61955C0008(01)
Conclusies van de Advocaat-Generaal
M. LAGRANGE
van 25 oktober 1956
Vertaald uit hel Frans
Mijnheer de Voorzitter, mijne heren Rechters,
In Uw Vonnis van 16 juli 1956 heeft U beslist, dat Beschikking No. 22-55, namelijk die nopens de vaststelling der prijzen — naar het ons voorkomt de enige welke het voorwerp vormt der onderhavige debatten — van algemene aard is, niet alleen — gelijk ook wij hebben aangenomen — ten aanzien der drie kolenmijnen afzonderlijk, doch eveneens ten opzichte van de Belgische Steenkool-Federatie. Hieruit werd door U de logische slotsom getrokken, dat de eisende partij in haar beroep tegen deze algemene Beschikking slechts kan worden ontvangen voor zoverre zij daartegen het middel voordraagt van „détournement de pouvoir” te haren opzichte begaan.
Het komt ons evenwel voor, dat de gehele discussie uitsluitend betrof de vraag, of de bestreden Beschikking al dan niet strijdig is met paragraaf 26 - 2a der Overeenkomst in zoverre zij — en dit was trouwens het enige punt waarop het debat betrekking kon en mocht hebben — de prijzen zou hebben vastgesteld op een lager peil dan dat der aan het einde van de overgangsperiode te verwachten produktiekosten. Deze gehele gedachtenwisseling was van het begin tot het einde volledig in overeenstemming met het dispositief van Uw interlocutoir Vonnis en de eisende partijen hebben betoogd, dat de bij de bestreden Beschikking vastgestelde prijzen gelegen waren beneden de vermoedelijke produktiekosten en dat de Hoge Autoriteit mitsdien met deze Beschikking de bepalingen van paragraaf 26 heeft geschonden: zulks werd viermaal betoogd en tenslotte nog een laatste maal in de conclusie van de advocaat der eisende partijen.
Het is daarom dat wij niet kunnen inzien — het zij met openhartigheid gezegd — in hoeverre deze discussie van enig belang zou kunnen zijn voor de vraag, of mogelijk ten aanzien der eisende partijen een „détournement de pouvoir” werd begaan. Wellicht — en dit spreekt vanzelf — zou men zich kunnen voorstellen dat bij een nog dieper gaande gedachtenwisseling — eensdeels handelend over zuiver feitelijke vragen, andersdeels zuiver de vraag der wettigheid betreffende — zou kunnen blijken van het bestaan van een „détournement de pouvoir” of van een begin van bewijs van „détournement de pouvoir”. Wat dit punt betreft moeten wij echter bekennen, dat de gevoerde debatten naar onze mening integendeel hebben bewezen, dat het onderzoek inzake de in 1958 te verwachten produktiekosten door partijen gezamenlijk met de nodige ernst werd gevoerd, waarbij — althans tot oktober 1956 — zelfs tussen haar overeenstemming werd bereikt. Wij zien in deze ernstige en diepgaande discussie — welke van zuiver juridische en technische aard was — niet de geringste aanwijzing voor een door de Hoge Autoriteit ten opzichte der eisende partijen begane „détournement de pouvoir”. Wij menen daarom ons niet nader uit te moeten spreken over alle hier in den brede besproken vragen en wij kunnen dan ook slechts persisteren bij onze eerder genomen conclusies.