61963C0083
Conclusies van de Advocaat - Generaal Joseph Gand
van 17 maart 1965 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
In tegenstelling tot de twee wetenschappelijke medewerkers van Euratom, in wier zaak wij kort geleden hebben geconcludeerd, werd de heer Krawczynski bij op 25 april 1963 te zijner kennis gebracht besluit geïntegreerd als „wetenschappelijk ambtenaar” in de rang A 5, salaristrap 1, met anciënniteit in deze salaristrap op 1 april 1961.
Daar hij deze indeling onjuist achtte, heeft hij op 17 mei 1963 een klacht ingediend ten einde zich het recht te doen toekennnen op de rang A 3 of subsidiair A4. Een voorval dat hem op 25 april 1963 in conflict bracht met de Directeur-Generaal van het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek heeft zijnerzijds, op 28 april 1963, aanleiding gegeven tot een nieuwe klacht. Daar hij op deze twee punten geen antwoord ontving, heeft hij op 1 augustus 1963 bij U het beroep 83-63 ingesteld.
Alvorens in te gaan op zijn conclusies en de door hem ontwikkelde argumenten, willen wij in herinnering brengen dat Krawczynski, geboren in 1929, aan de Universiteit van München in de natuurkunde is gediplomeerd met de aantekening „zeer goed”, en doctor in de natuurwetenschappen van dezelfde Universiteit is met de vermelding „summa cum laude”. Hij werkt bij het atoomcentrum te Karlsruhe. Op voorstel van Ritter, die hem daar heeft gekend en van oordeel is dat hij over ervaring beschikt op het terrein van de ontsmetting (dat wil zeggen de behandeling van radio-actieve afvalstoffen) en van de „warme” scheikunde (scheikunde van radio-actieve stoffen), neemt de Commissie van de E.G.A. hem met ingang van 1 april 1961 te Ispra in dienst. Zijn aanstellingsbrief omschrijft niet nauwkeurig de taken die hem zullen worden toevertrouwd; toegekend wordt hem, overeenkomstig de voorstellen van de Directeur van het Centrum, een bezoldiging die overkomt met de laagste salaris trap van de rang A 5, van de E.G.A.-tabel.
Zijn werkzaamheden en zijn positie zijn uiteraard afhankelijk van de structuur van Ispra en van de koers van de werkzaamheden van dit Centrum, die destijds nog geen vaste vorm hadden, gezien het aanvangsstadium van ontwikkeling waarin men zich bevindt. Al mogen, ter plaatse, de directie en de diensten bepaalde plannen met betrekking tot die koers hebben, de beslissing ligt uiteindelijk alleen bij de Commissie, die krachtens het Verdrag bevoegd is de organisatie en de werkwijze van haar diensten vast te stellen.
In feite wordt Krawczynski eerst belast met de bestudering van „reprocessing”, een werkwijze die zich laat omschrijven als het geheel der verrichtingen die het mogelijk maken, na bestraling van een splijtstofelement in een reactor, de splijtingsprodukten eruit te verwijderen en de opnieuw bruikbare splijtstoffen terug te winnen. Wat de oprichting van „warme laboratoria” betreft, heeft men blijkbaar toentertijd ter plaatse nogal ambitieuze plannen gehad, die de hogere autoriteiten, gebonden aan een algemeen beleid en aan begrotingsbeperkingen, nog altijd niet hebben goedgekeurd. Ritter heeft dit tijdens zijn verhoor door U zowel erkend als betreurd. Krawczynski beschikt bij zijn werkzaamheden slechts over een beperkt aantal medewerkers, maar hem worden kredieten tot een bedrag van 70.000 rekeneenheden toegewezen voor de aanschaffing van de basisuitrusting van een „reprocessing” -laboratorium. Naar aanleiding van het rapport bij beëindiging van de proeftijd dat ditmaal binnen de termijn werd gesteld, wordt hij overeenkomstig de voorstellen van de directeur van het Centrum, zonder meer in zijn oorspronkelijke indeling gehandhaafd.
Maar het lijkt de Commissie in 1962 weinig raadzaam de „reprocessing” te Ispra op gang te brengen; naar aanleiding van een reorganisatie van de afdeling scheikunde, op 17 mei 1962 gezamenlijk door de Directeur-Generaal voor het Onderzoek en de Directeur van het Centrum vastgesteld, ontvangt Krawczynski de verantwoordelijkheid voor de sectie „ontsmetting en behandeling van afvalstoffen”, die verdeeld is in twee groepen, belast onderscheidenlijk met werkzaamheden van beheer en studies.
Gedurende dat zelfde jaar wordt de integratie voorbereid; de zo juist besproken besluiten van de twee hoge ambtenaren vormen aanleiding voor verzoeker — die zich al het slachtoffer achtte van discriminatie ten aanzien van zijn positie en blootgesteld aan de vijandige gezindheid van de Directeur-Generaal voor het Onderzoek — tot de indiening van een klacht d.d. 16 oktober 1962, gericht aan de Commissie van Euratom; deze is van oordeel dat de zaak, voor wat de uit het rapport te maken gevolgtrekkingen betreft, tot de bevoegdheid van de integratiecommissie behoort. Overeenkomstig het advies van dit orgaan wordt Krawczynski bij besluit van 25 april 1963 in vaste dienst aangesteld, als wetenschappelijk ambtenaar in de rang A 5, salaristrap 1, met ingang van 1 januari 1962.
Zijn beroep is in de eerste plaats gericht tegen de afwijzing van de tegen deze indeling ingediende administratieve klacht. Na te hebben vastgesteld dat de thans aangevoerde grieven dezelfde zijn als die, vervat in de klacht van 16 oktober 1962, concludeert de Commissie dat het beroep te laat is ingesteld. Hiervan is natuurlijk geen sprake; wat ook het lot moge zijn dat in de loop van de voorbereidende procedure aan zijn bezwaren ten deel viel, Krawczynski was ontvankelijk zijn indeling te bestrijden binnen de termijn, ingaande op de dag waarop het besluit te zijner kennis werd gebracht. Bovendien werd eerst op 11 juli 1963 de staat van de omschrijving der in artikel 5 en in bijlage I B van het Statuut voor de wetenschappelijke ambtenaren bedoelde standaardfuncties vastgesteld, op grond van welke staat de indeling diende plaats te vinden.
Maar Krawczynski verwijt de Directeur-Generaal voor het Onderzoek tevens, tijdens een werkvergadering op 25 april 1963, de door hem uitgestoken hand te hebben geweigerd en hem de rug te hebben toegekeerd. Hij beklaagt zich eveneens bij de Commissie en keert zich tegen haar stilzwijgende weigering, hem de in artikel 24 van het Statuut bedoelde bijstand te verlenen; hij ziet in deze houding een dienstfout die hem aanspraak geeft op schadevergoeding.
Hij hekelt ten slotte de onbekwaamheid van de Commissie om de ambtelijke en wetenschappelijke desorganisatie te verhelpen die het gevolg zou zijn van het gebrek aan coördinatie en de slechte verstandhouding tussen het Directoraat-Generaal voor Onderzoek en de plaatselijke directie.
Dit zijn de punten ten aanzien waarvan U zich zult hebben uit te spreken.
I — De indeling
Hoe doet het probleem zich voor? Twee inleidende opmerkingen :
1.
Hetgeen betwist wordt, is de indeling waarop Krawczynski recht had tijdens zijn aanstelling in vaste dienst bij de inwerkingtreding van het Statuut. Daaruit volgt dat alle overwegingen met betrekking tot de voorstellen tot bevordering die in 1963 of 1964 te zijnen gunste hadden kunnen worden gedaan, evenals tot de bevorderingen waarvoor andere wetenschappelijke ambtenaren in de loop van dezelfde jaren in aanmerking hebben kunnen komen, in de onderwerpelijke zaak van geen betekenis zijn.
2.
Men moet van de datum van 1 januari 1962 uitgaan om de rechten van verzoeker te kunnen beoordelen. Artikel 102 en Uw Jurisprudentie — met name het arrest-Maudet — hebben de beginselen vastgelegd. Het geïntegreerde personeelslid heeft recht op de rang en de salaristrap van het bezoldigingsstelsel van het Statuut die overeenkomen met die welke hij stilzwijgend of uitdrukkelijk tevoren had verkregen. Maar indien hij wordt gehandhaafd in een tevoren bestaand ambt waarmede, op grond van de daaraan verbonden werkzaamheden, volgens het nieuwe Statuut een hogere rang zou moeten overeenkomen dan die, verkregen in het kader van de procedure van artikel 102, heeft hij bovendien recht op een dienovereenkomstige regeling van zijn positie.
Krawczynski werd ingedeeld in de rang A 5, salaristrap 1, die hij op grond van zijn aanstellingsbrief tevoren bekleedde. Ten einde te beoordelen of deze indeling juist is of daarentegen onvoldoende, dient men de in werkelijkheid door hem tijdens de inwerkingtreding van het Statuut uitgeoefende werkzaamheden (en die hij is blijven uitoefenen) in verband te brengen met bijlage I-B van het Statuut en met de staat van de omschrijving van 11 juli 1963.
In het gedeelte dat voor ons van belang is, geeft de staat als standaardfunctie van de loopbaan A 5/A 8 — die welke aan verzoeker werd verleend — de „wetenschappelijk ambtenaar” aan, die hetzij hoofd van een gespecialiseerde sectie of van een groep is, hetzij belast is met de uitvoering van bepaalde taken zoals de ontwikkeling van een nieuwe techniek, of de studie van een project, of van een belangrijk onderdeel van een project.
Loopbaan A4 is die van „wetenschappelijk hoofdambtenaar”. Dat is het hoofd van een wetenschappelijke dienst van een afdeling, van een hoofdafdeling of van een Centrum. Dan wel van de gekwalificeerde wetenschappelijk ambtenaar die belast is met de studies van een bepaald onderwerp waarbij verschillende technieken betrokken zijn of verschillende wetenschappelijke vakgebieden.
Loopbaan A 3 — waarop Krawczynski in hoofdzaak aanspraak maakt — is die van „afdelingshoofd” die, onder het gezag van een directeur of een chef van een hoofdafdeling, eventueel onder het directe gezag van een directeur-generaal, leiding geeft aan een wetenschappelijke eenheid op een gespecialiseerd gebied, zoals een afdeling.
Men kan zich ironisch uitlaten over het willekeurige karakter of het gebrek aan precisering van de in deze staat gegeven omschrijvingen; men moet echter toegeven dat het op het terrein van de wetenschappelijke werkzaamheden meer dan op enig ander gebied, toen eenmaal het beginsel in artikel 5 en in bijlage I-B was vastgelegd, moeilijk was het beter te doen. Op Uw verzoek heeft de verwerende Instelling U uitgelegd hoe zij vóór de inwerkingtreding van het Statuut tewerk is gegaan voor de oorspronkelijke samenstelling van de groepen van onderzoekers. De beste wijze om een zo objectief mogelijke indeling te verkrijgen leek haar de meeste plaats in te ruimen aan de criteria op grond van de universitaire opleiding, de vroegere beroepservaring en de leeftijd, zelfs al zou de theoretische uitkomst moeten worden gecorrigeerd om te voorkomen dat bepaalde personeelsleden de bezoldiging die zij voordien ontvingen, zouden zien verlagen, en deze methode valt a priori niet te veroordelen. Zij heeft er aldus toe geleid dat verzoeker aanvankelijk in A 5 werd geplaatst.
Wat het niveau van zijn oorspronkelijke indeling betreft, heeft U de Directeur van Algemene Zaken van Euratom gehoord. Hij heeft U verklaard dat een aanwerving in A5 op 31 jaar, zonder iets buitengewoons te zijn, toch een bewijs van grote waardering inhield, en dat het streven er steeds meer op gericht was de natuurkundigen in een lagere rang in dienst te nemen, zelfs al zou men hen de rangen van de loopbaan sneller moeten laten doorlopen. Niets laat dus a priori toe te beweren dat deze indeling niet in overeenstemming was met de verdiensten van Krawczynski.
Ten einde te staven dat hij in de rang A 3 (afdelingshoofd) of althans A 4 (wetenschappelijk hoofdambtenaar) geplaatst had moeten worden, voert verzoeker verschillende argumenten aan. In de eerste plaats de uitdrukkelijke toezegging, die Ritter hem zou hebben gedaan, belast te zullen worden met het ontwerpen, de oprichting en de leiding van de dienst „reprocessing”, en met name zelfs de oprichting van een instituut overeenkomstig aan dat, hetwelk hij te Karlsruhe had ontworpen en opgericht. Verzoeker voert er geen enkel bewijs voor aan dat deze toezegging werkelijk gedaan is, terwijl er generlei melding van wordt gemaakt in de aanstellingsbrief, welker voorwaarden hij verklaard heeft te aanvaarden.
Hij voert tevens aan dat het toentertijd van kracht zijnde organigram onderscheid maakte in een in belang aflopende volgorde tussen departementen, diensten, secties en groepen, en dat de hoedanigheid van hoofd van de dienst „reprocessing” hem in 1962 in het integratierapport was verleend. Maar deze aanspraken zijn, zoals de Instelling opmerkt, weinig overtuigend, zowel omdat er op dat tijdstip nog geen door de Commissie opgesteld en goedgekeurd organigram bestond, doch slechts op plaatselijk niveau opgestelde ontwerpen, als omdat zij van vroeger datum zijn dan de eerst in juli 1963 vastgestelde staat van omschrijving. De term „dienst” had toen een arbeidsterrein op het oog, en niet een hiërarchische eenheid. Tot begrip van de zeer betrekkelijke draagwijdte van deze benamingen is het voldoende er aan te herinneren dat Ritter, in zijn antwoord d.d. 1 augustus 1962 op een klacht van verzoeker, hem er op wijst dat de rang A 5 „gewoonlijk overeenkomt met de plaats van diensthoofd of sectiehoofd”.
Andere aangevoerde argumenten zijn evenmin overtuigend, zoals de deelneming aan het plaatselijk programmeringscomité of aan het comité van de hoofdafdeling voor materieel, die nog geen vaste structuur hadden en waaraan men in geen enkele zin een argument kan ontlenen.
In feite kan men, ter beoordeling van de juistheid van de indeling, de uitgeoefende functie op zich zelf bezien dan wel de positie van Krawczynski vergelijken met die van andere personeelsleden.
Wat de vraag betreft of de door verzoeker vóór de reorganisatie van 17 mei 1962 uitgeoefende werkzaamheden, voor zover hij deze is blijven uitoefenen, overeenkwamen met een gunstiger indeling, heeft Ritter, wiens volle sympathie voor verzoeker niemand zal betwisten, in ontkennende zin geantwoord, terwijl de heer Hubert, onder voorbehoud van het geval dat aan het Centrum een andere koers zou zijn gegeven, ook niet in andere zin heeft geantwoord. Hij heeft er nog wel aan toegevoegd dat bepaalde personeelsleden in de rang A 5 in andere instellingen verantwoordelijkheden hebben overeenkomstig die van Krawczynski momenteel.
Zou hij echter het slachtoffer van discriminatie zijn? Hoewel er tijdens de mondelinge behandeling geen sprake meer is geweest van deze klacht, moet deze toch worden besproken, want zij vormt een belangrijk onderdeel van de in het verzoekschrift aangevoerde gronden. Vooreerst discriminatie op grond van zijn nationaliteit, want er zou tussen de Commissie en de Bondsrepubliek zijn overeengekomen dat aan de door Euratom aangeworven Duitse onderzoekers in geen geval een bezoldiging zou worden aangeboden die meer dan 20 % zou uitgaan boven die zij in hun vroegere functie ontvingen. De Commissie betwist de juistheid van deze bewering en heeft U aangeboden het bewijs van de onjuistheid daarvan te leveren. U heeft niet gemeend Uw onderzoek tot dit punt te moeten uitstrekken.
Discriminatie ten opzichte van andere natuurkundigen te Ispra? Ook hier heeft U de getuigen gehoord. De heer Lindner heeft U in ontkennende zin geantwoord. Wat Ritter betreft, hij heeft U verklaard dat de meer in het bijzonder bedoelde twee personen meer onderzoekers van categorie A dan verzoeker onder zich hadden en dat de verantwoordelijkheid in hun werk iets groter was. Hij heeft zich overtuigd verklaard dat de indeling in 1962 van Krawczynski in vergelijking tot die van zijn collega's verantwoord was. En men zal zich hier herinneren dat, ook al heeft hij meermalen voorstellen tot verbetering van de positie van belanghebbende gedaan, het in 1962 een wijziging van salaristrap, en in 1963 een bevordering betrof, die dus buiten de onderhavige bespreking valt.
Zou de aan de Directeur-Generaal voor het Onderzoek verweten animositeit van invloed zijn geweest op de indeling van verzoeker? Men zou allereerst kunnen antwoorden dat, indien deze indeling, de werkzaamheden in aanmerking genomen, objectief juist is, de slechte gezindheid van deze hoge ambtenaar er weinig toe doet. Ook al heeft deze voorgesteld Krawzynski niet onmiddellijk te integreren, maar hem een contract van twee jaar te verlenen, deze oplossing werd anderzijds niet aanvaard.
Niets in het dossier geeft dus steun aan de bewering dat de indeling in A 5 van Krawczynski bij de uitvoering van de integratie niet in overeenstemming zou zijn geweest met de bepalingen van artikel 102 van het Statuut en van bijlage I-B. Ook al moge men enige twijfel koesteren op grond van de zeer vage structuur van het Centrum te Ispra, de getuigenverklaringen en de U verstrekte statistieken en vergelijkende staten zouden aantonen dat verzoeker niet het slachtoffer is geweest van enige slechte gezindheid of van enige discriminatie. De conclusies met betrekking tot zijn indeling lijken ons dus te moeten worden afgewezen
II — De conclusies ten aanzien van schadevergoeding
Hoewel dit in het geheel niet ter sprake is gekomen op de terechtzitting, is U bekend dat Krawzcynski tevens bij U heeft ingediend vorderingen tot schadevergoeding op grond van schade die door twee feiten veroorzaakt zou zijn: enerzijds de slechte werkwijze van het Centrum te Ispra, te wijten aan het gebrek aan coördinatie en aan de slechte verstandhouding tussen de autoriteiten van het Centrum en het Directoraat-Generaal voor het Onderzoek, hetgeen de Commissie niet zou hebben weten te verhelpen — anderzijds de weigering van de Commissie hem, krachtens artikel 24 van het Statuut, bijstand te verlenen tegen de „grondige vijandige gezindheid” van de Directeur-Generaal voor het Onderzoek.
De eerste aangevoerde grond lijkt ons niet de grondslag te kunnen vormen voor een vordering tot schadevergoeding. Hij heeft immers betrekking op de organisatie en de werkwijze van de dienst die, goed of slecht, uitsluitend tot de bevoegdheid van de Commissie behoren. Het personeelslid is niet ontvankelijk om over deze organisatie te klagen, tenzij zij zich schuldig maakt aan een schending van de rechten die hij op grond van zijn Statuut bezit. Welnu, hiervan is niets gebleken, noch werkelijk gesteld.
Het tweede vraagstuk stelt een neteliger probleem aan de orde. Verzoeker verwijt de Commissie geen gevolg te hebben gegeven aan zijn op 28 april 1963 ingediende klacht na het voorval dat hem in conflict bracht met de Directeur-Generaal voor het Onderzoek. Hij ziet in deze onthouding een schending van artikel 24 van het Statuut, en al geeft hij toe dat er vóór deze datum nooit enig persoonlijk of ambtelijk incident had plaatsgevonden met de beschuldigde hoge ambtenaar, verwijt hij hem toch een grondige vijandige gezindheid te zijnen aanzien.
Laten wij artikel 24 er op nalezen waarop, voorzover ons bekend, voor de eerste maal ten overstaan van U een beroep wordt gedaan :
„Elke Gemeenschap verleent bijstand aan de onder haar ressorterende ambtenaar, inzonderheid bij rechtsvervolgingen van hen die zich hebben schuldig gemaakt aan bedreigingen, grove beledigingen, beschimpingen, smaad of vergrijpen tegen persoon of goed, waaraan hijzelf of de leden van zijn gezin uit hoofde van zijn hoedanigheid en zijn functie blootstaan.
Voorzover de schade die de ambtenaar door deze feiten heeft geleden, niet uit diens opzet of grove nalatigheid is voortgevloeid en hij geen vergoeding heeft kunnen verkrijgen van degenen die de schade hebben veroorzaakt, wordt zij door de Gemeenschap vergoed.”
Waarop komen deze bepalingen neer? Daar de ambtenaar immers uit de aard van de zaak voor verantwoording en in het belang van de Gemeenschap optreedt, heeft men haar willen betrekken in zijn bescherming ingeval zijn beroepsbezigheden materiële of immateriële schade voor hem met zich zouden brengen. Laten wij bij voorbeeld het geval nemen van een personeelslid dat in de pers wordt aangevallen. Maar bij de verdediging daarvan is de rol van de Gemeenschap slechts subsidiair. „Zij verleent bijstand”, aldus de eerste alinea, „aan de ambtenaar, inzonderheid bij rechtsvervolgingen van hen die zich hebben schuldig gemaakt aan bedreigingen, enzovoort”, hetgeen inhoudt dat het op de weg van de ambtenaar ligt het initiatief daartoe te nemen. „Voorzover … de ambtenaar … geen vergoeding heeft kunnen verkrijgen van degenen die de schade hebben veroorzaakt” — vervolgt de tweede alinea — „wordt zij door de Gemeenschap vergoed”; en ook hier lijkt de verplichting van de Gemeenschap subsidiair.
Men komt er aldus toe zich af te vragen of dit artikel wel de draag- wijdte heeft die het verzoekschrift daaraan wil geven. Kan een in wezen op de buitenwereld gerichte bepaling, op grond waarvan de Gemeenschap haar medewerking verleent aan een door één van haar personeelsleden aanhangig gemaakte rechtsvervolging en hem schadeloos stelt in geval de vergoeding niet ten laste kan worden gebracht van degenen die de schade rechtstreeks hebben veroorzaakt, van toepassing zijn binnen de Gemeenschap zelf, voor de regeling intern van uit dienstverhoudingen gerezen moeilijkheden? Wat ons betreft, twijfelen wij daar zeer aan, ondanks het meer vernuftig dan overtuigend verband dat in het verzoekschrift met de artikelen 11, 12 en 21 van het Statuut wordt gelegd. Dit wil niet zeggen dat de ambtenaar niet aan de Commissie een geschil, dat hem stelt tegenover een meerdere in rang of zelfs met een collega zou kunnen voorleggen; maar een weigering harerzijds aan het verzoek te voldoen of het met betrekking tot zijn verzoek in acht genomen stilzwijgen vormt op zich zelf geen schending van artikel 24 van het Statuut.
Indien U daarentegen van oordeel is dat dit artikel hier wel van toepassing is, staat nog te bezien of de stilzwijgende afwijzing door de Commissie van de klacht van verzoeker het karakter van een dienstfout draagt die de toekenning van schadevergoeding wettigt.
Krawczynski houdt staande dat de Directeur-Generaal van het Onderzoek te zijnen aanzien door gevoelens van vijandschap werd bezield, sinds zijn indiensttreding te Ispra. Deze hoge ambtenaar heeft zich echter niet verzet tegen de aanwerving van verzoeker, noch tegen de oorspronkelijk door Ritter voorgestelde indeling; al moge hij dan ook met Ritter de geestelijke vader van het besluit van 17 mei 1962 met betrekking tot de organisatie van de dienst „Scheikunde” zijn geweest, al moge hij ongetwijfeld in het daaraan voorafgaand jaar de plannen voor de „warme laboratoria” hebben afgeremd, zo is het toch verzoeker die blijk geeft van een zeer egocentrische instelling door de wezenlijke reden van deze maatregelen van algemene aard te zoeken in de wens om hem te benadelen. Het is juist dat de beschuldigde hoge ambtenaar, tijdens de integratieprocedure, heeft voorgesteld hem niet te integreren maar hem een tijdelijk contract te geven, in afwijking aldus van Ritter; maar het is ook juist dat verzoeker bij de Commissie heeft gereageerd met een klacht d.d. 16 oktober 1962 waarin hij deze Directeur-Generaal op een nogal heftige toon aanviel; evenals het ten slotte juist is dat zijn vroegere brief van 19 juli was opgesteld in bewoordingen die alleen maar de geadresseerde aanstoot konden geven, om welke reden de brief ongetwijfeld niet werd beantwoord.
Wat blijft er nu eigenlijk over? Het voorval op 25 april 1963 waarbij een door de ondergeschikte uitgestoken hand niet door de meerdere zou zijn gegrepen. En hoe dit te verklaren? Wilde zijn superieur eraan herinneren dat het op zijn weg lag het initiatief te nemen? — op dit punt kunnen de gebruiken van land tot land zeer uiteenlopen. Of was het een blijk van geprikkeldheid bij iemand die verzoeker in zijn vroegere ambtelijke klachten niet had ontzien? Beide misschien. Hoe het ook zij, wij geloven niet dat men aan dit voorval het bewijs van een animositeit of een grondige vijandige gezindheid kan ontlenen, noch dat het door de Commissie ten aanzien van het verzoek van verzoeker op dit punt in acht genomen stilzwijgen een dienstfout harerzijds heeft gevormd die haar verantwoordelijk zou maken. Daarom willen wij dan ook voorstellen de vorderingen tot schadevergoeding af te wijzen.
Wij concluderen :
—
tot verwerping van het beroep;
—
en tot een kostenbeslissing in dier voege dat elk der partijen haar kosten draagt, overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.