62023TJ0379
WYROK SĄDU (ósma izba, rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów)
z dnia 4 marca 2026 r. (
*1
)
Dumping – Przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej wysyłanych z Turcji – Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na niektóre walcowane na gorąco arkusze i zwoje ze stali nierdzewnej pochodzące z Indonezji – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2023/825 – Obejście – Pojęcie „działalności montażowej” – Pojęcie „działalności wykończeniowej” – Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Naruszenie prawa
W sprawie T‑379/23
Çolakoğlu Metalurji AŞ, z siedzibą w Istanbule (Turcja), którą reprezentowali J. Cornelis oraz F. Graafsma, adwokaci,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, którą reprezentowali L. Di Masi, R. Pethke oraz J. Zieliński, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
popieranej przez
Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL, z siedzibą w Brukseli (Belgia), które reprezentowali O. Prost, C. Bouvarel, M. Parys oraz O. Chef, adwokaci,
interwenient,
SĄD (ósma izba, rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów),
w składzie podczas narady: G. De Baere (sprawozdawca), pełniący obowiązki prezesa, D. Petrlík, K. Kecsmár, S. Kingston i H. Cassagnabère, sędziowie,
sekretarz: I. Kurme, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 września 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Çolakoğlu Metalurji AŞ wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/825 z dnia 17 kwietnia 2023 r. rozszerzającego cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/1408 na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej, pochodzących z Indonezji na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej wysyłanych z Turcji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Turcji (Dz.U. 2023, L 103, s. 12, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim to rozporządzenie jej dotyczy.
Okoliczności powstania sporu
2
Skarżąca jest tureckim producentem eksportującym walcowane na gorąco arkusze i zwoje ze stali nierdzewnej (zwane dalej „SSHR”). SSHR są produkowane z płyt ze stali nierdzewnej.
3
W dniu 6 października 2020 r. Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/1408 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indonezji, Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2020, L 325, s. 26, zwane dalej „rozporządzeniem pierwotnym”). Ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem pierwotnym wyniosły 17,3 % dla wszystkich producentów eksportujących z Indonezji.
4
W następstwie wniosku złożonego przez interwenienta, Eurofer, Association européenne de l’acier (europejskie stowarzyszenie hutnictwa stali), AISBL, Komisja w dniu 26 lipca 2022 r. przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2022/1310 wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym 2020/1408 na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej, pochodzących z Indonezji, przez przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej wysyłanych z Turcji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Turcji oraz poddających ten przywóz obowiązkowej rejestracji (Dz.U. 2022, L 198, s. 8), zgodnie w szczególności z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21, zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”).
5
Po zakończeniu tego dochodzenia Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie. W rozporządzeniu tym stwierdziła ona, że przesłanki przewidziane w art. 13 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego, wymagane do stwierdzenia obejścia obowiązujących środków antydumpingowych, zostały spełnione.
6
Co się tyczy w szczególności przesłanki, zgodnie z którą zmiana struktury handlu między państwem trzecim a Unią Europejską musi wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, Komisja stwierdziła istnienie umowy o produkcję na zlecenie między skarżącą a Marcegaglia Specialties SpA, spółką prawa włoskiego. W ramach tej umowy o produkcję na zlecenie Marcegaglia Specialties kupowała płyty ze stali nierdzewnej w Indonezji, wysyłała je do Turcji w celu ich przetworzenia przez skarżącą w SSHR przed przywozem tych SSHR do Unii.
7
Komisja uznała, że ta umowa o produkcję na zlecenie stanowi działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie wyjaśniła ona zasadniczo, że pojęcie „działalności montażowej” zawarte w tym przepisie obejmuje wyraźnie działalność wykończeniową i ma obejmować „nie tylko działalność polegającą na montowaniu części artykułu złożonego, ale może obejmować także dalsze przetwarzanie, tj. wykańczanie produktu”.
8
Komisja stwierdziła również, po pierwsze, że płyty ze stali nierdzewnej pochodzące z Indonezji stanowiły prawie 100 % łącznej wartości wszystkich części zmontowanego lub wykończonego produktu, a po drugie, że wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie działalności montażowej lub wykończeniowej wynosiła mniej niż 25 % kosztów produkcji, zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
9
Uznawszy, że wszystkie przesłanki przewidziane w art. 13 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego zostały spełnione, Komisja stwierdziła, że cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem pierwotnym na przywóz SSHR z Indonezji było obchodzone poprzez przywóz niektórych SSHR wysyłanych przez skarżącą z Turcji.
10
Biorąc pod uwagę fakt, że ustalenia dotyczące praktyk obchodzenia środków w odniesieniu do skarżącej były reprezentatywne dla całego przywozu pochodzącego z Turcji, Komisja postanowiła rozszerzyć ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 17,3 %, mające zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” z Indonezji, nałożone rozporządzeniem pierwotnym, na przywóz niektórych SSHR wysyłanych z Turcji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Turcji.
Żądania stron
11
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w dotyczącym ją zakresie;
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
12
Komisja, popierana przez interwenienta, wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skargi;
–
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
13
Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego, a drugi naruszenia art. 13 ust. 1 i 4 tegoż rozporządzenia, zasady proporcjonalności i podstawowych praw procesowych, a także nadużycia władzy.
14
W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że produkcja SSHR w Turcji nie stanowi „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja nie wykazała zatem istnienia „praktyki, procesu lub prac” w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego. W związku z tym jedna z kumulatywnych przesłanek wymaganych przez ten przepis do stwierdzenia obejścia obowiązujących środków antydumpingowych nie jest spełniona.
15
Komisja, popierana przez interwenienta, uważa, że słusznie uznała, iż przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR stanowi działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
16
W tym względzie zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego cła antydumpingowe nałożone na podstawie tego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek, produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych, lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych, lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone.
17
Zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego dla wykazania występowania praktyk obchodzenia środków antydumpingowych konieczne jest spełnienie czterech przesłanek. Po pierwsze, konieczna jest zmiana struktury handlu między państwami trzecimi a Unią lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią. Po drugie, ta zmiana ma wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających wystarczających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem. Po trzecie, muszą występować okoliczności wskazujące, że przemysł Unii poniósł szkodę lub że skutki naprawcze cła antydumpingowego zostały osłabione. Po czwarte, muszą istnieć dowody na występowanie dumpingu [wyrok z dnia 21 czerwca 2023 r., Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in./Komisja, T‑748/21, EU:T:2023:346, pkt 28 (niepublikowany); zob. również, analogicznie, wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Maxcom/Chin Haur Indonesia, C‑247/15 P, C‑253/15 P i C‑259/15 P, EU:C:2017:61, pkt 55].
18
Co się tyczy drugiej przesłanki przypomnianej w pkt 17 powyżej, z art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) rozporządzenia podstawowego wynika, że praktyka, proces lub prace niemające racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, polega między innymi „w okolicznościach wskazanych w [art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego] na montażu części poprzez ich składanie w Unii lub kraju trzecim”.
19
Zgodnie z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego działalność montażową prowadzoną w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli spełnia przesłanki wymienione w tym przepisie. Wśród tych przesłanek znajduje się przesłanka wynikająca z art. 13 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia w związku z art. 13 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia, która wymaga, aby części stanowiące 60 % lub więcej łącznej wartości wszystkich części zmontowanego produktu pochodziły z kraju objętego środkami (zwana dalej „przesłanką dotyczącą progu 60 %”) oraz przesłanka wynikająca z art. 13 ust. 2 lit. b) in fine tego rozporządzenia, zgodnie z którą w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji („przesłanka dotycząca pułapu 25 %”).
W przedmiocie skuteczności zarzutu pierwszego
20
Interwenient podnosi, że zarzut pierwszy jest bezskuteczny, ponieważ nawet gdyby przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR nie stanowiło działalności montażowej lub wykończeniowej, stanowiłoby ono w każdym razie praktykę, proces lub pracę w rozumieniu drugiej przesłanki przewidzianej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
21
Jednakże, jak przyznała Komisja w odpowiedzi na środek organizacji postępowania Sądu, z rozporządzenia wykonawczego 2022/1310 i z zaskarżonego rozporządzenia, a w szczególności z jego motywów 4, 26 i 44, wynika, że dochodzenie dotyczące obejścia zostało wszczęte, przeprowadzone i zakończone na tej podstawie, że czynności przetwarzania płyt ze stali nierdzewnej w SSHR prowadzone przez skarżącą w Turcji stanowiły działalność montażową lub wykończeniową w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Z wyżej wymienionych rozporządzeń nie wynika, że Komisja zamierzała zakwalifikować te działania inaczej niż jako szczególną działalność montażową lub wykończeniową. W związku z tym skarżąca skorzystała z przysługujących jej praw procesowych w toku postępowania administracyjnego wyłącznie w odniesieniu do tej kwalifikacji.
22
Należy zatem stwierdzić, że gdyby zarzut pierwszy został uwzględniony, mógłby on prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej. W konsekwencji argumentację interwenienta opartą na tym, że zarzut pierwszy jest bezskuteczny, należy oddalić.
W przedmiocie zasadności zarzutu pierwszego
23
Skarżąca twierdzi, że aby miała miejsce działalność montażowa w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego, konieczne jest istnienie kilku części oraz dokonanie ich montażu. Tymczasem w niniejszej sprawie płyty ze stali nierdzewnej są przetwarzane w SSHR bez dodawania innych „części” w ramach jednego etapu produkcji.
24
Ponadto Komisja błędnie uznała, że przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR stanowi działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie skarżąca uważa, że ze względu na to, iż art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego wymienia wyłącznie działalność montażową, a odniesienie do działalności montażowej lub wykończeniowej znajduje się jedynie w ramach przesłanki dotyczącej pułapu 25 % przewidzianej w art. 13 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia, nie można stwierdzić, że wyżej wymienione przepisy obejmują działalność wykończeniową, która nie wiąże się z żadnym montażem.
25
Po pierwsze, jak dodaje skarżąca, przesłanka dotycząca pułapu 25 % posługuje się terminem „części” w liczbie mnogiej, tak że w każdym razie działalność wykończeniowa wymaga wielu części. Po drugie, jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą progu 60 %, byłaby ona pozbawiona wszelkiego sensu, gdyby była stosowana do działalności wykończeniowej, która wykorzystuje tylko jedną „część”, jak np. przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR.
26
Zdaniem skarżącej dokonana przez nią wykładnia art. 13 rozporządzenia podstawowego nie podważa skuteczności ceł antydumpingowych ani celu polegającego na zapobieganiu ich obchodzeniu. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, to nie pojęcie „działalności montażowej” należy zgodnie z orzecznictwem interpretować szeroko, lecz ogólne pojęcie „obejścia”.
27
Co się tyczy genezy art. 13 rozporządzenia podstawowego, skarżąca uważa, że gdyby prawodawca chciał, aby pojęcie „działalności montażowej” oznaczało również działalność wykończeniową, która nie wiąże się z żadnym montażem, użyłby on wyrażenia „działalność montażowa lub wykończeniowa” również w art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
28
Komisja podnosi, że pojęcie „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego obejmuje dwa odrębne scenariusze, a mianowicie, po pierwsze, działalność montażową sensu stricto, polegającą na procesie produkcyjnym, w ramach którego montowane są różne części w celu stworzenia produktu końcowego, a po drugie, działalność wykończeniową. Pojęcie „wykończenia” oznacza wszystkie czynności, które obejmują dalsze przetwarzanie, to znaczy wykończenie produktu. Innymi słowy, pojęcie to oznacza czynności mające na celu przetworzenie półproduktu lub surowca, a mianowicie jednego materiału w produkt gotowy.
29
Zdaniem Komisji okoliczność, że art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) rozporządzenia podstawowego stanowi, iż praktyka, proces lub prace prowadzące do obejścia obejmują działalność montażową „w okolicznościach wskazanych w [art. 13] ust. 2” rozporządzenia podstawowego, zakłada poszukiwanie znaczenia pojęcia „działalności montażowej” w treści art. 13 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia. Tymczasem przepis ten wymienia konkretnie działalność montażową lub wykończeniową w ramach przesłanki dotyczącej pułapu 25 %. Użycie spójnika „lub” wskazuje, że odrębne znaczenie należy przypisać działalności montażowej i działalności wykończeniowej.
30
Pojęcie „części” należy rozumieć jako obejmujące zarówno poszczególne komponenty stosowane w ramach montażu, jak i półprodukty lub inne materiały wykorzystywane do działalności „wykończeniowej”, niezależnie od tego, czy są one jednolite, jak w niniejszej sprawie, czy różne.
31
Ponadto, opierając się w szczególności na wyroku z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial (C‑709/17 P, EU:C:2019:717), Komisja podnosi, że art. 13 rozporządzenia podstawowego należy interpretować szeroko w celu zachowania jego skuteczności. Tymczasem przyjęta przez nią wykładnia art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego pozwalałaby na zwalczanie wszystkich praktyk wytwarzania produktów, w szczególności wyrobów z metali żelaznych i nieżelaznych (żelaza, stali, aluminium), z pojedynczych półproduktów, które zostały przekierowane do państw trzecich, przy jednoczesnym zapewnieniu proporcjonalności systemu i pewności prawa dla przedsiębiorstw.
32
Co się tyczy genezy art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, świadczy ona o tym, że pojęcie „montażu” zawsze miało szeroki zakres i że przepis przeciwdziałający obchodzeniu środków został pomyślany tak, aby był elastyczny i ograniczony wyłącznie progami ilościowymi odnoszącymi się do odsetka części przywożonych z państwa objętego środkami oraz do wartości dodanej tych części w wyniku danej czynności.
33
Na wstępie należy zauważyć, że zwykłe znaczenie „montażu” polega na zmontowaniu kilku części w celu stworzenia przedmiotu. Strony są zresztą zgodne co do tej definicji.
34
Tymczasem bezsporne jest, że produkcja SSHR odbywa się w ramach jednego etapu produkcji polegającego na podgrzaniu, a następnie walcowaniu na gorąco jednego materiału, a mianowicie płyt ze stali nierdzewnej. W związku z tym, jak strony potwierdziły na rozprawie, proces przetwarzania płyt ze stali nierdzewnej w SSHR nie stanowi montażu w rozumieniu definicji przyjętej w pkt 33 powyżej.
35
Jednakże z motywów 87 i 88 zaskarżonego rozporządzenia wynika, że Komisja zakwalifikowała konkretnie przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR jako działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 7 powyżej).
36
Należy zatem sprawdzić, czy przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR można uznać za działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
37
Strony spierają się w istocie co do kwestii, czy pojęcie „działalności wykończeniowej” wchodzące w zakres pojęcia „działalności montażowej” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono czynności przetwarzania jednego materiału w produkt gotowy, które nie wiążą się z żadnym montażem, takie jak przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR, jak podnosi Komisja, popierana przez interwenienta, czy też jako obejmujące wyłącznie czynności, które wiążą się z formą montażu kilku części, jak podnosi skarżąca.
38
Konieczne jest zatem określenie zakresu pojęcia „działalności wykończeniowej” zawartego w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego.
39
W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wykładnia przepisu prawa Unii wymaga uwzględnienia nie tylko jego brzmienia, lecz także kontekstu, w jaki się on wpisuje, oraz przedmiotu i celów aktu, którego ów przepis stanowi część. Geneza przepisu prawa Unii może również dostarczyć informacji istotnych dla jego wykładni (zob. wyroki: z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 116 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 8 maja 2025 r., Provincie Oost-Vlaanderen i Sogent, C‑236/24, EU:C:2025:321, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).
W przedmiocie wykładni literalnej i kontekstowej
40
Na wstępie, jak wskazała Komisja w motywie 88 zaskarżonego rozporządzenia, należy stwierdzić, że pojęcie „działalności wykończeniowej” zawarte w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego nie zostało zdefiniowane w tym rozporządzeniu.
41
Ponadto należy stwierdzić, podobnie jak uczyniła to Komisja, że istnieją rozbieżności w brzmieniu niektórych wersji językowych art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do wyrażenia „działalności wykończeniowej” w ramach przesłanki dotyczącej pułapu 25 %. Tytułem przykładu bowiem w wersjach językowych angielskiej (completion operation), włoskiej (operazione di completamento), niderlandzkiej (voltooiingswerkzaamheden), niemieckiej (Fertigstellung) i greckiej (diadikasia symplírosis) tego przepisu użyte sformułowania odnoszą się wyłącznie do pojęcia „wykończenia”. Natomiast wersje językowe francuska (opération d’achèvement de la fabrication) i słoweńska (končne izdelave) rzeczonego przepisu precyzują, że chodzi o wykończenie „produkcji”. Co się tyczy wersji językowej portugalskiej (operação de fabrico), estońskiej (valmistamise) i fińskiej (valmistuksessa) tegoż przepisu, odnoszą się one do pojęcia „działalności produkcyjnej”, a nie do pojęcia wykończenia.
42
Otóż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sformułowania użytego w jednej z wersji językowych przepisu prawa Unii nie można traktować jako jedynej podstawy jego wykładni lub przyznawać mu w tym zakresie pierwszeństwa względem innych wersji językowych. Takie podejście byłoby niezgodne z wymogiem jednolitego stosowania prawa Unii. W przypadku wystąpienia rozbieżności między różnymi wersjami językowymi dany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest częścią (zob. wyrok z dnia 4 września 2025 r., Hakamp, C‑203/24, EU:C:2025:662, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
43
W tym względzie, co się tyczy kontekstu, Sąd orzekł już, że w odróżnieniu od działalności montażowej, działalność wykończeniowa nie należy do praktyki, procesu lub prac wymienionych w art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. a)–d) rozporządzenia podstawowego jako mogące stanowić obejście środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia. Odniesienie do pojęcia „wykończenia” w części art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, która określa przesłanki, zgodnie z którymi działalność montażową uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, pozwala jednak stwierdzić, że działalność wykończeniowa jest objęta zakresem stosowania art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia. W tych okolicznościach działalność wykończeniowa może być interpretowana jako odmiana działalności montażowej (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑245/22, EU:T:2024:879, pkt 112–114; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑246/22, EU:T:2024:880, pkt 133–135).
44
Ponadto Sąd orzekł, że o ile prawdą jest, iż pojęcia „działalności montażowej” i „działalności wykończeniowej” różnią się, co potwierdza użycie spójnika „lub” między tymi dwoma pojęciami w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, o tyle nie stoi to na przeszkodzie uznaniu, że pojęcie „wykończenia” może być zawarte w pojęciu „montażu”, a tym samym przyjęciu, że działalność wykończeniowa może być włączona do działalności montażowej w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑245/22, EU:T:2024:879, pkt 116; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑246/22, EU:T:2024:880, pkt 137).
45
Zważywszy, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 43 i 44 powyżej działalność wykończeniowa jest włączona do działalności montażowej i stanowi jej odmianę, należy stwierdzić, podobnie jak czyni to skarżąca, że działalność wykończeniowa nie może obejmować czynności przetwarzania jednego materiału w produkt gotowy, które nie wiążą się z żadnym montażem, rozumianym jako połączenie kilku części w celu stworzenia jednego przedmiotu (zob. pkt 33 powyżej).
46
Ponadto, wbrew temu, co sugeruje Komisja, z faktu, że pojęcie „działalności wykończeniowej” ma znaczenie odrębne od znaczenia pojęcia „działalności montażowej” nie można wywnioskować, że działalność wykończeniowa może obejmować czynności przetwarzania jednego materiału w produkt gotowy, które nie wiążą się z żadnym montażem.
47
Jak wynika bowiem z orzecznictwa przytoczonego w pkt 43 i 44 powyżej, nawet jeśli pojęcie „wykończenia” różni się od pojęcia „montażu”, to jest ono jednak w nim zawarte.
48
W tym względzie, niezależnie od tezy przedstawionej przez skarżącą, zgodnie z którą działalność wykończeniowa ma miejsce po zakończeniu działalności montażowej, należy stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem istnieje wiele rodzajów działalności wchodzących w zakres pojęcia „montażu” (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑245/22, EU:T:2024:879, pkt 116; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑246/22, EU:T:2024:880, pkt 137 i przytoczone tam orzecznictwo).
49
W każdym razie wystarczy zauważyć, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 43 i 44 powyżej, że zakres działalności wykończeniowej nie może wykraczać poza zakres kategorii, do której ta działalność należy, a mianowicie działalności montażowej.
50
Po pierwsze, wniosek, zgodnie z którym działalność wykończeniowa stanowi odmianę działalności montażowej i w związku z tym nie może obejmować czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem, znajduje potwierdzenie w motywie 20 rozporządzenia podstawowego, w którym jako przykład praktyki umożliwiającej obejście środków antydumpingowych, którym to praktykom ma przeciwdziałać prawodawstwo Unii, wskazano „montaż produktów w Unii lub kraju trzecim”, bez odniesienia do pojęcia „działalności wykończeniowej”.
51
Po drugie, wniosek przedstawiony w pkt 50 powyżej potwierdza również użycie terminu „części” w ramach przesłanki dotyczącej progu 60 % i przesłanki dotyczącej pułapu 25 %.
52
Jak wynika bowiem z pkt 19 powyżej, zgodnie z tymi przesłankami, aby wykazać, że działalność montażowa stanowi obejście obowiązujących środków antydumpingowych, z jednej strony, „części” pochodzące z kraju objętego środkami powinny stanowić 60 % lub więcej łącznej wartości wszystkich „części zmontowanego produktu”, z drugiej zaś – zasadniczo wartość dodana do „części wykorzystanych” w trakcie montażu lub wykończenia powinna wynosić mniej niż 25 % kosztów produkcji.
53
Tymczasem, jak słusznie twierdzi skarżąca, użycie terminu „części” w liczbie mnogiej w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego w połączeniu z wyrażeniem „produkt zmontowany” w liczbie pojedynczej potwierdza wykładnię, zgodnie z którą przepis ten odnosi się do działalności montażowej lub wykończeniowej, w ramach której łączy się kilka części w celu stworzenia jednego przedmiotu.
54
Należy zatem odrzucić argument Komisji, zgodnie z którym termin „części” może oznaczać kilka materiałów, ale również, jak w niniejszej sprawie, jeden materiał.
55
Ponadto, o ile prawdą jest, jak podnosi Komisja, że użycie terminu „części” w liczbie mnogiej w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego nie oznacza koniecznie, że należy go interpretować jako oznaczający części różnego rodzaju, o tyle jednak termin ten oznacza istnienie kilku części, niezależnie od ich identycznego bądź nieidentycznego charakteru.
56
Ponadto użycie wyrażenia „części wykorzystane” w ramach przesłanki dotyczącej pułapu 25 % oznacza również, że kilka części jest łączonych w trakcie procesu wykończenia.
57
Po trzecie, wniosek przedstawiony w pkt 50 powyżej znajduje potwierdzenie w analizie przesłanki dotyczącej progu 60 %, która wymaga sprawdzenia, czy 60 % lub więcej łącznej wartości wszystkich części zmontowanego produktu pochodzi z kraju objętego środkami.
58
Jak bowiem słusznie podnosi skarżąca, przesłanka ta traci swoją skuteczność (effet utile) w przypadku przetworzenia jednego materiału, ponieważ próg 60 % jest bezwzględnie spełniony w przypadku przetwarzania jednego materiału pochodzącego z państwa objętego środkami albo nie jest spełniony w przypadku przetwarzania jednego materiału, który nie pochodzi z państwa objętego środkami. W takim przypadku brak montażu kilku części czyni zbędnym obliczanie odsetka części pochodzących z kraju objętego środkami w stosunku do łącznej wartości części produktu objętego postępowaniem.
59
W tym względzie należy przypomnieć, że jeżeli dany przepis prawa Unii może być przedmiotem kilku wykładni, pierwszeństwo należy dać tej, która pozwoli na zapewnienie jego skuteczności (effet utile) (zob. wyroki: z dnia 1 sierpnia 2025 r., Tradeinn Retail Services, C‑76/24, EU:C:2025:593, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 25 czerwca 2025 r., RWE Supply & Trading/ACER, T‑95/23, EU:T:2025:632, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
60
Ponadto argument Komisji, zgodnie z którym przesłanka dotycząca progu 60 % może być oceniana na poziomie całkowitej produkcji przedsiębiorstwa, z uwzględnieniem wszystkich materiałów wykorzystanych do produkcji w procesie wytwarzania produktu w okresie objętym dochodzeniem dotyczącym obchodzenia środków, zostaje podważony przez użycie wyrażenia „łączna wartość wszystkich części zmontowanego produktu” w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego. Wyrażenie to wymaga bowiem obliczenia udziału części pochodzących z kraju objętego środkami w stosunku do całkowitej wartości części użytych do wytworzenia każdego pojedynczego produktu.
61
Wreszcie należy zauważyć, że nie można uwzględnić argumentu Komisji przedstawionego w odpowiedzi na środek organizacji postępowania Sądu, zgodnie z którym wyroki: z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja (T‑245/22, EU:T:2024:879) i z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja (T‑246/22, EU:T:2024:880) potwierdzają, że przetworzenie materiałów jest objęte zakresem pojęcia „działalności wykończeniowej”. Wystarczy bowiem stwierdzić, że w wyrokach tych Sąd nie wypowiedział się w kwestii, czy pojęcie to może oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem. Ponadto, nawet jeśli w wyrokach tych Sąd doszedł do wniosku, że Komisja mogła zbadać rozpatrywany w sprawach, w których zapadły wyżej wymienione wyroki, proces szycia i tkania niedoprzędów z włókien szklanych pod kątem pojęcia „wykończenia”, wystarczy stwierdzić, że – jak przyznała Komisja na rozprawie – proces szycia i tkania wymaga łączenia szeregu niedoprzędów z włókien szklanych. Zważywszy, że proces ten wiąże się z formą montażu, z wyroków tych nie można wyciągnąć żadnego wniosku w odniesieniu do kwestii, czy czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem, jak w niniejszej sprawie, można uznać za działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej”.
62
Z powyższego wynika, że teza Komisji, zgodnie z którą działalność wykończeniowa wchodząca w zakres pojęcia „działalności montażowej” może oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem, nie jest poparta literalną i kontekstową wykładnią art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
63
Teza Komisji nie znajduje również potwierdzenia w analizie celu, jaki przyświeca rozporządzeniu podstawowemu.
W przedmiocie wykładni celowościowej
64
Zgodnie z orzecznictwem rozporządzenie rozszerzające cła antydumpingowe ma na celu jedynie zapewnienie skuteczności owego cła i uniknięcie jego obejścia (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:717, pkt 96; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑245/22, EU:T:2024:879, pkt 46; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑246/22, EU:T:2024:880, pkt 42).
65
W tym względzie należy zauważyć, że globalizacja handlu międzynarodowego daje przedsiębiorstwom możliwość przenoszenia produkcji towarów do różnych krajów. Coraz istotniejsze staje się zatem, aby Unia mogła dysponować instrumentami ochrony handlu zdolnymi w skuteczny sposób sprostać wyzwaniom, jakie stawia takie otoczenie handlowe, tak aby zapewnić skuteczną ochronę przemysłu Unii przed przywozem towarów będących przedmiotem dumpingu. Wśród tych instrumentów przepisy przeciwdziałające obchodzeniu środków odgrywają fundamentalną rolę w zapewnieniu skuteczności środków antydumpingowych przyjmowanych przez Unię (opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Komisja/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, pkt 1).
66
Jednakże konieczność zapewnienia skuteczności obowiązujących środków antydumpingowych nie może uzasadniać rozszerzającej wykładni pojęcia „działalności wykończeniowej”, wchodzącego w zakres pojęcia „działalności montażowej”, o którym mowa w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którą działalność wykończeniowa może oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem.
67
Nawet bowiem przy założeniu, że przepisy odnoszące się do obchodzenia środków okazałyby się niewystarczające do kontrolowania niektórych rodzajów działalności mogących mieć istotny wpływ na skuteczność środków antydumpingowych, należy zauważyć, że jasne brzmienie art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d) i ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy działalności montażowej, oznaczającej montaż kilku części w celu stworzenia przedmiotu (zob. pkt 33 powyżej) nie może co do zasady zostać podważone przez celowościową wykładnię pojęcia „działalności wykończeniowej” wchodzącego w zakres pojęcia „działalności montażowej”, gdyż groziłoby to rozszerzeniem zakresu stosowania tego pojęcia, o czym decydować może wyłącznie prawodawca Unii (zob. analogicznie wyrok z dnia 1 października 2020 r., Entoma, C‑526/19, EU:C:2020:769, pkt 42; zob. również, podobnie i analogicznie, wyrok z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 216). Taka wykładnia celowościowa nie może być dokonywana contra legem (zob. analogicznie wyrok z dnia 1 października 2020 r., Entoma, C‑526/19, EU:C:2020:769, pkt 43).
68
W każdym razie należy zauważyć, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zawiera wykaz praktyk, procesów lub prac, które mogą stanowić obejście środków, włączając w to działalność montażową. Te różne rodzaje praktyk obchodzenia środków wymieniono jednak jedynie jako przykłady, co ilustruje wyrażenie „między innymi” [zob. podobnie wyroki: z dnia 19 kwietnia 2018 r., Asia Leader International (Cambodia)/Komisja, T‑462/15, EU:T:2018:196, pkt 56, 57; z dnia 4 grudnia 2024 r., PGTEX Morocco/Komisja, T‑246/22, EU:T:2024:880, pkt 109].
69
Ponadto należy przypomnieć, że definicja terminu „obejście” została sformułowana w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sposób bardzo ogólny, który pozostawia instytucjom Unii szeroki zakres uznania (wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 48; z dnia 21 czerwca 2023 r., Hangzhou Dingsheng Industrial Group i in./Komisja, T‑748/21, EU:T:2023:346, pkt 44).
70
W związku z tym, jak słusznie twierdzi skarżąca, Komisja, korzystając z przysługującego jej szerokiego zakresu uznania, może zbadać, w jakim zakresie przetwarzanie w państwie trzecim jednego materiału pochodzącego z państwa objętego obowiązującymi środkami antydumpingowymi w celu stworzenia produktu identycznego z produktem objętym tymi środkami lub produktu podobnego może stanowić obejście, nawet jeśli taka praktyka nie odpowiada działalności wykończeniowej wchodzącej w zakres pojęcia „działalności montażowej”, o ile są spełnione pozostałe przesłanki wymagane w art. 13 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia podstawowego.
71
Komisja nie ma zatem podstaw, by twierdzić, że odrzucenie jej wykładni pojęcia „działalności wykończeniowej” poważnie naruszyłoby zdolność Unii do skutecznego zwalczania obchodzenia przepisów.
72
W związku z tym teza Komisji, zgodnie z którą działalność wykończeniowa wchodząca w zakres pojęcia „działalności montażowej” może oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem, nie jest poparta wykładnią celowościową art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
73
Teza Komisji nie znajduje również poparcia w analizie genezy tego przepisu.
W przedmiocie wykładni historycznej
74
Należy zauważyć, że w celu zwalczania praktyki polegającej na zastąpieniu wywozu produktów gotowych częściami montowanymi następnie na terytorium państwa członkowskiego w „fabrykach śrubokrętach”, rozporządzenie Rady (EWG) nr 1761/87 z dnia 22 czerwca 1987 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2176/84 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1987, L 167, s. 9), dodało do art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2176/84 z dnia 23 lipca 1984 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych lub subsydiowanych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1984, L 201, s. 1) ust. 10 przewidujący, pod pewnymi warunkami, nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na produkty wprowadzane na rynek Unii po zmontowaniu ich lub wytworzeniu ich w Unii (opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 9).
75
Dokładniej rzecz ujmując, rozporządzenie nr 1761/87 przewidywało możliwość nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na produkty przywożone do Unii po ich zmontowaniu lub wytworzeniu ich przez przedsiębiorstwo powiązane z jednym z producentów, którego wywóz podobnych produktów podlegał ostatecznemu cłu antydumpingowemu, pod warunkiem w szczególności, że „wartość części lub materiałów użytych w działalności montażowej lub produkcyjnej […] przekracza o co najmniej 50 % wartość wszystkich innych użytych części lub materiałów”.
76
Kwestia obejścia środków antydumpingowych została następnie poruszona w ramach negocjacji poprzedzających zawarcie Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (Dz.U. 1994, L 336, s. 11, zwanego dalej „GATT 1994”) oraz Porozumienia o stosowaniu artykułu VI GATT 1994 (Dz.U. 1994, L 336, s. 103) znajdującego się w załączniku do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1). W szczególności projekt aktu końcowego Komitetu ds. Negocjacji Handlowych GATT z dnia 20 grudnia 1991 r. podsumowującego wyniki wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej (MTN.TNC/W/FA) (zwany dalej „projektem Dunkel”) przewidywał przepis umożliwiający państwom włączenie do zakresu istniejącego środka antydumpingowego nałożonego na przywożony produkt części lub komponentów przeznaczonych do montażu lub ostatecznej obróbki w kraju przywozu, z zastrzeżeniem spełnienia szeregu warunków. Ponieważ jednak nie udało się osiągnąć żadnego porozumienia na szczeblu WTO w kwestii obchodzenia środków, GATT 1994 nie zawiera ostatecznie żadnego postanowienia w tej kwestii (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 10; opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Komisja/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, pkt 37).
77
W tych okolicznościach w rozporządzeniu Rady (WE) nr 3283/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1994, L 349, s. 1) Unia postanowiła jednostronnie przyjąć nowe środki, które różniły się od poprzednich, ponieważ, po pierwsze, obejmowały one inne formy obchodzenia niż obchodzenie środków polegające na montażu, a po drugie, dotyczyły one, w odniesieniu do działalności montażowej, zarówno działalności prowadzonej w państwach trzecich, jak i działalności prowadzonej w państwie członkowskim (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 11).
78
Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3283/94 zawierał ogólną definicję obchodzenia środków, a art. 13 ust. 2 tegoż rozporządzenia był poświęcony w szczególności działalności montażowej. Ten ostatni ustęp stanowił, że „[d]ziałalność montażową prowadzoną we Wspólnocie lub w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli: […] (ii) części stanowią 60 % lub więcej łącznej wartości wszystkich części zmontowanego produktu, chyba że wartość dodana części wykorzystanych w trakcie działalności montażowej lub wykończeniowej przekracza 25 % kosztów produkcji”.
79
Treść art. 13 rozporządzenia nr 3283/94 została następnie przejęta bez istotnych zmian w późniejszych rozporządzeniach, w tym w rozporządzeniu podstawowym.
80
Tymczasem należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, z genezy art. 13 rozporządzenia podstawowego nie wynika, by działalność wykończeniowa, figurująca obecnie w art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego i wchodząca w zakres pojęcia „działalności montażowej”, mogła oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału w produkt gotowy, które nie wiążą się z żadnym montażem.
81
Wprawdzie pierwotny przepis dotyczący obejścia środków został wprowadzony w celu zwalczania praktyki polegającej na zastąpieniu wywozu produktów gotowych wywozem części przeznaczonych do montażu na terytorium państwa członkowskiego w „fabrykach śrubokrętach”, jednakże prawdą jest, że jak wynika z pkt 75 powyżej, wyrażenia „montaż lub produkcja” oraz „części lub materiały” zostały użyte w art. 13 rozporządzenia nr 2176/84, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 1761/87. Jak twierdzi Komisja, wyrażenia te wydają się mieć szerszy zakres niż wyrażenia „działalność montażowa” i „części” znajdujące się obecnie w art. 13 rozporządzenia podstawowego.
82
Należy jednak stwierdzić, podobnie jak skarżąca, że pierwotne brzmienie przepisu dotyczącego obejścia środków uległo zmianie w chwili przyjęcia rozporządzenia nr 3283/94. W art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3283/94, określającym przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że działalność montażowa prowadzona w Unii lub w państwie trzecim stanowi obejście obowiązujących środków antydumpingowych, prawodawca zrezygnował bowiem z użycia terminów „produkcja” i „materiały”. I tak, z wyjątkiem przesłanki dotyczącej pułapu 25 %, ograniczył się on do wskazania formy obejścia, o której mowa w tym przepisie, jako działalności montażowej z „części”.
83
Jeśli chodzi w szczególności o przesłankę dotyczącą pułapu 25 %, wprowadzoną rozporządzeniem nr 3283/94, w której posłużono się terminem „działalność montażowa lub wykończeniowa”, należy stwierdzić, że jak wynika z wniosku ustawodawczego Komisji COM(94) 414 wersja ostateczna, będącego u podstaw rozporządzenia nr 3283/94, „[p]rzepisy dotyczące montażu w kraju przywozu lub w państwie trzecim opierają się w jak największym stopniu na przepisie dotyczącym kraju przywozu zawartym w »projekcie Dunkel«” (zob. pkt 76 powyżej).
84
Zgodnie z art. 12 projektu Dunkel „[w]ładze mogą objąć zakresem obowiązującego ostatecznego cła antydumpingowego, nałożonego na przywożony produkt, części lub komponenty przeznaczone do montażu lub ostatecznej obróbki w kraju przywozu”, jeżeli zostały spełnione określone przesłanki. W szczególności zgodnie z jedną z tych przesłanek, o której mowa w art. 12.1 lit. v) projektu Dunkel, „części i komponenty nie są w żadnym wypadku objęte środkami ostatecznymi, jeżeli wartość dodana w wyniku montażu lub ostatecznej obróbki przekracza 25 % kosztu ex-works zmontowanego lub gotowego produktu podobnego na terytorium kraju przywozu”.
85
Można uznać, że wprowadzenie przesłanki dotyczącej pułapu 25 % w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3283/94, zawierającym wyrażenie „działalność montażowa lub wykończeniowa”, było inspirowane wyrażeniem „montaż lub ostateczna obróbka” zawartym w art. 12.1 lit. v) projektu Dunkel.
86
Należy jednak stwierdzić, że wyrażenie „montaż lub ostateczna obróbka” było użyte w sposób systematyczny w art. 12 projektu Dunkel. Wyrażenie to określało zatem ogólnie formę obejścia, któremu projekt Dunkel miał przeciwdziałać.
87
Natomiast art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3283/94 nie odnosił się do działalności montażowej lub wykończeniowej, lecz jedynie do działalności montażowej. Jedynie przesłanka dotycząca pułapu 25 % zawierała wyrażenie „działalność montażowa lub wykończeniowa”.
88
W tym samym duchu należy zauważyć, że art. 12.1 projektu Dunkel przewidywał możliwość rozszerzenia obowiązujących ceł antydumpingowych na „części lub komponenty” produktu, który był przedmiotem montażu lub ostatecznej obróbki z tych części lub komponentów w kraju przywozu. Tymczasem w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3283/94 użyto jedynie terminu „części”.
89
Nic nie wskazuje zatem na to, by prawodawca Unii, inspirując się projektem Dunkel i wprowadzając przesłankę dotyczącą pułapu 25 % do rozporządzenia podstawowego, zamierzał nadać pojęciu „działalności wykończeniowej” odmienny i szerszy zakres niż zakres pojęcia „montaż”.
90
Ponadto pozostałe argumenty Komisji dotyczące wykładni historycznej art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie mogą zostać uwzględnione.
91
Po pierwsze, Komisja nie może powołać się na okoliczności, że rozporządzenie nr 3283/94 rozszerzyło zakres przepisu przeciwdziałającego obchodzeniu środków, aby stwierdzić, że pojęcie „montażu” ma również szeroki zakres. Prawdą jest bowiem, że poprzez to rozporządzenie prawodawca postanowił rozszerzyć zakres przepisu przeciwdziałającego obchodzeniu środków, tak aby obejmował on inne formy obejścia niż działalność montażową, a w szczególności w odniesieniu do tej ostatniej działalności, aby przepis ten obejmował działalność montażową prowadzoną zarówno w państwach trzecich, jak i w państwie członkowskim. Jednakże, jak podnosi skarżąca, nie oznacza to, że definicja działalności montażowej również została rozszerzona. Przeciwnie, w chwili przyjęcia rozporządzenia nr 3283/94 zakres tego pojęcia był ograniczony do „montażu”„części”, jak wynika z pkt 82 powyżej.
92
Po drugie, Komisja nie może powołać się na okoliczności, że od początku przepis przeciwdziałający obchodzeniu środków przewidywał próg ilościowy jako przesłankę stwierdzenia, że działalność montażowa obchodziła obowiązujące środki antydumpingowe i że próg ten stanowił decydujący element tego przepisu.
93
Prawdą jest, że przepis przeciwdziałający obchodzeniu środków zawsze przewidywał próg ilościowy dotyczący odsetka części pochodzących z kraju objętego środkami antydumpingowymi (zob. pkt 75 powyżej), a art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nadal zawiera przesłanki dotyczące progu 60 % i pułapu 25 %.
94
Należy jednak odróżnić, z jednej strony, etap mający na celu zakwalifikowanie danej działalności jako działalności montażowej lub wykończeniowej, a z drugiej strony, kolejny etap mający na celu sprawdzenie, czy ta działalność montażowa stanowi obejście obowiązujących środków antydumpingowych. Wbrew temu, co sugeruje Komisja, nie można stwierdzić, że spełnienie przesłanek dotyczących progu 60 % i pułapu 25 % przesądza o zakwalifikowaniu danej działalności jako działalności montażowej lub wykończeniowej.
95
W związku z tym z genezy art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie wynika, że prawodawca Unii zamierzał nadać szerokie znaczenie pojęciu „działalności wykończeniowej” lub pojęciu „działalności montażowej” w taki sposób, aby objąć nim czynności przetwarzania jednego materiału, które nie wiążą się z żadnym montażem. Teza Komisji nie znajduje zatem potwierdzenia w wykładni historycznej art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
Wniosek
96
W świetle całości powyższych rozważań, bez konieczności orzekania w przedmiocie znaczenia prawa celnego przywołanego przez skarżącą jako element kontekstu dla celów wykładni pojęcia „działalności wykończeniowej”, należy stwierdzić, że teza Komisji, zgodnie z którą „działalność wykończeniowa” wchodząca w zakres pojęcia „działalności montażowej” może oznaczać czynności przetwarzania jednego materiału w produkt gotowy, które nie wiążą się z żadnym montażem, nie znajduje potwierdzenia w wykładni literalnej, kontekstowej, celowościowej i historycznej art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
97
Komisja błędnie zatem uznała w zaskarżonym rozporządzeniu, że przetwarzanie płyt ze stali nierdzewnej w SSHR, odpowiadające przetwarzaniu jednego materiału w produkt gotowy, który nie wiąże się z żadnym montażem (zob. pkt 33 powyżej) stanowiło działalność wykończeniową wchodzącą w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
98
W konsekwencji Komisja błędnie uznała, że druga przesłanka wymagana do stwierdzenia obejścia obowiązujących środków antydumpingowych, o której mowa w pkt 17 powyżej, została spełniona.
99
Należy zatem uwzględnić zarzut pierwszy, a w konsekwencji skargę w całości, bez konieczności badania zarzutu drugiego.
100
W związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.
W przedmiocie kosztów
101
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
102
Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem skarżącej obciążyć ją własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.
103
Zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania interwenient pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (ósma izba, rozpoznająca sprawę w składzie pięciu sędziów)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2023/825 z dnia 17 kwietnia 2023 r. rozszerzającego cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/1408 na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej, pochodzących z Indonezji na przywóz niektórych walcowanych na gorąco arkuszy i zwojów ze stali nierdzewnej wysyłanych z Turcji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Turcji w zakresie, w jakim dotyczy ono Çolakoğlu Metalurji AŞ.
2)
Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Çolakoğlu Metalurji.
3)
Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL, pokrywa własne koszty.
De Baere
Petrlík
Kecsmár
Kingston
Cassagnabère
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 marca 2026 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.