Zaak T‑112/18
Pink Lady America LLC
tegen
Communautair Bureau voor Plantenrassen
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 24 september 2019
„Kweekproducten – Nietigheidsprocedure – Appelras Cripps Pink – Artikelen 10 en 116 van verordening (EG) nr. 2100/94 – Nieuwheid – Afwijkende gedoogperiode – Begrip exploitatie van het ras – Commerciële evaluatie – Artikel 76 van verordening (EG) nr. 874/2009 – Bewijzen die tardief zijn overgelegd voor de kamer van beroep – Bewijzen die voor het eerst voor het Gerecht zijn overgelegd”
1.      Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Nietigverklaring van een ten onrechte verleend kwekersrecht – Niet nieuw – Afwijkende gedoogperiode – Berekening – Toepassing van de overgangsbepalingen
(Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 10, leden 1 en 2, 116, lid 1, en 118)
(zie punten 24‑26, 29, 32, 34)
2.      Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Nietigverklaring van een ten onrechte verleend kwekersrecht – Beoordelingsbevoegdheid van het Communautair Bureau voor Plantenrassen – Hernieuwd onderzoek van het beschermde ras – Voorwaarden – Ernstige twijfels over de rechtmatigheid van de verlening van het kwekersrecht – Bewijslast
(Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 6, 7, 10, 20, 21, 54 en 55; verordening nr. 874/2009 van de Commissie, art. 53 bis, lid 2)
(zie punten 45‑49, 53)
3.      Landbouw – Eenvormige wettelijke regelingen – Kwekersrecht – Nietigverklaring van een ten onrechte verleend kwekersrecht – Niet nieuw – Exploitatie van het ras – Begrip – Commerciële evaluatie – Daarvan uitgesloten
(Verordening nr. 2100/94 van de Raad, art. 10)
(zie punten 66‑69, 73)
Samenvatting
Bij het arrest Pink Lady America/CPVO – WAAA (Cripps Pink) (T‑112/18) van 24 september 2009 heeft het Gerecht het beroep verworpen dat strekte tot vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep van het Communautair Bureau voor Plantenrassen (CPVO) waarbij de vordering tot nietigverklaring van het communautaire kwekersrecht voor het appelras Cripps Pink was afgewezen. In dit arrest heeft het Gerecht niet alleen aanwijzingen gegeven met betrekking tot de wijze van berekening van de afwijkende gedoogperiode, maar heeft het ook gepreciseerd dat commerciële evaluatie niet valt onder het begrip „exploitatie” van een ras.
In casu had het Department of Agriculture and Food Western Australia (ministerie van Landbouw en Voeding van West-Australië) op 29 augustus 1995 een aanvraag voor een communautair kwekersrecht ingediend voor het appelras Cripps Pink, dat in de handel werd gebracht onder de naam Pink Lady. Dit kwekersrecht werd verleend door het CPVO. Pink Lady America LLC, verzoekster, heeft een vordering tot nietigverklaring van het communautaire kwekersrecht voor dit ras ingesteld, op grond dat het niet voldeed aan de voorwaarde van nieuwheid als bedoeld in artikel 10 van verordening nr. 2100/94(1). De kamer van beroep van het CPVO heeft de vordering tot nietigverklaring afgewezen op grond dat verzoekster geen bewijzen had aangedragen waaruit bleek dat commerciële exploitatie van het ras Cripps Pink buiten de Unie had plaatsgevonden vóór 29 augustus 1989, de datum waarop de gedoogperiode van zes jaar is ingegaan.
Verzoekster betoogde om te beginnen dat de kamer van beroep ten onrechte de in artikel 116 van verordening nr. 2100/94 vastgestelde afwijkende gedoogperiode van zes jaar had toegepast op de handelsactiviteiten binnen het grondgebied van de Unie zonder eerst de bepalingen van artikel 10, lid 2, van deze verordening in aanmerking te hebben genomen. Verder kwam zij op tegen de door de kamer van beroep verrichte beoordeling van de nieuwheidsvoorwaarde.
In de eerste plaats heeft het Gerecht eraan herinnerd dat artikel 116 van verordening nr. 2100/94 als gevolg heeft dat de gedoogperiode bedoeld in artikel 10, lid 1, onder a), van deze verordening – dat betrekking heeft op de exploitatie op het grondgebied van de Unie – van één jaar voor de indiening van de beschermingsaanvraag wordt verlengd tot vier en voor bomen zelfs tot zes jaar voor de inwerkingtreding van de verordening wanneer de datum van de aanvraag uiterlijk één jaar na de inwerkingtreding van deze verordening, te weten 1 september 1994, valt.
Aangezien in casu de beschermingsaanvraag werd ingediend binnen de periode van één jaar na de inwerkingtreding van verordening nr. 2100/94, waren twee gedoogperioden van toepassing: ten eerste, een periode van zes jaar vóór de inwerkingtreding van verordening nr. 2100/94 voor de verkopen en de afstand binnen het grondgebied van de Unie en, ten tweede, een periode van zes jaar vóór de indiening van de aanvraag voor de verkopen en de afstand buiten dat grondgebied. Aangezien het ras voor het eerst binnen de Unie in de handel is gebracht in het Verenigd Koninkrijk in 1992, heeft het Gerecht daaruit afgeleid dat de kamer van beroep geen blijk had gegeven van een onjuiste opvatting door enkel te onderzoeken of de door verzoekster aangedragen bewijzen relevant waren voor de vraag of componenten of oogstmateriaal van het litigieuze ras door de kweker vóór 29 augustus 1989 aan derden waren verkocht of anderszins afgestaan buiten het grondgebied van de Unie.
Verder heeft het Gerecht met betrekking tot artikel 10, lid 2, van verordening nr. 2100/94 beklemtoond dat deze bepaling tot doel heeft te preciseren in welke omstandigheden bepaalde rechtssituaties al dan niet onder het begrip afstand met het oog op exploitatie van het ras vallen voor de beoordeling van de nieuwheid van het ras. Het gaat dus niet om cumulatieve voorwaarden waaraan moet zijn voldaan opdat een afstand kan worden geacht geen afbreuk te doen aan de nieuwheid. Aangezien in casu geen sprake was van een van de in dit artikel vermelde situaties, heeft het Gerecht geoordeeld dat de kamer van beroep die bepaling terecht niet had toegepast.
In de tweede plaats heeft het Gerecht met betrekking tot de beoordeling van de nieuwheidsvoorwaarde eraan herinnerd dat verzoekster de bewijzen diende aan te dragen op grond waarvan de kamer van beroep kon concluderen dat niet was voldaan aan de nieuwheidsvoorwaarde op het tijdstip van verlening van het kwekersrecht. Opdat een verkoop of afstand vóór de gedoogperiode buiten de Unie geen afbreuk doet aan de nieuwheid, volstaat het voorts dat de verkoop of afstand aan derden niet door of met toestemming van de kweker gebeurt „met het oog op exploitatie van het ras”(2).
In dit verband heeft het Gerecht gepreciseerd dat het begrip „exploitatie” van het ras doelt op een exploitatie met winstoogmerk waarbij sprake is van „een duidelijke wil om te verkopen”, maar daarentegen commerciële tests uitsluit die tot doel hebben de rassen te beoordelen in commerciële omstandigheden, teneinde de waarde ervan voor de klanten te bepalen. Uit de bewijzen, in hun geheel beschouwd, bleek evenwel dat de kweker in 1985 het litigieuze ras had verspreid „voor test- en beoordelingsdoeleinden”. Bijgevolg heeft de kamer van beroep volgens het Gerecht op goede gronden geoordeeld dat commerciële evaluatie niet gelijkstond aan commerciële exploitatie en dat de verkoop of afstand die voor testdoeleinden had plaatsgevonden vóór de gedoogperiode, geen omstandigheid was die afbreuk deed aan de nieuwheid.
1      Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (PB 1994, L 227, blz. 1).
2      In de zin van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 2100/94.