62021CO0629
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 24ης Μαΐου 2022 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Ασφαλιστικά μέτρα – Θεσμικό δίκαιο – Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – Προνόμια και ασυλίες – Άρση της βουλευτικής ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου – Fumus boni juris – Αμεροληψία του εισηγητή κατά την εξέταση της αιτήσεως άρσης της βουλευτικής ασυλίας – Επείγον – Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης – Καταχώριση σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους – Άσκηση των καθηκόντων του μέλους του Κοινοβουλίου – Στάθμιση συμφερόντων»
Στην υπόθεση C‑629/21 P(R),
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 57, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2021,
Carles Puigdemont i Casamajó, κάτοικος Βατερλώ (Βέλγιο),
Antoni Comín i Oliveres, κάτοικος Βατερλώ,
Clara Ponsatí i Obiols, κάτοικος Βατερλώ,
εκπροσωπούμενοι από τους P. Bekaert και S. Bekaert, advocaten, και τους G. Boye και J. Costa i Rosselló, abogados,
αναιρεσείοντες,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκπροσωπούμενο από τους N. Lorenz, N. Görlitz και J.-C. Puffer,
καθού πρωτοδίκως,
το Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από τις S. Centeno Huerta και A. Gavela Llopis,
παρεμβαίνον πρωτοδίκως,
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα M. Szpunar,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την αίτησή τους αναιρέσεως, οι Carles Puigdemont i Casamajó και Antoni Comín i Oliveres καθώς και η Clara Ponsatí i Obiols ζητούν την αναίρεση της διατάξεως του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 30ής Ιουλίου 2021, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑272/21 R, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2021:497), με την οποία o Αντιπρόεδρος απέρριψε την αίτησή τους περί αναστολής εκτελέσεως των αποφάσεων P9_TA(2021)0059, P9_TA(2021)0060 και P9_TA(2021)0061 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 9ης Μαρτίου 2021, επί των αιτήσεων άρσης της ασυλίας τους (στο εξής, από κοινού: προσβαλλόμενες αποφάσεις).
2
Με την ανταναίρεσή του, το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί τη διαγραφή της αιτιολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 43 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
Το νομικό πλαίσιο
Η απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ
3
Η αιτιολογική σκέψη 6 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1), έχει ως εξής:
«Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης το οποίο προβλέπει η παρούσα απόφαση‑πλαίσιο αποτελεί την πρώτη περίπτωση συγκεκριμένης εφαρμογής, στον τομέα του ποινικού δικαίου, της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης που έχει χαρακτηρισθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως “ακρογωνιαίος λίθος” της δικαστικής συνεργασίας.»
4
Το άρθρο 1, παράγραφοι 1 και 2, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι [απόφαση δικαστικής αρχής] η οποία εκδίδεται από κράτος μέλος προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται για την άσκηση ποινικής δίωξης ή για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου στερητικών της ελευθερίας.
2.   Τα κράτη μέλη εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης-πλαίσιο.»
5
Τα άρθρα 3 και 4 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προβλέπουν, αντιστοίχως, τους λόγους υποχρεωτικής μη εκτελέσεως και τους λόγους προαιρετικής μη εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.
6
Το άρθρο 5 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου καθορίζει τις εγγυήσεις που πρέπει να παρέχει το κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος σε ειδικές περιπτώσεις.
7
Το άρθρο 11, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 ορίζει τα εξής:
«Όταν ένας καταζητούμενος συλλαμβάνεται, η αρμόδια δικαστική αρχή εκτέλεσης τον ενημερώνει, σύμφωνα με το εθνικό της δίκαιο, για την ύπαρξη και το περιεχόμενο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης καθώς και για τη δυνατότητα που του παρέχεται να συγκατατεθεί στην παράδοσή του στη δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος.»
8
Το άρθρο 12 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει τα εξής:
«Όταν ένα πρόσωπο συλλαμβάνεται βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, η δικαστική αρχή εκτέλεσης αποφασίζει κατά πόσον είναι σκόπιμο να τηρηθεί υπό κράτηση σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης. Η προσωρινή απόλυση είναι δυνατή οποτεδήποτε σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο του κράτους μέλους εκτέλεσης, υπό την προϋπόθεση ότι η αρμόδια αρχή του εν λόγω κράτους μέλους λαμβάνει κάθε μέτρο που κρίνει αναγκαίο ώστε να αποφευχθεί η διαφυγή του καταζητουμένου.»
9
Το άρθρο 15, παράγραφος 1, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου ορίζει τα εξής:
«Η δικαστική αρχή εκτέλεσης αποφασίζει, εντός των προθεσμιών και υπό τους όρους που καθορίζονται στην παρούσα απόφαση-πλαίσιο, για την παράδοση του προσώπου.»
10
Το άρθρο 17, παράγραφοι 1 έως 5, της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου έχει ως εξής:
«1.   Για την εξέταση και εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης ακολουθείται διαδικασία επείγοντος.
2.   Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο καταζητούμενος έχει συγκατατεθεί στην παράδοσή του, η οριστική απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης θα πρέπει να λαμβάνεται εντός δέκα ημερών μετά τη συγκατάθεση.
3.   Στις λοιπές περιπτώσεις, η [τελεσίδικη] απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης θα πρέπει να λαμβάνεται εντός 60 ημερών από τη σύλληψη του καταζητουμένου.
4.   Σε ειδικές περιπτώσεις, όταν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης δεν μπορεί να εκτελεσθεί εντός των προβλεπόμενων στις παραγράφους 2 ή 3 προθεσμιών, η δικαστική αρχή εκτέλεσης ενημερώνει αμέσως τη δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος, αναφέροντας τους σχετικούς λόγους. Σε αυτή την περίπτωση, οι προθεσμίες μπορούν να παρατείνονται κατά τριάντα ημέρες.
5.   Εφόσον η δικαστική αρχή εκτέλεσης δεν έχει λάβει [τελεσίδικη] απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, εξασφαλίζει ότι εξακολουθούν να συντρέχουν οι απαραίτητες ουσιαστικές προϋποθέσεις ώστε να είναι δυνατή η παράδοση προσώπων.»
Η απόφαση 2007/533/ΔΕΥ
11
Το άρθρο 24, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2007/533/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 2007, σχετικά με την εγκατάσταση, τη λειτουργία και τη χρήση του συστήματος πληροφοριών Σένγκεν δεύτερης γενιάς (SIS II) (ΕΕ 2007, L 205, σ. 63), ορίζει τα εξής:
«Εφόσον ένα κράτος μέλος εκτιμά ότι η εκτέλεση μιας καταχωρίσεως που έχει εισαχθεί δυνάμει των άρθρων 26, 32 ή 36 αντίκειται στην εθνική του νομοθεσία, τις διεθνείς του υποχρεώσεις ή τα ουσιώδη εθνικά του συμφέροντα, μπορεί να ζητεί εκ των υστέρων την προσθήκη ειδικής ένδειξης στην καταχώριση, ώστε το ληπτέο μέτρο που ορίζεται στη συγκεκριμένη καταχώριση να μην εκτελεστεί στο έδαφός του. Την ειδική ένδειξη αποθέτει το τμήμα SIRENE του καταχωρούντος κράτους μέλους.»
12
Το άρθρο 25 της εν λόγω αποφάσεως ορίζει τα εξής:
«1.   Στις περιπτώσεις που εφαρμόζεται η απόφαση-πλαίσιο [2002/584], η προσθήκη ειδικής ένδειξης για απαγόρευση σύλληψης σε καταχώριση με σκοπό τη σύλληψη και παράδοση είναι δυνατή μόνον εφόσον η αρμόδια δικαστική αρχή για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας έχει αρνηθεί την εκτέλεσή του βάσει ενός των λόγων μη εκτέλεσης, οπότε έχει καταστεί αναγκαία η προσθήκη ειδικής ένδειξης.
2.   Ωστόσο, κατόπιν εντολής της αρμόδιας δικαστικής αρχής βάσει του εθνικού δικαίου, είτε πρόκειται για γενική εντολή είτε για συγκεκριμένη περίπτωση, η προσθήκη ειδικής ένδειξης σε καταχώριση με σκοπό τη σύλληψη και παράδοση είναι επίσης δυνατή εάν είναι προφανές ότι η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης θα πρέπει να απορριφθεί.»
13
Το άρθρο 26, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2007/533 έχει ως εξής:
«Οι πληροφορίες για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και παράδοση βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης ή για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και έκδοσή τους, εισάγονται κατόπιν αιτήσεως της δικαστικής αρχής του καταχωρούντος κράτους μέλους.»
14
Το άρθρο 27, παράγραφος 1, της ίδιας αποφάσεως ορίζει τα εξής:
«Στην περίπτωση προσώπου που αναζητείται με σκοπό τη σύλληψη και παράδοση βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, το καταχωρούν κράτος μέλος εισάγει στο SIS II αντίγραφο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.»
15
Το άρθρο 30 της εν λόγω αποφάσεως έχει ως εξής:
«Εάν δεν είναι εφικτή η σύλληψη είτε λόγω άρνησης εκ μέρους του κράτους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση σύμφωνα με τη διαδικασία για την προσθήκη ειδικής ένδειξης του άρθρου 24 ή του άρθρου 25 είτε λόγω μη ολοκλήρωσης μιας έρευνας στην περίπτωση καταχωρίσεως για σύλληψη με σκοπό την έκδοση, το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση οφείλει να θεωρεί ως σκοπό της καταχωρίσεως τη γνωστοποίηση του τόπου όπου ενδέχεται να βρίσκεται το ενδιαφερόμενο πρόσωπο.»
16
Το άρθρο 31, παράγραφος 1, της ίδιας αποφάσεως ορίζει τα ακόλουθα:
«Στις περιπτώσεις που εφαρμόζεται η απόφαση-πλαίσιο [2002/584], καταχώριση που εισάγεται στο SIS II σύμφωνα με το άρθρο 26, σε συνδυασμό με τα πρόσθετα δεδομένα του άρθρου 27, συνιστά ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης που έχει εκδοθεί σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση-πλαίσιο και παράγει τα ίδια αποτελέσματα.»
Ιστορικό της διαφοράς
17
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 20 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως. Για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής.
18
Οι C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres καθώς και η A. Ponsatí i Obiols ήταν, αντιστοίχως, πρόεδρος της Generalitat de Cataluña (Αυτόνομης Κυβέρνησης της Καταλονίας, Ισπανία) και μέλη της Gobierno autonómico de Cataluña (Κυβέρνησης της Αυτόνομης Κοινότητας της Καταλονίας, Ισπανία) κατά τον χρόνο έκδοσης του Ley 19/2017 del Parlamento de Cataluña, reguladora del referéndum de autodeterminación (νόμου 19/2017 του Κοινοβουλίου της Καταλονίας, για τη ρύθμιση του δημοψηφίσματος περί αυτοδιαθέσεως), της 6ης Σεπτεμβρίου 2017 (DOGC αριθ. 7449A της 6ης Σεπτεμβρίου 2017, σ. 1), και του Ley 20/2017 del Parlamento de Cataluña, de transitoriedad jurídica y fundacional de la República (νόμου 20/2017 του Κοινοβουλίου της Καταλονίας, περί νομικής μεταβάσεως και ιδρυτικού της Δημοκρατίας), της 8ης Σεπτεμβρίου 2017 (DOGC αριθ. 7451A της 8ης Σεπτεμβρίου 2017, σ. 1), καθώς και κατά τον χρόνο διεξαγωγής, την 1η Οκτωβρίου 2017, του δημοψηφίσματος περί αυτοδιαθέσεως που προέβλεπε ο πρώτος από τους δύο αυτούς νόμους, η ισχύς των διατάξεων του οποίου είχε εν τω μεταξύ ανασταλεί με απόφαση του Tribunal Constitucional (Συνταγματικού Δικαστηρίου, Ισπανία).
19
Κατόπιν της έκδοσης των εν λόγω νόμων και της διεξαγωγής του εν λόγω δημοψηφίσματος, η Ministerio fiscal (εισαγγελική αρχή, Ισπανία), ο Abogado del Estado (νομικός σύμβουλος του κράτους, Ισπανία) και το Partido político VOX (πολιτικό κόμμα VOX) κίνησαν ποινική διαδικασία κατά πλειόνων προσώπων, συμπεριλαμβανομένων των αναιρεσειόντων, θεωρώντας ότι τα πρόσωπα αυτά είχαν τελέσει πράξεις που στοιχειοθετούν, μεταξύ άλλων, το αδίκημα της «στάσης».
20
Εν συνεχεία, οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν υποψηφιότητα στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις 13 Ιουνίου 2019, η Junta Electoral Central (Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, Ισπανία) εξέδωσε την απόφαση περί ανακηρύξεως των εκλεγέντων στο Κοινοβούλιο στις εκλογές της 26ης Μαΐου 2019, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν οι C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres.
21
Στις 17 Ιουνίου 2019, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει στους αναιρεσείοντες τη δυνατότητα να δώσουν τον όρκο ή την υπόσχεση υπακοής στο Ισπανικό Σύνταγμα που απαιτεί το ισπανικό δίκαιο και κοινοποίησε στο Κοινοβούλιο τον κατάλογο των εκλεγέντων στην Ισπανία υποψηφίων, στον οποίο δεν περιλαμβάνονταν οι C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres. Στις 27 Ιουνίου 2019, ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου τούς ενημέρωσε ότι δεν ήταν σε θέση να τους αντιμετωπίσει ως μελλοντικά μέλη του Κοινοβουλίου.
22
Ο ανακριτής του ποινικού τμήματος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ισπανία) εξέδωσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εις βάρος του C. Puigdemont i Casamajó, στις 14 Οκτωβρίου 2019, και εις βάρος του Α. Comín i Oliveres και της C. Ponsatí i Obiols, στις 4 Νοεμβρίου 2019.
23
Στις 10 Ιανουαρίου 2020, ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) διαβίβασε στο Κοινοβούλιο αίτηση, απορρέουσα από διάταξη που εξέδωσε την ίδια ημέρα ο ανακριτής του ποινικού τμήματος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου), με αντικείμενο την άρση της βουλευτικής ασυλίας των C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres.
24
Κατά τη σύνοδο της ολομέλειας της 13ης Ιανουαρίου 2020, κατόπιν της αποφάσεως της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies (C‑502/19, EU:C:2019:1115), το Κοινοβούλιο έλαβε γνώση της εκλογής των C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres ως βουλευτών, με ισχύ από 2ας Ιουλίου 2019.
25
Στις 16 Ιανουαρίου 2020, ο Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου κοινοποίησε στην ολομέλεια τις αιτήσεις άρσης ασυλίας των C. Puigdemont i Casamajó και A. Comín i Oliveres και τις παρέπεμψε στην αρμόδια επιτροπή, ήτοι στην επιτροπή νομικών θεμάτων του Κοινοβουλίου (στο εξής: επιτροπή JURI).
26
Στις 4 Φεβρουαρίου 2020, ο πρόεδρος του δεύτερου τμήματος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) διαβίβασε στο Κοινοβούλιο αίτηση, απορρέουσα από διάταξη που εξέδωσε την ίδια ημέρα ο ανακριτής του ποινικού τμήματος του ίδιου δικαστηρίου, με αντικείμενο την άρση της ασυλίας της C. Ponsatí i Obiols.
27
Στις 10 Φεβρουαρίου 2020, το Κοινοβούλιο, κατόπιν της αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 31 Ιανουαρίου 2020, διαπίστωσε την εκλογή της C. Ponsatí i Obiols ως βουλευτού με ισχύ από 1ης Φεβρουαρίου 2020.
28
Στις 13 Φεβρουαρίου 2020, ο Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου κοινοποίησε στην ολομέλεια την αίτηση άρσης της ασυλίας της C. Ponsatí i Obiols και την παρέπεμψε στην επιτροπή JURI.
29
Αφού οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους στο Κοινοβούλιο και ανέπτυξαν προφορικώς τις απόψεις τους ενώπιον της επιτροπής JURI, η τελευταία εξέδωσε, στις 23 Φεβρουαρίου 2021, τις εκθέσεις A 9-0020/2021, A 9‑0021/2021 και A 9-0022/2021, σχετικά με τις αιτήσεις άρσης της ασυλίας των αναιρεσειόντων. Με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, το Κοινοβούλιο ήρε την ασυλία των αναιρεσειόντων βάσει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου (αριθ. 7) περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2012, C 326, σ. 266, στο εξής: πρωτόκολλο περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης).
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
30
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Μαΐου 2021, οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως κατά των προσβαλλόμενων αποφάσεων.
31
Με χωριστό δικόγραφο, το οποίο κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 26 Μαΐου 2021, οι νυν αναιρεσείοντες υπέβαλαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ζητούσαν την αναστολή εκτελέσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων.
32
Με τη διάταξη της 2ας Ιουνίου 2021, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑272/21 R, μη δημοσιευθείσα), η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 157, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διέταξε την αναστολή εκτελέσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων έως την ημερομηνία εκδόσεως της διατάξεως που περατώνει τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων η οποία είχε κινηθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
33
Με απόφαση της 24ης Ιουνίου 2021, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου επέτρεψε στο Βασίλειο της Ισπανίας να παρέμβει υπέρ του Κοινοβουλίου.
34
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχαν υποβάλει οι αναιρεσείοντες.
35
Προς τούτο, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, στη σκέψη 38 της διατάξεως αυτής, ότι έπρεπε να εξεταστεί εάν πληρούνταν η προϋπόθεση του επείγοντος.
36
Στο πλαίσιο αυτό έκρινε, πρώτον, στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι έπρεπε να ληφθούν υπόψη μόνον τα αντικειμενικά αποτελέσματα των προσβαλλόμενων αποφάσεων, προσδιοριζόμενα υπό το πρίσμα του περιεχομένου τους, και ότι η προβαλλόμενη έλλειψη σαφήνειας των αποφάσεων αυτών δεν μπορεί να αρκεί για να διαπιστωθεί η σοβαρότητα και ο ανεπανόρθωτος χαρακτήρας της προβαλλόμενης από τους αναιρεσείοντες ζημίας.
37
Δεύτερον, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, στη σκέψη 43 της εν λόγω διατάξεως, ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούσαν να επικαλεστούν τον κίνδυνο να συλληφθούν κατά τη μετάβασή τους στο Στρασβούργο (Γαλλία) με σκοπό τη συμμετοχή σε κοινοβουλευτική σύνοδο ή κατά την επιστροφή από αυτή, στο μέτρο που μια τέτοια μετακίνηση καλύπτεται από την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης, της οποίας εξακολουθούν να απολαύουν οι αναιρεσείοντες.
38
Τρίτον, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου εξέτασε εάν η προϋπόθεση του επείγοντος μπορούσε να θεωρηθεί πληρωθείσα λόγω, αφενός, του προβαλλόμενου κινδύνου επικείμενης σύλληψης των αναιρεσειόντων, που συνάγεται από το συνδυασμένο αποτέλεσμα των προσβαλλόμενων αποφάσεων, και, αφετέρου, των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων καθώς και των σχετικών με τους αναιρεσείοντες καταχωρίσεων για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους (στο εξής: καταχωρίσεις στο SIS II).
39
Στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπογράμμισε, αφενός, ότι οι δικαστικές αρχές του κράτους μέλους εκτελέσεως έχουν, μεταξύ άλλων, υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, τη δυνατότητα να αρνηθούν την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης και, αφετέρου, ότι ο καταζητούμενος μπορεί να μη συναινέσει στην παράδοσή του, οπότε εναπόκειται στη δικαστική αρχή εκτελέσεως να λάβει απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Εξ αυτού συνήγαγε ότι η επέλευση της προβαλλόμενης από τους αναιρεσείοντες ζημίας εξαρτάτο από τη συνδρομή πολλών παραγόντων.
40
Στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν αποδείξει ότι η σύλληψή τους ή, κατά μείζονα λόγο, η παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές μπορούσαν να πιθανολογηθούν επαρκώς.
41
Στο πλαίσιο αυτό, έκρινε, στη σκέψη 47 της ως άνω διατάξεως, ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν προσκομίσει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι δικαστικές αρχές εκτελέσεως, και ιδίως οι δικαστικές αρχές του κράτους μέλους κατοικίας τους, ήτοι του Βασιλείου του Βελγίου, σκόπευαν να εκτελέσουν τα εις βάρος τους εκδοθέντα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης κατά τρόπον ώστε η προβαλλόμενη ζημία να μπορεί να πιθανολογηθεί επαρκώς.
42
Αφού αναφέρθηκε, στις σκέψεις 48 έως 50 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στην έλλειψη ενεργειών των δικαστικών αρχών εκτελέσεως μετά την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων και στα μέτρα που έλαβαν οι βελγικές αρχές, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου διευκρίνισε, στις σκέψεις 51 και 53 της διατάξεως αυτής, ότι το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο) είχε υποβάλει αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, η οποία πρωτοκολλήθηκε με αριθμό υποθέσεως C‑158/21 και η οποία συνεπαγόταν την αναστολή της εθνικής διαδικασίας έως ότου το Δικαστήριο αποφανθεί. Εξ αυτού συνήγαγε, στη σκέψη 53 της εν λόγω διατάξεως, ότι είχε ανασταλεί η εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που είχαν εκδοθεί εις βάρος των αναιρεσειόντων.
43
Επιπλέον, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν προσκομίσει κανένα στοιχείο που να θέτει υπό αμφισβήτηση τη διαπίστωση ότι η εκτέλεση είχε ανασταλεί και ότι, ειδικότερα, το γεγονός ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν είχε διαγράψει τις καταχωρίσεις στο SIS II δεν επηρέαζε τη διαπίστωση αυτή.
44
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου κατέληξε, στη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στο συμπέρασμα ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν αποδείξει ότι πληρούνταν η προϋπόθεση του επείγοντος εφόσον η σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία που επικαλέστηκαν εν προκειμένω δεν φαινόταν να μπορεί να χαρακτηριστεί ως βεβαία ή επαρκώς πιθανολογούμενη.
Αιτήματα των διαδίκων
Τα αιτήματα της αιτήσεως αναιρέσεως
45
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη·
–
να αναστείλει την εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων εν αναμονή της έκδοσης της αποφάσεως επί της προσφυγής που ασκήθηκε στο πλαίσιο της υπόθεσης T‑272/21·
–
επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και
–
να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
46
Το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–
να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και της αναιρετικής διαδικασίας.
47
Το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να κηρύξει απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως καθόσον καταλαμβάνει πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ή επιδιώκει αδικαιολόγητη επανεξέταση·
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, αντικαθιστώντας το σκεπτικό της σκέψης 43 και της πρώτης περιόδου της σκέψης 52 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως·
–
επικουρικώς, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–
να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.
Τα αιτήματα της ανταναιρέσεως
48
Με την ανταναίρεσή του, το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο να διαγράψει την αιτιολογία της σκέψης 43 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
49
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την ανταναίρεση ως απαράδεκτη·
–
επικουρικώς, να απορρίψει την ανταναίρεση και
–
να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
50
Το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την ανταναίρεση ως απαράδεκτη και
–
να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
51
Προς στήριξη της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο λόγους που αφορούν πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου καθόσον, αφενός, δεν αναγνώρισε ότι ήταν πιθανό να προκληθεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία πριν από τη λήψη τελεσίδικης αποφάσεως σχετικά με την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων και, αφετέρου, έκρινε ότι η προβαλλόμενη ζημία δεν ήταν προβλέψιμη με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
52
Επιπλέον, το Βασίλειο της Ισπανίας και το Κοινοβούλιο ζητούν από το Δικαστήριο να προβεί σε αντικατάσταση του σκεπτικού.
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως
Επιχειρήματα
53
Το Βασίλειο της Ισπανίας αμφισβητεί, καταρχάς, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως.
54
Υποστηρίζει συναφώς, πρώτον, ότι οι αναιρεσείοντες επικαλούνται πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, τα οποία δεν μπορούν εγκύρως να προβληθούν στο πλαίσιο της παρούσας αιτήσεως αναιρέσεως. Δεύτερον, υποστηρίζει ότι οι αιτήσεις των αναιρεσειόντων βαίνουν πέραν του αντικειμένου διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, καθόσον κατατείνουν στην αναστολή των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων. Τρίτον, ορισμένα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων έχουν ως αντικείμενο να θέσουν υπό αμφισβήτηση εκτιμήσεις του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου ως προς τα πραγματικά περιστατικά. Τέταρτον, σε περίπτωση που το Δικαστήριο αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, πρέπει να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο, στο μέτρο που αυτό εξέτασε μόνον τη μία από τις τρεις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η λήψη προσωρινών μέτρων.
Εκτίμηση
55
Πρέπει, πρώτον, να σημειωθεί ότι τα επιχειρήματα του Βασιλείου της Ισπανίας που αναφέρονται στην επίκληση πραγματικών περιστατικών μεταγενέστερων της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και στην αμφισβήτηση των εκτιμήσεων του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά δεν αφορούν το σύνολο της αιτήσεως αναιρέσεως, αλλά ορισμένα μόνον από τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν προς στήριξη αυτής.
56
Υπό τις συνθήκες αυτές, τα ως άνω επιχειρήματα του Βασιλείου της Ισπανίας δεν μπορούν, εν πάση περιπτώσει, να δικαιολογήσουν το απαράδεκτο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως στο σύνολό της.
57
Δεύτερον, εφόσον με την αίτηση αναιρέσεως επιδιώκεται αποκλειστικά η αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και, ενδεχομένως, η αναστολή εκτελέσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι με την αίτηση αυτή ζητείται από το Δικαστήριο η αναστολή εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων.
58
Τρίτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι, όπως υποστηρίζει το Βασίλειο της Ισπανίας, η υπό κρίση διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση σε περίπτωση αναιρέσεως της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, τούτο θα συνεπαγόταν, σύμφωνα με το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ότι η υπόθεση θα έπρεπε, στην περίπτωση αυτή, να αναπεμφθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Αντιθέτως, το γεγονός αυτό δεν μπορεί να συνεπάγεται το απαράδεκτο της αιτήσεως αναιρέσεως που άσκησαν οι αναιρεσείοντες.
59
Συνεπώς, η αίτηση αναιρέσεως δεν πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη στο σύνολό της.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα
60
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον δεν αναγνώρισε ότι ήταν δυνατόν να προκληθεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία πριν από την έκδοση οποιασδήποτε τελεσίδικης αποφάσεως σχετικά με την εκτέλεση των εις βάρος τους εκδοθέντων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
61
Κατά κύριο λόγο, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι πλείονες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως στηρίζονται στην παραδοχή ότι μόνον η παράδοση των αναιρεσειόντων στο Βασίλειο της Ισπανίας θα συνιστούσε σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
62
Συγκεκριμένα, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έλαβε υπόψη, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, μόνον τη ζημία που θα μπορούσε να προκληθεί από την παράδοση των αναιρεσειόντων στις ισπανικές αρχές. Πλην όμως, σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία υφίσταται ακόμη και σε περίπτωση που οι αναιρεσείοντες συλληφθούν και παραμείνουν υπό κράτηση, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά μείζονα δε λόγο τέτοιος κίνδυνος υφίσταται σε κάθε μετακίνηση στο έδαφος κράτους μέλους. Η σύλληψη των αναιρεσειόντων θα μπορούσε να λάβει χώρα σε εκτέλεση των εις βάρος τους εκδοθέντων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης ή βάσει των καταχωρίσεων στο SIS II. Επιπλέον, η παραμονή τους υπό κράτηση θα μπορούσε να διαταχθεί από την δικαστική αρχή εκτελέσεως κατ’ εφαρμογή του άρθρου 12 της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584. H σύλληψη και η κράτηση του C. Puigdemont i Casamajó στη Σαρδηνία (Ιταλία) στις 23 Σεπτεμβρίου 2021 καταδεικνύουν το βάσιμο της επιχειρηματολογίας των αναιρεσειόντων.
63
Οι σκέψεις 47 έως 49, 56 και 57 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως στηρίζονται επίσης στην υπόθεση ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων δεν θα μπορούσε να συνιστά σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία. Ομοίως, στη σκέψη 60 της διατάξεως αυτής, μια τέτοια σύλληψη περιγράφεται ως παράδειγμα κατάστασης στην οποία θα μπορούσε να επέλθει η προβαλλόμενη ζημία και όχι ως κατάσταση στην οποία η ζημία αυτή έχει ήδη επέλθει.
64
Επικουρικώς, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι οι διαπιστώσεις σχετικά με την απόφαση-πλαίσιο 2002/584 που διατυπώνονται στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως δεν είναι ικανές να αποδείξουν ότι η ζημία που θα προέκυπτε από ενδεχόμενη σύλληψη των αναιρεσειόντων εξαρτάτο από πολλούς παράγοντες.
65
Το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας ζητούν την απόρριψη του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
66
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, προκαταρκτικώς, ότι αυτός ο λόγος αναιρέσεως στηρίζεται, εν μέρει, σε επιχειρήματα τα οποία πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα καθόσον στηρίζονται σε πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ή κατατείνουν στην αμφισβήτηση των εκτιμήσεων του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου ως προς τα πραγματικά περιστατικά. Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει επίσης ότι οι αμφισβητούμενες εκτιμήσεις του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου αφορούν την εκτίμηση αποδεικτικών στοιχείων.
67
Επιπλέον, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, καθόσον ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου δεν έλαβε θέση επί του ζητήματος αν η σύλληψη των αναιρεσειόντων ή η παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές έπρεπε να χαρακτηριστούν ως «σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία». Εξάλλου, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου ορθώς έκρινε ότι η επέλευση της προβαλλόμενης από τους αναιρεσείοντες ζημίας εξαρτάτο από πολλούς παράγοντες. Συγκεκριμένα, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν συνιστούν την καθοριστική αιτία της ζημίας.
68
Το Βασίλειο της Ισπανίας προτείνει να ερμηνευθεί η σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως υπό την έννοια ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν συνιστούν την καθοριστική αιτία της ζημίας που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες. Η ζημία αυτή απορρέει στην πραγματικότητα από την απόφασή τους να εγκαταλείψουν την Ισπανία και από εθνικά μέτρα που ελήφθησαν συνεπεία της αποφάσεως αυτής.
Εκτίμηση
69
Πρέπει, προκαταρκτικώς, να εξεταστούν τα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου και του Βασιλείου της Ισπανίας με τα οποία αμφισβητείται το παραδεκτό του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
70
Αφενός, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβάλλονται στην κρίση του. Επομένως, η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 30ής Νοεμβρίου 2021, Land Rheinland-Pfalz κατά Deutsche Lufthansa, C‑466/21 P-R, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:972 σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
71
Εν προκειμένω, το κύριο επιχείρημα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως κατατείνει στο να αποδειχθεί ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη ενέχει εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, καθόσον ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε ότι η ενδεχόμενη σύλληψή τους δεν συνιστά σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία. Επικουρικώς, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπέπεσε σε πλάνη, καθόσον ερμήνευσε εσφαλμένα την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, όσον αφορά τα αποτελέσματα που η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο αναγνωρίζει σε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης όπως αυτά που εκδόθηκαν εις βάρος τους.
72
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να κριθεί απαράδεκτος, καθόσον αποσκοπεί στην αμφισβήτηση των εκτιμήσεων του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά.
73
Αφετέρου, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, εφόσον, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, ο έλεγχος του Δικαστηρίου περιορίζεται στην αξιολόγηση της νομικής λύσεως που δόθηκε βάσει των λόγων και των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ο διάδικος δεν μπορεί να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγους ή επιχειρήματα που δεν είχε προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Anglo Austrian AAB και Belegging-Maatschappij Far-East κατά ΕΚΤ, C‑207/20 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:1057, σκέψη 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
74
Ως εκ τούτου, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν βασίμως να επικαλεστούν ενώπιον του Δικαστηρίου πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της εκδόσεως της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο το επιχείρημα ότι η σύλληψη και η κράτηση του C. Puigdemont i Casamajó στη Σαρδηνία αποδεικνύουν το υποστατό του κινδύνου στον οποίο εκτίθενται οι αναιρεσείοντες.
75
Όσον αφορά την επί της ουσίας εξέταση του πρώτου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι, όπως υπογράμμισε ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 39 και 40 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, σκοπός της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων είναι η διασφάλιση της πλήρους αποτελεσματικότητας της μελλοντικής οριστικής αποφάσεως, προκειμένου να αποφεύγονται τα κενά στην έννομη προστασία που παρέχει το Δικαστήριο. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού, ο επείγων χαρακτήρας πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την ανάγκη έκδοσης προσωρινής αποφάσεως, προκειμένου να αποτραπεί η πρόκληση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον διάδικο που ζητεί την προσωρινή προστασία. Στον διάδικο αυτόν απόκειται να αποδείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αναμείνει την έκβαση της κύριας δίκης χωρίς να υποστεί ζημία τέτοιου χαρακτήρα. Μολονότι αληθεύει ότι, για τη διαπίστωση της ύπαρξης της ζημίας αυτής, δεν είναι αναγκαίο να απαιτείται να αποδειχθεί με απόλυτη βεβαιότητα η επέλευση και ο επικείμενος χαρακτήρας της ζημίας, αλλά αρκεί η εν λόγω ζημία να πιθανολογείται επαρκώς, εντούτοις ο διάδικος που ζητεί τη λήψη προσωρινών μέτρων υποχρεούται να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η πιθανολόγηση μιας τέτοιας ζημίας [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 16ης Ιουλίου 2021, Symrise κατά ECHA, C‑282/21 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:631, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
76
Προκειμένου να εκτιμήσει εάν πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου επισήμανε, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η επέλευση της «προβαλλόμενης από τους [νυν αναιρεσείοντες] ζημίας» εξαρτάται από τη συνδρομή πολλών παραγόντων.
77
Από τη σκέψη 41 της διατάξεως αυτής προκύπτει ρητώς ότι η ζημία την οποία επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου απέρρεε, κατά την άποψή τους, από τον κίνδυνο να συλληφθούν και να παραδοθούν στις ισπανικές αρχές. Επιπλέον, στη σκέψη 44 της εν λόγω διατάξεως η επιχειρηματολογία των αναιρεσειόντων σχετικά με την εν λόγω ζημία παρουσιάζεται ως στηριζόμενη στο γεγονός ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο επικείμενης σύλληψής τους.
78
Στο πλαίσιο αυτό, η σκέψη 45 της ίδιας διατάξεως πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι βεβαιώνει ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων και η παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές εξαρτιόνταν από τη συνδρομή πλειόνων παραγόντων.
79
Προβαίνοντας στη διαπίστωση αυτή, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου ουδόλως απέκλεισε ότι ενδεχόμενη σύλληψη των αναιρεσειόντων θα μπορούσε να τους προξενήσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
80
Επομένως, η κύρια επιχειρηματολογία που προβλήθηκε προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως, στο μέτρο που αφορά τη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της διατάξεως αυτής και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί.
81
Το ίδιο ισχύει κατά το μέτρο που η επιχειρηματολογία αυτή αφορά τις σκέψεις 47 έως 49, 56 και 57 της ως άνω διατάξεως, δεδομένου ότι από τη σκέψη 46 της τελευταίας προκύπτει ότι οι εν λόγω σκέψεις σκοπούν, μεταξύ άλλων, στο να αποδείξουν ότι οι αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν ότι η σύλληψή τους μπορούσε να προβλεφθεί με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
82
Αντιθέτως, η σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως έρχεται σε αντίθεση με τη συλλογιστική που εκτίθεται στις σκέψεις 44 έως 58 αυτής, καθόσον παρουσιάζει την ενδεχόμενη σύλληψη των αναιρεσειόντων ως στοιχείο που υποδηλώνει όχι ότι η προβαλλόμενη ζημία έχει επέλθει, αλλά μόνον ότι η επέλευσή της μπορεί να πιθανολογηθεί επαρκώς.
83
Εντούτοις, το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει να θεωρηθεί ως άνευ σημασίας. Συγκεκριμένα, η σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως έχει πλεοναστικό χαρακτήρα, καθόσον δεν επιδιώκει να δικαιολογήσει την απόφαση περί απορρίψεως της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, η οποία εκτίθεται στη σκέψη 59 της εν λόγω διατάξεως, αλλά απλώς να υπενθυμίσει στους αναιρεσείοντες ότι η απόφαση αυτή δεν θίγει τη δυνατότητά τους να υποβάλουν νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στηριζόμενη σε νέα πραγματικά περιστατικά.
84
Κατά συνέπεια, η κύρια επιχειρηματολογία που προβλήθηκε προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει αβάσιμη και εν μέρει αλυσιτελής.
85
Όσον αφορά την επιχειρηματολογία που προβλήθηκε επικουρικώς προς στήριξη του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η επέλευση της ζημίας που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες εξαρτάτο από τη συνδρομή πολλών παραγόντων, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου στηρίχθηκε, αφενός, στην εξουσία των δικαστικών αρχών του κράτους μέλους εκτέλεσης να αρνηθούν την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης και, αφετέρου, στο γεγονός ότι η παράδοση του καταζητούμενου προσώπου εξαρτάται από την έκδοση αποφάσεως από τις εν λόγω αρχές στην περίπτωση που το πρόσωπο αυτό δεν συναινεί στην παράδοσή του.
86
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας, η σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στο μέτρο που αναφέρεται αποκλειστικά σε ορισμένους μηχανισμούς που προβλέπονται από την απόφαση‑πλαίσιο 2002/584, δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι διαπιστώνει ότι καθοριστική αιτία της ζημίας που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες αποτελούν τα εθνικά μέτρα που έλαβε το εν λόγω κράτος μέλος και όχι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις.
87
Αντιθέτως, από τη σκέψη 78 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι η σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιβεβαιώνει, μεταξύ άλλων, ότι οι μηχανισμοί που προβλέπονται στην απόφαση‑πλαίσιο 2002/584, και οι οποίοι μνημονεύονται στη σκέψη αυτή, συνεπάγονται ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων εξαρτάται και από άλλους παράγοντες πέραν της απορρέουσας από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις άρσης της βουλευτικής τους ασυλίας.
88
Από το άρθρο 1, παράγραφος 1, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προκύπτει ότι το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης είναι απόφαση δικαστικής αρχής που εκδίδεται από κράτος μέλος «προς το σκοπό της σύλληψης και της παράδοσης» από άλλο κράτος μέλος προσώπου που καταζητείται.
89
Επιπλέον, από το άρθρο 11, παράγραφος 1, και το άρθρο 17, παράγραφος 3, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προκύπτει ότι η διαδικασία εκτελέσεως του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης ακολουθεί συνήθως τη σύλληψη του καταζητουμένου από τις αρχές του κράτους μέλους εκτελέσεως.
90
Η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται από τον κανόνα του άρθρου 12 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου, κατά τον οποίο, όταν ένα πρόσωπο συλλαμβάνεται βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, η δικαστική αρχή εκτελέσεως αποφασίζει κατά πόσον είναι σκόπιμο να «τηρηθεί υπό κράτηση».
91
Επιπλέον, από το άρθρο 12 και το άρθρο 17, παράγραφος 5, της αποφάσεως‑πλαισίου 2002/584 προκύπτει ότι, όταν η δικαστική αρχή εκτελέσεως αποφασίζει να θέσει τέρμα στην κράτηση του καταζητούμενου προσώπου, σε αυτήν εναπόκειται να συνδυάσει την προσωρινή απόλυση του εν λόγω προσώπου με κάθε μέτρο που θα κρίνει αναγκαίο ώστε να αποφευχθεί η διαφυγή του και να διασφαλίσει ότι εξακολουθούν να συντρέχουν οι αναγκαίες ουσιαστικές προϋποθέσεις για την παράδοσή του ενόσω δεν έχει ληφθεί καμία οριστική απόφαση για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης (απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, Lanigan, C‑237/15 PPU, EU:C:2015:474, σκέψη 63).
92
Η απόφαση για την παράδοση, στην οποία αναφέρεται η σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, εκδίδεται, σύμφωνα με τα άρθρα 15 και 17 της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584, κατά το πέρας της διαδικασίας εκτελέσεως του εν λόγω εντάλματος σύλληψης, ήτοι μετά τη σύλληψη του καταζητούμενου προσώπου καθώς και μετά την έκδοση των αποφάσεων σχετικά με τη συνέχιση της κράτησής του ή την προσωρινή απόλυσή του.
93
Ως εκ τούτου, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε ότι οι αναφερόμενες στην εν λόγω σκέψη 45 εξουσίες των δικαστικών αρχών εκτελέσεως καθιστούν δυνατή τη διαπίστωση ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων εξαρτάτο από τη συνδρομή πολλών παραγόντων.
94
Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός κατά το μέρος που αφορά τη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
95
Τούτου λεχθέντος, δεδομένου ότι το σκεπτικό που παρατίθεται στις σκέψεις 46 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως μπορεί επίσης να δικαιολογήσει το διατακτικό της, η διαπίστωση της πλάνης περί το δίκαιο που ενέχει η σκέψη 45 της διατάξεως αυτής δεν συνεπάγεται, αφ’ εαυτής, την αναίρεση της εν λόγω διατάξεως. Επομένως, πρέπει να εξεταστεί ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα
96
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως διαρθρώνεται σε πέντε σκέλη. Πρέπει, καταρχάς, να εξεταστούν από κοινού τα τρία πρώτα σκέλη του λόγου αυτού.
97
Με το πρώτο σκέλος του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η ύπαρξη καταχωρίσεων στο SIS II αρκούσε για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι αντιμετώπιζαν πραγματικό κίνδυνο να συλληφθούν και, ως εκ τούτου, να υποστούν σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία. Κατά την άποψή τους, οι αστυνομικές αρχές των κρατών μελών θα προβούν πράγματι σε μια τέτοια σύλληψη, δεδομένου ότι δεν προσέθεσαν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 25, παράγραφος 2, της αποφάσεως 2007/533, ειδική ένδειξη στις επίμαχες καταχωρίσεις στο SIS II. Επομένως, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον δεν έλαβε υπόψη, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, τη σημασία που έχουν οι καταχωρίσεις στο SIS II.
98
Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου επέβαλε υπερβολικά υψηλό επίπεδο αποδείξεως καθόσον απαίτησε να προσκομίσουν στοιχεία που θα αποδείκνυαν την πρόθεση των κρατών μελών να προβούν στη σύλληψή τους, μολονότι είχε αποδειχθεί ότι για τα πρόσωπα αυτά υπήρχαν καταχωρίσεις στο SIS II. Πράγματι, η μοναδική «ενέργεια» στην οποία θα μπορούσαν να προβούν τα κράτη μέλη για την εκτέλεση των εν λόγω καταχωρίσεων θα ήταν η σύλληψη των αναιρεσειόντων.
99
Με το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το γεγονός ότι αναστέλλεται η εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος τους δεν θέτει υπό αμφισβήτηση την πιθανότητα επέλευσης της προβαλλόμενης ζημίας. Ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου στηρίχθηκε στο τι θα έπρεπε να πράξουν οι ισπανικές αρχές, ενώ όφειλε να στηριχθεί σε αυτό που πράγματι έπραξαν. Ακόμη και εάν οι αρχές αυτές όφειλαν να αναστείλουν τις καταχωρίσεις στο SIS II, το γεγονός ότι οι τελευταίες εξακολουθούσαν να είναι ενεργές αρκούσε για να αποδειχθεί η πιθανότητα επέλευσης της προβαλλόμενης ζημίας. Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνεται από τις πληροφορίες που διαβίβασε ο ανακριτής του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) προς τις γαλλικές και τις ιταλικές αρχές.
100
Το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας ζητούν την απόρριψη του δεύτερου λόγου αναιρέσεως κατά τα τρία πρώτα σκέλη του.
101
Κατά το Κοινοβούλιο, τα τρία πρώτα σκέλη αυτού του λόγου αναιρέσεως πρέπει να κριθούν απαράδεκτα, τουλάχιστον εν μέρει, καθόσον, πρώτον, επιδιώκουν απλή επανεξέταση της υποβληθείσας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αιτήσεως, δεύτερον, βάλλουν κατά των εκτιμήσεων του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου ως προς τα πραγματικά περιστατικά και, τέλος, στηρίζονται σε πραγματικά περιστατικά που δεν προβλήθηκαν στον πρώτο βαθμό. Επιπλέον, το πρώτο και το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού δεν αναφέρουν τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως στις οποίες αναφέρονται.
102
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι οι αναιρεσείοντες δεν στηρίχθηκαν, στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, στις καταχωρίσεις στο SIS II ή στην ανάγκη να ληφθεί υπόψη ο κίνδυνος σύλληψής τους σε άλλο κράτος μέλος πέραν του Βασιλείου του Βελγίου, του Βασιλείου της Ισπανίας ή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Συνεπώς, εκτιμά ότι τα επιχειρήματα που στηρίζονται στις εν λόγω καταχωρίσεις ή στον εν λόγω κίνδυνο πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθούν ως απαράδεκτα. Η ίδια λύση θα έπρεπε να υιοθετηθεί και όσον αφορά τα επιχειρήματα που στηρίζονται στις διαβιβασθείσες από τον ανακριτή του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) πληροφορίες τις οποίες επικαλούνται οι αναιρεσείοντες.
103
Το Βασίλειο της Ισπανίας προβάλλει, επιπλέον, ότι οι κανόνες που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες δεν είναι ικανοί να αναιρέσουν τη διαπίστωση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου ότι η αναστολή της εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων από τις βελγικές αρχές εξαλείφει τον κίνδυνο να παραδοθούν στις ισπανικές αρχές.
104
Εξάλλου, το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας θεωρούν ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου δεν εφάρμοσε υπερβολικά υψηλό επίπεδο αποδείξεως και ότι, αντιθέτως, αρκέστηκε στην εφαρμογή της πάγιας νομολογίας του Δικαστηρίου, κατά την οποία η προβαλλόμενη ζημία πρέπει να είναι προβλέψιμη με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
105
Εν πάση περιπτώσει, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι αλυσιτελή, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες δεν αμφισβητούν τις εκτιμήσεις του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την αναστολή της ποινικής διαδικασίας που διεξήχθη στην Ισπανία, ενώ οι εκτιμήσεις αυτές αρκούν για να δικαιολογήσουν την απόρριψη της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων.
Εκτίμηση
106
Όσον αφορά τα επιχειρήματα του Κοινοβουλίου και του Βασιλείου της Ισπανίας με τα οποία αμφισβητείται το παραδεκτό των τριών πρώτων σκελών του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται, πρώτον, ότι, κατά το άρθρο 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα προσβαλλόμενα στοιχεία της αποφάσεως ή της διατάξεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Δεν πληροί την επιταγή αυτή αίτηση αναιρέσεως η οποία, χωρίς να περιέχει επιχειρηματολογία αποσκοπούσα ειδικώς στον προσδιορισμό του νομικού σφάλματος που ενέχει η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων και των επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση του δικογράφου του ένδικου βοηθήματος που κατατέθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου [διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Ιανουαρίου 2018, Επιτροπή κατά RW, C‑442/17 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:6, σκέψη 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
107
Εν προκειμένω, φαίνεται ότι, με τα τρία πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες επισημαίνουν διάφορα σφάλματα της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και προβάλλουν σειρά νομικών επιχειρημάτων προς απόδειξη του υποστατού των σφαλμάτων αυτών. Επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τα τρία πρώτα σκέλη αποσκοπούν σε απλή επανεξέταση της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων που υποβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
108
Πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα του Κοινοβουλίου κατά το οποίο το πρώτο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα για τον λόγο ότι δεν αναφέρονται σε συγκεκριμένες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
109
Αφενός, από την αίτηση αναιρέσεως προκύπτει σαφώς ότι το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως θέτει υπό αμφισβήτηση την εκτίμηση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου η οποία εκτίθεται στις σκέψεις 46 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και κατά την οποία η προβαλλόμενη από τους αναιρεσείοντες ζημία δεν μπορούσε να προβλεφθεί με επαρκή βαθμό πιθανότητας, μολονότι υπήρχαν καταχωρίσεις στο SIS II για τους αναιρεσείοντες.
110
Αφετέρου, από την αίτηση αναιρέσεως προκύπτει σαφώς ότι το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως αναφέρεται στις σκέψεις 52 έως 56 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, στις οποίες ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου εξέθεσε τα αποτελέσματα που πρέπει να αναγνωριστούν στην αναστολή της ποινικής διαδικασίας που κινήθηκε στην Ισπανία.
111
Δεύτερον, με δεδομένο ότι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 70 της παρούσας διατάξεως, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αμφισβητήσει, κατά την εξέταση αιτήσεως αναιρέσεως, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία, τα τρία πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου αναιρέσεως δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι βάλλουν κατά της εκτιμήσεως αυτής.
112
Αφενός, με το πρώτο και το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού, οι αναιρεσείοντες επικρίνουν την εκ μέρους του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου εφαρμογή της προϋποθέσεως κατά την οποία η προβαλλόμενη ζημία πρέπει να μπορεί να πιθανολογηθεί επαρκώς προκειμένου να συντρέχει το επείγον. Μια τέτοια επιχειρηματολογία, η οποία δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τα πραγματικά περιστατικά που διαπιστώθηκαν με την προσβαλλόμενη διάταξη, πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών αυτών υπό το πρίσμα των κριτηρίων που διέπουν την εφαρμογή της έννοιας του επείγοντος στο πλαίσιο της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων [βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 29ης Μαρτίου 2012, Golnisch κατά Κοινοβουλίου, C‑569/11 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:199, σκέψη 27].
113
Αφετέρου, με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως αμφισβητείται το επίπεδο αποδείξεως που επιβλήθηκε προκειμένου να αποδειχθεί ο αρκούντως πιθανός χαρακτήρας της ζημίας που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες. Από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων που ισχύουν ως προς την απόδειξη αποτελεί νομικό ζήτημα το οποίο είναι παραδεκτό κατ’ αναίρεση (απόφαση της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
114
Τρίτον, από τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 73 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι ένας διάδικος δεν μπορεί να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγους ή επιχειρήματα που δεν είχε προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
115
Επομένως, τα επιχειρήματα των διαδίκων που στηρίζονται στη σύλληψη και την κράτηση του C. Puigdemont i Casamajó στη Σαρδηνία καθώς και στις μνημονευθείσες στη σκέψη 99 της παρούσας διατάξεως πληροφορίες που διαβίβασε ο ανακριτής του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα, καθόσον τα εν λόγω επιχειρήματα δεν προβλήθηκαν σε πρώτο βαθμό.
116
Αντιθέτως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι τα επιχειρήματα που αντλούνται από την ύπαρξη καταχωρίσεων στο SIS II και από την ανάγκη να ληφθεί υπόψη ο κίνδυνος να συλληφθούν οι αναιρεσείοντες σε άλλο κράτος μέλος πέραν του Βασιλείου του Βελγίου, του Βασιλείου της Ισπανίας ή της Γαλλικής Δημοκρατίας προβλήθηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που υπέβαλαν, οι αναιρεσείοντες προέβαλαν επανειλημμένως τα προβλέψιμα αποτελέσματα των καταχωρίσεων στο SIS II και ανέφεραν, δύο φορές, τον κίνδυνο σύλληψής τους από τις αρχές οποιουδήποτε κράτους μέλους της Ένωσης. Επιπλέον, το υποστατό του κινδύνου αυτού εκτέθηκε λεπτομερέστερα στις παρατηρήσεις που υπέβαλαν οι αναιρεσείοντες, σε πρώτο βαθμό, επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας.
117
Επομένως, πρέπει να εκτιμηθεί η βασιμότητα των τριών πρώτων σκελών του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
118
Από τις σκέψεις 46 έως 57 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως προκύπτει ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε ότι η ύπαρξη ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης εις βάρος των αναιρεσειόντων και οι καταχωρίσεις στο SIS II δεν αρκούσαν για να αποδειχθεί ότι η σύλληψή τους ήταν προβλέψιμη με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
119
Ειδικότερα, αφού εξέτασε τα μέτρα που έλαβαν οι βελγικές αρχές προκειμένου να εκτελέσουν τα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης που είχαν εκδοθεί εις βάρος των αναιρεσειόντων και αφού διαπίστωσε ότι η εκτέλεση των εν λόγω ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης είχε ανασταλεί, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι το γεγονός ότι, όπως προέβαλαν οι αναιρεσείοντες, το Βασίλειο της Ισπανίας δεν είχε διαγράψει τις καταχωρίσεις στο SIS II δεν ήταν ικανό να αποδείξει ότι η επίμαχη ποινική διαδικασία δεν είχε ανασταλεί.
120
Με βάση, μεταξύ άλλων, τις εν λόγω εκτιμήσεις, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, στη σκέψη 58 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η προβαλλόμενη από τους αναιρεσείοντες ζημία δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως βέβαιη ή επαρκώς πιθανολογούμενη και ότι, ως εκ τούτου, οι αναιρεσείοντες δεν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι πληρούνταν η προϋπόθεση του επείγοντος.
121
Όπως όμως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, η ύπαρξη, στο SIS II, καταχωρίσεων για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό την σύλληψη και την παράδοσή τους συνεπάγεται καταρχήν, αφ’ εαυτής, υποχρέωση σύλληψης των προσώπων τα οποία αφορούν οι εν λόγω καταχωρίσεις.
122
Πράγματι, από το άρθρο 31, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2007/533, σχετικά με τη δράση που πρέπει να εκτελεστεί βάσει τέτοιας καταχωρίσεως, σε συνδυασμό με το άρθρο 27 της εν λόγω αποφάσεως, προκύπτει ότι μια τέτοια καταχώριση, συνοδευόμενη από αντίγραφο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης επί του οποίου στηρίζεται, συνιστά ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εκδιδόμενο σύμφωνα με την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, όταν αυτή έχει εφαρμογή, και παράγει τα ίδια αποτελέσματα.
123
Επιπλέον, το άρθρο 24, παράγραφος 1, της αποφάσεως 2007/533 προβλέπει ότι, εφόσον ένα κράτος μέλος εκτιμά ότι μια καταχώριση σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους αντίκειται στην εθνική του νομοθεσία, τις διεθνείς του υποχρεώσεις ή τα ουσιώδη εθνικά του συμφέροντα, μπορεί να ζητήσει την προσθήκη ειδικής ένδειξης στην καταχώριση αυτή ώστε το ληπτέο μέτρο που ορίζεται στη συγκεκριμένη καταχώριση να μην εκτελεστεί στο έδαφός του.
124
Στις περιπτώσεις που εφαρμόζεται η απόφαση-πλαίσιο 2002/584, η προσθήκη τέτοιας ειδικής ένδειξης σε καταχώριση στο SIS II είναι δυνατή, σύμφωνα με το άρθρο 25 της αποφάσεως 2007/533, μόνον αν η δικαστική αρχή εκτελέσεως αρνήθηκε την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης στο οποίο αναφέρεται η καταχώριση ή εάν αρμόδια δικαστική αρχή έχει ζητήσει την προσθήκη της εν λόγω ειδικής ένδειξης είτε βάσει γενικής εντολής είτε εάν, για συγκεκριμένη περίπτωση, είναι προφανές ότι η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης πρέπει να απορριφθεί.
125
Εξάλλου, από το άρθρο 30 της αποφάσεως 2007/533 προκύπτει ότι, στην περίπτωση που η καταχώριση για πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους πραγματοποιήθηκε βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν προέβλεψε ότι η σύλληψη είναι δυνατή μόνο στην περίπτωση που έχει τεθεί ειδική ένδειξη σύμφωνα με τις διαδικασίες των άρθρων 24 και 25 της αποφάσεως αυτής.
126
Επομένως, η ύπαρξη καταχώρισης στο SIS II σχετικά με πρόσωπο που αναζητείται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή του συνεπάγεται, αφ’ εαυτής, μεγάλη πιθανότητα σύλληψης του προσώπου αυτού, εκτός αν αποδειχθεί συστηματική έλλειψη αποτελεσματικότητας ως προς την εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως ή η προσθήκη ειδικής ένδειξης από κάθε κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου ενδέχεται να μεταβεί ο ενδιαφερόμενος, περιστάσεις οι οποίες δεν διαπιστώθηκαν με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.
127
Δεδομένου ότι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 75 της παρούσας διατάξεως, στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων η προϋπόθεση του επείγοντος μπορεί να πληρούται χωρίς να αποδεικνύεται με απόλυτη βεβαιότητα η επέλευση και ο επικείμενος χαρακτήρας της προβαλλόμενης ζημίας, η επέλευση προβαλλόμενης ζημίας που απορρέει από τη σύλληψη των προσώπων τα οποία αφορά η καταχώριση σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους πρέπει, καταρχήν, να θεωρείται προβλέψιμη με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
128
Ως εκ τούτου, στην περίπτωση αυτή, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων δεν μπορεί νομίμως να απαιτήσει από τα πρόσωπα τα οποία αφορά η ως άνω καταχώριση να προσκομίσουν πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία προκειμένου να αποδειχθεί η προβλεψιμότητα της σύλληψής τους.
129
Ειδικότερα, αντιθέτως προς όσα έκρινε ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, δεν μπορεί να αναμένεται από τα πρόσωπα αυτά να αποδείξουν ότι οι εθνικές αρχές εκτελέσεως προτίθενται να συμμορφωθούν προς τις υποχρεώσεις που υπέχουν δυνάμει του δικαίου της Ένωσης.
130
Το γεγονός ότι δικαστική αρχή κράτους μέλους, κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου, δεν εκτέλεσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εις βάρος των εν λόγω προσώπων, όπως διαπίστωσε ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τους αναιρεσείοντες στις σκέψεις 48 έως 50 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, δεν σημαίνει, επίσης, ότι η σύλληψη των ίδιων προσώπων δεν πιθανολογείται επαρκώς.
131
Πράγματι, αφενός, ελλείψει τελεσίδικης αποφάσεως, το γεγονός αυτό ουδόλως αποδεικνύει ότι η ως άνω δικαστική αρχή δεν θα συμμορφωθεί τελικώς προς τις υποχρεώσεις που υπέχει από το δίκαιο της Ένωσης. Αφετέρου, το γεγονός αυτό δεν παρέχει καμία ένδειξη ως προς τη στάση που θα τηρήσουν οι αρχές άλλων κρατών μελών στα οποία ενδέχεται να μεταβούν τα εν λόγω πρόσωπα.
132
Όσον αφορά την αναστολή εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων, στην οποία παραπέμπουν οι σκέψεις 51 έως 56 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, πρέπει να σημειωθεί ότι η εν λόγω αναστολή δεν επηρεάζει τον προβλέψιμο χαρακτήρα της σύλληψης των αναιρεσειόντων δυνάμει των καταχωρίσεων στο SIS II, εφόσον αυτές δεν έχουν ανακληθεί από τις ισπανικές αρχές.
133
Εξάλλου, ακόμη και αν η εκτίμηση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 55 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ως προς τη σημασία που έχουν οι καταχωρίσεις στο SIS II πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το Βασίλειο της Ισπανίας όφειλε να αποσύρει τις καταχωρίσεις αυτές κατόπιν της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως που υποβλήθηκε στην υπόθεση C‑158/21, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ο βαθμός πιθανότητας επέλευσης ζημίας δεν μπορεί, υπό το πρίσμα του αντικειμένου της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, να εκτιμηθεί βάσει της παραδοχής ότι οι αποφάσεις ενός κράτους μέλους που ισχύουν σήμερα θα ανακληθούν στο μέλλον από το κράτος αυτό.
134
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ως άνω στοιχείων, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου υπέπεσε σε πλάνη όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, καθόσον έκρινε, στη σκέψη 46 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι οι αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν ότι η σύλληψή τους μπορούσε να προβλεφθεί με επαρκή βαθμό πιθανότητας.
135
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνουν δεκτά τα τρία πρώτα σκέλη του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
136
Όσον αφορά τις συνέπειες των σφαλμάτων που ενέχουν οι σκέψεις 45 και 46 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, πρέπει να υπομνησθεί ότι από τη σκέψη 41 της διατάξεως αυτής προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες προέβαλαν ζημία απορρέουσα από τη στέρηση της ελευθερίας τόσο λόγω της σύλληψής τους όσο και λόγω της παράδοσής τους στις ισπανικές αρχές.
137
Επομένως, η εκτίμηση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 58 της διατάξεως αυτής, ότι οι αναιρεσείοντες δεν κατόρθωσαν να αποδείξουν ότι πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος πρέπει κατ’ ανάγκη να στηρίζεται στην απόρριψη του ισχυρισμού των αναιρεσειόντων ότι εκτίθενται σε προβλέψιμο κίνδυνο σύλληψης που ενδέχεται να τους προξενήσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
138
Συνεπώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, η εκτίμηση αυτή δεν μπορεί να στηριχθεί επαρκώς κατά νόμο στη διαπίστωση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου ότι ο κίνδυνος παράδοσης των αναιρεσειόντων στις ισπανικές αρχές δεν πιθανολογείται επαρκώς.
139
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι το σκεπτικό που εκτίθεται στις σκέψεις 42 και 43 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως δεν αφορά τον κίνδυνο σύλληψης των αναιρεσειόντων σε άλλο κράτος μέλος πέραν της Γαλλικής Δημοκρατίας, διαπιστώνεται ότι τα σφάλματα που ενέχουν οι σκέψεις 45 και 46 της διατάξεως αυτής συνεπάγονται ότι η εκτίμηση του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 58 της εν λόγω διατάξεως στερείται επαρκούς βάσεως.
140
Κατά συνέπεια, είναι αναγκαίο να εξεταστεί αν η αντικατάσταση του σκεπτικού που προτείνουν αντιστοίχως το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας μπορεί να θεμελιώσει το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
Επί του αιτήματος του Κοινοβουλίου για αντικατάσταση του σκεπτικού
Επιχειρήματα
141
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, προτείνει στο Δικαστήριο, σε περίπτωση που δεχθεί τους λόγους αναιρέσεως που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες, να προβεί σε αντικατάσταση μέρους του σκεπτικού και να κρίνει ότι η ζημία που συνδέεται με τον κίνδυνο σύλληψης τον οποίο επικαλούνται οι αναιρεσείοντες δεν συνιστά σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
142
Υποστηρίζει, συναφώς, ότι η προτεινόμενη από τους αναιρεσείοντες προσέγγιση παραγνωρίζει τον εξαιρετικό χαρακτήρα των προσωρινών μέτρων, καθόσον επιτρέπει να διαπιστωθεί συστηματικά ότι πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος στην περίπτωση που αίρεται η ασυλία μέλους του Κοινοβουλίου το οποίο αρνείται να συνεργαστεί με τις εθνικές αρχές.
143
Επιπλέον, δεδομένου ότι ο σκοπός της βουλευτικής ασυλίας συνίσταται στην αποτροπή κάθε παρεμπόδισης της εύρυθμης λειτουργίας του Κοινοβουλίου, οι αναιρεσείοντες όφειλαν να αποδείξουν ότι υπήρχε κίνδυνος οι προσβαλλόμενες αποφάσεις να παρακωλύσουν την εκτέλεση των καθηκόντων τους και ότι η εύρυθμη λειτουργία του Κοινοβουλίου αντετίθετο σε οποιοδήποτε εμπόδιο στην άσκηση των καθηκόντων τους. Οι αναιρεσείοντες, όμως, ουδόλως απέδειξαν ότι τα μέτρα καταναγκασμού που μπορεί να λάβει κράτος μέλος κατά μέλους του Κοινοβουλίου υπονομεύουν την ανεξαρτησία και την εύρυθμη λειτουργία του εν λόγω θεσμικού οργάνου.
144
Οι αναιρεσείοντες ζητούν την απόρριψη του υποβληθέντος από το Κοινοβούλιο αιτήματος αντικαταστάσεως του σκεπτικού.
Εκτίμηση
145
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το παραδεκτό αιτήματος αντικαταστάσεως σκεπτικού προϋποθέτει την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, υπό την έννοια ότι το εν λόγω αίτημα θα μπορέσει, ως εκ του αποτελέσματός του, να ωφελήσει τον διάδικο που το υπέβαλε. Τούτο μπορεί να συμβαίνει όταν το αίτημα αντικαταστάσεως σκεπτικού συνιστά αμυντικό ισχυρισμό κατά λόγου αναιρέσεως (απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2022, Bernis κ.λπ. κατά ΕΣΕ, C‑364/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:115, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
146
Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 75 της παρούσας διατάξεως, εναπόκειται στον διάδικο που ζητεί το προσωρινό μέτρο να αποδείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αναμείνει την έκβαση της δίκης χωρίς να υποστεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
147
Ως εκ τούτου, μολονότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε εσφαλμένα ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων δεν μπορούσε να προβλεφθεί με επαρκή βαθμό πιθανότητας, η εκτίμηση ότι δεν πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος πρέπει εντούτοις να επικυρωθεί εάν η σύλληψη αυτή δεν ήταν ικανή να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία στους αναιρεσείοντες.
148
Επομένως, το αίτημα αντικαταστάσεως του σκεπτικού που υπέβαλε το Κοινοβούλιο πρέπει να κριθεί παραδεκτό.
149
Όπως ορθώς επισήμανε το εν λόγω θεσμικό όργανο, η ασυλία των μελών του Κοινοβουλίου παρέχεται αποκλειστικά προς το συμφέρον της Ένωσης. Ειδικότερα, η εν λόγω ασυλία αποσκοπεί στην αποτροπή της παρακωλύσεως της εύρυθμης λειτουργίας του εν λόγω θεσμικού οργάνου και, κατ’ επέκταση, των αρμοδιοτήτων του. Κατά συνέπεια, ένα μέλος του Κοινοβουλίου, αντιμέτωπο με απόφαση άρσης της ασυλίας του, δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς ότι η σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία που αποτελεί άμεση συνέπεια της εν λόγω αποφάσεως συνίσταται στο γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση θίγει όχι μόνο το δικαίωμά του να ασκήσει ελεύθερα τα καθήκοντά του, αλλά και την εύρυθμη λειτουργία του Κοινοβουλίου [πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 29ης Μαρτίου 2012, Golnisch κατά Κοινοβουλίου, C‑569/11 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:199, σκέψη 29].
150
Επομένως, ο κίνδυνος επέλευσης σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας μπόρεσε να αποκλειστεί σε περίπτωση κατά την οποία η άρση της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου είχε πραγματοποιηθεί σε πρώιμο στάδιο ποινικής διαδικασίας που κινήθηκε εναντίον του, χωρίς να έχει αποδειχθεί, αφενός, ότι η πραγματική ή προσωρινή διεξαγωγή της διαδικασίας αυτής μπορεί να παρακωλύσει στην πράξη την άσκηση των καθηκόντων του μέλους του Κοινοβουλίου, όπως είναι η συμμετοχή του σε συνόδους, σε κοινοβουλευτικά ταξίδια ή στη σύνταξη εκθέσεων, και, αφετέρου, ότι τα συνδεόμενα με την εύρυθμη λειτουργία του Κοινοβουλίου συμφέροντα αντιτίθενται σε οποιαδήποτε παρέμβαση στην άσκηση των καθηκόντων του [πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 29ης Μαρτίου 2012, Golnisch κατά Κοινοβουλίου, C‑569/11 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:199, σκέψη 30].
151
Η λύση αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε περίπτωση κατά την οποία η ποινική διαδικασία που δικαιολόγησε την άρση της βουλευτικής ασυλίας έχει ήδη οδηγήσει στην έκδοση, εις βάρος των οικείων μελών του Κοινοβουλίου, ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης και σε καταχωρίσεις σχετικές με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους.
152
Πράγματι, τα μέτρα που λαμβάνονται κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι πιθανό, σε περίπτωση άρσης της βουλευτικής ασυλίας, να οδηγήσουν, κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως-πλαισίου 2002/584 και της αποφάσεως 2007/533, στη σύλληψη των οικείων μελών του Κοινοβουλίου και στη συνέχιση της κρατήσεώς τους, ενδεχομένως για αρκετές εβδομάδες, εν αναμονή της εκδόσεως αποφάσεως για την παράδοσή τους.
153
Μια τέτοια στέρηση της ελευθερίας, η οποία μπορεί, επιπλέον, να επαναληφθεί αρκετές φορές και να λάβει χώρα σε περισσότερα κράτη μέλη, ενδέχεται να αποτελέσει εμπόδιο ως προς τη δυνατότητα των οικείων μελών του Κοινοβουλίου να εκτελούν τις συμφυείς με την άσκηση των καθηκόντων τους δραστηριότητές τους, όπως είναι η συμμετοχή σε κοινοβουλευτικά ταξίδια ή η πραγματοποίηση αναγκαίων μετακινήσεων στο πλαίσιο της σύνταξης εκθέσεων, και, ως εκ τούτου, να υπονομεύσει την εύρυθμη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των δραστηριοτήτων του ευρωβουλευτή και της αποστολής του να εκτελεί τις δραστηριότητες αυτές στο σύνολο της Ένωσης, η ύπαρξη ενός τέτοιου εμποδίου στην άσκηση των καθηκόντων του μέλους του Κοινοβουλίου πρέπει να διαπιστώνεται χωρίς να απαιτείται από το πρόσωπο που την επικαλείται να προσκομίσει ακριβή στοιχεία όσον αφορά τις συγκεκριμένες δραστηριότητες που θα μπορούσε να κληθεί να ασκήσει σε άλλα κράτη μέλη πέραν εκείνων στα οποία λαμβάνουν χώρα οι κοινοβουλευτικές σύνοδοι.
154
Επισημαίνεται περαιτέρω ότι η ζημία που θα υφίσταντο τα οικεία μέλη του Κοινοβουλίου εάν δεν αναστελλόταν η εκτέλεση των αποφάσεων άρσης της ασυλίας τους θα ήταν ανεπανόρθωτη, δεδομένου ότι δεν θα μπορούσαν να ασκήσουν πλήρως το λειτούργημα του ευρωβουλευτή μέχρι τη λήξη της θητείας τους (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 31ης Ιουλίου 2003, Le Pen κατά Κοινοβουλίου, C‑208/03 P-R, EU:C:2003:424, σκέψη 102).
155
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η σύλληψη μέλους του Κοινοβουλίου και η συνέχιση της κράτησής του, ενδεχομένως επί αρκετές εβδομάδες, εν αναμονή της έκδοσης αποφάσεως για την παράδοσή του είναι ικανή να του προξενήσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
156
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα αντικαταστάσεως μέρους του σκεπτικού που υπέβαλε το Κοινοβούλιο.
Επί του αιτήματος του Βασιλείου της Ισπανίας για αντικατάσταση του σκεπτικού
Επιχειρήματα
157
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι η σκέψη 43 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ενέχει πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το περιεχόμενο των προσβαλλόμενων αποφάσεων και, ως εκ τούτου, προτείνει στο Δικαστήριο να αντικαταστήσει το σκεπτικό του, διαγράφοντας τη σκέψη 43.
158
Κυρίως, προσάπτει στον Αντιπρόεδρο του Γενικού Δικαστηρίου ότι υπερέβη τα όρια των αρμοδιοτήτων του δικαστή ασφαλιστικών μέτρων καθόσον ερμήνευσε τις προσβαλλόμενες αποφάσεις κατά τρόπον ώστε να αποφανθεί, κατ’ ουσίαν, επί ενός από τους λόγους τους οποίους προέβαλαν οι αναιρεσείοντες στο πλαίσιο της προσφυγής ακυρώσεως που άσκησαν.
159
Επικουρικώς, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ήραν την ασυλία των αναιρεσειόντων στο σύνολό της και ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι αυτοί μπορούν, ακόμη, να επικαλεστούν την προβαλλόμενη «ασυλία για τη μετάβαση», η οποία ουδόλως προβλέπεται από το πρωτόκολλο περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης.
160
Εξάλλου, το Βασίλειο της Ισπανίας διατείνεται ότι είναι αναγκαίο να τροποποιηθεί η πρώτη περίοδος της σκέψης 52 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, καθόσον η εν λόγω περίοδος περιλαμβάνει εσφαλμένη ερμηνεία του υπομνήματος παρεμβάσεως που υπέβαλε σε πρώτο βαθμό.
161
Οι αναιρεσείοντες ζητούν την απόρριψη του αιτήματος αντικαταστάσεως του σκεπτικού που υπέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας.
Εκτίμηση
162
Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 145 της παρούσας διατάξεως, αίτημα αντικαταστάσεως του σκεπτικού είναι παραδεκτό μόνον εάν το αποτέλεσμα της αντικαταστάσεως ενδέχεται να ωφελήσει τον διάδικο που το υπέβαλε.
163
Εν προκειμένω, το αίτημα αντικαταστάσεως του σκεπτικού που υπέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας αφορά τη διαγραφή της σκέψης 43 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και την τροποποίηση της πρώτης περιόδου της σκέψης 52 της διατάξεως αυτής.
164
Πρώτον, στη σκέψη 43 της εν λόγω διατάξεως, ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν ήραν την ασυλία που παρέχει το άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης. Εξ αυτού συνήγαγε ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούσαν να επικαλεστούν τον υποτιθέμενο κίνδυνο να συλληφθούν κατά τη μετακίνησή τους προκειμένου να συμμετάσχουν σε κοινοβουλευτική σύνοδο στο Στρασβούργο ή να επιστρέψουν από αυτήν.
165
Η ενδεχόμενη αντικατάσταση του σκεπτικού του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορεί να ωφελήσει το Βασίλειο της Ισπανίας στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
166
Πράγματι, εάν γινόταν δεκτό, όπως προτείνει το Βασίλειο της Ισπανίας, ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ήραν την κοινοβουλευτική ασυλία των αναιρεσειόντων στο σύνολό της ή τουλάχιστον ότι δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να έχουν παραγάγει τέτοιο αποτέλεσμα, τούτο θα οδηγούσε στη διαπίστωση ότι η σύλληψη των αναιρεσειόντων είναι επίσης πιθανή στο έδαφος της Γαλλικής Δημοκρατίας και ότι η ζημία την οποία αυτοί μπορούν να επικαλεστούν επιδεινώνεται από το γεγονός ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ενδέχεται να αποτελούν εμπόδιο για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές συνόδους.
167
Αντιθέτως, η προτεινόμενη από το Βασίλειο της Ισπανίας αντικατάσταση του σκεπτικού δεν μπορεί να θεραπεύσει τα σφάλματα στα οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 44 και 45 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
168
Δεύτερον, όσον αφορά την τροποποίηση του σκεπτικού που παρατίθεται στην πρώτη περίοδο της σκέψης 52 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ούτε αυτή μπορεί να προσπορίσει όφελος στο Βασίλειο της Ισπανίας.
169
Πράγματι, η ως άνω τροποποίηση θα διόρθωνε απλώς ένα σφάλμα του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου κατά την ερμηνεία των δικογράφων του Βασιλείου της Ισπανίας, αλλά δεν θα επηρέαζε τη διαπίστωση περί των πραγματικών περιστατικών στην αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη ή τον νομικό χαρακτηρισμό τους.
170
Επομένως, το αίτημα αντικαταστάσεως του σκεπτικού που υπέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο και, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη στο σύνολό της, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστούν το τέταρτο και το πέμπτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως.
Επί της ανταναιρέσεως
171
Δεδομένου ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη αναιρείται στο σύνολό της, η ανταναίρεση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου και, ως εκ τούτου, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επ’ αυτής (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά European Food κ.λπ., C‑638/19 P, EU:C:2022:50, σκέψη 148 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επί της αιτήσεως λήψεως προσωρινών μέτρων που υποβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
172
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, μπορεί είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση, είτε να την αναπέμψει στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει. Η εν λόγω διάταξη εφαρμόζεται επίσης στις αιτήσεις αναιρέσεως που ασκούνται σύμφωνα με το άρθρο 57, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης [πρβλ. διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Σεπτεμβρίου 2020, Συμβούλιο κατά Sharpston, C‑424/20 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:705, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
173
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο διαθέτει τα απαραίτητα στοιχεία προκειμένου να αποφανθεί οριστικώς επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων που υπέβαλαν οι αναιρεσείοντες.
174
Πράγματι, στο μέτρο που οι διάδικοι είχαν τη δυνατότητα, κατά τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας διαδικασίας, να λάβουν πλήρως θέση επί των τριών προϋποθέσεων από τις οποίες εξαρτάται η λήψη προσωρινών μέτρων, το γεγονός ότι ο Αντιπρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου εξέτασε μόνον τη μία από τις εν λόγω προϋποθέσεις δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων.
175
Προς τον σκοπό αυτό, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 156, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου ορίζει ότι οι αιτήσεις λήψεως ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να προσδιορίζουν το αντικείμενο της διαφοράς, τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως, τη λήψη του προσωρινού μέτρου το οποίο ζητείται. Επομένως, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η αναστολή εκτελέσεως και τα λοιπά προσωρινά μέτρα μπορούν να διαταχθούν από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων εφόσον αποδεικνύεται ότι η χορήγησή τους δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως βάσει των προβαλλόμενων πραγματικών και νομικών ισχυρισμών (fumus boni juris) και εφόσον τα μέτρα αυτά είναι επείγοντα, υπό την έννοια ότι, προκειμένου να αποφευχθεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία των συμφερόντων του αιτούντος, είναι αναγκαίο να διαταχθούν και να παραγάγουν τα αποτελέσματά τους πριν από την έκδοση της αποφάσεως στην κύρια υπόθεση. Οι εν λόγω προϋποθέσεις τίθενται σωρευτικώς, οπότε οι αιτήσεις προσωρινών μέτρων πρέπει να απορρίπτονται όταν δεν πληρούται έστω και μία από αυτές. Ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων προβαίνει επίσης, κατά περίπτωση, στη στάθμιση των εμπλεκόμενων συμφερόντων [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 16ης Ιουλίου 2021, Symrise κατά ECHA, C‑282/21 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:631, σκέψη 26].
Επί του παραδεκτού της κύριας προσφυγής
Επιχειρήματα
176
Το Κοινοβούλιο εκφράζει «σοβαρές αμφιβολίες» ως προς το παραδεκτό της προσφυγής της κύριας δίκης. Αφενός, έκαστος των τριών αναιρεσειόντων μπορεί παραδεκτώς να ζητήσει την ακύρωση μόνον της αποφάσεως που τον αφορά και όχι εκείνων που αφορούν τους λοιπούς αναιρεσείοντες. Αφετέρου, οι αναιρεσείοντες δεν διευκρινίζουν σε ποιο βαθμό καθένας από τους προβαλλόμενους λόγους ισχύει για καθεμία από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις.
Εκτίμηση
177
Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων δεν πρέπει, καταρχήν, να εξετάζεται το παραδεκτό της κύριας προσφυγής, διότι άλλως προδικάζεται η ουσία της υπόθεσης. Οσάκις όμως προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων δικαστή εναπόκειται να κρίνει αν υπάρχουν εκ πρώτης όψεως ορισμένα στοιχεία βάσει των οποίων να μπορεί να πιθανολογεί το παραδεκτό της προσφυγής (πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 2003, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, C‑182/03 R και C‑217/03 R, EU:C:2003:385, σκέψη 98).
178
Εν προκειμένω, το Κοινοβούλιο περιορίστηκε να εγείρει «σοβαρές αμφιβολίες» ως προς το παραδεκτό της προσφυγής της κύριας δίκης, οι οποίες αφορούσαν κατ’ ουσίαν, αφενός, το γεγονός ότι ένας αναιρεσείων δεν νομιμοποιείται ενεργητικώς να προσβάλει τις αποφάσεις που αφορούν τους λοιπούς αναιρεσείοντες και, αφετέρου, την προβολή ορισμένων από τους λόγους της προσφυγής ακυρώσεως.
179
Προκύπτει επομένως ότι το Κοινοβούλιο δεν υποστήριξε ότι η κύρια προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ούτε προσκόμισε στοιχεία που θα επέτρεπαν, στο πλαίσιο της συνοπτικής εξέτασης του παραδεκτού της προσφυγής αυτής που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων, να θεωρηθεί ότι η εν λόγω προσφυγή θα ήταν πιθανώς απαράδεκτη στο σύνολό της.
180
Κατά συνέπεια, η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων δεν μπορεί να απορριφθεί με την αιτιολογία ότι η κύρια προσφυγή είναι απαράδεκτη.
Επί του fumus boni juris
Επιχειρήματα
181
Προκειμένου να αποδείξουν το fumus boni juris, οι αναιρεσείοντες επικαλούνται οκτώ λόγους που προβλήθηκαν προς στήριξη της κύριας προσφυγής.
182
Με την επιχειρηματολογία τους σχετικά με τον τρίτο από τους λόγους αυτούς, η οποία πρέπει να εξεταστεί ευθύς εξαρχής, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε για την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων παραβίασε την αρχή της αμεροληψίας που απορρέει από το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με το άρθρο 39, παράγραφος 2, αυτού.
183
Το σημείο 8 της ανακοινώσεως προς τα μέλη της επιτροπής νομικών θεμάτων του Κοινοβουλίου, της 19ης Νοεμβρίου 2019, για τον καθορισμό των αρχών που εφαρμόζονται στις αιτήσεις άρσης ασυλίας, προβλέπει ότι τα καθήκοντα του εισηγητή εναλλάσσονται εκ περιτροπής και σε ισότιμη βάση μεταξύ των πολιτικών ομάδων, αλλά αποκλείει το ενδεχόμενο αυτός να ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα ή να έχει εκλεγεί στο ίδιο κράτος μέλος με τον βουλευτή του οποίου η ασυλία αποτελεί αντικείμενο εξέτασης.
184
Ο εισηγητής, όμως, των προσβαλλόμενων αποφάσεων ήταν μέλος της ίδιας πολιτικής ομάδας με το πολιτικό κόμμα VOX, το οποίο έχει ασκήσει την actio popularis στις ποινικές διαδικασίες που κινήθηκαν κατά των αναιρεσειόντων. Επίσης προέδρευσε σε συνεδρίαση του εν λόγω πολιτικού κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας υποστήριξε το σύνθημα «ο Puigdemont στη φυλακή».
185
Επιπλέον, ο πρόεδρος της επιτροπής JURI και το πολιτικό κόμμα στο οποίο ανήκει ήταν εξαιρετικά εχθρικοί έναντι των αναιρεσειόντων και εφάρμοσαν στρατηγική αποσκοπούσα στο να τους εμποδίσουν να μετέχουν στη σύνθεση του Κοινοβουλίου μετά την εκλογή τους.
186
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η διαδικασία άρσης της ασυλίας ενός μέλους του εν λόγω θεσμικού οργάνου έχει πολιτικό χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να διέπεται από τους ίδιους κανόνες με πειθαρχική ή ένδικη διαδικασία. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι ο εισηγητής και ο πρόεδρος της επιτροπής JURI ανήκουν σε διαφορετική πολιτική ομάδα από εκείνη του οικείου βουλευτή δεν συνιστά αφ’ εαυτού παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας.
187
Για τους ίδιους λόγους, το γεγονός ότι ο εισηγητής και ο πρόεδρος της επιτροπής JURI φέρονται να έχουν προβεί σε πολιτικές δηλώσεις αποκλίνουσες από το πολιτικό πρόγραμμα που πρεσβεύουν οι αναιρεσείοντες είναι άνευ σημασίας. Επιπλέον, κατά το Κοινοβούλιο, οι σχετικοί ισχυρισμοί των τελευταίων δεν στηρίζονται σε απτά στοιχεία.
Εκτίμηση
188
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η προϋπόθεση περί fumus boni juris πληρούται εφόσον ένας τουλάχιστον από τους λόγους που προβάλλει ο αιτών τη λήψη προσωρινών μέτρων διάδικος προς στήριξη της κύριας προσφυγής του δεν στερείται, εκ πρώτης όψεως, σοβαρού ερείσματος. Τούτο συμβαίνει, ιδίως, οσάκις ένας από τους προβληθέντες λόγους καταδεικνύει την ύπαρξη σύνθετων νομικών ζητημάτων των οποίων η επίλυση δεν είναι προφανής και απαιτεί, ως εκ τούτου, ενδελεχή εξέταση στην οποία δεν μπορεί να προβεί ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, αλλά πρέπει να αποτελέσει το αντικείμενο της επί της ουσίας κύριας διαδικασίας, ή οσάκις η μεταξύ των διαδίκων κατ’ αντιμωλίαν διαδικασία αναδεικνύει την ύπαρξη σοβαρής νομικής διαμάχης της οποίας η επίλυση δεν είναι προφανής (διάταξη της 17ης Δεκεμβρίου 2018, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
189
Οι διάδικοι διαφωνούν, πρώτον, σχετικά με τη δυνατότητα εφαρμογής της αρχής της αμεροληψίας ως προς τον εισηγητή και τον πρόεδρο της επιτροπής JURI, στο πλαίσιο διαδικασίας άρσης της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου.
190
Συναφώς, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί ακόμη επί του νομικού αυτού ζητήματος.
191
Επιπλέον, η εφαρμογή σε μια τέτοια διαδικασία όλων των διαδικαστικών απαιτήσεων που διέπουν τις διοικητικές διαδικασίες εν γένει, λόγω του κατεξοχήν πολιτικού χαρακτήρα των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως προδήλως επιβεβλημένη, εκ πρώτης όψεως.
192
Ωστόσο, δεδομένου ότι η απόφαση για την άρση της ασυλίας ενός μέλους του Κοινοβουλίου τού στερεί ένα ουσιώδες στοιχείο της ιδιότητας του ευρωβουλευτή, του οποίου απολαύουν τα μέλη του εν λόγω θεσμικού οργάνου καθ’ όλη τη διάρκεια των συνόδων ορισμένης κοινοβουλευτικής περιόδου (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C‑502/19, EU:C:2019:1115, σκέψη 78), η διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει στην έκδοση μιας τέτοιας αποφάσεως πρέπει απαραιτήτως να παρέχει στον ενδιαφερόμενο ευρωβουλευτή επαρκή ατομικά εχέγγυα.
193
Επιπλέον, το άρθρο 41, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων ορίζει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αμερόληπτη εξέταση των υποθέσεών του από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης, χωρίς να προβαίνει σε διάκριση μεταξύ των οικείων θεσμικών οργάνων ή σε διάκριση βάσει της διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας εξετάζονται οι εν λόγω υποθέσεις.
194
Μολονότι, βεβαίως, η εφαρμογή της ως άνω διατάξεως σε διαδικασία για τη χηρεία έδρας στο Κοινοβούλιο λόγω της έκπτωσης μέλους του θεσμικού οργάνου από το βουλευτικό αξίωμα απορρίφθηκε, η λύση αυτή δεν στηριζόταν στον πολιτικό χαρακτήρα της εν λόγω διαδικασίας, αλλά στην παντελή έλλειψη διακριτικής ευχέρειας του Κοινοβουλίου στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδικασίας [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 8ης Οκτωβρίου 2020, Junqueras i Vies κατά Κοινοβουλίου, C‑201/20 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:818, σκέψεις 93 και 94].
195
Δεδομένου ότι ούτε το πρωτόκολλο περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης ούτε ο εσωτερικός κανονισμός του Κοινοβουλίου προσδιορίζουν επακριβώς σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να αίρεται η ασυλία μέλους του εν λόγω θεσμικού οργάνου, το Κοινοβούλιο διαθέτει a priori ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όταν αποφαίνεται επί αιτήσεως άρσης ασυλίας ενός μέλους του.
196
Η αρχή που διατυπώνεται στο σημείο 8 της ανακοινώσεως προς τα μέλη της επιτροπής νομικών υποθέσεων του Κοινοβουλίου, για την οποία γίνεται λόγος στη σκέψη 183 της παρούσας διατάξεως και κατά την οποία ο εισηγητής δεν πρέπει να ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα ή να έχει εκλεγεί στο ίδιο κράτος μέλος με τον βουλευτή του οποίου αμφισβητείται η ασυλία, τείνει, εξάλλου, να επιβεβαιώσει ότι οι πρακτικές του Κοινοβουλίου αποσκοπούν ακριβώς στη διασφάλιση ορισμένου βαθμού αμεροληψίας του εισηγητή.
197
Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η δυνατότητα εφαρμογής της αρχής της αμεροληψίας ως προς τον εισηγητή και τον πρόεδρο της επιτροπής JURI στο πλαίσιο διαδικασίας σχετικής με αίτηση άρσης της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου συνιστά ζήτημα επί του οποίου υφίσταται σοβαρή νομική διαμάχη, της οποίας η επίλυση δεν είναι προφανής.
198
Δεύτερον, σε περίπτωση που διαπιστωθεί η ως άνω δυνατότητα εφαρμογής, η εξέταση του τρίτου λόγου ακυρώσεως της κύριας προσφυγής θα είχε ως συνέπεια να εξακριβωθεί αν τα στοιχεία που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες αρκούν για να αποδειχθεί παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας.
199
Συναφώς, τα ως άνω θεσμικά και λοιπά όργανα και οι οργανισμοί οφείλουν να συμμορφώνονται προς αμφότερες τις πτυχές της αρχής της αμεροληψίας, οι οποίες είναι, αφενός, η υποκειμενική αμεροληψία, κατά την οποία κανένα μέλος του οικείου θεσμικού οργάνου δεν πρέπει να εκδηλώνει μεροληψία ή προσωπικές προκαταλήψεις, και, αφετέρου, η αντικειμενική αμεροληψία, κατά την οποία το θεσμικό αυτό όργανο πρέπει να παρέχει επαρκή εχέγγυα για τον αποκλεισμό κάθε εύλογης αμφιβολίας σχετικά με ενδεχόμενη προκατάληψη (πρβλ. απόφαση της 25ης Φεβρουαρίου 2021, Dalli κατά Επιτροπής, C‑615/19 P, EU:C:2021:133, σκέψη 112 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
200
Εν προκειμένω, η συμπεριφορά του εισηγητή και του προέδρου της επιτροπής JURI στην οποία αναφέρονται οι αναιρεσείοντες, εκ πρώτης όψεως, φανερώνει μεροληψία ή προσωπική προκατάληψη εις βάρος τους.
201
Εντούτοις, εναπόκειται στον δικαστή της ουσίας να εκτιμήσει αν αποδεικνύεται το υποστατό της συμπεριφοράς αυτής, καθόσον το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι τα έγγραφα που προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες δεν το αποδεικνύουν, χωρίς ωστόσο να αρνείται ότι η εν λόγω συμπεριφορά έλαβε χώρα.
202
Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι το πολιτικό κόμμα VOX βρίσκεται σε όλως ιδιαίτερη κατάσταση, δεδομένου ότι διαδραματίζει άμεσο ρόλο στην ποινική διαδικασία που έχει κινηθεί κατά των αναιρεσειόντων και, στο πλαίσιο αυτό, συμμετέχει άμεσα στη διαδικασία έκδοσης προδικαστικής αποφάσεως στην υπόθεση C‑158/21.
203
Ομοίως, όπως επισημαίνεται στα παραρτήματα της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, από τη διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2020, Buxadé Villalba κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑32/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:552), προκύπτει ότι μέλη του Κοινοβουλίου που ανήκουν στο εν λόγω κόμμα άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αναγνώρισης εκ μέρους του Κοινοβουλίου της εκλογής των αναιρεσειόντων ως ευρωβουλευτών.
204
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατόπιν της συνοπτικής εξέτασης που οφείλει να διενεργήσει ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων, ότι το γεγονός ότι ο εισηγητής ανήκει σε πολιτική ομάδα στην οποία μετέχουν οι ευρωβουλευτές του πολιτικού κόμματος VOX μπορεί να δημιουργήσει εύλογη αμφιβολία ως προς ενδεχόμενη προκατάληψη εις βάρος των αναιρεσειόντων.
205
Κατά συνέπεια, χωρίς να λαμβάνεται, στο παρόν στάδιο, απόφαση επί του βασίμου του τρίτου λόγου αναιρέσεως, απόφαση η οποία εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του δικαστή της ουσίας, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί ως στερούμενος σοβαρότητας.
206
Δεδομένου ότι, εάν ο λόγος αυτός γίνει δεκτός από τον δικαστή της ουσίας, μπορεί να επιφέρει την ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι πληρούται η προϋπόθεση του fumus boni juris.
Επί του επείγοντος χαρακτήρα
Επιχειρήματα
207
Προκειμένου να αποδείξουν ότι πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η πιθανή σύλληψη τους και, ενδεχομένως, η συνακόλουθη παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές θα τους προξενήσουν σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία, θίγοντας το δικαίωμά τους να ασκούν τα καθήκοντά τους ως ευρωβουλευτές.
208
Ο συνδυασμός των προσβαλλόμενων αποφάσεων, αφενός, και των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης καθώς και των καταχωρίσεων στο SIS II σχετικά με τους αναιρεσείοντες, αφετέρου, θα τους εξέθετε σε υψηλό κίνδυνο σύλληψης και παράδοσης στις ισπανικές αρχές λόγω των υποχρεώσεων που τα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης και οι καταχωρίσεις αυτές επιβάλλουν στις αρχές όλων των κρατών μελών. Ο κίνδυνος αυτός θα μπορούσε να επέλθει κατά τη μετάβαση στο Στρασβούργο με σκοπό τη συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές συνόδους, αλλά και κατά τις πολυάριθμες δραστηριότητες τις οποίες οι αναιρεσείοντες καλούνται να ασκήσουν σε ολόκληρη την Ένωση ως ευρωβουλευτές.
209
Το γεγονός ότι ο C. Puigdemont i Casamajó μπόρεσε, κατά το παρελθόν, να ταξιδέψει σε διάφορα κράτη μέλη χωρίς να συλληφθεί εξηγείται από το ότι δεν είχε εκδοθεί εις βάρος του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης μεταξύ Οκτωβρίου του 2017 και της εκλογής του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δεν ταξίδεψε σε άλλο κράτος μέλος εκτός του Βασιλείου του Βελγίου ενόσω είχε εκδοθεί εις βάρος του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης παρά μόνο τον Μάρτιο του 2018, όπερ εξηγεί την τότε σύλληψή του από τις γερμανικές αρχές.
210
Εξάλλου, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα του Βασιλείου της Ισπανίας ότι η εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης αναστέλλεται λόγω της υποβολής στο Δικαστήριο αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως από το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο). Πράγματι, τέτοια αναστολή δεν προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου και οι ισπανικές αρχές αποφάσισαν να διατηρήσουν τις καταχωρίσεις στο SIS II, αποδεικνύοντας έτσι ότι εξακολουθούν να επιθυμούν την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων.
211
Τέλος, οι αναιρεσείοντες εκτιμούν ότι ενδεχόμενη ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων θα επερχόταν πολύ αργά ώστε να τους προστατεύσει από τον κίνδυνο τον οποίο φέρονται να διατρέχουν και, ως εκ τούτου, δεν θα αρκούσε για να τους παράσχει τη δυνατότητα να ασκήσουν τα καθήκοντα του ευρωβουλευτή.
212
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, πρώτον, ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν συνιστούν την καθοριστική αιτία της ζημίας που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες. Τούτο προκύπτει από τις αποφάσεις που εξέδωσαν οι ισπανικές αρχές, δεδομένου ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις αίρουν απλώς ένα από τα διαδικαστικά εμπόδια στην εκτέλεση των εν λόγω αποφάσεων.
213
Δεύτερον, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η κατάσταση στο Βέλγιο έχει ιδιαίτερη σημασία, καθόσον, αφενός, δύο τουλάχιστον από τους αναιρεσείοντες φαίνεται να διαμένουν εκεί και, αφετέρου, οι ευρωβουλευτές εργάζονται εν μέρει στο εν λόγω κράτος. Οι βελγικές δικαστικές αρχές απέρριψαν συστηματικά την οριστική εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων, ακόμη και πριν αποκτήσουν τη βουλευτική ασυλία, καθώς και εις βάρος άλλων καταζητουμένων για συναφείς πράξεις. Η μεταβολή της στάσης των εν λόγω δικαστικών αρχών θα ήταν εξαιρετικά απίθανη εν αναμονή της αποφάσεως του Δικαστηρίου στην υπόθεση C‑158/21.
214
Τρίτον, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν παράγουν μεν αποτελέσματα στην Ισπανία, πλην όμως οι αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν ότι διατρέχουν πράγματι τον κίνδυνο να συλληφθούν και να παραδοθούν στις ισπανικές αρχές από άλλα κράτη μέλη πέραν του Βασιλείου του Βελγίου, μολονότι ταξιδεύουν τακτικά εντός της Ένωσης. Επίσης, δεν αποδεικνύεται η σχέση μεταξύ των ενδεχόμενων μετακινήσεων σε άλλα κράτη μέλη πέραν του Βασιλείου του Βελγίου και της ιδιότητάς τους ως ευρωβουλευτών. Ειδικότερα, δεδομένου ότι δεν έχει αρθεί η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης, θα μπορούσαν ελεύθερα να μεταβούν στο Στρασβούργο για να συμμετάσχουν στις κοινοβουλευτικές συνόδους.
215
Τέταρτον, η ορθή διεξαγωγή ένδικης διαδικασίας σε κράτος μέλος δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να συνιστά μορφή σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας.
216
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν συνιστούν την καθοριστική αιτία της ζημίας που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες. Επιπλέον, εφόσον οι αναιρεσείοντες διαμένουν στο Βέλγιο και καλούνται να μεταβούν στις Βρυξέλλες (Βέλγιο) και στο Στρασβούργο προκειμένου να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, δεν φαίνεται ότι η άσκηση των καθηκόντων τους ως ευρωβουλευτών θα μπορούσε να παρακωλυθεί από ενδεχόμενη κράτησή τους στην Ισπανία.
217
Επιπλέον, κανένα κράτος μέλος δεν φαίνεται να έχει κινήσει οποιαδήποτε διαδικασία για την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων. Θα ήταν εξαιρετικά απίθανο ένα κράτος μέλος να εκτελέσει τα εν λόγω ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης ενόσω εκκρεμεί η προδικαστική διαδικασία στην υπόθεση C‑158/21. Η υποβολή αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ συνεπάγεται, πράγματι, την αναστολή της εθνικής διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας για την λήψη αποφάσεως επί των εν λόγω ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
Εκτίμηση
218
Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 75 της παρούσας διατάξεως, το επείγον πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την ανάγκη έκδοσης προσωρινής αποφάσεως, προκειμένου να αποτραπεί η πρόκληση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον διάδικο που ζητεί την προσωρινή προστασία. Στον διάδικο αυτόν απόκειται να αποδείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αναμείνει την έκβαση της κύριας δίκης χωρίς να υποστεί τέτοιας φύσεως ζημία. Μολονότι είναι αληθές ότι, για να αποδειχθεί η ύπαρξη της εν λόγω ζημίας, δεν είναι αναγκαίο να απαιτείται να αποδειχθεί με απόλυτη βεβαιότητα η επέλευση και ο επικείμενος χαρακτήρας της ζημίας και αρκεί αυτή να πιθανολογείται επαρκώς, γεγονός παραμένει ότι ο διάδικος που ζητεί τη λήψη προσωρινών μέτρων υποχρεούται να αποδείξει τα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η πιθανολόγηση μιας τέτοιας ζημίας.
219
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι εις βάρος εκάστου των αναιρεσειόντων έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης από τις ισπανικές δικαστικές αρχές και ότι οι αναιρεσείοντες αποτελούν αντικείμενο καταχωρίσεων σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους.
220
Από τις σκέψεις 88 έως 92 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από δικαστική αρχή κράτους μέλους υποχρεώνει τα λοιπά κράτη μέλη, μεταξύ άλλων, να συλλάβουν τον καταζητούμενο και να αποφανθούν για τη συνέχιση της κρατήσεώς του εν αναμονή της έκδοσης αποφάσεως για την παράδοση.
221
Ομοίως, από τις σκέψεις 121 έως 125 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι η ύπαρξη, στο SIS II, καταχωρίσεως σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους συνεπάγεται καταρχήν, αφ’ εαυτής, υποχρέωση σύλληψης των προσώπων τα οποία αφορούν οι καταχωρίσεις, εκτός αν στις εν λόγω καταχωρίσεις έχει προστεθεί ειδική ένδειξη.
222
Επιπλέον, ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης συνεπάγεται όχι μόνον την υποχρέωση σύλληψης του καταζητούμενου προσώπου, αλλά και την υποχρέωση παράδοσης του προσώπου αυτού στη δικαστική αρχή έκδοσης.
223
Επομένως, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι μέσω της καθιέρωσης ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης των καταδικασθέντων ή υπόπτων για παραβάσεις της ποινικής νομοθεσίας, η απόφαση-πλαίσιο 2002/584 κατατείνει στη διευκόλυνση και στην επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας, συμβάλλοντας στην επίτευξη του σκοπού τον οποίο έχει θέσει η Ένωση, να συγκροτήσει δηλαδή χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης επί τη βάσει του υψηλού βαθμού εμπιστοσύνης που πρέπει να υφίσταται μεταξύ των κρατών μελών [απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, X (Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
224
Στον ρυθμιζόμενο από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584 τομέα, η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία αποτελεί, όπως προκύπτει μεταξύ άλλων από την αιτιολογική σκέψη 6, τον «ακρογωνιαίο λίθο» της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις, αποτυπώνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της αποφάσεως‑πλαισίου, το οποίο θεσπίζει τον κανόνα κατά τον οποίο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της αποφάσεως‑πλαισίου [απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, X (Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
225
Ως εκ τούτου, οι δικαστικές αρχές εκτελέσεως μπορούν, καταρχήν, να αρνούνται την εκτέλεση τέτοιου εντάλματος μόνο για τους εξαντλητικώς προβλεπόμενους από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584 λόγους μη εκτελέσεως, η δε εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης μπορεί να εξαρτάται μόνον από τη συνδρομή κάποιας από τις προϋποθέσεις που απαριθμούνται περιοριστικώς στο άρθρο 5 της αποφάσεως-πλαισίου. Συνεπώς, ενώ η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης συνιστά τον κανόνα, η άρνηση εκτέλεσής του έχει προβλεφθεί ως εξαίρεση, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά [απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Openbaar Ministerie (Ανεξαρτησία της δικαστικής αρχής εκδόσεως του εντάλματος), C‑354/20 PPU και C‑412/20 PPU, EU:C:2020:1033, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
226
Ούτε το Κοινοβούλιο ούτε το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζουν ότι η εκτέλεση των επίμαχων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης θα έπρεπε να απορριφθεί για τους λόγους μη εκτελέσεως που απαριθμούνται στην απόφαση‑πλαίσιο 2002/584 ή ότι έχει προστεθεί ειδική ένδειξη στις καταχωρίσεις στο SIS II.
227
Επιπλέον, ούτε προβάλλεται ούτε, κατά μείζονα λόγο, αποδείχθηκε ότι τα κράτη μέλη δεν εφαρμόζουν εν γένει την απόφαση-πλαίσιο 2002/584 και την απόφαση 2007/533.
228
Ωστόσο, μολονότι το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι τα κράτη μέλη προδήλως διστάζουν να εκτελέσουν τα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης που έχουν εκδοθεί εις βάρος των αναιρεσειόντων, με το σκεπτικό ότι ο C. Puigdemont i Casamajó μετέβη σε περισσότερα κράτη μέλη χωρίς να έχει συλληφθεί ενώ δεν είχε βουλευτική ασυλία, διαπιστώνεται ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν στηρίζεται σε κανένα αποδεικτικό στοιχείο και ότι αμφισβητείται τυπικώς από τους αναιρεσείοντες.
229
Ομοίως, το γεγονός ότι οι βελγικές αρχές δεν παρέδωσαν τους αναιρεσείοντες στις ισπανικές αρχές δεν μπορεί να αποκλείσει τη μεγάλη πιθανότητα σύλληψής τους, για τους λόγους που εκτίθενται στη σκέψη 131 της παρούσας διατάξεως.
230
Πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα του Βασιλείου της Ισπανίας ότι η προβαλλόμενη από τους αναιρεσείοντες ζημία δεν μπορεί να επέλθει λόγω της αναστολής εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που έχουν εκδοθεί εις βάρος τους, η οποία απορρέει από την υποβολή αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως στην υπόθεση C‑158/21.
231
Από το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκύπτει ότι το εθνικό δικαστήριο που υποβάλλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο αναστέλλει τη διαδικασία της κύριας δίκης.
232
Ωστόσο, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως στην υπόθεση C‑158/21 προκύπτει ότι με την αίτηση αυτή ζητείται να διευκρινιστεί εάν τα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης που εξέδωσε το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο) εις βάρος πλειόνων καταζητούμενων προσώπων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι αναιρεσείοντες, πρέπει να διατηρηθούν ή να ανακληθούν και, όσον αφορά ειδικότερα τους αναιρεσείοντες, να προσδιοριστούν οι πρόσθετες πληροφορίες που πρέπει να διαβιβαστούν στις δικαστικές αρχές εκτελέσεως προκειμένου να διευκολυνθεί η παράδοσή τους.
233
Επομένως, η απόφαση περί αναστολής της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑158/21 συνεπάγεται ότι το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο) δεν προτίθεται να λάβει απόφαση, πριν από την απάντηση του Δικαστηρίου στα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα, σχετικά με τη διατήρηση ή την ανάκληση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που έχουν εκδοθεί εις βάρος των αναιρεσειόντων.
234
Αντιθέτως, ελλείψει σχετικής επίσημης αποφάσεως του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου), δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το δικαστήριο αυτό σκόπευε να θέσει υπό αμφισβήτηση τα ήδη εκδοθέντα ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης ή να αναστείλει την εκτέλεσή τους. Μια τέτοια αναστολή, η οποία εξάλλου δεν προβλέπεται από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, δεν μπορεί να απορρέει απευθείας από το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ουδόλως προβλέπει ότι η εκτέλεση των μέτρων που έλαβε το αιτούν δικαστήριο στη διαδικασία της κύριας δίκης πριν από την έκδοση της προδικαστικής αποφάσεως αναστέλλεται υποχρεωτικά μέχρι την έκδοση της αποφάσεως αυτής.
235
Επομένως, διαπιστώνεται ότι οι αναιρεσείοντες απέδειξαν επαρκώς κατά νόμο ότι η σύλληψη και η παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές μπορούν να προβλεφθούν με επαρκή βαθμό πιθανότητας εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων.
236
Από τις εκτιμήσεις που παρατίθενται στις σκέψεις 149 έως 155 της παρούσας διατάξεως προκύπτει ότι ενδεχόμενη σύλληψη των αναιρεσειόντων κατ’ εφαρμογήν ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης ή καταχωρίσεως σχετικά με πρόσωπα που αναζητούνται με σκοπό τη σύλληψη και την παράδοσή τους θα μπορούσε να τους προξενήσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία. Το ίδιο θα ίσχυε, κατά μείζονα λόγο, σε περίπτωση παράδοσης των αναιρεσειόντων στις ισπανικές αρχές, η οποία μπορεί να συνεπάγεται μόνιμη στέρηση της ελευθερίας.
237
Επισημαίνεται περαιτέρω ότι πρέπει να απορριφθεί το προβληθέν από το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας επιχείρημα ότι δεν πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος διότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν συνιστούν την καθοριστική αιτία της ζημίας που ενδέχεται να υποστούν οι αναιρεσείοντες.
238
Βεβαίως, σε περίπτωση αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως μιας πράξεως, η χορήγηση του ζητηθέντος προσωρινού μέτρου δικαιολογείται μόνον αν η εν λόγω πράξη συνιστά την καθοριστική αιτία της προβαλλόμενης σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Anglo Austrian AAB και Belegging-Maatschappij Far-East κατά ΕΚΤ, C‑114/20 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:1059, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
239
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι δεν πρέπει να διατάσσεται η αναστολή εκτελέσεως μιας πράξης όταν η προβαλλόμενη ζημία πηγάζει κυρίως από παράγοντες ανεξάρτητους από την πράξη αυτή και δεν αποδεικνύεται η αποφασιστική συμβολή της πράξης στην επέλευση της ζημίας. Πράγματι, σε μια τέτοια περίπτωση, η αναστολή εκτελέσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη για την αποτροπή της πρόκλησης σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον διάδικο που τη ζητεί.
240
Εν προκειμένω, η βουλευτική ασυλία της οποίας απήλαυαν οι αναιρεσείοντες πριν από την έκδοση των προσβαλλόμενων αποφάσεων αποτελούσε ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη σύλληψη και την παράδοσή τους δυνάμει των εις βάρος τους εκδοθέντων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης και των καταχωρίσεων στο SIS II. Επομένως, οι προσβαλλόμενες αποφάσεις αποτελούν όρο εκ των ων ουκ άνευ για την επέλευση της προβαλλόμενης από τους αναιρεσείοντες ζημίας και, σε περίπτωση αναστολής εκτελέσεως των εν λόγω αποφάσεων, η επέλευση της ζημίας θα μπορέσει να αποφευχθεί.
241
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι αναιρεσείοντες απέδειξαν ότι πληρούνταν η προϋπόθεση του επείγοντος.
Επί της σταθμίσεως των συμφερόντων
Επιχειρήματα
242
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι είναι προς το γενικό συμφέρον, αφενός, η σύνθεση του Κοινοβουλίου να αντανακλά την ελεύθερη έκφραση των επιλογών των πολιτών της Ένωσης ως προς τα πρόσωπα από τα οποία επιθυμούν να εκπροσωπούνται και, αφετέρου, τα μέλη του να μπορούν να ασκούν τα καθήκοντά τους καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας τους. Επομένως, το γενικό συμφέρον και το συμφέρον των αναιρεσειόντων, το οποίο συνδέεται ιδίως με την ατομική τους ελευθερία και την ελευθερία κυκλοφορίας τους, συμπίπτουν.
243
Επιπλέον, η ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων δεν θα καθιστούσε δυνατή την ανατροπή της καταστάσεως που προέκυψε από την εφαρμογή τους, καθόσον, εάν οι αναιρεσείοντες παραδοθούν στις ισπανικές αρχές, δεν θα προστατεύονται πλέον από την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου περί των προνομίων και ασυλιών της Ένωσης.
244
Εξάλλου, το μόνο αποτέλεσμα της χορηγήσεως του ζητούμενου ασφαλιστικού μέτρου θα συνίστατο στην καθυστέρηση της περαιτέρω εκτελέσεως των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων, εκτελέσεως η οποία ήδη καθυστέρησε καθώς ανακλήθηκαν δύο φορές ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης που είχαν εκδοθεί προηγουμένως εις βάρος τους και παρήλθε μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι την έκδοση νέων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
245
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι οι βουλευτικές ασυλίες δεν έχουν ως σκοπό να καθυστερήσουν τις εθνικές ένδικες διαδικασίες ούτε να παράσχουν στους ευρωβουλευτές ένα μέσο διαφυγής από τη δικαιοσύνη, αλλά να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία του Κοινοβουλίου.
246
Σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφοι 2 και 3, ΣΕΕ, πρέπει να ληφθούν υπόψη τα συνταγματικά συμφέροντα του Βασιλείου της Ισπανίας. Εφόσον το Κοινοβούλιο αποφάνθηκε κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση υπέρ της άρσης της ασυλίας των αναιρεσειόντων, η ποινική διαδικασία που κινήθηκε στο εν λόγω κράτος μέλος δεν έθιγε τα θεσμικά δικαιώματα του Κοινοβουλίου.
247
Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι η χορήγηση του ζητούμενου ασφαλιστικού μέτρου θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη στάθμιση των συμφερόντων που πραγματοποιήθηκε με την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies (C‑502/19, EU:C:2019:1115). Συγκεκριμένα, από τις σκέψεις 91 έως 94 της αποφάσεως αυτής προκύπτει ότι το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει να διατηρήσει σε ισχύ τα ήδη ληφθέντα μέτρα ασφαλείας και να ζητήσει την άρση της ασυλίας των οικείων ευρωβουλευτών. Στο πλαίσιο αυτό, άπαξ το Κοινοβούλιο κάνει δεκτή την άρση της ασυλίας, η αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεώς του θα σήμαινε ότι θα θυσιαζόταν υπέρμετρα το συμφέρον της δικαιοσύνης και του σεβασμού του κράτους δικαίου, για πραγματικά περιστατικά σαφώς προγενέστερα και μη σχετιζόμενα με την εκλογή των αναιρεσειόντων στο Κοινοβούλιο.
Εκτίμηση
248
Στην πλειονότητα των διαδικασιών ασφαλιστικών μέτρων, τόσο η χορήγηση όσο και η άρνηση χορηγήσεως της ζητούμενης αναστολής εκτελέσεως δύνανται να παραγάγουν, σε ορισμένο βαθμό, ορισμένα αποτελέσματα οριστικού χαρακτήρα, απόκειται δε στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων, ο οποίος έχει επιληφθεί αιτήματος αναστολής, να σταθμίσει τους κινδύνους που ενέχει καθεμία από τις πιθανές λύσεις. Συγκεκριμένα, τούτο προϋποθέτει ιδίως την εξέταση του ζητήματος αν το συμφέρον του αιτούντος τη λήψη προσωρινών μέτρων να τύχει της αναστολής εκτελέσεως της προσβαλλόμενης πράξης κατισχύει ή όχι του συμφέροντος στην άμεση εφαρμογή αυτής. Κατά την εν λόγω εξέταση πρέπει να κριθεί αν ενδεχόμενη ακύρωση της πράξης αυτής από τον δικαστή της ουσίας θα καθιστούσε δυνατόν να αρθεί η κατάσταση που θα προκαλούνταν από την άμεση εκτέλεσή της και, αντιστρόφως, σε ποιο βαθμό η αναστολή ενδέχεται να παρακωλύσει την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκονται με την προσβαλλόμενη πράξη σε περίπτωση απορρίψεως της κύριας προσφυγής [πρβλ. διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Ιανουαρίου 2018, Επιτροπή κατά RW, C‑442/17 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:6, σκέψη 60, και διάταξη της 8ης Απριλίου 2020, Επιτροπή κατά Πολωνίας, C‑791/19 R, EU:C:2020:277, σκέψη 104 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
249
Όσον αφορά, πρώτον, το συμφέρον που συνδέεται με τη λήψη των ζητουμένων προσωρινών μέτρων, από την εξέταση της προϋπόθεσης του επείγοντος προκύπτει ότι, αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, ενδέχεται οι αιτούντες να μην είναι πλέον σε θέση να ασκήσουν αποτελεσματικά τα καθήκοντά τους ως ευρωβουλευτές.
250
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 10, παράγραφος 1, ΣΕΕ, η λειτουργία της Ένωσης θεμελιώνεται στην αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με την οποία υλοποιείται η κατά το άρθρο 2 ΣΕΕ αξία της δημοκρατίας. Θέτοντας σε εφαρμογή την αρχή αυτή, το άρθρο 14, παράγραφος 3, ΣΕΕ προβλέπει ότι τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται για πέντε έτη με άμεση, καθολική, ελεύθερη και μυστική ψηφοφορία (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C‑502/19, EU:C:2019:1115, σκέψεις 63 και 64).
251
Στο πλαίσιο αυτό, οι ασυλίες που χορηγούνται στα μέλη του Κοινοβουλίου κατά τον ίδιο τρόπο καθ’ όλη τη διάρκεια των συνόδων ορισμένης κοινοβουλευτικής περιόδου έχουν ως σκοπό να τους παράσχουν τη δυνατότητα να εκπληρώνουν τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C‑502/19, EU:C:2019:1115, σκέψεις 76 και 78).
252
Οι εν λόγω ασυλίες επιδιώκουν επίσης, σύμφωνα με την αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, να διασφαλίσουν ότι η σύνθεση του Κοινοβουλίου αντανακλά με πιστότητα και πληρότητα την ελεύθερη έκφραση των επιλογών στις οποίες προέβησαν οι πολίτες της Ένωσης, μέσω της άμεσης καθολικής ψηφοφορίας, όσον αφορά τα πρόσωπα από τα οποία επιθυμούν να εκπροσωπούνται κατά τη διάρκεια ορισμένης κοινοβουλευτικής περιόδου (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019, Junqueras Vies, C‑502/19, EU:C:2019:1115, σκέψεις 82 και 83).
253
Επομένως, η εύρυθμη λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας εντός της Ένωσης θα υπονομευόταν εάν η άρση της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου πραγματοποιούνταν παρανόμως και οδηγούσε στη σύλληψη ή την κράτησή του.
254
Το γεγονός ότι το Κοινοβούλιο έκρινε, με τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, ότι η ασυλία των αναιρεσειόντων μπορούσε να αρθεί δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι η άμεση εφαρμογή των αποφάσεων αυτών δεν παρεμποδίζει την εύρυθμη λειτουργία του θεσμικού οργάνου, δεδομένου, αφενός, ότι η προσφυγή της κύριας δίκης έχει ως αντικείμενο την εκτίμηση της νομιμότητας των εν λόγω αποφάσεων και, αφετέρου, ότι η προσφυγή αυτή στηρίζεται σε έναν τουλάχιστον λόγο ακυρώσεως ο οποίος, εκ πρώτης όψεως, δεν στερείται σοβαρού ερείσματος.
255
Αντιθέτως, δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, κατά τη στάθμιση των κρίσιμων συμφερόντων, το συμφέρον που συνδέεται με τη διατήρηση της προσωπικής ελευθερίας και της ελεύθερης κυκλοφορίας των αναιρεσειόντων, καθόσον, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 149 της παρούσας διατάξεως, ένα μέλος του Κοινοβουλίου που βρίσκεται αντιμέτωπο με απόφαση άρσης της ασυλίας του δεν μπορεί να προβάλει λυσιτελώς ότι η απόφαση αυτή, αφενός, θα προσέβαλλε το δικαίωμά του να ασκήσει ελεύθερα τα καθήκοντά του και, αφετέρου, θα παρεμπόδιζε την εύρυθμη λειτουργία του Κοινοβουλίου.
256
Δεύτερον, όσον αφορά το συμφέρον που συνδέεται με την άμεση εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η αναστολή εκτελέσεως των αποφάσεων αυτών ενδέχεται να παρακωλύσει τη διεξαγωγή της δικαστικής διαδικασίας που κίνησαν οι ισπανικές αρχές κατά των αναιρεσειόντων, καθόσον θα εμπόδιζε την παράδοσή τους στις αρχές αυτές.
257
Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, η άμεση αυτή εκτέλεση δεν απαιτείται προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση του άρθρου 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ, στο μέτρο που η βουλευτική ασυλία ουδόλως θίγει τη δυνατότητα των κρατών μελών να κινούν ποινικές διαδικασίες εντός του πλαισίου που ορίζει η έννομη τάξη τους, αλλά περιορίζεται στη διασφάλιση της ισορροπίας μεταξύ της δυνατότητας αυτής και της αρχής της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που θεσπίζεται στο άρθρο 10, παράγραφος 1, ΣΕΕ.
258
Όσον αφορά, τρίτον, την κατάσταση που θα προκύψει από την εξέταση της κύριας προσφυγής, πρέπει να επισημανθεί ότι ενδεχόμενη ακύρωση των προσβαλλόμενων αποφάσεων δεν θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση που θα προκαλούσε η άμεση εκτέλεσή τους, δεδομένου ότι η ακύρωση αυτή θα επερχόταν πολύ αργά ώστε να αποτρέψει το ενδεχόμενο να εμποδιστούν τα ενδιαφερόμενα μέλη του Κοινοβουλίου να ασκήσουν πλήρως τα καθήκοντά τους κατά τη διάρκεια σημαντικού μέρους της θητείας τους.
259
Επιπλέον, σε περίπτωση που οι αναιρεσείοντες παραδίδονταν στις ισπανικές αρχές, η μεταγενέστερη αποκατάσταση της ασυλίας τους βάσει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου περί προνομίων και ασυλιών της Ένωσης δεν θα είχε κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες δεν απολαύουν της ασυλίας αυτής στην ισπανική επικράτεια.
260
Αντιθέτως, σε περίπτωση που απορριφθεί τελικά η προσφυγή της κύριας δίκης, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η καθυστέρηση στη διεξαγωγή της ποινικής διαδικασίας που κινήθηκε κατά των αναιρεσειόντων λόγω της αναστολής εκτελέσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων θα μπορούσε να εμποδίσει την ολοκλήρωση της διαδικασίας αυτής.
261
Πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι η εν λόγω διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2017 και ότι το Βασίλειο της Ισπανίας δεν αμφισβήτησε το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι η διάρκεια της διαδικασίας οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι ανακλήθηκαν δύο φορές ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης που είχαν εκδοθεί προηγουμένως εις βάρος τους, καθώς και στο μεγάλο χρονικό διάστημα που παρήλθε μέχρι την έκδοση νέων ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
262
Άλλωστε, δεδομένου ότι, εάν διαταχθούν τα ζητούμενα προσωρινά μέτρα, θα αποκατασταθεί μόνον προσωρινώς η βουλευτική ασυλία των αναιρεσειόντων, εντέλει απλώς θα διατηρηθεί, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, η ήδη υφιστάμενη εδώ και αρκετά χρόνια κατάσταση (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 2016, Evonik Degussa κατά Επιτροπής, C‑162/15 P-R, EU:C:2016:142, σκέψη 114).
263
Υπό το πρίσμα όλων αυτών των στοιχείων, η στάθμιση των συμφερόντων συνηγορεί υπέρ της χορηγήσεως των προσωρινών μέτρων που ζητούν οι αναιρεσείοντες.
264
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να ανασταλεί η εκτέλεση των προσβαλλόμενων αποφάσεων.
Επί των δικαστικών εξόδων
265
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αυτό αποφαίνεται επί των εξόδων.
266
Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκαν μεν, πλην όμως οι αναιρεσείοντες δεν ζήτησαν την καταδίκη τους στα δικαστικά έξοδα. Ως εκ τούτου, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
267
Όσον αφορά τα έξοδα της ανταναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 142 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184 του Κανονισμού Διαδικασίας, τα δικαστικά έξοδα, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, ρυθμίζονται κατά την κρίση του Δικαστηρίου. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η κατάργηση της δίκης επί της ανταναιρέσεως οφείλεται στην αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως κατόπιν της αιτήσεως αναιρέσεως που άσκησαν οι αναιρεσείοντες, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα στο πλαίσιο της διαδικασίας ανταναιρέσεως.
268
Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας δίκης, πρέπει να κριθεί, αφενός, σύμφωνα με το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ότι το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα του Κοινοβουλίου και των αναιρεσειόντων.
269
Αφετέρου, βάσει του άρθρου 140, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Κατά συνέπεια, το Βασίλειο της Ισπανίας, ως παρεμβαίνον πρωτοδίκως, φέρει τα σχετικά με την πρωτόδικη διαδικασία δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς, ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου διατάσσει:
1)
Αναιρεί τη διάταξη του Αντιπροέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 30ής Ιουλίου 2021, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑272/21 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:497).
2)
Αναστέλλει την εκτέλεση των αποφάσεων P9_TA(2021)0059, P9_TA(2021)0060 και P9_TA(2021)0061 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 9ης Μαρτίου 2021, επί των αιτημάτων άρσης της ασυλίας του Carles Puigdemont i Casamajó, του Antoni Comín i Oliveres και της Clara Ponsatí i Obiols.
3)
Ο C. Puigdemont i Casamajó, ο A. Comín i Oliveres, η C. Ponsatí i Obiols και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους που αφορούν την αναιρετική διαδικασία.
4)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν ο C. Puigdemont i Casamajó, ο A. Comín i Oliveres, η C. Ponsatí i Obiols και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας διαδικασίας.
5)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά έξοδά του που αφορούν τόσο την πρωτοβάθμια όσο και την αναιρετική διαδικασία.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.