61968C0027
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL K. ROEMER
VAN 4 JUNI 1969 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
Verzoeker in het onderhavige geding, een op 9 juni 1906 geboren Nederlands staatsburger, trad op 17 mei 1953 in dienst van de Hoge Autoriteit der Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Aanvankelijk was hij daar als secretaris en, met ingang van 1 januari 1958, als plaatsvervangend directeur van de Persen Voorlichtingsdienst met de rang A/3 werkzaam. Nadat deze titel in de E.G.K.S. was afgeschaft, voerde hij die van „raadadviseur”. Als zodanig en met dezelfde rang werd hij nadien in de gemeenschappelijke Pers- en Voorlichtingsdienst der drie Gemeenschappen tewerkgesteld. Zijn standplaats was Luxemburg, waar hij onder meer voor de contacten met de Hoge Autoriteit en de andere in Luxemburg gevestigde gemeenschapsinstellingen verantwoordelijk was. Na de inwerkingtreding van het Verdrag tot instelling van één Raad en één Commissie van de Europese Gemeenschappen werd hij, met gelijke functie, ambtenaar bij het Directoraat-Generaal Pers- en Voorlichtingsdienst van de Gemeenschappelijke Commissie.
Toen de Commissie ingevolge het haar in bijlage 1 tot het Fusieverdrag gegeven mandaat na de inwerkingtreding van de ons uit andere gedingen bekende verordening van de Raad no. 259/68 een aanvang maakte met de re-organisatie van haar bestuur en de reorganisatie van haar diensten, werd ook verzoeker daardoor getroffen. — In een brief van de President van de Commissie van 22 mei 1968 werd hem medegedeeld dat zijn naam geplaatst was op de lijst der ambtenaren ten aanzien van wie een maatregel tot beëindiging van de dienst in de zin van artikel 4 van verordening no. 259/68 werd overwogen. Tevens werd hij uitgenodigd zijn standpunt ter zake kenbaar te maken. Dit deed hij in een brief aan de president van de Commissie van 14 juni 1968. Hij formuleerde bezwaren tegen de voorgenomen maatregel en verlangde dat hem een andere vacante post zou worden toegewezen, bij voorbeeld door benoeming tot Hoofd van het Voorlichtingsbureau te s-Gra-venhage. Verzoeker herhaalde zijn bedenkingen in een brief aan de President van de Commissie van 24 juni 1968, waarin hij bovendien verklaarde dat hij zich eveneens voor een A/5-A/4-post interesseerde, die bij het bureau van de woordvoerder te Brussel vrijkwam.
De Commissie besloot evenwel op 26 juni 1968 verzoekers dienst krachtens artikel 4 der verordening no. 259/68 met ingang van 1 oktober 1968 te beëindigen. Van dit besluit werd hem bij brief van de President van 28 juni 1968 kennis gegeven.
Hiermede nam verzoeker evenwel geen genoegen. Hij wendde zich op 5 juli 1968 overeenkomstig artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren met een formele klacht tot de President van de Commissie. Hierin herhaalde hij zijn vroeger voorgedragen bezwaren tegen het ontslag alsmede zijn verzoek om op de post in Den Haag te worden benoemd. Toen hij hierop na twee maanden geen antwoord had ontvangen (de uitdrukkelijke afwijzing van zijn klacht volgde eerst bij brief van de President van 31 oktober 1968) en nadat hij venomen had dat aan het personeel van de Commissie op 17 oktober 1968 was medegedeeld, dat in de vacature te Den Haag overeenkomstig artikel 29 van het Statuut der ambtenaren zou worden voorzien, stelde hij op 13 november 1968 bij het Hof van Justitie beroep in.
In zijn verzoekschrift vordert hij :
—
nietigverklaring van het besluit van 26 juni 1968;
—
nietigverklaring van het afwijzende besluit hetwelk bij gebreke van een uitdrukkelijk antwoord op de klacht van 15 juli na afloop van twee maanden als stilzwijgend genomen geldt;
—
nietigverklaring van de beschikking van 31 oktober 1968 waarbij verzoekers klacht uitdrukkelijk werd afgewezen;
—
de verklaring voor recht, dat verzoeker ambtenaar der Commissie is gebleven;
—
een bevel tot het doen herstellen van zijn statutaire en financiële positie.
Een gelijktijdig ingediend verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van 26 juni 1968 en schorsing van de procedure tot voorziening in de Haagse vacature werd door de President van de Eerste Kamer bij beschikking van 12 december 1968 als ongegrond afgewezen.
De Commissie acht het beroep in zijn geheel ongegrond en vordert dat het zal worden afgewezen.
Met betrekking tot deze feiten alsmede de door partijen aangevoerde argumenten willen wij thans ons standpunt bepalen.
Beoordeling rechtens
Eerste middel
In de eerste plaats keert verzoeker zich met een beroep op schending van bevoegdheids-regels en onregelmatige delegatie van bevoegdheden tegen de wettelijke grondslag van het ontslagbesluit. Daarbij speelt in zijn betoog een belangrijke rol het mandaat hetwelk aan de Commissie bij de ondertekening van het Fusieverdrag op 8 april 1965 in bijlage 1 tot de slotakte van de conferentie van Brussel werd gegeven om alle maatregelen tot rationalisatie harer diensten te treffen. Verzoeker meent nu dat het de Commissie, gezien de geldende verdragsteksten, niet mogelijk was een opdracht van de gevolmachtigden der Lid-Staten (en daarom gaat het in bijlage 1) uit te voeren. Bovendien zou de Raad niet aan de Commissie een bevoegdheid kunnen delegeren om van het personeelsstatuut afwijkende beschikkingen te geven.
Ten aanzien van deze grief moet allereerst worden gezegd, dat de wettelijke grondslag van het ontslagbesluit, namelijk hoofdstuk 2 van Raadsverordening no. 259/68, niet op het in bijlage 1 tot het Fusieverdrag gegeven mandaat steunt, doch kennelijk op artikel 24 van het Fusieverdrag, hetwelk, evenals de overige verdragen zelf, na ratificatie door de nationale Parlementen van kracht is geworden. Ingevolge dit artikel is het, evenals krachtens het vroeger geldende artikel 212 van het E.E.G.-Verdrag, de taak van de Raad van Ministers „op voorstel van de Commissie en na raadpleging van de andere betrokken instellingen, het Statuut van de ambtenaren …” vast te stellen. Dit geschiedde in hoofdstuk 1 der Raadsverordening no. 259/68. Tot het in artikel 24 genoemde geheel van normen behoren stellig ook de bijzondere bepalingen van hoofdstuk 2 der verordening no. 259/68, welke het definitieve ontslag van ambtenaren op grond van de rationalisatie der Commissiediensten regelen. — Dat in de considerans van verordening no. 259 onder meer bijlage 1 tot het Fusieverdrag wordt genoemd, betekent onzes inziens geen verwijzing naar een wettelijke machtiging (welke daar inderdaad niet gevonden wordt, omdat bijlage 1 alleen tot de Commissie is gericht en bovendien slechts van een opdracht „in het kader van haar verantwoordelijkheden” spreekt). Het feit dat bijlage 1 werd genoemd kan hoogstens de aanduiding betekenen van een legislatieve beweegreden. Van een beslissende samenhang of causa mag dan ook niet worden gesproken, daar de doorslaggevende grond voor het invoeren der gewraakte bijzondere bepalingen kennelijk gezien moet worden in de noodzakelijkheid van een administratieve herstructurering en rationalisatie als gevolg van de fusie zelf (zoals die in het Verdrag werd voorgeschreven). Het mandaat van bijlage 1 heeft derhalve voor de uitvaardiging van verordening no. 259 geen beslissende betekenis.
Bovendien kan evenmin worden gezegd dat de wettigheid der in de bijzondere bepalingen van verordening no. 259 door de Raad aan de Commissie gegeven opdracht bezwaar ontmoet, daar op het gebied van het ambtenatenrecht slechts de Raad verordenende bevoegdheid bezit. In feite werd in hoofdstuk 2 van verordening no. 259 aan de Commissie geen enkele legislatieve bevoegdheid om van het Statuut der ambtenaren af te wijken gedelegeerd; veeleer heeft de Raad zelf een instrument met normatief karakter in het leven geroepen met behulp waarvan de Commissie aan de hand van bepaalde criteria (en dus „in het kader van haar verantwoordelijkheden”) ten aanzien van bepaalde ambtenaren individuele maatregelen kon treffen om het hoofd te kunnen bieden aan een bijzondere situatie. — Of deze regeling op andere gronden kritiek verdient, bijvoorbeeld wegens schending van elementaire beginselen van ambtenarenrecht, is een vraag die eerst in het kader van het tweede middel aan de orde komt. In ieder geval kan niet gesproken worden van een ongeoorloofde delegatie van bevoegdheden.
Derhalve moet worden aangenomen dat het eerste middel zich tevergeefs keert tegen de wettelijke grondslag van het bestreden besluit en mitsdien niet tot nietigverklaring daarvan kan leiden.
Het tweede middel
Ook het tweede middel is tegen verordening no. 259 gericht. Hiermede wordt gesteld dat hoofdstuk 2 van genoemde verordening statutaire waarborgen miskent, dat het een uit overwegingen van politieke opportuniteit in het leven geroepen gelegenheidswetgeving voor bepaalde ambtenaren vormt en dat het ten onrechte voorziet, dat de keuze der ambtenaren die de dienst moeten verlaten naar het vrije oordeel der Commissie en derhalve niet op grond van objectieve normen zal worden bepaald.
Op dit betoog moet allereerst worden geantwoord dat statutaire waarborgen in de door verzoeker gewilde zin niet zijn te onderkennen. Reeds in het vroeger geldende personeelsstatuut werd, ondanks de benoeming voor het leven, in artikel 41 verlies van het ambt voorzien voor de ambtenaar die als gevolg van een vermindering van het aantal ambten „ter beschikking” is gekomen. De nieuwe regeling heeft strikt genomen geen andere inhoud; kenmerkend is slechts dat zij geldt voor een proces van tot dusver onbekende omvang. Daarbij kon door de betrokkenen gekozen worden tussen definitieve beëindiging van de dienst en de positie : „ter beschikking”. Bovendien werden royale aanspraken op tegemoetkomingen vastgesteld. Dat deze, vergeleken met nationale — voor analoge situaties geldende — regelingen onvoldoende zouden zijn, heeft verzoeker in elk geval niet gesteld.
Derhalve ontbreken deugdelijke gronden voor de veronderstelling dat de regeling door overwegingen van politieke opportuniteit werd ingegeven. Zij heeft onmiskenbaar een zakelijke grondslag en wel in de ongetwijfeld wenselijke procedure van unificatie der executieven. Dat deze fusie een rationalisatie in de zin van een vermindering van het aantal ambten met zich zou brengen, was, gezien de vele parallel lopende bevoegdheden der vroegere executieven, reeds van de aanvang af evident en kan stellig niet worden gewraakt.
Ook de grief dat het hier een ongeoorloofde gelegenheidswetgeving voor bepaalde ambtenaren zou betreffen die het beginsel van gelijke behandeling miskent, kan niet slagen. Het feit dat hoofdstuk van verordening no. 259 slechts een mandaat aan de Commissie inhoudt, wordt verklaard uit de omstandigheid dat de fusie van het bestuursapparaat tot haar beperkt bleef. Derhalve was ook slechts voor haar ambtenaren een bijzondere regeling nodig. Voor de overige ambtenaren van de Gemeenschap bestond er kennelijk geen aanleiding afwijkingen van de statutaire voorschriften te voorzien.
Ten slotte kunnen wij evenmin de grief dat het in de regeling aan objectieve criteria ontbreekt aanvaarden. In feite werden zodanige criteria in artikel 4 vastgelegd met de woorden : „waarbij rekening wordt gehouden met de bekwaamheid, de prestaties, het gedrag in de dienst, de gezinsomstandigheden en de diensttijd van de ambtenaren”. Een nadere precisering, bijvoorbeeld in de vorm van een algemene aanduiding van prioriteiten of een algemene waardering van het aan de onderscheidene aspecten toekomende gewicht, schijnt nauwelijks mogelijk. Gelijk zo dikwijls in het ambtenarenrecht en in het bestuursrecht komt het derhalve aan op een afweging in het concrete geval, waarbij uiteraard voor de beoordeling een zekere speelruimte wordt gelaten. Hiermede is echter geenszins de deur opengezet voor maatregelen op grond van politieke opportuniteit of voor willekeurige besluiten, want in ieder geval blijft de controle op de uitoefening der discretionaire bevoegdheid en zulks niet in de laatste plaats met het oog op de eisen van een doeltreffende rationalisatie.
Samenvattend kan derhalve worden vastgesteld, dat geen der tegen de algemene grondslag van het bestreden besluit voorgedragen middelen kan slagen.
Het derde middel
De overige middelen zien rechtstreeks op de bestreden maatregel. — De regelmatigheid daarvan betwist verzoeker voornamelijk met de bewering dat er voor de rationalisatie geen motief aanwezig was. Daarbij speelt voor hem een belangrijke rol het feit dat de Pers- en Voorlichtingsdienst reeds vóór de fusie der executieven een gemeenschappelijke dienst was en dat het Directoraat-Generaal, hetwelk sedert de fusie de functies van die dienst waarneemt, in zijn organigram over een groter aantal ambten van de categorie A beschikt dan de vroegere Pers- en Voorlichtingsdienst. — Voor zijn bijzonder geval voert verzoeker voorts aan dat, toen het ontslagbesluit wetd genomen, de Commissie verschillende A/3-alsmede A/5-A/4-ambten in de Personeelskoerier vacant verklaard heeft. Met name zou het de Commissie mogelijk geweest zijn verzoeker, overeenkomstig zijn verlangen, met de leiding van het Voorlichtingsbureau te Den Haag te belasten. Zij zou echter de mogelijkheid van een zodanige overplaatsing zelfs niet hebben onderzocht en aldus haar bevoegdheid niet naar behoren hebben uitgeoefend.
Het is zonder meer duidelijk dat deze argumenten ons tot de kern van het geschil brengen.
Aan de behandeling van dit punt doen wij de algemene opmerking voorafgaan, dat het ingrijpende feit van een voortijdige beëindiging van de ambtelijke dienst in verband met de rationalisatie van de diensten der Commissie, een even grondig als streng onderzoek verdient teneinde doeltreffend de verdenking te elimineren dat de rationalisatie slechts het voorwendsel vormde voor een zuivering van het personeel op grond van politieke opportuniteit. Bij dit onderzoek speelt het beginsel van de stabiliteit der ambtelijke dienstbetrekkingen de belangrijkste rol. Uitdrukkelijk mag daarom het bewijs worden verlangd, dat er in het concrete geval dwingende gronden bestonden dit te doorbreken en dat andere, minder ingrijpende, oplossingen niet in aanmerking kwamen.
Gelet op dit noodzakelijke principiële uitgangspunt willen wij ons allereerst afvragen welke betekenis toekomt aan het argument van verzoeker dat de Pers- en Voorlichtingsdienst reeds vóór de fusie gemeenschappelijk was. Het zij thans reeds gezegd: naar ons oordeel valt aan dit argument voor het onderhavige geval niets beslissends te ontlenen. Bij de organisatie der gemeenschappelijke diensten vóór de fusie was namelijk rekening gehouden met het feit dat et drie afzonderlijke executieven op verschillende plaatsen in de gemeenschap gevestigd waren. Deze organisatie bracht mede dat verzoeker — gelijk reeds gezegd — in Luxemburg tot taak had het contact met de Hoge Autoriteit en de andere aldaar gevestigde instellingen van de Gemeenschap te onderhouden. De omstandigheid dat de executieven werden samengesmolten en hun diensten in hoofdzaak op één plaats geconcentreerd, deed zich derhalve ook bij de gemeenschappelijke diensten gevoelen. Bijgevolg mag, anders dan verzoeker meent, de aanwezigheid van een motief voor rationalisatie en derhalve ook de toepassing van de bijzondere bepalingen van verordening no. 259 op de gemeenschappelijke diensten niet a priori uitgesloten worden geacht.
Beslissend is evenmin het beroep van verzoeker op het feit dat het ná de fusie gevormde Directoraat-Generaal Pers en Voorlichting over een groter aantal A-posten beschikt dan de vroegere Pers- en Voorlichtingsdienst. — In de eerste plaats komt het namelijk voor de beoordeling van verzoekers geval niet op het aantal A-posten aan doch alleen op die van de rangen 3 en 4. Op dit punt werd ons echter geen verdere toelichting verstrekt. — Anderzijds schijnt het blijkens de mededelingen van de Commissie niet zo te zijn dat het Directoraat-Generaal Pers en Voorlichting uitsluitend met de taken van de vroegere dienovereenkomstige dienst is belast. In het kader van de reorganisatie van het gehele bestuursapparaat werden veeleer aan dit Directoraat-Generaal ook de bevoegdheden van andere diensten overgedragen (namelijk bepaalde functies van het Bureau van de woordvoerder en van de Documentatiedienst der Hoge Autoriteit). Houdt men hiermede rekening dan kan, gelijk de Commissie heeft verklaard, kennelijk niet van een beslissende uitbreiding van het aantal A-ambten, vergeleken met de vroegere Pers- en Voorlichtingsdienst, worden gesproken.
Ook het enkele feit dat ten tijde van verzoekers ontslag andere A/3-posten vacant werden verklaard, kan er op zichzelf niet toe leiden het ontslagbesluit onregelmatig te verklaren. Kennelijk heeft verzoeker het geheel van de diensten der Commissie op het oog en het is niet minder evident dat hij niet voor elk der beschikbare, tot de meest uiteenlopende com-petentiegebieden behorende ambten, geschikt kan worden geacht. Daar verzoeker echter heeft nagelaten de post waarvoor hij in aanmerking gekomen zou zijn nader aan te duiden en hij daarnaar schijnbaar ook niet heeft gesolliciteerd, kunnen uit het onderhavige argument voor zijn vorderingen geen gevolgtrekkingen worden gemaakt.
Hoogstens zou anders kunnen worden gedacht over het argument dat de Commissie in het kader van de Pers- en Voorlichtingsdienst over de vrijgekomen post van leider van het Haagse Voorlichtingsbureau beschikte, waarnaar verzoeker (daar het hier een A/4-post betreft) krachtens attikel 8 van Verordening no. 259 had kunnen worden overgeplaatst. Het Hof zal op dit punt in het bijzonder acht moeten slaan. — In dit verband betoogt verzoeker allereerst dat de Commissie in het geheel niet heeft onderzocht of zodanige overplaatsing in aanmerking kwam en daarmee niet alleen het verlangen van verzoeker, doch ook een op haar krachtens hoofdstuk 2 van verordening no. 259 rustende plicht heeft miskend. Inderdaad is er geen stuk, (bij voorbeeld de notulen van een bijeenkomst) waarin wordt vermeld dat de Commissie tot het verlangde onderzoek is overgegaan. In het bestreden ontslagbesluit wordt uitsluitend in het algemeen gezegd dat het „niet dienstig” lijkt, gelet op verzoekers leeftijd en de duur van een noodzakelijke aanpassingsperiode hem tewerk te stellen in een van de ambten van de rang A/3, die een kennis, opleiding of beroepservaring vereisen welke ruimer of meer gespecialiseerd zijn dan de zijne. Of wij hieruit echter, niettegenstaande de uitdrukkelijke verzekering van de Commissie dat zij vetzoekers geschiktheid voor de post te Den Haag heeft onderzocht, mogen afleiden dat zulks niet is geschied en bijgevolg een wezenlijke ovetweging achterwege bleef, menen wij te moeten betwijfelen. Het komt ons dan ook nuttiger voor op de kern van de zaak zelf in te gaan, dit wil zeggen de vraag te stellen of verzoeker inderdaad — gelijk de Commissie beweert — op zakelijke gronden niet voor de post te Den Haag in aanmerking kwam. Hiermede matigen wij ons geenszins een uitsluitend tot de competentie der Commissie behotend waardeoordeel over vragen van geschiktheid aan, althans zolang wij ons ertoe beperken op indiciën te wijzen die tegen de juistheid van het oordeel der Commissie spreken. — Gelijk U bekend, stelt de Commissie met name dat de aan het Haagse ambt verbonden functies wezenlijk van verzoekers vroegere taak verschillen. In geval van een overplaatsing naar Den Haag viel derhalve met een lange aanpassingsperiode te rekenen. Anderzijds moest worden bedacht dat verzoeker nog slechts drie jaren van de pensioengerechtigde leeftijd verwijderd was. — Juiist is het, dat verzoeker tot aan zijn ontslag — gelijk uit een nota van 11 maart 1963 blijkt — bij de Persdienst in de eerste plaats verantwoordelijk was voor de werkzaamheden van de E.G.K.S. en voor het contact zowel met de Persdienst van het Europese Parlement als met de andere Luxemburgse gemeenschapsinstellingen, terwijl de leider van een voorlichtingsbureau in een Lid-Staat uiteraard de gehele materie der drie Verdragen heeft te behandelen. Derhalve valt bezwaarlijk te ontkennen dat het complex van taken aan het ambt te Den Haag verbonden voor verzoeker ten dele nieuw geweest zou zijn, hoewel het hier functies betreft die in het grote kader van het pers- en voorlichtingswerk vallen en hoewel het vast schijnt te staan dat verzoeker vroeger ook werkzaamheden op het gebied van de E.E.G. heeft waargenomen. Anderzijds moet echter worden bedacht dat verzoeker ambtenaar was in een der hogere rangen. In het kader van de E.G.K.S. oefende hij gedurende vele jaren de functie uit van plaatsvervangend directeur van de Pers- en Voorlichtingsdienst en ook in de gemeenschappelijke Pers- en Voorlichtingsdienst nam hij in de hiërarchie de tweede plaats in. Blijkens zijn laatste beoordelingsrapport, hetwelk vrijwel alleen de aantekeningen „goed” tot „zeer goed” bevat en waarin aan verzoeker een deugdelijk aanpassingsvermogen wordt toegekend, heeft hij zijn taak steeds tot tevredenheid van zijn meerderen vervuld. Op grond hiervan mag worden aangenomen dat hij een ver doorgedreven specialisering heeft vermeden, dat hij naar een verantwoord overzicht van het gehele gebied der hem toegewezen taken heeft gestreefd en bovendien open heeft gestaan voor al hetgeen zich buiten zijn eigenlijke competentie afspeelde voor zover daarmede enige samenhang bestond. Daar de Commissie bovendien niet betwist dat verzoeker zowel met de materie van het E.E.G.-als het Euratom-Verdrag vertrouwd was, mocht stellig worden verwacht dat hij na een korte periode van inwerken — en met name in een hem vertrouwde omgeving — op zijn post te 's-Gravenhage de Gemeenschap nog gedurende geruime tijd nuttige diensten kon bewijzen. Hiervoor spreekt niet in de laatste plaats het feit dat hem reeds in december 1967 door een Kabinetschef was gevraagd of hij het Haagse bureau wilde overnemen en dat een lid van de Commissie vervolgens herhaaldelijk met hem over de te volgen arbeidsmethode heeft gesproken. — Gelet op al deze omstandigheden en de reeds bij de aanvang vermelde noodzaak de zwaarwegende maatregelen van artikel 4 der verordening no. 259 met bijzondere zorgvuldigheid te omgeven, had de Commissie duidelijk het bewijs moeten leveren van het feit dat verzoekers benoeming op de post te 's-Gravenhage niet met het dienstbelang viel te verenigen. Zodanig bewijs werd in de loop van het geding evenwel niet geleverd. Zulks kan voor het Hof van Justitie voldoende grond opleveren voor de vaststelling dat de Commissie bij het nemen van haar discretionair besluit, de mogelijkheid verzoeker elders op passende wijze tewerk te stellen, buiten beschouwing heeft gelaten en daarmede het beginsel schond dat bij de rationalisatie harer diensten het belang der voor het leven benoemde ambtenaren zoveel mogelijk behoort te worden ontzien.
Wanneer echter de noodzaak verzoeker uit de dienst te ontslaan niet werd bewezen, moet het Hof de getroffen maatregel onrechtmatig verklaren. De hoofdvordering komt derhalve gegrond voor.
Het vierde middel
Gezien dit resultaat behoeft met betrekking tot het vierde en vijfde middel (die een zakelijke samenhang vertonen) nog slechts weinig te worden gezegd. Deze middelen houden in dat het bestreden besluit in zoverre onvoldoende met redenen werd omkleed als het geen feitelijke elementen noemt, als het niet verklaart hoe de lijst der voor ontslag in aanmerking komende ambtenaren tot stand kwam en de keus werd bepaald en het niet nadet aanduidt op welke gronden de post te Den Haag niet aan verzoeker werd toegekend.
Het is stellig niet juist dat het besluit geen feitelijke elementen vermeldt. Wij verwijzen daartoe op de alinea's 6 tot 8. Hier worden de omstandigheden genoemd die voor de Commissie aanleiding waren verzoeker op de lijst van ambtenaren te plaatsen ten aanzien van wie een maatregel tot beëindiging van de dienst moest worden overwogen.
Wat de wijze betreft waarop deze ambtenaren met inachtneming van de in artikel 4 der verordening no. 259 genoemde criteria werden uitgekozen, kan worden gezegd dat het hier een bijzonder complexe procedure betreft met inbegrip van verschillende niet nader te toetsen waardeoordelen, een besluitvorming derhalve waarvan nauwelijks geëist mag worden dar zij in alle onderdelen nauwkeurig van commentaar wordt voorzien.
De afwijzing van het verzoek om toekenning van een andere post ten slotte, werd in de op twee na laatste alinea van het besluit gemotiveerd. Ook hier geldt voor de noodzakelijke afweging tegenover andere in aanmerking komende ambtenaren hetgeen zoëven met betrekking tot de keus der afvloeiende ambtenaren gezegd werd. Het schijnt dan ook nauwelijks aanleiding tot kritiek te kunnen geven dat de Commissie naliet zich over iedere in aanmerking komende post afzonderlijk uit te spreken.
Dit alles bijeengenomen levert weliswaar niet het ideale beeld op van een motivering, welke — gezien de ingrijpende aard der getroffen maatregel — inderdaad nauwkeuriger had kunnen zijn. Daar evenwel de dragende overwegingen duidelijk werden, kan bezwaarlijk worden gezegd dat de motivering dermate ontoereikend is, dat het besluit op formele gronden nietig zou moeten worden verklaard.
Samenvatting
Wij vatten ons oordeel als volgt samen :
Van alle voorgedragen middelen schijnt mij slechts dat te kunnen slagen waarmede wordt gesteld dat de Commissie heeft nagelaten verzoeker een ander geschikt ambt aan te bieden. Derhalve moet de onwettigheid van het ontslagbesluit worden vastgesteld en de dit besluit bevestigende afwijzende beschikking, welke na het verstrijken van twee maanden sedert de ontvangst van verzoekers klacht als stilzwijgend genomen geldt, worden nietig verklaard.
Dit houdt tevens in, dat verzoeker zich nog in dienst van de Commissie bevindt.
Enige positieve last, bij voorbeeld in die zin, dat het ambt te Den Haag aan verzoeker zal worden toegewezen, kan in 's Hofs uitspraak niet worden opgenomen. Veeleer is het de taak van de Commissie op het administratieve vlak de uit het arrest tot nietigverklaring voortvloeiende consequenties te trekken.
(
1
)	Vertaald uit het Duits.