Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2017 r.– Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne–ouest (port w Breście) / Komisja
(Sprawa T-39/17)
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne–ouest (port w Breście) (Brest, Francja) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, avocat)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną, a w konsekwencji;
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 listopada 2016 r. [C(2016) 7755 final] w celu uwzględnienia pierwotnego żądania skarżącej, a mianowicie: „Na wstępie niżej podpisani wnoszą o otrzymanie, w myśl rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, pełnej kopii kwestionariusza oraz odpowiedzi, do których Komisja nawiązuje w swojej opinii 2016/C 302/03 opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 19 sierpnia 2016 r.”.
Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi co do zasady cztery zarzuty.
Zarzut pierwszy dotyczący nadrzędnego interesu publicznego w odniesieniu do ujawnienia zebranych informacji. Komisja błędnie uznała zatem, że strona skarżąca nie wykazała takiego nadrzędnego interesu publicznego, chociaż interes ten został wykazany na gruncie traktatów europejskich, a mianowicie art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 2 traktatu o Unii Europejskiej („TUE”), ale także art. 15 ust. 1 i art. 298 ust. 1 i 2 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”), a także art. 42 karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karty”).
Zarzut drugi dotyczący pierwszeństwa traktatów europejskich oraz karty nad rozporządzeniem nr 1049/2001. Strona skarżąca uważa, że wspomniane rozporządzenie, które wprowadza prawne ograniczenia zasad przejrzystości, uczestnictwa i otwartości, należy interpretować i stosować w sposób bardzo zawężający przy uwzględnieniu chronologii przyjmowania aktów prawnych oraz karty. Tak więc skarżąca uważa, że strona pozwana, po pierwsze, nie powinna była stosować ogólnego domniemania, iż istnieje naruszenie ochrony celu dochodzenia, gdyż w niniejszej sprawie chodzi o dochodzenie przekrojowe a, po drugie, powinna była stwierdzić, że państwa członkowskie nie zwróciły się o tę ochronę.
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 i art. 42 karty, które gwarantują dostęp do dokumentów dotyczących jednej ze stron zainteresowanych.
Zarzut czwarty dotyczący naruszenia europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, która ustanawia równość dostępu do dokumentów w ramach postępowania, w tym postępowania administracyjnego, w celu zapewnienia prawa do obrony zainteresowanych stron – zwłaszcza art. 6 i art. 13 konwencji.
____________