62024CJ0315
WYROK TRYBUNAŁU (ósma izba)
z dnia 9 października 2025 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Bezpieczeństwo żywności – Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 – Przekazywanie konsumentom informacji na temat żywności – Rozporządzenie delegowane (UE) 2016/128 – Żywność specjalnego przeznaczenia medycznego – Szczegółowe wymogi dotyczące informacji – Obowiązkowa informacja o wartości odżywczej – Artykuł 5 ust. 2 lit. g) – Dodatkowe obowiązkowe dane szczegółowe – Artykuł 6 ust. 2 – Zakaz powtarzania na etykiecie informacji zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej
W sprawie C‑315/24
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny, Szwecja) postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 kwietnia 2024 r., w postępowaniu:
Nestlé Sverige AB
przeciwko
Miljönämnden i Helsingborgs kommun,
TRYBUNAŁ (ósma izba),
w składzie: O. Spineanu-Matei, prezeska izby, S. Rodin i N. Fenger (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: R. Norkus,
sekretarz: C. Strömholm, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 lutego 2025 r.,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu Nestlé Sverige AB – F. Sjövall, J. Träsk, advokater, i K. Lewandowska, associate,
–
w imieniu Miljönämnden i Helsingborgs kommun – F. Lund Rydingsvärd, I. Mideljung i A. Wikhäll,
–
w imieniu rządu czeskiego – S. Šindelková, M. Smolek i J. Vláčil, w charakterze pełnomocników,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – C. Faroghi, I. Galindo Martín i B. Rous Demiri, w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 maja 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat (Dz.U. 2016, L 25, s. 30).
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Nestlé Sverige AB (zwaną dalej „Nestlé”), spółką prawa szwedzkiego, a Miljönämnden i Helsingborgs kommun (komisją ds. środowiska gminy Helsingborg, Szwecja) (zwaną dalej „komisją ds. środowiska”) w przedmiocie decyzji tej komisji nakazującej Nestlé usunięcie pewnych informacji znajdujących się na opakowaniu sprzedawanej przez tę spółkę żywności specjalnego przeznaczenia medycznego.
Ramy prawne
Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011
3
Motyw 41 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. 2011, L 304, s. 18;) ma następujące brzmienie:
„Aby przekazywane informacje żywieniowe przemawiały do przeciętnego konsumenta i służyły celowi informacyjnemu, w którym je wprowadzono, z uwzględnieniem aktualnego stanu wiedzy na temat żywienia, powinny być one proste i łatwo zrozumiałe. Podawanie informacji żywieniowych częściowo w głównym polu widzenia, zwanym powszechnie »przodem opakowania«, a częściowo z innej strony opakowania, na przykład »z tyłu opakowania«, mogłoby dezorientować konsumentów. Dlatego informacja o wartości odżywczej powinna się znajdować w tym samym polu widzenia. Dodatkowo, na zasadzie dobrowolności, najważniejsze elementy informacji żywieniowych można powtórzyć w głównym polu widzenia, by pomóc konsumentom łatwo dostrzec podstawowe informacje żywieniowe przy zakupie żywności. Swobodne dobieranie informacji, które można by powtarzać, mogłoby dezorientować konsumentów. Konieczne jest zatem sprecyzowanie, które informacje można powtarzać”.
4
Artykuł 9 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wykaz danych szczegółowych, których podanie jest obowiązkowe”, przewiduje w ust. 1:
„Zgodnie z art. 10–35 i z zastrzeżeniem określonych w niniejszym rozdziale wyjątków obowiązkowe jest podanie następujących danych szczegółowych:
[…]
l) informacja o wartości odżywczej”.
5
Artykuł 30 wspomnianego rozporządzenia, odnoszący się do treści informacji o wartości odżywczej, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. l) tego rozporządzenia, stanowi w ust. 1 i 3:
„1.   Obowiązkowa informacja o wartości odżywczej obejmuje następujące elementy:
a)
wartość energetyczna; oraz
b)
ilość tłuszczu, kwasów tłuszczowych nasyconych, węglowodanów, cukrów, białka oraz soli.
[…]
3.   Jeżeli etykietowanie żywności opakowanej zawiera obowiązkową informację o wartości odżywczej, o której mowa w ust. 1, można powtórzyć w nim następujące informacje:
a)
wartość energetyczna; lub
b)
wartość energetyczna oraz ilość tłuszczu, kwasów tłuszczowych nasyconych, cukrów oraz soli”.
6
Artykuł 32 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wyrażanie ilości w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml”, przewiduje w ust. 2:
„Wartość energetyczna i ilość składników odżywczych, o których mowa w art. 30 ust. 1–5, jest wyrażana w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml”.
7
Zgodnie z art. 33 rozporządzenia nr 1169/2011:
„1.   W następujących przypadkach wartość energetyczna i ilość składników odżywczych, o których mowa w art. 30 ust. 1–5, może być wyrażana w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności łatwo rozpoznawalną dla konsumenta, pod warunkiem że ta porcja lub jednostkowa ilość są zgodne z informacją ilościową na etykiecie i że podana jest liczba porcji lub jednostkowych ilości zawartych w opakowaniu:
a)
oprócz formy wyrażania ilości w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, o której mowa w art. 32 ust. 2;
[…]
2.   W drodze odstępstwa od art. 32 ust. 2 w przypadkach, o których mowa w art. 30 ust. 3 lit. b), ilość składników odżywczych lub wartość procentowa referencyjnych wartości spożycia określonych w załączniku XIII część B może być wyrażana jedynie w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności.
Jeżeli ilość składników odżywczych jest wyrażona jedynie w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności zgodnie z akapitem pierwszym, to wartość energetyczna musi być wyrażona w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml oraz w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności.
[…]
4.   Użyte porcje lub jednostkowe ilości są wskazywane bezpośrednio w pobliżu informacji o wartości odżywczej.
[…]”.
Rozporządzenie (UE) nr 609/2013
8
Motywy 15, 24 i 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. 2013, L 181, s. 35) przewidują:
„(15)
Ograniczona liczba kategorii żywności stanowi częściowe lub wyłączne źródło pożywienia dla niektórych grup ludności. Takie kategorie mają zasadnicze znaczenie przy postępowaniu w pewnych schorzeniach lub są kluczowe dla zaspokojenia wymogów żywieniowych niektórych wyraźnie zidentyfikowanych wrażliwych grup ludności. Powyższe kategorie żywności obejmują […] żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. […]
[…]
(24)
W rozporządzeniu [nr 1169/2011] ustanowiono wymogi ogólne dotyczące etykietowania. Te wymogi powinny mieć co do zasady zastosowanie do kategorii żywności objętych zakresem niniejszego rozporządzenia. Niniejsze rozporządzenie powinno jednak w stosownych przypadkach ustanowić również wymogi dodatkowe dotyczące rozporządzenia [nr 1169/2011] lub odstępstwa od niego, aby spełnione zostały konkretne cele niniejszego aktu.
[…]
(26)
Ze względu na ochronę konsumentów z grup wrażliwych wymogi dotyczące etykietowania powinny pozwalać konsumentom na dokładną identyfikację produktu. […]”.
9
Artykuł 2 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia stanowi:
„Stosuje się […] następujące definicje:
[…]
g)
»żywność specjalnego przeznaczenia medycznego« oznacza żywność specjalnie przetworzoną lub żywność o specjalnym składzie przeznaczoną do dietetycznego odżywiania pacjentów, w tym niemowląt, stosowaną pod nadzorem lekarza; jest ona przeznaczona do wyłącznego lub częściowego żywienia pacjentów z ograniczoną, upośledzoną lub zaburzoną zdolnością przyjmowania, trawienia, wchłaniania, metabolizowania lub wydalania zwykłej żywności lub niektórych składników odżywczych zawartych w tej żywności lub jej metabolitach, lub pacjentów z innymi uzasadnionymi medycznie wymaganiami żywieniowymi, w przypadku których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety”.
10
Artykuł 9 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia przewiduje:
„Etykietowanie, prezentacja i reklama żywności, o której mowa w art. 1 ust. 1, zapewniają informacje pozwalające na właściwe stosowanie takiej żywności i nie wprowadzają w błąd oraz nie przypisują takiej żywności właściwości zapobiegania chorobom lub leczenia chorób ludzi lub i nie odwołują się do takich właściwości”.
Rozporządzenie delegowane 2016/128
11
Motywy 13–17 rozporządzenia 2016/128 przewidują:
„(13)
Żywność specjalnego przeznaczenia medycznego musi być zgodna z rozporządzeniem [nr 1169/2011]. Aby uwzględnić specyficzny charakter żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, w niniejszym rozporządzeniu należy w stosownych przypadkach określić dodatki do tych ogólnych zasad i wyjątki od nich.
(14)
Zapewnianie wszystkich informacji niezbędnych do odpowiedniego stosowania żywności specjalnego przeznaczenia medycznego powinno być obowiązkowe w odniesieniu do tego rodzaju żywności. Informacje te powinny również dotyczyć właściwości i cech, dzięki którym dany produkt jest przydatny do określonego zamierzonego zastosowania – w odniesieniu do między innymi specjalnego przetwarzania i składu, składu pod względem wartości odżywczej oraz uzasadnienia stosowania danego produktu. Takie informacje nie powinny być uznawane za oświadczenia żywieniowe i zdrowotne w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. 2006, L 404, s. 9)].
(15)
Informacja o wartości odżywczej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego jest niezbędna w celu zagwarantowania jej odpowiedniego zastosowania, zarówno dla pacjentów spożywających dane produkty, jak i dla pracowników służby zdrowia, którzy zalecają ich spożycie. Z tego powodu oraz aby zapewnić pełniejsze informacje pacjentom i pracownikom służby zdrowia, w informacji o wartości odżywczej należy zawrzeć więcej szczegółów, niż jest to wymagane rozporządzeniem [nr 1169/2011]. […].
(16)
Konsumenci żywności specjalnego przeznaczenia medycznego mają inne potrzeby żywieniowe niż przeciętna populacja. Informacja żywieniowa dotycząca wartości energetycznej i ilości składników odżywczych w żywności specjalnego przeznaczenia medycznego wyrażana jako wartość procentowa dziennych referencyjnych wartości spożycia określonych dla ogólnej populacji dorosłych w rozporządzeniu [nr 1169/2011] wprowadzałaby konsumentów w błąd, a zatem nie powinna być dozwolona.
[…]
(17)
Nie należy stosować oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dopuszczonych na podstawie rozporządzenia [nr 1924/2006], aby promować żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, ponieważ konsumentami takich produktów są pacjenci dotknięci chorobą, zaburzeniem lub schorzeniem i z tego względu nie są częścią ogólnej zdrowej populacji. Ponadto żywność specjalnego przeznaczenia medycznego należy stosować pod nadzorem lekarza, a jej spożywanie nie powinno być promowane poprzez stosowanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych skierowanych bezpośrednio do konsumentów. Z tych względów stosowanie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych nie powinno być dozwolone w odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego.
12
Artykuł 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi:
„1.   O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, żywność specjalnego przeznaczenia medycznego musi być zgodna z rozporządzeniem [nr 1169/2011].
2.   Oprócz obowiązkowych danych szczegółowych wymienionych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia [nr 1169/2011] dodatkowe obowiązkowe dane szczegółowe w odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego są następujące:
a)
stwierdzenie, że produkt musi być stosowany pod nadzorem lekarza;
[…]
c)
stwierdzenie, że produkt przeznaczony jest dla określonej grupy wiekowej, w zależności od przypadku;
[…]
f)
w stosownych przypadkach stwierdzenie dotyczące odpowiednich środków ostrożności i przeciwwskazań;
g)
opis właściwości lub cech, które czynią produkt użyteczny w związku z daną chorobą, zaburzeniem lub schorzeniem, w przypadku których w postępowaniu dietetycznym przewiduje się zastosowanie produktu, w szczególności, w zależności od przypadku, właściwości lub cech odnoszących się do specjalnego przetwarzania i składu, składników odżywczych, których zawartość została zwiększona, zmniejszona, wyeliminowana lub zmieniona w inny sposób, oraz uzasadnienie stosowania danego produktu;
[…]”.
13
Artykuł 6 wspomnianego rozporządzenia delegowanego, zatytułowany „Szczegółowe wymogi dotyczące informacji o wartości odżywczej”, przewiduje w ust. 2:
„Na zasadzie odstępstwa od art. 30 ust. 3 rozporządzenia [nr 1169/2011] elementy zawarte w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego nie są powtarzane na etykiecie”.
14
Artykuł 7 tego rozporządzenia delegowanego ma następujące brzmienie:
„W odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego nie stosuje się oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
15
Strona skarżąca, Nestlé, będąca przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w sektorze spożywczym, sprzedaje liczne produkty jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego (zwane dalej „rozpatrywanymi produktami”).
16
Jak wynika z postanowienia odsyłającego, z przodu opakowania rozpatrywanych produktów widnieją szczegółowe dane dotyczące wartości energetycznej i ilości różnych zawartych w nich składników odżywczych, takich jak tłuszcze, białka i błonnik pokarmowy, wyrażone w przeliczeniu nie na 100 g lub na 100 ml, lecz na porcję lub na jednostkową ilość żywności (zwane dalej „spornymi danymi szczegółowymi”).
17
Komisja ds. środowiska nakazała Nestlé usunięcie spornych danych szczegółowych, ponieważ, z naruszeniem art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128, stanowiły one powtórzenie szczegółowych danych znajdujących się w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011, wyrażonych w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, zgodnie z art. 32 ust. 2 tego rozporządzenia.
18
Po bezskutecznym odwołaniu od tej decyzji Nestlé wniosła skargę do Förvaltningsrätten i Malmö (sądu administracyjnego w Malmö, Szwecja) o stwierdzenie jej nieważności. W skardze Nestlé podniosła, że sporne dane szczegółowe nie stanowiły powtórzenia tych danych znajdujących w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, lecz należało je uznać za szczegółowe dane uzupełniające tę informację o wartości odżywczej, zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia 2016/128.
19
Skarga ta została oddalona na tej podstawie, że mimo iż sporne dane szczegółowe zostały wyrażone w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności, a nie w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, to stanowiły one zakazane na mocy art. 6 ust. 2 tego rozporządzenia delegowanego powtórzenie szczegółowych danych znajdujących się w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej.
20
Po oddaleniu apelacji przez Kammarrätten i Göteborg (administracyjny sąd apelacyjny w Göteborgu, Szwecja), który również uznał, że sporne dane szczegółowe nie wchodziły w zakres stosowania art. 5 ust. 2 lit. g) wspomnianego rozporządzenia delegowanego, lecz stanowiły powtórzenie szczegółowych danych zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, Nestlé wniosła skargę kasacyjną do Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższego sądu administracyjnego, Szwecja), który jest sądem odsyłającym.
21
W celu ustalenia, czy etykietowanie rozpatrywanych produktów jest zgodne z rozporządzeniem delegowanym 2016/128, sąd odsyłający rozważa w istocie, czy sporne dane szczegółowe stanowią dodatkowy opis właściwości lub cech tych produktów w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia delegowanego, czy też są zakazanym na podstawie art. 6 ust. 2 przywołanego rozporządzenia delegowanego powtórzeniem tych elementów zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej.
22
W tych właśnie okolicznościach Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy informacja dotycząca wartości energetycznej produktu i zawartości w nim różnych składników odżywczych, zamieszczona w innym miejscu niż w informacji o wartości odżywczej, może stanowić dodatkowy opis właściwości lub cech produktu w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia [delegowanego 2016/128]?
2)
W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 6 ust. 2 [tego rozporządzenia delegowanego], który zakazuje powtarzania na etykiecie elementów zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, stoi na przeszkodzie temu, by opis przewidziany w art. 5 ust. 2 lit. g) [przywołanego rozporządzenia delegowanego] zawierał dane szczegółowe o wartości energetycznej i zawartości różnych składników odżywczych, jeżeli wyrażono je w sposób inny niż w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
23
Poprzez swoje pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128 należy interpretować w ten sposób, że dane szczegółowe o wartości energetycznej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i zawartej w niej ilości różnych składników odżywczych, wyrażonych w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności, widoczne z przodu opakowania – w sytuacji gdy znajdująca się z tyłu tego opakowania obowiązkowa informacja o wartości odżywczej zawiera dane szczegółowe o tych samych elementach w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml – stanowią „opis właściwości lub cech” tej żywności w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia delegowanego, czy zakazane na podstawie art. 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia powtórzenie elementów zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej.
24
Tytułem wstępu, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, ponieważ żywność specjalnego przeznaczenia medycznego stanowi, przede wszystkim i niezależnie od jej specyfiki, środek spożywczy, rozporządzenie delegowane 2016/128 i uzupełniające rozporządzenie nr 609/2013 należy rozpatrywać łącznie w świetle innych aktów prawnych mających zastosowanie do środków spożywczych (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Kwizda Pharma, C‑760/21, EU:C:2023:143, pkt 59).
25
W związku z tym należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 24 rozporządzenia nr 609/2013 wymogi w zakresie etykietowania określone w rozporządzeniu nr 1169/2011 mają co do zasady zastosowanie do kategorii środków spożywczych objętych zakresem stosowania tego pierwszego rozporządzenia. Ponadto rozporządzenie delegowane 2016/128 zawiera wyraźne i wielokrotne odesłania do rozporządzenia nr 1169/2011. W szczególności z art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia delegowanego wynika, że co do zasady żywność specjalnego przeznaczenia medycznego powinna być zgodna z rozporządzeniem nr 1169/2011 w zakresie podawania informacji na jej temat. Ponadto jeśli chodzi o szczególne wymogi dotyczące informacji o wartości odżywczej, art. 6 wspomnianego rozporządzenia delegowanego opiera się w znacznej mierze na przepisach tego rozporządzenia i wskazuje wyraźnie wypadki, w jakich należy od nich odstąpić (zob. podobnie wyrok z dnia 2 marca 2023 r., Kwizda Pharma, C‑760/21, EU:C:2023:143, pkt 60, 61).
26
W związku z tym, ponieważ żywność specjalnego przeznaczenia medycznego stanowi, przede wszystkim i pomimo jej cech szczególnych, żywność, art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128, których dotyczą pytania sądu odsyłającego, należy rozpatrywać w świetle rozporządzenia nr 1169/2011 i rozporządzenia nr 609/2013.
27
Odnosząc się w pierwszej kolejności do art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128, zgodnie z tym przepisem oprócz obowiązkowych danych szczegółowych wymienionych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011 do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego odnoszą się dodatkowe obowiązkowe dane szczegółowe, takie jak w szczególności opis właściwości lub cech, które czynią produkt użytecznym w związku z chorobą, zaburzeniem lub ze schorzeniem, w przypadku w których w postępowaniu dietetycznym przewiduje się zastosowanie produktu, w szczególności, w zależności od przypadku, właściwości lub cech odnoszących się do specjalnego przetwarzania i składu, składników odżywczych, których zawartość została zwiększona, zmniejszona, wyeliminowana lub zmieniona w inny sposób, oraz uzasadnienie stosowania danego produktu.
28
Ponadto art. 9 ust. 1 lit. l) rozporządzenia nr 1169/2011, do którego odnosi się art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128, przewiduje, że pośród danych szczegółowych, które powinny obowiązkowo znajdować się na żywności, znajduje „informacja o wartości odżywczej”.
29
Zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011, dotyczącym treści obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, informacja ta zawiera wartość energetyczną, a w szczególności ilość niektórych składników odżywczych.
30
Zgodnie z art. 32 ust. 2 omawianego rozporządzenia wartość energetyczna i ilość składników odżywczych wymienionych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej są wyrażane w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, podczas gdy art. 33 tego rozporządzenia reguluje przypadki, w których składniki te mogą być wyrażone w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności.
31
W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że wartość energetyczna i ilość różnych składników odżywczych zawartych w informacji o wartości odżywczej rozpatrywanych produktów są przedstawione, w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml, z tyłu opakowania, podczas gdy te same dane szczegółowe są przedstawione w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności z przodu opakowania tych produktów.
32
Tymczasem, po pierwsze, ponieważ z samego brzmienia art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128 wynika, że przepis ten dotyczy obowiązkowych danych szczegółowych stanowiących dane dodatkowe w stosunku do danych szczegółowych, które powinny być już wymienione na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011, wartość energetyczna i ilość różnych składników odżywczych, które stanowią elementy składowe obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, nie mogą jednocześnie stanowić obowiązkowych danych szczegółowych na podstawie tego ostatniego przepisu i dodatkowych obowiązkowych danych szczegółowych w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128. Obowiązkowe informacje przewidziane w tym ostatnim przepisie odnoszą się bowiem konkretnie do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i uzupełniają informacje obowiązkowe wymagane przez rozporządzenie nr 1169/2011.
33
Tak więc brzmienia art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128, który to przepis dotyczy obowiązkowego podawania informacji innych niż przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011, nie można interpretować w ten sposób, że dane szczegółowe takie jak rozpatrywane dane szczegółowe wchodzą w zakres zastosowania tego pierwszego przepisu.
34
Po drugie, brzmienie art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128 wymaga „opisu” właściwości lub cech produktu. Chociaż przepis ten nie wymienia w sposób wyczerpujący informacji, które mogą znajdować się w takim opisie, to uściśla on, że chodzi tu w szczególności o specjalne przetwarzanie produktu, jego skład, składniki odżywcze, których zawartość została zwiększona, zmniejszona, wyeliminowana lub zmieniona w inny sposób, oraz o uzasadnienie jego stosowania.
35
W związku z tym z wykładni językowej art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128 wynika, że w rozumieniu tego przepisu „opis właściwości lub cech” żywności specjalnego przeznaczenia medycznego nie może obejmować danych szczegółowych, które znajdują się już – choć wyrażone w inny sposób – w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej znajdującej się z tyłu opakowania rozpatrywanej żywności, a które podmiot prowadzący działalność na rynku spożywczym powiela jedynie z przodu opakowania, mimo że te ostatnie informacje nie mają na celu opisania właściwości lub cech tej żywności.
36
Nie ma w tym względzie znaczenia okoliczność, że – jak podniosła Nestlé na poparcie swojej tezy zmierzającej do wykazania, że omawiane informacje są użyteczne – istnieją różnice między wersjami językowymi tego przepisu.
37
Choć bowiem francuska wersja językowa w opisie właściwości lub cech nie zawiera odniesienia do „użyteczności” [produktu], w odróżnieniu na przykład od wersji szwedzkiej (de egenskaper och/eller kännetecken som gör produkten särskilt användbar), hiszpańskiej (propiedades o características que expliquen la utilidad del producto), duńskiej (egenskaber og/eller karakteristika, der gør produktet nyttigt), angielskiej (properties and/or characteristics that make the product useful) lub rumuńskiej (proprietăților și/sau a caracteristicilor care fac produsul util), w których takie uściślenie się znajduje, to taka różnica językowa nie jest w niniejszym przypadku rozstrzygająca, ponieważ w każdym razie, niezależnie od wersji językowej, brzmienie art. 5 ust. 2 lit. g) rozporządzenia delegowanego 2016/128 wymaga opisu właściwości lub cech danego produktu, a nie tylko wskazania tych samych danych, co już zawarte w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, lecz wyrażone w innej formie.
38
W drugiej kolejności wątpliwości sądu odsyłającego, w świetle zakazu ustanowionego w art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128, dotyczą możliwości powtórzenia, w drodze odstępstwa od art. 30 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011, informacji dotyczących żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym.
39
W tym względzie prawdą jest, że w odniesieniu do żywności art. 30 ust. 3 zezwala co do zasady, pod pewnymi warunkami, na powtórzenie na etykiecie żywności opakowanej pewnych danych szczegółowych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, jeżeli etykietowanie żywności opakowanej zawiera obowiązkową informację o wartości odżywczej, to można powtórzyć na nim informacje o wartości energetycznej lub wartości energetycznej oraz o ilości tłuszczu, kwasów tłuszczowych nasyconych, cukrów oraz soli.
40
Jednakże w odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego należy stwierdzić, że art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128 przewiduje zakaz powtarzania na etykietach tej żywności informacji zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu w drodze odstępstwa od art. 30 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011 elementy zawarte w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego nie mogą być powtarzane na etykiecie.
41
Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał zakazać powtarzania z przodu opakowania żywności specjalnego przeznaczenia medycznego wartości energetycznej i ilości różnych składników odżywczych wyrażonych w przeliczeniu na porcję lub na jednostkową ilość żywności, jeżeli są to te same dane co te powtórzone w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej, znajdującej się z tyłu opakowania, mimo że zostały wyrażone w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml.
42
Tymczasem tak właśnie jest w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim dotyczy ona danych szczegółowych, które ze względu na swój charakter – przy czym sposób, w jaki zostały one wyrażone, nie ma tu decydującego znaczenia – rzeczywiście wchodzą w zakres obowiązkowej informacji o wartości odżywczej na podstawie art. 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1169/2011.
43
Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 57 opinii, ani zakaz przewidziany w art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128, ani wynikający z art. 5 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia delegowanego obowiązek, oba dotyczące wskazania niektórych danych szczegółowych na etykiecie żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, nie będą ulegać zmianom w zależności od różnych sposobów wyrażania tych samych informacji, ponieważ nadal odnoszą się one do tej samej substancji.
44
Wykładnię językową art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128 potwierdzają kontekst, w jaki wpisują się te przepisy, a także cel zarówno tego rozporządzenia delegowanego, jak i rozporządzenia nr 609/2013.
45
Co się tyczy, po pierwsze, tego kontekstu – ogół danych szczegółowych, do których odnosi się art. 5 rozporządzenia delegowanego 2016/128, zwłaszcza tych dotyczących stosowania żywności specjalnego przeznaczenia medycznego pod nadzorem lekarza, konkretnej kategorii wiekowej, dla której żywność ta jest przeznaczona, lub też odpowiednich środków ostrożności i przeciwwskazań, wykracza poza zakres zawartości odżywczej rozpatrywanej żywności i ma na celu dostarczenie dodatkowych w stosunku do niej informacji.
46
Ponadto, biorąc pod uwagę te szczególne wymogi mające zastosowanie do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego – mianowicie, jak wynika w istocie z definicji zawartej w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia nr 609/2013, żywności specjalnie przetworzonej na potrzeby dietetycznego odżywiania niektórych pacjentów, stosowanej wyłącznie pod nadzorem lekarza i, co odzwierciedla motyw 17 rozporządzenia delegowanego 2016/128, mającej na celu odpowiedzieć na szczególne potrzeby żywieniowe spowodowane określoną chorobą, zaburzeniem lub schorzeniem – należy uznać, że informacje niezbędne do właściwego zastosowania tej żywności nie mogą ograniczać się do zwykłego powtórzenia danych szczegółowych już znajdujących się w informacji o zawartości odżywczej, lecz powinny wyszczególniać właściwości i cechy tej żywności.
47
Po drugie, co się tyczy celu rozporządzenia delegowanego 2016/128 i rozporządzenia nr 609/2013, z motywu 13 tego pierwszego rozporządzenia, podobnie jak z motywów 15 i 26 tego drugiego, wynika, że przewidując szczególne wymogi dotyczące etykietowania niektórych rodzajów żywności, prawodawca Unii zamierzał ustanowić wysoki poziom ochrony wrażliwych konsumentów, aby umożliwić im dokładną identyfikację produktów, które stanowią ich częściowe lub wyłączne źródło pożywienia. Ponadto w art. 9 ust. 5 rozporządzenia nr 609/2013 wyjaśniono, że etykietowanie, prezentacja i reklama żywności specjalnego przeznaczenia medycznego nie mogą wprowadzać w błąd.
48
Tymczasem, jak wskazała Komisja Europejska w uwagach na piśmie, fakt wymienienia jedynie niektórych informacji zawartych już w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej mógłby przedstawiać w sposób mylący ogólny skład produktu spożywczego i wprowadzić w ten sposób konsumentów w błąd. Cel zezwolenia przez prawodawcę Unii w art. 30 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011 na powtórzenie określonych informacji o wartości odżywczej, polegający na pomocy konsumentom w łatwym dostępie do najważniejszych informacji żywieniowych przy zakupie produktów spożywczych, nie ma znaczenia w odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, ponieważ produkty te są przeznaczone do spożycia pod kontrolą pracowników służby zdrowia.
49
Ponadto art. 7 rozporządzenia delegowanego 2016/128 zakazuje stosowania oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych w odniesieniu do żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. W tym względzie, jak wskazano w motywie 17 tego rozporządzenia, skoro konsumentami żywności specjalnego przeznaczenia medycznego są pacjenci dotknięci daną chorobą, zaburzeniem lub schorzeniem i z tego względu nie są częścią ogólnej zdrowej populacji, promocja tej żywności w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów nie powinna być skierowana bezpośrednio do konsumentów, skoro żywność ta jest przystosowana do stosowania pod kontrolą pracowników służby zdrowia.
50
Wynika stąd, że ze względu na szczególny charakter tej żywności przyjęta wykładnia art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128 jest również zgodna z celem realizowanym zarówno przez to rozporządzenie delegowane, jak i przez rozporządzenie nr 609/2013.
51
W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2016/128 należy interpretować w ten sposób, że dane szczegółowe o wartości energetycznej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i zawartej w niej ilości różnych składników odżywczych, wyrażonych w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności, widoczne z przodu opakowania – w sytuacji gdy znajdująca się z tyłu tego opakowania obowiązkowa informacja o wartości odżywczej zawiera dane szczegółowe o tych samych elementach w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml – nie stanowią „opisu właściwości lub cech” tej żywności w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia delegowanego, lecz zakazane na podstawie art. 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia powtórzenie elementów zawartych w tej obowiązkowej informacji o wartości odżywczej.
W przedmiocie kosztów
52
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 5 ust. 2 lit. g) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat
należy interpretować w ten sposób, że:
dane szczegółowe o wartości energetycznej żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i zawartej w niej ilości różnych składników odżywczych, wyrażonych w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności, widoczne z przodu opakowania – w sytuacji gdy znajdująca się z tyłu tego opakowania obowiązkowa informacja o wartości odżywczej zawiera dane szczegółowe o tych samych elementach w przeliczeniu na 100 g lub na 100 ml – nie stanowią „opisu właściwości lub cech” tej żywności w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. g) tego rozporządzenia delegowanego, lecz zakazane na podstawie art. 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia delegowanego powtórzenie elementów zawartych w obowiązkowej informacji o wartości odżywczej.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: szwedzki.