OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
PAOLA MENGOZZIEGO
przedstawiona w dniu 27 listopada 2008 r.(1)
Sprawa C‑425/07°P
AEPI
Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji – Konkurencja – Odrzucenie przez Komisję skargi ze względu na brak interesu wspólnotowego
Okoliczności powstania sporu, postępowanie i żądania stron
1.        W dniu 22 marca 2001 r. AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (zwana dalej „AEPI” lub „wnoszącą
odwołanie”), spółka prawa greckiego zajmująca się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi do utworów muzycznych, złożyła
do Komisji skargę przeciwko Republice Greckiej i trzem greckim organizacjom zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do praw
autorskich, których właścicielami są odpowiednio wykonawcy piosenek, wykonawcy muzyki i producenci nośników dźwięku lub obrazu
(Erato, Apollon i Grammo; zwani dalej „organizacjami zarządzającymi prawami pokrewnymi”).
2.        W skardze tej AEPI podnosiła po pierwsze, iż wspomniane organizacje naruszyły art. 81 WE i 82 WE, ustalając zbyt wysoki poziom
wynagrodzenia za prawa pokrewne, do 5% dochodu brutto osiągniętego przez greckich nadawców radiowych i telewizyjnych i po
drugie, że Republika Grecka naruszyła art. 81 WE, pozwalając im na wprowadzenie w życie porozumień i uzgodnionych praktyk
w tym zakresie. AEPI twierdzi, iż odniosła poważne i nieodwracalne szkody w wyniku wyżej wspomnianych zachowań, polegających
na nałożeniu zbyt dużych ciężarów na przedsiębiorstwa używające utworów muzycznych, co uniemożliwiło im wniesienie opłat z tytułu
praw autorskich, których żądała od nich AEPI.
3.        W drodze dwóch odrębnych decyzji z dnia 18 i 20 kwietnia 2005 r. Komisja, odpowiednio, odrzuciła skargę złożoną przeciwko
organizacjom zarządzającym prawami pokrewnymi i umorzyła postępowanie w przedmiocie skargi złożonej przeciwko Republice Greckiej(2).
4.        Decyzja z dnia 18 kwietnia 2005 r. (zwana dalej „sporną decyzją”) opiera się w szczególności na następujących względach:
„W niniejszej sprawie zarzucane naruszenie nie jest w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku, jako że wszystkie
zainteresowane strony mają siedziby w Grecji i wykonują swoją działalność jedynie w tym państwie. Trudno wyobrazić sobie zmianę
tej sytuacji, a mianowicie że trzy organizacje [zarządzające prawami pokrewnymi] zaczną w bliskiej przyszłości wykonywać działalność
w innych państwach, zważywszy na strukturę rynków usług odnoszących się do ochrony praw pokrewnych i praktycznych trudności
z tym związanych. Poza tym skutki zarzucanych praktyk są odczuwalne jedynie na rynku greckim. Umowy dotyczące praw do używania
muzyki zawierane są jedynie z nadawcami radiowymi i telewizyjnymi oraz z innymi użytkownikami, którzy znajdują się w Grecji.
Trzy organizacje [zarządzające prawami pokrewnymi] są właściwe jedynie do ochrony praw pokrewnych w Grecji i w praktyce nie
mają możliwości wykonywania takich uprawnień poza tym państwem.
Ponadto w celu udowodnienia ewentualnego naruszenia, Komisja musiałaby przeprowadzić całościową analizę warunków panujących
na rynku właściwym oraz dostępnych alternatyw. Po pierwsze, biorąc pod uwagę, iż z jednej strony prawo greckie (zgodnie z dyrektywą
92/100/EWG) stanowi, że za wszystkie prawa pokrewne należy uiścić jednorazowe wynagrodzenie, a z drugiej strony, że zarzucane
naruszenie wynika z tego, iż trzy organizacje występują wspólnie wobec użytkowników w celu żądania tego wynagrodzenia, Komisja
musiałaby udowodnić ewentualne istnienie i skuteczność metod, które umożliwiałyby oddzielne wzywanie do uiszczenia wynagrodzenia.
Po drugie, Komisja musiałaby nie tylko wykazać, że trzy organizacje zajmowały zbiorową pozycję dominującą na rynku, ale zgodnie
z wyrokami Trybunału w sprawach Tourrier i Lucazeau [i in.] [(3)] musiałaby również zbadać relatywną wysokość opłat pobieranych za prawa autorskie i pokrewne we wszystkich państwach Unii
Europejskiej, podstawy ich obliczania, zastosowane kryteria, i warunki panujące na rynku greckim w porównaniu z [rynkami]
innych państw europejskich.
Ponadto należy zauważyć, że Państwa spółka ma możliwość zwrócenia się ze swoimi zarzutami do władz krajowych. W szczególności
może ona przedstawić sprawę władzom greckim właściwym w sprawach konkurencji. Ze względu na dogłębną znajomość warunków panujących
na rynku krajowym władze te są całkowicie w stanie zająć się Państwa skargą. Fakt, iż wszystkie zainteresowane strony i wszyscy
zainteresowani użytkownicy muzyki mają siedziby w Grecji i wykonują swoją działalność na rynku greckim, nadaje jeszcze większe
znaczenie szczegółowej znajomości warunków rynku lokalnego. Ponadto władze te są uprawnione do stosowania art. [81 i 82 WE]
tak samo jak Komisja Europejska.
Należy zatem dojść do wniosku, iż zakres i złożoność środków dochodzeniowych wymaganych do stwierdzenia, czy zachowanie trzech
organizacji zarządzających prawami pokrewnymi jest zgodne ze wspólnotowymi regułami konkurencji, są nieproporcjonalne do bardzo
ograniczonego znaczenia ewentualnego naruszenia dla funkcjonowania wspólnego rynku. Niniejsza sprawa nie charakteryzuje się
zatem takim stopniem interesu wspólnotowego, jaki wymagany jest do wszczęcia przez Komisję dochodzenia”(4).
5.        W skardze, która wpłynęła do sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „Sądem”) w dniu 15 czerwca
2005 r., AEPI wniosła o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Skarga ta, w której wnosząca odwołanie powoływała się na
oczywisty błąd w ocenie interesu wspólnotowego oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia, została oddalona przez Sąd wyrokiem
z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T‑229/05 AEPI przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II‑84*, zwanym dalej „zaskarżonym wyrokiem”),
w którym wnosząca odwołanie została obciążona kosztami postępowania.
6.        W ramach analizy zarzutu odnoszącego się do podnoszonego oczywistego błędu w ocenie Sąd(5) przypomniał, iż „[a]by ocenić interes wspólnotowy w kontynuowaniu badania sprawy, Komisja […] powinna w szczególności wyważyć
[wpływ] podnoszonego naruszenia na funkcjonowanie wspólnego rynku, prawdopodobieństwo możliwości stwierdzenia tego naruszenia
oraz zakres środków dochodzeniowych koniecznych do jak najlepszego wykonania spoczywającego na niej zadania polegającego na
zapewnieniu przestrzegania art. 81 WE i 82 WE” (pkt 40 zaskarżonego wyroku)(6).
7.        Sąd przypomniał zatem w odniesieniu do „wpływu na funkcjonowanie wspólnego rynku”, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem „porozumienie
pomiędzy przedsiębiorstwami jest w stanie wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi, jeżeli na podstawie całokształtu
obiektywnych okoliczności prawnych i faktycznych umożliwia przewidzieć z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa, iż może
ono wywierać bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny, wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi,
w sposób mogący zagrozić realizacji celów jednolitego rynku między państwami członkowskimi” (pkt 42 zaskarżonego wyroku)(7). Dodał on, iż „każde porozumienie lub każda praktyka mogące wpłynąć na wolność wymiany handlowej między państwami członkowskimi
w taki sposób, iż mogłyby one zaszkodzić realizacji celów jednolitego rynku między państwami członkowskimi, w szczególności
poprzez odizolowanie rynków krajowych lub zmiany w strukturze konkurencji na wspólnym rynku, są objęte zakresem prawa wspólnotowego”,
podczas gdy „zachowania, których skutki ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego, podlegają krajowemu
porządkowi prawnemu (pkt 43 zaskarżonego wyroku)(8).
8.        Sąd stwierdził następnie, iż „[b]ardziej konkretnie w dziedzinie praw autorskich […], zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jeśli
skutki naruszeń zarzucanych w skardze do Komisji zasadniczo ograniczają się do terytorium jednego państwa członkowskiego i jeśli
sądy i właściwe władze administracyjne tego państwa członkowskiego zajmują się postępowaniem, którego stronami są składający
skargę do Komisji i podmiot, do którego odnosi się ta skarga, Komisja ma prawo odrzucenia skargi ze względu na brak wystarczającego
interesu wspólnotowego w kontynuowaniu badania sprawy, pod warunkiem że prawa składającego skargę do Komisji będą w wystarczającym
stopniu chronione w szczególności przez sądy krajowe”(9) (pkt 44 zaskarżonego wyroku).
9.        Ponadto Sąd stwierdził, że w trakcie pisemnego etapu postępowania wnosząca odwołanie zakwestionowała tylko pierwszy z trzech
względów, na których oparła się Komisja w spornej decyzji w celu wykluczenia istnienia w niniejszej sprawie wystarczającego
interesu wspólnotowego, a mianowicie że zarzucane praktyki nie są w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku.
Dlatego Sąd uznał, iż może ograniczyć zakres swej analizy „do argumentów, za pomocą których [wnosząca odwołanie] kwestionowała
brak wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, twierdząc, iż nałożenie zbyt wysokich opłat za prawa pokrewne
stanowi praktykę mogącą wpłynąć na wspólny rynek w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, nawet jeśli ogranicza się ona do terytorium
greckiego” (pkt 45‑47 zaskarżonego wyroku).
10.      „W związku z tym” – kontynuował Sąd – „Komisja uznała […], iż wszystkie zainteresowane strony mają siedziby i wykonują swoją
działalność w Grecji […], że jest mało prawdopodobne poszerzenie zakresu działania trzech organizacji zarządzających [prawami
pokrewnymi] na inne państwa […], że użytkownicy muzyki są obywatelami greckimi oraz że uprawnienia [wyżej wskazanych] organizacji
ograniczają się do terytorium Grecji” (pkt 48 zaskarżonego wyroku).
11.      Zdaniem Sądu, okoliczności faktyczne i prawne przytoczone przez wnoszącą odwołanie nie pozwoliły na „wykazanie, że zarzucane
praktyki miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w taki sposób, iż mogłyby one zaszkodzić realizacji
celów jednolitego rynku”. Uznał on, że wnosząca odwołanie ograniczyła się do „przywołania trudności finansowych napotkanych
przez organizacje zarządzające prawami autorskimi oraz użytkowników muzyki w Grecji i we wszystkich państwach członkowskich”,
nie będąc w stanie udowodnić swoich twierdzeń ani choćby przedstawić dowodów, które byłyby do tego przydatne (pkt 49 zaskarżonego
wyroku).
12.      W pkt 50 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził w odniesieniu do „argumentu skarżącej, iż poważne zakłócenia wspólnego rynku wynikają
z faktu, że opłaty na rzecz twórców greckich i zagranicznych są uiszczane spółkom mającym siedzibę na terytorium Unii Europejskiej”,
że „uprawnienia trzech organizacji zarządzających [prawami pokrewnymi] ograniczają się do terytorium Grecji i że zatem zasadniczo
osobami dotkniętymi skutkami zarzucanych praktyk są użytkownicy muzyki na terytorium Grecji oraz twórcy greccy”.
13.      Sąd zakończył swoje wywody w następujący sposób:
„54. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów pozwalających
na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych zakłóceń wspólnego rynku.
55. Zatem skarżąca nie udowodniła, że w spornej decyzji Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że skutki
praktyk zarzucanych przez skarżącą były w przeważającej części lub nawet w całości odczuwalne na rynku greckim i w związku
z tym nie były one w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE”.
14.      Wobec tego Sąd oddalił zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności spornej decyzji oparty na oczywistym błędzie w ocenie
interesu wspólnotowego.
15.      Wreszcie Sąd oddalił także zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności spornej decyzji oparty na podnoszonym naruszeniu
obowiązku uzasadnienia, uznając, iż w spornej decyzji Komisja wyraźnie przytoczyła konkretne względy, które zdeterminowały
jej ocenę i doprowadziły do odrzucenia skargi (pkt 63 zaskarżonego wyroku).
16.      Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 14 września 2007 r. AEPI wniosła do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku,
uwzględnienie żądań przedstawionych przez nią w pierwszej instancji lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez
Sąd oraz obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.
17.      Komisja wniosła o oddalenie odwołania i obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
18.      Przedstawiciele stron zostali wysłuchani przez Trybunał podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 15 października 2008 r.
Analiza prawna
W przedmiocie odwołania
19.      Wnosząca odwołanie przytacza pięć zarzutów na poparcie swojego odwołania. W zarzucie pierwszym podnosi ona istnienie braków
w uzasadnieniu w odniesieniu do kwestii, czy Komisja zachowała granice, które są wytyczone przy wykonywaniu uznania przysługującego
jej w tej dziedzinie. Zarzuty drugi, trzeci i czwarty zasadniczo mają na celu stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest dotknięty
błędami w ocenie lub brakami w uzasadnieniu w odniesieniu do stwierdzenia, że nie było wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę
handlową. W zarzucie piątym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi dokonanie błędnej wykładni art. 81 WE i 82 WE, uznając, iż dla
możliwości zastosowania tych postanowień konieczne jest istnienie rzeczywistego wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.
W przedmiocie dopuszczalności
20.      W swojej odpowiedzi na odwołanie Komisja podniosła – przed przystąpieniem do analizy poszczególnych zarzutów – że odwołanie
jest niedopuszczalne, gdyż nie zawiera argumentów zmierzających do ustalenia błędu prawnego, jakim miałby być dotknięty zaskarżony
wyrok, lecz ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów przedstawionych już przed Sądem.
21.      Uważam, że ten zarzut niedopuszczalności jest bezzasadny. Mimo iż wnosząca odwołanie przedstawiła swoje argumenty w sposób
raczej niezorganizowany i zawierający często powtórzenia, moim zdaniem – jak wynika z przedstawionych poniżej zarzutów odwołania
– wskazała ona na konkretne ustalenia w wyroku, które poddała krytyce oraz przytoczyła powody tej krytyki. Zarzut niedopuszczalności
odwołania należy zatem oddalić.
W przedmiocie istoty odwołania
–       W przedmiocie zarzutu pierwszego
22.      W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że nie wskazał, czy w niniejszym przypadku Komisja zachowała, czy
przekroczyła granice przysługującego jej uznania. Zdaniem wnoszącej odwołanie, zaskarżony wyrok jest z tego powodu dotknięty
całkowitym brakiem uzasadnienia.
23.      Jak twierdzi Komisja, zarzut ten jest w sposób oczywisty bezzasadny.
24.      Sąd przypomniał przede wszystkim, że z jednej strony ocena interesu wspólnotowego, na który powołuje się skarga do Komisji,
zależy od okoliczności faktycznych i prawnych danego przypadku, które mogą różnić się znacząco w zależności od sprawy, a nie
od z góry określonych kryteriów, które miałyby bezwzględne zastosowanie, a z drugiej strony, że Komisja, która na mocy art. 85
ust. 1 WE czuwa nad stosowaniem art. 81 WE i 82 WE, jest powołana do zdefiniowania i realizacji polityki wspólnotowej w dziedzinie
konkurencji i dysponuje w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy rozpoznawaniu złożonych do niej skarg(10). Zauważył on następnie, że Komisja, korzystając z tych uprawnień, ustala określone priorytety w odniesieniu do badania otrzymywanych
skarg oraz jest uprawniona do powołania się na interes wspólnotowy w odniesieniu do określonej praktyki jako na jedno z kryteriów
ustalania priorytetów(11). Wywody te są całkowicie zgodne z tym, co Trybunał stwierdził w wyroku w sprawie Ufex i in. przeciwko Komisji(12).
25.      Sąd stwierdził następnie, że aby ocenić interes wspólnotowy w kontynuowaniu badania sprawy, Komisja powinna w szczególności
wyważyć wpływ podnoszonego naruszenia na funkcjonowanie wspólnego rynku, prawdopodobieństwo stwierdzenia naruszenia oraz zakres
koniecznych środków dochodzeniowych(13). Stwierdził on, że w spornej decyzji Komisja oparła się na trzech względach, uznając, że brak jest interesu wspólnotowego
w dalszym badaniu przez nią skargi, oraz że zarzuty wnoszącej odwołanie odnosiły się tylko do jednego z nich, a mianowicie
do tego, zgodnie z którym zarzucane zachowania nie są w stanie spowodować poważnych zakłóceń wspólnego rynku(14).
26.      Sąd skupił się zatem na analizie wspomnianych zarzutów i uznał je za bezzasadne na podstawie ustaleń, które są kwestionowane
w ramach czterech następujących zarzutów odwołania.
27.      Tak czyniąc, Sąd w sposób wyraźny uznał, że wnosząca odwołanie nie przedstawiła dowodów na to, że w niniejszym przypadku Komisja
przekroczyła granice przysługującego jej uznania.
28.      Moim zdaniem zarzut pierwszy należy zatem oddalić.
–       W przedmiocie pozostałych zarzutów odwołania
29.      Zarzuty drugi i trzeci dotyczą zarzucanych błędów w ocenie i braków w uzasadnieniu w odniesieniu do pkt 44 zaskarżonego wyroku,
w którym Sąd – zdaniem wnoszącej odwołanie – niesłusznie stwierdził, że jeśli skutki naruszenia są odczuwalne tylko na terytorium
jednego państwa członkowskiego, Komisja ma prawo do odrzucenia skargi ze względu na brak wystarczającego interesu wspólnotowego,
jako że nie zostaje wywarty wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Sąd oparł ponadto to stwierdzenie na
orzecznictwie, które – w przeciwieństwie do tego, co on sam twierdzi – nie odnosi się do dziedziny prawa autorskiego, nie
wziął zaś pod uwagę serii wyroków sądów wspólnotowych, z których wiele wydanych zostało właśnie w tej dziedzinie i z których
wynika, że reguły wskazane w art. 81 WE i 82 WE mogą zostać naruszone także wtedy, gdy zarzucane zachowanie ma miejsce wyłącznie
na terytorium jednego państwa członkowskiego(15). W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że odesłanie do wyroku w sprawie Automec przeciwko Komisji
zawarte w wielu miejscach spornej decyzji i zaskarżonego wyroku jest pozbawione znaczenia i nieodpowiednie, gdyż ów wyrok
– w odróżnieniu od niniejszej sprawy – nie dotyczy „rzeczywistego naruszenia, lecz hipotetycznego naruszenia” z uwagi na to,
że okólnik wysłany przez BMW Italia do jej dystrybutorów, będący przedmiotem skargi do Komisji i badany w owym wyroku, nigdy
nie został zastosowany.
30.      W czwartym zarzucie odwołania wnosząca odwołanie zarzuca błędy w ocenie lub braki w uzasadnieniu w odniesieniu do wywodów
zawartych w pkt 49 i 50 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którymi, z jednej strony, wnosząca odwołanie nie przedstawiła dowodów
na to, iż zarzucane praktyki miały wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w taki sposób, iż mogłyby one
zaszkodzić realizacji celów wspólnego rynku, z drugiej strony zaś, zasadniczo osobami dotkniętymi skutkami zarzucanych praktyk
są użytkownicy muzyki na terytorium Grecji oraz twórcy greccy. Wnosząca odwołanie przedstawia szereg dowodów mających wykazać,
że – w przeciwieństwie do ustaleń poczynionych przez Sąd – zarzucane praktyki nie tylko mogą wpłynąć na wewnątrzwspólnotową
wymianę handlową w bliskiej przyszłości, lecz już na nią wpłynęły.
31.      Wreszcie w piątym zarzucie odwołania Sąd zostaje skrytykowany za dokonanie błędnej wykładni art. 81 WE i 82 WE poprzez stwierdzenie,
że dla możliwości zastosowania tych postanowień wymagają one istnienia rzeczywistego wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę
handlową, wykluczając w tym kontekście znaczenie wpływu jedynie potencjalnego. Krytyka odnosi się także do wniosku zawartego
w pkt 54 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym wnosząca odwołanie nie przedstawiła żadnego konkretnego dowodu na rzeczywiste
lub potencjalne istnienie poważnych zakłóceń wspólnego rynku w następstwie zarzucanych praktyk. Wnosząca odwołanie przytacza
szereg argumentów mających na celu wykazanie, że takie praktyki mogą mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
32.      Komisja kwestionuje zasadność wszystkich wyżej wymienionych zarzutów, twierdząc, że zaskarżony wyrok jest wolny od wad w uzasadnieniu
i błędów w ocenie.
33.      Chciałbym zauważyć, że postępowanie w niniejszej sprawie charakteryzuje ewidentne pomylenie dwóch pojęć, które należy rozróżnić.
Sądzę, że pomylenie to wystąpiło zarówno po stronie wnoszącej odwołanie, jak i po stronie Komisji. Chodzi tu, po pierwsze,
o wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi jako przesłankę zastosowania art. 81 WE i 82 WE, a po drugie, o istnienie
poważnych zakłóceń wspólnego rynku jako kryterium oceny, czy występuje wystarczający interes wspólnotowy w zbadaniu skargi
przez Komisję.
34.      Jak wiadomo, art. 81 WE i 82 WE wyraźnie stanowią, iż znajdują zastosowanie do porozumień ograniczających konkurencję i do
nadużycia pozycji dominującej, które mogą mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Zgodnie z orzecznictwem
przesłanka ta ma na celu wyznaczenie zakresu stosowania przepisów wspólnotowych odnoszących się do ochrony konkurencji między
przedsiębiorstwami w stosunku do zakresu stosowania krajowych przepisów dotyczących konkurencji. Właśnie w zakresie w jakim
porozumienie ograniczające konkurencję lub nadużycie dominującej pozycji mogą wpłynąć na wymianę handlową między państwami
członkowskimi, zakłócenie konkurencji spowodowane jednym z takich zachowań podlega zakazom ustanowionym w art. 81 WE i 82 WE,
zaś w przeciwnym wypadku nie jest ono nimi objęte(16).
35.      W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że porozumienie pomiędzy przedsiębiorstwami lub nadużycie pozycji dominującej
jest w stanie wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi, jeżeli na podstawie całokształtu obiektywnych okoliczności
prawnych i faktycznych pozwala przewidzieć z wystarczającym stopniem prawdopodobieństwa, iż mogą one wywierać bezpośredni
lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny, wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, w sposób mogący zagrozić
realizacji celów jednolitego rynku między tymi państwami(17).
36.      Wpływ na wymianę handlową musi zgodnie z orzecznictwem być „odczuwalny”: „porozumienie nie podlega zakazowi ustanowionemu
w art. [81 WE], jeśli ma tylko nieznaczny wpływ na rynek z uwagi na słabą pozycję, jaką zainteresowane osoby zajmują na właściwym
rynku produktowym”(18).
37.      W spornej decyzji Komisja nie odrzuciła skargi złożonej do niej przez wnoszącą odwołanie, ponieważ była zdania, że praktyki
będące przedmiotem skargi nie mogły mieć odczuwalnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisja nie
wypowiedziała się w kwestii, czy takie praktyki były niezgodne z art. 81 WE i 82 WE. Odrzuciła ona skargę, gdyż korzystając
z uznanego w orzecznictwie uprawnienia do ustalania różnych priorytetów w odniesieniu do składanych do niej skarg(19), stwierdziła, że nie ma wystarczającego interesu wspólnotowego, aby przystąpić do badania powyższej kwestii zważywszy w szczególności,
że nie wydawało się jej, aby praktyki te były w stanie „spowodować poważne zakłócenia wspólnego rynku”. Ewidentnie Komisja
nie zamierzała w ten sposób stwierdzić, iż wpływ, jaki mógł potencjalnie wyniknąć z takich praktyk dla wewnątrzwspólnotowej
wymiany handlowej, nie przekracza minimalnego poziomu odczuwalności, który prowadzi do ewentualnego zastosowania art. 81 WE
i 82 WE. Zamierzała ona jedynie podkreślić „bardzo ograniczon[e] znaczeni[e] ewentualnego naruszenia dla funkcjonowania wspólnego
rynku”, czyli wskazać, że w każdym razie nie były to praktyki mogące mieć znaczący wpływ na funkcjonowanie tego rynku.
38.      Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że Komisja, ustalając kolejność priorytetów w odniesieniu do rozpatrzenia złożonych
do niej skarg, może zgodnie z prawem powołać się na interes wspólnotowy(20) i że w tym zakresie jest „zobowiązana ocenić w każdym przypadku wagę podnoszonych naruszeń konkurencji oraz trwałości ich skutków”. Obowiązek ten „oznacza w szczególności konieczność wzięcia pod uwagę czasu trwania i wagi zarzucanych naruszeń oraz ich wpływu na sytuację konkurencji we Wspólnocie”(21).
39.      Stwierdzając we fragmencie spornej decyzji przytoczonym w pkt 4 powyżej, że wszystkie zainteresowane strony mają siedziby
w Grecji i wykonują swoją działalność tylko w tym państwie, że skutki zarzucanych praktyk są odczuwalne tylko na rynku greckim,
że umowy dotyczące praw do używania muzyki zawierane są jedynie z nadawcami radiowymi i telewizyjnymi oraz innymi użytkownikami,
którzy znajdują się w Grecji i że trzy organizacje zarządzające prawami pokrewnymi są właściwe jedynie do ochrony praw pokrewnych
w Grecji i w praktyce nie mają możliwości wykonywania takich uprawnień poza tym państwem, Komisja nie zamierzała zaprzeczyć
istnieniu rzeczywistego lub potencjalnego wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, lecz chodziło jej jedynie o wykluczenie,
iż tego rodzaju wpływ – nawet jeśli mógłby zostać stwierdzony i nie byłby nieznaczny – mógłby wywołać znaczące skutki dla tej wymiany.
40.      Oczywiste jest, że w zaskarżonym wyroku sam Sąd pomylił kwestię istnienia wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową,
i co za tym idzie kwestię naruszenia art. 81 WE i 82 WE, z kwestią wystarczająco poważnego charakteru ewentualnego naruszenia,
który mógłby uzasadnić prowadzenie przez Komisję dochodzenia.
41.      Punkty 42 i 43 zaskarżonego wyroku Sąd rozpoczyna od przytoczenia niektórych z zasad ustanowionych w orzecznictwie w odniesieniu
do wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową jako przesłanki zastosowania art. 81 WE i 82 WE i kryterium wyznaczenia
zakresu obowiązywania prawa wspólnotowego i prawa krajowego.
42.      W kolejnym pkt 44, który w niepasujący do niego sposób rozpoczyna się słowami „[w] szczególności w dziedzinie prawa autorskiego”,
Sąd odwołuje się do własnego orzecznictwa, które nie odnosi się wszakże do rozpatrywanej w poprzednich punktach kwestii wpływu
na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, lecz do kwestii istnienia wystarczającego interesu wspólnotowego w kontynuowaniu
badania w przedmiocie skargi dotyczącej praktyki, której skutki są zasadniczo odczuwalne na terytorium jednego państwa członkowskiego.
43.      W pkt 47 zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnia, iż ograniczy on swoją analizę do argumentów wnoszącej odwołanie, w których zakwestionowała
ona brak wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową i twierdziła, że „nałożenie zbyt wysokich opłat za prawa pokrewne
stanowi praktykę mogącą wpłynąć na wspólny rynek w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE, nawet jeśli ogranicza się ona do terytorium
greckiego”.
44.      W pkt 48 rozpoczynającym się od słów „[w] tym kontekście” przytoczone zostały okoliczności faktyczne, na których Komisja oparła
się w spornej decyzji nie w celu zaprzeczenia możliwości wywarcia wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, lecz w celu
wyciągnięcia – w ramach dokonanej przez siebie oceny występowania wystarczającego interesu wspólnotowego w kontynuowaniu badania
w przedmiocie złożonej do niej skargi – wniosku, iż nie istniały poważne zakłócenia wspólnego rynku.
45.      To, iż Sąd nadal waha się pomiędzy odwoływaniem się do wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową (lub na wspólny rynek)
oraz odwoływaniem się do poważnych zakłóceń wspólnego rynku, wynika następnie z lektury kolejnych punktów zaskarżonego wyroku,
z których niektóre, bez odpowiedniego logicznego ciągu, są poświęcone pierwszemu (pkt 49 i 51), a inne drugiemu aspektowi
(pkt 50), co prowadzi do oczywistej nieścisłości między dwoma ostatnimi punktami uzasadnienia, w których Sąd stwierdza najpierw,
że „skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów pozwalających na stwierdzenie rzeczywistych lub potencjalnych poważnych
zakłóceń wspólnego rynku” (pkt 54), a następnie dochodzi do wniosku, że „[z]atem skarżąca nie udowodniła iż w spornej decyzji Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że skutki praktyk
zarzucanych przez skarżącą były w przeważającej części lub nawet w całości odczuwalne na rynku greckim i w związku z tym nie
były one w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 81 WE i 82 WE”(22).
46.      Nie można również uznać, że Sąd – abstrahując od niedoskonałości redakcyjnych – wbrew logicznemu porządkowi pkt 54 i 55 zaskarżonego
wyroku, chciał stwierdzić, że z uwagi na brak jakiegokolwiek wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową w tej sprawie,
a fortiori nie mogą występować poważne zakłócenia wspólnego rynku.
47.      Taka interpretacja wyroku jest nie tylko sprzeczna z jego treścią, lecz także niezgodna z granicami kontroli zgodności z prawem,
do której wykonywania sąd wspólnotowy jest powołany na podstawie art. 230 WE. W tym zakresie sąd wspólnotowy jest bowiem obowiązany
w szczególności sprawdzić, czy zaskarżony akt został wystarczająco i prawidłowo uzasadniony przez jego autora oraz stwierdzić
nieważność tego aktu, w przypadku gdy w wyniku wspomnianego sprawdzenia okaże się, że uzasadnienie nie czyni zadość jednemu
z tych dwóch aspektów. W takim przypadku nie jest on natomiast upoważniony do zaproponowania nowego uzasadnienia sentencji
zaskarżonego aktu, które mogłoby uzasadnić jego utrzymanie w mocy. Czyniąc to, sąd wspólnotowy zastąpiłby własną oceną ocenę
dokonaną przez instytucję właściwą do wydania danego aktu, wkraczając na pole aktywnej administracji i naruszając równowagę
instytucjonalną, do której zmierza traktat WE.
48.      W tym względzie Trybunał orzekł już w odniesieniu do sprawy, w której do Sądu została wniesiona skarga na decyzję Komisji
odrzucającą złożoną do niej skargę w przedmiocie naruszenia reguł konkurencji ustalonych w traktacie WE, iż „ponieważ w ramach
kontroli zgodności z prawem przewidzianej w art. 173 traktatu [WE] (obecnie, po zmianie, art. 230 WE) Sądowi nie przysługuje
– w sprawie takiej jak niniejsza – nieograniczone prawo orzekania w odróżnieniu od takiego prawa wykonywanego przez sądy wspólnotowe
na podstawie art. 172 traktatu [WE] (obecnie, po zmianie, art. 229 WE) przykładowo w odniesieniu do decyzji nakładających
sankcje, w [tej] sprawie jego zadaniem nie [było] zastąpienie spornej decyzji inną decyzją bądź dokonanie zmian w spornej
decyzji”(23). W tym samym orzeczeniu Trybunał uznał, że „w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji [Komisji], w której zostało
ustalone, iż nie miało miejsca nadużycie pozycji dominującej, zadaniem Sądu nie jest ustalenie, że takie nadużycie miało miejsce”.
Pragnę dodać, iż Sąd nie jest również właściwy do wykluczenia istnienia naruszenia, jeśli sama Komisja powstrzymała się od
uczynienia tego w decyzji będącej przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.
49.      Jako że w spornej decyzji Komisja nie zamierzała wykluczyć istnienia naruszenia art. 81 WE i 82 WE, Sąd na pewno nie mógł
tego uczynić w ramach przeprowadzonej przezeń kontroli zgodności z prawem tej decyzji.
50.      Należy poza tym podkreślić, że choć w spornej decyzji Komisja wskazała, iż AEPI miała „możliwość zwrócenia się ze swoimi zarzutami
do władz krajowych”, a w szczególności do władz greckich właściwych w sprawach konkurencji, które „są uprawnione do stosowania
art. [81 WE i 82 WE]” tak samo jak Komisja, stwierdzenie przez Sąd, że nie było wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową
w niniejszej sprawie, byłoby dla tych władz wiążące i w związku z tym nie mogłyby już one zainterweniować w celu zastosowania
art. 81 WE i 82 WE, lecz mogłyby jedynie zastosować przepisy prawa krajowego z dziedziny konkurencji.
51.      Uważam, że pomylenie pojęć, które charakteryzuje rozumowanie Sądu, prowadzi – i to niezależnie od ewentualnego naruszenia
prawa w poszczególnych punktach zaskarżonego wyroku – do oczywistej wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia.
52.      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kwestia tego, czy uzasadnienie wyroku Sądu jest wewnętrznie sprzeczne,
stanowi kwestię prawną, która jako taka może zostać podniesiona w ramach odwołania(24).
53.      Nawet jeśli wnosząca odwołanie nie powołała się na dopiero co przeze mnie stwierdzoną wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia,
jakkolwiek w ramach pierwszych czterech zarzutów odwołania podniosła braki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Trybunał może
– moim zdaniem – stwierdzić z urzędu istnienie tego uchybienia, które uniemożliwia mu przeprowadzenie odpowiedniej kontroli
zgodności z prawem tego wyroku oraz które wpłynęło ponadto negatywnie na pełne skorzystanie przez wnoszącą odwołanie z prawa
do obrony, czyniąc nadmiernie trudnym zrozumienie rozumowania leżącego u podstaw wyroku i zatem zbadanie jego zasadności(25).
54.      Zaskarżony wyrok powinien zatem – moim zdaniem – zostać uchylony ze względu na wewnętrzną sprzeczność jego uzasadnienia, w zakresie
w jakim oddala on zarzut podniesiony przez wnoszącą odwołanie dotyczący oczywistego błędu w ocenie interesu wspólnotowego.
W przedmiocie skargi na sporną decyzję
55.      Zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, jeśli odwołanie jest zasadne, Trybunał uchyla orzeczenie Sądu. Może on
wówczas wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala, lub skierować sprawę do ponownego rozpoznania
przez Sąd.
56.      W niniejszej sprawie stan postępowania pozwala – moim zdaniem – Trybunałowi na wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie.
57.      W zarzucie zmierzającym do stwierdzenia nieważności spornej decyzji odnoszącym się do oczywistego błędu w ocenie interesu
wspólnotowego, który wnosząca odwołanie przedstawiła w pkt 1 i 3 skargi wszczynającej postępowanie w pierwszej instancji,
podniosła ona, iż Komisja nie mogła uznać, że „zarzucane naruszenie było nieznaczne” tylko z tego powodu, że miało ono miejsce
na terenie jednego państwa członkowskiego. Wnosząca odwołanie powołała się w tym kontekście na wyroki sądów wspólnotowych,
z których niektóre zostały wydane właśnie w odniesieniu do prawa autorskiego i z których wynika, że naruszenie reguł konkurencji
ustanowionych w traktacie WE może mieć miejsce także wtedy, gdy zostało ono popełnione na terytorium tylko jednego państwa
członkowskiego(26). Wnosząca odwołanie przypomniała, że aby miało miejsce naruszenie art. 81 WE i 82 WE, postanowienia te wymagają, by dane
zachowanie „mogło mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi”, a nie, by wywarło już ono rzeczywiście taki
wpływ, a także wskazała na pewne okoliczności, które jej zdaniem mogły wykazać, że zarzucane praktyki stanowią poważne naruszenie
tych postanowień.
58.      Do takich okoliczności zaliczały się, z jednej strony, ekonomiczne znaczenie działalności gospodarczej wnoszącej odwołanie
– jej przychody z tytułu opłat za prawa autorskie przekroczyły 30 mln EUR w roku, w którym złożyła ona skargę do Komisji (2001)
– oraz fakt, że z uwagi na bardzo duże wykorzystanie muzyki zagranicznej w Grecji, znaczna część tych przychodów jest przekazywana
odpowiednim organizacjom, które mają siedzibę głównie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej i reprezentują interesy
twórców wykonujących działalność w tych państwach; z drugiej strony zaś, nadzwyczajnie wysoki poziom opłat pobieranych przez
trzy organizacje zarządzające prawami pokrewnymi.
59.      Jakkolwiek wiele argumentów przytoczonych przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji nie jest pozbawionych
dwuznaczności lub pomyłek podobnych do tych, które charakteryzują zaskarżony wyrok, uważam jednak, że skarga wniesiona w pierwszej
instancji ujawnia w sposób dostatecznie jasny, że Komisja nie mogła wykluczyć, iż zarzucane praktyki mogłyby wywołać poważne
skutki dla funkcjonowania wspólnego rynku, uzasadniając to tym, że były one ograniczone do terytorium greckiego. Kwestionując
w skardze wszczynającej postępowanie w pierwszej instancji twierdzenie, że „zarzucane naruszenie było nieznaczne”, wnosząca
odwołanie uczyniła niewątpliwie aluzję nie do problemu istnienia naruszenia, czyli praktyki ograniczającej konkurencję, mogącej wpłynąć w znaczącym stopniu na wewnątrzwspólnotową wymianę
handlową, lecz do problemu stopnia wagi zarzucanego naruszenia. Potwierdzają to odniesienia do wagi tego naruszenia zawarte w pkt 1 akapity czwarty i szósty wspomnianej
powyżej skargi.
60.      Analiza omawianego tu zarzutu zmierzającego do stwierdzenia nieważności spornej decyzji wymaga zatem zbadania w świetle krytyki
przedstawionej przez wnoszącą odwołanie, czy Komisja mogła zgodnie z prawem wykluczyć w niniejszej sprawie wystąpienie poważnych
zakłóceń wspólnego rynku na podstawie rozważań przedstawionych w tym względzie w spornej decyzji (zob. pkt 39 powyżej).
61.      Przed przejściem do analizy tej kwestii należy jednak zadać sobie pytanie, czy jest ona istotna dla celu uwzględnienia żądania
stwierdzenia nieważności spornej decyzji wniesionego przez wnoszącą odwołanie. Jak ustalił bowiem Sąd w pkt 45 zaskarżonego
wyroku, w decyzji tej Komisja wykluczyła istnienie wystarczającego interesu wspólnotowego w niniejszej sprawie na podstawie
trzech różnych czynników: braku poważnych zakłóceń wspólnego rynku, złożoności dochodzenia, które musiałoby zostać przeprowadzone
w celu ustalenia, czy doszło do naruszenia, oraz faktu, iż strony mogły zwrócić się o udzielenie ochrony prawnej do władz
krajowych. Jednakże – jak wskazał Sąd w pkt 46 zaskarżonego wyroku – w omawianym tu zarzucie zmierzającym do stwierdzenia
nieważności spornej decyzji wnosząca odwołanie kwestionuje tylko te rozważania Komisji, które odnoszą się do pierwszego z tych
czynników.
62.      Wydaje mi się jednak oczywiste, iż zarzut ten nie może zostać z tego powodu uznany za nieskuteczny.
63.      Nie można bowiem twierdzić, że z uwagi na strukturę spornej decyzji każdy z tych trzech czynników stanowi sam w sobie wystarczający
powód dla uzasadnienia odrzucenia skargi złożonej do Komisji przez wnoszącą odwołanie.
64.      Po oddzielnym przedstawieniu tych trzech czynników Komisja stwierdziła, iż należy „dojść do wniosku, iż zakres i złożoność
środków dochodzeniowych wymaganych do stwierdzenia, czy zachowanie trzech organizacji zarządzających prawami pokrewnymi jest
zgodne ze wspólnotowymi regułami konkurencji, są nieproporcjonalne do bardzo ograniczonego znaczenia ewentualnego naruszenia
dla funkcjonowania wspólnego rynku”.
65.      Wynika z tego, że Komisja wykluczyła istnienie w niniejszej sprawie wystarczającego interesu wspólnotowego na podstawie całościowej
analizy tych czynników, zachowując równowagę w szczególności pomiędzy dwoma pierwszymi z nich.
66.      Ewentualny oczywisty błąd w ocenie, który prowadziłby do podważenia wniosków Komisji odnoszących się do pierwszego z tych
czynników, miałby zatem niechybnie wpływ na zgodność z prawem spornej decyzji.
67.      Przechodząc następnie do analizy zasadności omawianego tu zarzutu zmierzającego do stwierdzenia nieważności spornej decyzji,
sądzę, że decydujące znaczenie należy przypisać okoliczności, na którą wskazała wnosząca odwołanie, iż na podstawie umów o wzajemnej
reprezentacji zawartych z odpowiednimi organizacjami mającymi siedzibę w innych państwach członkowskich, pobiera ona również
opłaty w Grecji w związku z wykorzystywaniem muzyki tworzonej przez twórców wykonujących działalność w tych państwach i przekazuje
tym organizacjom. Ta okoliczność, przedstawiona już przez wnoszącą odwołanie w skardze do Komisji, nie została zakwestionowana
przez Komisję (bądź w każdym razie łagodnie i z opóźnieniem podczas rozprawy przed Trybunałem) i wydaje się wskazywać, iż
zmniejszenie przychodów z opłat pobieranych na terytorium Grecji za prawa autorskie, na które skarży się wnosząca odwołanie
i które jej zdaniem jest wynikiem zarzucanych praktyk, może mieć wpływ nie tylko na interesy twórców greckich, lecz także
na interesy twórców wykonujących działalność w innych państwach członkowskich (i organizacji ich reprezentujących).
68.      Wnosząca odwołanie przytoczyła zatem czynniki, które zostały już przedstawione Komisji przed wydaniem przez nią spornej decyzji,
i – jak sądzę – obalają dwa ustalenia, na których Komisja zasadniczo oparła się, by wykluczyć istnienie w niniejszej sprawie
poważnych zakłóceń wspólnego rynku, a mianowicie ustalenia, że „wszystkie zainteresowane strony mają siedziby w Grecji i wykonują
swoją działalność jedynie w tym państwie” oraz że „skutki zarzucanych praktyk są odczuwalne jedynie na rynku greckim”.
69.      Okoliczność, że „umowy dotyczące praw do używania muzyki zawierane są jedynie z nadawcami radiowymi i telewizyjnym oraz z innymi
użytkownikami, którzy znajdują się w Grecji” oraz okoliczność, że trzy organizacje zarządzające prawami pokrewnymi „są właściwe
jedynie do ochrony praw pokrewnych w Grecji i w praktyce nie mają możliwości wykonywania takich uprawnień poza tym państwem”,
nie pozwalają w żaden sposób na wykluczenie możliwości, iż skutki zarzucanych praktyk mogą wystąpić poza terytorium greckim
i mogą one wyrządzić szkody twórcom i organizacjom mającym siedziby w innych państwach członkowskich. Te okoliczności, o których
wspomina sporna decyzja, pozwalają jedynie na twierdzenie, że wśród użytkowników muzyki tylko ci, którzy mają siedzibę w Grecji, odczuwają negatywne skutki zarzucanego naruszenia. Jeśli chodzi zaś o krąg potencjalnie
poszkodowanych właścicieli praw autorskich i organizacji powołanych do ochrony tych praw, te same okoliczności nie pozwalają na ograniczenie tego kręgu do podmiotów mających siedzibę w Grecji(27).
70.      Prawdą jest, że w odpowiedzi na skargę przedłożonej w ramach postępowania w pierwszej instancji, Komisja zauważyła, że „istotne
jest to, czy praktyka trzech wymienionych powyżej organizacji zarzucona przez [wnoszącą odwołanie] wywołuje skutki w przeważającej części lub w całości w obrębie rynku greckiego”. W tym względzie podkreśliła ona, że wszystkie elementy składowe domniemanego naruszenia
art. 81 WE i 82 WE „wystąpiły w przeważającej części, jeśli nie wyłącznie, na rynku greckim” i stwierdziła, że „logiczne jest uznanie, że punkt ciężkości zarzuconego naruszenia
znajduje się na rynku greckim, jako że zasadniczo tam muszą być odczuwane skutki zarzucanego naruszenia”(28).
71.      Stanowisko to wydaje się jednak znacząco różnić od tego, które zostało przedstawione w spornej decyzji, w której Komisja jasno
i jednoznacznie wykluczyła, że zarzucane praktyki mogą mieć skutki poza terytorium greckim. Natomiast w odpowiedzi na skargę
w postępowaniu w pierwszej instancji używając słów „w przeważającej części” i „zasadniczo”, Komisja dopuściła możliwość, że
niektóre – choćby znikome – skutki podnoszonego naruszenia wystąpią poza terytorium Grecji.
72.      W skardze o stwierdzenie nieważności sąd wspólnotowy zostaje poproszony o wypowiedzenie się w kwestii zgodności z prawem zaskarżonej
decyzji, a nie w kwestii ocen, które autor tej decyzji przedstawia przed nim, zmieniając całkowicie lub częściowo oceny, na
których oparta była ta decyzja.
73.      Tak więc w spornej decyzji wniosek dotyczący braku w niniejszej sprawie poważnych zakłóceń wspólnego rynku opiera się na stwierdzeniu,
że zainteresowane podmioty mają siedzibę tylko na terytorium Grecji i że ewentualne skutki zarzucanego naruszenia tylko tam występują, które – jak wykazała wnosząca odwołanie – jest ewidentnie
błędne.
74.      Wobec tego nawet gdyby przyjąć, jak uczyniła to Komisja w odpowiedzi na skargę w postępowaniu w pierwszej instancji, że skutki,
jakie zarzucane naruszenie wywołałoby na terytorium innych państw członkowskich, są znikome – czego moim zdaniem nie można
jednak domniemywać na podstawie samego faktu, iż właściwość organizacji, do których odnosi się skarga złożona do Komisji przez
wnoszącą odwołanie, ogranicza się do Grecji – nie zmieniałoby to w żaden sposób tego, że to stwierdzenie jest ewidentnie błędne
i w związku z tym, ze względów przedstawionych w pkt 63‑66 powyżej, tego, że sporna decyzja jest niezgodna z prawem.
75.      Mogę zatem jedynie zasugerować Trybunałowi uwzględnienie niniejszego zarzutu i stwierdzenie nieważności spornej decyzji.
W przedmiocie kosztów
76.      Zgodnie z art. 122 akapit pierwszy regulaminu Trybunału jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym
postępowanie w sprawie, rozstrzyga on o kosztach. Ponadto zgodnie z art. 69 § 2 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania
przed Trybunałem, którego przedmiotem jest odwołanie od orzeczenia Sądu, na podstawie art. 118, kosztami zostaje obciążona,
na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
77.      Zatem proponuję, aby Trybunał uwzględnił zarówno odwołanie, jak i skargę o stwierdzenie nieważności. Sugeruję także obciążenie
Komisji jako strony przegrywającej sprawę kosztami postępowania w obydwu instancjach zgodnie z żądaniami przedstawionymi przez
wnoszącą odwołanie.
Wnioski
78.      W świetle powyższego proponuję Trybunałowi orzeczenie, że:
1)      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie T‑229/05 AEPI przeciwko Komisji zostaje
uchylony.
2)     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 kwietnia 2005 r., w której odrzucona została złożona
do niej skarga dotycząca zarzucanego naruszenia art. 81 WE i 82 WE przez greckie organizacje zbiorowego zarządzania prawami
pokrewnymi do praw autorskich w branży muzycznej.
3)      Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona zarówno kosztami postępowania w pierwszej instancji, jak i kosztami niniejszego
postępowania odwoławczego.
1 –	Język oryginału: włoski.
2 –	Decyzja z dnia 20 kwietnia 2005 r. została zaskarżona przez AEPI przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
w drodze skargi o stwierdzenie nieważności, która została oddalona wyrokiem z dnia 5 września 2006 r. w sprawie T‑242/05 AEPI
przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II‑62*), potwierdzonym przez Trybunał postanowieniem z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie C‑461/06 P
AEPI przeciwko Komisji (niepublikowanym w Zbiorze).
3 –      Wyroki z dnia 13 lipca 1989 r., odpowiednio, w sprawie 395/87 Tournier, Rec. s. 2521 oraz w sprawach połączonych 110/88, 241/88
i 242/88 Lucazeau i in., Rec. s. 2811.
4 –      Tłumaczenie nieoficjalne fragmentu oryginalnej wersji spornej decyzji sporządzonej w języku francuskim.
5 –	Wszelkie fragmenty zaskarżonego wyroku oznaczone cudzysłowem w tekście niniejszej opinii stanowią tłumaczenie nieoficjalne.
6 –	W tym kontekście Sąd przywołuje własne wyroki z dnia 18 września 1992 r. w sprawie T‑24/90 Automec przeciwko Komisji, Rec.
s. II‑2223, pkt 86, z dnia 24 stycznia 1995 r. w sprawie T‑5/93 Tremblay i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑185, pkt 62 oraz
z dnia 14 lutego 2001 r. w sprawie T‑62/99 Sodima przeciwko Komisji, Rec. s. II‑655, pkt 46.
7 –	W tym kontekście Sąd przywołuje wyroki z dnia 11 lipca 1985 r. w sprawie 42/84 Remia i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 2545,
pkt 22 oraz z dnia 28 lutego 2002 r. w sprawie T‑395/94 Atlantic Container Line i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II‑875, pkt 90.
8 –	W tym kontekście Sąd przywołuje w szczególności wyrok z dnia 31 maja 1979 r. w sprawie 22/78 Hugin przeciwko Komisji, Rec.
s. 1869, pkt 17.
9 –	W tym kontekście Sąd przywołuje ww. wyroki w sprawach: Automec przeciwko Komisji, pkt 89 i 90; w sprawie Tremblay i in.
przeciwko Komisji, pkt 65 i 74 oraz z dnia 24 stycznia 1995 r. w sprawie T‑114/92 BEMIM przeciwko Komisji, Rec. s. II‑147,
pkt 86.
10 –	Zaskarżony wyrok, pkt 38.
11 –	Zaskarżony wyrok, pkt 39.
12 –	Wyrok z dnia 4 marca 1999 r. w sprawie C‑119/97 P, Rec. s. I‑1341, w szczególności pkt 79‑81, 88‑89 i 92.
13 –	Zaskarżony wyrok, pkt 40.
14 –	Zaskarżony wyrok, pkt 45‑46.
15 –	Wnosząca odwołanie wymienia ww. wyroki w sprawach: Hugin przeciwko Komisji, Lucazeau i in. i Tournier, a także wyroki z dnia
23 kwietnia 1991 r. w sprawie C‑41/90 Höfner i Elser, Rec. s. I‑1979; z dnia 10 grudnia 1991 r. w sprawie C‑179/90 Merci convenzionali
porto di Genova, Rec. s. I‑5889; z dnia 17 maja 1994 r. w sprawie C‑18/93 Corsica Ferries, Rec. s. I‑1783; z dnia 6 kwietnia
1995 r. w sprawach połączonych C‑241/91 P i C‑242/91 P RTE i ITP przeciwko Komisji, Rec. s. I‑743); ww. wyrok w sprawie Tremblay
i in. przeciwko Komisji oraz z dnia 7 października 1999 r. w sprawie T‑228/97 Irish Sugar przeciwko Komisji, Rec. s. II‑2969.
16 –	Zobacz wyroki z dnia 13 lipca 1966 r. w sprawach połączonych 56/64 i 58/64 Consten i Grundig przeciwko Komisji, Rec. s. 457,
w szczególności s. 519 oraz z dnia 6 marca 1974 r. w sprawach połączonych 6/73 i 7/73 ICI i Commercial Solvents przeciwko
Komisji, Rec. s. 223, pkt 31.
17 –	Zobacz ww. wyroki w sprawie Remia i in. przeciwko Komisji, pkt 22 oraz z dnia 21 stycznia 1999 r. w sprawach połączonych
C‑215/96 i C‑216/96 Bagnasco i in., Rec. s. I‑135, pkt 47.
18 –	Wyrok z dnia 9 lipca 1969 r. w sprawie 5/69 Völk, Rec. s. 295, pkt 7. Zobacz także wyroki z dnia 25 listopada 1971 r. w sprawie
22/71 Béguelin, Rec. s. 949, pkt 16 oraz z dnia 28 kwietnia 1998 r. w sprawie C‑306/96 Javico, Rec. s. I‑1983, pkt 16.
19 –	Wyżej wymienione wyroki w sprawach: Ufex i in. przeciwko Komisji, pkt 88 oraz Automec przeciwko Komisji, pkt 83.
20 –	Zobacz ww. wyrok w sprawie Ufex i in. przeciwko Komisji, pkt 52, 79 i 95‑96 i wyroki z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C‑449/98 P
IECC przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3875,  pkt 46 i w sprawie C‑450/98 P IECC przeciwko Komisji, Rec. s. I‑3947, pkt 54 i 58
oraz postanowienie z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C‑39/00 P SGA przeciwko Komisji, Rec. s. I‑11201, pkt 67.
21 –	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Ufex i in. przeciwko Komisji, pkt 92 i 93. Podkreślenie pochodzi ode mnie.
22 –	Podkreślenie pochodzi ode mnie.
23 –	Postanowienie Trybunału z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie C‑428/98 P Deutsche Post przeciwko IECC i Komisji, Rec. s. I‑3061,
pkt 28.
24 –	Zobacz wyroki z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie C‑401/96 P Somaco przeciwko Komisji, Rec. s. I‑2587, pkt 53; z dnia 13 grudnia
2001 r. w sprawie C‑446/00 P Cubero Vermurie przeciwko Komisji, Rec. s. I‑10315, pkt 20 oraz z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie
C‑3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑1331, pkt 45.
25 –	Zobacz analogicznie wyroki z dnia 20 marca 1959 r. w sprawie 18/57 Nold przeciwko Wysokiej Władzy, Rec. s. 85, w szczególności
s. 109; z dnia 1 lipca 1986 r. w sprawie 185/85 Usinor przeciwko Komisji, Rec. s. 2079, pkt 20 i 21) oraz z dnia 20 lutego
1997 r. w sprawie C‑166/95 P Komisja przeciwko Daffix, Rec. s. I‑983, pkt 23 i 24.
26 –	Chodzi o ww. wyroki w sprawach: Tournier; Lucazeau i in.; Merci convenzionali porto di Genova; Corsica Ferries; RTE i ITP
przeciwko Komisji i Irish Sugar przeciwko Komisji przywołane także w odwołaniu oraz o wyrok z dnia 2 marca 1983 r. w sprawie
7/82 GVL przeciwko Komisji, Rec. s. 483.
27 –	W tym kontekście analiza dokonana przez Sąd w pkt 50 zaskarżonego wyroku, która została zakwestionowana w czwartym zarzucie
odwołania, wydaje się nieprawidłowa.
28 –	Odpowiedź na skargę, pkt 29 i 30 (podkreślenie pochodzi ode mnie).