62024TJ0188_RES
Υπόθεση T-188/24
Compagnie générale des établissements Michelin
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 9ης Ιουλίου 2025
«Ανταγωνισμός – Συμπράξεις – Διοικητική διαδικασία – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 – Αντικείμενο και σκοπός του ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Αρκούντως σοβαρές ενδείξεις – Προστασία της ιδιωτικής ζωής – Δικαστικός έλεγχος»
Προσφυγή ακυρώσεως – Έλεγχος νομιμότητας – Κριτήρια – Απόφαση της Επιτροπής που διατάσσει έλεγχο – Παράνομο που ανέκυψε στο πλαίσιο της εφαρμογής της αποφάσεως αυτής – Δεν ασκεί επιρροή επί της νομιμότητας της αποφάσεως που διατάσσει τον έλεγχο
(Άρθρο 263 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 20 § 4)
(βλ. σκέψεις 19, 20)
Ανταγωνισμός – Διοικητική διαδικασία – Εξουσία της Επιτροπής να διενεργεί ελέγχους – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Υποχρέωση προσδιορισμού του αντικειμένου και του σκοπού του ελέγχου – Υποχρέωση ακριβούς οριοθέτησης της αγοράς – Δεν υφίσταται – Υποχρέωση νομικού χαρακτηρισμού των εικαζόμενων παραβάσεων – Δεν υφίσταται – Υποχρέωση προσδιορισμού του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο εικάζεται ότι τελέστηκαν οι παραβάσεις – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 101 ΣΛΕΕ· κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 4)
(βλ. σκέψεις 24-48)
Ανταγωνισμός – Διοικητική διαδικασία – Εξουσία της Επιτροπής να διενεργεί ελέγχους – Δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Τήρηση της αρχής της αναλογικότητας – Υποχρέωση της Επιτροπής να διαθέτει αρκούντως σοβαρές ενδείξεις οι οποίες να δικαιολογούν υπόνοιες περί της υπάρξεως παράβασης – Υποχρέωση γνωστοποίησης των εν λόγω ενδείξεων – Δεν υφίσταται
(Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 20 § 4)
(βλ. σκέψεις 51-58, 74-84)
Ανταγωνισμός – Διοικητική διαδικασία – Εξουσία της Επιτροπής να διενεργεί ελέγχους – Απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Σαφής παράθεση των σοβαρών ενδείξεων οι οποίες δικαιολογούν υπόνοιες περί της υπάρξεως παράβασης – Δικαστικός έλεγχος
(Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 20 § 4)
(βλ. σκέψεις 78-84)
Ανταγωνισμός – Διοικητική διαδικασία – Εξουσία της Επιτροπής να διενεργεί ελέγχους – Δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας – Υποχρέωση της Επιτροπής να διαθέτει αρκούντως σοβαρές ενδείξεις οι οποίες να δικαιολογούν υπόνοιες περί της υπάρξεως παράβασης – Περιεχόμενο των ενδείξεων που δικαιολόγησαν την απόφαση περί διενέργειας ελέγχου – Δημόσιες δηλώσεις στις οποίες προέβη επιχείρηση με σκοπό να προτείνει στους ανταγωνιστές της ποιες τιμολογιακές στρατηγικές να ακολουθήσουν – Αρκούντως σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη συντονισμού των τιμών κατά τη διάρκεια ενός κύριου χρονικού διαστήματος – Έλλειψη αρκούντως σοβαρών ενδείξεων ως προς το προγενέστερο χρονικό διάστημα – Προσβολή του δικαιώματος του απαραβιάστου της κατοικίας
(Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 20 § 4)
(βλ. σκέψεις 106-154, 190)
Ανταγωνισμός – Διοικητική διαδικασία – Εξουσία της Επιτροπής να διενεργεί ελέγχους – Προσφυγή κατά αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου – Εξουσία εκτιμήσεως της Επιτροπής – Όρια – Τήρηση της αρχής της αναλογικότητας – Κίνδυνος απόκρυψης ή καταστροφής των αποδεικτικών στοιχείων – Αναγκαιότητα του ελέγχου
(Κανονισμός 1/2003 του Συμβουλίου, άρθρο 20 § 4)
(βλ. σκέψεις 156-158, 162-172, 176, 177)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει εν μέρει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (
1
) με την οποία η Compagnie générale des établissements Michelin (στο εξής: Michelin) διατάχθηκε να υποβληθεί σε έλεγχο σχετικά με την ενδεχόμενη συμμετοχή της σε αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμφωνίες ή πρακτικές στον τομέα των ελαστικών. Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζει τα κριτήρια βάσει των οποίων μπορεί να εκτιμηθεί η σοβαρότητα των ενδείξεων στις οποίες μπορεί να στηριχθεί μια τέτοια απόφαση.
Στις 10 Ιανουαρίου 2024, η Επιτροπή, υποπτευόμενη την ύπαρξη πρακτικών αντίθετων προς τους κανόνες του ανταγωνισμού όσον αφορά τον συντονισμό των τιμών από τους κύριους κατασκευαστές ελαστικών στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ), εξέδωσε, στο πλαίσιο αυτεπάγγελτης έρευνας, απόφαση με την οποία διέταξε τη Michelin να υποβληθεί σε έλεγχο (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Η απόφαση αυτή εκδόθηκε κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003 (
2
) για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού, το οποίο καθορίζει τις εξουσίες της Επιτροπής όσον αφορά τους ελέγχους.
Μεταξύ του Ιανουαρίου και του Μαρτίου του 2024, η Επιτροπή διενήργησε τον έλεγχο στους χώρους της Michelin. Στο πλαίσιο του ελέγχου, η Επιτροπή ερεύνησε τα γραφεία, συνέλεξε εξοπλισμό (φορητούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, ταμπλέτες, περιφερειακά αποθήκευσης), διεξήγαγε ακροάσεις με περισσότερα πρόσωπα και έλαβε αντίγραφα του περιεχομένου του συλλεγέντος εξοπλισμού.
Με την προσφυγή που άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Michelin ζητεί την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως επικαλούμενη, αφενός, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και, αφετέρου, προσβολή του δικαιώματος του απαραβιάστου της κατοικίας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι ορισμένα επιχειρήματα της προσφεύγουσας αφορούν τη διεξαγωγή του ελέγχου τον οποίο διενήργησε η Επιτροπή προς εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Συναφώς, διαπιστώνει ότι μια επιχείρηση δεν μπορεί να επικαλεστεί τον παράνομο χαρακτήρα της διεξαγωγής των διαδικασιών ελέγχου για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της πράξεως βάσει της οποίας η Επιτροπή διενήργησε τον εν λόγω έλεγχο.
Τούτου λεχθέντος, η Michelin αποδίδει προσοχή στη διεξαγωγή του ελέγχου απλώς και μόνον προκειμένου να καταδείξει τις ελλείψεις σαφήνειας ή ακρίβειας τις οποίες ενέχει η αιτιολογία ή την έκταση της επεμβάσεως που εγκρίθηκε με απόφαση με την οποία διατάχθηκε η διεξαγωγή ελέγχου. Επομένως, υπό αυτό ακριβώς το πρίσμα εκτιμά το Γενικό Δικαστήριο τα επίμαχα επιχειρήματα των οποίων έγινε επίκληση προς στήριξη αυτά των λόγων ακυρώσεως κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει, κατά πρώτον, τον λόγο ακυρώσεως σύμφωνα με τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση δεν πληροί την κατ’ άρθρο 296 ΣΛΕΕ υποχρέωση αιτιολογήσεως. Υπενθυμίζει, κατ’ αρχάς, ότι η αιτιολογία μιας πράξεως της Ένωσης πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της επίμαχης πράξεως και πρέπει να προκύπτει από αυτήν με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία η συλλογιστική του οργάνου που την εξέδωσε. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει εξαντλητικά όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα.
Στον τομέα του ανταγωνισμού, ο κανονισμός 1/2003 απονέμει στην Επιτροπή εξουσίες διενέργειας ελέγχων προκειμένου να εκπληρώσει την αποστολή της η οποία συνίσταται στην προστασία της εσωτερικής αγοράς από τις στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και στην επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση παραβάσεων των κανόνων του ανταγωνισμού εντός της εν λόγω αγοράς. Από το άρθρο 20, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού προκύπτει ότι οι αποφάσεις της Επιτροπής για τη διενέργεια ελέγχου πρέπει να προσδιορίζουν, μεταξύ άλλων, το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου. Αυτή η υποχρέωση ειδικής αιτιολογήσεως αποτελεί θεμελιώδη επιταγή, σκοπός της οποίας είναι όχι μόνο να καταδειχθεί ότι η σχεδιαζόμενη παρέμβαση στο εσωτερικό των οικείων επιχειρήσεων είναι δικαιολογημένη, αλλά και να παρασχεθεί στις επιχειρήσεις αυτές η δυνατότητα να αντιληφθούν την έκταση του καθήκοντος συνεργασίας που υπέχουν και να προασπίσουν παράλληλα τα δικαιώματά τους άμυνας.
Εντούτοις, υπό την προϋπόθεση ότι η απόφαση περί διενέργειας ελέγχου περιέχει τα προαναφερθέντα ουσιώδη στοιχεία, δεν είναι απαραίτητο να οριοθετεί με ακρίβεια τη σχετική αγορά ούτε να προβαίνει σε ακριβή νομικό χαρακτηρισμό των εικαζομένων παραβάσεων ούτε να προσδιορίζει το χρονικό διάστημα κατά το οποίο φέρονται να τελέστηκαν οι εν λόγω παραβάσεις. Πράγματι, δεδομένου ότι οι έλεγχοι διενεργούνται κατά την έναρξη της έρευνας, η Επιτροπή δεν διαθέτει κατά κανόνα ακόμη ακριβή στοιχεία για να διατυπώσει συγκεκριμένη νομική γνώμη και πρέπει προηγουμένως να ελέγξει το βάσιμο των υπονοιών της καθώς και να διερευνήσει την έκταση των γεγονότων.
Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών, το Γενικό Δικαστήριο αναλύει τα επιχειρήματα της Michelin περί του ότι η χρήση των όρων «και/ή», «ιδίως», «ακόμη και» και «τουλάχιστον» στην προσβαλλόμενη απόφαση καθιστά την καθ’ ύλην και τη χρονική εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης ασαφείς, αδικαιολόγητες ή παράλογες.
Επισημαίνει ότι η χρησιμοποίηση της εναλλακτικής διατύπωσης «και/ή» στην περιγραφή της μορφής που έλαβε ο εικαζόμενος συντονισμός, (συμφωνίες αντίθετες προς τους κανόνες του ανταγωνισμού και/ή εναρμονισμένες πρακτικές) δεν επιφέρει συγκεκριμένη συνέπεια για την προσφεύγουσα, δεδομένου ότι ο ακριβής νομικός χαρακτηρισμός του εικαζόμενου συντονισμού ως συμφωνίας μεταξύ επιχειρήσεων ή εναρμονισμένης πρακτικής εξαρτάται από εκτίμηση η οποία δεν μπορεί να απαιτείται κατά τον χρόνο κατάρτισης της αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου.
Όσον αφορά τη χρήση των όρων «ιδίως» ή «ακόμη και» για την περιγραφή των υπονοιών της Επιτροπής, η χρήση τους διευκολύνει την κατανόηση των φράσεων των οποίων αποτελούν μέρος, ήτοι συντονισμός όσον αφορά τις τιμές, «ιδίως τις τιμές χονδρικής», και ανταλλαγές εμπορικά ευαίσθητων πληροφοριών «ακόμη και μέσω δημοσίων διαύλων προσβάσιμων σε όλους». Οι όροι αυτοί παρέχουν στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να κατανοήσει καλύτερα όσα της προσάπτονται. Περιγράφουν το περιεχόμενο του εικαζόμενου συντονισμού, εξηγώντας συγχρόνως ότι οι παρεχόμενες περιγραφές δεν προσδιορίζουν εξαντλητικά την καθ’ ύλην εμβέλεια της εικαζόμενης παράβασης.
Τέλος, η Επιτροπή, επισημαίνοντας ότι η συμπεριφορά άρχισε «τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια ενός κύριου χρονικού διαστήματος και ότι από τα στοιχεία προκύπτει εκ των προτέρων συντονισμός «τουλάχιστον» κατά τη διάρκεια προγενέστερου χρονικού διαστήματος, παρέσχε, με δική της πρωτοβουλία, ορισμένες ενδείξεις σχετικά με την χρονική διάσταση του εικαζόμενου συντονισμού. Επομένως, βάσει των ενδείξεων αυτών, οι οποίες αποτελούν μέρος της αιτιολογίας, μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα δεν βρέθηκε σε κατάσταση στην οποία κωλυόταν να κατανοήσει σαφώς τις υπόνοιες της Επιτροπής και στην οποία, ως εκ τούτου, στερήθηκε τη δυνατότητα να προστατεύσει πλήρως τα δικαιώματα άμυνάς της.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το άρθρο 296 ΣΛΕΕ, η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως παρέχει τη δυνατότητα στη μεν προσφεύγουσα να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Προσδιορίζει επίσης επαρκώς, σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003, το αντικείμενο και τον σκοπό του ελέγχου.
Το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει, κατά δεύτερον, τον λόγο ακυρώσεως που αφορά προσβολή του δικαιώματος του απαραβιάστου της κατοικίας της αναιρεσείουσας.
Υπενθυμίζει κατ’ αρχάς ότι ένα νομικό πρόσωπο μπορεί να επικαλεστεί το δικαίωμα αυτό, το οποίο εντάσσεται στο πλαίσιο της προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Πράγματι, η ανάγκη προστασίας από αυθαίρετες ή δυσανάλογες παρεμβάσεις της δημόσιας αρχής στην ιδιωτική σφαίρα δραστηριότητας ενός προσώπου συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, η οποία διατυπώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη διευκρινίζει συναφώς ότι κάθε περιορισμός στην άσκηση του συγκεκριμένου δικαιώματος πρέπει να προβλέπεται από τον νόμο και να σέβεται το βασικό περιεχόμενο του δικαιώματος, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας.
Στην πράξη, η απόφαση με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου πρέπει να αποσκοπεί στη συλλογή των στοιχείων τεκμηρίωσης που είναι αναγκαία για την εξακρίβωση του υποστατού και της έκτασης συγκεκριμένων πραγματικών και νομικών καταστάσεων ως προς τις οποίες η Επιτροπή διαθέτει ήδη πληροφορίες που συνιστούν αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ικανές να δημιουργήσουν υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης των κανόνων του ανταγωνισμού. Επομένως, η κατοχή τέτοιων ενδείξεων αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί η Επιτροπή να διατάξει τη διενέργεια ελέγχου δυνάμει του άρθρου 20, παράγραφος 4, του κανονισμού 1/2003.
Επιπλέον, δεδομένου ότι η αιτιολογία αποφάσεως με την οποία διατάσσεται η διενέργεια ελέγχου οριοθετεί το πεδίο των εξουσιών που απονέμονται στους υπαλλήλους της Επιτροπής, μπορούν να αναζητηθούν μόνον τα έγγραφα που εμπίπτουν στο αντικείμενο του ελέγχου. Επομένως, μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να είναι διατυπωμένη κατά τρόπο που να διευρύνει το πεδίο αυτό πέραν των όσων απορρέουν από τις αρκούντως σοβαρές ενδείξεις τις οποίες έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω αποφάσεως.
Κατόπιν των υπομνήσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο εξακριβώνει αν η προσβαλλόμενη απόφαση έχει αυθαίρετο χαρακτήρα, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα.
Συναφώς, επισημαίνει κατ’ αρχάς ότι η απόφαση που διατάσσει τη διενέργεια ελέγχου δεν πρέπει κατ’ ανάγκην να παραθέτει όλες τις πληροφορίες που διαθέτει η Επιτροπή στο στάδιο αυτό της έρευνας, αλλά πρέπει να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ, αφενός, της διαφυλάξεως της αποτελεσματικότητας της έρευνας και, αφετέρου, της προάσπισης των δικαιωμάτων άμυνας της εμπλεκόμενης επιχείρησης.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή πρέπει να προσδιορίζει στην απόφαση περί διενέργειας ελέγχου, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, τις υπόνοιες τις οποίες προτίθεται να επαληθεύσει, ήτοι το αντικείμενο της έρευνας και τα στοιχεία τα οποία πρέπει να αφορά ο έλεγχος. Εντούτοις, δεν μπορεί να απαιτείται από την Επιτροπή, να επισημαίνει και τις ενδείξεις, δηλαδή τα στοιχεία που την οδήγησαν να εξετάσει το ενδεχόμενο παράβασης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ.
Επομένως, εν προκειμένω, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι κακώς ανέφερε ότι «[διέθετε] πληροφορίες» και «αποδεικτικά στοιχεία» σχετικά με τον εικαζόμενο συντονισμό ή με ορισμένες πτυχές του, χωρίς να παράσχει περισσότερα στοιχεία σχετικά με τη φύση, τη μορφή, την ημερομηνία και την προέλευσή τους.
Η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου αφορά στη συνέχεια τον αρκούντως σοβαρό χαρακτήρα των ενδείξεων που παρέσχε η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη απόφαση.
Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει, προκαταρκτικώς, ότι, όταν η επιχείρηση προς την οποία απευθύνεται απόφαση περί διενέργειας ελέγχου παρέχει ορισμένα στοιχεία που δημιουργούν αμφιβολίες ως προς το ότι οι ενδείξεις που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή είναι αρκούντως σοβαρές, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει τις ενδείξεις αυτές και να ελέγξει αν είναι όντως αρκούντως σοβαρές.
Αυτός ο εκ τον υστέρων ασκούμενος πλήρης έλεγχος νομιμότητας αντισταθμίζει την έλλειψη προηγούμενης δικαστικής εντολής και διασφαλίζει τη συμβατότητα του μέτρου ελέγχου με το θεμελιώδες δικαίωμα του απαραβιάστου της κατοικίας. Δεν αποσκοπεί να διευκρινίσει αν με βάση τις αντίστοιχες ενδείξεις μπορεί να διαπιστωθεί, πέραν των απλών υπονοιών, η ύπαρξη της εικαζόμενης αντίθετης προς τους κανόνες του ανταγωνισμού συμπεριφοράς, δεδομένου ότι το ως άνω ζήτημα είναι ακόμη πρόωρο στο στάδιο αυτό της έρευνας.
Πράγματι, αντιθέτως προς τις αποδείξεις για την ύπαρξη παράβασης, οι ενδείξεις επί των οποίων στηρίζεται απόφαση περί διενέργειας ελέγχου δεν πρέπει να αποδεικνύουν την ύπαρξη ούτε το περιεχόμενο μιας παράβασης, διότι άλλως θα στερούνταν κάθε χρησιμότητας οι εξουσίες έρευνας που απονέμονται στην Επιτροπή. Ως εκ τούτου, το γεγονός ότι είναι δυνατή διαφορετική ερμηνεία των στοιχείων που ελήφθησαν υπόψη δεν αποκλείει τον χαρακτηρισμό τους ως αρκούντως σοβαρών ενδείξεων, εφόσον η ερμηνεία την οποία προκρίνει η Επιτροπή είναι εύλογη.
Το Γενικό Δικαστήριο υπογραμμίζει επίσης, αφενός, ότι οι διάφορες ενδείξεις που δημιουργούν υπόνοιες για την ύπαρξη παράβασης δεν πρέπει να εκτιμώνται μεμονωμένα, αλλά στο σύνολό τους, και ότι μπορούν να ενισχύονται αμοιβαίως. Αφετέρου, η υπό κρίση υπόθεση εντάσσεται στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, δηλαδή σε χρόνο κατά τον οποίο η Επιτροπή δεν έχει ακόμη λάβει θέση επί του υποστατού της εικαζόμενης παράβασης και η προσφεύγουσα απολαύει του τεκμηρίου αθωότητας.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή γνωστοποίησε, με το υπόμνημα αντικρούσεως, εξηγήσεις και πραγματικά στοιχεία προκειμένου να παράσχει στο Γενικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να διαπιστώσει αν αυτή διέθετε αρκούντως σοβαρές ενδείξεις ώστε να τεκμηριώσει τις υπόνοιές της και να δικαιολογήσει τον εκ μέρους της έλεγχο, γεγονός που διευκόλυνε τον έλεγχο του Γενικού Δικαστηρίου. Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Επιτροπή είχε στη διάθεσή της αρκούντως σοβαρές ενδείξεις μόνον όσον αφορά τον εικαζόμενο συντονισμό κατά το κύριο χρονικό διάστημα, αλλά όχι για το προγενέστερο διάστημα που αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία πρέπει επομένως να ακυρωθεί εν μέρει ως προς το σημείο αυτό.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την αιτίαση που στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Συναφώς, υπενθυμίζει ότι η αρχή αυτή συγκαταλέγεται στις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης και επιτάσσει οι πράξεις των θεσμικών οργάνων να μην υπερβαίνουν τα όρια αυτού που είναι κατάλληλο και αναγκαίο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, εξυπακουομένου ότι, όταν υπάρχει δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσοτέρων πρόσφορων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο επαχθές, οι δε προκύπτουσες αρνητικές συνέπειες δεν πρέπει να είναι υπέρμετρες σε σχέση τους επιδιωκόμενους σκοπούς.
Όσον αφορά την απόφαση περί διενέργειας ελέγχου, η αρχή της αναλογικότητας απαιτεί τα σχεδιαζόμενα μέτρα να μην έχουν υπέρμετρες και μη αποδεκτές αρνητικές συνέπειες σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. Ειδικότερα, η επιλογή στην οποία πρέπει να προβεί η Επιτροπή, μεταξύ αίτησης παροχής πληροφοριών και ελέγχου που διατάσσεται με απόφαση, δεν εξαρτάται από περιστάσεις όπως η ιδιαίτερη σοβαρότητα της κατάστασης, το εξαιρετικά επείγον ή η ανάγκη απόλυτης διακριτικότητας, αλλά από τις ανάγκες της διεξαγωγής προσήκουσας έρευνας. Συνεπώς, όταν αποκλειστικός σκοπός της διατάσσουσας τη διενέργεια ελέγχου αποφάσεως είναι να παράσχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να συλλέξει τα απαραίτητα στοιχεία για να εκτιμήσει την ενδεχόμενη ύπαρξη παραβιάσεως της Συνθήκης, η απόφαση αυτή δεν αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας.
Εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν μπορούσε να αποκλείσει την ύπαρξη κινδύνου απόκρυψης ή καταστροφής των αναζητούμενων αποδεικτικών στοιχείων. Η δε προσφεύγουσα δεν απέδειξε, αφενός, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αναγκαία λόγω της ανυπαρξίας κινδύνου για τις αποδείξεις ή της δυνατότητας χρήσης λιγότερο επαχθούς μέτρου ούτε, αφετέρου, ότι είχε υπερβολικές, επιζήμιες συνέπειες.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, ελλείψει αρκούντως σοβαρών ενδείξεων ικανών να τεκμηριώσουν τις υπόνοιες για το χρονικό διάστημα που προηγήθηκε του κύριου χρονικού διαστήματος, το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το σημείο αυτό λόγω του αυθαίρετου χαρακτήρα της και της συνακόλουθης προσβολής του δικαιώματος της προσφεύγουσας στον σεβασμό της κατοικίας και των επικοινωνιών της. Απορρίπτει την προσφυγή κατά τα λοιπά.
(
1
)	Απόφαση C(2024) 243 final της Επιτροπής, της 10ης Ιανουαρίου 2024, με την οποία η Compagnie générale des établissements Michelin, καθώς και όλες οι εταιρίες που ελέγχονται άμεσα ή έμμεσα από αυτήν, διατάχθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου (υπόθεση AT.40863 Hoops).
(
2
)	Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα [101 και 102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1).