Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 26ης Μαρτίου 2026 (*)
« Προδικαστική παραπομπή – Επείγουσα προδικαστική διαδικασία – Συνοριακοί έλεγχοι, άσυλο και μετανάστευση – Μεταναστευτική πολιτική – Οδηγία 2003/86/ΕΚ – Δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης – Άρθρο 13, παράγραφος 1 – Υποχρέωση χορήγησης κάθε διευκόλυνσης για την απόκτηση θεωρήσεων εισόδου – Θεωρήσεις εισόδου που χορηγούνται υπό την αναβλητική αίρεση της αυτοπρόσωπης εμφάνισης των δικαιούχων με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς τους και της γνησιότητας των υποβληθέντων εγγράφων – Δικαιούχοι που δεν μπορούν να μεταβούν ενώπιον διπλωματικής ή προξενικής αρχής του κράτους μέλους που τους χορήγησε τις θεωρήσεις εισόδου – Υποχρεώσεις του κράτους μέλους να διασφαλίσει ή να διευκολύνει μια τέτοια μετακίνηση – Μη ύπαρξη τέτοιων υποχρεώσεων »
Στην υπόθεση C-819/25 PPU [Gonrieh] (i),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών, Βέλγιο) με απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Δεκεμβρίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης
X και Y, οι οποίοι ενεργούν ιδίω ονόματι και με την ιδιότητα των νομίμων αντιπροσώπων των ανήλικων τέκνων τους A, B, C και D,
κατά
État belge,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο τμήματος, J. Passer (εισηγητή), E. Regan, Δ. Γρατσία και B. Smulders, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: R. Norkus
γραμματέας: C. Di Bella, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 11ης Φεβρουαρίου 2026,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–        η X και ο Y, οι οποίοι ενεργούν ιδίω ονόματι και με την ιδιότητα των νομίμων αντιπροσώπων των ανήλικων τέκνων τους A, B, C και D, εκπροσωπούμενοι από τους P. Robert και J. Van Edom, avocats,
–        η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις L. Jans, C. Pochet και M. Van Regemorter, επικουρούμενες από τους B. Appaerts και C. Caillet, avocats,
–        η Τσεχική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τις A. Edelmannová και S. Šindelková, καθώς και τον J. Vláčil,
–        η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, εκπροσωπούμενη από τους J. Möller και R. Kanitz,
–        η Ελληνική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τη Λ. Κοτρώνη,
–        η Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τις O. Duprat-Mazaré και C. Thomas,
–        η Ιταλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον S. Fiorentino,
–        το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, εκπροσωπούμενο από τις A. Hanje και P. P. Huurnink,
–        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις F. Blanc, E. Cujo και J. Hottiaux, καθώς και τον C. Ladenburger,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 5ης Μαρτίου 2026,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Σεπτεμβρίου 2003, σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης (ΕΕ 2003, L 251, σ. 12), και ιδίως του άρθρου 13, παράγραφος 1, αυτής, ερμηνευόμενου σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 4, 7 και 24 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, του Y, κατοίκου Βελγίου, της συζύγου του, X, και τεσσάρων τέκνων τους, των A, B, C και D, που διαμένουν στη Λωρίδα της Γάζας, και, αφετέρου, του État belge (Βελγικού Δημοσίου), επί αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ζητείται να διαταχθεί το État belge να διασφαλίσει την έξοδο της X και των τέκνων της από τη Λωρίδα της Γάζας ή να λάβει άλλα μέτρα που θα διευκολύνουν την έξοδο αυτή με σκοπό την οικογενειακή επανένωση.
Το νομικό πλαίσιο
Η Συνθήκη ΛΕΕ
3        Το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Οι πολίτες της Ένωσης έχουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στις Συνθήκες. Έχουν μεταξύ άλλων:
[...]
γ)      το δικαίωμα να απολαύουν στο έδαφος τρίτης χώρας, στην οποία δεν αντιπροσωπεύεται το κράτος μέλος την υπηκοότητα του οποίου έχουν, της διπλωματικής και προξενικής προστασίας κάθε κράτους μέλους, υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν και έναντι των υπηκόων του κράτους αυτού.»
4        Το άρθρο 23 ΣΛΕΕ προβλέπει τα εξής:
«Κάθε πολίτης της Ένωσης απολαύει, στο έδαφος τρίτων χωρών στις οποίες δεν αντιπροσωπεύεται το κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος, της διπλωματικής και προξενικής προστασίας κάθε κράτους μέλους, υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν και έναντι των υπηκόων του κράτους αυτού. [...]»
Ο Χάρτης
5        Το άρθρο 2 του Χάρτη, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα στη ζωή», ορίζει τα εξής:
«1.      Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στη ζωή.
2.      Κανείς δεν μπορεί να καταδικασθεί στην ποινή του θανάτου ούτε να εκτελεσθεί.»
6        Το άρθρο 4 του Χάρτη, το οποίο φέρει τον τίτλο «Απαγόρευση των βασανιστηρίων και των απάνθρωπων ή εξευτελιστικών ποινών ή μεταχείρισης», προβλέπει τα εξής:
«Κανείς δεν μπορεί να υποβληθεί σε βασανιστήρια ούτε σε απάνθρωπες ή εξευτελιστικές ποινές ή μεταχείριση.»
7        Το άρθρο 7 του Χάρτη, το οποίο επιγράφεται «Σεβασμός της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής», έχει ως ακολούθως:
«Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και των επικοινωνιών του.»
8        Κατά το άρθρο 24 του Χάρτη, το οποίο επιγράφεται «Δικαιώματα του παιδιού»:
«1.      Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην προστασία και τη φροντίδα που απαιτούνται για την καλή διαβίωσή τους. Τα παιδιά μπορούν να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους. Η γνώμη τους σχετικά με ζητήματα που τα αφορούν λαμβάνεται υπόψη σε συνάρτηση με την ηλικία και την ωριμότητά τους.
2.      Σε όλες τις πράξεις που αφορούν τα παιδιά, είτε επιχειρούνται από δημόσιες αρχές είτε από ιδιωτικούς οργανισμούς, πρωταρχική σημασία πρέπει να δίνεται στο υπέρτατο συμφέρον του παιδιού.
3.      Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να διατηρεί τακτικά προσωπικές σχέσεις και απ’ ευθείας επαφές με τους δύο γονείς του, εκτός εάν τούτο είναι αντίθετο προς το συμφέρον του.»
9        Το άρθρο 46 του Χάρτη, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διπλωματική και προξενική προστασία», προβλέπει τα εξής:
«Κάθε πολίτης της Ένωσης απολαύει, στο έδαφος τρίτων χωρών στις οποίες δεν αντιπροσωπεύεται το κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος, της διπλωματικής και προξενικής προστασίας κάθε κράτους μέλους, υπό τους ίδιους όρους που ισχύουν και έναντι των υπηκόων του κράτους αυτού.»
Η οδηγία 2003/86
10      Η αιτιολογική σκέψη 13 της οδηγίας 2003/86 έχει ως εξής:
«Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα σύστημα κανόνων που να διέπει την εξέταση των αιτήσεων οικογενειακής επανένωσης, καθώς και την είσοδο και τη διαμονή των μελών της οικογένειας. Οι διαδικασίες αυτές θα πρέπει να είναι αποτελεσματικές και διαχειρίσιμες, λαμβάνοντας υπόψη το συνήθη φόρτο εργασίας των διοικήσεων των κρατών μελών, καθώς και διαφανείς και δίκαιες, προκειμένου να προσφέρουν το κατάλληλο επίπεδο ασφάλειας του δικαίου στους ενδιαφερομένους.»
11      Το άρθρο 2 της ως άνω οδηγίας προβλέπει τα ακόλουθα:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[...]
γ) “συντηρών”: υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα σε κράτος μέλος και υποβάλλει, ο ίδιος ή τα μέλη της οικογένειάς του, αίτηση οικογενειακής επανένωσης προκειμένου να επανενωθούν μαζί του/της·
δ) “οικογενειακή επανένωση”: η είσοδος και η διαμονή σε κράτος μέλος των μελών της οικογένειας υπηκόου τρίτης χώρας που διαμένει νόμιμα στο συγκεκριμένο κράτος μέλος, προκειμένου να διατηρηθεί η οικογενειακή ενότητα, ασχέτως εάν οι οικογενειακοί δεσμοί δημιουργήθηκαν πριν ή μετά την είσοδο του διαμένοντος·
[...]».
12      Το άρθρο 5, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας έχει ως ακολούθως:
«Τα κράτη μέλη καθορίζουν εάν, για την άσκηση του δικαιώματος οικογενειακής επανένωσης, υποβάλλεται αίτηση εισόδου και διαμονής στις αρμόδιες αρχές του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους είτε από τον συντηρούντα είτε από το/τα μέλος/μέλη της οικογένειας.»
13      Το άρθρο 13 της ίδιας οδηγίας προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Μόλις η αίτηση οικογενειακής επανένωσης γίνει δεκτή, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος επιτρέπει την είσοδο του μέλους ή των μελών της οικογένειας. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος χορηγεί στα πρόσωπα αυτά κάθε διευκόλυνση για να λάβουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις.»
Η οδηγία (ΕΕ) 2015/637
14      Κατά το άρθρο 5 της οδηγίας (ΕΕ) 2015/637 του Συμβουλίου, της 20ής Απριλίου 2015, περί των μέτρων συντονισμού και συνεργασίας προς διευκόλυνση της προξενικής προστασίας για μη αντιπροσωπευόμενους πολίτες της Ένωσης σε τρίτες χώρες και την κατάργηση της απόφασης 95/553/ΕΚ (ΕΕ 2015, L 106, σ. 1):
«Προξενική προστασία παρέχεται σε μέλη της οικογένειας που δεν είναι οι ίδιοι πολίτες της Ένωσης και συνοδεύουν μη αντιπροσωπευόμενους πολίτες σε τρίτη χώρα, στον ίδιο βαθμό και με τους ίδιους όρους που θα παρεχόταν στα μέλη της οικογένειας των πολιτών του συντρέχοντος κράτους μέλους, τα οποία δεν είναι οι ίδιοι πολίτες της Ένωσης, σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο ή πρακτική.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
15      Σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη διάταξη περί παραπομπής, ο Y και η X έχουν συνάψει γάμο και είναι γονείς πέντε τέκνων, των A, B, C, D και E, τα οποία γεννήθηκαν μεταξύ των ετών 2013 και 2021. Δεν είναι πολίτες της Ένωσης. Σε ημερομηνία που δεν προσδιορίζεται, χορηγήθηκε στον Υ θεώρηση εισόδου που του επέτρεπε να διαμείνει στο Βέλγιο, όπου διαθέτει επίσης άδεια εργασίας. Σύμφωνα με το αιτούν δικαστήριο, ο Y υπέβαλε, επίσης, ενώπιον των βελγικών αρχών αίτηση χορήγησης του καθεστώτος πρόσφυγα, η οποία, με βάση τα στοιχεία που παρέσχε ο δικηγόρος των αιτούντων της κύριας δίκης κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, εξακολουθούσε να εκκρεμεί κατά την ημερομηνία της συζητήσεως αυτής.
16      Στις 7 Οκτωβρίου 2023 η Hamas εξαπέλυσε σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων σε ισραηλινά εδάφη από τη Λωρίδα της Γάζας. Κατόπιν των γεγονότων αυτών, το Κράτος του Ισραήλ επέβαλε αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και πραγματοποίησε στρατιωτική επέμβαση στο έδαφος αυτό.
17      Στις 3 Μαΐου 2024 ο Y εγκατέλειψε τη Λωρίδα της Γάζας μαζί με ένα από τα τέκνα του, τον E, και μετέβη στην Αίγυπτο μέσω του συνοριακού σημείου διέλευσης στη Ράφα.
18      Στις 5 Μαΐου 2024 το σημείο αυτό διέλευσης έκλεισε, με αποτέλεσμα η Χ και τα λοιπά τέκνα του ζεύγους να μη δύνανται να ακολουθήσουν τους Y και E στην Αίγυπτο. Από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι, τέσσερις ημέρες πριν από την έκδοσή της, το εν λόγω σημείο διέλευσης παρέμενε κλειστό.
19      Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Βασίλειο του Βελγίου οργάνωσε επιχείρηση εκκένωσης της Λωρίδας της Γάζας με σκοπό τη μεταφορά προς το Βέλγιο των Βέλγων πολιτών, των αναγνωρισμένων στο Βέλγιο προσφύγων και των μελών του πυρήνα της οικογένειάς τους, υπό την προϋπόθεση ότι διαθέτουν τα ίδια θεώρηση εισόδου ή άδεια διαμονής στο Βέλγιο. Οι εκκενώσεις άρχισαν τον Νοέμβριο του 2023, ωστόσο χρειάστηκε να διακοπούν τον Μάρτιο του 2024.
20      Μετά τον Μάρτιο του 2025, το Βασίλειο του Βελγίου, το Κράτος του Ισραήλ και το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας συμφώνησαν σε μια νέα επιχείρηση εκκένωσης της Λωρίδας της Γάζας, στο πλαίσιο της οποίας το Βασίλειο του Βελγίου ανέλαβε τη μεταφορά των κατηγοριών προσώπων που αναφέρθηκαν στην αμέσως προηγούμενη σκέψη από το έδαφος της Λωρίδας της Γάζας στο Βέλγιο, διαμέσου του Ισραήλ και της Ιορδανίας.
21      Σε μη προσδιοριζόμενη ημερομηνία, η Χ και τα πέντε τέκνα του ζεύγους υπέβαλαν αίτηση εισόδου και διαμονής για λόγους οικογενειακής επανένωσης ενώπιον της Office des étrangers (Υπηρεσίας Αλλοδαπών, Βέλγιο). Η αίτηση που αφορούσε τον Ε υποβλήθηκε στην πρεσβεία του Βελγίου στην Αίγυπτο, όπου αυτός διαμένει, ενώ οι λοιπές αιτήσεις υποβλήθηκαν εξ αποστάσεως.
22      Στις 23 Μαΐου 2025 οι έξι ως άνω αιτήσεις απορρίφθηκαν.
23      Σε ημερομηνία που δεν προσδιορίζεται, αλλά πάντως μετά τις 26 Μαΐου 2025, ο Y αναχώρησε από την Αίγυπτο και μετέβη μόνος στο Βέλγιο.
24      Κατόπιν αιτήματος του δικηγόρου των αιτούντων της κύριας δίκης, με το οποίο ζητήθηκε από την Office des étrangers (Υπηρεσία Αλλοδαπών) να αναθεωρήσει τη μνημονευθείσα στη σκέψη 22 της παρούσας αποφάσεως απορριπτική απόφασή της, η υπηρεσία αυτή χορήγησε, στις 6 Οκτωβρίου 2025, θεωρήσεις εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης στη Χ και στα πέντε τέκνα του ζεύγους, υπό την αναβλητική αίρεση της εξακρίβωσης της ταυτότητας των ενδιαφερομένων και της γνησιότητας των εγγράφων που είχαν επισυναφθεί στις αιτήσεις εισόδου και διαμονής. Για τη διενέργεια του σχετικού ελέγχου απαιτείτο η αυτοπρόσωπη εμφάνιση των ενδιαφερομένων ενώπιον βελγικής πρεσβείας ή προξενείου.
25      Ο E μπόρεσε να παραλάβει το διαβατήριό του με θεώρηση εισόδου από την πρεσβεία του Βελγίου στην Αίγυπτο στις 16 Οκτωβρίου 2025. Αντιθέτως, η Χ και τα υπόλοιπα τέκνα του ζεύγους, που είχαν παραμείνει στη Λωρίδα της Γάζας, δεν μπόρεσαν να μεταβούν σε βελγική πρεσβεία ή προξενείο.
26      Στις 21 Οκτωβρίου 2025 οι αιτούντες της κύριας δίκης άσκησαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά του Βελγικού Δημοσίου ενώπιον του tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου πρωτοδικείου Βρυξελλών), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου.
27      Ζήτησαν, κυρίως, να διαταχθεί το Βελγικό Δημόσιο να εγγράψει τη Χ και τα τέσσερα τέκνα του ζεύγους που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Λωρίδα της Γάζας στον κατάλογο των προσώπων που πρέπει να μεταφερθούν στο πλαίσιο της επιχείρησης εκκένωσης που αναφέρθηκε στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως, καθώς και να οργανώσει εν τοις πράγμασι τη μεταφορά τους μόλις ολοκληρωθούν οι απαραίτητες διατυπώσεις. Επικουρικώς, ζήτησαν κατ’ ουσίαν να διαταχθεί το Βελγικό Δημόσιο να ενημερώσει τις ισραηλινές, αιγυπτιακές, ιορδανικές ή οποιεσδήποτε άλλες εμπλεκόμενες αρχές ότι οι ενδιαφερόμενοι διαθέτουν θεώρηση εισόδου στο Βέλγιο και ότι επιθυμούν να τους επιτραπεί να εξέλθουν από τη Λωρίδα της Γάζας προκειμένου να μεταβούν στο Βέλγιο.
28      Το Βελγικό Δημόσιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων λόγω ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας, την οποία το αιτούν δικαστήριο απέρριψε.
29      Περαιτέρω, το εν λόγω δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι συνθήκες διαβίωσης της Χ και των τεσσάρων τέκνων της στη Λωρίδα της Γάζας στοιχειοθετούν το επείγον, κατά την έννοια των διατάξεων περί ασφαλιστικών μέτρων του βελγικού δικονομικού δικαίου.
30      Το αιτούν δικαστήριο σημειώνει πάντως ότι το Βελγικό Δημόσιο, το οποίο, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, διαθέτει διακριτική ευχέρεια ως προς τον καθορισμό των προσώπων που περιλαμβάνονται στις επιχειρήσεις εκκένωσης τις οποίες διεξάγει, δεν υπερέβη προδήλως, εν προκειμένω, τα όρια της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας.
31      Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι οι διάδικοι της κύριας δίκης διαφωνούν ως προς την έκταση των υποχρεώσεων που υπέχει συναφώς το Βελγικό Δημόσιο βάσει του δίκαιου της Ένωσης, η δε υφιστάμενη νομολογία του Δικαστηρίου δεν έχει επιλύσει μέχρι τούδε το σχετικό ζήτημα, το οποίο παρίσταται κρίσιμο για την έκβαση και άλλων παρόμοιων δικών που εκκρεμούν ενώπιον των βελγικών δικαστηρίων.
32      Υπό τις συνθήκες αυτές, το tribunal de première instance francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο πρωτοδικείο Βρυξελλών) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)      Στην περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος, κατ’ εφαρμογήν της [οδηγίας 2003/86/ΕΚ] και σύμφωνα με την [απόφαση της 18ης Απριλίου 2023, Afrin, C-1/23 PPU, EU:C:2023:296 (στο εξής: απόφαση Afrin)], χορηγεί θεώρηση εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης και απαιτεί από τον δικαιούχο της θεώρησης να εμφανιστεί αυτοπροσώπως για να την παραλάβει (αυτοπρόσωπη παραλαβή της θεώρησης) προκειμένου να εξακριβωθεί η ταυτότητά του, εκτείνεται η εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 51 του [Χάρτη], πέραν της χορήγησης της θεώρησης της εισόδου και, επί παραδείγματι, στην (αυτοπρόσωπη) παραλαβή της;
2)      Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, έχει το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας [2003/86], ερμηνευόμενο είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 4, 7 και 24 του [Χάρτη], την έννοια ότι επιβάλλει στο κράτος μέλος που χορήγησε την αναφερόμενη στο πρώτο ερώτημα θεώρηση εισόδου, όταν ο δικαιούχος της θεώρησης (υπήκοος τρίτης χώρας) δεν είναι σε θέση να εξέλθει μόνος του από την τρίτη χώρα όπου διαμένει και στην οποία η ζωή του βρίσκεται προδήλως σε κίνδυνο, να παράσχει στον εν λόγω δικαιούχο την απαραίτητη συνδρομή προκειμένου αυτός να εξέλθει από τη χώρα αυτή και να παραλάβει (αυτοπροσώπως) τη θεώρηση;
3)      Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει η οφειλόμενη σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη ή διατάξεις συνδρομή να συνίσταται:
–        στη συμπερίληψη του δικαιούχου της θεώρησης εισόδου (υπηκόου τρίτης χώρας) σε επιχείρηση εκκένωσης που διεξάγει το εν λόγω κράτος μέλος για ορισμένες κατηγορίες προσώπων που το ίδιο έχει καθορίσει, και δη υπό τους ίδιους όρους με τους οποίους συμμετέχουν τα πρόσωπα αυτά, ακόμη και αν ο δικαιούχος δεν ανήκει σε κάποια από τις καθορισθείσες κατηγορίες, ή τουλάχιστον,
–        στην εκ μέρους του εν λόγω κράτους ενημέρωση των αρχών κάθε τρίτης χώρας που εμποδίζει τη μετάβαση του ως άνω δικαιούχου στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση ότι ο τελευταίος επιθυμεί να διαμείνει εντός της Ένωσης και διαθέτει την απαιτούμενη θεώρηση εισόδου, ακόμη και αν τέτοια ενημέρωση δεν προβλέπεται στο πλαίσιο της προαναφερθείσας επιχείρησης εκκένωσης;»
Επί του αιτήματος εφαρμογής της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας
33      Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε να εξετασθεί η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία την οποία προβλέπει το άρθρο 23α, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
34      Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι η εφαρμογή της εν λόγω διαδικασίας υπόκειται σε δύο σωρευτικές προϋποθέσεις. Αφενός, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να εγείρει ερμηνευτικά ζητήματα σχετικά με τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο του τίτλου V του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ. Αφετέρου, οι περιστάσεις της διαφοράς της κύριας δίκης, όπως αυτές περιγράφονται από το αιτούν δικαστήριο, πρέπει να χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη επείγουσας κατάστασης.
35      Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, επισημαίνεται ότι η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 63, πρώτο εδάφιο, σημείο 3, στοιχείο αʹ, ΕΚ (νυν άρθρου 79, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ). Επομένως, η εν λόγω οδηγία εμπίπτει στον τίτλο V του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ, ο οποίος αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης Κατά συνέπεια, βάσει του άρθρου 23α, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρο 107 του Κανονισμού Διαδικασίας, η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως μπορεί να εξεταστεί με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία.
36      Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση απομάκρυνσης ενός παιδιού από έναν εκ των γονέων του και εφόσον η απομάκρυνση αυτή, παρατεινόμενη, θα μπορούσε να βλάψει σοβαρά το παιδί και τη σχέση του με τον εν λόγω γονέα, μπορεί να θεμελιωθεί η συνδρομή επείγουσας κατάστασης που να δικαιολογεί την εφαρμογή της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας (πρβλ. αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2010, Mercredi, C-497/10 PPU, EU:C:2010:829, σκέψη 39, της 19ης Νοεμβρίου 2015, P, C-455/15 PPU, EU:C:2015:763, σκέψη 32, και Afrin, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37      Εν προκειμένω, από τη διάταξη περί παραπομπής προκύπτει ότι τα τέκνα A, B, C και D, τα οποία γεννήθηκαν μεταξύ των ετών 2013 και 2021, έχουν απομακρυνθεί από τον πατέρα τους για σχεδόν δύο έτη, ενώ η παράταση της κατάστασης αυτής θα μπορούσε να βλάψει σοβαρά τη μελλοντική τους σχέση.
38      Υπό τις συνθήκες αυτές, το πέμπτο τμήμα του Δικαστηρίου αποφάσισε, στις 12 Ιανουαρίου 2026, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να δεχθεί το αίτημα του αιτούντος δικαστηρίου να εφαρμοστεί η επείγουσα προδικαστική διαδικασία επί της παρούσας προδικαστικής παραπομπής.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
39      Με τα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, ερμηνευόμενο μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 4, 7 και 24 του Χάρτη, έχει την έννοια ότι, στην περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος έχει χορηγήσει σε υπήκοο τρίτης χώρας θεώρηση εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης υπό την επιφύλαξη της εξακρίβωσης της ταυτότητάς του και της γνησιότητας των εγγράφων που επισυνάπτονται στην εξ αποστάσεως υποβληθείσα αίτηση για τη χορήγηση της θεώρησης εισόδου, η δε διενέργεια του σχετικού ελέγχου προϋποθέτει την αυτοπρόσωπη εμφάνιση του ενδιαφερομένου ενώπιον διπλωματικής ή προξενικής αρχής του κράτους μέλους, το κράτος μέλος οφείλει, εάν ο ενδιαφερόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να μεταβεί στον τόπο όπου βρίσκεται η διπλωματική ή προξενική αρχή, να οργανώσει και να διασφαλίσει τη μεταφορά του προς τον συγκεκριμένο τόπο ή να επικοινωνήσει με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες προκειμένου να διευκολυνθεί η ως άνω μεταφορά.
40      Το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86 προβλέπει ότι, μόλις η αίτηση οικογενειακής επανένωσης γίνει δεκτή, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος επιτρέπει την είσοδο του μέλους ή των μελών της οικογένειας. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος χορηγεί στα πρόσωπα αυτά κάθε διευκόλυνση για να λάβουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις.
41      Εν προκειμένω, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, ειδικότερα, ως προς την ερμηνεία της δεύτερης περιόδου της ανωτέρω διατάξεως υπό περιστάσεις όπως αυτές της διαφοράς της κύριας δίκης, ήτοι σε περίπτωση διεξαγωγής επιχείρησης εκκένωσης όπως η περιγραφείσα στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως.
42      Μολονότι δεν ανήκουν στις κατηγορίες προσώπων που καταλαμβάνονται από την ανωτέρω επιχείρηση εκκένωσης, οι αιτούντες της κύριας δίκης ζήτησαν να συμπεριληφθούν στην εν λόγω επιχείρηση η Χ και τα τέσσερα τέκνα του ζεύγους που βρίσκονται στη Λωρίδα της Γάζας, επικαλούμενοι το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, καθώς και την ερμηνεία της οδηγίας αυτής από το Δικαστήριο στην απόφαση Afrin, η οποία αφορούσε κυρίως την ερμηνεία του άρθρου 5 που καθορίζει τους κανόνες σχετικά με την υποβολή και την εξέταση των αιτήσεων οικογενειακής επανένωσης.
43      Με την απόφαση Afrin το Δικαστήριο έκρινε συγκεκριμένα ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με το άρθρο 7 καθώς και με το άρθρο 24, παράγραφοι 2 και 3, του Χάρτη, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία, για την υποβολή αίτησης εισόδου και διαμονής για λόγους οικογενειακής επανένωσης, απαιτεί από τα μέλη της οικογένειας του συντηρούντος να μεταβούν αυτοπροσώπως σε διπλωματική ή προξενική αρχή κράτους μέλους, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία τους είναι αδύνατο ή υπερβολικά δύσκολο να μεταβούν στην αρχή αυτή. Εντούτοις, το Δικαστήριο επισήμανε ρητώς ότι η ερμηνεία αυτή του δικαίου της Ένωσης δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη να απαιτούν την αυτοπρόσωπη εμφάνιση των μελών της οικογένειας του συντηρούντος σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας οικογενειακής επανένωσης, εφόσον αυτή διεξάγεται σε στάδια, προσθέτοντας, στη σκέψη 58 της εν λόγω αποφάσεως, ότι η αυτοπρόσωπη εμφάνιση μπορεί να έχει ως σκοπό την εξακρίβωση των οικογενειακών δεσμών και της ταυτότητας των ενδιαφερομένων. Συναφώς, στη σκέψη 59 της ίδιας αποφάσεως, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διευκολύνουν την αυτοπρόσωπη εμφάνιση, ιδίως μέσω της έκδοσης προξενικών εγγράφων ή αδειών διέλευσης.
44      Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 45 των προτάσεών του, εν προκειμένω το Βασίλειο του Βελγίου ενήργησε συμφώνως προς την απόφαση Afrin του Δικαστηρίου, προβλέποντας, κατόπιν της υποβολής αιτήσεως οικογενειακής επανένωσης, την αυτοπρόσωπη εμφάνιση του ενδιαφερομένου με σκοπό την εξακρίβωση της ταυτότητάς του και της γνησιότητας των εγγράφων που επισυνάφθηκαν στην αίτηση εισόδου και διαμονής του.
45      Το στάδιο αυτό της διαδικασίας οικογενειακής επανένωσης διέπεται από το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, κατά το οποίο το οικείο κράτος μέλος οφείλει, έχοντας κάνει δεκτή την αίτηση οικογενειακής επανένωσης, να επιτρέψει την είσοδο του μέλους ή των μελών της οικογένειας και να τους χορηγήσει «κάθε διευκόλυνση για να λάβουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις».
46      Δεδομένου ότι η οδηγία δεν προσδιορίζει το περιεχόμενο της υποχρέωσης χορήγησης κάθε διευκόλυνσης για την απόκτηση των απαιτουμένων θεωρήσεων, αυτό πρέπει να αναζητηθεί με γνώμονα το γράμμα του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας, το πλαίσιο στο οποίο αυτό εντάσσεται, καθώς και με γνώμονα τους σκοπούς της οδηγίας.
47      Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται, καθώς και οι στόχοι και ο σκοπός που επιδιώκει η πράξη της οποίας αποτελεί μέρος. Το ιστορικό της θεσπίσεως μιας διατάξεως του δικαίου της Ένωσης μπορεί επίσης να προσφέρει χρήσιμα στοιχεία για την ερμηνεία της (απόφαση της 8ης Μαΐου 2025, Provincie Oost-Vlaanderen και Sogent, C-236/24, EU:C:2025:321, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
48      Όσον αφορά το γράμμα της δεύτερης περιόδου του εν λόγω άρθρου 13, παράγραφος 1, επισημαίνεται ότι, στην καθημερινή γλώσσα, με τον όρο «διευκόλυνση» νοούνται τα μέσα που καθιστούν δυνατό να αποκτηθεί κάτι κατά τρόπο ευχερή, ενώ ο όρος «να λάβουν» σημαίνει την επίτευξη της χορήγησης κάποιου πράγματος στον ενδιαφερόμενο. Επομένως, ως «κάθε διευκόλυνση για να λάβουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις» νοούνται όλα τα μέσα που καθιστούν δυνατή τη χορήγηση θεωρήσεων εισόδου στους ενδιαφερόμενους χωρίς δυσκολία.
49      Όσον αφορά το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 13, παράγραφος 1, σημειώνεται ότι, κατά την αιτιολογική σκέψη 13 της οδηγίας 2003/86, οι κανόνες που διέπουν την εξέταση των αιτήσεων οικογενειακής επανένωσης, καθώς και την είσοδο και τη διαμονή των μελών της οικογένειας, θα πρέπει να είναι αποτελεσματικοί και διαχειρίσιμοι λαμβανομένου υπόψη του συνήθους φόρτου εργασίας των διοικήσεων των κρατών μελών.
50      Περαιτέρω, κατά το σημείο 5.1 της ανακοίνωσης της Επιτροπής στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, της 3ης Απριλίου 2014, για οδηγίες όσον αφορά την εφαρμογή της οδηγίας 2003/86 [COM(2014) 210 final], την οποία το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για τους σκοπούς της ερμηνείας της οδηγίας αυτής [πρβλ. απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, État belge (Δικαίωμα διαμονής σε περίπτωση ενδοοοικογενειακής βίας), C-930/19, EU:C:2021:657, σκέψη 64], η υποχρέωση χορήγησης κάθε διευκόλυνσης για την απόκτηση των απαιτούμενων θεωρήσεων σημαίνει ότι «τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίσουν την ταχεία διαδικασία χορήγησης θεώρησης, να μειώσουν στο ελάχιστο τις πρόσθετες διοικητικές επιβαρύνσεις και να αποφύγουν τη διενέργεια διπλών ελέγχων σχετικά με την εκπλήρωση των απαιτήσεων οικογενειακής επανένωσης». Στο ίδιο σημείο 5.1 αναφέρεται επίσης ότι, «[σ]ε εξαιρετικές περιπτώσεις, για παράδειγμα, στο πλαίσιο διαλυμένου κράτους ή χώρας με υψηλούς εσωτερικούς κινδύνους ασφάλειας, τα κράτη μέλη ενθαρρύνονται να αποδέχονται προσωρινά ταξιδιωτικά έγγραφα που εκδίδονται από τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ), να εκδίδουν εθνικές άδειες διέλευσης απλής διαδρομής, ή να προσφέρουν στα μέλη της οικογένειας τη δυνατότητα χορήγησης θεώρησης κατά την άφιξή τους στο κράτος μέλος».
51      Όσον αφορά το ιστορικό της θεσπίσεως της εν λόγω οδηγίας, επισημαίνεται ότι η αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει την από 1ης Δεκεμβρίου 1999 πρόταση της Επιτροπής για οδηγία του Συμβουλίου σχετικά με το δικαίωμα στην οικογενειακή επανένωση [COM(1999) 638 final, σ. 22], αναφέρει ότι, όταν γίνεται δεκτή αίτηση οικογενειακής επανένωσης και ο δικαιούχος «έχει ανάγκη θεώρησης εισόδου για να εισέλθει στο κράτος μέλος όπου κατοικεί ο αιτών, αυτό το κράτος μέλος διευκολύνει την έκδοση της θεώρησης κυρίως εκδίδοντάς την σε σύντομες προθεσμίες».
52      Λαμβανομένων υπόψη των ως άνω στοιχείων περί του πλαισίου και του ιστορικού θεσπίσεως του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, και όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 48, 49 και 51 των προτάσεών του, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η δεύτερη περίοδος της διατάξεως αυτής επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να άρουν τα αδικαιολόγητα διοικητικά εμπόδια και να εφαρμόσουν ταχείες και αποτελεσματικές διοικητικές διαδικασίες για τη χορήγηση θεωρήσεων εισόδου. Αντιθέτως, ούτε η διάταξη αυτή ούτε κάποια άλλη διάταξη της ίδιας οδηγίας επιβάλλουν υποχρεώσεις σχετικές με τις διπλωματικές ή προξενικές σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών και τρίτων χωρών.
53      Μια τέτοια ερμηνεία συνάδει προς τον σκοπό που επιδιώκει η εν λόγω οδηγία, ο οποίος, όπως έχει επανειλημμένως κρίνει το Δικαστήριο, συνίσταται στη διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης και στην παροχή προστασίας σε υπηκόους τρίτων χωρών, ιδίως στους ανηλίκους (απόφαση Afrin, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
54      Η ερμηνεία αυτή δεν αναιρείται από την ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο στην απόφαση Afrin. Βεβαίως, στις σκέψεις 50 και 51 της αποφάσεως αυτής, το Δικαστήριο επισήμανε ότι, σε περιπτώσεις στις οποίες η αυτοπρόσωπη εμφάνιση είναι αδύνατη ή υπερβολικά δύσκολη, ιδίως σε περιπτώσεις στις οποίες τα μέλη της οικογένειας του συντηρούντος ζουν σε εμπόλεμη ζώνη και κινδυνεύουν, μετακινούμενα, να εκτεθούν σε απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή ακόμη και να θέσουν τη ζωή τους σε κίνδυνο, είναι απαραίτητο τα κράτη μέλη να επιδεικνύουν την απαραίτητη ευελιξία, προκειμένου οι ενδιαφερόμενοι να μπορούν όντως να υποβάλουν την αίτησή τους για οικογενειακή επανένωση.
55      Εντούτοις, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 58 και 59 της ίδιας αποφάσεως, η εν λόγω απαίτηση ευελιξίας επιτάσσει απλώς να επιτρέπουν τα κράτη μέλη την αυτοπρόσωπη εμφάνιση σε μεταγενέστερο, ή ακόμη και στο τελικό στάδιο της διαδικασίας, σε αντιδιαστολή με την επιβολή της αυτοπρόσωπης εμφάνισης κατά το στάδιο της υποβολής της αίτησης οικογενειακής επανένωσης, ή ακόμη να διευκολύνουν την αυτοπρόσωπη εμφάνιση, ιδίως μέσω της έκδοσης προξενικών εγγράφων ή αδειών διέλευσης, και να μειώνουν τον αριθμό των αυτοπρόσωπων εμφανίσεων στον απολύτως απαραίτητο. Κατά τούτο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το σύνολο των σχετικών υποχρεώσεων των κρατών μελών διακρίνεται, ως εκ της φύσεώς τους, από τις υποχρεώσεις που αφορούν τις διπλωματικές ή προξενικές σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών και τρίτων χωρών.
56      Επομένως, στο πλαίσιο της γενικής υποχρέωσης προς άρση των αδικαιολόγητων διοικητικών εμποδίων και προς εφαρμογή ταχειών και αποτελεσματικών διοικητικών διαδικασιών, οι ειδικές υποχρεώσεις που υπέχουν τα κράτη μέλη κατά την εφαρμογή του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86 μπορούν να αφορούν, επί παραδείγματι, τη δυνατότητα πρόσβασης στις προξενικές υπηρεσίες τους ή τη χορήγηση στον ενδιαφερόμενο εγγράφων που θα μπορούσαν να διευκολύνουν τη μετακίνησή του προς την προξενική αρχή, όπως είναι η πρόσκληση προς εμφάνιση ενώπιον των προξενικών αρχών.
57      Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 51 των προτάσεών του, η συμπερίληψη των μελών της οικογένειας του Y στην επιχείρηση εκκένωσης της Λωρίδας της Γάζας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 20 της παρούσας αποφάσεως ή η παροχή συνδρομής υπό τη μορφή ενημέρωσης των αρχών τρίτων χωρών σχετικά με τη βούληση των εν λόγω προσώπων να τους επιτραπεί να εξέλθουν από το έδαφος αυτό για να μεταβούν στο Βέλγιο θα προϋπέθετε τη λήψη μέτρων που βαίνουν πέραν των απαιτήσεων του άρθρου 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86. Πράγματι, οι πρωτοβουλίες αυτές θα απαιτούσαν διπλωματικές ή προξενικές ενέργειες εκ μέρους του Βασιλείου του Βελγίου προς μία ή περισσότερες τρίτες χώρες, ενέργειες που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της ανωτέρω οδηγίας, αλλά στις διεθνείς σχέσεις του εν λόγω κράτους μέλους με τρίτες χώρες, και συγκεκριμένα με το Κράτος του Ισραήλ, το Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας και, ενδεχομένως, την Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου.
58      Κατά τα λοιπά, όσον αφορά τον τομέα της διπλωματικής και προξενικής προστασίας, επισημαίνεται ότι, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 60 και 61 των προτάσεών του, το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 23 ΣΛΕΕ, καθώς και το άρθρο 46 του Χάρτη εφαρμόζονται αποκλειστικά στους πολίτες της Ένωσης που βρίσκονται στο έδαφος τρίτης χώρας στην οποία δεν αντιπροσωπεύεται το κράτος μέλος την υπηκοότητα του οποίου έχουν, καθώς και, κατά το άρθρο 5 της οδηγίας 2015/637, στα μέλη της οικογένειάς τους που τους συνοδεύουν και τα οποία δεν είναι οι ίδιοι πολίτες της Ένωσης, αλλά όχι στους υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης δυνάμει της οδηγίας 2003/86.
59      Τέλος, όσον αφορά το ζήτημα αν τα άρθρα 2, 4, 7 και 24, του Χάρτη βρίσκουν εν προκειμένω πεδίο εφαρμογής, το άρθρο 51, παράγραφοι 1 και 2, του Χάρτη προβλέπει ότι οι διατάξεις του απευθύνονται στα κράτη μέλη μόνον όταν αυτά εφαρμόζουν το δίκαιο της Ένωσης και ότι δεν συνεπάγονται καμία διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης, όπως αυτές ορίζονται στις Συνθήκες.
60      Όπως, όμως, διαπιστώθηκε στη σκέψη 57 της παρούσας αποφάσεως, τα μέτρα που ζήτησαν οι αιτούντες της κύριας δίκης, τα οποία εκτίθενται ανωτέρω στη σκέψη 27, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/86, με συνέπεια η απόρριψη μιας τέτοιας αιτήσεως να μη συνιστά εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη. Επομένως, η σχετική αίτηση δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στις διατάξεις του Χάρτη.
61      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 4, 7 και 24 του Χάρτη, έχει την έννοια ότι, στην περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος έχει χορηγήσει σε υπήκοο τρίτης χώρας θεώρηση εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης υπό την επιφύλαξη της εξακρίβωσης της ταυτότητάς του και της γνησιότητας των εγγράφων που επισυνάπτονται στην εξ αποστάσεως υποβληθείσα αίτηση για τη χορήγηση της θεώρησης εισόδου, η δε διενέργεια του σχετικού ελέγχου προϋποθέτει την αυτοπρόσωπη εμφάνιση του ενδιαφερομένου ενώπιον διπλωματικής ή προξενικής αρχής του κράτους μέλους, το κράτος μέλος δεν οφείλει, εάν ο ενδιαφερόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να μεταβεί στον τόπο όπου βρίσκεται η διπλωματική ή προξενική αρχή, να οργανώσει και να διασφαλίσει τη μεταφορά του προς τον συγκεκριμένο τόπο ή να επικοινωνήσει με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες προκειμένου να διευκολυνθεί η ως άνω μεταφορά.
Επί των δικαστικών εξόδων
62      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/86/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Σεπτεμβρίου 2003, σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 4, 7 και 24 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
έχει την έννοια ότι:
στην περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος έχει χορηγήσει σε υπήκοο τρίτης χώρας θεώρηση εισόδου για λόγους οικογενειακής επανένωσης υπό την επιφύλαξη της εξακρίβωσης της ταυτότητάς του και της γνησιότητας των εγγράφων που επισυνάπτονται στην εξ αποστάσεως υποβληθείσα αίτηση για τη χορήγηση της θεώρησης εισόδου, η δε διενέργεια του σχετικού ελέγχου προϋποθέτει την αυτοπρόσωπη εμφάνιση του ενδιαφερομένου ενώπιον διπλωματικής ή προξενικής αρχής του κράτους μέλους, το κράτος μέλος δεν οφείλει, εάν ο ενδιαφερόμενος δεν έχει τη δυνατότητα να μεταβεί στον τόπο όπου βρίσκεται η διπλωματική ή προξενική αρχή, να οργανώσει και να διασφαλίσει τη μεταφορά του προς τον συγκεκριμένο τόπο ή να επικοινωνήσει με μία ή περισσότερες τρίτες χώρες προκειμένου να διευκολυνθεί η ως άνω μεταφορά.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
i      Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.