Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
A. RANTOS
van 26 februari 2026 (1)
Zaken C‑496/23 P en C‑497/23 P
Meta Platforms Ireland Ltd, voorheen Facebook Ireland Ltd
tegen
Europese Commissie
„ Hogere voorziening – Mededinging – Artikel 102 VWEU – Misbruik van machtspositie – Gegevensmarkt – Bestuurlijke procedure – Verordening (EG) nr. 1/2003 – Artikel 18, lid 3 – Besluit houdende een verzoek om inlichtingen – Noodzakelijkheid van de gevraagde inlichtingen – Evenredigheid – Recht op eerbiediging van het privéleven – Virtuele dataroom – Beginsel van behoorlijk bestuur – Beroepsgeheim ”
Inleiding
1.        Met haar hogere voorzieningen verzoekt Meta Platforms Ireland Ltd (hierna: „rekwirante”) om vernietiging van de arresten van het Gerecht van de Europese Unie van 24 mei 2023, Meta Platforms Ireland/Commissie (T‑452/20, EU:T:2023:277; hierna: „eerste bestreden arrest”), en Meta Platforms Ireland/Commissie (T‑451/20, EU:T:2023:276; hierna: „tweede bestreden arrest”), waarbij het Gerecht haar beroepen heeft verworpen die strekten tot nietigverklaring van besluiten van de Europese Commissie houdende verzoeken om inlichtingen krachtens artikel 18, lid 3, en artikel 24, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1/2003(2) betreffende de verstrekking van interne documenten van rekwirante, die in handen waren van leidinggevenden van rekwirante en in de loop van verschillende jaren zijn overgelegd en zijn geïdentificeerd op basis van in die besluiten opgenomen zoektermen (hierna: „litigieuze besluiten”)(3).
2.        In de onderhavige hogere voorzieningen wordt het Hof verzocht om de omvang te verduidelijken van de bevoegdheid van de Commissie om ondernemingen te verzoeken om inlichtingen, waaronder vertrouwelijke persoonlijke of commerciële gegevens, door middel van elektronische zoekopdrachten op basis van een combinatie van zoektermen.
Toepasselijke bepalingen
3.        Artikel 18 van verordening nr. 1/2003, met als opschrift „Verzoeken om inlichtingen”, bepaalt in de leden 1 tot en met 3:
„1.      Ter vervulling van de haar bij deze verordening opgedragen taken kan de Commissie met een eenvoudig verzoek of bij beschikking de ondernemingen en ondernemersverenigingen vragen alle nodige inlichtingen te verstrekken.
2.      Bij het toezenden van een eenvoudig verzoek om inlichtingen aan een onderneming of ondernemersvereniging vermeldt de Commissie de rechtsgrond voor en het doel van het verzoek, specificeert zij welke inlichtingen vereist zijn en stelt zij de termijn vast waarbinnen de inlichtingen moeten worden verstrekt, alsmede de sancties die bij artikel 23 op het verstrekken van onjuiste of misleidende inlichtingen zijn gesteld.
3.      Wanneer de Commissie bij beschikking van ondernemingen en ondernemersverenigingen verlangt dat zij inlichtingen verstrekken, vermeldt zij de rechtsgrond voor en het doel van het verzoek, specificeert [zij] welke inlichtingen vereist zijn en stelt [zij] de termijn vast voor het verstrekken van deze inlichtingen. De beschikking vermeldt ook de sancties bedoeld in artikel 23 en vermeldt de sancties bedoeld in artikel 24 of legt deze laatste sancties op. De beschikking vermeldt tevens het recht om bij het Hof van Justitie [van de Europese Unie] beroep tegen de beschikking in te stellen.”
Voorgeschiedenis van het geding en bestreden arresten
4.        Naar aanleiding van de eerste twee reeksen verzoeken om inlichtingen, waaraan rekwirante in verschillende fasen gevolg heeft gegeven(4), heeft de Commissie op 4 mei 2020 twee besluiten vastgesteld, het oorspronkelijke Facebook Marketplace‑besluit en het oorspronkelijke Facebook Data‑besluit, waarbij zij rekwirante heeft gelast haar de gevraagde inlichtingen te verstrekken, op straffe van een dwangsom ingeval de inlichtingen onvolledig of onjuist waren.(5)
5.        Op 15 juli 2020 heeft rekwirante tegen deze besluiten beroep ingesteld bij het Gerecht en, bij afzonderlijke akten, verzoeken in kort geding ingediend, naar aanleiding waarvan de president van het Gerecht – na opschorting te hebben gelast van de tenuitvoerlegging van die besluiten tot en met de datum van de eindbeschikkingen in de procedure in kort geding – bij beschikkingen van 29 oktober 2020 onder meer de opschorting van de tenuitvoerlegging van diezelfde besluiten heeft gelast, voor zover de daarin opgelegde verplichting betrekking had op documenten die geen verband hielden met de commerciële activiteiten van rekwirante en gevoelige persoonsgegevens bevatten (hierna: „beschermde documenten”), en dat zolang de in deze beschikkingen beoogde procedure met betrekking tot een virtuele dataroom niet was uitgevoerd.(6)
6.        Op 11 december 2020 heeft de Commissie het Facebook Marketplace‑wijzigingsbesluit en het Facebook Data‑wijzigingsbesluit vastgesteld, waarbij rekwirante niet alleen op straffe van een dwangsom werd gelast om de gevraagde inlichtingen te verstrekken, maar waarin ook de in de beschikkingen in kort geding beoogde virtuele-dataroomprocedure werd opgenomen met het oog op overlegging van de beschermde documenten.
7.        Op 8 februari 2021 heeft rekwirante op grond van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de verzoekschriften aangepast om rekening te houden met de vaststelling van die besluiten.
8.        Bij de bestreden arresten heeft het Gerecht de door rekwirante ingestelde beroepen in hun geheel verworpen en aldus de drie door haar aangevoerde middelen afgewezen die waren ontleend aan, ten eerste, ontoereikende motivering, ten tweede, schending van artikel 18 van verordening nr. 1/2003, schending van de rechten van de verdediging en misbruik van bevoegdheid, en ten derde, schending van het recht op eerbiediging van het privéleven, het evenredigheidsbeginsel en het recht op behoorlijk bestuur.
Procedure bij het Hof en conclusies van partijen
9.        Op 3 augustus 2023 heeft rekwirante twee hogere voorzieningen ingesteld tegen de bestreden arresten. Zij verzoekt het Hof allereerst om de bestreden arresten te vernietigen, vervolgens om de bestreden besluiten nietig te verklaren dan wel, subsidiair, de zaken terug te verwijzen naar het Gerecht en, ten slotte,
om de Commissie te verwijzen in de kosten.
10.      De Commissie verzoekt het Hof om de hogere voorzieningen af te wijzen en rekwirante te verwijzen in de kosten.
11.      Ter terechtzitting van 26 november 2025 hebben partijen pleidooi gehouden en geantwoord op de vragen van het Hof.
Analyse
12.      Tot staving van haar twee hogere voorzieningen voert rekwirante drie middelen aan. Volgens haar heeft het Gerecht in wezen blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen, ten eerste door te oordelen dat bepaalde zoektermen voldeden aan het noodzakelijkheidsbeginsel, ten tweede door het ontbreken van een algemene beoordeling van de vraag of de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geëerbiedigd niet te veroordelen, en ten derde door te oordelen dat de Commissie, zonder te voorzien in waarborgen of maatregelen ter bescherming van persoonsgegevens, documenten kon opvragen die persoonlijke informatie bevatten en daarnaast ook verband hielden met rekwirantes commerciële activiteiten (hierna: „gemengde documenten”)(7).
Opmerkingen vooraf
13.      In de eerste plaats herinner ik eraan dat artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003 de Commissie in staat stelt om, ter vervulling van de haar bij deze verordening opgedragen taken, met een eenvoudig verzoek of bij besluit ondernemingen en ondernemersverenigingen te vragen alle nodige inlichtingen te verstrekken.(8) Artikel 18, lid 3, van deze verordening bepaalt met name dat de Commissie de rechtsgrond voor en het doel van het verzoek vermeldt, specificeert welke inlichtingen vereist zijn en de termijn voor het verstrekken van deze inlichtingen vaststelt.
14.      Volgens de rechtspraak van het Hof betekent de verplichting om het doel van het verzoek om inlichtingen te vermelden, hetgeen van cruciaal belang is bij de beoordeling of de inlichtingen noodzakelijk zijn, meer in het bijzonder dat de Commissie het voorwerp van haar onderzoek moet aangeven in haar verzoek, en dus de vermoede inbreuk op de mededingingsregels moet identificeren. De Commissie is evenwel niet verplicht om de adressaat van een dergelijk verzoek in kennis te stellen van alle informatie waarop zij het vermoeden van het bestaan van inbreuken baseert, noch om een nauwgezette juridische kwalificatie van die inbreuken te geven, maar wel om de vermoedens die zij wenst te verifiëren, duidelijk te omschrijven.(9)
15.      In dit verband kan de Commissie alleen inlichtingen opvragen die voor haar van nut kunnen zijn bij de verificatie van de vermoedens van inbreuken die het onderzoek rechtvaardigen en die in het verzoek om inlichtingen zijn genoemd.(10) Gezien de ruime onderzoeksbevoegdheden die bij verordening nr. 1/2003 aan de Commissie zijn toegekend, staat het evenwel aan deze instelling om te beoordelen of een inlichting noodzakelijk is om een inbreuk op de mededingingsregels van de Unie te kunnen opsporen.(11)
16.      In de tweede plaats merk ik op dat de Unierechter de beoordeling van de Commissie of een verzoek om inlichtingen noodzakelijk is, moet toetsen aan het in dat verzoek vermelde doel, namelijk de vermoede inbreuken waarnaar de Commissie een onderzoek wenst in te stellen. Aan het vereiste dat er een verband bestaat tussen het verzoek om inlichtingen en de vermoede inbreuk is voldaan indien de Commissie op de datum van het verzoek redelijkerwijs mocht aannemen dat deze inlichtingen haar konden helpen om het bestaan van die inbreuk vast te stellen.(12)
17.      Meer specifiek dient het Hof ten eerste uit het oogpunt van het noodzakelijkheidsbeginsel te beoordelen of het verband tussen de vermoede inbreuk en de verlangde inlichtingen voldoende nauw is om het verzoek van de Commissie te rechtvaardigen, en ten tweede aan de hand van het evenredigheidsbeginsel vast te stellen of de van een onderneming verlangde inspanningen al dan niet gerechtvaardigd zijn in het algemeen belang en niet te ver gaan.(13) Daartoe dient een afweging te worden gemaakt tussen enerzijds het algemeen belang dat het onderzoek van de Commissie rechtvaardigt en de noodzaak dat zij de inlichtingen verkrijgt die nodig zijn om de haar bij het VWEU
opgedragen taken te vervullen, en anderzijds de werklast die een inlichtingenverzoek voor een onderneming meebrengt.(14)
18.      In de derde en laatste plaats wijs ik erop dat de beoordeling van de feiten geen rechtsvraag vormt die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van het
aan het Gerecht overgelegde bewijs(15), hetgeen rekwirante dient aan te tonen door nauwkeurig
aan te geven welke elementen volgens haar onjuist zijn opgevat en welke fouten in de analyse hebben geleid tot die onjuiste opvatting in de beoordeling van het Gerecht.(16)
19.      Ik zal de gegrondheid van rekwirantes betoog in het licht van deze rechtspraak onderzoeken.
Eerste middel van de hogere voorzieningen: beoordeling van de vraag of de inlichtingen waar de Commissie in de litigieuze besluiten om heeft verzocht, noodzakelijk zijn
20.      Volgens het eerste middel van de twee hogere voorzieningen(17) heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de in de bestreden arresten genoemde zoektermen in overeenstemming zijn met het in artikel 18, leden 1 en 3, van verordening nr. 1/2003 verankerde noodzakelijkheidsbeginsel.(18) Dit middel bestaat uit respectievelijk drie en vier onderdelen.(19)
Relevantie van de door de Commissie gebruikte zoektermen
21.      Met het eerste en het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het eerste en het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P betoogt rekwirante dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat,
van alle documenten die de zoektermen bevatten die de in de hogere voorziening als „behorende tot de omgangstaal” zijn aangeduid, ervan kon worden uitgegaan dat zij noodzakelijk waren voor de onderzoeken die tot de litigieuze besluiten hebben geleid (hierna: „litigieuze onderzoeken”).(20)
22.      In de bestreden arresten heeft het Gerecht hoofdzakelijk het in het verzoek om inlichtingen vermelde doel onderzocht, namelijk de vermoede inbreuken waarnaar de Commissie een onderzoek wenste in te stellen(21), en overwogen dat – gelet op de door deze instelling in herinnering gebrachte omstandigheden, die rekwirante niet heeft betwist – de Commissie, door rekwirante te verzoeken om overlegging van de documenten die verschenen na toepassing van de onderzochte zoektermen, op de datum van de bestreden besluiten redelijkerwijs had kunnen vermoeden dat deze inlichtingen haar konden helpen om het bestaan van de vermelde gedragingen vast te stellen.(22) Het Gerecht heeft ook uitgesloten dat de onderzochte zoektermen mogelijk niet in overeenstemming waren
met het noodzakelijkheidsbeginsel omdat met toepassing van deze termen zeer veel documenten werden gevonden.(23)
23.      In dit verband herinner ik er om te beginnen aan dat de beoordeling door het Gerecht van de vraag of het verzoek om inlichtingen noodzakelijk was, geen rechtsvraag vormt, in de zin van de in punt 18 van de onderhavige conclusie uiteengezette rechtspraak, die als zodanig vatbaar is voor toetsing door het Hof, behoudens in het geval van een onjuiste opvatting van het aan het Gerecht overgelegde bewijs. In casu komt het mij voor dat rekwirante niet stelt – en a fortiori niet aantoont – dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en het bewijs toen het ten eerste vaststelde dat de Commissie de zoektermen had gedefinieerd in het licht van de gegevens waarover zij beschikte en die verband hielden met de vermeende inbreuken waarop de litigieuze onderzoeken betrekking hadden, en ten tweede dat het enkele feit dat bij toepassing van de onderzochte zoektermen talrijke irrelevante documenten worden gevonden, niet afdoet aan de rechtmatigheid van de litigieuze besluiten.
24.      Hoewel de door rekwirante aangevoerde argumenten alleen al op die grond niet-ontvankelijk zouden kunnen worden verklaard, acht ik het niettemin ter informatie van het Hof nuttig
om de gegrondheid ervan te onderzoeken.
25.      Wat in de eerste plaats de noodzaak van de onderzochte zoektermen betreft, merk ik op dat, zoals rekwirante betoogt, volgens de in punt 16 van de onderhavige conclusie in herinnering gebrachte rechtspraak van het Hof
het enkele bestaan van een verband tussen een document en de vermeende inbreuk weliswaar niet volstaat om aan te tonen dat het verzoek noodzakelijk is, maar dat deze rechtspraak ook verduidelijkt dat een dergelijk verband wel wordt aangetoond wanneer de Commissie op de datum van het verzoek redelijkerwijs kan aannemen dat de documenten die aan de betrokken zoektermen beantwoorden, haar kunnen
helpen om het bestaan van de gestelde inbreuk vast te stellen, hetgeen het Gerecht in casu heeft opgemerkt en rekwirante niet heeft betwist.(24)
26.      In de tweede plaats stel ik vast dat het betoog van rekwirante hoofdzakelijk berust op het feit dat de zoektermen, door het gebruik van een jokerteken, onvermijdelijk ertoe leiden dat een aanzienlijk aantal documenten wordt gevonden die niet relevant zijn voor de litigieuze onderzoeken, hetgeen volgens haar in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.(25)
27.      In dit verband merk ik ten eerste op dat, opdat een op zoektermen gebaseerd verzoek om inlichtingen voldoet aan de criteria van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003, niet vereist is dat alle geïdentificeerde documenten – of zelfs een aanzienlijk aantal daarvan – nuttig blijken te zijn voor het onderzoek.(26) Integendeel, het feit dat sommige of zelfs de meeste van de geïdentificeerde documenten irrelevant kunnen blijken voor het onderzoek, volstaat op zich niet om aan te nemen dat de betrokken zoektermen geen enkel verband hebben met de door de Commissie vermoede inbreuk.(27) Het onderzoek van de noodzaak (en de evenredigheid) van het verzoek om inlichtingen kan namelijk niet op een zuiver kwantitatief of statistisch criterium berusten.(28)
28.      Ten tweede moeten rekwirantes argumenten die zijn gebaseerd op concrete voorbeelden van het feit dat bepaalde door de Commissie gebruikte zoektermen een aantal documenten hebben opgeleverd die niet relevant zijn voor het onderzoek(29), gelet op de vaststelling in het vorige punt van deze conclusie als niet ter zake dienend worden afgewezen. Dat feit wordt namelijk weliswaar niet betwist door de Commissie, maar het volstaat niet om de beoordeling van het Gerecht in twijfel te trekken.(30)
29.      Ten derde kan aan deze conclusie niet worden afgedaan door het feit dat de Commissie gebruik had kunnen maken van specifiekere termen (of combinaties van termen) of beter afgestemde zoekopdrachten, of haar verzoeken zodanig had kunnen formuleren dat daarmee redelijkerwijs
relevante documenten zouden worden gevonden, of zelfs in filters of andere waarborgen had kunnen voorzien. Gelet op de in punt 15 van de onderhavige conclusie vermelde rechtspraak van het Hof staat het immers aan de Commissie om haar onderzoekstechnieken te bepalen en in het licht van de beschikbare aanwijzingen te beslissen hoe zij informatie kan verkrijgen die nuttig is voor haar onderzoek. Indien wordt vastgesteld dat de Commissie redelijkerwijs kon aannemen dat de gevraagde informatie haar zou kunnen helpen bij het onderzoek naar de vermeende inbreuk, kan haar verzoek dus niet worden betwist, ongeacht de mogelijkheid om minder ruime verzoeken om inlichtingen te formuleren.(31)
30.      Evenzo merk ik op dat, zoals de Commissie betoogt en rekwirante niet betwist, in de bestreden arresten wordt gewezen op de garanties die voor het verzoek om inlichtingen gelden overeenkomstig allereerst
de wijzigingsbesluiten(32), vervolgens het beroepsgeheim(33) en ten slotte de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaten en cliënten alsmede de goede praktijken van de Commissie.(34)
31.      Ten vierde en ten slotte
kan worden geconcludeerd dat rekwirante er niet in is geslaagd aan te tonen dat met de door de Commissie gebruikte zoektermen geen voor het onderzoek relevante documenten konden worden aangetroffen, hetgeen volgens de rechtspraak van het Hof het beslissende criterium is om een verband tussen het verzoek om inlichtingen en de vermeende inbreuk vast te stellen. Deze zoektermen voldoen dus aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1/2003, ondanks het feit dat zij een groot aantal documenten kunnen genereren die niet relevant zijn voor het onderzoek, hetgeen niet volstaat om bovengenoemde conclusie in twijfel te trekken.(35)
32.      Bijgevolg geef ik in overweging om het eerste onderdeel van het eerste middel in de twee hogere voorzieningen, het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P niet-ontvankelijk dan wel ongegrond te verklaren.
Ontoereikende motivering met betrekking tot de noodzaak om de reikwijdte van het verzoek om inlichtingen te beperken
33.      Met het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P verwijt rekwirante het Gerecht dat het zijn motiveringsplicht niet is nagekomen bij het verwerpen van het argument dat de Commissie de reikwijdte van haar verzoek had moeten beperken.(36)
34.      Anders dan rekwirante betoogt, is punt 136 van het tweede bestreden arrest mijns inziens niet doorslaggevend. De motivering van het Gerecht is immers op gedetailleerde wijze uiteengezet in de punten 137 en 138 van dat arrest, waaruit in essentie volgt dat rekwirante niet met succes kon stellen dat de Commissie de reikwijdte van haar verzoek had moeten beperken, aangezien, ten eerste, dit verzoek reeds was beperkt tot twee bewaarders en het om dezelfde periode ging als die waarop het onderzoek betrekking had, en ten tweede, de Commissie op de datum van het Facebook Data‑besluit redelijkerwijs kon vermoeden dat de gevraagde inlichtingen nuttig konden zijn voor het onderzoek.(37)
35.      Bijgevolg geef ik in overweging om het tweede onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening in zaak C‑497/23 P ongegrond te verklaren.
Ontbreken van waarborgen die gelijkwaardig zijn aan de waarborgen die voor inspecties gelden
36.      Met het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het vierde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P betwist rekwirante de afwijzing door het Gerecht in de bestreden arresten van haar argument dat de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geschonden door de overlegging van documenten te verlangen zonder filters of waarborgen te bieden die ten minste gelijkwaardig zijn aan de filters of waarborgen die aan ondernemingen worden geboden in het kader van de krachtens artikel 20 van verordening nr. 1/2003 verrichte inspecties.(38)
37.      In de bestreden arresten heeft het Gerecht benadrukt dat het, in het kader van een beroep tot nietigverklaring van een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht, de rechtmatigheid van dat besluit niet dient te toetsen aan het rechtskader dat geldt voor op andere rechtsgrondslagen gebaseerde besluiten, zoals inspectiebesluiten. Het Gerecht heeft ook gewezen op de waarborgen die het passend achtte voor een verzoek om inlichtingen op basis van zoektermen, zoals het in casu gedane verzoek.(39)
38.      Rekwirante betwist evenwel niet dat de door het Gerecht genoemde waarborgen passend zijn(40), noch slaagt zij erin aan te tonen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat het niet verplicht was om na te gaan of de in casu toegepaste waarborgen gelijkwaardig waren aan de waarborgen die in het kader van de inspecties gelden.
39.      Er zijn namelijk belangrijke verschillen tussen een verzoek om inlichtingen uit hoofde van artikel 18 van verordening nr. 1/2003 en een inspectie op grond van artikel 20 van deze verordening. De betrokken ondernemingen genieten bij de uitvoering van een inspectie, die wordt geacht naar aard ingrijpender te zijn dan een verzoek om inlichtingen(41), bepaalde procedurele waarborgen(42), maar deze waarborgen zijn niet noodzakelijkerwijs identiek aan de waarborgen die gelden voor een verzoek om inlichtingen.
40.      Meer in het bijzonder heeft de adressaat in het kader van een verzoek om inlichtingen op basis van zoektermen voldoende tijd om een inventarisatie van de geïdentificeerde documenten te maken en deze met behulp van zijn advocaten te onderzoeken alvorens ze aan de Commissie te verstrekken.(43) Doorgaans vinden er vóór dat verzoek informele contacten plaats tussen de Commissie en de onderneming tot wie het verzoek wordt gericht of haar externe advocaten.(44) De Commissie kan daarnaast voor bepaalde gevoelige documenten aanvullende waarborgen bieden, zoals de in casu vastgestelde virtuele-dataroomprocedure, of bepalen dat deze documenten worden verstrekt in een vorm waarbij de namen van de betrokkenen en alle informatie aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd, zijn geschrapt. Voorts biedt de termijn tussen de kennisgeving van het verzoek om inlichtingen en de uiterste datum waarop de documenten moeten worden verstrekt de adressaat van dit verzoek de mogelijkheid om dat verzoek bij het Gerecht aan te vechten en om tijdig om voorlopige maatregelen te verzoeken, hetgeen in casu daadwerkelijk is gebeurd. Ten slotte kan de onderneming waarop het onderzoek betrekking heeft niet alleen weigeren documenten mee te delen die onder de vertrouwelijkheid tussen een advocaat en zijn cliënt vallen, maar ook bij de Commissie een met redenen omkleed verzoek om teruggave van irrelevante documenten indienen en, in geval van weigering, tegen dat besluit opkomen.
41.      Bijgevolg geef ik in overweging om het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het vierde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P ongegrond te verklaren en dus het eerste middel in deze twee hogere voorzieningen in zijn geheel af te wijzen.
Tweede middel van de hogere voorzieningen: algehele beoordeling van het noodzakelijkheidsbeginsel
42.      Met het tweede middel van de twee hogere voorzieningen(45) verwijt rekwirante het Gerecht in wezen dat het blijk heeft gegeven van twee onjuiste rechtsopvattingen door, ten eerste, te oordelen dat het niet passend is om een algehele beoordeling te maken van de vraag of de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geëerbiedigd, gesteld al dat die beoordeling mogelijk is, zonder te motiveren of een dergelijke beoordeling haalbaar is(46), en, ten tweede, te oordelen dat het Gerecht enkel de zoektermen die rekwirante specifiek heeft betwist, kan toetsen aan het noodzakelijkheidsbeginsel. In zaak C‑497/23 P verwijt rekwirante het Gerecht ook blijk te hebben gegeven van een derde onjuiste rechtsopvatting, namelijk door niet te onderzoeken of bepaalde in het verzoekschrift in eerste aanleg vermelde zoektermen noodzakelijk waren.
43.      In de bestreden arresten heeft het Gerecht in wezen opgemerkt dat een algemene beoordeling van de vraag of de Commissie het noodzakelijkheidsbeginsel heeft geëerbiedigd, gesteld al dat deze mogelijk zou zijn, niet op zijn plaats was en dat het Gerecht enkel de zoektermen die rekwirante specifiek heeft betwist, kon toetsen aan het noodzakelijkheidsbeginsel.(47)
44.      In dit verband merk ik op dat rekwirante slechts enkele van de door de Commissie gebruikte zoektermen heeft betwist, dat wil zeggen ongeveer 130 en 250 voor de twee respectieve reeksen, die hebben geleid tot bijna 590 en 2 500 combinaties.(48) Het lijkt mij evenwel moeilijk te verdedigen dat het Gerecht op basis van dat aantal termen de door rekwirante gevraagde algemene beoordeling van de noodzaak had kunnen uitvoeren.(49) Met andere woorden, zelfs indien het aantal door rekwirante betwiste zoektermen als te algemeen of onvoldoende doelgericht worden beschouwd, hetgeen in casu niet het geval kan zijn(50), kan niet worden aangenomen dat alle termen, waaronder de niet betwiste zoektermen, op dezelfde wijze hadden moeten worden beoordeeld.(51)
45.      Aan deze conclusie kan niet worden afgedaan door het door rekwirante benadrukte feit dat de Commissie had verzocht om openbaarmaking van alle documenten, zonder uitzondering, die in het bezit waren van respectievelijk vijf en drie bewaarders, alsmede van hun rechtsvoorgangers en opvolgers, over een periode van respectievelijk vijf en zeven jaar,
en die waren geïdentificeerd door middel van zoekopdrachten waarbij een bepaald aantal beweerdelijk gangbare of veelgebruikte zoektermen. Voor zover de Commissie op de datum van het verzoek redelijkerwijs ervan mocht uitgaan dat de op de onderzochte zoektermen gebaseerde inlichtingen haar konden helpen om het bestaan van de vermeende inbreuk vast te stellen(52), heeft het aantal bewaarders (dat overigens beperkt is) en de relevante periode (die niet onevenredig is met het oog op de gemiddelde duur van mededingingsonderzoeken) mijns inziens namelijk geen invloed op het noodzakelijke karakter van het verzoek, mede gelet op de geboden waarborgen, met name de virtuele-dataroomprocedure.(53)
46.      Wat voorts de stelling betreft dat het Gerecht in het tweede bestreden arrest niet heeft onderzocht of bepaalde zoektermen noodzakelijk waren(54), komt het mij voor dat uit het verzoekschrift in eerste aanleg blijkt dat rekwirante niet beweerde dat de zoektermen te algemeen en niet doelgericht waren, maar enkel benadrukte dat deze zoektermen bepaalde irrelevante documenten opleverden, hetgeen in het licht van mijn analyse in de punten 26 en 27 van de onderhavige conclusie niet volstaat om de rechtmatigheid van de bestreden arresten in twijfel te trekken.
47.      Derhalve geef ik in overweging om het tweede middel van de twee hogere voorzieningen ongegrond te verklaren.
Derde middel van de hogere voorzieningen: behandeling van gemengde documenten
48.      Met het derde middel in de twee hogere voorzieningen(55), betoogt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie, zonder te voorzien in waarborgen of maatregelen ter bescherming van persoonsgegevens, gemengde documenten kon opvragen.(56) Dit middel bestaat uit drie onderdelen.(57)
49.      Vooraf merk ik op dat de verwerking van persoonsgegevens door de Commissie noodzakelijk is en inherent is aan de functie
van de Commissie wanneer zij de taken vervult die haar zijn opgedragen in haar hoedanigheid van overheidsinstantie die belast is met de uitvoering van de mededingingsregels van de Unie. In dit verband bepaalt artikel 5, lid 1, onder a), EUDPR dat de verwerking van persoonsgegevens rechtmatig is indien en voor zover deze verwerking met name noodzakelijk is voor de vervulling van een taak in het algemeen belang of in het kader van de uitoefening van het openbaar gezag dat aan de instelling of het orgaan van de Unie is verleend.(58)
Omstandigheid dat de analyse van het Gerecht is beperkt tot artikel 9 AVG en artikel 10 EUDPR
50.      Met het eerste onderdeel van het derde middel van de twee hogere voorzieningen voert rekwirante in wezen aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het noodzakelijk en evenredig was om gemengde documenten uit te sluiten van de virtuele dataroom, door zijn onderzoek te beperken tot de gemengde documenten die bij wijze van voorbeeld werden genoemd en tot enkel de vraag of die documenten „gevoelige” persoonsgegevens bevatten die onder artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR vallen, en door te oordelen dat dit niet het geval was(59), zonder zijn onderzoek uit te breiden tot de gestelde schending van het grondrecht op bescherming van het privéleven zoals verankerd in artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en artikel 8 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).(60)
51.      In de bestreden arresten heeft het Gerecht, teneinde te onderzoeken of de litigieuze besluiten verenigbaar zijn met artikel 7 van het Handvest, beoordeeld of die besluiten voldeden aan de voorwaarden van artikel 52, lid 1, van het Handvest, waaronder de voorwaarde dat de inmenging in het privéleven evenredig moet zijn.(61) Daartoe heeft het Gerecht onderzocht of de inmenging,
met name wat betreft de uitsluiting van bepaalde categorieën documenten van de virtuele-dataroomprocedure, noodzakelijk was.(62) Na te hebben opgemerkt dat het aan rekwirante stond om te beoordelen of een document dat gevoelige persoonsgegevens bevat verband houdt met haar commerciële activiteiten, heeft het Gerecht geoordeeld dat was uitgesloten dat de in het verzoekschrift vermelde documenten gevoelige persoonsgegevens bevatten in de zin van artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR, alvorens erop te wijzen dat rekwirante uit de loutere vaststelling van het bestreden besluit niet kon afleiden dat de overlegging van documenten die niet waren onderzocht in de virtuele dataroom, in strijd was met het recht op eerbiediging van haar privéleven en dat van de betrokkenen.(63)
52.      In dit verband wijs ik er om te beginnen op dat het Gerecht, anders dan rekwirante betoogt, niet heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR een „uitputtende regeling voor de bescherming van de rechten op eerbiediging van het privéleven” in het leven hebben geroepen, maar enkel dat deze bepalingen relevant waren voor de beoordeling of de bestreden besluiten voldeden aan het evenredigheidsbeginsel in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest.(64)
53.      Vervolgens herinner ik eraan dat het Gerecht heeft onderzocht of de gemengde documenten die bij wijze van voorbeeld in de verzoekschriften zijn aangehaald, gevoelige persoonsgegevens bevatten, zoals gedefinieerd in artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR, en heeft geconcludeerd dat die documenten overeenkomstig de beschikkingen in kort geding(65) niet aan de virtuele-dataroomprocedure
hoefden te worden onderworpen, hetgeen rekwirante in het kader van haar twee hogere voorzieningen niet heeft betwist.(66)
54.      Ten slotte ben ik van mening dat het feit dat een document geen gevoelige persoonsgegevens bevat die onder artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR vallen, en niet is onderworpen aan de virtuele-dataroomprocedure, niet betekent dat dit document geen passende bescherming geniet.(67) Hoewel de beschikkingen in kort geding dit niet expliciet vermelden, komt het mij overigens voor dat de virtuele-dataroomprocedure
alleen gerechtvaardigd is voor documenten die op grond van de AVG en de EUDPR
in beginsel niet mogen worden verwerkt, dat wil zeggen voor documenten die gevoelige persoonsgegevens in de zin van die verordeningen bevatten. Het is juist onvermijdelijk dat de Commissie toegang krijgt tot de gemengde documenten, ondanks het volgens rekwirante „zeer vertrouwelijke en privékarakter van de persoonlijke informatie” die zij bevatten, aangezien deze documenten worden geacht ook informatie te bevatten die nuttig is voor het onderzoek,
onder voorbehoud dat zij worden verwerkt met inachtneming van de rechten van de betrokkenen.(68)
55.      Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door het arrest van 4 oktober 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Poging tot het verkrijgen van toegang tot op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens)(69), noch door de conclusie van advocaat-generaal Medina in de gevoegde zaken Imagens Médicas Integradas e.a.(70), waarop rekwirante zich ter terechtzitting heeft beroepen. Ten eerste kunnen de lessen uit dat arrest – namelijk dat de mogelijkheid om zich toegang te verschaffen tot de op een mobiele telefoon opgeslagen persoonsgegevens, in de context van strafbare feiten onderworpen is aan voorafgaande toetsing door een rechter of een onafhankelijk bestuursorgaan, behalve in naar behoren gemotiveerde spoedeisende gevallen – mijns inziens niet worden toegepast op mededingingsonderzoeken.(71) Ten tweede bevestigen die conclusies de rechtmatigheid van de inbeslagneming van e‑mails tussen de leidinggevenden en de werknemers van een bedrijf op basis van een inspectiebesluit dat is genomen in het kader van een onderzoek betreffende een vermeende schending van de artikelen 101 en 102 VWEU, wanneer dit besluit met name garandeert dat de verzameling van en de toegang tot persoonsgegevens, zij het als bijkomstigheid bij het zoeken naar commerciële informatie, beperkt blijven tot hetgeen strikt noodzakelijk is voor het voorwerp van het onderzoek en uitsluitend bestemd zijn voor de doeleinden van dat onderzoek.(72)
56.      Bijgevolg geef ik in overweging om het eerste onderdeel van het derde middel in de twee hogere voorzieningen ongegrond te verklaren.
Aanwezigheid van gemengde documenten die beschermde gegevens bevatten
57.      Met het tweede onderdeel van het derde middel van de twee hogere voorzieningen betoogt rekwirante dat het Gerecht een onjuist juridisch criterium heeft toegepast door uit te sluiten dat de gemengde documenten die in de bestreden arresten zijn onderzocht, door artikel 7 van het Handvest en artikel 8, lid 1, EVRM beschermde persoonsgegevens kunnen bevatten.(73)
58.      In dit verband moet worden erkend dat het Gerecht in de bestreden arresten niet heeft geoordeeld dat de onderzochte documenten geen persoonsgegevens bevatten in de zin van de door rekwirante aangevoerde bepalingen. Het Gerecht was daarentegen van oordeel dat deze documenten geen gevoelige persoonsgegevens in de zin van artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR bevatten en daarom waren uitgesloten van de virtuele-dataroomprocedure.
59.      Daarnaast lijkt het duidelijk dat, anders dan rekwirante betoogt, het Gerecht ervan is uitgegaan dat de verplichting om gemengde documenten te verstrekken een inmenging in het recht op eerbiediging van het privéleven vormde (of op zijn minst kon vormen), en om die reden heeft onderzocht of de litigieuze besluiten artikel 7 van het Handvest eerbiedigden en voldeden aan de voorwaarden van artikel 52, lid 1, van het Handvest.(74)
60.      Bijgevolg geef ik in overweging om het tweede onderdeel van het derde middel in de twee hogere voorzieningen ongegrond te verklaren.
Ontbreken van waarborgen met betrekking tot de gemengde documenten
61.      Met het derde onderdeel van het derde middel van de twee hogere voorzieningen betoogt rekwirante dat de litigieuze besluiten niet de passende waarborgen boden voor de bescherming van de persoonsgegevens in de documenten die zijn onderzocht in de punten 181 tot en met 183 van het eerste bestreden arrest en de punten 229 tot en met 237 van het tweede bestreden arrest, en dat de inmenging in het recht op eerbiediging van het privéleven noch evenredig was noch noodzakelijk was voor enige legitieme doelstelling.(75)
62.      In dit verband wijs ik erop dat het feit dat de Commissie de virtuele‑dataroomprocedure ruimer had kunnen inzetten (of dat het Gerecht een dergelijke ruimere
inzet van die procedure had kunnen opleggen), irrelevant is voor de toereikendheid van de bescherming die de
gemengde documenten genieten.(76) Voorts doet de omstandigheid dat sommige, zo niet de meeste van de op basis van het verzoek om inlichtingen van de Commissie geïdentificeerde documenten irrelevant kunnen blijken voor de litigieuze onderzoeken, op zich niet af aan de noodzakelijkheid en evenredigheid van dat verzoek.(77)
63.      Bijgevolg geef ik in overweging om het derde onderdeel van het derde middel in de twee hogere voorzieningen ongegrond te verklaren en dus het derde middel van deze twee hogere voorzieningen in zijn geheel af te wijzen.
Conclusie
64.      Gelet op het voorgaande
geef ik het Hof in overweging om de twee hogere voorzieningen af te wijzen.
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
2      Verordening van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen [101 en 102 VWEU] (PB 2003, L 1, blz. 1).
3      Het gaat ten eerste om besluit C(2020) 3013 final van 4 mei 2020 (zaak AT.40684 – Facebook Marketplace) (hierna: „oorspronkelijk Facebook Marketplace‑besluit”), zoals gewijzigd bij besluit C(2020) 9229 final van 11 december 2020 (hierna: „Facebook Marketplace‑wijzigingsbesluit”) (hierna gezamenlijk: „Facebook Marketplace‑besluit”), en ten tweede om besluit C(2020) 3011 final van 4 mei 2020 (zaak AT.40628 – Praktijken van Facebook inzake gegevens) (hierna: „oorspronkelijk Facebook Data‑besluit”), zoals gewijzigd bij besluit C(2020) 9231 final van 11 december 2020 (hierna: „gewijzigd Facebook Data‑besluit”) (hierna gezamenlijk: „Facebook Data‑besluit”).
4      Deze verzoeken hebben geleid tot de vaststelling van twee afzonderlijke besluiten, het ene besluit krachtens artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 en het andere besluit krachtens artikel 18, lid 2, van deze verordening. Het eerste verzoek bevatte meer dan 100 vragen over verschillende aspecten van de activiteiten en het productenaanbod van rekwirante, terwijl het tweede verzoek 83 vragen bevatte met betrekking tot Facebook Marketplace, sociale netwerken en aanbieders van kleine onlineadvertenties.
5      Op dezelfde dag heeft de directeur-generaal van het directoraat-generaal (DG) Concurrentie van de Commissie rekwirante brieven gestuurd waarin een afzonderlijke procedure werd voorgesteld voor de overlegging van documenten die volgens rekwirante alleen persoonlijke informatie bevatten die niets vandoen had met haar commerciële activiteiten. Deze documenten zouden pas aan het dossier worden toegevoegd nadat zij in een virtuele dataroom waren onderzocht.
6      Beschikkingen Facebook Ireland/Commissie (T‑451/20 R, EU:T:2020:515 en T‑452/20 R, EU:T:2020:516) (hierna gezamenlijk: „beschikkingen in kort geding”). Via de virtuele-dataroomprocedure, die was gebaseerd op het in de vorige voetnoot van deze conclusie vermelde voorstel van de directeur-generaal van het DG Concurrentie, moest rekwirante de documenten met de betreffende gegevens identificeren en op een afzonderlijke elektronische gegevensdrager toezenden aan de Commissie. Die documenten moesten vervolgens in een virtuele dataroom worden geplaatst die alleen toegankelijk zou zijn voor een zo gering mogelijk aantal leden van het onderzoeksteam, in (virtuele of fysieke) aanwezigheid van een gelijk aantal advocaten van rekwirante. De leden van het onderzoeksteam zouden de betrokken documenten onderzoeken en selecteren en de advocaten van rekwirante in de gelegenheid stellen om hun opmerkingen te maken over de relevant geachte documenten alvorens deze documenten in het dossier op te nemen. In geval van onenigheid over de kwalificatie van een document hadden rekwirantes advocaten het recht om uiteen te zetten waarom zij het niet eens waren met die kwalificatie, en in geval van aanhoudende onenigheid kon rekwirante de directeur voor Informatie, Communicatie en Media van het DG Concurrentie van de Commissie om arbitrage verzoeken.
7      In tegenstelling tot de in punt 5 van de onderhavige conclusie genoemde beschermde documenten, vallen de gecombineerde documenten niet onder de virtuele-dataroomprocedure.
8      Zoals verduidelijkt in overweging 23 van verordening nr. 1/2003 moet de Commissie namelijk in de gehele Unie de bevoegdheid hebben om de inlichtingen op te vragen die nodig zijn voor de opsporing van de
bij de artikelen 101 en 102 VWEU verboden gedragingen.
9      Zie in die zin arrest van 10 maart 2016, HeidelbergCement/Commissie (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, punten 20 en 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Zoals de Commissie betoogt, geldt dit a fortiori wanneer, zoals in het onderhavige geval, het verzoek om inlichtingen in een vroeg stadium van de procedure is vastgesteld, aangezien de Commissie niet kan worden verplicht om in de fase van het vooronderzoek naast de vermoedens omtrent het bestaan van een inbreuk die zij wenst te verifiëren, ook de aanwijzingen mee te delen, dat wil zeggen de gegevens op grond waarvan zij een schending van artikel 101 VWEU vermoedt. Een dergelijke verplichting zou namelijk afbreuk doen aan het evenwicht dat volgens de rechtspraak moet bestaan tussen het behoud van de doeltreffendheid van het onderzoek en de bescherming van de rechten van verdediging van de betrokken onderneming (zie in die zin arrest van het Gerecht van 14 maart 2014, Cementos Portland Valderrivas/Commissie, T‑296/11, EU:T:2014:121, punt 37).
10      Zie in die zin arrest van 10 maart 2016, HeidelbergCement/Commissie (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, punt 23).
11      Ook wanneer de Commissie al beschikt over aanwijzingen of zelfs bewijzen van het bestaan van een inbreuk, kan zij het dus zeer wel noodzakelijk achten nadere inlichtingen in te winnen om zich een nauwkeuriger idee te vormen van de omvang van de inbreuk, van de duur ervan of van de ondernemingen die erbij betrokken zijn (zie arrest van 28 januari 2021, Qualcomm en Qualcomm Europe/Commissie, C‑466/19 P, EU:C:2021:76, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak; hierna: „arrest Qualcomm”).
12      Zie arrest Qualcomm (punt 70 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Meer bepaald verwees het Hof naar punt 21 van het arrest van 19 mei 1994, SEP/Commissie (C‑36/92 P, EU:C:1994:205), dat verwijst naar punt 21 van de conclusie van advocaat-generaal Jacobs in de zaak SEP/Commissie (C‑36/92 P, EU:C:1993:928), waarin hij in wezen verduidelijkte dat het enkele bestaan van een verband tussen een document en de vermoede inbreuk niet voldoende is om een verzoek om inzage in dat document te rechtvaardigen; er moet sprake zijn van een zodanig verband dat de Commissie ten tijde van haar verzoek redelijkerwijs kon aannemen dat het document voor haar van nut zou zijn bij het bepalen of sprake is van de gestelde inbreuk.
13      Zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Wahl in de zaak Buzzi Unicem/Commissie (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, punt 48).
14      Zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Wahl in de zaak Buzzi Unicem/Commissie (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, punt 100). Laatstgenoemde heeft met betrekking tot het algemeen belang met name verduidelijkt dat, naarmate een vermoede inbreuk schadelijker is voor de mededinging, de Commissie hogere verwachtingen mag stellen aan de inspanning die een onderneming levert om ter vervulling van haar verplichting tot actieve medewerking de gevraagde inlichtingen te verstrekken, en, met betrekking tot de hiermee gepaard gaande werklast, dat hoe groter de werklast – waardoor de aandacht van het personeel van een onderneming wordt afgeleid van hun normale bedrijfstaken en er extra kosten worden veroorzaakt – hoe buitensporiger dat inlichtingenverzoek kan worden geacht te zijn.
15      Overeenkomstig artikel 256 VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 168, lid 1, onder d), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof. Uit vaste rechtspraak van het Hof volgt dat wanneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, het Hof krachtens artikel 256 VWEU enkel bevoegd is om toezicht uit te oefenen op de wijze waarop het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en op de rechtsgevolgen die het daaraan heeft verbonden (zie met name arrest Qualcomm, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
16      Bovendien moet deze onjuiste opvatting duidelijk blijken uit de stukken van het dossier, zonder dat de feiten en het bewijs opnieuw hoeven te worden beoordeeld (zie met name arrest Qualcomm, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Een hogere voorziening waarin slechts de reeds voor het Gerecht aangevoerde middelen en argumenten letterlijk worden herhaald, waaronder die welke steunden op feiten die het Gerecht uitdrukkelijk van de hand heeft gewezen, en waarin zelfs geen argumenten naar voren worden gebracht waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt het bestreden arrest op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten, voldoet dus niet aan de vereisten die voortvloeien uit de aangehaalde bepalingen. Met een dergelijke hogere voorziening wordt namelijk in werkelijkheid enkel beoogd dat het bij het Gerecht ingediende verzoek opnieuw zou worden onderzocht, waartoe het Hof niet bevoegd is (zie met name arrest Qualcomm, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
17      Dit middel komt overeen met respectievelijk het tweede deel van het eerste onderdeel van het eerste middel van het beroep in eerste aanleg in zaak C‑496/23 P en het tweede deel van het eerste onderdeel van het tweede middel van het beroep in eerste aanleg in zaak C‑497/23 P.
18      Zie de punten 87‑108 van het eerste bestreden arrest en de punten 132‑155 van het tweede bestreden arrest.
19      Deze onderdelen komen in wezen erop neer dat de door de Commissie gebruikte zoektermen irrelevant zijn (het eerste en het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het eerste en het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P), er sprake is van een motiveringsgebrek met betrekking tot het bestaan van andere meer evenredige zoekopties (het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P), en het Gerecht niet heeft geoordeeld dat garanties die vergelijkbaar zijn met de garanties die gelden voor inspectiebesluiten, ook gelden voor verzoeken om inlichtingen (derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en vierde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P).
20      Volgens het eerste onderdeel van het eerste middel in beide zaken heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat de Commissie redelijkerwijs ervan kon uitgaan dat de zoektermen haar konden helpen om te bepalen of de verweten gedraging zich had voorgedaan, terwijl volgens het tweede onderdeel van het eerste middel in zaak C‑496/23 P en het derde onderdeel van het eerste middel in zaak C‑497/23 P het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat documenten pas als irrelevant voor het onderzoek kunnen worden beschouwd nadat de zoektermen op de gegevensbanken van rekwirante zijn toegepast. Meer in het bijzonder voert rekwirante aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 92‑95, 99 en 103 van het eerste bestreden arrest en in de punten 134, 138, 140, 143 en 146 van het tweede bestreden arrest in wezen te oordelen dat het noodzakelijkheidsbeginsel in acht is genomen louter omdat de Commissie redelijkerwijs ervan kon uitgaan dat de zoektermen haar konden helpen om te bepalen of de gedraging die zij rekwirante in de litigieuze besluiten heeft verweten, zich had voorgedaan. Het Gerecht heeft geen (of althans onvoldoende) belang gehecht aan het feit dat de door de Commissie gekozen algemene – en daardoor ongeschikte – zoektermen, indien deze zouden worden toegepast op alle documenten van de adressaten gedurende de gehele betrokken periode, noodzakelijkerwijs zouden leiden tot het genereren van een enorm groot aantal documenten die geen verband houden met de litigieuze onderzoeken (en waarvan vele gevoelige persoonlijke of commerciële informatie bevatten), met dien verstande dat de Commissie vooraf wist dat haar benadering onvermijdelijk dat resultaat zou opleveren.
21      Zie de punten 89‑97 van het eerste bestreden arrest, die verwijzen naar de overwegingen 1 en 2 van het Facebook Marketplace‑besluit, en de punten 134‑147 van het tweede bestreden arrest, die verwijzen naar overweging 4, onder i) en iii), van het Facebook Data‑besluit. Meer in het bijzonder heeft het Gerecht in het eerste bestreden arrest in wezen beschreven hoe de onderzochte zoektermen volgens de Commissie verband hielden met het Facebook Marketplace‑onderzoek (zie met name punt 89 van dat arrest met betrekking tot de termen marketplace +
advertising, marketplace & grow*, marketplace + insight*, marketplace + advantage en marketplace + looked at, marketplace + quality en commerce + advantage, alsmede punt 93 van dat arrest met betrekking tot de term commerce + awareness). Op dezelfde wijze heeft het Gerecht in het tweede bestreden arrest verduidelijkt hoe de betreffende zoektermen verband hielden met het Facebook Data-onderzoek (zie met name punt 134 van dat arrest met betrekking tot de term big question en de punten 139‑147 van dat arrest met betrekking tot de termen for free, shut* down en not good for us).
22      Zie de punten 92, 95 en 96 van het eerste bestreden arrest en punt 138 van het tweede bestreden arrest (waarnaar ook de punten 140, 143 en 146 van dat arrest verwijzen).
23      Zie punt 99
van het eerste bestreden arrest en punt 154 van het tweede bestreden arrest, waarin het Gerecht met name heeft verduidelijkt dat het enkele feit dat de toepassing van zoektermen tot gevolg heeft dat tal van documenten worden geïdentificeerd, waarvan sommigen later niet relevant blijken te zijn voor de litigieuze onderzoeken, op zichzelf niet voldoende is om te oordelen dat de betrokken zoektermen geen enkel verband hadden met de door de Commissie vermoede inbreuk.
24      Rekwirante erkent juist in wezen dat het criterium dat in de vaste rechtspraak van het Hof wordt gehanteerd om aan te tonen dat het verzoek om inlichtingen noodzakelijk is, erin bestaat dat de Commissie op het moment van het verzoek redelijkerwijs mag aannemen dat de inlichtingen haar zullen helpen om het bestaan van de vermeende inbreuk vast te stellen, en niet dat alle documenten die uit dit verzoek voortvloeien, noodzakelijk zijn voor de litigieuze onderzoeken.
25      Daarnaast zou het Gerecht (in punt 99 van het eerste bestreden arrest en punt 150 van het tweede bestreden arrest) blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat documenten pas als irrelevant voor het onderzoek kunnen worden beschouwd nadat de zoektermen op de gegevensbanken van rekwirante zijn toegepast.
26      Anders dan rekwirante betoogt, blijkt voorts uit de bestreden arresten niet dat het Gerecht heeft geoordeeld dat kon worden aangenomen dat alle documenten die de door de Commissie gebruikte zoektermen bevatten, noodzakelijk waren voor de litigieuze onderzoeken. Zoals de Commissie benadrukt, berust rekwirantes argument ten onrechte op de gedachte dat een verzoek om inlichtingen op basis van zoektermen alleen aan het noodzakelijkheidsvereiste van artikel 18 van verordening nr. 1/2003 voldoet indien kan worden aangenomen dat alle geïdentificeerde documenten (zo niet de meerderheid of een bepaald aantal daarvan) nuttig zullen zijn voor het onderzoek van de Commissie.
27      Zie punt 99 van het eerste bestreden arrest. Zoals de Commissie betoogt, is het feit dat sommige of zelfs de meeste geïdentificeerde documenten achteraf nutteloos kunnen blijken voor de litigieuze onderzoeken, immers een normaal verschijnsel bij elk onderzoek. Een andere benadering zou de bevoegdheden van een onderzoekende autoriteit onnodig beperken. Zoals de Commissie benadrukt, heeft het Hof bijvoorbeeld in het kader van inlichtingen ten behoeve van fiscaal onderzoek in het kader van richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van richtlijn 77/799/EEG (PB 2011, L 64, blz. 1, met rectificatie in PB 2013, L 162, blz. 15), zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/107/EU van de Raad van 9 december 2014 (PB 2014, L 359, blz. 1), geoordeeld dat het begrip „inlichtingen die naar verwachting van belang zijn” tot doel heeft om de verzoekende autoriteit in staat te stellen alle informatie te vragen en te verkrijgen die zij redelijkerwijs relevant kan achten voor haar onderzoek, waarbij de enige beperking is dat deze autoriteit niet kan verzoeken om informatie die niet relevant is voor dat onderzoek, aangezien de nationale rechter moet vaststellen dat de betrokken informatie niet kennelijk van elk verwacht belang lijkt te zijn ontdaan [zie in die zin arrest van 6 oktober 2020, Luxemburgse Staat (Rechtsbescherming tegen een verzoek om inlichtingen in belastingzaken), C‑245/19 en C‑246/19, EU:C:2020:795, punten 110‑116 en aldaar aangehaalde rechtspraak]. Het Hof heeft ook verduidelijkt dat het feit dat bepaalde inlichtingen die naar verwachting relevant zijn waarop een verzoek om inlichtingen betrekking heeft, uiteindelijk niet relevant blijken te zijn voor het onderzoek, geen afbreuk doet aan de rechtmatigheid van dat verzoek (zie in die zin de punten 121‑123 van dat arrest).
28      Overigens heeft rekwirante, toen zij hier ter terechtzitting naar werd gevraagd, geantwoord dat het volgens haar niet mogelijk was om een kwantitatief criterium vast te stellen aan de hand waarvan kan worden bepaald of een verzoek om inlichtingen evenredig is.
29      Met deze voorbeelden tracht rekwirante in zaak C‑496/23 P aan te tonen dat het feit dat de Commissie drie onderzoeken heeft geïdentificeerd waarin de term insight voorkomt, niet betekent dat elk document dat de woorden marketplace + insight* bevat, ongeacht het voorwerp of de datum ervan, over een periode van vijf jaar, haar zou kunnen helpen om het bestaan van de verweten gedraging vast te stellen, en dat het gebruik van andere zoektermen (namelijk commerce + advance* en *commerce + awareness) ook een groot aantal documenten zou hebben opgeleverd die niet relevant zijn voor het onderzoek. In zaak C‑497/23 P betoogt zij dat het Gerecht de zoekterm big question ten onrechte als noodzakelijk heeft beschouwd, aangezien de twee bewaarders publieke persoonlijkheden waren die binnen rekwirante zeer belangrijke functies bekleedden, zodat het zoeken naar deze term in al hun documenten over meerdere jaren onvermijdelijk zou leiden tot de identificatie van een groot aantal irrelevante documenten (punt 137 van het tweede bestreden arrest), en voorts dat het Gerecht de bewijsstukken heeft genegeerd waaruit – voordat enig onderzoek werd verricht – bleek dat de zoekterm big question zou leiden tot de identificatie van een groot aantal documenten.
30      Zoals verduidelijkt in punt 17 van de onderhavige conclusie vereist de afweging tussen enerzijds het algemeen belang dat het onderzoek van de Commissie rechtvaardigt en de noodzaak dat deze instelling de inlichtingen verkrijgt die zij nodig heeft om de haar bij het VWEU opgedragen taken te vervullen, en anderzijds de werklast die een inlichtingenverzoek voor een onderneming meebrengt, een beoordeling van de eventuele moeilijkheden die rekwirante heeft ondervonden als gevolg van het buitensporige aantal documenten dat moet worden overgelegd. Rekwirante heeft niet
aangetoond dat zij dergelijke moeilijkheden heeft ondervonden.
31      Bovendien stelt rekwirante niet dat het gebruik van zoektermen intrinsiek onrechtmatig is en erkent zij dat het feit dat het gebruik van dergelijke termen onvermijdelijk documenten kan opleveren die irrelevant zijn voor het onderzoek, niet uitsluit dat er een verband bestaat tussen het verzoek om inlichtingen en de vermeende inbreuk.
32      Zie punt 159 van het eerste bestreden arrest en punt 217 van het tweede bestreden arrest. De wijzigingsbesluiten bepalen met name dat de beschermde documenten kunnen worden meegedeeld – in een vorm waarbij de namen van de betrokkenen en alle informatie aan de hand waarvan zij kunnen worden geïdentificeerd, zijn geschrapt – via een virtuele dataroom die alleen toegankelijk is voor een zo gering mogelijk aantal leden van het team dat belast is met het onderzoek, in (virtuele of fysieke) aanwezigheid van een gelijk aantal advocaten van rekwirante.
33      Zie punt 200 van het eerste bestreden arrest en punt 255 van het tweede bestreden arrest. De ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie zijn in de regel onderworpen aan strikte geheimhoudingsplichten, die hun verbieden om, ook na afloop van hun functie, vertrouwelijke informatie die zij in antwoord op een verzoek om inlichtingen hebben verkregen
openbaar te maken en te gebruiken voor andere doeleinden dan die waarvoor zij zijn verkregen.
34      Zie punt 107 van het eerste bestreden arrest en punt 154 van het tweede bestreden arrest. De onderzochte onderneming kan weigeren om documenten mee te delen als die onder de vertrouwelijkheid tussen een advocaat en zijn cliënt vallen. Bovendien kan zij bij de Commissie een met redenen omkleed verzoek om teruggave van irrelevante documenten indienen, in welk geval de Commissie verplicht is een dergelijk verzoek te onderzoeken en zo nodig de irrelevante documenten terug te geven, overeenkomstig de mededeling van de Commissie inzake goede praktijken voor procedures op grond van de artikelen 101 en 102 VWEU (PB 2011, C 308, blz. 6).
35      Zie punt 27 van de onderhavige conclusie. Wat voorts rekwirantes argument betreft dat het Gerecht zich in punt 89 van het eerste bestreden arrest louter heeft aangesloten bij het betoog van de Commissie zonder het argument te onderzoeken dat de door de Commissie opgegeven zoektermen onvermijdelijk zouden leiden tot de identificatie van een aanzienlijk aantal documenten die niet relevant zijn voor het onderzoek, en zonder ter zake uitleg te geven, moet worden opgemerkt dat het Gerecht, zoals blijkt uit punt 90 van dat arrest, enkel heeft vastgesteld dat de verklaringen van de Commissie over de relevantie van de onderzochte zoektermen niet door rekwirante zijn betwist. Wat daarnaast het argument betreft dat de toelichtingen van de Commissie, die in punt 89 van dat arrest zijn samengevat en rekwirante in eerste aanleg niet heeft betwist, pas in het stadium van het verweerschrift zijn verstrekt, volstaat het eraan te herinneren dat de Commissie in het kader van een besluit houdende een verzoek om inlichtingen in de zin van artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 weliswaar verplicht is om het voorwerp van haar onderzoek te vermelden en dus de vermoede inbreuk op de mededingingsregels te identificeren, maar niet verplicht is om de adressaat van een besluit waarbij om inlichtingen wordt verzocht in kennis te stellen van alle inlichtingen waarop zij het vermoeden van het bestaan van inbreuken baseert, noch om een nauwgezette juridische kwalificatie van die inbreuken te geven, maar wel om de vermoedens die zij voornemens is te verifiëren, duidelijk te omschrijven (zie in die zin de rechtspraak van het Hof vermeld in punt 16 van de onderhavige conclusie).
36      Rekwirante verwijst in dit verband naar punt 136 van het tweede bestreden arrest en naar de punten 140, 143 en 146 ervan, waarin enkel zou worden verwezen naar punt 136 van dat arrest.
37      Bovendien verwijzen de punten 140, 143 en 146 van het tweede bestreden arrest uitdrukkelijk naar de punten 137 en 138 van dat arrest. Voor zover rekwirante verder in repliek betoogt dat in de punten 137 en 138 van dat arrest niet wordt uitgelegd waarom zij niet met succes kon stellen dat de Commissie haar verzoek had moeten beperken tot de e‑mails waarin naar de oorspronkelijke e‑mail wordt verwezen of die daar verband mee houden, of dat zij haar verzoek anderszins aanzienlijk had moeten beperken, moet worden vastgesteld dat dit argument niet kan worden aanvaard, aangezien het een door rekwirante aangevoerd nieuw middel is waarmee bovendien niet wordt beoogd een ontoereikende motivering aan de orde te stellen, maar veeleer de gegrondheid van die motivering wordt betwist. Dit argument moet hoe dan ook worden afgewezen door dezelfde logica te volgen als met betrekking tot het argument dat in punt 29 van de onderhavige conclusie uiteen is gezet.
38      Zie de punten 105 en 106 van het eerste bestreden arrest en de punten 152 en 153 van het tweede bestreden arrest.
39      Zie punt 107 van het eerste bestreden arrest en punt 154 van het tweede bestreden arrest.
40      Zie punt 30 van de onderhavige conclusie.
41      In het kader van deze inspecties betreden de ambtenaren van de Commissie namelijk onaangekondigd de vertrekken van de onderneming en kunnen zij een groot aantal mogelijk relevante documenten verkrijgen, soms zelfs door alle harde schijven te kopiëren van de computers van bepaalde werknemers van de betrokken onderneming.
42      Bij wijze van voorbeeld: niet-beroepsmatige documenten vallen buiten het onderzoeksgebied van de Commissie, en de ondernemingen die aan een inspectie worden onderworpen kunnen juridische bijstand krijgen (zie met name beschikkingen in kort geding, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
43      Verder kunnen de advocaten van de onderneming, zoals vermeld in
punt 107 van het eerste bestreden arrest en punt 154 van het tweede bestreden arrest, weigeren om documenten mee te delen als die onder de vertrouwelijkheid tussen advocaten en hun cliënten vallen, zonder dat zij een beroep hoeven te doen op de verzegelde enveloppe‑procedure die is vastgesteld in de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van het Gerecht van 17 september 2007, Akzo Nobel Chemicals en Akcros Chemicals/Commissie (T‑125/03 en T‑253/03, EU:T:2007:287, punten 83 en 84).
44      De betrokken onderneming of haar externe advocaten kunnen met name vooraf met de Commissie overleggen over de reikwijdte van het verzoek en de keuze van de zoektermen, en deze instelling verzoeken de antwoordtermijn te verlengen of het besluit later te wijzigen.
45      Dit middel komt overeen met het eerste deel van het eerste onderdeel van het eerste middel van de twee beroepen in eerste aanleg, dat in
de punten 71‑86 van het eerste bestreden arrest en de punten 116‑131 van het tweede bestreden arrest is onderzocht.
46      Zij merkt met name op dat het onmogelijk was om in het kader van een (overeenkomstig de praktische uitvoeringsbepalingen voor het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht) tot 50 bladzijden beperkt beroep tot nietigverklaring aan te tonen dat elke zoekterm nutteloze en irrelevante informatie oplevert.
47      Zie de
punten 75‑79 van het eerste bestreden arrest en de punten 120‑124 van het tweede bestreden arrest. Het Gerecht heeft ook verduidelijkt dat de omstandigheid dat bepaalde zoektermen te vaag kunnen zijn niet afdoet aan het feit dat andere zoektermen mogelijkerwijs wél voldoende nauwkeurig of doelgericht zijn en slechts tot gedeeltelijke nietigverklaring van de litigieuze besluiten kon leiden.
48      Voorts heeft rekwirante met haar argumenten in het kader van het eerste onderdeel van haar eerste en tweede middel in eerste aanleg in wezen enkel aangevoerd dat het oorspronkelijke besluit in strijd was met artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003, voor zover daarbij de overlegging werd verlangd van talrijke documenten die niet relevant waren voor de litigieuze onderzoeken. Het tweede onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening, dat is ontleend aan het vermeende ontbreken van een algehele beoordeling, is slechts een uitwerking van deze argumenten als antwoord op de punten 71‑79 van het eerste bestreden arrest en de punten 116‑124 van het tweede bestreden arrest, met
als opschrift „Strekking van verzoeksters argumenten en identificatie van de betwiste zoektermen”, die niet ingaan op specifieke grieven maar een soort premisse vormen voor het antwoord van het Gerecht op het eerste onderdeel van het eerste en het tweede middel.
49      Rekwirante betoogt weliswaar in wezen dat het mogelijk moet zijn om de rechtmatigheid van de benadering van de Commissie in haar geheel te betwisten en niet alleen de rechtmatigheid van de specifieke zoektermen, maar ik zie niet in hoe de rechtmatigheid van een dergelijke algemene benadering ter discussie kan worden gesteld enkel op basis van specifiek betwiste zoektermen, temeer daar de Commissie, zoals het Gerecht heeft opgemerkt, op de datum van het verzoek redelijkerwijs kon aannemen dat de documenten die beantwoordden aan de betrokken zoektermen, haar konden helpen om het bestaan van de vermeende inbreuk vast te stellen (zie punt 25 van de onderhavige conclusie). Mijns inziens zou de situatie slechts anders kunnen zijn indien wordt aangetoond dat de Commissie redelijkerwijs had kunnen voorzien dat de gebruikte zoektermen geen enkel voor de litigieuze onderzoeken nuttig resultaat zouden opleveren.
50      Zoals blijkt uit de analyse van het eerste middel van de onderhavige hogere voorzieningen, heeft rekwirante niet aangetoond dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door deze middelen af te wijzen met betrekking tot de door haar betwiste zoektermen.
51      Voorts is het aannemelijk dat, zoals de Commissie heeft opgemerkt, rekwirante ervoor heeft gekozen om de zoektermen te betwisten die zij als de meest algemene en de minst doelgerichte zoektermen beschouwde. Wat ten slotte de door rekwirante aangevoerde belemmering betreft, in verband met het maximumaantal bladzijden van een verzoek tot nietigverklaring, dat is vastgesteld in punt 105 van de ratione temporis van toepassing zijnde praktische uitvoeringsbepalingen voor het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (punt 156 in de thans geldende tekst), moet worden vastgesteld dat dit maximumaantal niet absoluut is, aangezien punt 106 van deze bepalingen (punt 157 in de thans geldende tekst) het mogelijk maakt om deze maxima te overschrijden in zaken die juridisch of feitelijk bijzonder ingewikkeld zijn.
52      Zie punt 16 van de onderhavige conclusie.
53      Bovendien voert rekwirante niet aan dat het verzoek om inlichtingen voor haar een onevenredige werklast meebracht (zie punt 17 van de onderhavige conclusie).
54      Het gaat meer in het bijzonder om de zoektermen die zijn vermeld in de voetnoten 95, 97 en 99 van het verzoekschrift in eerste aanleg.
55      Dit middel komt overeen met een deel van het eerste onderdeel van respectievelijk het tweede en het derde middel van de beroepen in eerste aanleg.
56      Zie de punten 177‑185 van het eerste bestreden arrest en de punten 224‑239 van het tweede bestreden arrest.
57      Het eerste onderdeel is ontleend aan het feit dat de analyse van het Gerecht is beperkt tot artikel 9 van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming)
(PB 2016, L 119, blz. 1, met rectificaties in PB 2018, L 127, blz. 2, en PB 2021, L 74, blz. 35; hierna: „AVG”) en artikel 10 van verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 45/2001 en besluit nr. 1247/2002/EG (PB 2018, L 295, blz. 39; hierna: „EUDPR”),
het tweede onderdeel aan de aanwezigheid van gemengde documenten die beschermde gegevens bevatten, en het derde onderdeel aan het ontbreken van waarborgen met betrekking tot de gemengde documenten.
58      Zoals het Gerecht in punt 200 van het eerste bestreden arrest en punt 255 van het tweede bestreden arrest in herinnering heeft gebracht, moet bovendien worden opgemerkt dat de ambtenaren en andere personeelsleden van de Commissie krachtens artikel 339 VWEU en artikel 28 van verordening nr. 1/2003 onderworpen zijn aan strikte geheimhoudingsplichten en gebonden zijn door artikel 17 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, dat hun verbiedt om, ook na beëindiging van hun dienst, informatie waarvan zij in hun ambt kennis hebben genomen, aan onbevoegden mede te delen, tenzij die informatie reeds openbaar is gemaakt of toegankelijk is voor het publiek.
59      Zie de punten 180‑183 van het eerste bestreden arrest en de punten 228‑232 van het tweede bestreden arrest.
60      Meer in het bijzonder benadrukt zij met haar vijf argumenten ten eerste dat niets erop wijst dat artikel 9, lid 1, AVG en artikel 10, lid 1, EUDPR een uitputtende regeling voor de bescherming van het recht op eerbiediging van het privéleven in het leven hebben geroepen, noch dat de AVG of de EUDPR overeenkomstig artikel 52, lid 1, van het Handvest tot doel hebben de reikwijdte van de door het Handvest beschermde rechten op eerbiediging van het privéleven te beperken
(eerste en tweede argument), en ten tweede dat uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en die van het Hof blijkt dat de bescherming van het recht op eerbiediging van het privéleven verder reikt dan de in artikel 9, lid 1, AVG bedoelde bijzondere categorieën persoonsgegevens en dat de naleving van de regels inzake gegevensverwerking verschilt van de bescherming van de grondrechten
(derde tot en met vijfde argument).
61      Het Gerecht heeft ten eerste onderzocht of er een rechtsgrondslag bestond voor de inmenging in het privéleven (de punten 137‑147 van het eerste bestreden arrest en de punten 184‑194 van het tweede bestreden arrest), ten tweede of er door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang werden nagestreefd (de punten 148‑151 van het eerste bestreden arrest en de punten 195 -198 van het tweede bestreden arrest), ten derde of de wezenlijke inhoud van het recht op eerbiediging van het privéleven werd geëerbiedigd (punt 152 van het eerste bestreden arrest en punt 199 van het tweede bestreden arrest), en ten vierde of de inmenging in het privéleven evenredig was (de punten 153‑196 van het eerste bestreden arrest en de punten 200‑251 van het tweede bestreden arrest). Ten vijfde heeft het Gerecht ook rekwirantes argumenten onderzocht volgens welke
het beroepsgeheim ongeschikt of ontoereikend is om te waarborgen dat het privéleven en de persoonsgegevens van de betrokkenen bij de litigieuze onderzoeken doeltreffend worden beschermd (de
punten 197‑209 van het eerste bestreden arrest en de punten 252‑264 van het tweede bestreden arrest).
62      Wat meer in het bijzonder de evenredigheid van de inmenging betreft, heeft het Gerecht in de eerste plaats onderzocht of de inmenging passend was (punt 155 van het eerste bestreden arrest en punt 202 van het tweede bestreden arrest), in de tweede plaats of deze inmenging noodzakelijk was – gelet op, ten eerste, het ontoereikende beschermingsniveau van de virtuele-dataroomprocedure (de punten 157‑176 van het eerste bestreden arrest en de punten 204‑223 van het tweede bestreden arrest), ten tweede, de uitsluiting van bepaalde categorieën documenten van de virtuele-dataroomprocedure (de punten 177‑185 van het eerste bestreden arrest en de punten 224‑239 van het tweede bestreden arrest), en ten derde, de vermeende onevenredige werklast die ontstaat door deze virtuele dataroom (de punten 186‑190 van het eerste bestreden arrest en de punten 240‑244 van het tweede bestreden arrest) – en in de derde plaats of er geen afweging is gemaakt tussen de behoeften van het onderzoek en de bescherming van rekwirantes rechten (de punten 191‑196 van het eerste bestreden arrest en de punten 245‑251 van het tweede bestreden arrest).
63      Zie de punten 179‑184 van het eerste bestreden arrest en de punten 226‑238 van het tweede bestreden arrest.
64      Zie punt 166 van het eerste bestreden arrest en punt 213 van het tweede bestreden arrest.
65      Zie de punten 180‑183 van het eerste bestreden arrest en de punten 228‑237 van het tweede bestreden arrest.
66      Bovendien heeft rekwirante geen beroep ingesteld tegen deze beschikkingen, waarbij de virtuele-dataroomprocedure is ingesteld.
67      Zie punt 184 van het eerste bestreden arrest en punt 238 van het tweede bestreden arrest. Rekwirante gaat er daarentegen van uit dat indien een document niet in de virtuele dataroom wordt geplaatst, het geen passende bescherming geniet vanuit het oogpunt van eerbiediging van het privéleven, zonder zelfs maar de beoordeling van het Gerecht (in
de punten 197‑210 van het eerste bestreden arrest en de punten 252‑264 van het tweede bestreden arrest) te betwisten (laat staan aan te tonen) dat de gemengde documenten ook een passende bescherming genoten
met het oog op
het beroepsgeheim
dat krachtens artikel 339 VWEU en artikel 28, lid 1, van verordening nr. 1/2003 geldt voor de personeelsleden van de Commissie.
68      Voor zover rekwirante betoogt dat deze documenten „volledig irrelevant zijn voor het onderzoek”,
en gesteld dat dit wordt aangetoond, zij er voorts aan herinnerd dat, overeenkomstig de beoordeling van het eerste middel van de twee hogere voorzieningen, het feit dat sommige of zelfs de meeste van de geïdentificeerde documenten irrelevant kunnen blijken voor de litigieuze onderzoeken, niet volstaat om aan te tonen dat de litigieuze besluiten berustten op onjuiste rechtsopvattingen (zie met name punt 27 van de onderhavige conclusie). Hetzelfde geldt voor rekwirantes argument dat het begrip „privéleven” ruimer is dan het begrip „gevoelige persoonsgegevens” en bepaalde beroeps‑ of handelsactiviteiten of -ruimten omvat, hetgeen niet eraan in de weg staat dat de functionarissen van de Commissie de gevraagde inlichtingen (voor zover zij zakelijke of commerciële informatie bevatten die verband houdt met het voorwerp van de litigieuze onderzoeken) in de uitoefening van hun functie onderzoeken.
69      C‑548/21, EU:C:2024:830.
70      C‑258/23–C‑260/23, EU:C:2024:537 en EU:C:2025:814.
71      Op dit punt schaar ik mij achter de analyse van advocaat-generaal Medina in haar conclusie in de gevoegde zaken Imagens Médicas Integradas e.a. (C‑258/23–C‑260/23, EU:C:2025:814, punten 39‑44).
72      Zie de conclusie van advocaat-generaal Medina in de gevoegde zaken Imagens Médicas Integradas e.a. (C‑258/23–C‑260/23, EU:C:2025:814, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In hetzelfde punt merkte zij tevens op dat indien het onderzoek wordt uitgevoerd met behulp van onderzoekssoftware, de indexeringsprocedure die voorafgaat aan het zoeken naar commerciële informatie die relevant is voor het onderzoek, moet worden uitgevoerd met gebruik van trefwoorden die uiterst nauwkeurig zijn gedefinieerd aan de hand van het vooraf bepaalde voorwerp van het onderzoek.
73      Zie de punten 180‑183 van het eerste bestreden arrest en de punten 228‑237 van het tweede bestreden arrest.
74      Zie punt 136 van het eerste bestreden arrest en punt 183 van het tweede bestreden arrest en de analyse in de punten 137‑210 van het eerste bestreden arrest en de punten 176‑265
van het tweede bestreden arrest.
75      In het bijzonder voert zij ten eerste aan dat de gemengde documenten niet waren onderworpen aan de virtuele-dataroomprocedure, die enige bescherming zou hebben geboden aan de in die documenten vervatte persoonsgegevens, en ten tweede dat de meeste documenten die beantwoordden aan de door de Commissie gebruikte zoektermen betrekking hadden op kwesties die niet relevant waren voor de litigieuze onderzoeken.
76      Voorts betwist rekwirante niet het oordeel van het Gerecht met betrekking tot de gestelde ongeschiktheid of ontoereikendheid
van het beroepsgeheim (de punten 197‑209 van het eerste bestreden arrest en de punten 252‑264 van het tweede bestreden arrest en voetnoot 58 van de onderhavige conclusie).
77      Zie punt 27 van de onderhavige conclusie.