62024CC0453
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
JEANA RICHARDA DE LA TOURA
przedstawiona w dniu 3 lipca 2025 r. (
1
)
Sprawa C‑453/24 [Hadenov] (
i
)
Postępowanie karne
przeciwko
BC,
przy udziale
Sofiyska gradska prokuratura
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad (sąd dla miasta Sofii, Bułgaria)]
Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2005/214/WSiSW – Wzajemne uznawanie kar o charakterze pieniężnym – Artykuł 7 ust. 2 lit. g) – Podstawy odmowy uznania i wykonania – Poinformowanie zainteresowanej osoby o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym i o terminie do jego wniesienia – Artykuł 7 ust. 3 – Obowiązek konsultacji z właściwym organem wydającym państwa członkowskiego
I. Wprowadzenie
1.
Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6, art. 7 ust. 2 lit. g) i art. 7 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (
2
), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (
3
).
2.
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania wszczętego przez Bezirkshauptmannschaft Neusiedl am See (organ administracyjny okręgu Neusiedl am See, Austria) (zwany dalej „BHM”) w przedmiocie uznania i wykonania w Bułgarii kary o charakterze pieniężnym nałożonej na BC w Austrii za niedokonanie opłaty za przejazd autostradą.
3.
Zgodnie z art. 6 decyzji ramowej 2005/214 właściwe organy wykonującego państwa członkowskiego są zobowiązane do uznania orzeczenia, które zostało przekazane zgodnie z art. 4 tej decyzji ramowej, z pominięciem dalszych formalności, i muszą niezwłocznie podjąć wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, o ile właściwy organ nie zdecyduje o powołaniu się na podstawy odmowy uznania lub wykonania przewidziane w art. 7 tej decyzji ramowej.
4.
Sofiyski gradski sad (sąd dla miasta Sofii, Bułgaria), który jest sądem odsyłającym, rozważa zastosowanie fakultatywnej podstawy odmowy uznania i wykonania określonej w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214.
5.
Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego może odmówić uznania i wykonania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, jeżeli zostanie wykazane, że zgodnie z zaświadczeniem przewidzianym w art. 4 owej decyzji ramowej osoba, której ono dotyczy, w przypadku procedury pisemnej nie została poinformowana, zgodnie z prawem wydającego państwa członkowskiego, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela ustanowionego zgodnie z przepisami krajowymi, o swoim prawie do kwestionowania słuszności zarzutów oraz o ograniczeniach czasowych takiego środka prawnego.
6.
Jednakże art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214 stanowi, że przed podjęciem decyzji, w szczególności w przypadku opisanym powyżej, o odmowie uznania i wykonania orzeczenia w całości lub w części właściwy organ w wykonującym państwie członkowskim porozumiewa się przy użyciu odpowiednich środków z właściwym organem w wydającym państwie członkowskim i w odpowiednich przypadkach zwraca się z prośbą o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji.
7.
Poprzez swoje pytania sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o sprecyzowanie celu i zakresu tego obowiązku konsultacji, a także podziału uprawnień między organami wydającego państwa członkowskiego i wykonującego państwa członkowskiego.
II. Stan faktyczny w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne
8.
W dniu 24 listopada 2023 r. BHM wydał decyzję nakładającą na BC, obywatela Bułgarii, karę pieniężną w wysokości 350 EUR (zwaną dalej „decyzją z dnia 24 listopada 2023 r.”) za naruszenie licznych przepisów Bundesstrassen Mautgesetz 2002 (ustawy o opłatach za przejazd drogami federalnymi) (
4
) z dnia 16 lipca 2002 r. Decyzja ta uprawomocniła się w dniu 12 stycznia 2024 r.
9.
BHM wystąpił do Sofiyski gradski sad (sądu dla miasta Sofii, Bułgaria), jako właściwego organu wykonującego zgodnie z decyzją ramową 2005/214, z wnioskiem o uznanie i wykonanie decyzji z dnia 24 listopada 2023 r.
10.
Z przekazanego temu sądowi zaświadczenia (
5
) dołączonego do rzeczonej decyzji wynika, że sprawa była przedmiotem procedury pisemnej oraz że zgodnie z prawem austriackim BC został poinformowany, osobiście lub za pośrednictwem ustanowionego przedstawiciela, o przysługującym mu prawie do wniesienia środka zaskarżenia, a także o terminie do jego wniesienia, oraz że nie on wniósł środka zaskarżenia we wskazanym terminie. Do zaświadczenia tego dołączono decyzję z dnia 24 listopada 2023 r. w językach bułgarskim i niemieckim, wskazującą naruszenie, nałożoną grzywnę oraz sposób i termin zaskarżenia tej grzywny, a mianowicie dwa tygodnie. Ze sposobu, w jaki została sporządzona owa decyzja, wynika, że została ona wysłana w celu jej doręczenia osobie ukaranej.
11.
Jednakże zaświadczenie to zawierało również wzmiankę „bez potwierdzenia odbioru”.
12.
Z tej wzmianki sąd odsyłający wywodzi, że nie ma dowodu na to, iż decyzja z dnia 24 listopada 2023 r. została skutecznie doręczona BC. Ponadto tenże sąd w toku postępowania w przedmiocie uznania i wykonania tej decyzji ustalił, że BC oświadczył bułgarskim władzom gminnym, iż posiada dwa adresy: „stały adres”, który został wskazany w zaświadczeniu i we wspomnianej decyzji, oraz „aktualny adres”. BC nie był jednak osiągalny pod żadnym z tych dwóch adresów i nie miał również kontaktu z adwokatem, który został mu wyznaczony z urzędu.
13.
Adwokat ten sprzeciwia się uznaniu i wykonaniu decyzji z dnia 24 listopada 2023 r., podkreślając w szczególności, że decyzja ta nie została doręczona BC i że osoba ta nie mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do wniesienia środka zaskarżenia od tej decyzji.
14.
Okoliczność, że nie ma dowodu na to, iż BC został należycie poinformowany o decyzji z dnia 24 listopada 2023 r., oraz ustalenie przez sąd odsyłający, że BC nie mieszka pod adresem, na który ta decyzja została wysłana, skłaniają ów sąd do uznania, że należy zastosować art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214. BC nie został bowiem poinformowany osobiście ani za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela o decyzji z dnia 24 listopada 2023 r. i o przysługującym mu prawie do wniesienia środka zaskarżenia od tej decyzji.
15.
Ponadto brak informacji w zaświadczeniu na temat skutecznego doręczenia tej decyzji oznacza również zdaniem sądu odsyłającego, że art. 20 ust. 3 tej decyzji ramowej (
6
) nie był respektowany w zakresie, w jakim dotyczy on prawa do informacji o zarzutach, które osoba ukarana wywodzi z art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (
7
), a także prawa do udziału w ewentualnym postępowaniu sądowym, po pisemnym etapie postępowania, które osoba ukarana wywodzi z art. 8 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (
8
).
16.
Ponieważ jednak podstawa odmowy określona w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214 jest fakultatywna, sąd odsyłający uważa, że ma wybór między dwoma sposobami postępowania. Po pierwsze, mógłby odmówić uznania i wykonania decyzji z dnia 24 listopada 2023 r., co utrudniłoby działanie mechanizmu współpracy sądowej w sprawach karnych i sprzyjałoby bezkarności. Po drugie, mógłby uznać i wykonać tę decyzję, co naruszyłoby prawa, które BC wywodzi z prawa Unii.
17.
Sąd odsyłający zastanawia się zatem, czy możliwy byłby trzeci sposób postępowania, zgodnie z którym wszystkie chronione interesy prawne byłyby zaspokojone, po pierwsze, poprzez zagwarantowanie osobie ukaranej prawa do wniesienia środka zaskarżenia i osobistego udziału w późniejszym postępowaniu, a po drugie, poprzez uznanie decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym, jeżeli nie zostanie ona uchylona w następstwie wniesienia przez tę osobę w stosownym przypadku środka zaskarżenia.
18.
Ściślej rzecz ujmując, sąd ten proponuje współpracę z organem, który wydał ową decyzję, aby osobie ukaranej zostało przyznane prawo do wniesienia środka zaskarżenia, zważywszy, że osoba ta została pozbawiona tego prawa z powodu braku skutecznego doręczenia tej decyzji.
19.
W praktyce właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego kontaktowałby się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, aby dowiedzieć się, czy ze względu na to, że decyzja nakładająca karę o charakterze pieniężnym nie została należycie doręczona, osoba ukarana ma prawo do wniesienia środka zaskarżenia od tej decyzji albo jako pierwotnego środka zaskarżenia, jeżeli organ ten uzna, że termin do wniesienia środka zaskarżenia jeszcze nie zaczął biec, albo z powodu przywrócenia terminu.
20.
W pierwszej kolejności, w przypadku udzielenia przez właściwy organ wydającego państwa członkowskiego odpowiedzi twierdzącej, wskazującej w stosownym przypadku termin, w którym osoba ta może wnieść środek zaskarżenia, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego mógłby, przy użyciu wszelkich środków dostępnych mu na mocy prawa krajowego, należycie doręczyć tej osobie decyzję nakładającą karę o charakterze pieniężnym, informując ją przy tym o terminie do wniesienia środka zaskarżenia. Tym samym podstawa odmowy uznania i wykonania przewidziana w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214 nie miałaby już zastosowania.
21.
Właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego mógłby zawiesić toczące się przed nim postępowanie w oczekiwaniu na wynik postępowania w przedmiocie środka zaskarżenia wniesionego przez osobę ukaraną. Jeżeli osoba ta nie wniesie środka zaskarżenia lub jeżeli ten środek zaskarżenia zostanie odrzucony, będzie to skutkowało usunięciem przeszkody do uznania i wykonania decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym.
22.
W drugiej kolejności, jeżeli właściwy organ wydającego państwa członkowskiego odpowie właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego, że nie ma już możliwości wniesienia środka zaskarżenia, to organ ten mógłby być zdecydowany zastosować podstawę odmowy uznania i wykonania przewidzianą w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214.
23.
Zdaniem sądu odsyłającego takie podejście przyczyniłoby się do zwiększenia skuteczności współpracy między właściwymi organami państw członkowskich, a także ochrony praw, jakie osoby ukarane wywodzą z prawa Unii. Takie podejście byłoby również zgodne z zasadą wzajemnego uznawania (
9
).
24.
Sąd ten precyzuje, że prawo bułgarskie nakłada na właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego obowiązek poinformowania zainteresowanej osoby o decyzji nakładającej karę pieniężną, a następnie – wysłuchania tej osoby (
10
). Ponadto prawo bułgarskie zezwala temu organowi na żądanie dodatkowych informacji od organu, który wydał tę decyzję, bez nakładania ograniczeń odnośnie do zakresu takiego żądania (
11
). Co więcej, prawo bułgarskie nakazuje, aby właściwy sąd bułgarski skonsultował się z tym organem przed odmową uznania decyzji nakładającej karę pieniężną (
12
).
25.
Dodatkowo prawo bułgarskie zobowiązuje właściwy sąd bułgarski do poinformowania osoby ukaranej o jej prawach w ramach krajowego postępowania w przedmiocie uznawania decyzji nakładającej karę pieniężną (
13
). Sąd odsyłający uważa, że możliwe jest dokonanie wykładni tego obowiązku w sposób rozszerzający, i precyzuje jednocześnie, że obowiązek ten nie ma zastosowania w postępowaniu o nałożeniu kary, które zostało już przeprowadzone w wydającym państwie członkowskim. Tym samym na podstawie wyraźnego wniosku organu, który wydał decyzję nakładającą karę o charakterze pieniężnym, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego mógłby poinformować osobę ukaraną o prawach przysługujących jej w ramach postępowania w sprawie wydania tej decyzji, w szczególności o możliwościach wniesienia środka zaskarżenia od niej.
26.
Na poparcie proponowanego rozwiązania sąd odsyłający przywołuje orzecznictwo Trybunału, z którego wynika, że art. 6 dyrektywy 2012/13 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dwutygodniowy termin na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego w postępowaniu karnym zaczyna biec od chwili doręczenia go pełnomocnikowi osoby, wobec której ten nakaz został wydany, o ile osoba ta, gdy tylko się o nim dowie, ma w rzeczywistości dwa tygodnie na wniesienie sprzeciwu od tego wyroku nakazowego, w stosownym przypadku w następstwie lub w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu (
14
). Sąd ten zauważa bowiem, że w takim przypadku osoba skazana ma prawo wnioskować o przywrócenie terminu i takie przywrócenie uzyskać. Zdaniem tego sądu proponowany przez niego mechanizm mógłby być dosyć skuteczny, gdyby władze austriackie uznały za możliwe dokonanie wykładni prawa austriackiego w ten sam lub podobny sposób.
27.
Sąd odsyłający precyzuje jeszcze, że w zakresie, w jakim Trybunał wskazał już w odniesieniu do dyrektywy 2012/13, że nie reguluje ona sposobu, w jaki informacje dotyczące oskarżenia powinny być przekazywane oskarżonemu (
15
), nic nie stałoby na przeszkodzie, aby właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego udzielił pomocy właściwemu organowi wydającego państwa członkowskiego w zakresie obowiązkowego przekazywania informacji osobie ukaranej.
28.
Trybunał ponadto uznał, że możliwe jest powiadomienie oskarżonego o zarzutach dopiero na etapie wykonywania prawomocnego orzeczenia sądu, z naciskiem na istnienie prawa do obrony po tym poinformowaniu (
16
).
29.
Sąd odsyłający zastanawia się jednak, czy rola, jaką może w ten sposób odgrywać właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego w przekazywaniu informacji osobie ukaranej, jest zgodna z decyzją ramową 2005/214.
30.
W istocie sąd ten zauważa, że owa decyzja ramowa nie zawiera żadnych wskazówek w tym względzie. Stwierdza on w szczególności, że procedura konsultacji przewidziana w art. 7 ust. 3 tej decyzji ramowej dotyczy gromadzenia niektórych informacji i nie obejmuje środków mających na celu dokonywanie powiadomienia, które do tej pory nie nastąpiło.
31.
W tych okolicznościach Sofiyski gradski sad (sąd dla miasta Sofii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„Czy obowiązek uznania na podstawie art. 6 decyzji ramowej 2005/214, możliwość przeprowadzenia konsultacji na podstawie art. 7 ust. 3 [tej] decyzji ramowej oraz zasada zapobiegania bezkarności mogą być interpretowane jako umożliwiające – po ustaleniu, że istnieje fakultatywna podstawa odmowy na podstawie art. 7 ust. 2 lit. g) […] [wspomnianej] decyzji ramowej – organowi wykonującemu:
a)
przeprowadzenie konsultacji z organem wydającym w trybie art. 7 ust. 3 [tej] decyzji ramowej w celu ustalenia, czy osoba ukarana ma nadal możliwość wniesienia środka zaskarżenia od decyzji nakładającej karę pieniężną;
b)
na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, doręczenie osobie ukaranej decyzji nakładającej karę pieniężną i poinformowanie owej osoby o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia;
c)
oczekiwanie na rozstrzygnięcie ewentualnego środka zaskarżenia i jego uwzględnienie przy wydawaniu przez niego orzeczenia co do istoty sprawy?”.
32.
Komisja Europejska przedstawiła uwagi na piśmie.
III. Analiza
33.
Sąd odsyłający musi orzec w przedmiocie uznania i wykonania decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym na podstawie decyzji ramowej 2005/214. Sąd ten wychodzi z założenia, że fakultatywna podstawa odmowy uznania i wykonania określona w art. 7 ust. 2 lit. g) tej decyzji ramowej może mieć zastosowanie ze względu na sprzeczne wzmianki zawarte w zaświadczeniu przewidzianym w art. 4 tej decyzji ramowej. W związku z tym sąd ten może albo odmówić uznania i wykonania takiej decyzji, albo uznać ją i wykonać pomimo powyższego ustalenia.
34.
Zanim sąd odsyłający wyda orzeczenie, chciałby jednak dowiedzieć się, czy decyzję ramową 2005/214 można interpretować w sposób umożliwiający mu, jako właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego, usunięcie wady doręczenia owej decyzji, która może prowadzić do zastosowania fakultatywnej podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 7 ust. 2 lit. g) tej decyzji ramowej. W szczególności sąd ten zastanawia się nad sposobami i zakresem pomocy, jakiej może udzielić właściwemu organowi wydającego państwa członkowskiego, aby spowodować usunięcie tej podstawy.
A.
W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego
35.
Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o orzeczenie, czy art. 6 i art. 7 ust. 2 lit. g) i art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek skonsultowania się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, który spoczywa na właściwym organie wykonującego państwa członkowskiego, przed podjęciem przez ten organ decyzji o odmowie uznania i wykonania decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym, w przypadku procedury pisemnej może dotyczyć istnienia możliwości wniesienia przez osobę ukaraną środka zaskarżenia od tej decyzji na mocy ustawodawstwa wydającego państwa członkowskiego.
1. W przedmiocie dopuszczalności
36.
Komisja uważa, że pytanie to ma charakter hipotetyczny i w związku z tym jest niedopuszczalne. Zauważa ona, że zgodnie z art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214 właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego jest zobowiązany skonsultować się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego przed podjęciem decyzji o odmowie uznania i wykonania decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym. Tymczasem sąd odsyłający stwierdził już istnienie podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 7 ust. 2 lit. g) tej decyzji ramowej, czego nie mógł uczynić, dopóki nie skonsultował się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego. Rodzi to po stronie Komisji wątpliwości, czy pytanie pierwsze ma znaczenie, dopóki organ ten nie zostanie skonsultowany.
37.
W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy w postępowaniu głównym, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, jakie zadaje on Trybunałowi. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (
17
).
38.
Wynika stąd, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii przedstawione przez sąd krajowy w ramach stanu faktycznego i prawnego, za którego ustalenie sąd ten jest odpowiedzialny i którego prawidłowość nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, że mają znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie złożonego przez sąd krajowy wniosku jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (
18
).
39.
W niniejszej sprawie wydaje mi się, że z wyjaśnień przedstawionych przez sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jasno wynika, iż poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne pragnie on uzyskać szczegółowe informacje na temat celu i zakresu obowiązku przeprowadzenia konsultacji z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, przewidzianego w art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214, aby po przeprowadzeniu tej konsultacji zająć stanowisko co do ewentualnego zastosowania podstawy nieuznania i niewykonania zawartej w art. 7 ust. 2 lit. g) tej decyzji ramowej. Pytanie to nie powinno zatem moim zdaniem zostać uznane za niedopuszczalne.
2. Co do istoty
40.
W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że celem decyzji ramowej 2005/214, jak wynika w szczególności z jej art. 1 i 6 oraz motywów 1 i 2, jest ustanowienie skutecznego mechanizmu transgranicznego uznawania i wykonywania orzeczeń wymierzających ostatecznie osobie fizycznej lub prawnej karę o charakterze pieniężnym w związku z popełnieniem jednego z przestępstw lub wykroczeń wymienionych w art. 5 tej decyzji (
19
).
41.
Owa decyzja ramowa ma bowiem na celu, bez dokonywania harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących prawa karnego, zapewnienie wykonywania kar o charakterze pieniężnym w tych państwach dzięki zasadzie wzajemnego uznawania (
20
).
42.
Zasada wzajemnego uznawania, która leży u podstaw systematyki decyzji ramowej 2005/214, oznacza – stosownie do art. 6 tej decyzji – iż państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane uznać orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym, które zostało przekazane zgodnie z art. 4 wspomnianej decyzji ramowej, z pominięciem dalszych formalności, oraz podjąć niezwłocznie wszelkie niezbędne środki w celu jego wykonania, przy czym podstawy odmowy uznania lub wykonania takiego orzeczenia powinny podlegać ścisłej wykładni (
21
).
43.
W odniesieniu do tych podstaw art. 7 ust. 1 i 2 wspomnianej decyzji ramowej wyraźnie wymienia podstawy odmowy uznania i wykonania orzeczeń wchodzące w zakres jego stosowania.
44.
Ponadto decyzja ramowa 2005/214, zgodnie z jej art. 3, nie może naruszać obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawnych zawartych w art. 6 TUE. W związku z tym art. 20 ust. 3 decyzji ramowej stanowi również, że właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego może odmówić uznania i wykonania orzeczenia nakładającego karę pieniężną w przypadku naruszenia praw podstawowych lub podstawowych zasad prawnych określonych w art. 6 TUE (
22
).
45.
W konsekwencji, w przypadku gdy zaświadczenie określone w art. 4 decyzji ramowej 2005/214, dołączone do orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, sugeruje, że naruszone zostały prawa podstawowe lub podstawowe zasady prawne zawarte w art. 6 TUE, właściwe organy wykonującego państwa członkowskiego mogą odmówić uznania i wykonania takiego orzeczenia w obliczu jednej z podstaw odmowy uznania i wykonania wymienionych w art. 7 ust. 1 i 2 tej decyzji ramowej, a także na podstawie jej art. 20 ust. 3 (
23
).
46.
Tym samym adresaci orzeczenia objętego zakresem stosowania decyzji ramowej 2005/214 mogą powoływać się na prawa podstawowe zawarte w art. 47 akapit drugi i w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, co oznacza, że organy państw członkowskich powinny dołożyć wszelkich starań, aby prawa te były przestrzegane (
24
).
47.
W swoim wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający kładzie akcent na art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214, zgodnie z którym właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego może odmówić uznania i wykonania orzeczenia, jeżeli zostanie wykazane, że zgodnie z zaświadczeniem przewidzianym w art. 4 tej decyzji ramowej osoba, której ono dotyczy, w przypadku procedury pisemnej nie została poinformowana, zgodnie z prawem wydającego państwa członkowskiego, osobiście lub za pośrednictwem przedstawiciela ustanowionego zgodnie z przepisami krajowymi o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia.
48.
Trybunał zauważył, że decyzja ramowa 2005/214 nie przewiduje konkretnego sposobu informowania adresata orzeczenia w rozumieniu jej art. 1 lit. a), nakładającego na niego kary o charakterze pieniężnym (
25
). Zdaniem Trybunału, odsyłając w ten sposób do ustawodawstwa państw członkowskich, prawodawca Unii pozostawił im decyzję o sposobie poinformowania zainteresowanego o prawie do wniesienia środka zaskarżenia, o terminie do skorzystania z tego prawa, a także o momencie, w którym rozpoczyna się bieg tego terminu, pod warunkiem że doręczenie jest skuteczne, a zainteresowany ma zagwarantowane poszanowanie prawa do skutecznej ochrony sądowej i możliwość skorzystania z prawa do obrony (
26
).
49.
W tym kontekście Trybunał przypomniał, że poszanowanie prawa do skutecznej ochrony sądowej wymaga nie tylko gwarancji faktycznego oraz skutecznego otrzymania orzeczenia, czyli doręczenia go adresatowi, ale też zagwarantowania, że takie doręczenie umożliwi mu dokładne zapoznanie się z uzasadnieniem wydanego wobec niego orzeczenia, jak również ze środkami jego zaskarżenia i z wyznaczonym w tym celu terminem, co pozwoli mu na skuteczną obronę jego praw oraz na w pełni świadome podjęcie decyzji, czy celowe jest wniesienie sprawy do sądu (
27
).
50.
W przypadku wątpliwości, które mogą wynikać, jak w niniejszej sprawie, z wyglądających na sprzeczne wzmianek w zaświadczeniu przewidzianym w art. 4 decyzji ramowej 2005/214, to do właściwego organu wykonującego państwa członkowskiego należy zbadanie, w świetle okoliczności danego przypadku, czy zainteresowany mógł rzeczywiście zapoznać się z decyzją nakładającą na niego karę pieniężną i dysponował wystarczającym terminem na przygotowanie obrony (
28
). Badanie to powinno być przeprowadzone przy pomocy właściwego organu wydającego państwa członkowskiego według procedury przewidzianej w art. 7 ust. 3 owej decyzji ramowej.
51.
W tym względzie przypominam, że przepis ten przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w szczególności w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego przed podjęciem decyzji o odmowie uznania i wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną porozumiewa się przy użyciu odpowiednich środków z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego i w odpowiednich przypadkach zwraca się z prośbą o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji. W celu zapewnienia skuteczności (effet utile) owej decyzji ramowej, a w szczególności poszanowania praw podstawowych, organ wydającego państwa członkowskiego jest zobowiązany do dostarczenia takich informacji (
29
).
52.
W niniejszej sprawie celem obowiązku skonsultowania się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, którego wykonanie spoczywa na właściwym organie wykonującego państwa członkowskiego, gdy organ ten zamierza odmówić uznania i wykonania decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym, powinno być uzyskanie informacji pozwalających na usunięcie niepewności co do tego, czy decyzja ta została doręczona zgodnie z prawem krajowym wydającego państwa członkowskiego, wraz ze wskazaniem prawa do wniesienia środka zaskarżenia oraz terminu do jego wniesienia.
53.
Faktycznie, aby uznać, że osoba ukarana miała możliwość wniesienia środka zaskarżenia od decyzji nakładającej karę o charakterze pieniężnym, osoba ta powinna zapoznać się z treścią tej decyzji, co zakłada, że decyzja ta została jej należycie doręczona.
54.
Zwracam również uwagę, że w celu zdefiniowania pojęcia „orzeczenia” art. 1 lit. a) decyzji ramowej 2005/214 odnosi się w szczególności do „prawomocne[go] orzeczeni[a] nakazujące[go] osobie fizycznej lub prawnej uiszczenie kary o charakterze pieniężnym” (
30
). Okoliczność, że w przepisie tym jest mowa o „prawomocnym” charakterze orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, podkreśla szczególne znaczenie przyznane niezaskarżalności tego orzeczenia. Wyklucza to oczywiście decyzje, które są lub mogą być przedmiotem środka zaskarżenia (
31
).
55.
Warunek dotyczący prawomocności orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym powinien zatem zostać spełniony, aby to orzeczenie mogło być uznane i wykonane w wykonującym państwie członkowskim (
32
). W związku z tym w chwili złożenia przez właściwy organ wydającego państwa członkowskiego wniosku o uznanie i wykonanie takiego orzeczenia osoba ukarana nie powinna już mieć możliwości wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia.
56.
Tymczasem zauważam, że w zależności od ustawodawstwa wydającego państwa członkowskiego brak poinformowania osoby ukaranej o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym i o terminie do jego wniesienia może podważyć prawomocny charakter tego orzeczenia w zakresie, w jakim osoba ta mogłaby mieć możliwość wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia od chwili, w której została o tym poinformowana, w stosownym przypadku w następstwie wniosku o przywrócenie terminu. Należy bowiem doprecyzować, że ten wniosek, który wchodzi wyłącznie w zakres uprawnień organów wydającego państwa członkowskiego, miałby na celu przywrócenie tej osobie prawa do wniesienia środka zaskarżenia po upływie ustawowego terminu przewidzianego do wykonania tego prawa (
33
).
57.
Ze względu na związek tego wniosku z warunkiem prawomocności orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym uważam, że właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego powinien mieć możliwość skonsultowania się w tej kwestii z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego.
58.
Proponuję zatem, aby Trybunał odpowiedział na pierwsze pytanie prejudycjalne, że art. 6, art. 7 ust. 2 lit. g) i art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że obowiązek skonsultowania się z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, który spoczywa na właściwym organie wykonującego państwa członkowskiego, przed podjęciem przez ten organ decyzji o odmowie uznania i wykonania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, w przypadku procedury pisemnej może dotyczyć istnienia możliwości wniesienia przez osobę ukaraną środka zaskarżenia od tego orzeczenia na mocy ustawodawstwa wydającego państwa członkowskiego.
B.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych drugiego i trzeciego
59.
Poprzez te pytania, które moim zdaniem powinny być rozpatrywane łącznie, sąd odsyłający zwraca się co do istoty do Trybunału z pytaniem prawnym, czy art. 6, art. 7 ust. 2 lit. g) i art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli z konsultacji z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego wynika z jednej strony, że orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym w przypadku procedury pisemnej nie zostało doręczone zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego wraz ze wskazaniem prawa do wniesienia środka zaskarżenia, a także terminu do jego wniesienia, a z drugiej strony, że osoba ukarana może nadal mieć, na mocy ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, możliwość wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia od chwili, gdy się o nim dowie, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego jest uprawniony do doręczenia rzeczonego orzeczenia tej osobie i poinformowania tej osoby o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia, a także do zawieszenia postępowania w przedmiocie uznania i wykonania tego samego orzeczenia w oczekiwaniu na wynik ewentualnego środka zaskarżenia od tego ostatniego.
60.
Tym samym sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy decyzję ramową 2005/214 można interpretować w ten sposób, że pozwala ona właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego zaradzić ewentualnej wadzie doręczenia orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, która mogłaby skłonić ten organ do powołania się na podstawę odmowy uznania i wykonania określoną w art. 7 ust. 2 lit. g) tej decyzji ramowej. W celu uregulowania sytuacji odpowiadającej hipotezie tego przepisu, w której osoba ukarana nie została poinformowana o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia, sąd ten dąży w szczególności do ustalenia, czy i w jakim zakresie może udzielić w tym względzie pomocy właściwemu organowi wydającego państwa członkowskiego.
61.
Podsumowując, tenże sąd chciałby wiedzieć, jaką rolę może odegrać jako właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego, aby poinformować osobę ukaraną o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia, jeżeli pierwotne poinformowanie, takie jak to wskazane w zaświadczeniu przewidzianym w art. 4 decyzji ramowej 2005/214, było wadliwe.
62.
Na wstępie pragnę przypomnieć, że w perspektywie ewentualnego zastosowania podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214 konsultacja wymagana na mocy art. 7 ust. 3 tej decyzji ramowej ma na celu umożliwienie właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego sprawdzenie w oparciu o okoliczności sprawy, czy ze względu na wątpliwości wywołane wzmiankami zawartymi w zaświadczeniu zainteresowana osoba została skutecznie poinformowana, zgodnie z ustawodawstwem wydającego państwa członkowskiego, o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia. Obowiązkiem właściwego organu wydającego państwa członkowskiego jest zatem dostarczenie właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego niezbędnych informacji w tym zakresie.
63.
Jeżeli zgromadzone informacje pozwolą usunąć wątpliwości wywołane wpisami zawartymi w zaświadczeniu, to właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego nie będzie mógł powołać się na podstawę odmowy uznania i wykonania przewidzianą w art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214. Organ ten jest zatem zobowiązany, zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, na której opiera się systematyka owej decyzji ramowej, uznać orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym, które zostało przekazane zgodnie z art. 4 tej decyzji ramowej, bez ustanawiania jakiegokolwiek innego wymogu formalnego oraz niezwłocznie podjąć wszelkie działania konieczne do jego wykonania (
34
).
64.
W niniejszej sprawie przypominam, że według sądu odsyłającego z zaświadczenia przewidzianego w art. 4 decyzji ramowej 2005/214 przekazanego właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego wynika, że zgodnie z prawem austriackim BC został poinformowany, osobiście lub za pośrednictwem ustanowionego przedstawiciela, o przysługującym mu prawie do wniesienia środka zaskarżenia, jak również o terminie do jego wniesienia, oraz że nie wniósł on środka zaskarżenia w wyznaczonym terminie. Do owego zaświadczenia dołączono decyzję z dnia 24 listopada 2023 r. w językach bułgarskim i niemieckim, wskazującą naruszenie, nałożoną grzywnę, środek i termin zaskarżenia tej grzywny, a mianowicie dwa tygodnie. Ponadto ze sposobu, w jaki sporządzono tę decyzję, wynika, że została ona wysłana w celu jej doręczenia osobie ukaranej. Ze względu na te okoliczności i zgodnie z zasadą wzajemnego zaufania właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego powinien moim zdaniem domniemywać, że osoba ukarana została poinformowana o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia, tak że podstawa odmowy uznania i wykonania przewidziana w art. 7 ust. 2 lit. g) owej decyzji ramowej nie miałaby zastosowania, chyba że udowodniono by inaczej.
65.
Jeżeli natomiast konsultacje z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego potwierdzą wątpliwości właściwego organu wykonującego państwa członkowskiego, a tym samym ujawnią, że orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym nie zostało doręczone zgodnie z ustawodawstwem wydającego państwa członkowskiego wraz ze wskazaniem prawa do wniesienia środka zaskarżenia i terminu do jego wniesienia, organ ten ma wówczas, na mocy art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214, prawo do odmowy uznania i wykonania tego orzeczenia.
66.
W przypadku gdy konsultacje z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego wykażą ponadto, że osobie ukaranej mogłaby być przyznana możliwość wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym od chwili, w której dowie się ona o tym orzeczeniu, w stosownym przypadku w następstwie wniosku o przywrócenie terminu, to właśnie ten organ jest właściwy do uregulowania sytuacji w stosownym przypadku (
35
).
67.
Jak słusznie zauważyła Komisja w swoich uwagach na piśmie, nic w decyzji ramowej 2005/214 nie sugeruje, że przyznawałaby ona właściwemu organowi wykonującego państwa członkowskiego uprawnienie do ingerowania w przekazywanie osobie ukaranej informacji dotyczących przysługującego jej prawa do wniesienia środka zaskarżenia, aby zaradzić brakowi przekazania takich informacji przez właściwy organ wydającego państwa członkowskiego.
68.
Właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego nie może zatem wkraczać w zakres uprawnień właściwego organu wydającego państwa członkowskiego. Do tego drugiego organu należy, po tym, jak pierwszy organ zażądał udzielenia informacji na podstawie art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2005/214, zaradzenie w stosownym przypadku brakowi poinformowania osoby, wobec której wydano orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym, o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia i o terminie do jego wniesienia.
69.
Z samego brzmienia art. 7 ust. 2 lit. g) decyzji ramowej 2005/214 wynika w tym względzie, że poinformowanie osoby ukaranej o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia musi przebiegać zgodnie z prawem wydającego państwa członkowskiego. Owo odniesienie do prawa wydającego państwa członkowskiego przekłada się na fakt, że właściwy organ wydającego państwa członkowskiego powinien dokonać tego poinformowania zgodnie z jego własnym ustawodawstwem. Ten etap dotyczący postępowania w przedmiocie nałożenia kary, który podlega ustawodawstwu wydającego państwa członkowskiego, należy zatem odróżnić od etapu postępowania odnoszącego się do wykonania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, który – jak wskazano w art. 9 owej decyzji ramowej – podlega ustawodawstwu wykonującego państwa członkowskiego. Zgodnie z podziałem uprawnień między właściwymi organami tych dwóch państw członkowskich właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego nie ma żadnego uprawnienia, aby zastąpić właściwy organ wydającego państwa członkowskiego, poprzez poinformowanie we własnym zakresie osoby ukaranej o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia.
70.
Dodam, że w hipotezie opisanej przez sąd odsyłający, a mianowicie w sytuacji, w której osoba ukarana miałaby, zgodnie z ustawodawstwem wydającego państwa członkowskiego, ponowne prawo do wniesienia środka zaskarżenia od chwili skutecznego zapoznania się z orzeczeniem nakładającym na nią karę o charakterze pieniężnym i skorzystałaby z tego prawa, uznanie i wykonanie tego orzeczenia dałyby początek nowemu postępowaniu, które wymagałoby przesłania nowego zaświadczenia zawierającego zaktualizowane informacje. Wyklucza to zaproponowane przez ten sąd rozwiązanie polegające na zawieszeniu pierwotnego postępowania w przedmiocie uznania i wykonania tego orzeczenia w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie ewentualnego środka zaskarżenia od tego orzeczenia.
71.
Z powyższego wynika moim zdaniem, że wbrew temu, co sugeruje sąd odsyłający, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego nie jest uprawniony na mocy decyzji ramowej 2005/214 do doręczenia osobie ukaranej orzeczenia nakładającego na nią karę o charakterze pieniężnym i poinformowania tej osoby o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia ani do zawieszenia postępowania w sprawie uznania i wykonania tego orzeczenia w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie ewentualnego środka zaskarżenia od tego orzeczenia.
72.
Wreszcie, pragnę zauważyć, że pomimo braku uprawnienia właściwego organu wykonującego państwa członkowskiego do przeprowadzenia czynności opisanych w poprzednim punkcie niniejszej opinii kontynuowanie w razie potrzeby współpracy między organami tego państwa członkowskiego a organami wydającego państwa członkowskiego, tak aby osoba ukarana mogła skutecznie uzyskać stosowne informacje, byłoby zgodne z celem polegającym na zwiększeniu wzajemnego uznawania orzeczeń nakładających kary o charakterze pieniężnym. W tej perspektywie właściwe organy wydającego państwa członkowskiego mogłyby zwrócić się o pomoc do właściwych organów wykonującego państwa członkowskiego, w szczególności gdy ta osoba przebywa na terytorium tego ostatniego (
36
).
IV. Wnioski
73.
W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Sofiyski gradski sad (sąd dla miasta Sofii, Bułgaria) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:
Artykuł 6, art. 7 ust. 2 lit. g) i art. 7 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.,
należy interpretować w ten sposób, że:
1)
obowiązek konsultacji z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego, który spoczywa na właściwym organie wykonującego państwa członkowskiego, przed podjęciem przez ten organ decyzji o odmowie uznania i wykonania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, w przypadku procedury pisemnej może dotyczyć istnienia możliwości wniesienia przez osobę ukaraną środka zaskarżenia od tego orzeczenia na mocy ustawodawstwa wydającego państwa członkowskiego;
2)
jeżeli z konsultacji z właściwym organem wydającego państwa członkowskiego wynika z jednej strony, że orzeczenie nakładające karę o charakterze pieniężnym w przypadku procedury pisemnej nie zostało doręczone zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego wraz ze wskazaniem prawa do wniesienia środka zaskarżenia, a także terminu do jego wniesienia, a z drugiej strony, że osoba ukarana może nadal mieć, na mocy ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, możliwość wniesienia środka zaskarżenia od tego orzeczenia od chwili, gdy się o nim dowie, właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego nie jest uprawniony do doręczenia tego orzeczenia i poinformowania tej osoby o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia i o terminie do jego wniesienia, a także do zawieszenia postępowania w przedmiocie uznawania i wykonywania tego samego orzeczenia w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie ewentualnego środka zaskarżenia od tego orzeczenia.
(
1
)	Język oryginału: francuski.
(
i
)	Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.
(
2
)	Dz.U. 2005, L 76, s. 16.
(
3
)	Dz.U. 2009, L 81, s. 24, zwaną dalej „decyzją ramową 2005/214”.
(
4
)	BGBl. I, 109/2002.
(
5
)	Zobacz art. 4 i załącznik do decyzji ramowej 2005/214.
(
6
)	Zgodnie z tym przepisem każde państwo członkowskie może odmówić uznania i wykonania orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym, w przypadku gdy zaświadczenie określone w art. 4 decyzji ramowej 2005/214 pozwala podejrzewać, że naruszone zostały prawa podstawowe lub podstawowe zasady prawne zawarte w art. 6 TUE. W takim przypadku zastosowanie ma procedura określona w art. 7 ust. 3 niniejszej decyzji ramowej.
(
7
)	Dz.U. 2012, L 142, s. 1. Przepis ten przewiduje, że państwa członkowskie zapewniają, aby najpóźniej w chwili przekazania podstawy oskarżenia do oceny sądu przedstawiono szczegółowe informacje na temat oskarżenia, w tym rodzaju przestępstwa i jego kwalifikacji prawnej, jak również charakteru udziału osoby oskarżonej.
(
8
)	Dz.U. 2016, L 65, s. 1. Zgodnie z tym przepisem art. 8 tej dyrektywy, który dotyczy prawa do obecności na rozprawie, stosuje się z zastrzeżeniem przepisów krajowych, zgodnie z którymi postępowania lub niektóre ich etapy są prowadzone na piśmie, pod warunkiem że jest to zgodne z prawem do rzetelnego procesu sądowego.
(
9
)	Sąd odsyłający powołuje się w tym względzie na wyrok z dnia 5 grudnia 2019 r., Centraal Justitieel Incassobureau (Uznawanie i wykonywanie kar o charakterze pieniężnym) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, pkt 31, 33, 44).
(
10
)	Zobacz art. 16 ust. 4 Zakon za priznavane, izpalnenie i izprashtane na aktove za konfiskatsia ili otnemane i reshenia za nalagane na finansovi sanktsii (ustawy o uznawaniu, wykonywaniu i przekazywaniu nakazów konfiskaty lub przepadku oraz orzeczeń nakładających kary pieniężne) (DV nr 15 z dnia 23 lutego 2010 r., zwanej dalej „ustawą o uznawaniu”).
(
11
)	Zobacz art. 16 ust. 5 ustawy o uznawaniu.
(
12
)	Zobacz art. 32 ust. 3 ustawy o uznawaniu.
(
13
)	Zobacz art. 32 ust. 4 ustawy o uznawaniu.
(
14
)	Zobacz wyroki: z dnia 22 marca 2017 r., Tranca i in. (C‑124/16, C‑188/16 i C‑213/16, EU:C:2017:228, pkt 47, 48, 51); a także z dnia 14 maja 2020 r., Staatsanwaltschaft Offenburg (C‑615/18, EU:C:2020:376, pkt 60, 77).
(
15
)	Sąd ten odsyła do wyroków: z dnia 15 października 2015 r., Covaci (C‑216/14, EU:C:2015:686, pkt 62); z dnia 6 października 2021 r., Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (C‑338/20, zwanego dalej wyrokiem „Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty”, EU:C:2021:805, pkt 33).
(
16
)	Sąd odsyłający powołuje się w tym względzie na wyrok z dnia 22 marca 2017 r., Tranca i in. (C‑124/16, C‑188/16 i C‑213/16, EU:C:2017:228, pkt 47, 51).
(
17
)	Zobacz w szczególności wyrok z dnia 6 października 2021 r., LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) [C‑136/20, zwany dalej „wyrokiem LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe)”, EU:C:2021:804, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo].
(
18
)	Zobacz w szczególności wyrok LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) (pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
19
)	Zobacz w szczególności wyroki: LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) (pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo); a także Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
20
)	Zobacz w szczególności wyroki: LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) (pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo); a także Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
21
)	Zobacz w szczególności wyroki: LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) (pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo); a także Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
22
)	Zobacz w szczególności wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
23
)	Zobacz w szczególności wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
24
)	Zobacz wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 30).
(
25
)	Zobacz wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 32).
(
26
)	Zobacz w szczególności wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
27
)	Zobacz w szczególności wyrok Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty (pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
28
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 5 grudnia 2019 r., Centraal Justitieel Incassobureau (Uznawanie i wykonywanie kar o charakterze pieniężnym) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, pkt 42).
(
29
)	Zobacz w szczególności wyrok LU (Windykacja grzywien za wykroczenia drogowe) (pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
30
)	Wyróżnienie moje.
(
31
)	Zobacz analogicznie wyrok z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego) (C‑314/18, EU:C:2020:191, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
32
)	W pkt 1 rubryka g) zaświadczenia przewidzianego w art. 4 decyzji ramowej 2005/214 właściwy organ wydającego państwa członkowskiego musi wskazać datę uprawomocnienia się orzeczenia nakładającego karę o charakterze pieniężnym. W pkt 1 lit. a) rubryka h) zaświadczenia organ ten musi zaznaczyć pole wskazujące, że niniejsza decyzja jest prawomocna.
(
33
)	Zobacz analogicznie wyrok z dnia 7 lipca 2016 r., Lebek (C‑70/15, EU:C:2016:524, pkt 42).
(
34
)	Zobacz wyrok z dnia 5 grudnia 2019 r., Centraal Justitieel Incassobureau (Uznawanie i wykonywanie kar o charakterze pieniężnym) (C‑671/18, EU:C:2019:1054, pkt 43).
(
35
)	W takich okolicznościach należy rozważyć możliwość wystąpienia przez wydające państwo członkowskie z wnioskiem o zaprzestanie egzekucji na podstawie art. 12 decyzji ramowej 2005/214.
(
36
)	Komisja odnosi się w tym względzie do możliwości złożenia przez właściwe organy wydającego państwa członkowskiego wniosku o wzajemną pomoc prawną na podstawie art. 5 Konwencji o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej, ustanowionej zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej aktem Rady z dnia 29 maja 2000 r. (Dz.U. 2000, C 197, s. 3).