Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 23ης Απριλίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Υπαλληλική υπόθεση – Αποδοχές – Επίδομα συντηρούμενου τέκνου – Άρθρο 2 του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Προϋποθέσεις χορηγήσεως – Ανάκληση του επιδόματος – Επιστροφή αχρεωστήτως καταβληθέντων δυνάμει του άρθρου 85 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Προσφυγή ακυρώσεως – Άρθρο 91 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Παραμόρφωση – Εκτίμηση της νομιμότητας μιας πράξεως κατά τον χρόνο εκδόσεώς της – Αναδρομική ισχύς αποφάσεως εθνικού δικαστηρίου – Ισχύς του δεδικασμένου »
Στην υπόθεση C‑882/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2024,
AL, εκπροσωπούμενος από την R. Crăciun, avocate,
αναιρεσείων,
όπου ο έτερος διάδικος ήταν:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους T. S. Bohr και L. Hohenecker,
καθής πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen, πρόεδρο τμήματος, I. Ziemele, A. Kumin, S. Gervasoni (εισηγητή) και M. Bošnjak, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona,
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 20ής Νοεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την αίτηση αναιρέσεως, ο AL ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 10ης Απριλίου 2024, AL κατά Επιτροπής (T‑50/22, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:220), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή του με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 22ας Οκτωβρίου 2021, κατά το μέρος που διατάσσει την ανάκτηση ορισμένων ποσών που καταβλήθηκαν στο πλαίσιο επιδομάτων για τη μητέρα του και για τρία συντηρούμενα τέκνα (στο εξής: επίδικη απόφαση).
Το ιστορικό της διαφοράς
2        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 13 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ως εξής:
«2      Ο προσφεύγων [ήταν] υπάλληλος της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Δεκεμβρίου 2007.
3      Μετά την υποβολή σχετικής αιτήσεως του προσφεύγοντος, του χορηγήθηκαν διάφορα επιδόματα μεταξύ 2009 και 2019, καθόσον η μητέρα του καθώς και τρία άλλα πρόσωπα εξομοιώθηκαν με συντηρούμενα από τον ίδιον τέκνα κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 4, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ).
4      Στις 13 Μαΐου 2019, δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, το Συμβούλιο εξέδωσε την απόφαση (ΕΕ) 2019/792, σχετικά με την ανάθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή –στο Γραφείο Διαχείρισης και Εκκαθάρισης των Ατομικών Δικαιωμάτων (PMO)– της ασκήσεως ορισμένων εξουσιών οι οποίες ανήκουν στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή και στην αρμόδια για τη σύναψη συμβάσεων προσλήψεως αρχή (ΕΕ 2019, L 129, σ. 3).
5      Στις 22 Ιουλίου 2020, ο προσφεύγων ενημερώθηκε από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) ότι αποτελούσε αντικείμενο έρευνας, η οποία είχε κινηθεί στα τέλη του 2016, σχετικά με πιθανή απάτη ως προς τη δήλωσή του σχετικά με τη σύνθεση της οικογενείας του και με τις συνθήκες υπό τις οποίες είχε λάβει τα αντίστοιχα οικογενειακά επιδόματα και τις απαιτήσεις για τη λήψη των αντίστοιχων οικογενειακών επιδομάτων.
6      Τον Δεκέμβριο του 2020 ο προσφεύγων ενημερώθηκε από την OLAF ότι η έρευνα για την οποία έγινε λόγος στην ανωτέρω
σκέψη 5 είχε περατωθεί. Προσέτι, η OLAF κοινοποίησε στον προσφεύγοντα και στη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου την τελική έκθεση της έρευνας που αφορούσε τον προσφεύγοντα καθώς και δύο συστάσεις. Η πρώτη αφορούσε την ανάκτηση ποσών τα οποία η OLAF θεωρούσε ότι είχαν καταβληθεί αχρεωστήτως στον προσφεύγοντα στο πλαίσιο των εν λόγω επιδομάτων και η δεύτερη αφορούσε την κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας.
7      Στις 10 Φεβρουαρίου 2021, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) του Συμβουλίου αποφάσισε, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3 του παραρτήματος IX του ΚΥΚ, να κινήσει πειθαρχική διαδικασία κατά του προσφεύγοντος.
8      Με σημείωμα της 3ης Μαρτίου 2021, το Γραφείο “Διαχείρισης και Εκκαθάρισης των Ατομικών Δικαιωμάτων” (PMO) της Επιτροπής ενημέρωσε τον προσφεύγοντα ότι, κατόπιν των συστάσεων της OLAF, τα αχρεωστήτως εισπραχθέντα ποσά συνολικού ύψους, χωρίς τόκους, 142 824,71
ευρώ, επρόκειτο να ανακτηθούν και ότι είχε τη δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του επί της εν λόγω αποφάσεως εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών από την κοινοποίησή της. Στις 19 Μαρτίου 2021 ο προσφεύγων υπέβαλε τις παρατηρήσεις του στο PMO.
9      Με την απόφαση της 22ας Μαρτίου 2021, το PMO ενημέρωσε τον προσφεύγοντα ότι, λαμβανομένης υπόψη της τελικής εκθέσεως της OLAF και κατόπιν αναλύσεως των παρατηρήσεών του, αποφασίστηκε να εφαρμοσθεί το σημείωμα της 3ης Μαρτίου 2021 και να εκδοθεί το αντίστοιχο ένταλμα εισπράξεως κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 85 του ΚΥΚ, σχετικά με την αναζήτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων. Συγκεκριμένα, διατάχθηκε η ανάκτηση του ποσού των επιδομάτων που καταβλήθηκαν:
–        για τη μητέρα του προσφεύγοντος, όσον αφορά την περίοδο από 1ης Οκτωβρίου 2009 έως 30 Σεπτεμβρίου 2015, όπως είχε αποφασισθεί με την απόφαση της 22ας Μαρτίου 2021, καθόσον αυτή δεν μπορούσε να εξομοιωθεί με συντηρούμενο τέκνο, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 4, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, και καθόσον ο προσφεύγων είχε εσκεμμένως παραπλανήσει τη διοίκηση, βάσει του άρθρου 85, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, παραλείποντας να δηλώσει, κατά την υποβολή της εν λόγω αιτήσεως χορηγήσεως επιδόματος, τη στρατιωτική σύνταξη της οποίας εδικαιούτο·
–        για τα δύο συντηρούμενα τέκνα του προσφεύγοντος (στο εξής: Α και Β), των οποίων ήταν θείος εξ αγχιστείας και για τα οποία είχε ορισθεί ως ανάδοχη η οικογένειά του, για το χρονικό διάστημα από 1ης Αυγούστου 2010 έως 31ης Ιουλίου 2013, για το ένα, και από 1ης Αυγούστου 2010 έως 31ης Μαρτίου 2013, για
το έτερο, όπως είχε αποφασιστεί με την απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου, καθόσον εξέλιπε η νομική σχέση της αναδοχής, λαμβανομένης υπόψη της αποφάσεως των ρουμανικών αρχών προστασίας των παιδιών της 30ής Ιανουαρίου 2013, με την οποία ανακλήθηκε το μέτρο της τοποθετήσεως στην ανάδοχη οικογένεια του προσφεύγοντος [(στο εξής: εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής)]. Προσέτι, ο προσφεύγων παραπλάνησε εσκεμμένως τη διοίκηση, κατά την έννοια του άρθρου 85, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, όσον αφορά το τέλος της περιόδου αναδοχής των δύο τέκνων·
–        για την υιοθετημένη κόρη του προσφεύγοντος (στο εξής: C), για την οποία είχε εκδοθεί απόφαση υιοθεσίας στις 16 Απριλίου 2019 από ρουμανικό δικαστήριο, όσον αφορά την περίοδο από 1ης Μαρτίου 2019 έως 31ης Ιανουαρίου 2021, και τη διακοπή της καταβολής επιδομάτων από 1ης Φεβρουαρίου 2021, όπως είχε αποφασιστεί με την απόφαση της 22ας Μαρτίου 2021, λόγω του γεγονότος ότι ο προσφεύγων δεν είχε αποδείξει ότι πράγματι συντηρούσε την C.
10      Στις 22 Ιουνίου 2021, ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της αποφάσεως της 22ας Μαρτίου 2021.
11      Στις 27 Σεπτεμβρίου 2021, κατά το πέρας της πειθαρχικής διαδικασίας, η ΑΔΑ του Συμβουλίου επέβαλε στον προσφεύγοντα την ποινή της παύσεως από τα καθήκοντά του σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο ηʹ, του παραρτήματος IX του ΚΥΚ.
12      Στις 22 Οκτωβρίου 2021, ο γενικός διευθυντής ανθρωπίνων πόρων και ασφάλειας της Επιτροπής εξέδωσε την [επίδικη απόφαση].
13      Με την τελευταία αυτή απόφαση, ο γενικός διευθυντής ανθρωπίνων πόρων και ασφάλειας της Επιτροπής απέρριψε εν μέρει τη διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων κατά της αποφάσεως της 22ας Μαρτίου 2021, εμμένοντας στο ότι έπρεπε να παύσει η καταβολή των οικογενειακών επιδομάτων που ελάμβανε για την C και να διαταχθεί η ανάκτηση των διαφόρων οικογενειακών επιδομάτων που είχε λάβει ο τελευταίος. Εντούτοις, η εν λόγω διοικητική ένσταση έγινε δεκτή όσον αφορά τα επιδόματα που είχε λάβει ο προσφεύγων για τους A και B, κατά την περίοδο από 1ης Αυγούστου 2010 έως 29 Ιανουαρίου 2013.»
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
3        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Ιανουαρίου 2022, ο νυν αναιρεσείων AL άσκησε την προσφυγή ακυρώσεως που μνημονεύεται στη σκέψη 1 της παρούσας αποφάσεως.
4        Προς στήριξη των αιτημάτων της προσφυγής του, ο νυν αναιρεσείων προέβαλε πέντε λόγους ακυρώσεως, αντλούμενους ο πρώτος από παράβαση των άρθρων 4, 5, 9 και 10 της αποφάσεως του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, περί θεσπίσεως γενικών εκτελεστικών διατάξεων σχετικά με τα πρόσωπα που εξομοιώνονται με συντηρούμενα τέκνα (στο εξής: ΓΕΔ), ο δεύτερος από παράβαση του άρθρου 85 του ΚΥΚ και από πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά το επίδομα το οποίο καταβαλλόταν για τη μητέρα του, η οποία εξομοιωνόταν προς συντηρούμενο τέκνο, ο τρίτος από παραβίαση της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και της αρχής της χρηστής διοικήσεως, ο τέταρτος από παράβαση του άρθρου 85 του ΚΥΚ και από πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά το επίδομα συντηρούμενου τέκνου που καταβάλλεται για τους Α και Β, και ο πέμπτος από παράβαση του άρθρου 85 του ΚΥΚ και από πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά το επίδομα συντηρούμενου τέκνου που καταβαλλόταν για την C.
5        Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
Αιτήματα των διαδίκων
6        Με την αίτηση αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
–        να ακυρώσει την επίδικη απόφαση κατά το μέρος που απορρίπτει εν μέρει τη διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο αναιρεσείων κατά της αποφάσεως της 22ας Μαρτίου 2021, και
–        να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά έξοδά της καθώς και στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος.
7        Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
8        Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει τρεις λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή των ΓΕΔ, ο δεύτερος από παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών και παραβίαση της αρχής της ομοιότητας των τύπων και ο τρίτος από έλλειψη δικαστικού ελέγχου.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
9        Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 50 και 51 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο, με την απάντησή του στον πρώτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως, προέβη σε εσφαλμένη εφαρμογή των ΓΕΔ, κρίνοντας ότι το βάρος που βάρυνε τον αναιρεσείοντα για τη συντήρηση της μητέρας του έπρεπε να υπολογιστεί αφαιρουμένων όχι μόνον των εισοδημάτων της και της μισθωτικής αξίας ακινήτου ιδιοκτησίας της, αλλά και της συμβολής ετέρου προσώπου στη συντήρησή της και των εισοδημάτων τα οποία ο αναιρεσείων αντλούσε από τη στρατιωτική του σύνταξη. Συγκεκριμένα, στις δύο τελευταίες αυτές περιπτώσεις η αφαίρεση των αντίστοιχων ποσών έπρεπε να πραγματοποιηθεί όχι βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 1, των ΓΕΔ, το οποίο αναφέρεται αυστηρώς στην αφαίρεση των εισοδημάτων του συντηρούμενου προσώπου, αλλά βάσει του άρθρου 9 των ΓΕΔ. Το εν λόγω σφάλμα οδήγησε το Γενικό Δικαστήριο να επικυρώσει τον εσφαλμένο υπολογισμό της διοικήσεως.
10      Ο υπολογισμός αυτός θα έπρεπε επίσης να διορθωθεί προκειμένου να ληφθεί υπόψη η απόφαση της 29ης Μαΐου 2024 με την οποία το Tribunalul București (πολυμελές πρωτοδικείο Βουκουρεστίου, Ρουμανία) υποχρέωσε τη μητέρα του αναιρεσείοντος να επιστρέψει τη σύνταξη γήρατος που ελάμβανε για την περίοδο από την 1η Νοεμβρίου 2007 έως την 1η Μαΐου 2023. Ως εκ τούτου, το ποσό της συντάξεως αυτής δεν έπρεπε να αφαιρεθεί από το βάρος που έφερε ο αναιρεσείων για τη συντήρηση της μητέρας του.
11      Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου αναιρέσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
12      Κατά πρώτον, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε ότι η Επιτροπή είχε εφαρμόσει ορθώς το άρθρο 5, παράγραφος 1, των ΓΕΔ αφαιρώντας από το βάρος συντηρήσεως της μητέρας του τη συμβολή ετέρου προσώπου στη συντήρησή της και τη στρατιωτική σύνταξη που ο ίδιος εισέπραττε, ενώ τα ποσά αυτά έπρεπε να αφαιρεθούν κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 9 των ΓΕΔ.
13      Εντούτοις, από τη σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η αιτίαση αυτή είναι αβάσιμη. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ρητώς, στη σκέψη αυτή, ότι η συμβολή ετέρου προσώπου στη συντήρηση της μητέρας του αναιρεσείοντος είχε αφαιρεθεί από την Επιτροπή κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6 των ΓΕΔ και ότι τα λοιπά καθαρά εισοδήματα του αναιρεσείοντος που αντιστοιχούσαν στη στρατιωτική του σύνταξη είχαν αφαιρεθεί βάσει του άρθρου 9 των ΓΕΔ.
14      Κατά δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα, αποκλειομένης οποιασδήποτε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών, υπό την επιφύλαξη της παραμορφώσεώς τους, και ότι η διαπίστωση παραμορφώσεως αποκλείει την προσφυγή σε νέα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία δεν έχουν προσκομιστεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (πρβλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 18ης Ιουλίου 2007, Industrias Químicas del Vallés κατά Επιτροπής, C‑326/05 P, EU:C:2007:443, σκέψη 60 και της 30ής Μαΐου 2017, Safa Nicu Sepahan κατά Συμβουλίου, C‑45/15 P, EU:C:2017:402, σκέψη 76).
15      Επομένως, προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων δεν μπορεί παραδεκτώς να επικαλεστεί την απόφαση του Tribunalul București (πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου, Ρουμανία), η οποία εκδόθηκε στις 29 Μαΐου 2024, μετά την έκδοση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
16      Εντούτοις, εάν η απόφαση αυτή, με την οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, η μητέρα του υποχρεώθηκε να επιστρέψει τη σύνταξή της γήρατος για την περίοδο από την 1η Νοεμβρίου 2007 έως την 1η Μαΐου 2023, τροποποίησε αναδρομικώς τα εισοδήματα του συντηρούμενου προσώπου, μπορεί να αποτελέσει νέο στοιχείο ικανό να μεταβάλει τον υπολογισμό των επιδομάτων που οφείλονται στον αναιρεσείοντα λόγω του βάρους συντηρήσεως της μητέρας του κατά την προαναφερθείσα περίοδο. Στον τελευταίο εναπόκειται, αν κρίνει ότι τούτο είναι βάσιμο, να το επικαλεστεί προς στήριξη αιτήσεως αναθεωρήσεως της επίδικης αποφάσεως.
17      Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
18      Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 100 και 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε τρία νομικά σφάλματα απαντώντας στον τέταρτο λόγο ακυρώσεως που προέβαλε πρωτοδίκως. Αυτός ο λόγος αναιρέσεως περιλαμβάνει τρία σκέλη.
19      Με το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το δικαστήριο αυτό δεν έλαβε υπόψη την απόφαση του Tribunalul București (πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου) της 16ης Μαΐου 2022 (στο εξής: απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022), αντίγραφο της οποίας είχε εντούτοις επισυναφθεί στο υπόμνημα απαντήσεώς του. Κρίνοντας, στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «εκκρεμεί προσφυγή ενώπιον των ρουμανικών δικαστηρίων κατά της αποφάσεως περί ανακλήσεως της τοποθετήσεως σε ανάδοχη οικογένεια», το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να αγνοεί ότι, με την προαναφερθείσα απόφαση, το Tribunalul București (πολυμελές πρωτοδικείο Βουκουρεστίου) είχε περατώσει τη δίκη και είχε κηρύξει την «απόλυτη ακυρότητα» της εθνικής αποφάσεως περί ανακλήσεως της αναδοχής.
20      Με το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας ότι η εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής παρήγε έννομα αποτελέσματα από τον Ιανουάριο του 2013. Συγκεκριμένα, η απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022 διαπίστωσε την ex tunc απόλυτη ακυρότητα της αποφάσεως αυτής. Προσέτι, το ανωτέρω δικαστήριο έκρινε ότι το μέτρο της τοποθετήσεως σε ανάδοχη οικογένεια είχε λήξει στις 13 Μαΐου 2014 για τον A και στις 28 Ιουλίου 2013 για τον B, με όλες τις έννομες συνέπειες τις οποίες αυτό συνεπαγόταν.
21      Με το τρίτο σκέλος του λόγου αυτού, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή της ομοιότητας των τύπων, κρίνοντας, στη σκέψη 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ήταν αδιάφορο αν το επίδομα για τη συντήρηση του Α και του Β είχε χορηγηθεί βάσει προξενικών εγγράφων ή της αποφάσεως περί τοποθετήσεως σε ανάδοχη οικογένεια της 28ης Ιουλίου 2010. Δεδομένου ότι το επίδομα αυτό είχε χορηγηθεί και ανανεωθεί βάσει προξενικών δηλώσεων, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι μπορούσε να ανακληθεί μόνο βάσει προξενικών εγγράφων και όχι βάσει της εθνικής αποφάσεως περί ανακλήσεως της αναδοχής.
22      Η Επιτροπή επισημαίνει, κατά πρώτον, ότι, κατά πάγια νομολογία, η νομιμότητα της προσβαλλομένης πράξεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που υφίστανται κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως. Προς τούτο, πρέπει να ληφθούν υπόψη μόνον τα στοιχεία τα οποία μπορούσε να γνωρίζει η Επιτροπή στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας. Κατά συνέπεια, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022, η οποία είναι μεταγενέστερη της επίδικης αποφάσεως. Εκκινώντας, ως όφειλε, κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, στις 22 Οκτωβρίου 2021, το Γενικό Δικαστήριο δεν παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά επισημαίνοντας, στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι εκκρεμούσε ενώπιον των ρουμανικών δικαστηρίων προσφυγή κατά της εθνικής αποφάσεως περί ανακλήσεως της αναδοχής.
23      Κατά δεύτερον, η Επιτροπή φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε κρίνοντας ότι η εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής είχε παραγάγει έννομα αποτελέσματα από τον Ιανουάριο του 2013, δεδομένου ότι, στις 22 Οκτωβρίου 2021, κατά την ημερομηνία της επίδικης αποφάσεως, η εν λόγω εθνική απόφαση δεν είχε ακόμη εξαφανισθεί.
24      Κατά τρίτον, η σκέψη 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ουδόλως ενέχει πλάνη περί το δίκαιο. Ο αναιρεσείων ουδόλως τεκμηριώνει την αναφορά του στην αρχή της ομοιότητας των τύπων. Εν πάση περιπτώσει, η εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής δικαιολογεί την ανάκτηση των επιδομάτων που καταβλήθηκαν αχρεωστήτως για την αφαίρεση της επιμέλειας των δύο τέκνων μετά την απόφαση αυτή, ανεξαρτήτως των εγγράφων που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάκτηση αυτή.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
25      Με τα δύο πρώτα σκέλη του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, τα οποία πρέπει να εξετασθούν από κοινού, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς παραλείποντας να λάβει υπόψη, στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022, αντίγραφο της οποίας είχε διαβιβάσει στο Γενικό Δικαστήριο ως παράρτημα του υπομνήματός του απαντήσεως.
26      Υπενθυμίζεται, σύμφωνα με το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβάλλονται στην κρίση του. Επομένως, η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη της παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (απόφαση της 1ης Αυγούστου 2025, C‑71/23 P και C‑82/23 P, Γαλλία και Επιτροπή κατά CWS Powder Coating κ.λπ., EU:C:2025:601, σκέψη 66). Η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 1ης Αυγούστου 2025, C‑71/23 P και C‑82/23 P, Γαλλία και Επιτροπή κατά CWS Powder Coating κ.λπ., EU:C:2025:601, σκέψη 67).
27      Με την απόφαση της 16ης Μαΐου 2022, την οποία προσκόμισε ο αναιρεσείων ως παράρτημα στο υπόμνημα απαντήσεώς του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το πολυμελές πρωτοδικείο Βουκουρεστίου ακύρωσε τελεσιδίκως την εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής.
28      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατά πρώτον, στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «εκκρεμεί προσφυγή ενώπιον των ρουμανικών δικαστηρίων κατά της [εθνικής αποφάσεως περί ανακλήσεως της τοποθετήσεως σε ανάδοχη οικογένεια]», ενώ προδήλως δεν μπορούσε να αγνοεί ότι η απόφαση αυτή είχε ακυρωθεί, δεδομένου ότι η απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022 είχε προσκομιστεί στο δικαστήριο.
29      Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στην ίδια σκέψη της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εν λόγω απόφαση «παρ[ήγαγε] πράγματι έννομα αποτελέσματα από τον Ιανουάριο του 2013», ενώ ήταν πρόδηλο ότι η ίδια απόφαση έπρεπε να θεωρηθεί ότι ουδέποτε παρήγαγε έννομα αποτελέσματα, κατόπιν της αποφάσεως του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022.
30      Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς στη σκέψη 100 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως είναι προδήλως εσφαλμένη.
31      Εντούτοις, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, προκειμένου να εκτιμήσει τη νομιμότητα της επίδικης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έλαβε υπόψη του την ημερομηνία της αποφάσεως αυτής και, επομένως, δεν όφειλε να λάβει υπόψη μια μεταγενέστερη δικαστική απόφαση.
32      Είναι αληθές ότι, κατά πάγια νομολογία, η νομιμότητα της προσβαλλομένης πράξεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που υφίστανται κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως (αποφάσεις της 7ης Φεβρουαρίου 1979, Γαλλία κατά Επιτροπής, 15/76 και 16/76, EU:C:1979:29, σκέψη 7, της 15ης Απριλίου 2010, Gualtieri κατά Επιτροπής, C‑485/08 P, EU:C:2010:188, σκέψη 26, και της 4ης Οκτωβρίου 2024, García Fernández κ.λπ. κατά Επιτροπής και ΕΣΕ, C‑541/22 P, EU:C:2024:820, σκέψη 327).
33      Εντούτοις, όπως εξέθεσε κατ’ ουσίαν ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 50 έως 55 των προτάσεών του, δεν μπορεί βασίμως να υποστηριχθεί ότι η απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022 δεν αποτελούσε στοιχείο υφιστάμενο κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως, διότι άλλως θα παροράτο η αναδρομική ισχύς της αποφάσεως αυτής.
34      Πράγματι, ακυρώνοντας ex tunc την εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής, η εν λόγω απόφαση εξαφάνισε την απόφαση αυτή ab initio από την έννομη τάξη και επανέφερε την προηγούμενη νομική κατάσταση, όπως αυτή υφίστατο πριν από την έκδοση της εν λόγω αποφάσεως, ήτοι την αναδοχή του A και του B από την οικογένεια του αναιρεσείοντος.
35      Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τη νομική κατάσταση των τέκνων Α και Β έναντι του AL κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως, κρίνοντας ότι η εθνική απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής είχε παραγάγει έννομα αποτελέσματα παύοντας την αναδοχή του A και του B, ενώ η απόφαση αυτή είχε ακυρωθεί με την απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022.
36      Μολονότι η Επιτροπή υποστηρίζει επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να λάβει υπόψη μόνον τα στοιχεία που μπορούσε να γνωρίζει στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ένας τέτοιος κατ’ αρχήν περιορισμός του ελέγχου νομιμότητας που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης δεν προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου.
37      Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η έκταση του ελέγχου νομιμότητας που προβλέπει το άρθρο 263 ΣΛΕΕ μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να εκτείνεται στο σύνολο των στοιχείων που προσκομίζουν οι προσφεύγοντες, ανεξαρτήτως του αν αυτά είναι προγενέστερα ή μεταγενέστερα της προσβαλλομένης αποφάσεως, ανεξαρτήτως του αν έχουν προηγουμένως υποβληθεί στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας ή, για πρώτη φορά, στο πλαίσιο της προσφυγής της οποίας έχει επιληφθεί το Γενικό Δικαστήριο, στο μέτρο που τα τελευταία αυτά στοιχεία είναι κρίσιμα για τον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως κατά τον χρόνο εκδόσεώς της (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2016, Galp Energía España κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑603/13 P, EU:C:2016:38, σκέψη 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38      Η λύση αυτή έχει εφαρμογή εν προκειμένω. Πράγματι, αφενός, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία του άρθρου 91 του ΚΥΚ έχει ως σκοπό να καταστήσει δυνατή και να ευνοήσει τον φιλικό διακανονισμό της διαφοράς που ανέκυψε μεταξύ των υπαλλήλων και της διοικήσεως και όχι να δεσμεύσει, κατά τρόπο αυστηρό και οριστικό, την ενδεχόμενη ένδικη διαδικασία, υπό την προϋπόθεση ότι η ένδικη προσφυγή δεν μεταβάλλει ούτε την αιτία ούτε το αντικείμενο της διοικητικής ενστάσεως [πρβλ. αποφάσεις της 7ης Μαΐου 1986, Rihoux κ.λπ. κατά Επιτροπής, 52/85, EU:C:1986:199, σκέψη 12, και της 29ης Ιανουαρίου 2026, PB κατά CRU (Απόφαση περί μη ανακατατάξεως), C‑727/23 P, EU:C:2026:58, σκέψη 50].
39      Αφετέρου, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 70 και 71 των προτάσεών του, στο πλαίσιο του άρθρου 85 του ΚΥΚ, η διοικητική ένσταση παρέχει, μεταξύ άλλων, στη Διοίκηση τη δυνατότητα να ζητήσει διευκρινίσεις ως προς τις προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου αυτού και να αποφύγει με τον τρόπο αυτό την προσφυγή στη δικαστική οδό. Το να απαιτείται, όμως, από τον αναιρεσείοντα να προσφύγει εκ νέου στη διοίκηση για να μπορέσει να επικαλεστεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου απόφαση διαπιστώνουσα πραγματικά περιστατικά που υφίσταντο κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίδικης αποφάσεως θα αντέβαινε στον σκοπό αυτό.
40      Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτά.
41      Με το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι, στη σκέψη 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παραβίασε την αρχή της ομοιότητας των τύπων, κρίνοντας ότι η ΑΔΑ νομίμως αποφάσισε να ανακαλέσει το επίδομα για τη συντήρηση των Α και Β βάσει της εθνικής αποφάσεως περί ανακλήσεως της αναδοχής, ενώ το επίδομα αυτό είχε χορηγηθεί και ανανεωθεί από την ΑΔΑ βάσει προξενικών εγγράφων.
42      Εντούτοις, το άρθρο 2, παράγραφος 1, του παραρτήματος VII του ΚΥΚ εξαρτά μόνον τη χορήγηση του επιδόματος συντηρούμενου τέκνου από μία ουσιαστική προϋπόθεση, ήτοι την πραγματική συντήρηση ενός ή περισσοτέρων τέκνων, και δεν απαιτεί η απόφαση χορηγήσεως του επιδόματος αυτού να λαμβάνεται βάσει συγκεκριμένων εγγράφων. Κατά συνέπεια, ούτε η έκδοση της αποφάσεως περί ανακλήσεως του εν λόγω επιδόματος πρέπει να πληροί μια τέτοια απαίτηση.
43      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 101 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι ήταν αδιάφορο για τη νομιμότητα της αναζητήσεως των επιδομάτων που καταβλήθηκαν για τη συντήρηση του Α και του Β να γνωρίζει βάσει ποιων εγγράφων χορηγήθηκαν τα επιδόματα αυτά.
44      Κατά συνέπεια, το τρίτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
45      Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι από τη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν άσκησε αμερόληπτο και αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο επί των αποδεικτικών στοιχείων τα οποία αυτός προσκόμισε σχετικά με το υποστατό των δαπανών του για τη διασφάλιση της συντηρήσεως της C.
46      Προκειμένου να αποδείξει τη συντήρησή της, ο αναιρεσείων διαβίβασε στην ΑΔΑ, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, όλες τις καταστάσεις του τραπεζικού λογαριασμού του, προκειμένου να αποδείξει τα γενόμενα εμβάσματα, καθώς και εκείνες του τραπεζικού λογαριασμού της C με τα εμβάσματα τα οποία είχε λάβει από αυτόν. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, η ΑΔΑ ζήτησε την πλήρη γνωστοποίηση του τραπεζικού λογαριασμού της C, προκειμένου να κρίνει αν το επίδομα συντηρούμενου τέκνου είχε χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και πραγματικά για τη συντήρηση του τέκνου αυτού. Εντούτοις, ο αναιρεσείων δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα αυτό, δεδομένου ότι η C, η οποία είχε πλέον ενηλικιωθεί, δεν συναινούσε στη δημοσιοποίηση των πληροφοριών αυτών.
47      Προκειμένου να διασκεδάσει τις αμφιβολίες της ΑΔΑ ως προς τη μη χρησιμοποίηση από την C του δικού του λογαριασμού ή ως προς την ενδεχόμενη εκ μέρους της C επιστροφή των επιδομάτων στον λογαριασμό του αναιρεσείοντος, ο τελευταίος, αφού έλαβε τη συγκατάθεση της C, επισύναψε στο δικόγραφο της προσφυγής του τις ζητηθείσες τραπεζικές βεβαιώσεις. Από τα ανωτέρω προκύπτει σαφώς ότι η C είχε χρησιμοποιήσει τα επιδόματα για τον εαυτό της και ότι καμία καταβολή δεν πραγματοποιήθηκε από τον λογαριασμό της στον λογαριασμό του αναιρεσείοντος.
48      Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι «τα αποσπάσματα του τραπεζικού λογαριασμού της C δεν συνιστούν επαρκές στοιχείο προς απόδειξη περί του ότι ο προσφεύγων πράγματι συντηρούσε την C», χωρίς να τεκμηριώσει τη διαπίστωση αυτή ούτε να εξηγήσει τι ακριβώς συνιστά επαρκή απόδειξη περί του ότι πράγματι συντηρούσε την C.
49      Ο αναιρεσείων υπενθυμίζει ότι ο δικαστικός έλεγχος που ασκεί το Γενικό Δικαστήριο στον τομέα των διοικητικών πράξεων τις οποίες διέπει
ο ΚΥΚ πρέπει να συνδυάζει τη διακριτική ευχέρεια των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την προστασία των δικαιωμάτων των μελών του προσωπικού, μεριμνώντας ώστε οι αποφάσεις που θίγουν τους ιδιώτες να είναι δεόντως αιτιολογημένες και σύμφωνες προς την αρχή της αναλογικότητας.
50      Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του λόγου αναιρέσεως.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
51      Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων βάλλει κατά της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτιμήσεως, στη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, των
προσκομισθέντων ως παράρτημα του δικογράφου της προσφυγής του συμπληρωματικών αποδεικτικών στοιχείων περί του ότι πράγματι συντηρούσε την C. Η ανεπαρκής αιτιολογία της εκτιμήσεως αυτής καταδεικνύει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν άσκησε αμερόληπτο και αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο των αποδεικτικών αυτών στοιχείων.
52      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε στην ανωτέρω σκέψη ότι, «υπό το πρίσμα των αμφιβολιών που διατύπωσε η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση, τα αποσπάσματα του τραπεζικού λογαριασμού της C δεν συνιστούν επαρκές αποδεικτικό στοιχείο περί του ότι ο προσφεύγων όντως συντηρούσε την C».
53      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι από την ανωτέρω αιτιολογία είναι δυσχερές να γίνει αντιληπτό με ποιον τρόπο οι αμφιβολίες που διατύπωσε η Επιτροπή με την επίδικη απόφαση, ενώ το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν είχε ακόμη λάβει γνώση των επίμαχων αποσπασμάτων τραπεζικών λογαριασμών, μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αποδεικτική αξία των εγγράφων αυτών.
54      Εντούτοις, επισημαίνεται ότι η εκτίμηση, στη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, της αποδεικτικής αξίας των αποσπασμάτων του τραπεζικού λογαριασμού της C έγινε από το Γενικό Δικαστήριο μόνον επαλλήλως, όπως υπογραμμίζει ρητώς η χρήση της εκφράσεως «εν πάση περιπτώσει» στην αρχή της σκέψεως αυτής. Τούτο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο είχε ήδη εκφέρει την εκτίμησή του, στη σκέψη 119 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επί των επίμαχων αποσπασμάτων του τραπεζικού λογαριασμού της C.
55      Στην ανωτέρω σκέψη της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο δικαιολόγησε, για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που εκτίθενται στη σκέψη 120 της ίδιας αποφάσεως, την άρνησή του να λάβει υπόψη τα αποσπάσματα του τραπεζικού λογαριασμού της C που προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης.
56      Συναφώς, υπενθύμισε ότι ο αναιρεσείων είχε αρνηθεί να προσκομίσει κατά τη διοικητική διαδικασία τις καταστάσεις λογαριασμού που επισύναψε στο δικόγραφο της προσφυγής του. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι, αφενός, η διοίκηση όφειλε να στηριχθεί στα πραγματικά στοιχεία που είχε στη διάθεσή της προκειμένου να αξιολογήσει κατά πόσον ο αναιρεσείων όντως συντηρούσε την C και να λάβει απόφαση σχετικά με το επίμαχο επίδομα και ότι, αφετέρου, μπορούσε να ζητήσει συμπληρωματικές πληροφορίες από τον αναιρεσείοντα, ο οποίος όφειλε να αποδείξει ότι όντως συντηρούσε την C.
57      Προσέτι, και όσον αφορά τη σκέψη της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά της οποίας βάλλει ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2025, Hamoudi κατά Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, σκέψη 54).
58      Ωστόσο, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως δεν περιέχει καμία αιτίαση κατά των εκτιμήσεων που περιλαμβάνονται στη σκέψη 119 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ούτε κατά της αιτιολογίας τους. Κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά μόνον τη σκέψη 120 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
59      Ως εκ τούτου, η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν άσκησε αμερόληπτο και αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο επί των συμπληρωματικών αποδεικτικών στοιχείων περί του αν πράγματι συντηρούσε την C που προσαρτήθηκαν στο δικόγραφο της προσφυγής ούτε ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς την εκ μέρους του απόρριψη των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων.
60      Επομένως, η επιχειρηματολογία αυτή είναι αλυσιτελής και, ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
61      Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι μόνον το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτά. Δεδομένου ότι τα δύο αυτά σκέλη στρέφονται κατά της απαντήσεως του Γενικού Δικαστηρίου στον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, πρέπει να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που απέρριψε τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως και να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
62      Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, το Δικαστήριο δύναται είτε να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου για να την κρίνει είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
63      Εν προκειμένω, το Δικαστήριο αποφαίνεται οριστικά επί της υπό κρίση διαφοράς, η οποία είναι ώριμη προς εκδίκαση.
64      Όπως προκύπτει από τη σκέψη 61 της παρούσας αποφάσεως, η μερική αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως από το Δικαστήριο θέτει υπό αμφισβήτηση την τελευταία αυτή απόφαση μόνον κατά το μέρος που απέρριψε τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως που προβλήθηκε πρωτοδίκως. Κατά συνέπεια, το αντικείμενο της διαφοράς που εξακολουθεί να εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου μετά την ανωτέρω αναίρεση περιορίζεται πλέον στην αμφισβήτηση της επίδικης αποφάσεως που διατυπώνεται με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 1ης Ιουλίου 2008, Chronopost και La Poste κατά UFEX, C‑341/06 P και C‑342/06 P, EU:C:2008:375, σκέψεις 138 και 139).
65      Με τον τέταρτο λόγο της προσφυγής του, όπως συμπληρώθηκε με το υπόμνημα απαντήσεώς του, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι, λαμβανομένης υπόψη της αποφάσεως του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022, με την οποία ακυρώθηκε η απόφαση περί ανακλήσεως της αναδοχής με την οποία οι ρουμανικές αρχές προστασίας της παιδικής ηλικίας ανακάλεσαν την τοποθέτηση των τέκνων Α και Β στην οικογένεια του αναιρεσείοντος υπό καθεστώς αναδοχής, η Επιτροπή δεν μπορούσε να του ζητήσει την επιστροφή των επιδομάτων που είχε λάβει στο πλαίσιο της συντηρήσεως του Α για την περίοδο από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Ιουλίου 2013 και της συντηρήσεως του B για την περίοδο από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Μαρτίου 2013.
66      Κατά πρώτον, στη σκέψη 34 της παρούσας αποφάσεως επισημάνθηκε ότι, δυνάμει της αποφάσεως του πολυμελούς πρωτοδικείου Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 2022, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα τέκνα Α και Β παρέμειναν στην οικογένεια του αναιρεσείοντος υπό καθεστώς αναδοχής μετά τις 30 Ιανουαρίου 2013.
67      Κατά δεύτερον, από την εν λόγω τελεσίδικη απόφαση προκύπτει ότι στις 13 Μαΐου 2014 για τον A και στις 28 Ιουλίου 2013 για τον B έπαυσε η τοποθέτησή τους στην οικογένεια του αναιρεσείοντος υπό καθεστώς αναδοχής.
68      Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν μπορούσε βασίμως να διατάξει την ανάκτηση των οικογενειακών επιδομάτων που καταβλήθηκαν στον αναιρεσείοντα για την συντήρηση του Α από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Ιουλίου 2013 και για τη συντήρηση του Β από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Μαρτίου 2013.
69      Επομένως, η επίδικη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέτρο αυτό.
Επί των δικαστικών εξόδων
70      Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των εξόδων.
71      Κατά το άρθρο 138 του Κανονισμού αυτού, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 84, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού:
«1.      Ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
2.      Όταν οι ηττηθέντες διάδικοι είναι περισσότεροι του ενός, το Δικαστήριο αποφασίζει για την κατανομή των εξόδων.
3.      Σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Πάντως, αν τούτο δικαιολογείται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ένας διάδικος, πέραν των δικαστικών εξόδων του, φέρει και μέρος των εξόδων του αντιδίκου.»
72      Εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο AL ζήτησε την καταδίκη της Επιτροπής στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε εν μέρει, η Επιτροπή πρέπει να φέρει, πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων, και το ήμισυ των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο AL, τόσο στο πλαίσιο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Ακυρώνει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 10ης Απριλίου 2024, AL κατά Επιτροπής (T‑50/22, EU:T:2024:220), στο μέτρο που απορρίπτει τον τέταρτο λόγο τον οποίον προέβαλε πρωτοδίκως ο AL.
2)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.
3)      Ακυρώνει την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 22ας Οκτωβρίου 2021, στο μέτρο που διατάσσει την ανάκτηση των οικογενειακών επιδομάτων που καταβλήθηκαν στον AL για τη συντήρηση του A από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Ιουλίου 2013 και για τη συντήρηση του B από 1ης Φεβρουαρίου 2013 έως 31ης Μαρτίου 2013.
4)      Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, εκτός από τα δικά της έξοδα, το ήμισυ των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο AL, τόσο στο πλαίσιο της πρωτόδικης όσο και της αναιρετικής διαδικασίας.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.