62022CJ0540_RES
Υπόθεση C‑540/22
SNκαιASκαιRA
κατά
Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
(αίτηση του rechtbank Den Haag για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 20ής Ιουνίου 2024
«Προδικαστική παραπομπή – Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Άρθρα 56 και 57 ΣΛΕΕ – Απόσπαση υπηκόων τρίτων χωρών από επιχείρηση κράτους μέλους με σκοπό την εκτέλεση εργασιών σε άλλο κράτος μέλος – Διάρκεια άνω των 90 ημερών εντός περιόδου 180 ημερών – Υποχρέωση των αποσπασμένων εργαζομένων υπηκόων τρίτων χωρών να διαθέτουν άδεια διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής όταν η παροχή υπερβαίνει σε διάρκεια τους τρεις μήνες – Περιορισμός της διάρκειας ισχύος των χορηγούμενων αδειών διαμονής – Ποσό των καταβλητέων τελών για την αίτηση χορήγησης άδειας διαμονής – Περιορισμός της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών – Επιτακτικοί λόγοι γενικού συμφέροντος – Αναλογικότητα»
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Διατάξεις της Συνθήκης – Περιεχόμενο – Όρια – Δικαίωμα των εργοδοτών στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Παράγωγο δικαίωμα διαμονής των αποσπασμένων εργαζομένων υπηκόων τρίτων χωρών – Δεν υφίσταται
(Άρθρα 56 και 57 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 49-55, διατακτ. 1)
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Διατάξεις της Συνθήκης – Πεδίο εφαρμογής – Μισθωτοί εργαζόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών οι οποίοι απασχολούνται νομίμως σε κράτος μέλος και αποσπώνται σε άλλο κράτος μέλος με σκοπό την παροχή υπηρεσιών – Εθνική ρύθμιση διέπουσα το δικαίωμα διαμονής των εν λόγω εργαζομένων – Εμπίπτει
(Άρθρα 56 και 57 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1030/2002 του Συμβουλίου, άρθρο 1 § 2, στοιχείο αʹ· οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 96/71, αιτιολογική σκέψη 20, και 2006/123, άρθρο 17, σημείο 9· οδηγία 2003/109 του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 2, στοιχείο εʹ· Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν, άρθρο 21 § 1)
(βλ. σκέψεις 59-66)
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Περιορισμοί – Επιχείρηση εγκατεστημένη σε κράτος μέλος η οποία παρέχει υπηρεσίες για χρονικό διάστημα άνω των τριών μηνών σε άλλο κράτος μέλος – Ρύθμιση του κράτους μέλους παροχής της υπηρεσίας βάσει της οποίας επιχείρηση όπως η ανωτέρω υποχρεούται να λαμβάνει άδεια διαμονής για κάθε εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας που αποσπά στο έδαφος του εν λόγω κράτους – Άδεια διαμονής για τη χορήγηση της οποίας απαιτείται προηγούμενη γνωστοποίηση στις αρμόδιες αρχές εκ μέρους της εν λόγω επιχείρησης των υπηρεσιών τις οποίες αφορά η απόσπαση και υποβολή ορισμένων δικαιολογητικών εγγράφων – Δεν επιτρέπεται – Δικαιολόγηση – Ενίσχυση της ασφάλειας δικαίου των αποσπασμένων εργαζομένων και διευκόλυνση των διοικητικών ελέγχων – Προστασία της δημόσιας τάξης – Αναλογικότητα – Εξακρίβωση από το αιτούν δικαστήριο
(Άρθρο 56 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 67-76, 78-103, διατακτ. 2)
Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Περιορισμοί – Ρύθμιση κράτους μέλους περιορίζουσα τη διάρκεια ισχύος της άδειας διαμονής που μπορεί να χορηγηθεί σε αποσπασμένο στο έδαφος του εν λόγω κράτους εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας – Διάρκεια ενδεχομένως μικρότερη από εκείνη που απαιτείται για την παροχή της υπηρεσίας την οποία αφορά η απόσπαση – Διάρκεια ισχύος περιοριζόμενη σε εκείνη της άδειας εργασίας και διαμονής του ενδιαφερομένου στο κράτος μέλος εγκατάστασης του παρέχοντος υπηρεσίες – Άδεια διαμονής για τη χορήγηση της οποίας απαιτείται η καταβολή τελών υψηλότερων από εκείνα που καταβάλλονται για την έκδοση πιστοποιητικού νόμιμης διαμονής πολίτη της Ένωσης – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις
(Άρθρο 56 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 112-122, διατακτ. 3)
Σύνοψη
Επιληφθέν αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg (πρωτοδικείο Χάγης, με μεταβατική έδρα στο Middelburg, Κάτω Χώρες), το Δικαστήριο αποσαφηνίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες υπήκοοι τρίτων χωρών μπορούν, όσον αφορά το δικαίωμά τους διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής, να αποσπώνται σε κράτος μέλος από επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος.
Οι προσφεύγοντες, Ουκρανοί υπήκοοι, διαθέτουν άδεια προσωρινής διαμονής εκδοθείσα από τις σλοβακικές αρχές. Εργάζονται για λογαριασμό της εταιρίας σλοβακικού δικαίου ROBI spol s.r.o., η οποία τους απέσπασε σε εταιρία ολλανδικού δικαίου για την εκτέλεση εργασιών στον λιμένα του Ρότερνταμ (Κάτω Χώρες). Προς τον σκοπό αυτόν, η ROBI ενημέρωσε τις αρμόδιες ολλανδικές αρχές σχετικά με τη φύση των δραστηριοτήτων που επρόκειτο να ασκήσουν οι προσφεύγοντες κατά την απόσπασή τους καθώς και με τη διάρκεια της τελευταίας.
Στη συνέχεια, η ROBI ενημέρωσε τις ανωτέρω αρχές ότι οι δραστηριότητες επρόκειτο να υπερβούν τη διάρκεια του δικαιώματος κυκλοφορίας 90 ημερών εντός περιόδου 180 ημερών του οποίου απολαύουν οι αλλοδαποί κάτοχοι τίτλου διαμονής που εκδίδεται από κράτος μέλος σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 1, της Σύμβασης εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν (
1
). Στο πλαίσιο αυτό, η ROBI ζήτησε από τις ολλανδικές αρχές τη χορήγηση άδειας διαμονής σε έκαστο προσφεύγοντα για όσο χρονικό διάστημα διαρκούσε η παροχή, καταβάλλοντας τέλη για την επεξεργασία των αντίστοιχων αιτήσεων. Η αρμόδια αρχή, ενεργώντας εξ ονόματος του Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Υφυπουργού Δικαιοσύνης και Ασφάλειας, Κάτω Χώρες), χορήγησε τις ζητηθείσες άδειες διαμονής, περιορίζοντας ωστόσο την ισχύ τους στη διάρκεια ισχύος των σλοβακικών αδειών προσωρινής διαμονής, ήτοι η διάρκεια ισχύος τους ήταν μικρότερη από τη διάρκεια της απόσπασης.
Τον Απρίλιο του 2021 ο Υφυπουργός Δικαιοσύνης και Ασφάλειας απέρριψε τις διοικητικές ενστάσεις που είχαν υποβάλει οι προσφεύγοντες κατά εκάστης των αποφάσεων με τις οποίες τους είχε χορηγηθεί άδεια διαμονής. Επιληφθέν προσφυγής κατά των αποφάσεων του Απριλίου του 2021, το αιτούν δικαστήριο ζήτησε από το Δικαστήριο να διευκρινίσει εάν συνάδει προς την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, όπως αυτή κατοχυρώνεται στα άρθρα 56 και 57 ΣΛΕΕ, εθνική ρύθμιση η οποία απαιτεί, στο πλαίσιο διασυνοριακής παροχής υπηρεσιών, οι εργαζόμενοι υπήκοοι τρίτων χωρών που απασχολούνται από παρέχοντα υπηρεσίες εγκατεστημένο σε κράτος μέλος να διαθέτουν, πέραν της άδειας διαμονής στο εν λόγω κράτος μέλος, άδεια διαμονής στο κράτος μέλος παροχής της υπηρεσίας μετά τη λήξη της κατά την προαναφερθείσα διάταξη της ΣΕΣΣ περιόδου των 90 ημερών, η οποία μπορεί να είναι περιορισμένη ως προς τη διάρκειά της. Ζήτησε επίσης από το Δικαστήριο να εξετάσει τη συμβατότητα με το δίκαιο της Ένωσης των τελών που καταβάλλονται για κάθε αίτηση χορήγησης άδειας διαμονής στο κράτος μέλος παροχής της υπηρεσίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με την απόφασή του, πρώτον, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι τα άρθρα 56 και 57 ΣΛΕΕ δεν επιβάλλουν την αυτόματη αναγνώριση «παράγωγου δικαιώματος διαμονής» υπέρ των αποσπασμένων σε κράτος μέλος εργαζομένων υπηκόων τρίτων χωρών, είτε στο κράτος μέλος στο οποίο απασχολούνται είτε σε εκείνο στο οποίο αποσπώνται.
Δεύτερον, όσον αφορά την υποχρέωση που επιβάλλει η επίμαχη ρύθμιση στην παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση να γνωστοποιεί στις αρμόδιες εθνικές αρχές την παροχή υπηρεσιών και να λαμβάνει άδεια διαμονής για κάθε εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας τον οποίο προτίθεται να αποσπάσει στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, το Δικαστήριο διαπιστώνει, κατ’ αρχάς, ότι, εν προκειμένω, η επίμαχη ρύθμιση, μολονότι εφαρμόζεται αδιακρίτως, επιβάλλει, εντούτοις, σε περίπτωση παροχής υπηρεσιών για χρονικό διάστημα άνω των τριών μηνών από επιχειρήσεις εγκατεστημένες σε άλλο κράτος μέλος, πρόσθετες διατυπώσεις στις επιχειρήσεις αυτές σε σχέση με εκείνες τις οποίες τους επιβάλλει ήδη το κράτος μέλος εγκατάστασής τους βάσει της οδηγίας 2009/52 (
2
) προκειμένου να απασχολήσουν υπηκόους τρίτων χωρών. Συνεπώς, η ρύθμιση εισάγει περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών κατά την έννοια των άρθρων 56 και 57 ΣΛΕΕ.
Εξετάζοντας στη συνέχεια εάν ο περιορισμός αυτός μπορεί να δικαιολογηθεί από επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος, το Δικαστήριο επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η προσπάθεια αποτροπής διαταράξεων στην αγορά εργασίας συνιστά ασφαλώς επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος. Εντούτοις, ο λόγος αυτός δεν μπορεί να δικαιολογήσει εθνική ρύθμιση εφαρμοζόμενη σε υπηκόους τρίτων χωρών οι οποίοι αποσπώνται από παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος προκειμένου να παράσχουν, υπό τον έλεγχο και την εποπτεία της, υπηρεσίες άλλες από δανεισμό εργατικού δυναμικού, δεδομένου ότι οι εν λόγω αποσπασμένοι εργαζόμενοι δεν θεωρείται ότι δραστηριοποιούνται στην αγορά εργασίας του κράτους μέλους στο οποίο αποσπώνται.
Τούτου δοθέντος, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο σκοπός της διασφάλισης της ασφάλειας δικαίου των αποσπασμένων εργαζομένων, διά της παροχής σε αυτούς της δυνατότητας να αποδεικνύουν ευχερέστερα ότι έχουν νομίμως αποσπαστεί στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο παρέχεται η υπηρεσία και, κατά συνέπεια, ότι διαμένουν νόμιμα εκεί, συνιστά επίσης επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος. Όσον αφορά την αναλογικότητα ενός τέτοιου μέτρου, αφενός, η επιβολή στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε κράτος μέλος της υποχρέωσης να ζητούν τη χορήγηση άδειας διαμονής για κάθε αποσπασμένο εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας, ώστε οι εν λόγω εργαζόμενοι να έχουν στην κατοχή τους ένα ασφαλές έγγραφο, συνιστά μέτρο κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού της ενίσχυσης της ασφάλειας δικαίου των οικείων εργαζομένων, δεδομένου ότι η άδεια αυτή αποδεικνύει το δικαίωμά τους διαμονής στο κράτος μέλος υποδοχής. Αφετέρου, η επίμαχη ρύθμιση δεν φαίνεται να βαίνει πέραν του αναγκαίου μέτρου για την επίτευξη του σκοπού αυτού, καθόσον οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στην παρέχουσα υπηρεσίες επιχείρηση είναι, μεταξύ άλλων, αναγκαίες για την απόδειξη του νομοτύπου της απόσπασης. Επομένως, η επίμαχη στη διαφορά της κύριας δίκης εθνική ρύθμιση μπορεί να δικαιολογηθεί από τον σκοπό της ενίσχυσης της ασφάλειας δικαίου των αποσπασμένων εργαζομένων και της διευκόλυνσης των διοικητικών ελέγχων, πρέπει δε, εν προκειμένω, να θεωρηθεί σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας.
Το Δικαστήριο αναγνωρίζει επίσης ότι ο σκοπός που στηρίζεται στην ανάγκη να εξακριβωθεί ότι ο οικείος εργαζόμενος δεν συνιστά απειλή για τη δημόσια τάξη πρέπει να θεωρηθεί ικανός να δικαιολογήσει περιορισμό της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Εν προκειμένω, το επίμαχο μέτρο φαίνεται κατάλληλο για την επίτευξη του σκοπού αυτού και δεν μπορεί, επιπλέον, να θεωρηθεί ότι βαίνει πέραν του αναγκαίου προς τούτο μέτρου, εφόσον έχει ως αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η διαμονή μόνο σε πρόσωπα που συνιστούν πραγματική και αρκούντως σοβαρή απειλή για θεμελιώδες συμφέρον της κοινωνίας. Πράγματι, δεδομένου ότι η εκτίμηση της απειλής που μπορεί να συνιστά ορισμένο πρόσωπο για τη δημόσια τάξη διαφέρει πιθανώς από χώρα σε χώρα, η ενδεχόμενη ύπαρξη ανάλογου ελέγχου στο κράτος μέλος εγκατάστασης του παρέχοντος τις υπηρεσίες δεν μπορεί να καταστήσει άνευ σημασίας την άσκηση τέτοιου ελέγχου στο κράτος μέλος στο οποίο πρόκειται να παρασχεθούν οι υπηρεσίες. Επιπλέον, σε αντίθεση με τη διαδικασία γνωστοποίησης, η οποία στηρίζεται σε έλεγχο βάσει των πληροφοριών που έχουν ληφθεί ή είναι ήδη διαθέσιμες, η διαδικασία χορήγησης άδειας διαμονής, καθόσον απαιτεί τη φυσική παρουσία του ενδιαφερομένου στις εγκαταστάσεις αρμόδιας αρχής, μπορεί να επιτρέψει την ενδελεχή εξέταση της ταυτότητάς του, στοιχείο ιδιαιτέρως σημαντικό για την καταπολέμηση των απειλών κατά της δημόσιας τάξης.
Επομένως, ο σκοπός της προστασίας της δημόσιας τάξης μπορεί να δικαιολογήσει την επιβολή, από ένα κράτος μέλους στους παρέχοντες υπηρεσίες που είναι εγκατεστημένοι σε άλλο κράτος μέλος και επιθυμούν να αποσπάσουν εργαζομένους υπηκόους τρίτων χωρών, της υποχρέωσης να λάβουν, μετά την πάροδο τρίμηνης περιόδου διαμονής εντός του πρώτου κράτους μέλους, άδεια διαμονής για καθέναν από τους εν λόγω εργαζομένους. Ο ανωτέρω σκοπός θα δικαιολογούσε επίσης τη δυνατότητα του εν λόγω κράτους μέλους να εξαρτά, στο πλαίσιο αυτό, τη χορήγηση της άδειας διαμονής από την εξακρίβωση του ότι ο ενδιαφερόμενος δεν συνιστά απειλή για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια ασφάλεια, εφόσον οι έλεγχοι που διενεργούνται προς τον σκοπό αυτόν δεν μπορούσαν να διενεργηθούν με αξιόπιστο τρόπο βάσει των πληροφοριών των οποίων την κοινοποίηση απαιτεί ή θα μπορούσε ευλόγως να απαιτήσει το εν λόγω κράτος μέλος κατά τη διαδικασία γνωστοποίησης, όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι το άρθρο 56 ΣΛΕΕ δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι, σε περίπτωση που επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος παρέχει εντός του πρώτου κράτους μέλους υπηρεσίες για χρονικό διάστημα άνω των τριών μηνών, η επιχείρηση αυτή υποχρεούται να λάβει στο κράτος μέλος υποδοχής άδεια διαμονής για κάθε εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας τον οποίο προτίθεται να αποσπάσει στο κράτος μέλος αυτό και, προκειμένου να λάβει την άδεια αυτή, υποχρεούται να γνωστοποιήσει προηγουμένως τις υπηρεσίες για την παροχή των οποίων πρόκειται να αποσπαστούν οι εργαζόμενοι και να κοινοποιήσει στις αρχές του κράτους μέλους υποδοχής τις άδειες διαμονής που διαθέτουν οι εν λόγω εργαζόμενοι στο κράτος μέλος όπου είναι εγκατεστημένη η ίδια καθώς και τις συμβάσεις εργασίας τους.
Δεύτερον, όσον αφορά το γεγονός ότι τα τέλη που καταβάλλονται για τη χορήγηση άδειας διαμονής σε εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος αποσπάται σε κράτος μέλος από επιχείρηση εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος υπερβαίνουν το ποσό των τελών που καταβάλλονται για την έκδοση πιστοποιητικού νόμιμης διαμονής πολίτη της Ένωσης, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, ένα μέτρο που απαιτεί την καταβολή τελών ως αντάλλαγμα για τη χορήγηση άδειας διαμονής από κράτος μέλος μπορεί να θεωρηθεί συμβατό με το άρθρο 56 ΣΛΕΕ εάν το ύψος των τελών αυτών δεν είναι υπερβολικό ή παράλογο. Ο αναλογικός χαρακτήρας των καταβαλλόμενων τελών πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με το κόστος στο οποίο υποβάλλεται το κράτος μέλος για την επεξεργασία της αίτησης. Συναφώς, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι το γεγονός ότι τα τέλη που καταβάλλονται για τη χορήγηση άδειας διαμονής σε αποσπασμένο εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας είναι υψηλότερα από εκείνα που καταβάλλονται για την έκδοση πιστοποιητικού νόμιμης διαμονής πολίτη της Ένωσης δεν αρκεί, κατ’ αρχήν, αφ’ εαυτού για να αποδειχθεί ότι το ύψος των τελών αυτών είναι αντίθετο προς το άρθρο 56 ΣΛΕΕ. Εντούτοις, το γεγονός αυτό μπορεί να αποτελέσει σοβαρή ένδειξη περί του δυσανάλογου χαρακτήρα του οικείου ποσού, εάν οι εργασίες που πρέπει να εκτελέσει η Διοίκηση για τη χορήγηση τέτοιας άδειας διαμονής καθώς και το κόστος παραγωγής του αντίστοιχου ασφαλούς εγγράφου είναι αντίστοιχα με εκείνα που απαιτούνται για την έκδοση πιστοποιητικού νόμιμης διαμονής πολίτη της Ένωσης, όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 56 ΣΛΕΕ δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας η ισχύς της άδειας διαμονής που δύναται να χορηγηθεί σε αποσπασμένο στο εν λόγω κράτος μέλος εργαζόμενο υπήκοο τρίτης χώρας επ’ ουδενί μπορεί να υπερβεί την καθοριζόμενη από την επίμαχη εθνική ρύθμιση διάρκεια, η οποία ενδέχεται, επομένως, να είναι μικρότερη από εκείνη που απαιτείται για την παροχή της υπηρεσίας για την οποία αποσπάται ο εργαζόμενος. Το άρθρο 56 ΣΛΕΕ ουδόλως αντιτίθεται στον περιορισμό της διάρκειας ισχύος της εν λόγω άδειας διαμονής ώστε να συμπίπτει με τη διάρκεια ισχύος της άδειας εργασίας και διαμονής που διαθέτει ο ενδιαφερόμενος στο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο παρέχων υπηρεσίες. Τέλος, κατά το ίδιο άρθρο, για την έκδοση της εν λόγω άδειας διαμονής μπορεί να απαιτείται η καταβολή τελών υψηλότερων από τα τέλη που καταβάλλονται για την έκδοση πιστοποιητικού νόμιμης διαμονής πολίτη της Ένωσης, υπό την προϋπόθεση, πρώτον, ότι η αρχική διάρκεια ισχύος της άδειας αυτής δεν είναι προδήλως υπερβολικά βραχεία για να καλύψει τις ανάγκες της πλειονότητας των παρεχόντων υπηρεσίες, δεύτερον, ότι η ανανέωση της άδειας διαμονής είναι δυνατή χωρίς να απαιτείται η πλήρωση υπέρμετρων διατυπώσεων και, τρίτον, ότι το ποσό των τελών αντιστοιχεί σε γενικές γραμμές στο διοικητικό κόστος που συνεπάγεται η επεξεργασία αίτησης για τη χορήγηση άδειας διαμονής.
(
1
)	Σύμβαση εφαρμογής της Συμφωνίας του Σένγκεν, της 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας, σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα, η οποία υπεγράφη στο Σένγκεν στις 19 Ιουνίου 1990 και τέθηκε σε ισχύ στις 26 Μαρτίου 1995 (ΕΕ 2000, L 239, σ. 19), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 265/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 2010 (ΕΕ 2010, L 85, σ. 1), καθώς και με τον κανονισμό (ΕΕ) 610/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013 (ΕΕ 2013, L 182, σ. 1) (στο εξής: ΣΕΣΣ). Κατά το άρθρο 21, παράγραφος 1, της ΣΕΣΣ: «[α]λλοδαποί κάτοχοι έγκυρου τίτλου διαμονής εκδοθέντος από ένα εκ των κρατών μελών μπορούν, βάσει του τίτλου αυτού και ενός έγκυρου ταξιδιωτικού εγγράφου, να κυκλοφορούν ελεύθερα για διάστημα μέχρι και τριών μηνών ανά εξάμηνο στο έδαφος των άλλων κρατών μελών, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις εισόδου που προβλέπει το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α), γ) και ε) του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 562/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για τη θέσπιση του κοινοτικού κώδικα σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) [...] και δεν περιλαμβάνονται στους εθνικούς καταλόγους ανεπιθυμήτων του οικείου κράτους μέλους».
(
2
)	Οδηγία 2009/52/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18 Ιουνίου 2009, σχετικά με την επιβολή ελάχιστων προτύπων όσον αφορά τις κυρώσεις και τα μέτρα κατά των εργοδοτών που απασχολούν παράνομα διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών (ΕΕ 2009, L 168, σ. 24).