61992CC0378_EL
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
++++
1. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Οκτωβρίου 1992, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο της Ισπανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις των άρθρων 189, τρίτο εδάφιο, και 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, καθόσον δεν θέσπισε, εντός της ταχθείσας προθεσμίας, τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά την οδηγίας 88/658/ΕΟΚ του Συμβουλίου (1) στο εσωτερικό δίκαιο.
2. Δεν αμφισβητείται ότι η εν λόγω οδηγία έπρεπε να έχει μεταφερθεί στην ισπανική έννομη τάξη έως την 1η Ιουλίου 1990 (2). Η καθής κυβέρνηση δεν θέσπισε έως την ημερομηνία αυτή * ούτε αργότερα, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω * το κατάλληλο μέτρο προκειμένου να συμμορφωθεί προς την υποχρέωση μεταφοράς της οδηγίας, η οποία απορρέει, όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο στην απόφαση Oberkreisdirektor des Kreises Borken (3), από τα άρθρα 189, τρίτο εδάφιο, και 5 της Συνθήκης ΕΟΚ.
3. Ωστόσο, το Βασίλειο της Ισπανίας, αφενός, επικαλείται δυσκολίες εσωτερικής φύσεως, συνιστάμενες στο γεγονός ότι αρμόδια, λόγω του θέματος που ρυθμίζει η οδηγία, είναι πλείονα υπουργεία, και, αφετέρου, ισχυρίζεται ότι η θέσπιση της οδηγίας 92/5/ΕΟΚ του Συμβουλίου (4) μετέβαλε το περιεχόμενο της επίδικης οδηγίας ως προς ορισμένα συγκεκριμένα σημεία.
4. Υπενθυμίζω, καταρχάς, ότι, κατά πάγια νομολογία,
"(...) τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλεστούν διατάξεις, την ακολουθούμενη πρακτική ή καταστάσεις της εσωτερικής έννομης ή οικονομικής τάξης τους για να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων και προθεσμιών που απορρέουν από τις οδηγίες" (5).
5. Δεύτερον, και χωρίς να χρειάζεται να εξετάσει το Δικαστήριο τις επιπτώσεις που είχε ενδεχομένως η οδηγία 95/5/ΕΟΚ στις διατάξεις της επίδικης οδηγίας, αρκεί η παρατήρηση ότι η οδηγία την οποία επικαλείται το καθού δεν είχε ακόμα θεσπιστεί κατά την εκπνοή της προθεσμίας θέσεως σε ισχύ της οδηγίας του 1988. Επομένως, η οδηγία του 1988 έπρεπε να έχει μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο το αργότερο στην ανωτέρω αναφερομένη ημερομηνία και δεν μπορεί να γίνει λυσιτελώς επίκληση της παρεμβολής ενός μεταγενεστέρου κειμένου προς δικαιολόγηση τυχόν παραβάσεως ως προς την εν λόγω μεταφορά.
6. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο οφείλει, σύμφωνα με την πάγια νομολογία του (6), να αναγνωρίσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, παραλείποντας να θεσπίσει τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 88/658/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Δεκεμβρίου 1988, που τροποποιεί την οδηγία 77/99/ΕΟΚ περί υγειονομικών προβλημάτων στον τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών προϊόντων με βάση το κρέας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις προαναφερθείσες διατάξεις της Συνθήκης ΕΟΚ και να καταδικάσει το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.
(*) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(1) * Οδηγία του Συμβουλίου, της 14ης Δεκεμβρίου 1988, που τροποποιεί την οδηγία 77/99/ΕΟΚ περί υγειονομικών προβλημάτων στον τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών προϊόντων με βάση το κρέας (ΕΕ L 382, σ. 15).
(2) * Άρθρο 3.
(3) * Απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 1988, 190/87 (Συλλογή 1988, σ. 4689, σκέψη 22).
(4) * Οδηγία του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 1992, για την τροποποίηση και ενημέρωση της οδηγίας 77/99/ΕΟΚ περί υγειονομικών προβλημάτων στον τομέα των ενδοκοινοτικών συναλλαγών προϊόντων με βάση το κρέας και για την τροποποίηση της οδηγίας 64/433/ΕΟΚ (ΕΕ L 57, σ. 1).
(5) * Απόφαση της 11ης Ιουνίου 1991, C-290/89, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1991, σ. Ι-2851, σκέψη 9) βλ. επίσης την απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 1992, C-377/90, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1992, σ. Ι-1233, σκέψη 6).
(6) * Βλ. ιδίως τις αποφάσεις της 21ης Ιουνίου 1988, 283/86, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1988, σ. 3271), και της 29ης Ιουνίου 1993, C-316/92, Επιτροπή κατά Γερμανίας (η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή).