62024CC0002
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
ATHANASIOSA RANTOSA
przedstawiona w dniu 27 marca 2025 r. (
1
)
Sprawa C‑2/24 P
Teva Pharmaceutical Industries Ltd,
Cephalon Inc.
przeciwko
Komisji Europejskiej
Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek modafinilu – Ugoda w sporze patentowym, mająca na celu opóźnienie wprowadzenia do obrotu generycznej, tańszej wersji modafinilu – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Skarga o stwierdzenie nieważności – Ograniczenie ze względu na cel – Ograniczenie ze względu na skutek – Kryteria oceny
I. Wprowadzenie
1.
W odwołaniu Teva Pharmaceutical Industries Ltd (zwana dalej „Tevą”) i Cephalon Inc. (zwane dalej łącznie „wnoszącymi odwołanie”) podnoszą żądanie uchylenia wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 października 2023 r., Teva Pharmaceutical Industries i Cephalon/Komisja (T‑74/21, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:651), w drodze którego sąd ten oddalił ich skargę zmierzającą, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2020) 8153 final z dnia 26 listopada 2020 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39686-CEPHALON, zwanej dalej „sporną decyzją”) (
2
), w której Komisja stwierdziła, że wnoszące odwołanie, poprzez zawarcie ugody mającej na celu rozstrzygnięcie sporu patentowego między nimi, dopuściły się naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, oraz, po drugie – tytułem żądania ewentualnego – do uchylenia grzywien lub obniżenia ich kwoty.
2.
Niniejsza sprawa ma swój początek w ugodzie (zwanej dalej „ugodą”) zawartej między wnoszącymi odwołanie, dwoma przedsiębiorstwami farmaceutycznymi, na podstawie której Teva zobowiązała się nie wprowadzać swojego generycznego produktu leczniczego na rynki właściwe modafinilu, w zamian za świadczenie polegające nie na bezpośrednich płatnościach, lecz na szeregu transakcji handlowych określonych w tej ugodzie. W spornej decyzji Komisja stwierdziła między innymi, że wspomniana ugoda stanowi ograniczenie konkurencji zarówno ze względu na cel, jak i na skutek w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG. W konsekwencji na Cephalon i Tevę zostały nałożone grzywny wynoszące, odpowiednio, 30480000 EUR i 30000000 EUR.
3.
Niniejsza sprawa należy do grupy spraw, obejmującej te, w których zapadły wyroki Generics (UK) i in. (
3
), Lundbeck (
4
) i Servier (
5
), które dotyczyły zakwalifikowania ugody w sporach patentowych jako ograniczeń konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 TFUE. Niniejsza sprawa daje Trybunałowi w szczególności okazję do wyjaśnienia kryteriów mających zastosowanie przy ustalaniu, czy zachodzi ograniczenie konkurencji w rozumieniu tego przepisu, w kontekście ugody dotyczącej sporów patentowych, zawartej między wytwórcą oryginalnego produktu leczniczego, uprawnionym z patentów wtórnych związanych z produktem farmaceutycznym a wytwórcą generycznej wersji tego produktu leczniczego.
II. Okoliczności powstania sporu
4.
Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 2–43 zaskarżonego wyroku, a na potrzeby niniejszej opinii można je streścić w następujący sposób.
A. Podmioty, których dotyczy sprawa
5.
Cephalon jest spółką biofarmaceutyczną z siedzibą w Stanach Zjednoczonych, która dostarcza produkty farmaceutyczne zarówno oryginalne, jak i generyczne na całym świecie. Główna działalność tej spółki obejmuje badania i rozwój oraz wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych, przy czym działalność ta koncentruje się w szczególności na zaburzeniach centralnego układu nerwowego.
6.
Teva jest międzynarodowym przedsiębiorstwem farmaceutycznym zajmującym się opracowywaniem, produkcją i wprowadzaniem do obrotu generycznych produktów leczniczych, a także innowacyjnych i specjalistycznych produktów farmaceutycznych, aktywnych składników farmaceutycznych oraz produktów dostępnych bez recepty.
7.
W październiku 2011 r., po zatwierdzeniu przez Komisję zgłoszonej koncentracji decyzją C(2011) 7435 final (sprawa COMP/M. 6258 – Teva/Cephalon) z dnia 13 października 2011 r. (
6
) (zwaną dalej „decyzją w sprawie koncentracji”), przyjętą na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (
7
), Cephalon została przejęta przez Tevę.
B. Produkty i patenty, których dotyczy sprawa
8.
Produkt, którego dotyczy niniejsza sprawa, odpowiada produktom leczniczym zawierającym aktywny składnik farmaceutyczny (zwany dalej „ASF”) pod nazwą modafinil. Modafinil odkryło w 1976 r. laboratorium Lafon, francuskie przedsiębiorstwo farmaceutyczne. Jest to związek stymulujący o długim czasie działania, stosowany w leczeniu niektórych zaburzeń snu.
9.
W 1993 r. Cephalon uzyskała wyłączne prawa do modafinilu, a w 1997 r. rozpoczęła jego sprzedaż w Zjednoczonym Królestwie pod znakiem towarowym Provigil. W 2005 r. przedsiębiorstwo to sprzedawało modafinil w szeregu krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).
10.
Co się tyczy EOG, poszczególne krajowe patenty Cephalon na cząsteczkę, chroniące ASF modafinilu, wygasły w 2003 r., natomiast ochrona danych dotyczących tego ASF wygasła najpóźniej w 2005 r. Chociaż patenty na cząsteczkę modafinilu wygasły, Cephalon posiadała jeszcze patenty wtórne na rozmiar cząsteczek oraz inne patenty związane z modafinilem, których data wygaśnięcia w EOG przypadała na 2015 r.
11.
Produkt leczniczy Provigil był najważniejszym pod względem sprzedaży produktem w portfelu spółki Cephalon. W perspektywie zbliżającego się wejścia na rynek produktów generycznych oraz w celu ochrony swojej działalności, Cephalon pracowała nad produktem drugiej generacji o nazwie Nuvigil, opartym na ASF modafinilu, który zamierzała wprowadzić na rynek od 2006 r., aby zastępować nim stopniowo Provigil najpierw w Stanach Zjednoczonych, a następnie w EOG. Ponadto Cephalon planowała wprowadzenie do obrotu innego produktu leczniczego na bazie modafinilu, o nazwie Sparlon. Ostatecznie Cephalon nie wprowadziła do obrotu w EOG ani Nuvigilu, ani Sparlonu.
12.
Pod koniec 2002 r., gdy cztery przedsiębiorstwa działające w sektorze generycznych produktów leczniczych, w tym Teva, złożyły wniosek o zezwolenie regulacyjne na wprowadzenie do obrotu w Stanach Zjednoczonych ich produktów generycznych modafinilu, Cephalon zainicjowała postępowanie w sprawie naruszenia patentu w Stanach Zjednoczonych. W czerwcu 2005 r. Teva wprowadziła swój produkt generyczny modafinilu w Zjednoczonym Królestwie.
13.
W dniu 6 lipca 2005 r., po wymianie pism, Cephalon wytoczyła przeciwko Tevie sądowe postępowanie patentowe przed High Court of Justice (England & Wales) [sądem wyższej instancji (Anglia i Walia), Zjednoczone Królestwo] i wniosła o wydanie zakazu tymczasowego w celu uniemożliwienia Tevie sprzedaży jej produktu generycznego modafinilu w Zjednoczonym Królestwie. Teva wniosła wówczas powództwo wzajemne o unieważnienie. Przed rozprawą w przedmiocie wniosku o wydanie zakazu tymczasowego przewidzianą na dzień 11 lipca 2005 r. Teva zgodziła się zaprzestać sprzedaży produktów generycznych modafinilu w Zjednoczonym Królestwie. W zamian Cephalon zgodziła się udzielić gwarancji w wysokości 2,1 mln funtów szterlingów (GBP) (czyli około 3,07 mln EUR) na wypadek, gdyby Teva wygrała to postępowanie sądowe i była uprawniona do dochodzenia odszkodowania z tytułu utraconych korzyści.
14.
Pod koniec listopada 2005 r. rozpoczęły się negocjacje w sprawie zawarcia ugody.
C. Ugoda
15.
W dniu 8 grudnia 2005 r. Cephalon i Teva zawarły ugodę, która obejmowała również podmioty powiązane z tymi spółkami, i która weszła w życie w dniu 4 grudnia 2005 r.
16.
W ugodzie tej, w szczególności w jej art. 2 przewidziano, że Teva zobowiązuje się do niewchodzenia w sposób niezależny na rynek modafinilu i do niekonkurowania z Cephalon na tym rynku (klauzula zwana dalej „klauzulą o zakazie konkurencji”) oraz do niekwestionowania patentów Cephalon dotyczących modafinilu (klauzula zwana dalej „klauzulą o niekwestionowaniu ważności patentów”) (zwane dalej łącznie „klauzulami ograniczającymi”).
17.
Artykuły 2.2–2.6 ugody dotyczyły szeregu transakcji odnoszących się do: licencji Tevy na rzecz Cephalon dotyczącej praw własności intelektualnej Tevy; licencji Cephalon na rzecz Tevy na wykorzystanie tak zwanych danych CEP1347, opracowanych wspólnie przez Cephalon w ramach badań nad leczeniem choroby Parkinsona; dostarczania Cephalon przez Tevę ASF modafinilu; płatności dokonywanych przez Cephalon na rzecz Tevy z tytułu kosztów postępowań sądowych, których udało się uniknąć, oraz dystrybucji produktów Cephalon przez Tevę w Zjednoczonym Królestwie.
18.
Ponadto art. 3 tej ugody przewidywał na rzecz Tevy prawa generyczne. Zgodnie z tym artykułem Cephalon udzieliła Tevie niewyłącznej licencji na wprowadzanie do obrotu jej produktu generycznego modafinilu, w tym w EOG, począwszy od 2012 r. (lub wcześniej w przypadku, gdyby jakikolwiek podmiot wprowadził na rynek produkt generyczny modafinilu).
19.
Zgodnie z art. 4 tejże ugody Teva i Cephalon zobowiązały się do natychmiastowego zakończenia sporów dotyczących modafinilu w Stanach Zjednoczonych i Zjednoczonym Królestwie.
20.
Wreszcie ta sama ugoda obejmowała również kwoty i należności związane z różnymi transakcjami, o których mowa w pkt 16 i 18 niniejszej opinii.
III. Sporna decyzja
21.
W dniu 26 listopada 2020 r. Komisja przyjęła sporną decyzję, w której uznała, że wnoszące odwołanie naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc w ugodzie w sektorze farmaceutycznym w zamian za płatność odwróconą. Naruszenie w zakresie dotyczącym Niemiec, Austrii, Belgii, Bułgarii, Cypru, Danii, Hiszpanii, Finlandii, Francji, Grecji, Węgier, Irlandii, Islandii, Włoch, Łotwy, Liechtensteinu, Litwy, Luksemburga, Niderlandów, Norwegii, Polski, Portugalii, Rumunii, Słowacji, Szwecji i Zjednoczonego Królestwa, trwało od 4 grudnia 2005 r. do 12 października 2011 r., z wyjątkiem Bułgarii i Rumunii, gdzie naruszenie rozpoczęło się 1 stycznia 2007 r., oraz Węgier, gdzie zakończyło się 14 czerwca 2011 r. (
8
). Za stwierdzone naruszenie Komisja nałożyła na Cephalon i Tevę grzywny w wysokości, odpowiednio, 30480000 EUR i 30000000 EUR (
9
).
IV. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
22.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 5 lutego 2021 r. skarżące w pierwszej instancji wniosły o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz, tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie grzywien lub obniżenie ich kwoty.
23.
Na poparcie skargi skarżące podniosły cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia prawa przez Komisję i popełnionego przez nią błędu co do okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim uznała ona ugodę za „ograniczenie konkurencji ze względu na cel”, drugi – dotyczył naruszenia prawa i błędu co do okoliczności faktycznych w związku z tym, że Komisja uznała rozpatrywaną ugodę za „ograniczenie konkurencji ze względu na skutek”, trzeci, podniesiony posiłkowo – dotyczył błędnego zastosowania art. 101 ust. 3 TFUE, i wreszcie w drodze czwartego, również podniesiony posiłkowo – skarżące żądały uchylenia nałożonych na nie grzywien lub przynajmniej uchylenia w znacznej części grzywny nałożonej na Tevę.
24.
W zaskarżonym wyroku Sąd przeanalizował w pierwszej kolejności zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Komisję w zakresie, w jakim zakwalifikowała ona ugodę jako „ograniczenie konkurencji ze względu na cel” (
10
). Sąd, po pierwsze, oddalił zarzuty szczegółowe dotyczące niezastosowania odpowiedniego kryterium prawnego w celu zidentyfikowania „ograniczenia konkurencji ze względu na cel” (
11
). Po drugie, Sąd oddalił zarzuty szczegółowe odnoszące się do wiarygodnego wyjaśnienia transakcji zawartych na marginesie tej ugody, innego niż to, że stanowiły one wyłącznie świadczenie wzajemne względem klauzul ograniczających (
12
). Po trzecie, Sąd oddalił zarzuty szczegółowe odnoszące się do kryterium ustanowionego w wyroku Generics (UK), dotyczącego istnienia udowodnionych skutków prokonkurencyjnych, które są istotne, właściwe dla danej ugody i wystarczająco poważne (
13
). Po czwarte, Sąd oddalił zarzuty szczegółowe odnoszące się do błędów, jakie miała popełnić Komisja, gdy oceniała kontekst gospodarczy i prawny ugody (
14
).
25.
W drugiej kolejności, Sąd oddalił zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa przez Komisję poprzez uznanie wspomnianej ugody za „ograniczenie konkurencji ze względu na skutek” w zakresie, w jakim instytucja ta oparła się jedynie na potencjalnych skutkach ugody (
15
).
26.
W trzeciej kolejności, Sąd oddalił zarzuty trzeci i czwarty, podniesione przez skarżące posiłkowo. I tak, po pierwsze, Sąd oddalił zarzut trzeci, dotyczący popełnionego przez Komisję w spornej decyzji błędu w ocenie, polegającego na tym, że decyzja ta zawiera ocenę, zgodnie z którą rozpatrywana ugoda nie spełnia przesłanek wyłączenia przewidzianych w art. 101 ust. 3 TFUE (
16
), a po drugie – zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Komisję przy nakładaniu grzywien zasady pewności prawa, niedziałania prawa wstecz i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również zasady nullum crimen sine lege i nulla poena sine lege (
17
).
27.
W czwartej i ostatniej kolejności, Sąd oddalił żądań skarżących o uchylenie nałożonych sporną decyzją grzywien lub obniżenie ich kwoty (
18
).
28.
Z tych powodów Sąd oddalił skargę i obciążył skarżące kosztami postępowania.
V. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron
29.
Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o uznanie dopuszczalności odwołania i o jego uwzględnienie; o uchylenie zaskarżonego wyroku; przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, chyba że Trybunał uzna, iż dysponuje wystarczającymi informacjami, aby stwierdzić nieważność spornej decyzji; oraz o obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie przed Trybunałem i przed Sądem. Z kolei Komisja wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążanie wnoszących odwołanie kosztami postępowania.
VI. Analiza
30.
Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą dwa zarzuty naruszenia prawa przez Sąd, przy czym zarzut pierwszy odnosi się do stosowania testu w rozumieniu orzecznictwa wywodzącego się z wyroku Generics (UK), umożliwiającego ustalenie, czy w kontekście ugody dotyczącej patentów farmaceutycznych doszło do ograniczenia konkurencji ze względu na cel (A), a drugi – do badania antykonkurencyjnych skutków ugody (B).
A. W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania
31.
W ramach zarzutu pierwszego, który składa się z dwóch części, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd błędnie zastosował test prawny wywodzący się z wyroku Generics (UK), umożliwiający ustalenie, czy w ramach ugody doszło do ograniczenia konkurencji ze względu na cel.
32.
Pierwsza część zarzutu dotyczy dokonanej przez Sąd wykładni pierwszego elementu testu sformułowanego w tym wyroku, a ściślej, ustalenia, czy przewidziane w ugodzie transfery wartości majątkowych można uzasadnić jedynie interesem stron w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość (
19
). Z kolei druga część jest skoncentrowana na drugim elemencie tego testu, w szczególności na przesłankach, jakie muszą być spełnione, aby taka ugoda wywołała udowodnione skutki prokonkurencyjne, które mogłyby wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do jej wystarczająco szkodliwego dla konkurencji charakteru (
20
).
33.
Uważam, że w celu ułatwienia analizy tego zarzutu warto przypomnieć wypracowane w orzecznictwie Trybunału kryteria dotyczące kwalifikacji porozumień o odroczeniu wejścia na rynek (tak zwanych „pay for delay”) jako „ograniczeń konkurencji ze względu na cel”, a w szczególności zasady wynikające z kluczowego dla niniejszej sprawy wyroku Generics (UK), a także późniejsze orzecznictwo Trybunału w tej materii.
1.
W przedmiocie kwalifikowania porozumień o odroczeniu wejścia na rynek jako „ograniczeń konkurencji ze względu na cel”
34.
Na wstępie przypomnę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „ograniczenia konkurencji ze względu na cel” można stosować tylko do niektórych rodzajów praktyk o znamionach zmowy między przedsiębiorstwami, które są szkodliwe dla normalnej konkurencji w stopniu wystarczającym do tego, aby można było uznać, iż nie ma konieczności badania ich skutków (
21
).
35.
Jeśli chodzi, ściślej rzecz ujmując, o ugody takie jak ugoda w sporze dotyczącym patentu na proces wytwarzania ASF znajdującego się w domenie publicznej, zawarta między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcą generycznych produktów leczniczych i skutkująca odroczeniem wejścia na rynek generycznych produktów leczniczych w zamian za transfer wartości majątkowych o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym na rzecz tego drugiego, Trybunał orzekł, że takich ugód nie powinno się uznawać we wszystkich przypadkach za „ograniczenie ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE (
22
).
36.
Należy w tym względzie zauważyć, że zgodnie z przytoczonym orzecznictwem wytwórca generycznych produktów leczniczych, po oszacowaniu szans na wygranie postępowania sądowego między nim a danym wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych może zrezygnować z wejścia na dany rynek i w związku z tym zawrzeć z wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych ugodę w sporze. Takiej ugody nie powinno się jednak uznawać we wszystkich przypadkach za „ograniczenie ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE. Fakt, że takiej ugodzie towarzyszy transfer wartości majątkowych dokonywany przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych na rzecz wytwórcy generycznych produktów leczniczych, nie stanowi wystarczającej podstawy do zakwalifikowania jej jako „ograniczenia ze względu na cel”, jako że rzeczone transfery wartości majątkowych mogą się okazać uzasadnione. Może tak być w przypadku, gdy wytwórca generycznych produktów leczniczych otrzymuje od wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych kwoty rzeczywiście odpowiadające rekompensacie za koszty lub niedogodności związane ze sporem między nimi lub kwoty odpowiadające wynagrodzeniu za faktyczne dostarczenie towarów lub świadczenie usług na rzecz wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych (
23
).
37.
Zatem w sytuacji, gdy ugodzie zawartej w sporze dotyczącym ważności patentu między wytwórcą generycznych produktów leczniczych a uprawnionym z tego patentu wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych towarzyszą transfery wartości majątkowych dokonane przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych na rzecz wytwórcy generycznych produktów leczniczych, należy sprawdzić w pierwszej kolejności, czy dodatnie saldo netto tych transferów może być uzasadnione w całości, jak wskazano w poprzednim punkcie niniejszej opinii, koniecznością zrekompensowania kosztów lub niedogodności związanych z tym sporem, takich jak koszty i wynagrodzenia za porady prawne poniesione przez tego ostatniego wytwórcę, lub koniecznością wynagrodzenia za faktyczne i bezsporne dostarczenie przez niego towarów lub świadczenie usług wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych (
24
). Polubowne rozstrzygnięcie takiego sporu oznacza bowiem, że wytwórca generycznych produktów leczniczych uznaje ważność rozpatrywanego patentu, gdyż rezygnuje z jej kwestionowania. Z powyższego wynika, że w kontekście tak zwanej płatności „odwróconej” dokonanej przez wytwórcę oryginalnych generycznych produktów leczniczych na rzecz wytwórcy generycznych produktów leczniczych jedynie poniesienie tych kosztów lub wynagrodzenie za takie dostarczone towary lub świadczone usługi można uznać za spójne z takim uznaniem, a zatem mogące być uzasadnione w odniesieniu do konkurencji (
25
).
38.
W przypadku gdy to dodatnie saldo netto transferów nie jest w pełni uzasadnione taką koniecznością, należy sprawdzić, w drugiej kolejności, czy w braku takiego uzasadnienia owe transfery można wyjaśnić jedynie interesem handlowym tych wytwórców produktów leczniczych w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość. W ramach tej analizy należy ustalić, czy wspomniane saldo, w tym ewentualne uzasadnione koszty, jest wystarczająco wysokie, by skutecznie zachęcić wytwórcę generycznych produktów leczniczych do rezygnacji z wejścia na dany rynek, przy czym to dodatnie saldo netto nie musi wcale przekraczać zysków, które osiągnąłby on, gdyby wygrał w postępowaniu dotyczącym patentu (
26
).
39.
Mając na względzie złożony charakter ugód, ocena, w jakim stopniu są one gospodarczo szkodliwe dla należytego funkcjonowania konkurencji na danym rynku, nie może być abstrakcyjna oraz wymaga szczegółowej, opartej na obiektywnych względach analizy tej ugody, lecz także jej celów oraz kontekstu gospodarczego i prawnego, w który się wpisuje (
27
).
2.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczącej nieprawidłowego zastosowania pierwszego kryterium testu sformułowanego w wyroku Generics (UK)
40.
W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie kwestionują pkt 45–47 zaskarżonego wyroku, a w szczególności przyjęte przez Sąd kryterium prawne w celu zakwalifikowania zaciągniętych w ugodzie zobowiązań do niekonkurowania i do niekwestionowaniu ważności patentów jako „ograniczeń konkurencji ze względu na cel”.
41.
Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok jest obarczony trzema naruszeniami prawa. Po pierwsze, przyjęte w pkt 46 i 47 tego wyroku kryterium prawne jest ze swej istoty kontrfaktyczne i odpowiada temu, które byłoby wymagane w ramach analizy istnienia ograniczenia konkurencji ze względu na skutek, nie zaś ze względu na cel, co stoi w sprzeczności z wyrokiem Generics (UK) [lit. a)]. Po drugie, Sąd, w pkt 45 wspomnianego wyroku, sformułował bardziej surową zasadę prawną niż ta sformułowana w wyroku Generics (UK) [lit. b)]. Wreszcie, po trzecie, w wyroku tym zaaprobowano kryterium niemożliwe do spełnienia przez strony, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z wyrokiem Generics (UK) [lit. c)].
a)
W przedmiocie przyjętego przez Sąd scenariusza kontrfaktycznego
1) Synteza argumentacji stron
42.
Wnoszące odwołanie z jednej strony zarzucają Sądowi, że w pkt 46 zaskarżonego wyroku orzekł, iż „[a]by ustalić, czy jedynym wiarygodnym wytłumaczeniem każdej z transakcji handlowych było zachęcenie Tevy do zaakceptowania klauzul ograniczających, a tym samym do zrezygnowania z konkurowania z Cephalonem w oparciu o jakość, czy też transakcje te zostałyby w każdym razie zawarte w normalnych warunkach rynkowych, Komisja powinna porównać to, co rzeczywiście się wydarzyło, z tym, co wydarzyłoby się w braku klauzul ograniczających”. Rozpatrywane kryterium, takie jak je przedstawia Sąd, wymagałoby przeprowadzenia analizy kontrfaktycznej związanej z badaniem ograniczeń konkurencji ze względu na skutek. Z tych samych powodów wnoszące odwołanie twierdzą, że zawarty w pkt 47 tego wyroku wniosek, zgodnie z którym „zastosowane przez Komisję kryterium prawne nie jest równoznaczne z analizą kontrfaktyczną związaną z oceną porozumień jako ograniczenia ze względu na skutek”, jest obarczony naruszeniem prawa.
43.
Z drugiej strony, mimo że pkt 46 tego wyroku zawiera odniesienie do klauzul o zakazie konkurencji i niekwestionowaniu ważności patentów, jako odrębnej części ugody („w braku klauzul ograniczających”), przyjęte przez Sąd kryterium wymagałoby w rzeczywistości dokonywania oceny, dla każdej transakcji handlowej, czy byłaby ona istotnie zawarta albo czy byłaby zawarta na tych samych warunkach w przypadku braku
ugody ujmowanej jako całość. Formułując takie kryterium Sąd naruszył prawo, ponieważ pomylił ocenę ograniczenia konkurencji ze względu na cel z oceną ograniczenia konkurencji ze względu na skutek.
2) Ocena
i) W przedmiocie adekwatności scenariusza kontrfaktycznego w ramach analizy antykonkurencyjnego celu
44.
Na wstępie przypomnę, że ugody, w ramach których wytwórca generycznych produktów leczniczych starający się wejść na rynek uznaje, przynajmniej czasowo, ważność patentu posiadanego przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych i zobowiązuje się tym samym do tego, że nie będzie jej kwestionował, ani nie wejdzie na rynek, mogą skutkować ograniczeniem konkurencji, jako że kwestionowanie ważności i zakresu patentu stanowi element normalnej gry konkurencyjnej w sektorach, w których istnieją wyłączne prawa do technologii (
28
).
45.
Jednakże ugód takich nie można we wszystkich przypadkach uznawać za ograniczenia konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, ponieważ przewidziane w tych ugodach transfery wartości majątkowych oraz zobowiązania do niekonkurowania i niekwestionowania ważności patentów mogą okazać się uzasadnione (
29
). W związku z tym ograniczenie konkurencji ze względu na cel można stwierdzić wyłącznie w sytuacji, gdy ograniczenia konkurencji wynikające z przewidzianych w ugodach klauzul o zakazie konkurencji i niekwestionowaniu ważności patentów nie opierają się na uznaniu ważności patentów wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych, lecz na dokonanym przez niego transferze wartości majątkowych na rzecz wytwórcy rozpatrywanych generycznych produktów leczniczych mających zachęcić tego ostatniego wytwórcę do rezygnacji z konkurowania w oparciu o jakość (
30
).
46.
Wynika z tego, że aby ustalić, czy daną ugodę można zakwalifikować jako „ograniczenie konkurencji ze względu na cel”, należy analizować nie każdą z jej klauzul w sposób odrębny, lecz dokonać oceny, czy owa ugoda, rozpatrywana jako całość, wykazuje stopień szkodliwości gospodarczej dla prawidłowego funkcjonowania konkurencji na odnośnym rynku uzasadniający taką kwalifikację (
31
).
47.
Wyjaśniwszy powyższe, należy teraz zbadać, czy wypracowane w orzecznictwie Trybunału kryteria, przypomniane w poprzedzających punktach niniejszej opinii, są w niniejszym przypadku spełnione, a zatem czy Sąd, w ramach analizy ograniczeń konkurencji ze względu na cel, słusznie uznał w pkt 46 zaskarżonego wyroku, że w celu przeprowadzenia tej oceny należy przeanalizować, czy określone w ugodzie transakcje handlowe zostałyby istotnie zawarte albo czy zostałyby zawarte na tych samych warunkach („w braku klauzul ograniczających”).
48.
Z powodów, które przedstawię w następnych punktach, jestem zdania, że przyjęte przez Sąd podejście nie stoi w sprzeczności z metodą ustaloną w wyroku Generics (UK) oraz z nowszym orzecznictwem Trybunału w tej materii (
32
).
49.
Pragnę bowiem zauważyć, po pierwsze, że skoro decydujące kryterium dla zakwalifikowania ugody jako „ograniczenia konkurencji ze względu na cel” wiąże się z ustaleniem, że jedynym świadczeniem
wzajemnym za transfer wartości majątkowych otrzymany przez wytwórcę generycznych produktów leczniczych od wytwórcy oryginalnego produktu leczniczego jest powstrzymanie się od wejścia na rynek (
33
), nie można zarzucać Sądowi, iż w swojej analizie skoncentrował się na zawartych w klauzulach ograniczających zobowiązaniach do niekonkurowania i niekwestionowania ważności patentów, których istotą jest w praktyce powstrzymanie się od wejścia na rynek. Poza tym, Sąd nie ograniczył się do [formalistycznej] i abstrakcyjnej analizy klauzul ograniczających, lecz starał się ustalić w wyniku szczegółowej analizy [i ogólnej oceny ugody], czy włączenie tych klauzul do ugody – a tym samym do zobowiązania Tevy do powstrzymania się od niezależnego wejścia na rynek generycznych produktów leczniczych – stanowiło świadczenie wzajemne za transfer wartości majątkowych dokonany przez Cephalon na rzecz Tevy w ramach transakcji handlowych (
34
).
50.
Należy w tym względzie zauważyć, że poprzez przyjęte podejście Sąd, jak wynika z pkt 43–46 zaskarżonego wyroku, zamierzał w istocie ustalić na podstawie scenariusza hipotetycznego, czy porozumienia zawarte między wnoszącymi odwołanie odbiegają od normalnych warunków rynkowych, przy czym zwracał uwagę w szczególności na cele oraz kontekst gospodarczy i prawny, w jaki wpisywały się te porozumienia w chwili jej zawarcia, aby ustalić, czy przewidziane w tych porozumieniach transfery majątkowe wywierają efekt zachęty (
35
). Otóż orzecznictwo Trybunału nie wyklucza, aby przy ustalaniu, czy zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel, uwzględniać okoliczności kontrfaktyczne (
36
).
51.
Po drugie, pragnę zaznaczyć, że mimo iż analiza przeprowadzona przez Sąd w pkt 46 zaskarżonego wyroku, polegająca na badaniu powiązanych transakcji w braku klauzul ograniczających, w pewien sposób zakłada analizę sytuacji hipotetycznej, z pkt 43–47 tego wyroku wynika w dostatecznie jasny sposób, że analiza ta została przeprowadzona w celu zweryfikowania, czy klauzule te stanowią dla Tevy zachętę do rezygnacji z konkurowania z Cephalon w oparciu o jakość – aby ustalić obiektywną wagę omawianej praktyki. Jednakże, jak słusznie zauważa Sąd w pkt 47–50 tego wyroku, oceny takiej nie można mylić z analizą kontrfaktyczną związaną z badaniem porozumień pod kątem ograniczenia konkurencji ze względu na skutek (
37
).
52.
Bez względu na nazwę nadaną tej analizie, okoliczność, że rozpatrywana metoda obejmuje element hipotetyczny lub kontrfaktyczny, sama w sobie nie oznacza, iż jest ona równoznaczna z tak zwaną metodą „kontrfaktyczną”, w ramach której scenariusz hipotetyczny zastosowano by do odtworzenia sytuacji konkurencyjnej, jaka panowałaby na rynku w braku ugody, aby ocenić skutki wynikające z niej dla konkurencji (
38
). Poza tym jest oczywiste, że ocena, którą przeprowadza Sąd, aby ustalić, czy zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel, różni się od metodologii stosowanej do analizy antykonkurencyjnych skutków ugody, która to metodologia została opisana w pkt 221–223 i 230–254 zaskarżonego wyroku (
39
).
ii) W przedmiocie przyjętego przez Sąd scenariusza „kontrfaktycznego”
53.
Zdaniem wnoszących odwołanie kryterium sformułowane przez Sąd w pkt 46 zaskarżonego wyroku wymaga w istocie, aby w odniesieniu do każdej transakcji handlowej ocenić, czy zostałaby ona rzeczywiście dokonana lub czy zostałaby dokonana na takich samych warunkach „w braku ugody” ujmowanej jako całość, nie zaś „w braku klauzul ograniczających”, jak wynika z tego punktu zaskarżonego wyroku. Skoro bowiem te klauzule stanowią integralną część ugody, wbrew wymogom sformułowanego przez Sąd kryterium, ich odrębne rozpatrywanie nie byłoby możliwe.
54.
Na wstępie pragnę zauważyć, że poprzez ten argument, na którym opiera się w znacznym zakresie pierwsza część zarzutu pierwszego, wnoszące odwołanie, jak się wydaje, zamierzają w istocie wykazać, że sformułowane przez Sąd kryterium jest odpowiednikiem wywiedzionego z wyroku Generics (UK) kryterium służącego do badania, czy zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na skutek, a zatem nie może być stosowane do ustalenia, czy zachodzi ograniczenie ze względu na cel, gdyż prowadzi to do naruszenia prawa.
55.
Jednakże według mnie argument taki opiera się na błędnej lekturze zaskarżonego wyroku i nie zasługuje na uwzględnienie.
56.
W tej kwestii moim zdaniem podkreślenia wymaga, że jak wynika z pkt 43 zaskarżonego wyroku, Sąd zamierzał, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, dokonać całościowej oceny obejmującej interesy zainteresowanych stron i zachęty dla nich, aby sprawdzić, czy transakcje handlowe objęte ugodą, mogą mieć inne wyjaśnienie niż interes handlowy wnoszących odwołanie w niekonkurowaniu między sobą w oparciu o jakość.
57.
Niemniej taka analiza zakłada, jak słusznie zauważył Sąd w pkt 50 i 56 zaskarżonego wyroku, łączne badanie transakcji handlowych i ugody, ponieważ owe porozumienia są częścią tej samej kontraktowej całości. Mając bowiem na względzie powiązania kontraktowe istniejące między ugodą a transakcjami handlowymi, które sprawiają, że są one praktycznie nierozdzielne, trudno jest wyobrazić sobie, aby te ostatnie mogły być interpretowane odrębnie. Jest tak zwłaszcza dlatego, że celem tej analizy jest właśnie, jak wynika z pkt 50 niniejszej opinii, zidentyfikowanie efektu zachęty wywołanego transferami wartości majątkowych i ustalenie, czy włączenie klauzul ograniczających do ugody (a tym samym zaciągnięcie przez Tevę zobowiązania do zaniechania lub odroczenia wejścia na rynek) było świadczeniem wzajemnym za transfer wartości majątkowych dokonany przez Cephalon przy pomocy transakcji handlowych (
40
).
58.
Poza tym, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, żaden element zaskarżonego wyroku nie świadczy o tym, że Sąd nie przeprowadził analizy opisanej w poprzedzającym punkcie niniejszej opinii (
41
), bowiem co innego wynika z pkt 61 i 162 zaskarżonego wyroku (
42
), lub że w praktyce wymagał wykazania, co wydarzyłoby się w braku ugody ujmowanej jako całość (
43
).
b)
W przedmiocie argumentu wnoszących odwołanie dotyczącego zastosowania przez Sąd bardziej surowej zasady prawnej niż ta sformułowana w wyroku Generics (UK)
59.
Wnoszące odwołanie wskazują, że zgodnie z wyrokiem Generics (UK) ugoda stanowi porozumienie mające na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji, jeśli z całokształtu dostępnych informacji wynika, że transfery wartości majątkowych można wyjaśnić jedynie interesem handlowym stron takiej ugody w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość (
44
). Ponadto Trybunał uznał, że aby konstrukcje umowne nie podlegały definicji porozumień ograniczających konkurencję ze względu na cel, wystarczające jest, aby to wyjaśnienie było „wiarygodne” (
45
). Tymczasem w pkt 45 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że Komisja jest zobowiązana sprawdzić, czy transakcje handlowe objęte ugodą mogłyby też zostać zawarte na równie korzystnych warunkach w braku klauzul ograniczających. Tym samym Sąd nie tylko wypaczył kryterium sformułowane we wcześniejszym orzecznictwie Trybunału (
46
), potwierdzone wyrokiem Generics (UK), lecz również, wbrew temu wyrokowi, odwrócił ciężar dowodu (
47
).
60.
Z następujących względów uważam, że sformułowany przez wnoszące odwołanie zarzut szczegółowy nie zasługuje na uwzględnienie.
61.
Jak wynika z pkt 53 zaskarżonego wyroku, który to punkt nie jest kwestionowany przez wnoszące odwołanie, Sąd, przytaczając pkt 83 i 87 wyroku Generics (UK), prawidłowo przedstawił zasadę, zgodnie z którą do Komisji należy wykazanie, że w danym kontekście zawarte w ramach ugody klauzule o zakazie konkurencji i o niekwestionowaniu ważności patentów doprowadziły do zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję ze względu na cel, a zatem wykazanie, że z analizy tego porozumienia wynika, iż przewidziane w nim transfery wartości majątkowych można wyjaśnić jedynie interesem handlowym zarówno podmiotu uprawnionego z danego patentu, jak i domniemanego sprawcy naruszenia w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość.
62.
Wnoszące odwołanie podniosły bowiem w pierwszej instancji, że objęte ugodą transakcje handlowe miały inne wiarygodne wyjaśnienie niż to, że stanowiły wyłącznie świadczenie wzajemne względem klauzul ograniczających. W związku z tym, jak wynika z pkt 61 zaskarżonego wyroku, Sąd zbadał, czy w odniesieniu do każdej transakcji handlowej przewidzianej w tej ugodzie Komisja popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że rozpatrywana transakcja miała na celu transfer wartości majątkowych z Cephalonu na rzecz Tevy w zamian za zobowiązanie Tevy do niewchodzenia w sposób niezależny na rynki generycznych produktów leczniczych i do niekonkurowania z Cephalonem w zakresie modafinilu.
63.
W ramach szczegółowej analizy spornej decyzji Sąd doszedł w pkt 162 zaskarżonego wyroku do wniosku, którego zresztą wnoszące odwołanie nie kwestionują, zgodnie z którym Komisja zastosowała odpowiednie kryterium prawne, wykazując, iż każda transakcja handlowa spośród przewidzianych w ugodzie miała wyłącznie na celu zwiększenie poziomu transferu wartości majątkowych dokonanego całościowo na rzecz Tevy w drodze tej ugody w celu skłonienia jej do zaakceptowania klauzul ograniczających (
48
).
64.
W związku z tym, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, z przeprowadzonej przez Sąd w zaskarżonym wyroku analizy nie wynika, że wymagał on, aby wnoszące odwołanie dowiodły, że inne wyjaśnienie jest pewne, natomiast wynika z niej raczej, że przedstawione przez nie wyjaśnienia nie zostały uznane za wiarygodne. Sąd nie odwrócił zatem ciężaru dowodu i nie naruszył prawa, gdy orzekł, że Komisja należycie wykazała, zgodnie z wymogiem wynikającym z wyroku Generics (UK), iż jedynym wyjaśnieniem transferów wartości majątkowych dokonywanych w ramach transakcji powiązanych jest interes handlowy zarówno Tevy i Cephalon w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość.
c)
W przedmiocie argumentu wnoszących odwołanie dotyczącego ustanowienia przez Sąd kryterium niemożliwego do spełnienia przez strony
1) Synteza argumentów stron
65.
Wnoszące odwołanie zarzucają Sądowi, że nie zastosował prawidłowo kryterium ustanowionego w pkt 43 zaskarżonego wyroku w celu sprawdzenia, czy transakcje handlowe objęte ugodą mogą mieć inne wyjaśnienie niż interes handlowy zarówno podmiotu uprawnionego z patentu, jak i domniemanego sprawcy naruszenia w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość. Wskazują one w tym względzie, że w czasie zawierania ugody toczyły ze sobą spory na skalę światową, dotyczące patentów Cephalon chroniących modafinil oraz że „w braku ugody” strony kontynuowałyby te spory. W takiej sytuacji Cephalon nie miała żadnego interesu w zawarciu jakiejkolwiek transakcji handlowej z Tevą mającej związek z przedmiotem sporu oraz była w niewielkim stopniu zainteresowana zawarciem jakiegokolwiek porozumienia, co przyznała sama Komisja w pkt 794 spornej decyzji.
66.
Wnoszące odwołanie zarzucają zatem Sądowi, że ustanowił kryterium, które jest w praktyce niemożliwe do spełnienia. Sposób, w jaki Sąd zastosował to kryterium, siłą rzeczy wyklucza zawieranie transakcji handlowych jednocześnie z ugodą, co stoi w bezpośredniej sprzeczności z wyrokiem Generics (UK).
67.
Wreszcie podnoszą one, że istotnym pytaniem, jakie należało zadać w tym kontekście było pytanie, czy przy założeniu, że Teva i Cephalon polubownie rozwiązały spór, każda z transakcji handlowych mogła mieć wiarygodne wyjaśnienie.
2) Ocena
68.
Po pierwsze, pragnę zauważyć, że argument ten opiera się częściowo na argumencie poddanym już analizie w pkt 56–58 niniejszej opinii, zgodnie z którym Sąd zamierzał badać transakcje handlowe „w braku ugody”. Zatem w zakresie, w jakim argument ten, jak zostało wyjaśnione we wskazanych wyżej punktach, opiera się na błędnej lekturze zaskarżonego wyroku, należy go oddalić.
69.
Po drugie, należy wyjaśnić, że „całościowa ocena”, do przeprowadzenia której obowiązany był Sąd, nie dotyczyła ustalenia, czy wnoszące odwołanie zawarłyby jakąkolwiek transakcję handlową niezależnie od ugody, lecz – jak jasno wynika z pkt 43 zaskarżonego wyroku – miała na celu ustalenie, czy transakcje handlowe objęte ugodą mogą mieć inne wyjaśnienie niż interes handlowy, jaki mają wnoszące odwołanie w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość. Otóż, jak to wynika z pkt 61 i 162 zaskarżonego wyroku, taką właśnie analizę przeprowadził Sąd, nie odbiegając od kryterium sformułowanego we wspomnianym pkt 43 (
49
).
70.
Po trzecie, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, z zaskarżonego wyroku nie wynika, że Sąd wykluczył zawarcie transakcji handlowych równolegle z ugodą. Przeciwnie, Sąd w istocie uznał tę możliwość analizując wszystkie porozumienia zawarte między stronami w ramach polubownego rozwiązania sporów (
50
).
71.
Po czwarte, pragnę zauważyć, że w niniejszym przypadku istotnym pytaniem w celu ustalenia, czy zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel, jest pytanie o to, czy zawarte transakcje handlowe objęte ugodą można w wiarygodny sposób wyjaśnić w taki sposób, aby ich celem nie było ograniczenie lub zakłócenie konkurencji na rynku poprzez nakłonienie potencjalnego konkurenta do niewchodzenia na rynek w zamian za nieuzasadniony transfer wartości majątkowych. Otóż w niniejszym przypadku, chociaż nie wynika to w jasny sposób z oderwanej od kontekstu lektury pkt 45 i 46 zaskarżonego wyroku, należy stwierdzić, że Sąd przeprowadził taką analizę, co wynika z pkt 61 i 162 tego wyroku (
51
).
72.
Z powyższych względów uważam, że Sąd nie naruszył prawa, zatem pierwszą część pierwszego zarzutu odwołania należy oddalić.
3.
W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego dotyczącej nieprawidłowego stosowania drugiego elementu testu sformułowanego w wyroku Generics (UK)
73.
W ramach drugiej części zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok jest obarczony naruszeniem prawa polegającym na niewystarczającym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, jeśli chodzi o stosowanie drugiego elementu testu sformułowanego w wyroku Generics (UK), który to element dotyczy uwzględnienia skutków prokonkurencyjnych w ramach ustalania, czy zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel (
52
).
74.
Na wstępie pragnę uściślić, że wnoszące odwołanie nie kwestionują w całości uzasadnienia przedstawionego przez Sąd w celu oddalenia trzeciej części ich zarzutu pierwszego w pierwszej instancji [odnoszącej się do drugiego elementu testu sformułowanego w wyroku Generics (UK)] (
53
). Ściślej rzecz ujmując, w ramach owej drugiej części zarzutu pierwszego kwestionują one wyłącznie przedstawione przez Sąd w pkt 182 i 183 zaskarżonego wyroku uzasadnienie oddalenia ich argumentów mających na celu wykazanie, że prokonkurencyjne skutki ugody wynikają jasno z decyzji w sprawie koncentracji.
75.
Zanim przeanalizuję tę część zarzutu co do istoty, chciałbym na wstępie oddalić sformułowane w duplice zarzuty Komisji, zgodnie z którymi argumenty podniesione przez wnoszące odwołanie, dotyczące wewnętrznej sprzeczności w rozumowaniu Sądu, należy uznać za niedopuszczalne, ponieważ są one „nowe”. Sprzeczności w tym rozumowaniu były już bowiem podnoszone w odwołaniu, zaś zawarte w replice argumenty związane z tym aspektem drugiej części zarzutu stanowią jedynie odpowiedź na argumenty przedstawione przez Komisję w odpowiedzi na odwołanie.
76.
Na wstępie należy zastanowić się również nad skutecznością tej części zarzutu. Gdyby bowiem nawet założyć, że uzasadnienie zawarte w pkt 182 i 183 zaskarżonego wyroku jest niewystarczające lub jest wewnętrznie sprzeczne, ustalenie takie moim zdaniem nie mogłoby skutkować uchyleniem tego wyroku. Jak podniosła Komisja, wnoszące odwołanie w ramach tej części zarzutu zakwestionowały tylko jeden element rozumowania, w oparciu o które Sąd oddalił trzecią część zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji. Dokładniej rzecz ujmując, wnoszące odwołanie nie kwestionują rozumowania przedstawionego przez Sąd w pkt 177–180 i 186–190 tego wyroku, które to rozumowanie mogłoby być samo w sobie wystarczające do oddalenia drugiej części zarzutu pierwszego. Otóż z analizy przeprowadzonej przez Sąd we wskazanych wyżej punktach wynika, że poddał on badaniu i oddalił argumenty, zgodnie z którymi ugoda ma głównie prokonkurencyjny charakter, orzekając, iż wejście Tevy na rynki modafinilu należy zakwalifikować jako „opóźnione, kontrolowane i ograniczone wejście na te rynki, a nie jako wczesne wejście”, jak utrzymywały wnoszące odwołanie (
54
), oraz że ustalenia, iż zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel nie można podważyć przy pomocy argumentu opartego na rzekomo akcesoryjnym charakterze klauzul ograniczających (
55
). Należy w tym względzie stwierdzić, że mimo iż dokonana przez Sąd ocena dotyczyła przynajmniej w części zagadnień prawnych, które mogą być kwestionowane przed Trybunałem [na etapie odwołania], wnoszące odwołanie nie zakwestionowały tej oceny w odwołaniu w niniejszej sprawie.
77.
Wynika z tego, że drugą część zarzutu pierwszego należy uznać za bezskuteczną.
78.
Jednakże na wypadek gdyby Trybunał uznał, że powyższa argumentacja nie podważa skuteczności tej części zarzutu, w kolejnych punktach przeanalizuję pomocniczo tę część zarzutu co do istoty.
79.
W tej kwestii pragnę podkreslić, że o ile w wyroku Generics (UK) Trybunał orzekł, iż ugody, z którymi wiążą się skutki prokonkurencyjne, które mogą wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do wystarczająco szkodliwego dla konkurencji charakteru tych ugód, nie stanowią ograniczeń konkurencji ze względu na cel (
56
), o tyle w ostatnich wyrokach Trybunału, European Superleague Company (
57
) i Servier, stanowisko to zostało doprecyzowane. Z wyroków tych wynika bowiem, że na potrzeby oceny, czy dane zachowanie należy zakwalifikować jako ograniczenie konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, w tym w ramach ewentualnej analizy zagadnienia, czy rozpatrywane zachowanie wykazuje stopień szkodliwości wymagany, aby zakwalifikować je w ten sposób, nie jest konieczne uwzględnianie ewentualnych pozytywnych lub prokonkurencyjnych skutków tego zachowania (
58
).
80.
Po dokonaniu tego uściślenia należy przeanalizować podniesione przez wnoszące odwołanie argumenty, zgodnie z którymi rozumowanie Sądu zawiera jest wewnętrznie sprzeczne i jest niewystarczające.
81.
Zdaniem wnoszących odwołanie rozumowanie w pkt 182 i 183 zaskarżonego wyroku nie jest wystarczająco uzasadnione, aby wykazać, że decyzja w sprawie koncentracji nie zawiera elementów, które świadczą o prokonkurencyjnych skutkach leżących u podstaw ugody (
59
). W konsekwencji Sąd nie uzasadnił swojego twierdzenia, zgodnie z którym decyzja ta nie daje podstaw do powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do wystarczająco szkodliwego dla konkurencji charakteru tej ugody.
82.
Z powodów, które przedstawię poniżej, jestem zdania, że argumenty podniesione przez wnoszące odwołanie na poparcie drugiej części zarzutu pierwszego należy oddalić.
83.
Pragnę zauważyć, po pierwsze, że sporna decyzja i decyzja w sprawie koncentracji, jak słusznie zauważył Sąd w pkt 182 zaskarżonego wyroku, opierają się na odmiennych zakresach oceny. I tak, w spornej decyzji Komisja oceniła ograniczenie konkurencji spowodowane rozpatrywaną ugodą w świetle art. 101 ust. 1 TFUE, natomiast w decyzji w sprawie koncentracji oceniała ona prawdopodobny wpływ koncentracji stron na konkurencję począwszy od 2011 r. chodzi zatem o ocenę perspektywiczną, uwzględniając fakt zawarcia ugody.
84.
Po drugie, uważam, że wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, sformułowania „»korzyści« wynikające z ugody” z pierwszego zdania pkt 183 zaskarżonego wyroku, nie można uznać za przyznanie faktu, że ugoda jako taka wywarła prokonkurencyjne skutki. Używając tego sformułowania Sąd stwierdził bowiem jedynie, że w październiku 2011 r., to znaczy w czasie, gdy Komisja prowadziła analizę odnoszącą się do koncentracji między Tevą a Cephalon, dzięki ugodzie Teva znalazła się w korzystniejszej pozycji konkurencyjnej niż inni wytwórcy generycznych produktów leczniczych, którzy musieli stawić czoła toczącym się postępowaniom sądowym w sprawach patentowych (
60
). Poza tym, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, z pkt 183 tego wyroku nie wynika, że Sąd stwierdził, iż Komisja uznała w decyzji w sprawie koncentracji, że Teva czerpała korzyści z ugody, których nie odniosłaby w braku ugody, ponieważ ten aspekt nie był analizowany w ramach tej decyzji. Poza tym, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, sformułowanie „pomimo” użyte w trzecim zdaniu pkt 183 wspomnianego nie odnosi się do „korzyści”, lecz do ugody.
85.
Z powyższej analizy wynika, że argumenty powołane przez wnoszące odwołanie na poparcie drugiej części zarzutu pierwszego, wynikają z błędnej, niemożliwej do zaaprobowania interpretacji pkt 182 i 183 zaskarżonego wyroku, a w szczególności z błędnego założenia, iż w decyzji w sprawie koncentracji uznano, że z ugodą wiązały się prokonkurencyjne skutki. Poza tym jest oczywiste, że wspomniane w pkt 183 tego wyroku „korzyści”, które odnoszą się do analizy koncentracji, nie są istotne dla ustalenia, czy ugoda wywarła prokonkurencyjne skutki w rozumieniu wyroku Generics (UK), w porównaniu do sytuacji, która istniałaby w braku tej ugody. Nie można zatem zarzucać Sądowi, że przedstawił niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie.
86.
Mając na względzie powyższe, proponuję oddalić drugą część zarzutu pierwszego jako bezskuteczną, lub w każdym razie bezzasadną.
4.
Uwagi końcowe w przedmiocie ustalenia, że zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel
87.
Tytułem podsumowania analizy pierwszego zarzutu odwołania, pragnę dodać kilka końcowych uwag na temat kryteriów pozwalających ustalić, czy w przypadku ugody zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle ostatnich wyroków wydanych przez Trybunał w dniu 27 czerwca 2024 r. (
61
), które potwierdziły orzecznictwo wywodzące się z wyroku Generics (UK), a jednocześnie dostarczyły pewnych użytecznych wyjaśnień, niepozbawionych znaczenia dla niniejszej sprawy.
88.
Przypomnę w tym względzie, że jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w szczególności w pkt 37 i 38 niniejszej opinii, zaniechanie lub odroczenie wprowadzenia na rynek generycznych produktów leczniczych w zamian za transfer wartości majątkowych dokonany przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych na rzecz wytwórcy tych generycznych produktów leczniczych należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel, jeżeli te transfery wartości majątkowych można wyjaśnić jedynie interesem handlowym tych wytwórców produktów leczniczych w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość.
89.
Do celów tej analizy należy w każdym poszczególnym przypadku ocenić to, czy dodatnie saldo netto transferów wartości majątkowych było wystarczająco wysokie, aby skutecznie zachęcić wytwórcę generycznych produktów leczniczych do rezygnacji z wejścia na dany rynek i, co za tym idzie, do niekonkurowania w oparciu o jakość z wytwórcą produktów oryginalnych, przy czym to dodatnie saldo netto nie musi wcale przekraczać zysków, które ten wytwórca generycznych produktów leczniczych osiągnąłby, gdyby wygrał w postępowaniu dotyczącym patentu (
62
).
90.
Trybunał orzekł, że jest tak w szczególności w przypadku, gdy transfery uzgodnionych w ugodzie kwot nie odpowiadają rekompensacie za koszty lub niedogodności związane ze sporem, jaki toczyły między sobą strony, lub nie mają związku z tymi kosztami lub niedogodnościami (
63
), gdy kwoty odpowiadające wynagrodzeniu za dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych okazują się nieuzasadnione lub nadmierne (
64
), czy też gdy przewidziane w ugodzie zobowiązanie do niekonkurowania lub niekwestionowania ważności patentów dotyczy innych rynków lub wykracza poza zakres stosowania pierwotnie kwestionowanego patentu i poza objęte nim rynki (
65
).
91.
W niniejszej sprawie pragnę w tym względzie zauważyć, że Sąd orzekł, iż Komisja słusznie uznała w spornej decyzji, że niektóre porozumienia zawarte między Tevą a Cephalon przyczyniły się do nieuzasadnionego transferu wartości majątkowych (
66
) oraz że poziom transferu wartości majątkowych dokonanego w ramach szeregu transakcji zawartych między nimi zachęciła Tevę do zaakceptowania klauzul ograniczających lub można ją wytłumaczyć jedynie okolicznością, że ów transfer stanowił świadczenie wzajemne za zaakceptowanie przez Tevę klauzul ograniczających (
67
). Ponadto Sąd stwierdził w pkt 151 i 152 zaskarżonego wyroku, że spółka ta otrzymała od Cephalon płatność w kwocie 5,57 mln EUR bez żadnego świadczenia wzajemnego oraz że ta kwota nie jest związana z jakimikolwiek kosztami poniesionymi przez Tevę, w związku z czym rzeczona płatność nie może odpowiadać „rzeczywiście […] rekompensacie za koszty lub niedogodności związane ze sporem”, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału (
68
). Pragnę również wskazać, że w pkt 202 tego wyroku, Sąd uznał, iż zobowiązanie do niekonkurowania wykraczało poza zakres stosowania patentów posiadanych przez Cephalon oraz podsumował w pkt 204 rzeczonego wyroku, że „celem rozpatrywanej ugody było utrzymanie Tevy z dala od rynków modafinilu poprzez transfery wartości majątkowych, których ogólny poziom był wystarczająco wysoki, aby skłonić ją do odłożenia w czasie niezależnych wysiłków na rzecz wejścia na te rynki”.
92.
Zatem, po pierwsze, skoro w toku poprzedzającej analizy nie zostało podważone kryterium prawne, na którym Sąd oparł swoją ocenę, aby dojść do wniosku, że zachodzi ograniczenie konkurencji ze względu na cel, proponuję oddalić zarzut pierwszy. Po drugie, skoro w swym odwołaniu wnoszące odwołanie nie kwestionują wniosku, do którego doszedł Sąd w pkt 162 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym jedynym wiarygodnym uzasadnieniem każdej z transakcji handlowych objętych ugodą było zachęcenie Tevy do rezygnacji z konkurowania z Cephalon w oparciu o jakość (
69
), jestem zdania, że Sąd słusznie zakwalifikował tę ugodę jako „ograniczenie konkurencji ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
B. W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania
93.
Na poparcie drugiego zarzutu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa przy badaniu antykonkurencyjnych skutków ugody (
70
).
94.
Przypomnę w tym względzie, że antykonkurencyjny cel i antykonkurencyjny skutek danego porozumienia nie są kumulatywnymi, lecz alternatywnymi przesłankami stosowania zakazu przewidzianego w art. 101 ust. 1 TFUE. Porozumienie jest zatem zakazane niezależnie od jego skutków, jeżeli jego cel jest sprzeczny z konkurencją. Wynika z tego, że uwzględnienie skutków porozumienia nie jest konieczne, jeśli ustalono, że ma ono na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku. Mając na względzie poprzedzające rozważania, w szczególności ustalenie poczynione w pkt 91 niniejszej opinii, uważam, że analizowanie omawianego zarzutu odwołania, odnoszącego się do antykonkurencyjnych skutków ugody, nie jest konieczne.
VII. Wniosek
95.
Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:
–
odwołanie zostaje oddalone,
–
Teva Pharmaceutical Industries Ltd i Cephalon Inc. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.
(
1
)	Język oryginału: francuski.
(
2
)	Dz.U. 2021, C 32, s. 7. Skonsolidowana wersja decyzji Komisji (dostępna wyłącznie w języku angielskim) jest dostępna pod następującym adresem: https://ec.europa.eu/competition/antitrust/cases/dec_docs/39686/39686_4072_5.pdf.
(
3
)	Wyrok z dnia 30 stycznia 2020 r., Generics (UK) i in. (C‑307/18 P, zwany dalej „wyrokiem Generics (UK)”, EU:C:2020:52).
(
4
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 25 marca 2021 r., Lundbeck/Komisja (C‑591/16 P, zwany dalej „wyrokiem Lundbeck”, EU:C:2021:243); Sun Pharmaceutical Industries i Ranbaxy (UK)/Komisja (C‑586/16 P, EU:C:2021:241); Generics (UK)/Komisja (C‑588/16 P, EU:C:2021:242); Arrow Group i Arrow Generics/Commission (C‑601/16 P, EU:C:2021:244) ; Xellia Pharmaceuticals i Alpharma/Commission (C‑611/16 P, EU:C:2021:245); a także Merck/Komisja (C‑614/16 P, EU:C:2021:246).
(
5
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 27 czerwca 2024 r., Servier i in./Komisja (C‑201/19 P, zwany dalej „wyrokiem Servier”, EU:C:2024:552); Lupin/Komisja (C-144/19 P, EU:C:2024:545); Komisja/KRKA (C-151/19 P, EU:C:2024:546); Niche Generics/Komisja (C-164/19 P, EU:C:2024:547); Unichem Laboratories/Komisja (C-166/19 P, EU:C:2024:5); Komisja/Servier i in.(C-176/19 P, EU:C:2024:549); Mylan Laboratories i Mylan/Komisja (C-197/19 P, EU:C:2024:550); Teva UK i in./Komisja (C-198/19 P, EU:C:2024:551); a także Biogaran/Komisja (C-207/19 P, EU:C:2024:553).
(
6
)	Dz.U. 2014, C 46, s. 1.
(
7
)	Rozporządzenie Rady z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).
(
8
)	Sporna decyzja, art. 1.
(
9
)	Sporna decyzja, art. 2.
(
10
)	Zaskarżony wyrok, pkt 27–205.
(
11
)	Zaskarżony wyrok, pkt 30–57.
(
12
)	Zaskarżony wyrok, pkt 58–166.
(
13
)	Zaskarżony wyrok, pkt 167–191.
(
14
)	Zaskarżony wyrok, pkt 192–205.
(
15
)	Zaskarżony wyrok, pkt 206–255.
(
16
)	Zaskarżony wyrok, pkt 256–274.
(
17
)	Zaskarżony wyrok, pkt 275–307.
(
18
)	Zaskarżony wyrok, pkt 308–311.
(
19
)	Wyrok Generics (UK), pkt 87.
(
20
)	Wyrok Generics (UK), pkt 111.
(
21
)	Wyrok Generics (UK), pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
22
)	Wyrok Generics (UK), pkt 84 i 85.
(
23
)	Wyrok Servier, pkt 163 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
24
)	Wyrok Generics (UK), pkt 86 i 92.
(
25
)	Wyrok Servier, pkt 164.
(
26
)	Zobacz wyroki: Generics (UK), pkt 87–94; Lundbeck, pkt 114, 115 i 134 oraz Servier, pkt 165.
(
27
)	Zobacz wyrok Lundbeck, pkt 131 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
28
)	Zobacz podobnie wyroki: Generics (UK), pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo; Servier, pkt 84, 105, 293 i 350.
(
29
)	Byłoby tak na przykład w sytuacji, gdyby zobowiązania te opierały się na uznaniu ważności rozpatrywanego patentu przez strony tej ugody.
(
30
)	Zobacz podobnie orzecznictwo przytoczone w pkt 38 niniejszej opinii. Zobacz także opinię rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie Generics (UK) i in. (C-307/18, EU:C:2020:28, pkt 114–119 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
31
)	Zobacz wyrok Servier, pkt 294.
(
32
)	Zobacz pkt 34–39 niniejszej opinii.
(
33
)	Zobacz podobnie wyroki: Generics (UK), pkt 87 i 88; Lundbeck, pkt 114 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
34
)	Mimo że oderwana od kontekstu lektura pkt 45 i 46 zaskarżonego wyroku mogłaby sugerować, iż Sąd rozważał abstrakcyjną analizę klauzul ograniczających z zastosowaniem hipotetycznego scenariusza opartego na porównaniu „tego, co rzeczywiście się wydarzyło, z tym, co wydarzyłoby się w braku klauzul ograniczających”, to jednakże w tym przypadku tak nie jest, o czym świadczy zarówno zawarty w pkt 43 i 44 tego wyroku opis analizy, którą zamierzał przeprowadzić, jak i analiza, którą rzeczywiście przeprowadził, w świetle pkt 61–162 tego wyroku. Zobacz w tym względzie również pkt 57 i 58 niniejszej opinii.
(
35
)	Innymi słowy, jak wynika z pkt 61 zaskarżonego wyroku, celem tej analizy było ustalenie, czy Teva mogłaby uzyskać [takie same] korzyści gospodarcze wynikające z transakcji handlowych w przypadku braku zobowiązania do niekonkurowania z Cephalon na rynkach modafinilu i do niekwestionowania patentów wtórnych należących do tej ostatniej spółki. Zobacz w tym względzie również sporna decyzja, motyw 700.
(
36
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 11 września 2014 r., CB/Komisja (C‑67/13 P, EU:C:2014:2204, pkt 53 i 54 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 2 kwietnia 2020 r., Budapest Bank i in. (C‑228/18, EU:C:2020:265, pkt 82 i 83).
(
37
)	Należy zatem odrzucić podniesione przez wnoszące odwołanie zastrzeżenia, zgodnie z którymi Sąd nie wyjaśnił, dlaczego sformułowane przez Komisję kryterium prawne nie jest równoznaczne z analizą kontrfaktyczną, ponieważ Sąd, w pkt 47–50 zaskarżonego wyroku przedstawił powody, dla których podejście opisane w pkt 45 i 46 tego wyroku (i kwestionowane przez wnoszące odwołanie), nie stanowi oceny skutków ugody.
(
38
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Commission/KRKA (C‑151/19 P, EU:C:2024:546, pkt 316 i przytoczone tam orzecznictwo, a także pkt 318).
(
39
)	Podobnie, z lektury spornej decyzji wynika, po pierwsze, że okoliczności, jakie uwzględniła Komisja na potrzeby dokonania swojej oceny, czy zachodzi ograniczenie ze względu na cel, nie zostały uwzględnione na potrzeby oceny rzeczywistych lub potencjalnych antykonkurencyjnych skutków ugody, a po drugie, że metoda kontrfaktyczna stosowana w ramach analizy skutków rozpatrywanej praktyki nie została użyta na potrzeby ustalenia antykonkurencyjnego celu. Zobacz w tym względzie sporna decyzja, pkt 707 i 1036.
(
40
)	Należy w tym względzie wyjaśnić, że Sąd wskazał w pkt 163 zaskarżonego wyroku, że „[b]ezsporne jest, że owe transakcje były negocjowane w tym samym czasie i w sposób współzależny. Należy również stwierdzić, że rozpatrywaną ugodę zawarto jako jedno prawnie wiążące porozumienie stanowiące podstawę wszystkich czynności dokonanych przez skarżące. Poza tym z przebiegu negocjacji, który Komisja przeanalizowała w [spornej] decyzji na podstawie dowodów, wynika, że zarówno Cephalon, jak i Teva starały się znaleźć kombinację transakcji odpowiadającą pewnej ogólnej wartości majątkowej na tyle korzystnej dla Tevy, aby spółka ta zaakceptowała klauzule ograniczające”.
(
41
)	Wydaje się, że Trybunał przeprowadził taką analizę również w wyroku Servier, w którym orzekł w pkt 294, iż ze względu na ścisłe powiązania między przewidzianymi w ugodzie klauzulami o niekwestionowaniu ważności patentów i niewprowadzaniu do obrotu a transakcjami handlowymi między stronami, nieodzowne było zbadanie tych klauzul jako stanowiących jedną całość, nie odrębnie. Zobacz w tym względzie również wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Lupin/Komisja (C‑144/19 P, EU:C:2024:545, pkt 67).
(
42
)	Zobacz w tym względzie również pkt 58, 62 i 63 niniejszej opinii.
(
43
)	Niezależnie od ich własnej interpretacji pkt 46 zaskarżonego wyroku wnoszące odwołanie nie wskazały żadnej innej części tego wyroku, która mogłaby uzasadniać ich stanowisko, lecz powołują się jedynie na pkt 705 i 783 spornej decyzji, które ich zdaniem świadczą o tym, że w rozumieniu Komisji ustalanie, czy rozpatrywane transakcje handlowe zostałyby zawarte „w braku klauzul ograniczających” lub „w braku ugody”, stanowiły zamienne propozycje. Chociaż prawdą jest, że Komisja w spornej decyzji, w kilku nielicznych przypadkach, istotnie wydaje się stosować te dwa sformułowania zamiennie, nie zgadzam się z argumentacją wnoszących odwołanie. Należy bowiem stwierdzić, że sekcja 6 tej decyzji, dotycząca stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w której to sekcji znajdują się punkty spornej decyzji, na które powołują się wnoszące odwołanie, opiera się na szczegółowej analizie różnych porozumień wynegocjowanych i zawartych przez strony. W ramach tej analizy Komisja potraktowała te porozumienia jako całość kontraktową z uwagi na nierozerwalne więzi między nimi, aby ustalić, że przewidziane w ugodzie transakcje i związane z nimi transfery wartości majątkowych dokonane w ramach transakcji handlowych mają zachęcić Tevę do zaakceptowania klauzul ograniczających, a zatem do rezygnacji z niezależnego wejścia na rynek i konkurowania z Cephalon w oparciu o jakość. Zobacz w tym względzie sporna decyzja, pkt 588, 595, 678, 693 i 694–707.
(
44
)	Wyrok Generics (UK), pkt 111.
(
45
)	Wyrok Generics (UK), pkt 89.
(
46
)	Wnoszące odwołanie wskazują w tym względzie wyrok z dnia 7 stycznia 2004 r., Aalborg Portland i in./Komisja (C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P i C-219/00 P, EU:C:2004:6, pkt 57).
(
47
)	Wnoszące odwołanie wskazały w replice, że nawet gdyby uznano, iż zaskarżony wyrok, potwierdzając ustalenie Komisji co do ograniczenia konkurencji ze względu na cel, nie odwraca ciężaru dowodu, Sąd wypaczył wprowadzone przez Trybunał kryterium prawne, ponieważ określił mniej wygórowany standard dowodowy wymagany dla stwierdzenia takiego ograniczenia niż ten wymagany wyrokiem Generics (UK).
(
48
)	W tym samym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd orzekł w tym względzie, że w toku postępowania administracyjnego Komisja zbadała w odniesieniu do każdej transakcji handlowej w szczególności rację bytu alternatywnych wyjaśnień przedstawionych przez skarżące oraz interes zarówno Cephalonu, jak i Tevy w dokonaniu powiązanego transferu wartości majątkowych. Sąd dodał, że ponadto mogła ona słusznie stwierdzić, że wszystkie transakcje były wystarczające, aby zachęcić Tevę do zaakceptowania zobowiązań do niekonkurowania i niekwestionowania ważności patentów.
(
49
)	Zobacz w tym względzie pkt 60–62, 66 i 67 niniejszej opinii.
(
50
)	Zobacz pkt 56, 61 i 162 zaskarżonego wyroku. Jeśli chodzi o ocenę dokonaną przez Komisję, nie opiera się ona po prostu na ogólnym założeniu, że wnoszące odwołanie nie zawarłyby żadnego rodzaju transakcji handlowej, zanim nie rozwiązałyby toczących się między nimi sporów patentowych. Przeciwnie, Komisja szczegółowo przeanalizowała konkretne okoliczności towarzyszące negocjacjom transakcji handlowych, aby ustalić, czy zawarłyby one takie transakcje w przypadku braku klauzul o zakazie konkurencji i niekwestionowaniu ważności patentów. Zobacz w tym względzie sporna decyzja, pkt 627–638.
(
51
)	Zobacz również pkt 60–62, 66, 67 i 69 niniejszej opinii. Należy w tym względzie przypomnieć, że wnoszące odwołanie nie kwestionują w odwołaniu wniosku Sądu w pkt 162 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja nie popełniła błędu, gdy ustaliła, iż każda z transakcji handlowych przewidzianych w ugodzie miała wyłącznie na celu zwiększenie poziomu transferu wartości majątkowych dokonanego całościowo na rzecz Tevy w drodze rozpatrywanej ugody w celu skłonienia jej do zaakceptowania klauzul ograniczających.
(
52
)	Wyrok Generics (UK), pkt 111.
(
53
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 167–191.
(
54
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 178–180.
(
55
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 186–190.
(
56
)	Wyrok Generics (UK), pkt 107 i 111. Warunkiem jest jednakże to, aby owe skutki prokonkurencyjne były udowodnione, istotne, właściwe dla odnośnej umowy i wystarczająco ważne.
(
57
)	Wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r. (C-333/21, EU:C:2023:1011).
(
58
)	Zobacz wyroki: Servier, pkt 76, 77 i 145 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 27 czerwca 2024 r., Komisja/Servier i in. (C‑176/19 P, EU:C:2024:549, pkt 288); z dnia 21 grudnia 2023 r., European Superleague Company (C‑333/21, EU:C:2023:1011, pkt 166 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
59
)	Wnoszące odwołanie podkreślają w tym względzie, że Komisja wskazała w decyzji w sprawie koncentracji, że dzięki ugodzie Teva stała się najważniejszym konkurentem Cephalon na rynku modafinilu, ponieważ ugoda usunęła przeszkody wynikające z prawa własności intelektualnej, które sprawiały, że wejście na rynek innych wytwórców generycznych produktów leczniczych w najbliższej przyszłości było bardzo niepewne. Presja konkurencyjna wywierana przez Tevę na Cephalon została oceniona jako na tyle istotna, że Komisja nałożyła na Tevę obowiązek zbycia przysługujących jej praw do wytwarzania jej produktu modafinilu, aby wyeliminować pokrywanie się działalności prowadzonej przez strony koncentracji.
(
60
)	Ponadto Sąd uznał, że mimo ugody i klauzuli dotyczącej zakazu wejścia na rynek przed 2012 r., Teva wywierała na Cephalon silniejszą presję konkurencyjną niż inni wytwórcy generycznych produktów leczniczych. Nie oznacza to jednak, że gdyby Teva nie zawarła ugody, wywierałaby w październiku 2011 r. słabszą presję konkurencyjną niż ta, którą faktycznie wywierała w czasie obowiązywania tej ugody. Kwestia ta nie była jednakże analizowana w decyzji w sprawie koncentracji. Zobacz w tym względzie sporna decyzja, pkt 1004.
(
61
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 27 czerwca 2024 r., Lupin/Komisja (C-144/19 P, EU:C:2024:545); Komisja/KRKA (C-151/19 P, EU:C:2024:546); Niche Generics/Komisja (C-164/19 P, EU:C:2024:547); Unichem Laboratories/Komisja (C-166/19 P, EU:C:2024:548); Komisja/Servier i in. (C-176/19 P, EU:C:2024:549); Mylan Laboratories i Mylan/Komisja (C-197/19 P, EU:C:2024:550); Teva UK i in./Komisja (C-198/19 P, EU:C:2024:551); Servier, oraz Biogaran/Komisja (C-207/19 P, EU:C:2024:553).
(
62
)	Zobacz pkt 38 niniejszej opinii.
(
63
)	Zobacz podobnie wyrok Generics (UK), pkt 86.
(
64
)	Zobacz podobnie wyrok Servier, pkt 333.
(
65
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 27 czerwca 2024 r., Komisja/Servier i in. (C-176/19 P, EU:C:2024:549, pkt 211).
(
66
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 142, w odniesieniu do umowy dystrybucyjnej w Zjednoczonym Królestwie.
(
67
)	Zobacz w tym względzie zaskarżony wyrok, pkt 87, jeśli chodzi o licencję dotyczącą praw własności intelektualnej Tevy; pkt 106 tego wyroku, jeśli chodzi o umowę dostawy ASF modafinilu; pkt 120 tego wyroku, jeśli chodzi o transakcję CEP-1347.
(
68
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 157.
(
69
)	Wnoszące odwołanie nie kwestionują bowiem w odwołaniu zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił podniesioną w pierwszej instancji drugą część zarzutu pierwszego, dotyczącą tego, że Komisja nie wykazała, iż jedynym wyjaśnieniem transakcji powiązanych jest interes stron w tym, by nie konkurować między sobą w oparciu o jakość.
(
70
)	W ramach pierwszej części zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd nie ustosunkował się do zarzutu, podniesionego przez nie w pierwszej instancji, zgodnie z którym, gdy porozumienie rzeczywiście wprowadzono w życie, Komisja powinna wykazać, że miało ono rzeczywiste negatywne skutki dla konkurencji, tak jak na przykład porozumienie, które istotnie eliminuje z rynku potencjalną konkurencję, a nie tylko wykazać, że porozumienie może eliminować tę konkurencję. W ramach drugiej części zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd orzekł sprzecznie ze swoim wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., Krka/Komisja (T‑684/14, EU:T:2018:918, pkt 358, 359 i 361), zatwierdzając tym samym podejście, które zasadniczo znosi rozróżnienie między ograniczeniami konkurencji ze względu na cel i ze względu na skutek.