Sprawa C‑34/11
Komisja Europejska
przeciwko
Republice Portugalskiej
Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Kontrola zanieczyszczeń – Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu
Streszczenie – wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r.
1.        Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Skarga wszczynająca postępowanie – Przedstawienie argumentów i zarzutów – Wymogi formalne – Sformułowanie w sposób jednoznaczny – Bezwzględna przesłanka dopuszczalności
(art. 258 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 38 § 1 lit. c))
2.        Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 1999/30 – Obowiązek przyjęcia środków niezbędnych do zagwarantowania, że stężenie PM10 nie przekroczy wartości dopuszczalnych – Przekroczenie dobowych wartości dopuszczalnych – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego
(dyrektywa 1999/30, art. 5 ust. 1)
1.        Trybunał jest uprawniony do badania z urzędu, czy spełnione zostały przesłanki wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidziane w art. 258 TFUE.
Jak bowiem wynika w szczególności z art. 38 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Trybunałem, skarga wszczynająca postępowanie musi wskazywać przedmiot sporu oraz zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów, zaś owo przedstawienie przedmiotu sporu i zarzutów musi być wystarczająco zrozumiałe i precyzyjne, tak aby pozwalało stronie pozwanej na przygotowanie obrony, a Trybunałowi na dokonanie kontroli. Wynika z tego, że istotne okoliczności faktyczne i prawne, na których opiera się skarga, muszą wynikać w sposób spójny i zrozumiały z tekstu samej skargi oraz że żądania w niej zawarte powinny być sformułowane w sposób pozbawiony dwuznaczności w celu uniknięcia orzekania przez Trybunał ultra petita lub z pominięciem któregoś zarzutu.
W odniesieniu do skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, brak wskazania koniecznego elementu w treści skargi wszczynającej postępowanie, takiego jak w danym wypadku okres, w którym państwo członkowskie naruszyło, zgodnie z twierdzeniami Komisji, prawo Unii, nie odpowiada wymogom spójności, jasności i precyzyjności. W takim wypadku Komisja nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że chodzi o aktualne uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego i że orzeczenie Trybunału powinno dotyczyć teraźniejszości a nie przeszłości bez precyzowania jednakże okresu, którego ono dotyczy.
(por. pkt 42–44, 46, 47)
2.        Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 49, 56)