ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
(δεύτερο τμήμα)
της 2ας Απριλίου 2009
Υπόθεση F-129/07
Γεώργιος-Σταύρος Κρεμλής
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
«Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Πρόσληψη – Επιλογή της διαδικασίας – Επικεφαλής αντιπροσωπείας – Κενή θέση – Απόσπαση προς το συμφέρον της υπηρεσίας – Αναρμοδιότητα – Πεδίο εφαρμογής της διαδικασίας περί αποσπάσεως»
Αντικείμενο: Προσφυγή, ασκηθείσα δυνάμει των άρθρων 236 ΕΚ και 152 EA, με την οποία ο Γ.-Σ. Κρεμλής ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της
21ης Δεκεμβρίου 2006, με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του για την κάλυψη της κενής θέσεως του επικεφαλής της αντιπροσωπείας
της Επιτροπής στην Αθήνα (Ελλάδα) και διορίστηκε στη θέση αυτή ο Π.
Απόφαση: Παρέλκει η απόφαση επί του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 21ης Δεκεμβρίου 2006 κατά το μέρος που αφορά
τον διορισμό του Π. στην κενή θέση του επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Αθήνα (Ελλάδα). Η απόφαση της Επιτροπής
της 21ης Δεκεμβρίου 2006, κατά το μέρος που απορρίπτει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος στην κενή θέση του επικεφαλής της
αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Αθήνα, ακυρώνεται. Η Επιτροπή φέρει το σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Περίληψη
1.      Υπάλληλοι – Απόσπαση προς το συμφέρον της υπηρεσίας
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 37, εδ. 1, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση)
2.      Υπάλληλοι – Προσφυγή – Έννομο συμφέρον – Προσφυγή κατά της πράξεως απορρίψεως υποψηφιότητας για τη θέση του επικεφαλής αντιπροσωπείας
της Επιτροπής – Υποψηφιότητα που απορρίφθηκε κατόπιν διαδικασίας που δεν ήταν η προσήκουσα – Παραδεκτό
1.      Ο «πολιτικός και ευαίσθητος χαρακτήρας» των καθηκόντων που ασκεί ο επικεφαλής αντιπροσωπείας δεν αρκεί, αυτός καθαυτός, για
να δικαιολογήσει την απόσπαση υπαλλήλου. Μια τέτοια ερμηνεία του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση,
του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ) θα είχε ως αποτέλεσμα να καθίσταται
δυνατή η απόσπαση στους αντιστοίχους επιτρόπους όλων των υπαλλήλων που ασκούν «πολιτικά και ευαίσθητα» καθήκοντα εντός του
οργάνου, στους οποίους υπάγονται συνήθως τα στελέχη ανώτερου επιπέδου και, επομένως, θα έθιγε τη δομή αυτή καθαυτή της ευρωπαϊκής
δημόσιας διοίκησης, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 35 του ΚΥΚ, διακυβεύοντας, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια των ιεραρχικών δεσμών.
Επιπλέον, απόσπαση προς το συμφέρον της υπηρεσίας «παρά προσώπω που εκτελεί θητεία η οποία προβλέπεται από τις Συνθήκες» προϋποθέτει
την ύπαρξη σχέσεως εμπιστοσύνης intuitu personae μεταξύ του εν λόγω προσώπου και του αποσπασθέντος υπαλλήλου, η οποία συνεπάγεται
τη δημιουργία άμεσων και στενών σχέσεων σε μόνιμη βάση μεταξύ των ενδιαφερομένων, σε συνάρτηση με τις μεθόδους εργασίας του
οικείου μέλους και του συνόλου του ιδιαιτέρου γραφείου του. Το γεγονός ότι οι εκθέσεις που συντάσσουν οι επικεφαλής αντιπροσωπείας
απευθύνονται άμεσα στον αρμόδιο επίτροπο, ότι πραγματοποιούνται τηλεφωνικές επαφές, ανταλλαγές ηλεκτρονικών μηνυμάτων ή συσκέψεις
μεταξύ του επικεφαλής αντιπροσωπείας και του επιτρόπου ή των μελών του ιδιαιτέρου γραφείου του, ή ακόμα το γεγονός ότι το
περιεχόμενο των επαφών αυτών είναι εμπιστευτικό, δεν δύνανται, αφ’ εαυτών, να αποδείξουν τον intuitu personae χαρακτήρα της
σχέσεως εργασίας μεταξύ του επιτρόπου και του επικεφαλής αντιπροσωπείας.
Η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 37, πρώτο εδάφιο, στοιχείο α΄, δεύτερη περίπτωση, του ΚΥΚ εξαρτάται αποκλειστικώς από τις
προϋποθέσεις που θέτει η διάταξη αυτή, ουδόλως όμως από τις διοικητικές συνέπειες της εφαρμογής της. Κάθε άλλη ερμηνεία θα
συνεπαγόταν δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 37 του ΚΥΚ για σκοπό άλλον από τον προβλεπόμενο και, επομένως, με νομιμοποίηση
μεθόδου καταστρατηγήσεως της διαδικασίας.
(βλ. σκέψεις 74, 77, 79 και 81)
2.      Όσον αφορά τις θέσεις των επικεφαλής των αντιπροσωπειών της Επιτροπής, η σχετική με τον διορισμό αρμοδιότητα ανήκει στον γενικό
διευθυντή επικοινωνίας της Επιτροπής ενώ, για τις ίδιες θέσεις, όταν ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας αποσπάται στο γραφείο
μέλους της Επιτροπής, η αρμοδιότητα αυτή ανήκει στο μέλος της Επιτροπής που είναι αρμόδιο για ζητήματα προσωπικού και διοικήσεως,
σε συμφωνία με τον Πρόεδρο της Επιτροπής και κατά τα οριζόμενα στην απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής. Δεδομένου
ότι η διαφοροποίηση αυτή μπορεί ως εκ της φύσεώς της να επηρεάσει την έκβαση της διαδικασίας διορισμού, ο προσφεύγων, του
οποίου η υποψηφιότητα έπρεπε να εξεταστεί στο πλαίσιο της μιας διαδικασίας αλλά απορρίφθηκε στο πλαίσιο της άλλης, εξακολουθεί
να έχει έννομο συμφέρον προκειμένου η επίμαχη παρατυπία να μην επαναληφθεί στο πλαίσιο ανάλογης διαδικασίας επιλογής.
(βλ. σκέψη 85)
Παραπομπή:
ΔΕΚ: 7 Ιουνίου 2007, C‑362/05 P, Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή 2007, σ. I‑4333, σκέψη 50
ΠΕΚ: 5 Ιουλίου 2005, T‑370/03, Wunenburger κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I‑A‑189 και II‑853, σκέψη 20