61972C0051
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL H. MAYRAS
VAN 14 MAART 1973 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
I — De feiten
Mevrouw Maria Noé-Dannwerth, die in februari 1963 als hulpfunctionaris in dienst trad bij het Europees Parlement, werd enkele maanden later in vaste dienst aangesteld als secretaresse-stenotypiste in de rang C3. Zij oefende die functie inderdaad — en, naar het schijnt, tot tevredenheid — gedurende ongeveer drie jaar uit. Zij werd althans op 17 november 1966 naar de rang C 2 bevorderd. Maar vanaf 1967 onderbrak zij haar werkzaamheden steeds vaker. In feite bleek zij gedurende meer dan 30 maanden niet in staat haar taak normaal te vervullen.
Daarom besloot de secretaris-generaal van het Parlement op 4 augustus 1969 haar geval aan de invaliditeitscommissie voor te leggen teneinde over de gezondheidstoestand van deze ambtenares te worden voorgelicht en een uitspraak te verkrijgen over de vraag of zij al dan niet in staat was haar functie uit te oefenen.
Bedoelde commissie was van oordeel dat, bij gebreke van andere organische aandoeningen, de gewrichtsaandoening waaraan mevrouw Noé bleek te lijden geen grond opleverde om een vervroegde pensionering voor te stellen; op 29 december 1969 bracht zij met algemene stemmen, waaronder die van de door verzoekster aangewezen arts, het advies uit, dat mevrouw Noé niet algeheel invalide was in die zin dat zij haar functie van secretaresse-stenotypiste niet zou kunnen uitoefenen.
Gezien deze conclusie nodigde de Administratie mevrouw Noé bij brief van 26 januari 1970 uit haar werkzaamheden te hervatten. Zij weigerde dit met een beroep op de onjuistheid van het rapport der invaliditeitscommissie en vroeg een nieuw onderzoek in een Duitse universiteitskliniek.
Het Parlement wees dit verzoek af en stelde mevrouw Noé nog een termijn tot 2 februari 1970 om de dienst te hervatten, bij gebreke waarvan de verklaring zou volgen dat haar afwezigheid onregelmatig was en de bepalingen van artikel 60 van het Statuut — dat in zodanig geval verlies van de bezoldiging voorziet — op haar zouden worden toegepast.
Deze waarschuwing bleef zonder gevolg. Betrokkene volhardde bij haar verklaring dat zij totaal arbeidsongeschikt was en zond op 2 februari het Parlement een attest van haar arts Dr. Marx-Molitor, waarin werd verklaard dat zij nog steeds niet in staat was haar werkzaamheden te hervatten.
De Administratie, die het advies der invaliditeitscommissie afdoende achtte, weigerde op dit stuk acht te slaan en voegde hier nader aan toe, dat zij voortaan geen nieuw medisch attest zou aanvaarden waarin van dezelfde aandoening werd gewaagd. Zij bevestigde voorts haar voornemen de bezoldiging voor mevrouw Noé in te houden indien zij op 26 februari niet op haar post zou zijn teruggekeerd.
Maar op genoemde datum deed verzoekster, die zich naar Keulen had begeven, het Parlement een door Dr. Remmlinger afgegeven attest toekomen, waarin werd verklaard dat zij wegens griep gedurende 14 dagen geen dienst zou kunnen doen. Op grond hiervan verzocht zij tot aan het einde van deze ziekte in Keulen te mogen blijven. Dit verlof werd haar geweigerd; integendeel, zij werd uitgenodigd naar Luxemburg terug te keren. De Administratie kwam haar echter tegemoet in die zin dat gedurende deze aandoening van tijdelijke aard niet tot inhouding der bezoldiging zou worden overgegaan.
Op 16 maart, dus ná het einde van de door Dr. Remmlinger aangenomen tijdelijke ongeschiktheid, verzekerde mevrouw Noé met klem dat zij van goede wil was en verklaarde, dat zij voornemens was de dienst te hervatten zodra zij daartoe in staat zou zijn.
Daarvan kwam echter niets.
Toen Dr. Dennewald, de controlerend geneesheer van het Parlement, de directeur van de gezondheidsdienst van de stad Keulen had gevraagd verzoekster te willen doen onderzoeken, vernam men dat zij, nog vóór dit onderzoek kon plaatsvinden, naar Luxemburg was teruggekeerd; maar op haar post was zij nog niet verschenen.
Zij onderwierp zich wèl aan een controle-onderzoek door de vertrouwensarts van het Parlement; deze constateerde op 16 april 1970 dat zij nog niet volledig was hersteld maar verklaarde tevens dat haar gezondheidstoestand vanaf 1 mei lichte, niet vermoeiende werkzaamheden toe zou laten.
Verzoekster verscheen inderdaad op de eerste werkdag ná genoemde datum, de 4e mei, weer in de dienst; de hervatting der werkzaamheden was wel van zeer korte duur want reeds de volgende dag bleef zij weg zonder dat zij de moeite nam deze nieuwe afwezigheid te motiveren.
Tevergeefs verzocht de Administratie haar op 15 mei zich te verantwoorden.
Het duurde tot 7 juni voordat mevrouw Noé, in antwoord op een ingebrekestelling met aanwijzing de dienst te hervatten, verklaarde dat zij zelfs tot het verrichten van lichte kantoorwerkzaamheden niet in staat was Bovendien verzocht zij een verlof van 4 dagenteneinde zich naar Keulen te begeven om aldaar een specialist te raadplegen.
Hierop berichtte de directeur-generaal Administratie haar bij brief van 18 juni 1970 dat bedoeld verzoek was afgewezen, dat de 4 dagen van 8 tot 12 juni ambtshalve op haar jaarlijkse vakantie in mindering waren gebracht, waarmede dit verlof op 13 juni was uitgeput, en dat haar, bezoldiging bijgevolg met ingang van 15 juni — en voor de duur van haar afwezigheid — zou worden ingehouden.
In werkelijkheid had verzoekster nog vóór de ontvangst van deze brief Luxemburg verlaten, niet met bestemming Keulen zoals zij had verklaard, maar om zich naar Spanje te begeven. Zij had in de omgeving von Madrid bij haar familie onderdak gevonden en vanuit Madrid berichtte haar schoonzuster op 16 juni het Parlement dat mevrouw Noé opnieuw ziek was geworden, doch dat zij ditmaal aan depressies leed en bij haar ouders zou blijven tot zij hersteld was.
Onmiddellijk na ontvangst van dit bericht nodigde de Administratie verzoekster bij telegram van 22 juni uit zich voor een medische controle te Luxemburg te melden.
Aan deze aanwijzing gaf zij geen gevolg. Zij liet een controleonderzoek voorstellen door de vertrouwensartsen van de Duitse ambassade te Madrid.
Daarop bevestigde het Parlement op 9 juli dat het de afwezigheid van mevrouw Noé als onregelmatig beschouwde in de zin van artikel 60 van het Statuut en dat de inhouding van haar bezoldiging, gelijk de directeur-generaal Administratie haar reeds had medegedeeld, bijgevolg zou voortduren zolang zij haar positie niet met de voorschriften in overeenstemming had gebracht.
Vanaf dit ogenblik bleef de Administratie bij dit standpunt. Noch de protesten van mevrouw Noé noch haar verzoeken om betaling der bezoldiging, noch ook de door haar toegezonden medische attesten vermochten haar daarop te doen terugkomen.
Eerst in de daaropvolgende herfst wilde mevrouw Noé, die inmiddels naar Luxemburg was teruggekeerd, zich onderwerpen aan een medische controle waarmede Dr. Dennewald was belast. De vertrouwensarts riep een collega in consult en concludeerde dat betrokkene gedeeltelijk, en wel voor 30 %, invalide was en dat zij lichte kantoorwerkzaamheden kon verrichten. Dit nieuwe onderzoek bevestigde dus in hoofdzaak het zes maanden eerder door hem over verzoeksters gezondheidstoestand en arbeidsgeschiktheid gegeven oordeel; zij ontving dan ook van de Administratie bericht dat haar positie slechts als regelmatig zou worden aangemerkt indien zij haar werkzaamheden zou hervatten.
Zij weigerde dit echter en volhardde bij haar verklaring dat zij niet in staat was tot het verrichten van welke beroepswerkzaamheden dan ook. Ter ondersteuning van deze bewering zond zij op 3 februari 1971 het Parlement twee medische attesten: de eerste van 12 december 1970 afgegeven door Dr. Collier, waarbij zij voor onbepaalde tijd algeheel arbeidsongeschikt werd verklaard, de tweede, op 6 januari 1971 ondertekend door Dr. Schumacher, waarin een gedeeltelijke ongeschiktheid van 60 % werd aangenomen.
Aldus was een jaar verstreken sedert de in 1969 bijeengekomen invaliditeitscommissie haar advies uitbracht. Zo bevonden zich de Administratie en mevrouw Noé, onveranderd aan hun diametraal tegenovergestelde standpunten vasthoudend, in een schijnbaar onoplosbaar conflict. Er moest een middel gevonden worden om uit deze impasse te geraken.
De directeur-generaal stelde toen voor het geval van verzoekster andermaal, en nu op basis van de beide laatste door haar overgelegde medische attesten, aan de invaliditeitscommissie voor te leggen.
De behandeling ving aan op 11 februari 1971. Nadat zich enkele moeilijkheden hadden voorgedaan in verband met de aanwijzing van één harer leden, concludeerde de tenslotte regelmatig samengestelde commissie op 6 september 1971 na een gehouden klinisch onderzoek en gezien de stukken van het dossier tot de algehele en blijvende invaliditeit van mevrouw Noé-Dannwerth.
Bij een op grond van deze bevinding van 17 september daaropvolgende genomen besluit kende de secretaris-generaal van het Parlement verzoekster een invaliditeitspensioen toe en wel met ingang van 1 oktober 1971, zijnde de eerste dag van de kalendermaand volgende op die waarin de definitieve arbeidsongeschiktheid werd vastgesteld, een en ander gelijk artikel 14 van bijlage VIII van het Statuut voorschrijft.
Dit besluit werd op 11 oktober aan verzoekster betekend. De Administratie verklaarde daarbij tevens dat zij haar recht op bezoldiging erkende met ingang van 6 september 1971 — de dag waarop de invaliditeitscommissie zich had uitgesproken — en tot 1 oktober daaropvolgende — de dag waarop zij wegens invaliditeit gepensioneerd werd —.
Zij deelde verzoekster in de tweede plaats mede dat overeenkomstig artikel 8 van bijlage II van het Statuut dat gedeelte van het honorarium van Dr. Schumacher (de te Keulen gevestigde arts die mevrouw Noé als lid van de commissie had aangewezen), waarmede dit het voor de beide andere Luxemburgse artsen vastgestelde honorarium, leden van die commissie, te boven ging, voor haar rekening kwam.
Bij brief van 22 oktober 1971 tenslotte verklaarde de Administratie dat verzoeksters positie, wat het recht op bezoldiging betreft, geacht moest worden met terugwerkende kracht tot op 12 december 1970 — de dagtekening van het door haar overgelegde attest van Dr. Collier waarbij zij totaal arbeidsongeschikt werd verklaard — geregulariseerd te zijn, daar dit attest door de Administratie niet was betwist.
Zo had mevrouw Noé uiteindelijk slechts over de periode 15 juni tot 12 december 1970 haar salaris moeten derven.
Zij achtte zich daarom niet te minder benadeeld en vorderde op 7 december 1971 van de directeur-generaal Administratie:
—
uitbetaling van haar bezoldiging over bedoelde periode van inhouding,
—
vergoeding van de gedurende die periode gemaakte ziektekosten,
—
en tenslotte dat de Administratie het gehele honorarium van Dr. Schumacher voor haar rekening zou nemen.
Deze drie vorderingen werden door de directeur-generaal op 7 januari 1972 afgewezen.
Op 23 maart, dus minder dan drie maanden later, wendde de raadsman van mevrouw Noé zich tot de directeur-generaal met een brief waarin hij de eerste twee vorderingen van zijn cliënte overnam en hem tevens uitdrukkelijk verzocht op zijn besluit terug te komen, zulks zowel inzake de betaling van het salaris dat aan zijn cliënte vanaf 15 juni 1970 naar zijn oordeel wettig verschuldigd was, als wat de vergoeding der ziektekosten betrof.
Hij voegde hieraan toe, dat mevrouw Noé krachtens artikel 76 van het Statuut van de Administratie geldelijke hulp had moeten ontvangen, daar de door haar ziekte veroorzaakte kosten haar financiële draagkracht aanzienlijk te boven gingen.
Op 19 mei 1972 antwoordde de directeur-generaal Administratie dat hij in bedoeld schrijven geen enkel nieuw element had gevonden op grond waarvan hij op zijn brief van 7 januari terug zou kunnen komen. Bovendien vestigde hij de aandacht van Mr. Biel op het feit dat zijn besluit tot inhouding van verzoeksters bezoldiging reeds op 18 juni 1970 genomen werd.
II — De rechtsvragen
Dit zijn de feiten welke ten grondslag liggen aan het verzoekschrift waarmede op 17 juli 1972 bij Uw Hof beroep werd ingesteld en waarin vier petita kunnen worden onderscheiden:
—
Met het eerste wordt verzocht te verstaan dat verzoekster wettig aanspraak kan maken op haar bezoldiging over de periode 15 juni tot 12 december 1970.
—
Met het tweede dat het recht op vergoeding van de door mevrouw Noé gedurende die periode gemaakte ziektekosten zal worden erkend.
—
Met het derde verlangt verzoekster Uw Hof te beslissen, dat de Administratie te kort is geschoten in de haar bij artikel 76 van het Statuut opgelegde plicht om bijstand te verlenen aan ambtenaren die zich — met name ten gevolge van een ernstige of langdurige ziekte — in bijzonder benarde omstandigheden bevinden.
—
Wat de vordering betreft dat het Europese Parlement de volledige honoraria voor zijn rekening zou nemen van de door verzoekster als lid van de invaliditeitscommissie aangewezen arts, hiervan werd in de loop van het geding uitdrukkelijk afstand gedaan, zodat een uitspraak op dit punt achterwege kan blijven.
1. Het recht op bezoldiging over de periode 15 juni tot 12 december 1970
Met de eerste conclusie rijst voornamelijk een vraag van ontvankelijkheid.
Verzoekster beschouwt de brief van 18 juni 1970 ván de directeur-generaal Administratie slechts als een eenvoudige mededeling; hij zou niet een nadelig besluit in de zin van het Statuut opleveren. Dit schrijven, aldus verzoekster, behelst niet de beweegredenen voor de inhouding der bezoldiging; het ging bovendien niet uit van het bevoegde gezag daar het Inwendig Reglement van het Parlement aan de directeur-generaal slechts zuiver administratieve bevoegdheden delegeert die een — zowel naar haar aard als haar gevolgen — zo ernstige handeling als het inhouden van een ambtenarenbezoldiging niet dekken. Dit beweerdelijke besluit werd bovendien niet behoorlijk betekend, namelijk bij een gewone, niet aangetekende brief zonder ontvangstbewijs.
De verwerende instelling voert hiertegen aan dat de brief van 18 juni 1970 wel degelijk een besluit inhield gemotiveerd door een uiteenzetting der feitelijke omstandigheden waaronder verzoekster haar recht op bezoldiging verloor; dat krachtens artikel 60 van het Statuut dit gevolg ontstaat op grond van de enkele vaststelling van de onregelmatige afwezigheid, een situatie waarin verzoekster zichzelf heeft geplaatst; dat de bevoegdheid van de directeur-generaal dus, nu hij zich tot deze vaststelling bepaalde, niet valt te betwisten; dat bovendien de betekening van een ex artikel 60 genomen besluit aan geen enkele bijzondere vorm is gebonden.
Deze gedachtenwisseling, waarbij verzoekster argumenten aanvoert die zowel de ontvankelijkheid als de wettigheid raken, behoeft verduidelijking.
—
Beslissend is hier de vraag wat nu de werkelijke aard van de brief van 18 juni 1970 is. Vormt hij een nadelig besluit? Zo ja, dan werd het bij gebreke van tijdige bestrijding onaantastbaar en is de daartegen gerichte conlusie niet-ontvankelijk. Of betreft het hier slechts een eenvoudige mededeling, een preparatoire maatregel? In dat geval kon deze brief de gerechtelijke beroepstermijn niet doen lopen; men moet zich dus afvragen door welke handeling verzoekster nu haar bezoldiging verloor: is dit de brief van de directeur-generaal van 22 oktober 1971 waarbij verzoekster met ingang van 12 december 1970 in haar recht op bezoldiging werd hersteld, maar waarbij de inhouding der bezoldiging vanaf 15 juni tot voornoemde datum gehandhaafd bleef, of is het slechts de afwijzing van haar vordering van 7 december 1971?
—
Een verdere vraag betreft eveneens de ontvankelijkheid der vordering: zij ziet op de wijze waarop van het litigieuze besluit kennis werd gegeven.
—
Daarentegen kunnen de vragen, enerzijds of de directeur-generaal al dan niet tot het nemen van zodanig besluit bevoegd was en anderzijds of het besluit met redenen was omkleed, uitsluitend de wettigheid daarvan raken; zij behoeven slechts te worden onderzocht wanneer de vordering ontvankelijk blijkt.
Wij moeten derhalve de teneur van de brief van de directeur-generaal analyseren om te onderzoeken of deze — gelijk Uw rechtspraak verlangt — een element van beschikking bevat dat voor verzoekster nadelig zou kunnen zijn.
De uiterlijke vorm van een handeling is in dit opzicht zonder betekenis. Zij kan slechts op grond van haar objectieve inhoud en reële gevolgen worden gekwalificeerd. Gelijk de Tweede Kamer van Uw Hof nog onlangs bij arrest van 8 februari 1973 (zaak 56-72 — Goeth) heeft beslist: „Een nota van het hoofd van de afdeling Personeelszaken (van de Commissie) waarbij wordt vastgesteld dat een ambtenaar niet langer aan de voorwaarden voor het ontvangen der ontheemdingstoelage voldoet en die toelage wordt ingetrokken, vormt een nadelig besluit”. Het betreft hier niet een eenvoudige mededeling, maar een besluit dat de individuele rechtspositie van de betrokken ambtenaar raakt.
In casu zijn de bewoordingen waarvan de directeur-generaal Administratie zich bedient, volkomen duidelijk:
Na erop gewezen te hebben, dat mevrouw Noé geen gevolg had gegeven aan de uitnodiging van de Administratie om de dienst op 8 juni 1970 te hervatten, deelt hij mede dat de dagen 8 tot 12 juni waarvoor verzoekster verlof had gevraagd, op haar vakantieverlof in mindering zullen worden gebracht, waarmede dit verlof op 13 juni uitgeput is. Hij verwijst daartoe naar de bepalingen van artikel 60 van het Statuut, waar het heet: „Iedere onregelmatige afwezigheid die naar behoren is vastgesteld, wordt op het vakantieverlof in mindering gebracht”.
Hieraan verbindt hij dan het in de volgende zin van genoemd artikel omschreven gevolg: „Indien de ambtenaar geen recht meer op zodanig verlof heeft, ontvangt hij over het desbetreffende tijdvak geen bezoldiging”, dat wil zeggen over het tijdvak waarmede de onregelmatige afwezigheid de duur van het vakantieverlof te boven gaat.
„Bijgevolg (schrijft de directeur-generaal) zult U met ingang van maandag 15 juni en voor de duur van Uw afwezigheid geen bezoldiging ontvangen.”
Dit is geen waarschuwing meer en zelfs geen ingebrekestelling, maar een besluit dat verzoeksters rechtspositie raakt voor zover het haar aanspraak op bezoldiging betreft.
Aan dit besluit was nog een waarschuwing voorafgegaan, want verzoekster werd tweemaal uitgenodigd de dienst te hervatten en wel op 2 en 26 februari 1970, zulks op straffe van inhouding van haar salaris voor het geval zij niet op haar post zou verschijnen.
De brief van 18 juni bevat daarentegen een beschikkingselement. Het feit, dat de directeur-generaal niet uitdrukkelijk naar artikel 60 van het Statuut verwees, is naar ons oordeel zonder betekenis nu uit de inhoud van de brief onmiskenbaar blijkt dat hij deze bepaling wilde toepassen.
In de tweede plaats werd niet betwist dat het besluit gevolgen heeft gehad; verzoeksters bezoldiging werd inderdaad met ingang van de aangegeven dag ingehouden.
Hierbij komt, dat de Administratie nog de zorg heeft genomen om bij brief van 9 juli te bevestigen dat de afwezigheid van mevrouw Noé onregelmatig geacht werd in de zin van artikel 60 van het Statuut en dat, gelijk haar op 18 juni reeds was medegedeeld, haar salaris ingehouden zou blijven zolang zij haar positie niet geregulariseerd zou hebben.
Om de beroepstermijn te doen lopen diende echter van het litigieuze besluit naar behoren aan verzoekster kennis te zijn gegeven. Zij betwist niet de brief van de directeur-generaal — waartegen zij overigens vanuit Madrid verschillende malen protesteerde — inderdaad te hebben ontvangen. De bewoordingen van die brief waren zo duidelijk, dat zij zich geen onjuist beeld kon vormen omtrent de draagwijdte van het daarin neergelegde besluit. En tenslotte: wanneer artikel 25 van het Statuut slechts bepaalt, dat „elk ten aanzien van een ambtenaar genomen besluit onverwijld schriftelijk te zijner kennis zal worden gebracht”, stelt het voor de betekening geen enkel speciaal vormvereiste; het verlangt geenszins een aangetekend schrijven met ontvangstbevestiging.
Derhalve kan slechts worden vastgesteld, dat verzoekster die van het litigieuze besluit op zijn laatst begin juli 1970 naar behoren kennis heeft genomen, eerst op 17 juli 1972 — dus bijna twee jaar na het verstrijken van de daarvoor geldende termijn — bij het Hof beroep heeft ingesteld.
Noch haar brief van 7 december 1971 aan de directeur-generaal Administratie, noch ook, a fortiori, het schrijven van haar raadsman van 23 maart 1972 aan genoemde vertegenwoordiger van het gezag konden — zelfs indien men ze als klachten in de zin van artikel 90 van het destijds geldende Statuut beschouwt — die termijn opnieuw doen lopen.
Derhalve is de conclusie van het verzoekschrift betreffende de erkenning van haar recht op bezoldiging kennelijk tardief en bijgevolg niet-ontvankelijk.
2. Het recht op vergoeding der ziektekosten
Dit laatste geldt onzes inziens niet voor de vordering tot vergoeding der ziektekosten die mevrouw Noé gedurende de periode waarover haar salaris werd ingehouden heeft gemaakt.
Volgens het Parlement hangt het recht op uitkeringen in geval van ziekte samen met het recht op bezoldiging, daar de regeling waarbij de ziektekosten worden gedekt een contributief stelsel is. Inderdaad bepaalt artikel 72 van het Statuut: „Een derde deel van de voor deze dekking noodzakelijke bijdrage komt ten laste van de ambtenaar; dit deel mag ten hoogste 2 % van zijn basissalaris bedragen.”
Derhalve zou het, wanneer een ambtenaar die ongeoorloofd afwezig is krachtens artikel 60 van het Statuut zijn bezoldiging verliest, niet meer mogelijk zijn de door hem verschuldigde bijdrage in te houden; hij zou dan ook niet langer bij het stelsel aangesloten zijn en over het tijdvak gedurende hetwelk zijn salaris wordt ingehouden, ieder recht op vergoeding van ziektekosten verliezen.
De ontvankelijkheid is op dit punt aan het geschil ten principale gebonden.
Aanvaardt men de opvatting van de Administratie, dan brengt het besluit van 18 juni 1970 tot inhouding der bezoldiging noodzakelijkerwijs mede dat de betrokkene niet langer bij de ziekteverzekering is aangesloten en verliest hij bijgevolg het recht op vergoeding der ziektekosten. Nu dit besluit bij gebreke van een tijdig daartegen ingesteld gerechtelijk beroep definitief is geworden, zou verzoekster niet meer ontvangen kunnen worden in de vordering waarmede zij de gevolgen van dit besluit op het punt van de uitkeringen in geval van ziekte bestrijdt.
Deze argumentatie moet naar ons oordeel worden verworpen.
Artikel 60 bevat zelf geen enkele bepaling krachtens welke de ambtenaar die ongeoorloofd afwezig is de in het Statuut voorziene sociale voordelen en met name de dekking van de ziekterisico's verliest. Artikel 72, hetwelk over deze dekking handelt, bevat slechts de grondregel en schrijft de deelneming van de ambtenaar aan de financiering van het stelsel voor; het bepaalt niets over de gevolgen van een inhouding der bezoldiging om welke reden ook. De oplossing moet dan ook gezocht worden in de Regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren der Europese Gemeenschappen door de instellingen in onderlinge overeenstemming en na advies van het Comité voor het Statuut vastgesteld, waarnaar artikel 72 uitdrukkelijk verwijst.
Artikel 3 van deze regeling handhaaft het recht op de uitkeringen in meerdere gevallen waarin de ambtenaar niet langer zijn bezoldiging ontvangt, en wel:
—
wanneer hij ter beschikking is gesteld, tot het hem ambtshalve gegeven ontslag (artikel 41 van het Statuut);
—
wanneer hij in een militair verband is opgenomen teneinde zijn eerste wettelijke oefening te vervullen (artikel 42, 2e lid, van het Statuut), voor de uit zijnen hoofde verzekerde personen;
—
wanneer hij gedetacheerd werd zonder bezoldiging (artikel 39, sub d, van het Statuut), totdat hij ambtshalve wordt ontslagen.
Hetzelfde geldt indien de ambtenaar wegens hem ten laste gelegde grove schuld vóór de tuchtrechtelijke vervolging wordt geschorst. Weliswaar blijft de ambtenaar in dit geval, althans ten dele, in het genot van zijn bezoldiging.
In deze verschillende situaties blijft de bijdrage, behalve in het geval van militaire dienst, verschuldigd.
De enige uitzondering betreft de ambtenaar met verlof om redenen van persoonlijke aard (artikel 40 van het Statuut); ingevolge artikel 3, sub a, van bedoelde regeling is hij voor de duur van dit verlof niet bij het stelsel aangesloten en evenmin gedekt tegen de daaronder vallende risico's.
Daarentegen wordt de in artikel 60 van het Statuut bedoelde situatie in deze regeling niet voorzien.
Moet men haar nu gelijkstellen met het geval van verlof om redenen van persoonlijke aard, zoals het Parlement betoogt?
Wij menen van niet. Een maatregel met zulke ernstige gevolgen als het verlies van iedere dekking tegen de risico's van ziekte, mag onzes inziens bij gebreke van een voorschrift waarin zulks uitdrukkelijk wordt bepaald niet worden aangenomen.
Het enkele onregelmatig afwezig zijn kan die maatregel niet rechtvaardigen. Het betreft hier bovendien een voorlopige situatie die eindigt òf met de hervatting van de werkzaamheden, òf met definitieve beëindiging van de dienst langs disciplinaire weg, dan wel met een door de Administratie aanvaarde ontslagaanvrage. Deze situatie leidt niet tot het verlies van de hoedanigheid van ambtenaar en door te beslissen dat het verlies der bezoldiging ook medebrengt dat de betrokkene niet langer tegen de risico's van ziekte gedekt is zou men aan artikel 60 van het Statuut een daarin niet gewild gevolg toevoegen.
Dit stelsel berust inderdaad op de financiële bijdragen der ambtenaren, maar het argument dat het, zolang de bezoldiging niet wordt uitgekeerd, onmogelijk is de bijdrage bij de bron in te houden, kan onzes inziens niet leiden tot het te niet doen van het recht op uitkeringen. Het ambtshalve inhouden van de bijdrage vormt slechts een middel tot invordering; het kan niet worden opgevat als een noodzakelijke voorwaarde voor de uitoefening van bedoeld recht.
In zodanig geval staat het aan de Administratie hetzij de ambtenaar tot rechtstreekse betaling der bijdragen gedurende zijn afwezigheid te sommeren, hetzij die na het hervatten van de dienst op de bezoldiging in te houden, hetzij, tenslotte, als laatste mogelijkheid, ze gerechtelijk in te vorderen.
In ieder geval moet aan de ambtenaar op wie artikel 60 wordt toegepast duidelijk worden medegedeeld dat de ziektekosten slechts worden vergoed voor zover hij zijn bijdragen voldoet.
Wij zijn er ons van bewust dat deze interpretatie zeer liberaal is, maar zij komt ons temeer geboden voor daar verzoekster, nu haar algehele invaliditeit uiteindelijk is aangenomen, een invaliditeitspensioen geniet en uit dien hoofde krachtens artikel 72, tweede lid, van het Statuut tegen ziekte verzekerd blijft.
Indien Uw Hof onze zienswijze deelt, zal het de vordering tot vergoeding van verzoekster ziektekosten over de periode 15 juni tot 12 december 1970 zowel ontvankelijk als gegrond verklaren.
Welk besluit is het nu waarbij verzoeksters aanspraak op bedoelde vergoeding werd afgewezen?
Anders dan de Administratie meent, is het niet de brief van 18 juni 1970.
Het is zelfs niet de brief van de directeur-generaal Administratie van 22 oktober 1971 waarmede mevrouw Noé met ingang van 12 december 1970 in haar recht op bezoldiging werd hersteld maar waarin van de ziektekosten met geen woord wordt gerept.
Het is eerst in zijn brief van 7 januari 1972 dat de directeur-generaal — na verklaard te hebben dat hij wat de betaling van het salaris betreft bij zijn brief van 22 oktober 1971 blijft — besluit dat de door verzoekster na 12 december 1970 gemaakte ziektekosten haar „uiteraard” als gevolg van het herstel in de aanspraak op bezoldiging vergoed zullen worden, waaruit men a contrario en evenzeer „uiteraard” kan afleiden dat die vergoeding over de daaraan voorafgaande periode niet zal plaatsvinden. Hier blijkt dus duidelijk het verband dat de Administratie legt tussen de uitkering van de bezoldiging en het genot van de uitkeringen krachtens de ziekteverzekering.
Volgens de Administratie betreft het hier slechts de bevestiging van hetgeen impliciet, maar ook noodzakelijkerwijs, in haar brief van 18 juni 1970 inzake de bezoldiging was gezegd.
Deze opvatting delen wij niet.
Inderdaad klaagde verzoekster in een aangetekende, persoonlijke en confidentiële brief van 18 juni 1971 aan de voorzitter van het Europees Parlement over de positie waarin men haar had gebracht en verzocht zij deze hoge autoriteit zijn bemiddeling te willen verlenen opdat de Administratie van het Parlement het besluit van de Duitse Bundesversicherungsanstalt für Angestellte van 1.10. 1969 en 1. 3. 1971, waarbij zij invalide werd verklaard, zou aanvaarden, opdat zij — teneinde aan dwingende verplichtingen te kunnen voldoen — haar sinds 15 juni 1970 verschenen bezoldiging zou ontvangen en haar de sedert dat tijdstip gemaakte ziektekosten zo spoedig mogelijk zouden worden vergoed.
Bij deze door verzoekster als bijlage V tot de repliek overgelegde brief waren nog negen bijlagen gevoegd (in werkelijkheid zijn zij niet bijgevoegd) waaronder een brief van 25 januari 1971 van het Ziekenfonds waarbij de vergoeding der ziektekosten werd geweigerd.
Gelijk wij zagen, liet het resultaat van deze démarche niet lang op zich wachten: op 6 september 1971 concludeerde de tweede invaliditeitscommissie eenstemmig tot de algehele en blijvende invaliditeit van mevrouw Noé.
Maar, indien het niet het besluit van 18 juni 1970 of de brief van 22 oktober 1971 was, moet dan worden aangenomen dat bij dit besluit van het Fonds van 25 januari 1971 aan verzoekster de vergoeding der ziektekosten werd onthouden?
Wij aarzelen U dit voor te stellen. Alles wèl beschouwd, menen wij dat het niet nodig is overlegging van die brief te vragen, want hij vormt stellig geen besluit in de zin van artikel 15 der Regeling inzake de ziektekostenverzekering waartegen beroep kan worden ingesteld, doch slechts de eenvoudige toepassing door een uitvoerend orgaan van het beginsel: geen bijdrage, geen uitkering. Maar hiermede zien wij ons weer geplaatst voor het geschil ten principale.
In feite werd verzoeksters positie op dit punt eerst definitief geregeld bij de brief van de directeur-generaal Administratie van 7 januari 1972.
Maar op 23 maart daaropvolgende wendde de raadsman van mevrouw Noé zich tot diezelfde autoriteit met het verzoek zijn besluit te herzien. Ook al zou hij zelf zijn optreden niet als een klacht in de zin van artikel 90 van het Statuut hebben gezien, menen wij dat het volgens Uw rechtspraak als zodanig moet worden beschouwd: het verzoek strekte ongetwijfeld tot intrekking van het litigieuze besluit en het was gericht tot hem die het genomen had.
Wij zien bovendien niet in waarom een ambtenaar zijn raadsman niet zou mogen opdragen namens hem een klacht in te zenden die op een aan de gerechtelijke eis voorafgaand administratief beroep neerkomt. Derhalve is het minder dan drie maanden na de afwijzing van die klacht door de directeur-generaal aanhangig gemaakte beroep ontvankelijk en, gelijk reeds gezegd, tevens gegrond.
Het derde onderdeel van de eis steunt op de schending van artikel 76 van het Statuut, krachtens hetwelk aan een ambtenaar, die inzonderheid ten gevolge van een ernstige of langdurige ziekte, in zeer benarde omstandigheden verkeert, een schenking, een lening of een voorschot kan worden toegekend. Met deze bepaling werd niet beoogd de ambtenaar een statutair recht te waarborgen en zij heeft ook niet zodanig rechtsgevolg. Gelijk Uw Hof in zijn arrest van 16 juni 1971 (gevoegde zaken 63 tot 75-70, Bode, Jurisprudentie 1971, blz. 560) heeft beslist, legt zij het gemeenschapsgezag geen bepaalde verplichting op, maar wil zij dit gezag slechts de mogelijkheid bieden ambtenaren die in moeilijkheden verkeren te hulp te komen. Meer nog dan van een zuiver discretionaire bevoegdheid gaat zij uit van een bepaalde opvatting omtrent te verlenen bijstand; zij bindt de Administratie in geen enkel opzicht. Alvorens te bevinden dat er van een bijzonder benarde situatie sprake is, heeft deze telkens wanneer uitoefening van die bevoegdheid wordt verlangd de individuele omstandigheden te beoordelen.
Zo heeft Uw Hof beslist dat bedoelde bepaling geen automatische toepassing mag vinden wanneer bepaalde omstandigheden, zoals een ernstige en langdurige ziekte, zijn ingetreden.
Deze interpretatie van artikel 76 biedt voldoende grond verzoeksters aanspraken op dit punt af te wijzen.
Wat nu artikel 24 van het Statuut betreft, waarop zij zich eveneens beroept, dit ziet op de bijstand die de Gemeenschappen haar ambtenaren moeten verlenen inzonderheid bij rechtsvervolgingen van hen die zich hebben schuldig gemaakt aan bedreigingen, grove beledigingen, beschimpingen smaad, of vergrijpen tegen persoon of goed waaraan zij uit hoofde van hun functie blootstaan. Deze bepalingen, die het onderhavige geschil niet raken, zijn in casu kennelijk niet van toepassing.
Wij concluderen dan ook:
—
dat Uw Hof zal beslissen dat verzoekster recht heeft op vergoeding van de door haar tussen 15 juni en 12 december 1970 gemaakte ziektekosten;
—
dat het beroep voor het overige zal worden verworpen;
—
met verwijzing van het Europees Parlement in de proceskosten.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.