62025CJ0195
ARREST VAN HET HOF (Derde kamer)
20 november 2025 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Asielbeleid – Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht – Vluchtelingenstatus of subsidiairebeschermingsstatus – Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming – Richtlijn 2001/55/EG – Tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden – Artikelen 17 en 19 – Begrip ‚asielaanvraag’ – Artikel 3, lid 1 – Toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus aan een persoon die tijdelijke bescherming geniet – Richtlijn 2011/95/EU – Artikel 18 – Richtlijn 2013/32/EU – Artikel 33, lid 2 – Rechtstreekse werking”
In zaak C‑195/25 [Framholm] (
i
),
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Förvaltningsrätt i Göteborg, migrationsdomstol (bestuursrechter in eerste aanleg in immigratiezaken Göteborg, Zweden), bij beslissing van 11 maart 2025, ingekomen bij het Hof op 11 maart 2025, in de procedure
AA,
BA,
CA,
DA,
EA,
FA
tegen
Migrationsverket,
wijst
HET HOF (Derde kamer),
samengesteld als volgt: C. Lycourgos, kamerpresident, O. Spineanu-Matei, S. Rodin (rapporteur), N. Piçarra, en N. Fenger, rechters,
advocaat-generaal: M. Campos Sánchez-Bordona,
griffier: C. Strömholm, administrateur,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 10 juli 2025,
gelet op de opmerkingen van:
–
AA, BA, CA, DA, EA en FA, vertegenwoordigd door E. Nygren, jurist,
–
Migrationsverket, vertegenwoordigd door C. Bexelius en J. M. Edlund als gemachtigden,
–
de Zweedse regering, vertegenwoordigd door O. Åbrink en C. Meyer-Seitz als gemachtigden,
–
de Bulgaarse regering, vertegenwoordigd door T. Mitova als gemachtigde,
–
de Europese Commissie, vertegenwoordigd door F. Blanc, M. Debieuvre, C. Faroghi en A. Katsimerou als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 11 september 2025,
het navolgende
Arrest
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van:
–
artikel 3, lid 1, artikel 17, lid 1, en artikel 19, lid 2, van richtlijn 2001/55/EG van de Raad van 20 juli 2001 betreffende minimumnormen voor het verlenen van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden en maatregelen ter bevordering van een evenwicht tussen de inspanning van de lidstaten voor de opvang en het dragen van de consequenties van de opvang van deze personen (PB 2001, L 212, blz. 12);
–
richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9), en
–
artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60).
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geschil tussen zes onderdanen van derde landen die tijdelijke bescherming genieten, en Migrationsverket (immigratiedienst, Zweden; hierna: „immigratiedienst”) over de beslissingen van deze dienst om hun verzoeken om internationale bescherming met het oog op toekenning van de vluchtelingenstatus en de subsidiairebeschermingsstatus af te wijzen.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Richtlijn 2001/55
3
Artikel 1 van richtlijn 2001/55 bepaalt:
„Deze richtlijn beoogt minimumnormen vast te stellen voor het verlenen van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden uit derde landen die niet naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren en een evenwicht te bevorderen tussen de inspanningen van de lidstaten voor de opvang en het dragen van de consequenties van de opvang van ontheemden.”
4
Artikel 2 van deze richtlijn luidt:
„In deze richtlijn wordt verstaan onder:
a)
‚tijdelijke bescherming’: een procedure met een uitzonderlijk karakter die, in geval van massale toestroom of een imminente massale toestroom van ontheemden afkomstig uit derde landen die niet naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren, aan deze mensen onmiddellijke en tijdelijke bescherming biedt, met name wanneer tevens het risico bestaat dat het asielsysteem deze toestroom niet kan verwerken zonder dat dit leidt tot met de goede werking ervan strijdige gevolgen, in het belang van de betrokkenen en andere personen die om bescherming vragen;
[...]
e)
‚vluchtelingen’: onderdanen van een derde land of staatlozen in de zin van artikel 1A van het Verdrag [betreffende de status van vluchtelingen, ondertekend te Genève op 28 juli 1951 (United Nations Treaty Series, deel 189, blz. 150, nr. 2545 [1954]), zoals aangevuld door het Protocol betreffende de status van vluchtelingen, gesloten te New York op 31 januari 1967 (hierna: ‚Verdrag van Genève’)];
[...]
g)
‚verblijfstitel’: elke door de autoriteiten van een lidstaat afgegeven en volgens zijn wetgeving opgestelde vergunning of toestemming, op grond waarvan het een onderdaan van een derde land of een staatloze is toegestaan op het grondgebied van die lidstaat te verblijven;
[...]”
5
Artikel 3 van deze richtlijn bepaalt:
„1.   De tijdelijke bescherming loopt niet vooruit op de erkenning van de status van vluchteling zoals bedoeld in het Verdrag van Genève.
2.   De lidstaten passen de regeling inzake tijdelijke bescherming toe met inachtneming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en hun verplichtingen inzake het verbod tot uitzetting of teruggeleiding.
[...]
5.   Deze richtlijn doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten om voor personen die tijdelijke bescherming genieten gunstiger voorwaarden vast te stellen en te handhaven.”
6
Artikel 17 van die richtlijn luidt als volgt:
„1.   Personen die tijdelijke bescherming genieten, moeten te allen tijde een asielaanvraag kunnen indienen.
2.   Het onderzoek van een asielaanvraag die niet voor het einde van de periode van tijdelijke bescherming is behandeld, wordt na het verstrijken van die periode voltooid.”
7
Artikel 19 van richtlijn 2001/55 bepaalt:
„1.   De lidstaten kunnen bepalen dat gebruikmaking van de tijdelijke bescherming en het genot van de status van asielzoeker tijdens de behandeling van de aanvraag niet kunnen worden gecombineerd.
2.   Voor het geval dat aan een persoon die voor tijdelijke bescherming in aanmerking komt of tijdelijke bescherming geniet na afloop van de behandeling van een asielaanvraag niet de status van vluchteling of in voorkomend geval geen andere vorm van bescherming wordt toegekend, bepalen de lidstaten, onverminderd artikel 28, dat de tijdelijke bescherming voor de verdere duur van die bescherming van kracht wordt of blijft.”
Richtlijn 2011/95
8
Richtlijn 2011/95, die is vastgesteld op de grondslag van artikel 78, lid 2, onder a) en b), VWEU, behelst de intrekking van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB 2004, L 304, blz. 12).
9
De overwegingen 12, 23, 24, 33 en 39 van richtlijn 2011/95 luiden:
„(12)
Het hoofddoel van deze richtlijn is enerzijds te verzekeren dat de lidstaten gemeenschappelijke criteria toepassen voor de identificatie van personen die werkelijk bescherming behoeven en anderzijds ervoor te zorgen dat deze personen in alle lidstaten over bepaalde minimumvoordelen kunnen beschikken.
[...]
(23)
Er dienen normen voor de omschrijving en de inhoud van de vluchtelingenstatus te worden vastgesteld om de bevoegde nationale instanties van de lidstaten bij de toepassing van het Verdrag van Genève voor te lichten.
(24)
Het is nodig gemeenschappelijke begrippen in te voeren van de criteria op grond waarvan asielzoekers als vluchtelingen in de zin van artikel 1 van het Verdrag van Genève worden aangemerkt.
[...]
(33)
Tevens dienen normen te worden vastgesteld voor de omschrijving en inhoud van subsidiaire bescherming. De subsidiaire beschermingsregeling moet de in het Verdrag van Genève vastgelegde regeling ter bescherming van vluchtelingen aanvullen.
[...]
(39)
Bij het beantwoorden van de oproep in het programma van Stockholm om een uniforme status in te voeren voor vluchtelingen of voor personen die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen, dienen aan personen met de subsidiairebeschermingsstatus, behalve in noodzakelijke en objectief gerechtvaardigde gevallen, dezelfde rechten en voordelen te worden toegekend als de rechten die vluchtelingen krachtens deze richtlijn genieten, en dienen voor hen dezelfde voorwaarden te gelden.”
10
Artikel 1 („Doel”) van deze richtlijn bepaalt:
„Het doel van deze richtlijn is normen vast te stellen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, alsmede voor de inhoud van de verleende bescherming.”
11
Artikel 2 („Definities”) van deze richtlijn luidt:
„In deze richtlijn gelden de volgende definities:
a)
‚internationale bescherming’: de vluchtelingenstatus en de subsidiairebeschermingsstatus zoals omschreven in de punten e) en g);
[...]
f)
‚persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt’: een onderdaan van een derde land of een staatloze die niet voor de vluchtelingenstatus in aanmerking komt, doch ten aanzien van wie er zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat, wanneer hij naar zijn land van herkomst, of in het geval van een staatloze, naar het land waar hij vroeger gewoonlijk verbleef, terugkeert, een reëel risico zou lopen op ernstige schade als omschreven in artikel 15, en op wie artikel 17, leden 1 en 2, niet van toepassing is, en die zich niet onder de bescherming van dat land kan of, wegens dat risico, wil stellen;
g)
‚subsidiairebeschermingsstatus’: de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als een persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt;
h)
‚verzoek om internationale bescherming’: een verzoek van een onderdaan van een derde land of een staatloze om bescherming van een lidstaat die kennelijk de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus wenst en niet uitdrukkelijk verzoekt om een andere, niet onder deze richtlijn vallende vorm van bescherming waarom afzonderlijk kan worden verzocht;
[...]”
12
Artikel 18 („Verlening van de subsidiairebeschermingsstatus”) bepaalt:
„De lidstaten verlenen de subsidiairebeschermingsstatus aan een onderdaan van een derde land of staatloze die overeenkomstig de hoofdstukken II en V in aanmerking komt voor subsidiaire bescherming.”
Richtlijn 2013/32
13
Bij richtlijn 2013/32, vastgesteld op de grondslag van artikel 78, lid 2, onder d), VWEU, is richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PB 2005, L 326, blz. 13) ingetrokken.
14
De overwegingen 4 en 13 van deze richtlijn luiden als volgt:
„(4)
[...] in het kader van [een gemeenschappelijk Europees asielstelsel moesten] op korte termijn gemeenschappelijke normen voor een eerlijke en doeltreffende asielprocedure worden opgesteld en op de langere termijn Unieregels worden geformuleerd die leiden tot een gemeenschappelijke asielprocedure in de [Europese] Unie.
[...]
(13)
Onderlinge afstemming van de regels betreffende de procedures voor het verlenen of het intrekken van internationale bescherming zou moeten helpen om de secundaire stromen van personen die om internationale bescherming verzoeken tussen de lidstaten te beperken, indien deze stromen worden veroorzaakt door verschillen in de wetgeving, en om gelijkwaardige voorwaarden tot stand te brengen voor de toepassing van richtlijn [2011/95] in de lidstaten.”
15
Artikel 1 („Doel”) van richtlijn 2013/32 bepaalt:
„Deze richtlijn beoogt de vaststelling van gemeenschappelijke procedures voor de toekenning of intrekking van internationale bescherming uit hoofde van richtlijn [2011/95].”
16
Artikel 2 („Definities”) van richtlijn 2013/32 luidt:
„In deze richtlijn wordt verstaan onder:
[...]
b)
‚verzoek om internationale bescherming’ of ‚verzoek’ een verzoek van een onderdaan van een derde land of een staatloze om bescherming van een lidstaat die kennelijk de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus wenst en niet uitdrukkelijk verzoekt om een andere niet onder richtlijn [2011/95] vallende vorm van bescherming waarom afzonderlijk kan worden verzocht;
[...]
f)
‚beslissingsautoriteit’: elk semi-rechterlijk of administratief orgaan in een lidstaat dat met de behandeling van verzoeken om internationale bescherming is belast en bevoegd is daarover in eerste aanleg een beslissing te nemen;
[...]
h)
‚persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt’: een onderdaan van een derde land of een staatloze die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2, onder f), van richtlijn [2011/95];
i)
‚internationale bescherming’: vluchtelingenstatus en subsidiairebeschermingsstatus als omschreven in de punten j) en k);
j)
‚vluchtelingenstatus’: de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling;
k)
‚subsidiairebeschermingsstatus’, de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als een persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt;
[...]”
17
Artikel 3 („Toepassingsgebied”) van richtlijn 2013/32 bepaalt in lid 1:
„Deze richtlijn is van toepassing op alle verzoeken om internationale bescherming die op het grondgebied, daaronder begrepen aan de grens, in de territoriale wateren of in de transitzones van de lidstaten, worden gedaan en op de intrekking van internationale bescherming.”
18
Artikel 10 („Vereisten voor de behandeling van verzoeken”) van die richtlijn bepaalt het volgende in lid 2:
„Bij de behandeling van verzoeken om internationale bescherming gaat de beslissingsautoriteit eerst na of de verzoekers als vluchteling kunnen worden aangemerkt en zo niet, of zij voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen.”
19
Artikel 33 („Niet-ontvankelijke verzoeken”) van deze richtlijn, bepaalt in lid 2:
„De lidstaten kunnen een verzoek om internationale bescherming alleen als niet-ontvankelijk beschouwen wanneer:
a)
een andere lidstaat internationale bescherming heeft toegekend;
b)
een land dat geen lidstaat is, ingevolge artikel 35 voor de verzoeker als eerste land van asiel wordt beschouwd;
c)
een land dat geen lidstaat is, uit hoofde van artikel 38 voor de verzoeker als veilig derde land wordt beschouwd;
d)
het verzoek een volgend verzoek is en er geen nieuwe elementen of bevindingen aan de orde zijn gekomen of door de verzoeker werden voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet in aanmerking komt overeenkomstig richtlijn [2011/95]; of
e)
een persoon die ten laste van de verzoeker komt, een verzoek indient nadat hij er overeenkomstig artikel 7, lid 2, mee heeft ingestemd dat zijn geval deel uitmaakt van een namens hem ingediend verzoek en geen met de situatie van de ten laste komende persoon verband houdende feiten een apart verzoek rechtvaardigen.”
Uitvoeringsbesluit 2022/382 en daaropvolgende uitvoeringsbesluiten
20
Op de grondslag van richtlijn 2001/55 is uitvoeringsbesluit (EU) 2022/382 van de Raad van 4 maart 2022 tot vaststelling van het bestaan van een massale toestroom van ontheemden uit Oekraïne in de zin van artikel 5 van richtlijn 2001/55/EG, en tot invoering van tijdelijke bescherming naar aanleiding daarvan (PB 2022, L 71, blz. 1) vastgesteld.
21
Artikel 2, leden 1 tot en met 3, van dit uitvoeringsbesluit luidt:
„1.   Dit besluit is van toepassing op de volgende categorieën van personen die sinds 24 februari 2022 ontheemd zijn geraakt als gevolg van de militaire invasie door de Russische strijdkrachten die op die datum begon:
a)
Oekraïense onderdanen die vóór 24 februari 2022 in Oekraïne verbleven;
b)
staatlozen en onderdanen van andere derde landen dan Oekraïne die vóór 24 februari 2022 in Oekraïne internationale bescherming of gelijkwaardige nationale bescherming genoten;
c)
gezinsleden van de in punten a) en b) genoemde personen.
2.   De lidstaten passen dit besluit of passende bescherming uit hoofde van hun eigen nationale recht toe op staatlozen en onderdanen van andere derde landen dan Oekraïne die kunnen aantonen dat zij vóór 24 februari 2022 legaal in Oekraïne verbleven op basis van een geldige permanente verblijfsvergunning die overeenkomstig Oekraïens recht is afgegeven, en die niet in staat zijn in veilige en duurzame omstandigheden naar hun land of regio van oorsprong terug te keren.
3.   Overeenkomstig artikel 7 van richtlijn [2001/55] kunnen de lidstaten dit besluit ook toepassen op andere personen, onder wie staatlozen en onderdanen van andere derde landen dan Oekraïne, die legaal in Oekraïne verbleven en die niet in veilige en duurzame omstandigheden naar hun land of regio van oorsprong kunnen terugkeren.”
22
De in artikel 2 van uitvoeringsbesluit 2022/382 bedoelde tijdelijke bescherming van ontheemden uit Oekraïne is herhaaldelijk verlengd, laatstelijk bij artikel 1 van uitvoeringsbesluit (EU) 2025/1460 van de Raad van 15 juli 2025 tot verlenging van de tijdelijke bescherming die is ingevoerd bij uitvoeringsbesluit (EU) 2022/382 (PB L, 2025/1460), tot en met 4 maart 2027.
Zweeds recht
23
De bepalingen inzake het verblijfsrecht van vreemdelingen in Zweden en de toekenning van internationale bescherming zijn neergelegd in de Utlänningslag (2005:716) [vreemdelingenwet (2005:716); hierna: „vreemdelingenwet”].
24
Hoofdstuk 21 van deze wet heeft tot doel de bij richtlijn 2001/55 ingevoerde bepalingen inzake tijdelijke bescherming om te zetten in nationaal recht. Dit hoofdstuk is gewijzigd in het kader van de omzetting van de richtlijnen 2004/83 en 2005/85, maar niet bij de inwerkingtreding van de richtlijnen 2011/95 en 2013/32, die deze richtlijnen respectievelijk hebben vervangen.
25
§ 5 van hoofdstuk 21 van die wet bepaalt:
„De afgifte van een verblijfstitel met tijdelijke bescherming aan een vreemdeling staat niet in de weg aan de behandeling van een aanvraag voor een verblijfstitel als vluchteling in de zin van § 1 van hoofdstuk 4. Hetzelfde geldt voor een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus als bedoeld in § 3 van hoofdstuk 4 en voor een verzoek om een reisdocument als bedoeld in § 4 van hoofdstuk 4.
De behandeling van een op grond van de eerste alinea ingediend verzoek kan slechts om bijzondere redenen worden uitgesteld. Indien het verzoek niet in behandeling is genomen vóór het verstrijken van de tijdelijke bescherming, wordt het zo spoedig mogelijk na deze termijn in behandeling genomen.”
26
De immigratiedienst, de autoriteit die bevoegd is voor het verlenen van verblijfstitels in het kader van de tijdelijke bescherming, brengt juridische adviezen uit met instructies voor haar medewerkers.
27
Overeenkomstig het juridisch advies met als opschrift „Ordningen för prövningen enligt 21 kap. utlänningslagen” (regeling voor de behandeling van verzoeken krachtens hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet) staat § 5 van dit hoofdstuk er niet aan in de weg dat een persoon die tijdelijke bescherming geniet, een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus indient. Volgens dit advies voorzien de bewoordingen van § 5 van de vreemdelingenwet echter niet in de mogelijkheid om verzoeken om subsidiaire bescherming te behandelen.
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
28
AA, Nigeriaans onderdaan met een permanente verblijfsvergunning voor Oekraïne, BA, Oekraïens onderdaan, en hun vier kinderen, CA, DA, EA en FA, allen Oekraïens onderdaan, genieten in Zweden tijdelijke bescherming in de zin van richtlijn 2001/55. Deze bescherming is hun verleend op grond van uitvoeringsbesluit 2022/382, waarvan de werking laatstelijk bij uitvoeringsbesluit 2025/1460 is verlengd. Verzoekers in het hoofdgeding hebben bovendien verzoeken om internationale bescherming ingediend.
29
De immigratiedienst heeft het door AA ingediende verzoek ongegrond verklaard voor zover het betrekking had op de vluchtelingenstatus en niet-ontvankelijk verklaard voor zover het betrekking had op de subsidiairebeschermingsstatus. Het door BA en haar vier kinderen ingediende verzoek is ongegrond verklaard voor zover het betrekking had op de vluchtelingenstatus en is zonder onderzoek ten gronde afgewezen voor zover het betrekking had op de subsidiairebeschermingsstatus. In de besluiten tot afwijzing van deze verzoeken heeft de immigratiedienst met name aangegeven dat de nationale regeling inzake het verblijfsrecht van vreemdelingen en het verlenen van internationale bescherming, meer in het bijzonder § 5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet, personen die tijdelijke bescherming genieten in de zin van richtlijn 2001/55, niet toestaat om een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus in de zin van artikel 2 van richtlijn 2011/95 en artikel 2 van richtlijn 2013/32 in te dienen.
30
Verzoekers in het hoofdgeding hebben tegen deze besluiten beroep ingesteld bij de Förvaltningsrätt i Göteborg, migrationsdomstol (bestuursrechter in eerste aanleg in immigratiezaken Göteborg, Zweden), de verwijzende rechter.
31
Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers in het hoofdgeding aan dat de richtlijnen 2011/95 en 2013/32, waarbij de voorwaarden en de procedure voor de verlening van internationale bescherming worden geregeld, van toepassing zijn op personen die tijdelijke bescherming genieten in de zin van richtlijn 2001/55. In dat verband moet het in artikel 17 van richtlijn 2001/55 bedoelde recht om een asielaanvraag in te dienen, worden opgevat als het recht om overeenkomstig de richtlijnen 2011/95 en 2013/32 de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus aan te vragen. Het begrip „asielaanvraag” in de zin van artikel 17 van richtlijn 2001/55 moet namelijk worden opgevat als synoniem voor een verzoek om „internationale bescherming” zoals gedefinieerd in de richtlijnen 2011/95 en 2013/32. Gelet op het doel van richtlijn 2001/55 en de opzet van de artikelen 17 en 19 ervan, die rechtstreekse werking hebben, is § 5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet onverenigbaar met het Unierecht en had het bovendien aldus moeten worden gewijzigd dat het ook het recht omvat om een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus in te dienen.
32
De immigratiedienst betoogt dat § 5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet niet toestaat een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus dat is ingediend door een vreemdeling die tijdelijke bescherming geniet, in behandeling te nemen. De dienst verduidelijkt dat § 5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet, op grond waarvan vreemdelingen die tijdelijke bescherming genieten de vluchtelingenstatus kunnen aanvragen, na de omzetting van richtlijnen 2004/83 en 2005/85, die zijn vervangen door richtlijnen 2011/95 en 2013/32, niet in die zin is gewijzigd dat deze onderdanen de subsidiairebeschermingsstatus kunnen aanvragen. Een dergelijke keuze is in overeenstemming met het Unierecht. Richtlijn 2001/55 vormt namelijk een bijzondere regeling die van toepassing is vóór en in plaats van de algemene regels voor de behandeling van verzoeken om internationale bescherming met het oog op de toekenning van de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus. De verlening van de tijdelijke bescherming heeft tot gevolg dat de richtlijnen 2011/95 en 2013/32 deels niet worden toegepast. De enige uitzondering op deze regel is het recht om een asielaanvraag in te dienen, dat wil zeggen een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus. De verzoeken van verzoekers in het hoofdgeding om toekenning van die status zijn op gegrondheid onderzocht alvorens te zijn afgewezen.
33
De verwijzende rechter vraagt zich allereerst af hoe de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55 moeten worden uitgelegd en hoe zij zich verhouden tot richtlijnen 2011/95 en 2013/32. Hij meent dat deze twee richtlijnen van toepassing zijn op zowel het verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus als het verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus dat is ingediend door personen die tijdelijke bescherming genieten uit hoofde van richtlijn 2001/55, aangezien de toekenning van de vluchtelingenstatus en de subsidiairebeschermingsstatus – die tweede status indien de eerste status niet is toegekend – het voorwerp uitmaakt van een en hetzelfde verzoek.
34
Volgens de verwijzende rechter blijkt met name uit de rechtspraak van het Hof dat richtlijn 2001/55 tot doel heeft de massale toestroom van personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming snel te kunnen beheren en dat de door deze richtlijn geboden tijdelijke bescherming niet belet dat op een later tijdstip een volledig verzoek om internationale bescherming wordt ingediend (arrest van 19 december 2024, Kaduna, C‑244/24 en C‑290/24, EU:C:2024:1038, punten 125‑127).
35
De verwijzende rechter merkt vervolgens op dat richtlijn 2001/55 moet worden uitgelegd in het licht van het feit dat de subsidiaire bescherming ten tijde van de vaststelling van deze richtlijn geen deel uitmaakte van het asielsysteem van de Unie, aangezien de subsidiaire bescherming in het Unierecht is ingevoerd bij richtlijn 2004/83, die is vervangen door richtlijn 2011/95. In het bijzonder uit de bewoordingen van artikel 19, lid 2, van richtlijn 2001/55 en uit de mededeling van de Commissie over operationele richtsnoeren voor de uitvoering van uitvoeringsbesluit 2022/382 van de Raad tot vaststelling van het bestaan van een massale toestroom van ontheemden uit Oekraïne in de zin van artikel 5 van richtlijn 2001/55/EG, en tot invoering van tijdelijke bescherming naar aanleiding daarvan (PB 2022, C 126 I, blz. 1), blijkt dat het begrip „asielaanvraag” in artikel 17, lid 1, van richtlijn 2001/55 aldus moet worden uitgelegd dat het ziet op zowel een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus als een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus.
36
Gelet op het voorgaande vraagt de verwijzende rechter zich ook af of artikel 17, lid 1, en artikel 19, lid 2, van richtlijn 2001/55, gelezen in samenhang met artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32, rechtstreekse werking hebben. Ten slotte betwijfelt hij of de betrokken Zweedse wettelijke regeling verenigbaar is met het Unierecht en welke gevolgen aan een eventuele onverenigbaarheid moeten worden verbonden.
37
Tegen deze achtergrond heeft de Förvaltningsrätt i Göteborg, migrationsdomstol, de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Zijn de richtlijnen [2011/95] en [2013/32] van toepassing op verzoeken om toekenning van de vluchtelingenstatus en op verzoeken om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus nadat tijdelijke bescherming is verleend op grond van richtlijn [2001/55]?
2)
a)
Moeten artikel 17, lid 1, en artikel 19, lid 2, van richtlijn [2001/55] aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid om een ‚asielaanvraag’ in te dienen betrekking heeft op de mogelijkheid om zowel een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus als een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus in te dienen en een dergelijk verzoek te laten behandelen in het licht van de richtlijnen 2011/95 en 2013/32?
b)
Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/55 aldus worden uitgelegd dat de tijdelijke bescherming waarin deze richtlijn voorziet, zich ertegen verzet dat de subsidiairebeschermingsstatus waarin richtlijn [2011/95] voorziet, wordt toegekend aan personen die op grond van de eerstgenoemde richtlijn voor tijdelijke bescherming in aanmerking komen of tijdelijke bescherming genieten?
3)
Indien artikel 17, lid 1, en artikel 19, lid 2, van richtlijn 2001/55 ook van toepassing zijn op het recht om subsidiaire bescherming aan te vragen op grond van richtlijn 2011/95, zijn deze artikelen, gelezen in samenhang met artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32, dan voldoende duidelijk en nauwkeurig om rechtstreekse werking te hebben?
4)
Is een nationale wettelijke regeling als de Zweedse regeling waarin § 5 van hoofdstuk 21 van de [vreemdelingenwet] voorziet, verenigbaar met het Unierecht wanneer deze regeling enkel het recht verleent om een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus in te dienen, maar niet het recht om een verzoek om toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus in te dienen?”
Procedure bij het Hof
38
In het kader van zijn verzoek om een prejudiciële beslissing heeft de verwijzende rechter het Hof verzocht om de onderhavige zaak te behandelen volgens de prejudiciële spoedprocedure van artikel 107 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.
39
Op 27 maart 2025 heeft de Derde kamer van het Hof, op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslist dat dit verzoek niet hoefde te worden ingewilligd, omdat de door deze bepaling vereiste spoedeisendheid in casu niet was aangetoond.
40
Bij beschikking van de president van het Hof van 22 mei 2025 is de onderhavige zaak behandeld volgens de versnelde procedure van artikel 105, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste en tweede vraag
41
Met zijn eerste en tweede vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55, gelezen in het licht van de richtlijnen 2011/95 en 2013/32, aldus moeten worden uitgelegd dat zij een lidstaat toestaan een verzoek om internationale bescherming, voor zover het strekt tot toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus, af te wijzen op de enkele grond dat de verzoeker tijdelijke bescherming geniet krachtens richtlijn 2001/55.
42
Volgens vaste rechtspraak moet aan Unierechtelijke bepalingen die, zoals de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55, voor de vaststelling van de betekenis en draagwijdte ervan niet uitdrukkelijk verwijzen naar het recht van de lidstaten, in de regel in de gehele Unie een autonome en uniforme uitlegging worden gegeven waarbij niet alleen rekening wordt gehouden met de bewoordingen van die bepalingen, maar ook met de context ervan en met de doelstelling van de regeling in kwestie (zie met name arrest van 16 juli 2020, AFMB e.a., C‑610/18, EU:C:2020:565, punt 50).
43
Wat in de eerste plaats de bewoordingen betreft van de bepalingen waarvan de verwijzende rechter om uitlegging verzoekt, moet worden benadrukt dat, volgens artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/55, de tijdelijke bescherming niet vooruitloopt op de erkenning van de status van vluchteling zoals bedoeld in het Verdrag van Genève, terwijl artikel 17 van deze richtlijn bepaalt dat personen die tijdelijke bescherming genieten te allen tijde een asielaanvraag moeten kunnen indienen en dat het onderzoek van een asielaanvraag die niet voor het einde van de periode van tijdelijke bescherming is behandeld, daarna moet worden voltooid.
44
Voorts volgt uit artikel 19 van richtlijn 2001/55 dat voor het geval dat aan een persoon die voor tijdelijke bescherming in aanmerking komt of tijdelijke bescherming geniet na afloop van de behandeling van een asielaanvraag niet de status van vluchteling of in voorkomend geval geen andere vorm van bescherming wordt toegekend, de lidstaten onverminderd artikel 28 van die richtlijn bepalen dat de tijdelijke bescherming voor de verdere duur van die bescherming van kracht wordt of blijft.
45
Hoewel deze artikelen dus alleen uitdrukkelijk vermelden dat een persoon die tijdelijke bescherming geniet de mogelijkheid heeft om de vluchtelingenstatus aan te vragen en te verkrijgen, kan daarentegen niet worden geoordeeld dat louter uit de bewoordingen van die artikelen volgt dat de lidstaten mogen weigeren te onderzoeken of een persoon die om internationale bescherming verzoekt, voldoet aan de voorwaarden om de subsidiairebeschermingsstatus te verkrijgen zolang deze verzoeker de in richtlijn 2001/55 bedoelde tijdelijke bescherming geniet.
46
Ten eerste blijkt namelijk uit de tekst zelf van artikel 19 van richtlijn 2001/55 dat aan personen die tijdelijke bescherming genieten andere bescherming dan asiel kan worden toegekend. Ten tweede verwijzen noch de artikelen 3, 17 en 19 van deze richtlijn, noch enige andere bepaling van die richtlijn naar de wijze waarop de procedure ter verkrijging van subsidiaire bescherming van toepassing is op een persoon die krachtens die richtlijn tijdelijke bescherming geniet. Zoals de advocaat-generaal in de punten 45 en 46 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, wordt het ontbreken van enige regeling dienaangaande in die richtlijn verklaard door zowel het feit dat richtlijn 2001/55 is vastgesteld vóór richtlijn 2004/83 – waarbij de subsidiairebeschermingsstatus is ingevoerd – als de omstandigheid dat eerstgenoemde richtlijn nooit is gewijzigd.
47
Wat in de tweede plaats het doel van richtlijn 2001/55 betreft, blijkt uit artikel 1 ervan dat een van de doelstellingen erin bestaat minimumnormen vast te stellen voor het verlenen van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden uit derde landen die niet naar hun land van oorsprong kunnen terugkeren. Zoals blijkt uit artikel 2, onder a), van deze richtlijn, is de uitvoering van deze bescherming met name bedoeld om te voorkomen dat het systeem voor de toekenning van internationale bescherming geblokkeerd raakt door de massale en gelijktijdige indiening van verzoeken om toekenning van de vluchtelingenstatus, zowel in het belang van deze ontheemden als in het belang van andere personen die om bescherming verzoeken. Hieruit volgt dat het bij die richtlijn ingevoerde mechanisme van de tijdelijke bescherming met name tot doel heeft de goede werking van het stelsel van internationale bescherming in de lidstaten te waarborgen (arrest van 19 december 2024, Kaduna, C‑244/24 en C‑290/24, EU:C:2024:1038, punten 81 en 125).
48
Hieruit vloeit voort dat richtlijn 2001/55 ervoor moet zorgen dat derdelanders en staatlozen die tijdelijke bescherming genieten, daadwerkelijk de mogelijkheid hebben om, na een passend onderzoek van hun individuele situatie, internationale bescherming te verkrijgen, en hun tegelijkertijd onmiddellijk een geringere mate van bescherming wordt geboden (zie in die zin arrest van 19 december 2024, Kaduna, C‑244/24 en C‑290/24, EU:C:2024:1038, punt 127).
49
Een dergelijke doelstelling pleit ervoor de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55 aldus uit te leggen dat deze artikelen eraan in de weg staan dat de lidstaten ervan uitgaan dat een persoon die tijdelijke bescherming geniet, zolang die bescherming duurt, niet om subsidiaire bescherming kan verzoeken.
50
In de derde plaats pleit ook de context van richtlijn 2001/55 voor een dergelijke uitlegging, met dien verstande dat op dit gebied bijzondere aandacht moet worden besteed aan de richtlijnen 2011/95 en 2013/32, die, net als richtlijn 2001/55, deel uitmaken van het gemeenschappelijk beleid inzake internationale bescherming dat de Uniewetgever heeft vastgesteld op basis van het huidige artikel 78 VWEU.
51
In dit verband moet ten eerste worden opgemerkt dat richtlijn 2004/83 – net als richtlijn 2011/95, die zij vervangt – twee verschillende regelingen voor internationale bescherming vaststelt, namelijk de vluchtelingenstatus en de subsidiairebeschermingsstatus (zie in die zin arrest van 13 september 2018, Ahmed, C‑369/17, EU:C:2018:713, punt 38).
52
Zoals voortvloeit uit de overwegingen 6 en 33 van richtlijn 2011/95, wordt met de subsidiairebeschermingsregeling beoogd om de in het Verdrag van Genève vastgelegde regeling ter bescherming van vluchtelingen aan te vullen (arrest van 13 september 2018, Ahmed, C‑369/17, EU:C:2018:713, punt 39).
53
Tevens moet worden opgemerkt dat uit de artikelen 13 en 18 van richtlijn 2011/95, gelezen in samenhang met de definities van „vluchteling” en van „persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt” in artikel 2, onder d) en f), ervan, naar voren komt dat de in deze richtlijn beoogde internationale bescherming in beginsel moet worden verleend aan elke derdelander of staatloze die gegronde vrees heeft voor vervolging om redenen van ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging of het behoren tot een bepaalde sociale groep of die een reëel risico loopt op het lijden van ernstige schade in de zin van artikel 15 van deze richtlijn (arrest van 29 juli 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, punt 49).
54
Wanneer een persoon voldoet aan de minimumnormen die in het Unierecht zijn vastgesteld om voor een van deze statussen in aanmerking te komen omdat hij de voorwaarden van de hoofdstukken II en III of de hoofdstukken II en V van richtlijn 2011/95 vervult, moeten de lidstaten bijgevolg, behoudens de in deze richtlijn genoemde uitsluitingsgronden en de in richtlijn 2013/32 genoemde gronden voor niet-ontvankelijkheid van het verzoek, de gevraagde internationale bescherming verlenen zonder dat zij daarbij over een discretionaire bevoegdheid beschikken (zie in die zin arrest van 29 juli 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, punt 50).
55
Daarentegen stelt geen enkele bepaling van richtlijn 2011/95 dat het recht op subsidiaire bescherming niet kan worden toegekend aan personen die tijdelijke bescherming genieten. Die vaststelling stemt overeen met wat in de punten 45 en 46 van het onderhavige arrest is vastgesteld met betrekking tot de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55.
56
Ten tweede definieert richtlijn 2013/32 in artikel 2 een verzoek om internationale bescherming als een verzoek van een onderdaan van een derde land of een staatloze om bescherming van een lidstaat die kennelijk de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus wenst.
57
Artikel 10, lid 2, van deze richtlijn bepaalt dat het bij de verzoeken om internationale bescherming aan de bevoegde nationale autoriteit staat om eerst na te gaan of de verzoekers als vluchteling kunnen worden aangemerkt en zo niet, of zij voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen. Hieruit volgt dat, zoals de Europese Commissie heeft benadrukt, een verzoek om internationale bescherming slechts als ongegrond kan worden afgewezen voor zover de bevoegde autoriteit tot de conclusie is gekomen dat noch de vluchtelingenstatus, noch de subsidiairebeschermingsstatus aan de verzoeker kon worden toegekend.
58
Het Hof heeft ook geoordeeld dat artikel 33, lid 2, van richtlijn 2013/32, dat betrekking heeft op niet-ontvankelijke verzoeken, strikt moet worden uitgelegd en dus niet kan worden toegepast op een situatie die niet overeenstemt met de bewoordingen ervan. Deze bepaling geeft dus een uitputtende opsomming van de situaties waarin de lidstaten een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk kunnen verklaren zonder dat verzoek ten gronde te onderzoeken [zie in die zin arresten van 19 maart 2020, Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Tompa), C‑564/18, EU:C:2020:218, punt 30, en 1 augustus 2022, Bundesrepublik Deutschland (Kind van vluchtelingen, geboren buiten de ontvangende staat), C‑720/20, EU:C:2022:603, punt 51].
59
Het feit dat iemand tijdelijke bescherming geniet, behoort echter niet tot de in artikel 33, lid 2, van richtlijn 2013/32 genoemde gronden voor niet-ontvankelijkheid van verzoeken om internationale bescherming.
60
Uit zowel richtlijn 2011/95 als richtlijn 2013/32 volgt dus, ten eerste, dat een lidstaat een verzoek om internationale bescherming niet niet-ontvankelijk kan verklaren op de enkele grond dat het is ingediend door een derdelander of een staatloze die de in richtlijn 2001/55 bedoelde tijdelijke bescherming geniet, en ten tweede, dat, alvorens dit verzoek ongegrond te verklaren, moet worden onderzocht of deze verzoeker voldoet aan de voorwaarden voor de toekenning van de vluchtelingenstatus, en zo niet, dan toch wel aan die voor toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus, waarbij het feit dat hij reeds tijdelijke bescherming geniet, in dit verband niet van belang is.
61
Gelet op het voorgaande moet op de eerste twee vragen worden geantwoord dat de artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55, gelezen in het licht van richtlijn 2011/95 en richtlijn 2013/32, aldus moeten worden uitgelegd dat zij een lidstaat niet toestaan een verzoek om internationale bescherming, voor zover het strekt tot toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus, af te wijzen op de enkele grond dat de verzoeker tijdelijke bescherming geniet krachtens richtlijn 2001/55.
Derde en vierde vraag
62
Met zijn derde en vierde vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 17, lid 1, en artikel 19, lid 2, van richtlijn 2001/55, gelezen in samenhang met artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32, aldus moeten worden uitgelegd dat zij rechtstreekse werking hebben.
63
In dit verband moet vooraf in herinnering worden gebracht dat het, volgens vaste rechtspraak, in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, de taak is van het Hof om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof de voorgelegde vraag indien nodig te herformuleren. Voorts kan het Hof bepalingen van het Unierecht in aanmerking nemen waarvan de nationale rechter in de formulering van zijn vraag geen melding heeft gemaakt (zie met name arrest van 4 september 2025, Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Mureș e.a., C‑489/23, EU:C:2025:651, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
64
In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de verwijzende rechter met zijn derde en vierde vraag wenst te vernemen of hij de Zweedse wettelijke regeling op grond waarvan de bevoegde nationale autoriteit moet oordelen dat de derdelander of staatloze niet voor subsidiaire bescherming in de zin van de richtlijnen 2011/95 en 2013/32 in aanmerking kan komen zolang hij krachtens richtlijn 2001/55 tijdelijke bescherming geniet, buiten toepassing moet laten op grond dat deze nationale wettelijke regeling in tegenspraak is met een bepaling van het Unierecht met rechtstreekse werking.
65
Uit de punten 45 en 46 en de punten 53 tot en met 60 van het onderhavige arrest volgt ten eerste dat artikel 18 van richtlijn 2011/95 en artikel 33, lid 2, van richtlijn 2013/32 zich ertegen verzetten dat een lidstaat weigert de subsidiairebeschermingsstatus toe te kennen aan een derdelander of staatloze op de enkele grond dat deze persoon tijdelijke bescherming geniet krachtens richtlijn 2001/55, en ten tweede dat de artikelen 17 en 19 van richtlijn 2001/55 aan die conclusie niet kunnen afdoen.
66
In die omstandigheden moeten de derde en de vierde vraag worden geherformuleerd en moet ervan worden uitgegaan dat de verwijzende rechter daarmee in essentie wenst te vernemen of artikel 18 van richtlijn 2011/95 en artikel 33 van richtlijn 2013/32 aldus moeten worden uitgelegd dat zij rechtstreekse werking hebben en dat de nationale rechterlijke instanties de nationale wettelijke regeling derhalve buiten toepassing moeten laten indien zij die wettelijke regeling niet in overeenstemming met de uit die artikelen voortvloeiende vereisten kunnen uitleggen.
67
In de eerste plaats zij eraan herinnerd dat, om de doeltreffendheid van alle Unierechtelijke bepalingen te waarborgen, het voorrangsbeginsel met name de nationale rechterlijke instanties verplicht om hun nationale recht zo veel mogelijk in overeenstemming met het Unierecht uit te leggen (arrest van 24 juni 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, punt 57).
68
De verplichting van conforme uitlegging van het nationale recht kent echter bepaalde beperkingen en kan met name niet dienen als grondslag voor een uitlegging contra legem van het nationale recht (arrest van 6 oktober 2021, Sumal, C‑882/19, EU:C:2021:800, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
69
Bijgevolg staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of §5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet aldus kan worden uitgelegd dat de verkrijging van een verblijfstitel op basis van richtlijn 2001/55 er niet aan in de weg staat dat de gegrondheid wordt onderzocht van een verzoek om internationale bescherming dat strekt tot toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus. De omstandigheid dat een met het Unierecht onverenigbare uitlegging van deze nationale bepaling door de immigratiedienst wordt ondersteund middels een advies, is in dit verband irrelevant.
70
In de tweede plaats zij eraan herinnerd dat, mocht de verwijzende rechter vaststellen dat de nationale wettelijke regeling niet in overeenstemming met het Unierecht kan worden uitgelegd, volgens vaste rechtspraak van het Hof, in gevallen waarin de bepalingen van een richtlijn inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig zijn, particulieren zich voor de nationale rechter op die bepalingen kunnen beroepen tegenover de staat, wanneer deze heeft verzuimd de richtlijn tijdig in nationaal recht om te zetten, of dit op onjuiste wijze heeft gedaan (arrest van 6 november 2018, Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften, C‑684/16, EU:C:2018:874, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
71
In casu bevat artikel 18 van richtlijn 2011/95, dat bepaalt dat iedere onderdaan van een derde land of staatloze recht heeft om de subsidiairebeschermingsstatus te verkrijgen indien hij voldoet aan de voorwaarden van de hoofdstukken II en V van deze richtlijn, een regel waarvan de inhoud onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig is om rechtstreekse werking te hebben.
72
Evenzo bevat artikel 33 van richtlijn 2013/32, door – zoals in punt 58 van dit arrest is opgemerkt – een uitputtende opsomming te geven van de gevallen waarin een verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk kan worden verklaard, een regel die voldoende nauwkeurig en onvoorwaardelijk is om te kunnen worden geacht rechtstreekse werking te hebben (arrest van 14 mei 2020, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, C‑924/19 PPU en C‑925/19 PPU, EU:C:2020:367, punt 182).
73
Mocht de verwijzende rechter vaststellen dat het niet mogelijk is om zijn nationale recht in overeenstemming met artikel 18 van richtlijn 2011/95 en artikel 33 van richtlijn 2013/32 uit te leggen, is hij derhalve gehouden om binnen het kader van zijn bevoegdheden de rechtsbescherming te verzekeren die voor de justitiabelen voortvloeit uit die artikelen 18 en 33, en de volle werking daarvan te waarborgen door, zo nodig, § 5 van hoofdstuk 21 van de vreemdelingenwet buiten toepassing te laten (zie naar analogie arrest van 3 juni 2025, Kinsa, C‑460/23, EU:C:2025:392, punt 72).
74
Gelet op het voorgaande moet op de derde en de vierde vraag worden geantwoord dat artikel 18 van richtlijn 2011/95 en artikel 33 van richtlijn 2013/32 aldus moeten worden uitgelegd dat zij rechtstreekse werking hebben en dat de nationale rechterlijke instanties de nationale wettelijke regeling derhalve buiten toepassing moeten laten indien zij die wettelijke regeling niet in overeenstemming met de uit die artikelen voortvloeiende vereisten kunnen uitleggen.
Kosten
75
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Derde kamer) verklaart voor recht:
1)
De artikelen 3, 17 en 19 van richtlijn 2001/55/EG van de Raad van 20 juli 2001 betreffende minimumnormen voor het verlenen van tijdelijke bescherming in geval van massale toestroom van ontheemden en maatregelen ter bevordering van een evenwicht tussen de inspanning van de lidstaten voor de opvang en het dragen van de consequenties van de opvang van deze personen, gelezen in het licht van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming en richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming,
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij een lidstaat niet toestaan een verzoek om internationale bescherming, voor zover het strekt tot toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus, af te wijzen op de enkele grond dat de verzoeker tijdelijke bescherming geniet krachtens richtlijn 2001/55.
2)
Artikel 18 van richtlijn 2011/95 en artikel 33 van richtlijn 2013/32
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij rechtstreekse werking hebben en dat de nationale rechterlijke instanties de nationale wettelijke regeling derhalve buiten toepassing moeten laten indien zij die wettelijke regeling niet in overeenstemming met de uit die artikelen voortvloeiende vereisten kunnen uitleggen.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Zweeds.
(
i
)	Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.