61964C0028
Conclusies van de Advocaat-Generaal Joseph Gand
van 17 maart 1965 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Richard Müller is op 31 augustus 1959 op een zogenaamd Brussels contract in dienst getreden bij het Secretariaat van de Raden van de Europese Gemeenschappen te Brussel. Bij besluit van 17 januari 1963 werd hij te rekenen vanaf 1 januari 1962 in vaste dienst aangesteld in de rang B 2. Na een door hem ingediende klacht werd hij bij besluit van 28 maart 1963 bevorderd tot de rang B 1 met ingang van 1 oktober 1962 en bij een later besluit van 21 juni 1963 werd het tijdstip van deze bevordering gesteld op 1 januari 1962.
Op grond van de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden die aan ieder ambt zijn verbonden, door het Secretariaat-Generaal van de Raden vastgesteld bij besluit van 7 oktober 1963 en op 15 oktober 1963 ter kennis gebracht van het personeel, diende hij op 9 april 1964 bij de secretaris-generaal het verzoek in om met ingang van 1 januari 1962 te worden ingedeeld in een der rangen van de loopbaan A 4-A 5. Hij voerde aan dat hij reeds vóór de inwerkingtreding van het Statuut belast was met de controle op het aangaan van betalingsverplichtingen en het verstrekken van betalingsopdrachten in de omstandigheden als vermeld in het financieel reglement betreffende de uitvoering van de afzonderlijke delen der begrotingen die betrekking hebben op de Raden; dat hij bij de uitoefening van zijn bevoegdheden geen instructies van hiërarchisch-meerderen behoefde op te volgen; dat het door hem beklede ambt niet overeenkwam met functies met een uitvoerend en leidinggevend karakter doch met hogere leidinggevende en scheppende functies en functies met een studiekarakter welke vallen onder de categorie A, en met name onder de loopbaan A 4-A 5. Daar hij op zijn verzoek geen antwoord had ontvangen, stelde hij bij Uw Hof een beroep in dat op 2 juni 1964 werd ingeschreven ter Griffie en dat gericht is tegen de stilzwijgende afwijzing van zijn verzoek. Bedoeld verzoek werd overigens uitdrukkelijk afgewezen in een besluit van de secretaris-generaal van de Raden van dezelfde dag.
Bij repliek heeft Müller zijn oorspronkelijke conclusies gewijzigd. Hij verzocht ten principale, te worden ingedeeld in de rang A 3 met ingang van 1 januari 1962 en, subsidiair, in de rang A 4-A 5 zoals hij in zijn verzoekschrift had verzocht.
Achtereenvolgens moeten drie punten worden behandeld :
—
de persoon van verweerder;
—
de ontvankelijkheid van het beroep en eventueel de ontvankelijkheid van de in de oorspronkelijke conclusies aangebrachte wijziging;
—
de gegrondheid van Müller's aanspraken.
I
Het beroep wordt ingesteld na een bij de secretaris-generaal van de Raden als het tot aanstelling bevoegde gezag, ingediende klacht en is gericht tegen genoemd gezag. Verweerder voert hiertegen aan dat hij bij zijn besluit verzoeker in vaste dienst aan te stellen namens de Raden heeft gehandeld en dat voor het Hof uitsluitend de Instellingen als verwerende partij kunnen optreden en niet de diensten waaruit deze Instellingen zijn opgebouwd of de ambtenaren die aan deze diensten leiding geven. Müller had zijn beroep dus moeten richten tegen de Raden van de E.E.G. en van de E.G.A.
Partijen wijzen ter ondersteuning van hun stelling achtereenvolgens op Uw arresten in de zaken 79 en 82-63 van 9 juni 1964 (Reynier en Erba, Jurisprudentie deel X, blz. 541) en in de zaak 78-63 van 1 juli 1964 (Huber, Jurisprudentie deel X, blz. 757). Volgens laatstgenoemd arrest, waarin de bij vorige arresten gegeven oplossing enigszins gewijzigd op het toen onderwerpelijke geval wordt toegepast, dient het beroep te worden gericht tegen de commissie wanneer een contract wordt opgezegd bij beschikking van het comité van voorzitters, welk gezagsorgaan bij de E.E.G.-Commissie de bevoegdheden uitoefent die toekomen aan het tot aanstelling bevoegde gezag. Ongeacht de aard van het Secretariaat van de Raden — waarvan alleen kon worden gezegd dat het niet het karakter heeft van een gemeenschappelijke instelling in de zin van de Verdragen — is de oplossing volgens ons te vinden in het arrest-Huber. Het beroep dient te worden beschouwd als te zijn gericht tegen de Raden, zulks met verbetering van de in het verzoekschrift gedane vermeldingen dienaangaande.
II
Verweerder erkent wel dat deze vergissing ten aanzien van de hoedanigheid van verweerder geen invloed heeft op de regelmatigheid van het beroep, doch acht het beroep desondanks niet ontvankelijk. De oorspronkelijke conclusies zijn tardief, ongeacht de vraag, vanuit welke gezichtshoek men de positie van Müller beziet. De bij repliek aangevoerde conclusies, waarin de oorspronkelijke conclusies worden gewijzigd, zijn in strijd met artikel 38 van het Reglement voor de procesvoering.
Thans gaan wij nader op deze beide punten in.
1.
Verweerder voert allereerst aan dat verzoekers positie in 1963 in verschillende besluiten is geregeld: bij besluit van 17 januari werd hij in vaste dienst aangesteld in de rang B 2 en vervolgens werd in de besluiten van 28 maart en 21 juni 1963 zijn positie gewijzigd in deze zin dat hij werd aangesteld in de rang B 1 nadat hij zich had beklaagd niet onmiddellijk te zijn benoemd in laatstgenoemde rang. Tegen laatstgenoemd besluit nu, waarin hem stilzwijgend het recht werd ontzegd te worden aangesteld in de rang A 4 of A 5, en dat voor hem dus inzake zijn indeling uiteraard bezwarend was, heeft Muller geen beroep ingesteld bij het Hof, noch een administratieve klacht ingediend. Verzoeker verdedigt zich op dit punt terecht met de opmerking dat dit alles geschiedde in een periode waarin de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden die aan ieder ambt zijn verbonden nog niet bekend was; derhalve was nog niet beslist of zijn indeling, gezien in het licht van artikel 5 van het Statuut en bijlage I, juist was, en men kan hiertegen niet aanvoeren dat geen klacht werd ingediend tegen besluiten, waarbij werd voldaan aan zijn aanspraken, zoals hij die destijds kon doen gelden.
Het tweede standpunt echter waarop verweerder zich stelt is, aar, aangenomen dat Müller zich eerst rekenschap kon geven van het voor hem bezwarende karakter van het besluit van 21 juni 1963 na het besluit van de Raden inzake de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden in de zin van artikel 5, lid 4, van het Statuut, dan is laatstgenoemd besluit op 15 oktober 1963 ter kennis gebracht van het personeel, welke datum verzoeker ook niet betwist. Hij diende op 9 april 1964 een klacht in, dus na het verstrijken van de beroepstermijn, en door de stilzwijgende afwijzing van zijn verzoek kon deze beroepstermijn niet opnieuw gaan lopen (Zaak 34-59, Elz, 4 april 1960, Jurisprudentie, deel VI. blz. 219).
Volgens het arrest-Maudet (Zaken 20 en 21-63, 19 maart 1964, Jurisprudentie, deel X, blz. 235), omvat de integratie twee fasen: allereerst vindt aanstelling in vaste dienst plaats in de door betrokkene vóór de inwerkingtreding van het Statuut stilzwijgend verkregen rang en salaristrap zonder dat hiertoe rekening moet worden gehouden met eventuele verschillen tussen deze rang en de rang die volgens bijlage I van het Statuut en de in artikel 5 bedoelde omschrijving overeenstemt met zijn ambt, in aanmerking genomen de daarbij behorende werkzaamheden; vervolgens wordt de positie van betrokkene eventueel geregulariseerd overeenkomstig het beginsel van het in bijlage I vastgestelde verband tussen werkzaamheden en loopbanen, wanneer hij gehandhaafd wordt in een reeds bestaand ambt waarbij volgens het nieuwe Statuut een hogere rang behoort.
In de meeste gevallen vindt integratie plaats nog voordat de omschrijving van de werkzaamheden is vastgesteld, en zelfs wordt deze omschrijving wel vastgesteld na het verstrijken van de termijn voor het tegen het integratiebesluit in te stellen beroep. U zult met mij erkennen dat de publikatie van de omschrijving der werkzaamheden een nieuw feit vormt, op grond waarvan een ambtenaar de Commissie kan verzoeken om herindeling overeenkomstig de aldus vastgestelde nieuwe voorschriften (Zaken 109-63 en 13-64, Charles Muller van 16 december 1964 en impliciet ook de zaak 10-64, Jullien, van 24 februari 1965).
In beide laatstgenoemde gevallen was door betrokkenen evenwel binnen 3 maanden na de publikatie van de omschrijving een administratieve klacht ingediend; in het onderhavige geval heeft betrokkene 6 maanden gewacht, zodat volgens verweerder zijn klacht tardief is.
De bewering dat zijn verzoek niet ontvankelijk zou zijn wordt door Müller bestreden met twee argumenten. Te rekenen vanaf de publikatie van de omschrijving der werkzaamheden was het hem ongetwijfeld bekend dat zijn indeling niet in overeenstemming was met het Statuut, doch door deze publikatie kon de beroepstermijn niet opnieuw gaan lopen, daar immers nog geen voor hem bezwarend besluit in de zin van artikel 91 van het Statuut was genomen. De omschrijving van de werkzaamheden kan niet worden aangemerkt als een voor hem bezwarend besluit en het onregelmatige karakter van zijn indeling vloeide niet voort uit een door de secretaris-generaal genomen besluit, doch integendeel uit het geheel ontbreken van een besluit, strekkende tot zijn herindeling; het tot aanstelling bevoegde gezag diende ambtshalve na te gaan welke loopbaan hem volgens bijlage I van het Statuut diende te worden toegekend; slechts vanwege de nalatigheid van bedoeld gezag heeft hij op 9 april 1964 een klacht ingediend.
Men speelt met woorden indien men beweert dat de omschrijving van de werkzaamheden niet een bezwarend besluit is. Indien bedoelde omschrijving — zoals U hebt beslist — een nieuw feit vormt, kan betrokkene op grond hiervan wijziging verzoeken van zijn bij een vroegere en in beginsel, onaantastbaar besluit vastgestelde positie; tevens begint echter, zodra bedoelde omschrijving is vastgesteld, de beroepstermijn te lopen waarbij in beginsel niet behoeft te worden gewacht tot het tot aanstelling bevoegde gezag eigener beweging tot bedoelde, herziening overgaat. Zonder een besluit van de administratie en een rechterlijke beslissing op één lijn te stellen, zal men bij wege van analogie denken aan de bepaling, dat het verzoek tot herziening van Uw arresten moet worden aangebracht binnen een termijn van drie maanden na de dag waarop het feit, hetwelk aan de vordering ten grondslag ligt, ter kennis van verzoeker is gekomen.
Müller beweert in de tweede plaats dat geen enkele bepaling van het Statuut voorschrijft dat een eventuele klacht moet worden ingediend binnen een termijn van drie maanden. Het tot aanstelling bevoegde gezag dient een beslissing te nemen inzake een overeenkomstig artikel 90 van het Statuut ingediende klacht en kan deze in geen geval wegens tardieve indiening afwijzen. Hoogstens zou bedoeld gezag kunnen weigeren het recht, waarop aanspraak wordt gemaakt, te erkennen voor een periode die door verjaring getroffen is; in het onderhavige geval is echter geen enkel recht verjaard.
Verjaring komt in de onderhavige zaak niet ter sprake. Indien een klacht al op ongeacht welk tijdstip kan worden ingediend, zo kan hierdoor de termijn voor het beroep op de rechter slechts worden verlengd, indien bedoelde klacht zelf binnen de voor dit beroep gestelde termijn is ingediend. Dit vloeit volgens ons voort uit het arrest Capitaine-Marcillat van 9 juni 1964 (Zaak 69-63, Jurisprudentie, deel X, blz. 503). Deze beperking getuigt van wijs beleid, immers, indien deze niet zou zijn gesteld, zou een ambtenaar op ieder moment de ontvankelijkheid van een beroep kunnen doen herleven door nieuwe verzoeken te richten tot het tot aanstelling bevoegde gezag. De ruime opvatting waarvan U blijk gegeven hebt door toe te staan dat een nieuw feit ertoe kan leiden dat wordt teruggekomen op een onaantastbaar besluit, heeft als onvermijdelijk tegenwicht, dat zulks slechts mogelijk is binnen een beperkte termijn. Ik zou U dus met klem willen voorstellen uit te spreken dat de door Müller op 9 maart 1964 ingediende klacht, toen de omschrijving van de werkzaamheden op 15 oktober 1963 was bekendgemaakt, tardief was, zodat de beroepstermijn was verstreken, indien verzoeker zich niet kon beroepen op een handeling van de administratie ter ondersteuning van zijn beroep.
Op 8 oktober 1964 werd hem een besluit van de secretaris-generaal van de Raden d.d. 18 juli 1964 betekend, waarbij hij, evenals andere personeelsleden, werd aangesteld als hoofdassistent en ingedeeld in de rang B 1, loopbaan B 1, te rekenen vanaf 1 januari 1962. Door deze maatregel werd de integratieprocedure betreffende verzoeker definitief beëindigd, werd zijn administratieve positie vastgelegd en derhalve kon hij met zijn beroep wachten tot het moment waarop hij in kennis werd gesteld van genoemd besluit. Daarentegen werd volgens de administratie in dit besluit slechts zijn vroegere positie weergegeven zoals deze voortvlocide uit de vorige besluiten, en houdt dit besluit dus enkel een bevestiging in.
Naar mijn opvatting is dit niet geheel juist. In een niet gedateerd schrijven, op 26 juni 1963 aan verzoeker verzonden, werd de berekening van zijn nieuwe inkomsten vastgesteld — wat in beginsel niet een besluit is houdende vaststelling van de loopbaan — in de rang B 2, salaristrap 1, en werd in een voetnoot verwezen naar een latere mededeling inzake de „nieuwe loopbaan” die hem zou worden toegekend „overeenkomstig het verband tussen de standaardfuncties en de loopbanen”. Verzoeker was dus gerechtigd met zijn beroep te wachten op bedoelde mededeling, welke in het onderhavige geval bestond in het op 8 oktober 1964 medegedeelde besluit. Hierin wordt overigens verwezen naar het besluit van de Raden van 7 oktober 1963, houdende omschrijving van de werkzaamheden. Wij geloven niet dat onder deze omstandigheden aan Müller kan worden tegengeworpen, dat zijn beroep tardief is.
2.
Bij repliek heeft verzoeker zijn oorspronkelijke conclusies gewijzigd en verzoekt hij ten principale te worden ingedeeld in de rang A 3, welke loopbaan is voorbehouden aan degene die. „gespecialiseerde studies verricht of controles onder het gezag van een directeur-generaal of een directeur”. Hij vernam namelijk eerst na de indiening van zijn verzoekschrift door een „mededeling aan het personeel” dat hij rechtstreeks stond onder een directeur-generaal die tegelijkertijd optrad als zijn hiërarchisch meerdere en als degene die hem beoordeelt.
Verweerder bestrijdt deze nieuwe conclusies door te verwijzen naar artikel 38 van het Reglement voor de procesvoering waarin is bepaald dat het verzoekschrift de conclusies moet bevatten, terwijl de in artikel 42 van genoemd Reglement genoemde mogelijkheid om onder bepaalde voorwaarden in de loop van het geding nieuwe middelen voor te dragen niet mag worden uitgebreid tot nieuwe conclusies. Zelf ben ik geneigd het zo te zien, dat genoemde conclusies reeds impliciet zijn vervat in het verzoekschrift en dat de vorige conclusies slechts nader worden uitgewerkt; betrokkene verzoekt reeds vanaf de aanvang herindeling in verband met de reglementaire bepalingen.
Ik stel U derhalve voor zowel de in het verzoekschrift als in de repliek vervatte conclusies ontvankelijk te achten.
III
Het is nogal lastig om uit te maken of de aanspraken van Müller gegrond zijn. Bij besluit van de secretaris-generaal van 1 november 1961 werd verzoeker belast met de controle op het aangaan van betalingsverplichtingen en het verstrekken van betalingsopdrachten, wat later werd bevestigd nadat op 1 januari 1963 het financieel reglement betreffende de opstelling en de uitvoering van de afzonderlijke delen der begrotingen betreffende de Raden van de Europese Gemeenschappen in werking was getreden, waarin slechts verwezen wordt naar het reglement betreffende de opstelling en de uitvoering van de afzonderlijke delen der begroting betreffende de gemeenschappelijke Instellingen. Volgens het Secretariaat-Generaal van de Raden betreft het hier werkzaamheden behorende bij de rang B 1; volgens verzoeker daarentegen behoren zij tot de categorie A en wel bij de loopbaan A 3 of bij de loopbaan A 4-A 5.
Volgens het Statuut dient de indeling te geschieden op grond van artikel 5 waarin de categorieën A en B in grote lijnen worden omschreven, op grond van bijlage I waarin het verband tussen standaardfuncties en loopbanen wordt vastgesteld en ten slotte op grond van het besluit van de Instelling, houdende vaststelling van de omschrijving van de werkzaamheden en bevoegdheden die aan ieder ambt zijn verbonden. Bij de toepassing van dit stelsel wordt men in de praktijk geplaatst voor twee moeilijkheden. Hoe nauwkeurig de omschrijving ook is, hierbij kan niet worden vermeden dat dezelfde werkzaamheden of zeer verwante werkzaamheden worden aangetroffen bij functies die in verschillende categorieën zijn ondergebracht. Overigens is de omschrijving vastgesteld met het oog op de meest voorkomende gevallen, zodat enige onzekerheid bestaat wanneer meer bijzondere werkzaamheden, die zelfs door één enkel personeelslid worden verricht, moeten worden ingedeeld — welk geval zich voordoet bij de financiële controleur van het Secretariaat-Generaal van de Raden.
De enige aangewezen methode is dus om enerzijds te letten op de bij besluit van de Raden vastgestelde omschrijving der werkzaamheden en anderzijds op de werkzaamheden en bevoegdheden van de financiële controleur, zoals deze in het financieel reglement zijn vastgesteld, waarbij men wel dient te bedenken dat deze vergelijking niet noodzakelijkerwijs leidt tot een duidelijke oplossing.
Terstond valt op dat, anders dan bij categorie B die overeenkomt met functies „met een uitvoerend en leidinggevend karakter”, categorie A „hogere leidinggevende en scheppende functies en functies met een studiekarakter” omvat, doch dat artikel 5 geen melding maakt van functies van controlerende aard en het derhalve niet uitgesloten is dat laatstgenoemde functies, van geval tot geval, bij de ene of bij de andere categorie moeten worden ondergebracht. Het Statuut legt als voornaamste criterium aan het voor de uitoefening van de werkzaamheden vereiste niveau van de kennis of van de beroepservaring: kennis op universitair niveau of middelbare schoolkennis naar mate het categorie A of categorie B betreft.
In de door de Kaden vastgestelde omschrijving der werkzaamheden worden voor de loopbaan B 1 en de standaardfunctie van hoofdassistent de werkzaamheden onder andere op de volgende wijze omschreven: ambtenaar die „verantwoordelijk is voor een administratieve eenheid” en „belast is met de uitvoering van of de controle op een samenstel van handelingen, welke eventueel de interpretatie van regelingen en algemene instructies omvat”.
Bij de loopbanen van categorie A is ofwel sprake van leiding van administratieve eenheden die in omvang verschillend zijn al naar gelang van hun belangrijkheid en de rang van de ambtenaar die geplaatst is boven het hoofd van deze afdelingen, of wel van hogere leidinggevende en scheppende functies en functies met een studiekarakter. Het begrip controle verschijnt hier weer onder verschillende vormen :
—
Bij de loopbaan A 6-A 7 van administrateur : „verricht werkzaamheden van scheppende aard, studies of controle op basis van algemene richtlijnen”.
—
In de loopbaan A 4-A 5 van hoofdadministrateur : „verricht werkzaamheden van scheppende aard, studies of controles onder het gezag van een directeur of een afdelingshoofd”.
—
In de loopbaan A 3 van afdelingshoofd : „verricht onder net gezag van een directeur-generaal of een directeur gespecialiseerde studies of controles”.
U zult mij deze droge opsomming wel ten goede willen houden waarmee ik uitsluitend heb willen laten zien hoe subtiel en willekeurig de hierin vermelde onderscheidingen zijn; bij nadere beschouwing van de door het financieel reglement aan verzoeker verleende bevoegdheden zal nog beter blijken hoe moeilijk het is een oplossing te vinden die geen aanleiding geeft tot kritiek.
In artikel 25 van bedoeld reglement is bepaald dat de secretaris-generaal van de Raden een ambtenaar aanstelt die belast wordt met het toezicht op het aangaan van betalingsverplichtingen en het verstrekken van betalingsopdrachten. Ten einde de zelfstandigheid van deze ambtenaar te garanderen, worden alle maatregelen inzake zijn aanstelling, inzake zijn bevordering en meer in het algemeen zijn loopbaan, genomen bij met redenen omklede beslissingen welke ter informatie aan de Raden worden medegedeeld.
Overeenkomstig de over het algemeen in de Lid-Staten toegepaste voorschriften, oefent deze ambtenaar zijn controle uit door vooraf een visum te verlenen voor het aangaan van betalingsverplichtingen en voor de door de ordonnateurs afgegeven betalingsstukken.
In het eerste geval moet uit het visum blijken dat de aanwijzing op de begroting juist is, dat de kredieten beschikbaar zijn en dat de uitgave overeenstemt met de toepasselijke bepalingen, in het bijzonder die van de begrotingen en van de verordeningen, alsmede met alle handelingen die ter uitvoering van de Verdragen en van genoemde verordeningen zijn verricht. Indien hij weigert zijn visum te verlenen, dient in laatste instantie te worden beslist door het hoogste gezag van elke Instelling die, bij een met redenen omklede beslissing, verder kan gaan, behalve wanneer de beschikbaarheid van de kredieten in het geding is.
Hetzelfde gelat mutatis mutandis voor net verstrekken van Betalingsopdrachten.
Ik wil hier terstond enkele argumenten terzijde stellen die door Müller zijn aangevoerd om te bewijzen dat de hierboven genoemde werkzaamheden zouden behoren bij categorie A. Het wil ons voorkomen dat de zelfstandigheid die hij geniet en waardoor hij bij de uitoefening van zijn werkzaamheden geen instructies van een meerdere behoeft op te volgen, op zich zelf niet van belang is voor zijn indeling. Hetzelfde kan gezegd worden ten aanzien van de omstandigheid dat hij toezicht uitoefent op handelingen van ordonnateurs die zelf zijn ingedeeld in categorie A.
Wanneer verzoeker zich anderzijds veel moeite geelt om zijn werkzaamheden te doen overeenkomen met de omschrijving van een der standaardfuncties, is zijn analyse nooit geheel overtuigend omdat zijn taak juist van een zeer bijzonder karakter is; zo wijst hij er beurtelings op dat hij bij de uitoefening van zijn werkzaamheden geen instructies van enige meerdere behoeft op te volgen en verder, dat hij rechtstreeks staat onder een directeur-generaal. Deze kwestie moet stellig op een wat hoger niveau worden aangevat.
Verweerder doet uitkomen dat, nu artikel 5 van het Statuut hieromtrent niets bepaalt, de werkzaamheden van controlerende aard van geval tot geval kunnen behoren bij categorie A of categorie B en dat op grond van de door de Raden vastgestelde omschrijving de ambten, welke met dergelijke werkzaamheden overeenkomen, niet bij voorbaat in een bepaalde categorie kunnen worden ondergebracht. Zonder hier de door verzoeker opgeworpen vraag te willen bespreken betreffende het corresponderen van de termen, die in de Franse versie voor de omschrijving gebezigd zijn, met die in het Duits, kan men zich desondanks afvragen, of het begrip „controle” dezelfde betekenis heeft wanneer het in genoemde omschrijving wordt gebezigd voor categorie A als voor categorie B. Bij de loopbaan B 1, waar het heet dat de ambtenaar„belast is met de uitvoering van of de controle op een samenstel van handelingen welke eventueel de interpretatie van reglementen en algemene instructies omvat”, kan deze omschrijving worden vergeleken met die voor de loopbaan B 4-B 5 waar sprake is van een ambtenaar die „onder controle gewone kantoorwerkzaamheden verricht”. Deze vergelijking zou tot de gedachte leiden dat het hier eerder een materieel toezicht op de goede uitvoering der taken betreft dan dat hier sprake zou zijn van een werkelijke controle van juridische aard. Ten slotte denk ik echter dat aan dezelfde uitdrukking die in twee gedeelten van dezelfde omschrijving voorkomt onmogelijk een zeer verschillende betekenis kan worden toegekend. Men moet dus aannemen dat tussen de gevallen waarin deze uitdrukking wordt gebruikt voor categorie A of categorie B meer een gradueel verschil dan een verschil van aard bestaat. Het is het min of meer ingewikkelde karakter van de werkzaamheden, of hun belangrijkheid of de hiervoor vereiste bekwaamheden, dat indeling van een controlerend ambt bij de ene of de andere categorie rechtvaardigt.
Verweerder voert in dit verband terecht aan dat hetgeen de categorieën differentieert, behalve de loopbanen en rangen, in hoofdzaak de vereiste kennis is, op universitair niveau of op het niveau van het middelbaar onderwijs, en dat vanuit dit gezichtspunt de bijzondere kenmerken van het ambt van financieel controleur moeten worden onderzocht. Verweerder voert aan dat de werkzaamheden van deze ambtenaar meestal liggen op het vlak van een zuiver formele controle (de juistheid van de aanwijzing op de begroting en de beschikbaarheid van de kredieten bij voorbeeld), die behoort tot een zuivere financiële techniek. Een dergelijk ambtenaar heeft ongetwijfeld tot taak controle uit te oefenen op de regelmatigheid en het in overeenstemming zijn van de uitgave met de toepasselijke bepalingen, doch voor het vaststellen van de regelmatigheid is in beginsel geen kennis op universitair niveau vereist; bij de controle of de uitgave overeenstemt met de toepasselijke bepalingen, zou volgens verweerder slechts sprake zijn van controle op een gebied dat zowel uit het oogpunt van te verrichten handelingen als van de toe te passen voorschriften duidelijk is afgebakend. Hiervoor zou niet vereist zijn het algemeen oordeelsvermogen, dat een universitaire opleiding meebrengt. Bovendien behoeft de financiële controleur, anders dan de controlecommissie, geen oordeel te geven over het goed financieel beheer of de wenselijkheid van de uitgave.
Ondanks verzoekers beweringen blijkt mij dit laatste wel vast te staan. Wanneer artikel 2 van het financieel reglement als beginsel stelt dat over de op de begroting uitgetrokken bedragen slechts kan worden beschikt volgens beginselen van zuinig en goed financieel beheer, gaat het om een wens, en de financiële controleur is niet bij machte de eerbiediging daarvan te verzekeren; hij kan bij voorbeeld niet definitief weigeren een visum te verlenen voor een uitgave die hij nodeloos en niet raadzaam acht indien de kredieten wel beschikbaar zijn.
Aan de andere kant is net ongelijk niet geheel aan de zijde van verzoeker wanneer hij een ruimer standpunt inneemt dan het Secretariaat-Generaal van de Raden ten aanzien van de omvang en de verscheidenheid der voorschriften die de financiële controleur heeft toe te passen, inzonderheid ten aanzien van besluiten die voor het personeel van belang zijn; hier is zonder meer de toepassing van het Statuut in het geding en al gaat wellicht te ver zijn bewering dat het gebied van de financiële controleur met de financiën slechts de naam gemeen heeft, zeker is dat het hier een juridische controle betreft op financieel gebied.
Welke conclusies dienen wij hieruit te trekken? Wij staan hier voor een van die gevallen, op het gebied van de indeling helaas talrijk, waarin werkelijk geen enkele oplossing de enige aangewezene is, en waarin de administratie zowel het ene als het andere besluit kan nemen; ik kan onmogelijk zeggen dat voor de werkzaamheden van een financieel controleur bij het Secretariaat-Generaal van de Raden kennis op universitair niveau in ieder geval vereist is, hoewel dit anders zou zijn voor de ambtenaren die bij een instelling van meer gewicht de leiding zouden hebben van een echte dienst voor financiële controle. Gezien de speelruimte welke op dit gebied steeds bestaat kan niet worden beweerd dat de administratie het Statuut heeft miskend door verzoeker in te delen in de enige loopbaan in categorie B die voorziet in een werkzaamheid van controlerende aard. Indien U mijn conclusies wilt volgen, behoeft U niet in te gaan op de argumenten waarmee verzoeker wil bewijzen dat hij dient te worden ingedeeld in de rang A 3 en eventueel in de rang A 4-A 5.
Indien U daarentegen de mening bent toegedaan dat het controlerend ambt uit zijn aard onder categorie A valt, stuit men op zeer grote moeilijkheden indien uitgemaakt moet worden in welke rang het ambt van Müller in deze categorie moet worden geplaatst. Volgens verzoeker zelf zou dit de rang A 3 moeten zijn, daar hij rechtstreeks geplaatst is onder het gezag van een directeur-generaal die zowel zijn meerdere is als degene die hem beoordeelt; naar mijn mening kan dit evenwel niet beslissend zijn, daar toch bij de financiële controleur een wezenlijk element is dat hij bij de uitoefening van de hem door het financieel reglement verleende bevoegdheden niet onderworpen is aan instructies; de plaatsing is dus een organisatorische kwestie en indeling kan niet plaatsvinden alleen op basis van een dergelijk criterium. De loopbanen A 4-A 5 en A 6-A 7 verschillen hierin dat het in het eerste geval gaat om het verrichten van controles onder het gezag van een directeur en in het tweede geval om de vervulling van controletaken op basis van algemene richtlijnen waarbij geen melding wordt gemaakt van het gezag van een meerdere. Laatstgenoemde loopbaan komt naar mijn mening het meest overeen met de werkzaamheden van verzoeker, daar de „controletaken” naar mijn gevoelen wijzen op het permanente, algemene en onveranderlijke karakter van zijn optreden, in tegenstelling tot de „controles” die eerder behoren bij inspectieopdrachten in bepaalde gevallen; dit zijn slechts indrukken mijnerzijds en het dient nogmaals gezegd dat het praktisch onmogelijk is een rubriek te vinden die past bij verzoekers positie.
Wat hiervan zij, naar mijn gevoelen heeft het Secretariaat van de Raden het Statuut niet miskend door verzoeker in te delen in de rang B 1.
Ik concludeer :
—
tot verwerping van het beroep van Richard Müller,
—
dat elke partij haar eigen kosten zal dragen, overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.