61980CJ0175_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 175/80,
PETER JOHN KRIER TITHER, πρώην δόκιμος υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, διαμένων στό Yr Hen Popdu Stem, Heol y Bont, Cydweli, Dyfed SA17 4UU ( Ηνωμένο Βασίλειο ), εκπροσωπούμενος από τόν Ulick Bourke, solicitor ενώπιον τού «Supreme Court», τού δικηγορικού γραφείου Clifford-Turner τών Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο J . Hoss, 84, Grand-Rue,
προσφεύγων,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν νομικό της σύμβουλο Thomas F . Cusack, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν M . Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως κύριο αντικείμενο τήν ακύρωση τής αποφάσεως τής Επιτροπής, τής 1ης Αυγούστου 1979, περί απολύσεως τού προσφεύγοντος μετά τήν λήξη τής περιόδου δοκιμασίας του,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατετέθη στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου τήν 1η Αυγού-
στου 1980, ο Tither, πρώην δόκιμος υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ήσκησε προσφυγή μέ τήν οποία ζητεί, κυρίως μέν, τήν ακύρωση τής αναφερομένης εις αυτόν δευτέρας εκθέσεως πού συνετάγη από τήν Επιτροπή στίς 6 Ιουλίου 1979 κατά τό τέλος τής δοκιμασίας του καί τής αποφάσεως περί απολύσεώς του πού έλαβε η Επιτροπή τήν 1η Αυγούστου 1979, επικουρικώς δέ, τήν επιδίκαση αποζημιώσεως .
2 Ο ενδιαφερόμενος, ο οποίος εισήλθε στήν υπηρεσία τής Επιτροπής στίς 10 Αυγούστου 1978, υπό τήν ιδιότητα τού αναπληρωτού βοηθού διοικήσεως μέ βαθμό Β 5 στό τμήμα «θαλάσσιες μεταφορές» τής ΓΔ VII, συνεπλήρωσε, σύμφωνα μέ τό άρθρο 34 παράγραφος 1 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων, δοκιμασία εννέα μηνών, η οποία παρετάθη κατά ενα μήνα, από τίς 10 Μα ΐου στίς 10 Ιουνίου 1979, λόγω ασθενείας μεταξύ 6ης Νοεμβρίου καί 3ης Δεκεμβρίου τού προηγουμένου έτους . Στίς 11 Μα ΐου 1979, ο προϊστάμενος τού τμήματος τού προσφεύγοντος συνέταξε έκθεση δοκιμασίας, οπως απαιτεί η παράγραφος 2 τού άρθρου 34, η οποία περιείχε τόν χαρακτηρισμό «ανεπαρκής» υπό τήν ένδειξη «σχέσεις εντός τής υπηρεσίας» . Ωστόσο, μέ τήν έκθεση συνιστάτο η μονιμοποίηση τού προσφεύγοντος .
3 Τήν 21η Μα ΐου 1979, ο Tither ανεχώρησε μέ άδεια μιάς εβδομάδος γιά τήν Ουαλλία . Τού ειχε χορηγηθεί ειδική άδεια τριών ημερών, γιά νά ψηφίσει στίς τοπικές εκλογές, ενώ οι δύο τελευταίες εργάσιμες ημέρες τής εβδομάδος ηταν αργίες γιά τούς υπαλλήλους τής Κοινότητος ( «γέφυρα» τής Αναλήψεως ).
4 Ο προσφεύγων δέν επέστρεψε στήν θέση του τήν επομένη Δευτέρα, 28 Μα ΐου . Υποστηρίζει οτι κατά τήν ημέρα αυτή, καθώς καί κατά τήν επομένη, επεχείρησε ανεπιτυχώς νά επικοινωνήσει τηλεφωνικώς μέ τόν ιεραρχικώς προϊστάμενό του . Από τήν δικογραφία προκύπτει οτι η απουσία τού προσφεύγοντος εγνωστοποιήθη στόν βοηθό τού γενικού διευθυντού, ο οποίος ετηλεφώνησε στήν κατοικία τού ενδιαφερομένου τό απόγευμα τής 29ης, καθώς καί τήν επομένη καί άφησε ενα μήνυμα . Ο προσφεύγων έλαβε τό μήνυμα αυτό ευρισκόμενος στό Λονδίνο . Ετηλεφώνησε στόν βοηθό τού γενικού διευθυντού, γιά νά τού ανακοινώσει οτι ηταν ασθενής, αλλά οτι, πάντως, ετοιμάζετο νά επιστρέψει στίς Βρυξέλλες . Στό τέλος τής εβδομάδος εκείνης, αρκετές ακόμα τηλεφωνικές συν
διαλέξεις επραγματοποιήθησαν μεταξύ τών δύο μελών . Ο Tither εγνωστοποίησε από τήν Ουαλλία, οπου ειχε επιστρέψει, οτι η κατάσταση τής υγείας του ειχε επιδεινωθεί καί οτι δέν ηδύνατο νά συνεχίσει τό ταξίδι του πρός Βρυξέλλες .
5 Στίς 4 Ιουνίου 1979, ο προσφεύγων εξητάσθη από ιατρό στήν Ουαλλία . Τό ιατρικό πιστοποιητικό, τό οποίο συνετάγη τήν ιδία ημέρα καί μέ τό οποίο συνιστάτο αποχή εκ τής εργασίας επί δύο εβδομάδες, ελήφθη στήν ιατρική υπηρεσία τής Επιτροπής στίς 18 Ιουνίου 1979 . Μεταγενέστερα ιατρικά πιστοποιητικά, τά οποία έφεραν ημερομηνίες 15 Ιουνίου καί 6 Ιουλίου 1979, εβεβαίωναν ανικανότητα πρός εργασία επί «τρείς εβδομάδες» καί «δύο εβδομάδες» αντιστοίχως .
6 Στίς 6 Ιουλίου 1979, ο προϊστάμενος τού τμήματος τού προσφεύγοντος συνέταξε δευτέρα έκθεση περί τής δοκιμασίας, μέ τήν οποία η συμπεριφορά τού Tither εχαρακτηρίζετο ως «ανεπαρκής» ως πρός τρία σημεία : «αίσθηση ευθύνης», «σχέσεις εντός τής υπηρεσίας» καί «ακρίβεια στήν τήρηση τού ωραρίου εργασίας» . Στίς «γενικές παρατηρήσεις», ετονίζετο τό γεγονός οτι ο προσφεύγων ειχε ζητήσει ειδική άδεια τριών ημερών γιά νά ψηφίσει στίς τοπικές εκλογές στήν Ουαλλία, ενώ ηταν αμφίβολο άν εδικαιούτο τέτοια άδεια, καθώς καί η παράλειψη δικαιολογήσεως τής απουσίας τού προσφεύγοντος από τίς 28 Μα ΐου 1979 . Η έκθεση ετελείωνε συνιστώντας τήν απόλυση τού προσφεύγοντος . Ο τελευταίος ισχυρίζεται οτι έλαβε τήν έκθεση αυτή στίς 17 Ιουλίου . Μέ τηλεγράφημα, τό οποίο έλαβε στίς 20 Ιουλίου, τού εχορηγήθη προθεσμία μέχρι τίς 31 Ιουλίου, γιά νά υποβάλει τίς παρατηρήσεις του στήν Επιτροπή .
7 Τήν 1η Αυγούστου 1979 η Επιτροπή έλαβε απόφαση περί απολύσεως τού προσφεύγοντος από 1ης Σεπτεμβρίου 1979 . Μέ επιστολή τής 9ης Σεπτεμβρίου 1979 ο προσφεύγων υπέβαλε ένσταση, κατά τήν έννοια τού άρθρου 90 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων, η οποία εστρέφετο κατά τής συντάξεως καί τού περιεχομένου τής δευτέρας εκθέσεως περί τής δοκιμασίας καί κατά τής αποφάσεως περί απολύσεως .
8 Μέ επιστολή τής 11ης Οκτωβρίου 1979, ο προσφεύγων εζήτησε νά τού καταβληθεί η αποζημίωση πού προβλέπει τό άρθρο 34 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως . Η εν λόγω αποζημίωση, η οποία ανήρχετο σέ 2 420,43 λίρες στερλίνες, τού απεστάλη ταχυδρομικώς στίς 23 Νοεμβρίου 1979 .
9 Ο προσφεύγων ζητεί : α ) τήν ακύρωση τής από 6ης Ιουλίου 1979 δευτέρας εκθέσεως δοκιμασίας· β ) τήν ακύρωση τής από 1ης Αυγούστου 1979 αποφάσεως περί απολύσεως· τήν ακύρωση τής από 9ης Οκτωβρίου 1979 αποφάσεως περί απορρίψεως τής ενστάσεώς του· δ ) τήν καταβολή αποζημιώσεως γιά τήν απώλεια τού μισθού, γιά τά έξοδα στά οποία υπεβλήθη λόγω τής απολύσεώς του, γιά τήν ηθική βλάβη τήν οποία εκτιμά σέ 300 000 βελγικά φράγκα καί, επικουρικώς, τά έξοδα στά οποία υπεβλήθη λόγω τής λύσεως μιάς μισθώσεως στίς Βρυξέλλες, τίς δαπάνες πού υπέστη αναζητώντας νέα απασχόληση, καί αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης πού εκτιμά σέ 500 000 βελγικά φράγκα, οσον αφορά τήν υφισταμένη καί μέλλουσα μείωση τής βιοποριστικής ικανότητος τού προσφεύγοντος .
10 Η προσφυγή στηρίζεται προεχόντως στήν παράβαση τού άρθρου 34 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, ελλείψει παντελούς δικαιολογίας πρός σύνταξη δευτέρας εκθέσεως, κατά μείζονα δέ λόγο εφ’ οσον αυτή δέν συνετάγη εντός τής προθεσμίας πού τάσσει η ανωτέρω διάταξη, δηλαδή εντός τού μηνός πρό τού τέλους τής δοκιμασίας ή τής παρατάσεως τής δοκιμασίας . Ο δεύτερος λόγος στηρίζεται στήν υπαρξη ανωμαλιών κατά τήν σύνταξη τής δευτέρας εκθέσεως, καθ’ οσον αυτή περιέχει κρίσεις, οι οποίες θέτουν υπό αμφισβήτηση τήν συμπεριφορά τού προσφεύγοντος, χωρίς νά προσκομίζονται αποδείξεις πρός υποστήριξη τών συμπερασμάτων αυτών . Ο Tither υποστηρίζει στό σημείο αυτό οτι οποιαδήποτε επίκριση τής συμπεριφοράς του έπρεπε νά έχει αντιμετωπισθεί ως πειθαρχικό ζήτημα, σύμφωνα μέ τόν τίτλο VI τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως . Τρίτον, ο προσφεύγων επικαλείται παραβίαση τών γενικών αρχών τού δικαίου καί τέλος τήν ακυρότητα τής αποφάσεως περί απολύσεως, καθ’ ο,τι η τελευταία δέν αναφέρεται στήν σύσταση πού υπάρχει στήν πρώτη έκθεση δοκιμασίας, κατά τήν οποία προτείνεται η μονιμοποίηση τού προσφεύγοντος .
11 Η Επιτροπή αμφισβητεί κατ’ αρχήν τό βάσιμο τού επιχειρήματος πού στηρίζεται σέ δήθεν παράβαση τού άρθρου 34 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως . Κατά τήν γνώμη της, εφ’ οσον διαρκεί η περίοδος τής δοκιμασίας, ειναι δυνατόν, ανά πάσα στιγμή, νά συνταχθεί νέα έκθεση . Βεβαίως, πρόθεση τού νομοθέτου δέν ηταν νά εμποδίσει τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή νά αντιδρά, μέσω μιάς δευτέρας εκθέσεως αναφερομένης στήν περίοδο τήν οποία δέν καλύπτει η πρώτη έκθεση, σέ συμπεριφορά τού δοκίμου υπαλλήλου, η οποία δικαιολογεί τήν απόλυσή του . Η σχετική διάταξη πρέπει, πράγματι, νά ερμηνευθεί υπό τήν έννοια οτι η υποχρέωση πού επιβάλλεται στό όργανο νά καταρτίζει έκθεση ενα μήνα πρό τού τέλους τής περιόδου δοκιμασίας, αποβλέπει στό νά εξασφαλίζει στήν τελευταία επαρκή προθεσμία γιά νά λάβει απόφαση, η οποία θά συμπίπτει, κατά τό μέτρο τού δυνατού, μέ τήν ημερομηνία λήξεως τής περιόδου τής δοκιμασίας ή τής παρατάσεώς της .
12 Πράγματι, τό άρθρο 34 παράγραφος 2 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ορίζει οτι η έκθεση περί τής δοκιμασίας συντάσσεται τουλάχιστον ενα μήνα πρό τής λήξεως τής περιόδου τής δοκιμασίας . Η διάταξη αυτή επιτρέπει τήν κοινοποίηση τής εκθέσεως στόν ενδιαφερόμενο γιά ενδεχόμενες παρατηρήσεις του καί τήν έγκαιρη μελέτη τής εκθέσεως από τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή, ωστε κατά τήν λήξη τής περιόδου δοκιμασίας νά αποφασίζει επί τού ζητήματος τής μονιμοποιήσεως ή μή τού δοκίμου υπαλλήλου . Πρέπει ωστόσο νά σημειωθει οτι η περίοδος τής δοκιμασίας δύναται νά παραταθεί, μάλιστα δέ καί μετά τήν σύνταξη τής εν λόγω εκθέσεως, έτσι ωστε νά ειναι υπέρ τό δέον στενή μία ερμηνεία τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως πού θά απέκλειε κάθε δυνατότητα συντάξεως δευτέρας εκθέσεως κατά τό τέλος τής δοκιμασίας εάν η συμπεριφορά ή η ικανότης τού δοκίμου απεδεικνύοντο μή ικανοποιητικές .
13 Όσον αφορά τόν λόγο, ο οποίος στηρίζεται στό οτι η δευτέρα έκθεση δέν συνετάγη τουλάχιστον ενα μήνα πρό τής λήξεως τής περιόδου τής δοκιμασίας, αλλά ενα περίπου μήνα μετά τό τέλος τής εν λόγω περιόδου, πρέπει νά σημειωθεί οτι τό Δικαστήριο ( δεύτερο τμήμα ) εδέχθη, μέ τήν απόφασή του τής 12ης Ιουλίου 1973 ( συνεκδικασθείσες υποθέσεις 10 καί 47/72 Di Pillo, ECR σ . 763 ), οτι μολονότι μία καθυστέρηση στήν σύνταξη τής εκθέσεως συνιστά πράγματι ανωμαλία έναντι τών ρητών απαιτήσεων τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, ωστόσο η ανωμαλία αυτή δέν ειναι ικανή νά επηρεάσει τό κύρος τής εκθέσεως .
14 Δέν αμφισβητείται πάντως οτι η πρώτη έκθεση περί τής δοκιμασίας, μέ τήν οποία συνιστάτο η μονιμοποίηση τού προσφεύγοντος, συνετάγη στίς 11 Μα ΐου 1979 καί οτι ο ενδιαφερόμενος ανεχώρησε μέ άδεια στίς 21 Μα ΐου ( δηλαδή πέντε εργάσιμες ημέρες αργότερα ) καί οτι η δευτέρα έκθεση ουδαμώς στηρίζεται στήν περίοδο αυτή τών πέντε ημερών . Αναφέρεται, αποκλειστικώς, στήν μετά τίς 28 Μα ΐου συμπεριφορά τού προσφεύγοντος, ημερομηνία κατά τήν οποία έπρεπε κανονικά νά ειχε επιστρέψει στήν θέση του . Πράγματι, η κυρία μομφή πού η Επιτροπή προσάπτει στόν προσφεύγοντα στήν επίδικη έκθεση συνοψίζεται στό οτι δέν εδικαιολόγησε τήν απουσία του από τό πρωί τής Δευτέρας, 28ης Μα ΐου 1979 . Κατά τήν άποψη τής Επιτροπής, στό θέμα αυτό ο προσφεύγων δέν συνεμορφώθη πρός τούς κανόνες καλής συμπεριφοράς εντός τής υπηρεσίας .
15 Όσον αφορά τήν μομφή πού αποδίδεται στόν προσφεύγοντα, οτι έλαβε ειδική άδεια γιά τίς εκλογές, πρέπει νά σημειωθεί οτι η γραπτή αίτηση τού προσφεύγοντος ενεκρίθη από τήν αρμοδία υπηρεσία, καί επομένως η αποδιδομένη μομφή δέν ευσταθεί .
16 Δέν αμφισβητείται επίσης οτι τό πρώτο ιατρικό πιστοποιητικό, πού συνετάγη στίς 4 Ιουνίου 1979 στήν Ουαλλία καί συνιστούσε δύο εβδομάδων αποχή από τήν εργασία, έφθασε στήν ιατρική υπηρεσία τής Επιτροπής μόλις τήν 18η Ιουνίου 1979 . Τό πιστοποιητικό τής 15ης Ιουνίου, πού εδικαιολόγει τήν απουσία τού προσφεύγοντος μέχρι τίς 6 Ιουλίου, ελήφθη στίς 22 Ιουνίου . Τό πιστοποιητικό τής 6ης Ιουλίου 1979, πού εδικαιολόγει τήν απουσία τού προσφεύγοντος μέχρι τήν 21η Ιουλίου 1979, ελήφθη στίς 23 Ιουλίου 1979 . Φαίνεται, πάντως, οτι ο ιεραρχικώς προϊστάμενος τού προσφεύγοντος, ο οποίος συνέταξε τήν δευτέρα έκθεση περί τής δοκιμασίας, δέν ειχε ενημερωθεί πλήρως επί τών λόγων τής απουσίας τού προσφεύγοντος, ο οποίος προσεκόμισε ιατρικά πιστοποιητικά γιά νά δικαιολογήσει τήν απουσία του . Φαίνεται επίσης οτι η Επιτροπή, πρίν λάβει απόφαση επί τής δευτέρας εκθέσεως, μέ τήν οποία συνιστάτο η απόλυση, δέν έλαβε υπ’ όψη, προκειμένου νά διαφωτισθεί, τίς διαδοχικές ιατρικές εκθέσεις, οι οποίες εβεβαίωναν τήν ανικανότητα πρός εργασία τού Tither .
17 Επομένως, η δευτέρα έκθεση περί τής δοκιμασίας, πού φέρει ημερομηνία 6 Ιουλίου 1979 καί μέ τήν οποία προτείνεται η απόλυση τού προσφεύγοντος, χωρίς νά περιέχει κανένα πρός τούτο βάσιμο λόγο, πρέπει νά ακυρωθεί, καθώς καί η από 1 Αυγούστου 1979 απόφαση περί απολύσεως, η οποία στηρίζεται επί τής εκθέσεως αυτής .
18 Στήν Επιτροπή εναπόκειται νά λάβει τά αναγκαία μέτρα, γιά νά αποσαφηνίσει τήν νομική κατάσταση τού προσφεύγοντος, ως πρός τόν οποίο ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως θέλει νά εξασφαλίσει οτι, στό τέλος τής δοκιμασίας του, θά έχει αρθεί κάθε αβεβαιότητα ως πρός τήν νομική του κατάσταση μέ απόφαση τής αρμοδίας γιά τούς διορισμούς αρχής περί μονιμοποιήσεως ή απολύσεώς του γιά νόμιμο λόγο . Δέν αποκλείεται η δυνατότης τής Επιτροπής, πρίν λάβει μία απόφαση, κατά τήν μία ή τήν άλλη έννοια, νά συντάξει νέα έκθεση κατά τό τέλος τής δοκιμασίας, εάν συντρέχουν ειδικές περιστάσεις πού δικαιολογούν μία τέτοια έκθεση .
19 Δεδομένου οτι η Επιτροπή υποχρεούνται νά λάβει τά αναγκαία κατά τήν παρούσα απόφαση μέτρα, δέν συντρέχει λόγος νά αποφανθεί τό Δικαστήριο επί τών συμπληρωματικών καί επικουρικών αιτημάτων τού προσφεύγοντος .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
20 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 πράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .
21 Επειδή έχει παραχωρηθεί από τό Δικαστήριο στόν προσφεύγοντα τό ευεργέτημα πενίας υψους 80 000 βελγικών φράγκων, η Επιτροπή καταδικάζεται νά καταβάλει τό ποσό αυτό στό Δικαστήριο καί νά φέρει τά υπόλοιπα δικαστικά έξοδα, στά οποία υπεβλήθη ενδεχομένως ο προσφεύγων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Ακυρώνει τήν από 6ης Ιουλίου 1979 δευτέρα έκθεση περί τής δοκιμασίας τού προσφεύγοντος καί τήν από 1ης Αυγούστου 1979 απόφαση περί απολύσεώς του .
2)Καταδικάζει στά δικαστικά έξοδα τήν Επιτροπή, η οποία οφείλει νά καταβάλει στό Δικαστήριο τό ποσό τών 80 000 βελγικών φράγκων, πού εχορηγήθη στόν προσφεύγοντα ως ευεργέτημα πενίας .