Voorlopige editie
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer, zitting hebbend met vijf rechters)
26 februari 2026 (*)
„ Beroep tot nietigverklaring – Ambtenarenrecht – Personeel van de EIB – Termijn voor het instellen van beroep – Artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB – Berekening van de termijnen – Niet-ontvankelijkheid ”
In zaak T‑267/24,
Christofer Edge, wonende te Athene (Griekenland), vertegenwoordigd door G. Karampoulia, advocaat,
verzoeker,
tegen
Europese Investeringsbank (EIB), vertegenwoordigd door K. Carr en A. Geppert-Luciani als gemachtigden, bijgestaan door A. Makri, advocaat,
verweerster,
geeft
HET GERECHT (Vierde kamer, zitting hebbend met vijf rechters),
samengesteld als volgt: S. Papasavvas, president, G. De Baere, J. Svenningsen, R. Meyer (rapporteur) en D. Jočienė, rechters,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken, met name:
–        de exceptie van niet-ontvankelijkheid die de EIB heeft opgeworpen bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 22 april 2025,
–        verzoekers opmerkingen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 18 juni 2025,
de navolgende
Beschikking
1        Met zijn beroep krachtens artikel 270 VWEU en artikel 50 bis van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie vordert verzoeker, Christofer Edge, ten eerste, nietigverklaring van de besluiten van de Europese Investeringsbank (EIB) van 4 en 13 oktober 2023 waarbij zijn verzoeken om vergoeding van de schoolkosten van zijn kinderen zijn afgewezen, en van het besluit van de EIB van 6 februari 2024 waarbij zijn administratieve beroepen tegen die besluiten zijn afgewezen, en ten tweede, veroordeling van de EIB tot betaling van een bedrag van 16 400 EUR.
Voorgeschiedenis van het geding
2        Verzoeker, vader van twee kinderen, is door de EIB bij overeenkomst voor bepaalde tijd van 22 november 2021 als arbeidscontractant aangeworven.
3        Hij heeft verzocht om een schooltoelage ter dekking van de schoolkosten van zijn oudste dochter voor het jaar 2023/2024. Bij besluit van 4 oktober 2023 heeft de EIB dit verzoek afgewezen. Op 9 oktober 2023 heeft verzoeker een administratief beroep tegen dit besluit ingesteld.
4        Op 13 oktober 2023 heeft de EIB besloten om de eerder uitgekeerde schooltoelage voor de jongste dochter van verzoeker terug te vorderen. Op 28 november 2023 heeft verzoeker een administratief beroep tegen dit besluit ingesteld.
5        Bij besluit van 6 februari 2024 heeft de EIB de twee administratieve beroepen van verzoeker gezamenlijk onderzocht en afgewezen.
6        Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 17 mei 2024, heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
Conclusies van partijen
7        Verzoeker verzoekt het Gerecht in wezen:
–        de besluiten van de EIB van 4 en 13 oktober 2023 en 6 februari 2024 nietig te verklaren;
–        de EIB te veroordelen tot betaling van de schoolkosten van zijn dochters ten bedrage van 16 400 EUR, en
–        de EIB te verwijzen in de kosten.
8        Met haar exceptie van niet-ontvankelijkheid verzoekt de EIB het Gerecht:
–        het beroep kennelijk niet-ontvankelijk te verklaren, en
–        verzoeker te verwijzen in de kosten.
9        In zijn opmerkingen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid verzoekt verzoeker het Gerecht:
–        de exceptie van niet-ontvankelijkheid te verwerpen, en
–        de EIB te verwijzen in de kosten, ook al zou het Gerecht de exceptie van niet-ontvankelijkheid gegrond verklaren.
In rechte
10      Krachtens artikel 130, leden 1 en 7, van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, op verzoek van de verwerende partij, uitspraak doen over de niet-ontvankelijkheid of de onbevoegdheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan. Aangezien de EIB in casu heeft verzocht om uitspraak te doen over de niet-ontvankelijkheid, beslist het Gerecht, dat zich voldoende voorgelicht acht door de stukken van het dossier, om op dit verzoek uitspraak te doen zonder de behandeling van de zaak voort te zetten.
11      Ter ondersteuning van haar exceptie van niet-ontvankelijkheid voert de EIB twee gronden van niet-ontvankelijkheid aan, namelijk de schending van:
–        artikel 56 bis, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering en
–        artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB en artikel 58, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.
12      Wat de tweede grond van niet-ontvankelijkheid betreft, betoogt de EIB dat het beroep kennelijk niet-ontvankelijk is omdat het verzoekschrift, in strijd met artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB en artikel 58, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, te laat is ingediend.
13      Verzoeker betoogt dat zijn beroep ontvankelijk is, aangezien volgens artikel 58, lid 1, onder a), van het Reglement voor de procesvoering de dag waarop de kennisgeving van het bestreden besluit plaatsvindt, niet in aanmerking mag worden genomen bij de berekening van de termijn.
14      In dit verband blijkt uit artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB dat geschillen tussen de EIB en haar personeelsleden binnen drie maanden na de datum van kennisgeving van het met redenen omklede besluit tot afwijzing van het beroep aan het Hof van Justitie van de Europese Unie moeten worden voorgelegd.
15      Opgemerkt zij dat de door partijen aangevoerde regels voor de berekening van de termijnen van artikel 58 van het Reglement voor de procesvoering slechts van toepassing zijn op de procestermijnen waarin de Verdragen, het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en het Reglement voor de procesvoering zelf voorzien (zie naar analogie beschikking van 13 maart 1998, Lonuzzo-Murgante/Parlement, T‑247/97, EU:T:1998:55, punt 35).
16      Aangezien het personeelsreglement van de EIB geen nadere bijzonderheden bevat over de methode voor de berekening van de in artikel 41a van dit reglement vastgestelde termijn, die is uitgedrukt in maanden en ingaat vanaf de kennisgeving van het bestreden besluit, moet een methode worden toegepast die waarborgt dat elke partij ten volle gebruik kan maken van de termijn, ongeacht het uur waarop de kennisgeving van de betrokken handeling heeft plaatsgevonden. Deze methode houdt in dat, wanneer een in dagen, weken, maanden of jaren omschreven termijn ingaat op het ogenblik waarop een gebeurtenis of handeling plaatsvindt, de dag waarop deze gebeurtenis of handeling plaatsvindt, niet bij de termijn wordt inbegrepen.
17      Deze bepaling brengt het Latijnse adagium „dies a quo non computatur in termino” tot uitdrukking. Dit adagium vormt een rechtsregel die in tal van rechtsstelsels van de lidstaten wordt erkend (zie in die zin arrest van 11 november 2004, Toeters en Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, punt 31).
18      Bovengenoemde methode komt overeen met de regel van artikel 3, lid 1, van het op 16 mei 1972 te Bazel ondertekende Europese Verdrag betreffende de berekening van termijnen, volgens hetwelk „in dagen, weken, maanden of jaren omschreven termijnen ingaan vanaf de dies a quo om middernacht tot en met de dies ad quem om middernacht”.
19      De hierboven in punt 16 uiteengezette methode komt ook overeen met de regel die in de Reglementen voor de procesvoering van het Hof en het Gerecht wordt gebruikt voor de berekening van procestermijnen (zie in die zin arrest van 11 november 2004, Toeters en Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, punt 35) en die krachtens artikel 91, lid 5, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie van toepassing is op beroepen op grond van artikel 91 van dat Statuut (zie in die zin beschikking van 13 maart 1998, Lonuzzo-Murgante/Parlement, T‑247/97, EU:T:1998:55, punten 33 en 36).
20      Ten slotte stemt deze methode overeen met de regel van artikel 3, lid 1, tweede alinea, van verordening (EEG, Euratom) nr. 1182/71 van de Raad van 3 juni 1971 houdende vaststelling van de regels die van toepassing zijn op termijnen, data en aanvangs- en vervaltijden (PB 1971, L 124, blz. 1), die bij gebreke van andersluidende bepalingen van toepassing is op de berekening van de termijnen die zijn vastgelegd in de handelingen van de Raad van de Europese Unie en van de Europese Commissie (zie in die zin arrest van 11 november 2004, Toeters en Verberk, C‑171/03, EU:C:2004:714, punt 33).
21      Aangezien het beroep krachtens artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB bij de rechter van de Europese Unie moet worden ingesteld binnen een termijn van drie maanden na de datum van kennisgeving, gaat deze termijn volgens de hierboven in punt 16 uiteengezette methode in op het einde van de dag van de kennisgeving, om middernacht, en loopt hij af op de laatste dag van de periode van drie maanden, eveneens om middernacht. Hij verstrijkt dus aan het einde van de dag die binnen de door de termijn aangegeven maand dezelfde cijferaanduiding heeft als de dag waarop de termijn is ingegaan, te weten de dag van de kennisgeving (zie in die zin arrest van 15 januari 1987, Misset/Raad, 152/85, EU:C:1987:10, punt 8, en beschikking van 17 mei 2002, Duitsland/Parlement en Raad, C‑406/01, EU:C:2002:304, punt 14).
22      Bovendien moet worden opgemerkt dat de regel van artikel 60 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, volgens welke de procestermijnen worden verlengd met een forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen, van toepassing is op alle procestermijnen, tenzij in dat Reglement anders is bepaald. Hij is dus ook van toepassing op termijnen die gelden voor geschillen tussen de EIB en haar personeelsleden die krachtens artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB bij het Hof van Justitie van de Europese Unie aanhangig worden gemaakt.
23      In casu staat vast dat het besluit van de EIB tot afwijzing van de administratieve beroepen op 6 februari 2024 ter kennis is gebracht van verzoeker. De termijn van artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB is dus ingegaan op 6 februari om middernacht of, met andere woorden, op 7 februari 2024 om 0.00 uur, en is drie maanden later verstreken, dat wil zeggen op 6 mei 2024 om middernacht. Deze termijn wordt verlengd met de in artikel 60 van het Reglement voor de procesvoering bedoelde forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen. Verzoeker moest zijn beroep dus vóór 16 mei 2024 om middernacht instellen.
24      In zijn opmerkingen voert verzoeker aan dat artikel 58, lid 1, onder a), in combinatie met artikel 58, lid 1, onder b), van het Reglement voor de procesvoering dient te worden toegepast, waardoor de termijn op 17 mei 2024 zou zijn verstreken. Nog los van het feit dat deze berekening van verzoeker is gebaseerd op artikel 58 van het Reglement voor de procesvoering, dat in casu niet van toepassing is, komt zij erop neer dat hem een termijn van drie maanden en één dag zou worden toegekend, hetgeen niet strookt met de bewoordingen van artikel 41a van het personeelsreglement van de EIB.
25      Uit een en ander volgt dat het op 17 mei 2024 ingestelde beroep tardief is en niet-ontvankelijk moet worden verklaard, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de eerste grond van niet-ontvankelijkheid.
Kosten
26      Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dit is gevorderd.
27      Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van de EIB te worden verwezen in zijn eigen kosten en in die van verweerster.
HET GERECHT (Vierde kamer, zitting hebbend met vijf rechters)
beschikt:
1)      Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)      Christofer Edge wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Investeringsbank (EIB).
Luxemburg, 26 februari 2026.
De griffier
De president
V. Di Bucci,
S. Papasavvas
*      Procestaal: Grieks.