Gronden van de beslissing
In het incident:
1. In 1959 is De R. met standplaats Hilversum in loondienst getreden
bij Manton Gaulin SA In 1983 - toen Manton Gaulin inmiddels tot het
A.-concern was gaan behoren - is De R. in dienst van de holding A.
gaan werken, en wel als directeur van een in Zwitserland gevestigde
dochteronderneming. A. is in Engeland gevestigd.
Bij de aanstelling van De R. heeft A. toegezegd dat deze kon blijven
deelnemen in de pensioenregeling, die voor hem bij Manton Gaulin was
getroffen. Althans, die regeling zou van kracht blijven, totdat A. de
overgang naar een andere regeling zou verlangen. Dat laatste is kennelijk
nooit aan de orde geweest.
Tijdens het dienstverband met Manton Gaulin, maar ook gedurende
de gehele periode dat De R. voor A. gewerkt heeft, zijn voor De R.
pensioenaanspraken opgebouwd bij de Nederlandse pensioenverzekeraar
Aegon. Het dienstverband bij A. is per 31.7.86 geëindigd.
2. De R. baseert zijn vordering op het standpunt dat zijn
pensioenaanspraken, voorzover opgebouwd gedurende het dienstverband
bij A., lager zijn dan hetgeen waarop hij aanspraak had kunnen maken,
indien A. de pensioenregeling op correcte wijze had uitgevoerd.
3. A. betwist de bevoegdheid van de Kantonrechter tot kennisneming van
de onderhavige vordering. Zij beroept zich op de hoofdregel van het EEX-
verdrag, art. 2, waarin rechtsmacht wordt verleend aan de Rechter van
het land van vestiging van de gedaagde partij. Op grond van die bepaling
zou derhalve niet de Nederlandse maar de Engelse rechter rechtsmacht
hebben ter zake van een tegen A. ingestelde rechtsvordering.
De Ktr. oordeelt dat de exceptie van onbevoegdheid terecht is
voorgedragen.
4. Wanneer de aanspraken van De R. te kwalificeren zijn als een vordering
uit arbeidsovereenkomst, dan is weliswaar te wijzen op de specifieke
uitzonderingsbepaling van art. 5 EEX, welke bepaling rechtsmacht
verleent aan de Staat, waar de arbeid gewoonlijk verricht wordt,
maar die bepaling moet in het onderhavig geval buiten toepassing
blijven. Tijdens het dienstverband met A. werd de arbeid immers
gewoonlijk in Zwitserland verricht, en dat land is niet een van de
Verdragsluitende Staten. Dan dient op de hoofdregel van art. 2 EEX te
worden teruggevallen: de rechter van de woonplaats van de gedaagde is
bevoegd. (Vgl. de zaak Six Constructions/Humbert, zaak 32/88, Hof van
Justitie 15 februari 1989, Jurispr. 1989.341).
5. Nu heeft De R. in het incident aangevoerd dat zijn vordering niet op de
arbeidsovereenkomst is gebaseerd maar op een pensioenovereenkomst,
welke in Nederland uitgevoerd diende te worden. Daarbij beroept De R.
zich op de meer algemene uitzondering van art. 5 EEX: bevoegd is de
rechter van het land, waar een overeenkomst moet worden uitgevoerd.
6. Daargelaten de vraag of A. haar pensioentoezeggingen in Nederland
dan wel elders diende uit te voeren, de Ktr. is van oordeel dat de aan deze
toezegging te ontlenen aanspraken - in het kader van de toepassing van
het EEX-verdrag - weldegelijk te gelden hebben als aanspraken uit een
arbeidsovereenkomst.
De tussen De R. en A. geldende pensioenafspraken zijn immers tot
stand gekomen in het kader van een arbeidsovereenkomst. Een
arbeidsovereenkomst wordt - meer dan menig ander contract - zozeer
door één bepaalde verbintenis gekarakteriseerd - t.w. de verbintenis tot
het verrichten van arbeid - dat die karakteristiek ook bepalend is voor de
rechtsmacht ter zake van alle verbintenissen, die bijkomend uit zodanige
overeenkomst voortvloeien. (Vgl. de zaak Shenavai, nr. 266/85, Hof van
Justitie 15 januari 1987, Jurispr. 1987 blz. 239).
7. Het vorengaande voert tot een beslissing, waarbij de Ktr. zich
onbevoegd zal verklaren wegens het ontbreken van rechtsmacht van de
Nederlandse rechter.