61986CJ0007_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 7/86,
John Vincent, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπούμενος και επικουρούμενος από τον Alex Schmitt, δικηγόρο Λουξεμβούργου, 13, boulevard Royal, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον προαναφερθέντα δικηγόρο του A . Schmitt,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπούμενου από τον Francesco Pasetti-Bombardella, jurisconsulte, και Manfred Peter, προϊστάμενο τμήματος, επικουρούμενους από τον Alex Bonn, δικηγόρο Λουξεμβούργου, 22, Cote d' Eich, με αντίκλητο τον προαναφερθέντα δικηγόρο του Bonn,
καθού,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της 25ης Φεβρουαρίου 1985 του γενικού γραμματέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περί προαγωγής τεσσάρων υπαλλήλων από το βαθμό Α 7 στο βαθμό Α 6, αποκλεισθέντος του προσφεύγοντος,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
συγκείμενο από τους Κ . Κακούρη, πρόεδρο τμήματος, T . Koopmans και G . C . Rodriguez Iglesias, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας : J . L . da Cruz Vilaca
γραμματέας : P . Heim
λαμβάνοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 5ης Φεβρουαρίου 1987,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του στη συνεδρίαση της 1ης Απριλίου 1987,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Ιουνίου 1986, ο John Vincent, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητείται η ακύρωση της αποφάσεως της 25ης Φεβρουαρίου 1985 του γενικού γραμματέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περί προαγωγής τεσσάρων υπαλλήλων από το βαθμό Α 7 στο βαθμό Α 6, αποκλεισθέντος του ιδίου .
2 Αυτή η απόφαση ελήφθη σύμφωνα με τις προτάσεις της Συμβουλευτικής Επιτροπής Προαγωγών ( στο εξής : ΣΕΠ ) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου . Η ΣΕΠ συνήλθε το Δεκέμβριο 1984 για να προβεί σε συστάσεις προς την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ( στο εξής : ΑΔΑ ) ως προς τους υποψηφίους για προαγωγή . Διέθετε πίνακα 24 υπαλλήλων που είχαν σειρά προαγωγής για τέσσερις διαθέσιμες θέσεις Α 6 . Ο προσφεύγων ανεφέρετο στον πίνακα σε τέταρτη θέση μεταξύ των πέντε πρώτων που είχαν προσληφθεί με γενικό διαγωνισμό και διέθεταν τη μεγαλύτερη αρχαιότητα στο βαθμό και στην κατηγορία σε σχέση με τους άλλους υποψήφιους .
3 Γι' αυτούς τους πέντε πρώτους υπαλλήλους δεν είχαν συνταχθεί εκθέσεις κρίσεως . Η ΣΕΠ αποφάσισε να συστήσει στην ΑΔΑ την προαγωγή τεσσάρων υπαλλήλων οι οποίοι διέθεταν μεγαλύτερη αρχαιότητα στην υπηρεσία δεδομένου ότι είχαν καταταγεί στο βαθμό Α 7 κατόπιν εσωτερικού διαγωνισμού . Για τους τελευταίους, είχαν συνταχθεί οι εκθέσεις κρίσεως . Εναντίον αυτών των συστάσεων, ο προσφεύγων καθώς και οι άλλοι τέσσερις υπάλληλοι που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση διαμαρτυρήθηκαν με επιστολή της 19ης Φεβρουαρίου 1985 που απηύθυναν στο γενικό γραμματέα του Κοινοβουλίου .
4 Εντούτοις, στις 25 Φεβρουαρίου 1985, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση .
5 Με επιστολή της 18ης Ιουνίου 1985, ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση προς την ΑΔΑ, με την αιτιολογία ότι θεωρούσε την απόφαση προαγωγής σαν μη κανονική και ζητούσε, κατά συνέπεια, την προαγωγή του στο βαθμό Α 6 με ισχύ από την 1η Οκτωβρίου 1984, ημερομηνία που ορίστηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση για τις αμφισβητούμενες προαγωγές .
6 Στις 19 Ιουνίου 1985, ο γενικός γραμματέας απάντησε στην επιστολή της 19ης Φεβρουαρίου 1985 αναφέροντας ότι την είχε διαβιβάσει στον πρόεδρο της ΣΕΠ .
7 Την 1η Αυγούστου 1985, ο πρόεδρος της ΣΕΠ πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι η επιτροπή είχε επανεξετάσει την περίπτωσή του στη συνεδρίασή της της 27ης Ιουνίου 1985, αλλά δεν μπόρεσε παρά να εμμείνει στην απόφασή της .
8 Στις 16 Δεκεμβρίου 1985, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απάντησε στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος της 18ης Ιουνίου 1985 ότι τα αναγκαία μέτρα είχαν ληφθεί για να ετοιμαστούν, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, οι εκθέσεις κρίσεώς του, όπως προβλέπεται από το άρθρο 43 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, ώστε να επιτραπεί συμπληρωματική εξέταση της περίπτωσής του .
9 'Οπως προκύπτει και από τη δικογραφία, η έκθεση κρίσεως του προσφεύγοντος συντάχθηκε στις 25 Μαρτίου 1986, ήτοι μετά την άσκηση της προσφυγής . Η ΣΕΠ, επιληφθείσα εκ νέου της περιπτώσεως του προσφεύγοντος στις 10 Απριλίου 1986, έλαβε την ακόλουθη απόφαση :
"Κατόπιν αναγνώσεως της εκθέσεως κρίσεως του Vincent και συγκριτικής επανεξετάσεως των άλλων υποψηφίων που είχαν σειρά προαγωγής, διεξήχθη συζήτηση στο τέλος της οποίας η Επιτροπή επιβεβαιώνει τις προηγούμενες αποφάσεις της λαμβάνοντας υπόψη τις μικρές πιθανότητες προαγωγής και τη μικρή αρχαιότητα του ενδιαφερομένου ."
10 Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η εξέλιξη της διαδικασίας, οι λόγοι ακυρώσεως και τα επιχειρήματα των διαδίκων . Τα στοιχεία αυτά του φακέλου δεν επαναλαμβάνονται πιο κάτω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για να σχηματίσει κρίση το Δικαστήριο .
Επί του παραδεκτού
11 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προβάλλει, ως κύριο αίτημα, το απαράδεκτο της προσφυγής ως στερούμενης αντικειμένου και τουλάχιστον πρόωρης . Παρόλον ότι δέχεται ότι κατά το χρονικό σημείο ασκήσεως της προσφυγής ο προσφεύγων μπορούσε θεμιτά να πιστεύει ότι υφίστατο σιωπηρή απορριπτική απόφαση της διοικητικής του ένστασης της 18ης Ιουνίου 1985, λόγω του γεγονότος ότι δεν είχε δοθεί απάντηση σ' αυτή εντός της προβλεπόμενης από τον κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης προθεσμίας, που είχε εκπνεύσει στις 18 Οκτωβρίου 1985, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεωρεί, ωστόσο, ότι η απάντησή του της 16ης Δεκεμβρίου 1985, που συνιστούσε τη ρητή απόφαση της διοικήσεως επί της ενστάσεως του προσφεύγοντος, του είχε δώσει ικανοποίηση εφόσον άρχισε τη διαδικασία επανεξετάσεως της περιπτώσεώς του . Αναμένοντας τη συνέχεια της διοικητικής διαδικασίας, ενδεχόμενη προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου θα έπρεπε, επομένως, να του φαίνεται, τότε, χωρίς αντικείμενο και τουλάχιστο ως πρόωρη .
12 Παρατηρείται σχετικώς ότι αυτή η απάντηση ανήγγελλε απλώς ορισμένα μέτρα, προς επανεξέταση της περιπτώσεως του προσφεύγοντος και, κατά συνέπεια, δεν ικανοποιούσε τα αιτήματα που είχε διατυπώσει ο προσφεύγων στην ένστασή του και που αφορούσαν την προαγωγή του με ισχύ από την 1η Οκτωβρίου 1984 . Υπ' αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η προσφυγή ήταν χωρίς αντικείμενο ή πρόωρη .
13 Από αυτό έπεται ότι η ένσταση απαραδέκτου είναι απορριπτέα .
Επί της ουσίας
Ως προς την παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης
14 Ο προσφεύγων επικαλείται παράβαση του άρθρου 45 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης καθόσον, λόγω της ελλείψεως εκθέσεως κρίσεώς του, εν αντιθέσει προς τους άλλους υποψηφίους που πράγματι προήχθησαν, η ΑΔΑ δεν μπόρεσε να λάβει υπόψη όλα τα κριτήρια που η εν λόγω διάταξη επιβάλλει και ιδίως το κριτήριο της συγκριτικής εξέτασης των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής .
15 Αυτή η διάταξη προβλέπει, πράγματι, ότι η προαγωγή "γίνεται αποκλειστικά με επιλογή μεταξύ των υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει έναν ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας στο βαθμό τους, μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής, καθώς και των εκθέσεων για τους υπαλλήλους αυτούς ". Οι εν λόγω εκθέσεις συντάσσονται σύμφωνα με το άρθρο 43 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης .
16 'Οπως το Δικαστήριο έκρινε σε πολλές αποφάσεις του και ειδικότερα στην απόφαση της 27ης Ιανουαρίου 1983 ( List, 263/81, Συλλογή σ . 103 ) αυτή η έκθεση "συνιστά απαραίτητο στοιχείο εκτιμήσεως κάθε φορά που η σταδιοδρομία του υπαλλήλου λαμβάνεται υπόψη από την ιεραρχικά προϊστάμενη αρχή" και "η διαδικασία προαγωγής είναι πλημμελής στο μέτρο που η ΑΔΑ δεν μπόρεσε να προβεί σε συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων, διότι οι εκθέσεις κρίσεως ενός ή περισσοτέρων από αυτούς συντάχθηκαν με ουσιαστική καθυστέρηση από υπαιτιότητα της διοικήσεως ".
17 Πρέπει, ωστόσο, να τονισθεί ότι αυτή η νομολογία δεν συνεπάγεται ότι όλοι οι υποψήφιοι πρέπει να βρίσκονται ακριβώς στο ίδιο στάδιο όσον αφορά την κατάσταση των εκθέσεων κρίσεώς τους, ούτε ότι η ΑΔΑ έχει την υποχρέωση να αναβάλλει την απόφασή της αν η πλέον πρόσφατη έκθεση για τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο δεν έχει ακόμη συνταχθεί . Προκύπτει, ιδίως, από την προαναφερθείσα νομολογία του Δικαστηρίου ότι "δεν αρκεί, προκειμένου να ακυρωθούν οι προαγωγές, ο προσωπικός φάκελος ενός υποψηφίου να μην είναι κανονικός και πλήρης, εκτός αν αποδεικνύεται ότι το γεγονός αυτό επέδρασε αποφασιστικά στη διαδικασία διορισμού ".
18 Στην υπό κρίση υπόθεση είναι δεδομένο ότι η έκθεση κρίσεως του προσφεύγοντος για την οικεία περίοδο συντάχθηκε με σημαντική καθυστέρηση και ότι, ως εκ τούτου, η αρχική διαδικασία ήταν πλημμελής . Αντιστρόφως, είναι επίσης δεδομένο ότι η ΑΔΑ προέβη σε νέα εξέταση της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος αφού περιήλθε στην κατοχή της η έκθεση κρίσεως . Εξάλλου, οι περιστάσεις της υποθέσεως και ιδίως η απόφαση την οποία έλαβε η ΑΔΑ κατόπιν της εν λόγω επανεξετάσεως δεν επιτρέπουν την απόδειξη ότι η έλλειψη εκθέσεως κρίσεως μπόρεσε να έχει αποφασιστική επίπτωση επί της αρχικής διαδικασίας της προαγωγής .
19 Γι' αυτούς τους λόγους ο εν λόγω λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος .
Ως προς την παραβίαση της προηγούμενης πρακτικής του θεσμικού οργάνου και των αρχών της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων
20 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι, λόγω της ελλείψεως της εκθέσεως κρίσεως, η σύγκριση δεν μπόρεσε να γίνει παρά βάσει των μόνων κριτηρίων αρχαιότητας . Εφαρμόζοντας αυτά τα κριτήρια, η αμφισβητούμενη απόφαση δεν τήρησε, χωρίς εύλογη αιτία, τη σταθερά ακολουθούμενη από το θεσμικό όργανο πρακτική στον τομέα των προαγωγών που, άλλωστε, διατυπώθηκε σε "εσωτερική οδηγία σχετική με τη σύνθεση και τη λειτουργία της ΣΕΠ", προβλέποντας ολόκληρη σειρά κριτηρίων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη . Πράγματι, ενώ, κατά την προηγούμενη πρακτική και την εσωτερική οδηγία, η προτίμηση δινόταν στην αρχαιότητα στο βαθμό και στην κατηγορία, στη συγκεκριμένη περίπτωση η ΣΕΠ έδωσε προτίμηση στην αρχαιότητα στην υπηρεσία επιφυλάσσοντας έτσι στον προσφεύγοντα δυσμενέστερη μεταχείριση . Ο προσφεύγων προσθέτει ότι η ίδια η ΣΕΠ επανήλθε στη συνέχεια στην προγενέστερη πρακτική .
21 Εξάλλου, η αμφισβητούμενη απόφαση παραβίασε, κατά τον προσφεύγοντα, τις αρχές της ισότητας και της απαγορεύσεως των διακρίσεων, καθόσον το κριτήριο της αρχαιότητας στην υπηρεσία έχει ως συνέπεια να ευνοεί συστηματικά τους υπαλλήλους που καταλαμβάνουν τις διάφορες θέσεις κατόπιν εσωτερικού διαγωνισμού σε βάρος αυτών που τις καταλαμβάνουν με εξωτερικό διαγωνισμό, και οι οποίοι ποτέ δεν επιτυγχάνουν να καλύψουν την "καθυστέρηση" στην υπηρεσία .
22 Αυτοί οι λόγοι ακυρώσεως δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί . Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν προκύπτει από τη δικογραφία ότι η ΣΕΠ είχε αρχικά αποδώσει καθοριστική αξία στο μόνο κριτήριο της αρχαιότητας στην υπηρεσία, αγνοώντας τα λοιπά κριτήρια, σαφώς προκύπτει από τη δικογραφία ότι η ΣΕΠ, στην προαναφερθείσα απόφασή της της 10ης Απριλίου 1986, προέβη σε επανεξέταση της περιπτώσεως του προσφεύγοντος λαμβάνοντας επίσης υπόψη την έκθεση κρίσεώς του, που συντάχθηκε στις 25 Μαρτίου 1986 . Υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι μόνη η αρχαιότητα στην υπηρεσία είχε ληφθεί υπόψη, αποκλειόμενης κάθε άλλης σκέψης .
23 Από τα πιο πάνω έπεται ότι οι εν λόγω λόγοι είναι απορριπτέοι .
Ως προς το αίτημα χορηγήσεως αποζημιώσεως
24 Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η έλλειψη εκθέσεως κρίσεως υπήρξε πηγή αβεβαιοτήτων και αγωνιών όσον αφορά τις προοπτικές της προαγωγής και μετατάξεώς του . Προς αποκατάσταση της ζημίας που προέκυψε απ' αυτό, ο προσφεύγων ζητεί να του χορηγηθεί αποζημίωση καθοριζόμενη ex aequo et bono από το Δικαστήριο . Εξάλλου, ζητεί αποζημίωση για τις πλημμέλειες της διαδικασίας προαγωγής "ποσό καθοριζόμενο από το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη την αύξηση του καθαρού μισθού κατά 7 000 FΒ μηνιαίως, την οποία ο προσφεύγων θα εδικαιούτο από τον Οκτώβριο 1984 αν είχε προαχθεί, και την απώλεια αρχαιότητας στο βαθμό Α 6 από την οποία και θα συνεχίσει να πάσχει διαρκώς καθόλη τη διάρκεια της μεταγενέστερης σταδιοδρομίας του ".
25 Είναι ορθό, όπως τόνισε το Δικαστήριο στην απόφασή του της 14ης Ιουλίου 1977 ( Geist, 61/76, Rec . σ . 1419 ), ότι ο προσφεύγων "υφίσταται ηθική ζημία απορρέουσα από το γεγονός ότι κατέχει προσωπικό φάκελο μη κανονικό και πλήρη, ενώ η υποχρεωτική σύνταξη εκθέσεως κρίσεως αποτελεί εγγύηση του υπαλλήλου για την κανονική εξέλιξη της σταδιοδρομίας του" και ότι η έλλειψη των εν λόγω εκθέσεων κρίσεως, οφειλόμενη μόνο στο θεσμικό όργανο, μπορεί να τον περιαγάγει σε κατάσταση αβεβαιότητας και ανησυχίας ως προς το επαγγελματικό μέλλον του .
26 Εντούτοις, η προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι μπορεί να συγκριθεί με την υπόθεση Geist, που προαναφέρθηκε, λαμβάνοντας υπόψη την περίσταση ότι ο προσωπικός φάκελος του προσφεύγοντος συμπληρώθηκε στη συνέχεια και ότι η αρχική έλλειψη της εκθέσεως κρίσεώς του δεν είχε αποφασιστική επίπτωση επί της προαγωγής και ότι, κατά συνέπεια, δεν του προκλήθηκε καμία ζημία .
27 Από αυτό προκύπτει ότι το αίτημα χορηγήσεως αποζημιώσεως είναι απορριπτέο .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
28 Παρόλον ότι ο προσφεύγων ηττήθη σε όλα του τα αιτήματα, πρέπει ωστόσο να ληφθούν υπόψη, ως προς τα δικαστικά έξοδα, οι πιο πάνω σκέψεις οι σχετικές με τη συμπεριφορά του καθού . Φαίνεται, πράγματι, ότι η γένεση της διαφοράς ευνοήθηκε από αυτή τη συμπεριφορά, δεδομένου ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν συνέταξε την έκθεση κρίσεως του προσφεύγοντος παρά με σημαντική καθυστέρηση . Υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί να προσαφθεί στον προσφεύγοντα ότι απευθύνθηκε στο Δικαστήριο προς διενέργεια ελέγχου αφορώντος το αποτέλεσμα που αυτό το γεγονός μπορούσε ενδεχομένως να έχει επί της νομιμότητας των οικείων μέτρων .
29 Πρέπει, επομένως, να γίνει εφαρμογή του άρθρου 69, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού διαδικασίας κατά το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει ακόμη και τον νικήσαντα διάδικο στην καταβολή προς τον αντίδικο των εξόδων διαδικασίας που προκλήθηκε από την ίδια τη συμπεριφορά του .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει την προσφυγή .
2 ) Καταδικάζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων .