Sprawy połączone C‑229/11 i C‑230/11
Alexander Heimann
i
Konstantin Toltschin
przeciwko
Kaiser GmbH
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
złożony przez Arbeitsgericht Passau)
Polityka społeczna – Dyrektywa 2003/88/WE – Zmniejszenie wymiaru czasu pracy („Kurzarbeit”) – Zmniejszenie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego stosownie do zmniejszenia wymiaru czasu pracy – Ekwiwalent pieniężny
Streszczenie – wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r.
1.        Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Zasada prawa socjalnego Unii Europejskiej
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1)
2.        Polityka społeczna – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 97/81 – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Zasada pro rata temporis – Zmniejszenie wymiaru czasu pracy na podstawie programu osłonowego uzgodnionego między przedsiębiorstwem a jego radą pracowników – Obliczanie prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego zgodnie z zasadą pro rata temporis – Dopuszczalność
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7 ust. 1; dyrektywa Rady 97/81 zmieniona dyrektywą 98/23, załącznik, klauzula 4 pkt 2)
1.        Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 22)
2.        Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu przepisów lub praktyk krajowych, takich jak program osłonowy uzgodniony między przedsiębiorstwem a jego radą pracowników, na których podstawie prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego pracownika, któremu zmniejszono wymiar czasu pracy, oblicza się zgodnie z zasadą pro rata temporis.
Nie budzi wątpliwości fakt, że pracownicy, którym zmniejszono wymiar czasu pracy, mają formalnie umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednakże w okresie pracy w skróconym wymiarze wzajemne obowiązki w zakresie świadczeń pracodawcy i pracownika zostają zawieszone stosownie do zmniejszenia wymiaru czasu pracy, czy wręcz całkowicie zniesione. Wynika z tego, że pracownicy, którym zmniejszono wymiar czasu pracy, powinni zostać uznani za „pracowników czasowo zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy”, a ich sytuacja jest de facto porównywalna z sytuacją pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy zaś zasada pro rata temporis zawarta w klauzuli 4 pkt 2 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC ma zastosowanie do ich prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego.
(por. pkt 32, 36; sentencja)