62021TJ0598_RES
Sprawa T‑598/21
European Association of Non-Integrated Metal Importers & distributors (Euranimi)
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (dziesiąta izba) z dnia 4 października 2023 r,
Środki ochronne – Rynek wyrobów ze stali – Przywóz niektórych wyrobów ze stali – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 2021/1029 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Legitymacja procesowa czynna – Dopuszczalność – Przedłużenie środka ochronnego – Konieczność – Groźba poważnej szkody – Działania dostosowawcze – Interes Unii – Oczywisty błąd w ocenie
Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu – Skarga na rozporządzenie przedłużające stosowanie środka ochronnego w formie systemu kontyngentów taryfowych – Skarga wniesiona przez stowarzyszenie zawodowe, którego celem jest ochrona i reprezentowanie importerów danego produktu – Dopuszczalność
(art. 263 akapit czwarty TFUE)
(zob. pkt 24–36)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Pojęcie aktu regulacyjnego w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE – Każdy akt o charakterze generalnym, z wyjątkiem aktów ustawodawczych – Rozporządzenie przedłużające stosowanie środka ochronnego w formie systemu kontyngentów taryfowych – Włączenie
(art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Komisji 2021/1029)
(zob. pkt 43–45)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty regulacyjne – Akty niewymagające przyjęcia środków wykonawczych i dotyczące skarżącego bezpośrednio – Pojęcie bezpośredniego oddziaływania – Kryteria – Akt wywierający bezpośredni wpływ na sytuację prawną skarżącego – Rozporządzenie Komisji ustanawiające środek ochronny w formie systemu kontyngentów taryfowych – Skarga wniesiona przez stowarzyszenie zawodowe, którego celem jest ochrona i reprezentowanie importerów danego produktu – Bezpośrednie oddziaływanie na reprezentowanych członków
(art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Komisji 2021/1029)
(zob. pkt 46–52)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty regulacyjne – Akty niewymagające przyjęcia środków wykonawczych i dotyczące skarżącego bezpośrednio – Pojęcie środków wykonawczych – Kryteria – Rozporządzenie Komisji ustanawiające środek ochronny w formie systemu kontyngentów taryfowych – System kontyngentów wywołujący skutki prawne, który nie zależy od żadnego środka wykonawczego – Dopuszczalność
(art. 263 akapit czwarty TFUE; rozporządzenie Komisji 2021/1029)
(zob. pkt 57–61)
Wspólna polityka handlowa – Wspólny system przywozu – Środki ochronne – Uznanie przysługujące instytucjom – Kontrola sądowa – Granice
(zob. pkt 67)
Wspólna polityka handlowa – Wspólny system przywozu – Środki ochronne – Rozporządzenie przedłużające stosowanie środka ochronnego w formie systemu kontyngentów taryfowych – Warunki – Przedłużenie konieczne do zapobieżenia poważnej szkodzie lub do jej naprawienia – Czynniki, jakie należy uwzględnić
[Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/478, art. 19 ust. 2 lit. a)]
(zob. pkt 72–93)
Wspólna polityka handlowa – Wspólny system przywozu – Środki ochronne – Rozporządzenie przedłużające stosowanie środka ochronnego w formie systemu kontyngentów taryfowych – Warunki – Dowód przystosowania się producentów unijnych
[Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/478, art. 19 ust. 2 lit. b)]
(zob. pkt 95–101)
Wspólna polityka handlowa – Wspólny system przywozu – Środki ochronne – Rozporządzenie przedłużające stosowanie środka ochronnego w formie systemu kontyngentów taryfowych – Interes Unii w przedłużeniu środka ochronnego – Kryteria oceny
(Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/478)
(zob. pkt 106–119)
Streszczenie
W ramach unijnej polityki ochrony handlowej Komisja Europejska poddała przywóz niektórych wyrobów ze stali pochodzących z różnych państw trzecich („dany produkt”) uprzedniemu nadzorowi. W świetle zebranych w tej sposób danych statystycznych Komisja wszczęła dochodzenie w sprawie środków ochronnych, w wyniku którego stwierdziła, że unijny przemysł hutniczy jest zagrożony poważną szkodą w odniesieniu do większości kategorii produktów objętych dochodzeniem. W konsekwencji Komisja przyjęła tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do przywozu rozpatrywanych wyrobów ze stali (
1
), a następnie ostateczne środki ochronne (
2
), w postaci specjalnych kontyngentów taryfowych dla poszczególnych kategorii (
3
). Wprowadzony mechanizm ochronny ma dwa etapy, z których pierwszy polega na wprowadzeniu kontyngentów taryfowych, ustalonych na poziomie mającym pozwalać na utrzymanie tradycyjnych przepływów handlowych w odniesieniu do poszczególnych kategorii produktów, a drugi – na stosowaniu dodatkowego cła przywozowego wynoszącego 25 %, jeżeli ustalone progi ilościowe tych kontyngentów taryfowych zostaną przekroczone (zwanego dalej „cłem poza kontyngentem”) (
4
). W dniu 24 czerwca 2021 r. w drodze rozporządzenia nr 2021/1029 (
5
) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) Komisja przedłużyła ten środek o trzy lata, do dnia 30 czerwca 2024 r.
Skarżąca, European Association of Non-Integrated Metal Importers & distributors (Euranimi), stowarzyszenie przedsiębiorstw Unii reprezentujące interesy importerów, dystrybutorów, handlowców i przetwórców w zakresie stali niezintegrowanej, stali nierdzewnej i wyrobów metalowych, wniosła skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.
Sąd uznał tę skargę za dopuszczalną, lecz oddalił ją co do istoty. W swoim wyroku Sąd przedstawił w szczególności wyjaśnienia dotyczące przesłanek wymaganych do uznania zarówno interesu prawnego, jak i legitymacji procesowej stowarzyszenia reprezentującego interesy importerów, dystrybutorów, handlowców i przetwórców danego produktu do celów wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności aktu ustanawiającego środek ochronny.
Ocena Sądu
Na wstępie Sąd zbadał i stwierdził dopuszczalność skargi, odrzucając argumentację Komisji dotyczącą braku interesu prawnego i legitymacji procesowej skarżącej.
W odniesieniu do interesu prawnego skarżącej Sąd uznał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia mogłoby samo w sobie wywołać skutki prawne i przynieść skarżącej korzyść.
W pierwszej kolejności takie stwierdzenie nieważności byłoby bowiem porównywalne z całkowitą liberalizacją kontyngentów, co pozwalałoby skarżącej prowadzić działalność w ramach systemu prawnego pozbawionego ograniczeń związanych z progami ilościowymi.
W drugiej kolejności interes skarżącej jest zaistniały i aktualny, ponieważ możliwość zastosowania cła poza kontyngentem istniała na dzień wniesienia skargi. Interes ten jest również niewątpliwy, ponieważ system kontyngentów stał się skuteczny w dniu rozpoczęcia stosowania zaskarżonego rozporządzenia.
W trzeciej kolejności istnienie interesu prawnego skarżącej nie może być uzależnione od nałożenia cła poza kontyngentem. Po pierwsze bowiem, skarżąca nie ogranicza się do zakwestionowania nałożenia tego cła, lecz kwestionuje system kontyngentów, który poprzez samo swoje istnienie zmienił sytuację prawną jej członków. Po drugie, uzależnienie istnienia interesu prawnego od nałożenia cła poza kontyngentem skutkowałoby zmuszeniem członków skarżącej do przywozu ilości przekraczających progi ilościowe, aby móc zakwestionować ten system, i ignorowaniem niekorzystnej sytuacji, jaką stanowi stosowanie tego rodzaju systemu jako takiego.
Wreszcie Komisja bezskutecznie utrzymywała, że we wcześniejszym wyroku (
6
) Sąd odrzucił hipotezę, zgodnie z którą kontyngenty taryfowe wywołują skutki. W wyroku tym Sąd nie wypowiedział się bowiem w przedmiocie dopuszczalności wniesionej do niego skargi, lecz w przedmiocie istnienia oczywistego błędu w ocenie w analizie Komisji, tak że względy, na które powołała się ta instytucja, są pozbawione znaczenia w ramach badania interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do legitymacji procesowej czynnej skarżącej, Sąd orzekł, że skarżąca, jako stowarzyszenie przedstawicielskie, ma legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowego rozporządzenia na podstawie art. 263 akapit czwarty in fine TFUE. W tym względzie Sąd przypomniał, że zgodnie z tym postanowieniem stowarzyszenie przedstawicielskie może wnieść skargę o stwierdzenie nieważności aktu, którego nie jest ono adresatem, pod warunkiem że zaskarżony akt jest aktem regulacyjnym, który dotyczy bezpośrednio jego członków i nie wymaga środków wykonawczych.
W niniejszej sprawie Sąd przede wszystkim uznał charakter regulacyjny zaskarżonego rozporządzenia w świetle jego generalnego charakteru oraz trybu jego przyjęcia, zważywszy że nie jest ono aktem ustawodawczym.
Następnie Sąd stwierdził, że rozporządzenie to dotyczy bezpośrednio członków skarżącej, ponieważ, w pierwszej kolejności, wywiera ono bezpośredni wpływ na ich sytuację prawną: określa ono bowiem ramy prawne i warunki, na jakich członkowie skarżącej mogą dokonywać przywozu do Unii zarówno pod względem ilości, jak i ceny, gdyż ich wyroby podlegają systemowi kontyngentów, a nie wprowadzeniu do swobodnego obrotu w Unii, które nie wymaga ani określenia ilości, ani zezwolenia ze strony Komisji. W drugiej kolejności zaskarżone rozporządzenie nie pozostawia żadnego zakresu uznania właściwym organom państwa członkowskiego przy stosowaniu środków ochronnych, zarówno w ramach pierwszego etapu mechanizmu ochronnego, ponieważ system kontyngentów staje się skuteczny w dniu rozpoczęcia stosowania zaskarżonego rozporządzenia, jak i w ramach drugiego etapu tego mechanizmu, gdyż po wyczerpaniu kontyngentów taryfowych właściwe organy są zobowiązane do stosowania cła poza kontyngentem.
Wreszcie Sąd potwierdził, że wspomniane rozporządzenie nie wymaga środków wykonawczych w odniesieniu do członków skarżącej. Wywołanie skutków prawnych systemu kontyngentów nie zależy bowiem od żadnego środka wykonawczego. Wynika z tego, że przed wyczerpaniem kontyngentu taryfowego nie istnieją środki wykonawcze, które członkowie skarżącej, na których sytuację prawną ma wpływ ustanowienie systemu kontyngentów, mogliby zakwestionować przed sądami krajowymi.
Co do istoty Sąd oddalił w pierwszej kolejności zarzut dotyczący naruszenia art. 19 rozporządzenia 2015/478 (
7
), ponieważ Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że zostały spełnione przesłanki przedłużenia środków ochronnych na podstawie tego przepisu (
8
).
W drugiej kolejności Sąd oddalił zarzut dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów przy ocenie interesu Unii w przedłużeniu środka ochronnego, ponieważ skarżąca nie wykazała ich istnienia.
W świetle powyższych rozważań Sąd oddalił skargę w całości.
(
1
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1013 z dnia 17 lipca 2018 r. nakładające tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2018, L 181, s. 39).
(
2
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2019, L 31, s. 27).
(
3
)	Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/159 ustanowiło specjalne kontyngenty dla poszczególnych krajów mających znaczący interes jako dostawcy oraz „rezydualny” kontyngent taryfowy dla innych państw eksportujących do Unii.
(
4
)	Rozporządzenie 2019/159, motywy 164–180.
(
5
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1029 z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 w celu przedłużenia środka ochronnego w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2021, L 225, s. 1).
(
6
)	Wyrok z dnia 20 października 2021 r., Novolipetsk Steel/Komisja, T‑790/19, ECLI:EU:T:2021:706.
(
7
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. 2015, L 83, s. 16).
(
8
)	Na mocy tego przepisu środek ochronny może zostać przedłużony, jeżeli zostanie ustalone, że takie przedłużenie jest konieczne do zapobieżenia poważnej szkodzie lub jej naprawienia [art. 19 ust. 2 lit. a)] oraz jeżeli zostanie ustalone, że istnieją dowody przystosowywania się przez producentów unijnych do sytuacji [art. 19 ust. 2 lit. b)].