61970C0021
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL
A. DUTHEILLET DE LAMOTHE
VAN 16 DECEMBER 1970 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
Gij kent de bepalingen van het Statuut van de ambtenaren van de Gemeenschappen betreffende de wijze waarop in vacatures wordt voorzien.
In artikel 4 van het Statuut wordt bepaald:
1.   Iedere vacature bij een Instelling wordt ter kennis van het personeel dezer Instelling gebracht, zodra het tot aanstelling bevoegde gezag besloten heeft dat in deze vacature moet worden voorzien.
2.   Kan in deze vacature niet worden voorzien bij wege van overplaatsing, bevordering of een intern vergelijkend onderzoek, dan wordt zij ter kennis van het personeel der drie Europese Gemeenschappen gebracht.
3.   Ten slotte kan, zo nodig, een extern vergelijkend onderzoek worden gehouden.
Anderzijds wordt in artikel 29 bepaald dat het tot aanstelling bevoegde gezag achtereenvolgens moet onderzoeken:
a)
de mogelijkheden tot bevordering en tot overplaatsing binnen de Instelling;
b)
de mogelijkheden tot het organiseren van een vergelijkend onderzoek binnen de Instelling;
c)
de verzoeken tot overgang van ambtenaren van andere Instellingen;
d)
ten slotte de mogelijkheden tot het houden van een extern vergelijkend onderzoek.
De Commissie heeft deze tekst, voor wat betreft de tot haar diensten behorende ambtenaren, nader uitgewerkt bij een intern besluit van 14 februari 1968, waarop ik aanstonds terugkom.
In maart 1969 werd, ter voorziening in een vacante post van reviseur bij de Duitse sectie van de talendienst der Commissie, deze procedure ingeleid.
Vijf ambtenaren solliciteerden, waaronder mejuffrouw Rittweger, vertaalster bij de Commissie in de rang LA 5, en een andere vertaler bij de Commissie in de rang LA 6, de heer Lenoch.
Aangezien de Commissie in casu het tot aanstelling bevoegde gezag was, werden de in het zojuist genoemde besluit van 14 februari 1969 neergelegde regels toegepast; artikel 11 van dit besluit bepaalt dat wanneer de Commissie bevoegd is het besluit te nemen, aan haar een voorstel wordt gedaan door het lid der Commissie, dat verantwoordelijk is voor de dienst waarin de vacature is ontstaan. Het voorstel wordt ingediend in overleg met het lid der Commissie, dat verantwoordelijk is voor de zaken van algemeen beheer. Wanneer de beide leden der Commissie niet tot overeenstemming komen, wordt de zaak op initiatief van een hunner aan de Commissie voorgelegd.
Voordat het voorstel der Commissieleden tot stand kwam, werd de sollicitatietermijn echter heropend, om eventueel ambtenaren buiten het organigram, bezoldigd uit het onderzoekbudget (van Euratom), in de gelegenheid te stellen naar de post te dingen, wanneer zij aan de gestelde voorwaarden voldeden. Deze heropening leverde echter geen nieuwe sollicitaties op.
Derhalve gaven de heren Coppé en Bodson als de beide bevoegde Commissieleden, na de bekwaamheden der kandidaten en de aantekeningen in hun dossiers aan een vergelijkend onderzoek te hebben onderworpen, het secretariaat-generaal van de Commissie op 3 juli 1969 opdracht aan de andere leden der Commissie een gezamenlijk voorstel tot benoeming van de heer Lenoch voor te leggen.
Dit voorstel was gericht aan alle leden der Commissie en moest volgens vaste praktijk worden geacht te zijn goedgekeurd, indien geen hunner daartegen voor11 juli 1969 te 12 uur bezwaren had ingediend.
Daarmede scheen de zaak afgedaan, en naar het oordeel van de dienst voor personeelszaken te Luxemburg wel zozeer, dat zij bij vergissing vóór 11 juli aan mejuffrouw Rittweger berichtte dat zij niet voor de betrokken post in aanmerking kwam.
Deze mededeling was inderdaad zeer prematuur, want op 6 of 7 juli 1969 begon de heer Bodson te twijfelen en maakte hij plotseling bezwaar tegen aanvaarding van het enkele dagen tevoren door hem zelf opgestelde voorstel.
Daarop volgde een briefwisseling tussen de heer Bodson en de afdeling personeelszaken van de Commissie, waarop ik aanstonds nader terugkom.
Ten slotte trok de heer Bodson zijn bezwaren in en op 1 oktober 1969 volgde de benoeming van de heer Lenoch.
In het onderhavige beroep verzoekt mejuffrouw Rittweger U deze benoeming nietig te verklaren.
Naar mijn mening zult Gij dit beroep moeten toewijzen.
Immers, al vermag het Hof zijn eigen oordeel niet in de plaats te stellen van 'beoordeling door het bevoegde gezag van de bekwaamheden der verschillende kandidaten voor een zelfde post, toch hebt Gij reeds vroeger beslist „dat het Hof ten strengste de eis wenst te handhaven dat de dossiers der verschillende kandidaten volledig worden onderzocht” (zaak 27-63 van 19 maart 1964, Raponi, Jurisprudentie X, blz. 287).
In casu blijkt uit de op Uw verzoek om aanvullende informatie overgelegde stukken dat aan deze eis niet is voldaan.
Toen namelijk, zoals gezegd, bij de heer Bodson twijfel rees, verzocht hij de afdeling personeelszaken van de Commissie om nadere inlichtingen over de aard van de tot dusver door de heer Lenoch verrichte werkzaamheden, alsmede over de anciënniteit van elk der kandidaten.
De personeelsdienst te Brussel zond de heer Bodson daarop niet slechts de gevraagde inlichtingen, doch een nieuwe beoordeling van de vijf kandidaten, opgesteld door de personeelsdienst te Luxemburg op 25 juli, en overigens niet alleen van deze vijf kandidaten, maar eveneens van een zesde ambtenaar, die niet had gesolliciteerd.
Het opstellen en mededelen van deze beoordeling vormt naar mijn mening een zeer ernstige onregelmatigheid.
Ingevolge artikel 43 van het Statuut is de administratie immers verplicht aan de ambtenaar een beoordeling van zijn dienstprestaties ter kennis te brengen; de ambtenaar heeft de bevoegdheid hieraan alle opmerkingen toe te voegen die hij dienstig acht.
De door de personeelsdienst te Luxemburg op 25 juli 1969 opgestelde beoordeling van de dienstprestaties der vijf ambtenaren, die in aanmerking wensten te komen voor de post van reviseur, zijn echter nooit ter kennis van de betrokkenen gebracht.
Het feit dat daarmee voor een bevordering rekening werd gehouden, maakt de gevolgde procedure naar mijn mening ongeldig.
Wanneer immers voor een bevordering of overplaatsing niet wordt uitgegaan van de normale beoordelingen van de ambtenaren, waarvan zij op de hoogte zijn, doch van andere, geheime beoordelingen, valt de waarborg, die de auteurs van het Statuut in artikel 43 aan de ambtenaren hebben willen geven, geheel weg.
De jaarlijkse of halfjaarlijkse beoordeling en de mededeling daarvan zijn slechts — als U mij de uitdrukking veroorlooft — een schijnvertoning, wanneer deze beoordeling buiten beschouwing blijft bij het onderzoek der schriftelijke bewijsstukken van de ambtenaar.
In dit opzicht is een vergelijking tussen de aan mejuffrouw Rittweger medegedeelde beoordeling en die welke haar vóór het besluit der Commissie niet werd medegedeeld, uiterst instructief.
Terwijl verzoekster in de medegedeelde beoordelingen zonder enig voorbehoud wordt geprezen en haar dienstchef daarin zelfs opmerkt dat wanneer hij niet in alle gevallen de kwalificatie „zeer goed” geeft, dit uitsluitend is geschied op grond van de door de directeur van de dienst voor personeelszaken gegeven aanwijzing deze kwalificatie slechts in uitzonderingsgevallen te gebruiken, is de niet-medegedeelde beoordeling van verzoeksters bekwaamheden veel minder gunstig en worden daarin tal van voorbehouden gemaakt ten aanzien van haar capaciteiten om een hogere post te vervullen.
Wanneer men aaneemt dat voor een promotie met niet-medegedeelde beoordelingen rekening mag worden gehouden, dan betekent dit mijns inziens dat men in feite aan artikel 43 van het Statuut elke inhoud ontneemt.
Overigens zij opgemerkt dat in alle landen waar het nationale ambtenarenstatuut de overheid verplicht haar beoordelingsrapport aan de betrokken ambtenaar mede te delen, de bevorderingsprocedure onwettig is wanneer daarin rekening wordt gehouden met niet-medegedeelde opmerkingen. Zo heeft bij voorbeeld de Franse Conseil d'État bij het arrest-.Juste van 5 mei 1961 alle benoemingen van administrateurs „de classe exceptionnelle” bij het Ministerie van Financiën in 1958 nietig verklaard, aangezien de cijferbeoordeling van een niet-bevorderde administrateur aan de betrokkene niet was medegedeeld.
Ik heb mij echter afgevraagd of in casu de onregelmatigheid van invloed kon zijn op het uiteindelijk genomen besluit; de vraag is mijns inziens alleszins terecht, aangezien uiteindelijk hetzelfde besluit is genomen als tevoren, voordat de onregelmatigheid plaatsvond, was overwogen.
Op grond van de stukken kan de vraag mijns inziens zonder aarzelen worden beantwoord.
Uit de nota van het secretariaat-generaal der Commissie van 2 oktober 1969, welke tot de benoeming van de heer Lenoch heeft geleid, blijkt immers dat de in juli aangevangen procedure die op verzoek van de heer Bodson was geschorst, na ontvangst van de door hem gevraagde aanvullende inlichtingen kon worden voortgezet.
Deze aanvullende inlichtingen bestaan nu juist uit de ten onrechte verstrekte beoordeling, welke hem op 28 juli 1969 was toegezonden.
Ik meen dan ook dat de uiteindelijke keuze der Commissie kan zijn beïnvloed door deze onrechtmatigheid in de procedure en dat als gevolg hiervan de benoeming van de heer Lenoch wegens een vormfout onwettig is.
Ik zal derhalve slechts zeer kort ingaan op de andere door verzoekster aangevoerde middelen, welke mij alle ongegrond voorkomen.
In de eerste plaats stelt zij dat een kandidaat van de rang LA 6 niet in aanmerking komt, daar benoeming in de rang LA 5 voor hem een bevordering zou zijn, terwijl andere kandidaten, die reeds in de rang LA 5 waren geplaatst, door enkele overplaatsing konden overgaan naar deze post.
Geen bepaling van het Statuut, noch enig algemeen rechtsbeginsel beperkt echter de vrijheid van het tot aanstelling bevoegde gezag om hetzij door bevordering hetzij door overplaatsing in een vacature te voorzien.
Ten slotte stelt mejuffrouw Rittweger dat de heer Lenoch niet beschikte over de vereiste ervaring als reviseur, aangezien hij vooral op terminologisch gebied werkzaam was geweest.
Zoals gezegd, vermag het Hof zijn eigen oordeel op dit punt echter niet in de plaats te stellen van de door het bevoegde gezag uitgebrachte beoordeling der kandidaten.
Uitsluitend de besproken procedurefout zal derhalve tot de onwettigheid van het bestreden besluit kunnen leiden, zodat ik op grond van deze fout concludeer tot
—
nietigverklaring van de benoeming van de heer Lenoch wegens een procedurefout,
—
verwijzing van de Commissie in de kosten van het geding.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.