Eiseres in de hoofdzaak vordert betaling van vrachtprijs en kosten voor
in opdracht van gedaagde in de hoofdzaak verrichte transporten van fruit
van Rotterdam naar Bologna (Italie).
Gedaagde in de hoofdzaak stelt dat niet deze Rb. bevoegd is van de
vordering kennis te nemen, doch slechts de rechter ter plaatse van
vestiging van gedaagde in Duitsland. Daartoe beroept zij zich op de
artt. 2 en 5, eerste lid, van het Verdrag betreffende de rechterlijke
bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke
en handelszaken - nader te noemen het Europese executieverdrag.
Volgens art. 2 van voornoemd verdrag immers behoort een gedaagde
die woonplaats heeft binnen een van de verdragsstaten, te worden
gedagvaard voor de rechter van het land waar hij zijn woonplaats heeft,
i.c. Duitsland, en voorts, volgens art. 5, lid 1, kan een verweerder die,
zoals gedaagde, zijn woonplaats heeft in een verdragsluitende staat, een
verbintenis uit overeenkomst, zoals de onderhavige, voor het gerecht
worden geroepen van de plaats waar die verbintenis is uitgevoerd of moet
worden uitgevoerd; aangezien de betaling van een geldschuld, gesteld
in Duitse valuta, dient te worden verricht in Duitsland, is ook naar art. 5,
eerste lid, slechts de Duitse rechter bevoegd, aldus gedaagde.
De Rechtbank kan gedaagde in dit betoog niet volgen.
Artikel 57 van voornoemd executieverdrag bepaalt dat dit verdrag
onverlet laat verdragen die voor bijzondere onderwerpen de rechterlijke
bevoegdheid bepalen. Naar het oordeel der Rechtbank is daaronder
ook begrepen het verdrag inzake het internationaal vervoercontract
voor goederen over de weg (CMR). Deze verdragen hebben op hun
speciale gebied voorrang boven het executieverdrag, waaruit volgt dat de
geadiëerde rechter indien deze overeenkomsten indirecte of exclusieve
bevoegdheidsregels inhouden, alleen deze moet toepassen.
Nu het CMR in zijn artikel 31 eerste lid onder b bepaalt dat alle
rechtsgedingen waartoe aan dit verdrag onderworpen vervoer aanleiding
geeft - waartoe naar het oordeel van de Rechtbank geschillen over
de betaling van de vrachtprijs als de voornaamste verbintenis van
opdrachtgever zonder twijfel behoren, ook al geeft het verdrag geen
regel over de plaats van betaling - door de eiser kunnen worden
gebracht voor de rechter van het land op het grondgebied waarvan de
inontvangstneming der goederen is gelegen, en nu vaststaat dat de
goederen in Rotterdam zijn geladen, is de Nederlandse rechter bevoegd
van deze vordering kennis te nemen.