WYROK SĄDU (izba ds. odwołań)
z dnia 11 grudnia 2009 r.
Sprawa T‑436/07 P
Nikos Giannopoulos
przeciwko
Radzie Unii Europejskiej
Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Nabór – Grupa zaszeregowania – Wniosek o zmianę zaszeregowania – Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego
Przedmiot: Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 września
2007 r. w sprawie F‑111/06 Giannopoulos przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.
Orzeczenie: Odwołanie zostaje oddalone. Nikos Giannopoulos i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty poniesione w postępowaniu
odwoławczym.
Streszczenie
1.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania – Wyjątkowy charakter
w porównaniu z ogólnymi regułami zaszeregowania
(regulamin pracowniczy, art. 31 ust. 2)
2.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania – Powołanie do wyższej grupy zaszeregowania – Wyjątkowy charakter
w porównaniu z ogólnymi regułami zaszeregowania
(regulamin pracowniczy, art. 31 ust. 2)
1.      Trzy przesłanki, które organ powołujący powinien brać pod uwagę i oceniać przy ustalaniu, czy należy zastosować odstępstwo
od zasady zatrudniania w podstawowej grupie zaszeregowania danej ścieżki kariery, dotyczące odpowiednio profilu wykształcenia,
długości i jakości doświadczenia zawodowego, mają charakter łączny. Łączny charakter wynika z tego, że zatrudnienie w wyższej
grupie zaszeregowania ma jedynie charakter wyjątkowy, a okoliczności uzasadniające takie zaszeregowanie należy interpretować
wąsko.
Tym samym, jeżeli dana instytucja postanowi skorzystać z uznania przysługującego jej na podstawie art. 31 ust. 2 regulaminu
pracowniczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r., wzorując się na przesłankach określonych w dokumencie
wewnętrznym innej instytucji, przesłanki te należy interpretować równie wąsko, jak wówczas, gdy stosuje je instytucja, która
wydała wspomniany wewnętrzny dokument, chyba że z akt sprawy wynika, że dana instytucja zamierzała nadać stosowanym przez
siebie przesłankom inny charakter.
(zob. pkt 33–35)
Odesłanie: Sąd, sprawa T‑145/04 Righini przeciwko Komisji, 15 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑349, II‑1547, pkt 49 i przytoczone
tam orzecznictwo; Sąd, sprawa T‑429/03 Valero Jordana przeciwko Komisji, 15 marca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑51, II‑A‑2‑217,
pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo
2.      Do celów zatrudnienia pracownika w wyższej grupie zaszeregowania art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym
do dnia 30 kwietnia 2004 r. wymaga porównania kwalifikacji tego pracownika z wymaganiami stawianymi na stanowisku, na którym
jest on zatrudniany w charakterze urzędnika. Porównanie takie jest niezbędne, gdyż ocena kryterium dotyczącego szczególnych
potrzeb służby do celów ewentualnego zastosowania odstępstwa od zasady zatrudniania w podstawowej grupie zaszeregowania wymaga
spełnienia dwóch przesłanek: pierwszej, dotyczącej istotnego charakteru kwalifikacji zainteresowanego w perspektywie stanowiska
do obsadzenia, oraz drugiej, dotyczącej szczególnych uwarunkowań rynku pracy w zakresie wymaganych kompetencji. Ze względu
na to, że okoliczności uzasadniające zaszeregowanie do wyższej grupy należy interpretować w sposób wąski, przesłanki te są
łączne.
Ponadto zaszeregowanie kandydata do wyższej grupy dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy szczególne potrzeby służby wymagają
zatrudnienia szczególnie wykwalifikowanej osoby. Tymczasem aby ustalić, że zachodzi taka sytuacja, niezbędne jest przeanalizowanie
ogłoszenia o konkursie oraz ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko, a także, w razie potrzeby, faktycznie wykonywanych zadań,
aby określić potrzeby służby uzasadniające organizację konkursu i nabór na stanowisko oraz ustalić, czy wymagały one zatrudnienia
szczególnie wykwalifikowanej osoby. Jeśli tak nie jest, zatrudnienie w wyższej grupie zaszeregowania nie jest możliwe, nawet
jeśli zatrudniona ostatecznie osoba posiada wyjątkowe albo bardzo szczególne kwalifikacje lub jeśli administracja dysponuje
dużą liczbą wolnych stanowisk.
(zob. pkt 51, 52, 56)
Odesłanie: Sąd, ww. sprawa Righini przeciwko Komisji, pkt 48, 49, 106; Sąd, sprawa T‑331/04 R przeciwko Komisji, 10 maja 2006 r.,
dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 18