WYROK SĄDU
(druga izba)
z dnia 10 września 2025 r.(*)
Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące wymiany informacji między Komisją a organami japońskimi w odniesieniu do produktu skarżącego – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych – Oczywisty błąd w ocenie
W sprawie T‑337/24
Smart Kid S.A., z siedzibą w Warszawie (Polska), którą reprezentował Z. Kiedacz, radca prawny,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, którą reprezentowali M. Burón Pérez i K. Herrmann, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
SĄD (druga izba),
w składzie: A. Marcoulli, prezeska, V. Tomljenović (sprawozdawczyni) i W. Valasidis, sędziowie,
sekretarz: V. Di Bucci,
uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności środek dowodowy z dnia 27 listopada 2024 r., w ramach którego Sąd nakazał Komisji przedstawienie w całości niektórych dokumentów,
uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania,
wydaje następujący
Wyrok
1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Smart Kid S.A., wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2024) 2776 final z dnia 21 kwietnia 2024 r. częściowo odmawiającej dostępu do dokumentów dotyczących wymiany informacji między Komisją Europejską a organami japońskimi (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Okoliczności powstania sporu
2        Skarżąca jest polskim przedsiębiorstwem wytwarzającym urządzenia służące do zabezpieczenia dzieci w samochodach, a w szczególności produkt o nazwie „Smart Kid Belt”, który jest przedstawiany jako alternatywa dla siedzisk dla dzieci. Produkt ten został homologowany na podstawie regulaminu nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym („urządzenia przytrzymujące dla dzieci”) (Dz.U. 2011, L 233, s. 95, zwanego dalej „regulaminem nr 44 EKG/ONZ”).
3        W latach 2018–2022 Komisja przeprowadziła badania i kontrole na podstawie art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. 2018, L 151, s. 1). W związku z tym Komisja prowadziła z różnymi podmiotami korespondencję na temat wspomnianego produktu i ewentualnej zmiany regulaminu
nr 44 EKG/ONZ. W tym właśnie kontekście skarżąca skierowała do Komisji szereg wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów.
4        W dniu 19 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o udzielenie dostępu do wszelkich dokumentów wysłanych od dnia 1 stycznia 2018 r. do lub z wydziału ds. branży motoryzacyjnej i mobilnej Dyrekcji Generalnej Komisji (DG) ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP, w których wymieniono nazwę skarżącej, a mianowicie „Smart Kid”, lub produkt, którego producentem jest skarżąca, a mianowicie „Smart Kid Belt”.
5        W dniu 3 września 2021 r. Komisja przekazała skarżącej listę 210 dokumentów objętych zakresem wniosku z dnia 19 lipca 2021 r., do których dostępu odmówiła w całości.
6        W dniu 21 lutego 2023 r. skarżąca złożyła do Komisji wniosek o udzielenie dostępu do wszelkich dokumentów wymienionych między DG Komisji ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP a japońskim ministerstwem ds. terytorium, infrastruktury, transportu i turystyki lub jego przedstawicielami od dnia 1 stycznia 2018 r.
7        Pismem z dnia 27 marca 2023 r. Komisja odpowiedziała na wniosek o udzielenie dostępu, wskazując, że zidentyfikowała szereg wiadomości elektronicznych objętych zakresem wspomnianego wniosku, które nie zostały jeszcze przekazane skarżącej. W tym samym piśmie Komisja odmówiła dostępu do wspomnianych dokumentów, powołując się na wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).
8        Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżąca złożyła ponowny wniosek w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżąca podniosła, po pierwsze, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób odmowy dostępu do żądanych dokumentów, po drugie, że nieprawidłowo zastosowała art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, po trzecie, że nie wyjaśniła prawidłowo, kto zgłosił zastrzeżenia wobec ujawnienia dokumentów i na jakich podstawach oparto te zastrzeżenia, a po czwarte, że naruszyła art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez zaniechanie jego zastosowania.
9        Po przesłaniu przez skarżącą szeregu wiadomości elektronicznych, w których domagała się ona wydania decyzji, oraz dwóch wezwań do zaprzestania niewłaściwego administrowania, oraz po wszczęciu postępowania przed Europejską Rzeczniczką Praw Obywatelskich, w dniu 21 kwietnia 2024 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję.
10      W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że dwie wymiany wiadomości elektronicznych wchodzą w zakres wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów z dnia 21 lutego 2023 r., a mianowicie:
–        wymiana wiadomości elektronicznych między nią a organami japońskimi dotycząca produktu „Smart Kid Belt” w okresie od 8 maja do
12 czerwca 2020 r., zarejestrowana pod numerem referencyjnym Ares(2020) 7455737 (zwana dalej „dokumentem 1”);
–        wymiana wiadomości elektronicznych między nią a organami japońskimi dotycząca produktu „Smart Kid Belt” w okresie od 18 grudnia 2020 r. do 6 września 2021 r., zarejestrowana pod numerem referencyjnym Ares(2021) 5479311 (zwana dalej „dokumentem 2”).
11      Zaskarżoną decyzją Komisja udzieliła częściowego dostępu do dokumentów 1 i 2. Oparła ona częściową odmowę udzielenia dostępu na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącym ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, a także na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, dotyczącym ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej.
Żądania stron
12      Skarżąca wnosi w istocie do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
13      Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
W przedmiocie podniesienia nowego zarzutu na etapie repliki
14      Komisja twierdzi w duplice, że skarżąca popełniła błąd, przedstawiając swoje argumenty w replice pod postacią dwóch zarzutów, mimo że w skardze podniosła jeden zarzut i nie przedstawiła żadnej nowej okoliczności prawnej lub faktycznej uzasadniającej podniesienie nowego zarzutu w toku postępowania.
15      Należy przypomnieć, że na mocy art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem w toku postępowania nie można podnosić nowych zarzutów, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero w toku postępowania.
16      Zarzut lub argument, który stanowi rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej, bezpośrednio lub w sposób dorozumiany, w skardze wszczynającej postępowanie i który jest ściśle z nim związany, należy uznać za dopuszczalny (wyrok z dnia 11 lipca 2013 r., Ziegler/Komisja, C‑439/11 P, EU:C:2013:513, pkt 46). Ponadto w celu uznania go za rozszerzenie uprzednio przedstawionego zarzutu nowy argument powinien wykazywać dostatecznie ścisły związek z pierwotnie przedstawionymi zarzutami, tak aby można go było uważać za wynik zwykłego rozwinięcia debaty w ramach postępowania spornego (zob. podobnie wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 31).
17      W niniejszym przypadku należy jednak stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi Komisja, skarżąca nie podnosi nowego zarzutu w replice, lecz rozwija jedynie argumenty wpisujące się w ramy zarzutu dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE, art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), a także art. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, które zostały już podniesione na etapie skargi. Ponadto dwa zarzuty, na które powołuje się skarżąca w replice, odsyłają do dwóch głównych argumentów przedstawionych przez nią w ramach jedynego zarzutu podniesionego w skardze.
18      Wobec powyższego podniesiona przez Komisję
argumentacja dotycząca nowego charakteru zarzutu wysuniętego przez skarżącą na etapie repliki nie może zostać uwzględniona.
W przedmiocie jedynego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE w związku z art. 42 Karty oraz art. 1, 2 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001
19      Skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE w związku z art. 42 Karty oraz art. 1, 2 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Podnosi ona w istocie, że Komisja błędnie zastosowała wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczący ochrony interesów publicznych w zakresie stosunków międzynarodowych, odmawiając częściowo dostępu do dokumentów 1 i 2. Ten jedyny zarzut dzieli się na dwie części.
20      W pierwszej części jedynego zarzutu skarżąca podnosi w istocie, że żądane dokumenty nie mogły być objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie dotyczyły one kształtowania polityki publicznej prowadzonej przez władze japońskie. Ponadto skarżąca twierdzi w istocie, że powołanie się na ochronę stanowiska negocjacyjnego Japonii lub postępowania dochodzeniowego
prowadzonego
w tym państwie nie było już uzasadnione.
21      W drugiej części jedynego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja nie tylko zaakceptowała argumenty powołane przez organy japońskie w celu sprzeciwienia się ujawnieniu żądanych dokumentów bez przeprowadzenia rzeczywistej analizy, ale także przyjęła za podstawę ocenę generyczną, uniwersalną i nieprecyzyjną. I tak, zdaniem skarżącej zastosowanie przyjętego przez Komisję wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 oznaczałoby uznanie, że każda informacja przekazana przez państwo trzecie jest objęta wspomnianym wyjątkiem, o ile tylko państwo trzecie chce skorzystać z ochrony przewidzianej w tym artykule.
22      Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.
23      Na wstępie należy zauważyć, że Komisja częściowo odmówiła udzielenia dostępu do dokumentów 1 i 2 na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącego ochrony interesów publicznych w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, oraz na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, dotyczącego ochrony prywatności i integralności. Jak wynika z pkt 19 powyżej, skarżąca kwestionuje jedynie zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001. Nie kwestionuje ona odmowy ujawnienia danych osobowych zawartych w dokumentach 1 i 2, którą Komisja zastosowała na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. Wobec tego rozpatrywana skarga ma na celu jedynie stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim opiera się ona na art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
24      W tym względzie argumentacja skarżącej składa się w istocie z trzech następujących zarzutów szczegółowych, które należy kolejno zbadać i które odpowiednio dotyczą:
–        braku przeprowadzenia przez Komisję własnej, rzeczywistej analizy ryzyka naruszenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych (pierwszy zarzut szczegółowy części drugiej jedynego zarzutu);
–        braku możliwości zastosowania i znaczenia dla sprawy orzecznictwa, na którym Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji w celu częściowej odmowy ujawnienia dokumentów 1 i 2 na podstawie wyjątku dotyczącego ochrony interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych (pierwszy zarzut szczegółowy części pierwszej jedynego zarzutu);
–        braku racjonalnie przewidywalnego – a nie czysto hipotetycznego – ryzyka naruszenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, przy uwzględnieniu fasadowości i deklaratywności argumentów Komisji, zgodnie z którymi dokumenty 1 i 2 prezentują stanowisko negocjacyjne Japonii lub narażają na szwank toczące się w Japonii postępowanie (drugi zarzut szczegółowy części pierwszej jedynego zarzutu i drugi zarzut szczegółowy części drugiej jedynego zarzutu).
W przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego braku przeprowadzenia przez Komisję własnej analizy ryzyka naruszenia stosunków międzynarodowych
25      Skarżąca w istocie zarzuca Komisji, że uznała ona, iż sam sprzeciw organów japońskich jest wystarczający, aby wykazać istnienie ryzyka dla stosunków międzynarodowych, i zaakceptowała w ten sposób sprzeciw organów japońskich wobec ujawnienia dokumentów 1 i 2 bez przeprowadzenia własnej analizy na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.
26      W tym względzie należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 1049/2001 ma na celu, jak wskazano w jego motywie 4 i art. 1, zapewnienie możliwie najszerszego prawa do publicznego dostępu do dokumentów instytucji (wyroki: z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, EU:C:2007:75, pkt 61; z dnia 27 listopada 2019 r., Izuzquiza i Semsrott/Frontex, T‑31/18, EU:T:2019:815, pkt 58).
27      Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 instytucja odmówi dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.
28      Gdy do jednej z instytucji wpływa wniosek o ujawnienie dokumentu, ma ona obowiązek ocenić dla każdego takiego przypadku, czy dokument ten jest objęty wyjątkami od prawa do publicznego dostępu do dokumentów instytucji, wymienionymi w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Biorąc pod uwagę cele tego rozporządzenia, wyjątki te powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły (zob. podobnie wyrok z dnia 3 października 2012 r., Jurašinović/Rada, T‑465/09, EU:T:2012:515, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
29      Zgodnie z orzecznictwem fakt, iż art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 chroni interesy szczególnie newralgiczne i o szczególnym znaczeniu, w połączeniu z obligatoryjnym charakterem odmowy dostępu, która zgodnie z tym przepisem powinna być wydana przez instytucję, jeżeli ujawnienie dokumentu szkodziłoby tym interesom, powoduje, że decyzja, jaką powinna wydać instytucja, ma charakter kompleksowy i delikatny, co wymaga szczególnie wysokiego stopnia ostrożności (wyrok z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, EU:C:2007:75, pkt 35).
30      Co więcej, Trybunał i Sąd uznały, że kryteria zawarte w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 są bardzo ogólne, a zatem – jak wynika z brzmienia tego przepisu – odmowa dostępu powinna mieć miejsce, gdy ujawnienie danego dokumentu „naruszyłoby” ochronę „interesu publicznego”, zwłaszcza w odniesieniu do „stosunków międzynarodowych” (wyroki: z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, EU:C:2007:75, pkt 36; z dnia 27 lutego 2018 r., CEE Bankwatch Network/Komisja, T‑307/16, EU:T:2018:97, pkt 78).
31      W tych okolicznościach sprawowana przez Sąd kontrola zgodności z prawem decyzji wydawanych na podstawie tego przepisu musi zostać ograniczona, zgodnie z rzeczonym orzecznictwem, do kontroli przestrzegania zasad postępowania i uzasadnienia materialnej prawdziwości stanu faktycznego, jak również braku oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego i nadużycia władzy (wyroki: z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, EU:C:2007:75, pkt 34; z dnia 27 lutego 2018 r., CEE Bankwatch Network/Komisja, T‑307/16, EU:T:2018:97, pkt 79).
32      Ponadto należy przypomnieć, że Trybunał orzekł w odniesieniu do art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, że sama okoliczność, iż dokument dotyczy interesu chronionego przez wyjątek od prawa dostępu przewidziany w tym przepisie, nie wystarczy, by uzasadnić stosowanie tego wyjątku, gdyż zainteresowana instytucja jest zobowiązana wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie takiego interesu, i to niezależnie od tego, że takiej instytucji przysługuje szeroki zakres uznania w ramach stosowania art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. podobnie wyrok z dnia 3 lipca 2014 r., Rada/in’t Veld, C‑350/12 P, EU:C:2014:2039, pkt 51, 52, 63, 64).
33      W tym względzie należy również przypomnieć, że konsultacje z osobą trzecią inną niż państwo członkowskie, przewidziane w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, nie są wiążące dla instytucji, ale muszą umożliwiać dokonanie oceny, czy wyjątek przewidziany w ust. 1 lub 2 tego artykułu znajduje zastosowanie (zob. wyrok z dnia 25 listopada 2020 r., Bronckers/Komisja, T‑166/19, EU:T:2020:557, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
34      W związku z tym, w przypadku dokumentów pochodzących z państwa trzeciego, pomimo że konsultacje z nim są wprawdzie obowiązkowe, to do Komisji należy ocena ryzyka, które może wynikać z ujawnienia tych dokumentów. W szczególności nie może ona przyjąć sprzeciwu tego państwa trzeciego jako automatycznie oznaczającego, że ujawnienie nie może nastąpić ze względu na istniejące ryzyko dla stosunków międzynarodowych, lecz musi ona przeprowadzić niezależną analizę wszystkich istotnych okoliczności i podjąć decyzję w ramach przysługującego jej zakresu uznania (wyrok z dnia 25 listopada 2020 r., Bronckers/Komisja, T‑166/19, EU:T:2020:557, pkt 46).
35      W niniejszym przypadku należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie ograniczyła się do stwierdzenia, że organy japońskie, z którymi konsultowano się zgodnie z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, sprzeciwiły się ujawnieniu dokumentów 1 i 2. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem pkt 2.2, zatytułowany „Analiza Sekretariatu Generalnego Komisji”, w którym Komisja wyjaśnia powody, dla których ujawnienie dokumentów 1 i 2 naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych. Z zaskarżonej decyzji, a w szczególności z pkt 2.2 wynika zaś, że Komisja wzięła pod uwagę nie tylko uzasadniony sprzeciw organów japońskich i twierdzenie, zgodnie z którym mogłyby one niechętnie komunikować się z Komisją w przyszłości, gdyby dokumenty 1 i 2 zostały ujawnione, ale również inne dowody. I tak wzięła ona pod uwagę, po pierwsze, treść informacji zawartych we wspomnianych dokumentach, po drugie, potwierdzenie przez organy japońskie okoliczności, że omawiane informacje były nadal istotne dla stanowiska wspomnianych organów w negocjacjach międzynarodowych, w szczególności w ramach Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów Dotyczących Pojazdów (zwanego dalej „WP.29”) i grupy roboczej ds. bezpieczeństwa biernego (zwanej dalej „GRSP”) obradującej w ramach wspomnianego forum, a także dla toczącego się dochodzenia wewnętrznego, a po trzecie, wpływ, jaki ujawnienie wymiany informacji miałoby na klimat zaufania między Japonią a Komisją, a także na przekazywanie informacji między nimi. Z zaskarżonej decyzji wynika zatem jasno, że Komisja nie uznała, iż sam sprzeciw organów japońskich uzasadniał automatyczną odmowę ujawnienia dokumentów 1 i 2.
36      W świetle powyższego należy oddalić argumenty skarżącej, zgodnie z którymi ocena Komisji ma charakter generyczny. To samo dotyczy argumentu, zgodnie z którym Komisja przyznała państwom trzecim przewidziane w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 na rzecz państw członkowskich prawo do żądania, aby pochodzący od nich dokument nie został ujawniony bez ich zgody.
37      Ponadto wbrew temu, co twierdzi skarżąca, kwestia, czy powody podane przez Komisję w celu częściowej odmowy udzielenia dostępu do dokumentów 1 i 2 są zgodne z powodami powołanymi przez organy japońskie, nie jest istotna dla sprawy. Znaczenie ma bowiem jedynie kwestia, czy Komisja przeprowadziła własną ocenę. Te same względy odnoszą się do kwestii, czy organy japońskie wyraziły zgodę na częściowe ujawnienie dokumentów 1 i 2.
38      Wobec tego należy oddalić podniesiony przez skarżącą zarzut szczegółowy dotyczący braku przeprowadzenia przez Komisję własnej analizy.
W przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego braku możliwości zastosowania w niniejszym przypadku orzecznictwa, na którym oparła się Komisja w zaskarżonej decyzji
39      Skarżąca podnosi w istocie, że Komisja nie mogła oprzeć się na orzecznictwie przytoczonym w pkt 2.2.1 zaskarżonej decyzji w celu uzasadnienia odmowy ujawnienia dokumentów 1 i 2 na podstawie wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. Utrzymuje ona, że wszystkie poszczególne wyroki przytoczone w zaskarżonej decyzji dotyczyły dokumentów wiążących się z kształtowaniem polityki publicznej lub z zarządzaniem sferą publiczną. Zdaniem skarżącej orzecznictwo to nie ma zastosowania w niniejszym przypadku, ponieważ dokumenty 1 i 2 nie dotyczą kształtowania polityki publicznej realizowanej przez władze japońskie, lecz miały na celu koordynację działań wiążących się z wykluczeniem z rynku produktu o nazwie „Smart Kid Belt”.
40      W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, możliwość zastosowania orzecznictwa przywołanego przez Komisję w zaskarżonej decyzji nie jest uzależniona od tego, czy dokumenty, do których zażądano dostępu, dotyczą kształtowania polityki publicznej. Z wyroków przytoczonych w zaskarżonej decyzji, które zostały wymienione w pkt 48 skargi, nie wynika bowiem, by analiza Trybunału lub Sądu dotycząca istnienia naruszenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych opierała się na okoliczności, że żądane dokumenty były zasadniczo związane z kształtowaniem polityki publicznej, ani by chodziło tu o decydujące kryterium dla przeprowadzenia takiej analizy.
41      Należy również podkreślić, że kryterium ustanowione w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 jest sformułowane w sposób bardzo ogólny (zob. wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak wynika z pkt 30 powyżej, odmowa dostępu na podstawie wspomnianego przepisu powinna mieć miejsce, gdy ujawnienie danego dokumentu „naruszyłoby” ochronę „interesu publicznego”, zwłaszcza w odniesieniu do „stosunków międzynarodowych” (wyroki: z dnia 1 lutego 2007 r., Sison/Rada, C‑266/05 P, EU:C:2007:75, pkt 36; z dnia 27 lutego 2018 r., CEE Bankwatch Network/Komisja, T‑307/16, EU:T:2018:97, pkt 78). Z brzmienia art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w żaden sposób nie wynika, iż wyjątek przewidziany w odniesieniu do stosunków międzynarodowych ma zastosowanie jedynie pod warunkiem, że dokumenty, do których zażądano dostępu, dotyczą negocjacji międzynarodowych lub dialogu z organami państwa trzeciego w zakresie kształtowania polityki publicznej.
42      Należy zatem stwierdzić, że nawet przy założeniu wykazania powołanej przez skarżącą okoliczności, zgodnie z którą dokumenty 1 i 2 miały wyłącznie na celu koordynację działania zmierzającego do arbitralnego wykluczenia z rynku sprzedawanego przez nią produktu, okoliczność ta nie może podważyć dokonanego przez Komisję zastosowania orzecznictwa przytoczonego w pkt 2.2.1 zaskarżonej decyzji.
43      W drugiej kolejności i w każdym razie należy stwierdzić, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, dokumenty 1 i 2 mają ugruntowany związek z kształtowaniem polityki publicznej i nie dotyczą działania mającego konkretnie na celu wykluczenie jej z rynku.
44      Po pierwsze, należy zauważyć, że zawarta w dokumencie 1 wymiana informacji między Komisją a organami japońskimi wpisuje się w kontekst przygotowań do posiedzeń GRSP w ramach WP.29 i że porusza ona w szczególności kwestię zmiany regulaminu nr 44 EKG/ONZ w odniesieniu do homologacji niektórych urządzeń przytrzymujących dla dzieci. Tymczasem, jako że WP.29 jest organem odpowiedzialnym za uchwalanie i zmianę regulaminów Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w dziedzinie pojazdów, taka wymiana ma zatem bezpośredni związek z kształtowaniem polityki publicznej. Po drugie, wymiana informacji zawarta w dokumencie 2 dotyczy zapytań organów japońskich dotyczących bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i działań, jakie należy rozważyć w odniesieniu do tego produktu. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, okoliczność, że ta wymiana korespondencji dotyczy wyłącznie pewnego produktu, nie jest niezgodna z faktem, iż dotyczy ona polityki publicznej prowadzonej przez organy japońskie.
45      Wobec tego należy oddalić zarzut szczegółowy dotyczący braku możliwości zastosowania w niniejszym przypadku orzecznictwa, na którym oparła się Komisja w zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie zarzutu szczegółowego dotyczącego hipotetycznego charakteru podnoszonego przez Komisję naruszenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych
46      Skarżąca podnosi, że Komisja popełniła szereg błędów w ocenie i że niesłusznie uznała, iż istnieje racjonalnie przewidywalne – a nie czysto hipotetyczne – ryzyko naruszenia interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych. W szczególności skarżąca podważa fakt, że żądane dokumenty dotyczą stanowiska negocjacyjnego Japonii w istotnej sprawie lub toczącego się w Japonii postępowania. Ponadto, podnosząc, że naruszenie interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych jest jej zdaniem hipotetyczne, powołuje się ona na czas, jaki upłynął od wysłania wiadomości elektronicznych stanowiących dokumenty 1 i 2, oraz na okoliczność, że nie będą się mogły już toczyć negocjacje międzynarodowe w związku z regulaminem nr 44 EKG/ONZ.
47      W zaskarżonej decyzji Komisja przedstawiła łącznie powody odmowy przekazania niektórych informacji zawartych w dokumentach 1 i 2. Komisja wyjaśniła, że dokument 1 zawiera stanowisko negocjacyjne organów japońskich dotyczące postępowań w ramach WP.29 i GRSP, a dokument 2 zawiera stanowisko organów japońskich w sprawie homologacji typu produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Dodała ona, że pominięte informacje obejmują dane dotyczące homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i były nadal istotne dla stanowiska Japonii w negocjacjach międzynarodowych, a także dla dochodzenia wewnętrznego prowadzonego wówczas przez organy japońskie. Komisja przypomniała, że sposób, w jaki organy państwa trzeciego postrzegają decyzje Unii Europejskiej, jest jednym z elementów składowych nawiązanych z tym państwem trzecim stosunków. W konsekwencji uznała ona, że ujawnienie wbrew woli organów japońskich informacji, które mogłyby osłabić stanowisko tego państwa w negocjacjach międzynarodowych lub zaszkodzić wewnętrznemu dochodzeniu tych organów dotyczącemu homologacji typu produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, mogłoby wpłynąć na stosunki międzynarodowe z Japonią. W szczególności Komisja uznała, że takie ujawnienie mogłoby zaszkodzić dobrej komunikacji z organami japońskimi, które mogłyby zacząć niechętnie dzielić się z nią informacjami. Ponadto Komisja uznała, że informacje zawarte w dokumentach 1 i 2 zostały przekazane Komisji poufnie i nie były przeznaczone do podania do publicznej wiadomości.
48      Należy zatem zbadać, w szczególności w świetle rozważań przedstawionych w pkt 26–31 powyżej, czy Komisja popełnia oczywisty błąd w ocenie, uznając, że ujawnienie informacji pominiętych w dokumentach 1 i 2 naruszyłoby w sposób przewidywalny – a nie hipotetyczny – interes publiczny w odniesieniu do stosunków międzynarodowych.
–       W przedmiocie dokumentu 1
49      Dokument 1 stanowi wymianę wiadomości elektronicznych między DG Komisji ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP a japońskim ministerstwem ds. terytorium, infrastruktury, transportu i turystyki. Wspomniane wiadomości elektroniczne wysłano w maju i czerwcu 2020 r. Wymiana informacji zawarta w dokumencie 1 miała miejsce konkretnie w ramach przygotowań do posiedzeń GRSP, na których omawiano poprawki do regulaminu nr 44 EKG/ONZ.
50      Po pierwsze, należy stwierdzić, że informacje pominięte w dokumencie 1 rzeczywiście dotyczą stanowiska negocjacyjnego organów japońskich w ramach GRSP i WP.29. Należy przypomnieć w tym względzie, że WP.29 jest organem odpowiedzialnym za uchwalanie i zmianę regulaminów ONZ w dziedzinie pojazdów. GRSP jest grupą roboczą w ramach WP.29 składającą się między innymi z ekspertów rządowych z państw i organizacji regionalnych, w tym Unii.
51      Po drugie, należy zaznaczyć, że jak wskazała Komisja w zaskarżonej decyzji, wymiana informacji zawarta w dokumencie 1 odbywała się w sposób poufny. Wskazuje ona na płynną komunikację i współpracę między organami japońskimi a Komisją przed posiedzeniami GRSP. Ponadto organy japońskie same wskazały Komisji, że mogą niechętnie przekazywać informacje w przyszłości, jeśli zostaną ujawnione informacje dotyczące ich stanowiska negocjacyjnego.
52      Tymczasem,
z jednej strony, z orzecznictwa wynika, że niezbędna współpraca między podmiotami uczestniczącymi w wymianie informacji objętej dziedziną stosunków międzynarodowych zależy w dużej mierze od istnienia klimatu wzajemnego zaufania. Pewien poziom dyskrecji pozwala zaś zagwarantować to wzajemne zaufanie i rozwój swobodnej i efektywnej dyskusji (zob. podobnie wyrok z dnia 19 marca 2013 r., In ‘t Veld/Komisja, T‑301/10, EU:T:2013:135, pkt 119). To zatem w świetle tego wymogu dyskrecji należy oceniać prawo instytucji do nieujawniania informacji przekazanych w pełnym zaufaniu przedstawicielom Unii przez ich partnerów (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 97).
53      Z drugiej strony, zgodnie z orzecznictwem Sądu sposób,
w jaki władze państwa trzeciego postrzegają decyzje Unii, jest jednym z elementów stosunków nawiązanych z tym państwem trzecim. Od tego odczucia zależy bowiem kontynuacja i jakość tych stosunków. Może to zatem uzasadnić zastosowanie określonego wyjątku (wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., CEE Bankwatch Network/Komisja, T‑307/16, EU:T:2018:97, pkt 90). Ponadto, jak wynika z orzecznictwa, jednostronne ujawnienie przez jedną ze stron stanowiska bronionego przez drugą stronę mogłoby poważnie podważyć wobec niej klimat wzajemnego zaufania, który jest niezbędny w delikatnym kontekście stosunków międzynarodowych (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 114).
54      W świetle powyższego należy stwierdzić, że Komisja nie popełnia oczywistego błędu w ocenie, uznając, że publiczne ujawnienie informacji pominiętych w dokumencie 1 mogłoby spowodować, że organy japońskie będą niechętnie wymieniać informacje przed spotkaniami GRSP i dzielić się z nią informacjami dotyczącymi ich stanowisk negocjacyjnych lub planowanych strategii negocjacyjnych, i mogłoby mieć wpływ na powodzenie wymiany informacji z tymi organami w ramach GRSP i WP.29.
55      Argumenty skarżącej, zgodnie z którymi negocjacje w sprawie poprawki będącej przedmiotem dokumentu 1 miały charakter jednorazowy, a w każdym razie nie będą się już toczyły negocjacje w odniesieniu do regulaminu nr 44 EKG/ONZ, ponieważ regulamin ten już nie obowiązuje, nie pozwalają na podważenie analizy Komisji. To samo dotyczy argumentów, zgodnie z którymi rozpatrywane informacje pochodzą sprzed niemal
czterech lat i nie mogą być istotne w taki sposób, że uzasadnia to odmowę ich ujawnienia.
56      Przede wszystkim należy zauważyć, że organy japońskie potwierdziły Komisji, iż stanowisko wyrażone w wymianie wiadomości elektronicznych zawartej w dokumencie 1 jest nadal aktualne.
57      Następnie należy podkreślić, że jak wskazała Komisja, regulamin nr 44 EKG/ONZ nadal pozostaje w mocy, a zatem wciąż może zostać zmieniony. W każdym razie dyskusje na temat regulacji w dziedzinie urządzeń przytrzymujących dla dzieci mają być prowadzone w ramach GRSP, w tym w kontekście innych regulaminów dotyczących homologacji urządzeń przytrzymujących. Ta grupa robocza ds. biernego bezpieczeństwa pojazdów spotyka się bowiem kilka razy w roku. Ponadto z akt sprawy nie wynika, że współpraca między Komisją a organami japońskimi w ramach GRSP była jednorazowa ani że ograniczała się do przygotowania pojedynczego posiedzenia tej grupy roboczej.
58      Wreszcie z lektury dokumentu 1 jasno wynika, że wymiana informacji między Komisją a organami japońskimi następowała w pełnym zaufaniu i w atmosferze współpracy. Ujawnienie informacji zawartych w dokumencie 1 wbrew woli organów japońskich może zaś zagrozić klimatowi zaufania, jaki powinien istnieć między Unią a Japonią w kontekście negocjacji w ramach WP.29 i posiedzeń GRSP. Mogłoby ono bowiem mieć wpływ na dyskusje między Japonią a Unią, które mogłyby toczyć się w ramach przygotowań do przyszłych posiedzeń GRSP lub, bardziej ogólnie, w ramach WP.29.
59      W konsekwencji należy stwierdzić, że Komisja, nie popełniając w decyzji oczywistego błędu w ocenie, mogła się oprzeć na ryzyku naruszenia współpracy z Japonią w celu odmowy udzielenia dostępu do informacji zawartych w dokumencie 1.
–       W przedmiocie dokumentu 2
60      Dokument 2 obejmuje wymianę wiadomości elektronicznych między Komisją a departamentem transportu stałego przedstawicielstwa Japonii przy Unii. Wiadomości elektroniczne, które wymieniono między grudniem 2020 r. a wrześniem 2021 r., dotyczą zgodności produktu o nazwie „Smart Kid Belt” z regulacjami EKG/ONZ, które były omawiane na posiedzeniu WP.29, a także z Umową o partnerstwie gospodarczym między Unią Europejską a Japonią (Dz.U. 2018, L 330, s. 3). Wymiana ta została rozpoczęta wiadomością elektroniczną stałego przedstawicielstwa Japonii z dnia 18 grudnia 2020 r. w celu uzyskania stanowiska Komisji w sprawie bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, a także w sprawie możliwości cofnięcia homologacji tego produktu i wynikających z tego konsekwencji.
61      Jak wynika z pkt 47 powyżej, Komisja odmówiła ujawnienia dokumentu 2 na tej podstawie, że zawiera on informacje dotyczące stanowiska Japonii w odniesieniu do homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i że ujawnienie tych informacji mogłoby osłabić stanowisko Japonii w negocjacjach międzynarodowych lub zaszkodzić wewnętrznemu dochodzeniu organów japońskich dotyczącemu homologacji typu wspomnianego produktu. Tak więc ujawnienie takich informacji wbrew woli organów japońskich mogłoby zdaniem Komisji godzić w wymianę informacji między Unią a Japonią.
62      Po pierwsze, z analizy utajnionych fragmentów dokumentu 2 wynika, że zawierają one wyłącznie pytania organów japońskich, a nie rzeczywiste stanowisko Japonii w odniesieniu do homologacji typu produktu o nazwie „Smart Kid Belt”.
63      Po drugie, co się tyczy analizy Komisji, zgodnie z którą dokument mógłby osłabić stanowisko Japonii w negocjacjach międzynarodowych, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Komisja ograniczyła się do wyjaśnienia, że dokument zawiera informacje dotyczące stanowiska Japonii w odniesieniu do homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i że informacje te są nadal istotne w ramach negocjacji międzynarodowych. Należy zaś stwierdzić, że informacje pominięte w dokumencie 2 nie odnoszą się bezpośrednio do negocjacji międzynarodowych. Omawiany dokument wskazuje jedynie na nieformalne konsultacje dotyczące homologacji rozpatrywanego produktu i stosowania postanowienia umowy o partnerstwie gospodarczym między Unią a Japonią. W odróżnieniu zatem od informacji zawartych w dokumencie 1 informacje zawarte w dokumencie 2 nie dotyczą negocjacji pozostających w związku z GRSP i WP.29. Ponadto żaden element zaskarżonej decyzji nie pozwala na ustalenie, w ramach jakich negocjacji międzynarodowych informacje zawarte w dokumencie 2 mogłyby być istotne.
64      Po trzecie, co się tyczy analizy Komisji, zgodnie z którą ujawnienie dokumentu 2 mogłoby zaszkodzić dochodzeniu wewnętrznemu toczącemu się w Japonii, należy zauważyć, że informacje pominięte w dokumencie 2 odnoszą się jedynie do nieformalnych zapytań przedłożonych Komisji przez organy japońskie oraz do rozważań tych organów odnoszących się do homologacji rozpatrywanego produktu i działań, jakie należy podjąć. W braku wskazówki w tym zakresie nie można uznać, że takie elementy są objęte zakresem dochodzenia wewnętrznego. Ponadto dokument 2 nie zawiera żadnej informacji dotyczącej trwającej oceny homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. W każdym razie nic nie pozwala uznać, że ujawnienie informacji, zgodnie z którą organy japońskie zamierzają podważyć homologację wyrobu o nazwie „Smart Kid Belt” i dokonać jego wycofania, zaszkodziłoby przeprowadzeniu takiej procedury przez organy japońskie.
65      Z tych względów należy stwierdzić, że przedstawione w zaskarżonej decyzji uzasadnienie, zgodnie z którym ujawnienie informacji zawartych w dokumencie 2 mogłoby osłabić stanowisko Japonii w negocjacjach międzynarodowych lub zaszkodzić wewnętrznemu dochodzeniu prowadzonemu w Japonii i dotyczącemu homologacji typu produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, jest obarczone oczywistym błędem w ocenie.
66      W tych okolicznościach wniosek Komisji, zgodnie z którym ujawnienie wspomnianych informacji, pomimo sprzeciwu organów japońskich, poważnie zaszkodziłoby stosunkom międzynarodowym między tym państwem a Unią, jest również obarczony oczywistym błędem w ocenie.
67      W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że jak wynika z pkt 34 powyżej, sam sprzeciw organów japońskich wobec ujawnienia dokumentu 2 nie pozwalał automatycznie wywieść na tej podstawie wniosku, że istnieje ryzyko dla stosunków międzynarodowych. Po drugie, należy przypomnieć, że jak wskazano w pkt 28 powyżej, wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 powinien być interpretowany i stosowany w sposób ścisły. Wobec tego, ponieważ nic nie pozwalało uznać, że informacje zawarte w dokumencie 2 mogłyby osłabić stanowisko Japonii w negocjacjach międzynarodowych lub zaszkodzić dochodzeniu wewnętrznemu Japonii, ryzyko, na które powołuje się Komisja, a mianowicie, że ujawnienie dokumentu 2 mogłoby doprowadzić do pogorszenia stosunków między Japonią a Unią, nie było uzasadnione.
68      Należy zatem częściowo uwzględnić skargę wniesioną przez skarżącą i stwierdzić częściową nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odmówiono w niej ujawnienia dokumentu 2 na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.
W przedmiocie kosztów
69      Zgodnie z art. 134 § 3 regulaminu postępowania w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron każda z nich pokrywa własne koszty.
70      W związku z tym, że skarga została częściowo uwzględniona, należy postanowić, że każda ze stron pokryje własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2024) 2776 final z dnia 21 kwietnia 2024 r. w zakresie, w jakim częściowo odmówiono w niej dostępu do wskazanego w pkt 2 wspomnianej decyzji dokumentu 2 na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
2)      W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
3)      Smart Kid S.A. i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.
Marcoulli
Tomljenović
Valasidis
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 10 września 2025 r.
Sekretarz
Prezes
V. Di Bucci
R. Mastroianni
*      Język postępowania: polski.