62005CJ0196_PL
Strony
Motywy wyroku
Sentencja
Strony
W sprawie C‑196/05
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) postanowieniem z dnia 17 lutego 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 maja 2005 r., w postępowaniu:
Sachsenmilch AG
przeciwko
Oberfinanzdirektion Nürnberg,
TRYBUNAŁ (szósta izba),
w składzie: J. Malenovský, prezes izby, S. von Bahr i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: F. G. Jacobs,
sekretarz: K. Sztranc, administrator,
uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 23 lutego 2006 r.,
rozważywszy uwagi przedstawione:
– w imieniu Sachsenmilch AG przez O. Dörflera i W. Haarmanna, Rechtsanwälte oraz przez M. Hundebecka, doradcę,
– w imieniu Oberfinanzdirektion Nürnberg przez S. Junkera, działającego w charakterze pełnomocnika,
– w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez J. Hottiaux, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez adwokata B. Wägenbaur,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
Motywy wyroku
1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni podpozycji 0406 10 Nomenklatury Scalonej (zwanej dalej „CN”), znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, str. 1).
2. Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy spółką Sachsenmilch AG (zwaną dalej „Sachsenmilch”) a Oberfinanzdirektion Nürnberg (organem administracji finansowej Norymbergi, zwanym dalej „Oberfinanzdirektion”) dotyczącego klasyfikacji w ramach CN mozzarelli w blokach do pizzy, przechowywanej po wyprodukowaniu przez okres od jednego do dwóch tygodni w stanie schłodzonym.
Ramy prawne
3. Nomenklatura Scalona (CN), wprowadzona rozporządzeniem nr 2658/87, oparta jest na światowym Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanym dalej „HS”), opracowanym przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna), ustanowionym na podstawie międzynarodowej konwencji zawartej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, str. 1). Zawiera ona pozycje i sześciocyfrowe podpozycje HS, wprowadzając własne podpodziały za pomocą siódmej i ósmej cyfry. CN wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi oraz uzupełniającymi jednostkami miary znajduje się w załączniku I do tego rozporządzenia.
4. Pozycja CN 0406, zawarta w, części drugiej, sekcja I, dział 4 załącznika I do tego rozporządzenia odnosi się do „sera i twarogu”. Mieści się w niej między innymi:
– podpozycja 0406 10 – „ser (niedojrzewający lub niekonserwowany) świeży, włącznie z serem serwatkowym i twaróg” – zawierająca z kolei podpozycję 0406 10 20, w której znajdują się powyższe produkty „o zawartości tłuszczu nieprzekraczającej 40% masy”,
– podpozycja 0406 90 – „pozostałe sery” – zawierająca podpozycję 0406 90 87 obejmującą pozostałe sery, o zawartości wody w substancji beztłuszczowej „przekraczającej 52% masy, ale nieprzekraczającej 62% masy”.
5. Załącznik 7 do CN, pt. „Kontyngenty taryfowe WTO [Światowej Organizacji Handlu], które mają zostać otwarte przez właściwe władze wspólnotowe”, klasyfikuje pod lp. 36 „ser do pizzy, zamrożony, cięty na kawałki, każdy ważący nie więcej niż 1 g, w pojemnikach o zawartości netto 5 kg lub większej, o zawartości wody 52% masy lub większej, oraz o zawartości tłuszczu 38% masy lub więcej w suchej masie” w podpozycji CN 0406 10. Pod lp. 44 tego załącznika „ser (niedojrzewający lub niekonserwowany) świeży, w tym ser serwatkowy i twaróg, inny niż ser do pizzy z lp. 36” zaklasyfikowany jest również do tej samej podpozycji CN.
6. Nota wyjaśniająca do HS dotycząca pozycji 0406 stanowi, że „ser świeży jest to ser niedojrzewający […], gotowy do spożycia tuż po wyprodukowaniu (np. Ricotta, Broccio, ser wiejski, ser kremowy, Mozarella)”.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
7. W dniu 7 czerwca 1999 r. Sachsenmilch otrzymała wiążącą informację taryfową, zgodnie z którą mozzarella w blokach do pizzy, przechowywana po wyprodukowaniu przez ok. czternaście dni w temperaturze 2–4°C została zaklasyfikowana, w ramach załącznika I do rozporządzenia nr 2658/87 w wersji wówczas obowiązującej, do podpozycji CN 0406 90 87. Z postanowienia odsyłającego wynika, że opis tego produktu jest następujący: zawartość wody nieprzekraczająca 47% masy, zawartość tłuszczu nieprzekraczająca 40% masy, zawartość wody w suchej masie przekraczająca 52%, lecz nie przekraczająca 62%.
8. Decyzją z dnia 30 października 2003 r. Oberfinanzdirektion odwołał powyższą informację taryfową, ze względu na to, że nie były spełnione warunki klasyfikacji do podpozycji CN 0406 90 87.
9. Po wniesieniu przez Sachsenmilch odwołania Oberfinanzdirektion zdecydował w dniu 8 czerwca 2004 r. o utrzymaniu tej decyzji w mocy, z uzasadnieniem, iż „wnioski z analizy właściwości »białej części bloku sera bez dziur« nie uzasadniają klasyfikacji do podpozycji CN 0406 90; nie przeprowadzono żadnych badań cech smakowych próbki mozzarelli, a zatem klasyfikacji dokonano na podstawie niepełnych danych; odczucia smakowe, doświadczane w trakcie badania organoleptycznego, stanowią zasadnicze kryterium służące do odróżnienia mozzarelli niedojrzewającej z podpozycji [CN] 0406 10 od mozzarelli dojrzewającej z podpozycji CN 0406 90”.
10. Sachsenmilch zaskarżyła w dniu 7 lipca 2004 r. tę decyzję do Finanzgericht München. Podnosi ona, że mozzarella w blokach do pizzy ma suchą masę wynoszącą 51,5–53,5% i można ją przechowywać co najmniej cztery miesiące, ponieważ przeznaczona jest ona dla przemysłu wyrobu pizzy. Natomiast mozzarella przeznaczona do spożycia jest produktem typowo świeżym, który można przechowywać jedynie cztery tygodnie, a jego sucha masa jest mniejsza i wynosi ok. 10%. Tak więc mozzarella w blokach do pizzy ma szczególne właściwości użytkowe, może być tarta i ma topliwą, elastyczną konsystencję. Nie jest więc serem świeżym niedojrzewającym. W Niderlandach i Zjednoczonym Królestwie jest ona ponadto klasyfikowana jako ser dojrzewający.
11. Natomiast zdaniem Oberfinanzdirektion, mozzarella w blokach do pizzy zachowuje cechy sera świeżego po dwutygodniowym okresie przechowywania w temperaturze 2–4°C, bowiem zachodzące w tym czasie procesy biochemiczne powodują minimalne zmiany. Z uwagi na to, że nie istnieją znormalizowane technologiczne procesy chemiczne lub fizykochemiczne służące do określenia stopnia degradacji substancji tłuszczowych i białek, należy przyznać pierwszeństwo metodom badania sensorycznego, które uznane są za obiektywne metody analizy, stanowiące przedmiot norm krajowych (w Niemczech norma L.00.90/36) i międzynarodowych (norma DIN 10964), a nie metodom chemicznym oraz danym dotyczącym czasu dojrzewania. Według badania organoleptycznego dopiero po dwunastu tygodniach przechowywania można stwierdzić zmianę właściwości mozzarelli, przejawiającą się w lekko gorzkim i serowatym smaku. Procentowa zawartość suchej masy nie jest natomiast obiektywnym kryterium klasyfikacji. Zatem mozzarella w blokach do pizzy jest serem dojrzewającym tylko wtedy, gdy odróżnia się ona wyraźnie, na podstawie swoich cech, od sera świeżego, co wymaga wystarczająco długiego okresu dojrzewania. Zarówno w niemieckich przepisach, jak i w projekcie z 2003 r. Komisji Kodeksu Żywnościowego, powołanej przez Organizację do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i Światową Organizację Zdrowia (WHO), mozzarella jest ponadto zdefiniowana jako ser niedojrzewający.
12. Sąd krajowy stwierdza w postanowieniu, że z badań organoleptycznych i z warunków, w jakich mozzarella, której dotyczy zawisły przed nim spór, jest produkowana i przechowywana, wynika, że po przechowywaniu przez okres jednego–dwóch tygodni nie uległa ona takim zmianom, by utraciła właściwości sera świeżego. Wręcz przeciwnie, warunki tego przechowywania uniemożliwiają lub spowalniają proces dojrzewania. Sporna mozzarella nadaje się do spożycia bezpośrednio po wyprodukowaniu. Przetwarza się ją dopiero po dwóch tygodniach, ponieważ dopiero wtedy osiąga optymalny poziom topliwości, elastyczności i zabarwienia. Ponadto noty wyjaśniające do HS wymieniają mozzarellę jako przykład sera świeżego, a załącznik 7 do CN również klasyfikuje do tej kategorii „ser do pizzy”. Jednak z uwagi na to, że Komisja Wspólnot Europejskich od wielu lat toleruje współistnienie różnych sposobów klasyfikacji tej mozzarelli w zależności od państwa członkowskiego, co w zakresie refundacji wywozowych skutkuje niekorzystnym – w odniesieniu do konkurencji – położeniem producentów mających siedzibę w państwach, w których mozzarella zaklasyfikowana jest jako ser świeży, stosowne byłoby wydanie przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu ustanowienia na rynku wewnętrznym jednolitej praktyki dotyczącej klasyfikacji.
13. W tych okolicznościach sąd krajowy postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy CN w brzmieniu nadanym przez załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 […] (Dz.U. L 281, str. 1) należy interpretować w ten sposób, że ser do pizzy (mozzarella), który po wyprodukowaniu był przechowywany od jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4°C, należy zaklasyfikować do podpozycji 0406 10?
2) Czy w braku uregulowania wspólnotowego badanie, czy chodzi o ser świeży w rozumieniu podpozycji CN 0406 10, może być przeprowadzone na podstawie właściwości organoleptycznych?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
Uwagi wstępne
14. W trakcie rozprawy Sachsenmilch po raz pierwszy zakwestionowała przydatność pierwszego pytania dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym. Podnosi ona, że wniesienie przed Trybunał sprawy w trybie art. 234 WE spowodowane było decyzją, w której Oberfinanzdirektion odwołał w 2003 r. informację taryfową, której udzielił jej w 1999 r. w zakresie mozzarelli w blokach do pizzy, która po wyprodukowaniu była przechowywana przez okres od jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4°C. Ponieważ decyzję tę uzasadniano tym, że informacji tej udzielono, nie przeprowadziwszy badania organoleptycznego, w ramach niniejszego postępowania Trybunał powinien jedynie odpowiedzieć na drugie z zadanych pytań.
15. W tym zakresie należy przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa postępowanie, przewidziane w art. 234 WE, jest instrumentem współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi, za pomocą którego Trybunał przedstawia tym ostatnim niezbędną dla rozstrzygnięcia zawisłych przed nimi sporów wykładnię prawa wspólnotowego. Zatem dokonanie oceny w świetle indywidualnych okoliczności każdej sprawy, zarówno co do konieczności uzyskania orzeczenia w trybie prejudycjalnym dla umożliwienia wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jak i adekwatności przedstawionych Trybunałowi pytań, należy wyłącznie do sądu krajowego, do którego zwrócono się o rozstrzygnięcie sporu i który ponosi odpowiedzialność za wydane rozstrzygnięcie (zob. w szczególności wyrok z dnia 11 stycznia 2001 r. w sprawie C‑403/98 Monte Arcosu, Rec. str. I‑103, pkt 21 i wyrok z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C‑500/04 Proxxon, Zb.Orz. str. I‑1545, pkt 17).
16. W niniejszej sprawie, jak wynika z orzeczenia odsyłającego, wbrew temu, co twierdzi Sachsenmilch, sąd krajowy uznał, że do rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest nie tylko sprawdzenie, czy cechy organoleptyczne mozzarelli w blokach do pizzy stanowią istotne kryterium klasyfikacji taryfowej, lecz przede wszystkim generalne ustalenie, czy tę mozzarellę należy zaklasyfikować jako ser świeży do podpozycji CN 0406 10. Zatem Trybunał nie powinien ograniczać się do udzielenia odpowiedzi tylko na drugie z pytań prejudycjalnych.
W przedmiocie wykładni podpozycji CN 0406 10
17. W swych pytaniach, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający oczekuje, zasadniczo, wyjaśnienia, czy mozzarellę w blokach do pizzy, która po wyprodukowaniu była przechowywana przez okres jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4°C, należy zaklasyfikować jako ser świeży do podpozycji CN 0406 10 oraz czy cechy organoleptyczne tej mozzarelli stanowią w tym względzie istotne kryterium.
18. Na wstępie należy zauważyć, że, jak słusznie podniosła Komisja, pytania te należy rozpatrywać nie w świetle przepisów rozporządzenia nr 1789/2003, jakby wskazywało brzmienie pierwszego pytania, lecz w świetle przepisów rozporządzenia nr 1832/2002, gdyż krajowa decyzja potwierdzająca kwestionowaną klasyfikację taryfową została wydana pod rządami drugiego z tych rozporządzeń. Właściwe przepisy obu tych rozporządzeń są jednak merytorycznie identyczne w zakresie omawianych podpozycji CN.
19. Należy następnie podkreślić, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego odesłaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłowe zaklasyfikowanie omawianych produktów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym celu. Zatem sąd krajowy wydaje się w każdym razie być w sytuacji bardziej dogodnej do dokonania tej klasyfikacji (wyrok z dnia 7 listopada 2002 r. w sprawach połączonych od C‑260/00 do C‑263/00 Lohmann i Medi Bayreuth, Rec. str. I‑10045, pkt 26, i ww. wyrok w sprawie Proxxon, pkt 23).
20. Należy zatem rozumieć zadane Trybunałowi pytania w ten sposób, że chodzi w nich o ustalenie kryteriów w celu określenia, czy produkt, taki jak będąca przedmiotem sporu mozzarella w blokach do pizzy, można zaklasyfikować jako ser świeży do podpozycji CN 0406 10.
21. Należy stwierdzić, że pozycja 0406 zawiera „ser i twaróg” i że w sprawie przed sądem krajowym nie został zakwestionowany fakt, iż mozzarella w blokach do pizzy należy do tej pozycji. Jednak, o ile Oberfinanzdirektion, podobnie jak sąd krajowy i Komisja, uważa, że mozzarellę tę należy zaklasyfikować do podpozycji CN 0406 10, zatytułowanej „ser (niedojrzewający lub niekonserwowany) świeży, włącznie z serem serwatkowym i twaróg”, Sachsenmilch uważa, że należy ona do podpozycji CN 0406 90, zatytułowanej „pozostałe sery”.
22. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w celu zagwarantowania pewności prawa i łatwości kontroli, identyfikacja decydującego kryterium klasyfikacji taryfowej produktów powinna zasadniczo opierać się na ich obiektywnych cechach i właściwościach, określonych brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji i działów (wyrok z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C‑396/02 DFDS, Rec. str. I‑8439, pkt 27, i wyrok z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C‑445/04 Possehl Erzkontor, Zb.Orz. str. I‑10721, pkt 19).
23. Noty wyjaśniające do CN i HS mają ze swej strony istotne znaczenie dla interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie mają jednakże mocy wiążącej (ww. wyrok w sprawie Possehl Erzkontor, pkt 20).
24. W niniejszym przypadku w treści uwag do sekcji i działów nie znajdują się żadne wskazówki co do klasyfikacji taryfowej mozzarelli w blokach do pizzy.
25. Natomiast, o ile mozzarella ta nie figuruje w sposób wyraźny w treści opisu żadnej z rozpatrywanych podpozycji CN, to ze sformułowania w podpozycji 0406 10, zatytułowanej „ser (niedojrzewający lub niekonserwowany) świeży […]” wynika, że pojęcie „ser świeży” pokrywa się z pojęciem „ser niedojrzewający”.
26. Jak orzekł już Trybunał w odniesieniu do podpozycji CN 0406 20 dotyczącej „sera tartego lub proszkowanego, wszystkich rodzajów”, sąsiadującej z podpozycją CN 0406 10, tego rodzaju podpozycja, o charakterze bardziej szczegółowym od podpozycji CN 0406 90, dotyczącej „pozostałych serów”, powinna mieć zasadniczo pierwszeństwo przed wspomnianą podpozycją CN 0406 90 (wyrok z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie C‑164/95 Eru Portuguesa, Rec. str. I‑3441, pkt 17).
27. Należy zatem ustalić, czy mozzarella w blokach do pizzy może stanowić ser niedojrzewający w rozumieniu podpozycji CN 0406 10, co oznacza, że należy określić pojęcie „dojrzewanie”.
28. Choć noty wyjaśniające do CN nie zawierają żadnych wskazówek na ten temat, to jednak z not wyjaśniających do HS wynika a contrario, że dojrzewanie następuje wskutek przechowywania przez pewien czas, przy czym ser dojrzewający nie jest gotowy do spożycia „tuż” po wyprodukowaniu.
29. W tym względzie należy zauważyć, że „ogólny standard sera” (Codex Stan A‑6‑1978, rev. 1‑1999, znowelizowany w 2003 r.), ustanowiony w ramach Codex alimentarius, mający na celu dostarczenie wskazówek pozwalających na określenie cech niektórych środków spożywczych (zob. wyrok z dnia 22 września 1988 r. w sprawie 286/86 Deserbais, Rec. str. 4907, pkt 15), stanowi, że ser dojrzewający jest to ser, który musi być przez pewien czas trzymany w temperaturze i warunkach koniecznych do tego, by zaszły w nim charakterystyczne dla tego sera zmiany biochemiczne i fizyczne.
30. Z tego wynika, że pojęcie dojrzewania wymaga, by dany ser uległ w trakcie przechowywania przez określony czas i w określonej temperaturze procesowi przetwórczemu, po którym nabywa on nowych obiektywnych cech (czy też jedną cechę) i właściwości, w szczególności w zakresie składu, wyglądu i smaku.
31. W związku z tym stwierdzić należy, że załącznik 7 do rozporządzenia nr 1832/2002 wyraźnie klasyfikuje „ser do pizzy” do podpozycji CN 0406 10, dotyczącej serów świeżych, a mozzarella wymieniona jest w notach wyjaśniających do HS jako przykład sera świeżego, bez rozróżnienia na jej rodzaje.
32. Tak więc z przepisów wspólnotowych dotyczących CN wynika, iż fakt, że mozzarella w blokach do pizzy przechowywana jest przez okres jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4 C, niekoniecznie oznacza, że staje się ona serem dojrzewającym, chyba że przechowywanie to wystarczy, by uległa ona procesowi przetwórczemu, po którym nabyłaby nowych obiektywnych cech (czy też jedną cechę) i właściwości, w szczególności w zakresie składu, wyglądu i smaku.
33. Jednakże, biorąc pod uwagę orzecznictwo przywołane w pkt 19 niniejszego wyroku, to nie do Trybunału należy ustalenie, w ramach niniejszego odesłania prejudycjalnego, poprzez ocenę faktów podnoszonych przed sądem krajowym, czy warunki te są spełnione. To sąd krajowy, który zresztą stwierdził w postanowieniu odsyłającym, że mozzarella w blokach do pizzy nie traci właściwości sera świeżego, gdyż przechowywanie, któremu podlega, spowalnia, a nawet uniemożliwia proces dojrzewania, powinien zastosować te kryteria w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu.
34. Wbrew temu, co twierdzi Sachsenmilch, nic nie stoi na przeszkodzie, aby sąd krajowy wziął w tym celu pod uwagę obiektywne analizy sensoryczne, określone w krajowych lub międzynarodowych normach, o ile takie badania istnieją, jeżeli tylko normy takie pozwalają ustalić, czy ser uległ procesowi przetwórczemu, który wpłynął na jedną z jego obiektywnych cech i właściwości sera świeżego (zob. podobnie wyrok z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie C‑233/88 Van de Kolk, Rec. str. I‑265, pkt 13). Zaś w niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że tego rodzaju normy istnieją na potrzeby analizy mozzarelli w blokach do pizzy.
35. Natomiast czas i temperatura przechowywania, któremu poddawane są inne sery dojrzewające, nie musi wcale stanowić, wbrew temu, co utrzymuje Komisja, nie przedstawiając przy tym dowodów, kryteriów istotnych w celu ustalenia, czy mozzarella w blokach do pizzy jest serem dojrzewającym. Zgodnie bowiem z podniesionym przez Sachsenmilch twierdzeniem, które nie zostało zakwestionowane, czas trwania okresu przechowywania może, na przykład, ulegać znacznym zmianom w zależności od gatunku sera. Tak więc nie została zakwestionowana okoliczność, że, pomimo iż brie i camembert należą do podpozycji CN 0406 90, czas ich dojrzewania nie przekracza dziesięciu dni.
36. Jeśli chodzi o okoliczność, na którą powołuje się Sachsenmilch, iż mozzarella w blokach do pizzy ma po okresie przechowywania obiektywne cechy i właściwości, jak np. topliwość, możliwość starcia, inne niż w przypadku mozzarelli przeznaczonej do spożycia w stanie nieprzetworzonym, co do której nie ulega wątpliwości, że jest to ser świeży, nie jest ona jako taka decydująca. Okoliczność ta, choćby została wykazana, nie dowodzi bowiem wcale, że ta mozzarella nabyła na pewno obiektywnych cech i właściwości wystarczających do tego, by zakwalifikować ją jako ser dojrzewający.
37. Należy zatem odpowiedzieć na pytania prejudycjalne w ten sposób, że podpozycję CN 0406 10, znajdującą się w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienioną rozporządzeniem nr 1832/2002, należy interpretować w ten sposób, iż ma ona zastosowanie do mozzarelli w blokach do pizzy, która po wyprodukowaniu była przechowywana przez okres od jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4°C, chyba że przechowywanie to wystarczy, by mozzarella ta uległa procesowi przetwórczemu, po którym nabyłaby nowych obiektywnych cech (czy też jedną cechę) i właściwości, w szczególności w zakresie składu, wyglądu i smaku. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunki te są spełnione.
W przedmiocie kosztów
38. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Sentencja
Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
Podpozycję 0406 10 Nomenklatury Scalonej, znajdującą się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do mozzarelli w blokach do pizzy, która po wyprodukowaniu była przechowywana przez okres od jednego do dwóch tygodni w temperaturze 2–4°C, chyba że przechowywanie to wystarczy, by mozzarella ta uległa procesowi przetwórczemu, po którym nabyłaby nowych obiektywnych cech (czy też jedną cechę) i właściwości, w szczególności w zakresie składu, wyglądu i smaku. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy warunki te są spełnione.