniej jednak, w świetle ustaleń Trybunału przedstawionych w pkt 294 powyżej te dwa powody nie są wystarczające, aby wzbudzić wątpliwości co do prywatnego charakteru przedmiotowych spotkań i umożliwić odmienną ocenę podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 137 i 143 tabeli odzyskiwania, w niniejszym postępowaniu od oceny dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
298
Jeśli chodzi o podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania, Trybunał Obrachunkowy uważa, że jedynie działanie podejmowane w interesie służby może uzasadniać polecenie wyjazdu służbowego i zwrot związanych z nim kosztów. Jego zdaniem rozróżnienie ze względu na regionalny lub krajowy zasięg podmiotów, którego Trybunał dokonał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), nie może spełniać tego wymogu. W szczególności w odniesieniu do działania objętego podróżą służbową, o której mowa w wierszu nr 155, Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że jest to działalność lobbingowa, która nie może służyć interesom i działalności Trybunału Obrachunkowego, który jest zewnętrznym kontrolerem Unii. Dodaje również, że skarżący nie brał czynnego udziału w tym wydarzeniu.
299
Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał nie tylko uznał istotną rolę federacji przedsiębiorstw o zasięgu krajowym. Zauważył również, że organizacje reprezentujące społeczeństwo obywatelskie mogą wyrażać stanowiska odnośnie do funkcjonowania instytucji, które Trybunał Obrachunkowy może uwzględniać sporządzając sprawozdania na temat ich funkcjonowania (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 504). Wynika z tego, że nie można wykluczyć, iż uczestnictwo w forach organizowanych przez federację belgijskich przedsiębiorstw może służyć interesom i działalności Trybunału Obrachunkowego. Wniosku tego nie może podważyć fakt, że skarżący nie brał w nim czynnego udziału. Uwzględnienie stanowisk wyrażonych przez organy reprezentujące społeczeństwo obywatelskie może bowiem przybrać różne formy, czynne lub bierne.
300
W związku z tym argumenty wymienione w pkt 298 powyżej nie są wystarczające, aby podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania, mogły podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu niż ocena dokonana w wyroku Trybunału z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 294 i 299 powyżej. W tych okolicznościach należy uznać, że podróże służbowe, o których mowa w tych wierszach, nie są nieprawidłowe.
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 47, 103, 157, 161, 199, 210, 237, 277, 339 (w części) oraz 373 i 374 (w części) tabeli odzyskiwania
301
W odniesieniu do podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 47, 103, 157, 161, 199, 210, 237, 277, 339 (w części) oraz 373 i 374 (w części) tabeli odzyskiwania, dotyczących spotkań z szefem międzynarodowej firmy audytorskiej, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że nie można uznać, iż podróże służbowe mające na celu utrzymywanie kontaktów z kadrą zarządzającą międzynarodowych firm audytorskich, mają oczywiście nieprawidłowy charakter (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 494). W odpowiedzi na argument Trybunału Obrachunkowego, że takie kontakty powinny odbywać się zgodnie z zasadami prawa zamówień publicznych lub w ramach działalności szkoleniowej, Trybunał stwierdził, że takie zasady nie zostały przewidziane w regulacjach wewnętrznych, na które powołuje się wspomniana instytucja i nie mają odzwierciedlenia w stosowanej przez nią praktyce, jaka wynika z poleceń wyjazdu służbowego skarżącego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 497).
302
W szczególności, jeśli chodzi o podróż służbową, o której mowa w wierszu nr 199 tabeli odzyskiwania, w odniesieniu do której Trybunał Obrachunkowy utrzymywał, że jej rzeczywistym przedmiotem była rozmowa na temat oferty pracy, która mogła zainteresować jedno z dzieci skarżącego, Trybunał uznał, że dokumenty przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy nie umożliwiają wykazania w sposób wymagany prawem, że spotkanie to zostało zorganizowane w tym celu albo że dotyczyło głównie spraw rodzinnych skarżącego, a co za tym idzie nie dowodzą oczywiście nieprawidłowego charakteru tej podróży służbowej. Trybunał przyznał, że co prawda, jak wynika z korespondencji elektronicznej przedłożonej przez Trybunał Obrachunkowy, osoba spotkana podczas wspomnianej podróży służbowej, po rozmowie ze skarżącym otrzymała życiorys jednego z jego dzieci i przedstawiła perspektywy potencjalnego zatrudnienia tej osoby. Jednakże przedstawione przez skarżącego usprawiedliwienie, zgodnie z którym przy okazji służbowego lunchu mogą być prowadzone mniej formalne rozmowy, między innymi dotyczące sytuacji rodzinnej uczestniczących osób, które to rozmowy stanowią wyjaśnienie korespondencji elektronicznej, nie jawi się jako niewiarygodne (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 500 i 501).
303
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy zwrócił uwagę, że kontakty z prywatnymi międzynarodowymi firmami audytorskimi muszą być traktowane w ten sam sposób, co wszelkie kontakty z podmiotami prywatnymi w ramach zamówień publicznych. W odniesieniu w szczególności do spotkania, o którym mowa w wierszu nr 199 tabeli odzyskiwania, stwierdza on, że w swoim raporcie OLAF uznał to spotkanie za mające prywatny charakter, ponieważ nastąpiła po nim wymiana wiadomości e-mail między skarżącym a osobą uczestniczącą w spotkaniu, podczas której ta ostatnia otrzymała życiorys jednego z dzieci skarżącego i wspomniała o potencjalnych perspektywach zatrudnienia dla tego dziecka. Podnosząc te argumenty, Trybunał Obrachunkowy nie wnosi w niniejszym postępowaniu niczego nowego do argumentów, które przedstawił przed Trybunałem w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), przedstawionych w pkt 301 i 302 powyżej.
304
Jak jednak wskazano w pkt 301 i 302 powyżej, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że dokumenty przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy nie umożliwiają wykazania w sposób wymagany prawem, że spotkanie, o którym mowa w wierszu nr 199, zostało zorganizowane w prywatnym celu albo że dotyczyło głównie spraw rodzinnych skarżącego, a co za tym idzie nie można uznać, że podróże służbowe mające na celu utrzymywanie kontaktów z kadrą zarządzającą międzynarodowych firm audytorskich, mają oczywiście nieprawidłowy charakter.
305
W konsekwencji argumenty, o których mowa w pkt 303 powyżej, są niewystarczające, aby podróże służbowe wymienione w wierszach nr 47, 103, 157, 161, 199, 210, 237, 277, 339 (w części) oraz 373 i 374 (w części) tabeli odzyskiwania, mogły podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu niż ocena dokonana w wyroku Trybunału z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), przypomniana w pkt 301 i 302 powyżej, w związku z czym te podróże służbowe należy uznać za prawidłowe.
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 128, 411 i 412 tabeli odzyskiwania
306
W odniesieniu do podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 128, 411 i 412 tabeli odzyskiwania, które dotyczyły wydarzeń zorganizowanych odpowiednio przez organizację zrzeszającą europejskich właścicieli i zarządców nieruchomości, przez inne stowarzyszenie właścicieli nieruchomości i przez fundację na rzecz ochrony siedlisk, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że nie można ich uznać za oczywiście nieprawidłowe. W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 128 tabeli odzyskiwania, Trybunał zauważył, że skarżącemu nie można czynić zarzutu z powodu uczestnictwa, na podstawie polecenia wyjazdu o przejrzystej treści, w konferencji zorganizowanej w Parlamencie związanej z organizacją przedstawicielską o zasięgu europejskim. W odniesieniu do podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 411 i 412 tabeli odzyskiwania, Trybunał wskazał, że Trybunał Obrachunkowy oparł się na domniemanych związkach tych podmiotów z fundacją ochrony środowiska w regionie pochodzenia skarżącego, które nie znajdują potwierdzenia w przedstawionym Trybunałowi materiale dowodowym (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 534–536).
307
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy powtórzył swoje rozważania, zgodnie z którymi przedmiotowe wydarzenia nie miały związku z wykonywaniem obowiązków przez skarżącego ani z interesami Trybunału Obrachunkowego, ale nie przedstawił żadnych nowych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Tak więc, samo to twierdzenie nie wystarcza, by te podróże służbowe mogły podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu niż ocena dokonana w wyroku Trybunału z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 306 powyżej. W związku z tym należy uznać, że te podróże służbowe nie były oczywiście nieprawidłowe.
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 347 tabeli odzyskiwania
308
Jeżeli chodzi o podróż służbową, o której mowa w wierszu nr 347 tabeli odzyskiwania, dotyczącą spotkania z szefem belgijskiego banku narodowego oraz z posłem do belgijskiego parlamentu i adwokatem, który piastuje również funkcje w tym banku, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał zauważył, że nie można jej uznać za oczywiście nieprawidłową wyłącznie na podstawie twierdzenia Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym ta podróż służbowa „nie miała związku z obowiązkami [skarżącego]” oraz na podstawie okoliczności, że ów poseł był członkiem przedmiotowej partii politycznej (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 559).
309
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy nie przedstawił żadnych dowodów dotyczących przedmiotowej podróży służbowej, w związku z czym należy uznać, zgodnie z oceną, jakiej dokonał Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 308 powyżej, że tej podróży służbowej nie można uważać za oczywiście nieprawidłową.
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 310 tabeli odzyskiwania
310
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 310 tabeli odzyskiwania, dotyczącej w części wizyty na uniwersytecie, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że w braku jakiegokolwiek wyjaśnienia ze strony Trybunału Obrachunkowego co do przyczyn zarzucanej nieprawidłowości, nie można uznać, że ta podróż służbowa stanowi oczywistą nieprawidłowość, gdyż jest ona w części związana z wizytą na uniwersytecie (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 558).
311
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy uważa, że podróż służbową, o której mowa w wierszu nr 310 tabeli odzyskiwania, należy uznać za wykraczającą poza interesy służby i w związku z tym nieprawidłową, nie przedstawiając żadnych nowych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Należy jednak stwierdzić, podobnie jak uczynił to Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 310 powyżej), że twierdzenie to jest niewystarczające, aby można było uznać tę podróż służbową, w braku jakichkolwiek wyjaśnień ze strony Trybunału Obrachunkowego, za oczywiście nieprawidłową.
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 335 tabeli odzyskiwania
312
W odniesieniu do podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 335 tabeli odzyskiwania, której celem był udział w pogrzebie ojca asystentki skarżącego, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał zauważył, że udział w pogrzebie ojca asystentki skarżącego może być związany z pełnieniem obowiązków członka tej instytucji, od którego można racjonalnie oczekiwać, iż przy takiej okazji udzieli osobistego wsparcia jednemu ze swoich bliskich współpracowników w tej instytucji (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 576).
313
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy powtarza swój argument, zgodnie z którym podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 335 tabeli odzyskiwania, związana z pogrzebem rodzica asystentki skarżącego, nie może stanowić podstawy do wydawania funduszy Unii, ponieważ śmierć krewnego należy do sfery prywatnej. W tym względzie, kierując się oceną dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 312 powyżej, należy stwierdzić, że argument ten jest sam w sobie niewystarczający do uznania tej podróży służbowej za nieprawidłową.
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania
314
Jeżeli chodzi o podróż służbową, o którym mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania, dotyczącą „uroczystości rozpoczęcia roku akademickiego [w Kolegium Europejskim]”, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w odniesieniu do argumentu Trybunału Obrachunkowego dotyczącego braku nazwiska skarżącego na liście osobistości europejskich obecnych na tej uroczystości oraz przedstawionego przez niego w tym względzie wydruku ze strony internetowej, Trybunał orzekł, że nie był on wystarczającym dowodem nieobecności skarżącego na tej ceremonii, zarówno ze względu na charakter tego wydruku, którego nie można utożsamić z protokołem zawierającym listę obecności, jak i ze względu na sformułowania użyte w tym dokumencie, które wskazują, że wymienione w nim zostały tylko niektóre osobistości uczestniczące w tej uroczystości (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 567). Ponadto, Trybunał stwierdził, że mimo, iż dowiedziono, że skarżący w dniu, w którym odbyła się rozpatrywana podróż służbowa, był na lunchu w Brukseli, dowody przedstawione przez Trybunał Obrachunkowy nie umożliwiają ustalenia godziny tego lunchu (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 568).
315
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy podnosi, że podróż służbową, o której mowa w wierszu nr 63, należy uznać za nieprawidłową, ponieważ jego zdaniem skarżący w niej nie uczestniczył. Trybunał Obrachunkowy zauważył, że w tym samym czasie skarżący jadł „roboczy lunch” w Brukseli z członkiem gabinetu jednego z belgijskich ministrów. Po pierwsze, Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że skoro przedmiotowa uroczystość miała miejsce między godziną 10.30 a 13.00, odległość między tą uroczystością a jego roboczym lunchem w Brukseli nie pozwoliłaby mu na przybycie na czas na lunch. Wyjaśnił on, że odległość między miejscem uroczystości a restauracją w Brukseli wynosiła 99,6 km, a czas trwania podróży bez ruchu drogowego można oszacować na jedną godzinę i trzynaście minut. Po drugie, Trybunał Obrachunkowy podnosi, że przedstawiona przez niego strona internetowa przedmiotowej placówki studiów europejskich pozwala ustalić - w drodze dedukcji, znając zasady protokołu obowiązujące w przypadku takich wydarzeń - że skarżący nie był obecny na tej uroczystości. Powołuje się on również na nagranie wideo dostępne na tej samej stronie internetowej, z którego wynika, że w swoim przemówieniu rektor tej instytucji powitał, zgodnie z porządkiem protokolarnym, osobistości obecne na uroczystości, nie wspominając w żaden sposób o obecności skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
316
Wydaje się, że argumenty Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w pkt 315 powyżej, są nowe w stosunku do tych, które leżą u podstaw oceny dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). Nie są one jednak wystarczające, aby podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania, mogła podlegać innej ocenie w niniejszym postępowaniu niż ocena dokonana przez Trybunał w tym wyroku. Informacja o odległości między miejscem uroczystości a roboczym lunchem skarżącego w Brukseli nie dowodzi, że skarżący nie był obecny na uroczystości, wobec braku informacji o godzinie lunchu w restauracji, jak stwierdził Trybunał w tym wyroku (zob. pkt 314 powyżej). Jeśli chodzi o nagranie wideo, z którego wynika, że w swoim przemówieniu rektor przedmiotowej uczelni powitał w porządku protokolarnym obecne na uroczystości osobistości, nie wspominając o skarżącym, przemówienie to jest dostępne na tej samej stronie internetowej, co fragment, o którym mowa w pkt 314 powyżej. W tym względzie wystarczy wskazać, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, iż w przedmiotowym wydruku wymieniono tylko niektóre osobistości uczestniczące w tej uroczystości, tak że nie można wykluczyć, iż przemówienie rektora przebiegałoby w ten sam sposób. Wreszcie, nie można wykluczyć, że skarżący zdecydował się opuścić uroczystość przed jej zakończeniem, aby zdążyć na wspomniany lunch w Brukseli.
317
W związku z tym, w świetle oceny Trybunału zawartej w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 314 powyżej, podróż służbowa, o której mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania, nie może zostać uznana za oczywiście nieprawidłową.
318
W świetle powyższego Sąd musi, w ramach niniejszego postępowania, podzielić ocenę dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), dotyczącą działań związanych z podróżami służbowymi, o których mowa w wierszach nr 47, 57, 63, 103, 128, 137, 138, 143, 155 (w części), 157, 161, 196, 199, 210, 237, 277, 290, 310 (w części), 335, 339 (w części), 347, 373 i 374 (w części), 382, 391, 411 i 412 tabeli odzyskiwania. Podążając za Trybunałem, który uznał, że działania te nie powinny być postrzegane jako oczywiście nieprawidłowe z punktu widzenia obowiązków skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego(zob. pkt 263 powyżej), należy stwierdzić, że polecenia wyjazdu służbowego wystawione na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego w odniesieniu do tych działań mogły stanowić podstawę uzasadnionych oczekiwań skarżącego co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kosztów podróży służbowych lub dziennych diet, o których mowa w tych wierszach, które wynoszą łącznie 2018,71 EUR. W tym względzie, w odniesieniu do kosztów podróży służbowych i dziennych diet, o których mowa w wierszach nr 155, 310, 339 oraz 373 i 374 tabeli odzyskiwania, należy zaliczyć połowę tych kosztów dla podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 155 (48,30 EUR), jedną trzecią tych kosztów dla podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 310 (48,30 EUR), i jedną czwartą przedmiotowych kosztów dla podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 339 oraz 373 i 374 (odpowiednio 99,57 EUR i 12,075 EUR).
319
Zarzut czwarty należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 56, 284, 293 i 294, 330 (w części), 331 (w części) i 334 (w części) tabeli odzyskiwania.
iii) Wniosek w przedmiocie kosztów podróży służbowych i dziennych diet
320
W świetle powyższego należy uznać w niniejszym postępowaniu, że wydane na wniosek skarżącego przez prezesa Trybunału Obrachunkowego polecenia wyjazdu służbowego dotyczące działań wskazanych w wierszach nr 47, 57, 63, 103, 128, 137, 138, 143, 155 (w części), 157, 161, 196, 199, 210, 237, 277, 290, 310 (w części), 314, 319 i 320, 335, 339 (w części), 347, 373 i 374 (w części), 382, 391, 411 i 412 tabeli odzyskiwania, mogły obudzić u skarżącego uzasadnione oczekiwania co do prawidłowego charakteru przedmiotowych podróży służbowych. W związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kosztów podróży służbowych i dziennych diet przyznanych w związku z tymi podróżami służbowymi w łącznej kwocie 2211,91 EUR, a zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do pozostałej części tych kosztów.
3) W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć
321
Wśród wniosków skarżącego, o których mowa w wierszach tabeli odzyskiwania wymienionych w pkt 184 powyżej, wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć, które Trybunał Obrachunkowy uważa za nienależnie zapłacone przez skarżącego, dotyczą wierszy nr 1, 2, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 17, 19, 22, 23, 24, 27, 55, 56, 57, 63, 65, 89, 90, 96, 98, 110, 111, 116, 138, 150, 160, 168, 171, 183, 184, 190, 194, 196, 204, 216, 218, 236, 243, 245, 257, 276, 279, 281, 284, 290, 293 i 294, 314, 319 i 320, 323, 336, 338, 339, 350, 354, 357, 358, 367, 370, 373 i 374, 381, 382 i 408 tabeli odzyskiwania.
322
Skarżący uważa zasadniczo, że wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 321 powyżej, dotyczą jego obowiązków jako członka Trybunału Obrachunkowego. W tym względzie odsyła on w istocie do oceny Trybunału dokonanej w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), wskazując, że w niniejszym postępowaniu należy powtórzyć tę ocenę Trybunału. Podkreśla on, że Trybunał Obrachunkowy nie może w niniejszej sprawie zakwestionować tego, co Trybunał orzekł w tym wyroku w świetle przedłożonych mu akt sprawy oraz jego ustaleń faktycznych i prawnych.
323
Na wstępie należy przypomnieć, że w niniejszym postępowaniu, jak wyjaśniono w pkt 179 powyżej, nie ma potrzeby badania podnoszonego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do środków wydanych przez Trybunał Obrachunkowy z tytułu kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć. W związku z tym w odniesieniu do tych kosztów należy rozważyć jedynie kwestię, czy Trybunał Obrachunkowy popełnił „oczywiste błędy”, uznając, że zostały one poniesione w związku z nieprawidłowymi podróżami służbowymi.
i) W przedmiocie podróży służbowych obejmujących spotkania z decydentami politycznymi i członkami ich gabinetów, członkami przedmiotowej partii politycznej
324
Spośród wierszy, o których mowa w pkt 321 powyżej, kilka odnosi się do relacji skarżącego z decydentami politycznymi lub członkami ich gabinetów, z których wszyscy są członkami przedmiotowej partii politycznej. Są to wiersze nr 1, 2, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 19, 23, 24, 27, 57, 63, 65, 89, 90, 96, 111, 116, 150, 168, 171, 183, 184, 190, 194, 204, 218, 236, 257, 276, 293 i 294, 323, 336, 338, 350, 354, 357, 358, 367, 370, 373 i 374, 381, 382 (w części) i 408 tabeli odzyskiwania.
325
W tym względzie należy zauważyć, że pięć z tych wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku z zaproszeniami wysłanymi do tych decydentów politycznych lub członków ich gabinetów, a mianowicie te, o których mowa w wierszach nr 1, 7, 19, 171 i 336 tabeli odzyskiwania, jest powiązanych z wnioskami skarżącego o zwrot kosztów podróży służbowych lub dziennych diet. Skoro te ostatnie koszty zostały uznane przez Sąd w pkt 239 powyżej za niezwiązane z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego, podobny wniosek należy wyciągnąć również w odniesieniu do kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku z przedmiotowymi podróżami służbowymi.
326
Jeśli chodzi o inne wiersze wymienione w pkt 324 powyżej, także dotyczące relacji z decydentami politycznymi lub członkami ich gabinetów, z których wszyscy są członkami przedmiotowej partii politycznej, analiza przedstawiona w pkt 230-235 i 237-239 powyżej ma również zastosowanie do zwrotu kosztów reprezentacyjnych związanych z tymi wierszami.
327
Prawdą jest, że – jak wskazał skarżący – w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w przedmiocie kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć związanych z relacjami zawodowymi utrzymywanymi z daną osobą, które jawią się, ze względu na jej status, jako leżące w interesie Trybunału Obrachunkowego, Trybunał orzekł, że zaproszenie takiej osoby należy traktować jako prawidłowe (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 618).
328
Jednakże, biorąc pod uwagę ciężar dowodu spoczywający w niniejszej sprawie na skarżącym i wobec braku wyjaśnień lub dowodów przeciwnych, kontekst jego relacji z decydentami politycznymi lub członkami ich gabinetów, z których wszyscy są członkami przedmiotowej partii politycznej, przypomniany w pkt 232 powyżej, poddaje w wątpliwość związek takich relacji z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 239 powyżej).
329
W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on kosztów reprezentacyjnych odnoszących się do wierszy nr 1, 2, 4, 5, 6, 7, 12, 14, 19, 23, 24, 27, 57, 63, 65, 89, 90, 96, 111, 116, 150, 168, 171, 183, 184, 190, 194, 204, 218, 236, 257, 276, 293 i 294, 323, 336, 338, 350, 354, 357, 358, 367, 370, 373 i 374, 381, 382 (w części) i 408 tabeli odzyskiwania, ponieważ ustalono, że nie są one związane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
330
W tych okolicznościach nie ma już potrzeby badania kwot kosztów reprezentacyjnych uznanych przez Trybunał Obrachunkowy za nadmierne, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 329 powyżej, a mianowicie w wierszach nr 6, 24, 27, 89, 90, 116, 168, 190, 194, 218, 236, 257, 293 i 294, 338, 350, 354, 357, 358, 367, 370, 373 i 374 oraz 408 tabeli odzyskiwania, odnoszących się do lunchów lub kolacji oferowanych przez skarżącego decydentom politycznym, którzy byli również członkami przedmiotowej partii politycznej.
331
W każdym razie z wierszy wymienionych w pkt 330 powyżej jasno wynika, że koszt posiłków dla dwóch osób wynosił 124 EUR (wiersz nr 350), 293,50 EUR (wiersz nr 6), 482 EUR (wiersz nr 24), 292 EUR (wiersz nr 89), 341 EUR (wiersz nr 116), 225 EUR (EUR nr 194), 227 EUR (wiersz nr 236), 296 EUR (wiersz nr 338), 226 EUR (wiersz nr 354), 315 EUR (wiersz nr 357), 196 EUR (wiersz nr 358), 338,20 EUR (wiersz nr 367), 414 EUR (wiersze nr 373 i 374) i 347 EUR (wiersz nr 408), dla trzech osób wynosił 753 EUR (wiersz nr 27), dla czterech osób - 513 EUR (wiersz nr 190), 802 EUR (wiersz nr 257) i 670 EUR (wiersze nr 293 i 294), dla pięciu osób - 564 EUR (wiersz nr 168), oraz dla sześciu osób – 1159 EUR (wiersz nr 90), 630 EUR (wiersz nr 218) i 1330 EUR (wiersz nr 370).
332
Należy zauważyć, że kwoty te są szczególnie wysokie w odniesieniu do kosztów restauracji, a zatem Trybunał Obrachunkowy zasadnie uznał je a priori za oczywiście nadmierne. Ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych wyjaśnień w celu wykazania rozsądnego i koniecznego charakteru tych kwot, mimo że spoczywa na nim obowiązek wykazania, że pokrycie kosztów reprezentacyjnych z budżetu Unii było uzasadnione (zob. pkt 193 powyżej), nie można stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji na tej podstawie, że uznano w niej te koszty za nienależnie poniesione przez Trybunał Obrachunkowy.
333
W związku z tym, w świetle ustaleń OLAF‑u w dochodzeniu dotyczącym częstotliwości spotkań skarżącego z decydentami politycznymi, którzy byli członkami przedmiotowej partii politycznej (zob. pkt 223 powyżej), ocenianych w kontekście przedstawionym w pkt 232 powyżej, argumenty skarżącego zawarte w zarzucie czwartym kwestionującym nadmierny charakter kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w pkt 330 powyżej, należy oddalić.
ii) W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych dotyczących spotkań z osobami innymi niż decydenci polityczni będący członkami przedmiotowej partii politycznej
334
W odniesieniu do pozostałych wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych, które dotyczą spotkań skarżącego z osobami innymi niż decydenci polityczni będący członkami przedmiotowej partii politycznej, należy przede wszystkim pamiętać, jak wskazał rzecznik generalny G. Hogan w swojej opinii w sprawie Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2020:1052), że „sumienie finansowe” Unii wiąże się w sposób konieczny z pełną odpowiedzialnością w odniesieniu do sposobu wydatkowania przez członków Trybunału Obrachunkowego środków publicznych oraz, w konsekwencji, z określonym stopniem przejrzystości tego rodzaju działań (opinia rzecznika generalnego G. Hogana w sprawie Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2020:1052, pkt 76).
335
Następnie z załącznika 1 do noty z dnia 22 kwietnia 2004 r. wynika, że przykładami kosztów dopuszczalnych jako koszty reprezentacyjne są „prezenty, których cena nie może przekraczać 50 EUR na zaproszenie”. Zasada ta daje wskazówkę co do kwoty, jaką można uznać za rozsądną w odniesieniu do prezentów, które skarżący może zaoferować osobom zapraszanym na lunch lub kolację.
336
Wreszcie, jak już wskazano w pkt 193 i 332 powyżej, do skarżącego należy wykazanie, że pokrycie kosztów reprezentacyjnych z budżetu Unii było uzasadnione i że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznaje te koszty za nienależnie pobrane od Trybunału Obrachunkowego.
337
W świetle rozważań przedstawionych w pkt 334-336 powyżej, jak również w świetle zakresu kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, wyjaśnionego w pkt 185-193 powyżej, należy rozważyć, czy, jak podnosi skarżący, Trybunał Obrachunkowy popełnił błędy w ocenie w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych z jego spotkaniami z osobami niebędącymi decydentami politycznymi należącymi do przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w wierszach nr 17, 28, 56, 98, 138, 196, 281, 284, 290, 314, 319 i 320, 339 i 382 tabeli odzyskiwania.
338
Biorąc pod uwagę treść argumentów skarżącego w niniejszej sprawie, przypomnianych w pkt 322 powyżej, oraz uwagi Sądu zawarte w pkt 202-205 powyżej, w ramach rozpatrywania wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w pkt 337 powyżej, należy przyjąć rozumowanie przedstawione w pkt 220 i 264 powyżej. W związku z tym należy najpierw zbadać, czy Trybunał Obrachunkowy przedstawia nowe argumenty i wyjaśnienia w stosunku do tych, które przedstawił przed Trybunałem w odniesieniu do tych wniosków, a następnie, jeżeli tak, przeprowadzić analizę, czy w świetle tych czynników istnieje powód, by przyjąć, w kontekście niniejszego postępowania, taką samą ocenę, jakiej dokonał Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 205 powyżej).
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 196, 284 i 382 tabeli odzyskiwania
339
Koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, dotyczą kolacji zorganizowanych w celu umożliwienia flamandzkim przedsiębiorcom spotkania z belgijskimi dyplomatami zajmującymi stanowiska w placówkach zagranicznych, koszty, o których mowa w wierszu nr 56, dotyczą lunchu z dyplomatą z Federacji Rosyjskiej, a koszty, o których mowa w wierszu nr 284, dotyczą zaproszenia od ambasadora Królestwa Belgii we Francji, skierowanego do pięciu osób, w tym skarżącego i jego żony.
340
Skarżący powołuje się co do istoty na ocenę Trybunału dokonaną w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W postępowaniu tym Trybunał uznał, że spotkania z dyplomatami, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 284 i 382 tabeli odzyskiwania, należy uznać za prawidłowe, ponieważ stwierdzono, iż Trybunał Obrachunkowy nie dowiódł, że podróże służbowe, w trakcie których zostały poniesione te koszty, stanowiły nieprawidłowość (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 643). To samo dotyczy spotkania, o którym mowa w wierszu nr 196, w świetle stwierdzenia przez Trybunał, że Trybunał Obrachunkowy nie wykazał w sposób wymagany prawem, iż miało ono prywatny charakter (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 569, 572–574).
341
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy uważa, że kolacje, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, oraz lunche, o których mowa w wierszach nr 56 i 284, miały prywatny charakter. Jego zdaniem celem lunchów, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382, było umożliwienie flamandzkim przedsiębiorcom spotkania z belgijskimi dyplomatami zajmującymi stanowiska w placówkach zagranicznych, lunch, o którym mowa w wierszu nr 56, z dyplomatą Federacji Rosyjskiej był związany z rozmowami mającymi na celu ułatwienie procedury przysposobienia dziecka narodowości rosyjskiej przez parę przyjaciół skarżącego narodowości belgijskiej, a lunch, o którym mowa w wierszu nr 284, dotyczył zaproszenia od ambasadora Królestwa Belgii we Francji, wysłanego do pięciu osób, w tym skarżącego i jego żony, na weekend w jego rezydencji w Paryżu z okazji degustacji wina, w ramach którego skarżący zapłacił za lunch i zorganizował doręczenie bukietu kwiatów w imieniu wszystkich gości. Ponadto z akt sprawy wynika, że Trybunał Obrachunkowy uważa kwotę lunchu, o której mowa w wierszu nr 284, za nadmierną.
342
W tym względzie, jeżeli chodzi o prywatny charakter spotkań, o których mowa w wierszach nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania, wystarczy odnieść się do pkt 266-270 powyżej, w których stwierdzono, że należy w ramach niniejszego postępowania dokonać takiej samej oceny, jak ocena dokonana w tym względzie przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 266 i 269 powyżej. Skoro zatem spotkania te nie mogą zostać uznane za oczywiście nieprawidłowe w odniesieniu do obowiązków skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 263 powyżej), należy stwierdzić, że Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, uznając wspomniane spotkania za mające prywatny charakter i żądając odzyskania poniesionych w związku z nimi kosztów reprezentacyjnych.
343
Natomiast, jeśli chodzi o spotkania, o których mowa w wierszach nr 56 i 284 tabeli odzyskiwania, koszty podróży służbowych związanych z tymi spotkaniami zostały uznane przez Sąd za nieprawidłowe w pkt 281 powyżej. W związku z tym koszty reprezentacyjne związane z tymi podróżami służbowymi są również nieprawidłowe i nie mogą obciążać Trybunału Obrachunkowego.
344
W świetle powyższego należy, po pierwsze, stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych dotyczących wierszy nr 138, 196 i 382 tabeli odzyskiwania w wysokości 382 EUR, a po drugie, oddalić zarzut czwarty w odniesieniu do kosztów reprezentacyjnych dotyczących wierszy nr 56 i 284 tabeli odzyskiwania.
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania
345
Koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania, dotyczą odpowiednio lunchów z wysokim urzędnikiem administracji, z prezesem organizacji przedstawicielskiej reprezentującej interesy pracodawców przedsiębiorstw prywatnych w Unii oraz z szefem międzynarodowej firmy audytorskiej.
346
Skarżący powołuje się zasadniczo na ocenę Trybunału zawartą w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W tym względzie Trybunał orzekł, że Trybunał Obrachunkowy nie zdołał wykazać, iż wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w pkt 345 powyżej, dotyczyły kosztów, które nie zostały poniesione w związku z jego statusem członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 639). Jeśli chodzi o koszty wskazane w wierszu nr 17, Trybunał zauważył, że zaproszenie skierowane do wysokiego urzędnika administracji pełniącego funkcję przewodniczącego komitetu Service public fédéral – Finances (federalnego urzędu skarbowego, Belgia), w braku dowodów na prywatny charakter tego zaproszenia, należy zaliczyć do powyższej kategorii (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 640). Jego zdaniem, to samo dotyczy kosztów wskazanych w wierszach nr 28 i 290, ponieważ zaproszenia kierowane odpowiednio do dyrektora organizacji przedstawicielskiej o zasięgu europejskim oraz do szefa międzynarodowej firmy audytorskiej można było powiązać z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 642).
347
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy uważa, że koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania, należy uznać za poniesione w związku ze spotkaniami, które nie leżały w interesie służby, a zatem były nieprawidłowe.
348
Na wstępie, jeśli chodzi o koszty reprezentacyjne wymienione w wierszu nr 290 tabeli odzyskiwania, wystarczy odnieść się do pkt 297 i 300 powyżej, w których stwierdzono, że odpowiadające im podróże służbowe nie były w sposób oczywisty nieprawidłowe, a więc związane z nimi koszty reprezentacyjne mogły podlegać tej samej ocenie.
349
Następnie, w odniesieniu do kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku ze spotkaniem, o którym mowa w wierszu nr 17 tabeli odzyskiwania, na poparcie faktu, że działanie to nie było związane z obowiązkami skarżącego, Trybunał Obrachunkowy powołuje się na okoliczność, że miało ono miejsce w ramach „podróży służbowej bez diet”, co jego zdaniem wskazuje, że w rozumieniu skarżącego miało ono z definicji prywatny charakter.
350
Jednakże w odniesieniu do polecenia wyjazdu służbowego „bez diet” należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał zbadał argument Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym skarżący podczas przesłuchania przez OLAF przyznał, że wszystkie podróże służbowe określone wyraźnie we wnioskach o wystawienie polecenia wyjazdu jako „podróże służbowe bez diet” nie mają żadnego związku z jego obowiązkami. W tym względzie Trybunał stwierdził, że z protokołu z tego przesłuchania wynika, iż skarżący zeznał wyłącznie, że posługiwał się taką formą tych wniosków w trosce o przejrzystość, „gdy cel podróży miał związek z [jego] obowiązkami, [,] lecz miał również aspekt prywatny” lub gdy ze względu na przedmiot i znaczenie danej aktywności „miał wątpliwości, czy formuła podróży służbowej jest właściwa”. Trybunał stwierdził, że należy badać podróże służbowe opisane przez skarżącego wyraźnie jako „podróże służbowe bez diet” w taki sam sposób jak inne podróże będące przedmiotem zarzutu pierwszego podniesionego przez Trybunał Obrachunkowy (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 393–395). W świetle tej oceny Trybunału sam argument Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym koszty reprezentacyjne dotyczyły „podróży służbowej bez diet”, jest niewystarczający, aby spotkanie związane z kosztami reprezentacyjnymi, o których mowa w wierszu nr 17 tabeli odzyskiwania, podlegało w niniejszym postępowaniu innej ocenie niż ocena dokonana przez Trybunał, przypomniana w pkt 346 powyżej, a więc należy się do niej przychylić w ramach niniejszego postępowania i uznać, że koszty te nadal obciążają Trybunał Obrachunkowy.
351
Wreszcie, jeśli chodzi o koszty reprezentacyjne związane ze spotkaniem skarżącego z dyrektorem organizacji przedstawicielskiej o zasięgu europejskim, o których mowa w wierszu nr 28 tabeli odzyskiwania, Trybunał Obrachunkowy odsyła do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które zawierają w szczególności wyciąg z raportu OLAF‑u, z którego wynika, że spotkanie to miało prywatny charakter.
352
Należy zauważyć, że ten wyciąg z raportu OLAF‑u stanowił część akt sprawy rozpatrywanej przez Trybunał w postępowaniu, w którym zapadł wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), ponieważ, jak wskazano w pkt 166 powyżej, w tym ostatnim postępowaniu i w niniejszym postępowaniu nieprawidłowości zarzucane skarżącemu przez Trybunał Obrachunkowy zostały zidentyfikowane za pomocą tej samej tabeli, która znajduje się w załączniku A.47 do obu skarg. Trybunał Obrachunkowy nie wnosi zatem nic nowego do argumentów, które przedstawił Trybunałowi w tej sprawie. W tych okolicznościach do Trybunału Obrachunkowego należy pokrycie kosztów reprezentacyjnych związanych ze spotkaniem wymienionym w wierszu nr 28 tabeli odzyskiwania, które nie jest oczywiście nieprawidłowe.
353
W świetle powyższego należy stwierdzić, że Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, uznając, że spotkania, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania, nie leżały w interesie służby i nakazując odzyskanie związanych z nimi kosztów reprezentacyjnych. Co za tym idzie, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania, w wysokości 608,80 EUR.
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania
354
Jeśli chodzi o koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszach nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania, które odnoszą się do relacji z decydentami politycznymi niebędącymi członkami przedmiotowej partii politycznej, należy w ich względzie powtórzyć ocenę przedstawioną w pkt 241-251 powyżej.
355
W związku z tym w niniejszej sprawie, zgodnie z oceną dokonaną w tym względzie przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 243 i 250 powyżej), uznającą koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszu nr 314, za prawidłowe, oraz nie uznającą kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 319 i 320, za oczywiście nieprawidłowe, należy stwierdzić, że Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, uznając spotkania związane z tymi kosztami za nieprawidłowe i żądając ich odzyskania. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych dotyczących wierszy nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania, w kwocie 209,40 EUR.
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania
356
Koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania, dotyczą spotkania z szefem gabinetu króla Belgów.
357
Skarżący powołuje się co do istoty na ocenę Trybunału zawartą w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w którym Trybunał orzekł, że funkcje pełnione przez osobę, z którą się spotkał, uzasadniają prawidłowy charakter składanych przez skarżącego wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 625).
358
W niniejszym postępowaniu, na poparcie braku jakiegokolwiek związku między przedmiotowym spotkaniem a obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego, Trybunał Obrachunkowy powołuje się na status osoby, z którą skarżący się spotkał. Argument ten nie różni się od argumentu przedstawionego przed Trybunałem w sprawie, która doprowadziła do wydania wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w związku z czym w ramach niniejszego postępowania należy powtórzyć dokonaną przez Trybunał ocenę kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania, przypomnianą w pkt 357 powyżej.
359
W konsekwencji należy stwierdzić, że zwroty kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania, były prawidłowe, a zatem nakazując ich odzyskanie, Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie.
360
Niemniej jednak Trybunał Obrachunkowy uważa, że kwota kosztów związanych z kolacją dla dwóch osób, wynosząca 158 EUR, jest nadmierna. W tym względzie należy zauważyć, że skarżący nie zgłasza żadnych uwag co do rozsądnego charakteru wspomnianej kwoty, choć to do niego należy odparcie zarzutu sformułowanego w tym zakresie przez Trybunał Obrachunkowy (zob. pkt 336 powyżej).
361
W tych okolicznościach, a także uwzględniając uwagi przedstawione w pkt 335 powyżej, kwotę kosztów reprezentacyjnych, o której mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania, należy uznać za nadmierną, oraz należy przyjąć kwotę 50 EUR na osobę jako uzasadnioną z tytułu kosztów reprezentacyjnych poniesionych przez członka Trybunału Obrachunkowego, co w niniejszej sprawie odpowiada kwocie 100 EUR.
362
W świetle powyższego należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów reprezentacyjnych, o którym mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania, w zakresie, w jakim dotyczy on kosztów reprezentacyjnych w wysokości 100 EUR. Zarzut czwarty należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy pozostałej części kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania.
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania
363
Koszty reprezentacyjne, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania, dotyczą odpowiednio kolacji z szefem gabinetu członka Komisji oraz kolacji z członkiem Trybunału Obrachunkowego, członkiem rządu belgijskiego i „dyrektorem gabinetu”.
364
Skarżący powołuje się co do istoty na ocenę dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W tym względzie Trybunał uznał, z jednej strony, że koszty poniesione w związku ze wskazaną w wierszu nr 98 kolacją z szefem gabinetu członka Komisji zasadniczo należy uznać, ze względu na funkcję pełnioną przez zaproszoną osobę, za poniesione w związku ze statusem członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 644). Zdaniem Trybunału, dowody przedstawione w tym względzie przez Trybunał Obrachunkowy nie wystarczały, aby potwierdzić zasadność twierdzenia tej instytucji, zgodnie z którym kolacja ta miała prywatny charakter (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 645). Zauważył on, że chociaż Trybunał Obrachunkowy powoływał się na wymianę korespondencji elektronicznej w dniu 20 maja 2010 r., to należy stwierdzić, że z korespondencji tej wynika, iż poszczególne kwestie poruszane w tej korespondencji zostały uregulowane przed tą kolacją oraz że nic nie wskazuje, aby stanowiły one przedmiot wspomnianej kolacji (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 646). Ponadto uznał on, że argument Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którym koszt rozpatrywanej kolacji powodował naruszenie przez zaproszoną osobę obowiązków ciążących na niej na podstawie art. 11 regulaminu pracowniczego, w żadnym wypadku nie może dowodzić prywatnego charakteru tej kolacji (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 647).
365
W niniejszym postępowaniu, w odniesieniu do politycznego charakteru spotkania, o którym mowa w wierszu 98 tabeli odzyskiwania, Trybunał Obrachunkowy zauważa, że to polityczne powiązania między skarżącym a szefem przedmiotowego gabinetu wskazują na prywatny charakter podróży służbowej. W tym względzie odnosi się on do wymiany wiadomości e-mail z dnia 20 maja 2010 r., zawartych w aktach sprawy i dotyczących organizacji tej kolacji, w której osoba, z którą się spotkano, rzekomo użyła słów „z moimi najbardziej niebieskimi pozdrowieniami”, co zdaniem Trybunału Obrachunkowego jest aluzją do koloru kojarzonego we Flandrii (Belgia) z przedmiotową partią polityczną. Trybunał Obrachunkowy wskazuje również, że dokumenty zajęte przez OLAF pozwalają w każdym razie ustalić, iż przedmiotowe spotkanie nie dotyczyło kwestii związanych z obowiązkami skarżącego.
366
Trybunał Obrachunkowy dodaje, że osoba, z którą się spotkano, była szefem gabinetu belgijskiego członka Komisji, który był członkiem przedmiotowej partii politycznej. Biorąc pod uwagę użycie przez osobę, z którą się spotkano, w e-mailach z dnia 20 maja 2010 r. słów „z moimi najbardziej niebieskimi pozdrowieniami”, wydaje się, że była ona również członkiem tej partii politycznej.
367
W świetle kontekstu relacji skarżącego z decydentami politycznymi będącymi członkami przedmiotowej partii politycznej, opisanych w pkt 232 powyżej, które należy uznać za niezwiązane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 239 powyżej), argument Trybunału Obrachunkowego, o którym mowa w pkt 366 powyżej, jest wystarczający, aby wzbudzić wątpliwości co do urzędowego charakteru przedmiotowego spotkania. Wobec braku dalszych wyjaśnień w tym względzie ze strony skarżącego, na którym jednak spoczywa ciężar dowodu, należy obciążyć go związanymi z tym kosztami reprezentacyjnymi, o których mowa w wierszu nr 98 tabeli odzyskiwania.
368
W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 98 tabeli odzyskiwania.
369
Z drugiej strony, w odniesieniu do kolacji z członkiem Trybunału Obrachunkowego, członkiem rządu belgijskiego i „dyrektorem gabinetu”, o której mowa w wierszu nr 281 tabeli odzyskiwania, w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, że ponieważ art. 2 decyzji nr 7–2004 wymagał w celu uzasadnienia poniesienia kosztów reprezentacyjnych jedynie wskazania statusu najważniejszego gościa, obecność dodatkowego gościa, którego status sam w sobie nie uzasadniał takiego wydatku, nie dowodzi nieprawidłowości całego wniosku o zwrot rozpatrywanych kosztów reprezentacyjnych (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 627).
370
W niniejszym postępowaniu należy zauważyć, że wydaje się, iż Trybunał Obrachunkowy uznał członka belgijskiego rządu za głównego gościa na kolacji. Z akt sprawy jasno wynika, że osoba ta była członkiem przedmiotowej partii politycznej, na rzecz której skarżący prowadził niezgłoszoną działalność polityczną. Ponieważ w pkt 239 powyżej stwierdzono, że w kontekście opisanym w pkt 232 powyżej podróże służbowe dotyczące spotkań skarżącego z belgijskimi decydentami politycznymi, członkami tej partii politycznej, należy uznać za niezwiązane z wykonywaniem jego obowiązków jako członka Trybunału Obrachunkowego, rozwiązanie to należy zastosować również w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku ze spotkaniem, o którym mowa w wierszu nr 281.
371
W konsekwencji wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku z kolacjami, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania, należy uznać za związane z niezgłoszoną działalnością polityczną skarżącego, która była niezgodna z jego obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego. W konsekwencji zarzut czwarty skargi należy w tym względzie oddalić.
372
W tych okolicznościach nie ma już potrzeby badania argumentów Trybunału Obrachunkowego dotyczących nadmiernego charakteru kwot kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania.
373
W każdym razie należy zauważyć, że przedmiotowa kwota wynosi 799 EUR za kolację dla dwóch osób, o której mowa w wierszu nr 98 tabeli odzyskiwania, i 685 EUR za kolację dla trzech osób, o której mowa w wierszu nr 281 tabeli odzyskiwania. W tym względzie skarżący nie przedstawia żadnych uwag co do rozsądnego charakteru tych kwot, chociaż to do niego należy przedstawienie odpowiednich dowodów (zob. pkt 336 powyżej).
374
W tych okolicznościach, mając na uwadze ustalenia zawarte w raporcie OLAF‑u dotyczące częstotliwości spotkań skarżącego z decydentami politycznymi, członkami przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w pkt 223 powyżej, które należy ocenić w świetle kontekstu wskazanego w pkt 232 powyżej, nadmierny charakter kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania, został ustalony, a zarzut czwarty należy oddalić również w tym zakresie.
– Wniosek w przedmiocie kosztów reprezentacyjnych związanych ze spotkaniami z innymi osobami
375
W świetle powyższego należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona łącznej kwoty 1300,20 EUR, podzielonej w następujący sposób:
–
wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych ze spotkaniami, o których mowa w wierszach nr 17, 28, 138, 196, 290, 314, 319 i 320 oraz 382 tabeli odzyskiwania, w łącznej kwocie 1200,20 EUR,
–
wniosek o zwrot kosztów reprezentacyjnych dotyczący wiersza nr 339 tabeli odzyskiwania, który opiewa na kwotę 100 EUR.
376
Zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do pozostałej części tych kosztów reprezentacyjnych.
iii) W przedmiocie posiłków w miejscu pochodzenia skarżącego
377
Wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych z posiłkami w miejscu pochodzenia skarżącego zostały wymienione w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania. W odniesieniu do tych wniosków skarżący powołał się zasadniczo na ocenę dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), podnosząc, że koszty poniesione w związku z tymi posiłkami były związane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego oraz że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznano w niej te koszty za nienależnie wypłacone. W tym względzie Trybunał uznał, że wspomniane wnioski dotyczyły kosztów poniesionych w związku z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego. Zdaniem Trybunału oczywiste było, że w ośmiu przypadkach wskazanych w tych wierszach status większości osób zaproszonych na przyjęcie zorganizowane w rezydencji skarżącego świadczył o tym, iż zasadnie mógł on dążyć do utrzymywania z nimi stosunków zawodowych w interesie Trybunału Obrachunkowego. W związku z tym Trybunał uściślił, że wśród tych gości były osoby pełniące pierwszoplanowe funkcje w instytucjach europejskich, a mianowicie posłowie do Parlamentu, członkowie Komisji, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Trybunału Obrachunkowego oraz osoby pełniące takie funkcje w państwach członkowskich, przykładowo posłowie do parlamentu belgijskiego oraz członkowie gabinetu króla Belgów oraz ambasadorowie i urzędnicy wysokiego szczebla (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 682 i 683).
378
Zgodnie z rozumowaniem przedstawionym w pkt 220, 264 i 338 powyżej należy, po pierwsze, zbadać, czy Trybunał Obrachunkowy przedstawia w odniesieniu do przedmiotowych wniosków nowe wyjaśnienia i argumenty w stosunku do tych, które przedstawił przed Trybunałem, a po drugie, jeżeli tak, dokonać oceny, czy w świetle tych czynników możliwe jest zastosowanie do niniejszej sprawy wniosków Trybunału dotyczących tych wniosków przedstawione w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) (zob. pkt 205 powyżej).
379
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy uważa, że koszty reprezentacyjne związane z posiłkami w miejscu pochodzenia skarżącego, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania, są wyraźnie niezwiązane z jego działaniami. W tym względzie przedstawia on przede wszystkim list skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 r., wysłany do premiera Królestwa Belgii w celu zaproszenia go na kolację, w którym skarżący wyjaśniał, że regularnie zaprasza „pewną liczbę przyjaciół na nieformalną kolację u [siebie]”, która gromadzi „jedną lub dwie czołowe osobistości polityczne oraz kilku przyjaciół, zajmujących wysokie stanowiska w biznesie”, aby „spędzić przyjemny, swobodny i wartościowy wieczór w dobrym towarzystwie”. Zdaniem Trybunału Obrachunkowego z treści tego listu można ogólnie wywnioskować, że posiłki organizowane w miejscu pochodzenia skarżącego w rzeczywistości były okazją do poufnych spotkań z jego przyjaciółmi, a zatem nie miały żadnego związku z obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego.
380
Ponadto Trybunał Obrachunkowy stwierdza, że posiłki były organizowane w miejscu pochodzenia skarżącego, a nie w jego domu, w którym miał on oficjalnie zamieszkać po mianowaniu, ani w jego siedzibie, która dysponowała miejscem spotkań przeznaczonym do tego celu.
381
Ponadto, przypomniawszy, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał nie uznał tego listu za wystarczający do wykazania, że wszystkie posiłki organizowane przez skarżącego w jego rezydencji w miejscu pochodzenia miały prywatny charakter (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 676–681), Trybunał Obrachunkowy dodaje, że list z dnia 28 kwietnia 2015 r. ilustruje zarówno cel, jak i sposób, w jaki skarżący organizował przyjęcia, które były wyraźnie niezwiązane z jego działaniami. W każdym razie, zdaniem Trybunału Obrachunkowego, podatnicy Unii nie powinni finansować imprez o prywatnym charakterze, które przynoszą korzyści zaproszonym gościom i które przypominają zachowanie polegające na zmowie i konflikcie interesów między przyjaciółmi zajmującymi wysokie stanowiska publiczne lub prywatne.
382
Argumenty Trybunału Obrachunkowego, o których mowa w pkt 379-381 powyżej, nie wnoszą nic nowego do argumentów będących podstawą dla oceny Trybunału w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, w odniesieniu do listu skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 r. i statusu gości podczas przedmiotowych posiłków, przypomnianej w pkt 377 powyżej. W związku z tym argumenty te nie są wystarczające, aby wnioski skarżącego o zwrot kosztów, o których mowa w pkt 377 powyżej, mogły podlegać w niniejszym postępowaniu innej ocenie niż w wyroku Trybunału z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
383
Należy również przypomnieć, jak wskazano w pkt 152 powyżej, że w odniesieniu do wniosków skarżącego o zwrot, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243 i 245 tabeli odzyskiwania, w swoim raporcie OLAF określił w szczególności powiązania skarżącego z gośćmi takich przyjęć. Według OLAF wśród gości zawsze znajdował się jeden lub dwóch belgijskich polityków, a także kilku przyjaciół zajmujących wysokie stanowiska w sektorze prywatnym, zaś wydarzenie było organizowane w celu spędzenia „przyjemnego, relaksującego i pożytecznego wieczoru w wybranym flamandzkim towarzystwie”. OLAF uznał, że wszyscy goście byli bliskimi przyjaciółmi i że mogli zobowiązać się do zachowania całkowitej dyskrecji i poufności rozmowy. W raporcie OLAF‑u stwierdzono również, że 46 osób uczestniczyło w tych prywatnych kolacjach i że oprócz tego, iż byli oni jego przyjaciółmi, ich powiązania ze skarżącym mogły ogólnie zależeć od ich przynależności do belgijskich kręgów politycznych, łowieckich, sektora prywatnego i instytucji Unii.
384
W szczególności w odniesieniu do udziału belgijskich decydentów politycznych w posiłkach organizowanych w miejscu pochodzenia skarżącego, odpowiadających wierszom nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania, akta sprawy przed Sądem potwierdzają ustalenie OLAF‑u, że wśród gości tych posiłków był jeden lub dwóch belgijskich polityków. W istocie, w tabeli odzyskiwania wskazano, że w posiłkach, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 216, 245 i 279, uczestniczył członek przedmiotowej partii politycznej, zaś w posiłku, o którym mowa w wierszu nr 160, uczestniczyło dwóch członków tej partii politycznej. Tabela ta nie zawiera żadnych szczegółów dotyczących obecności takich członków podczas posiłków, o których mowa w wierszach nr 110 i 243.
385
Co prawda udział członków przedmiotowej partii politycznej w takich posiłkach wydaje się problematyczny, biorąc pod uwagę ustalenia OLAF‑u w dochodzeniu dotyczącym częstotliwości spotkań skarżącego z tymi politykami, przypomniane w pkt 223 powyżej, w świetle kontekstu wskazanego w pkt 232 powyżej. Z tego powodu takie posiłki można uznać za realizujące, przynajmniej częściowo, własne cele polityczne skarżącego, co nie byłoby zgodne z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego.
386
Należy jednak zauważyć, jak wynika z pkt 383 i 384 powyżej, że lista osób zaproszonych na przedmiotowe posiłki nie ograniczała się do członków przedmiotowej partii politycznej lub, jak stwierdził Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 678), do „osobistości flamandzkich” i często obejmowała jedną lub kilka osób zajmujących wysokie stanowiska w instytucjach Unii.
387
Trybunał Obrachunkowy nie precyzuje, którzy konkretnie goście posiłków organizowanych w miejscu pochodzenia skarżącego, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania, mieliby wykazywać brak relacji zawodowych ze skarżącym. W związku z tym Sąd powinien, w ramach niniejszego postępowania, przyjąć taką samą ocenę, jakiej dokonał Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), o której mowa w pkt 377 powyżej, a mianowicie, że wnioski o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych z tymi posiłkami dotyczyły kosztów, które zostały poniesione w związku z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
388
Sąd zauważa natomiast, że w odniesieniu do wszystkich wniosków o zwrot kosztów reprezentacyjnych związanych z posiłkami w miejscu pochodzenia skarżącego, o których mowa w pkt 377 powyżej, Trybunał Obrachunkowy podkreśla również kwoty tych kosztów, uważając je w istocie za nadmierne.
389
W tym względzie należy wskazać, że koszty związane z przedmiotowymi posiłkami wynoszą 2520,68 EUR dla 18 osób (wiersz nr 22), 1976 EUR dla 12 osób (wiersz nr 55), 2271,36 EUR dla 11 osób (wiersz nr 110), 3018,90 EUR dla 16 osób (wiersz nr 160), 2340 EUR dla 10 osób (wiersz nr 216), 1897,28 EUR dla 9 osób (wiersz nr 243), 2069,76 EUR dla 10 osób (wiersz nr 245) i 1104 EUR dla 6 osób (wiersz nr 279). Ponieważ koszty te wahają się od około 140 EUR do 234 EUR na osobę, należy je uznać za wyraźnie przekraczające to, co jest konieczne do celów przyjęć w prywatnej rezydencji skarżącego, w tym ewentualnych dekoracji kwiatowych, zgodnie z notą z dnia 22 kwietnia 2004 r. (zob. pkt 16 powyżej). Ponadto należy uwzględnić okoliczność, że przedmiotowe koszty zostały poniesione poza miejscem zatrudnienia skarżącego.
390
Sąd zauważył, że skarżący nie przedstawił żadnych uwag co do rozsądnego charakteru tych kwot, podczas gdy, jak wskazano w pkt 336 powyżej, do niego należy odparcie krytyki Trybunału Obrachunkowego i wykazanie, że wypłata kosztów reprezentacyjnych z budżetu Unii była uzasadniona oraz że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznano w niej te koszty za nienależnie wypłacone.
391
W tych okolicznościach, mając na uwadze rozważania Sądu zawarte w pkt 335 powyżej, które mają zastosowanie mutatis mutandis do posiłków organizowanych w miejscu pochodzenia skarżącego, należy stwierdzić, że sprawiedliwą oceną okoliczności faktycznych sprawy będzie uznanie kwoty 50 EUR na osobę za nieprzekraczającą kwoty niezbędnej na posiłki organizowane w miejscu pochodzenia skarżącego, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania.
392
Ponadto z załącznika 1 do noty z dnia 22 kwietnia 2004 r. dotyczącego sugestii w sprawie kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć przez członków Trybunału Obrachunkowego wynika, że wydatki związane z takimi kosztami w prywatnej rezydencji takiego członka mogą dotyczyć w szczególności dekoracji kwiatowych, które nie wykraczają poza to, co jest konieczne do zorganizowania przyjęcia (zob. pkt 17 powyżej). Sąd zauważa jednak, że znajdujące się w aktach sprawy faktury dotyczące każdego z posiłków zorganizowanych w miejscu pochodzenia skarżącego, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243, 245 i 279 tabeli odzyskiwania, nie zawierają żadnych szczegółów dotyczących dekoracji kwiatowych przewidzianych dla tych posiłków. Faktury za posiłki, o których mowa w wierszach nr 22, 55, 110, 160, 216, 243 i 245, dotyczą w istocie jedynie ceny menu na osobę serwowanego podczas posiłków. Jedynie faktura za posiłek, o którym mowa w wierszu nr 279, wymienia, wśród innych usług świadczonych przez firmę cateringową, „dekorację stołu”, ale nie ma wskazania, że były to dekoracje kwiatowe i nie ma odniesienia do ceny takich dekoracji, jeśli były. W każdym razie skoro zgodnie z art. 6 decyzji nr 7–2004 w przypadku przyjęcia w miejscu zamieszkania Trybunał Obrachunkowy zwraca poniesione koszty w wysokości wynikającej z przedstawionych dokumentów (zob. pkt 15 powyżej), sama wzmianka o usłudze „dekoracji stołu” nie wystarcza do zwrotu kosztów związanych z dekoracjami kwiatowymi.
393
W konsekwencji należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim ma ona na celu odzyskanie kwot 900 EUR odpowiadającej wierszowi nr 22, 600 EUR odpowiadającej wierszowi nr 55, 550 EUR odpowiadającej wierszowi nr 110, 800 EUR odpowiadającej wierszowi nr 160, 500 EUR odpowiadającej wierszowi nr 216, 450 EUR odpowiadającej wierszowi nr 243, 500 EUR odpowiadającej wierszowi nr 245 i 300 EUR odpowiadającej wierszowi nr 279, co daje łączną kwotę 4600 EUR, a zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do pozostałej części tych kosztów.
4) W przedmiocie kosztów korzystania z samochodu służbowego i z usług szofera
394
Spośród wniosków skarżącego wymienionych w wierszach tabeli odzyskiwania, o których mowa w pkt 184 powyżej, wnioski o zwrot kosztów związanych z korzystaniem z samochodu służbowego i z usług szofera, które Trybunał Obrachunkowy uznaje za nienależnie wypłacone przez skarżącego, dotyczą wierszy nr 3, 31, 38, 57, 66, 103, 138, 142, 143, 161, 196, 199, 203, 211, 215, 237, 238, 277, 281, 293 i 294, 296 (w części), 310 (w części), 313, 317, 319 i 320, 330, 335, 336, 339, 347, 352, 354, 355, 373 i 374, 379, 381, 382, 391, 402 i 403 tabeli odzyskiwania.
395
Skarżący uważa zasadniczo, że wnioski o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 394 powyżej, są związane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego. W tym względzie odsyła on zasadniczo do oceny dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), wskazując, że niniejsze postępowanie nie może pozwolić Trybunałowi Obrachunkowemu na jej zakwestionowanie.
396
Na wstępie należy przypomnieć, że w niniejszym postępowaniu, jak wskazano w pkt 179 powyżej, nie ma potrzeby badania zarzucanego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do środków wydanych przez Trybunał Obrachunkowy z tytułu kosztów korzystania z samochodu służbowego i z usług szofera. W związku z tym w odniesieniu do tych kosztów należy jedynie rozważyć, w świetle zakresu kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, o którym mowa w pkt 185-193 powyżej, czy przy ich odzyskiwaniu Trybunał Obrachunkowy popełnił błędy w ocenie.
i) W przedmiocie kosztów usług szofera związanych z podróżami służbowymi lub z kosztami reprezentacyjnymi skarżącego dotyczącymi spotkań z członkami przedmiotowej partii politycznej
397
W odniesieniu do wierszy nr 203, 211, 215, 238, 293 i 294, 296 (w części), 313, 330, 336, 339 (w części), 352, 355, 381, 382 (w części) i 402 tabeli odzyskiwania, w pkt 239 i 261 powyżej stwierdzono, że podróże służbowe skarżącego, o których mowa w tych wierszach, nie były związane z wykonywaniem przez niego obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego. W związku z tym koszty usług szofera, o których mowa w tych samych wierszach, należy uznać za także niemające takiego związku.
398
To samo dotyczy wniosków o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 281, 293 i 294 oraz 354 tabeli odzyskiwania, związanych z wnioskami o zwrot kosztów reprezentacyjnych poniesionych w związku z kolacjami z członkami przedmiotowej partii politycznej, o których mowa w tych samych wierszach, uznanymi za niezgodne z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 329 i 371 powyżej).
399
Ten sam wniosek dotyczy wniosków o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 3, 31 i 66 tabeli odzyskiwania, ponieważ celem tych wniosków było spotkanie z członkami przedmiotowej partii politycznej.
400
W konsekwencji zarzut czwarty należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 3, 31, 66, 203, 211, 215, 238, 281, 293 i 294, 296 (w części), 313, 330, 336, 339 (w części), 352, 354, 355, 381, 382 (w części) i 402 tabeli odzyskiwania.
ii) W przedmiocie pozostałych kosztów usług szofera
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 57, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310, 335, 347, 354 i 391 tabeli odzyskiwania
401
Wśród wniosków o zwrot kosztów usług szofera wymienionych w pkt 394 powyżej, wnioski, o których mowa w wierszach nr 3, 31, 57, 66, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310 (w części), 335, 347, 354 i 391 tabeli odzyskiwania są związane z wnioskami o zwrot kosztów podróży służbowych lub dziennych diet lub kosztów reprezentacyjnych złożonymi przez skarżącego. Te ostatnie wnioski zostały zbadane przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w celu ustalenia, czy dotyczyły one obowiązków skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
402
W tym względzie należy zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), po dokonaniu oceny każdego z wniosków o zwrot kosztów podróży służbowych lub dziennych diet, o których mowa w wierszach nr 31, 57, 66, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310 (w części), 335, 347 i 391 tabeli odzyskiwania, z punktu widzenia nieprawidłowości zarzucanych przez Trybunał Obrachunkowy w tym postępowaniu, Trybunał stwierdził zasadniczo, że dotyczyły one kosztów, które zostały poniesione w związku z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 494, 497, 500, 501, 504, 505, 515, 558, 559, 561–565, 576 i 735).
403
Skarżący powołuje się w niniejszym postępowaniu na tę ocenę dokonaną przez Trybunał w celu wykazania, że zapłata poniesionych kosztów w następstwie wniosków o zwrot, o których mowa w pkt 401 powyżej, była związana z jego obowiązkami i że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznano w niej te koszty za nienależnie zapłacone.
404
W świetle argumentów skarżącego i uwag przedstawionych w pkt 202-205 powyżej, przy rozpatrywaniu wniosków o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w pkt 401 powyżej, należy zastosować to samo rozumowanie, które zostało przedstawione w pkt 220, 264, 338 i 378 powyżej. W związku z tym należy, na wstępie, zbadać, czy Trybunał Obrachunkowy przedstawił nowe argumenty i wyjaśnienia w stosunku do tych, które przedstawił przed Trybunałem w odniesieniu do tych zarzutów, a następnie, jeśli tak, ocenić, czy w świetle tych elementów należy wyciągnąć takie same wnioski jak Trybunał (zob. pkt 205 powyżej) w odniesieniu do tych wniosków.
405
Jeśli chodzi o wnioski o zwrot kosztów podróży służbowych lub dziennych diet, o których mowa w wierszach nr 57, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310 (w części), 335, 347 i 391 tabeli odzyskiwania, w niniejszym postępowaniu stwierdzono, w świetle analizy przedstawionej w pkt 282-297, 301-305 i 308-313 powyżej, że należy przychylić się do oceny Trybunału w tym względzie. Skoro w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w tych wierszach, Trybunał Obrachunkowy nie wnosi nic nowego do argumentów, które przedstawił Trybunałowi, należy, podobnie jak Trybunał, stwierdzić, że koszty usług szofera, o których mowa w tych wierszach, należy uznać za poniesione w związku z jego obowiązkami członka Trybunału Obrachunkowego.
406
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że uznając koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 57, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310 (w części), 335, 347 i 391 tabeli odzyskiwania, za niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego i żądając ich odzyskania, Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona kosztów usług szofera, o którym mowa w tych wierszach, wynoszących 3224,72 EUR. W związku z tym należy uwzględnić jedną trzecią kosztów, o których mowa w wierszu nr 310 (153,65 EUR).
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania
407
Jeśli chodzi o wnioski o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania, należy zauważyć, że Trybunał nie wypowiedział się na ich temat w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
408
Wnioski te są związane z wnioskami o zwrot kosztów reprezentacyjnych skarżącego, w odniesieniu do których uznano, że wywołujące je działania nie były niezwiązane z jego obowiązkami jako członka Trybunału Obrachunkowego (zob. pkt 342, 355 i 359 powyżej).
409
Stosując to samo rozumowanie, które zostało przedstawione w pkt 404 powyżej, należy stwierdzić, że w odniesieniu do wniosków o zwrot kosztów usług szofera związanych z przedmiotowymi wierszami Trybunał Obrachunkowy nie wnosi w niniejszej sprawie nic nowego w stosunku do argumentów, które przedstawił przed Trybunałem. W związku z tym koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania, należy uznać za poniesione w związku z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego.
410
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, uznając koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania, za niezwiązane z tymi obowiązkami i nakazując ich odzyskanie. W związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania, wynoszących 1158,83 EUR. W tym względzie, jeśli chodzi o koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 339 i 382, jedna czwarta tych kosztów powinna zostać uwzględniona w wierszu nr 339 (74,13 EUR), a jednak trzecia przedmiotowych kosztów w wierszu nr 382 (165,70 EUR).
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania
411
Dwa wnioski o zwrot kosztów usług szofera, o których mowa w pkt 394 powyżej, a które odnoszą się do wierszy nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania, nie zostały wyraźnie rozpatrzone przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
412
W tym względzie, w świetle rozkładu ciężaru dowodu, o którym mowa w pkt 193 powyżej, do skarżącego należy wykazanie, że zapłata z budżetu Unii przedmiotowych kosztów usług szofera związanych z wierszami nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania była uzasadniona oraz że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie, w jakim uznano w niej te koszty za nienależnie wypłacone.
413
Należy zauważyć, że jeśli chodzi o koszty usług szofera, o których mowa w wierszu nr 379, nie były one związane z podróżą służbową skarżącego. Z polecenia wyjazdu służbowego szofera jasno wynika, że celem podróży służbowej było przewiezienie skarżącego z Luksemburga do Brukseli, a następnie do jego miejsca pochodzenia, przy czym szofer spędził noc w hotelu i wrócił do Luksemburga pociągiem.
414
Natomiast, jeśli chodzi o koszty usług szofera, o których mowa w wierszu nr 403, były one związane z podróżą służbową bez diet skarżącego. Z polecenia wyjazdu służbowego jasno wynika, że dotyczyła ona „Rejenta […]” i trasy Luksemburg-Dijon-Luksemburg. Zdaniem Trybunału Obrachunkowego rzeczywistym celem działania objętego tym wierszem był zakup winnicy.
415
Skarżący ogranicza się do uznania, że skoro koszty te nie zostały zakwalifikowane przez Trybunał jako nieprawidłowe, nie można ich uznać za takie w niniejszym postępowaniu.
416
Należy jednak zauważyć, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) Trybunał orzekł, iż podróże służbowe szofera mające na celu przewożenie skarżącego z nieznanego lub wyraźnie oderwanego od jego obowiązków powodu były nieprawidłowe (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 711–716).
417
Wobec braku jakichkolwiek dowodów przedstawionych przez skarżącego w celu wykazania, że koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania, dotyczyły podróży związanych z wykonywaniem jego obowiązków służbowych, i podważenia zarzutów Trybunału Obrachunkowego co do prywatnego charakteru tych kosztów, należy uznać, że Trybunał Obrachunkowy słusznie zakwalifikował je jako należności i zażądał ich odzyskania.
418
W konsekwencji należy oddalić zarzut czwarty w odniesieniu do zakwestionowania prawidłowości odzyskania kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania.
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania
419
W zaskarżonej decyzji Trybunał Obrachunkowy uznał, że podróż służbowa szofera, o której mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania, w ramach której szofer udał się z Luksemburga do miejsca wypoczynku skarżącego w Szwajcarii w celu odwiezienia go z powrotem do miejsca pochodzenia, była nieprawidłowa.
420
Skarżący opiera się zasadniczo na ocenie dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), zgodnie z którą, o ile wskazane przez Trybunał Obrachunkowy uzasadnienie podróży służbowej szofera, o której mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania, a mianowicie wyjazd po skarżącego do miejsca, gdzie spędzał urlop, mogłoby dowodzić nieprawidłowego charakteru tej podróży służbowej, o tyle należy zauważyć, że skarżący zaprzecza, jakoby zatwierdzał taką podróż służbową, oraz że Trybunał Obrachunkowy nie dowiódł, iż ta podróż służbowa rzeczywiście się odbyła, gdyż akta sprawy, którymi dysponuje Trybunał, nie zawierają polecenia wyjazdu podpisanego przez skarżącego (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 717).
421
Trybunał stwierdził także, że w ramach zasad organizacyjnych wprowadzonych w życie w Trybunale Obrachunkowym, do dnia 5 października 2016 r., podpis na poleceniach wyjazdu dla szofera składał członek tej instytucji, który korzystał z usług tego szofera (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 698).
422
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy wskazuje, że nie istniało polecenie wyjazdu służbowego dotyczące skarżącego, co samo w sobie byłoby wystarczające do stwierdzenia nieprawidłowości podróży służbowej szofera. Twierdzi on również, że skarżący, jako urzędnik zatwierdzający szofera, złożył wniosek o przedmiotową podróż służbową i zatwierdził ją w systemie elektronicznym MISPROD, z którego korzystano w tym czasie w Trybunale Obrachunkowym w celu poświadczenia rzeczywistego charakteru podróży służbowej.
423
Wprawdzie akta sprawy nie zawierają żadnej podróży służbowej szofera dla działania, o którym mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania, podpisanej przez skarżącego, jak tego wymagały obowiązujące wówczas przepisy. Jednakże, mimo że ta praca administracyjna nie została wykonana, faktem jest, że koszty tego działania zostały poniesione przez szofera w okresie od 7 do 9 marca 2009 r. w wysokości 716,82 EUR. Ponadto Trybunał Obrachunkowy załączył do akt sprawy wyciągi z systemu elektronicznego MISPROD, z których wynika, że skarżący był urzędnikiem zatwierdzającym podróż służbową swojego szofera w celu odebrania go w mieście w Szwajcarii. Te wyciągi potwierdzają również twierdzenia Trybunału Obrachunkowego dotyczące działań szofera w związku z wnioskiem o zwrot, o którym mowa w tym wierszu, zgodnie z którym szofer spędził noc z 7 na 8 marca 2009 r. w hotelu w Szwajcarii, odwiózł skarżącego do miejsca pochodzenia w dniu 8 marca 2009 r., gdzie spędził noc z 8 na 9 marca 2009 r. w hotelu, a następnie wrócił do Luksemburga w dniu 9 marca 2009 r.
424
Skarżący nie przedstawia żadnych uwag w odniesieniu do tych twierdzeń Trybunału Obrachunkowego, mimo że w niniejszym postępowaniu do niego należy wykazanie (zob. pkt 193 powyżej), iż pokrycie z budżetu Unii kosztów usług szofera było uzasadnione i że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na uznanie tych kosztów za nienależnie wypłacone.
425
W tych okolicznościach koszty usług szofera, o których mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania, należy uznać za nieprawidłowe, a zarzut czwarty należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy tego wiersza.
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 106, 147, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania
426
Podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 106, 147, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania, miały na celu przewiezienie skarżącego w ramach podróży służbowych związanych z wizytami lekarskimi.
427
Skarżący powołuje się w tym względzie zasadniczo na ocenę dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782).
428
Trybunał Obrachunkowy podnosi, że podróże służbowe szofera, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 426 powyżej, były nieprawidłowe, ponieważ odpowiadające im podróże służbowe skarżącego były „podróżami służbowymi bez diet” lub „podróżami służbowymi bez kosztów”. W jego ocenie, ponieważ te podróże służbowe nie stanowiły podróży służbowych w rozumieniu jego przepisów wewnętrznych, nie mogły one upoważniać do korzystania z usług szofera.
429
Należy pamiętać, że w odniesieniu do wspomnianych podróży służbowych szofera Trybunał orzekł w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), co następuje:
„777 Rozpatrywanych podróży służbowych [skarżącego] nie można uznać za związane z wykonywaniem obowiązków członka Trybunału Obrachunkowego, ponieważ [skarżący] nie podnosił ani tym bardziej nie udowodnił, że wizyty te miały związek z badaniami lekarskimi obowiązkowymi na tym stanowisku.
778 Należy jednakże zauważyć, że [skarżący] nie wnioskował o zwrot kosztów podróży służbowych lub wypłatę dziennych diet z tytułu tych podróży. Jedyne koszty, jakie wynikały dla Trybunału Obrachunkowego ze wspomnianych podróży służbowych były zatem związane z korzystaniem z samochodu służbowego i z usług szofera.
779 Tymczasem po pierwsze, komentarze do decyzji nr 33–2004 i komentarze do decyzji nr 19–2009 są bardzo nieprecyzyjne, jeśli chodzi o możliwość uznania przejazdu w celu odbycia wizyty u lekarza za »inny przejazd związany z pełnieniem obowiązków« w rozumieniu art. 4 każdej z tych decyzji.
780 Na liście »przypadków siły wyższej«, które można uznać za uzasadniające taki przejazd znajdują się bowiem »badania lekarskie«.
781 Niewątpliwie z utrwalonego orzecznictwa Trybunału dotyczącego różnych dziedzin prawa Unii wynika, że pojęcie siły wyższej należy rozumieć jako nadzwyczajne i nieprzewidywalne okoliczności niezależne od powołującego się na nie podmiotu, których następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej staranności (wyrok z dnia 25 stycznia 2017 r., Vilkas, C‑640/15, EU:C:2017:39, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).
782 Skoro zatem użycie pojęcia siły wyższej zazwyczaj wiąże się z charakterem nieprzewidywalnym, zarówno treść komentarzy do decyzji nr 33–2004 jak i komentarzy do decyzji nr 19–2009 zawiera niekonsekwencję, ponieważ pojęcie »badań lekarskich« wyklucza jakikolwiek aspekt nagłości lub nieprzewidywalności.
783 Po drugie, o ile korzystanie z usług szofera w ramach »innego przejazdu związanego z pełnieniem obowiązków« z definicji nie wymaga, aby dany członek Trybunału Obrachunkowego udawał się w podróż służbową, o tyle należy stwierdzić, że ubiegając się w przejrzysty sposób o zatwierdzenie przez tę instytucję podróży służbowych, w ramach których odbywał wizyty u lekarza, [skarżący] umożliwił jej dokonanie uprzedniej kontroli i sprzeciwienie się, gdyby uznała to za stosowne, planowanemu przez niego wykorzystaniu środków Trybunału Obrachunkowego.
784 W świetle obu tych okoliczności nieprawidłowość wskazanych [w szczególności w wierszach nr 106, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania] podróży służbowych [skarżącego] i szofera zatrudnionego w jego gabinecie nie ma oczywistego charakteru, który umożliwiłby postawienie [skarżącemu] zarzutu co do tej nieprawidłowości w niniejszym postępowaniu”.
430
Rozważania i wnioski Trybunału zawarte w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782) należy zastosować do niniejszej sprawy w odniesieniu do tych samych podróży służbowych szofera, o których mowa w wierszach nr 106, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania.
431
Ponadto to rozumowanie Trybunału ma również zastosowanie do podróży służbowej szofera, o której mowa w wierszu nr 147, która obejmuje koszty przejazdu szofera dotyczące dwóch wizyt lekarskich skarżącego. W tym względzie, biorąc pod uwagę okoliczność, że spotkania te, na które skarżący zwrócił się do Trybunału Obrachunkowego o zezwolenie, miały miejsce podczas podróży z wykorzystaniem pojazdu służbowego na posiedzenie komisji kontroli budżetowej Parlamentu i na lunchową konferencję stowarzyszenia (zob. także pkt 132 powyżej), jego wniosek o skorzystanie z usług szofera w celu powrotu do Luksemburga nie może zostać uznany za nieprawidłowy, i to nawet jeśli wymagał on od odnośnego szofera przejazdu pociągiem z Luksemburga do Brukseli.
432
W świetle powyższego należy uznać, że Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, kwalifikując koszty usług szofera, o których mowa w wierszach nr 106, 147, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania, jako należności i żądając ich odzyskania. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona kosztów usług szofera, o których mowa w tych wierszach, w wysokości 1689,25 EUR.
– W odniesieniu do kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 142 tabeli odzyskiwania
433
Podróż służbowa szofera, o której mowa w wierszu nr 142 tabeli odzyskiwania, dotyczy kosztów poniesionych w związku z przewiezieniem pojazdu służbowego skarżącego do jego miejsca wypoczynku w Szwajcarii. W zaskarżonej decyzji Trybunał Obrachunkowy uwzględnił zwrot przez skarżącego kwot wydanych na podróż szofera. Uważa jednak, że nienależnie wykorzystana część wynagrodzenia szofera nie została odzyskana.
434
Skarżący kwestionuje fakt, że wynagrodzenie szofera, dotyczące podróży służbowej wymienionej w wierszu nr 142 tabeli odzyskiwania, stanowi należność Trybunału Obrachunkowego wobec niego. Przypomina zatem, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał orzekł, iż nie stanowiło to nieprawidłowości.
435
W wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał stwierdził, że mimo, iż nieprawidłowość podróży służbowej szofera, wskazanej w wierszu nr 142, nie jest kwestionowana, nieprawidłowości tej nie można zarzucać skarżącemu w ramach postępowania przed nim (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 752). W tym względzie stwierdził on, że o ile strony nie są zgodne co do konkretnego celu tej podróży służbowej, o tyle twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym wspomniana podróż, uzgodniona ze zwierzchnikiem szoferów Trybunału Obrachunkowego, miała na celu odebranie samochodu służbowego po wypadku, zasadniczo pokrywa się z zeznaniami tego szofera, złożonymi podczas przesłuchania przez OLAF w dniu 16 października 2017 r. (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 754). Ponadto Trybunał wskazał, że dowiedziono, iż po tym, gdy skarżący został poinformowany o możliwej nieprawidłowości podróży służbowej wspomnianego szofera, w 2011 r. podjął on kroki w administracji Trybunału Obrachunkowego w celu zwrotu kwot, którymi instytucja ta została nienależnie obciążona w związku z tą podróżą służbową, oraz że kwoty te potrącono z jego wynagrodzenia (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 755).
436
W niniejszej sprawie wystarczy zauważyć, jak wskazano w pkt 35 powyżej, że w 2011 r. Trybunał Obrachunkowy udostępnił skarżącemu usługi szofera, w związku z czym wynagrodzenie tego szofera musiało zostać wypłacone przez Trybunał Obrachunkowy, a zatem nie poniósł on żadnej straty finansowej w tym zakresie.
437
W konsekwencji, kwalifikując wynagrodzenie szofera, o którym mowa w wierszu nr 142 tabeli odzyskiwania, jako należność i nakazując jego odzyskanie, Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona kosztów usług szofera, o których mowa w tych wierszach, w wysokości 185,43 EUR.
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 187 tabeli odzyskiwania
438
Celem podróży służbowej szofera, o której mowa w wierszu nr 187 tabeli odzyskiwania, było „oficjalne zaproszenie [księżniczki]”. Trybunał Obrachunkowy uważa, że ta podróż służbowa była nieprawidłowa, ponieważ odpowiadająca jej podróż służbowa skarżącego była „podróżą służbową bez diet”. W szczególności uściśla on, że skarżący przebywał w podróży służbowej w Brukseli w towarzystwie swojego szofera i samochodu służbowego, ale zdecydował się jednak zatrzymać samochód służbowy do prywatnych celów w weekend, podczas gdy szofer musiał wrócić do Luksemburga pociągiem.
439
Skarżący powołuje się zasadniczo na ocenę dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), w którym Trybunał zasadniczo stwierdził, że nie wydaje się konieczne ustalenie, czy Trybunał Obrachunkowy mógł skutecznie zarzucić skarżącemu praktykę, zgodnie z którą zatrzymanie przez niego samochodu służbowego skutkowało tym, że kierowca podróżował pociągiem (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 798).
440
W niniejszym postępowaniu i zgodnie z rozumowaniem podobnym do tego dotyczącego wniosku o zwrot, o którym mowa w wierszu nr 147 (zob. pkt 431 powyżej), wystarczy zauważyć, że Trybunał Obrachunkowy nie kwestionuje prawidłowości podróży skarżącego w odpowiedzi na zaproszenie danej osoby, ani nie precyzuje prywatnych działań, na potrzeby których skarżący zatrzymał samochód służbowy na weekend. W tych okolicznościach, a także z uwagi na fakt, że odpowiednia podróż służbowa skarżącego została zatwierdzona przez Trybunał Obrachunkowy, jego wniosek o skorzystanie z usług kierowcy nie może zostać uznany za nieprawidłowy.
441
W konsekwencji Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, kwalifikując koszty usług szofera, o których mowa w wierszu nr 187 tabeli odzyskiwania, jako należność i żądając ich zwrotu. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona tych kosztów usług szofera w wysokości 42,64 EUR.
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 247 tabeli odzyskiwania
442
Celem podróży służbowej szofera, o której mowa w wierszu nr 247, było odprowadzenie samochodu służbowego skarżącego, z którego korzystał, do warsztatu w Belgii w celu przeprowadzenia przeglądu serwisowego.
443
Skarżący uważa zasadniczo, że należy uwzględnić rozważania Trybunału zawarte w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W tym względzie, po stwierdzeniu, że podróż służbowa szofera, o której mowa w wierszu nr 247, polegała, według skarżącego, na odprowadzeniu jego samochodu służbowego do warsztatu w celu przeprowadzenia przeglądu serwisowego, Trybunał orzekł, że należy odrzucić podniesiony przez Trybunał Obrachunkowy argument ze względu na brak dowodów na jego poparcie (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 748 i 749).
444
W niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy zauważa, że warsztat odpowiedzialny za przeglądy samochodu służbowego skarżącego znajdował się, zgodnie z obowiązującą umową leasingu, w Luksemburgu, a zatem cel przedmiotowej podróży służbowej nie mógł odpowiadać takiemu przeglądowi.
445
W tym względzie, kierując się tym samym rozumowaniem, co w pkt 404 powyżej, wystarczy zauważyć, że akta sprawy nie zawierają żadnych innych dowodów potwierdzających prawdziwość twierdzenia Trybunału Obrachunkowego, że samochód był serwisowany w warsztacie w innym państwie. W związku z tym Sąd powinien w ramach niniejszego postępowania przyjąć taką samą ocenę, jakiej dokonał Trybunał w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), przypomnianą w pkt 443 powyżej.
446
W konsekwencji Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie, kwalifikując koszty usług szofera, o których mowa w wierszu nr 247 tabeli odzyskiwania, jako należność i żądając ich zwrotu. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona tych kosztów, w wysokości 239,10 EUR.
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa wskazanych w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania
447
W odniesieniu do kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania, skarżący uważa zasadniczo, że należy uwzględnić rozważania Trybunału zawarte w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782). W tym względzie Trybunał nie stwierdził nieprawidłowego charakteru podróży służbowych szofera wskazanych w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania, ponieważ w aktach sprawy, którymi dysponował Trybunał, nie było poleceń wyjazdu skarżącego, na które powoływał się Trybunał Obrachunkowy, a zatem nie dało się na ich podstawie ustalić, że kwestionowane przejazdy nie były zasadnie objęte tymi poleceniami wyjazdu (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 735).
448
Stosując rozumowanie przedstawione w pkt 404 powyżej, należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu Trybunał Obrachunkowy stwierdza, powołując się na odpowiednie polecenia wyjazdu służbowego, które znajdują się w załączniku, że podróże służbowe, o których mowa w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania, powinny były rozpocząć się i zakończyć w Luksemburgu.
449
W tym względzie wystarczy zauważyć, podobnie jak uczynił to Trybunał, że akta niniejszej sprawy przed Sądem również nie zawierają poleceń wyjazdu służbowego skarżącego dotyczących kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania, tak więc nieprawidłowy charakter przedmiotowych kosztów nie został wystarczająco wykazany, aby można go było zarzucić skarżącemu.
450
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że uznając koszty usług szofera wskazane w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania za niezwiązane z obowiązkami skarżącego jako członka Trybunału Obrachunkowego i żądając ich odzyskania, Trybunał Obrachunkowy popełnił błąd w ocenie. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wymaga ona odzyskania tych kosztów, w wysokości 1431,93 EUR.
– Wniosek w przedmiocie pozostałych kosztów usług szofera
451
W świetle powyższego należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 57, 103, 106, 138, 142, 143, 147, 151, 153, 157, 161, 167, 176, 187, 196, 199, 214, 237, 247, 277, 310 (w części), 317, 319 i 320, 335, 339 (w części), 347, 354, 373 i 374, 382 (w części) i 391 tabeli odzyskiwania, w kwocie 7971,90 EUR. Zarzut czwarty należy oddalić w odniesieniu do pozostałej części tych kosztów.
c)
Wniosek dotyczący zarzutu czwartego
452
W świetle powyższego należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie należności z tytułu zwrotu kosztów, o których mowa w wierszach wymienionych w pkt 320, 375, 393 i 451 powyżej, w wysokości 16084,01 EUR. W pozostałej części zarzut czwarty należy oddalić.
5.
W przedmiocie zarzutu piątego dotyczącego naruszenia zasady, zgodnie z którą postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego
453
W ramach tego zarzutu skarżący podnosi, że ze względu na toczące się w Wielkim Księstwie Luksemburga postępowanie karne Trybunał Obrachunkowy nie mógł przyjąć decyzji przed wydaniem rozstrzygnięcia przez luksemburskie organy karne, które zajmowały się tymi samymi okolicznościami faktycznymi, na których opiera się zaskarżona decyzja. Nie czekając na wynik postępowania karnego, zlekceważono by zasadę, że postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego. W swoich uwagach dotyczących konsekwencji, jakie dla niniejszej sprawy należy wyprowadzić z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), skarżący wskazuje, że Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie niniejszego zarzutu.
454
Trybunał Obrachunkowy nie zgadza się z argumentami skarżącego.
455
Należy zauważyć, jak to czyni Trybunał Obrachunkowy, że w wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), Trybunał odrzucił podobny argument skarżącego oparty na tym, że w Wielkim Księstwie Luksemburga toczy się postępowanie karne. W tym względzie Trybunał na wstępie wskazał, że żaden przepis prawa Unii nie stanowi, iż postępowanie wszczęte przed Trybunałem na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE należy zawiesić w przypadku, gdy zostało wszczęte postępowanie karne dotyczące w całości bądź w części tych samych czynów (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 83). Następnie, po powołaniu się na art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, który stanowi, że w przypadku, gdy wobec urzędnika toczy się postępowanie karne w związku z tymi samymi czynami, ostateczną decyzję podejmuje się po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu w tej sprawie, Trybunał orzekł, że postępowania odnoszące się do naruszenia przez członka Trybunału Obrachunkowego zobowiązań wynikających z jego urzędu stanowią autonomiczny środek prawny ustanowiony w art. 286 ust. 6 TFUE, a zatem postępowania te nie są unormowane przepisami dotyczącymi postępowania dyscyplinarnego zawartymi w regulaminie pracowniczym (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 84 i 85). Wreszcie Trybunał uznał, że ewentualne zawieszenie postępowania na podstawie art. 286 ust. 6 TFUE w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego wszczętego w Wielkim Księstwie Luksemburga nie jest zatem konieczne, skoro w każdym razie wynik tamtego postępowania nie może skutkować ograniczeniem zakresu oceny, jaką powinien przeprowadzić Trybunał, aby wydać orzeczenie dotyczące niniejszej skargi (wyrok z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten, C‑130/19, EU:C:2021:782, pkt 88).
456
Rozumowanie to należy przenieść na grunt niniejszego postępowania wszczętego na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Żaden przepis prawa Unii nie stanowi bowiem, że postępowanie wszczęte przed Trybunałem na podstawie tego postanowienia należy zawiesić w przypadku, gdy zostało wszczęte postępowanie karne dotyczące w całości bądź w części tych samych czynów. Ponadto konsekwencje finansowe wynikające z naruszenia przez członka Trybunału Obrachunkowego obowiązków wynikających z pełnionej funkcji nie podlegają przepisom dotyczącym postępowania dyscyplinarnego określonym w regulaminie pracowniczym. Te konsekwencje finansowe zostały zastosowane zgodnie z przepisami art. 98 i 100 rozporządzenia 2018/1046. Ponadto, w ramach niniejszego postępowania również można uznać, że ewentualne zawieszenie tego postępowania w oczekiwaniu na zakończenie postępowania karnego wszczętego w Wielkim Księstwie Luksemburga nie jest konieczne, skoro w każdym razie wynik tamtego postępowania nie może skutkować ograniczeniem zakresu oceny, jaką powinien przeprowadzić Sąd, aby wydać orzeczenie dotyczące niniejszej skargi.
457
Mając na względzie powyższe rozważania, niniejszy zarzut należy oddalić jako bezzasadny.
6.
W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia co do korzystania z usług szoferów oraz naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 94 rozporządzenia nr 2018/1046
458
Skarżący zakwestionował ustalenie, że był on odpowiedzialny jako urzędnik zatwierdzający za koszty usług swoich szoferów, które wyniosły 30501,27 EUR z tytułu ich wynagrodzeń i 40595,15 EUR z tytułu kosztów podróży służbowych i dziennych diet. Powołuje się on na art. 75 rozporządzenia nr 966/2012 i uważa, że taka odpowiedzialność mogłaby powstać jedynie w przypadku działania „umyślnie” lub „w wyniku rażącego zaniedbania” z jego strony jako urzędnika zatwierdzającego dla podróży służbowych szoferów. Wskazuje również, że przepis ten oraz art. 94 rozporządzenia 2018/1046 przewidują skierowanie sprawy do wyspecjalizowanego zespołu do spraw nieprawidłowości finansowych w przypadku, gdy podmiot upoważniony do działań finansowych zostanie pociągnięty do odpowiedzialności. Ponadto skarżący wskazuje, że nie jest on urzędnikiem zatwierdzającym diety szoferów, którzy go wozili, ani ich wynagrodzenia.
459
Skarżący uważa, że Trybunał Obrachunkowy naruszył, po pierwsze, obowiązek uzasadnienia, nie udzielając w zaskarżonej decyzji odpowiedzi na „jeden z argumentów podniesionych przez [niego] w ramach wykonywania prawa do bycia wysłuchanym”, a po drugie, art. 75 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 94 rozporządzenia 2018/1046.
460
Dla porównania skarżący wskazuje, że okoliczność, iż dwaj prezesi Trybunału Obrachunkowego byli w trakcie jego dwóch kadencji urzędnikami zatwierdzającymi w odniesieniu do ich kosztów podróży służbowych, kosztów reprezentacyjnych i kosztów organizacji przyjęć, nie doprowadziła do pociągnięcia ich do odpowiedzialności. Ponadto utrzymuje on, że koszty podróży służbowych szoferów były zgodne z ramami prawnymi obowiązującymi w czasie okoliczności leżących u podstaw sporu, a mianowicie z decyzjami nr 33–2004 i 19–2009.
461
W swoich uwagach dotyczących konsekwencji, jakie należy wyciągnąć z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), dla niniejszej sprawy, skarżący podnosi, że Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie niniejszego zarzutu, który nie został podniesiony w ramach skargi wniesionej przeciwko niemu przez Trybunał Obrachunkowy.
462
Trybunał Obrachunkowy nie zgadza się z argumentami skarżącego.
463
Po pierwsze, w odniesieniu do zarzutu naruszenia obowiązku uzasadnienia, skarżący stwierdza jedynie, że w zaskarżonej decyzji nie odpowiedziano na jeden z jego argumentów podniesionych w ramach wykonywania jego prawa do bycia wysłuchanym. Wobec braku jakiegokolwiek sprecyzowania podniesionego w ten sposób argumentu należy stwierdzić, że niniejszy zarzut nie spełnia wymogów art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem w zakresie jasności i precyzji, a zatem musi zostać odrzucony jako niedopuszczalny.
464
W istocie, zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mającym zastosowanie do postępowania przed Sądem na podstawie art. 53 akapit pierwszy tego statutu, oraz art. 76 lit. d) regulaminu postępowania, skarga powinna zawierać przedmiot sporu, podnoszone zarzuty i argumenty, a także zwięzłe omówienie tych zarzutów. Elementy te muszą być wystarczająco jasne i precyzyjne, by umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba, bez dodatkowych informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, będące podstawą jej złożenia, wynikały w sposób spójny i zrozumiały z samej treści skargi (zob. podobnie postanowienie z dnia 28 kwietnia 1993 r., De Hoe/Komisja, T‑85/92, EU:T:1993:39, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Skarga musi zatem wskazywać na charakter zarzutu, na którym się ona opiera, gdyż samo abstrakcyjne wskazanie tego zarzutu nie czyni zadość wymogom wspomnianego regulaminu. Analogiczne wymogi niezbędne są w przypadku, gdy argument jest powoływany na poparcie zarzutu (zob. wyrok z dnia 25 marca 2015 r., Belgia/Komisja, T‑538/11, EU:T:2015:188, pkt 131 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 27 listopada 2020 r., PL/Komisja, T‑728/19, niepublikowane, EU:T:2020:575, pkt 64).
465
[Sprostowany postanowieniem z dnia 24 czerwca 2025 r.] Po drugie, w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 94 rozporządzenia nr 2108/1046 skarżący sprecyzował na rozprawie, że w rzeczywistości chodzi mu o art. 73 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 92 rozporządzenia 2018/1046.
466
Jeżeli chodzi o badanie co do istoty zarzutu dotyczącego naruszenia tych przepisów, wystarczy zauważyć, że z przepisów mających zastosowanie do korzystania z usług szofera przez członka Trybunału Obrachunkowego wynika, jak wskazał Trybunał w pkt 695–700 wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19, EU:C:2021:782), iż na skarżącym, jako urzędniku zatwierdzającym w odniesieniu do podróży służbowych szoferów, spoczywał obowiązek dopilnowania, aby przy sporządzaniu jego poleceń wyjazdu służbowego szoferów przestrzegane były przepisy mające zastosowanie w tym względzie. Wymóg ten należy uważać za niezależny od ewentualnego odwołania się do procedury ustanowionej w art. 73 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 92 rozporządzenia 2018/1046, a nawet od skierowania sprawy do OLAF. W związku z tym przepisy te nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania.
467
Ponadto odpowiedzialność skarżącego jako urzędnika zatwierdzającego w odniesieniu do podróży służbowych szoferów, niezależnie od tego, czy za działanie umyślnie, czy w wyniku rażącego niedbalstwa, nie może być porównywana z odpowiedzialnością prezesa Trybunału Obrachunkowego jako urzędnika zatwierdzającego w odniesieniu do kosztów podróży służbowych, kosztów reprezentacyjnych i kosztów organizacji przyjęć ponoszonych przez członków Trybunału Obrachunkowego. Podróże służbowe szoferów są bowiem związane z działaniami samego skarżącego, podczas gdy nie ma takiego związku między członkiem Trybunału Obrachunkowego a jego prezesem w odniesieniu do podróży służbowych tego pierwszego.
468
W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 73 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 92 rozporządzenia 2018/1046 należy oddalić jako bezzasadny.
469
Ponadto w odniesieniu do zarzutu, w którym skarżący kwestionuje swoją odpowiedzialność za koszty usług swoich szoferów, które wynoszą 30501,27 EUR z tytułu ich wynagrodzeń i 40595,15 EUR z tytułu kosztów podróży służbowych i dziennych diet, taki zarzut pokrywa się co do istoty z zarzutem dotyczącym istnienia „oczywistych błędów”, który został już zbadany w ramach zarzutu czwartego (zob. pkt 394-451 powyżej).
470
W świetle powyższego należy oddalić zarzut szósty w całości.
7.
Wniosek w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
471
W świetle powyższego, bez konieczności przyjęcia środków organizacji postępowania wnioskowanych przez skarżącego, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona, po pierwsze, wniosków o zwrot kosztów uznanych przez Sąd w pkt 162 powyżej za przedawnione, a po drugie, wniosków o zwrot wymienionych w pkt 452 powyżej. W sumie koszty związane ze wszystkimi tymi wnioskami wynoszą 19254,20 EUR. W pozostałym zakresie żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji należy oddalić.
B. W przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji księgowego Trybunału Obrachunkowego z dnia 4 i 7 czerwca 2019 r.
472
Należy zauważyć, że w ramach wniosków o stwierdzenie nieważności, bezpośrednio po jego żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, skarżący wnosi „w razie potrzeby” o stwierdzenie nieważności decyzji księgowego Trybunału Obrachunkowego z dnia 4 i 7 czerwca 2019 r. W tym względzie należy stwierdzić, że nie podnosząc żadnego zarzutu skierowanego konkretnie przeciwko tym dwóm decyzjom, skarżący domaga się stwierdzenia ich nieważności w odniesieniu do określonej w nich kwoty, powiększonej o odsetki od dnia 31 maja 2019 r., która zgodnie z obliczeniami księgowego Trybunału Obrachunkowego wynosiła 153584,10 EUR w dniu 4 czerwca 2019 r. i 153495,84 EUR w dniu 7 czerwca 2019 r.
473
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. księgowa Trybunału Obrachunkowego odnotowała, iż dokonano wpłaty z uwzględnieniem odsetek należnych za ten dzień (zob. pkt 57 powyżej). W związku z tym, w świetle wniosku wyciągniętego w pkt 471 powyżej, żądania stwierdzenia nieważności decyzji księgowej Trybunału Obrachunkowego zawartej w jej piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. powinny zostać uwzględnione w zakresie, w jakim przewiduje ona zapłatę odsetek za zwłokę w wysokości 3,5 % od kwoty wskazanej w pkt 471 powyżej.
474
W tych okolicznościach nie jest konieczne stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 czerwca 2019 r., która zawiera kwotę wraz z odsetkami od dnia 31 maja do dnia 4 czerwca 2019 r., inną niż kwota ustalona przez księgową Trybunału Obrachunkowego w dniu 7 czerwca 2019 r. i faktycznie zapłacona przez skarżącego.
C. W przedmiocie wniosków o zwrot i zapłatę odsetek
475
Skarżący zwraca się do Sądu o nakazanie Trybunałowi Obrachunkowemu zwrotu na jego rzecz kwoty, którą Trybunał zakwalifikował jako nienależnie wypłaconą, oraz zapłaty na jego rzecz odsetek w wysokości 3,5 % od dnia 31 maja 2019 r., tj. terminu wyznaczonego mu w zaskarżonej decyzji na zapłatę łącznej kwoty 153407,58 EUR, do dnia całkowitej zapłaty.
476
Należy przypomnieć, że stwierdzenie przez sąd Unii nieważności aktu prawnego skutkuje jego retroaktywnym usunięciem z porządku prawnego (zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2021 r., Mélin/Parlament, T‑51/20, niepublikowany, EU:T:2021:398, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).
477
Zgodnie z art. 266 TFUE instytucja, organ lub jednostka organizacyjna, która przyjęła akt, jest zobowiązana do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność aktu. Pozwana instytucja jest zatem zobowiązana na podstawie tego postanowienia do podjęcia środków niezbędnych do usunięcia skutków stwierdzonej niezgodności z prawem (zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2021 r., Mélin/Parlament, T‑51/20, niepublikowany, EU:T:2021:398, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).
478
Co więcej, jeśli akt, którego nieważność stwierdzono, został już wykonany, usunięcie tych skutków wymaga co do zasady odtworzenia sytuacji prawnej, w jakiej strona skarżąca znajdowała się przed przyjęciem aktu (zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2021 r., Mélin/Parlament, T‑51/20, niepublikowany, EU:T:2021:398, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo).
479
Jeśli chodzi o zapłatę odsetek w wysokości 3,5 % od dnia 31 maja 2019 r. należy zauważyć, co następuje.
480
Z orzecznictwa Trybunału wynika, że jeżeli kwoty zostały pobrane z naruszeniem prawa Unii, z prawa tego wynika obowiązek ich zwrotu wraz z odsetkami. Jest tak w szczególności w przypadku, gdy kwoty zostały pobrane na podstawie aktu Unii uznanego za nieważny lub uchylonego przez sąd Unii (zob. wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., Komisja/Printeos, C‑301/19 P, EU:C:2021:39, pkt 66 i 67 oraz przytoczone tam orzecznictwo).
481
Jeśli chodzi w szczególności o stwierdzenie przez sąd Unii nieważności aktu implikującego zapłatę kwoty na rzecz Unii, Trybunał orzekł, że zapłata odsetek za zwłokę stanowi środek zapewniający wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność w rozumieniu art. 266 akapit pierwszy TFUE, jeśli chodzi o ryczałtowe odszkodowanie za pozbawienie korzystania z wierzytelności oraz zachęcenie dłużnika do niezwłocznego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność (zob. wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., Komisja/Printeos, C‑301/19 P, EU:C:2021:39, pkt 68).
482
W tym przypadku, jak wskazał Trybunał Obrachunkowy na rozprawie, odsetki należy naliczać od dnia 7 czerwca 2019 r., tj. od dnia wpłaty dokonanej przez skarżącego. Przyznanie odsetek za zwłokę liczonych od dnia wpłaty omawianej kwoty przez skarżącego realizuje bowiem cel w postaci ryczałtowego odszkodowania za pozbawienie możliwości korzystania ze środków finansowych przez skarżącego (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., Komisja/Printeos, C‑301/19 P, EU:C:2021:39, pkt 85).
483
W odniesieniu do żądanej przez skarżącego stopy procentowej, tj. 3,5 %, w myśl orzecznictwa, zgodnie z art. 99 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2018/1046, mająca zastosowanie stopa procentowa jest obliczana na podstawie stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansujących, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększona o trzy i pół punktu procentowego (zob. analogicznie postanowienie z dnia 27 stycznia 2016 r., ANKO/Komisja i REA, T‑165/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:108, pkt 50).
484
Skoro skarżący domaga się zapłaty odsetek jedynie w wysokości 3,5 %, a nie w wysokości stopy ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego, należy postanowić jedynie, że w niniejszej sprawie kwota 19254,20 EUR powoduje, począwszy od dnia 7 czerwca 2019 r., powstanie odsetek za zwłokę w wysokości 3,5 %, aż do całkowitej zapłaty przez Trybunał Obrachunkowy.
D. W przedmiocie wniosku o odszkodowanie
485
Skarżący domaga się zasądzenia od Trybunału Obrachunkowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, którą szacuje ex aequo et bono na 50000 EUR. Twierdzi on, że Trybunał Obrachunkowy zaszkodził jego karierze i reputacji poprzez kolejne komunikaty dotyczące istnienia i wniosków raportu OLAF‑u w czasie, gdy on sam nie dysponował tym raportem ani żadnym wstępnym sprawozdaniem prezesa Trybunału Obrachunkowego. W tym względzie skarżący wskazuje, że raport OLAF‑u został udostępniony członkom Trybunału Obrachunkowego i komisji kontroli budżetowej Parlamentu w dniu 3 lipca 2018 r., podczas gdy dopiero w dniu 5 października 2018 r. przekazano mu wstępne sprawozdanie prezesa Trybunału Obrachunkowego, które zawierało raport OLAF‑u. Wskazuje on jednak, że „na podstawie wycieku” w dniu 11 lipca 2018 r. prasa rozpowszechniła już istnienie i wnioski raportu OLAF‑u. W tym kontekście wyrzuca on Trybunałowi Obrachunkowemu, że nie przeprowadził dochodzenia w celu ustalenia dokładnego źródła „wycieku”. Skarżący przypomina również fakt, że tego samego dnia, tj. 11 lipca 2018 r., Trybunał Obrachunkowy wydał komunikat prasowy i komunikat skierowany do wszystkich swoich pracowników.
486
Skarżący uważa, że Trybunał Obrachunkowy, potwierdzając dochodzenie OLAF‑u w komunikatach, które go obciążają, i wskazując, że zostaną podjęte środki w celu odzyskania nieuczciwych kosztów, Trybunał Obrachunkowy rozpowszechnił informację, że był on winny defraudacji, i poważnie podważył domniemanie niewinności, które mu przysługiwało. Zdaniem skarżącego Trybunał Obrachunkowy zajął w ten sposób stanowisko, nie będąc należycie poinformowany, z naruszeniem wymogów zasady dobrej administracji ustanowionej w art. 41 Karty oraz swoich własnych uprawnień. Zarzuca on również naruszenie gwarancji proceduralnych, o których mowa w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i regulaminie wewnętrznym Trybunału Obrachunkowego.
487
W replice skarżący podnosi naruszenie przez Trybunał Obrachunkowy zasady domniemania niewinności, zasady dobrej administracji, w szczególności zasady bezstronności i obowiązku staranności spoczywającego na instytucjach Unii, a także gwarancji proceduralnych i obowiązku poufności.
488
Trybunał Obrachunkowy uważa, że wniosek skarżącego o odszkodowanie jest niedopuszczalny, ponieważ został złożony w ramach skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, a nie w ramach niezależnej skargi wniesionej na podstawie art. 268 i 340 TFUE. Na rozprawie wyjaśnił on, że nie kwestionuje faktu, iż co do zasady możliwe jest złożenie wniosku o odszkodowanie i wniosku o stwierdzenie nieważności w tej samej skardze. Niemniej jednak, zdaniem Trybunału, wniosek skarżącego o odszkodowanie jest niedopuszczalny, ponieważ nie określono w nim, zgodnie z wymaganym standardem prawnym, wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozaumownej Unii. Wskazuje on, że dopiero w replice skarżący przedstawił swój wniosek o odszkodowanie w sposób bardziej uporządkowany.
489
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii w rozumieniu art. 340 akapit drugi TFUE zależy od łącznego spełnienia przesłanek dotyczących bezprawności zachowania zarzucanego instytucjom Unii, rzeczywistości szkody oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a podniesioną szkodą (zob. wyrok z dnia 20 września 2016 r., Ledra Advertising i in./Komisja i EBC, C‑8/15 P do C‑10/15 P, EU:C:2016:701, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).
490
W przypadku, gdy jedna z trzech przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii nie jest spełniona, wnioski o odszkodowanie muszą zostać oddalone, bez konieczności badania, czy pozostałe dwie przesłanki są spełnione (zob. postanowienie z dnia 11 listopada 2014 r., Bergallou/Parlament i Rada, T‑22/14, niepublikowane, EU:T:2014:954, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo).
491
Na poparcie swojego wniosku o odszkodowanie skarżący zarzuca zasadniczo Trybunałowi Obrachunkowemu dwa zachowania: z jednej strony, nieprzeprowadzenie dochodzenia w celu ustalenia dokładnego źródła „wycieku” dotyczącego istnienia i wniosków raportu OLAF‑u w odniesieniu do niego, a z drugiej strony, wydanie komunikatu prasowego i komunikatu do wszystkich swoich pracowników w dniu 11 lipca 2018 r., tj. po tym „wycieku” informacji, ale zanim został on powiadomiony o raporcie OLAF‑u lub wstępnym sprawozdaniu prezesa Trybunału Obrachunkowego.
492
W tym względzie należy zauważyć, że na rozprawie Trybunał Obrachunkowy stwierdził, iż nie było żadnego komunikatu prasowego z jego własnej inicjatywy, czego skarżący nie zakwestionował. Istnienie komunikatu prasowego również nie wynika z akt sprawy. Tym samym, w kontekście rozpatrywania niniejszego wniosku o odszkodowanie, zarzut skarżącego oparty na istnieniu komunikatu prasowego Trybunału Obrachunkowego należy już na wstępie oddalić jako niewystarczająco uzasadniony.
493
Ponadto wystarczy zauważyć, że z uwag Trybunału Obrachunkowego poczynionych na rozprawie, które nie zostały zakwestionowane w tym względzie przez skarżącego, wynika, że Trybunał Obrachunkowy wydał komunikat do wszystkich swoich pracowników w dniu 11 lipca 2018 r. dopiero po tym, jak „na podstawie wycieku” prasa rozpowszechniła już istnienie i wnioski raportu OLAF‑u. Podczas rozprawy Trybunał Obrachunkowy stwierdził, że odpowiedział na szereg pytań zadanych przez dziennikarzy w tym zakresie, a jego odpowiedzi zostały następnie przekazane wszystkim pracownikom. Potwierdza to również, z jednej strony, sam tekst komunikatu Trybunału Obrachunkowego do jego pracowników, który odnosi się do „pytań zadawanych przez prasę”, a z drugiej strony, artykuł prasowy cytowany przez skarżącego w pkt 234 skargi, który odnosi się do „dobrze poinformowanego źródła, które wypowiadało się pod warunkiem zachowania anonimowości” i które przekazało prasie informacje na temat dochodzenia OLAF‑u w sprawie skarżącego.
494
Wynika z tego, że to właśnie ten „wyciek” wcześniejszych informacji do prasy przez anonimową osobę trzecią był przyczyną późniejszego komunikatu Trybunału Obrachunkowego do wszystkich jego pracowników i jest w rzeczywistości podstawą zarzutów skarżącego dotyczących szkody dla jego kariery i reputacji. Jednakże w tych okolicznościach skarżący nie przedstawił żadnych dowodów prima facie, aby wykazać, że ten wyciek do prasy o istnieniu i wnioskach raportu OLAF‑u dotyczącego jego osoby można przypisać Trybunałowi Obrachunkowemu.
495
W związku z tym, ponieważ skarżący nie wykazał, że domniemana szkoda dla jego kariery i reputacji była bezpośrednią konsekwencją czynu, który można przypisać Trybunałowi Obrachunkowemu, należy uznać, że nie można stwierdzić winy Trybunału Obrachunkowego i że pierwsza przesłanka odpowiedzialności Unii, spośród wymienionych w pkt 489 powyżej, nie została spełniona. Ponadto, chociaż skarżący krytykuje Trybunał Obrachunkowy za nieprzeprowadzenie dochodzenia w celu ustalenia dokładnego źródła przedmiotowego „wycieku” informacji w prasie, nie wskazuje on podstawy prawnej, na której Trybunał Obrachunkowy byłby związany takim obowiązkiem, biorąc ponadto pod uwagę, że „wycieku” informacji nie można było mu przypisać.
496
W związku z tym wniosek skarżącego o odszkodowanie musi zostać oddalony, bez konieczności orzekania o jego dopuszczalności.
V. W przedmiocie kosztów
497
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponadto zgodnie z art. 134 § 3 regulaminu postępowania w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron każda z nich pokrywa własne koszty. Jednakże jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Sąd może orzec, że jedna ze stron pokrywa, oprócz własnych kosztów, część kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.
498
Chociaż stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwoty 19254,20 EUR, co stanowi około jedną ósmą łącznej kwoty 153407,58 EUR uznanej przez Trybunał Obrachunkowy za nienależną, należy zauważyć, że skarżący przegrał sprawę w odniesieniu do siedmiu ósmych tej ostatniej kwoty oraz swojej skargi o odszkodowanie. Skarżący powinien zatem zostać obciążony kosztami Trybunału Obrachunkowego oraz czterema piątymi własnych kosztów, a Trybunał Obrachunkowy pozostałą jedną piątą.
Z powyższych względów
SĄD (czwarta izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 11 kwietnia 2019 r. dotyczącej ustalenia kwoty wierzytelności i odzyskania jej od CQ, w której to decyzji Trybunał zakwalifikował kwotę 153407,58 EUR jako nienależnie pobraną oraz nakazał odzyskanie tej kwoty, w zakresie, w jakim dotyczy ona kwoty 19254,20 EUR, jak również stwierdza się nieważność decyzji zawartej w piśmie księgowego Trybunału Obrachunkowego z dnia 7 czerwca 2019 r. w zakresie, w jakim przewiduje ona zapłatę odsetek za zwłokę w wysokości trzech i pół punktu procentowego od tej kwoty.
2)
Kwota 19254,20 EUR zostanie powiększona o odsetki za zwłokę w wysokości trzech i pół punktu procentowego naliczane począwszy od dnia 7 czerwca 2019 r., do dnia całkowitej zapłaty przez Trybunał Obrachunkowy.
3)
W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
4)
CQ pokrywa koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy i cztery piąte własnych kosztów, a Trybunał Obrachunkowy – pozostałą jedną piątą.
da Silva Passos
Gervasoni
Półtorak
Reine
Pynnä
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 września 2024 r.
Podpisy
Spis treści
I. Ramy prawne
A. TFUE
B. Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013
C. Wewnętrzne regulacje przyjęte przez Trybunał Obrachunkowy
1. Decyzja nr 1–2003 w sprawie kosztów podróży służbowych członków Trybunału Obrachunkowego
2. Decyzja nr 7–2004 w sprawie wydatków na cele reprezentacyjne i wydatków na przyjęcia ponoszonych przez członków Trybunału Obrachunkowego
3. Decyzja nr 33–2004 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Europejskim Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty
4. Decyzja nr 19–2009 w sprawie zarządzania flotą samochodową w Trybunale Obrachunkowym i w sprawie korzystania z tej floty
5. Kodeks postępowania członków Trybunału Obrachunkowego z 2012 r.
II. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
A. Pierwsze działania podjęte przez Trybunał Obrachunkowy
B. Dochodzenie OLAF‑u
C. Postępowanie karne wszczęte przez organy Wielkiego Księstwa Luksemburga
D. Wszczęcie postępowania w Trybunale Obrachunkowym
E. Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej
F. Odzyskanie przez Trybunał Obrachunkowy wydatków uznanych za nienależne
III. Żądania stron
IV. Co do prawa
A. W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
1. W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego nieprawidłowości w dochodzeniu prowadzonym przez OLAF i w jego raporcie końcowym.
2. W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego nieskorzystania przez Trybunał Obrachunkowy z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych w szczególności w charakterze organu zatwierdzającego, naruszenia spoczywającego na nim obowiązku udowodnienia zarzutu, oraz naruszenia ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia
3. W przedmiocie zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia rozsądnego terminu
a) W przedmiocie terminu przedawnienia
b) W przedmiocie wniosków skarżącego o zwrot odpowiadających wierszom nr 1–261 tabeli odzyskiwania
1) W przedmiocie pierwszej grupy wniosków skarżącego o zwrot
2) W przedmiocie drugiej grupy wniosków skarżącego o zwrot
3) W przedmiocie trzeciej grupy wniosków skarżącego o zwrot
c) Wniosek w przedmiocie zarzutu trzeciego
4. W przedmiocie zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań oraz istnienia „oczywistych błędów”
a) W przedmiocie dopuszczalności zarzutu dotyczącego istnienia „oczywistych błędów”
b) Co do istoty
1) Uwagi wstępne
i) W przedmiocie zakresu badania zarzutu opartego na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
ii) W przedmiocie zakresu badania zarzutów dotyczących uzasadnionych oczekiwań skarżącego co do prawidłowego charakteru jego podróży służbowych oraz istnienia „oczywistych błędów”
iii) W przedmiocie zakresu kontroli Sądu
iv) W przedmiocie konsekwencji, jakie należy wyciągnąć w niniejszym postępowaniu z wyroku z dnia 30 września 2021 r., Trybunał Obrachunkowy/Pinxten (C‑130/19) w odniesieniu do nieprawidłowości stwierdzonych przez Trybunał Obrachunkowy wobec skarżącego
2) W przedmiocie kosztów podróży służbowych i dziennych diet
i) W przedmiocie podróży służbowych obejmujących spotkania z decydentami politycznymi i członkami ich gabinetów
ii) W przedmiocie pozostałych podróży służbowych
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 196, 284 i 382 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 57 i 391 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 137, 143, 155 (w części) i 290 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 47, 103, 157, 161, 199, 210, 237, 277, 339 (w części) oraz 373 i 374 (w części) tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowych, o których mowa w wierszach nr 128, 411 i 412 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 347 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 310 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 335 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie podróży służbowej, o której mowa w wierszu nr 63 tabeli odzyskiwania
iii) Wniosek w przedmiocie kosztów podróży służbowych i dziennych diet
3) W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych i organizacji przyjęć
i) W przedmiocie podróży służbowych obejmujących spotkania z decydentami politycznymi i członkami ich gabinetów, członkami przedmiotowej partii politycznej
ii) W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych dotyczących spotkań z osobami innymi niż decydenci polityczni będący członkami przedmiotowej partii politycznej
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 56, 138, 196, 284 i 382 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 17, 28 i 290 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 314, 319 i 320 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszu nr 339 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów reprezentacyjnych, o których mowa w wierszach nr 98 i 281 tabeli odzyskiwania
– Wniosek w przedmiocie kosztów reprezentacyjnych związanych ze spotkaniami z innymi osobami
iii) W przedmiocie posiłków w miejscu pochodzenia skarżącego
4) W przedmiocie kosztów korzystania z samochodu służbowego i z usług szofera
i) W przedmiocie kosztów usług szofera związanych z podróżami służbowymi lub z kosztami reprezentacyjnymi skarżącego dotyczącymi spotkań z członkami przedmiotowej partii politycznej
ii) W przedmiocie pozostałych kosztów usług szofera
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 57, 103, 143, 157, 161, 199, 237, 277, 310, 335, 347, 354 i 391 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 138, 196, 319 i 320, 339 (w części) i 382 (w części) tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 379 i 403 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 38 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszach nr 106, 147, 151, 153, 167 i 214 tabeli odzyskiwania
– W odniesieniu do kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 142 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 187 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa w wierszu nr 247 tabeli odzyskiwania
– W przedmiocie kosztów usług szofera, o których mowa wskazanych w wierszach nr 176, 317, 373 i 374 tabeli odzyskiwania
– Wniosek w przedmiocie pozostałych kosztów usług szofera
c) Wniosek dotyczący zarzutu czwartego
5. W przedmiocie zarzutu piątego dotyczącego naruszenia zasady, zgodnie z którą postępowanie administracyjne zawiesza się do czasu zakończenia postępowania karnego
6. W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia co do korzystania z usług szoferów oraz naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 966/2012 lub art. 94 rozporządzenia nr 2018/1046
7. Wniosek w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
B. W przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji księgowego Trybunału Obrachunkowego z dnia 4 i 7 czerwca 2019 r.
C. W przedmiocie wniosków o zwrot i zapłatę odsetek
D. W przedmiocie wniosku o odszkodowanie
V. W przedmiocie kosztów
(
*1
)	Język postępowania: francuski.