61992TO0087(02)_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση T-87/92,
BVBA Kruidvat, εταιρία βελγικού δικαίου, με έδρα το Saint-Nicolas (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τους Onno Willem Brouwer, δικηγόρο 'Αμστερνταμ, και Yves van Gerven, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Marc Loesch, 11, rue Goethe,
προσφεύγουσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Berend- Jan Drijber, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nicola Annecchino, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως 92/428/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 24ης Ιουλίου 1992, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (IV/33.542 * Σύστημα επιλεκτικής διανομής της εταιρίας Parfums Givenchy, EE L 236, σ. 11, στο εξής: απόφαση Parfums Givenchy),
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
(πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους R. Schintgen, Πρόεδρο, R. Garcia- Valdecasas, H. Kirschner, K. Lenaerts και C. W. Bellamy, δικαστές,
γραμματέας: H. Jung
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με αίτηση που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 22 Μαρτίου 1993, η Yves Saint Laurent Parfums SA, εταιρία γαλλικού δικαίου με έδρα το Neuilly-sur Seine (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους Dominique Voilemot και Arnaud Michel, δικηγόρους Παρισιού, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Jacques Loesch, 11 rue Goethe, ζήτησε να παρέμβει στην υπόθεση Τ-87/92 υπέρ της καθής.
2 Η αίτηση παρεμβάσεως κατατέθηκε σύμφωνα με το άρθρο 115 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου και ασκήθηκε κατ' εφαρμογή του άρθρου 37, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στις δίκες ενώπιον του Πρωτοδικείου δυνάμει του άρθρου 46, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού.
3 Σύμφωνα με το άρθρο 116, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο πρόεδρος του πρώτου τμήματος έφερε την αίτηση στο τμήμα.
4 Με την αίτηση παρεμβάσεώς της η Yves Saint Laurent Parfums ισχυρίζεται κυρίως ότι έχει θέσει σε εφαρμογή ένα δίκτυο επιλεκτικής διανομής ανάλογο με αυτό της Parfums Givenchy SA, ότι το δίκτυο αυτό έτυχε αποφάσεως εξαιρέσεως δυνάμει του άρθρου 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ (απόφαση 92/33/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 1991, σχετικά με διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ, IV/33.242 * Yves Saint Laurent Parfums, EE 1992, L 12, σ. 24, στο εξής: απόφαση Yves Saint Laurent Parfums), ανάλογης με εκείνη που παρέσχε η Επιτροπή με την απόφαση που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας δίκης, και ότι η απόφαση αυτή της Επιτροπής αποτελεί η ίδια το αντικείμενο προσφυγής που έχει ασκηθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου από την ομάδα Galec (υπόθεση Τ-19/92). Τα επιχειρήματα που αναπτύσσει η προσφεύγουσα εν προκειμένω διαφέρουν από εκείνα που προβάλλει η Galec, ιδίως κατά το ότι δεν περιορίζονται στην επίκριση της ατομικής εξαιρέσεως, αλλά αμφισβητούν την ίδια την αρχή της επιλεκτικής διανομής αρωμάτων και καλλυντικών προϊόντων πολυτελείας. Στην περίπτωση που το Πρωτοδικείο θα έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλει η προσφεύγουσα, η εκδοθησόμενη απόφαση θα επηρέαζε επίσης το περιεχόμενο της αποφάσεως της Επιτροπής Yves Saint Laurent Parfums και θα είχε, ως εκ τούτου, σημαντικές συνέπειες για την εφαρμογή των επιμάχων συμβάσεων. Η Yves Aint Laurent Parfums εκτιμά ότι έχει, κατά συνέπεια, συμφέρον από την επίλυση της υπό κρίση διαφοράς.
5 Η αίτηση παρεμβάσεως επιδόθηκε στους διαδίκους, σύμφωνα με το άρθρο 116, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
6 Με έγγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 2 Απριλίου 1993, η καθής εξέφρασε αμφιβολίες όσον αφορά το συμφέρον της Yves Saint Laurent Parfums να παρέμβει στην υπό κρίση υπόθεση. Σημειώνει ότι στην εταιρία έχει ήδη επιτραπεί να παρέμβει στην υπόθεση Τ-19/92 που αφορά το δικό της σύστημα διανομής και προσθέτει ότι η Yves Saint Laurent Parfums και η Parfums Givenchy είναι ανταγωνίστριες εταιρίες, πράγμα που θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα ως προς το απόρρητο εγγράφων.
7 Με υπόμνημα που κατέθεσε στις 15 Απριλίου 1993, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Πρωτοδικείο να απορρίψει την αίτηση παρεμβάσεως και επικουρικώς, σε περίπτωση που επρόκειτο να γίνει δεκτή η αίτηση, να φέρει η Yves Saint Laurent Parfums, κατ' εφαρμογή του άρθρου 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα δικά της δικαστικά έξοδα.
8 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται, κυρίως, ότι η Yves Saint Laurent Parfums δεν είναι αποδέκτης της αποφάσεως της Επιτροπής Parfums Givenchy, ενώ, εξάλλου, η εγκυρότητα του συστήματός της διανομής εξαρτάται από την απόφαση Yves Saint Laurent Parfums και όχι από την απόφαση Parfums Givenchy. Η επίλυση της διαφοράς στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει άμεση επίπτωση στην τύχη της αποφάσεως Yves Saint Laurent Parfums. Εξάλλου, από την αίτηση παρεμβάσεως προκύπτει ότι η Yves Saint Laurent Parfums δεν ανησυχεί για το διατακτικό αλλά για το αιτιoλογικό της εκδοθησομένης αποφάσεως. Η προσφεύγουσα αναφέρεται σχετικώς στις διατάξεις του Δικαστηρίου της 12ης Απριλίου 1978, 116/77, 124/77 και 143/77, Amylum κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής [Συλλογή (μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις) 1978, σ. 893, σκέψεις 7 και 10], της 25ης Νοεμβρίου 1964, 111/63, Lemmerz-Werke κατά Ανωτάτης Αρχής [Συλλογή (μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις) 1965, σ. 883, 884], και της 10ης Ιουνίου 1965, 56/64 και 58/64, Consten και Grundig κατά Επιτροπής [Συλλογή (μόνο σε ξενόγλωσσες εκδόσεις) 1966, σ. 556, 558], σύμφωνα με τις οποίες το συμφέρον που απαιτείται για τον παρεμβαίνοντα πρέπει να υφίσταται σε σχέση με τα αιτήματα των διαδίκων και όχι σε σχέση με τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα των οποίων γίνεται επίκληση, ο δε αιτών παρέμβαση πρέπει να πιθανολογεί άμεσο και ενεστώς συμφέρον στο να γίνουν δεκτά τα αίτηματά του. Ακόμα κι αν η εκδοθησόμενη απόφαση που θα αφορά την απόφαση της Επιτροπής Parfums Givenchy θα παρακινούσε την Επιτροπή να ανακαλέσει την απόφαση Yves Saint Laurent Parfums, η αιτούσα παρέμβαση θα μπορούσε πάντοτε να προβάλει τα επιχειρήματά της στο στάδιο εκείνο υποβάλλοντας προσφυγή ενώπιον του Πρωτοδικείου κατά της ανακλητικής αποφάσεως.
9 Δυνάμει του άρθρου 37, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου, το δικαίωμα παρεμβάσεως στις διαφορές που υπάγονται στο Πρωτοδικείο ανήκει σε κάθε πρόσωπο που έχει συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς.
10 Το Πρωτοδικείο τονίζει, εισαγωγικώς, ότι το Δικαστήριο, στις διατάξεις του Lemmerz-Werke κατά Ανωτάτης Αρχής και Amylum κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, απέρριψε αίτηση παρεμβάσεως για τον λόγο ότι η αιτούσα δεν πιθανολογούσε άμεσο και ενεστώς συμφέρον στο να γίνουν δεκτά τα αιτήματα της προσφυγής, και τούτο για τον λόγο ότι τα μόνο συμφέροντα που επικαλείτο είχαν ως σκοπό μόνο να γίνουν δεκτές ορισμένες απόψεις της προσφεύγουσας. Εν τούτοις, με τη διάταξή του της 15ης Ιουλίου 1981, 45/81, Moksel (που δεν δημοσιεύθηκε στη Συλλογή), η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως κανονισμού της Επιτροπής περί προσωρινής αναστολής του προκαθορισμού επιστροφών λόγω εξαγωγής ορισμένων γεωργικών προϊόντων, το Δικαστήριο δέχθηκε αίτηση παρεμβάσεως με το σκεπτικό ότι η αιτούσα παρέμβαση, έστω κι αν δεν μπορούσε να δικαιολογήσει άμεσο συμφέρον για το αποτέλεσμα της εκδοθησομένης αποφάσεως, ήταν, ωστόσο, δυνατό να έχει συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς, τουλάχιστον καθόσον αφορούσε το σκεπτικό που θα αποτελούσε το έρεισμά της.
11 Ενόψει των δύο αυτών διαφορετικών προσεγγίσεων, που έγιναν δεκτές σε άλλες υποθέσεις με διαφορετικό πλαίσιο πρέπει, σύμφωνα με την προηγούμενη νομολογία του Πρωτοδικείου (Διάταξη της 15ης Ιουνίου 1993, Τ-97/92 και Τ-111/92, Rijnoudt και Hocken κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-587, σκέψη 16), να καθοριστούν οι αρχές που πρέπει να εφαρμοστούν στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, όπου η αίτηση παρεμβάσεως έχει υποβληθεί από εταιρία της οποίας το συμφέρον συνίσταται στην κατοχύρωση της δικής της θέσεως στο πλαίσιο μιας άλλης αποφάσεως της Επιτροπής περί εξαιρέσεως δυνάμει του άρθρου 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, της οποίας είναι αποδέκτης και η οποία, μολονότι ανάλογη με την επίδικη στην παρούσα υπόθεση, διακρίνεται ωστόσο απ' αυτήν.
12 Σε μια τέτοια αλληλουχία και κατ' αναλογία προς την προαναφερθείσα διάταξη Rijdoundt και Hocken κατά Επιτροπής, συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς, κατά την έννοια του άρθρου 37, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού (ΕΚ) του Δικαστηρίου, σημαίνει συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται στα συγκεκριμένα αιτήματα που αφορούν συγκεκριμένη πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση. Είναι επομένως αναγκαίο να γίνεται, όπως έπραξε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα διάταξή του Lemmerez-Werke κατά Ανωτάτης Αρχής, αυστηρή διάκριση μεταξύ, αφενός, των αιτούντων παρέμβαση που δικαιολογούν άμεσο συμφέρον από την τύχη που επιφυλάσσεται στην συγκεκριμένη πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση, αφετέρου, εκείνων που δεν δικαιολογούν παρά έμμεσο συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς λόγω ομοιοτήτων μεταξύ της καταστάσεώς τους και εκείνης ενός των διαδίκων.
13 Εν προκειμένω, η Yves Saint Laurent Parfums εμπίπτει στη δεύτερη αυτή κατηγορία και δεν έχει επομένως επαρκές συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς. Πράγματι, για να δικαιολογήσει την αίτησή της παρεμβάσεως, η Yves Saint Laurent Parfums επικαλείται τη φερόμενη επίπτωση που θα μπορούσε να έχει η εκδοθησόμενη απόφαση σε μια άλλη απόφαση της Επιτροπής, αυτή που την αφορά και η οποία δεν αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας δίκης. Η εκδοθησόμενη εν προκειμένω απόφαση δεν θίγει τη νομιμότητα της αποφάσεως αυτής, η οποία, εξάλλου, αποτελεί το αντικείμενο της υποθέσεως Τ-19/92 ως προς την οποία έχει ήδη επιτραπεί στην Yves Saint Laurent Parfums να παρέμβει. Επιπλέον, αν επρόκειτο να επιτρέπεται σε κάθε επιχειρηματία να παρεμβαίνει σε κάθε υπόθεση στην οποία ένας από τους αναταγωνιστές του είναι διάδικος και ως προς την οποία θα μπορούσε να εκδοθεί απόφαση της οποίας το σκεπτικό θα μπορούσε να έχει επιρροή στον τρόπο με τον οποίο η Επιτροπή θα αντιμετώπιζε τη δική του κατάσταση, που είναι άλλωστε διαφορετική, θα ήταν δυσχερές, αν μη και αδύνατο, να γίνει μια σαφής διάκριση μεταξύ των αιτούντων παρέμβαση που δικαιολογούν συμφέρον από την επίλυση της διαφοράς και εκείνων που δεν δικαιολογούν τέτοιο συμφέρον.
14 Πρέπει να προστεθεί ότι δεν είναι δυνατή η επίληση της πρακτικής του Δικαστηρίου και του Πρωτοδικείου, σύμφωνα με την οποία μπορεί να επιτρέπεται σε ορισμένες ενώσεις επιχειρήσεων να παρεμβαίνουν σε υποθέσεις όπως η προκειμένη, προκειμένου να στηριχθεί μια αίτηση παρεμβάσεως που υποβάλλεται ατομικώς όπως η αίτηση της Yves Saint Laurent Parfums. Πράγματι, από την πρακτική αυτή προκύπτει ότι μπορεί να επιτραπεί, σε μια τέτοια ένωση, εφόσον δεν έχει συμμετάσχει στην προηγούμενη διοικητική διαδικασία, να παρέμβει εφόσον, πρώτον, είναι αντιπροσωπευτική σημαντικού αριθμού επιχειρήσεων που δρουν στον οικείο τομέα, δεύτερον, οι σκοποί της περιλαμβάνουν και αυτούς της προστασίας των μελών της, τρίτον, η υπόθεση μπορεί να θέσει ζητήματα αρχής που επηρεάζουν τη λειτουργία του οικείου τομέα και, επομένως, τέταρτον, τα συμφέροντα των μελών της μπορούν να θιγούν σε σημαντικό μέτρο από την εκδοθησομένη απόφαση. Το Πρωτοδικείο εκτιμά ότι η αποδοχή μιας τέτοιας ευρείας ερμηνείας έναντι ενώσεων που πληρούν τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις, πράγμα που μπορεί να επιτρέπει την καλύτερη εκτίμηση του πλαισίου των υποθέσεων αυτών, ενώ ταυτόχρονα θα αποφεύγεται μια πληθώρα ατομικών παρεμβάσεων οι οποίες θα διατάρασσαν την αποτελεσματικότητα και την ομαλή διεξαγωγή της δίκης, δεν μπορεί να απεκταθεί και στις παρεμβάσεις επιχειρηματιών που ενεργούν ατομικώς.
15 Ενόψει των προηγουμένων σκέψεων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση παρεμβάσεως.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
16 Kατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εφόσον η καθής δεν υπέβαλε αίτημα για τα δικαστικά έξοδα, η δε προσφεύγουσα ζήτησε να φέρει η Yves Saint Laurent Parfums μόνο τα δικά της δικαστικά έξοδα στην περίπτωση που θα γινόταν δεκτό το αίτημά της παρεμβάσεως, πρέπει να διαταχθεί κάθε διάδικος όπως φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την αίτηση παρεμβάσεως.
2) Η αιτούσα παρέμβαση καθώς και κάθε διάδικος της κύριας δίκης θα φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα που αφορούν την αίτηση παρεμβάσεως.
Λουξεμβούργο, 8 Δεκεμβρίου 1993.