61986CJ0256_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 256/86,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Tribunal des affaires de securite sociale της Nanterre ( Γαλλία ) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, και με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου μεταξύ
Maria Frascogna, κατοίκου Aix-en-Provence,
και
Caisse des depots et consignations, Bordeaux,
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας ( ΕΕ ειδ . έκδ . 05/ο01, σ . 33 ),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
συγκείμενο από τους F . Schockweiler, πρόεδρο τμήματος, G . Bosco και R . Joliet, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας : C . O . Lenz
γραμματέας : J . A . Pompe, βοηθός γραμματέας
λαμβάνοντας υπόψη :
τις παρατηρήσεις που κατέθεσε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από το νομικό σύμβουλό της J . Griesmar,
την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση, όπως τροποποιήθηκε κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 30ής Ιουνίου 1987,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της ίδιας ημέρας,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με Διάταξη της 11ης Μαρτίου 1986, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 9 Οκτωβρίου 1986, το Tribunal des affaires de securite sociale της Nanterre υπέβαλε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, ερώτημα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 1968, περί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων στο εσωτερικό της Κοινότητας ( ΕΕ ειδ . έκδ . 05/ο01, σ . 33 ).
2 Το εν λόγω ερώτημα ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς στην οποία η Frascogna, γεννηθείσα στις 10 Ιανουαρίου 1913, ιταλικής ιθαγενείας, ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως με την οποία το Caisse des depots et consignations της αρνήθηκε το ευεργέτημα του ειδικού επιδόματος γήρατος που θεσπίστηκε με το νόμο 52-799, της 10ης Ιουλίου 1952 ( JΟRF (( Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας )) της 11.7.1952, σ . 6939 ), με την αιτιολογία ότι δεν είχε δεκαπενταετή διαμονή στη Γαλλία, ενώ η εν λόγω προϋπόθεση είναι αναγκαία για τους αλλοδαπούς υπηκόους .
3 Η εν λόγω διαφορά ώθησε το εθνικό δικαστήριο, το οποίο μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου της 3ης Ιανουαρίου 1985 ονομαζόταν "Commission de premiere instance du contentieux de la securite sociale des Hauts-de-Seine" (( πρωτοβάθμια επιτροπή εκδικάσεως διαφορών κοινωνικής ασφαλίσεως του Hauts-de-Seine )), να υποβάλει στις 8 Δεκεμβρίου 1983 προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων . Με απόφαση της 6ης Ιουνίου 1985 ( υπόθεση 157/84, Συλλογή σ . 1739 ) το Δικαστήριο απάντησε, αφενός, ότι η χορήγηση του ειδικού επιδόματος γήρατος συνιστά κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου και, αφετέρου, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού έχει την έννοια ότι η χορήγηση αυτού του κοινωνικού πλεονεκτήματος δεν μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση πραγματικής διαμονής στο έδαφος κράτους μέλους επί ορισμένα έτη, εφόσον η προϋπόθεση αυτή δεν προβλέπεται για τους υπηκόους του εν λόγω κράτους μέλους .
4 'Οταν το εθνικό δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση υπό το φως της αποφάσεως του Δικαστηρίου, το Caisse des depots et consignations του ζήτησε να υποβάλει νέο προδικαστικό ερώτημα . Κατόπιν αυτού το εθνικό δικαστήριο, χωρίς να εξηγεί τους λόγους της αποφάσεώς του να απευθυνθεί και πάλι προδικαστικώς στο Δικαστήριο, υπέβαλε στο Δικαστήριο το ερώτημα αν το ειδικό επίδομα γήρατος εμπίπτει στο καθ' ύλην και προσωπικό πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1612/68 .
5 Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά καθώς και οι παρατηρήσεις που κατέθεσαν η Frascogna, το Caisse des depots et consignations, η ιταλική κυβέρνηση και η Επιτροπή .
6 'Οσον αφορά το ζήτημα αν οι συντηρούμενοι ανιόντες διακινουμένου εργαζομένου μπορούν να επικαλεσθούν υπέρ αυτών την απαγόρευση των διακρίσεων που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, πρέπει να παρατηρηθεί ότι το Δικαστήριο έχει ήδη απαντήσει καταφατικώς κρίνοντας με την προαναφερθείσα απόφασή του της 6ης Ιουνίου 1985 ότι "η θεμελιώδης αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων στον τομέα της ελεύθερης κυκλοφορίας, την οποία καθιερώνει το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, απαγορεύει κάθε διάκριση εις βάρος των ανιόντων εργαζομένου άλλου κράτους μέλους στην περίπτωση που οι εν λόγω ανιόντες άσκησαν το δικαίωμα να εγκατασταθούν με τον εργαζόμενο, που τους αναγνωρίζει το άρθρο 10 του κανονισμού 1612/68 ".
7 Πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι ο ανιών που επικαλείται υπέρ αυτού την απαγόρευση των διακρίσεων που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68, δεν συντηρείται από διακινούμενο εργαζόμενο με την αιτιολογία ότι δικαιούται ισόποσο επίδομα, δηλαδή το απλό επίδομα κοινωνικής αρωγής για κατοικία, εφόσον το τελευταίο αυτό δεν συνεπάγεται τα ίδια πλεονεκτήματα με το ειδικό επίδομα γήρατος . Πράγματι, θα δημιουργούνταν δυσμενής διάκριση αν, λόγω του γεγονότος ότι ο ανιών δεν πληροί την προϋπόθεση διαμονής που απαιτείται μόνο για τους αλλοδαπούς, δεν έχει δικαίωμα να λαμβάνει παρά μόνο αυτό το λιγότερο ευνοϊκό επίδομα .
8 'Οσον αφορά το ζήτημα αν το ειδικό επίδομα γήρατος εμπίπτει στο καθ' ύλην πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1612/68, πρέπει να τονιστεί ότι η απόφαση της 6ης Ιουνίου 1985 έχει επίσης απαντήσει καταφατικά κρίνοντας ότι η χορήγηση του επιδόματος αυτού συνιστά κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του κανονισμού 1612/68 .
9 Συνεπώς, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι συντηρούμενοι ανιόντες διακινουμένου εργαζομένου μπορούν να επικαλεστούν υπέρ αυτών την απαγόρευση των διακρίσεων που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου και ότι η χορήγηση του ειδικού επιδόματος γήρατος συνιστά κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
10 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η ιταλική κυβέρνηση και η Επιτροπή, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται . Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα ),
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με Διάταξη της 11ης Μαρτίου 1986 το Tribunal des affaires de securite sociale της Nanterre, αποφαίνεται :
1 ) Οι συντηρούμενοι ανιόντες διακινουμένου εργαζομένου μπορούν να επικαλεστούν υπέρ αυτών την απαγόρευση των διακρίσεων που αναφέρεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου .
2 ) Η χορήγηση του ειδικού επιδόματος γήρατος συνιστά κοινωνικό πλεονέκτημα κατά την έννοια του κανονισμού 1612/68 του Συμβουλίου .