62022CJ0162_RES
Υπόθεση C‑162/22
Διαδικασία που κίνησε ο A. G.
(αίτηση του Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (πρώτο τμήμα) της 7ης Σεπτεμβρίου 2023
«Προδικαστική παραπομπή – Τηλεπικοινωνίες – Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών – Οδηγία 2002/58/ΕΚ – Πεδίο εφαρμογής – Άρθρο 15, παράγραφος 1 – Δεδομένα τα οποία διατηρούν οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών και τα οποία τίθενται στη διάθεση των αρχών που είναι αρμόδιες για ποινικές διαδικασίες – Μεταγενέστερη χρήση των εν λόγω δεδομένων κατά τη διερεύνηση υπηρεσιακών παραπτωμάτων»
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Τομέας των τηλεπικοινωνιών – Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών – Οδηγία 2002/58 – Δυνατότητα των κρατών μελών να περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής ορισμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων – Εθνικά μέτρα τα οποία υποχρεώνουν τους παρόχους ηλεκτρονικών επικοινωνιών να διατηρούν γενικώς και αδιακρίτως δεδομένα κινήσεως και τοποθεσίας – Δεδομένα τα οποία τίθενται στη διάθεση των αρχών που είναι αρμόδιες για την καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας – Μεταγενέστερη χρήση των δεδομένων κατά τη διερεύνηση υπηρεσιακών παραπτωμάτων που συνδέονται με διαφθορά – Δεν επιτρέπεται
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 7, 8, 11 και 52 § 1· οδηγία 2002/58 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 15 § 1)
(βλ. σκέψεις 30-43 και διατακτ.)
Σύνοψη
Η Lietuvéos Respublikos generalinė prokuratūra (γενική εισαγγελία της Δημοκρατίας της Λιθουανίας) (στο εξής: γενική εισαγγελία) κίνησε διοικητική έρευνα κατά του προσφεύγοντος της κύριας δίκης, ο οποίος ασκούσε τότε καθήκοντα εισαγγελέα σε περιφερειακή εισαγγελία της Λιθουανίας, καθώς υπήρχαν ενδείξεις ότι ο εν λόγω εισαγγελέας, στο πλαίσιο ανακρίσεως την οποία διηύθυνε, παρέσχε παρανόμως κρίσιμες πληροφορίες στον ύποπτο και τον δικηγόρο του.
Στην έκθεσή της σχετικά με την επίμαχη έρευνα, η επιτροπή της γενικής εισαγγελίας διαπίστωσε ότι ο προσφεύγων της κύριας δίκης είχε πράγματι υποπέσει σε υπηρεσιακό παράπτωμα. Σύμφωνα με την έκθεση, το υπηρεσιακό παράπτωμα στοιχειοθετούνταν από τα στοιχεία που είχαν συλλεγεί κατά τη διοικητική έρευνα. Ειδικότερα, οι πληροφορίες που συνελέγησαν στο πλαίσιο των πράξεων συλλογής πληροφοριών για αξιόποινες πράξεις και τα δεδομένα που συνελέγησαν στο πλαίσιο δύο ανακρίσεων επιβεβαίωσαν την ύπαρξη τηλεφωνικών επικοινωνιών μεταξύ του προσφεύγοντος της κύριας δίκης και του δικηγόρου του υπόπτου στο πλαίσιο της ανακρίσεως την οποία διηύθυνε ο προσφεύγων της κύριας δίκης. Βάσει της ίδιας εκθέσεως, η γενική εισαγγελία εξέδωσε δύο διατάγματα με τα οποία, αφενός, αποφάσισε την επιβολή κυρώσεων στον προσφεύγοντα της κύριας δίκης και, αφετέρου, τον έπαυσε από τα καθήκοντά του. Το Vilniaus apygardos administracinis teismas (περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο Βίλνιους, Λιθουανία), ενώπιον του οποίου ο προσφεύγων της κύριας δίκης άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση των δύο αυτών διατάξεων, απέρριψε την προσφυγή με το σκεπτικό, μεταξύ άλλων, ότι οι εν προκειμένω διενεργηθείσες πράξεις συλλογής πληροφοριών για αξιόποινες πράξεις ήταν νόμιμες και ότι οι πληροφορίες που συνελέγησαν σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου περί πληροφοριών ποινικού ενδιαφέροντος (
1
) είχαν χρησιμοποιηθεί νομίμως προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη υπηρεσιακού παραπτώματος στο οποίο ενδέχεται να είχε υποπέσει ο προσφεύγων της κύριας δίκης.
Ο τελευταίος άσκησε έφεση ενώπιον του Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της Λιθουανίας), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση, προβάλλοντας ότι η πρόσβαση των αρμόδιων για τη διερεύνηση αξιόποινων πράξεων οργάνων, στο πλαίσιο πράξεων συλλογής πληροφοριών για αξιόποινες πράξεις, στα δεδομένα κινήσεως καθώς και σε καθεαυτό το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών συνιστούσε τόσο σοβαρή προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων ώστε, λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της οδηγίας 2002/58 (
2
) και του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), η πρόσβαση αυτή μπορούσε να επιτραπεί μόνο για την καταπολέμηση σοβαρών αδικημάτων. Πλην όμως, κατά τον προσφεύγοντα της κύριας δίκης, ο νόμος περί πληροφοριών ποινικού ενδιαφέροντος (
3
) προβλέπει ότι τέτοια δεδομένα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διερεύνηση όχι μόνον σοβαρών αδικημάτων, αλλά και πειθαρχικών παραπτωμάτων ή υπηρεσιακών παραπτωμάτων που συνδέονται με πράξεις διαφθοράς.
Κατά το αιτούν δικαστήριο, τα ερωτήματα που υπέβαλε ο προσφεύγων της κύριας δίκης αφορούν, αφενός, την πρόσβαση στα δεδομένα που διατηρούν οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών για σκοπούς άλλους από την καταστολή των σοβαρών αδικημάτων και την αποτροπή σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας και, αφετέρου, αφ’ ης στιγμής επιτραπεί αυτή η πρόσβαση, τη χρήση των επίμαχων δεδομένων για τη διερεύνηση υπηρεσιακών παραπτωμάτων που συνδέονται με διαφθορά.
Αφού υπενθύμισε τα διδάγματα από την απόφαση Privacy International (
4
) σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, καθώς και τα διδάγματα από την απόφαση Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα σχετιζόμενα με ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (
5
) όσον αφορά το περιεχόμενο του σκοπού της προλήψεως, διερευνήσεως, διαπιστώσεως και διώξεως ποινικών αδικημάτων, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφανθεί όσον αφορά τις συνέπειες της μεταγενέστερης χρήσης των επίμαχων δεδομένων από την άποψη της επέμβασης στα θεμελιώδη δικαιώματα. Υπό τις συνθήκες αυτές, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν μια τέτοια μεταγενέστερη χρήση πρέπει επίσης να θεωρηθεί ως επέμβαση τέτοιας σοβαρότητας στα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στον Χάρτη (
6
), ώστε μόνον η καταπολέμηση του σοβαρού εγκλήματος και η πρόληψη των σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας να μπορούν να τη δικαιολογήσουν, πράγμα που αποκλείει τη δυνατότητα χρήσεως των επίμαχων δεδομένων σε έρευνες που αφορούν υπηρεσιακά παραπτώματα συνδεόμενα με διαφθορά.
Με την απόφασή του, το Δικαστήριο διασαφηνίζει τη νομολογία του, ιδίως δε τις αποφάσεις La Quadrature du Net κ.λπ. (
7
) και Commissioner of An Garda Síochána κ.λπ. (
8
), αποφαινόμενο ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του Χάρτη (
9
), έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει τη χρήση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σχετικών με ηλεκτρονικές επικοινωνίες τα οποία διατήρησαν οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών, κατ’ εφαρμογήν νομοθετικού μέτρου θεσπισθέντος δυνάμει της ανωτέρω διατάξεως, και τα οποία εν συνεχεία τέθηκαν στη διάθεση των αρμόδιων αρχών κατ’ εφαρμογήν του ίδιου αυτού μέτρου για την καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας, στο πλαίσιο ερευνών σχετικών με υπηρεσιακά παραπτώματα συνδεόμενα με διαφθορά.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα δεδομένα κινήσεως και τα δεδομένα θέσεως που σχετίζονται με τέτοιες επικοινωνίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας σχετικής με υπηρεσιακά παραπτώματα που συνδέονται με διαφθορά, το Δικαστήριο υπενθυμίζει καταρχάς ότι η πρόσβαση στα εν λόγω δεδομένα μπορεί να επιτραπεί, κατ’ εφαρμογήν μέτρου ληφθέντος δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, μόνον εφόσον τα δεδομένα αυτά διατηρήθηκαν από τους παρόχους κατά τρόπο σύμφωνο προς την οικεία διάταξη. Έπειτα, μεταγενέστερη χρήση των ίδιων αυτών δεδομένων είναι δυνατή μόνον υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι η διατήρηση των εν λόγω δεδομένων από τους παρόχους υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών ήταν σύμφωνη με το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία του Δικαστηρίου, και, αφετέρου, ότι η πρόσβαση στα ίδια αυτά δεδομένα που παρέχεται στις αρμόδιες αρχές ήταν επίσης σύμφωνη με την οικεία διάταξη.
Όσον αφορά τους σκοπούς που μπορούν να δικαιολογήσουν τη χρήση, από τις δημόσιες αρχές, των δεδομένων που διατηρούν οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών κατ’ εφαρμογήν μέτρου σύμφωνου με το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του Χάρτη, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η διάταξη αυτή επιτρέπει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν εξαιρέσεις από την καταρχήν υποχρέωση διασφαλίσεως του απορρήτου των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, από την εν λόγω οδηγία, καθώς και από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις που μνημονεύονται ιδίως στα άρθρα 6 και 9 της ίδιας οδηγίας, όταν ο περιορισμός αυτός αποτελεί αναγκαίο, κατάλληλο και ανάλογο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας, της άμυνας και της δημόσιας ασφάλειας, ή για την πρόληψη, διερεύνηση, διαπίστωση και δίωξη ποινικών αδικημάτων ή της άνευ αδείας χρησιμοποιήσεως του συστήματος ηλεκτρονικών επικοινωνιών. Για τον σκοπό αυτόν, τα κράτη μέλη δύνανται, μεταξύ άλλων, να λαμβάνουν νομοθετικά μέτρα που προβλέπουν τη διατήρηση δεδομένων για ορισμένο χρονικό διάστημα όταν τούτο δικαιολογείται από έναν εκ των ανωτέρω λόγων.
Το Δικαστήριο διευκρινίζει, ωστόσο, ότι το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες δεν μπορεί να δικαιολογήσει το να καταστεί κανόνας η παρέκκλιση από την καταρχήν υποχρέωση διασφαλίσεως του απορρήτου των ηλεκτρονικών επικοινωνιών και των συναφών δεδομένων και, ειδικότερα, από την απαγόρευση αποθηκεύσεως των δεδομένων αυτών, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 5 της οδηγίας, άλλως η τελευταία αυτή διάταξη θα καθίστατο σε μεγάλο βαθμό κενή περιεχομένου.
Όσον αφορά τους σκοπούς που μπορούν να δικαιολογήσουν περιορισμό των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπονται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 5, 6 και 9 της οδηγίας 2002/58, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η απαρίθμηση των σκοπών του άρθρου 15, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, της οδηγίας έχει εξαντλητικό χαρακτήρα, οπότε ένα νομοθετικό μέτρο που θεσπίζεται δυνάμει της οικείας διατάξεως πρέπει όντως να ανταποκρίνεται σε κάποιον από τους σκοπούς αυτούς και μόνον.
Όσον αφορά τους σκοπούς γενικού συμφέροντος που μπορούν να δικαιολογήσουν μέτρο λαμβανόμενο δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι από τη νομολογία του και, ιδίως, από τις αποφάσεις La Quadrature du Net κ.λπ. και Commissioner of An Garda Síochána προκύπτει ότι, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, υφίσταται ιεραρχική σχέση μεταξύ των σκοπών αυτών αναλόγως της σημασίας τους και ότι η σημασία του επιδιωκόμενου με ένα τέτοιο μέτρο σκοπού πρέπει να τελεί σε σχέση με τη σοβαρότητα της επεμβάσεως την οποία προκαλεί. Συναφώς, η σημασία του σκοπού της διαφυλάξεως της εθνικής ασφάλειας υπερβαίνει τη σημασία των λοιπών σκοπών του άρθρου 15 παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, ιδίως των σκοπών της καταπολεμήσεως της εγκληματικότητας εν γένει, ακόμη και της σοβαρής, καθώς και της προστασίας της δημόσιας ασφάλειας. Επομένως, υπό την επιφύλαξη της τηρήσεως των λοιπών απαιτήσεων του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, ο σκοπός της διαφυλάξεως της εθνικής ασφάλειας μπορεί να δικαιολογήσει μέτρα που συνεπάγονται επεμβάσεις στα θεμελιώδη δικαιώματα σοβαρότερες από εκείνες που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν οι άλλοι αυτοί σκοποί.
Ειδικότερα όσον αφορά τον σκοπό της προλήψεως, διερευνήσεως, διαπιστώσεως και διώξεως ποινικών αδικημάτων, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, μόνον η καταπολέμηση του σοβαρού εγκλήματος και η πρόληψη σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας μπορούν να δικαιολογήσουν σοβαρές επεμβάσεις στα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη, όπως αυτές που συνεπάγεται η διατήρηση των δεδομένων κίνησης και των δεδομένων θέσης. Επομένως, μόνον οι μη σοβαρές επεμβάσεις στα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα μπορούν να δικαιολογηθούν από τον εν γένει σκοπό της προλήψεως, διερευνήσεως, διαπιστώσεως και διώξεως ποινικών αδικημάτων.
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της ιεραρχίας των σκοπών γενικού συμφέροντος, η καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας και η πρόληψη των σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας έχουν μικρότερη σημασία από τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας, αλλά, αντιθέτως, μεγαλύτερη σημασία από την καταπολέμηση των ποινικών αδικημάτων εν γένει και της προλήψεως των μη σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας. Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ωστόσο, ότι η δυνατότητα των κρατών μελών να δικαιολογούν περιορισμό των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 5, 6 και 9 της οδηγίας 2002/58 πρέπει να αξιολογείται με γνώμονα τη σοβαρότητα της επεμβάσεως που συνεπάγεται ο περιορισμός αυτός, ενώ συγχρόνως πρέπει να ελέγχεται αν η σημασία του σκοπού γενικού συμφέροντος που επιδιώκεται με τον περιορισμό είναι ανάλογη της σοβαρότητας αυτής.
Επιπροσθέτως, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η πρόσβαση σε δεδομένα κινήσεως και σε δεδομένα θέσεως τα οποία διατηρούν πάροχοι κατ’ εφαρμογήν μέτρου ληφθέντος δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, κατά την οποία πρέπει να τηρούνται πλήρως οι προϋποθέσεις που απορρέουν από τη νομολογία η οποία ερμήνευσε την οδηγία 2002/58, μπορεί καταρχήν να δικαιολογηθεί μόνον από τον σκοπό γενικού συμφέροντος για τον οποίον επιβλήθηκε η διατήρηση αυτή στους εν λόγω παρόχους. Το αντίθετο ισχύει μόνον αν η σημασία του επιδιωκόμενου με την πρόσβαση σκοπού υπερβαίνει τη σημασία του σκοπού που δικαιολόγησε τη διατήρηση.
Κατά το Δικαστήριο, όμως, οι εκτιμήσεις αυτές ισχύουν mutatis mutandis για μεταγενέστερη χρήση των δεδομένων κινήσεως και των δεδομένων θέσεως που διατηρούν πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών κατ’ εφαρμογήν μέτρου ληφθέντος δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες με σκοπό την καταπολέμηση του σοβαρού εγκλήματος. Πράγματι, τέτοια δεδομένα δεν μπορούν, αφού αποθηκευτούν και τεθούν στη διάθεση των αρμόδιων αρχών για την καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας, να διαβιβαστούν σε άλλες αρχές και να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη σκοπών όπως είναι, εν προκειμένω, η καταπολέμηση υπηρεσιακών παραπτωμάτων συνδεόμενων με διαφθορά, οι οποίοι είναι μικρότερης σημασίας, στην ιεραρχία των σκοπών γενικού συμφέροντος, σε σχέση με την καταπολέμηση της σοβαρής εγκληματικότητας και την πρόληψη των σοβαρών απειλών κατά της δημόσιας ασφάλειας. Πράγματι, το να επιτρέπεται, σε μια τέτοια περίπτωση, η πρόσβαση στα διατηρούμενα δεδομένα και η χρήση τους θα αντέβαινε στην εν λόγω ιεραρχία των σκοπών γενικού συμφέροντος που υπομνήσθηκε ανωτέρω.
(
1
)	Lietuvos Respublikos kriminalinės žvalgybos Įstatymas (νόμος της Δημοκρατίας της Λιθουανίας περί πληροφοριών ποινικού ενδιαφέροντος), της 2ας Οκτωβρίου 2012 (Žin., 2012, αριθ. 122-6093), ως είχε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος περί πληροφοριών ποινικού ενδιαφέροντος).
(
2
)	Ιδίως το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2002, σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την προστασία ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (EE 2002, L 201, σ. 37), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2009 (ΕΕ 2009, L 337, σ. 11).
(
3
)	Άρθρο 19, παράγραφος 3, του νόμου περί πληροφοριών ποινικού ενδιαφέροντος.
(
4
)	Απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Privacy International (C‑623/17, EU:C:2020:790, σκέψη 39).
(
5
)	Απόφαση της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα σχετιζόμενα με ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (C‑746/18, EU:C:2021:152, σκέψεις 33 και 35).
(
6
)	Άρθρα 7 και 8 του Χάρτη.
(
7
)	Απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, La Quadrature du Net κ.λπ.(C‑511/18, C‑512/18 και C‑520/18, EU:2020:791).
(
8
)	Απόφαση της 5ης Απριλίου 2022, Commissioner of An Garda Síochána κ.λπ. (C‑140/20, EU:C:2022:258).
(
9
)	Άρθρα 7, 8, 11 και 52, παράγραφος 1, του Χάρτη.