61990C0272
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
GIUSEPPE TESAURO
της 18ης Απριλίου 1991 (
*1
)
Κύριε Πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
1.
Με την αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, το tribunal de grande instance de Valence ( Γαλλία ) υπέβαλε στο Δικαστήριο το ερώτημα αν τα άρθρα 7, 58 έως 66 της Συνθήκης, καθώς και το άρθρο 67 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971 (
1
), επιτρέπουν στα κράτη μέλη να αρνούνται τη χορήγηση επιδομάτων ανεργίας σε κοινοτικό εργαζόμενο όταν ο εργαζόμενος αυτός δεν έχει ποτέ υπαχθεί στη νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους.
Παραπέμποντας στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση ως προς τις λεπτομέρειες, συνοψίζω ως ακολούθως τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης.
2.
Ο Van Noorden, ολλανδικής ιθαγένειας, αφού εργάστηκε από το 1947 έως την 30ή Ιουνίου 1985 σε διάφορα κράτη μέλη (Κάτω Χώρες, Βέλγιο και Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας ), εγκαταστάθηκε στις 27 Μαΐου 1986 στη Γαλλία (δεδομένου ότι η σύζυγός του είναι γαλλικής ιθαγένειας), όπου δηλώθηκε ως αιτών εργασία. Ζήτησε, κατόπιν, από τον Assedie της Ardèche και του Drôme ( σύνδεσμο για την απασχόληση στους τομείς της βιομηχανίας και του εμπορίου, φορέα στον οποίο έχει ανατεθεί η είσπραξη των εισφορών και η καταβολή των παροχών ) να του χορηγηθούν επιδόματα ανεργίας βάσει της γαλλικής νομοθεσίας.
Αρχικώς ο Assedie πληροφόρησε τον Van Noorden ότι δικαιούται επίδομα ανεργίας για περίοδο 27 μηνών, το επίδομα όμως αυτό του καταβλήθηκε μόνο για τρεις μήνες.
Η αλλαγή της θέσεως του Assedie οφείλεται στην εγκύκλιο 86-19 της Unedic (εθνικής διεπαγγελματικής ενώσεως για την απασχόληση στους τομείς της βιομηχανίας και του εμπορίου, οργανισμού ο οποίος συντονίζει τις δραστηριότητες των διαφόρων Assedie ), σύμφωνα με την οποία, από 1ης Ιουλίου 1986, οι κοινοτικοί εργαζόμενοι μπορούν να λαμβάνουν παροχές ανεργίας μόνο εφόσον έχουν συμπληρώσει ευθύς προηγουμένως περίοδο εργασίας ως μισθωτοί στη Γαλλία.
Η απόφαση του Assedie να μη συνεχίσει πέραν του τριμήνου την καταβολή παροχών στον Van Noorden απετέλεσε αντικείμενο προσφυγής του τελευταίου ενώπιον του αρμοδίου εθνικού δικαστηρίου το οποίο αποφάσισε να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο.
3.
Το ερώτημα που υποβλήθηκε δεν θέτει ιδιαίτερα προβλήματα, δεδομένης της σαφήνειας της εφαρμοστέας κανονιστικής ρυθμίσεως. Πράγματι, το άρθρο 67, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1408/71 προβλέπει ότι, για την κτήση, τη διατήρηση ή την ανάκτηση δικαιώματος επί παροχών ανεργίας, λαμβάνονται υπόψη, κατά το μέτρο που απαιτείται, οι περίοδοι ασφαλίσεως ή απασχολήσεως που πραγματοποιήθηκαν υπό τη νομοθεσία οιουδήποτε άλλου κράτους μέλους. Ωστόσο, δυνάμει της παραγράφου 3 του εν λόγω άρθρου, η χορήγηση των επιδομάτων ανεργίας εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο άνεργος έχει συμπληρώσει, ευθύς προηγουμένως, περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως « κατά τις διατάξεις της νομοθεσίας δυνάμει της οποίας ζητούνται οι παροχές», από την προϋπόθεση δηλαδή ότι έχει συμπληρώσει περιόδους ασφαλίσεως ή απασχολήσεως στο κράτος εντός του οποίου ζητεί τη χορήγηση του επιδόματος.
Εξάλλου, το στοιχείο αυτό επιβεβαιώνεται με το άρθρο 69, παράγραφος 1, στοιχείο γ, του προαναφερθέντος κανονισμού, ο οποίος, στο πλαίσιο του καθορισμού των όρων διατηρήσεως του δικαιώματος επί παροχών ανεργίας του εργαζομένου εκείνου ο οποίος μεταβαίνει σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο που είναι αρμόδιο για την καταβολή των παροχών, όπως ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση του Van Noorden, περιορίζει το δικαίωμα αυτό σε περίοδο τριών μηνών κατ' ανώτατο όριο, από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος έπαυσε να είναι στη διάθεση των υπηρεσιών απασχολήσεως του κράτους από το οποίο αναχώρησε. Εξάλλου, είναι απολύτως σαφές ότι ο φορέας του κράτους στον οποίο μετέβη ο άνεργος μπορεί να ζητήσει την απόδοση των παροχών που κατέβαλε, όπως προβλέπει το άρθρο 70, παράγραφος l· ωστόσο, το ζήτημα αυτό δεν αποτελεί αντικείμενο συζητήσεως στην παρούσα υπόθεση.
4.
Κατά συνέπεια, ορθώς ο Assedie κατέβαλε στον Van Noorden επιδόματα ανεργίας μόνο για περίοδο τριμήνου. Πράγματι, εφόσον ο Van Noorden ουδέποτε υπήχθη στη γαλλική κοινωνική νομοθεσία, δεν μπορεί να λάβει παροχές όπως αυτές που προβλέπει το άρθρο 67 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71.
Πρέπει σχετικώς να αναφερθεί, προς επιβεβαίωση της αναλύσεως αυτής, ότι η Επιτροπή υπέβαλε στο Συμβούλιο πρόταση τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71 (
2
), η οποία αφορά τους ανέργους και προτείνει, μεταξύ άλλων, την προσθήκη ενός άρθρου 69α που να προβλέπει ακριβώς την καταβολή επιδομάτων ανεργίας στους ανέργους οι οποίοι εγκαθίστανται σε κράτος μέλος στο οποίο έχουν δημιουργήσει στενούς δεσμούς (όπως θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβαίνει με τον Van Noorden ) εξομοιώνοντας τους προς τους εργαζομένους οι οποίοι είχαν υπαχθεί στη νομοθεσία του εν λόγω κράτους κατά την περίοδο της τελευταίας απασχολήσεώς τους.
Δεν χρειάζεται να προστεθεί ότι από τα άρθρα 7 και 58 έως 66 της Συνθήκης δεν συνάγεται διαφορετική λύση, υπό την έννοια ότι κατά τη γνώμη μου οι κανονιστικές διατάξεις περί των οποίων πρόκειται στην παρούσα υπόθεση δεν περιέχουν στοιχεία ασυμβίβαστα με τους προβαλλόμενους κανόνες της Συνθήκης.
5.
Βάσει των ανωτέρω σκέψεων προτείνω στο Δικαστήριο να δώσει την ακόλουθη απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλε το tribunal de grande instance de Valence:
« Το εφαρμοστέο σχετικώς κοινοτικό δίκαιο, ειδικότερα το άρθρο 67 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1408/71, δεν αποκλείει τη δυνατότητα των κρατών μελών να αρνούνται να χορηγούν σε εργαζόμενο επιδόματα ανεργίας, πέραν του ανωτάτου ορίου των τριών μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 69 του εν λόγω κανονισμού, στην περίπτωση κατά την οποία ο εργαζόμενος δεν έχει ουδέποτε υπαχθεί στην κοινωνική νομοθεσία του οικείου κράτους μέλους. »
(
*1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(
1
)	ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 73.
(
2
)	JO 1980, C 169, σ. 22.