POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba)
z dnia 14 kwietnia 2015 r.(1)
Skarga o odszkodowanie – Oczywisty brak właściwości
W sprawie T-823/14
Edward Guja, zamieszkały w Jaworznie (Polska), reprezentowany przez M. Szczeparę, adwokat,
strona skarżąca,
przeciwko
Rzeczpospolitej Polskiej,
strona pozwana,
mającej za przedmiot żądanie odszkodowania za szkodę, którą strona skarżąca poniosła w swoim przekonaniu w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń,
SĄD (druga izba),
w składzie: M.E. Martins Ribeiro (sprawozdawca), prezes, S. Gervasoni i L. Madise, sędziowie
sekretarz: E. Coulon,
wydaje następujące
Postanowienie
Przebieg postępowania i żądania strony skarżącej
1        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 listopada 2014 r. strona skarżąca wniosła niniejszą skargę.
2        Wnosi ona do Sądu o:
–        stwierdzenie, że strona skarżąca poniosła szkodę w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń;
–        nakazanie Rzeczpospolitej Polskiej naprawienia wyrządzonej szkody;
–        obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.
Co do prawa
3        Zgodnie z art. 111 regulaminu postępowania, jeżeli Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi, może on, bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych, orzec w drodze postanowienia z uzasadnieniem.
4        W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia orzec bez przeprowadzenia dalszych czynności procesowych.
5        W niniejszej sprawie strona skarżąca, podnosząc swoje żądanie, domaga się naprawienia szkody, którą w swym przekonaniu poniosła w następstwie wydania przez sądy polskie określonych orzeczeń.
6        Właściwość Sądu w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej jest przewidziana przez art. 268 TFUE i art. 340 akapity drugi i trzeci TFUE, a także przez art. 188 akapit drugi EWEA. Zgodnie z tymi postanowieniami Sąd jest właściwy wyłącznie do rozpoznawania skarg o naprawienie szkód wyrządzonych przez instytucje lub organy Unii lub przez jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji (zob. podobnie wyrok z dnia 23 marca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich/Lamberts, C‑234/02 P, Zb.Orz., EU:C:2004:174, pkt 49, 59).
7        W niniejszym przypadku sprawcą czynów, w następstwie których strona skarżąca poniosła w swym mniemaniu szkodę, nie jest ani instytucja, ani organ Unii.
8        Z powyższych stwierdzeń wynika, że niniejszą skargę należy odrzucić z powodu oczywistego braku właściwości, bez konieczności doręczenia jej stronie pozwanej.
W przedmiocie kosztów
9        Ponieważ niniejsze postanowienie wydaje się przed doręczeniem skargi stronie pozwanej oraz zanim strona pozwana mogła ponieść koszty, wystarczy orzec, że strona skarżąca pokrywa własne koszty zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
postanawia, co następuje:
1)      Skarga zostaje odrzucona.
2)      Strona skarżąca pokrywa własne koszty.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2015 r.
Sekretarz
Prezes
E. Coulon
M.E. Martins Ribeiro
1 Język postępowania: polski.