62022CO0658
BESCHIKKING VAN HET HOF (Tiende kamer)
9 januari 2024 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 267 VWEU – Prejudiciële vragen die aan een hoogste rechterlijke instantie zijn gesteld door de eerste president ervan – Geen geding bij de verwijzende rechter – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”
In zaak C‑658/22,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Sąd Najwyższy (hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken, Polen), bij beslissing van 2 september 2021, ingekomen bij het Hof op 19 oktober 2022, nadat de Sąd Najwyższy door de eerste president ervan was aangezocht,
in tegenwoordigheid van:
Prokurator Generalny,
geeft
HET HOF (Tiende kamer),
samengesteld als volgt: Z. Csehi, kamerpresident, I. Jarukaitis (rapporteur) en D. Gratsias, rechters,
advocaat-generaal: A. Rantos,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
–
de Prokurator Generalny, vertegenwoordigd door R. Hernand,
–
de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna en S. Żyrek als gemachtigden,
–
de Deense regering, vertegenwoordigd door M. P. B. Jespersen, J. F. Kronborg en C. A.‑S. Maertens als gemachtigden,
–
de Nederlandse regering, vertegenwoordigd door M. K. Bulterman en J. Langer als gemachtigden,
–
de Zweedse regering, vertegenwoordigd door A. Runeskjöld en H. Shev als gemachtigden,
–
de Europese Commissie, vertegenwoordigd door K. Herrmann en P. J. O. Van Nuffel als gemachtigden,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 2, artikel 6, leden 1 en 3, alsmede artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, gelezen in samenhang met artikel 267 VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van het onderzoek van juridische vragen die door de eerste president van de Sąd Najwyższy (hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken, Polen) zijn voorgelegd aan de voltallige zitting van de civiele kamer van deze rechterlijke instantie, over de gevolgen van de vaststelling van het oneerlijke karakter van de bedingen in kredietovereenkomsten die zijn opgesteld of geïndexeerd in vreemde valuta.
Pools recht
Poolse grondwet
3
Artikel 144, leden 2 en 3, van de Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Grondwet van de Republiek Polen; hierna: „Poolse grondwet”) bepaalt:
„2.   Officiële handelingen van de president van de Republiek [Polen (hierna: ‚Poolse president’)] zijn slechts geldig indien zij medeondertekend zijn door de voorzitter van de ministerraad, die daardoor verantwoordelijk is tegenover de Sejm [(een van de kamers van het Poolse parlement)].
3.   Lid 2 is niet van toepassing op:
[…]
17) de benoeming van rechters;
[…]”
4
Krachtens artikel 179 van de Poolse grondwet worden rechters door de Poolse president, op voordracht van de Krajowa Rada Sądownictwa (nationale raad voor de rechtspraak, Polen; hierna: „KRS”), voor onbepaalde tijd benoemd.
5
Artikel 187 van de Poolse grondwet luidt:
"1.   De [KRS] is als volgt samengesteld:
1)
de eerste president van de Sąd Najwyższy, de minister van Justitie, de president van de Naczelny Sąd Administracyjny [(hoogste bestuursrechter, Polen)] en een door de president van de Republiek aangewezen lid,
2)
15 leden die worden gekozen uit de rechters van de Sąd Najwyższy, de gewone rechterlijke instanties, de administratieve rechterlijke instanties en de militaire rechterlijke instanties,
3)
vier leden die door de Sejm worden gekozen uit de afgevaardigden en twee leden die door de Senaat [(de andere kamer van het Poolse parlement)] worden gekozen uit de senatoren.
[…]”
Wet betreffende de Sąd Najwyższy
6
Artikel 29, leden 2 en 3, van de ustawa o Sądzie Najwyższym (wet betreffende de Sąd Najwyższy), van 8 december 2017 (Dz. U. 2018, volgnr. 5), zoals gewijzigd bij de ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet op de organisatie van de gewone rechterlijke instanties, de wet betreffende de Sąd Najwyższy en bepaalde andere wetten), van 20 december 2019 (Dz. U. 2020, volgnr. 190) (hierna: „wet betreffende de Sąd Najwyższy”), bepaalt het volgende:
„2.   In het kader van de werkzaamheden van de Sąd Najwyższy of van zijn organen is het niet toegestaan om de legitimiteit van de rechterlijke instanties […], de grondwettelijke organen van de staat en de organen voor de controle en bescherming van het recht in twijfel te trekken.
3.   De Sąd Najwyższy of een ander machtsorgaan is niet bevoegd tot het vaststellen of beoordelen van de rechtmatigheid van de benoeming van een rechter of van de uit deze benoeming voortvloeiende bevoegdheid tot uitvoering van taken op het gebied van de rechtspleging.”
7
Artikel 72, lid 1, van de wet betreffende de Sąd Najwyższy luidt:
„Een rechter van de Sąd Najwyższy is tuchtrechtelijk aansprakelijk voor professionele tekortkomingen (tuchtrechtelijke vergrijpen), waaronder:
[…]
3)
handelen waardoor in twijfel wordt getrokken of de arbeidsverhouding van een rechter bestaat, of een rechter geldig is benoemd, dan wel of een grondwettelijk orgaan van de Republiek Polen legitiem is;
[…]”
8
Artikel 83, lid 1, van deze wet luidt als volgt:
„Indien de rechtspraak van de gewone rechterlijke instanties, van de militaire rechterlijke instanties of van de Sąd Najwyższy blijk geeft van uiteenlopende uitleggingen van de rechtsvoorschriften waarop hun beslissing is gebaseerd, kan de eerste president of de president van de Sąd Najwyższy, ter waarborging van de uniformiteit van de rechtspraak, een rechtsvraag voorleggen aan de Sąd Najwyższy in de kamer van zeven rechters of in een andere overeenkomstige formatie.”
9
In artikel 85, lid 1, van die wet is bepaald:
„De Prokurator Generalny [(procureur-generaal, Polen)] wordt in kennis gesteld van de voltallige zitting van de Sąd Najwyższy of van de samenstelling van de kamer of van de verenigde kamers.”
10
Artikel 87, lid 1, eerste volzin, van de wet betreffende de Sąd Najwyższy bepaalt:
„Beslissingen van de voltallige zitting van de Sąd Najwyższy, van de verenigde kamers of van de voltallige kamer verwerven vanaf de vaststelling ervan kracht als rechtsbeginsel.”
11
Artikel 88 van deze wet bepaalt:
„1.   Indien een formatie van de Sąd Najwyższy voornemens is af te wijken van een beslissing die gezag heeft verworven als rechtsbeginsel, verwijst zij de opgeworpen rechtsvraag naar een formatie die bestaat uit alle leden van de kamer.
2.   Voor een afwijking van een beslissing met kracht als rechtsbeginsel die is vastgesteld door een kamer, door de verenigde kamers of door de voltallige zitting van de Sąd Najwyższy, is een nieuwe beslissing vereist bij resolutie van respectievelijk de betrokken kamer, de verenigde kamers of de voltallige zitting van de Sąd Najwyższy.
3.   Indien de formatie van een kamer van de Sąd Najwyższy voornemens is af te wijken van een door een andere kamer gegeven beslissing met kracht als rechtsbeginsel, wordt de beslissing genomen bij resolutie van de twee kamers van de Sąd Najwyższy. De kamers kunnen de rechtsvraag voorleggen aan de voltallige zitting van de Sąd Najwyższy.”
Wet op de KRS
12
De KRS is geregeld bij de ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa (wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak) van 12 mei 2011 (Dz. U. 2011, nr. 126, volgnr. 714), zoals gewijzigd bij onder meer de ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en een aantal andere wetten), van 8 december 2017 (Dz. U. 2018, volgnr. 3), en de ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (wet tot wijziging van de wet op de organisatie van de gewone rechterlijke instanties en een aantal andere wetten), van 20 juli 2018 (Dz. U. 2018, volgnr. 1443) (hierna: „wet op de KRS”).
13
Artikel 37, lid 1, van de wet op de KRS bepaalt:
„Indien meerdere kandidaten hebben gesolliciteerd naar een ambt van rechter, onderzoekt en beoordeelt de [KRS] alle ingediende sollicitaties gezamenlijk. In deze situatie stelt de [KRS] ten aanzien van alle kandidaten een resolutie vast over de voordracht tot benoeming in het ambt van rechter.”
14
Artikel 44, lid 1b, van deze wet luidde:
„Indien niet alle deelnemers aan de procedure de in artikel 37, lid 1, bedoelde resolutie hebben aangevochten, wordt de resolutie in de individuele gevallen betreffende de benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy definitief voor zover deze het besluit omvat om voordracht in te dienen tot benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy alsmede voor zover deze het besluit omvat om geen voordracht tot benoeming als rechter in deze rechterlijke instantie in te dienen, in het geval van de deelnemers aan de procedure die geen beroep hebben ingesteld.
[…]”
15
Volgens artikel 3 van de ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en de wet inzake het bestuursprocesrecht), van 26 april 2019 (Dz. U. 2019, volgnr. 914), die in werking is getreden op 23 mei 2019, worden „procedures in zaken die betrekking hebben op beroepen tegen resoluties van [de KRS] in individuele zaken betreffende de benoeming van rechters in de Sąd Najwyższy, die zijn ingeleid maar niet zijn afgerond voordat deze wet in werking trad, van rechtswege […] gestaakt”.
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
16
Op 29 januari 2021 heeft de eerste president van de Sąd Najwyższy zich overeenkomstig artikel 83, lid 1, van de wet betreffende de Sąd Najwyższy tot de voltallige zitting van de civiele kamer van deze rechterlijke instantie gewend opdat deze antwoordt op verschillende rechtsvragen over de gevolgen van de vaststelling van het oneerlijke karakter van de bedingen betreffende de bepaling van de wisselkoers die zijn gekoppeld aan in vreemde valuta opgestelde of geïndexeerde leningsovereenkomsten.
17
De voltallige zitting van de civiele kamer van de Sąd Najwyższy heeft deze vragen onderzocht tijdens de zitting van 2 september 2021, waaraan 21 rechters hebben deelgenomen, waarvan er 7 op 10 oktober 2018 door de Poolse president waren benoemd op basis van de twee op 28 augustus 2018 door de KRS vastgestelde resoluties nr. 330/18 en nr. 331/18 (hierna: „resoluties van 28 augustus 2018”).
18
Vanwege de deelname van deze rechters aan die zitting heeft de meerderheid van de leden die de voltallige zitting vormden, twijfels geuit over de regelmatigheid van de samenstelling van deze formatie en over de hoedanigheid van onafhankelijk en onpartijdig gerecht van die formatie.
19
Volgens de voltallige zitting van de civiele kamer van de Sąd Najwyższy, de verwijzende rechter, suggereren de wetswijzigingen die zijn doorgevoerd in het kader van de hervorming van de rechterlijke organisatie, dat de wetgevende macht heeft gehandeld met het doel volledig te beletten dat een rechterlijke toetsing van de resoluties van 28 augustus 2018 wordt gewaarborgd.
20
De verwijzende rechter zet in dit verband uiteen dat artikel 44, lid 1b, van de wet op de KRS bepaalt dat in individuele zaken betreffende een benoeming in een ambt van rechter in de Sąd Najwyższy, wanneer niet alle deelnemers aan de selectieprocedure beroep hebben ingesteld tegen de resolutie die de besluiten van de KRS omvat over de indiening van een voordracht tot benoeming in het ambt van rechter, die resolutie wat betreft het gedeelte ervan dat de beslissing bevat om een voordracht tot benoeming in te dienen en het gedeelte ervan dat de beslissing omvat om een dergelijke voordracht niet in te dienen, definitief wordt voor deelnemers aan de procedure die geen beroep hebben ingesteld.
21
Hij wijst erop dat de resoluties van 28 augustus 2018, die met name de voordrachten tot benoeming bevatten van de zeven rechters van de civiele kamer van de Sąd Najwyższy die zijn benoemd op 10 oktober 2018, zijn aangevochten bij de Naczelny Sąd Administracyjny, die de tenuitvoerlegging ervan bij beslissingen van 27 september 2018 heeft opgeschort.
22
Hij merkt op dat de Poolse president, niettegenstaande deze opschorting, de door de KRS voorgedragen kandidaten heeft benoemd en dat voorts in artikel 3 van de wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en de wet inzake het bestuursprocesrecht, dat is vermeld in punt 15 van de onderhavige beschikking, is bepaald dat beroepen tegen resoluties van de KRS in individuele zaken betreffende de benoeming van rechters in de Sąd Najwyższy, die zijn ingeleid maar niet zijn afgerond voordat deze wet in werking trad, te weten op 23 mei 2019, van rechtswege worden gestaakt.
23
De verwijzende rechter preciseert dat vervolgens, na het arrest van 2 maart 2021, A. B. e.a. (Benoeming van rechters bij de Sąd Najwyższy – Beroep) (C‑824/18, EU:C:2021:153), de Naczelny Sąd Administracyjny, die beroepen tegen de resoluties van 28 augustus 2018 niet had afgedaan zonder beslissing, bij arrest van 6 mei 2021 deze resoluties nietig heeft verklaard voor zover zij de voordracht voor benoeming van de kandidaten in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy inhielden.
24
Hij meent dat daaruit voortvloeit dat de Poolse president onrechtmatig heeft gehandeld door de rechters te benoemen niettegenstaande het bij de Naczelny Sąd Administracyjny ingestelde beroep tegen de resoluties van 28 augustus 2018 en terwijl de procedure nog aanhangig was die tot de nietigverklaring van deze resoluties heeft geleid, waardoor aan deze benoeming de rechtsgrondslag is ontnomen, omdat artikel 179 van de Poolse grondwet bepaalt dat rechters door de Poolse president worden benoemd op voordracht van de KRS.
25
Derhalve vraagt hij zich met zijn eerste vraag af of een formatie van de Sąd Najwyższy kan worden aangemerkt als onafhankelijk en onpartijdig gerecht, hoewel een aantal leden die deel uitmaken van deze formatie zijn benoemd zonder dat de aankondiging door de Poolse president van de vacatures voor rechters was medeondertekend door de voorzitter van de ministerraad, hoewel de aan de benoeming van deze leden voorafgaande procedure was gevoerd zonder inachtneming van de beginselen van transparantie en billijkheid en hoewel de benoeming van die leden door de Poolse president heeft plaatsgevonden niettegenstaande het beroep dat tegen de resoluties van 28 augustus 2018 was ingesteld bij de Naczelny Sąd Administracyjny en niettegenstaande de beslissing tot opschorting van de tenuitvoerlegging en vervolgens de beslissing tot nietigverklaring, die door laatstgenoemde rechterlijke instantie waren genomen en die zijn genoemd in respectievelijk de punten 21 en 23 van de onderhavige beschikking.
26
Wat de tweede prejudiciële vraag betreft vermeldt de verwijzende rechter dat bij de in punt 6 van de onderhavige beschikking genoemde wet tot wijziging van de wet op de organisatie van de gewone rechterlijke instanties, de wet betreffende de Sąd Najwyższy en bepaalde andere wetten, in de wet betreffende de Sąd Najwyższy een nieuw artikel 29, leden 2 en 3, is ingevoegd dat de Sąd Najwyższy, op straffe van tuchtrechtelijke sancties, verbiedt de rechtmatigheid te toetsen van de benoeming van een rechter of van diens bevoegdheid tot het verrichten van taken in het kader van de rechtspleging. Hij heeft twijfels over de verenigbaarheid van een dergelijk verbod met het Unierecht alsmede over de vraag of de eerbiediging van de constitutionele identiteit van de lidstaten dat verbod zou kunnen rechtvaardigen.
27
De redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht de derde prejudiciële vraag te stellen, houden verband met het feit dat de Sąd Najwyższy, die zich daarbij heeft gebaseerd op de lering uit het arrest van 19 november 2019, A. K. e.a. (Onafhankelijkheid van de tuchtkamer van de Sąd Najwyższy) (C‑585/18, C‑624/18 en C‑625/18, EU:C:2019:982), op 23 januari 2020, in de formatie van de civiele kamer, de strafkamer en de kamer voor arbeids- en socialezekerheidszaken van deze rechterlijke instantie een resolutie heeft vastgesteld – die kracht van een rechtsbeginsel heeft verworven – waarin met name is geconstateerd dat de samenstelling van een rechterlijke instantie die rechters omvat die zijn benoemd op voordracht van de KRS, ingesteld op de wijze zoals bepaald in de in punt 12 van de onderhavige beschikking genoemde wet tot wijziging van de wet inzake de nationale raad voor de rechtspraak en een aantal andere wetten, onregelmatig is. Deze resolutie is ongrondwettig verklaard in een arrest van 20 april 2020 van de Trybunał Konstytucyjny (grondwettelijk hof, Polen), die in een beschikking van de volgende dag, 21 april 2020, voorts heeft geoordeeld dat de Sąd Najwyższy onbevoegd was om middels een resolutie het recht zodanig te herschrijven dat het normatieve kader van de rechterlijke organisatie zou worden gewijzigd en om de uitoefening van de bij artikel 179 van de Poolse grondwet aan de Poolse president verleende bevoegdheid te toetsen.
28
Volgens de verwijzende rechter ontneemt de rechtspraak van de Trybunał Konstytucyjny de partijen in een geding bij de rechter de mogelijkheid om de regelmatigheid van de samenstelling van een rechtelijke instantie aan te vechten, vormt die rechtspraak een inmenging in de uitoefening van de rechterlijke activiteit en kan deze rechtspraak laatstbedoelde rechterlijke instantie niet binden omdat die afkomstig is van een rechterlijke instantie die zelf een onregelmatige samenstelling heeft.
29
Daarop heeft de Sąd Najwyższy de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Moeten artikel 2, artikel 6, leden 1 en 3, en artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het [Handvest] en artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat niet kan worden beschouwd als een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie die vooraf bij wet is ingesteld en die de justitiabelen daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden verzekert: een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste aanleg uitspraak doet (de Sąd Najwyższy), waarin personen zitting hebben die tot rechter zijn benoemd op een wijze die schending inhoudt van de fundamentele rechtsregels van die lidstaat inzake de benoeming van rechters, doordat:
a)
de vacante betrekkingen van rechter bij de Sąd Najwyższy door de Poolse president zijn gepubliceerd, zonder voorafgaande medeondertekening van de voorzitter van de ministerraad,
b)
er, in strijd met de beginselen van transparantie en billijkheid, een voorbenoemingsprocedure is georganiseerd door een nationaal orgaan [(de KRS)], dat door de omstandigheden van zijn oprichting voor wat betreft het uit rechters bestaande deel en de wijze waarop het functioneert, niet voldoet aan de eisen van een grondwettelijk orgaan dat de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en van de rechters beschermt,
c)
door [de Poolse president] benoemingsbesluiten worden overhandigd voor benoemingen in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy, ondanks het feit dat de resolutie van [de KRS], die het voorstel voor de benoeming tot rechter bevat, eerder bij de bevoegde nationale rechter [(de Naczelny Sąd Administracyjny)] is aangevochten, dat de Naczelny Sąd Administracyjny de tenuitvoerlegging van deze resolutie overeenkomstig het nationale recht heeft opgeschort en dat de beroepsprocedure niet was afgerond, waarna de Naczelny Sąd Administracyjny de bestreden resolutie van [de KRS] wegens onrechtmatigheid nietig heeft verklaard en deze resolutie definitief uit de rechtsorde heeft verwijderd, waardoor de handeling tot benoeming in het ambt van rechter in de Sąd Najwyższy de in artikel 179 van [de Poolse grondwet] vereiste grondslag, te weten de voordracht van [de KRS] voor de benoeming in het ambt van rechter, heeft verloren?
2)
Moeten artikel 2, artikel 6, leden 1 en 3, en artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest en artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de toepassing van een nationale regeling als die van artikel 29, leden 2 en 3, artikel 26, lid 3, en artikel 72, leden 1, 2 en 3, van de [wet betreffende de Sąd Najwyższy], voor zover deze op straffe van een tuchtrechtelijke sanctie in de vorm van ontzetting uit het ambt, verbieden dat de rechtmatigheid van de benoeming van een rechter of zijn uit de benoeming voortvloeiende bevoegdheid tot het verrichten van rechterlijke taken wordt vastgesteld of onderzocht door de Sąd Najwyższy alsook dat verzoeken tot wraking van een rechter op die gronden inhoudelijk worden beoordeeld, aangezien dit verbod gerechtvaardigd wordt door het feit dat de Unie de grondwettelijke identiteit van de lidstaten eerbiedigt?
3)
Moeten artikel 2 en artikel 4, leden 2 en 3, gelezen in samenhang met artikel 19 VEU en artikel 267 VWEU, aldus worden uitgelegd dat een beslissing van een grondwettelijk hof van een lidstaat[(in casu de Trybunał Konstytucyjny)] waarin de onverenigbaarheid wordt vastgesteld tussen de Poolse grondwet en de beslissing van de in laatste aanleg rechtsprekende nationale rechterlijke instantie[(in casu de Sąd Najwyższy)], niet eraan in de weg kan staan dat wordt beoordeeld of een rechterlijke instantie onafhankelijk is en dat wordt onderzocht of de rechterlijke instantie een bij wet ingesteld gerecht is in de zin van het Unierecht, er voorts rekening mee houdend dat de beslissing van de Sąd Najwyższy strekte tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, [dat] de bepalingen van [de Poolse grondwet] en de toepasselijke wetten (van het nationale recht) [de Trybunał Konstytucyjny] niet de bevoegdheid verlenen om rechterlijke beslissingen te toetsen, met inbegrip van de krachtens artikel 83 van [de wet betreffende de Sąd Najwyższy] genomen resoluties die tot doel hebben discrepanties in de uitlegging van wetten te beslechten, en er bovendien rekening mee houdend dat de Trybunał Konstytucyjny vanwege de wijze waarop deze thans is samengesteld, geen bij wet ingestelde rechterlijke instantie is in de zin van artikel 6, lid 1, van het [op 4 november 1950 te Rome ondertekende] Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?”
Ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing
30
Ingevolge artikel 53, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer een verzoek of een verzoekschrift kennelijk niet-ontvankelijk is, te allen tijde, de advocaat-generaal gehoord, zonder de behandeling voort te zetten beslissen bij met redenen omklede beschikking.
31
In casu dient deze bepaling te worden toegepast.
32
In dit verband is het vaste rechtspraak dat de in artikel 267 VWEU geregelde procedure een instrument is voor samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, dat het Hof in staat stelt de nationale rechters de elementen voor uitlegging van het Unierecht te verschaffen die deze voor de beslechting van de hun voorgelegde geschillen nodig hebben. De rechtvaardiging van de prejudiciële verwijzing is echter niet gelegen in het formuleren van rechtsgeleerde adviezen over algemene of hypothetische vraagstukken, maar in de behoefte aan de daadwerkelijke beslechting van een geding (arrest van 26 maart 2020, Miasto Łowicz en Prokurator Generalny, C‑558/18 en C‑563/18, EU:C:2020:234, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
33
Zoals volgt uit de bewoordingen van artikel 267 VWEU, moet de gevraagde prejudiciële beslissing voor de verwijzende rechterlijke instantie „noodzakelijk” zijn „voor het wijzen van haar vonnis” in de bij haar aanhangige zaak (arrest van 26 maart 2020, Miasto Łowicz en Prokurator Generalny, C‑558/18 en C‑563/18, EU:C:2020:234, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
34
Het Hof heeft aldus meermaals in herinnering gebracht dat zowel uit de bewoordingen als uit de opzet van artikel 267 VWEU blijkt dat de prejudiciële procedure met name vooronderstelt dat daadwerkelijk een geding bij de nationale rechterlijke instantie aanhangig is, in het kader waarvan deze een beslissing moet geven waarbij rekening kan worden gehouden met de prejudiciële beslissing (arrest van 26 maart 2020, Miasto Łowicz en Prokurator Generalny, C‑558/18 en C‑563/18, EU:C:2020:234, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35
In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat er geen geding aanhangig is bij de voltallige zitting van de civiele kamer van Sąd Najwyższy. Zoals volgt uit de door de verwijzende rechter geciteerde nationale bepalingen, met name artikel 83, lid 1, en artikel 87, lid 1, van de wet betreffende de Sąd Najwyższy, spreekt deze formatie, wanneer aan haar rechtsvragen worden voorgelegd door de eerste president op grond van het eerste van de twee genoemde artikelen, teneinde een einde te maken aan uiteenlopende uitleggingen van de feitenrechters, zich immers uit bij algemene beslissing die de kracht van een rechtsbeginsel verwerft, zonder daarbij enig geding tussen partijen te hoeven beslechten.
36
Bij brief van 25 oktober 2022, heeft de verwijzende rechter overigens gepreciseerd dat het in het kader van deze procedure niet mogelijk was aan te geven wie de „partijen in het geding” waren en dat noch de eerste president, noch de procureur-generaal de hoedanigheid van „partij” had.
37
Het is juist dat de verwijzende rechter bij de brief van 19 mei 2023 te kennen heeft gegeven dat de procureur-generaal krachtens de wet betreffende de Sąd Najwyższy in kennis was gesteld van de datum van de in punt 17 van de onderhavige beschikking genoemde voltallige zitting van de civiele kamer van de Sąd Najwyższy, en deze ook heeft bijgewoond.
38
Dit neemt evenwel niet weg dat met het hoofdgeding niet wordt beoogd een geding te beslechten tussen tegenover elkaar staande partijen, maar wordt beoogd een algemene beslissing met kracht van een rechtsbeginsel te verkrijgen.
39
In die omstandigheden beantwoordt het in het kader van die procedure ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing niet aan een behoefte die inherent is aan de daadwerkelijke beslechting van een reëel geding waarin partijen tegenover elkaar staan.
40
Bijgevolg is dit verzoek kennelijk niet-ontvankelijk.
Kosten
41
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Tiende kamer) beschikt:
Het door de Sąd Najwyższy (hoogste rechterlijke instantie in burgerlijke en strafzaken, Polen) op 2 september 2021 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Pools.