62024TJ0289_RES
Υπόθεση T‑289/24
Brasserie Nationale (πρώην Brasseries Funck-Bricher και Bofferding)καιMunhowen SA
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έκτο πενταμελές τμήμα) της 2ας Ιουλίου 2025
«Ανταγωνισμός – Συγκεντρώσεις – Αγορά χονδρικής διανομής ποτών – Άρθρο 22 του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 – Αίτηση παραπομπής στην Επιτροπή από αρχή ανταγωνισμού κράτους μέλους η οποία, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, δεν είναι αρμόδια να εξετάσει την πράξη συγκέντρωσης – Απόφαση της Επιτροπής να εξετάσει την πράξη συγκέντρωσης – Προθεσμία υποβολής της αίτησης παραπομπής – Έννοια της έκφρασης “έγινε γνωστή” – Ενημέρωση των συμμετεχουσών επιχειρήσεων σχετικά με την αίτηση παραπομπής – Γλωσσικό καθεστώς – Προθεσμία κοινοποίησης της απόφασης της Επιτροπής να εξετάσει την πράξη συγκέντρωσης – Επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών – Απειλή σημαντικού αντίκτυπου στον ανταγωνισμό – Καταλληλότητα της παραπομπής»
Ένδικη διαδικασία – Εκπροσώπηση των διαδίκων – Προσφυγή νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου – Υποχρέωση εκπροσώπησης από δικηγόρο ο οποίος διαφοροποιείται επαρκώς από το νομικό πρόσωπο το οποίο εκπροσωπεί – Εκπροσώπηση από δικηγόρο, πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της προσφεύγουσας εταιρίας – Δεν επιτρέπεται
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 19, εδ. 3, και άρθρο 53)
(βλ. σκέψεις 31-35)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Υποχρέωση της Επιτροπής να ενημερώσει τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις σχετικά με την αίτηση παραπομπής – Ενημερωτικό έγγραφο σε γλώσσα διαφορετική από την επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους της οικείας επιχείρησης – Παράβαση του εφαρμοστέου γλωσσικού καθεστώτος – Απουσία επιζήμιων συνεπειών για την οικεία επιχείρηση – Η παράβαση του γλωσσικού καθεστώτος δεν επηρεάζει το νομότυπο της διοικητικής διαδικασίας
(Κανονισμοί του Συμβουλίου 1, άρθρο 3, και 139/2004, άρθρο 22)
(βλ. σκέψεις 38-48)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Συγκέντρωση μη υποκείμενη σε υποχρέωση κοινοποίησης στο κράτος μέλος που υπέβαλε την αίτηση παραπομπής – Προθεσμία υποβολής της αίτησης παραπομπής – Έναρξη – Ημερομηνία κατά την οποία η συγκέντρωση έγινε γνωστή στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος – Έννοια της έκφρασης «έγινε γνωστή»
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρο 22 § 1)
(βλ. σκέψεις 52-54, 58-76)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Υποχρέωση της Επιτροπής να ενημερώσει τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις σχετικά με την αίτηση παραπομπής – Έκταση
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρο 22 § 2)
(βλ. σκέψεις 101-111)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Υποχρέωση της Επιτροπής να ενημερώσει τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις σχετικά με την απόφασή της για την αίτηση παραπομπής – Έκταση
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρο 22 § 3)
(βλ. σκέψεις 115-124)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Υποχρέωση της Επιτροπής να ενημερώσει τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις σχετικά με την αίτηση παραπομπής – Υποχρέωση της Επιτροπής να ακούσει τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις πριν από την έκδοση απόφασης επί της αίτησης παραπομπής
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρα 22 §§ 2 και 3)
(βλ. σκέψεις 132, 133)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Εξέταση της συγκέντρωσης από την Επιτροπή – Προϋποθέσεις – Επηρεασμός του εμπορίου μεταξύ κρατών μελών – Κριτήριο – Συγκέντρωση ικανή να επηρεάσει αισθητά τη ροή των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ κρατών μελών. – Περιθώριο εκτίμησης της Επιτροπής – Απουσία πρόδηλης πλάνης εκτίμησης
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρα 22 §§ 1 και 3)
(βλ. σκέψεις 143-170)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Εξέταση της συγκέντρωσης από την Επιτροπή – Προϋποθέσεις – Απειλή σημαντικού επηρεασμού του ανταγωνισμού στο έδαφος του κράτους μέλους που υπέβαλε την αίτηση παραπομπής – Κριτήριο – Πραγματικός κίνδυνος σημαντικών επιπτώσεων στον ανταγωνισμό στο ως άνω έδαφος – Περιθώριο εκτίμησης της Επιτροπής – Απουσία πρόδηλης πλάνης εκτίμησης
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρα 22 §§ 1 και 3)
(βλ. σκέψεις 177-183, 198-201, 213-215)
Συγκεντρώσεις μεταξύ επιχειρήσεων – Εξέταση από την Επιτροπή – Αίτηση εθνικής αρχής ανταγωνισμού για την παραπομπή πράξης συγκέντρωσης στην Επιτροπή – Αίτηση παραπομπής βάσει του άρθρου 22 του κανονισμού 139/2004 – Εξέταση της συγκέντρωσης από την Επιτροπή – Πληρωθείσες τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις – Περιθώριο εκτίμησης της Επιτροπής ως προς την απόφασή της να εξετάσει τη συγκέντρωση
(Κανονισμός 139/2004 του Συμβουλίου, άρθρο 22)
(βλ. σκέψεις 220-224)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο σε πενταμελή σύνθεση, απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως που ασκήθηκε κατά της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (
1
) με την οποία έγινε δεκτό το αίτημα της Autorité de concurrence du Grand-Duché de Luxembourg (Αρχής Ανταγωνισμού του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, στο εξής: ACL) να εξεταστεί η συμβατότητα προς την εσωτερική αγορά συγκέντρωσης που ανακοινώθηκε από τη λουξεμβουργιανή εταιρία Brasserie Nationale. Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας που προβλέπει ο κανονισμός 139/2004 (
2
), για την υποβολή τέτοιας αίτησης από εθνική αρχή ανταγωνισμού.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2023, η Brasserie Nationale, η οποία δραστηριοποιείται στην παραγωγή μπίρας και μεταλλικού νερού, επικοινώνησε με την ACL για να την ενημερώσει ότι η κατά 100 % λουξεμβουργιανή θυγατρική της, Munhowen, σκόπευε να αποκτήσει την Boissons Heintz. Τόσο η Munhowen όσο και η Boissons Heintz, της οποίας η έδρα βρίσκεται επίσης στο Λουξεμβούργο, δραστηριοποιούνται στη χονδρική διανομή ποτών, η μεν πρώτη εξ αυτών στο Λουξεμβούργο και στις γειτονικές περιοχές της Γαλλίας και του Βελγίου, η δε δεύτερη μόνο στο Λουξεμβούργο.
Η ανακοινωθείσα συγκέντρωση δεν είχε ευρωπαϊκή διάσταση κατά την έννοια του άρθρου 1 του κανονισμού 139/2004 και, ως εκ τούτου, δεν έπρεπε να κοινοποιηθεί στην Επιτροπή. Δεδομένου ότι δεν υφίσταται σύστημα ελέγχου των συγκεντρώσεων στο Λουξεμβούργο, δεν συνέτρεχε ούτε σχετική υποχρέωση κοινοποίησης στο εν λόγω κράτος μέλος. Η συγκέντρωση δεν απαιτούσε ούτε κοινοποίηση σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε ένα από τα κράτη που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ).
Στις 7 Φεβρουαρίου 2024, κατόπιν εκτενούς επικοινωνίας με την Brasserie Nationale, τη Munhowen και τρίτους, η ACL ζήτησε από την Επιτροπή να εξετάσει την επίμαχη συγκέντρωση βάσει του άρθρου 22, παράγραφος 1, του κανονισμού 139/2004 (στο εξής: αίτηση παραπομπής).
Στις 8 Φεβρουαρίου 2024, η Επιτροπή ενημέρωσε τις αρχές ανταγωνισμού των άλλων κρατών μελών καθώς και την Εποπτεύουσα Αρχή της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών σχετικά με την αίτηση παραπομπής. Εντούτοις, κανένα κράτος μέλος ή κράτος συμβαλλόμενο στη Συμφωνία ΕΟΧ δεν ζήτησε να συνυποβάλει την αίτηση παραπομπής.
Με έγγραφο της ίδιας ημέρας, η Επιτροπή ενημέρωσε την Brasserie Nationale για την αίτηση παραπομπής και την κάλεσε να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Στις 9 Φεβρουαρίου 2024, η Επιτροπή διαβίβασε το έγγραφο αυτό στους νόμιμους εκπροσώπους της Brasserie Nationale και της Munhowen.
Αφού έλαβε τις παρατηρήσεις της Brasserie Nationale επί της αίτησης παραπομπής, η Επιτροπή δέχθηκε την αίτηση αυτή με απόφαση της 14ης Μαρτίου 2024.
Η Brasserie Nationale και η θυγατρική της Munhowen άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες προέβαλαν, μεταξύ άλλων, ότι η ACL είχε υποβάλει την αίτηση παραπομπής στην Επιτροπή μετά τη λήξη της ισχύουσας δυνάμει του κανονισμού 139/2004 προθεσμίας.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004, «αίτηση [παραπομπής] μπορεί να υποβάλλεται το αργότερο εντός 15 εργάσιμων ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία κοινοποιήθηκε η συγκέντρωση ή, εάν δεν απαιτείται η κοινοποίηση, έγινε κατ’ άλλο τρόπο γνωστή στο οικείο κράτος μέλος». Το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει περαιτέρω ότι, ελλείψει συστήματος ελέγχου των συγκεντρώσεων στο Λουξεμβούργο, δεν απαιτούνταν κοινοποίηση της επίμαχης συγκέντρωσης στο εν λόγω κράτος μέλος. Επομένως, το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας των δεκαπέντε εργάσιμων ημερών είναι εν προκειμένω η ημερομηνία κατά την οποία η εν λόγω συγκέντρωση έγινε γνωστή στην ACL.
Πλην όμως, στην προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή επιβεβαίωσε την τήρηση της προθεσμίας των δεκαπέντε εργάσιμων ημερών, με την αιτιολογία ότι η συγκέντρωση κοινοποιήθηκε στην ACL το νωρίτερο στις 17 Ιανουαρίου 2024, ήτοι την ημερομηνία κατά την οποία η ACL έλαβε για πρώτη φορά κρίσιμες πληροφορίες σχετικά με τη συγκέντρωση και τα αποτελέσματά της, που της παρείχαν τη δυνατότητα να αξιολογήσει προκαταρκτικώς αν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για την υποβολή αίτησης παραπομπής, δυνάμει του άρθρου 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004.
Ωστόσο, η ως άνω επιχειρηματολογία της Επιτροπής αμφισβητήθηκε από τις προσφεύγουσες, οι οποίες υποστήριζαν ότι το να γίνει «γνωστή» μια συγκέντρωση κατά την έννοια του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004 δεν απαιτεί ενεργή διαβίβαση των κρίσιμων πληροφοριών προκειμένου η εθνική αρχή ανταγωνισμού να είναι σε θέση να εκτιμήσει προκαταρκτικώς αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την υποβολή αίτησης παραπομπής.
Παραπέμποντας σε πάγια νομολογία, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η έννοια της έκφρασης «[μια συγκέντρωση] έγινε γνωστή» κατά το άρθρο 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004, πρέπει να καθορίζεται βάσει γραμματικής, συστηματικής, τελολογικής και ιστορικής ερμηνείας της διάταξης αυτής.
Ειδικότερα, αφού διαπίστωσε ότι οι διάφορες γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω διάταξης δεν συμπίπτουν, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, όσον αφορά την ιστορική ερμηνεία, ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιήθηκε η έκφραση «έγινε γνωστή» ήταν για να δοθεί στα κράτη μέλη που δεν διέθεταν εθνική νομοθεσία σχετική με τον έλεγχο των συγκεντρώσεων η δυνατότητα να ζητούν από την Επιτροπή να ελέγχει τις συγκεντρώσεις οι οποίες ενδέχεται να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο έδαφός τους, όταν πρόκειται για συγκεντρώσεις που επηρεάζουν επίσης το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών. Εντούτοις, πέραν της ως άνω θεώρησης, η ιστορική ερμηνεία δεν καθιστά δυνατόν να διευκρινιστεί το γράμμα του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004.
Αντιθέτως, από τη συστηματική ερμηνεία του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004 προκύπτει ότι η γνώση την οποία απαιτεί η έκφραση «έγινε κατ’ άλλο τρόπο γνωστή» του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004 πρέπει να προκύπτει από ενεργό διαβίβαση πληροφοριών στην αρμόδια αρχή του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους η οποία της παρέχει τη δυνατότητα να διενεργήσει προκαταρκτική αξιολόγηση των προβλεπόμενων στο πρώτο εδάφιο της εν λόγω παραγράφου προϋποθέσεων, υπό τις οποίες δύναται να υποβληθεί αίτηση παραπομπής.
Η συστηματική αυτή ερμηνεία επιβεβαιώνεται από την τελολογική ερμηνεία του άρθρου 22 παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004, καθόσον επιτρέπει να διασφαλιστεί ότι οι πράξεις συγκέντρωσης θα ελέγχονται εντός προθεσμιών συμβατών τόσο με τις απαιτήσεις της χρηστής διοίκησης όσο και με τις επιταγές της επιχειρηματικής ζωής.
Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή επιβάλλεται και υπό το πρίσμα της αρχής της ασφάλειας δικαίου, δεδομένου ότι διασφαλίζει ότι το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004 είναι σαφώς καθορισμένο.
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γνώση την οποία απαιτεί η έκφραση «έγινε κατ’ άλλο τρόπο γνωστή» του άρθρου 22, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004 πρέπει, από απόψεως τύπου, να προκύπτει από ενεργό διαβίβαση σχετικών πληροφοριών προς την αρμόδια αρχή του οικείου κράτους μέλος και, από απόψεως περιεχομένου, να συνίσταται σε επαρκείς πληροφορίες που παρέχουν σε αυτήν τη δυνατότητα να διενεργήσει προκαταρκτική αξιολόγηση της συνδρομής των προϋποθέσεων που προβλέπονται στο πρώτο εδάφιο της εν λόγω παραγράφου. Στο πλαίσιο αυτό, δεν ασκεί επιρροή το κατά πόσον οι πληροφορίες διαβιβάστηκαν από τις συμμετέχουσες επιχειρήσεις ή από τρίτους ή από οποιαδήποτε άλλη πηγή.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων περί της ενεργού διαβίβασης στην ACL, πριν από τις 17 Ιανουαρίου 2024, όλων των κρίσιμων πληροφοριών με σκοπό προκαταρκτική αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 22, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 139/2004, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι επέλεξε ως κρίσιμη, στην προσβαλλόμενη απόφαση, την ημερομηνία αυτή ως αφετηρία της προθεσμίας των δεκαπέντε εργάσιμων ημερών, όπως προβλέπεται στο δεύτερο εδάφιο της εν λόγω παραγράφου.
Το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει επίσης τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίο αμφισβητείται η διαπίστωση της Επιτροπής στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, ελλείψει εθνικού συστήματος ελέγχου των συγκεντρώσεων στο Λουξεμβούργο, η αποδοχή της αίτησης παραπομπής αποτελούσε την κατάλληλη επιλογή και ήταν σύμφωνη με τη διακριτική της ευχέρεια.
Συναφώς, οι προσφεύγουσες προέβαλαν ότι το άρθρο 22 του κανονισμού 139/2004 αποτελεί νομικό καθεστώς του οποίου οι προϋποθέσεις εφαρμογής προβλέπονται στην παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου. Εκτιμήσεις σκοπιμότητας δεν έχουν θέση σε ένα τέτοιο σύστημα και, ως εκ τούτου, δεν τίθεται ζήτημα καταλληλότητας της εν λόγω αποδοχής.
Το Γενικό Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε ότι το άρθρο 22 του κανονισμού 139/2004 παρέχει στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου τη δυνατότητα να παραπέμψει την εξέταση συγκέντρωσης στην Επιτροπή, τούτο δε παρά το ότι το κράτος μέλος αυτό δεν διαθέτει εθνική νομοθεσία στον τομέα του ελέγχου των συγκεντρώσεων στο εν λόγω κράτος μέλος, υπογραμμίζει ότι, κατά την παράγραφο 3 του άρθρου αυτού, η Επιτροπή «μπορεί» να αποφασίσει να εξετάσει συγκέντρωση η οποία αποτελεί αντικείμενο τέτοιας αίτησης παραπομπής αν πληρούνται οι τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη.
Επομένως, μολονότι οι ως άνω προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται για την αποδοχή αίτησης παραπομπής, η λέξη «μπορεί» υποδηλώνει ότι η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να την αποδεχθεί, αλλά διαθέτει περιθώριο εκτίμησης. Ως εκ τούτου, εν προκειμένω, η Επιτροπή ορθώς εκτίμησε την καταλληλότητα της παραπομπής της συγκέντρωσης, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη περίπτωση.
Κατόπιν συνεκτίμησης των ανωτέρω και αφού απέρριψε τις λοιπές αιτιάσεις των προσφευγουσών, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως στο σύνολό της.
(
1
)	Απόφαση C(2024) 1788 final της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 14ης Μαρτίου 2024, η οποία εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 22, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ 2004, L 24, σ. 1), και του άρθρου 57 της Συμφωνίας ΕΟΧ (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση),
(
2
)	Κανονισμός (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ 2004, L 24, σ. 1).