62022TJ0371_RES
Sprawa T‑371/22
Marco Montanari
przeciwko
EUCAP Sahel Niger
Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2024 r.
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misja EUCAP Sahel Niger – Krajowy personel oddelegowany – Mobbing – Oddalenie wniosku o odszkodowanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność – Odpowiedzialność pozaumowna – Prawo do godności – Artykuły 1 i 31 Karty praw podstawowych – Postępowanie mediacyjne – Nieprzekazanie sprawozdania mediatora – Niewprowadzenie w życie zaleceń mediatora – Prawo do dobrej administracji – Artykuł 41 Karty praw podstawowych – Obowiązek dbałości – Krzywda – Szkoda majątkowa – Związek przyczynowy
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Właściwość sądu Unii – Akty przyjmowane przez misję cywilną Unii w dziedzinie zarządzania personelem – Akty dotyczące personelu oddelegowanego przez państwa członkowskie – Akty mające na celu zaspokojenie potrzeb misji w teatrze działań – Włączenie
(art. 19 ust. 1 TUE; art. 263, 268, 340 akapit drugi TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; decyzja Rady 2012/392/WPZiB, art. 7 ust. 1, 2)
(zob. pkt 44–49)
Skarga o odszkodowanie – Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności – Granice – Skarga zmierzająca do uzyskania wyniku identycznego z wynikiem skargi o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność
(art. 263, 268, art. 340 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 61–63)
Skarga o odszkodowanie – Przedmiot – Roszczenie o naprawienie szkody, której nie można przypisać instytucji lub pozwanemu organowi – Niedopuszczalność
(art. 268 TFUE)
(zob. pkt 70)
Skarga o odszkodowanie – Autonomia w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności – Granice – Skarga o odszkodowanie za szkody wynikające z prawomocnej decyzji odmawiającej wszczęcia dochodzenia administracyjnego w sprawie mobbingu – Skarga o odszkodowanie niezmierzająca do cofnięcia, uchylenia lub zmiany tej prawomocnej decyzji – Brak przekroczenia terminu do wniesienia skargi o odszkodowanie
(art. 263, 268, art. 340 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 91–98)
Skarga o odszkodowanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Termin przedawnienia – Przedawnienie niestanowiące bezwzględnej przeszkody procesowej
(art. 268 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46, art. 53 akapit pierwszy)
(zob. pkt 105)
Odpowiedzialność pozaumowna – Przesłanki – Niezgodność z prawem – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Warunek niekonieczny w sporach dotyczących personelu misji cywilnych Unii Europejskiej – Zakres – Możliwość zastosowania do krajowego personelu oddelegowanego do udziału w misji przez państwa członkowskie
(art. 268, 270, art. 340 akapit drugi TFUE; regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
(zob. pkt 113–118, 225)
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misje cywilne Unii Europejskiej – Personel – Skarga do sądu Unii – Skarga członka krajowego personelu oddelegowanego – Możliwość zastosowania niektórych przepisów regulaminu pracowniczego – Dopuszczalność – Warunek – Dany członek personelu postawiony, podczas wykonywania swoich funkcji w teatrze działań, w sytuacji porównywalnej do sytuacji członków personelu oddelegowanego przez instytucje, podlegających regulaminowi pracowniczemu
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 20 ust. 1; regulamin pracowniczy, art. 12a; decyzja Rady 2012/392/WPZiB)
(zob. pkt 123–129, 224)
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misje cywilne Unii Europejskiej – Personel – Odmowa przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego w następstwie skarg na mobbing członka personelu – Kontrola sądowa – Zakres – Obowiązek uwzględnienia całego istotnego kontekstu faktycznego
(decyzja Rady 2012/392/WPZiB)
(zob. pkt 136)
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misje cywilne Unii Europejskiej – Personel – Obowiązek wspomagania ciążący na administracji – Zakres – Obowiązek rozpatrzenia przez administrację wniosków o udzielenie wsparcia dotyczących mobbingu i poinformowania wnioskodawcy o podjętych w jego sprawie działaniach – Zakres – Przedstawienie uprawdopodobnienia – Oddalenie wniosku o wszczęcie dochodzeń administracyjnych zgłoszonych przez skarżącego – Naruszenie obowiązku wspomagania
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1, art. 31 ust. 1; regulamin pracowniczy, art. 12A, 24; decyzja Rady 2012/392/WPZiB, art. 6 ust. 2, 3)
(zob. pkt 137–141, 152, 159, 160, 178–179, 194–200, 214–217, 219, 223, 231, 267–269)
Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Misje cywilne Unii Europejskiej – Personel – Wniosek o udzielenie wsparcia dotyczący domniemanego mobbingu – Zasada dobrej administracji – Zakres – Decyzja o odmowie wszczęcia dochodzenia administracyjnego w następstwie sprawozdania mediatora – Nieprzekazanie składającemu skargę ustaleń i zaleceń mediatora – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41 ust. 2)
(zob. pkt 251–261)
Odpowiedzialność pozaumowna – Warunki – Związek przyczynowy – Krzywda wynikająca z odmówienia przez misję cywilną Unii Europejskiej przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego w następstwie skarg na mobbing członka personelu – Decyzja obarczona naruszeniem obowiązku wspomagania i prawa do dobrej administracji – Istnienie związku przyczynowego – Granice – Szkoda częściowo spowodowana niezachowaniem staranności przez członka personelu – Konfliktowa sytuacja pomiędzy misją a tym członkiem personelu, którą można mu częściowo przypisać
(art. 340 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 286–290, 310–320)
Odpowiedzialność pozaumowna – Warunki – Szkoda – Obowiązek wykazania przez osobę poszkodowaną należytej staranności w celu ograniczenia rozmiarów szkody
(art. 340 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 301, 302)
Odpowiedzialność pozaumowna – Warunki – Związek przyczynowy – Szkoda finansowa poniesiona przez członka personelu cywilnej misji Unii Europejskiej wynikająca z jego rezygnacji ze stanowiska – Decyzja misji odmawiająca przeprowadzenia dochodzenia administracyjnego w następstwie skarg na mobbing – Decydująca przyczyna szkody nieleżąca w zachowaniach misji – Brak związku przyczynowego wynikającego z danej sytuacji
(art. 340 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 303–308)
Streszczenie
Uwzględniając częściowo skargę o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesioną przez M. Montanariego, byłego członka krajowego personelu oddelegowanego do udziału w misji Unii Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Nigrze (zwanej dalej „misją”), Sąd po raz pierwszy wypowiedział się w przedmiocie możliwości przypisania tej misji zachowań jej cywilnego dowódcy operacji (CDO), który jest hierarchicznie powiązany z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ).
W kwietniu 2015 r. skarżący został oddelegowany przez rząd włoski do udziału w misji w charakterze doradcy politycznego.
W marcu 2017 r. złożył pierwszą skargę na mobbing przeciwko szefowi ds. prasy i informacji publicznej misji, a następnie drugą skargę przeciwko niemu, a także przeciwko szefowi misji, na nieuczciwe zachowanie wobec organu misji i rażące zaniedbanie podważające obowiązek staranności.
W lipcu 2017 r. skarżący zwrócił się do CDO o wszczęcie dochodzenia w sprawie mobbingu przeciwko szefowi misji i jego zastępcy. W tym samym dniu szef misji skierował do skarżącego ostrzeżenie, że nie okazał on szacunku podczas spotkania. Z inicjatywy CDO mediator odpowiedzialny za analizę sytuacji na miejscu wydał sprawozdanie.
W listopadzie 2017 r. szef misji oddalił wniosek skarżącego o uregulowanie nieusprawiedliwionej nieobecności i skierował do niego drugie ostrzeżenie. Skarżący ponownie wystąpił wówczas do CDO o wszczęcie dochodzenia w sprawie mobbingu ze strony szefa misji i jego zastępcy.
Decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. CDO ostatecznie oddalił złożony przez skarżącego wniosek o wszczęcie dochodzenia administracyjnego.
W związku z tym skarżący wniósł do Sądu, po pierwsze, skargę o stwierdzenie nieważności decyzji misji oddalającej jego wniosek o odszkodowanie z tytułu szkody majątkowej, fizycznej i krzywdy wynikających z mobbingu oraz z naruszenia prawa do dobrej administracji i obowiązku dbałości, a po drugie, skargę o odszkodowanie.
Ocena Sądu
Na wstępie, co się tyczy jego właściwości, Sąd przypomniał, że decyzja 2012/392 (
1
) ustanowiona została misja, aby wspomóc budowanie zdolności nigerskich podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo służących do zwalczania terroryzmu i przestępczości zorganizowanej. W jej skład wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie, instytucje Unii i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) (
2
). Prawdą jest, że art. 7 ust. 2 decyzji 2012/392 przewiduje, iż państwo członkowskie, instytucja Unii lub ESDZ, są, odpowiednio, odpowiedzialne za odpowiedź na wszelkie roszczenia związane z oddelegowaniem oraz za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko danej osobie
Jednakże, po pierwsze, jak wynika z orzecznictwa wydanego w odniesieniu do przepisów regulujących działalność innych misji z zakresu wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, sformułowanych w sposób analogiczny do postanowień decyzji 2012/392, ponieważ personel oddelegowany przez państwa członkowskie i personel oddelegowany przez instytucje Unii podlegają tym samym zasadom w odniesieniu do wykonywania swoich funkcji w teatrze działań, sąd Unii jest właściwy do kontrolowania zgodności z prawem aktów z zakresu zarządzania personelem dotyczących personelu oddelegowanego przez państwa członkowskie, mających na celu zaspokojenie potrzeb tych misji w teatrze działań.
Po drugie, skarżący podnosi kwestię zgodności z prawem aktów z zakresu zarządzania personelem dotyczących operacji w teatrze działań, a nie kwestii związanych z oddelegowaniem w rozumieniu art. 7 ust. 2 decyzji 2012/392. W konsekwencji zarzut braku właściwości podniesiony przez misję zostaje oddalony.
Sąd zbadał następnie poszczególne zarzuty niedopuszczalności.
Przypomniał zatem w szczególności, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim osoba ta ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Istnienie tego interesu wiąże się z założeniem, że stwierdzenie nieważności tego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść. Co więcej, do strony skarżącej należy przedstawienie dowodu na istnienie jej interesu prawnego.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o odszkodowanie oparta na art. 340 akapit drugi TFUE została ustanowiona jako autonomiczny środek zaskarżenia. Żądania zmierzające albo do stwierdzenia nieważności odmowy uznania przez instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną Unii prawa do odszkodowania, na które powołuje się strona skarżąca na podstawie art. 268 i 340 TFUE, albo do stwierdzenia przez Sąd, że dana instytucja, organ lub jednostka organizacyjna mają obowiązek uznania istnienia takiego prawa, mają na celu uzyskanie stwierdzenia, że dana instytucja, organ lub jednostka organizacyjna są zobowiązane do naprawienia szkody, i powinny zostać odrzucone jako niedopuszczalne, ponieważ strona skarżąca nie wykazuje, co do zasady, żadnego interesu w przedstawieniu takich żądań oprócz żądania naprawienia szkody.
W niniejszym przypadku Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądania skarżącego dotyczące stwierdzenia nieważności, uznając, że nie wykazał on, oprócz żądania naprawienia szkody, interesu w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji misji oddalającej jego trzeci wniosek o odszkodowanie, poza jego żądaniami odszkodowawczymi.
Sąd oddalił wreszcie jeden z zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez misję.
I tak, w pierwszej kolejności, Sąd stwierdził, że zarzucane czyny (w szczególności wykluczenie skarżącego z niektórych spotkań i skierowane do niego ostrzeżenie) oraz uchybienia zarzucane misji przez skarżącego (w szczególności nierozpatrzenie w rozsądnym terminie jego skarg i zgłoszeń) wiążą się, odpowiednio, z wykonywaniem przez szefa misji i przez CDO uprawnień, które przysługują im na mocy decyzji 2012/392, a tym samym z wykonywaniem przez misję jej mandatu, za który ponosi ona odpowiedzialność zgodnie z art. 13 ust. 4 tej decyzji.
W drugiej kolejności Sąd podkreślił, że skargę o odszkodowanie należy uznać za niedopuszczalną, jeżeli ma ona w rzeczywistości na celu cofnięcie, uchylenie lub zmianę decyzji indywidualnej, która stała się prawomocna, i jeżeli, gdyby została uwzględniona, skutkowałaby zniesieniem całości lub części skutków prawnych tej decyzji. Podobnie należy odrzucić jako niedopuszczalne powództwo o odszkodowanie sformułowane jako nakaz, które nie ma na celu naprawienia szkody spowodowanej bezprawnym działaniem lub zaniechaniem, lecz zmianę spornego aktu.
W niniejszym przypadku z pism przedstawionych przez skarżącego nie wynika, by domagał się on zadośćuczynienia w naturze, w ramach którego misja musiałaby wszcząć wstępne lub dyscyplinarne dochodzenie wobec szefa misji i jego zastępcy, co byłoby równoznaczne z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 kwietnia 2018 r. Prawomocność tej indywidualnej decyzji nie może zatem stanowić przeszkody dla dopuszczalności skargi.
W ostatniej kolejności Sąd stwierdził, że zarzut niedopuszczalności podniesiony przez misję, oparty na pięcioletnim lub czteroletnim okresie przedawnienia, nie jest wystarczająco precyzyjny, aby ocenić jego zasadność.
Co do istoty Sąd przypomniał na wstępie, że odpowiedzialność pozaumowna Unii może powstać tylko wtedy, gdy osoba, która uważa, że poniosła szkodę, wykaże istnienie wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom. Niemniej jednak, w sytuacji gdy Unia działa jako pracodawca, ponosi ona zwiększoną odpowiedzialność, ponieważ samo stwierdzenie popełnionego naruszenia jest wystarczające, aby uznać za spełnioną pierwszą z trzech przesłanek koniecznych do powstania jej odpowiedzialności za szkody wyrządzone jej urzędnikom i personelowi z powodu naruszenia prawa europejskiej służby publicznej, bez konieczności wykazywania istnienia „wystarczająco istotnego” naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom. Chociaż personel krajowy oddelegowany do udziału w misji przez państwa członkowskie nie podlega regulaminowi pracowniczemu, podlega on jednak tym samym zasadom co personel oddelegowany przez instytucje Unii, którego sytuacja jest regulowana regulaminem pracowniczym, jeśli chodzi o wykonywanie jego funkcji w teatrze działań. Samo stwierdzenie niezgodności z prawem jest zatem wystarczające, aby uznać, że spełniona jest pierwsza z trzech przesłanek koniecznych do powstania odpowiedzialności Unii za szkody wyrządzone członkowi krajowego personelu oddelegowanego do udziału w misji w związku z wykonywaniem jego funkcji w teatrze działań.
W tym kontekście, badając kolejno naruszenia, na które powołuje się skarżący, Sąd uznał w pierwszej kolejności, że skarżący ma podstawy, by twierdzić, iż nie przeprowadzając dochodzenia administracyjnego w następstwie zarzutów mobbingu, misja naruszyła art. 1 i art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz art. 12a regulaminu pracowniczego.
Aby dojść do takiego wniosku, w odniesieniu przede wszystkim do stosowania przepisów regulaminu pracowniczego, a w szczególności jego art. 12a ust. 3, który definiuje mobbing, Sąd zauważył, że zgodnie z zasadą równego traktowania jest on zobowiązany stosować do sytuacji skarżącego w drodze analogii przepisy regulaminu pracowniczego dotyczące mobbingu i ochrony funkcjonalnej urzędników i członków personelu tymczasowego lub kontraktowego, a także orzecznictwo wydane na podstawie tych przepisów. Różnica między sytuacją członków personelu oddelegowanego do udziału w misji przez państwa członkowskie a członkami personelu oddelegowanego przez instytucje nie może bowiem obiektywnie uzasadniać tego, że ci pierwsi, kiedy wykonują swoje funkcje w teatrze działań i znajdują się w związku z tym w sytuacji porównywalnej z sytuacją tych drugich, nie korzystają z tego samego poziomu i tych samych zasad ochrony przed mobbingiem.
Sąd przypomniał następnie, że gdy wniosek o udzielenie wsparcia zostaje złożony i gdy towarzyszy mu wystarczający zaczątek dowodu na podnoszone okoliczności, organ rozpatrujący sprawę (
3
) powinien odpowiedzieć z wymaganą szybkością i dbałością. Powinien on podjąć odpowiednie działania, w szczególności poprzez przeprowadzenie dochodzenia administracyjnego, aby ustalić okoliczności faktyczne leżące u podstaw skargi, we współpracy z wnoszącą ją osobą, oraz aby – w świetle wyników dochodzenia – podjąć niezbędne działania, takie jak wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec osoby, której dotyczą zarzuty, jeżeli po zakończeniu dochodzenia administracyjnego administracja stwierdzi istnienie mobbingu.
W niniejszym przypadku, po pierwsze, Sąd uznał, że decyzja szefa misji podjęta w maju 2017 r. o wykluczeniu skarżącego z udziału w spotkaniach sztabowych nie może być postrzegana, rozpatrywana odrębnie, jako poszlaka mobbingu wobec skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 i 3 decyzji 2012/392 szef misji sprawuje dowództwo i kontrolę nad personelem, zespołami i jednostkami z państw wnoszących wkład oraz wydaje instrukcje całemu personelowi misji, zapewniając jej koordynację i bieżące zarządzanie. Ponadto administracji przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do organizacji służby.
Po drugie, Sąd wskazał, że wobec braku uzasadnienia ze strony misji spóźnionego sformułowania pierwszego ostrzeżenia skierowanego do skarżącego, zarówno w odniesieniu do terminu przewidzianego w art. 11 kodeksu postępowania (
4
), jak i w świetle dawności okoliczności faktycznych leżących u podstaw tego ostrzeżenia, a także wobec braku wskazówek co do dokładnej daty, w której szef misji dowiedział się o zgłoszeniu dokonanym przez skarżącego w lipcu 2017 r., doręczenie tego ostrzeżenia w okresie krótszym niż godzina po tym zgłoszeniu można uznać za przesadne lub naganne. Może ono bowiem być interpretowane w ten sposób, że zmierza do ukarania skarżącego z powodu wspomnianego zgłoszenia, wbrew wymogom przewidzianym w art. 7 kodeksu postępowania (
5
), a zatem, rozpatrywane odrębnie, stanowi poszlakę mobbingu.
Po trzecie, w szczególnych okolicznościach, w których zapadła, decyzja służby zasobów ludzkich misji (zwanej dalej „służbą HR”) o wznowieniu w dniu 27 lipca 2017 r. postępowania w sprawie oceny skarżącego już następnego dnia po wyjeździe mediatora, bez oczekiwania na jego wnioski i ponad dziewięć miesięcy przed zakończeniem oddelegowania skarżącego, jest przesadna lub naganna.
Misja nie uzasadniła bowiem powodów, dla których służba HR podjęła takie działania administracyjne w tym dniu, podczas gdy z art. 7 załącznika IX do OPLAN (
6
), dotyczącego zasobów ludzkich, wynika, że procedura oceny członków personelu chcących ubiegać się o przedłużenie oddelegowania do udziału w misji powinna nastąpić po złożeniu przez nich stosownego wniosku, nie później niż trzy miesiące przed zakończeniem oddelegowania. Ponadto obowiązek działania z ostrożnością stanowił – zgodnie z zasadą dobrej administracji, zapisaną w art. 41 Karty, oraz ze względu na art. 7 kodeksu postępowania – następstwo wyżej wspomnianego zgłoszenia.
Takie wznowienie można interpretować w ten sposób, że ma ono na celu wykluczenie skarżącego z udziału w misji po zakończeniu jego oddelegowania, bez oczekiwania na propozycje mediatora, tak iż decyzja ta, rozpatrywana odrębnie, stanowi przesłankę mobbingu.
Wreszcie, wysłania przez służbę HR do skarżącego, pod koniec lipca 2017 r., zaktualizowanego rozliczenia urlopów nie można uznać, rozpatrywanego odrębnie, za przesadne lub naganne działanie mogące stanowić przesłankę mobbingu w stosunku do skarżącego. Bez uszczerbku dla obowiązku staranności, a w szczególności ostrożności, ciążącego na misji w oczekiwaniu na opinię mediatora, ani art. 1 i 31 Karty, ani art. 12a regulaminu pracowniczego, ani – w niniejszym przypadku – przepisy załącznika IX do OPLAN i kodeksu postępowania nie zobowiązywały bowiem misji do wyłączenia skarżącego z procedur zarządzania zasobami ludzkimi misji z tego tylko powodu, że dokonał on zgłoszeń dotyczących mobbingu przeciwko szefowi misji i jego zastępcy.
Ponadto Sąd zauważył, że ogólne środowisko pracy, w którym wystąpiły okoliczności faktyczne przytoczone przez skarżącego, cechował zamiar szefa misji polegający na pozbyciu się skarżącego bez przeprowadzenia postępowania przewidzianego w art. 8 załącznika IX do OPLAN w celu przedterminowego zakończenia oddelegowania.
W drugiej kolejności Sąd uznał, że skarżący ma podstawy, by twierdzić, iż misja naruszyła prawo do dobrej administracji.
W tym względzie przypomniał on, że w sporach dotyczących mobbingu, w których uczestniczą urzędnicy lub personel Unii, osoba, która złożyła skargę na mobbing, ma prawo – w celu skutecznego przedstawienia danej instytucji swoich uwag przed wydaniem decyzji przez tę instytucję – do otrzymania przynajmniej streszczenia oświadczeń osoby oskarżanej o mobbing i różnych świadków przesłuchanych w toku dochodzenia, przy czym przekazanie tego streszczenia powinno nastąpić, w stosownych przypadkach, z poszanowaniem uzasadnionych interesów poufności. Dzieje się tak w zakresie, w jakim oświadczenia te zostały wykorzystane w sprawozdaniu przekazanym organowi, który podjął decyzję o nienadawaniu dalszego biegu skardze, zawierającym zalecenia, na których organ ten oparł swoją decyzję.
W niniejszym zaś przypadku, jako że CDO w kwietniu 2018 r. oddalił złożony przez skarżącego wniosek o wszczęcie dochodzenia administracyjnego na podstawie sprawozdania mediatora wydanego pod koniec lipca 2017 r., a także przy uwzględnieniu zalecenia zawartego w tym sprawozdaniu, CDO powinien był zapewnić poszanowanie prawa skarżącego do bycia wysłuchanym, umożliwiając mu przedstawienie uwag w przedmiocie tego sprawozdania i ewentualne dostarczenie dodatkowych informacji, przed wydaniem owej decyzji. Wysłuchanie skarżącego mogło bowiem doprowadzić CDO do innego wniosku, a mianowicie do decyzji o przeprowadzeniu dochodzenia administracyjnego.
Przyznawszy, że skarżący wykazał istnienie bezpośredniego i pewnego związku przyczynowego między doznaną krzywdą a stwierdzonymi naruszeniami, Sąd stwierdził jednak, że skarżący jest częściowo, ze względu na swoje niedbałe zachowanie, jednym z uczestników konfliktowej sytuacji uznawanej przez niego za mobbing, będącej powodem krzywdy, na którą się skarży. W konsekwencji Sąd częściowo uwzględnił jego skargę o odszkodowanie.
(
1
)	Decyzja Rady 2012/392/WPZiB z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w dziedzinie WPBiO w Nigrze (EUCAP Sahel Niger) (Dz.U. 2012 L 187, s. 48).
(
2
)	Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2012/392
(
3
)	Na mocy art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego.
(
4
)	Z art. 11 kodeksu postępowania i dyscypliny w cywilnych misjach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) Unii (zwanego dalej „kodeksem postępowania”) wynika, że na podstawie sprawozdania przedstawiającego ewentualne uchybienie decyzja odpowiedzialnego organu w przedmiocie działań, jakie należy podjąć w związku z tym uchybieniem, która może skłonić organ do rozpatrzenia sprawy jako kwestii zarządzania, powinna zostać wydana w terminie dziesięciu dni roboczych.
(
5
)	Artykuł 7 ust. 1 kodeksu postępowania stanowi, że członek misji, który zgłosił ewentualne uchybienie, nie jest karany za to zgłoszenie lub w jego wyniku, pod warunkiem że działał w sposób racjonalny i w dobrej wierze.
(
6
)	Artykuł 7 załącznika IX do zmienionego planu operacyjnego misji (OPLAN) dotyczący zasobów ludzkich uzależnia przedłużenie oddelegowania oddelegowanego członka personelu od zgody szefa misji, na podstawie stosownego wniosku danego członka personelu złożonego trzy miesiące przed końcem bieżącego okresu oddelegowania oraz pozytywnego sprawozdania z oceny wyników sporządzonego przez jego bezpośredniego przełożonego.