Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 23ης Απριλίου 2026 (*)
« Προδικαστική παραπομπή – Συμφωνία εμπορίου και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου – Παράδοση προσώπου στο Ηνωμένο Βασίλειο για την άσκηση ποινικής δίωξης – Άρθρο 524, παράγραφος 2 – Άρθρο 604, στοιχείο γʹ – Πραγματικός κίνδυνος για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων – Άρθρο 625 – Κανόνας της ειδικότητας – Άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής »
Στην υπόθεση C‑528/24 [Boothnesse] (i),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο, Ιρλανδία) με απόφαση της 31ης Ιουλίου 2024, που περιήλθε στο Δικαστήριο αυθημερόν, στο πλαίσιο διαδικασίας σχετικής με την εκτέλεση ενταλμάτων σύλληψης εκδοθέντων κατά των
LQ,
NT,
RM,
παρισταμένου του:
Minister for Justice and Equality,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους Κ. Λυκούργο (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, O. Spineanu-Matei, S. Rodin, N. Piçarra και N. Fenger, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: C. Strömholm, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 11ης Σεπτεμβρίου 2025,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–        ο LQ, εκπροσωπούμενος από τον M. Lynn, SC, τον J. Mulrean, BL, την N. Eustace και τον P. Hannon, solicitors,
–        οι NT και RM, εκπροσωπούμενοι από τον M. Lynam, SC, τον R. Prendergast, BL, και την J. Boyle, solicitor,
–        ο Minister for Justice and Equality και η Ιρλανδία, εκπροσωπούμενοι από την M. Browne, Chief State Solicitor, την S. Finnegan, και τους A. Joyce και A. Shanley, επικουρούμενους από τους S. Clarke, SC, και L. Dockery, BL,
–        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την S. Grünheid, τον H. Leupold, τον F. Ronkes Agerbeek και την J. Vondung,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 4ης Δεκεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 625 της Συμφωνίας Εμπορίου και Συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου (ΕΕ 2021, L 149, σ. 10, στο εξής: ΣΕΣ), υπό το πρίσμα των άρθρων 47 έως 50 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο της εκτέλεσης, στην Ιρλανδία, τεσσάρων ενταλμάτων σύλληψης εκδοθέντων από τις δικαστικές αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας κατά των LQ, NT και RM με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος τους.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3        Η αιτιολογική σκέψη 23 της ΣΕΣ έχει ως εξής:
«[Η] συνεργασία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης όσον αφορά την πρόληψη, τη διερεύνηση, την ανίχνευση ή τη δίωξη ποινικών αδικημάτων και την εκτέλεση ποινικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας από απειλές κατά της δημόσιας ασφάλειας και της αποτροπής τους, θα επιτρέψει την ενίσχυση της ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ένωσης».
4        Το άρθρο 1 της ΣΕΣ προβλέπει τα εξής:
«Η παρούσα συμφωνία θέτει τη βάση για μια ευρεία σχέση μεταξύ των Μερών, σε ένα πλαίσιο ευημερίας και καλής γειτονίας που χαρακτηρίζεται από στενές ειρηνικές σχέσεις βασιζόμενες στη συνεργασία, με σεβασμό στην αυτονομία και την κυριαρχία των Μερών.»
5        Το άρθρο 524 της ΣΕΣ ορίζει τα εξής:
«1.      Η συνεργασία που προβλέπεται στο παρόν μέρος βασίζεται στον από μακρού σεβασμό των Μερών και των κρατών μελών για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών των ατόμων, μεταξύ άλλων όπως ορίζονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση [για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ)] καθώς και στη σημασία της πραγμάτωσης των δικαιωμάτων και ελευθεριών της εν λόγω σύμβασης σε εγχώριο επίπεδο.
2.      Καμία διάταξη του παρόντος μέρους δεν τροποποιεί την υποχρέωση σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των νομικών αρχών, όπως αντικατοπτρίζονται, ιδίως, στην [ΕΣΔΑ] και, στην περίπτωση της Ένωσης και των κρατών μελών της, στον [Χάρτη].»
6        Το άρθρο 596 της ΣΕΣ έχει ως εξής:
«Στόχος του παρόντος τίτλου είναι να διασφαλίσει ότι το σύστημα έκδοσης μεταξύ, αφενός των κρατών μελών και αφετέρου του Ηνωμένου Βασιλείου, βασίζεται σε έναν μηχανισμό παράδοσης βάσει εντάλματος σύλληψης σύμφωνα με τους όρους του παρόντος τίτλου.»
7        Στα άρθρα 600 και 601 της ΣΕΣ απαριθμούνται οι λόγοι υποχρεωτικής μη εκτέλεσης του εντάλματος σύλληψης και οι άλλοι λόγοι μη εκτέλεσης του εντάλματος σύλληψης, αντιστοίχως.
8        Το άρθρο 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ προβλέπει τα εξής:
«Η εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης από τη δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί να υπόκειται στις ακόλουθες εγγυήσεις:
[...]
γ)      εάν υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύεται ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων του καταζητουμένου, η δικαστική αρχή εκτέλεσης μπορεί να ζητήσει, κατά περίπτωση, πρόσθετες εγγυήσεις όσον αφορά τη μεταχείριση του καταζητουμένου μετά την παράδοσή του προτού αποφασίσει αν θα εκτελέσει το ένταλμα σύλληψης.»
9        Στο άρθρο 606, παράγραφος 1, της ΣΕΣ απαριθμούνται οι πληροφορίες τις οποίες πρέπει να περιέχει ένα ένταλμα σύλληψης εκδοθέν βάσει της ΣΕΣ.
10      Κατά το άρθρο 611, παράγραφος 1, της ΣΕΣ:
«Εάν ο συλληφθείς δηλώσει ότι συγκατατίθεται να παραδοθεί, η συγκατάθεση αυτή και, κατά περίπτωση, η ρητή παραίτηση από το ευεργέτημα του κανόνα της ειδικότητας που αναφέρεται στο άρθρο 625, παράγραφος 2, πρέπει να δίνονται ενώπιον της δικαστικής αρχής εκτέλεσης, σύμφωνα με το εσωτερικό δίκαιο του κράτους εκτέλεσης.»
11      Το άρθρο 625 της ΣΕΣ ορίζει τα εξής:
«1.      Τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Ένωση, ενεργώντας για λογαριασμό οποιουδήποτε από τα κράτη μέλη της, μπορούν να κοινοποιήσουν στην ειδική επιτροπή για τη συνεργασία στον τομέα επιβολής του νόμου και για τη δικαστική συνεργασία [στο εξής: ειδική επιτροπή] ότι, κατά τις σχέσεις τους με άλλα κράτη στα οποία εφαρμόζεται η ίδια κοινοποίηση, τεκμαίρεται η συγκατάθεση για τη δίωξη, καταδίκη ή κράτηση ενός προσώπου προς έκτιση στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφάλειας, για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοση του προσώπου, πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε το πρόσωπο, εκτός εάν, σε συγκεκριμένη περίπτωση, η δικαστική αρχή εκτέλεσης ορίσει άλλως στην απόφασή της για την παράδοση.
2.      Με εξαίρεση τις περιπτώσεις που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 3, πρόσωπο το οποίο παραδόθηκε δεν μπορεί να διωχθεί, καταδικαστεί ή άλλως στερηθεί της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε.
3.      Η παράγραφος 2 του παρόντος άρθρου δεν εφαρμόζεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
[...]
ε)      το πρόσωπο συγκατατέθηκε να παραδοθεί, ενδεχομένως συγχρόνως με την παραίτηση από το ευεργέτημα του κανόνα της ειδικότητας, σύμφωνα με το άρθρο 611·
[...]
ζ)      η δικαστική αρχή εκτέλεσης που παρέδωσε το πρόσωπο δίνει τη συγκατάθεσή της σύμφωνα με την παράγραφο 4 του παρόντος άρθρου.
4.      Η αίτηση συγκατάθεσης υποβάλλεται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης και συνοδεύεται από τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 606, παράγραφος 1, και από τη μετάφραση που αναφέρεται στο άρθρο 606, παράγραφος 2. Η συγκατάθεση δίδεται όταν η αξιόποινη πράξη για την οποία ζητείται επιδέχεται επίσης παράδοση σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος τίτλου. Η δικαστική αρχή εκτέλεσης αρνείται τη συγκατάθεσή της για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 600 και μπορεί πέραν αυτών να την αρνηθεί μόνο για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 601, στο άρθρο 602, παράγραφος 2, και στο άρθρο 603, παράγραφος 2. Η απόφαση λαμβάνεται το αργότερο 30 ημέρες μετά την παραλαβή της αίτησης. Για τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 604, το κράτος έκδοσης πρέπει να παρέχει τις εγγυήσεις που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο.»
Το ιρλανδικό δίκαιο
12      Η εκτέλεση στην Ιρλανδία των ενταλμάτων σύλληψης που εκδίδονται βάσει της ΣΕΣ διέπεται από τον European Arrest Warrant Act 2003 (νόμο του 2003 για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης).
13      Το άρθρο 22 του νόμου αυτού ορίζει τα εξής:
«1.      Στο παρόν άρθρο, ως “αξιόποινη πράξη”
προσώπου για το οποίο έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης νοείται, εάν δεν ορίζεται διαφορετικά, πράξη διαφορετική από εκείνη που περιγράφεται στο οικείο ένταλμα σύλληψης κατ’ εκτέλεση του οποίου διατάσσεται η παράδοση του προσώπου σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος νόμου, η οποία είναι αξιόποινη κατά το δίκαιο του κράτους έκδοσης, τελέστηκε πριν από την παράδοση του προσώπου και δεν συνίσταται, πάντως, εξ ολοκλήρου από τις ίδιες πράξεις ή παραλείψεις από τις οποίες συνίσταται, εν όλω ή εν μέρει, η αξιόποινη πράξη που περιγράφεται στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
2.      Με την επιφύλαξη των λοιπών διατάξεων του παρόντος άρθρου, το High Court [ανώτερο δικαστήριο, Ιρλανδία] αρνείται να προβεί στην παράδοση προσώπου κατ’ εφαρμογήν του παρόντος νόμου εφόσον κρίνει ότι:
a)      το δίκαιο του κράτους έκδοσης δεν ορίζει ότι το πρόσωπο που παραδίδεται στο κράτος αυτό σε εκτέλεση εντάλματος σύλληψης δεν μπορεί να διωχθεί, να καταδικαστεί ή να τεθεί υπό κράτηση προς έκτιση ποινής ή μέτρου στερητικού της ελευθερίας, ούτε να περιοριστεί κατ’ άλλον τρόπο η προσωπική του ελευθερία, λόγω της εκ μέρους του τέλεσης αξιόποινης πράξης, και
b)      το εν λόγω πρόσωπο πρόκειται πράγματι να διωχθεί, να καταδικαστεί ή να τεθεί υπό κράτηση προς έκτιση ποινής ή μέτρου στερητικού της ελευθερίας, ή ότι πρόκειται να περιοριστεί κατ’ άλλον τρόπο η προσωπική του ελευθερία, λόγω της εκ μέρους του τέλεσης αξιόποινης πράξης.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
14      Οι LQ, NT και RM υπόκεινται σε ποινική δίωξη στο Ηνωμένο Βασίλειο για απάτες τις οποίες φέρονται να τέλεσαν ως συνιδιοκτήτες και συνδιαχειριστές μιας εταιρίας.
15      Τον Μάρτιο του 2021, το Reading Crown Court (Ηνωμένο Βασίλειο) διέταξε τη δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρίας αυτής καθώς και των LQ, NT και RM. Στις 5 Αυγούστου 2021, το ίδιο δικαστήριο έκρινε ότι οι LQ, NT και RM δεν είχαν τηρήσει το περιοριστικό αυτό μέτρο και, κατά συνέπεια, επέβαλε στον καθέναν τους ποινή εξάμηνης φυλάκισης για ασέβεια προς το δικαστήριο.
16      Στις 6 Δεκεμβρίου 2022 η εδρεύουσα στο Portsmouth Magistrates Court (πρωτοδικείο Πόρτσμουθ, Ηνωμένο Βασίλειο) δικαστική αρχή εξέδωσε, βάσει της ΣΕΣ, τρία εντάλματα σύλληψης ζητώντας την παράδοση των LQ, NT και RM προκειμένου να ασκηθούν εις βάρος τους ποινικές διώξεις για το αδίκημα της απάτης. Στα εν λόγω εντάλματα σύλληψης, η δικαστική αρχή έκδοσης διευκρίνισε ότι η διαπίστωση του Reading Crown Court ότι οι LQ, NT και RM είχαν παραβεί την απόφαση δέσμευσης των περιουσιακών τους στοιχείων και είχαν κριθεί ένοχοι για ασέβεια προς το δικαστήριο δεν ισοδυναμούσε με ποινική καταδίκη, δεδομένου ότι, κατά το δίκαιο του Ηνωμένου Βασιλείου, η παραβίαση μέτρων δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων δεν συνιστούσε ποινικό αδίκημα. Ως εκ τούτου, κατά την εκτίμηση της δικαστικής αρχής, έπρεπε να γίνει δεκτό ότι τα εντάλματα σύλληψης εκδόθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης.
17      Οι LQ, NT και RM συνελήφθησαν και προσήχθησαν ενώπιον του High Court (ανώτερου δικαστηρίου, Ιρλανδία). Με απόφαση της 8ης Απριλίου 2024, το δικαστήριο αυτό απέρριψε την ένσταση που προέβαλαν οι LQ, NT και RM κατά της παράδοσης επικαλούμενοι κίνδυνο παράβασης του κανόνα της ειδικότητας σε περίπτωση παράδοσής τους στο Ηνωμένο Βασίλειο και, με διατάξεις της ίδιας ημέρας, διέταξε την παράδοσή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.
18      Στις 5 Ιουνίου 2024 επιτράπηκε στους LQ, NT και RM να ασκήσουν αναίρεση ενώπιον του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιρλανδία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο.
19      Οι LQ, NT και RM υποστηρίζουν, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ότι συντρέχει λόγος άρνησης της παράδοσής τους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στο πλαίσιο αυτό, ισχυρίζονται ότι σε περίπτωση παράδοσής τους θα υποχρεωθούν να εκτίσουν έκαστος ποινή φυλάκισης έξι μηνών για αδίκημα ως προς το οποίο δεν εκδόθηκαν εις βάρος τους εντάλματα σύλληψης, οπότε μια τέτοια παράδοση θα συνεπαγόταν παράβαση του κανόνα της ειδικότητας, ο οποίος προβλέπεται στο άρθρο 22, παράγραφος 2, του νόμου του 2003 για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και στο άρθρο 625 της ΣΕΣ.
20      Συγκεκριμένα, οι LQ, NT και RM υποστηρίζουν ότι ο όρος «αξιόποινη πράξη» στο άρθρο 625 της ΣΕΣ πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς, βάσει, μεταξύ άλλων, της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου όσον αφορά την έννοια της «κατηγορίας ποινικής φύσης». Αντιθέτως, οι ιρλανδικές αρχές εκτιμούν, όπως και το High Court (ανώτερο δικαστήριο), ότι η έννοια της «αξιόποινης πράξεως» κατά το άρθρο 625 της ΣΕΣ αναφέρεται αποκλειστικώς στα αδικήματα τα οποία χαρακτηρίζονται από το δίκαιο του κράτους έκδοσης ως ποινικά.
21      Το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν το άρθρο 625, παράγραφος 2, της ΣΕΣ απαγορεύει την παράδοση των LQ, NT και RM στο Ηνωμένο Βασίλειο διότι θα διέτρεχαν τον κίνδυνο να στερηθούν την ελευθερία τους για διαπραχθέν πριν από την παράδοση αδίκημα, διαφορετικό από εκείνο για το οποίο παραδόθηκαν.
Διερωτάται δε, ειδικότερα, ποια κριτήρια πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τον ορισμό της «αξιόποινης πράξεως» κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.
22      Επισημαίνει, εξάλλου, ότι στο πλαίσιο των διαδικασιών που είχαν ως αντικείμενο τα μέτρα δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων, έγιναν σεβαστά όλα τα κατοχυρωμένα στα άρθρα 6 και 13 της ΕΣΔΑ δικονομικά δικαιώματα των LQ, NT και RM.
23      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)      Πρέπει να θεωρηθεί ότι οι περί “παράδοσης” διατάξεις του τίτλου VII της [ΣΕΣ] έχουν εφαρμογή, αποκλειστικά και μόνον, σε περιπτώσεις ποινικής δίωξης και/ή εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφάλειας που έχει επιβληθεί λόγω της τέλεσης ποινικού αδικήματος;
2)      Κατ’ ορθή ερμηνεία του άρθρου 625, παράγραφος 2, της ΣΕΣ, το οποίο προβλέπει ότι, με εξαίρεση τις περιπτώσεις που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 3 του άρθρου 625, πρόσωπο το οποίο παραδόθηκε “δεν μπορεί να διωχθεί, καταδικαστεί ή άλλως στερηθεί της ελευθερίας του για αξιόποινη πράξη διαπραχθείσα πριν από την παράδοσή του πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε”, πρέπει να νοείται ως “αξιόποινη πράξη”
[πρώτον,] πράξη που ορίζεται ως αξιόποινη κατά το δίκαιο του κράτους έκδοσης, [δεύτερον,] πράξη που ορίζεται ως αξιόποινη κατά το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, ή
[, τρίτον,] πρόκειται για έννοια που έχει αυτοτελή σημασία στο δίκαιο της Ένωσης;
3)      Σε περίπτωση που γίνει δεκτό ότι η έννοια της “αξιόποινης πράξης” στο άρθρο 625, παράγραφος 2, της ΣΕΣ έχει αυτοτελή σημασία, ποια είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων θα πρέπει να κρίνεται αν πρόκειται πράγματι για “αξιόποινη πράξη”;
4)      Ασκούν επιρροή στο πλαίσιο αυτό τα άρθρα 47 [έως] 50 του [Χάρτη], στα οποία γίνεται λόγος για “πραγματική προσφυγή” και “αμερόληπτο δικαστήριο” (άρθρο 47), “κατηγορούμενο” (άρθρο 48), “αδίκημα” (άρθρο 49), και περιλαμβάνεται η φράση “κανείς δεν διώκεται ούτε τιμωρείται ποινικά για αδίκημα” (άρθρο 50), και/ή τα άρθρα 6 και 13 της [ΕΣΔΑ], στα οποία γίνεται λόγος για “κατηγορία ποινικής φύσης” και για “αποτελεσματική προσφυγή”;
5)      Αντιβαίνει στο άρθρο 625, παράγραφος 2, της ΣΕΣ η παράδοση προσώπου εις βάρος του οποίου έχει επιβληθεί ποινή εξάμηνης στέρησης της ελευθερίας για ασέβεια προς το δικαστήριο, πλην όμως ο λόγος για τον οποίο ζητείται η παράδοσή του δεν αφορά την έκτιση της κύρωσης αυτής διότι, κατά το δίκαιο του κράτους έκδοσης, η ασέβεια προς το δικαστήριο χαρακτηρίζεται ως παράβαση αστικού χαρακτήρα και δεν συνιστά ποινικό αδίκημα;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
24      Με τα ερωτήματά του, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 625 της ΣΕΣ έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση που εις βάρος του προσώπου κατά του οποίου έχει εκδοθεί, βάσει της ΣΕΣ, ένταλμα σύλληψης με σκοπό την άσκηση δίωξης για ποινικό αδίκημα, επιβλήθηκε, στο κράτος έκδοσης, κύρωση εξάμηνης στέρησης της ελευθερίας για άλλο αδίκημα το οποίο θεωρείται, κατά το δίκαιο του συγκεκριμένου κράτους, ως αστικό και, επομένως, δεν καλύπτεται από το εν λόγω ένταλμα σύλληψης, το γεγονός αυτό επιβάλλει ή επιτρέπει στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να αρνηθεί την εκτέλεση του επίμαχου εντάλματος σύλληψης.
25      Υπογραμμίζεται εκ προοιμίου ότι από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι μια δικαστική αρχή εκτέλεσης είναι, κατ’ αρχήν, υποχρεωμένη να δώσει συνέχεια σε ένταλμα σύλληψης εκδοθέν από το Ηνωμένο Βασίλειο βάσει της ΣΕΣ και ότι μπορεί να αρνηθεί να εκτελέσει τέτοιο ένταλμα σύλληψης μόνο για λόγους που προβλέπονται στην ίδια τη ΣΕΣ (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψεις 46 και 48).
26      Προκειμένου να κριθεί αν το άρθρο 625 της ΣΕΣ προβλέπει έναν τέτοιο λόγο, πρέπει, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 31 της Συμβάσεως της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών, της 23ης Μαΐου 1969 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 1155, σ. 331), οι οποίες απηχούν τους κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου, το άρθρο
αυτό να ερμηνεύεται καλόπιστα με βάση το σύνηθες νόημα που αποδίδεται στους όρους του εντός του όλου πλαισίου τους και υπό το πρίσμα του αντικειμένου και του σκοπού του, λαμβανομένων υπόψη όλων των σχετικών κανόνων του διεθνούς δικαίου οι οποίοι έχουν εφαρμογή στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων μερών της ΣΕΣ (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 25ης Φεβρουαρίου 2010, Brita, C‑386/08, EU:C:2010:91, σκέψεις 42 και 43, και της 21ης Ιανουαρίου 2025, Conti 11. Container Schiffahrt II, C‑188/23, EU:C:2025:26, σκέψη 47).
27      Κατά πρώτον, όσον αφορά το γράμμα του άρθρου 625 της ΣΕΣ, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ουδόλως συνάγεται από τη διατύπωση της διατάξεως ότι η δικαστική αρχή εκτέλεσης έχει την υποχρέωση ή τη δυνατότητα να αρνηθεί την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εάν διαθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι, σε περίπτωση παράδοσης, οι αρχές του κράτους έκδοσης δεν θα τηρήσουν τον κανόνα της ειδικότητας.
28      Ομοίως, δεν προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 625 ότι εναπόκειται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να ελέγξει, προτού αποφανθεί επί της παράδοσης του καταζητουμένου, αν οι αρχές του κράτους έκδοσης έχουν δεσμευθεί να τηρούν τον κανόνα της ειδικότητας ή αν συμμορφώνονται όντως, στην πράξη, προς τον εν λόγω κανόνα.
29      Πρώτον, το άρθρο 625,
παράγραφος 1, της ΣΕΣ προβλέπει απλώς ότι καθένα εκ των συμβαλλομένων μερών της ΣΕΣ έχει την ευχέρεια να προβεί σε κοινοποίηση με την οποία τεκμαίρεται ότι έχει συγκατατεθεί σε παρέκκλιση από την εφαρμογή του κανόνα της ειδικότητας. Εξάλλου, η ως άνω διάταξη αναφέρεται σε καταστάσεις όπου η παράδοση έχει ήδη πραγματοποιηθεί, δεδομένου ότι κάνει συγκεκριμένα λόγο για αξιόποινη πράξη «πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε» ο ενδιαφερόμενος.
30      Επομένως, μολονότι το άρθρο 625, παράγραφος 1, της ΣΕΣ προβλέπει τη δυνατότητα της δικαστικής αρχής εκτέλεσης να λάβει θέση, με την «απόφασή της για την παράδοση», επί του κανόνα της ειδικότητας, το ζήτημα επί του οποίου μπορεί να λάβει θέση δεν είναι αν αρνείται την παράδοση προκειμένου να προληφθεί παράβαση του κανόνα της ειδικότητας, αλλά αν αποφασίζει ότι ο κανόνας αυτός θα εφαρμοστεί, κατ’ εξαίρεση, σε συγκεκριμένη υπόθεση, αποκλίνοντας από προηγούμενη απόφαση του κράτους εκτέλεσης να συγκατατεθεί, γενικώς, σε παρέκκλιση από την εφαρμογή του ίδιου κανόνα.
31      Δεύτερον, οι κανόνες του άρθρου 625, παράγραφοι 2 και 3, της ΣΕΣ δεν απευθύνονται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης, αλλά στις αρχές του κράτους έκδοσης. Αφενός, στο άρθρο 625, παράγραφος 2, γίνεται ρητή μνεία σε «πρόσωπο το οποίο παραδόθηκε». Αφετέρου, πρόκειται για κανόνες που αφορούν αποκλειστικώς τα κατασταλτικά μέτρα τα οποία μπορούν τυχόν να ληφθούν εις βάρος του καταζητουμένου μετά την παράδοσή του.
32      Η δικαστική αρχή εκτέλεσης μνημονεύεται μόνον παρεμπιπτόντως στο άρθρο 625, παράγραφος 3, στοιχεία εʹ και ζʹ, της ΣΕΣ, στον βαθμό που ενδεχόμενη παραίτηση του καταζητουμένου από το ευεργέτημα του κανόνα της ειδικότητας γίνεται, όπως ορίζει το άρθρο 611, παράγραφος 1, ενώπιόν της ή που η ίδια θα μπορούσε, μετά την παράδοση του καταζητουμένου, να συγκατατεθεί σε παρέκκλιση από τον κανόνα αυτό, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 625,
παράγραφος 4.
33      Τρίτον, μολονότι το άρθρο 625, παράγραφος 4, της ΣΕΣ περιέχει κανόνες στους οποίους υπόκειται, κατά βάση, η δικαστική αρχή εκτέλεσης, πρόκειται για κανόνες που σχετίζονται αποκλειστικώς με τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες η εν λόγω αρχή είναι υποχρεωμένη να συγκατατεθεί ώστε το ήδη παραδοθέν πρόσωπο να μπορεί να διωχθεί ποινικά, να καταδικαστεί ή να στερηθεί την ελευθερία του για άλλη αξιόποινη πράξη που τέλεσε πριν από την παράδοσή του, πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 625, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, της ΣΕΣ.
34      Επ’ αυτού, πρέπει κατ’ αρχάς να υπογραμμιστεί ότι το άρθρο 625, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, προβλέπει ρητώς ότι η συγκατάθεση δίνεται από τη «δικαστική αρχή εκτέλεσης που παρέδωσε το πρόσωπο».
35      Εν συνεχεία, από την πρώτη περίοδο της παραγράφου 4 του άρθρου 625 της ΣΕΣ προκύπτει ότι η αίτηση συγκατάθεσης η οποία υποβάλλεται στη δικαστική αρχή εκτέλεσης είναι, κατ’ αρχήν, χωριστή από το ένταλμα σύλληψης, οπότε δεν διέπεται από τη διαδικασία παράδοσης. Πράγματι, στην πρώτη αυτή περίοδο διευκρινίζεται ότι η αίτηση πρέπει υποχρεωτικά να «συνοδεύεται από τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 606, παράγραφος 1[‚της ΣΕΣ]», δηλαδή από τις πληροφορίες τις οποίες πρέπει να περιλαμβάνει ένα ένταλμα σύλληψης, απαίτηση που θα ήταν άνευ νοήματος αν η αίτηση υποβαλλόταν στο πλαίσιο εντάλματος σύλληψης.
36      Τέλος, το Δικαστήριο έχει επισημάνει, σε σχέση με την απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1), ότι τέτοια συγκατάθεση είναι αναγκαία μόνον εφόσον η ποινική διαδικασία που διεξάγεται στο κράτος έκδοσης για αξιόποινη πράξη άλλη από εκείνη για την οποία έγινε η παράδοση καταλήγει στην εφαρμογή μέτρου περιοριστικού της ελευθερίας (πρβλ. απόφαση της 1ης Δεκεμβρίου 2008, Leymann και Pustovarov, C‑388/08 PPU, EU:C:2008:669, σκέψεις 73 και 74).
37      Από τα στοιχεία που προεκτέθηκαν στις σκέψεις 34 έως 36 της παρούσας αποφάσεως συνάγεται ότι η συγκατάθεση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 625, παράγραφος 3, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 4, της ΣΕΣ ζητείται, κατ’ αρχήν, μετά την παράδοση του καταζητουμένου, όπερ συνιστά ένδειξη ότι η τήρηση του κανόνα της ειδικότητας, κατά τεκμήριο, δεν εξετάζεται από τη δικαστική αρχή εκτέλεσης πριν από την παράδοση και ότι, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να συνιστά λόγο άρνησης της παράδοσης.
38      Κατά δεύτερον, όσον αφορά το όλο πλαίσιο του άρθρου 625 της ΣΕΣ, τα άρθρα 600 και 601 της ΣΕΣ, όπου απαριθμούνται οι περιπτώσεις στις οποίες πρέπει ή μπορεί να απορριφθεί η εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 44), δεν προβλέπουν ως λόγους άρνησης της εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης ούτε την παράβαση του κανόνα της ειδικότητας από τις αρχές του κράτους έκδοσης του εντάλματος ούτε, γενικότερα, την παράβαση των κανόνων της ΣΕΣ από τις ίδιες αυτές αρχές. Πέραν τούτου, τα άρθρα 600 και 601 δεν περιέχουν καμία αναφορά ή παραπομπή στο άρθρο 625 της ΣΕΣ.
39      Κατά τρίτον, όσον αφορά τους σκοπούς της ΣΕΣ, το άρθρο της 1 ορίζει ότι η ΣΕΣ θέτει τις βάσεις για μια εκτεταμένη σχέση μεταξύ της Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου, μέσα σε πνεύμα ευημερίας και καλής γειτονίας το οποίο χαρακτηρίζεται από στενές ειρηνικές σχέσεις στηριζόμενες στη συνεργασία και με σεβασμό στην αυτονομία και την κυριαρχία των συμβαλλόμενων μερών.
40      Προς τούτο, η ΣΕΣ στοχεύει, μεταξύ άλλων, όπως προκύπτει από την αιτιολογική της σκέψη 23, στην ενίσχυση της ασφάλειας της Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου, καθιστώντας δυνατή τη συνεργασία στον τομέα της πρόληψης και του εντοπισμού των ποινικών αδικημάτων, της διερεύνησης και της δίωξής τους, καθώς και της εκτέλεσης ποινικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων της προστασίας από απειλές κατά της δημόσιας ασφάλειας και της αποτροπής τους (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 40).
41      Στο πλαίσιο της προαναφερθείσας συνεργασίας, ο τίτλος VII του τρίτου μέρους έχει ως σκοπό, όπως ορίζεται στο άρθρο 596 της ΣΕΣ, να διασφαλίσει ότι το σύστημα έκδοσης μεταξύ, αφενός, των κρατών μελών και, αφετέρου, του Ηνωμένου Βασιλείου θεμελιώνεται σε έναν μηχανισμό παράδοσης βάσει εντάλματος σύλληψης σύμφωνα με τους όρους του εν λόγω τίτλου (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 43).
42      Η αποτελεσματικότητα όμως του μηχανισμού παράδοσης θα παρακωλυόταν αν η δικαστική αρχή εκτέλεσης καλούνταν να ελέγχει, πριν αποφανθεί επί της εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ, αν οι διατάξεις της ΣΕΣ οι οποίες διέπουν τον συγκεκριμένο μηχανισμό τηρούνται, στην πράξη, πλήρως στο κράτος έκδοσης.
43      Από το σύνολο των ανωτέρω συνάγεται ότι το άρθρο 625 της ΣΕΣ δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι θεσπίζει λόγο άρνησης της εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ.
44      Το άρθρο 524, παράγραφος 2, της ΣΕΣ ορίζει ότι καμία διάταξη του τρίτου μέρους δεν επηρεάζει την υποχρέωση σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των αρχών του δικαίου που κατοχυρώνονται, ειδικότερα, στην ΕΣΔΑ και, όσον αφορά την Ένωση και τα κράτη μέλη της, στον Χάρτη.
45      Η υποχρέωση σεβασμού του Χάρτη, η οποία υπενθυμίζεται στο άρθρο 524, παράγραφος 2, της ΣΕΣ δεσμεύει τα κράτη μέλη όταν αποφασίζουν επί της παράδοσης ενός προσώπου στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεδομένου ότι η απόφαση που έχει ως αντικείμενο μια τέτοια παράδοση συνιστά εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου, κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη. Επομένως, οι δικαστικές αρχές εκτέλεσης των κρατών μελών οφείλουν, όταν λαμβάνουν τη σχετική απόφαση, να διασφαλίζουν τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζει ο Χάρτης στο πρόσωπο εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης βάσει της ΣΕΣ, χωρίς να ασκεί συναφώς επιρροή το γεγονός ότι ο Χάρτης δεν έχει εφαρμογή στο Ηνωμένο Βασίλειο (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 49).
46      Ειδικότερα, σύμφωνα με τα όσα ορίζουν το άρθρο 524, παράγραφος 2, και το άρθρο 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ, η δικαστική αρχή εκτέλεσης που καλείται να αποφανθεί επί εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ δεν επιτρέπεται να διατάξει την παράδοση του καταζητουμένου εφόσον, αφού εξετάσει συγκεκριμένα και με ακρίβεια την κατάσταση του προσώπου αυτού, κρίνει ότι υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύεται ότι θα διέτρεχε πραγματικό κίνδυνο, από πλευράς προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, σε περίπτωση παράδοσής του στο Ηνωμένο Βασίλειο (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 78).
47      Ως εκ τούτου, όταν το πρόσωπο εις βάρος του οποίου έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης βάσει της ΣΕΣ επικαλείται ενώπιον της προαναφερθείσας δικαστικής αρχής εκτέλεσης την ύπαρξη κινδύνου προσβολής ενός ή περισσοτέρων θεμελιωδών δικαιωμάτων του σε περίπτωση παράδοσής του στο Ηνωμένο Βασίλειο, η δικαστική αρχή εκτέλεσης θα παρέβαινε την υποχρέωση σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων την οποία καθιερώνει το άρθρο 524, παράγραφος 2, της ΣΕΣ, εάν διέτασσε την παράδοση χωρίς να έχει προηγουμένως καταλήξει, κατόπιν προσήκουσας εξέτασης, σε συγκεκριμένο συμπέρασμα ως προς το αν υπάρχουν σοβαροί λόγοι να πιστεύεται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο τέτοιας προσβολής (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 79).
48      Επισημαίνεται δε ότι ο κανόνας της ειδικότητας δεν μνημονεύεται στον Χάρτη και δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι απορρέει άμεσα από κάποιο εκ των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στον Χάρτη ή σε γενική αρχή του ενωσιακού δικαίου.
49      Επιπλέον, δεν προκύπτει από τη ΣΕΣ ότι πρόθεση των συντακτών της ήταν να προσδώσουν στην απαίτηση τήρησης του κανόνα της ειδικότητας αξία ισοδύναμη με εκείνη ενός θεμελιώδους δικαιώματος, για τους σκοπούς, μεταξύ άλλων, της εφαρμογής του άρθρου 524, παράγραφος 2, και του άρθρου 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ.
50      Πράγματι, από το άρθρο 625 της ΣΕΣ καθίσταται σαφές ότι εκείνο που προέβλεψαν οι συντάκτες της είναι ότι το κράτος μέλος εκτέλεσης έχει τη δυνατότητα, πριν από την παράδοση, και οφείλει κατ’ αρχήν, μετά την παράδοση, να συγκατατεθεί σε παρέκκλιση από τον κανόνα της ειδικότητας, χωρίς να χρειάζεται αιτιολόγηση για την παρέκκλιση ή να απαιτείται να συγκατατεθεί ο καταζητούμενος στην παρέκκλιση.
51      Στο πλαίσιο αυτό, αφενός, το άρθρο 625, παράγραφος 1, της ΣΕΣ ορίζει, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 29 της παρούσας αποφάσεως, ότι τόσο το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και η Ένωση, ενεργώντας για λογαριασμό οποιουδήποτε από τα κράτη μέλη της, μπορούν να κοινοποιήσουν στην ειδική επιτροπή για τη συνεργασία στον τομέα επιβολής του νόμου και για τη δικαστική συνεργασία ότι, στις σχέσεις μεταξύ των κρατών στα οποία ισχύει η ίδια κοινοποίηση, τεκμαίρεται ότι έχει δοθεί συγκατάθεση για τη δίωξη, την καταδίκη ή την κράτηση ενός προσώπου προς έκτιση στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφάλειας, σε σχέση με τελεσθείσα πριν από την παράδοσή του αξιόποινη πράξη πέραν εκείνης για την οποία παραδόθηκε, εκτός εάν, σε συγκεκριμένη περίπτωση, η δικαστική αρχή εκτέλεσης ορίσει άλλως στην απόφαση με την οποία κρίνει επί της παράδοσης.
52      Συνεπώς, κατ’ ενάσκηση της ως άνω ευχέρειας, επιτρέπεται, στην πράξη, στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε κάθε κράτος μέλος της Ένωσης να αποκλείουν, γενικώς, από το ευεργέτημα του κανόνα της ειδικότητας τα πρόσωπα τα οποία παραδίδουν κατ’ εφαρμογήν της ΣΕΣ.
53      Αφετέρου, από το άρθρο 625, παράγραφος 4, της ΣΕΣ προκύπτει ότι η δικαστική αρχή εκτέλεσης οφείλει να συγκατατεθεί, μετά την παράδοση του καταζητουμένου, σε παρέκκλιση από τον κανόνα της ειδικότητας, στις περιπτώσεις στις οποίες θα ήταν υποχρεωμένη να προβεί στην παράδοση εφόσον εκδιδόταν ένταλμα σύλληψης σχετικό με το επίμαχο αδίκημα.
54      Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι η απαίτηση τήρησης του κανόνα της ειδικότητας δεν συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα και ότι η ενδεχόμενη ύπαρξη κινδύνου παράβασης του εν λόγω κανόνα δεν αρκεί, αυτή καθεαυτήν, για να δικαιολογήσει την εφαρμογή του άρθρου 524, παράγραφος 2, και του άρθρου 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ.
55      Εντούτοις, η ύπαρξη τέτοιου κινδύνου μπορεί να ασκεί επιρροή, παράλληλα με άλλα στοιχεία, στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της ύπαρξης πραγματικού κινδύνου για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως.
56      Συγκεκριμένα, πρώτον, το άρθρο 524, παράγραφος 2, και το άρθρο 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ επιβάλλουν στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να αρνηθεί την εκτέλεση εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ σε περίπτωση που η πιθανολογούμενη επικείμενη παράβαση του κανόνα της ειδικότητας θα συνεπαγόταν πραγματικό κίνδυνο επακόλουθης προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του καταζητουμένου, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση κατά την οποία δεν είχαν γίνει σεβαστά τα δικαιώματα άμυνας και το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας του καταζητουμένου
όταν του επιβλήθηκε η ποινή που πρόκειται να εκτελεστεί κατά παράβαση του κανόνα της ειδικότητας.
57      Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρθηκε σε κανέναν τέτοιο κίνδυνο και, τουναντίον, διευκρίνισε ρητώς ότι τα δικαιώματα των καταζητουμένων
είχαν γίνει πλήρως σεβαστά κατά τις διαδικασίες στο πλαίσιο των οποίων επήλθε η καταδίκη τους για ασέβεια προς το δικαστήριο, οπότε δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να εξετάσει, εν προκειμένω, ένα τέτοιο ενδεχόμενο εφαρμογής του άρθρου 524, παράγραφος 2, και του άρθρου 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ.
58      Δεύτερον, υπογραμμίζεται ότι, μεταξύ των θεμελιωδών δικαιωμάτων των οποίων ο πραγματικός κίνδυνος προσβολής συνεπάγεται, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 524, παράγραφος 2, και του άρθρου 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ, την άρνηση εκτέλεσης εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος βάσει της ΣΕΣ, καταλέγεται το δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, παράγραφος 1, του Χάρτη, όπου ορίζεται ότι κάθε πρόσωπο του οποίου παραβιάστηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που διασφαλίζονται από το δίκαιο της Ένωσης έχει δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2023, Puig Gordi κ.λπ., C‑158/21, EU:C:2023:57, σκέψη 97).
59      Μολονότι δε η απαίτηση τήρησης του κανόνα της ειδικότητας δεν συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα, γεγονός παραμένει ότι ο κανόνας αυτός θεσπίζει, εντός των ορίων του πεδίου εφαρμογής του, δικονομική εγγύηση που παρέχεται στον καταζητούμενο, ο οποίος πρέπει να μπορεί να την επικαλεστεί για να ωφεληθεί στην πράξη, εκτός εάν παραιτηθεί από αυτήν, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 611 της ΣΕΣ, ή αν το κράτος εκτέλεσης έχει συγκατατεθεί σε παρέκκλιση από την εφαρμογή του κανόνα της ειδικότητας. Συνεπώς, το άρθρο 625 της ΣΕΣ θεσπίζει ένα «δικαίωμα που διασφαλίζεται από το δίκαιο της Ένωσης», κατά την έννοια του άρθρου 47, παράγραφος 1, του Χάρτη.
60      Τούτο σημαίνει ότι θα ήταν αντίθετο προς το άρθρο 47, παράγραφος 1, το να μη διαθέτει ο καταζητούμενος, στο κράτος έκδοσης, κανένα ένδικο βοήθημα που να του παρέχει τη δυνατότητα να προστατεύσει το δικαίωμα αυτό, επικαλούμενος, μετά την παράδοσή του, φερόμενη παράβαση του κανόνα της ειδικότητας, προκειμένου να εμποδίσει τη δίωξη, την καταδίκη ή τη στέρηση της ελευθερίας του σε περίπτωση που το άρθρο 625 της ΣΕΣ αποκλείει τέτοια δίωξη, καταδίκη ή στέρηση της ελευθερίας.
61      Πέραν τούτου, στο πλαίσιο της εγγενούς λογικής του μηχανισμού παράδοσης τον οποίο καθιερώνει η ΣΕΣ, η αναρμοδιότητα της δικαστικής αρχής εκτέλεσης να εφαρμόσει η ίδια τον κανόνα της ειδικότητας αποτελεί ακριβώς απόρροια της υποχρέωσης που υπέχουν τα δικαστήρια του κράτους έκδοσης να εγγυώνται την τήρηση του εν λόγω κανόνα.
62      Πρέπει να τονιστεί ότι, εν προκειμένω, από τα στοιχεία που παρέσχε η Ιρλανδία κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση προκύπτει ότι ένα πρόσωπο που παραδίδεται στο Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει, ενώπιον των δικαστηρίων της χώρας αυτής, αποτελεσματικά μέσα ένδικης προστασίας τα οποία του παρέχουν τη δυνατότητα να επικαλεστεί φερόμενη παράβαση του κανόνα της ειδικότητας και να εξασφαλίσει ότι το βάσιμο της αιτιάσεως που προβάλλει συναφώς θα εξεταστεί από δικαστήριο.
63      Η ύπαρξη τέτοιων μέσων ένδικης προστασίας, την οποία οφείλει, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, να ελέγξει το αιτούν δικαστήριο, αρκεί για να αποκλειστεί η ύπαρξη πραγματικού κινδύνου παράβασης του άρθρου 47, παράγραφος 1, του Χάρτη σε περίπτωση παράδοσης και, συνακόλουθα, η εφαρμογή του άρθρου 524, παράγραφος 2, και του άρθρου 604, στοιχείο γʹ, της ΣΕΣ.
64      Σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς το ζήτημα αυτό, η δικαστική αρχή εκτέλεσης θα μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να αρνηθεί να εκτελέσει ένταλμα σύλληψης εκδοθέν βάσει της ΣΕΣ μόνον αφού έχει προηγουμένως ζητήσει, αφενός, από τη δικαστική αρχή έκδοσης του εντάλματος πληροφορίες σχετικές με τα διαθέσιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσα ένδικης προστασίας και, αφετέρου, τη χορήγηση συμπληρωματικών εγγυήσεων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C‑202/24, EU:C:2024:649, σκέψεις 89 έως 91).
65      Κατά συνέπεια, στα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 625 της ΣΕΣ έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση που εις βάρος του προσώπου κατά του οποίου έχει εκδοθεί, βάσει της ΣΕΣ, ένταλμα σύλληψης με σκοπό την άσκηση δίωξης για ποινικό αδίκημα, επιβλήθηκε, στο κράτος έκδοσης, ποινή εξάμηνης στέρησης της ελευθερίας για άλλο αδίκημα το οποίο θεωρείται, κατά το δίκαιο του συγκεκριμένου κράτους, ως αστικό και, επομένως, δεν καλύπτεται από το εν λόγω ένταλμα σύλληψης, το γεγονός αυτό δεν επιτρέπει, καθεαυτό, στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να αρνηθεί την εκτέλεση του επίμαχου εντάλματος σύλληψης.
Επί των δικαστικών εξόδων
66      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 625 της Συμφωνίας εμπορίου και συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου,
έχει την έννοια ότι:
σε περίπτωση που εις βάρος του προσώπου κατά του οποίου έχει εκδοθεί, βάσει της συγκεκριμένης Συμφωνίας, ένταλμα σύλληψης με σκοπό την άσκηση δίωξης για ποινικό αδίκημα, επιβλήθηκε, στο κράτος έκδοσης, ποινή εξάμηνης στέρησης της ελευθερίας για άλλο αδίκημα το οποίο θεωρείται, κατά το δίκαιο του κράτους έκδοσης, ως αστικό και, επομένως, δεν καλύπτεται από το εν λόγω ένταλμα σύλληψης, το γεγονός αυτό δεν επιτρέπει, καθεαυτό, στη δικαστική αρχή εκτέλεσης να αρνηθεί την εκτέλεση του επίμαχου εντάλματος σύλληψης.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
i      Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.