62018TJ0074_RES
Sprawa T‑74/18
Visi/one GmbH
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2019 r.
Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plakietkę informacyjną dla pojazdów – Wcześniejszy wzór – Dowód ujawnienia – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Stopień swobody twórcy – Brak odmiennego całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Publiczne udostępnienie – Dowód ujawnienia
(rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 7, art. 80 ust. 1)
(zob. pkt 21–24)
Wzory wspólnotowe – Procedura – Decyzje Urzędu – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres zasady
(rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 62 zdanie drugie)
(zob. pkt 49)
Wzory wspólnotowe – Procedura – Uzasadnienie decyzji – Artykuł 62 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 – Zakres identyczny z zakresem art. 296 TFUE – Podanie przez izbę odwoławczą uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki
(rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 62 zdanie pierwsze)
(zob. pkt 57, 58)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Kryteria oceny
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 66)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Poinformowany użytkownik – Pojęcie
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 69, 70, 72)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Kryteria oceny – Swoboda twórcy
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 2, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 74–76, 79)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Całościowa ocena wszystkich elementów przedstawionych we wcześniejszym wzorze
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 83, 84)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Wzór niewywołujący u poinformowanego użytkownika innego całościowego wrażenia niż to wywierane przez wcześniejszy wzór – Przedstawienie plakietki informacyjnej dla pojazdów
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 6 ust. 1, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 88–93)
Postępowanie sądowe – Koszty – Obciążenie strony, która wygrała sprawę, częścią jej własnych kosztów
(regulamin postępowania przed Sądem, art. 134 § 1, art. 135 § 1)
(zob. pkt 96, 97)
Streszczenie
W wyroku Visi/one/EUIPO – EasyFix (Plakietka informacyjna dla pojazdów) (T‑74/18), wydanym w dniu 13 czerwca 2019 r., Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której Trzecia Izba Odwoławcza Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) unieważniła, z powodu braku indywidualnego charakteru, wzór przeznaczony do stosowania dla plakietek informacyjnych dla pojazdów.
Sąd wyjaśnił, że w celu wykazania ujawnienia wcześniejszego wzoru należy przeprowadzić dwuetapową analizę, polegającą na zbadaniu w pierwszej kolejności, czy informacje przedstawione we wniosku o unieważnienie dowodzą z jednej strony okoliczności świadczących o ujawnieniu wzoru, a z drugiej strony, że to ujawnienie miało miejsce przed datą zgłoszenia lub pierwszeństwa spornego wzoru, zaś w drugiej kolejności, w przypadku gdyby właściciel spornego wzoru twierdził, że było inaczej, czy owe okoliczności faktyczne mogły w racjonalnej ocenie stać się znane środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, gdyż w przeciwnym razie ujawnienie zostanie uznane za bezskuteczne i nie zostanie uwzględnione.
W niniejszej sprawie Sąd orzekł, iż chociaż należy wyrazić ubolewanie, że służby administracyjne EUIPO doręczyły skarżącej dwa katalogi przedstawione w załączniku B do wniosku o unieważnienie z numeracją, która nie była ciągła i nie odpowiadała kolejności stron oryginalnych katalogów, to okoliczność taka nie może w żaden sposób podważyć legalności zaskarżonej decyzji w zakresie dowodu na okoliczności świadczące o ujawnieniu i na fakt wcześniejszego ujawnienia plakietki informacyjnej dla pojazdów przedstawionej w pkt 4 zaskarżonej decyzji w związku z tym załącznikiem B, a w szczególności wartości dowodowej owych dokumentów z punktu widzenia udowodnienia ujawnienia wcześniejszego wzoru. Ponadto skarżąca nie wykazała ani nawet nie utrzymywała, że okoliczności danej sprawy mogą w sposób racjonalny być uznane za przeszkodę dla tego, by owe fakty stały się znane środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii podczas zwykłego toku prowadzenia spraw. Z uwagi na brak odmiennych przesłanek, które pozwoliłyby uznać, że wspomniane katalogi nie zostały rozpowszechnione w owych wyspecjalizowanych środowiskach, Izba Odwoławcza mogła, nie popełniając błędu, ustalić, że doszło do ujawnienia wcześniejszego wzoru.
Co się tyczy stopnia znajomości i poziomu uwagi poinformowanego użytkownika, Sąd stwierdził, iż z orzecznictwa wynika w szczególności, że nawet jeżeli ta stanowiąca punkt odniesienia osoba posiada pewien zakres wiedzy na temat różnych wzorów istniejących w danej branży i wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi, a zarazem jest szczególnie uważna, kiedy korzysta z tych wzorów, to wciąż nie jest ona ekspertem lub specjalistą takim jak znawca w danej dziedzinie [prawa patentowego], który jest w stanie dostrzec w szczególe minimalne różnice mogące zaistnieć między kolidującymi ze sobą wzorami.
Sąd wyjaśnił również, że wpływ czynnika dotyczącego stopnia swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru na indywidualny charakter zakwestionowanego wzoru może się różnić na zasadach proporcjonalności odwrotnej.