62025CJ0150_RES
Zaak C‑150/25 [Marhaux] (
i
)
BX
tegen
Belgische Staat
[verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal de première instance du Luxembourg (België)]
Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 maart 2026
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 45 VWEU – Vrij verkeer van werknemers – Inkomstenbelasting – In een andere lidstaat ontvangen beroepsinkomsten – Vrijstelling met progressievoorbehoud in de woonstaat – Niet-toepassing van een bilateraal verdrag ter voorkoming van dubbele belasting door de andere overeenkomstsluitende staat – Verlies van een deel van de belastingvoordelen die verband houden met de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtige
Vrij verkeer van personen – Werknemers – Non-discriminatiebeginsel – Betrekkingen in overheidsdienst – Afwijkende regeling – Grenzen – Uitsluitend van toepassing op maatregelen ter beperking van de toegang – Belasting van de inkomsten uit een betrekking in overheidsdienst in een andere lidstaat die onder het vrije verkeer van werknemers valt
(Art. 45 VWEU)
(zie punten 32‑35)
Vrij verkeer van personen – Werknemers – Gelijke behandeling – Inkomstenbelasting – Bilateraal belastingverdrag ter vermijding van dubbele belasting – In een eerste lidstaat ingezeten belastingplichtigen die in een tweede lidstaat beroepsinkomsten verwerven die in deze lidstaat belastbaar zijn en van belasting zijn vrijgesteld in de woonstaat – Belastingverdrag waarin is bepaald dat bij de belastingheffing rekening wordt gehouden met de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtige naar rato van de in elk van de staten belastbare inkomsten – Lidstaat van tewerkstelling die het belastingverdrag niet toepast – Fiscale regeling van de woonstaat die tot gevolg heeft dat een deel van de fiscale voordelen in verband met de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtige verloren gaat – Ontoelaatbaarheid
(Art. 45 VWEU)
(zie punten 47‑51, 54 en dictum)
Samenvatting
In antwoord op een verzoek om een prejudiciële beslissing van de rechtbank van eerste aanleg Luxemburg (België), oordeelt het Hof dat, om het vrije verkeer van werknemers zoals gewaarborgd door artikel 45 VWEU te verzekeren, de woonstaat van een belastingplichtige die buitenlandse beroepsinkomsten verwerft die op grond van een belastingverdrag zijn vrijgesteld, rekening moet houden met de volledige persoonlijke en gezinssituatie van die belastingplichtige indien de lidstaat van tewerkstelling het belastingverdrag niet toepast en de volledige toekenning van de betrokken belastingvoordelen niet toestaat.
BX is fiscaal ingezetene van België en ontvangt inkomsten uit beroepsactiviteiten uit Belgische bron, maar ook uit onder meer Franse bron. Overeenkomstig het Belgisch-Franse belastingverdrag (
1
) worden de inkomsten uit Franse bron belast in Frankrijk en vrijgesteld van de personenbelasting in België (
2
).
BX heeft in zijn aangiften voor de inkomstenbelasting van natuurlĳke personen in België voor de jaren 2020 en 2021 de onderhoudsuitkeringen die hij had betaald aan zijn dochter en zijn voormalige echtgenote, die in België wonen, afgetrokken zijn van zijn totale inkomsten. De Belgische belastingdienst heeft hem echter slechts een aftrek voor de betaalde onderhoudsuitkeringen toegekend naar rato van zijn inkomsten uit Belgische bron.
Aangezien de oorspronkelijke bezwaren van BX geen resultaat hadden opgeleverd, heeft hij bij de verwijzende rechter beroep ingesteld op grond dat de regel van evenredige verdeling van de aftrekbare onderhoudsuitkeringen over de inkomsten uit Belgische bron en de van belasting vrijgestelde inkomsten uit buitenlandse bron, in strijd is met artikel 45 VWEU.
De verwijzende rechter stelt vast dat de Franse belastingdienst het Belgisch-Franse belastingverdrag onjuist toepast, aangezien in de aftrekregeling geen rekening kan worden gehouden met de persoonlijke en gezinssituatie van de belastingplichtige naar rato van zijn in Frankrijk belastbare inkomsten, voor zover het gaat om het deel van de onderhoudsuitkeringen dat niet kan worden afgetrokken van zijn in België belastbare inkomsten. Vervolgens vraagt die rechter zich af of de Belgische regeling, voor zover zij ertoe leidt dat het voordeel van de fiscale aftrek die bedoeld is om rekening te houden met de persoonlijke en gezinssituatie van de ingezeten belastingplichtigen gedeeltelijk verloren gaat, verenigbaar is met het vrije verkeer van werknemers, zoals gewaarborgd door artikel 45 VWEU.
Beoordeling door het Hof
Het Hof herinnert eraan dat een lidstaat die het beginsel op grond waarvan alle inkomsten van de belastingplichtigen, ook de inkomsten uit het buitenland, in de woonplaats worden belast, volledig rekening moet houden met de persoonlijke en gezinssituatie van die belastingplichtigen (
3
), maar dat een lidstaat in bepaalde omstandigheden gedeeltelijk van deze verplichting kan worden vrijgesteld op grond van verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing (
4
).
Die mogelijkheid ontslaat de lidstaten echter niet van hun verplichting om hun fiscale bevoegdheid uit te oefenen op een wijze die niet-discriminerend is ten opzichte van burgers van de Unie die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer van werknemers, zoals gewaarborgd in artikel 45, leden 1 en 2, VWEU.
Wanneer de woonstaat evenwel een bilateraal belastingverdrag sluit waarin deze lidstaat en de lidstaat van tewerkstelling de belastingheffing over de totale inkomsten van belastingplichtigen die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer van werknemers onderling verdelen, en daarbij in verhouding tot deze verdeling rekening houden met hun persoonlijke en gezinssituatie, kan slechts worden geoordeeld dat de woonstaat zijn bevoegdheden op niet-discriminerende wijze heeft uitgeoefend indien de betrokken belastingplichtigen wordt verzekerd dat hun gehele persoonlijke en gezinssituatie uiteindelijk volledig en naar behoren in aanmerking wordt genomen op dezelfde wijze als bij ingezeten belastingplichtigen die geen inkomsten afkomstig van een andere lidstaat verwerven.
Anders zouden onderdanen van de Unie die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer van werknemers in een juridisch of feitelijk nadelige situatie terechtkomen ten opzichte van ingezeten belastingplichtigen die geen gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer van werknemers, hetgeen in strijd is met het non-discriminatiebeginsel, zoals dat met name is neergelegd in artikel 45, leden 1 en 2, VWEU.
Indien daarentegen blijkt dat de staat van tewerkstelling het belastingverdrag zodanig toepast dat in de woonstaat ingezeten belastingplichtigen in de staat van tewerkstelling geen recht op aftrek hebben op grond van hun persoonlijke en gezinssituatie naar rato van de in die staat ontvangen inkomsten waardoor het in de woonstaat geleden verlies wordt gecompenseerd, moet worden geoordeeld dat de woonstaat niet is ontheven van zijn verplichting om de persoonlijke en gezinssituatie van de ingezeten belastingplichtigen volledig voor zijn rekening te nemen. Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de regeling van de woonstaat een belemmering van het vrije verkeer van werknemers invoert, aangezien ingezeten belastingplichtigen die gebruik hebben gemaakt van hun recht op vrij verkeer van werknemers daardoor geen aanspraak kunnen maken op volledige inaanmerkingneming van hun persoonlijke en gezinssituatie, indien er geen dwingende reden van algemeen belang bestaat die deze beperking kan rechtvaardigen.
(
i
)	Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.
(
1
)	Overeenkomst van 10 maart 1964 tussen België en Frankrijk tot voorkoming van dubbele belasting en tot regeling van wederzijdse administratieve en juridische bijstand inzake inkomstenbelastingen.
(
2
)	Inkomsten uit Franse bron worden evenwel, na toepassing van een progressief belastingtarief, in aanmerking genomen bij de vaststelling van de belasting in België, waarna deze belasting wordt verminderd met het deel van de belasting dat is berekend over het vrijgestelde deel van de inkomsten.
(
3
)	Zie in die zin arresten van 14 februari 1995, Schumacker (C‑279/93, EU:C:1995:31, punt 32) en 12 december 2013, Imfeld en Garcet (C‑303/12, EU:C:2013:822, punt 43).
(
4
)	Zie in die zin arresten van 12 december 2002, De Groot (C‑385/00, EU:C:2002:750, punt 99) en 15 juli 2021, Belgische Staat (Verlies van belastingvoordelen in de woonstaat) (C‑241/20, EU:C:2021:605, punt 44).