WYROK TRYBUNAŁUz dnia 29 października 1980 r.(1)SA Roquette Frèresprzeciwko Radzie Wspólnot EuropejskichIzoglukoza – Kwoty produkcjiW sprawie 138/79SA Roquette Frères,
z siedzibą w Lestrem (departament Pas‑de‑Calais, Francja),
reprezentowana przez zastępcę dyrektora generalnego spółki,
G. Rousseaux, wspieranego przez M. Veroone’a, wspólnika spółki
Veroone-Freyria-Letartre-Paillusseau-Hoste-Dutat zrzeszającej
adwokatów, członków izby adwokackiej w Lille, z adresem do
doręczeń w biurze adwokata Loescha (2, rue Goethe)_strona skarżąca_popierana przezParlament Europejski,
reprezentowany przez dyrektora generalnego,
F. Pasettiego-Bombardellę, wspieranego przez R. Biebera,
głównego administratora w wydziale prawnym Parlamentu
i profesora P. H. Teitgena, z adresem do doręczeń
w Luksemburgu (sekretariat ogólny Parlamentu Europejskiego)_interwenient_przeciwkoRadzie Wspólnot Europejskich,
reprezentowanej przez D. Vignes’a, dyrektora służby prawnej,
wspieranego przez A. Brautigama i H.‑J. Glaesnera,
działających w charakterze pełnomocników, adwokata
H.‑J. Rabego, członka izby adwokackiej w Hamburgu, profesora
J. Boulouis, dziekana honorowego Uniwersytetu Prawa, Ekonomii oraz
Nauk Społecznych w Paryżu, z adresem do doręczeń
w Luksemburgu, na nazwisko D. Fonteina, dyrektora departamentu
prawnego Europejskiego Banku Inwestycyjnego (100, bd Konrad Adenauer,
Kirchberg)_strona pozwana_popieranej przezKomisję Wspólnot Europejskich,
reprezentowaną przez jej radcę prawnego P. Gilsdorfa, działającego
w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez J. Delmoly’ego,
pracownika służby prawnej, z adresem do doręczeń
w Luksemburgu, na nazwisko radcy prawnego M. Cervina (budynek
Jean Monnet, Kirchberg)_interwenient_mającej
za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady
nr 1293/79 z dnia 25 czerwca 1979 r.
(Dz.U. L 162, str. 10) w zakresie, w jakim
rozporządzenie to, zmieniając rozporządzenie Rady nr 1111/77
ustanawiające wspólne przepisy dotyczące izoglukozy, ustala
w odniesieniu do skarżącej podstawowe kwoty produkcji_TRYBUNAŁ_w
składzie: H. Kutscher, prezes, P. Pescatore
i T. Koopmans, prezesi izb, J. Mertens de Wilmars,
Mackenzie Stuart, A. O’Keeffe, G. Bosco, A. Touffait
i O. Due, sędziowie_rzecznik generalny: G. Reischl_sekretarz: A. Van Houtte_wydaje następującyWyrok[…]Co do prawa1        W
skardze zarejestrowanej w sekretariacie Trybunału w dniu
31 sierpnia 1979 r. skarżąca, będąca spółką prawa francuskiego
wytwarzającą między innymi izoglukozę, wniosła o stwierdzenie
przez Trybunał nieważności ustalenia kwoty produkcyjnej mającej do niej
zastosowanie na podstawie załącznika II do rozporządzenia Rady
nr 1293/79 z dnia 25 czerwca 1979 r. zmieniającego
rozporządzenie Rady nr 1111/77 ustanawiające wspólne przepisy
dotyczące izoglukozy (Dz.U. L 162, str. 10, ze
sprostowaniem w Dz.U. L 176, str. 37).
Z analizy skargi wynika, że zawiera ona w rzeczywistości
żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 1293/79
w zakresie, w jakim rozporządzenie to ustala
w odniesieniu do skarżącej kwotę produkcji izoglukozy.2        Na
poparcie skargi skarżąca powołuje, poza poszczególnymi zarzutami
merytorycznymi, zarzut formalny w celu doprowadzenia do
stwierdzenia nieważności kwoty produkcyjnej przyznanej jej na mocy
powołanego rozporządzenia ze względu na fakt, że Rada przyjęła to
rozporządzenie, nie uzyskawszy wymaganej na mocy art. 43
ust. 2 traktatu EWG opinii Parlamentu Europejskiego, co stanowi
naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu
art. 173 tego traktatu.3        Postanowieniem
z dnia 16 stycznia 1980 r. Trybunał dopuścił Parlament
do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta
popierającego żądania skarżącej oparte na naruszeniu istotnych wymogów
proceduralnych. Ponadto postanowieniem z dnia 13 lutego
1980 r. dopuścił Komisję do udziału w postępowaniu
w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady.4        Rada
ze swej strony podniosła niedopuszczalność zarówno skargi, jak
i interwencji na rzecz skarżącej. Tytułem żądania ewentualnego Rada
wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej.5        Przed
przystąpieniem do analizy podniesionej przez Radę kwestii
dopuszczalności oraz zarzutów podniesionych przez skarżącą należy
zwięźle przypomnieć genezę spornego rozporządzenia i jego treść.6        Wyrokiem
z dnia 25 października 1978 r., wydanym w sprawach
połączonych 103/77 i 145/77 Royal Scholten‑Honig (Holdings) Ltd.
przeciwko Intervention Board for Agricultural Produce i Tunnel
Refineries Ltd. przeciwko Intervention Board for Agricultural Produce,
Rec. str. 2037, Trybunał orzekł, że rozporządzenie Rady
nr 1111/77 z dnia 17 maja 1977 r. ustanawiające
wspólne przepisy dotyczące izoglukozy (Dz.U. L 134,
str. 4) nie było ważne w zakresie, w jakim jego
art. 8 i 9 przewidywały opłatę produkcyjną od izoglukozy
w wysokości 5 jednostek rozliczeniowych na 100 kilogramów suchego
materiału, za okres odpowiadający kampanii cukrowej 1977–1978. Trybunał
stwierdził, że system ustanowiony na mocy tych artykułów narusza ogólną
zasadę równości (w tym przypadku między producentami cukru
a producentami izoglukozy), której szczególny wyraz stanowi zakaz
dyskryminacji ustanowiony w art. 40 ust. 3 traktatu.
Trybunał dodał jednakże, że wydany przez niego wyrok pozostawił Radzie
możliwość podjęcia wszelkich stosownych środków, zgodnych z prawem
wspólnotowym, w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku
substancji słodzących.7        W
następstwie tego wyroku Komisja przedstawiła Radzie w dniu
7 marca 1979 r. projekt zmian rozporządzenia nr 1111/77.
Pismem z dnia 19 marca 1979 r., które wpłynęło do
Parlamentu w dniu 22 marca, Rada zwróciła się do tej
instytucji o opinię zgodnie z art. 43 ust. 2 akapit
trzeci traktatu. W piśmie tym Rada stwierdziła między innymi, że:„Projekt
ten uwzględnia sytuację będącą następstwem wyroku Trybunału
Sprawiedliwości z dnia 25 października 1978 r.,
w oczekiwaniu na wprowadzenie nowych przepisów regulujących rynek
substancji słodzących, które powinny wejść w życie od dnia
1 lipca 1980 r. […] Jako że rozporządzenie powinno obowiązywać
od lipca 1979 r., jest dla Rady niezwykle ważne, aby
Parlament zechciał wydać swą opinię na temat tego projektu podczas
kwietniowego posiedzenia”.8        Pilny
tryb konsultacji wnioskowanej w piśmie Rady wiązał się
z faktem, że rolą projektu rozporządzenia było zasadniczo poddanie
produkcji izoglukozy, w celu zapobieżenia nierównemu traktowaniu
producentów cukru i producentów izoglukozy, przepisom analogicznym
do przepisów dotyczących produkcji cukru do dnia 30 czerwca
1980 r. w ramach wspólnej organizacji rynku cukru ustanowionej
na mocy rozporządzenia Rady nr 3330/74 z dnia 19 grudnia
1974 r. (Dz.U. L 369, str. 1). Chodziło
w szczególności o wprowadzenie do tego właśnie dnia przepisów
przejściowych odnoszących się do kwot produkcyjnych dla izoglukozy,
które miały obowiązywać od dnia 1 lipca 1979 r., czyli od
początku nowej kampanii cukrowniczej.9        Przewodniczący
Parlamentu niezwłocznie zwrócił się do Komisji Rolnictwa
o przeprowadzenie analizy merytorycznej zagadnienia oraz do Komisji
Budżetowej o wydanie opinii. Komisja Budżetowa przekazała swą
opinię Komisji Rolnictwa w dniu 10 kwietnia 1979 r.
Komisja Rolnictwa przyjęła w dniu 9 maja 1979 r. projekt
rezolucji przedstawiony przez sprawozdawcę tej komisji. Sprawozdanie
oraz projekt rezolucji przyjęte przez Komisję Rolnictwa były przedmiotem
debaty Parlamentu podczas jego obrad w dniu 10 maja
1979 r. W czasie obrad w dniu 11 maja Parlament
odrzucił projekt rezolucji i odesłał go do Komisji Rolnictwa do
ponownego rozważenia.10      Posiedzenie
Parlamentu w dniach 7–11 maja 1979 r. miało być ostatnim
przed posiedzeniem inauguracyjnym Parlamentu wybranego
w powszechnych i bezpośrednich wyborach, wyznaczonym na dzień
17 lipca 1979 r. Prezydium Parlamentu zdecydowało bowiem, na
posiedzeniu w dniu 1 marca 1979 r., by nie organizować
dodatkowego posiedzenia między posiedzeniami majowym i lipcowym.
Wyjaśniło jednakże, że:„Prezydium w powiększonym składzie […]:–        uważa
jednakże, że w przypadku gdyby Rada i Komisja uznały za
konieczne organizację dodatkowego posiedzenia, mogą one, zgodnie
z przepisami art. 1 ust. 4 regulaminu wnieść
o zwołanie Parlamentu, przy czym takie posiedzenie byłoby
poświęcone wyłącznie analizie sprawozdań opracowanych w wyniku
konsultacji przeprowadzonych w trybie pilnym”.W toku posiedzenia w dniu 10 maja 1979 r. Prezydium miało potwierdzić swe stanowisko w następujący sposób:„–     potwierdza
stanowisko przyjęte podczas wyżej wspomnianego posiedzenia, w toku
którego zdecydowano, by nie organizować dodatkowego posiedzenia między
posiedzeniem majowym a posiedzeniem inaugurującym Parlamentu
wybranego w powszechnych i bezpośrednich wyborach, przy
założeniu jednak, że w przypadku gdyby większość członków
Parlamentu, Rada lub Komisja pragnęły zwołać dodatkowe posiedzenie, mają
prawo – zgodnie z przepisami art. 1 ust. 4 regulaminu –
wnieść o zwołanie Parlamentu;–        ponadto,
z uwagi na postanowienia art. 139 traktatu EWG, Prezydium
postanawia, że w przypadku gdyby przewodniczący otrzymał taki
wniosek, Prezydium w powiększonym składzie zbierze się w celu
omówienia kwestii nadania mu dalszego biegu”.11      W
dniu 25 czerwca 1979 r. Rada przyjęła, nie uzyskawszy
wnioskowanej opinii, opracowany przez Komisję projekt rozporządzenia,
który stał się w ten sposób rozporządzeniem nr 1293/79
zmieniającym rozporządzenie nr 1111/77. Trzecie odniesienie
w preambule rozporządzenia nr 1293/79 wymienia przeprowadzenie
konsultacji ze Zgromadzeniem. Rada uwzględniła jednakże brak opinii
Zgromadzenia, wskazując w motywie trzecim rozporządzenia, że
„Zgromadzenie, konsultowane od dnia 16 marca 1979 r.
w kwestii projektu Komisji nie wydało na majowym posiedzeniu opinii
w tej sprawie i przekazało ją nowemu Zgromadzeniu celem
wydania przez nie opinii”.12      Skierowane
do Trybunału żądanie dotyczy stwierdzenia nieważności rozporządzenia
nr 1293/79 ze względu na fakt, że zmienia ono rozporządzenie Rady
nr 1111/77. W przedmiocie dopuszczalności skargi13      Rada
podnosi, że skarga przeciwko rozporządzeniu jest niedopuszczalna, gdyż
nie spełnia przesłanek określonych w art. 173 akapit drugi
traktatu. Jej zdaniem zaskarżony akt nie stanowi decyzji przyjętej
w formie rozporządzenia i nie dotyczy skarżącej bezpośrednio
ani indywidualnie. Skarżąca utrzymuje natomiast, że zaskarżone
rozporządzenie stanowi zbiór decyzji indywidualnych, z których
jedna jest skierowana do niej i dotyczy jej bezpośrednio
i indywidualnie.14      Zgodnie
z art. 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia
nr 1111/77, zmienionym przez art. 3 rozporządzenia
nr 1293/79:„1.      Każdemu
przedsiębiorstwu produkującemu izoglukozę, mającemu siedzibę we
Wspólnocie, przyznaje się podstawową kwotę na okres, o którym mowa
w art. 8 ust. 1.Bez
uszczerbku dla stosowania ust. 3 podstawowa kwota przyznana każdemu
takiemu przedsiębiorstwu jest równa dwukrotności jego produkcji
ustalonej na podstawie niniejszego rozporządzenia w okresie od
1 listopada 1978 r. do 30 kwietnia 1979 r.2.      Każdemu
przedsiębiorstwu, któremu przyznana została kwota podstawowa,
przydziela się również kwotę maksymalną równą jego kwocie podstawowej
pomnożonej przez współczynnik. Współczynnikiem tym jest współczynnik
określony na podstawie art. 25 ust. 2 akapit drugi
rozporządzenia (EWG) nr 3330/74 za okres od 1 lipca
1979 r. do 30 czerwca 1980 r.3.      Kwota
podstawowa, o której mowa w ust. 1, jest w razie
potrzeby korygowana, tak aby kwota maksymalna ustalona zgodnie
z ust. 2:–        nie była wyższa niż 85%_–        nie była niższa niż 65%rocznej technicznej zdolności produkcyjnej danego przedsiębiorstwa”.15      Zgodnie
z art. 9 ust. 4 kwoty podstawowe ustanowione na
podstawie ust. 1 i 3 są przydzielane indywidualnie każdemu
przedsiębiorstwu, jak wskazano w załączniku II. Załącznik ten,
stanowiący integralną część art. 9, przewiduje, że kwota podstawowa
przydzielona skarżącej wynosi 15 887 ton.16      Wynika
z tego, że art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1111/77
(zmieniony przez art. 3 rozporządzenia nr 1293/79)
w związku z załącznikiem II samodzielnie stosuje kryteria
określone w art. 9 ust. 1–3 do każdego takiego
przedsiębiorstwa będącego ich adresatem, które tym samym dotyczą go
bezpośrednio i indywidualnie. Rozporządzenie nr 1293/79 jest
zatem aktem, który na mocy art. 173 akapit drugi traktatu może
stanowić przedmiot skargi określonych przedsiębiorstw produkujących
izoglukozę o stwierdzenie nieważności. W przedmiocie dopuszczalności interwencji Parlamentu17      Rada
podaje w wątpliwość uprawnienie Parlamentu do interwencji
w dowolnym sporze zawisłym przed Trybunałem. Zdaniem Rady tego typu
uprawnienie do zgłoszenia interwencji jest przynależne prawu do
wnoszenia skarg, które nie zostało przyznane Parlamentowi na mocy
traktatu. W tym względzie Rada zauważa w szczególności, że
art. 173 traktatu nie wymienia Parlamentu wśród instytucji
uprawnionych do wnoszenia skarg o stwierdzenie nieważności oraz że
art. 20 statutu Trybunału nie wymienia go wśród podmiotów, które
mogą przedstawiać uwagi w ramach postępowania na podstawie
art. 177 o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.18      Artykuł 37 statutu Trybunału stanowi, że:„Państwa Członkowskie i instytucje Wspólnot mogą interweniować w sprawach rozpatrywanych przez Trybunał.Takie
samo prawo przysługuje każdemu innemu podmiotowi, który uzasadni
interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi,
z wyjątkiem sporów między Państwami Członkowskimi, między
instytucjami Wspólnoty lub między Państwami Członkowskimi
a instytucjami Wspólnoty.Żądania
zawarte we wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze
interwenienta muszą być ograniczone do poparcia żądań jednej ze stron”.19      Akapit
pierwszy powołanego artykułu przewiduje takie samo prawo do interwencji
dla wszystkich instytucji Wspólnoty. Nie jest możliwe ograniczenie jego
wykonywania przez jedną z nich bez naruszenia jej pozycji
instytucjonalnej zamierzonej przez traktat, a w szczególności
jego art. 4 ust. 1.20      Alternatywnie
Rada podnosi, że nawet jeśli należałoby uznać prawo przewodniczącego
Parlamentu do zgłoszenia interwencji, to prawo to byłoby pochodną
istnienia interesu prawnego. Niewątpliwie można zakładać istnienie
takiego interesu, lecz nie powstrzymuje to Trybunału przed sprawdzeniem
w stosownym przypadku jego istnienia. W niniejszym przypadku
taka kontrola musiałaby, zdaniem Rady, doprowadzić Trybunał do
stwierdzenia braku interesu Parlamentu w rozstrzygnięciu sprawy.21      Zarzut
ten musi zostać oddalony jako niezgodny z art. 37 statutu
Trybunału. Pomimo iż art. 37 akapit drugi statutu Trybunału
stanowi, że podmioty inne niż państwa i instytucje mogą
interweniować w sporze przedłożonym Trybunałowi do rozstrzygnięcia
tylko, jeżeli uzasadnią interes w jego rozstrzygnięciu, prawo do
zgłoszenia interwencji przyznane instytucjom, a zatem
i Parlamentowi, przez art. 37 akapit pierwszy nie jest
uzależnione od spełnienia tego warunku. W przedmiocie naruszenia równości traktowania22      Jak
zostało wskazane powyżej, Trybunał w ww. wyroku wydanym
w sprawach połączonych 103/77 i 145/77 orzekł, że
rozporządzenie nr 1111/77 naruszyło ogólną zasadę równości.
Trybunał stwierdził bowiem, że choć producenci cukru i izoglukozy
znajdowali się w porównywalnej sytuacji, na producentów izoglukozy
zostały nałożone obciążenia w sposób oczywisty poważniejsze.
W następstwie wyroku Trybunału Rada zmieniła rozporządzenie
nr 1111/77 rozporządzeniem nr 1293/79, wprowadzając
w odniesieniu do izoglukozy system kwot wzorowany bezpośrednio na
systemie stosowanym w odniesieniu do cukru.23      Skarżąca
utrzymuje, że to nowe rozporządzenie również narusza zasadę równości.
Jej zdaniem akt ten równocześnie stosuje podobne reguły do odmiennych
sytuacji i utrzymuje między dwoma systemami różnice, które powodują
nierówne traktowanie identycznych sytuacji.24      Sam
fakt, że skarżąca uznaje za możliwe jednoczesne przedstawienie obu
argumentów, wskazuje na złożoność sytuacji, w której rynki
izoglukozy i cukru są porównywalne, nie będąc jednak rzeczywiście
identycznymi.25      Choć
wprowadzanie w życie przez Radę polityki rolnej Wspólnoty pociąga
za sobą konieczność dokonania oceny złożonej sytuacji gospodarczej,
przysługujące jej uprawnienia dyskrecjonalne nie odnoszą się wyłącznie
do charakteru i zakresu przepisów, które ma wydać, lecz również
w pewnym stopniu do ustalenia podstawowych faktów, w zakresie,
w jakim w szczególności ma ona swobodę powoływania się
w razie potrzeby na ogólne ustalenia. Dokonując kontroli
wykonywania takiego uprawnienia sąd musi ograniczyć się do sprawdzenia,
czy nie jest ono dotknięte oczywistym błędem lub nadużyciem władzy lub
czy dany organ nie przekroczył w sposób oczywisty zakresu
przyznanego mu swobodnego uznania.26      Mając
na względzie fakt, że produkcja izoglukozy przyczyniła się do wzrostu
nadwyżek cukru i że Rada była uprawniona do nałożenia na tę
produkcję środków ograniczających, do Rady należało przyjęcie
w ramach polityki rolnej środków, które uznała za użyteczne,
zważywszy na podobieństwo i współzależność obu rynków oraz na
specyficzny charakter rynku izoglukozy.27      Tym
bardziej prawdą jest, że wobec delikatnego problemu będącego wynikiem
konsekwencji produkcji izoglukozy dla polityki cukrowej Wspólnoty Rada
musiała przyjąć w krótkim terminie przejściowe przepisy regulujące
nowy rynek w stadium pełnego rozwoju. Wobec powyższego nie zostało
wykazane, by przyjmując rozporządzenie nr 1293/79 Rada przekroczyła
granice przysługującego jej swobodnego uznania. W przedmiocie naruszenia zasady proporcjonalności28      W
opinii skarżącej kwota przyznana jej w załączniku II do
rozporządzenia nr 1111/77 jest jednoznacznie niewystarczająca.
Ustalenie kwoty w oparciu o produkcję zrealizowaną między
1 listopada 1978 r. a 30 kwietnia 1979 r. nie
uwzględnia ani sezonowych wahań, ani faktu, że w omawianym okresie
produkcja była ograniczona z powodu stanu niepewności, w jakim
skarżąca się znalazła, zarówno w odniesieniu do systemu, jaki miał
być stosowany przez Wspólnotę po ogłoszeniu wyroku Trybunału w ww.
sprawach, jak i stanowiska władz francuskich, które dopuściły
używanie izoglukozy dopiero zarządzeniem z dnia 9 sierpnia
1979 r. Możliwa korekta kwot ze względu na roczną techniczną
zdolność stawiała w niekorzystnej sytuacji te przedsiębiorstwa,
które – jak skarżąca – odroczyły wszelkie nowe inwestycje
w oczekiwaniu na wyjaśnienie sytuacji. Ustalenie tych kwot
spowodowało, że wszelka konkurencja stała się iluzoryczna.29      Należy
podnieść w tym względzie, że ustanowienie kwot opartych na okresie
referencyjnym jest procedurą zwyczajowo przyjętą w prawie
wspólnotowym i odpowiednią, jeśli chodzi o kontrolę produkcji
w konkretnym sektorze. Skarżąca nie przedstawiła zresztą żadnego
dowodu na poparcie swojego twierdzenia, zgodnie z którym musiała
ograniczyć produkcję. Należy również zauważyć, że po wydaniu ww. wyroku
stosowanie opłaty, takiej jak pierwotnie przewidziana, nie było
w żadnym wypadku dłużej możliwe.30      W
każdym razie nie można oczekiwać od Rady, by przy przyjmowaniu przez
nią w interesie ogólnym środków mających na celu zapobieżenie
sytuacji, w której niekontrolowana produkcja izoglukozy zagraża
polityce cukrowej Wspólnoty, brała pod uwagę wszelkiego rodzaju względy,
wybory handlowe i wewnętrzną politykę każdego przedsiębiorstwa.31      Wreszcie,
jako że skarżąca nie wykorzystała całości przyznanej jej na okres
odpowiadający kampanii cukrowej kwoty, nie może skarżyć się na
ograniczenie jej pozycji konkurencyjnej przez przyznaną jej kwotę. W przedmiocie naruszenia istotnych wymogów proceduralnych32      Skarżąca
i Parlament w ramach jego interwencji podnoszą, że skoro
rozporządzenie nr 1111/77 w zmienionym brzmieniu zostało
przyjęte przez Radę z pominięciem procedury konsultacji
przewidzianej w art. 43 ust. 2 traktatu, musi ono zostać
uznane za nieważne ze względu na naruszenie istotnych wymogów
proceduralnych.33      Konsultacja
przewidziana w art. 43 ust. 2 akapit trzeci, podobnie
jak w innych postanowieniach traktatu, jest rozwiązaniem
umożliwiającym Parlamentowi rzeczywisty udział w procesie
legislacyjnym Wspólnoty. Omawiana kompetencja stanowi zasadniczy element
równowagi instytucjonalnej zamierzonej przez traktat. Odzwierciedla na
poziomie wspólnotowym, mimo że w ograniczonym zakresie, podstawową
zasadę demokracji, zgodnie z którą społeczeństwo uczestniczy
w wykonywaniu władzy za pośrednictwem zgromadzenia reprezentantów.
Regularne konsultowanie Parlamentu w przypadkach określonych przez
traktat stanowi zatem istotny wymóg proceduralny, którego naruszenie
powoduje nieważność danego aktu.34      Należy
dodać w tym zakresie, że poszanowanie tego wymogu wymaga wyrażenia
opinii przez Parlament. Nie można uznać, że wymóg ten jest spełniony
przez samo tylko zwrócenie się przez Radę do Parlamentu o opinię.
Tym samym niesłuszne jest powołanie się przez Radę wśród odniesień
preambuły rozporządzenia nr 1293/79 na konsultację ze
Zgromadzeniem.35      Rada
nie zaprzecza, że konsultowanie Parlamentu należy do istotnych wymogów
proceduralnych. Utrzymuje jednakże, iż w okolicznościach niniejszej
sprawy Parlament przez swoje własne postępowanie uniemożliwił
zadośćuczynienie temu wymogowi, a co za tym idzie, powoływanie się
na jego naruszenie nie jest uzasadnione.36      Nie
uchybiając kwestiom o charakterze zasadniczym podniesionym
w ramach tej argumentacji Rady, wystarczy stwierdzić
w niniejszym przypadku, że w dniu 25 czerwca
1979 r., czyli w dniu, w którym Rada przyjęła – bez
uzyskania opinii Zgromadzenia – rozporządzenie nr 1293/79
zmieniające rozporządzenie nr 1111/77, nie wyczerpała ona
wszystkich możliwości uzyskania uprzedniej opinii Parlamentu. Po
pierwsze, nie wniosła o zastosowanie trybu pilnego przewidzianego
w regulaminie wewnętrznym Parlamentu, mimo że w odniesieniu do
innych dziedzin i innych projektów rozporządzeń zrobiła w tym
samym czasie użytek z tej możliwości. Poza tym Rada mogła
skorzystać z przysługującej jej na mocy art. 139 traktatu
możliwości zażądania zwołania posiedzenia nadzwyczajnego Zgromadzenia,
tym bardziej że Prezydium Parlamentu w dniach 1 marca
i 10 maja 1979 r. zwróciło jej uwagę na istnienie tej
możliwości.37      Z
powyższego wynika, że w braku wymaganej przez art. 43
traktatu opinii Parlamentu, należy stwierdzić nieważność rozporządzenia
nr 1293/79 zmieniającego rozporządzenie Rady nr 1111/77, bez
uszczerbku dla uprawnienia Rady do podjęcia, w następstwie
niniejszego wyroku, wszelkich stosownych środków zgodnie
z art. 176 akapit pierwszy traktatu. W przedmiocie kosztów38      Zgodnie
z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na
żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.39      Ponieważ
ani skarżąca, ani interwenienci nie wnieśli o obciążenie Rady
kosztami, mimo że Rada sprawę przegrała, każda ze stron pokrywa własne
koszty.Z powyższych względówTRYBUNAŁorzeka, co następuje:1)      Stwierdza
się nieważność rozporządzenia nr 1293/79 (Dz.U. L 162,
str. 10, ze sprostowaniem w Dz.U. L 176,
str. 37) zmieniającego rozporządzenie nr 1111/77
(Dz.U. L 134, str. 4).2)      Każda ze stron pokrywa własne koszty.KutscherPescatoreKoopmansMertens de WilmarsMackenzie StuartO’KeeffeBoscoTouffaitDueWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 października 1980 r.Sekretarz PrezesA. Van Houtte       H. Kutscher1 Język postępowania: francuski.