POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (druga izba)
z dnia 5 czerwca 2008 r.
Sprawa F-123/06
Marianne Timmer
przeciwko
Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
Służba publiczna – Urzędnicy – Ocena – Termin do złożenia zażalenia – Nowa okoliczność faktyczna – Niedopuszczalność
Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której M. Timmer żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności sprawozdań
ze swojej oceny sporządzonych przez pana X, kierownika działu tłumaczeń języka niderlandzkiego Trybunału Obrachunkowego, w okresie
od 1984 r. do 1997 r., a także decyzji z nimi związanych lub wydanych w ich następstwie, w tym decyzji o powołaniu pana X,
a po drugie, zasądzenia od Trybunału Obrachunkowego odszkodowania za rzekomo poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za rzekomo
doznaną krzywdę.
Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Każda ze stron pokrywa własne koszty.
Streszczenie
1.      Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin
(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
2.      Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie złożony wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności – Niedopuszczalność wniosku
o stwierdzenie nieważności pociągająca za sobą niedopuszczalność wniosku o odszkodowanie
(regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
3.      Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne
1.      Terminy do złożenia wniosku czy zażalenia oraz do wniesienia skargi, określone w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, są
bezwzględnie wiążące i ani strony, ani sąd nie mogą nimi rozporządzać, jako że wprowadzone zostały w celu zapewnienia przejrzystości
i pewności sytuacji prawnych. Ewentualne odstępstwa od tych terminów należy interpretować w sposób zawężający. Jedynie zaistnienie
nowych i istotnych okoliczności może uzasadnić wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji, która nie została zaskarżona w wyznaczonym
terminie. Ponadto, nawet późniejsze odkrycie przez skarżącego wcześniej istniejącej okoliczności nie może, co do zasady, zostać
zrównane z nową okolicznością mogącą uzasadnić ponowne otwarcie biegu terminu do wniesienia skargi, w przeciwnym razie zostałaby
bowiem naruszona zasady pewności prawnej.
(zob. pkt 34–36)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 127/84 Esly przeciwko Komisji, 15 maja 1985 r., Rec. s. 1437, pkt 10
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑506/93 Moat przeciwko Komisji, 21 lutego 1995 r., RecFP s. I‑A‑43, II‑147, pkt 28; sprawa
T‑16/97 Chauvin przeciwko Komisji, 11 lipca 1997 r., RecFP s. I‑A‑237, II‑681, pkt 32, 37; sprawy połączone T‑78/96 i T‑170/96
W przeciwko Komisji, 28 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑239, II‑745, pkt 68
2.      Żądania odszkodowania ściśle związane z żądaniami stwierdzenia nieważności, które uznane zostały za niedopuszczalne, są również
niedopuszczalne.
(zob. pkt 49)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 33/80 Albini przeciwko Radzie i Komisji, 16 lipca 1981 r., Rec. s. 2141, pkt 18
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑72/92 Benzler przeciwko Komisji, 24 marca 1993 r., Rec. s. II‑347, pkt 21, 22; sprawa T‑406/03
Ravailhe przeciwko Komitetowi Regionów, 14 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑19, II‑79, pkt 62
3.      Aby wniosek o odszkodowanie był dopuszczalny, skarga powinna zawierać informacje umożliwiające zidentyfikowanie niezgodności
z prawem, które skarżący zarzuca instytucji, powody dla których uważa on, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem
oraz szkodą, którą rzekomo poniósł, a także charakter i zakres tej szkody. Natomiast żądanie jakiegokolwiek bądź odszkodowania
jest pozbawione niezbędnej precyzji i w związku z tym musi zostać uznane za niedopuszczalne.
(zob. pkt 51)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa 5/71 Zuckerfabrik Schöppenstedt przeciwko Radzie, 2 grudnia 1971 r., Rec. s. 975, pkt 9
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑157/96 Affatato przeciwko Komisji, 29 stycznia 1998 r., RecFP s. I‑A‑41, II‑97, pkt 45