61979CJ0090_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 90/79
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένη από τόν Manfred Beschel, μέλος τής νομικής υπηρεσίας τής Επιτροπής, επικουρούμενο από τόν Robert Collin, δικηγόρο Παρισίων, μέ αντίκλητο τόν Mario Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg, Λουξεμβούργο,
προσφεύγουσα,
κατά
ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκπροσωπουμένης από τόν υπουργό εξωτερικών, ο οποίος ορισε ως πληρεξούσιο τόν Noel Museux καί ως τόπο επιδόσεων τήν πρεσβεία τής Γαλλίας, 2, rue Bertholet, Λουξεμβούργο,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο νά αναγνωριστεί οτι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τίς υποχρεώσεις πού τής επιβάλλονται δυνάμει τών άρθρων 12 καί 113 τής συνθήκης ΕΟΚ καί τού Κοινού Δασμολογίου, οπως θεσπίστηκε μέ τόν κανονισμό τού Συμβουλίου 950/68 τής 28ης Ιουνίου 1968 ( JO L 172 τής 22ας Ιουλίου 1968, σ . 1 ) καί μέ τούς κανονισμούς πού στή συνέχεια τόν τροποποίησαν,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 5 Ιουνίου 1979, η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει τού άρθρου 169 τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή μέ τήν οποία ζητά νά αναγνωριστεί οτι μέ τήν επιβολή εισφορών επί τής εισαγωγής συσκευών ανατυπώσεως, η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τίς υποχρεώσεις πού τής επιβάλλονται δυνάμει τών άρθρων 12 καί 113 τής συνθήκης, καθώς καί τών διατάξεων τού κανονισμού 950/68 τού Συμβουλίου τής 28ης Ιουνίου 1968 περί Κοινού Δασμολογίου ( JO L 1972, σ . 1 ), οπως τροποποιήθηκε εν συνεχεία καί ίσχυε κατά τήν ημερομηνία τής αιτιολογημένης γνώμης πού ειχε απευθυνθεί πρός τή Γαλλική Δημοκρατία .
2 Τό άρθρο 22 τού γαλλικού loi des finances γιά τό 1976, αριθ . 75-1278 τής 30ής Δεκεμβρίου 1975 ( JORF τής 31ης Δεκεμβρίου, σ . 13564 ), θέσπισε μιά επιβάρυνση, αποκαλούμενη εισφορά επί τής χρησιμοποιήσεως τής ανατυπώσεως, η οποία επι
βάλλεται μέ συντελεστή 3 % επί τών πωλήσεων καί διαθέσεων γιά δική τους χρήση — εκτός από εκείνες πού προορίζονται γιά εξαγωγή — συσκευών ανατυπώσεως, πού πραγματοποιούν οι επιχειρήσεις πού τίς κατασκεύασαν ή ανέθεσαν τήν κατασκευή τους μέσα στή Γαλλία, καθώς καί επί τών εισαγωγών τών ίδιων συσκευών . Μιά απόφαση τής 12ης Ιουλίου 1976 ( JORF τής 17ης Ιουλίου 1976, σ . 4279 ) καθόρισε τόν κατάλογο τών συσκευών, πού υπόκεινται στήν καταβολή τής εισφοράς, ο οποίος περιέχει μηχανές εκτυπώσεως offset, τούς πολυγράφους εκτογραφικού τύπου καί μεμβράνης, τίς ειδικές φωτογραφικές συσκευές γιά τήν αντιγραφή εγγράφων, τούς συνδυασμένους μέ συσκευή αναπαραγωγής μικροαναγνώστες, τίς συσκευές φωτοαντιγραφής οπτικού συστήματος, τίς συσκευές θερμοαντιγραφής καί ορισμένες συσκευές φωτοαντιγραφής δι’ επαφής .
3 Τό ίδιο άρθρο 22 τού νόμου 75-1278 θεσπίζει, επιπλέον, μιά εισφορά επί τής εκδόσεως έργων βιβλιοπωλείου, η οποία επιβάλλεται μέ συντελεστή 0,20 % εις βάρος τών εκδοτών γιά τίς πωλήσεις, εκτός από εκείνες πού προορίζονται γιά εξαγωγές, τών κάθε φύσεως έργων πού εκδίδουν .
4 Τό προϊόν τών δύο αυτών εισφορών, σύμφωνα πάντα μέ τήν ίδια διάταξη, διατίθεται αποκλειστικά στό Εθνικό Κέντρο Γραμμάτων καί φέρεται στά έσοδα ενός λογαριασμού ειδικής διαθέσεως πού αποκαλείται «Fonds national du livre» . Οι εισφορές αυτές προστίθενται στούς άλλους οικονομικούς πόρους τού Fonds — ιδίως στίς επιδοτήσεις — τών οποίων απολαύει τό Εθνικό Κέντρο Γραμμάτων, πού τίς αφιερώνει, μεταξύ άλλων, γιά νά επιχορηγεί τή δημοσίευση έργων ποιότητας, τήν αγορά από τίς βιβλιοθήκες βιβλίων τόσο γαλλικών οσο καί ξένων καί τή μετάφραση ξένων έργων στά γαλλικά . Τέλος, από τήν παράγραφο ΙΙ τού ίδιου άρθρου 22 τού προαναφερόμενου νόμου προκύπτει οτι οι εισφορές αυτές καθορίζονται, ρευστοποιούνται καί εισπράττονται οπως ο φόρος προστιθέμενης αξίας .
5 Δέν αμφισβητείται οτι η γενίκευση τής μεθόδου τής ανατυπώσεως γιά τόν πολλαπλασιασμό έντυπων έργων έχει ως αποτέλεσμα νά στερεί όχι μόνο από τούς συγγραφείς, αλλά καί από τούς εκδότες, τά χρηματικά πλεονεκτήματα πού τούς εξασφαλίζουν οι εθνικές νομοθεσίες περί δικαιωμάτων τού δημιουργού . Η Επιτροπή, οπως εκφράστηκε στήν από 22 Νοεμβρίου 1977 ανακοίνωσή της πρός τό Συμβούλιο σχετικά μέ τήν κοινοτική δράση στόν πολιτιστικό τομέα ( Δελτίο τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, Συμπλήρωμα 6/77, σ . 14 ), θεωρεί οτι θά έπρεπε νά προβλεφθεί οτι, «γιά νά εξασφαλιστεί κατά τρόπο συλλογικό η αμοιβή τήν οποία εύλογα απαιτούν οι συγγραφείς, εκδότες καί ερμηνευτές/εκτελεστές . . . η
συμπερίληψη κάποιου ποσού στήν τιμή πωλήσεως τών συσκευών ( φωταντιγραφικών, μαγνητοφώνων videorecorders ) καί τού υλικού . . . πού χρησιμοποιείται γιά τή λειτουργία τους» .
6 Δέν αμφισβητείται επίσης οτι οι επίδικες εισφορές δέ διατίθενται ατομικά στούς συγγραφείς καί εκδότες, τών οποίων τά έργα αναπαράγονται κατ’ αυτόν τόν τρόπο . Η γαλλική κυβέρνηση ισχυρίζεται, εν τούτοις, οτι η διάθεση τού προϊόντος τών εισφορών αυτών γιά σκοπούς, οπως η διάδοση τού βιβλίου, τούς οποίους επιδιώκει τό Εθνικό Κέντρο Γραμμάτων, συνιστά ενα ειδος συλλογικής αντισταθμίσεως, πού επανορθώνει, έστω καί εν μέρει, τήν έλλειψη κέρδους πού απορρέει, γιά τούς συγγραφείς καί εκδότες, από τήν ολο καί πιό συχνή χρήση τής ανατυπώσεως .
7 Η Επιτροπή οδηγήθηκε στή διαπίστωση οτι η γαλλική παραγωγή συσκευών ανατυπώσεως, θεωρουμένη στό σύνολό της, ηταν υπερβολικά μειωμένη σέ σχέση μέ τό σύνολο τών εισαγωγών τών ίδιων συσκευών καί κατέληξε γι’ αυτό στό συμπέρασμα οτι η επίδικη εισφορά πλήττει, στήν πραγματικότητα, μόνο τά εισαγόμενα προϊόντα καί οτι, συνεπώς, παραβαίνει τό άρθρο 12 τής συνθήκης, καθ’ οσον πρόκειται γιά συσκευές ανατυπώσεως προελεύσεως άλλων Κρατών μελών, καί τό άρθρο 113 τής συνθήκης, καθώς καί τίς διατάξεις τού Κοινού Δασμολογίου, οταν πρόκειται γιά συσκευές προελεύσεως τρίτων χωρών .
8 Αντίθετα, η κυβέρνηση τής Γαλλικής Δημοκρατίας υποστηρίζει οτι η επίδικη εισφορά δέ συνιστά επιβάρυνση ισοδύναμου πρός δασμό αποτελέσματος, η οποία προβλέπεται στά άρθρα 9, 12, καί 13, αλλά εσωτερικό φόρο οπως προβλέπεται από τό άρθρο 95 τής συνθήκης καί οτι ικανοποιεί τίς απαιτήσεις πού η τελευταία αυτή διάταξη θέτει οσον αφορά τήν απαγόρευση διακρίσεως εις βάρος τών εισαγόμενων από άλλα Κράτη μέλη προϊόντων .
9 Από τίς έρευνες πού διεξήγαγαν από κοινού οι διάδικοι, κατόπιν παραγγελίας τού Δικαστηρίου καί βάσει τών αποτελεσμάτων στά οποία συμφώνησαν, προκύπτει οτι η εθνική παραγωγή τού συνόλου τών διαφόρων συσκευών ανατυπώσεως δέν αποτελεί παρά μόνο ενα ισχνό ποσοστό, πού σέ αξία ανέρχεται περίπου στό 1 % γιά τά έτη 1977, 1978 καί 1979 τής αξίας τής συνολικής παραγωγής ( εθνικά καί εισαγόμενα προϊόντα ) πού διατέθηκε στή γαλλική αγορά .
10 Όσον αφορά τίς διαπιστώσεις περί τών γεγονότων, στίς οποίες βασίζεται η θέση τής Επιτροπής, πρέπει νά παρατηρηθεί οτι τό εν λόγω ποσοστό αφορά τό σύνολο τής γαλλικής παραγωγής συσκευών ανατυπώσεως . Η απόφαση τής 12ης Ιουλίου 1976 απαριθμεί, εν τούτοις, οκτώ διαφορετικά είδη συσκευών, κατά τέτοιο τρόπο ωστε δέν αποκλείεται ( αφού οι διάδικοι δέν ηταν σέ θέση νά παράσχουν ως πρός αυτό διευκρινίσεις ) τό εν λόγω ποσοστό νά ειναι μεγαλυτερο γιά ορισμένες κατηγορίες τών συσκευών αυτών .
11 Η διαπίστωση τού υπερβολικά περιορισμένου χαρακτήρα τής γαλλικής παραγωγής σέ σχέση μέ τίς εισαγωγές, η οποία φαίνεται οτι ανταποκρίνεται στήν πραγματικότητα, ακόμα κι άν λάβει κανείς υπόψη τήν ως αναφερόμενη επιφύλαξη, δέ δικαιολογεί πάντως τά συμπεράσματα πού συνήγαγε η Επιτροπή ως πρός τήν υπαρξη παραβάσεως εκ μέρους τής Γαλλικής Δημοκρατίας .
12 Από παγία νομολογία τού Δικαστηρίου προκύπτει οτι η απαγόρευση πού διατυπώνεται στά άρθρα 9, 12 καί 13 τής συνθήκης, ως πρός τίς επιβαρύνσεις ισοδύναμου αποτελέσματος, αναφέρεται σέ κάθε επιβάρυνση, η οποία επιβάλλεται επ’ ευκαιρία ή λόγω τής εισαγωγής καί η οποία, πλήττοντας ειδικά ενα εισαγόμενο προϊόν, κατ’ εξαίρεση τού παρεμφερούς εθνικού προϊόντος, έχει ως αποτέλεσμα, μέ τή μεταβολή τής τιμής τού κόστους του, νά έχει τήν ίδια περιοριστική επίπτωση στήν ελεύθερη κυκλοφορία τών εμπορευμάτων μέ εκείνη πού έχει ο τελωνειακός δασμός .
13 Τό ουσιώδες χαρακτηριστικό μιάς επιβαρύνσεως ισοδύναμου πρός δασμό αποτελέσματος, πού τή διακρίνει από εναν εσωτερικό φόρο, βασίζεται επομένως στό γεγονός οτι η πρώτη πλήττει αποκλειστικά τό εισαγόμενο προϊόν υπό τήν ιδιότητά του αυτή, ενώ ο δεύτερος πλήττει εισαγόμενα καί εθνικά προϊόντα ταυτοχρόνως .
14 Τό Δικαστήριο αναγνώρισε, εν τούτοις, οτι μιά επιβάρυνση, η οποία πλήττει ενα προϊόν πού εισάγεται από άλλο Κράτος μέλος, ενώ υπάρχει ίδιο ή παρεμφερές εθνικό προϊόν, δέ συνιστά επιβάρυνση ισοδύναμου αποτελέσματος, αλλά εσωτερικό φόρο κατά τήν έννοια τού άρθρου 95 τής συνθήκης, άν ανάγεται σ’ ενα γενικό σύστημα εσωτερικών εισφορών, στό οποίο εμπίπτουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων σύμφωνα μέ αντικειμενικά κριτήρια, πού εφαρμόζονται ανεξαρτήτως καταγωγής τών προϊόντων .
15 Οι σκέψεις αυτές καθιστούν εμφανές οτι, ακόμη κι άν έπρεπε νά εξομοιωθεί, ορισμένες φορές, η περίπτωση μιάς υπερβολικά μειωμένης εθνικής παραγωγής μέ τήν έλλειψη μιάς τέτοιας παραγωγής, πρός τό σκοπό χαρακτηρισμού μιάς επιβαρύνσεως πού πλήττει τά εισαγόμενα προϊόντα, από τό γεγονός αυτό δέ θά συνήγετο, πάντως, οτι η επίδικη εισφορά θά έπρεπε κατ’ ανάγκη νά θεωρηθεί ως επιβάρυνση ισοδύναμου πρός δασμό αποτελέσματος . Τό πράγμα δέν έχει, ιδίως, έτσι άν η επιβάρυνση εντάσσεται σ’ ενα γενικό σύστημα εσωτερικών εισφορών, στό οποίο εμπίπτουν συστηματικά κατηγορίες προϊόντων σύμφωνα μέ τά ως άνω αναφερόμενα κριτήρια .
16 Τό Δικαστήριο θεωρεί οτι οι ιδιομορφίες τής επίδικης εισφοράς οδηγούν στό νά γίνει δεκτό οτι αυτή αποτελεί μέρος ενός τέτοιου γενικού συστήματος εσωτερικών εισφορών . Αυτό προκύπτει, κατά πρώτο λόγο, από τήν ένταξή της σ’ ενα δημοσιονομικό μηχανισμό, ο οποίος απορρέει από τό ρήγμα πού επήλθε στά νομικά συστήματα προστασίας τών δικαιωμάτων τών συγγραφέων καί εκδοτών βιβλίων από τόν πολλαπλασιασμό τής χρησιμοποιήσεως τής ανατυπώσεως καί ο οποίος αποβλέπει, έστω καί εμμέσως, στήν επιβολή μιάς επιβαρύνσεως στούς χρισιμοποιούντες τίς μεθόδους αυτές, αντισταθμίζοντας τήν επιβάρυνση στήν οποία κανονικά έπρεπε νά υπόκεινται .
17 Αυτό προκύπτει, κατά δεύτερο λόγο, από τό γεγονός οτι η επίδικη εισφορά αποτελεί ενα σύνολο μέ τήν εισφορά πού επιβάλλεται από τήν ίδια εσωτερική νομοθεσία επί τών εκδοτών βιβλίων, καθώς καί από τό γεγονός οτι πλήττει μιά σειρά συσκευών πολύ διαφορετικής φύσεως, οι οποίες εξάλλου κατατάσσονται σέ διαφορετικά δασμολογικά κεφάλαια, αλλά έχουν ακριβώς τό κοινό στοιχείο οτι ολες προορίζονται, παράλληλα πρός άλλες ειδικότερες χρήσεις, νά χρησιμοποιηθούν γιά ανατύπωση .
18 Από τίς σκέψεις αυτές προκύπτει οτι δέ διαπιστώθηκε η αποδιδόμενη παράβαση καί οτι η προσφυγή πρέπει νά απορριφθεί .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
19 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά έξοδα, εφ’ οσον υπήρχε σχετικό αίτημα τού νικήσαντος διαδίκου . Στήν προκειμένη περίπτωση, η προσφεύγουσα, ως ηττηθείσα, πρέπει νά καταδικαστεί στά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή ως αβάσιμη .
2 ) Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα .