62022TO0628
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 21ης Ιουνίου 2023 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Περιβάλλον – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2022/1214 – Ταξινομία – Οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το ορυκτό αέριο και την πυρηνική ενέργεια – Ένταξη σε βιώσιμες οικονομικές δραστηριότητες – Μέλος του Κοινοβουλίου – Απουσία άμεσου επηρεασμού – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑628/22,
René Repasi, κάτοικος Καρλσρούης (Γερμανία), εκπροσωπούμενος από τους H.‑G. Kamann και D. Fouquet, δικηγόρους, και τους F. Kainer και M. Nettesheim, καθηγητές,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους F. Erlbacher, A. Nijenhuis και G. von Rintelen,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. J. Costeira, πρόεδρο, P. Zilgalvis (εισηγητή) και E. Tichy-Fisslberger, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση προσφυγή βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, ο προσφεύγων René Repasi ζητεί την ακύρωση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2022/1214 της Επιτροπής, της 9ης Μαρτίου 2022, για την τροποποίηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2021/2139 όσον αφορά οικονομικές δραστηριότητες σε ορισμένους τομείς ενέργειας και του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2021/2178 όσον αφορά ειδικές δημοσιοποιήσεις για τις εν λόγω οικονομικές δραστηριότητες (ΕΕ 2022, L 188, σ. 1) (στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Στις 18 Ιουνίου 2020 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν τον κανονισμό (ΕΕ) 2020/852, σχετικά με τη θέσπιση πλαισίου για τη διευκόλυνση των βιώσιμων επενδύσεων και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2019/2088 (ΕΕ 2020, L 198, σ. 13 και διορθωτικό ΕΕ 2021, L 178, σ. 12), ο οποίος καθορίζει τα κριτήρια με τα οποία προσδιορίζεται αν μια οικονομική δραστηριότητα χαρακτηρίζεται περιβαλλοντικά βιώσιμη, προκειμένου να προσδιοριστεί ο βαθμός στον οποίο μια επένδυση είναι περιβαλλοντικά βιώσιμη.
3
Το άρθρο 3 του κανονισμού 2020/852 καθορίζει τα κριτήρια περιβαλλοντικής βιωσιμότητας των οικονομικών δραστηριοτήτων υπό το πρίσμα έξι περιβαλλοντικών στόχων που ορίζονται στο άρθρο 9 του εν λόγω κανονισμού.
4
Το άρθρο 4 του κανονισμού 2020/852 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη και η Ένωση εφαρμόζουν τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού για να προσδιορίσουν εάν μια οικονομική δραστηριότητα μπορεί να χαρακτηριστεί ως περιβαλλοντικά βιώσιμη, για τους σκοπούς οποιωνδήποτε μέτρων προβλέπουν απαιτήσεις για τους συμμετέχοντες στις χρηματοπιστωτικές αγορές ή τους εκδότες αναφορικά με χρηματοπιστωτικά προϊόντα ή εταιρικά ομόλογα τα οποία διατίθενται ως «περιβαλλοντικά βιώσιμα».
5
Σύμφωνα με το άρθρο 9 του κανονισμού 2020/852, ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής, η προσαρμογή στην αλλαγή αυτή, η βιώσιμη χρήση και η προστασία των υδάτινων και θαλάσσιων πόρων, η μετάβαση σε μια κυκλική οικονομία, η πρόληψη και ο έλεγχος της ρύπανσης, καθώς και η προστασία και αποκατάσταση της βιοποικιλότητας και των οικοσυστημάτων αποτελούν περιβαλλοντικούς στόχους.
6
Επιπλέον, κατά την αιτιολογική σκέψη 41 του κανονισμού 2020/852:
«Εκτός από τη χρήση κλιματικά ουδέτερης ενέργειας και από περισσότερες επενδύσεις σε οικονομικές δραστηριότητες και τομείς που είναι ήδη χαμηλών εκπομπών άνθρακα, η μετάβαση απαιτεί σημαντικές μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου σε άλλες οικονομικές δραστηριότητες και τομείς για τους οποίους δεν υπάρχουν τεχνολογικά και οικονομικά εφικτές εναλλακτικές λύσεις χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών. Οι εν λόγω μεταβατικές οικονομικές δραστηριότητες θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως συμβάλλουσες σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, εάν οι εκπομπές τους αερίων του θερμοκηπίου είναι σημαντικά χαμηλότερες από τον μέσο όρο του κλάδου ή της βιομηχανίας, δεν παρεμποδίζουν την εξέλιξη και την ανάπτυξη εναλλακτικών λύσεων χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών και δεν οδηγούν σε εγκλωβισμό περιουσιακών στοιχείων μη συμβατό με τον στόχο της κλιματικής ουδετερότητας, λαμβανομένης υπόψη της οικονομικής ζωής των στοιχείων αυτών. Τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου για τις εν λόγω μεταβατικές οικονομικές δραστηριότητες θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι εν λόγω μεταβατικές δραστηριότητες διαγράφουν αξιόπιστη πορεία προς την κατεύθυνση της κλιματικής ουδετερότητας, και θα πρέπει να προσαρμόζονται αναλόγως ανά τακτά διαστήματα.»
7
Όσον αφορά τις εν λόγω μεταβατικές οικονομικές δραστηριότητες, το άρθρο 10, παράγραφος 3, του κανονισμού 2020/852 προβλέπει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκδίδει κατ’ εξουσιοδότηση πράξη σύμφωνα με το άρθρο 23 του κανονισμού αυτού, αφενός, για τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για τον προσδιορισμό των προϋποθέσεων υπό τις οποίες μια συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα θεωρείται ότι συμβάλλει σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και, αφετέρου, για τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου, για κάθε σχετικό περιβαλλοντικό στόχο, προκειμένου να προσδιορίζεται κατά πόσο μια οικονομική δραστηριότητα, ανάλογα με τα τεχνικά κριτήρια ελέγχου που έχουν καθοριστεί, βλάπτει σημαντικά έναν ή περισσότερους από τους εν λόγω στόχους.
8
Στις 4 Ιουνίου 2021 η Επιτροπή εξέδωσε τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό (ΕΕ) 2021/2139, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2020/852 με τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για τον προσδιορισμό των προϋποθέσεων υπό τις οποίες μια οικονομική δραστηριότητα θεωρείται ότι συμβάλλει σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής ή στην προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή και για τον προσδιορισμό του κατά πόσον αυτή η οικονομική δραστηριότητα δεν επιβαρύνει σημαντικά οποιονδήποτε από τους άλλους περιβαλλοντικούς στόχους (ΕΕ 2021, L 442, σ. 1).
9
Ο κανονισμός 2021/2139 θεσπίζει τεχνικά κριτήρια ελέγχου τα οποία αφορούν πλήθος τομέων και οικονομικών δραστηριοτήτων που συμβάλλουν σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και στην προσαρμογή σε αυτήν. Προβλέπει για καθεμιά από αυτές τις δραστηριότητες ποσοτικά ή ποιοτικά κριτήρια τεχνικού ελέγχου, προκειμένου να προσδιοριστεί αν μια ορισμένη στον κανονισμό διαδικασία συμβάλλει σημαντικά στον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής και στην προσαρμογή σε αυτήν και κατά πόσον αυτή η οικονομική δραστηριότητα δεν βλάπτει σημαντικά τους άλλους στόχους που προβλέπονται στον κανονισμό 2020/852.
10
Στις 9 Μαρτίου 2022 η Επιτροπή εξέδωσε τον προσβαλλόμενο κανονισμό, ο οποίος έχει, μεταξύ άλλων, ως αντικείμενο τη θέσπιση τεχνικών κριτηρίων ελέγχου για τη συμπερίληψη ορισμένων δραστηριοτήτων των τομέων της πυρηνικής ενέργειας και του φυσικού αερίου στις μεταβατικές δραστηριότητες κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 2, του κανονισμού 2020/852.
11
Ο προσφεύγων είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Αιτήματα των διαδίκων
12
Ο προσφεύγων ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
13
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
14
Με τις παρατηρήσεις του επί της ένστασης απαραδέκτου, ο προσφεύγων ζητεί την απόρριψη της ένστασης απαραδέκτου.
Σκεπτικό
15
Κατά το άρθρο 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, αν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία επί της ένστασης απαραδέκτου.
16
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει ότι δεν απαιτείται να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.
17
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αφορά άμεσα τον προσφεύγοντα.
18
Η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η αναγνώριση δικαιώματος προσφυγής στον προσφεύγοντα είναι αντίθετη προς τη θεσμική ισορροπία, τη δημοκρατική αρχή της κατά πλειοψηφία λήψης αποφάσεων και τον αποκλεισμό της actio popularis.
19
Η Επιτροπή προσθέτει ότι δεν μπορεί να γίνει επίκληση της αρχής του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και του σεβασμού των κοινών συνταγματικών παραδόσεων των κρατών μελών προς στήριξη της αναγνώρισης δικαιώματος προσφυγής στον προσφεύγοντα προκειμένου να προβληθεί η προσβολή προνομίων του Κοινοβουλίου.
20
Ο προσφεύγων υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το νομικό καθεστώς του μέλους του Κοινοβουλίου του παρέχει, δυνάμει του δικαίου της Ένωσης και της αρχής της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δικαίωμα ψήφου και πρωτοβουλίας, δικαίωμα συμμετοχής σε κανονική νομοθετική διαδικασία, διαδικαστικά δικαιώματα σεβασμού των διατάξεων περί αρμοδιότητας και διαδικασίας, καθώς και δικαίωμα υπεράσπισης των δημοκρατικών αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου.
21
Ο προσφεύγων υπογραμμίζει ότι η αναγνώριση της ενεργητικής νομιμοποίησής του ως βουλευτή συνεπάγεται, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, την προστασία της θεσμικής ισορροπίας, καθόσον με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται το δικαίωμα άσκησης προσφυγής προκειμένου να ελεγχθεί αν η επιλογή της διαδικασίας έκδοσης μιας πράξης είναι αντίθετη προς τα δικαιώματα των βουλευτών, χωρίς ωστόσο να γίνεται δεκτή μια actio popularis.
22
Συγκεκριμένα, ο προσφεύγων υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας τον προσβαλλόμενο κανονισμό, υπερέβη τα όρια της εξουσίας που της παρέχει το άρθρο 290 ΣΛΕΕ προς έκδοση κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων, οπότε ο προσβαλλόμενος κανονισμός θίγει τη νομοθετική αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου και, ως εκ τούτου, προσβάλλει τα δικαιώματα του προσφεύγοντος ως μέλους του Κοινοβουλίου. Εξ αυτού συνάγει ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός τον αφορά άμεσα και ατομικά.
23
Συναφώς υπενθυμίζεται ότι το παραδεκτό προσφυγής ασκούμενης από φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά πράξης της οποίας δεν είναι αποδέκτης, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, εξαρτάται από την προϋπόθεση να γίνει δεκτό ότι το πρόσωπο αυτό νομιμοποιείται ενεργητικώς να ασκήσει το συγκεκριμένο ένδικο βοήθημα, κάτι το οποίο ισχύει σε δύο περιπτώσεις. Αφενός, η προσφυγή αυτή μπορεί να ασκηθεί υπό την προϋπόθεση ότι η πράξη αφορά το πρόσωπο άμεσα και ατομικά. Αφετέρου, το πρόσωπο αυτό μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά κανονιστικής πράξης για την εφαρμογή της οποίας δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα εφόσον η πράξη το αφορά άμεσα (αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Telefónica κατά Επιτροπής, C‑274/12 P, EU:C:2013:852, σκέψη 19, και της 13ης Μαρτίου 2018, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑244/16 P, EU:C:2018:177, σκέψη 39).
24
Η προϋπόθεση κατά την οποία η προσβαλλόμενη με την προσφυγή απόφαση πρέπει να αφορά άμεσα ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, όπως προβλέπεται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, απαιτεί να συντρέχουν σωρευτικώς δύο κριτήρια, ήτοι το προσβαλλόμενο μέτρο πρέπει, αφενός, να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης του εν λόγω προσώπου και, αφετέρου, να μην καταλείπει καμία εξουσία εκτίμησης στους αποδέκτες του που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, δεδομένου ότι αυτή έχει καθαρώς αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από τη ρύθμιση της Ένωσης, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλόμενων κανόνων (πρβλ. αποφάσεις της 5ης Μαΐου 1998, Glencore Grain κατά Επιτροπής, C‑404/96 P, EU:C:1998:196, σκέψη 41, και της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci, C‑622/16 P έως C‑624/16 P, EU:C:2018:873, σκέψη 42).
25
Υπενθυμίζεται επίσης ότι, κατά το άρθρο 289 ΣΛΕΕ, η συνήθης νομοθετική διαδικασία συνίσταται στην έκδοση κανονισμών, οδηγιών ή αποφάσεων από κοινού από το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής (βλ. απόφαση της 14ης Απριλίου 2015, Συμβούλιο κατά Επιτροπής (C‑409/13, EU:C:2015:217, σκέψη 69).
26
Όπως προκύπτει από το άρθρο 290, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, με νομοθετική πράξη μπορεί να ανατίθεται στην Επιτροπή η εξουσία έκδοσης μη νομοθετικών πράξεων γενικής ισχύος που συμπληρώνουν ή τροποποιούν ορισμένα μη ουσιώδη στοιχεία της νομοθετικής πράξης. Κατά το δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής, οι στόχοι, το περιεχόμενο, η έκταση και η διάρκεια της εξουσιοδότησης πρέπει να οριοθετούνται σαφώς από τη νομοθετική πράξη που παρέχει την εξουσιοδότηση αυτή. Η απαίτηση αυτή συνεπάγεται ότι η εξουσιοδότηση αποσκοπεί στη θέσπιση κανόνων που εντάσσονται στο κανονιστικό πλαίσιο όπως αυτό ορίζεται από τη βασική νομοθετική πράξη (απόφαση 17ης Μαρτίου 2016, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής, C‑286/14, EU:C:2016:183, σκέψη 30).
27
Η προβλεπόμενη στο άρθρο 290 ΣΛΕΕ δυνατότητα να ανατεθεί στην Επιτροπή η εξουσία να εκδίδει μη νομοθετικές πράξεις αποβλέπει στο να μπορεί ο νομοθέτης να επικεντρώνεται στα ουσιώδη στοιχεία ενός νομοθετικού κειμένου καθώς και στα μη ουσιώδη στοιχεία ως προς τα οποία θεωρεί ότι είναι σκόπιμο να νομοθετήσει, αναθέτοντας ταυτόχρονα στην Επιτροπή το καθήκον να «συμπληρώσει» ορισμένα μη ουσιώδη στοιχεία της νομοθετικής πράξης ή ακόμη και να «τροποποιήσει» τέτοιου είδους στοιχεία στο πλαίσιο της παρεχόμενης σε αυτήν εξουσιοδότησης (απόφαση της 17ης Μαρτίου 2016, Κοινοβούλιο κατά Επιτροπής, C‑286/14, EU:C:2016:183, σκέψη 54).
28
Επομένως, οι ουσιώδεις κανόνες του ρυθμιζόμενου θέματος πρέπει να περιλαμβάνονται στο σώμα των οικείων βασικών νομοθετημάτων και δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο εξουσιοδότησης (πρβλ. αποφάσεις της 5ης Σεπτεμβρίου 2012, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, C‑355/10, EU:C:2012:516, σκέψη 64, και της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, C‑363/14, EU:C:2015:579, σκέψη 46).
29
Εξάλλου, η άσκηση μιας κατ’ εξουσιοδότηση αρμοδιότητας πρέπει να είναι σύμφωνη, εν πάση περιπτώσει, με τα ουσιώδη στοιχεία της εξουσιοδοτικής πράξης και να εντάσσεται στο κανονιστικό πλαίσιο όπως αυτό ορίζεται από τη βασική νομοθετική πράξη (απόφαση της 11ης Μαΐου 2017, Dyson κατά Επιτροπής, C‑44/16 P, EU:C:2017:357, σκέψη 53).
30
Συναφώς υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία προκύπτει, βεβαίως, ότι μια πράξη του Κοινοβουλίου η οποία επηρεάζει τις συνθήκες άσκησης των κοινοβουλευτικών καθηκόντων των μελών του είναι πράξη η οποία θίγει άμεσα τη νομική τους κατάσταση (πρβλ. αποφάσεις της 29ης Ιουνίου 2004, Front national κατά Κοινοβουλίου, C‑486/01 P, EU:C:2004:394, σκέψη 35, και της 2ας Οκτωβρίου 2001, Martinez κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, T‑222/99, T‑327/99 και T‑329/99, EU:T:2001:242, σκέψεις 60 έως 65).
31
Ωστόσο, η νομολογία αυτή σχετίζεται με τα εσωτερικά μέτρα οργάνωσης του Κοινοβουλίου τα οποία αφορούν άμεσα τα μέλη του και δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην προκειμένη περίπτωση, στην οποία τα δικαιώματα που επικαλείται ο προσφεύγων, ως μέλος του Κοινοβουλίου, μπορούν να θιγούν μόνον εμμέσως από την προβαλλόμενη παραβίαση της νομοθετικής αρμοδιότητας του Κοινοβουλίου.
32
Ακόμη και αν υποτεθεί ότι, εκδίδοντας τον προσβαλλόμενο κανονισμό, η Επιτροπή υπερέβη τα όρια της εξουσίας που της παρέχει το άρθρο 290 ΣΛΕΕ προς έκδοση κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων, τα δικαιώματα του προσφεύγοντος που μνημονεύονται στη σκέψη 20 ανωτέρω θα θίγονταν μόνον εμμέσως από μια τέτοια παραβίαση της νομοθετικής αρμοδιότητας του Κοινοβουλίου. Πράγματι, το σύνολο των δικαιωμάτων του προσφεύγοντος που συνδέονται με την άσκηση της νομοθετικής αρμοδιότητας του Κοινοβουλίου μπορεί να ασκηθεί μόνο στο πλαίσιο των εσωτερικών διαδικασιών του Κοινοβουλίου.
33
Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο προσφεύγων, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι τυχόν προσβολή των προνομίων του Κοινοβουλίου θα επηρέαζε άμεσα τη νομική κατάσταση των μελών του κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 24 ανωτέρω.
34
Δεν μπορεί, συνεπώς, να θεωρηθεί ότι η έκδοση του προσβαλλόμενου κανονισμού θίγει άμεσα το δικαίωμα συμμετοχής σε κανονική νομοθετική διαδικασία, τηρώντας τις διατάξεις περί αρμοδιότητας και διαδικασίας, προς υπεράσπιση των δημοκρατικών αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου καθώς και τα δικαιώματα ψήφου, πρωτοβουλίας και συμμετοχής για την άσκηση πολιτικής επιρροής, τα οποία επικαλείται ο προσφεύγων.
35
Η αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και η αρχή του κράτους δικαίου, τις οποίες επικαλείται ο προσφεύγων, δεν μπορούν να θέσουν εν αμφιβόλω το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 263, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Κοινοβούλιο έχει δικαίωμα άσκησης προσφυγής κατά των πράξεων του δικαίου της Ένωσης, οπότε η τήρηση των αρχών αυτών διασφαλίζεται με το σύστημα ενδίκων βοηθημάτων που προβλέπουν οι Συνθήκες.
36
Για τον ίδιο λόγο, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η ερμηνεία του προσφεύγοντος ότι οι πράξεις που θίγουν τους κανόνες περί αρμοδιότητας ή τις θεμελιώδεις διατάξεις της νομοθετικής διαδικασίας και οι πράξεις που συνιστούν κατάχρηση εξουσίας πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορούν άμεσα τα μέλη του Κοινοβουλίου.
37
Τέλος, δεδομένου ότι τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος σχετικά με τη θεσμική ισορροπία ή το δικαίωμα νομικής προστασίας της μειοψηφίας δεν είναι ικανά να αποδείξουν ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός επηρεάζει άμεσα τη νομική του κατάσταση, πρέπει επίσης να απορριφθούν.
38
Στο μέτρο που πρέπει να θεωρηθεί ότι ο προσφεύγων, με την επιχειρηματολογία του, καλεί το Γενικό Δικαστήριο να αναγνωρίσει στα μέλη του Κοινοβουλίου ειδικό δικαίωμα προσφυγής, ανεξαρτήτως των προϋποθέσεων του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, με σκοπό την προάσπιση των δημοκρατικών αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου και τη δημιουργία μέσου εναντίωσης επί της ουσίας, αρκεί η διαπίστωση ότι η ΣΛΕΕ δεν προβλέπει τέτοια προσφυγή και ότι δεν απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να θεσπίσει τρόπους άσκησης προσφυγής μη προβλεπόμενους από τις Συνθήκες (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Ιουλίου 2002, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, C‑50/00 P, EU:C:2002:462, σκέψη 45).
39
Ως εκ τούτου, η προσφυγή είναι απαράδεκτη.
40
Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η έκδοση απόφασης επί της αιτήσεως παρεμβάσεως που υπέβαλε η Γαλλική Δημοκρατία, σύμφωνα με το άρθρο 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
41
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
42
Δεδομένου ότι ο προσφεύγων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
43
Δυνάμει του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Παρέλκει η εξέταση της αιτήσεως παρεμβάσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας.
3)
Ο προσφεύγων φέρει, πέραν των δικαστικών του εξόδων, τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
4)
Η Γαλλική Δημοκρατία φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Λουξεμβούργο, 21 Ιουνίου 2023.
Ο γραμματέας
V. Di Bucci
Η πρόεδρος
M. J. Costeira
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.