OPINIA RZECZNICZKI GENERALNEJ
MAI BRKAN
przedstawiona w dniu 26 listopada 2025 r.(1)
Sprawa T‑589/24
A-GmbH
przeciwko
Hauptzollamt C
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy)]
Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Kodeks celny – Rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 oraz (UE) nr 952/2013 – Procedura uszlachetniania biernego – Częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych – Zgłoszenie do wywozu w urzędzie celnym niewskazanym w pozwoleniu i znajdującym się w państwie członkowskim innym niż państwo, które wydało wspomniane pozwolenie – Olej z orzeszków ziemnych, surowy
Wprowadzenie
1.        W ramach międzynarodowego podziału pracy, ze względów ekonomicznych lub technicznych, wiele przedsiębiorstw z Unii Europejskiej korzysta z uszlachetniania biernego, a mianowicie wywozu towarów poza Unię w celu ich powrotnego przywozu po przetworzeniu, obróbce lub naprawie(2).
2.        Przepisy Wspólnotowego kodeksu celnego(3) (zwanego dalej „WKC”) i Unijnego kodeksu celnego(4) (zwanego dalej „UKC”) dotyczące procedury uszlachetniania biernego mają na celu uniknięcie obciążenia celnego towarów unijnych wywiezionych w celu uszlachetniania/przetwarzania(5) w chwili powrotnego przywozu na terytorium Unii(6). W związku z tym zgodnie z art. 145 ust. 1 WKC i art. 259 ust. 1 UKC produkty kompensacyjne/przetworzone(7) są zatem dopuszczane do swobodnego obrotu z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
3.        Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) będący sądem odsyłającym dotyczy wykładni przepisów WKC i rozporządzenia wykonawczego(8) do niego (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym do WKC”, a wraz z WKC zwanymi łącznie „dawną regulacją celną”), a także przepisów UKC, uzupełniającego go rozporządzenia delegowanego(9) (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym UKC”) oraz rozporządzenia wykonawczego ustanawiającego szczegółowe zasady jego wykonania(10) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym do UKC”, a wraz z UKC i rozporządzeniem delegowanym UKC „nową regulacją celną”), dotyczących stosowania procedury uszlachetniania biernego.
4.        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy niemiecką spółką A-GmbH (zwaną dalej „skarżącą w postępowaniu głównym”) a Hauptzollamt C (głównym urzędem celnym w C, zwanym dalej „głównym urzędem celnym”). Spór ten dotyczy wykorzystania przez skarżącą w postępowaniu głównym pozwolenia na uszlachetnianie bierne udzielonego w dniu 1 grudnia 2014 r. przez główny urząd celny w celu objęcia towarów Unii procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie znajdującym się w Niderlandach, niewskazanym w tym pozwoleniu.
Ramy prawne
5.        W niniejszej sprawie istotne są w szczególności art. 84, 85, 87, 145 i art. 150 ust. 2 WKC, art. 500 i 501 rozporządzenia wykonawczego do WKC, art. 77, art. 86 ust. 6, art. 211 ust. 1 i art. 259 UKC, art. 254 rozporządzenia delegowanego UKC oraz art. 261 ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do UKC.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
6.        W dniu 1 grudnia 2014 r. główny urząd celny udzielił skarżącej w postępowaniu głównym pozwolenia na uszlachetnianie bierne w celu produkcji oleju z orzeszków ziemnych u spółki z siedzibą w Szwajcarii jako produktu kompensacyjnego/przetworzonego będącego wynikiem procesów uszlachetniania/przetwarzania. Towarem czasowo wywożonym był surowy olej z orzeszków ziemnych.
7.        W pozwoleniu wydanym przez główny urząd celny wyznaczono dwa urzędy celne w Niemczech (urząd celny W i urząd celny Z) dla celów zgłoszenia towarów wywożonych czasowo. Zakończenie procedury celnej było natomiast możliwe w dowolnym niemieckim urzędzie celnym. Główny urząd celny miał status kontrolnego urzędu celnego.
8.        W okresie od czerwca 2015 r. do września 2017 r. skarżąca nabywała w Królestwie Niderlandów surowy olej z orzeszków ziemnych znajdujący się w swobodnym obrocie. Ów towar unijny został zgłoszony w urzędzie celnym w Niderlandach (NL000xxx) do bezpośredniego wywozu do Szwajcarii ze wskazaniem kodu procedury celnej 1000 (wywóz ostateczny bez wcześniejszej procedury). W następstwie procesów uszlachetniania/przetwarzania w Szwajcarii w okresie od dnia 29 czerwca 2015 r. do dnia 11 września 2017 r. skarżąca w postępowaniu głównym objęła produkt kompensacyjny/przetworzony w Szwajcarii procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii z kodem procedury celnej 4000 (dopuszczenie do obrotu i wprowadzenie do obrotu krajowego bez poprzedniej procedury). W odniesieniu do wartości celnej skarżąca w postępowaniu głównym podała koszt procesów uszlachetniania/przetwarzania przeprowadzonych w Szwajcarii, a nie wartość przywożonego, przetworzonego oleju z orzeszków ziemnych.
9.        Główny urząd celny zmienił pozwolenie na uszlachetnianie bierne udzielone w dniu 1 grudnia 2014 r., dodając ze skutkiem od dnia 16 marca 2018 r. urząd celny w Niderlandach (NL000xxx) jako urząd objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego.
10.      W dniu 25 lipca 2018 r. główny urząd celny dokonał retrospektywnego pokrycia należności celnych ze względu na to, że skarżąca w postępowaniu głównym nie mogła skorzystać z procedury uszlachetniania biernego, ponieważ nie zgłosiła towarów unijnych w ramach kodu 2100 (czasowy wywóz w ramach procedury uszlachetniania biernego bez poprzedniej procedury) w niemieckich urzędach celnych wskazanych w pozwoleniu.
11.      Skarżąca w postępowaniu głównym wniosła odwołanie od decyzji w sprawie pokrycia należności celnych przez główny urząd celny. Ponadto zleciła ona zmianę w urzędzie celnym Niderlandów zgłoszeń celnych dla wywozu surowego oleju z orzeszków ziemnych w celu wskazania w tych zgłoszeniach nie tylko kodu procedury celnej uszlachetniania biernego (kod 2100 w polu 37), lecz również odesłania do pozwolenia na uszlachetnianie (w polu 44). Decyzją ustalającą wysokość należności z dnia 5 grudnia 2018 r. główny urząd celny obniżył kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu pokryciu, a odwołanie zostało oddalone w pozostałym zakresie.
12.      Finanzgerticht (sąd finansowy, Niemcy), do którego skarżąca w postępowaniu głównym wniosła skargę, orzekł, że nie mogła ona dokonać przywozu oleju z orzeszków ziemnych z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych na podstawie art. 145 WKC ze względu na to, że nie skorzystała ona z pozwolenia udzielonego jej przez główny urząd celny i nie objęła towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego.
13.      W ramach skargi rewizyjnej wniesionej do sądu odsyłającego skarżąca w postępowaniu głównym podnosi w istocie, że kwestia, czy zgłoszenie zostało złożone w urzędzie celnym niemającym właściwości w Niemczech lub w Niderlandach, jest pozbawiona znaczenia, tym bardziej że główny urząd celny dysponuje innymi środkami w celu upewnienia się, że spełnione zostały przesłanki identyfikacji towarów.
14.      Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) uważa, że rozstrzygnięcie zawisłej przed nim skargi zależy od wykładni dawnej i nowej regulacji celnej. Postanowił zatem zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych po przeprowadzeniu procedury uszlachetniania biernego zgodnie z art. 145 ust. 1 [WKC] lub art. 259 ust. 1 [UKC] stoi na przeszkodzie sytuacja, w której zgłoszenie celne dotyczące towarów wywożonych czasowo zostało przyjęte przez urząd celny, który nie jest wymieniony w pozwoleniu na uszlachetnianie bierne jako urząd celny objęcia zgodnie z art. 85 w zw. z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte [WKC] lub art. 211 ust. 1 lit. a) [UKC]?
2)      Czy art. 150 ust. 2 [WKC] należy interpretować w ten sposób, że przepis ten odnosi się wyłącznie do obowiązków istniejących po objęciu towarów wywożonych czasowo procedurą celną uszlachetniania biernego, czy też art. 150 ust. 2 [WKC] dotyczy już obowiązków w związku z dokonaniem zgłoszenia celnego w celu objęcia uszlachetnianiem biernym towarów wywożonych czasowo?
3)      Czy art. 86 ust. 6 [UKC] należy stosować odpowiednio, jeżeli dług celny, o którym mowa w art. 77 ust. 1 lit. a) [UKC], powstał w wyniku dopuszczenia lub wprowadzenia produktów przetworzonych do swobodnego obrotu?”.
15.      W postępowaniu przed Trybunałem uwagi przedstawiły rząd belgijski, Komisja i skarżąca w postępowaniu głównym. Komisja i skarżąca w postępowaniu głównym wzięły udział w rozprawie, która odbyła się w dniu 8 września 2025 r., podczas której odpowiedziały one na pisemne i ustne pytania Sądu.
Analiza
Rozważania wstępne
16.      Procedura celna uszlachetniania biernego umożliwia unijnym przedsiębiorcom czasowy wywóz towarów unijnych do państwa trzeciego w celu ich uszlachetniania/przetwarzania, a następnie ich ponownego przywozu do Unii z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Ta procedura celna przebiega w kilku etapach. Po pierwsze, zastosowanie tej procedury wymaga wydania pozwolenia(11) określającego warunki, na jakich może być ona stosowana(12). Po drugie, towary unijne, które mają zostać poddane procesom uszlachetniania/przetwarzania w państwie trzecim, muszą zostać objęte wywozem czasowym w ramach procedury uszlachetniania biernego(13). Po trzecie, towary objęte procedurą uszlachetniania biernego podlegają procesom uszlachetniania/przetwarzania w państwie trzecim. Po czwarte, w następstwie tych procesów przeprowadzonych w państwie trzecim, zgodnie z art. 150 ust. 1 WKC i art. 259 ust. 1 UKC, aby skorzystać z całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych, towary wywożone czasowo i powrotnie przywiezione w postaci produktów kompensacyjnych/przetworzonych powinny zostać objęte procedurą swobodnego obrotu.
17.      W sprawie w postępowaniu głównym centralna problematyka polega na tym, że towary Unii czasowo wywiezione w celu poddania ich procesom uszlachetniania/przetwarzania w Szwajcarii zostały objęte wywozem w urzędzie celnym położonym w Niderlandach. Tymczasem ów niderlandzki urząd celny, znajdujący się w państwie członkowskim innym niż państwo, które udzieliło pozwolenia, nie został wskazany w pozwoleniu wydanym w dniu 1 grudnia 2014 r. przez niemiecki organ celny, a mianowicie główny urząd celny. Ponadto, w zakresie uzupełniającym, postanowienie odsyłające wskazuje również na błędy zawarte w zgłoszeniach wywozowych oraz w zgłoszeniach dotyczących dopuszczenia do swobodnego obrotu przywożonych produktów, przy czym niderlandzki urząd celny zgodził się zmienić a posteriori zgłoszenia wywozowe w celu skorygowania zawartych w nich błędów. W szczególności zgłoszenia te zawierały błędne kody procedury celnej, które zostały następnie zmienione(14).
18.      Należy podkreślić, że pozwolenie udzielone przez główny urząd celny w dniu 1 grudnia 2014 r. zostało wykorzystane przez skarżącą w postępowaniu głównym w odniesieniu do czynności, które miały miejsce w okresie od czerwca 2015 r. do września 2017 r. Tymczasem zgodnie art. 288 ust. 2 UKC, po sprostowaniu(15), z wyjątkiem przepisów dotyczących przyjmowania aktów delegowanych lub wykonawczych, przepisy UKC weszły w życie w dniu 1 maja 2016 r. Ponadto zgodnie z art. 251 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego UKC pozwolenia udzielone na podstawie przepisów WKC i rozporządzenia wykonawczego do WKC zachowują ważność do końca okresu ich ważności, pod warunkiem że okres ten nie będzie wykraczać poza dzień 1 maja 2019 r.(16) Specyfika sprawy w postępowaniu głównym polega zatem na tym, że wykorzystanie pozwolenia głównego urzędu celnego podlegało najpierw dawnej regulacji celnej, a następnie nowej regulacji celnej. Biorąc pod uwagę, że nowa regulacja celna zmieniła niektóre przepisy mające zastosowanie w postępowaniu głównym, zbadam oddzielnie pytania przedstawione przez sąd odsyłający w zakresie, w jakim dotyczą one dawnej regulacji celnej i w zakresie, w jakim dotyczą one nowej regulacji celnej.
W przedmiocie pytań dotyczących dawnej regulacji celnej
W przedmiocie pytania pierwszego w zakresie, w jakim dotyczy ono dawnej regulacji
19.      W postanowieniu odsyłającym sąd odsyłający wyjaśnia, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiadała pojedynczego pozwolenia, a mianowicie pozwolenia z udziałem organów celnych kilku państw członkowskich w celu przeprowadzenia gospodarczej procedury celnej(17). Tego rodzaju pozwolenia udziela się na podstawie przepisów art. 500 rozporządzenia wykonawczego do WKC. W sprawie w postępowaniu głównym pozwolenie wydane przez główny urząd celny wskazywało wyłącznie niemieckie urzędy celne w zakresie objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego, zakończenia procedury oraz kontroli stosowania tej procedury celnej.
20.      Ponieważ informacje zawarte w postanowieniu odsyłającym wskazują, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiadała pojedynczego pozwolenia, w sytuacji gdy brak pojedynczego pozwolenia sam w sobie rodzi pytanie, czy wywożone towary zostały objęte procedurą uszlachetniania biernego, proponuję przeformułować pytanie pierwsze(18). Sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy w sytuacji charakteryzującej się zgłoszeniem towarów z Unii do wywozu do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia tam do dnia 30 kwietnia 2016 r. ich uszlachetniania, w urzędzie objęcia znajdującym się w państwie członkowskim, którego organ celny nie wyraził uprzedniej zgody w celu wydania pojedynczego pozwolenia na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego rozporządzenia oraz art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC sprzeciwiają się częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych z tytułu uszlachetniania biernego przewidzianemu w art. 145 ust. 1 WKC.
21.      W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego kodeksu zastosowanie procedury uszlachetniania biernego jest uzależnione od wydania pozwolenia przez organ celny. Zważywszy, że zastosowanie tej procedury celnej może mieć szkodliwe skutki dla przetwórców unijnych, ponieważ ułatwia przeniesienie niektórych rodzajów działalności poza Unię(19), zgodnie z art. 148 lit. c) WKC w związku z art. 502 i 585 rozporządzenia wykonawczego do WKC, nie należy korzystać z tej procedury celnej, jeżeli organ celny właściwy do wydania pozwolenia dysponuje informacjami pozwalającymi wykazać, że istotne interesy przetwórców unijnych zostały poważnie naruszone(20). Ponadto z art. 87 ust. 1 WKC wynika, że pozwolenie na korzystanie z procedury celnej powinno zawierać szczegółowe zasady jej stosowania. Jeśli chodzi o uszlachetnianie bierne, zgodnie z art. 148 lit. b) WKC pozwolenie na korzystanie z tej procedury jest co do zasady udzielane tylko wtedy, gdy można ustalić, że produkty kompensacyjne zostaną uzyskane w wyniku zastosowania towarów wywożonych czasowo. W konsekwencji art. 586 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC przewiduje, że pozwolenie powinno określać środki i metody niezbędne do przeprowadzenia takiej weryfikacji. W pozwoleniu należy również określić termin, w którym procedura ma zostać zakończona(21), oraz, w stosownych przypadkach, stopę zwrotu lub sposób ustalania tej stopy(22).
22.      Znaczenie posiadania pozwolenia dla skorzystania z procedury uszlachetniania biernego znajduje potwierdzenie w art. 505 lit. b) rozporządzenia wykonawczego do WKC, który wymaga udzielenia pozwolenia przez właściwe organy celne, w tym w niektórych przypadkach, w których wniosek o pozwolenie na korzystanie może zostać złożony w drodze zgłoszenia celnego zamiast wniosku o udzielenie pozwolenia sporządzonego na piśmie zgodnie ze wzorem określonym w załączniku 67 do rozporządzenia wykonawczego do WKC(23). Podobnie z art. 505 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do WKC wynika, że właściwe organy celne muszą również rozpatrzyć wnioski o zmianę pozwolenia.
23.      Po drugie, zgodnie z art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC w związku z art. 1 pkt 13 tiret trzecie tego rozporządzenia, mającymi zastosowanie w chwili wydania decyzji głównego urzędu celnego, w przypadku gdy przeprowadzenie gospodarczej procedury celnej dotyczy kilku państw członkowskich, udzielenie pojedynczego pozwolenia jest uzależnione od uprzedniej zgody organów celnych zainteresowanych państw członkowskich.
24.      W celu wydania pojedynczego pozwolenia art. 500 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego do WKC wymaga, aby projekt pozwolenia sporządzony przez organ celny, do którego wpłynął wniosek o zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, został przekazany organom celnym innego państwa członkowskiego, tak aby mogły one zgłosić ewentualny sprzeciw. Akapit drugi tego przepisu uściśla, że w przypadku sprzeciwu i w przypadku braku osiągnięcia porozumienia wniosek zostaje odrzucony w odniesieniu do elementów, których dotyczyły zastrzeżenia. Z kolei art. 500 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego do WKC stanowi, że pojedyncze pozwolenie może zostać wydane, jeżeli nie zgłoszono sprzeciwu wobec projektu pozwolenia. W związku z tym wniosek o pojedyncze pozwolenie zostaje uwzględniony, jeżeli organy celne innego państwa członkowskiego nie zgłosiły sprzeciwu(24). W takim przypadku akapit drugi tego przepisu uściśla, że kopia pojedynczego pozwolenia jest kierowana do wszystkich zainteresowanych organów celnych.
25.      W konsekwencji z literalnej wykładni art. 500 rozporządzenia wykonawczego do WKC wynika, że pojedyncze pozwolenie na skorzystanie z procedury celnej nie może zostać udzielone bez uprzedniej zgody organów celnych państw członkowskich uczestniczących w stosowaniu tej procedury.
26.      Ta literalna wykładnia wydaje mi się poparta kontekstem, w jaki wpisuje się wymóg, w ramach wydania pojedynczego pozwolenia, uzyskania uprzedniej zgody organów celnych państw członkowskich objętych procedurą celną. Zgodnie z art. 501 rozporządzenia wykonawczego do WKC dopiero po osiągnięciu ogólnego porozumienia między organami celnymi różnych państw członkowskich w sprawie kryteriów i warunków udzielania pojedynczego pozwolenia mogą one również uzgodnić zastąpienie uprzedniego porozumienia przewidzianego w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC i informacji przewidzianych w art. 500 ust. 4 akapit drugi zwykłym powiadomieniem. W przypadku istnienia takiego ogólnego porozumienia art. 501 ust. 3 lit. a) rozporządzenia wykonawczego do WKC stanowi, że w szczególności w ramach procedury uszlachetniania biernego powiadomienie nie jest wymagane, jeżeli jedynym elementem dotyczącym różnych organów celnych jest ruch trójstronny, to znaczy gdy urząd zamknięcia jest inny niż urząd objęcia(25). Zatem tylko w przypadku istnienia ogólnego porozumienia między organami celnymi różnych państw członkowskich w sprawie kryteriów i warunków udzielania pojedynczego pozwolenia można udzielić takiego pozwolenia bez uprzedniej zgody organów celnych innych państw członkowskich. Tymczasem postanowienie odsyłające nie wspomina o istnieniu takiego ogólnego porozumienia dotyczącego uszlachetniania biernego pomiędzy niemieckimi i niderlandzkimi organami celnymi.
27.      Jeśli chodzi o cel przepisów dotyczących pojedynczego pozwolenia, ustanowiony w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC wymóg uzyskania uprzedniej zgody organów celnych państw członkowskich, których dotyczy wniosek o skorzystanie z gospodarczej procedury celnej, ma na celu upewnienie się, że organy te są zgodne co do tego, że warunki udzielenia pozwolenia są przestrzegane, i wyrażają zgodę na wykorzystanie danej procedury celnej na ich terytorium. W ramach procedury uszlachetniania biernego wymóg uprzedniej zgody nabiera szczególnego znaczenia, ponieważ wśród warunków przyznania tej procedury celnej zawartych w art. 148 WKC znajduje się warunek ekonomiczny, zgodnie z którym nie powinny istnieć poszlaki wskazujące na poważne naruszenie istotnych interesów przetwórców unijnych.
28.      Podobnie w celu wydania pojedynczego pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego procedura przewidziana w art. 500 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC ma na celu umożliwienie organom celnym, których dotyczy wniosek o pojedyncze pozwolenie, porozumienia się w przedmiocie zasad stosowania procedury uszlachetniania biernego, w szczególności w odniesieniu do środków i metod służących ustaleniu, że produkty kompensacyjne wynikają z wykorzystania towarów wywożonych czasowo(26), terminu, w jakim procedura ma zostać zakończona(27), a także, w stosownych przypadkach, stopy zwrotu lub sposobu określenia tej stopy(28).
29.      Z wykładni literalnej, kontekstualnej i celowościowej przepisów dotyczących pojedynczego pozwolenia wynika zatem, że jeżeli organ celny, do którego wpłynął wniosek o uszlachetnianie bierne, nie przekazuje projektu pozwolenia organom celnym innego państwa członkowskiego, którego dotyczy stosowanie tej procedury, jako że nie skonsultowano się z nimi w ramach procedury przewidzianej w art. 500 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC, nie mogły one wyrazić uprzedniej zgody na wspomniany projekt pozwolenia. W konsekwencji jestem zdania, że pozwolenie udzielone przez państwo członkowskie nie ma zastosowania ratione loci na terytorium innych państw członkowskich, które nie wyraziły uprzedniej zgody na to pozwolenie(29). Wynika z tego, że posiadacz takiego pozwolenia nie może powoływać się na nie w celu objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie celnym znajdującym się w państwie członkowskim, które nie wyraziło na to uprzedniej zgody. W związku z tym towarów unijnych objętych wywozem w urzędzie celnym znajdującym się w państwie członkowskim, w którym pozwolenie nie ma zastosowania ratione loci, nie można uznać za objętych procedurą uszlachetniania biernego i nie mogą one korzystać z częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych przewidzianego w art. 145 ust. 1 WKC. Umieszczenie towarów wywożonych czasowo w urzędzie celnym w państwie członkowskim, które nie wyraziło uprzedniej zgody, można bowiem zrównać z umieszczeniem bez pozwolenia przewidzianego w art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego kodeksu.
30.      W niniejszej sprawie nie przeprowadzono konsultacji z niderlandzkimi organami celnymi i nie udzieliły one uprzedniej zgody na pozwolenie na uszlachetnianie bierne wydane przez główny urząd celny w dniu 1 grudnia 2014 r. Ponadto sąd odsyłający nie powołał się na żadne ogólne porozumienie między władzami niemieckimi i niderlandzkimi w rozumieniu art. 501 rozporządzenia wykonawczego do WKC. Pozwolenie udzielone przez główny urząd celny nie miało zatem zastosowania na terytorium Niderlandów w celu objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego. W konsekwencji uważam, że surowy olej z orzeszków ziemnych objęty wywozem do Szwajcarii w okresie od czerwca 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. w urzędzie celnym (NL000xxx) nie został objęty procedurą uszlachetniania biernego. W związku z tym olej z orzeszków ziemnych przetworzony i przywieziony ze Szwajcarii nie mógł zatem korzystać z częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych przewidzianego przez tę procedurę celną przy jego dopuszczeniu do swobodnego obrotu w Niemczech.
31.      Co prawda urząd celny (NL000xxx) zgodził się zmienić zgłoszenia wywozowe, w szczególności w celu dodania (w polu nr 44) odniesienia do pozwolenia z dnia 1 grudnia 2014 r. wydanego przez główny urząd celny. Jednakże zgoda właściwych organów celnych innego zainteresowanego państwa członkowskiego, przewidziana w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC, stanowi uprzednią zgodę. Powinna ona zostać przyznana przez właściwe władze niderlandzkie w ramach procedury przewidzianej w art. 500 ust. 2 i 3 przed wywozem towarów do Szwajcarii. Tymczasem braku uprzedniej zgody, która powinna była zostać udzielona w 2014 r., nie można naprawić poprzez zwykłą późniejszą zmianę zgłoszeń wywozowych, która miała miejsce w 2018 r.
32.      Sąd odsyłający zastanawia się również nad kwestią, czy z art. 26 UKC wynika, że główny urząd celny jest związany zmianami w zgłoszeniach wywozowych dokonanymi w 2018 r. przez niderlandzki urząd celny (NL000xxx). Zgodnie z tym przepisem, mającym zastosowanie ratione temporis do decyzji organów celnych wydanych od dnia 1 maja 2016 r., decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego są ważne na całym obszarze celnym Unii, chyba że skutki decyzji są ograniczone do jednego lub większej liczby państw członkowskich. Jednakże, jak wynika z pkt 30 powyżej, ze względu na brak uprzedniej zgody właściwych organów niderlandzkich przewidzianej w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC pozwolenie głównego urzędu celnego było do dnia 30 kwietnia 2016 r. stosowane wyłącznie na terytorium Niemiec. W związku z tym późniejsze dodanie zwykłego odesłania do pozwolenia w zgłoszeniach wywozowych zmienionych przez urząd celny (NL000xxx) nie może zastąpić koniecznej zgody władz niderlandzkich na etapie wydania pojedynczego pozwolenia. Przysługująca urzędowi celnemu znajdującemu się w jednym państwie członkowskim możliwość zmiany zgłoszenia celnego, która pociągałaby za sobą zmianę pozwolenia udzielonego przez organy celne innego państwa członkowskiego – poprzez dodanie urzędu celnego objęcia nieprzewidzianego w pozwoleniu – byłaby bowiem sprzeczna z brzmieniem art. 26 UKC, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania, gdy skutki decyzji ograniczają się do terytorium państwa członkowskiego. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że skutki pozwolenia głównego urzędu celnego ograniczały się do terytorium Niemiec, uważam, że główny urząd celny nie jest związany zmianami wprowadzonymi do zgłoszeń celnych dotyczących wywozów, które miały miejsce między czerwcem 2015 r. a 30 kwietnia 2016 r., dokonanymi przez urząd celny (NL000xxx).
33.      W świetle powyższych rozważań proponuję, aby w zakresie, w jakim pytanie pierwsze dotyczy dawnej regulacji, Sąd odpowiedział na nie w ten sposób, że w sytuacji charakteryzującej się zgłoszeniem towarów z Unii do wywozu do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia tam do dnia 30 kwietnia 2016 r. ich uszlachetniania, w urzędzie objęcia znajdującym się w państwie członkowskim, którego organ celny nie wyraził uprzedniej zgody w celu wydania pojedynczego pozwolenia na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego rozporządzenia oraz art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych z tytułu uszlachetniania biernego przewidzianemu w art. 145 ust. 1 WKC.
W przedmiocie pytania drugiego
34.      Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 150 ust. 2 WKC ma zastosowanie do uchybień mających miejsce podczas objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego, czy też wyłącznie do uchybień, które miały miejsce po tym objęciu. Podobnie jak w przypadku pytania pierwszego, biorąc pod uwagę stwierdzenia zawarte w postanowieniu odsyłającym dotyczące braku pojedynczego pozwolenia, jestem zdania, że pytanie drugie powinno zostać przeformułowane. Sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 150 ust. 2 WKC ma zastosowanie w sytuacji charakteryzującej się zgłoszeniem towarów z Unii do wywozu do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia tam do dnia 30 kwietnia 2016 r. ich uszlachetniania, w urzędzie objęcia znajdującym się w państwie członkowskim, którego organ celny nie wyraził uprzedniej zgody w celu wydania pojedynczego pozwolenia na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego.
35.      Artykuł 150 ust. 2 WKC stanowi, że częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych w odniesieniu do produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu nie jest przyznawane, jeżeli nie jest spełniony jeden z warunków lub obowiązków związanych z procedurą uszlachetniania biernego, chyba że zostanie ustalone, że uchybienia nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie tej procedury.
36.      Brzmienie art. 150 ust. 2 WKC w szczególności w językach angielskim, niemieckim, chorwackim, hiszpańskim, francuskim, włoskim, niderlandzkim, rumuńskim i słoweńskim dotyczy zasadniczo warunków i obowiązków związanych z procedurą uszlachetniania biernego. Wydaje się, że sformułowanie to oznacza, iż przepis ten ma zastosowanie w ramach procedury uszlachetniania biernego. Innymi słowy, aby móc powołać się na ten przepis, podmiot gospodarczy musi uprzednio objąć towary wywożone czasowo tą procedurą w urzędzie celnym. Tymczasem, jak wynika z pkt 29 i 30 powyżej, w braku pojedynczego pozwolenia towary zgłoszone do wywozu w celu ich uszlachetniania w państwie trzecim w urzędzie celnym znajdującym się w państwie członkowskim innym niż państwo, które wydało pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego, nie mogą zostać uznane za faktycznie objęte procedurą uszlachetniania biernego ze względu na to, że wspomniane pozwolenie nie ma zastosowania na terytorium państw członkowskich, które nie wyraziły uprzedniej zgody wedle wymogów art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
37.      Wydaje mi się, że literalną wykładnię art. 150 ust. 2 WKC potwierdzają kontekst, w jaki wpisuje się ten przepis, oraz jego cel. Po pierwsze, jak wskazano w pkt 21 powyżej, art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego kodeksu uzależnia skorzystanie z procedury uszlachetniania biernego od udzielenia pozwolenia. Biorąc pod uwagę ten wymóg, należy uznać, że art. 150 ust. 2 WKC nie ma zastosowania w braku pozwolenia na skorzystanie z tej procedury(30) lub w braku pojedynczego pozwolenia wydanego przez organy celne zainteresowanych państw członkowskich. W ramach dawnej regulacji celnej jedyną możliwością zaradzenia brakowi pozwolenia lub brakowi pojedynczego pozwolenia w celu skorzystania z całkowitego lub częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie art. 145 ust. 1 WKC było uzyskanie, w drodze wyjątku, pozwolenia z mocą wsteczną z zastrzeżeniem spełnienia warunków przewidzianych w art. 508 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
38.      Po drugie, ponieważ art. 150 ust. 2 WKC pozwala na przyznanie częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w przypadku uchybienia, które nie ma wpływu na prawidłowe funkcjonowanie procedury uszlachetniania biernego, celem art. 150 ust. 2 WKC jest przyznanie pierwszeństwa prawidłowemu funkcjonowaniu tej procedury celnej pod względem merytorycznym nad względami proceduralnymi lub formalnymi. Podobnie Trybunał orzekł wprawdzie, że można wykazać, iż błąd nie ma wpływu na prawidłowe funkcjonowanie procedury, jeżeli podmiot gospodarczy może jednoznacznie dowieść, że produkty kompensacyjne pochodzą z towarów wywożonych czasowo(31). Jednakże z uwagi na to, że przepis ten ogranicza się do warunków i obowiązków związanych z procedurą uszlachetniania biernego, art. 150 ust. 2 nie może mieć na celu naprawienia braku pozwolenia wymaganego przez art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego kodeksu, które stanowi wstępny wymóg niezbędny do zastosowania procedury uszlachetniania biernego zgodnie z warunkami określonymi w tym pozwoleniu przez wydający organ celny. Co więcej, przepis ten nie pozwala również na obejście przewidzianego w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC obowiązku posiadania pojedynczego pozwolenia uprzednio zatwierdzonego przez zainteresowane organy celne w celu skorzystania z gospodarczej procedury celnej, w przypadku gdy kilka państw członkowskich jest zaangażowanych w jej stosowanie.
39.      W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę zawarte w postanowieniu odsyłającym stwierdzenia dotyczące braku pojedynczego pozwolenia, jako że rozpatrywane uchybienie polega na zgłoszeniu towarów do wywozu w urzędzie celnym znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, w którym pozwolenie głównego urzędu celnego nie miało zastosowania ze względu na brak pojedynczego pozwolenia, uważam, że art. 150 ust. 2 WKC nie ma zastosowania do takiego uchybienia, które jest porównywalne z brakiem pozwolenia.
40.      Sąd odsyłający zauważa, że gdyby towary wywożone czasowo zostały zgłoszone w niemieckim urzędzie celnym, który nie został wskazany w pozwoleniu, art. 150 ust. 2 miałby zastosowanie zgodnie z instrukcją służbową organów niemieckich dotyczącą uszlachetniania biernego z dnia 17 lutego 2012 r. Uważam, że dawna regulacja celna nie sprzeciwia się tej praktyce administracyjnej dotyczącej stosowania art. 150 ust. 2 WKC. W takim bowiem przypadku towary wywożone czasowo zostają objęte procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie celnym znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego objętego pozwoleniem na skorzystanie z tej procedury. Podobny przypadek byłby możliwy, gdyby Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów zawarły ogólne porozumienie w rozumieniu art. 501 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC dotyczące uszlachetniania biernego(32). Takie porozumienie wiązałoby się bowiem z tym, że pozwolenie głównego urzędu celnego miałoby zastosowanie również na terytorium Niderlandów W konsekwencji w tych dwóch przypadkach uchybieniem nie byłby brak pozwolenia przewidzianego w art. 84 WKC, lecz objęcie towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie celnym niewskazanym w pozwoleniu. Tymczasem jestem zdania, że art. 150 ust. 2 miałby zastosowanie do takiego uchybienia.
41.      Z art. 87 ust. 2 WKC w związku z art. 510(33) i art. 496 lit. f) rozporządzenia wykonawczego do WKC(34) wynika bowiem, że zgłoszenie towarów wywożonych czasowo w urzędzie objęcia wskazanym w pozwoleniu stanowi obowiązek związany z procedurą uszlachetniania biernego. W tym względzie uważam, że okoliczność, iż uchybienie miało miejsce w chwili objęcia towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego, nie powoduje, że art. 150 ust. 2 WKC nie znajduje zastosowania. Jeżeli bowiem towary wywożone czasowo zostaną uznane za objęte procedurą uszlachetniania biernego, przepis ten powinien mieć zastosowanie. Ponadto pierwsza część zdania stanowiąca art. 150 ust. 2 stanowi, że co do zasady organy celne nie mogą przyznać zwolnienia z należności celnych przywozowych w przypadku niespełnienia jednego z warunków lub obowiązku związanego z tą procedurą. W konsekwencji, gdyby naruszenia warunku lub obowiązku dotyczącego objęcia towarów procedurą uszlachetniania biernego nie zostały uznane za objęte art. 150 ust. 2, organy celne nie mogłyby odmówić zwolnienia z należności celnych przywozowych, jeżeli którykolwiek z tych warunków lub obowiązków nie zostałby spełniony(35). Ponadto, jak wynika z pkt 38 powyżej, celem drugiej części zdania stanowiącego art. 150 ust. 2 jest umożliwienie podmiotowi gospodarczemu przyznanie pierwszeństwa prawidłowemu funkcjonowaniu procedury uszlachetniania biernego pod względem merytorycznym nad względami proceduralnymi lub formalnymi. W konsekwencji, jeżeli podmiot gospodarczy obejmuje towary wywożone czasowo procedurą uszlachetniania biernego na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma zastosowanie pozwolenie na korzystanie z tej procedury, powinien on mieć możliwość powołania się na art. 150 ust. 2 WKC. Tak więc w przypadku uchybień takich jak zgłoszenie towarów wywożonych czasowo w urzędzie celnym niewskazanym w pozwoleniu lub błędy w zgłoszeniach wywozu czasowego, podmiot ten powinien mieć możliwość wykazania, że takie uchybienia nie miały wpływu na prawidłowe funkcjonowanie procedury. W tym celu powinien on przedstawić dowody pozwalające jednoznacznie wykazać, że produkty kompensacyjne pochodzą z zastosowania towarów wywożonych czasowo.
42.      W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Sąd odpowiedział na pytanie drugie w ten sposób, że art. 150 ust. 2 WKC należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w sytuacji charakteryzującej się zgłoszeniem towarów z Unii do wywozu do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia tam do dnia 30 kwietnia 2016 r. ich uszlachetniania, w urzędzie objęcia znajdującym się w państwie członkowskim, którego organ celny nie wyraził uprzedniej zgody w celu wydania pojedynczego pozwolenia na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego.
W przedmiocie pytań dotyczących nowej regulacji celnej
43.      Poprzez pytanie pierwsze, w zakresie, w jakim dotyczy ono nowej regulacji celnej, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy uchybienie polegające na objęciu towarów wywożonych czasowo procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie celnym niewskazanym w pozwoleniu, o którym mowa w art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) UKC stanowi przeszkodę dla częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie art. 259 ust. 1 UKC. Pytanie to jest związane z pytaniem trzecim, w którym sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy można zaradzić temu uchybieniu poprzez zastosowanie w drodze analogii art. 86 ust. 6 UKC w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego kodeksu. W związku z tym uważam, że te dwa pytania należy rozpatrzyć łącznie.
44.      Sąd odsyłający zauważa, że nowa regulacja nie wymaga już pojedynczego pozwolenia za uprzednią zgodą organów celnych innego zainteresowanego państwa członkowskiego. Artykuł 261 ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do UKC stanowi bowiem, że zastosowanie procedury konsultacji w celu uzyskania uprzedniej zgody państw członkowskich, których dotyczy wniosek o udzielenie pozwolenia, przewidzianej w art. 260 tego rozporządzenia, nie jest wymagane, gdy wniosek o udzielenie pozwolenia z udziałem różnych państw członkowskich jest operacją, w ramach której urząd celny objęcia nie jest tożsamy z urzędem celnym zamknięcia. Biorąc jednak pod uwagę, że pozwolenie w niniejszej sprawie zostało wydane na podstawie starych przepisów, a mianowicie w dniu 1 grudnia 2014 r., powstaje pytanie, czy w przypadku zgłoszenia towarów unijnych do wywozu na podstawie tego pozwolenia w dniu 1 maja 2016 r., zastosowanie mają nowe, czy też dawne przepisy.
45.      W związku z tym na wstępie należy zbadać zasady mające zastosowanie ratione temporis do korzystania z pozwolenia głównego urzędu celnego od dnia 1 maja 2016 r.
W przedmiocie stosowania ratione temporis nowych przepisów dotyczących pozwoleń z udziałem kilku państw członkowskich
46.      Jak wynika z pkt 18 powyżej, zgodnie z art. 251 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego UKC pozwolenie wydane w dniu 1 grudnia 2014 r. przez główny urząd celny było ważne po dniu 1 maja 2016 r. Należy zatem ustalić, jakie przepisy obowiązują od tej daty w odniesieniu do korzystania z pozwolenia głównego urzędu celnego.
47.      W tym względzie, co się tyczy czasowego zakresu stosowania nowych przepisów Unii, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem(36) należy dokonać rozróżnienia w zależności od tego, czy są one przepisami proceduralnymi, czy materialnymi. Co się tyczy tych pierwszych, uważa się na ogół, że mają one zastosowanie do wszystkich sporów zawisłych w chwili ich wejścia w życie, w odróżnieniu od tych drugich, które są zazwyczaj interpretowane w ten sposób, iż mają one zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji zaistniałych w czasie obowiązywania dawnych przepisów oraz do nowych sytuacji prawnych, lecz nie obowiązują w stosunku do sytuacji powstałych przed ich wejściem w życie, chyba że z brzmienia tych przepisów, ich celu lub ich struktury jednoznacznie wynika, że należy im przypisać taki skutek.
48.      Co się tyczy przepisów dotyczących wymogu uprzedniej zgody wszystkich państw członkowskich, których dotyczy stosowanie procedury celnej, lub braku takiej zgody, zważywszy, że przepisy te warunkują możliwość powołania się na zwolnienie przewidziane w ramach procedury celnej stosowanej na terytorium tych państw, przepisy takie należy uznać za przepisy materialne(37). O ile prawdą jest, że mogą pojawić się pytania, czy rozpatrywane pozwolenie głównego urzędu celnego udzielone w dniu 1 grudnia 2014 r. stanowiło sytuację prawną powstałą wcześniej(38), o tyle należy stwierdzić, że nowa regulacja celna przewiduje przepisy przejściowe dotyczące w szczególności nowych przepisów dotyczących pozwoleń z udziałem kilku państw członkowskich.
49.      Artykuł 254 rozporządzenia delegowanego UKC stanowi bowiem, że pozwolenia wydane na podstawie dawnej regulacji powinny być stosowane od dnia 1 maja 2016 r., na warunkach przewidzianych w odpowiednich przepisach UKC, rozporządzenia delegowanego UKC i rozporządzenia wykonawczego do UKC. Prawdą jest, że w zakresie, w jakim ten przepis przejściowy dotyczy warunków, na jakich jest stosowane pozwolenie już obowiązujące w dniu 1 maja 2016 r., nie wydaje się oczywiste, że przepisy nowej regulacji dotyczące warunków udzielenia pozwolenia mają zastosowanie do tych pozwoleń. Jednakże załącznik 90 do rozporządzenia delegowanego UKC zawiera tabelę korelacji, w której wymienione są przepisy nowej regulacji celnej mające zastosowanie do pozwoleń udzielonych na podstawie starej regulacji(39). Wśród przepisów, o których mowa w tym załączniku, znajduje się w szczególności, po pierwsze, art. 260 rozporządzenia wykonawczego do UKC, którego ust. 3 przewiduje, że pozwolenia dotyczącego kilku państw członkowskich nie udziela się bez uprzedniej zgody organów celnych, których dotyczy projekt pozwolenia. Po drugie, załącznik 90 odsyła również do art. 261 rozporządzenia wykonawczego do UKC, którego ust. 1 lit. c) przewiduje wyjątek od wymogu uprzedniej zgody, jeżeli jedynym elementem wiążącym się z udziałem innego państwa członkowskiego jest fakt, że urząd objęcia nie jest tożsamy z urzędem zamknięcia.
50.      Jestem zatem zdania, że przy przyjmowaniu środków przejściowych przewidzianych w rozporządzeniu delegowanym UKC wolą Komisji było upewnienie się, że od dnia 1 maja 2016 r. nowe przepisy dotyczące pozwoleń obejmujących kilka państw członkowskich będą miały zastosowanie do pozwoleń udzielonych na podstawie dawnej regulacji.
51.      W związku z tym z przepisu przejściowego ustanowionego w art. 254 rozporządzenia delegowanego UKC w związku z załącznikiem 90 do tego rozporządzenia wynika, że od dnia 1 maja 2016 r. art. 261 ust. 3 rozporządzenia delegowanego UKC ma zastosowanie do korzystania z pozwolenia udzielonego przez główny urząd celny. Wydaje mi się istotne, aby wyjaśnić, że takie rozwiązanie nie skutkowałoby nadaniem mocy wstecznej temu przepisowi, ponieważ nie prowadzi ono do stosowania pozwolenia głównego urzędu celnego na terytorium Niderlandów przed dniem 1 maja 2016 r.
Co do istoty
52.      Należy zauważyć, że art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) UKC(40) jest podobny do art. 85 WKC w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego kodeksu, ponieważ wymaga on również pozwolenia organów celnych na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego. W konsekwencji od dnia 1 maja 2016 r., podobnie jak w ramach dawnej regulacji celnej, podmiot gospodarczy nie może objąć towarów wywożonych czasowo tą procedurą celną i korzystać ze zwolnienia z należności celnych przywozowych w ramach tej procedury przewidzianej w art. 259 ust. 1 UKC, jeżeli nie posiada pozwolenia wydanego przez organy celne.
53.      W niniejszej sprawie, zważywszy, że art. 261 ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do UKC ma zastosowanie od dnia 1 maja 2016 r. do rozpatrywanego pozwolenia udzielonego przez główny urząd celny, wspomniane pozwolenie miało zatem, począwszy od tej daty, zastosowanie na terytorium niderlandzkim, nawet jeśli organy celne tego państwa członkowskiego nie wyraziły na nie uprzedniej zgody. W związku z tym, ponieważ wywóz surowego oleju z orzeszków ziemnych do Szwajcarii od dnia 1 maja 2016 r. był objęty pozwoleniem udzielonym przez główny urząd celny, należy uznać że obejmował on towary wywożone czasowo objęte procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie celnym (NL000xxx).
54.      Niemniej jednak objęcie rzeczonych towarów procedurą uszlachetniania biernego zostało dokonane w urzędzie celnym, który nie został wskazany w pozwoleniu, o którym mowa w art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) UKC. Należy zatem ustalić, czy zgłoszenie towarów wywożonych czasowo w urzędach objęcia wskazanych w pozwoleniu pozostaje obowiązkiem wynikającym z nowej regulacji celnej. W tym względzie należy zauważyć, że art. 211 ust. 1 akapit drugi UKC stanowi, iż pozwolenie na korzystanie z procedury celnej zawiera warunki, na jakich ma być ona stosowana. Z załącznika A do rozporządzenia delegowanego UKC wynika, że pozwolenie powinno zawierać wskazanie urzędu lub urzędów objęcia, w których mają zostać zgłoszone towary wywożone czasowo(41). Ponadto art. 1, pkt 17 rozporządzenia delegowanego UKC definiuje „urząd celny objęcia” jako urząd wskazany w pozwoleniu na korzystanie z procedury specjalnej, o którym mowa w art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit a) UKC, uprawniony do dopuszczania towarów do procedury specjalnej. Jednocześnie, art. 263 rozporządzenia wykonawczego do UKC stanowi, że właściwy organ celny może – w wyjątkowych przypadkach – wyrazić zgodę na złożenie zgłoszenia celnego w urzędzie celnym, który nie został wskazany w pozwoleniu. W związku z tym w ramach nowej regulacji zgłoszenie towarów wywożonych czasowo w urzędzie objęcia wskazanym w pozwoleniu, o którym mowa w art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) UKC, stanowi obowiązek, którego należy przestrzegać w celu stosowania procedury uszlachetniania biernego.
55.      Wynika z tego, że zgłoszenie towarów wywożonych czasowo do urzędu celnego, który nie został wskazany w pozwoleniu, stanowi uchybienie temu obowiązkowi. O ile prawdą jest, że w celu przyznania zwolnienia z należności celnych przywozowych art. 259 ust. 1 UKC nie wymaga przestrzegania warunków i obowiązków związanych z procedurą uszlachetniania biernego w sposób wyraźny, o tyle taki wymóg wynika jednak zasadniczo z tego przepisu i to pomimo niejasnego sformułowania(42) oraz z art. 211 ust. 1 akapit drugi tego kodeksu. W przeciwnym bowiem przypadku możliwe byłoby skorzystanie z takiego zwolnienia pomimo uchybienia wspomnianym warunkom i obowiązkom, co prowadziłoby do pozbawienia ich skuteczności (effet utile).
56.      Powstaje zatem pytanie, czy uchybienie może zostać naprawione w celu zachowania możliwości skorzystania z częściowego zwolnienia z należności celnych przywozowych przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu produktów przetworzonych. W tym względzie w zakresie, w jakim nowe przepisy nie zawierają przepisu podobnego do art. 150 ust. 2 WKC, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 86 ust. 6 UKC ma zastosowanie w drodze analogii w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) w związku z dopuszczeniem do swobodnego obrotu produktów przetworzonych.
57.      Artykuł 86 ust. 6 UKC stanowi w szczególności, że w przypadku gdy przepisy prawa celnego przewidują całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych przywozowych na podstawie przepisów tego kodeksu dotyczących uszlachetniania biernego, zwolnienie to stosuje się również w przypadku powstania długu celnego zgodnie z art. 79 lub 82 UKC, pod warunkiem że uchybienie, które doprowadziło do powstania długu celnego, nie stanowiło usiłowania popełnienia oszustwa. Z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że nie ma on zastosowania w przypadku powstania długu celnego w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego kodeksu.
58.      Ta wykładnia literalna znajduje potwierdzenie w kontekście, w jaki wpisuje się ten przepis. Artykuły 79 i 82 UKC dotyczą bowiem wyłącznie długów celnych powstałych w wyniku uchybienia obowiązkom przewidzianym w przepisach prawa celnego lub spełnienia określonych warunków. Tymczasem dopuszczenie do swobodnego obrotu towarów nieunijnych nie stanowi jednego z przypadków, o których mowa w art. 79 i 82 UKC.
59.      Ponadto, co się tyczy celu art. 86 ust. 6 UKC, należy wskazać, że przepis ten zastępuje art. 212a WKC, który został wprowadzony rozporządzeniem (WE) nr 82/97(43) i rozszerzony na preferencyjne opodatkowanie uszlachetniania biernego wraz z przyjęciem rozporządzenia nr 2700/2000(44). Tymczasem z motywu 9 tego ostatniego rozporządzenia wynika, że rozszerzenie to było zamierzone przez prawodawcę „w przypadku gdy dług celny powstaje z innych przyczyn niż dopuszczenie do swobodnego obrotu”. Z tego względu art. 212a WKC, zmieniony rozporządzeniem nr 2700/2000, ograniczał się do przypadków, w których dług celny powstał w wyniku uchybień określonych przepisów celnych na podstawie art. 202–205, 210 lub 211 WKC, a nie w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie art. 201 ust. 1 lit. a) tego kodeksu. Jest to zatem również powód, dla którego art. 86 ust. 6 UKC ogranicza się do przypadków, w których dług celny powstaje w wyniku uchybienia na podstawie art. 79 lub 82, a nie w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego kodeksu.
60.      Skarżąca w postępowaniu głównym podnosi, że art. 86 ust. 6 powinien być stosowany w drodze analogii w przypadku, gdy dług celny powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) UKC z powodu luki w przepisach celnych. Zgodnie z orzecznictwem analogiczne stosowanie przepisu względem podmiotu gospodarczego jest możliwe, jeżeli obowiązujący go reżim prawny jest z jednej strony bardzo podobny do tego, który ma być zastosowany analogicznie, a z drugiej strony zawiera lukę niezgodną z jedną z zasad ogólnych prawa Unii, którą to analogiczne zastosowanie pozwala usunąć(45).
61.      Tymczasem, po pierwsze, przepisy nie wydają się zawierać luki, która uzasadniałaby zastosowanie w drodze analogii art. 86 ust. 6 UKC w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego kodeksu. Gdyby bowiem prawodawca zamierzał rozszerzyć art. 86 ust. 6 UKC na długi celne powstałe w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu, nie ograniczyłby wyraźnie tego przepisu do długów celnych innych niż te powstałe w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu. Podobnie z motywu 32 UKC wynika, że prawodawca zamierzał rozróżnić z jednej strony przypadki, w których dług celny w przywozie powstaje w wyniku przedstawienia zgłoszenia celnego do dopuszczenia do obrotu lub odprawy czasowej (to znaczy przypadki, o których mowa w art. 77 ust. 1 UKC), a z drugiej strony wszystkie pozostałe przypadki powstania długu celnego w przywozie (tj. przypadki, o których mowa w art. 79 ust. 1 UKC). Ponadto w zakresie, w jakim art. 86 ust. 6 ogranicza się do długów celnych w przywozie powstałych na podstawie art. 79 UKC w ramach stosowania procedury uszlachetniania biernego, przepis ten dotyczy wyłącznie uchybień, które mają miejsce między ponownym przywozem produktów przetworzonych do Unii a ich dopuszczeniem do swobodnego obrotu. Artykuł 86 ust. 6 UKC ma zatem zastosowanie w szczególności do produktów przetworzonych, które po ich ponownym przywozie do Unii są objęte procedurą tranzytu, a procedura ta nie jest prawidłowo stosowana(46).
62.      Po drugie, skarżąca uważa, że zastosowanie w drodze analogii art. 86 ust. 6 UKC jest uzasadnione istnieniem odmiennego traktowania w porównaniu z podmiotami korzystającymi z procedury uszlachetniania czynnego, których uchybienia popełnione w ramach stosowania tej procedury mogą zostać naprawione poprzez zastosowanie art. 124 ust. 1 lit. h) UKC. Tymczasem ten ostatni przepis dotyczący wygaśnięcia długów celnych powstałych w wyniku braku uwag wydaje mi się mieć również zastosowanie w przypadku zastosowania procedury uszlachetniania biernego. Uchybienie popełnione w chwili objęcia towaru procedurą uszlachetniania biernego mogłoby bowiem teoretycznie(47) spowodować powstanie długu celnego w wywozie na podstawie art. 82 ust. 1 lit. a) UKC z powodu niedopełnienia jednego z obowiązków określonych w przepisach celnych mających zastosowanie do wyprowadzenia towarów. Tak więc w celu wygaśnięcia takiego długu celnego podmiot gospodarczy stosujący procedurę uszlachetniania biernego mógłby, w przypadku gdy przewidziane są należności celne wywozowe, powołać się na art. 124 ust. 1 lit. h) UKC.
63.      Prawdą jest, jak podnosi skarżąca w postępowaniu głównym, że motyw 38 UKC wymaga uwzględnienia dobrej wiary zainteresowanej osoby, gdy dług celny powstaje w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, o ile preambuła aktu Unii może doprecyzować treść przepisów tego aktu i dostarcza wskazówek interpretacyjnych pozwalających wyjaśnić wolę autora tego aktu, o tyle nie ma ona wiążącej mocy prawnej i nie może być powoływana w celu uczynienia odstępstwa od samych przepisów danego aktu ani w celu interpretowania tych przepisów w sposób sprzeczny z ich treścią(48).
64.      W konsekwencji jestem zdania, że nie należy stosować w drodze analogii art. 86 ust. 6 UKC w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego kodeksu.
65.      W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Sąd odpowiedział na pytania dotyczące nowej regulacji celnej, że art. 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) UKC w związku z akapitem drugim tego przepisu należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych przewidzianemu w art. 259 ust. 1 tego rozporządzenia, w przypadku gdy towary wywożone czasowo zostały objęte od dnia 1 maja 2016 r. procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie objęcia niewskazanym w pozwoleniu na korzystanie z tej szczególnej procedury celnej. Ponadto art. 86 UKC należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w drodze analogii w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
Wnioski
66.      W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) Sąd odpowiedział w następujący sposób:
1)       W sytuacji charakteryzującej się zgłoszeniem towarów z Unii do wywozu do państwa trzeciego w celu przeprowadzenia tam do dnia 30 kwietnia 2016 r. ich uszlachetniania, w urzędzie objęcia znajdującym się w państwie członkowskim, którego organ celny nie wyraził uprzedniej zgody w celu wydania pojedynczego pozwolenia na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego:
–        art. 85 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny w związku z art. 84 ust. 1 lit. b) tiret piąte tego rozporządzenia oraz art. 500 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych z tytułu uszlachetniania biernego przewidzianemu w art. 145 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92;
–        art. 150 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania.
2)      Artykuł 211 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny kodeks celny w związku z akapitem drugim tego przepisu
należy interpretować w ten sposób, że:
stoi on na przeszkodzie częściowemu zwolnieniu z należności celnych przywozowych przewidzianemu w art. 259 ust. 1 tego rozporządzenia, w przypadku gdy towary wywożone czasowo zostały objęte od dnia 1 maja 2016 r. procedurą uszlachetniania biernego w urzędzie objęcia niewskazanym w pozwoleniu na korzystanie z tej szczególnej procedury celnej.
Artykuł 86 ust. 6 rozporządzenia nr 952/2013
należy interpretować w ten sposób, że:
nie ma on zastosowania w drodze analogii w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
M. Brkan
Opinię ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 listopada 2025 r.
Podpisy
1      Język oryginału: francuski.
2      Zobacz w szczególności motyw pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2473/86 z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie procedury uszlachetniania biernego i systemu standardowej wymiany (Dz.U. 1986, L 212, s. 1). Zobacz także M. Fabio, Customs law of the European Union, Alphen aan den Rijn, Wolters Kluwer 2012, w szczególności pkt 14–5; T. Lyons, EU Customs Law, 3rd ed., Oxford, Oxford University Press 2018, w szczególności s. 436 i 453.
3      Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).
4      Rozporządzenie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).
5      W WKC czynności przeprowadzone na towarach wywiezionych do państwa trzeciego określane są jako „uszlachetnianie” [zob. art. 145 ust. 3 lit. b)], podczas gdy w UKC są one określane jako „przetwarzanie” [zob. art. 5 pkt 37].
6      Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., Argos Supply Trading (C‑4/15, EU:C:2016:580, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo).
7      W WKC produkty poddane uszlachetnianiu są określane jako „produkty kompensacyjne”. [zob. art. 145 ust. 3 lit. c)], podczas gdy w UKC są one określane jako „produkty przetworzone” [zob. art. 5 pkt 30].
8      Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1) zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. (Dz.U. 2001, L 141, s. 1).
9      Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie nr 952/2013 (Dz.U. 2015, L 343, s. 1).
10      Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego Unijny kodeks celny (Dz.U. 2015, L 343, s. 558).
11      Artykuł 85 WKC, a następnie art. 211 ust. 1 lit. a) UKC.
12      Artykuł 87 ust. 1 WKC, a następnie art. 211 ust. 1 akapit drugi UKC.
13      Artykuł 277 i art. 589 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC i art. 269 ust. 3 UKC.
14      Niderlandzki urząd celny zaakceptował zmiany w zgłoszeniach wywozowych, w szczególności w odniesieniu do kodów procedury celnej.
15      Sprostowanie do rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 287, s. 90).
16      Nawet jeśli postanowienie odsyłające nie precyzuje okresu ważności pozwolenia udzielonego przez główny urząd celny w dniu 1 grudnia 2014 r., to z konieczności miało ono ograniczony okres obowiązywania. Artykuł 507 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do WKC przewidywał bowiem, że w przypadku zastosowania procedury uszlachetniania biernego okres ważności pozwolenia co do zasady nie powinien przekraczać 3 lat.
17      Artykuł 1 pkt 13 tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego do WKC, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1192/2008 z dnia 17 listopada 2008 r. (Dz.U. 2008, L 329, s. 1).
18      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem okoliczność, że sąd krajowy powołał się formalnie w pytaniu prejudycjalnym na określone przepisy prawa Unii, nie stoi na przeszkodzie temu, by Sąd przekazał temu sądowi krajowemu wszelkie wskazówki dotyczące wykładni, które mogą być pomocne w rozstrzygnięciu rozpatrywanej przez niego sprawy, niezależnie od tego, czy sąd krajowy powołał się na nie w treści pytań. Do Sądu należy zatem wskazanie na podstawie całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności na podstawie uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa Unii, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu (zob. podobnie wyrok z dnia 19 marca 2020 r., „Agro In 2001”, C‑234/18, EU:C:2020:221, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
19      Zobacz w tym zakresie opinię rzecznika generalnego Saugmandsgaarda Øe w sprawie Argos Supply Trading (C‑4/15, EU:C:2016:223, pkt 70). Zobacz także M. Giffoni, La réglementation douanière de l’Union européenne, Limal, Anthemis 2012, w szczególności s. 247.
20      Należy zauważyć, że Trybunał orzekł, iż pojęcie „przetwórców” w rozumieniu art. 148 lit. c) WKC powinno być interpretowane szeroko i obejmować nie tylko unijnych producentów produktów analogicznych do produktów kompensacyjnych, lecz również różnych unijnych producentów produktu analogicznego do surowców lub produktów nieunijnych przeznaczonych do włączenia w ramach procesów uszlachetniania towarów unijnych wywożonych czasowo (wyrok z dnia 21 lipca 2016 r., Argos Supply Trading, C‑4/15, EU:C:2016:580, pkt 45).
21      Artykuł 588 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
22      Artykuł 517 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
23      Chodzi o cztery przypadki wymienione w art. 497 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego do WKC.
24      Aby zapoznać się ze szczegółowym opisem procedury wydania pojedynczego pozwolenia, zob. R. Henke, Artikel 85 w: Zollkodex, 6. Auflage, München, CH. Beck 2013, pkt 21–24.
25 Artykuł 496 lit. h) rozporządzenia wykonawczego do WKC.
26      Artykuł 586 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
27      Artykuł 588 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
28      Artykuł 517 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC.
29      Ograniczone zastosowanie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego na terytorium państw członkowskich, które wyraziły zgodę, zostało wyraźnie wskazane w pierwotnej wersji art. 751 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego do WKC. Nawet jeśli przepis ten został uchylony w dniu 1 lipca 2001 r. w ramach racjonalizacji przepisów rozporządzenia wykonawczego do WKC przewidzianej w rozporządzeniu nr 993/2001, wydaje mi się, że utrzymanie wymogu uzyskania uprzedniej zgody w art. 500 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do WKC oznacza, że terytorialny zakres stosowania pozwolenia ogranicza się do terytorium państw członkowskich, które wyraziły na nie zgodę.
30      Zobacz podobnie na przykład K. Diemel, Heilung von Verfehlungen im Zusammenhang mit der passiven Veredelung nach Artikel 150 Abs. 2 ZK, Zeitschrift für Zölle und Verbrauchsteuern, 2011, nr 4, w szczególności s. 93.
31      Wyrok z dnia 2 października 2003 r., GEFCO, (C‑411/01, EU:C:2003:536, pkt 52 i 55).
32      Istnienie takiego porozumienia pozwoliłoby albo zastąpić pojedyncze pozwolenie zwykłym powiadomieniem zgodnie z ust. 1 tego przepisu, a nawet zrezygnować z tego powiadomienia, gdyby jedynym elementem dotyczącym innego państwa członkowskiego był handel trójstronny w ramach uszlachetniania biernego.
33      Zgodnie z tym przepisem jedynie kontrolny urząd celny, czyli urząd wskazany w pozwoleniu jako uprawniony do kontroli procedury celnej, może zezwolić na przedstawienie zgłoszenia celnego w urzędzie innym niż wskazany w pozwoleniu.
34      Przepis ten definiuje „urząd celny objęcia” jako urząd lub urzędy celne wskazane w pozwoleniu jako upoważnione do przyjęcia zgłoszeń poddających towary procedurze.
35      W sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 2 października 2003 r., GEFCO (C‑411/01, EU:C:2003:536), Trybunał uznał, że art. 150 ust. 2 WKC ma zastosowanie do błędu w zgłoszeniach wywozu czasowego, a mianowicie błędu popełnionego przy obejmowaniu towarów procedurą uszlachetniania biernego.
36      Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 października 2021 r., Beeren-, Wild-, Feinfrucht (C‑825/19, EU:C:2021:869, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
37      W dziedzinie celnej przepisy, które mają decydujące znaczenie dla istnienia długu celnego, stanowią przepisy materialne. Zobacz podobnie wyrok z dnia 21 października 2021 r., Beeren-, Wild-, Feinfrucht (C‑825/19, EU:C:2021:869, pkt 33). Zobacz również podsumowanie orzecznictwa zawarte w opinii rzecznika generalnego Tancheva w sprawie Beeren-, Wild-, Feinfrucht (C‑825/19, EU:C:2021:453, pkt 22–27).
38      Trybunał uznał ostatnio, że przyznanie w drodze pozwolenia indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych na okres 15 lat stanowi sytuację powstałą i ostatecznie ukształtowaną. Zobacz podobnie wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., T‑2 (C‑562/23, EU:C:2025:126, pkt 45).
39      Przepisy nowej regulacji celnej mające zastosowanie do procedury uszlachetniania biernego znajdują się w wierszu 27 załącznika 90 do rozporządzenia delegowanego UKC.
40      Artykuł 211 UKC znajduje się wśród przepisów wymienionych w załączniku 90 do rozporządzenia delegowanego UKC, mających zastosowanie do uszlachetniania biernego od dnia 1 maja 2016 r.
41      Zgodnie z załącznikiem A do rozporządzenia delegowanego UKC wskazanie urzędu objęcia (czyli elementu identyfikacji 4/10) stanowi wspólny wymóg w zakresie danych w odniesieniu do wniosków i decyzji, które powinny znajdować się w szczególności w pozwoleniach na uszlachetnianie bierne (kolumna 8b).
42      Na podstawie sformułowania art. 259 ust. 1 zdanie drugie UKC można by sądzić, że spełnienie warunków pozwolenia byłoby wymagane jedynie w przypadku, gdyby osoba inna niż posiadacz pozwolenia złożyła wniosek o zwolnienie przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu produktów przetworzonych.
43      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. zmieniające rozporządzenie nr 2913/92 (Dz.U. 1997, L 17, s. 1).
44      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniające rozporządzenie nr 2913/92 (Dz.U. 2000, L 311, s. 17).
45      Zobacz podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2010 r., Grootes (C‑152/09, EU:C:2010:671, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
46      Zobacz podobnie T. Traub, Artikel 86, w: Zollkodex der Union (UZK), 9. neubearbeitete Aufl., München, C.H. Beck 2025, pkt 73.
47      W praktyce towary podlegające prawu wywozowemu są rzadkie. Zobacz podobnie M. Böhne, Artikel 267 w: Zollkodex der Union (UZK), 9. neubearbeitete Aufl., München, C.H. Beck 2025, pkt 10.
48      Wyrok z dnia 21 marca 2024 r., LEA (C‑10/22, EU:C:2024:254, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).