62004TO0291_PL
Strony
Motywy wyroku
Sentencja
Strony
W sprawie T‑291/04 R
Enviro Tech Europe Ltd,
z siedzibą w Surrey (Zjednoczone Królestwo),
Enviro Tech International, Inc.,
z siedzibą w Chicago, Illinois (Stany Zjednoczone),
reprezentowane przez adwokatów C. Mereu oraz K. Van Maldegema,
skarżące,
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich,
reprezentowanej przez X. Lewisa oraz przez D. Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
strona pozwana,
mającej za przedmiot wniosek o wstrzymanie włączenia bromku n–propylu do dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548 z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 152, str. 1), oraz zarządzenie innych środków tymczasowych,
PREZES SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
wydaje niniejsze
Postanowienie
Motywy wyroku
Ramy prawne
Ogólne ramy prawne
1. Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196, str. 1) w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 92/32/EWG z dnia 30 kwietnia 1992 r. z dnia 30 kwietnia 1992 r. zmieniającą po raz siódmy dyrektywę 67/548 (Dz.U. L 154, str. 1) ustala zasady dotyczące wprowadzania do obrotu pewnych „substancji” zdefiniowanych jako „pierwiastki chemiczne i ich związki występujące w stanie naturalnym lub produkowane przez przemysł, w tym wszelkie dodatki konieczne do utrzymania trwałości produktów i wszelkie zanieczyszczenia powstałe w procesie technologicznym, z wyłączeniem jednakże wszystkich rozpuszczalników, które mogą być oddzielone bez wpływu na trwałość substancji i bez zmiany jej składu”.
2. Od chwili jej wydania dyrektywa 67/548 była wielokrotnie zmieniana, zaś ostatnie zmiany wprowadzone zostały dyrektywą Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującą po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548 (Dz.U. L 152, str. 1).
3. Zgodnie z art. 4 dyrektywy 67/548 z późn. zm. substancje należy klasyfikować na podstawie ich charakterystycznych właściwości zgodnie z kategoriami ustanowionymi w art. 2 ust. 2 tej dyrektywy. Zaklasyfikowanie danej substancji jako „niebezpiecznej” nakłada obowiązek umieszczenia na jej opakowaniu odpowiedniej etykiety zawierającej w szczególności symbole oznaczające niebezpieczeństwo, standardowe oznaczenia wskazujące na szczególne zagrożenia związane ze stosowaniem substancji (oznaczenia "R") oraz standardowe oznaczenia odnoszące się do bezpiecznego stosowania substancji (oznaczenia "S").
4. Zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 67/548 z późn. zm. „niebezpiecznymi” w rozumieniu tejże dyrektywy są między innymi substancje i preparaty „skrajnie łatwopalne”, „wysoce łatwopalne”, „łatwopalne” lub „substancje i preparaty toksyczne w odniesieniu do rozmnażania”.
5. Jeśli chodzi o dopuszczalne sposoby badania celem sklasyfikowania substancji, art. 3 dyrektywy 67/548 z późn. zm. stanowi:
„1. Badania środków chemicznych przewidziane przepisami niniejszej dyrektywy należy zasadniczo przeprowadzać zgodnie z metodami ustanowionymi w załączniku V. Właściwości fizyczno‑chemiczne należy określać metodami podanymi w załączniku V część A […]”.
6. W załączniku V pkt A.9 do dyrektywy 67/548 z późn. zm wymienione są sposoby ustalania temperatury zapłonu.
7. Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 67/548 stanowi, że ogólne zasady klasyfikacji oraz etykietowania substancji i preparatów są stosowane zgodnie z kryteriami załącznika VI z wyjątkiem wypadków, kiedy w odrębnych dyrektywach odnoszących się do preparatów niebezpiecznych podano odmienne wymagania.
8. Załącznik VI pkt 4.2.3 do dyrektywy 67/548 z późn. zm. zawiera kryteria znajdujące zastosowanie wobec skutków toksycznych w odniesieniu do rozmnażania oraz dokonuje podziału substancji wywołujących takie skutki na trzy kategorie:
– kategoria 1: „substancje osłabiające rozrodczość u ludzi” oraz „substancje wywołujące toksyczność rozwojową u ludzi”;
– kategoria 2: „substancje, które powinny być rozpatrywane jako osłabiające rozrodczość u ludzi” oraz „substancje które powinny być uznane za wywołujące toksyczność rozwojową u ludzi”;
– kategoria 3: „substancje, które powodują obawy dotyczące ludzkiej rozrodczości” oraz „substancje, które powodują obawy u ludzi wynikające z możliwych skutków toksyczności rozwojowej”.
Dostosowanie dyrektywy 67/548 do postępu technicznego
9. Artykuł 28 dyrektywy 67/548 z późn. zm stanowi:
„Zmiany konieczne do dostosowania załączników do postępu technicznego przyjmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 29”.
10. W swoich uwagach Komisja wyjaśniła, że w praktyce, gdy pracuje ona nad wstępnym projektem aktu dostosowującego dyrektywę 67/548 do postępu technicznego, konsultuje go z grupą roboczą ds. klasyfikacji i etykietowania (zwaną dalej „grupą roboczą”). Grupa ta składa się z ekspertów w dziedzinie toksykologii oraz klasyfikacji oddelegowanych przez państwa członkowskie, z przedstawicieli przemysłu chemicznego, jak również z przedstawicieli sektora przemysłu, którego przedmiotowe produkty dotyczą w największym zakresie. Po konsultacji z grupą roboczą Komisja przedstawia projekt aktu komitetowi ustanowionemu na podstawie art. 29 dyrektywy 67/548 (zwanemu dalej „komitetem regulacyjnym”).
11. Artykuł 29 dyrektywy 67/548 zmieniony rozporządzeniem Rady (WE) nr 807/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. dostosowującym do decyzji 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów wspomagających Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach Rady przyjętych zgodnie z procedurą konsultacji (jednomyślność) (Dz.U. L 122, str. 36) stanowi:
„1. Komisję wspomaga komitet.
2. W przypadku odniesienia do niniejszego artykułu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE.
Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące”.
12. Artykuł 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, str. 23) stanowi:
„ 1. Komisję wspomaga komitet regulacyjny złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
2. Przedstawiciel Komisji przedstawia komitetowi propozycję działań, które należy podjąć. Komitet przedstawia swoją opinię o propozycji w czasie wyznaczonym przez przewodniczącego, zależnie od pilności sprawy. W przypadku decyzji, które Rada powinna przyjąć na wniosek Komisji, opinia zostaje podjęta większością określoną w art. 205 ust. 2 Traktatu. Głosy państw członkowskich w komitecie są ważone w sposób określony w tym artykule. Przewodniczący nie głosuje.
3. Bez uszczerbku dla art. 8, Komisja przyjmuje przewidziane środki, jeśli są zgodne z opinią komitetu.
[…]”.
Okoliczności faktyczne i przebieg postępowania
13. Bromek n–propylu (zwany dalej „nPB”) jest lotnym rozpuszczalnikiem organicznym używanym w szczególności do czyszczenia przemysłowego.
14. Jedyną działalnością prowadzoną przez Enviro Tech Europe Ltd oraz Enviro Tech International, Inc. (zwane dalej „skarżącymi”) jest produkcja i sprzedaż produktu wytwarzanego na bazie nPB o nazwie „Ensolv”. Pierwsza z ww. spółek jest europejską filią drugiej i posiada ona wyłączną licencję na sprzedaż Ensolvu w Europie.
15. Wskutek wydania dyrektywy Komisji 91/325/EWG z dnia 1 marca 1991 r. dostosowującej po raz dwunasty do postępu technicznego dyrektywę 67/548 (Dz.U. L 180, str. 1) nPB zakwalifikowany został w załączniku I do dyrektywy 67/548 jako substancja drażniąca i łatwopalna.
16. Podczas zebrania grupy roboczej, które miało miejsce w dniach 16–18 stycznia 2002 r. dyrektor Health & Safety Executive (Urząd ds. zdrowia i bezpieczeństwa Zjednoczonego Królestwa, zwany dalej „HSE”) zaproponował, by nPB zostało sklasyfikowane jako substancja toksyczna w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2.
17. Następnie, w kwietniu 2002 r., na postawie wyników nowych badań naukowych HSE zaproponował, by sklasyfikować nPB jako substancję wysoce łatwopalną.
18. Od tego czasu skarżące wielokrotnie kierowały do HSE, Europejskiego Biura ds. Substancji Chemicznych oraz grupy roboczej sprzeciwy wobec projektu takiego sklasyfikowania nPB, przedstawiając im dane i argumenty naukowe na poparcie swojego stanowiska.
19. Na zebraniu, które odbyło się w styczniu 2003 r., grupa robocza postanowiła zalecić sklasyfikowanie nPB jako substancji wysoce łatwopalnej i toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2. Po przyjęciu powyższej decyzji skarżące bezskutecznie próbowały przekonać grupę roboczą, by otworzyła na nowo dyskusję w przedmiocie nPB.
20. W dniach 29 sierpnia i 29 września 2003 r. skarżące wysłały do Komisji dwa pisma, w których domagały się w szczególności, by Komisja podjęła niezbędne środki celem skorygowania błędów, które zdaniem skarżących leżały u podstaw sformułowanych przez grupę roboczą zaleceń dotyczących nPB.
21. W dwóch pismach z dnia 3 listopada 2003 r. (zwanych dalej „odpowiedziami Komisji”) Komisja poinformowała skarżące, że przedstawione w ich pismach z dni 29 sierpnia i 29 września 2003 r. argumenty nie uzasadniały zmiany klasyfikacji nPB zaleconej przez grupę roboczą.
22. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 grudnia 2003 r. skarżące wniosły skargę o stwierdzenie nieważności odpowiedzi Komisji połączoną ze skargą odszkodowawczą.
23. Niedługo po złożeniu ww. skarg skarżące poinformowano o mającym się odbyć w dniu 15 stycznia 2004 r. zebraniu komitetu regulacyjnego, którego przedmiotem miała być poprawka stanowiąca 29 dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548.
24. W oddzielnym piśmie zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 30 grudnia 2003 r. skarżące wniosły, na podstawie art. 242 WE i art. 243 WE, o zastosowanie środków tymczasowych polegających na zawieszeniu wykonania odpowiedzi Komisji oraz na zobowiązaniu Komisji do zaniechania proponowania zmiany klasyfikacji nPB w ramach poprawki stanowiącej 29 dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548 w czasie następnego zebrania komitetu regulacyjnego, które zostało zaplanowane na dzień 15 stycznia 2004 r.
25. W dniu 3 lutego 2004 r. Prezes Sądu wydał postanowienie w sprawie T‑422/03 R Enviro‑Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji (Rec. str. II‑469), w którym oddalił ww. wniosek o zastosowanie środków tymczasowych.
26. Pismem z dnia 5 kwietnia 2004 r. zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w tym samym dniu skarżące złożyły ponowny wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający za podstawę art. 242 WE i art. 243 WE, żądając przede wszystkim, by Sąd zarządził zawieszenie „włączenia przez Komisję nPB do poprawki stanowiącej dwudzieste dziewiąte dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548”. We wniosku tym skarżące zaznaczyły, że zebranie komitetu regulacyjnego, podczas którego ma dojść do przyjęcia propozycji poprawki stanowiącej 29 dostosowanie do postępu technicznego dyrektywy 67/548, przewidziane zostało na dzień14 kwietnia 2004 r.
27. W dniu 29 kwietnia 2004 r. Komisja przyjęła formalnie dyrektywę 2004/73, w której nPB sklasyfikowany został jako substancja wysoce łatwopalna (R 11) i toksyczna w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 (R 60).
28. W dniu 2 lipca 2004 r. Prezes Sądu wydał postanowienie w sprawie T‑422/03 R II Enviro‑Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji (Zb.Orz. str. II‑2003), w którym oddalił drugi wniosek o zastosowanie środków tymczasowych.
29. Pismem zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 20 lipca 2004 r. skarżące wniosły skargę o częściowe stwierdzenie nieważności dyrektywy 2004/73 połączoną ze skargą odszkodowawczą.
30. W oddzielnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 7 września 2004 r. strona pozwana podniosła na podstawie art. 114 regulaminu Sądu zarzut niedopuszczalności skargi. Skarżące przedstawiły swoje uwagi w przedmiocie tego zarzutu w dniu 25 października 2004 r.
31. W oddzielnym piśmie, zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 3 listopada 2004 r., skarżące złożyły będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek o zastosowanie środków tymczasowych. We wniosku tym skarżące zwróciły się do sędziego rozpoznającego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie art. 105 ust. 2 regulaminu Sądu o rozpoznanie wniosku nawet przed przedstawieniem uwag przez Komisję.
32. W dniu 15 listopada 2004 r. Komisja przedstawiła swoje uwagi w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych.
Żądania
33. W będącym przedmiotem niniejszego postępowania wniosku skarżące domagają się, by sędzia rozpoznający wniosek o zastosowanie środków tymczasowych:
– „uznał wniosek za dopuszczalny i zasadny”;
– „uznał, że należy zarządzić środki tymczasowe celem zapobieżenia poniesieniu przez skarżące nieodwracalnej szkody”;
– „zawiesił włączenie przez Komisję nPB do dyrektywy [2004/73] do czasu, kiedy zapadnie rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym”;
– „nakazał Komisji powiadomienie państw członkowskich o ww. zawieszeniu, aby powstrzymać wprowadzanie przez nie w życie przeklasyfikowania nPB do czasu, kiedy zapadnie rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym”;
– „obciążył Komisję kosztami niniejszego postępowania”.
34. Komisja zaś żąda, by sędzia rozpoznający wniosek o zastosowanie środków tymczasowych:
– oddalił wniosek o zastosowanie środków tymczasowych;
– obciążył skarżące kosztami postępowania.
Co do prawa
35. Zgodnie z dyspozycją art. 104 § 2 regulaminu Sądu we wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy wskazać przedmiot sporu, okoliczności niecierpiące zwłoki, a także podać zarzuty prawne i faktyczne, które prima facie uzasadniają zastosowanie żądanych środków tymczasowych (fumus boni juris). Wymienione wyżej warunki muszą być spełnione kumulatywnie i w związku z tym wniosek o zastosowanie środków tymczasowych podlega oddaleniu, jeśli choćby jeden z nich nie został spełniony [postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 1996 r. w sprawie C‑268/96 P(R) SCK i FNK przeciwko Komisji, Rec. str. I‑4971, pkt 30]. W stosownych przypadkach sędzia rozpoznający wniosek o zastosowanie środków tymczasowych powinien wyważyć interesy stron (postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2001 r. w sprawie C‑445/00 R Austria przeciwko Radzie, Rec. str. I‑1461, pkt 73).
36. Ponadto z uwagi na to, że żaden przepis prawa wspólnotowego nie narzuca sędziemu rozpoznającemu wniosek o zastosowanie środków tymczasowych ustalonego schematu badania, czy istnieje konieczność zastosowania tych środków, w trakcie dokonywania takiego całościowego badania dysponuje on dużą swobodą oceny i ma prawo decydować, biorąc pod uwagę okoliczności każdej konkretnej sprawy, o sposobie dokonywania oceny, czy te poszczególne warunki zostały spełnione, jak też o kolejności, w jakiej należy badać spełnienie tych warunków [postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 1995 r. w sprawie C‑149/95 P(R) Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., Rec. str. I‑2165, pkt 23].
37. To właśnie w świetle ww. zasad należy rozpatrywać będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek o zastosowanie środków tymczasowych.
Argumenty stron
W przedmiocie dopuszczalności
38. W swoich uwagach Komisja twierdzi, że skarga w postępowaniu głównym i w konsekwencji wniosek o zastosowanie środków tymczasowych są oczywiście niedopuszczalne. Komisja twierdzi, że dyrektywa 2004/73 jest aktem prawnym o charakterze ogólnym i że nie dotyczy skarżących indywidualnie.
39. Podobnie, odnosząc się do wystosowanej przez skarżące skargi odszkodowawczej, Komisja twierdzi, że w sytuacji, w której wniosek o zastosowanie środków tymczasowych jest środkiem pomocniczym w stosunku do skargi odszkodowawczej zawierającej żądanie naprawienia szkody wywołanej aktem, który nie może być przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności, tylko w wyjątkowych okolicznościach można uznać, że strona skarżąca ma uzasadniony interes w żądaniu zastosowania środków tymczasowych (postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie T‑203/95 R Connolly przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2919). Zdaniem Komisji w niniejszej sprawie skarżące nie wykazały istnienia takich okoliczności.
40. Skarżące twierdzą z kolei, że legitymacja skargowa do zaskarżenia dyrektywy 2004/73 przysługuje im, na podstawie art. 230 akapit czwarty WE, z trzech powodów.
41. Po pierwsze, zgodnie ze wspólnotowym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności przysługuje na wszelkie wywołujące skutki prawne akty wydane przez instytucje, niezależnie od ich rodzaju i formy.
42. Po drugie, dyrektywa 2004/73 dotyczy skarżących indywidualnie z uwagi na to, że brały one udział w administracyjnej ocenie nPB, która jest odrębna od procedury legislacyjnej zakończonej wydaniem dyrektywy 2004/73. Uczestnictwo skarżących w ocenie administracyjnej nPB stanowi minimum wynikające z praktyki ustalonej przez Komisję, czyli ze zwyczaju, co stawia skarżące w szczególnej pozycji. Poza tym, w trakcie oceny administracyjnej nPB Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku dokonania starannej i bezstronnej analizy informacji i skarg skarżących. Niedopełnienie tego obowiązku podlega kontroli sądowej (wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie T‑54/99 max.mobil przeciwko Komisji, Rec. str. II‑313).
43. Po trzecie, skarżące twierdzą, że przysługują im wcześniejsze uprawnienia z patentu, które upoważnią je do korzystania z Ensolvu, co indywidualizuje je w niniejszej sprawie (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 18 maja 1994 r. w sprawie C‑309/89 Codorniu przeciwko Radzie, Rec. str. I‑1853). Skarżące podnoszą ponadto, że „prawo własności (intelektualnej)” oraz prawo do prowadzenia działalności gospodarczej należą do praw podstawowych.
44. Wreszcie skarżące dodają, że jeśli chodzi o złożoną przez nie skargę odszkodowawczą, to w zupełności spełniają one wymogi dotyczące legitymacji do wniesienia skargi.
W przedmiocie fumus boni juris
45. W opinii skarżących skarga w postępowaniu głównym jest prima facie zasadna. Ich zdaniem, przyjmując dyrektywę 2004/73 Komisja, po pierwsze, recypowała w całości zalecenie grupy roboczej, po drugie, uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi podejmowania decyzji na podstawie najnowszych odkryć technicznych, po trzecie, nie dokonała starannej i bezstronnej analizy dokumentów przedstawionych przez skarżące, a po czwarte, naruszyła ich prawo do bycia wysłuchanym.
46. Dyrektywa 2004/73 jest, zdaniem skarżących, oczywiście sprzeczna z prawem, po pierwsze, z tej przyczyny, że opiera się ona na oczywistym błędzie w ocenie i narusza art. 3, 4 i 5 oraz załącznik V, pkt A9, pkt 4.2.3 załącznika VI, a także pkt 1.1 załącznika VI do dyrektywy 67/548. Po drugie, dyrektywa 2004/73 narusza uzasadnione oczekiwanie skarżących, by dostarczone przez nie dokumenty przeanalizowane były w sposób staranny i bezstronny oraz w zgodzie ze znajdującymi zastosowanie przepisami dyrektywy 67/548. Po trzecie, dyrektywa 2004/73 sprzeczna jest z art. 95 ust. 3 WE. Po czwarte, dyrektywa ta narusza zasadę ostrożności. Po piąte, skarżące twierdzą, że Komisja nie miała uprawnień do przyjęcia dyrektywy 2004/73, która to dyrektywa narusza zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę nieomylności i niezależności opinii naukowych, zasadę proporcjonalności, zasadę równego traktowania, zakaz nadużywania władzy, a także obowiązek nadzoru oraz zasadę dobrej administracji. Przyjmując dyrektywę 2004/73 Komisja naruszyła również prawo skarżących do bycia wysłuchanymi oraz ciążący na niej obowiązek dokonania starannej i bezstronnej analizy otrzymanych materiałów.
Co do okoliczności niecierpiących zwłoki
47. W treści skargi skarżące twierdzą, że zapobieżenie dokonaniu transpozycji dyrektywy 2004/773 oraz zapobieżenie jej nieodwracalnym skutkom handlowym i prawnym jest rzeczą pilną.
48. Przede wszystkim zakwalifikowanie nPB jako substancji wysoce łatwopalnej zobowiązuje skarżące do poddania się szeregowi zasad i spełnienia licznych wymogów w zakresie bezpieczeństwa, co uniemożliwi im dalszą sprzedaż ich towarów klientom. Mieszanki takie jak Ensolv powinny być klasyfikowane na podstawie sklasyfikowania ich komponentów przy zastosowaniu przepisów dyrektywy 67/548 w powiązaniu z przepisami dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz.U. L 200, str. 1). Skarżące dodają, że zgodnie z treścią pkt 2.2.5 załącznika VI do dyrektywy 67/548 preparaty zawierające substancje łatwopalne należy sklasyfikować jako łatwopalne, z wyjątkiem sytuacji, w których preparat „w żaden sposób nie podtrzymuje spalania”. Wyjątek ten nie dotyczy jednak substancji wysoce łatwopalnych i w związku z tym, po przeklasyfikowaniu nPB, nie znajduje on zastosowania w odniesieniu do tej substancji. Będzie to miało negatywny wpływ na zdolność skarżących do dalszej sprzedaży ich jedynego produktu, co zagrozi ich istnieniu.
49. Przede wszystkim skarżące będą zmuszone do zmiany swoich materiałów promocyjnych. Ponadto będą one musiały zmienić „karty charakterystyki bezpieczeństwa” przygotowane w wykonaniu dyrektywy Komisji 91/155/EWG z dnia 5 marca 1991 r. określającej i ustanawiającej szczegółowe uzgodnienia dotyczące systemu szczególnych informacji o preparatach niebezpiecznych w związku z wykonaniem art. 10 dyrektywy Rady 88/379/EWG (Dz.U. L 76, str. 35). Skarżące zmuszone będą również do zmiany procesu produkcyjnego i systemu transportu. Będą one także zmuszone powiadomić swoich klientów, iż będą musiały dokonać znaczących zmian w ich dotychczasowych praktykach dotyczących składowania, obsługi i transportu. W związku z tymi nowymi obowiązkami i związanymi z nimi kosztami, wynikającymi między innymi z istotnego podwyższenia składek ubezpieczeniowych, Ensolv nie będzie już, zdaniem skarżących, postrzegany jako atrakcyjny substytut innych, bardziej niebezpiecznych substancji, co pozbawi ten produkt przewagi rynkowej w stosunku do produktów konkurencyjnych. Wobec faktu, że działalność skarżących bazuje wyłącznie na tym produkcie, ich istnienie będzie zagrożone.
50. Następnie, sklasyfikowanie nPB jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 spowoduje zdaniem skarżących, na podstawie dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach (Dz.U. L 85, str. 1), konieczność niezwłocznego wycofania z rynku nPB, a co za tym idzie Ensolvu. To nowe sklasyfikowanie nPB wymusi także zmianę procedury w przedmiocie udzielenia zezwolenia dotyczącego nPB w ramach przyszłego „rozporządzenia REACH”.
51. Wreszcie zmiana klasyfikacji nPB wywoła skutek polegający na tym, że opatentowana mieszanka skarżących „nie będzie już dłużej spełniać lub […] nie wolno jej będzie spełniać swojej funkcji handlowej i w związku z tym stanie się ona bezprzedmiotowa". Przysługujący skarżącym patent dotyczący Ensolvu oraz techniki czyszczenia poprzez odtłuszczanie przy pomocy pary, na której się on opiera, uzależniony jest od tego, czy nPB jest, zgodnie z zawartym w patencie opisem, substancją niemającą charakteru łatwopalnego i niebezpiecznego. Przeklasyfikowanie nPB pozbawi patent wszelkiej wartości technicznej „niszcząc tym samym związaną z tym patentem pozycję rynkową skarżących”. Skarżące dodają, że gdyby doszło do stopniowego wycofywania nPB lub gdyby nie był on już nabywany z powodu pewnych ograniczeń natury prawnej lub finansowej, skarżące zaprzestaną prowadzenia swojej działalności, co skutkować będzie niedającymi się oszacować ani naprawić stratami i szkodami.
52. W odpowiedzi na te argumenty Komisja stwierdza, iż skarżące przeszacowały szkodę, którą poniosą, oraz że szkoda ta da się naprawić poprzez zapłatę odszkodowania.
53. Po pierwsze, skarżące nie sprecyzowały w jaki sposób dyrektywa 2004/73 wpłynie na ich patent. Z jednej strony, w dokumencie patentowym nie ma żadnej wzmianki na temat właściwości łatwopalnych samego nPB. Z drugiej strony, podczas gdy nPB sklasyfikowany został jako substancja łatwopalna w roku 1991, zgłoszenia patentowego dokonano w dniu 23 grudnia 1996 r., zaś patentu udzielono w dniu 29 września 1999 r. Komisja nie rozumie także, w jaki sposób sklasyfikowanie nPB jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 miałoby wpłynąć na przedmiotowy patent. Poza tym, skarżące nie wykazały, by nowe sklasyfikowanie nBP miało wpływ na opatentowaną metodę czyszczenia ani też, że niemożliwym jest zastąpienie nPB innym rozpuszczalnikiem.
54. Po drugie, Komisja kwestionuje prawidłowość dokonanej przez skarżące analizy dotyczącej skutków przepisów dyrektywy 67/548 w związku z przepisami dyrektywy 1999/45, w szczególności jeśli chodzi o konieczność przeklasyfikowania Ensolvu, zamiast samego nPB, jako preparatu wysoce łatwopalnego.
55. Po trzecie, Komisja twierdzi, że przeklasyfikowanie nPB skutkujące uznaniem go za substancję toksyczną w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 nie musi koniecznie doprowadzić do wycofania nPB w wykonaniu dyrektywy 1999/13.
56. Następnie, wywody skarżących na temat ewentualnych skutków „rozporządzenia REACH” są spekulatywne i opierają się tylko na przypuszczeniach zważywszy na to, że po pierwsze, rozporządzenie to nie zostało jeszcze wydane, a po drugie, nie da się z góry przewidzieć wyników testów, które należało będzie przeprowadzić w związku z tym rozporządzeniem.
57. Komisja zauważa ponadto, że sam fakt złożenia przez skarżące skargi na podstawie odpowiedzialności pozaumownej (mimo, że nie zażądały zapłaty określonej kwoty z góry ani też nie zażądały one zapłaty określonego odszkodowania) świadczy o tym, że skarżące są zdania, iż odszkodowanie pieniężne może stanowić wystarczające naprawienie szkody.
58. Poza tym, nawet zakładając, że skarżące utracą udział w rynku, nie wykazały one jednak, że odzyskanie znacznej części tego udziału, w szczególności przy pomocy stosownej reklamy, byłoby niemożliwe z przyczyn natury strukturalnej lub prawnej [postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2001 r. w sprawie C‑471/00 P(R) Komisja przeciwko Cambridge Healthcare Supplies, Rec. str. I‑2865, pkt 110 i 111].
59. Wreszcie skarżące nie wykazały, że na skutek wydania dyrektywy 2004/73 będą one zmuszone do zaprzestania działalności. Komisja dodaje, że niewykazanie tej szkody jest tym bardziej istotne, że po pierwsze jest mało prawdopodobne, by dyrektywa 2004/73 wywołała skutki przed upływem terminu na dokonanie jej transpozycji, tj. 31 października 2005 r., po drugie zaś, na dzień dzisiejszy żadne z państw członkowskich nie powiadomiło Komisji o dokonaniu transpozycji tejże dyrektywy.
Ocena sędziego rozpoznającego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych
60. Z uwagi na to, że złożone przez strony uwagi na piśmie zawierają wszystkie informacje niezbędne do orzeczenia w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, nie ma konieczności odbierania od stron wyjaśnień ustnych.
61. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych nie należy dokonywać analizy dopuszczalności skargi złożonej w postępowaniu głównym, by nie przesądzać o wyniku postępowania głównego. Niemniej jednak w sytuacji, w której – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – zarzuca się oczywistą niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym, na podstawie której to skargi złożono wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, może się okazać, że konieczne jest ustalenie istnienia pewnych czynników, które pozwalają prima facie stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna (postanowienia Prezesa Sądu z dnia 15 lutego 2000 r. w sprawie T‑1/00 R Hölzl i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑251, pkt 21, oraz z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie T‑155/02 R VVG International i in. Przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3239, pkt 18).
62. Zgodnie z treścią art. 230 akapit czwarty WE „każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść […] skargę na decyzje, których jest adresatem oraz na decyzje, które mimo przyjęcia w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie”. Mimo, że art. 230 akapit czwarty WE nie dotyczy expressis verbis kwestii dopuszczalności złożonej przez jednostkę skargi o stwierdzenie nieważności, której przedmiotem są przepisy dyrektywy, to jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem fakt ten sam w sobie nie przesądza o niedopuszczalności takiej skargi (wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie T‑135/96 UEAPME przeciwko Radzie, Rec. str. II‑2335, pkt 63, oraz postanowienie Sądu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie T‑223/01 Japan Tobacco i JT International przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. str. II‑3259, pkt 28).
63. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dany akt stanowi akt prawny o charakterze ogólnym, jeżeli znajduje zastosowanie do sytuacji określonych obiektywnie oraz jeżeli wywołuje skutki prawne w odniesieniu do grup adresatów zdefiniowanych w sposób generalny i abstrakcyjny (wyrok Sądu z dnia 10 lipca 1996 r. w sprawie T‑482/93 Weber przeciwko Komisji, Rec. str. II‑609, pkt 55, oraz postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie T‑113/99 Galileo i Galileo International przeciwko Radzie, Rec. str. II‑4141, pkt 48).
64. W niniejszej sprawie zmiana reguł dotyczących klasyfikacji i etykietowania nPB wynikająca z dyrektywy 2004/73 wywołuje określone skutki wobec producentów i użytkowników nPB w ramach Wspólnoty. W związku z tym należy prima facie uznać, że dyrektywa 2004/73 znajduje zastosowanie do sytuacji określonych obiektywnie oraz wywołuje skutki prawne w odniesieniu do grup adresatów zdefiniowanych w sposób generalny i abstrakcyjny. A zatem, dyrektywa ta z samej swej natury i przez wzgląd na zakres jej stosowania wydaje się prima facie posiadać ogólny charakter.
65. Niemniej jednak, nie można wykluczyć, że dany przepis, który z samej swej natury i ze względu na zakres stosowania, ma charakter ogólny, może dotyczyć danej osoby fizycznej i prawnej indywidualnie, jeśli dotyczy jej z powodu cech, które są dla niej charakterystyczne lub z powodu sytuacji faktycznej, za sprawą której wyróżnia się ona spośród innych osób i która identyfikuje ją w taki sposób, jak gdyby była adresatem decyzji (wyrok Trybunału z dnia 16 maja 1991 r. w sprawie C‑358/89 Extramet Industrie przeciwko Radzie, Rec. str. I‑2501, pkt 13, powoływany powyżej w pkt 43 wyrok w sprawie Codorniu przeciwko Komisji, pkt 19, oraz z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C‑451/98 Antillean Rice Mills przeciwko Radzie, Rec. str. I‑8949, pkt 49).
66. W niniejszej sprawie, w świetle argumentów wysuwanych przez skarżące rodzą się poważne wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście dyrektywa 2004/73 dotyczy skarżących indywidualnie.
67. Po pierwsze, okoliczność, iż dany podmiot w taki czy inny sposób interweniuje w procedurę zmierzającą do przyjęcia aktu wspólnotowego stanowi element, dzięki któremu można zindywidualizować ten podmiot w odniesieniu do przedmiotowego aktu tylko wówczas, gdy właściwa regulacja wspólnotowa przewiduje pewne gwarancje proceduralne wobec tego podmiotu (postanowienia Sądu z dnia 3 czerwca 1997 r. w sprawie T‑60/96 Merck i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑849, pkt 73, oraz z dnia 15 września 1998 r. w sprawie T‑109/97 Molkerei Groβbraunshain et Bene Nahrungsmittel przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3533, pkt 67 i 68).
68. W niniejszej sprawie prima facie nie wydaje się, by przepisy, na które w swoim wniosku o zastosowanie środków tymczasowych powołują się skarżące, przyznawały im gwarancje proceduralne znajdujące zastosowanie w ramach procedury dostosowywania dyrektywy 67/548 do postępu technicznego. W szczególności pkt 1.2 załącznika VI do dyrektywy 67/548, który stanowi, że załącznik ten „skierowany [jest] do tych wszystkich (producentów, importerów, władz krajowych), którzy zajmują się metodami klasyfikacji i etykietowania substancji i preparatów niebezpiecznych”, nie może być uznany za przepis, który nadaje skarżącym tego rodzaju gwarancje proceduralne. To samo prima facie dotyczy pkt 1.7.2 oraz 4.1 załącznika VI do dyrektywy 67/548. Przepisy te prima facie umożliwiają jedynie, czy też zobowiązują, producentów, importerów lub dystrybutorów do przekazywania państwom członkowskim pewnych informacji lub propozycji, lecz nie przyznają im żadnych szczególnych uprawnień proceduralnych w ramach procesu dostosowywania dyrektywy 67/548 do postępu technicznego.
69. Poza tym, skarżące zdają się opierać na okoliczności, zgodnie z którą uczestniczyły one w „procedurze administracyjnej”, różniącej się od „procedury legislacyjnej”, która doprowadziła do przyjęcia dyrektywy 2004/73. Niemniej jednak należy zauważyć, że rozróżnienie to prima facie podkreśla tylko fakt, że ostatecznie przyjęty akt nie dotyczy skarżących indywidualnie, przynajmniej z tego punktu widzenia, iż skarżącym nie przysługują żadne szczególne gwarancje proceduralne w ramach procedury zmierzającej do wydania wyżej wymienionego aktu. W tej ostatniej kwestii należy stwierdzić, że dowody przedstawione przez skarżące we wniosku o zastosowanie środków tymczasowych nie pozwalają prima facie stwierdzić, że dyrektywa 2004/73 dotyczy skarżących indywidualnie z powodu uprawnienia wynikającego z praktyki Komisji bądź ze „zwyczaju”, który umożliwia im uczestnictwo w „procedurze administracyjnej” poprzedzającej wydanie dyrektywy 2004/73. Podobnie, prima facie wydaje się, że powoływanie się przez skarżące na obowiązek starannego i bezstronnego rozpatrzenia przez Komisję ich datowanych 29 sierpnia i 29 września 2003 r. pism jest zupełnie niepotrzebne. Prima facie wydaje się bowiem, że w związku z tym obowiązkiem przy wydawaniu dyrektywy 2004/73 Komisja wcale nie musiała brać pod uwagę szczególnej sytuacji skarżących ani też nie była ona zobowiązana do włączenia skarżących w żaden szczególny sposób w procedurę wydawania tego aktu.
70. Po drugie, sprzecznie z tym, co twierdzą skarżące, prima facie nie wydaje się, by z tego powodu, że są one uprawnione z licencji na korzystanie z wynalazku, którego dotyczy patent na Ensolv, znajdowały się one w pozycji podobnej do tej, w jakiej znajdowała się skarżąca w zakończonej ww. wyrokiem sprawie Codorniu przeciwko Radzie (pkt 43 powyżej). W sprawie tej bowiem sporny przepis, zastrzegając prawo do korzystania z określenia „crémant” wyłącznie na rzecz producentów francuskich i luksemburskich, uniemożliwił Codorniu używanie graficznego znaku towarowego, z którego korzystała ona od 1924 r. Dowody przedstawione przez skarżącą nie pozwalają prima facie stwierdzić, że dyrektywa 2004/73 uniemożliwia im korzystanie z wyłącznych praw, czy też, że ich takich praw pozbawia.
71. A zatem jest bardzo wątpliwe, by dyrektywa 2004/73 dotyczyła skarżących indywidualnie. Niemniej jednak w ocenie sędziego rozpoznającego wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma konieczności badania, czy skarga o stwierdzenie nieważności jest prima facie dopuszczalna. Nie jest również konieczne wypowiadanie się w przedmiocie twierdzeń Komisji dotyczących dopuszczalności wniosku, które opierają się na tym, że będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek ma charakter jedynie akcesoryjny w stosunku do skargi odszkodowawczej zawierającej żądanie naprawienia szkody wywołanej aktem, który nie może być przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności. W każdym razie skarżące nie wykazały, że istnieją okoliczności niecierpiące zwłoki, które uzasadniałyby zastosowanie środków tymczasowych.
72. W tym miejscu należy przypomnieć, że oceny pilnego charakteru wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy dokonywać w świetle ustalenia, czy zastosowanie takich środków jest konieczne, by nie dopuścić do poniesienia przez wnioskodawcę dotkliwej i nieodwracalnej szkody (postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 1986 r. w sprawie 310/85 R Deufil przeciwko Komisji, Rec. str. 537, pkt 15, oraz postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie T‑13/99 R Pfizer Animal Health przeciwko Radzie, Rec. str. II‑1961, pkt 134). To na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że nie jest możliwe doczekanie się przez nią rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu głównym bez poniesienia tego rodzaju szkody (postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 1991 r. w sprawie C‑356/90 R Belgia przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2423, pkt 23, oraz postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie T‑151/01 R Duales System Deutschland przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3295, pkt 187).
73. Nie ma potrzeby wykazywania, że szkoda jest nieunikniona, wystarczy, że da się ją przewidzieć z dostatecznym prawdopodobieństwem, zwłaszcza jeśli jej wystąpienie zależy od jednoczesnego wystąpienia szeregu okoliczności [postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie C‑335/99 P(R) HFB i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑8705, pkt 67]. Jednak skarżąca obowiązana jest udowodnić okoliczności, na których opiera ona swoje twierdzenia o prawdopodobieństwie wystąpienia tego rodzaju dotkliwej i nieodwracalnej szkody (ww. postanowienie w sprawie HFB i in. Przeciwko Komisji, pkt 67).
74. Wreszcie należy stwierdzić, że pomimo iż z utrwalonego orzecznictwa wynika, że szkoda o charakterze majątkowym jedynie w wyjątkowych okolicznościach może być postrzegana jako nieodwracalna lub jako dająca się naprawić z trudnością ze względu na to, że następnie może zostać zrekompensowana poprzez wypłatę odszkodowania (postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 października 1991 r. w sprawie C‑213/91 R Abertal i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑5109, pkt 24 oraz postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie T‑53/01 R Poste Italiane przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1479, pkt 119), to z tegoż orzecznictwa wynika również, że zastosowanie środków tymczasowych uzasadnione jest wówczas, gdy w braku takich środków skarżący znalazłby się w sytuacji mogącej zagrozić jego istnieniu lub mogącej nieodwracalnie zmienić jego pozycję na rynku (zob. podobnie postanowienia Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie T‑169/00 R Esedra przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2951, pkt 45, oraz z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie T‑148/04 R TQ3 Travel Solutions Belgium przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II‑2627, pkt 46).
75. W niniejszej sprawie należy zbadać, czy skarżące dostatecznie wykazały, że nowe sklasyfikowanie nPB zawarte w dyrektywie 2004/73 może zagrozić ich interesom w takim stopniu, że wywoła dotkliwą i nieodwracalną szkodę, zanim Sąd wyda rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym.
76. W tym względzie należy dokonać oddzielnej analizy trzech kwestii. Po pierwsze, należy zbadać wpływ sklasyfikowania nPB jako substancji wysoce łatwopalnej na sytuację handlową i finansową skarżących. Po drugie, należy zbadać wpływ na tę sytuację sklasyfikowania nPB jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2. Po trzecie, należy zbadać wpływ sklasyfikowania, o którym mowa w dwóch zdaniach poprzedzających, na prawa skarżących wynikające z opatentowania Ensolvu.
77. Po pierwsze, jeśli chodzi o sklasyfikowanie nPB jako substancji wysoce łatwopalnej, skarżące twierdzą zasadniczo, że na podstawie przepisów dyrektywy 67/548 z późn. zm. w związku z przepisami dyrektywy 1999/45 należy sklasyfikować Ensolv jako substancję wysoce łatwopalną. Wskutek takiego sklasyfikowania Ensolvu skarżąca zobowiązana będzie do zmiany swoich materiałów promocyjnych, „kart charakterystyki bezpieczeństwa” oraz do zmiany procesu produkcyjnego i systemu transportu. Poza tym, biorąc pod uwagę niekorzystne skutki takiego sklasyfikowania Ensolvu, produkt ten nie będzie już wyróżniał się spośród innych produktów, a korzystanie z niego będzie się wiązało z ogromnymi kosztami, co pozbawi ten produkt przewagi rynkowej, jaką uzyskał w ostatnich latach.
78. Zakładając jednak, że sklasyfikowanie nPB jako substancji wysoce łatwopalnej faktycznie spowoduje przeklasyfikowanie Ensolvu – co Komisja poddaje w wątpliwość – należy w każdym razie stwierdzić, że skarżące nie wykazały, by zmiana taka mogła wywołać dotkliwe i nieodwracalne konsekwencje w stosunku do ich sytuacji finansowej i handlowej.
79. Przede wszystkim skarżące nie przedstawiły dowodów, które pozwoliłyby ocenić wysokość kosztów, które rzekomo poniosą w związku ze zmianą materiałów promocyjnych, „kart charakterystyki bezpieczeństwa” oraz zmianą procesu produkcyjnego i systemu transportu.
80. Następnie, należy uznać, że zawarte we wniosku o zastosowanie środków tymczasowych argumenty skarżących i przedstawione przez nie dowody są zbyt mało precyzyjne, a jednocześnie niewystarczające, by móc ocenić, czy ewentualne sklasyfikowanie Ensolvu jako substancji wysoce łatwopalnej faktycznie wywoła niekorzystne konsekwencje w odniesieniu do ich klientów i czy konsekwencje te będą dotkliwe. Dowody te nie są zresztą wystarczające, by ocenić cechy rynku, na którym obecny jest Ensolv, takie jak właściwości produktów z nim konkurujących, a tym bardziej, by wykazać, że nowe sklasyfikowanie nPB, oraz ewentualnie Ensolvu, spowoduje dotkliwy i nieodwracalny spadek obrotu skarżących bądź takież zmniejszenie ich udziałów w rynku.
81. W tym względzie złożone pod przysięgą oświadczenie jednej z osób zarządzających spółką Envirotech Europe, załączone do wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, nie może być uznane za wystarczający dowód.
82. Za wystarczający dowód nie może także być uznane oświadczenie jednego z dystrybutorów skarżących, które również załączone zostało do wniosku o zastosowanie środków tymczasowych. W oświadczeniu tym dystrybutor stwierdza, że w stopniu, w jakim nastąpi spadek nabycia Ensolvu przez jego klientów, on sam zmniejszy zamówienia na Ensolv u skarżących. Jednakże, oświadczenia tego dystrybutora nie wystarczą, by wykazać, że taka reakcja ze strony końcowych nabywców faktycznie nastąpi i, gdyby tak się faktycznie stało, jak dotkliwe będą jej skutki dla skarżących. Skarżący nie precyzują również jaki procent całkowitej wartości ich sprzedaży stanowią zamówienia od tego dystrybutora, który ponadto zdaje się prowadzić działalność jedynie na terenie Zjednoczonego Królestwa i Irlandii.
83. Poza tym, nawet gdyby założyć, że skarżące dostarczyły wystarczających dowodów na to, że wskutek przeklasyfikowania nPB utracą one znaczną część rynku, nie wykazały one jednak, że istnieją przeszkody natury strukturalnej lub prawnej, które uniemożliwiłyby im odzyskanie znaczącej części utraconego rynku w szczególności poprzez stosowną reklamę (zob. analogicznie w wymienionym w pkt 58 powyżej postanowieniu w sprawie Komisja przeciwko Cambridge Healthcare Supplies, pkt 111).
84. Wreszcie nawet gdyby założyć, że skarżące wykazały, iż wskutek utrzymania w mocy dyrektywy 2004/73 nie będą już dłużej sprzedawać Ensolvu na terenie Wspólnoty, nie wykazały one jednak, że z tego powodu zagrożone będzie ich istnienie.
85. Po pierwsze, pomimo zaznaczenia przez skarżące, że sprzedają one tylko jeden produkt, tj. Ensolv, nie przedstawiły one żadnych danych wskazujących na to, jaki odsetek ich całkowitego obrotu stanowi sprzedaż tego produktu na terenie Wspólnoty. A zatem, nie zostało wykazane, że skarżące nie prowadzą poza terytorium Wspólnoty sprzedaży, która pozwoliłaby im przetrwać aż do wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym.
86. Po drugie, skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów dotyczących ich aktualnej sytuacji finansowej. W braku takich dowodów, nawet zakładając, że skarżące faktycznie zmuszone będą całkowicie zaprzestać swojej działalności na terytorium Wspólnoty, nic nie świadczy o tym, by pozbawione one były rezerw finansowych, które pozwolą im przetrwać aż do wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym.
87. W świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego sklasyfikowanie nPB jako substancji wysoce łatwopalnej nie może być zatem uznane za wywołujące dotkliwe i nieodwracalne skutki na sytuacje finansową i handlową skarżących.
88. Ponadto, jeśli chodzi o skutki sklasyfikowania nPB jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2, skarżące twierdzą zasadniczo, że spowoduje to wycofanie z rynku nPB oraz Ensolvu. Nie wdając się w rozważania, czy skutek taki faktycznie by nastąpił, należy przede wszystkim stwierdzić, że z powodów, o których mowa wyżej (pkt 84–86 powyżej) skarżące nie wykazały, że nawet gdyby faktycznie zmuszone były całkowicie zaprzestać sprzedaży Ensolvu na terenie Wspólnoty, poniosą one dotkliwą i nieodwracalną szkodę.
89. Następnie, jeśli chodzi o twierdzenie skarżących jakoby sklasyfikowanie nPB jako substancji toksycznej w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 mogło spowodować utratę przez nie części rynku, skarżące nie wykazały ani tego, że utrata taka faktycznie nastąpi, ani dotkliwości tejże utraty, ani też, że istnieją przeszkody natury strukturalnej lub prawnej, które uniemożliwiłyby im odzyskanie znaczącej części utraconego rynku (zob. pkt 83 powyżej).
90. Wreszcie, jeśli chodzi o skutki nowej procedury udzielania zezwoleń, która wprowadzona zostanie w ramach „programu REACH”, należy stwierdzić, że powoływane przez skarżące uregulowania nie zostały jeszcze przyjęte i w związku z tym, szkoda jaka mogłaby z tego dla nich wyniknąć jest wyłącznie ewentualna. Tego rodzaju szkoda nie uzasadnia zastosowania żądanych środków tymczasowych (zob. podobnie postanowienia Prezesa Sądu z dnia 15 lipca 1998 r. w sprawie T‑73/98 R Prayon‑Rupel przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2769, pkt 22, 26 i 38; z dnia 8 grudnia 2000 r. w sprawie T‑237/99 R BP Nederland i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3849, pkt 57 i 66, oraz z dnia 15 stycznia 2001 r. w sprawie T‑241/00 R Le Canne przeciwko Komisji, Rec. str. II‑37, pkt 37).
91. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można zatem uznać, że przeklasyfikowanie nPB polegające na uznaniu go za substancję toksyczną w odniesieniu do rozmnażania kategorii 2 wywoła dotkliwe i nieodwracalne skutki wobec sytuacji finansowej i handlowej skarżących.
92. Należy po trzecie stwierdzić, że argumentacja skarżących, zgodnie z którą wskutek przeklasyfikowania nPB patent na Ensolv stanie się „bezprzedmiotowy”, jest zbyt niejasna by wykazać możliwość zaistnienia dotkliwej i nieodwracalnej szkody. W zakresie, w jakim skarżące dążą do wykazania, że przeklasyfikowanie nPB może wpłynąć – z punktu widzenia prawa – na ich prawa wyłączne, argumentacja ich nie jest wystarczająco precyzyjna, szczegółowa i podparta dowodami, by wykazać, że tego rodzaju skutki byłyby dotkliwe, nieodwracalne i że w ogóle istnieje prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Poza tym, w zakresie, w jakim argumentacja skarżących zmierza do wykazania, że utrzymanie w mocy dyrektywy 2004/73 wpłynie ujemnie na wartość handlową ich licencji, wobec braku dowodów dotyczących sytuacji finansowej skarżących nie wykazano: po pierwsze, by ewentualna szkoda była dotkliwa (zob. podobnie w postanowieniu Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 1990 r. w sprawie C‑51/90 R i C‑59/90 R Comos‑Tank i in. przeciwko Komisji, Rec. str. I‑2167, pkt 26), po drugie, by zagrożone było istnienie skarżących (zob. pkt 85 i 86 powyżej), a po trzecie, by szkoda taka nie mogła być naprawiona poprzez zapłatę odszkodowania.
93. Skarżące nie wykazały zatem, że z powodu utrzymania w mocy dyrektywy 2004/73 istnieje ryzyko poniesienia przez nie dotkliwej i nieodwracalnej szkody. W konsekwencji wniosek o zastosowanie środków tymczasowych podlega oddaleniu bez konieczności badania spełnienia warunku dotyczącego fumus boni juris i wyważania istniejących interesów.
Sentencja
Z powyższych względów
PREZES SĄDU
postanawia, co następuje:
1) Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.
2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 lutego 2005 r.