61980CJ0028_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 28 καί 165/80,
JEAN LECLERCQ, πρώην υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος Βρυξελλών, εκπροσωπούμενος από τόν Marcel Slusny, δικηγόρο Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο E . Arendt,
34Β, rue Philippe-ΙΙ,
προσφεύγων,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν Raymond Baeyens, νομικό σύμβουλο τής Επιτροπής επικουρούμενο από τόν J . C . Denoncin, δικηγόρο Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Mario Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο, κατά τήν παρούσα φάση τής διαδικασίας, τό παραδεκτό δύο προσφυγών πού ησκήθησαν κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 90 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφα πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 18 Ιανουαρίου καί 14 Ιουλίου 1980 ο Jean Leclercq, πρώην υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ήσκησε βάσει τών διατάξεων τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων δύο προσφυγές περί ακυρώσεως τής αποφάσεως πού ο P . Baichere, γενικός διευθυντής Προσωπικού καί Διοικήσεως τής Επιτροπής, τού εκοινοποίησε μέ επιστολή τής 19ης Οκτωβρίου 1979, καθώς καί τής αποφάσεως τής Επιτροπής, τού Νοεμβρίου 1978 στήν οποία ανεφέρετο η εν λόγω επιστολή .
2 Η επιστολή τού P . Baichere, στήν οποία αναφέρονται οι δύο προσφυγές, ηταν απάντηση στήν επιστολή πού απηύθυνε ο προσφεύγων, τήν 13η Ιουλίου 1979, μέ τήν οποία ανέφερε οτι λίγο χρόνο μετά τήν λήξη τής υπηρεσίας του στήν Επιτροπή, τόν Ιούλιο τού 1973, συνέστησε μέ άλλους τήν εταιρία ανεξαρτήτων συμβούλων υπό τήν επωνυμία SCIENCE, τό εταιρικό μερίδιο τής οποίας κατενέμετο μεταξύ πρώην υπαλλήλων τής Επιτροπής καί άλλων προσώπων διαφόρων εθνικοτήτων· ο προσφεύγων, χωρίς νά συμμετέχει ενεργώς, ετηρείτο ενήμερος τών δραστηριοτήτων τής εν λόγω εταιρίας, η οποία απεκλείσθη από τήν σύναψη συμβάσεως μελετών γιά τήν οποία ειχε προταθεί από τήν αρμοδία υπηρεσία, τήν Γενική Διεύθυνση Ενεργείας . Σύμφωνα μέ τηλεφωνικές πληροφορίες τής
SCIENCE, ο ανωτέρω αποκλεισμός εστηρίζετο στό γεγονός οτι η εν λόγω εταιρία απησχόλει πρώην υπαλλήλους τής Επιτροπής πού διετήρουν οικονομικούς δεσμούς μαζί της . Ο προσφεύγων επεσήμανε στήν επιστολή του οτι η αιτιολογία αυτή τού «προεκάλει έκπληξη» καί εζήτει από τόν Baichere νά παρέμβει, ωστε νά αποφευχθεί μία διένεξη, δεδομένου οτι ο αποκλεισμός συνεπήγετο γιά τήν SCIENCE άμεση ζημία .
3 Μέ τήν απάντησή του τής 19ης Οκτωβρίου 1979 ο Baichere εξέφραζε λύπη γιά τήν αδυναμία του νά δώσει ευνοϊκή απάντηση . Ανέφερε οτι «σύμφωνα μέ νέα απόφαση πού έλαβε η Επιτροπή τόν Νοέμβριο τού παρελθόντος έτους, η Γενική Διεύθυνση Προϋπολισμών δέν επιτρέπεται νά συνάπτει στό εξής συμβάσεις μελετών μέ εταιρίες ή ενώσεις, στίς οποίες μετέχουν ως εταίροι, άμεσα ή έμμεσα, πρώην υπάλληλοι πού εξακολουθούν νά διατηρούν υπηρεσιακούς καί οικονομικούς δεσμούς μέ τό όργανο» .
4 Κατά τήν διαδικασία, οι διάδικοι εδέχθησαν οτι η «νέα απόφαση», στήν οποία αναφέρεται η επιστολή τού Baichere, ειναι στήν πραγματικότητα απόφαση πού εξέδωσε η Επιτροπή στίς 26 Ιουνίου 1974 . Τό Δικαστήριο δέχεται οτι οι προσφυγές προσβάλλουν τήν ανωτέρω απόφαση καί τήν εφαρμογή της επί τής εταιρίας SCIENCE, οπως άλλωστε προκύπτει καί από τήν επιστολή τού Baichere .
5 Μέ δύο χωριστά υπομνήματα, πού υπέβαλε στίς 14 Μαρτίου καί 29 Μαρτίου καί 29 Σεπτεμβρίου 1980, η Επιτροπή προέβαλε ενστάσεις απαραδέκτου, ζητώντας από τό Δικαστήριο νά αποφανθεί επ’ αυτών, χωρίς νά χωρήσει στήν συζήτηση επί τής ουσίας .
Ως πρός τό παραδεκτό
6 Όπως προκύπτει από τίς πληροφορίες, πού παρέσχε η Επιτροπή καί δέν αμφισβήτησε ο προσφεύγων, η απόφαση τής Επιτροπής, τής 26ης Ιουνίου 1974, αφορούσε τήν διάθεση τών πιστώσεων μελετών καί ειχε ως εξής : «Πλήν εξαιρετικών περιπτώσεων καί ρητής αποφάσεως τής Επιτροπής περί παρεκκλίσεως, δέν ειναι δυνατή η σύναψη συμβάσεων μελετών μέ πρώην υπαλλήλους πού εξακολουθούν νά διατηρούν οικονομικές σχέσεις μέ τήν Επιτροπή» .
7 Παρόμοια απόφαση, πού αναφέρεται κατά γενικό τρόπο στήν διάθεση τών πιστώσεων πρός σύναψη συμβάσεων μελετών μέ πρόσωπα ή εταιρίες εκτός τών υπηρεσιών τής Επιτροπής, δέν δύναται νά θεωρηθεί ως βλαπτική γιά εναν πρώην υπάλληλο πράξη, κατά τήν έννοια τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως .
8 Εφ’ οσον η επιστολή τού Baichere τής 14ης Οκτωβρίου 1979 δέν δύναται νά θεωρηθεί ως απλή ενημέρωση, στήν οποία προβαίνει υπάλληλος τής Επιτροπής πρός παλαιό συνάδελφο, αλλ’ ως απόφαση αποκλείουσα από σύναψη συμβάσεως μελέτης δυνάμει τής αποφάσεως τής Επιτροπής, τής 26ης Ιουνίου 1974, ο αποκλεισμός αυτός αντιτάσσεται κατά τής εταιρίας SCIENCE καί όχι κατά τού προσφεύγοντος . Επομένως, δέν αφορά τόν προσφεύγοντα ούτε αμέσως ούτε προσωπικώς .
9 Κατά συνέπεια, αμφότερες οι προσφυγές πρέπει νά απορριφθούν ως απαράδεκτες, χωρίς νά απαιτείται η εξέταση τού λόγου πού προβάλλει η Επιτροπή, σύμφωνα μέ τόν οποίο, προκειμένου γιά τήν υπόθεση 28/80, η προσφυγή ειναι απαράδεκτη ελλείψει προηγουμένης διοικητικής ενστάσεως .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
10 Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα ομως μέ τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας, επί προσφυγών τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων τά όργανα φέρουν τά έξοδά τους .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τίς προσφυγές ως απαράδεκτες .
2 ) Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .