62022CJ0394
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 14ης Νοεμβρίου 2024 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Διεθνής δικαιοδοσία και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 – Πεδίο εφαρμογής – Άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ – Αποκλεισμός – Έννοια της φράσης “οι πτωχεύσεις, οι διαδικασίες λύσης και εκκαθάρισης αφερέγγυων επιχειρήσεων ή άλλων νομικών προσώπων, οι δικαστικοί συμβιβασμοί, οι πτωχευτικοί συμβιβασμοί και άλλες ανάλογες διαδικασίες” – Αγωγή που απορρέει άμεσα από τη διαδικασία αφερεγγυότητας και συνδέεται στενά με αυτήν – Αγωγή με αίτημα την εξόφληση απαίτησης ασκηθείσα μετά την κήρυξη της οφειλέτριας εταιρίας σε κατάσταση αφερεγγυότητας και μετά την αναγγελία της εν λόγω απαίτησης στην πτώχευση – Κανονισμός (ΕΚ) 1346/2000»
Στην υπόθεση C‑394/22,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το hof van beroep te Antwerpen (εφετείο Αμβέρσας, Βέλγιο) με απόφαση της 7ης Ιουνίου 2022, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Ιουνίου 2022, στο πλαίσιο της δίκης
Oilchart International NV
κατά
O.W. Bunker (Netherlands) BV,
ING Bank NV,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen (εισηγητή), πρόεδρο του πρώτου τμήματος, προεδρεύοντα του δευτέρου τμήματος, M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο του πέμπτου τμήματος, και J. Passer, δικαστή,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: A. Lamote, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 1ης Φεβρουαρίου 2024,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Oilchart International NV, εκπροσωπούμενη από τον E. Van den Wijngaert, advocaat,
–
η ING Bank NV, εκπροσωπούμενη από τους D. Arts, T. Mertens, L. Rasking και E. Ulrix, advocaten,
–
η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις M. K. Bulterman και M. H. S. Gijzen,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους S. Noë και W. Wils,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 18ης Απριλίου 2024,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2012, L 351, σ. 1), καθώς και την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1346/2000 του Συμβουλίου, της 29ης Μαΐου 2000, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (ΕΕ 2000, L 160, σ. 1).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Oilchart International NV (στο εξής: Oilchart), εταιρίας βελγικού δικαίου, και, αφετέρου, της O.W. Bunker Netherland BV (στο εξής: OWB) και της ING Bank NV, δύο εταιριών ολλανδικού δικαίου, με αντικείμενο την είσπραξη ανεξόφλητου τιμολογίου, εκδοθέντος για υπηρεσίες ανεφοδιασμού που παρέσχε η Oilchart για λογαριασμό της OWB η οποία κηρύχθηκε σε πτώχευση.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Ο κανονισμός 1346/2000
3
Οι αιτιολογικές σκέψεις 2 και 6 του κανονισμού 1346/2000 έχουν ως εξής:
«(2)
Η καλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς απαιτεί να λειτουργούν αποτελεσματικά και αποδοτικά οι διασυνοριακές διαδικασίες αφερεγγυότητας […]
[…]
(6)
Σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να περιορίζεται σε διατάξεις που διέπουν την αρμοδιότητα για την έναρξη διαδικασιών αφερεγγυότητας και τις δικαστικές αποφάσεις που απορρέουν άμεσα από τις διαδικασίες αφερεγγυότητας και έχουν στενή σχέση με αυτές. Επιπλέον, ο παρών κανονισμός θα πρέπει να περιλαμβάνει διατάξεις για την αναγνώριση αυτών των δικαστικών αποφάσεων και του εφαρμοστέου δικαίου, οι οποίες επίσης ανταποκρίνονται στην προαναφερόμενη αρχή.»
4
Το άρθρο 3 του κανονισμού αυτού φέρει τον τίτλο «Διεθνής δικαιοδοσία» και ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Αρμόδια για την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας είναι τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των κυρίων συμφερόντων του οφειλέτη. Για τις εταιρείες και τα νομικά πρόσωπα τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι κέντρο των κυρίων συμφερόντων είναι ο τόπος της καταστατικής έδρας.»
5
Το άρθρο 4 φέρει τον τίτλο «Εφαρμοστέο δίκαιο» και έχει ως εξής:
«1.   Εάν ο παρών κανονισμός δεν ορίζει άλλως, δίκαιο εφαρμοστέο στη διαδικασία αφερεγγυότητας και στα αποτελέσματά της είναι το δίκαιο του κράτους μέλους έναρξης της διαδικασίας, κατωτέρω καλουμένου “κράτος έναρξης”.
2.   Το δίκαιο του κράτους έναρξης ρυθμίζει τις προϋποθέσεις έναρξης, τη διεξαγωγή και την περάτωση της διαδικασίας αφερεγγυότητας. Βάσει του δικαίου αυτού, ορίζονται συγκεκριμένα:
α)
οι οφειλέτες που, ως εκ της ιδιότητάς τους, έχουν πτωχευτική ικανότητα·
β)
η πτωχευτική και η μεταπτωχευτική περιουσία·
γ)
οι εξουσίες του οφειλέτη και οι εξουσίες του συνδίκου·
[…]
ε)
τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων στις οποίες ο οφειλέτης είναι συμβαλλόμενο μέρος·
στ)
τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των ατομικών διώξεων εκ μέρους πιστωτών, εκτός αν υφίσταται εκκρεμοδικία·
ζ)
οι πτωχευτικές και οι μεταπτωχευτικές απαιτήσεις·
η)
οι κανόνες αναγγελίας, εξέλεγξης και τελικής επαλήθευσης των πιστώσεων·
[…]
ιγ)
οι κανόνες που άπτονται της ακυρότητας, ακυρωσίας ή του ανενεργού των επιβλαβών για όλους τους πιστωτές δικαιοπραξιών.»
6
Ο κανονισμός 1346/2000 καταργήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2015/848 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2015, περί των διαδικασιών αφερεγγυότητας (ΕΕ 2015, L 141, σ. 19). Εντούτοις, δυνάμει του άρθρου 84, παράγραφος 2, του τελευταίου ως άνω κανονισμού, ο κανονισμός 1346/2000 εξακολουθεί να εφαρμόζεται στις διαδικασίες αφερεγγυότητας που κινήθηκαν πριν από τις 26 Ιουνίου 2017.
Ο κανονισμός 1215/2012
7
Οι αιτιολογικές σκέψεις 10 και 21 του κανονισμού 1215/2012 έχουν ως εξής:
«(10)
Το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού πρέπει να καλύπτει όλες τις κύριες αστικές και εμπορικές υποθέσεις εκτός από κάποια σαφώς καθορισμένα ζητήματα […]
[…]
(21)
Για λόγους αρμονικής απονομής της δικαιοσύνης θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παράλληλης εκδίκασης μιας υπόθεσης και να αποφεύγεται η έκδοση ασυμβιβάστων αποφάσεων σε διαφορετικά κράτη μέλη. […]»
8
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, και παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:
«1.   Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, ανεξάρτητα από το είδος του δικαστηρίου. Δεν καλύπτει, ιδίως, φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας (acta jure imperii).
2.   Εξαιρούνται από την εφαρμογή του:
[…]
β)
οι πτωχεύσεις, οι διαδικασίες λύσης και εκκαθάρισης αφερέγγυων επιχειρήσεων ή άλλων νομικών προσώπων, οι δικαστικοί συμβιβασμοί, οι πτωχευτικοί συμβιβασμοί και άλλες ανάλογες διαδικασίες».
9
Το άρθρο 28, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού ορίζει:
«Όταν ένα πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτους μέλους και δεν εμφανισθεί, το δικαστήριο διαπιστώνει αυτεπάγγελτα την έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας, εκτός εάν η δικαιοδοσία του απορρέει από τον παρόντα κανονισμό.»
Το ολλανδικό δίκαιο
10
Το άρθρο 25 του Wet op het faillissement en de surséance van betaling (νόμου περί πτωχεύσεως και αναστολής πληρωμών), της 30ής Σεπτεμβρίου 1893 (Stb. 1893, αριθ. 140, στο εξής: NFW), έχει ως εξής:
«1.   Τα ένδικα βοηθήματα που αφορούν δικαιώματα ή υποχρεώσεις που ανήκουν στην πτωχευτική περιουσία ασκούνται τόσο κατά του συνδίκου όσο και από αυτόν.
2.   Αν τα εν λόγω ένδικα βοηθήματα ασκούνται ή συνεχίζονται από τον πτωχεύσαντα οφειλέτη ή κατά του πτωχεύσαντος οφειλέτη και καταλήγουν σε έκδοση απόφασης κατά του πτωχεύσαντος οφειλέτη, η εν λόγω απόφαση δεν έχει νομική ισχύ έναντι της πτωχευτικής περιουσίας.»
11
Το άρθρο 26 του NFW ορίζει τα εξής:
«Τα ένδικα βοηθήματα με τα οποία ζητείται η εκπλήρωση υποχρέωσης από την πτωχευτική περιουσία δεν μπορούν να ασκηθούν κατά του πτωχεύσαντος με κανέναν άλλο τρόπο εκτός από αυτόν που προβλέπεται στο άρθρο 110.»
12
Κατά το άρθρο 110 του NFW:
«οι απαιτήσεις αναγγέλλονται στον σύνδικο υπό τη μορφή τιμολογίου ή άλλου παραστατικού, στο οποίο αναγράφεται το είδος και το ποσό της απαίτησης, από κοινού με τα σχετικά έγγραφα ή αντίγραφό τους, καθώς και από κοινού με δήλωση σχετικά με το αν προβάλλεται ή όχι δικαίωμα προτίμησης, ενέχυρο, υποθήκη ή δικαίωμα κατάσχεσης. […]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
13
Στις 21 Οκτωβρίου 2014, στο πλαίσιο ενός συνόλου συμβάσεων εφοδιασμού πλοίων, η Oilchart παρέδωσε, για λογαριασμό της OWB, καύσιμα στο πλοίο με την ονομασία Evita K., το οποίο ήταν ελλιμενισμένο στο Sluiskil (Κάτω Χώρες).
14
Στις 22 Οκτωβρίου 2014 η Oilchart εξέδωσε τιμολόγιο, με αποδέκτη την OWB, ύψους 116471,45 δολαρίων Ηνωμένων Πολιτειών (USD) (περίπου 107229,44 ευρώ). Το τιμολόγιο αυτό δεν εξοφλήθηκε.
15
Με απόφαση του rechtbank te Rotterdam (πρωτοδικείου του Ρότερνταμ, Κάτω Χώρες), της 21ης Νοεμβρίου 2014, η OWB κηρύχθηκε σε πτώχευση.
16
Η Oilchart ανήγγειλε την απαίτηση που προέκυπτε από το εν λόγω ανεξόφλητο τιμολόγιο στους συνδίκους της OWB προς επαλήθευση.
17
Λόγω διάφορων ανεξόφλητων τιμολογίων, η Oilchart προέβη σε συντηρητική κατάσχεση ορισμένων ποντοπόρων πλοίων στα οποία είχε παραδώσει καύσιμα. Για τον σκοπό της άρσης των εν λόγω συντηρητικών κατασχέσεων, συστήθηκαν εγγυήσεις υπέρ της Oilchart, η κατάπτωση των οποίων μπορούσε να επέλθει βάσει δικαστικής ή διαιτητικής αποφάσεως στο Βέλγιο εκδιδόμενης είτε κατά της OWB είτε κατά του οικείου πλοιοκτήτη.
18
Στις 11 Μαρτίου 2015 η Oilchart άσκησε αγωγή κατά της OWB ενώπιον του rechtbank van koophandel te Antwerpen (δικαστηρίου εμπορικών διαφορών Αμβέρσας, Βέλγιο) με αίτημα, μεταξύ άλλων, την πληρωμή του ως άνω ανεξόφλητου τιμολογίου. Η ING Bank, ως δικαιούχος της εκχώρησης απαίτησης στην οποία προέβη η OWB έναντι της παροχής πιστώσεως, παρενέβη οικειοθελώς στο πλαίσιο της αγωγής αυτής.
19
Το ως άνω δικαστήριο, μολονότι έκρινε ότι είχε διεθνή δικαιοδοσία να αποφανθεί επί της εν λόγω αγωγής, εντούτοις έκρινε, με απόφαση της 15ης Μαρτίου 2017, βάσει του ολλανδικού πτωχευτικού δικαίου, την αγωγή απαράδεκτη.
20
Στις 16 Μαΐου 2017 η Oilchart άσκησε έφεση κατά της ως άνω αποφάσεως ενώπιον του hof van beroep te Antwerpen (εφετείου Αμβέρσας, Βέλγιο), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου.
21
Δεδομένου ότι η OWB δεν παρέστη στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση ούτε ενώπιον του rechtbank van koophandel te Antwerpen (δικαστηρίου εμπορικών διαφορών Αμβέρσας) ούτε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, το αιτούν δικαστήριο έκρινε ότι έπρεπε να εξετάσει τη διεθνή δικαιοδοσία του, σύμφωνα με το άρθρο 28, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012.
22
Παραπέμποντας στη νομολογία του Δικαστηρίου, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν η αγωγή που άσκησε η Oilchart κατά της OWB στηρίζεται στους κοινούς κανόνες του αστικού και εμπορικού δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012, ή στους ειδικούς κανόνες που διέπουν τις διαδικασίες αφερεγγυότητας.
23
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι η αγωγή της Oilchart κατά της OWB ασκήθηκε μετά την έναρξη της πτωχευτικής διαδικασίας και χωρίς να περιέχει σχετική μνεία, κατ’ εφαρμογήν ειδικής διατάξεως της ολλανδικής πτωχευτικής νομοθεσίας, ήτοι της παραγράφου 2 του άρθρου 25 του NFW, το οποίο αφορά τις αγωγές που δεν έχουν σχέση με την πτωχευτική περιουσία αλλά με τα προσωπικά συμφέροντα του πτωχεύσαντος, και όχι βάσει της παραγράφου 1 του εν λόγω άρθρου, η οποία αφορά άμεσα την πτωχευτική περιουσία.
24
Κατά το αιτούν δικαστήριο, η ακριβής φύση της αγωγής που άσκησε η Oilchart και η δυνατότητα ασκήσεως τέτοιας αγωγής κατά εταιρίας που κηρύχθηκε σε πτώχευση πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα των διατάξεων του ολλανδικού πτωχευτικού δικαίου που εισάγουν παρεκκλίσεις και όχι υπό το πρίσμα των κοινών κανόνων του αστικού και εμπορικού δικαίου. Εντούτοις, στο πλαίσιο του καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας του αιτούντος δικαστηρίου, ο οποίος προηγείται της ως άνω εξέτασης, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται κατά πόσον η επίμαχη στην κύρια δίκη αγωγή συνδέεται στενά με τη διαδικασία αφερεγγυότητας ώστε το δικαστήριο ενώπιον του οποίου κινήθηκε η πτώχευση να είναι το μόνο αρμόδιο να εκδικάσει την αγωγή αυτή.
25
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν αντιβαίνει στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000 διάταξη του εθνικού δικαίου η οποία επιτρέπει σε πιστωτή να ασκήσει, ενώπιον των δικαστηρίων κράτους μέλους, αγωγή με την οποία ζητεί την εξόφληση απαίτησης την οποία έχει ήδη αναγγείλει στην πτώχευση σε άλλο κράτος μέλος.
26
Υπό τις συνθήκες αυτές, το hof van beroep te Antwerpen (εφετείο Αμβέρσας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού [1346/2000], την έννοια ότι “οι πτωχεύσεις, οι διαδικασίες λύσης και εκκαθάρισης αφερέγγυων επιχειρήσεων ή άλλων νομικών προσώπων, οι δικαστικοί συμβιβασμοί, οι πτωχευτικοί συμβιβασμοί και άλλες ανάλογες διαδικασίες” που μνημονεύονται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 καταλαμβάνουν επίσης διαδικασία κατά την οποίαν η αξίωση που περιλαμβάνεται στο αγωγικό δικόγραφο περιγράφεται ως απλή εμπορική απαίτηση, χωρίς να γίνεται αναφορά στην ήδη κηρυχθείσα πτώχευση του εναγομένου μέρους, λαμβανομένου υπόψη ότι τη νομική βάση της αξίωσης αποτελούν κατ’ ουσίαν οι ειδικές αποκλίνουσες διατάξεις του ολλανδικού πτωχευτικού δικαίου (άρθρο 25, παράγραφος 2, του NFW), καθώς και ότι:
–
πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον μια τέτοια αξίωση θεωρείται ως επαληθεύσιμη (άρθρο 26, σε συνδυασμό με το άρθρο 110 του NFW) ή μη επαληθεύσιμη απαίτηση (άρθρο 25, παράγραφος 2, του NFW),
–
το δε ερώτημα κατά πόσον μπορεί να επιδιωχθεί ταυτόχρονα η ικανοποίηση αμφοτέρων των απαιτήσεων και κατά πόσον η μία δεν αποκλείει την άλλη, λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων έννομων συνεπειών εκάστης εξ αυτών (συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας να ζητηθεί η κατάπτωση της αναληφθείσας τραπεζικής εγγυήσεως μετά την επέλευση της πτώχευσης), φαίνεται ότι μπορεί να απαντηθεί βάσει των ειδικών διατάξεων του ολλανδικού πτωχευτικού δικαίου;
[…]
2)
Συνάδει το άρθρο 25, παράγραφος 2, του NFW με το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, στον βαθμό που η εν λόγω διάταξη επιτρέπει η ικανοποίηση απαιτήσεων αυτού του είδους (δυνάμει του άρθρου 25, παράγραφος 2, του NFW) να αξιώνεται ενώπιον δικαστηρίου άλλου κράτους μέλους αντί του πτωχευτικού δικαστηρίου του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου επήλθε η πτώχευση;»
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
27
Στις 31 Μαρτίου 2023 το Δικαστήριο απέστειλε στο αιτούν δικαστήριο αίτηση παροχής πληροφοριών σχετικά με το πραγματικό και νομικό πλαίσιο της υπόθεσης της κύριας δίκης, στην οποία το αιτούν δικαστήριο απάντησε στις 28 Απριλίου 2023.
28
Στις 11 Ιουλίου 2023 το Δικαστήριο ρώτησε το αιτούν δικαστήριο αν, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η Oilchart παραιτήθηκε από την αγωγή της κύριας δίκης, εμμένει στην αίτησή του για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως.
29
Με απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2023, το αιτούν δικαστήριο πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι η ενώπιόν του διαδικασία εξακολουθούσε να εκκρεμεί, δεδομένου ότι η παραίτηση της Oilchart απορρίφθηκε.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
30
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται επί αγωγής η οποία, αφενός, έχει ασκηθεί σε κράτος μέλος κατά εταιρίας με αίτημα την καταβολή του τιμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων και, αφετέρου, δεν περιέχει καμία αναφορά ούτε στη διαδικασία αφερεγγυότητας που κινήθηκε προγενέστερα κατά της εταιρίας αυτής σε άλλο κράτος μέλος ούτε στο γεγονός ότι η απαίτηση έχει ήδη αναγγελθεί στην πτώχευση.
31
Ειδικότερα, πρέπει να καθοριστεί αν μια τέτοια αγωγή καλύπτεται από το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, το οποίο εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής του τις πτωχεύσεις, τις διαδικασίες λύσης και εκκαθάρισης αφερέγγυων επιχειρήσεων ή άλλων νομικών προσώπων, τους δικαστικούς συμβιβασμούς, τους πτωχευτικούς συμβιβασμούς και άλλες ανάλογες διαδικασίες. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, η αγωγή αυτή θα ενέπιπτε στο καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000, του οποίου το άρθρο 3, παράγραφος 1, απονέμει στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το κέντρο των συμφερόντων του οφειλέτη αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία για την κίνηση της κύριας διαδικασίας αφερεγγυότητας (πρβλ. απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 2019, Tiger κ.λπ., C‑493/18, EU:C:2019:1046, σκέψεις 23, 25 και 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32
Πράγματι, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όσον αφορά τα αντίστοιχα πεδία εφαρμογής των κανονισμών 1215/2012 και 1346/2000, οι κανονισμοί αυτοί πρέπει να ερμηνεύονται κατά τρόπον ώστε να αποτρέπεται όχι μόνον οποιαδήποτε επικάλυψη μεταξύ των κανόνων δικαίου που αυτοί προβλέπουν αλλά και οποιοδήποτε κενό δικαίου. Επομένως, οι αγωγές οι οποίες εξαιρούνται, βάσει του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού, καθόσον εμπίπτουν στην κατηγορία που περιλαμβάνει τις «πτωχεύσεις, [τις] διαδικασίες λύσης και εκκαθάρισης αφερέγγυων επιχειρήσεων ή άλλων νομικών προσώπων, [τους] δικαστικ[ούς] συμβιβασμ[ούς], [τους] πτωχευτικο[ύς] συμβιβασμο[ύς] και άλλες ανάλογες διαδικασίες», εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000. Αντιστοίχως, οι αγωγές που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000 εμπίπτουν σε εκείνο του κανονισμού 1215/2012 (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 24, και της 18ης Σεπτεμβρίου 2019, Riel, C‑47/18, EU:C:2019:754, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
33
Το Δικαστήριο έχει επίσης επισημάνει ότι, όπως προκύπτει ιδίως από την αιτιολογική σκέψη 10 του κανονισμού 1215/2012, πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να εκλάβει υπό ευρεία έννοια τις κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού «αστικές και εμπορικές υποθέσεις» και να προσδώσει, κατά συνέπεια, σε αυτόν ευρύ πεδίο εφαρμογής. Αντιθέτως, το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000, σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη του 6, δεν πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Valach κ.λπ., C‑649/16, EU:C:2017:986, σκέψη 25, και της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
34
Κατ’ εφαρμογήν των ως άνω αρχών, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τα αντίστοιχα πεδία εφαρμογής των δύο αυτών κανονισμών οριοθετούνται σαφώς και ότι μόνον οι αγωγές που απορρέουν άμεσα από διαδικασία αφερεγγυότητας και συνδέονται στενά με αυτήν εξαιρούνται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1215/2012. Κατά συνέπεια, μόνον αυτές οι αγωγές εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000 (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 26, και της 18ης Σεπτεμβρίου 2019, Riel, C‑47/18, EU:C:2019:754, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Το διπλό αυτό κριτήριο, το οποίο περιλαμβάνεται στην αιτιολογική σκέψη 6 του κανονισμού 1346/2000 για τον προσδιορισμό του αντικειμένου του εν λόγω κανονισμού, επαναλαμβάνεται εξάλλου κατά γράμμα στον κανονισμό 2015/848, ο οποίος δεν εφαρμόζεται ratione temporis στην υπόθεση της κύριας δίκης, καθόσον προβλέπει στο άρθρο 6, υπό τον τίτλο «Δικαιοδοσία επί αγωγών που απορρέουν άμεσα από τη διαδικασία αφερεγγυότητας και έχουν στενή σχέση με αυτήν», ότι τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία αφερεγγυότητας έχουν δικαιοδοσία για κάθε αγωγή που απορρέει άμεσα από τη διαδικασία αφερεγγυότητας και έχει στενή σχέση με αυτήν (πρβλ. απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 27).
36
Επομένως, υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να καθοριστεί αν αγωγή με αίτημα την καταβολή του τιμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων, η οποία ασκείται κατά εταιρίας που έχει υπαχθεί σε διαδικασία αφερεγγυότητας, πληροί το διπλό αυτό κριτήριο.
37
Όσον αφορά το πρώτο κριτήριο, προκειμένου να καθορισθεί αν μια αγωγή απορρέει άμεσα από διαδικασία αφερεγγυότητας, παρατηρείται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το καθοριστικής σημασίας στοιχείο για να προσδιοριστεί ο τομέας στον οποίο εμπίπτει η αγωγή δεν είναι το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται αλλά η νομική βάση της. Κατά την προσέγγιση αυτή, πρέπει να εξετάζεται αν το επίδικο δικαίωμα ή η επίδικη υποχρέωση στηρίζεται στους κοινούς κανόνες του αστικού και εμπορικού δικαίου ή σε κανόνες με τους οποίους εισάγονται παρεκκλίσεις που ισχύουν ειδικώς στην περίπτωση των διαδικασιών αφερεγγυότητας (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 28, της 18ης Σεπτεμβρίου 2019, Riel, C‑47/18, EU:C:2019:754, σκέψη 33, καθώς και της 4ης Δεκεμβρίου 2019, Tiger κ.λπ., C‑493/18, EU:C:2019:1046, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι αγωγή ασκηθείσα βάσει ρήτρας παρακρατήσεως της κυριότητας, την οποία ασκεί ο πωλητής κατά του αγοραστή που κηρύχθηκε σε κατάσταση αφερεγγυότητας, θέτει υπό αμφισβήτηση νομικό ζήτημα ανεξάρτητο από την έναρξη διαδικασίας αφερεγγυότητας. Με άλλα λόγια, είναι αυτοτελές ένδικο βοήθημα, το οποίο δεν στηρίζεται στο δίκαιο των διαδικασιών αφερεγγυότητας και δεν απαιτεί ούτε την έναρξη διαδικασίας αυτού του είδους ούτε την επέμβαση συνδίκου (πρβλ. απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2009, German Graphics Graphische Maschinen, C‑292/08, EU:C:2009:544, σκέψεις 31 και 32).
39
Επιπλέον, η αγωγή που ασκείται κατά τρίτου στηριζόμενη σε εκχώρηση ενοχικής απαιτήσεως στην οποία έχει προβεί ο σύνδικος πτωχεύσεως εμπίπτει στην έννοια των «αστικών και εμπορικών υποθέσεων», στο μέτρο που η διαφορά δεν αφορά το κύρος της εκχωρήσεως που συμφώνησε ο σύνδικος και η άσκηση του δικαιώματος που απέκτησε ο εκδοχέας διέπεται από κανόνες διαφορετικούς από εκείνους που ισχύουν στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας (πρβλ. απόφαση της 19ης Απριλίου 2012, F‑Tex, C‑213/10, EU:C:2012:215, σκέψεις 37, 42 και 49).
40
Το ίδιο ισχύει όταν, στο πλαίσιο της ασκήσεως από τον εκδοχέα δικαιώματος που απέκτησε, η διαφορά αφορά μόνον τη συμπεριφορά του εκδοχέα (πρβλ. απόφαση της 19ης Απριλίου 2012, F-Tex, C‑213/10, EU:C:2012:215, σκέψη 42). Αντιθέτως, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1346/2000 αγωγή με την οποία αμφισβητείται μεταβίβαση εταιρικών μεριδίων πραγματοποιηθείσα στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας, στο μέτρο που προσάπτεται στον σύνδικο ότι δεν έκανε χρήση προνομίου το οποίο αντλεί από το εθνικό δίκαιο που διέπει τις συλλογικές διαδικασίες (πρβλ. απόφαση της 2ας Ιουλίου 2009, SCT Industri, C‑111/08, EU:C:2009:419, σκέψη 28).
41
Δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1215/2012 ούτε η αγωγή με αίτημα την αναγνώριση της ύπαρξης απαίτησης προς τον σκοπό της καταχώρισής της στο πλαίσιο διαδικασίας αφερεγγυότητας, δεδομένου ότι μια τέτοια αγωγή απορρέει άμεσα από τους εθνικούς κανόνες περί αφερεγγυότητας (πρβλ. απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2019, Riel, C‑47/18, EU:C:2019:754, σκέψεις 37 και 38), ούτε η αγωγή αποζημιώσεως κατά των μελών μιας επιτροπής πιστωτών τα οποία, με την ψήφο τους, προκάλεσαν τη μετατροπή μιας διαδικασίας εξυγίανσης σε διαδικασία αφερεγγυότητας, καθόσον μια τέτοια αγωγή συνιστά άμεση και αδιάσπαστη συνέπεια της άσκησης καθήκοντος που έχει ανατεθεί ειδικώς βάσει των εθνικών διατάξεων που διέπουν τις διαδικασίες αφερεγγυότητας (πρβλ. απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Valach κ.λπ., C‑649/16, EU:C:2017:986, σκέψεις 30 και 35).
42
Εν προκειμένω, από τα στοιχεία της δικογραφίας που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο καθώς και από τις διευκρινίσεις που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι με την αγωγή της κύριας δίκης ζητείται να υποχρεωθεί εταιρία να καταβάλει το αντίτιμο για εμπορεύματα που παραδόθηκαν σύμφωνα με σύμβαση συναφθείσα πριν από την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας που αφορά την εταιρία αυτή. Σύμφωνα με συμβάσεις που συνήφθησαν μεταγενέστερα με σκοπό την άρση συντηρητικών κατασχέσεων που διενεργήθηκαν, η ως άνω επιδίκαση αποδεικνύεται αναγκαία προκειμένου η ενάγουσα της κύριας δίκης να μπορέσει να εκτελέσει τις τραπεζικές εγγυήσεις που έχουν συσταθεί υπέρ της.
43
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τόσο οι συμβατικές υποχρεώσεις που προβάλλονται στο πλαίσιο της αγωγής όσο και οι μηχανισμοί εκτέλεσης που προβλέπονται για τις εν λόγω υποχρεώσεις στηρίζονται στο δίκαιο των συμβάσεων και δεν εξαρτώνται από τους ειδικούς κανόνες που έχουν εφαρμογή στις διαδικασίες αφερεγγυότητας.
44
Επιπλέον, αγωγή με αίτημα την καταβολή του τιμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων είναι αυτοτελής στο μέτρο που μπορεί να ασκηθεί χωρίς να έχει προηγηθεί διαδικασία αφερεγγυότητας.
45
Επιπροσθέτως, ούτε η έναρξη διαδικασίας αφερεγγυότητας ούτε ο διορισμός συνδίκου έχουν ως αποτέλεσμα τη μεταβολή της νομικής βάσεως αγωγής που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των κοινών κανόνων του αστικού και εμπορικού δικαίου, προκειμένου αυτή να υπαχθεί στο πεδίο εφαρμογής των ειδικών κανόνων των διαδικασιών αφερεγγυότητας.
46
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μόνο το γεγονός ότι, κατόπιν της κινήσεως διαδικασίας αφερεγγυότητας, ασκείται από τον σύνδικο ο οποίος διορίσθηκε στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής αγωγή με αίτημα την εξόφληση απαιτήσεως προς το συμφέρον των πιστωτών δεν μεταβάλλει ουσιωδώς τη φύση της προβαλλόμενης απαίτησης, η οποία είναι ανεξάρτητη από τη διαδικασία αφερεγγυότητας και εξακολουθεί να διέπεται, επί της ουσίας, από τους κανόνες του κοινού δικαίου (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 21ης Νοεμβρίου 2019, CeDe Group, C‑198/18, EU:C:2019:1001, σκέψη 36).
47
Όσον αφορά το δεύτερο κριτήριο το οποίο μνημονεύθηκε στη σκέψη 34 της παρούσας αποφάσεως, σημειώνεται ότι, κατά πάγια επίσης νομολογία, καθοριστικό στοιχείο προκειμένου να κριθεί αν έχει εφαρμογή η εξαίρεση του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 είναι το πόσο στενή είναι η σχέση μεταξύ μιας αγωγής και της διαδικασίας αφερεγγυότητας (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Valach κ.λπ., C‑649/16, EU:C:2017:986, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 6ης Φεβρουαρίου 2019, NK, C‑535/17, EU:C:2019:96, σκέψη 30).
48
Όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 57 των προτάσεών της, το ως άνω κριτήριο παρέχει τη δυνατότητα συνεκτίμησης και άλλων στοιχείων του γενικότερου πλαισίου, πέραν αυτών που αφορούν τη νομική βάση της αγωγής.
49
Μολονότι, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η ύπαρξη ορισμένου συνδέσμου μεταξύ της ασκηθείσας αγωγής και της διαδικασίας αφερεγγυότητας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, δεδομένου ότι η αγωγή αυτή ασκήθηκε μετά την κήρυξη της οφειλέτριας εταιρίας σε κατάσταση αφερεγγυότητας, στο πλαίσιο της οποίας η ενάγουσα της κύριας δίκης ανήγγειλε στην πτώχευση την ίδια απαίτηση την οποία αφορά και η εν λόγω αγωγή, εντούτοις δεν προκύπτει ότι μόνη η ταυτότητα μεταξύ της αξιώσεως που προβάλλεται ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου και εκείνης που προβλήθηκε ενώπιον των συνδίκων αφερεγγυότητας αρκεί για την υπαγωγή της αγωγής αυτής στην εξαίρεση του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012.
50
Συναφώς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι ο καθορισμός του έχοντος διεθνή δικαιοδοσία δικαστηρίου ουδόλως προδικάζει το εφαρμοστέο δίκαιο επί της επίμαχης στην κύρια δίκη αγωγής ή τους κρίσιμους κανόνες για τον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου στην αγωγή της κύριας δίκης (πρβλ. απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2019, CeDe Group, C‑198/18, EU:C:2019:1001, σκέψη 38).
51
Πράγματι, τόσο το ζήτημα του παραδεκτού ατομικής αγωγής που στρέφεται κατά εταιρίας σε κατάσταση αφερεγγυότητας όσο και το ζήτημα της τύχης που επιφυλάσσεται σε μια τέτοια αγωγή σε περίπτωση αναγγελίας απαιτήσεως στην πτώχευση δεν εμπίπτουν στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας, αλλά στους κανόνες σύγκρουσης που καθορίζουν το εφαρμοστέο δίκαιο.
52
Συναφώς, από το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000 προκύπτει ότι εφαρμοστέο στη διαδικασία αφερεγγυότητας και στα αποτελέσματά της είναι το δίκαιο του κράτους μέλους όπου κινήθηκε η εν λόγω διαδικασία.
53
Το άρθρο 4, παράγραφος 2, του ως άνω κανονισμού διευκρινίζει ότι το δίκαιο του κράτους έναρξης καθορίζει τις προϋποθέσεις κίνησης, διεξαγωγής και περατώσεως της διαδικασίας αφερεγγυότητας, απαριθμώντας, κατά τρόπο μη περιοριστικό, τα διάφορα στάδια της διαδικασίας αφερεγγυότητας που διέπονται από το δίκαιο του κράτους έναρξης, ήτοι, μεταξύ άλλων, στο στοιχείο εʹ, τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων, στο στοιχείο στʹ, τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των ατομικών διώξεων, στο στοιχείο ηʹ, τους κανόνες αναγγελίας, εξέλεγξης και τελικής επαλήθευσης των απαιτήσεων, στο στοιχείο ζʹ, τις πτωχευτικές και μεταπτωχευτικές απαιτήσεις, καθώς και, στο στοιχείο ιγʹ, τους κανόνες που άπτονται της ακυρότητας, της ακυρωσίας ή του ανενεργού των επιβλαβών για όλους τους πιστωτές δικαιοπραξιών.
54
Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 3 και 4 του κανονισμού 1346/2000 προκύπτει ότι η ρύθμιση αυτή επιδιώκει, κατ’ αρχήν, την αντιστοιχία μεταξύ των δικαστηρίων που έχουν διεθνή δικαιοδοσία και του δικαίου που έχει εφαρμογή επί των διαδικασιών αφερεγγυότητας. Πράγματι, εκτός από τις περιπτώσεις για τις οποίες ο κανονισμός αυτός προβλέπει ρητώς ότι ισχύουν αντίθετες διατάξεις, εφαρμοστέο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4 του εν λόγω κανονισμού, είναι το δίκαιο του κράτους του οποίου τα δικαστήρια έχουν διεθνή δικαιοδοσία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3 του ίδιου κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 21ης Νοεμβρίου 2019, CeDe Group, C‑198/18, EU:C:2019:1001, σκέψη 30).
55
Ωστόσο, στο μέτρο που, αφενός, το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000 περιορίζεται στο ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας για την έναρξη των διαδικασιών αφερεγγυότητας και, αφετέρου, το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4 του κανονισμού αυτού είναι ευρύτερο από εκείνο του άρθρου 3 του εν λόγω κανονισμού, καθόσον εφαρμόζεται στις διαδικασίες αφερεγγυότητας καθώς και στα αποτελέσματά τους, η αντιστοιχία αυτή μεταξύ του εφαρμοστέου δικαίου και του δικαστηρίου που έχει διεθνή δικαιοδοσία δεν μπορεί να διασφαλιστεί σε όλες τις περιπτώσεις.
56
Εν προκειμένω, η επίμαχη στην κύρια δίκη διαδικασία αφερεγγυότητας κινήθηκε στις Κάτω Χώρες, οπότε το εφαρμοστέο στη διαδικασία αυτήν και στα αποτελέσματά της δίκαιο είναι, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, το ολλανδικό δίκαιο.
57
Ως εκ τούτου, η επίμαχη στην κύρια δίκη αγωγή, με την οποία ζητείται να υποχρεωθεί εταιρία η οποία έχει κηρυχθεί σε κατάσταση αφερεγγυότητας να καταβάλει το αντίτιμο για παραδοθέντα εμπορεύματα, διέπεται από το ολλανδικό δίκαιο, στο μέτρο που εναπόκειται στο δίκαιο αυτό, όπως αναφέρθηκε στη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως, να καθορίσει τα αποτελέσματα της διαδικασίας αφερεγγυότητας επί των υφισταμένων συμβάσεων και τις συνέπειες της διαδικασίας αυτής επί των ατομικών διώξεων, να θεσπίσει τους κανόνες σχετικά με την αναγγελία, την εξέλεγξη και την τελική επαλήθευση των απαιτήσεων, καθώς και τους κανόνες σχετικά με τις πράξεις που ενδέχεται να προκαλέσουν ζημία στους πιστωτές.
58
Όπως υπογράμμισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, ακριβώς η εφαρμογή του ίδιου δικαίου, η οποία καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 1346/2000, στη διαδικασία αφερεγγυότητας και σε όλα τα αποτελέσματά της είναι εκείνη που διασφαλίζει την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκει ο κανονισμός αυτός όσον αφορά την ισότητα των πιστωτών και την προστασία των συμφερόντων τους, ανεξαρτήτως του ζητήματος της διεθνούς δικαιοδοσίας.
59
Στο πλαίσιο αυτό, επιβάλλεται εξάλλου η επισήμανση ότι ο κανόνας που περιέχεται στον κανονισμό 1215/2012, δυνάμει του οποίου, αν έχουν ασκηθεί αγωγές με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία μεταξύ των ίδιων διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικών κρατών μελών, κάθε δικαστήριο εκτός του πρώτου επιληφθέντος αναστέλλει αυτεπάγγελτα τη διαδικασία του προκειμένου να αποφευχθεί η έκδοση ασυμβίβαστων αποφάσεων επί των αγωγών αυτών, δεν εφαρμόζεται, ούτε ακόμη κατ’ αναλογίαν, επί του συστήματος του κανονισμού 1346/2000, καθόσον ο κανονισμός 1346/2000 δέχεται, ιδίως για τις δευτεροβάθμιες διαδικασίες αφερεγγυότητας, τη δικαιοδοσία δικαστηρίων άλλων κρατών μελών (πρβλ. απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2019, Riel, C‑47/18, EU:C:2019:754, σκέψεις 42, 44 και 46).
60
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 έχει την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται επί αγωγής η οποία, αφενός, έχει ασκηθεί σε κράτος μέλος κατά εταιρίας με αίτημα την καταβολή του τιμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων και, αφετέρου, δεν περιέχει καμία αναφορά ούτε στη διαδικασία αφερεγγυότητας που κινήθηκε προγενέστερα κατά της εταιρίας αυτής σε άλλο κράτος μέλος ούτε στο γεγονός ότι η απαίτηση έχει ήδη αναγγελθεί στην πτώχευση.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
61
Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.
Επί των δικαστικών εξόδων
62
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις,
έχει την έννοια ότι:
δεν εφαρμόζεται επί αγωγής η οποία, αφενός, έχει ασκηθεί σε κράτος μέλος κατά εταιρίας με αίτημα την καταβολή του τιμήματος παραδοθέντων εμπορευμάτων και, αφετέρου, δεν περιέχει καμία αναφορά ούτε στη διαδικασία αφερεγγυότητας που κινήθηκε προγενέστερα κατά της εταιρίας αυτής σε άλλο κράτος μέλος ούτε στο γεγονός ότι η απαίτηση έχει ήδη αναγγελθεί στην πτώχευση.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.