Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
M. BRKAN
van 4 februari 2026 (1)
Gevoegde zaken T‑685/24 en T‑686/24 [Jelgratz en Buchgint]
(i)
A (T‑685/24)
B (T‑686/24)
tegen
Hauptzollamt
[verzoeken van het Finanzgericht Berlin-Brandenburg (belastingrechter in eerste aanleg Berlijn-Brandenburg, Duitsland) om een prejudiciële beslissing]
„ Prejudiciële verwijzing – Accijns – Richtlijn 2008/118/EG – Richtlijn (EU) 2020/262 – Door particulieren voor eigen behoeften verkregen goederen die van de ene lidstaat naar de andere worden vervoerd – Goederen bestemd voor eigen behoeften van particulieren – Begrip – Nationale praktijk die goederen die zijn verkregen met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een andere persoon, uitsluit van dit begrip ”
Inleiding
1.        De verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffen de uitlegging van artikel 32 van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (PB 2009, L 9, blz. 12), en artikel 32 van richtlijn (EU) 2020/262 van de Raad van 19 december 2019 houdende een algemene regeling inzake accijns (PB 2020, L 58, blz. 4).
2.        Deze verzoeken zijn ingediend in het kader van twee gedingen tussen respectievelijk A en B en het Hauptzollamt Frankfurt (Oder) (hoofddouanekantoor Frankfurt an der Oder, Duitsland; hierna: „belastingdienst”) over het betalen van tabaksbelasting voor sigaretten en andere tabaksfabrikaten die deze personen van Polen naar Duitsland vervoerden. Deze belasting, die is ingevoerd bij het Tabaksteuergesetz (wet op de tabaksbelasting; hierna: „TabStG”), voorziet in deze laatste lidstaat in een accijns op onder meer tabaksfabrikaten.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
3.        In het kader van de onderhavige zaken zijn met name de artikelen 32 en 33 van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 relevant.
Nationaal recht
4.        § 39, lid 2, van de Tabaksteuerverordnung (voorschriften inzake de tabaksbelasting; hierna: „TabStV”), zowel in de versie die van 1 juli 2021 tot en met 28 oktober 2022 van toepassing was als in de versie die van toepassing is vanaf 29 oktober 2022, bepaalt:
„De overdracht van tabaksproducten, ook wanneer zulks om niet gebeurt, geldt ongeacht de overgebrachte hoeveelheid niet als voor eigen behoeften zoals bedoeld in § 22 van het [TabStG].”
Hoofdgedingen en prejudiciële vragen
Zaak T‑685/24
5.        Op 6 augustus 2022 is A door de douaneautoriteiten gecontroleerd toen hij met zijn auto vanuit Polen in Duitsland aankwam. Deze autoriteiten hebben vastgesteld dat hij 800 sigaretten met een Pools fiscaal zegel vervoerde. A heeft aangegeven dat hij de sigaretten voor een kennis vervoerde en dat hij zelf niet rookte. De douaneautoriteiten hebben daarop door middel van een belastingaanslag een bedrag van 144,17 EUR aan tabaksbelasting vastgesteld en de sigaretten, die volgens A een waarde van 135,83 EUR hadden, in beslag genomen.
6.        In het kader van het beroep dat A bij de verwijzende rechter tegen deze belastingaanslag heeft ingesteld, voert hij met name aan dat hij de in beslag genomen sigaretten heeft gekocht voor zijn vader, die in Duitsland woont, en dat deze daarom moeten worden geacht te zijn bestemd voor zijn „persoonlijke behoeften”. In antwoord op dit argument betoogt de belastingdienst dat aangezien de betrokken sigaretten niet bestemd waren om door A te worden gerookt, deze overeenkomstig § 39 TabStV voor commerciële doeleinden in Duitsland zijn binnengebracht. Deze sigaretten zijn dus niet vrijgesteld van accijns.
7.        In die omstandigheden heeft het Finanzgericht Berlin-Brandenburg (belastingrechter in eerste aanleg Berlijn-Brandenburg, Duitsland) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet artikel 32 van richtlijn [2008/118] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale uitlegging volgens welke er bij de verkrijging van tabaksproducten met de bedoeling om deze aan een andere persoon over te dragen, ook wanneer zulks om niet gebeurt, ongeacht de vervoerde hoeveelheid geen sprake kan zijn van ‚eigen behoeften’?
2)      Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
Moet artikel 32 van richtlijn [2008/118] aldus worden uitgelegd dat het begrip ‚voor eigen behoeften’ – de andere elementen, met name de hoeveelheid accijnsgoederen, in aanmerking genomen –
wel geschenken aan naaste familieleden omvat, maar geschenken aan andere personen niet?”
Zaak T‑686/24
8.        Op 27 april 2023 werd B, komend vanuit Polen, bij een controle aan de Duitse grens door de douaneautoriteiten gecontroleerd. B heeft toen verklaard twee sloffen sigaretten en een slof heatsticks (verhitte tabak) met Poolse fiscale merktekens te vervoeren. B heeft in het bijzonder verklaard dat de twee sloffen sigaretten bestemd waren voor zijn eigen gebruik, maar dat de heatsticks waren bestemd voor zijn dochter. De slof met heatsticks is door de douaneautoriteiten in beslag genomen en B is een tabaksbelasting van 28,63 EUR opgelegd.
9.        In het kader van de procedure bij de verwijzende rechter betwist B de jegens hem genomen maatregelen. Volgens de belastingdienst is er geen reden om de heatsticks vrij te stellen van accijns. Aangezien B voornemens was de slof met heatsticks aan zijn dochter te schenken, kon hij overeenkomstig § 39 TabStV niet worden geacht de slof naar Duitsland te hebben meegenomen voor zijn „eigen behoeften”.
10.      In die omstandigheden heeft het Finanzgericht Berlin-Brandenburg de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet artikel 32 van richtlijn [2020/262] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale uitlegging volgens welke er bij de verkrijging van tabaksproducten met de bedoeling om deze aan een andere persoon over te dragen, ook wanneer zulks om niet gebeurt, ongeacht de vervoerde hoeveelheid geen sprake kan zijn van ‚eigen behoeften’?
2)      Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
Moet artikel 32 van richtlijn [2020/262] aldus worden uitgelegd dat het begrip ‚voor eigen behoeften’ – de andere elementen, met name de hoeveelheid accijnsgoederen, in aanmerking genomen – wel geschenken aan naaste familieleden omvat, maar geschenken aan andere personen niet?”
11.      In de procedure bij het Gerecht hebben de Duitse en de Zweedse regering en de Europese Commissie opmerkingen ingediend.
Analyse
Eerste vraag
12.      Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 32 van richtlijn 2008/118 en artikel 32 van richtlijn 2020/262 zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke het begrip „eigen behoeften” niet ziet op de verkrijging van tabaksproducten door een particulier in een lidstaat met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde in een andere lidstaat, ongeacht de over te dragen hoeveelheid van die producten.
Overwegingen vooraf
13.      Alvorens over te gaan tot de uitlegging van artikel 32 van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 ter beantwoording van de eerste vraag, dienen verschillende opmerkingen te worden gemaakt.
14.      In de eerste plaats is richtlijn 2008/118, gelet op de uiteenzetting in de verwijzingsbeslissingen, ratione temporis van toepassing op de omstandigheden van zaak T‑685/24, waarvan de feiten zich hebben voorgedaan in augustus 2022.(2) Richtlijn 2020/262 is daarentegen van toepassing op de omstandigheden van zaak T‑686/24, waarvan de feiten zich hebben voorgedaan in april 2023.(3) Hoewel niet in precies dezelfde bewoordingen geformuleerd, komt artikel 32 van richtlijn 2020/262 in wezen overeen met artikel 32 van richtlijn 2008/118.(4) Ook zijn de bepalingen van deze twee richtlijnen die kunnen dienen voor de uitlegging van het begrip „eigen behoefte”, evenals de door deze richtlijnen nagestreefde doelstellingen, in wezen vergelijkbaar. Beide zaken kunnen derhalve gezamenlijk worden behandeld.
15.      In de tweede plaats hebben de hoofdgedingen betrekking op tabaksfabrikaten(5). Dit zijn „accijnsgoederen” op grond van artikel 1, lid 1, onder c), van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262.(6) In casu zijn tabaksproducten die in een lidstaat tot verbruik zijn uitgeslagen en daar zijn verkregen, naar het grondgebied van een andere lidstaat overgebracht. Hieruit volgt dat de omstandigheden van de hoofdgedingen vallen onder de bepalingen van hoofdstuk V („Overbrenging van accijnsgoederen en accijnsheffing na uitslag tot verbruik”) van richtlijn 2008/118 en onder hoofdstuk V („Overbrenging van accijnsgoederen en accijnsheffing na uitslag tot verbruik”) van richtlijn 2020/262. In beide richtlijnen voorzien deze hoofdstukken in drie verschillende regelingen, te weten de regeling inzake de verkrijging door particulieren, de regeling die van toepassing is op producten die voor commerciële doeleinden worden geleverd of voorhanden gehouden, en de regeling voor afstandsverkopen.
16.      De regeling inzake de verkrijging door particulieren bepaalt dat de accijns wordt voldaan in de lidstaat van verkrijging van de accijnsgoederen. Om voor deze regeling in aanmerking te komen moet volgens artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 aan drie voorwaarden zijn voldaan. Ten eerste moeten de accijnsgoederen door een particulier worden verkregen, ten tweede moeten deze producten door diezelfde particulier van de ene lidstaat naar de andere worden vervoerd en ten derde moeten deze producten zijn verkregen voor de „eigen behoeften” van die particulier. Volgens de rechtspraak strekken die voorwaarden, die reeds waren bepaald in artikel 8 van richtlijn 92/12/EEG(7), ertoe het strikt persoonlijke karakter vast te stellen van het voorhanden houden van accijnsproducten die in een staat zijn verkregen en daarna naar een andere staat zijn vervoerd.(8)
17.      In casu stelt de verwijzende rechter vast dat vaststaat dat aan de eerste twee voorwaarden is voldaan. Derhalve moet alleen nog worden nagegaan of mogelijk ook is voldaan aan de derde voorwaarde betreffende het voorzien in de „eigen behoeften” van de particulier die accijnsgoederen heeft verkregen. Deze kwalificatie van producten verkregen voor „eigen behoeften” is van het grootste belang, aangezien producten die een particulier voor andere doeleinden dan zijn eigen behoeften heeft verkregen, onder de regeling van het voorhanden houden voor commerciële doeleinden van richtlijn 2008/118 of onder de regeling van de levering voor commerciële doeleinden van richtlijn 2020/262 vallen.(9) Overeenkomstig artikel 33, lid 1, eerste alinea, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 zijn accijnsgoederen die onder de regeling inzake het voorhanden houden of leveren voor commerciële doeleinden vallen, onderworpen aan de accijns van de lidstaat van bestemming wanneer zij voor commerciële doeleinden voorhanden worden gehouden of geleverd.
18.      In de derde plaats heeft het Hof bij de uitlegging van de bepalingen betreffende de regeling van de verkrijging door particulieren in de zaak die heeft geleid tot het arrest Joustra geoordeeld dat de voorwaarde betreffende de „eigen behoeften” van die particulieren vereist dat „de producten bestemd [...] zijn voor eigen verbruik door de particulier die ze heeft verkregen, zodat producten die een particulier voor verbruik door andere particulieren heeft verkregen zijn uitgesloten”(10). Benadrukt moet worden dat deze uitlegging is gegeven op basis van feitelijke omstandigheden waarin een particulier in een lidstaat een zeer grote hoeveelheid accijnsproducten (te weten wijn)(11) had gekocht voor zijn eigen behoeften en voor die van derden, waarbij het deel dat niet voor zijn persoonlijke behoeften bestemd was, door die derden aan hem werd betaald.
19.      Die feitelijke omstandigheden van de zaak Joustra verschillen aanzienlijk van die in de hoofdgedingen, waarin een particulier tabaksproducten heeft gekocht met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan derden die familieleden van hem zijn en waarbij de hoeveelheden tabaksproducten die van de ene lidstaat naar de andere zijn overgebracht, de indicatieve niveaus van artikel 32, lid 3, onder a), van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 niet overschrijden. Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter dus te vernemen of de uitlegging die het Hof in de zaak Joustra aan het begrip „eigen behoeften” van de particulier heeft gegeven, ook moet worden toegepast in de bij hem aanhangige zaken.
20.      Om deze vraag van de verwijzende rechter te beantwoorden moet allereerst worden vastgesteld of het begrip „eigen behoeften” in de zin van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 een autonoom Unierechtelijk begrip is dat op het grondgebied van alle lidstaten uniform moet worden uitgelegd.
Het begrip „eigen behoeften”: een autonoom Unierechtelijk begrip
21.      In de zaak die heeft geleid tot het arrest EMU Tabac(12) was het Hof van oordeel dat de tekst van artikel 8 van richtlijn 92/12 niet uitdrukkelijk verwees naar de nationale rechtsstelsels. Bijgevolg vormden de begrippen in die bepaling, te weten „particulieren”, „eigen behoeften” en „vervoer door hen zelf”, autonome begrippen van Unierecht die, bij gebreke van een uitdrukkelijke verwijzing naar het recht van de lidstaten voor de vaststelling van hun betekenis en draagwijdte, normaliter in de gehele Unie autonoom en uniform moesten worden uitgelegd.(13)
22.      Opgemerkt moet worden dat de bewoordingen van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 vrijwel gelijk zijn aan die van artikel 8 van richtlijn 92/12. Het is juist dat de wetgever in de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 een tweede lid heeft toegevoegd aan artikel 32, dat niet voorkwam in artikel 8 van richtlijn 92/12. Artikel 32, lid 2, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 bepaalt dat om vast te stellen of de in lid 1 bedoelde accijnsgoederen voor eigen behoeften van particulieren bestemd zijn, de lidstaten rekening moeten houden met ten minste de onder artikel 32, lid 2, onder a) tot en met e), van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 genoemde elementen. De toevoeging van dit lid 2 kan echter niet worden beschouwd als een uitdrukkelijke verwijzing naar het nationale recht die het Gerecht belet om aan de bewoordingen van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 een autonome en uniforme definitie te geven uit hoofde van het Unierecht. Artikel 32, lid 2, van deze richtlijnen bepaalt immers niet dat het begrip „eigen behoeften” wordt vastgesteld overeenkomstig de nationale wetgeving van de lidstaten. Deze bepaling bevat slechts een niet-uitputtende lijst van criteria waarmee de lidstaten rekening moeten houden om te kunnen beoordelen of de verkrijging van accijnsgoederen onder het begrip „eigen behoeften” valt, dat een autonoom Unierechtelijk begrip is.
23.      Het is juist dat de lidstaten in het kader van de toepassing van het criterium van artikel 32, lid 2, onder e), van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 betreffende de hoeveelheid accijnsgoederen, over een zekere beoordelingsmarge beschikken om te bepalen of een accijnsproduct bestemd is voor de eigen behoeften van een particulier. Bij de toepassing van dit kwantitatieve criterium bepaalt artikel 32, lid 3, namelijk dat de lidstaten, uitsluitend als bewijselement, indicatieve niveaus kunnen vaststellen, met dien verstande dat deze niveaus voor tabaksproducten niet lager mogen zijn dan 800 stuks voor sigaretten en 1,0 kg voor rooktabak. Deze flexibiliteit waarin de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 voorzien, heeft tot gevolg dat de kwalificatie van een verkrijging bestemd voor de eigen behoeften van particulieren van lidstaat tot lidstaat kan verschillen.
24.      Aangezien artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 echter niet uitdrukkelijk naar het recht van de lidstaten verwijst voor de vaststelling van de betekenis en de draagwijdte ervan, kan de uitlegging van het begrip „eigen behoeften” als zodanig niet van lidstaat tot lidstaat verschillen. Indien de lidstaten bijvoorbeeld over een beoordelingsmarge zouden beschikken om te bepalen of de verkrijging van accijnsgoederen door een particulier in een lidstaat met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan derden in een andere lidstaat, al dan niet een verkrijging door een particulier voor zijn „eigen behoeften” zou zijn, zou dit begrip op uiteenlopende wijze kunnen worden toegepast, waardoor afbreuk zou kunnen worden gedaan aan het vereiste van eenvormige toepassing van het Unierecht.
Uitlegging van het begrip „eigen behoeften”
25.      Overeenkomstig vaste rechtspraak van het Hof moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen en de doelstellingen ervan, maar ook met de context en het Unierecht in zijn geheel. De ontstaansgeschiedenis van een bepaling van Unierecht kan ook relevante gegevens voor de uitlegging van die bepaling bevatten.(14)
–       Letterlijke uitlegging
26.      Sommige taalversies van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262, waaronder de versies in het Engels („own use”), het Italiaans („uso personale”), het Spaans („uso propio”), het Portugees („uso pessoal”), het Sloveens („lastno uporabo”) en het Kroatisch („vlastitu uporabu”), gebruiken uitdrukkingen waaruit blijkt dat de accijnsgoederen door de particulier die ze koopt persoonlijk moeten worden gebruikt.
27.      Andere taalversies gebruiken uitdrukkingen volgens welke niet kan worden uitgesloten dat de accijnsgoederen kunnen worden gebruikt door een andere persoon dan de particulier die ze heeft gekocht. Dit geldt met name voor de versies in het Frans („besoins propres”), het Duits („Eigenbedarf”) en het Nederlands („eigen behoeften”). Deze uitdrukkingen maken het immers tot op zekere hoogte mogelijk om ook bepaalde aankopen van producten met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde, op te vatten als het voorzien in een „eigen behoefte”.
28.      Uit de bewoordingen van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 kan dus niet ondubbelzinnig worden afgeleid dat het begrip „eigen behoeften” noodzakelijkerwijs vereist dat de particulier die tabaksproducten in een andere lidstaat heeft gekocht, deze zelf gebruikt.
–       Contextuele uitlegging
29.      Nagegaan moet worden of de context van het begrip „eigen behoeften” aanwijzingen kan geven om vast te stellen of dit begrip aldus moet worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op tabaksproducten die door een particulier zijn gekocht met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde.
30.      Wanneer producten die in een lidstaat reeds tot verbruik zijn uitgeslagen naar een andere lidstaat worden overgebracht, voorziet hoofdstuk V van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 in drie verschillende regelingen. De regeling die geldt voor de verkrijging door particulieren, bedoeld in artikel 32 van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262, de regeling voor het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden van de artikelen 33 en 34 van richtlijn 2008/118 en de artikelen 32 tot en met 43 van richtlijn 2020/262, en de regeling voor afstandsverkopen van artikel 36 van richtlijn 2008/118 en artikel 44 van richtlijn 2020/262.
31.      Ten eerste is de regeling inzake het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden niet van toepassing wanneer de accijnsgoederen vallen onder de regeling voor afstandsverkopen.
32.      Wat ten tweede de verhouding betreft tussen de regeling inzake de verkrijging door particulieren en de regeling inzake het voorhanden hebben voor commerciële doeleinden van richtlijn 92/12, was advocaat-generaal Jacobs in zijn conclusie in de zaak Joustra van mening dat „goederen niet zowel voor eigen behoefte van een particulier kunnen zijn verkregen als voor commerciële doeleinden voorhanden kunnen worden gehouden”(15). Evenzo heeft het Hof in de zaak die heeft geleid tot het arrest Metro Cash & Carry Danmark in herinnering gebracht dat „producten die niet voor eigen verbruik voorhanden worden gehouden, [...] moeten worden geacht voor commerciële doeleinden voorhanden te worden gehouden”.(16) Deze verhouding van wederzijdse uitsluiting tussen de regeling inzake de verkrijging door particulieren en die voor het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden blijkt ook uit de ontwikkeling van de regelgeving. Overeenkomstig artikel 33, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/118 en artikel 33, lid 2, van richtlijn 2020/262 is de regeling inzake het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden namelijk niet van toepassing wanneer de accijnsgoederen vallen onder de regeling inzake de verkrijging door particulieren als bedoeld in artikel 32, lid 1, van die richtlijnen. Dus wanneer een particulier producten koopt in een lidstaat, vallen alle producten die niet voor zijn „eigen behoeften” zijn gekocht onder de regeling voor het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden. Het feit dat laatstgenoemde regeling volgens haar benaming betrekking heeft op commerciële doeleinden betekent niet dat het kosteloos overdragen van accijnsgoederen door een particulier aan een derde automatisch is uitgesloten van de regeling van het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden. Alleen indien die kosteloze overdracht aan een derde wordt beschouwd als een situatie die valt onder de „eigen behoeften” van de koper, is de regeling van het voorhanden hebben of leveren voor commerciële doeleinden namelijk niet van toepassing.
33.      Om vast te stellen of het begrip „eigen behoeften” mede ziet op de verkrijging door particulieren van accijnsgoederen die bestemd zijn om kosteloos aan een derde te worden overgedragen, blijkt het onderzoek van de criteria van artikel 32, lid 2, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 in het kader van de contextuele uitlegging niet te leiden tot een eenduidige conclusie over de draagwijdte van dit begrip. Van de in dat artikel 32, lid 2, genoemde criteria die de lidstaten moeten gebruiken om vast te stellen of accijnsgoederen bestemd zijn voor de „eigen behoeften” van een particulier, maken de criteria onder a) tot en met d) het wegens hun algemeenheid en vaagheid namelijk niet mogelijk om zonder meer te bepalen of het kosteloos overdragen van dergelijke goederen door een particulier aan een derde onder dit begrip valt. Evenmin kan met betrekking tot de in artikel 32, lid 3, van deze richtlijnen genoemde indicatieve niveaus(17) worden aangetoond dat bij de vaststelling van deze niveaus, die overigens relatief hoog zijn, rekening is gehouden met een strikt persoonlijk gebruik van deze goederen door de koper, dan wel of het gaat om niveaus waarboven het risico bestaat dat de koper deze goederen tegen betaling aan een derde overdraagt.
34.      Aangezien de contextuele uitlegging geen uitsluitsel biedt, zal ik de ontstaansgeschiedenis en de ontwikkeling van de regeling inzake de verkrijging door particulieren onderzoeken.
–       Ontstaansgeschiedenis en ontwikkeling van de regeling inzake de verkrijging door particulieren
35.      Om te beginnen kan worden opgemerkt dat het voorstel van de Commissie dat tot de vaststelling van richtlijn 92/12(18) heeft geleid, geen voorstel tot het invoeren van de regeling inzake de verkrijging door particulieren bevatte. Wegens het ontbreken van een werkelijke harmonisatie van de accijnstarieven hadden de lidstaten namelijk verzocht om deze regeling in artikel 8 van die richtlijn op te nemen teneinde het verkeer van de accijnsgoederen te onderwerpen aan de drie voorwaarden die in punt 16 van deze conclusie worden vermeld.(19)
36.      Uit de totstandkomingsgeschiedenis van de richtlijnen 2008/118(20) en 2020/262 blijkt dat de regeling inzake de verkrijging door particulieren wegens het ontbreken van harmonisatie van de accijnstarieven, een van de belangrijkste zorgpunten van de lidstaten is, met name van de lidstaten die hogere accijnstarieven toepassen dan die welke in aangrenzende lidstaten gelden.(21)
37.      In haar voorstel van 2008 had de Commissie een aantal belangrijke wijzigingen in de regeling inzake de verkrijging door particulieren voorgesteld.(22) Meer in het bijzonder had zij, ondanks de wens van bepaalde lidstaten om het beginsel van het vrije verkeer van door particulieren verkregen goederen restrictief uit te leggen(23), voorgesteld dat een particulier alle accijnsgoederen zonder directe of indirecte tegenprestatie naar een andere particulier kon verzenden. Uit dit voorstel blijkt dus dat de Commissie van mening was dat het begrip „eigen behoeften” aldus moest worden opgevat dat het ook betrekking had op aankopen van een particulier met het oog op een kosteloze overdracht aan een derde. Daarnaast had de Commissie ook de mogelijkheid voorgesteld voor een particulier om andere accijnsgoederen dan tabaksproducten voor rekening van een andere particulier te kopen. Voorts had zij voorgesteld om de mogelijkheid voor lidstaten om indicatieve niveaus toe te passen, te schrappen. Vastgesteld moet worden dat geen van deze voorstellen tot wijziging van de regeling inzake de verkrijging door particulieren door de wetgever is overgenomen in richtlijn 2008/118. Het kan dus zijn dat de wetgever, gelet op de wens van bepaalde lidstaten om deze regeling strikt uit te leggen, de benadering van de Commissie volgens welke het kosteloos overdragen van producten tussen particulieren onder het begrip „eigen behoeften” kon vallen, niet heeft willen steunen.
38.      Wat de regeling inzake verkrijging door particulieren betreft, heeft de Commissie zich in het kader van de procedure tot vaststelling van richtlijn 2020/262 beperkt tot zuiver redactionele wijzigingen(24), waarvan de meeste door de wetgever zijn overgenomen. Opgemerkt kan worden dat de Commissie in het kader van de procedure die tot de vaststelling van richtlijn 2020/262 heeft geleid, heeft gekozen voor een standpunt dat haaks staat op haar voorstel van 2008, aangezien zij van mening was dat het begrip „eigen behoeften” uitsluitend zag op het persoonlijk gebruik van de koper, hetgeen voor andere personen bestemde geschenken uitsluit.(25) Dus hoewel het standpunt van de Commissie in de loop van de tijd is gewijzigd, lijkt de wetgever met betrekking tot de regeling inzake de verkrijging door particulieren te hebben volhard in zijn standpunt, aangezien dit sinds richtlijn 92/12 niet wezenlijk is gewijzigd.
–       Teleologische uitlegging
39.      De richtlijnen 2008/118 en 2020/262 hebben tot doel een algemene geharmoniseerde regeling van accijnzen vast te stellen om het vrije verkeer van de betrokken goederen en daarmee de goede werking van de interne markt te waarborgen.(26) Wat de regeling inzake de verkrijging door particulieren betreft, blijkt uit overweging 27 van richtlijn 2008/118 en overweging 40 van richtlijn 2020/262 dat deze regeling beoogt uitvoering te geven aan het beginsel van de interne markt. In dit verband zij eraan herinnerd dat deze regeling, zoals blijkt uit punt 35 van deze conclusie, wegens het ontbreken van een werkelijke harmonisatie van de accijnstarieven door de wetgever in richtlijn 92/12 is ingevoerd teneinde het verkeer van accijnsgoederen te onderwerpen aan de drie voorwaarden van artikel 8 van deze richtlijn, die zijn overgenomen in artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262.
40.      Wat richtlijn 2008/118 betreft, blijkt uit de rechtspraak dat de bestrijding van fraude, belastingontduiking en eventueel misbruik een van de nagestreefde doelstellingen van deze richtlijn is.(27) Dit is ook een van de doelstellingen van richtlijn 2020/262, temeer daar uit overweging 41 van deze richtlijn blijkt dat de lidstaten, gelet op het feit dat de door hen toegepaste accijnstarieven met name op tabaksproducten in bepaalde gevallen nog steeds sterk uiteenlopen, risico’s op belastingfraude, -ontwijking of -misbruik die het overheidsbeleid of de bescherming van de gezondheid en het leven van mensen bedreigen of ondermijnen, moeten kunnen beperken.
41.      Wat in het bijzonder tabaksproducten betreft, verwijst artikel 1, lid 1, onder c), van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 naar tabaksfabrikaten die onder richtlijn 2011/64 vallen.(28) Uit overweging 2 van laatstgenoemde richtlijn blijkt dat de belastingwetgeving van de Unie die van toepassing is op tabaksproducten, zorgt voor de goede werking van de interne markt en tegelijkertijd voor een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid, zoals is bepaald in artikel 168 VWEU. Daarom ben ik van mening dat de richtlijnen 2008/118 en 2020/262, voor zover zij betrekking hebben op tabaksproducten, moeten worden geacht onder de op tabak toepasselijke belastingwetgeving te vallen.
42.      Bijgevolg moet het begrip „eigen behoeften” worden uitgelegd in het licht van de doelstelling van bestrijding van fraude, belastingontwijking en eventueel misbruik en de doelstelling van bescherming van de menselijke gezondheid.
43.      In de eerste plaats kan een ruime uitlegging van het begrip „eigen behoeften”, op grond waarvan een particulier tabaksproducten zou kunnen kopen in een lidstaat met een laag accijnstarief (lidstaat van verkrijging) met als doel deze vervolgens kosteloos over te dragen aan een derde die woont in een andere lidstaat met hogere accijnstarieven (lidstaat van bestemming), belastingontwijking, -fraude en -misbruik in de hand werken.
44.      In dit verband zij eraan herinnerd dat het Hof heeft opgemerkt dat de sigarettenmarkt zich bij uitstek leent voor de ontwikkeling van illegale handel.(29) Het feit dat de particulier die de tabaksproducten heeft gekocht, enkel op basis van zijn verklaring dat deze producten bestemd zijn om kosteloos te worden overgedragen aan een derde in de lidstaat van bestemming, gebruik kan maken van de regeling van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262, brengt niet alleen een risico van belastingontwijking of belastingfraude mee, maar ook van belastingmisbruik.
45.      Ten eerste bestaat er met name voor de overdracht van tabaksproducten door een particulier aan een derde die niet zijn echtgenoot is noch een familielid dat te zijnen laste komt, een niet te verwaarlozen risico dat tegenover deze overdracht een directe of indirecte tegenprestatie staat. Zoals de Duitse regering in haar opmerkingen stelt, zijn de nationale autoriteiten niet in staat om de geldstromen te controleren tussen de kopers van tabaksproducten en degenen aan wie deze worden overgedragen, gelet op de hoeveelheden tabaksproducten die door particulieren van de lidstaten van verkrijging die lage accijnzen hanteren naar de lidstaten van bestemming met hogere accijnzen(30) worden overgebracht. Een particulier die in een lidstaat tabaksproducten koopt waarvoor hij in een andere lidstaat direct of indirect een tegenprestatie ontvangt van de derde aan wie deze producten zijn overgedragen, schendt de voorwaarden van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262, ongeacht de hoeveelheid overgedragen tabaksproducten. Een dergelijke praktijk, die kan worden gelijkgesteld met de aankoop door een particulier van tabaksproducten „voor rekening” van een andere particulier, is namelijk in strijd met het vereiste van verkrijging voor „eigen behoeften”, alsook met het vereiste van vervoer door de particulier zelf. Dat betekent dus dat er sprake is van belastingontwijking of belastingfraude.
46.      Ten tweede kan er uiteraard van worden uitgegaan dat overdracht van tabaksproducten door een particulier aan zijn echtgenoot of een familielid dat te zijnen laste komt, kosteloos plaatsvindt. Indien echter de behoeften van de echtgenoot van de particulier en van de familieleden die te zijnen laste komen, worden beschouwd als vallend onder de „eigen behoeften” van die particulier, zou dit een niet te verwaarlozen risico op belastingmisbruik opleveren. Een particulier zou zich immers op een dergelijke uitlegging kunnen beroepen ter rechtvaardiging van het recht om sigaretten van de ene lidstaat naar de andere over te brengen in hoeveelheden die aanzienlijk hoger liggen dan de indicatieve niveaus van artikel 32, lid 3, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262. Dit risico op belastingmisbruik is des te groter omdat die indicatieve niveaus niet zijn beperkt in de tijd. Zo zou een particulier met een echtgenoot en twee te zijnen laste komende kinderen over een periode van enkele dagen voor zijn „eigen behoeften” niet minder dan 3 200 sigaretten van de ene naar de andere lidstaat kunnen overbrengen.(31) Ervan uitgaande dat de particulier die de sigaretten koopt, zelf ook roker is, zouden in dat geval niet minder dan 2 400 sigaretten door hem worden gekocht in een lidstaat van verkrijging met het oog op het daadwerkelijke gebruik van die sigaretten door anderen dan hijzelf in een lidstaat van bestemming. Gelet op de hoeveelheid tabak die van de ene naar de andere lidstaat wordt overgebracht, zou een dergelijke praktijk misbruik opleveren. Aangezien het voor de nationale autoriteiten niet mogelijk is om na te gaan of de overdracht aan de echtgenoot van de particulier of aan een van te zijnen laste komende familieleden echt kosteloos plaatsvindt, kan overigens ook het risico op belastingfraude niet worden uitgesloten.
47.      Bovendien hoeven particulieren die gebruikmaken van de regeling van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 geen enkele bijzondere formaliteit te vervullen. In een recente studie die voor de Commissie is opgesteld, is met name vanwege de geringe kans dat particulieren tijdens hun reizen worden gecontroleerd, misbruik van deze regeling vastgesteld, in het bijzonder met betrekking tot de hoeveelheden tabak die door particulieren worden overgebracht uit lidstaten van verkrijging die lage accijnzen heffen naar lidstaten van bestemming met hogere tarieven.(32) Hoewel cijfermatige ramingen noodzakelijkerwijs onnauwkeurig zijn, moet worden gewezen op verschillende cijfers uit deze studie.(33) In Duitsland werd het aantal sigaretten dat door particulieren in andere lidstaten was gekocht in 2023 bijvoorbeeld geschat op 10,5 miljard en de hoeveelheid fijngesneden tabak op 4 000 ton, wat ongeveer 15,9 % van de binnenlandse consumptie van sigaretten en ongeveer 16 % van de binnenlandse consumptie van fijngesneden tabak zou zijn, hetgeen zou hebben geleid tot een derving van inkomsten uit accijnzen en belasting over de toegevoegde waarde (btw) van ongeveer 2,8 miljard EUR. Van de lidstaten is Frankrijk, met ongeveer 23,4 % van de binnenlandse consumptie van sigaretten en ongeveer 65 % van de binnenlandse consumptie van fijngesneden tabak afkomstig van aankopen door particulieren in andere lidstaten, in 2023 naar schatting 4,5 miljard EUR aan accijns- en btw-inkomsten misgelopen. Daarnaast bedroeg in Finland de sigarettenstroom vanuit andere lidstaten ongeveer 28,6 % van de binnenlandse consumptie, in Nederland ongeveer 24,8 %, in Denemarken ongeveer 23,5 % en in Ierland ongeveer 22,7 %, hetgeen voor deze lidstaten ook een aanzienlijke inkomstenderving betekent.
48.      In het licht van de doelstelling om belastingontwijking, -fraude en ‑misbruik te bestrijden, kan het begrip „eigen behoeften” mijns inziens dus geen betrekking hebben op de verkrijging van tabaksproducten in een lidstaat door een particulier met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde, ongeacht de gekochte hoeveelheid tabak.
49.      In de tweede plaats zij eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak het doel van gezondheidsbescherming zwaarder weegt dan economische belangen, zodat het belang van dat doel negatieve economische gevolgen kan rechtvaardigen, zelfs wanneer deze aanzienlijk zijn.(34) Wat de risico’s van tabaksgebruik voor de gezondheid van de mens betreft, heeft het Hof reeds vastgesteld dat blootstelling aan tabaksrook overlijden, ziekte en arbeidsongeschiktheid veroorzaakt.(35) Bovendien oordeelt het Hof dat wat tabaksproducten betreft, de fiscale regeling een belangrijk en doeltreffend instrument is ter bestrijding van het gebruik van die producten en dus ter bescherming van de volksgezondheid.(36)
50.      Een ruime uitlegging van het begrip „eigen behoeften” die verder gaat dan het strikt persoonlijke gebruik van tabaksproducten door de particulier die deze producten heeft gekocht in een lidstaat van verkrijging met lage accijnstarieven en deze producten vervoert naar een lidstaat van bestemming met hogere accijnstarieven, vormt een aanzienlijk risico voor de doeltreffendheid van het belastingbeleid inzake tabaksproducten van de lidstaat van bestemming en dus voor zijn beleid ter bescherming van de volksgezondheid.
51.      In het bijzonder wanneer een particulier regelmatig naar een lidstaat van verkrijging met lage accijnzen op tabaksproducten reist en daar regelmatig tabaksproducten koopt in hoeveelheden onder de indicatieve niveaus van die producten, niet voor strikt persoonlijk gebruik maar bijvoorbeeld voor zijn echtgenoot die in een lidstaat met hogere accijnzen werkt en daar samen met hem woont, leidt de kosteloze overdracht van die producten aan zijn echtgenoot ertoe dat de gevolgen van het belastingbeleid van de lidstaat van bestemming worden geneutraliseerd. Deze praktijk heeft tot gevolg dat de echtgenoot van de particulier die regelmatig producten uit de lidstaat van verkrijging gebruikt, niet door de prijzen van de tabak in de lidstaat van bestemming wordt gestimuleerd om het gebruik van die producten te verminderen of te stoppen.
52.      In het licht van de doelstelling van bescherming van de menselijke gezondheid kan het begrip „eigen behoeften” dus niet aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op de verkrijging van tabaksproducten in een lidstaat door een particulier met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde, ongeacht de over te dragen hoeveelheid.
53.      Uit het voorgaande volgt dat het begrip „eigen behoeften” aldus moet worden uitgelegd dat die behoeften zich beperken tot de verkrijging van tabaksproducten voor strikt persoonlijk gebruik door de verkrijger, waarbij deze producten niet aan een derde mogen worden overgedragen, ongeacht de over te dragen hoeveelheid tabaksproducten.
54.      Het is juist dat, zoals de verwijzende rechter opmerkt, het Hof in de zaak die heeft geleid tot het arrest Hauptzollamt B (Steurkaviaar)(37) het begrip „persoonlijke bezitting of huisraad” in de zin van artikel 2, onder j), van verordening (EG) nr. 338/97(38) aldus heeft uitgelegd dat het ook producten omvat die bestemd zijn om cadeau te worden gedaan aan een derde, voor zover nergens uit blijkt dat er sprake is van een commercieel doel. Deze regeling streeft echter noch het door de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 beoogde doel van bestrijding van fraude, belastingontwijking en eventueel misbruik na, noch de bescherming van de menselijke gezondheid.
55.      Wanneer een particulier naar aanleiding van een door de nationale autoriteiten verrichte controle dus verklaart dat hij tabaksproducten in een lidstaat heeft gekocht met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde in een andere lidstaat, is zijn verklaring dat die producten, ongeacht hun hoeveelheid, niet voor strikt persoonlijk gebruik bestemd zijn, genoeg voor die autoriteiten om de toepassing van artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 te weigeren.
56.      Bij de huidige stand van de wetgeving is de uitlegging van het begrip „eigen behoeften” in de zin van artikel 32, lid 1, van richtlijnen 2008/118 en 2020/262 ook van toepassing op de in artikel 1, lid 1, onder b), van die richtlijnen bedoelde alcoholhoudende dranken. Het is juist dat, zoals de Zweedse regering in haar opmerkingen stelt, deze uitlegging van het begrip „eigen behoeften” tot gevolg heeft dat een particulier niet de mogelijkheid heeft om flessen alcohol die hij heeft gekocht in een andere lidstaat dan die waar zij cadeau gedaan zullen worden, als geschenk aan te bieden, indien hij geen gebruik maakt van de regeling voor afstandsverkopen of van de procedure met betrekking tot levering voor commerciële doeleinden van richtlijn 2020/262. In dit verband kan evenwel worden volstaan met de vaststelling dat indien artikel 32, lid 1, van richtlijn 2020/262 op dit punt een leemte vertoont, het aan de Uniewetgever staat om dit in voorkomend geval te verhelpen door de nodige maatregelen te nemen om deze bepaling te wijzigen teneinde uitdrukkelijk te voorzien in de mogelijkheid om gebruik te maken van de regeling inzake de verkrijging door particulieren om flessen wijn als geschenk aan te bieden. Die mogelijkheid lijkt denkbaar aangezien de Uniewetgeving inzake alcoholhoudende dranken, met name wat de gevolgen voor de menselijke gezondheid betreft, minder streng is dan die voor tabaksproducten.(39)
57.      Gelet op het bovenstaande moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 32, lid 1, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke het begrip „eigen behoeften” niet ziet op de verkrijging van tabaksproducten door een particulier in een lidstaat met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde in een andere lidstaat, ongeacht de over te dragen hoeveelheid van die producten.
Tweede vraag
58.      Gelet op het door mij voorgestelde antwoord op de eerste vraag hoeft de tweede vraag mijns inziens niet te worden beantwoord.
Conclusie
59.      Gelet op het bovenstaande geef ik het Gerecht in overweging om de prejudiciële vragen van het Finanzgericht Berlin-Brandenburg te beantwoorden als volgt:
„1)      Artikel 32, lid 1, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG, en artikel 32, lid 1, van richtlijn (EU) 2020/262 van de Raad van 19 december 2019 houdende een algemene regeling inzake accijns
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling volgens welke het begrip ‚eigen behoeften’ niet ziet op de verkrijging van tabaksproducten door een particulier in een lidstaat met de bedoeling deze kosteloos over te dragen aan een derde in een andere lidstaat, ongeacht de over te dragen hoeveelheid van die producten.
2)      De tweede prejudiciële vraag hoeft niet te worden beantwoord.”
M. Brkan
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 februari 2026.
ondertekeningen
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
i      Dit zijn fictieve namen, die niet overeenkomen met de werkelijke namen van enige partij in de procedure.
2      Overeenkomstig artikel 47 van richtlijn 2008/118 is richtlijn 92/12/EEG daarbij met ingang van 1 april 2010 ingetrokken.
3      Overeenkomstig artikel 56 van richtlijn 2020/262 is richtlijn 2008/118 daarbij met ingang van 13 februari 2023 ingetrokken.
4      Voetnoot is niet relevant voor de Nederlandse taalversie van beide richtlijnen, waarin artikel 32 wel op precies dezelfde wijze is geformuleerd.
5      Wanneer in deze conclusie het woord „tabaksproducten” wordt gebruikt, worden daaronder „tabaksfabrikaten” verstaan in de zin van artikel 2 van richtlijn 2011/64/EU van de Raad van 21 juni 2011 betreffende de structuur en de tarieven van de accijns op tabaksfabrikaten (PB 2011, L 176, blz. 24).
6      De producten die in zaak T‑686/24 aan de orde zijn, zijn heatsticks. In de zaak die heeft geleid tot het arrest f6 Cigarettenfabrik had het Hof, onder voorbehoud van de door de nationale rechter te verrichten verificaties, geoordeeld dat dergelijke tabaksproducten binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/118 vielen als „rooktabak” in de zin van artikel 5 van richtlijn 2011/64 [arrest van 14 maart 2024, f6 Cigarettenfabrik (C‑336/22, EU:C:2024:226, punten 29‑34)].
7      Het Hof heeft geoordeeld dat de artikelen 32 tot en met 34 van richtlijn 2008/118 de artikelen 7 tot en met 9 van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB 1992, L 76, blz. 1) niet wezenlijk wijzigen, maar de inhoud van deze artikelen overnemen en verhelderen [zie in die zin arrest van 18 juli 2013, Metro Cash & Carry Danmark (C‑315/12, EU:C:2013:503, punt 42)], zodat de rechtspraak van het Hof betreffende richtlijn 92/12 ook geldt voor richtlijn 2008/118 [arrest van 9 juni 2022, IMPERIAL TOBACCO BULGARIA (C‑55/21, EU:C:2022:459, punt 37)].
8      Arresten van 2 april 1998, EMU Tabac e.a. (C‑296/95, EU:C:1998:152, punt 26), en 23 november 2006, Joustra (C‑5/05, EU:C:2006:733, punt 33).
9      Zie over de verhouding tussen de regeling inzake de verkrijging door particulieren en de regeling inzake het voorhanden houden of leveren voor commerciële doeleinden
punt 32 van deze conclusie.
10      Arrest van 23 november 2006, Joustra (C‑5/05, EU:C:2006:733, punt 35).
11      De totale hoeveelheid wijn die de particulier in de zaak Joustra had gekocht, lag aanzienlijk hoger dan de indicatieve niveaus van artikel 9, lid 2, tweede alinea, van richtlijn 92/12.
12      Arrest van 2 april 1998, EMU Tabac e.a. (C‑296/95, EU:C:1998:152, punt 30).
13      Zie in die zin arrest van 7 augustus 2018, Bichat e.a. (C‑61/17, C‑62/17 en C‑72/17, EU:C:2018:653, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
14      Arresten van 10 december 2018, Wightman e.a. (C‑621/18, EU:C:2018:999, punt 47), en 11 november 2025, Denemarken/Parlement en Raad (Toereikende minimumlonen) (C‑19/23, EU:C:2025:865, punt 106).
15      Conclusie van advocaat-generaal Jacobs in de zaak Joustra (C‑5/05, EU:C:2005:737, punt 62).
16      Arrest van 18 juli 2013, Metro Cash & Carry Danmark (C‑315/12, EU:C:2013:503, punt 45).
17      De indicatieve niveaus van artikel 32, lid 3, van de richtlijnen 2008/118 en 2020/262 hebben betrekking op de toepassing van het in artikel 32, lid 2, onder e), bedoelde criterium van de hoeveelheid accijnsgoederen. Het gaat om niveaus op basis waarvan lidstaten weerlegbaar kunnen vermoeden dat de door een particulier verkregen goederen niet voor zijn „eigen behoeften” bestemd zijn.
18      Voorstel voor een richtlijn van de Raad betreffende de algemene regeling voor aan accijns onderworpen producten, het voorhanden hebben en het verkeer ervan [COM(90) 431 def. (PB 1990, C 322, blz. 1)].
19      Zie in die zin verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité inzake de toepassing van de artikelen 7 tot en met 10 van richtlijn [92/12] van 2 april 2004 [COM(2004) 227 definitief], waaraan een voorstel tot wijziging van richtlijn 92/12 was gehecht (hierna: „verslag van de Commissie van 2004”), met name punt 3.4.2.
20      Wat het verkeer van accijnsgoederen na uitslag tot verbruik betreft, verwijst het voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende een algemene regeling inzake accijns van 26 februari 2008 [COM(2008) 78 definitief/2] (hierna: „voorstel van de Commissie van 2008”), in het bijzonder blz. 11, naar het in voetnoot 19 van deze conclusie genoemde verslag van de Commissie van 2004.
21      Voor de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van richtlijn 2008/118, zie met name het verslag van de Commissie van 2004, in het bijzonder punt 3.4.1.3. Voor de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van richtlijn 2020/262, zie met name het secretariaat-generaal van de Raad, document FISC 161, ECOFIN 279, IA 92, van 8 maart 2019, punten 6‑8.
22      Voorstel van de Commissie van 2008, in het bijzonder blz. 33.
23      Verslag van de Commissie van 2004, in het bijzonder punt 3.4.2 onder het opschrift „De in punt 3.4.1.2 bedoelde niet-commerciële goederenbewegingen”.
24      Voorstel voor een richtlijn van de Raad houdende een algemene regeling inzake accijns van 25 mei 2018 [COM(2018) 346 final], in het bijzonder blz. 50 en 51.
25      Dit standpunt van de Commissie is opgenomen in een verklaring die als bijlage bij de notulen van de zitting van de Raad van 10 december 2019 is gevoegd. Dienaangaande volgt uit vaste rechtspraak dat verklaringen die zijn afgelegd tijdens de voorbereidende werkzaamheden die tot de vaststelling van een richtlijn hebben geleid, niet bij de uitlegging van die richtlijn kunnen worden gebruikt, wanneer de inhoud ervan niet in de tekst van de betrokken bepaling is terug te vinden en zij dus rechtens geen betekenis hebben [zie in die zin arrest van 17 december 2020, WEG Tevesstraße (C‑449/19, EU:C:2020:1038, punt 44)].
26      Zie in die zin en naar analogie arrest van 13 januari 2022, MONO (C‑326/20, EU:C:2022:7, punt 28).
27      Zie in die zin arresten van 29 juni 2017, Commissie/Portugal (C‑126/15, EU:C:2017:504, punt 59); 10 juni 2021, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Onschuldige actor) (C‑279/19, EU:C:2021:473, punt 31), en 9 juni 2022, IMPERIAL TOBACCO BULGARIA (C‑55/21, EU:C:2022:459, punt 55).
28      Artikel 1, lid 1, onder c), van richtlijn 2008/118 verwijst naar richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten (PB 1995, L 291, blz. 40), richtlijn 92/79/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op sigaretten (PB 1992, L 316, blz. 8), en richtlijn 92/80/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op andere tabaksfabrikaten dan sigaretten (PB 1992, L 316, blz. 10), die overeenkomstig artikel 21, eerste alinea, van richtlijn 2011/64 bij deze richtlijn zijn ingetrokken. Artikel 21, tweede alinea, van richtlijn 2011/64 verduidelijkt dat verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar richtlijn 2011/64.
29      Arrest van 13 december 2007, BATIG (C‑374/06, EU:C:2007:788, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30      Zie punt 47 van deze conclusie.
31      Op de eerste dag zou hij zich kunnen beroepen op zuiver persoonlijk gebruik als rechtvaardiging voor het overbrengen van 800 sigaretten. Twee dagen later zou hij zich kunnen beroepen op de behoefte van zijn echtgenoot om nog eens een hoeveelheid van 800 sigaretten over te brengen, vervolgens, enkele dagen daarna, op die van het eerste te zijnen laste komende kind voor een extra hoeveelheid van 800 sigaretten en weer enkele dagen daarna op die van het tweede te zijnen laste komende kind voor opnieuw een hoeveelheid van 800 sigaretten.
32      Europese Commissie, directoraat-generaal Belastingen en Douane-unie, Study on the impact analysis of a review of tobacco taxation rules, Update with recent market and regulatory developments, final report, deel 1, juni 2025, in het bijzonder blz. 20 en 21.
33      European Commissie, directoraat-generaal Belastingen en Douane-unie, Study on the impact analysis of a review of tobacco taxation rules, Update with recent market and regulatory developments, final report, deel 2, juni 2025, in het bijzonder blz. 44‑49. Benadrukt moet worden dat de ramingen in deel 2 van deze studie een tendens bevestigen die reeds is waargenomen in andere studies die in hetzelfde deel, op de bladzijden 22 tot en met 26, worden genoemd.
34      Zie in die zin arrest van 24 februari 2022, Agenzia delle dogane e dei monopoli en Ministero dell’Economia e delle Finanze (C‑452/20, EU:C:2022:111, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35      Zie in die zin arrest van 4 mei 2016, Philip Morris Brands e.a. (C‑547/14, EU:C:2016:325, punt 152).
36      Zie in die zin arresten van 5 oktober 2006, Valeško (C‑140/05, EU:C:2006:647, punt 58), en 29 juni 2017, Commissie/Portugal (C‑126/15, EU:C:2017:504, punt 67).
37      Arrest van 12 mei 2021, Hauptzollamt B (Steurkaviaar) (C‑87/20, EU:C:2021:382, punt 37).
38      Verordening van de Raad van 9 december 1996 inzake de bescherming van in het wild levende dier- en plantensoorten door controle op het desbetreffende handelsverkeer (PB 1997, L 61, blz. 1).
39      Richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB 1992, L 316, blz. 21) en richtlijn 92/84/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB 1992, L 316, blz. 29) lijken niet uitdrukkelijk de bescherming van de menselijke gezondheid tot doel te hebben. Een illustratie van het minder strenge karakter van de wetgeving inzake alcoholhoudende dranken is met name te vinden in richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) (PB 2010, L 95, blz. 1). Terwijl artikel 9, lid 1, onder d), van deze richtlijn elke vorm van audiovisuele commerciële communicatie voor sigaretten en andere tabaksproducten verbiedt, bepaalt punt e) van dat lid 1 namelijk dat die communicatie voor alcoholische dranken niet specifiek gericht mag zijn op minderjarigen en niet tot overmatig gebruik van dergelijke dranken mag aanzetten.