62023CO0732
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 8ης Ιουλίου 2024 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Θεσμικό δίκαιο – Άρθρο 263 ΣΛΕΕ – Προσφυγή ακυρώσεως – Πλήρης εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία – Έλλειψη πράξεως δεκτικής προσφυγής – Μη επίτευξη της απαιτούμενης ομοφωνίας – Προδήλως απαράδεκτο της προσφυγής πρωτοδίκως – Αίτηση αναιρέσεως προδήλως αβάσιμη»
Στην υπόθεση C‑732/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ασκηθείσα στις 30 Νοεμβρίου 2023,
Răzvan-Eugen Nicolescu, κάτοικος Βουκουρεστίου (Ρουμανία),
Exclusive Car Trading
SRL, με έδρα τo Băicoi (Ρουμανία),
Asociația
pentru Energie Curată și Combaterea Schimbărilor Climatice, με έδρα το Βουκουρέστι,
εκπροσωπούμενοι από τους Y. Beşleagă, M. Bodea, D. S. Bogdan, C. Pintilie και V. Stoica, avocaţi,
αναιρεσείοντες,
όπου έτερος διάδικος είναι το:
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
καθού πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους T. von Danwitz, πρόεδρο τμήματος, P. G. Xuereb (εισηγητή) και A. Kumin, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο Răzvan-Eugen Nicolescu, η Exclusive Car Trading SRL και η Asociația pentru Energie Curată și Combaterea Schimbărilor Climatice (Ένωση για την καθαρή ενέργεια και την κλιματική αλλαγή) ζητούν την αναίρεση της διάταξης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Οκτωβρίου 2023, Nicolescu κ.λπ. κατά Συμβουλίου (T‑272/23, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2023:694), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχαν ασκήσει δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση της «απόφασης» του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 8ης Δεκεμβρίου 2022, περί μη εγκρίσεως του υπ’ αριθ. 15218/22 σχεδίου απόφασης του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία (στο εξής: επίδικη πράξη).
Το νομικό πλαίσιο
2
Το άρθρο 4 της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας και των προσαρμογών των συνθηκών επί των οποίων βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 203) (στο εξής: Πράξη Προσχωρήσεως), που προσαρτήθηκε στη Συνθήκη μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας για την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 11), δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 2, της εν λόγω Συνθήκης, η οποία υπεγράφη στις 25 Απριλίου 2005 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2007, ορίζει τα εξής:
«1.   Οι διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης […], και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό και απαριθμούνται στο Παράρτημα ΙΙ, καθώς και τυχόν άλλες πράξεις που έχουν εκδοθεί πριν από την ημερομηνία προσχώρησης, είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και εφαρμόζονται σε αυτές από την ημερομηνία της προσχώρησης.
2.   Οι διατάξεις αυτές του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της […] Ένωσης και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, και οι οποίες δεν μνημονεύονται στην παράγραφο 1, ενώ είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία από την ημερομηνία της προσχώρησης, εφαρμόζονται σε έκαστο των κρατών αυτών μόνο βάσει συναφούς αποφάσεως του Συμβουλίου, μετά από εξακρίβωση σύμφωνα με τις εφαρμοστέες διαδικασίες αξιολόγησης του Σένγκεν ότι πληρούνται οι απαραίτητοι όροι για την εφαρμογή όλων των τμημάτων του σχετικού κεκτημένου στο εν λόγω κράτος.
Το Συμβούλιο, μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, λαμβάνει απόφαση με ομοφωνία των μελών του που εκπροσωπούν τις Κυβερνήσεις των κρατών μελών, όπου ισχύουν ήδη οι διατάξεις της παρούσας παραγράφου, και του αντιπροσώπου της Κυβέρνησης του κράτους μέλους στο οποίο πρόκειται να ισχύσουν οι εν λόγω διατάξεις. […]»
Το ιστορικό της διαφοράς
3
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται από το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 2 έως 18 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης και μπορεί να συνοψισθεί, για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, ως ακολούθως.
4
Οι αναιρεσείοντες είναι ένας Ρουμάνος υπήκοος, μέλος του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Καινοτομίας και Τεχνολογίας (EIT), μια εταιρία εγκατεστημένη στη Ρουμανία η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα των διεθνών μεταφορών, και μια ρουμανική μη κυβερνητική οργάνωση η οποία προωθεί την προστασία του περιβάλλοντος.
5
Μετά την προσχώρησή της στην Ένωση, την 1η Ιανουαρίου 2007, η Ρουμανία προέβη, μεταξύ των ετών 2009 και 2011, σε σειρά ενεργειών στο πλαίσιο των διαδικασιών αξιολόγησης Σένγκεν, με σκοπό να ικανοποιήσει τα κριτήρια που απαιτούνταν για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν.
6
Η Προεδρία του Συμβουλίου κατάρτισε δύο σχέδια αποφάσεων σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία.
7
Στα συμπεράσματα της 9ης Ιουνίου 2011, σχετικά με την ολοκλήρωση της διαδικασίας αξιολόγησης της κατάστασης ετοιμότητας της Ρουμανίας για την εφαρμογή όλων των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν (9166/3/11 REV 3), η σύνθεση «Αξιολόγηση Σένγκεν» της ομάδας «Θέματα Σένγκεν» του Συμβουλίου σημείωσε την ολοκλήρωση των διαδικασιών αξιολόγησης Σένγκεν όσον αφορά τη Ρουμανία. Διαπιστώνοντας δε ότι στη Ρουμανία πληρούνταν οι όροι σε όλους τους τομείς του κεκτημένου του Σένγκεν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Συμβούλιο μπορούσε να λάβει την απόφαση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
8
Σε συνέχεια των δύο σχεδίων αποφάσεων σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, τα οποία είχε καταρτίσει η Προεδρία του Συμβουλίου, το Κοινοβούλιο εξέδωσε διάφορα ψηφίσματα με τα οποία εξέφρασε τη στήριξή του για την προσχώρηση της Ρουμανίας στον χώρο Σένγκεν και κάλεσε το Συμβούλιο να λάβει τα αναγκαία προς τούτο μέτρα. Ωστόσο, τα δύο αυτά σχέδια δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία στο Συμβούλιο.
9
Στις 29 Νοεμβρίου 2022, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, η Προεδρία του Συμβουλίου κατήρτισε το υπ’ αριθ. 15218/22 σχέδιο αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.
10
Κατά τη συνεδρίαση της 8ης Δεκεμβρίου 2022, η σύνθεση «Δικαιοσύνη και Εσωτερικές Υποθέσεις» (ΔΕΥ) του Συμβουλίου συνήλθε προκειμένου να αποφανθεί επί του σχεδίου 15218/22 που περιλαμβανόταν στο σημείο 3, στοιχείο αʹ, της ημερησίας διατάξεως της συνεδρίασης, το οποίο προέβλεπε ότι μπορούσε να ζητηθεί ψηφοφορία για ενδεχόμενη έγκριση του σχεδίου εκ μέρους των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών. Ελλείψει ομοφωνίας, το σχέδιο αυτό δεν εγκρίθηκε.
11
Στις 22 Μαρτίου 2023 κοινοποιήθηκαν τα πρακτικά της εν λόγω συνεδρίασης στους αναιρεσείοντες, οι οποίοι έλαβαν συνεπώς γνώση της μη εγκρίσεως του σχεδίου 15218/22.
Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
12
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Μαΐου 2023, οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν προσφυγή, δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, με αίτημα την ακύρωση της επίδικης πράξεως.
13
Στις 26 Οκτωβρίου 2023 το Γενικό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, απέρριψε την προσφυγή αυτή ως προδήλως απαράδεκτη.
14
Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, κατ’ αρχάς, στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως απόφαση του Συμβουλίου θα μπορούσε να έχει ληφθεί, παρά την ολοκλήρωση των διαδικασιών αξιολογήσεως του Σένγκεν, και να παράγει συνεπώς δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα για τους αναιρεσείοντες, μόνον εάν είχε εγκριθεί ομόφωνα υπό τους όρους που προβλέπονται στο δεύτερο εδάφιο της εν λόγω παραγράφου.
15
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, αφενός, στη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης ότι, παρά την ολοκλήρωση των διαδικασιών αξιολογήσεως του Σένγκεν και την έκδοση σειράς ψηφισμάτων του Κοινοβουλίου, η απαιτούμενη από το άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως ομοφωνία των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των οικείων κρατών μελών δεν είχε επιτευχθεί στο Συμβούλιο κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου 15218/22 και, αφετέρου, στη σκέψη 30 της διάταξης αυτής, ότι το άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως δεν τάσσει καμία προθεσμία κατά την εκπνοή της οποίας πρέπει να έχει ληφθεί ή λογίζεται ότι έχει ληφθεί η απόφαση του Συμβουλίου.
16
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι θα αντέβαινε στο γράμμα του άρθρου αυτού, το οποίο προβλέπει ρητώς διαδικασία αποτελούμενη από πλείονα στάδια χωρίς να τάσσει σχετική προθεσμία, να συναχθεί ότι το Συμβούλιο απώλεσε, λόγω της ολοκλήρωσης των προηγούμενων σταδίων, την εξουσία να εκδώσει, με ομοφωνία των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των οικείων κρατών μελών, απόφαση κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου και ότι, κατά συνέπεια, η προβλεπόμενη στο άρθρο αυτό απόφαση του Συμβουλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη αμιγώς επιβεβαιωτική της πλήρωσης των «τεχνικών κριτηρίων» που καθορίστηκαν σε προγενέστερο στάδιο στο πλαίσιο των διαδικασιών αξιολόγησης Σένγκεν.
17
Επιπροσθέτως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι διατηρείται πάντοτε η δυνατότητα του Συμβουλίου να επανεγγράψει το σχέδιο 15218/22 στην ημερήσια διάταξη νέας συνεδρίασης ή η δυνατότητα της Προεδρίας του Συμβουλίου να καταρτίσει νέο σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία.
18
Ως εκ τούτου, στη σκέψη 33 της διάταξης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, καθόσον δεν είχε επιτευχθεί η απαιτούμενη ομοφωνία κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου 15218/22, δεν ελήφθη απόφαση του Συμβουλίου κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως και ότι η ψηφοφορία που οδήγησε στη μη έγκριση του σχεδίου αυτού δεν ισοδυναμούσε, αυτή καθεαυτήν, με άρνηση του Συμβουλίου να λάβει μεταγενέστερα μια τέτοια απόφαση.
19
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η επίδικη πράξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυνάμενη να προσβληθεί με προσφυγή, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
Τα αιτήματα των αναιρεσειόντων και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
20
Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησαν στις 30 Νοεμβρίου 2023, οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
21
Κατά το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την ολική ή μερική απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη.
22
Το άρθρο αυτό πρέπει να εφαρμοσθεί στην υπό κρίση υπόθεση.
23
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τρεις λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον, κατά την εξέταση του ζητήματος αν η επίδικη πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να λάβει υπόψη το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης στην ελεύθερη κυκλοφορία και την υποχρέωση που υπέχουν τόσο η Ένωση όσο και τα κράτη μέλη να αποδεχθούν την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν, εφόσον πληρούνται οι τεχνικοί όροι του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, ο δε δεύτερος λόγος αναιρέσεως αφορά πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον η επίδικη πράξη συνιστά πράξη η οποία μπορεί να προσβληθεί και να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, και ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς, αφορά πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον η παράλειψη εκδόσεως πράξεως μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή, κατά την έννοια του άρθρου αυτού, υπό εξαιρετικές περιστάσεις.
Επί του πρώτου και του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
24
Με τον πρώτο και τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι οποίοι πρέπει να εξεταστούν από κοινού, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι η σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης είναι εσφαλμένη, διότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να χαρακτηρίσει την επίδικη πράξη ως «πράξη δεκτική προσφυγής» κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
25
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι κατά πάγια νομολογία, αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το πρώτο εδάφιο αυτού, μπορούν να αποτελέσουν όλες οι διατάξεις ή τα μέτρα που θεσπίζονται από τα θεσμικά και λοιπά όργανα ή τους οργανισμούς της Ένωσης, ανεξάρτητα από τη μορφή τους, και αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων, ικανών να επηρεάσουν τα συμφέροντα ενός φυσικού ή νομικού προσώπου, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση. Προκειμένου να διαπιστωθεί αν μια πράξη παράγει τέτοια αποτελέσματα και είναι, ως εκ τούτου, δεκτική τέτοιας προσφυγής πρέπει να εξετάζεται η ουσία της πράξης και να εκτιμώνται τα αποτελέσματα αυτά με γνώμονα αντικειμενικά κριτήρια, όπως το περιεχόμενο της εν λόγω πράξης, λαμβανομένων ενδεχομένως υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε και των εξουσιών του θεσμικού ή άλλου οργάνου ή του οργανισμού που την εξέδωσε (απόφαση της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ, C‑551/22 P, EU:C:2024:520, σκέψη 65 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Όσον αφορά το πλαίσιο εκδόσεως της επίδικης πράξεως και τις εξουσίες του θεσμικού οργάνου της Ένωσης που τη συνέταξε, επισημαίνεται ότι το άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως προβλέπει πλείονα διαδικαστικά στάδια και ότι μόνον η ολοκλήρωση όλων αυτών των σταδίων μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία. Τα εν λόγω στάδια περιλαμβάνουν την εξακρίβωση, σύμφωνα με τις εφαρμοστέες διαδικασίες αξιολόγησης Σένγκεν, της πλήρωσης στο συγκεκριμένο κράτος των όρων που απαιτούνται για την εφαρμογή όλων των σχετικών τμημάτων του κεκτημένου του Σένγκεν, διαβούλευση με το Κοινοβούλιο (στο εξής, από κοινού: τεχνικοί όροι) και την έκδοση ομόφωνης απόφασης του Συμβουλίου για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του εν λόγω κεκτημένου στη Ρουμανία.
27
Επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι, όσον αφορά το περιεχόμενο της επίδικης πράξης, αυτό συνίσταται, όπως επισημαίνει το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 17 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, στη μη έγκριση, κατά τη συνεδρίαση της σύνθεσης ΔΕΥ του Συμβουλίου της 8ης Δεκεμβρίου 2022, του υπ’ αριθ. 15218/22 σχεδίου απόφασης του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, λόγω μη ομοφωνίας των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου αυτού.
28
Λαμβανομένης υπόψη της ουσίας της επίδικης πράξης, την οποία το Γενικό Δικαστήριο έλαβε δεόντως υπόψη, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι, με την ψηφοφορία αυτή, το Συμβούλιο έλαβε θέση υπέρ της μη πλήρους εφαρμογής του κεκτημένου του Σένγκεν, καθόσον είχε συμφωνηθεί ότι η απόφαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξης Προσχωρήσεως έπρεπε να εκδοθεί το αργότερο έως τον Σεπτέμβριο του 2011 και, κατά την ημερομηνία αυτή, το Συμβούλιο ανέβαλε την ψηφοφορία.
29
Συγκεκριμένα, είναι μεν αληθές ότι στις 24 Ιουνίου 2011 συμφωνήθηκε ότι η εν λόγω απόφαση έπρεπε να ληφθεί το αργότερο έως τον Σεπτέμβριο του 2011, πλην όμως αυτό δεν ισοδυναμεί με την έκδοση απόφασης του Συμβουλίου κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, η οποία υπόκειται στους όρους που απαριθμούνται στη σκέψη 26 της παρούσας διάταξης και, ιδίως, στη διαδικαστική προϋπόθεση της ομόφωνης ψηφοφορίας εντός του θεσμικού αυτού οργάνου.
30
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η απόφαση του Συμβουλίου, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως θα μπορούσε να έχει ληφθεί, παρά την ολοκλήρωση των διαδικασιών αξιολογήσεως Σένγκεν, και ως εκ τούτου να παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα για τους αναιρεσείοντες μόνον εάν είχε εκδοθεί ομόφωνα υπό τους όρους που προβλέπει το άρθρο αυτό.
31
Το συμπέρασμα αυτό δεν μπορεί να κλονιστεί από την επιχειρηματολογία των αναιρεσειόντων η οποία αντλείται από την απόφαση της 31ης Μαρτίου 1971, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (22/70, EU:C:1971:32). Βεβαίως, το Δικαστήριο έκρινε με την ως άνω απόφασή του ότι η απόφαση του Συμβουλίου της 20ής Μαρτίου 1970, για τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη, από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας [ΕΟΚ], της ευρωπαϊκής συμφωνίας περί της εργασίας των πληρωμάτων οχημάτων που εκτελούν διεθνείς οδικές μεταφορές, συνιστούσε πράξη κατά της οποίας μπορούσε να ασκηθεί προσφυγή υπό την έννοια του άρθρου 173, πρώτο εδάφιο, πρώτη περίοδος, ΕΚ (νυν άρθρου 263, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ).
32
Εντούτοις, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, το Συμβούλιο είχε καταλήξει, κατά τη συγκεκριμένη συνεδρίαση, σε ένα σύνολο «συμπερασμάτων» σχετικά με τη στάση που θα έπρεπε να υιοθετήσουν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών στις αποφασιστικές διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία αυτή. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση του Συμβουλίου είχε ως αντικείμενο τον καθορισμό υποχρεωτικής γραμμής συμπεριφοράς για τα κοινοτικά όργανα, καθώς και για τα κράτη μέλη και ότι το Συμβούλιο είχε περιλάβει διατάξεις οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να παρεκκλίνουν από τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη, όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις με τα τρίτα κράτη, και ότι εξ αυτού του λόγου η εν λόγω απόφαση είχε δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, ανεξαρτήτως της φύσης ή της μορφής της (πρβλ., απόφαση της 31ης Μαρτίου 1971, Επιτροπή κατά Συμβουλίου_22/70, EU:C:1971:32, σκέψεις 44 και 53 έως 55). Ωστόσο, η επίδικη πράξη δεν είχε τέτοια αποτελέσματα.
33
Ομοίως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι εφάρμοσε κατ’ αναλογίαν την απόφαση της 13ης Ιουλίου 2004, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑27/04, EU:C:2004:436), στις σκέψεις 28 και 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, με την οποία το Δικαστήριο είχε αποφανθεί ότι, όταν δεν επιτυγχάνεται η απαιτούμενη πλειοψηφία σε ψηφοφορία εντός του Συμβουλίου, ουδεμία απόφαση λαμβάνεται κατά την έννοια του άρθρου 104, παράγραφοι 8 και 9, ΕΚ (νυν άρθρου 126, παράγραφοι 8 και 9, ΣΛΕΕ), ότι δεν υπάρχει διάταξη του κοινοτικού δικαίου ορίζουσα προθεσμία κατά την εκπνοή της οποίας να λογίζεται ότι ελήφθη σιωπηρώς απόφαση δυνάμει της εν λόγω διάταξης και καθορίζουσα το περιεχόμενο της απόφασης αυτής, και ότι η παράλειψη του Συμβουλίου να εκδώσει τις πράξεις τις οποίες προβλέπει η εν λόγω διάταξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά πράξη δυνάμενη να προσβληθεί, υπό την έννοια του άρθρου 230 ΕΚ (νυν άρθρου 263 ΣΛΕΕ) (απόφαση της 13ης Ιουλίου 2004, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, C‑27/04, EU:C:2004:436, σκέψεις 31, 32 και 34)
34
Πράγματι, μολονότι, όπως επισημαίνουν οι αναιρεσείοντες, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορούσε να ασκήσει προσφυγή κατά παραλείψεως, υπενθυμίζεται ότι, εκτός από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, βάσει του άρθρου 265, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί επίσης να ασκήσει προσφυγή κατά παραλείψεως υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 265, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Εντούτοις, αφενός, από τον φάκελο της υποθέσεως που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο δεν προκύπτει ότι το Συμβούλιο είχε κληθεί να ενεργήσει εν προκειμένω και, αφετέρου, το Συμβούλιο θα έπρεπε, σε κάθε περίπτωση, να ενεργήσει τηρώντας την προϋπόθεση περί ομοφωνίας η οποία υπομνήσθηκε στη σκέψη 26 της παρούσας διάταξης.
35
Εξάλλου, το επιχείρημα των αναιρεσειόντων κατά το οποίο δεν είναι ορθή ούτε λυσιτελής η εκτίμηση ότι δεν υπάρχει προθεσμία κατά την εκπνοή της οποίας θα έπρεπε να έχει ληφθεί ή θα λογιζόταν ότι ελήφθη η απόφαση του Συμβουλίου, βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
36
Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 29 της παρούσας διάταξης, η έκδοση απόφασης του Συμβουλίου, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, υπόκειται, πέραν των τεχνικών όρων, και στη διαδικαστική προϋπόθεση της ομόφωνης ψηφοφορίας εντός του θεσμικού αυτού οργάνου.
37
Συναφώς, η νομολογία που απορρέει από την απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 2013, Επιτροπή κατά Συμβουλίου (C‑63/12, EU:C:2013:752), την οποία επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, δεν ασκεί επιρροή εν προκειμένω. Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, η προσβαλλόμενη πράξη ήταν απόφαση του Συμβουλίου με την οποία το θεσμικό αυτό όργανο είχε απορρίψει πρόταση κανονισμού της Επιτροπής, υποβληθείσα βάσει του άρθρου 3 του παραρτήματος ΧΙ, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
38
Το Δικαστήριο έκρινε συναφώς ότι το Συμβούλιο δεν είχε αναβάλει, αλλά είχε απορρίψει την πρόταση αυτή, όπως προέκυπτε από τις αιτιολογικές σκέψεις της εν λόγω απόφασης, θέτοντας έτσι τέρμα στην «κανονική» διαδικασία ετήσιας αναπροσαρμογής των αποδοχών και των συντάξεων, η οποία προβλεπόταν στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του παραρτήματος ΧΙ του ΚΥΚ και η οποία είχε κινηθεί βάσει του εν λόγω άρθρου 3, προτού καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποσκοπούσε στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων (απόφαση της 19ης Νοεμβρίου 2013, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, C‑63/12, EU:C:2013:752, σκέψεις 32 και 33).
39
Επιβάλλεται, όμως, η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, η επίδικη πράξη δεν περατώνει τη διαδικασία αξιολόγησης Σένγκεν όσον αφορά τη Ρουμανία και, ως εκ τούτου, δεν έχει οριστικό χαρακτήρα.
40
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε όταν έκρινε, στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι διατηρείται πάντοτε η δυνατότητα του Συμβουλίου να επανεγγράψει το σχέδιο 15218/22 στην ημερήσια διάταξη νέας συνεδρίασης ή η δυνατότητα της Προεδρίας του Συμβουλίου να καταρτίσει νέο σχέδιο απόφασης του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία.
41
Δεύτερον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο, για να κρίνει αν η επίδικη πράξη παράγει έννομα αποτελέσματα, όφειλε να λάβει υπόψη τόσο το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών της Ένωσης όσο και την υποχρέωση που υπέχουν η Ένωση και τα κράτη μέλη, η οποία απορρέει από τις αρχές της καλόπιστης συνεργασίας και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, να αποδεχθούν την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, εφόσον πληρούνται οι τεχνικοί όροι του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, όπως εν προκειμένω.
42
Ωστόσο, αφενός μεν, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 26 και 29 της παρούσας διάταξης, από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να συναχθεί ότι η έκδοση της απόφασης που μνημονεύεται στο άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως εξαρτάται μόνον από την πλήρωση των τεχνικών όρων που προβλέπει η εν λόγω διάταξη και όχι από την ολοκλήρωση του συνόλου των προβλεπόμενων σε αυτή διαδικαστικών σταδίων, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης απόφασης του Συμβουλίου με ομοφωνία. Αντιθέτως, το θεσμικό αυτό όργανο οφείλει να τηρήσει την εν λόγω προϋπόθεση της ομοφωνίας.
43
Αφετέρου δε, όσον αφορά την προβαλλόμενη προσβολή του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των Ρουμάνων πολιτών εντός της Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως δεν περιέχει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι οι προβαλλόμενες αιτιάσεις αφορούν κανόνα του δικαίου της Ένωσης που θα μπορούσε να εφαρμοστεί στη Ρουμανία δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφοι 1 και 2, σε συνδυασμό με το παράρτημα ΙΙ της Πράξης Προσχωρήσεως.
44
Εξάλλου, όσον αφορά την προβαλλόμενη δυσμενή μεταχείριση της Ρουμανίας σε σχέση με τη Δημοκρατία της Κροατίας, επισημαίνεται ότι οι αναιρεσείοντες δεν εξηγούν με ποιον τρόπο μια τέτοια διαφορετική μεταχείριση, ακόμη κι αν θεωρηθεί αποδεδειγμένη, θα επηρέαζε την έκδοση αποφάσεως του Συμβουλίου κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
45
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως απόφαση του Συμβουλίου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη αμιγώς επιβεβαιωτική της πλήρωσης των «τεχνικών κριτηρίων» που καθορίστηκαν σε προγενέστερο στάδιο και προβλέπονται στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού.
46
Τρίτον, όσον αφορά το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι η επίδικη πράξη, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποτελεί ενδιάμεση πράξη, θα μπορούσε να προσβληθεί, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο έκρινε ότι μια ενδιάμεση πράξη που παράγει αυτοτελή έννομα αποτελέσματα μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως, στο μέτρο που η παρανομία την οποία ενέχει η πράξη αυτή δεν μπορεί να θεραπευθεί με προσφυγή κατά της τελικής απόφασης της οποίας η ίδια αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο (απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 110 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
47
Συνεπώς, όταν η αμφισβήτηση της νομιμότητας ενδιάμεσης πράξης στο πλαίσιο τέτοιας προσφυγής δεν είναι ικανή να διασφαλίσει στον προσφεύγοντα αποτελεσματική δικαστική προστασία έναντι των αποτελεσμάτων της πράξης αυτής, η πράξη πρέπει να είναι δεκτική προσφυγής ακυρώσεως (απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 111 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
48
Εντούτοις, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν ότι η επίδικη πράξη παρήγαγε, αυτή καθεαυτήν, αυτοτελή έννομα αποτελέσματα επί της καταστάσεώς τους.
49
Επομένως, ο πρώτος και ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
50
Τέλος, όσον αφορά τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς και σύμφωνα με τον οποίο η σιωπή θεσμικού οργάνου μπορεί να προσβληθεί υπό εξαιρετικές περιστάσεις, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι, κατ’ αρχήν, η σιωπή και μόνον ενός θεσμικού οργάνου δεν μπορεί να εξομοιωθεί με σιωπηρή άρνηση, εκτός αν η συνέπεια αυτή προβλέπεται ρητώς σε διάταξη του κοινοτικού δικαίου, και ότι δεν αποκλείεται, υπό ορισμένες συγκεκριμένες περιστάσεις, η αρχή αυτή να μην τυγχάνει εφαρμογής, οπότε θα μπορεί εξαιρετικώς να θεωρηθεί ότι η σιωπή ή αδράνεια θεσμικού οργάνου αντιστοιχούν σε σιωπηρή αρνητική απόφαση (απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2004, Επιτροπή κατά Greencore, C‑123/03 P, EU:C:2004:783, σκέψη 45).
51
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί, αφενός, ότι η απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2004, Επιτροπή κατά Greencore (C‑123/03 P, EU:C:2004:783), την οποία επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, δεν αφορά το ζήτημα της πλήρους εφαρμογής των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία. Αφετέρου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, η επίδικη πράξη δεν συνιστά ούτε σιωπή ούτε αδράνεια του Συμβουλίου, οι οποίες αντιστοιχούν σε σιωπηρή απόφαση περί απορρίψεως της πλήρους εφαρμογής των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία. Πράγματι, ελλείψει ομοφωνίας, η πράξη αυτή δεν μπορεί μεν να θεωρηθεί απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, αλλά ούτε πρόκειται για απλή σιωπή ή αδράνεια, παρά μόνο για πράξη που συνίσταται, όπως προκύπτει από τη σκέψη 27 της παρούσας διάταξης, στη μη έγκριση του σχεδίου απόφασης 15218/22 του Συμβουλίου για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων αυτών, με την επιφύλαξη της δυνατότητας που έχει το θεσμικό αυτό όργανο να εκδώσει, σε μεταγενέστερο στάδιο, μια τέτοια απόφαση δυνάμει της εν λόγω διάταξης. Εν πάση περιπτώσει, οι αναιρεσείοντες δεν επικαλέστηκαν τέτοιες συγκεκριμένες περιστάσεις, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας διάταξης.
52
Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
53
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως προδήλως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
54
Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα έξοδα με τη διάταξη που περατώνει τη δίκη.
55
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδόθηκε πριν από την επίδοση της αιτήσεως αναιρέσεως στον έτερο διάδικο και, κατά συνέπεια, πριν αυτός υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα, οι αναιρεσείοντες πρέπει να φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως προδήλως αβάσιμη.
2)
Ο Răzvan-Eugen Nicolescu, η Exclusive Car Trading SRL και η Asociația pentru Energie Curată și Combaterea Schimbărilor Climatice φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική.