61985C0026
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
C. O. LENZ
van 26 juni 1986 (
*1
)
Mijnheer de President,
mijne beren Rechters,
A —
1.
Verzoeker in de onderhavige zaak is in oktober 1958 als réviseur in dienst getreden bij de talendienst van de Commissie. In december 1962 werd hij vast aangesteld in de rang LA 5 en bij besluit van september 1963 bevorderd tot de rang LA 4. Bij besluit van maart 1981 werd hij — blijkbaar zonder wijziging van rang — aangesteld tot groepshoofd.
Enkele malen werd hij belast met de waarneming van de functie van hoofd van de Franse afdeling van de talendienst, met name (zoals blijkt uit een besluit van februari 1984) gedurende de tijdvakken van 1 mei tot 30 september 1981 en van 1 juni tot 24 oktober 1982. Toen deze post na het vertrek van het afdelingshoofd vacant werd, is verzoeker ook van 20 januari tot 16 mei 1984 als zodanig opgetreden.
2.
Bij kennisgeving van vacature COM/407/84 maakte de Commissie bekend, dat de post van hoofd van de Franse afdeling van de talendienst was opengevallen. Elf personen, waaronder verzoeker, solliciteerden.
3.
Deze sollicitaties werden eerst onderzocht door een adviescomité, dat krachtens een besluit van juni 1980 moet worden geconsulteerd voor aanstellingen in de rangen A 2 en A 3 en dat, naar de Commissie heeft verklaard, bestaat uit vier leden, te weten de secretaris-generaal van de Commissie, de directeur-generaal Personeelszaken en algemeen beheer, een door de voorzitter van de Commissie aangewezen directeur-generaal of diensthoofd en een vertegenwoordiger van het lid van de Commissie belast met Personeelszaken en algemeen beheer (verzoeker vergist zich hier waar hij stelt dat dit comité bestaat uit de secretarisgeneraal van de Commissie, de directeur-generaal Personeelszaken en algemeen beheer en de directeur-generaal van het directoraat-generaal waartoe de opengevallen post behoort).
Het comité kwam bij zijn onderzoek tot de conclusie, dat vijf — in alfabetische volgorde genoemde — sollicitanten (waaronder verzoeker) „devraient être particulièrement pris en considération.” Eén daarvan, H. Dubois, werd vervolgens bij besluit van 16 mei 1984 bij wege van bevordering op de post aangesteld.
4.
Tegen dit besluit diende verzoeker op 22 juni 1984 een klacht in. Daarin voerde hij om te beginnen aan, dat de Commissie had nagelaten de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren en hun beoordelingsrapporten te vergelijken, zoals voorgeschreven in artikel 54 Ambtenarenstatuut. De Commissie zou wel de laatste op grond van artikel 43 van het Statuut opgestelde beoordelingsrapporten van zijn medesollicitanten hebben onderzocht, maar niet het zijne (dit was hem op 16 mei 1984 ter kennis gebracht en op grond van zijn opmerkingen op 28 mei 1984 verbeterd, maar op het moment van het besluit bevond het zich nog niet in zijn persoonsdossier). Verder verweet verzoeker de Commissie, hem de redenen van de afwijzing van zijn sollicitatie niet te hebben meegedeeld.
Mitsdien verzocht hij om nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie en van het besluit tot aanstelling van Dubois.
5.
Deze klacht had, zoals bekend, geen succes. Bij besluit van 7 november 1984 deelde de Commissie verzoeker uitdrukkelijk mee, dat zij de verdiensten van de sollicitanten op 24 oktober 1984 opnieuw had onderzocht en verzoekers laatste beoordelingsrapport daarbij in aanmerking had genomen, dat zij tot de conclusie was gekomen dat in de vacature moest worden voorzien door bevordering van Dubois, dat zij derhalve haar besluit van 16 mei 1984 bevestigde en geen termen had gezien om de aanstelling van Dubois ongedaan te maken. De Commissie vestigde verzoekers aandacht op de rechtspraak ter zake, ingevolge welke het tot aanstelling bevoegd gezag bevorderingsbesluiten niet behoeft te motiveren tegenover met-bevorderde sollicitanten.
6.
Daarop heeft verzoeker zich op 31 januari 1985 tot het Hof gewend. Volgens verzoekers conclusies strekt zijn beroep tot nietigverklaring van:
1)
het besluit van de Commissie van 16 mei 1984 tot aanstelling van H. Dubois;
2)
het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van verzoekers sollicitatie naar de post van hoofd van de Franse afdeling van de talendienst;
3)
het besluit van de Commissie van 24 oktober 1984 houdende bevestiging van dat van 16 mei 1984; en
4)
het besluit van de Commissie van 7 november 1984, waarbij verzoekers administratieve klacht uitdrukkelijk is afgewezen.
Mijn standpunt ten aanzien van deze vorderingen, die door de Commissie worden bestreden, is als volgt:
Β —
I — De ontvankelijkheid
7.
De Commissie heeft bezwaren tegen de ontvankelijkheid van het verzoek, maar werpt geen uitdrukkelijke exceptie van niet-ontvankelijkheid op. Op deze bezwaren en de daarmee verband houdende vragen wil ik eerst ingaan.
1. De vordering tot nietigverklaring van het besluit van 16 mei 1984
8.
Uit het feitenrelaas — en met name uit het besluit waarmee verzoekers klacht is beantwoord — blijkt, dat de Commissie op 24 oktober 1984 is overgegaan tot een nieuw onderzoek van de verdiensten van de sollicitanten en daarbij tot de conclusie is gekomen, dat in de in kennisgeving COM/407/84 bedoelde vacature moet worden voorzien door bevordering van H. Dubois.
9.
Het besluit van 16 mei 1984 is dus op 24 oktober 1984 in heroverweging genomen en — om de woorden van de Commissie te gebruiken — op die datum vervangen door een ander besluit met dezelfde inhoud. Dit betekent, dat het in de eerste vordering bedoelde besluit eigenlijk niet meer bestaat en dat het zinloos is daartegen op te komen, want ook indien het zou worden nietig verklaard, zou de post die verzoeker met zijn beroep beoogt te verkrijgen, daardoor toch niet vrijkomen.
Indien men dus de eerste vordering letterlijk neemt en als een zelfstandige vordering beschouwt, kan men zich stellig op het standpunt stellen, dat zij in zoverre niet-ontvankelijk is.
10.
Het feit dat het beroep ook gericht is tegen het besluit van 16 mei 1984, kan hoogstens begrijpelijk worden genoemd — en eventueel ook gerechtvaardigd zijn —, omdat in het op de klacht genomen besluit wordt gezegd — en ook de Commissie erkent dat dit verwarrend is — dat het besluit van 16 mei 1984 is „bevestigd”.
2. De vordering tot nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van verzoekers sollicitatie naar de vacante post
11.
Zou dit als een zelfstandige vordering zijn bedoeld, dan kunnen ook hiertegen ernstige bezwaren worden aangevoerd. Strikt genomen impliceert deze vordering immers, dat verzoekers sollicitatie eigenlijk aanvaard had moeten worden en dat hij op de vacante post had moeten worden aangesteld. Voor een dergelijke vaststelling in het kader van een bevorderingsprocedure om te voorzien in een vacature, leent een gerechtelijke procedure zich echter in principe niet. Ingevolge artikel 45 Ambtenarenstatuut beschikt het tot aanstelling bevoegd gezag over een beoordelingsvrijheid en mag het Hof zijn beoordeling zeker niet in de plaats stellen van die van de administratie. Ik verwijs hier naar de arresten van 19 maart 1964 (zaak 27/63, Raponi, Jurispr. 1964, blz. 263), 30 oktober 1974 (zaak 188/73, Grassi, Jurispr. 1974, blz. 1099), 3 december 1981 (zaak 280/80, Bakke-d'Aloya, Jurispr. 1981, blz. 2887) en 23 januari 1986 (zaak 173/84, Rasmussen, Jurispr. 1986, blz. 197), waarin op de ruime discretionaire bevoegdheid van de administratie in het kader van artikel 45 Ambtenarenstatuut wordt gewezen, en naar het arrest van 1 juli 1976 (zaak 62/75, De Wind, Jurispr. 1976, blz. 1167), waarin werd beklemtoond dat het tot aanstelling bevoegd gezag de juiste methode moet kiezen voor de vergelijking van de verdiensten in de zin van artikel 45 Ambtenarenstatuut. Ten slotte verwijs ik nog in het bijzonder naar het arrest van 21 april 1983 (zaak 282/81, Ragusa, Jurispr. 1983, blz. 1245), waarin het Hof uitdrukkelijk verklaarde, dat het in een bevorderingsprocedure zijn beoordeling van de kwalificaties van de kandidaten niet in de plaats kan stellen van de beoordeling van het tot aanstelling bevoegd gezag.
Daar verzoeker niet overtuigend heeft aangetoond dat de beoordelingsvrijheid van het tot aanstelling bevoegd gezag in casu zo beperkt was, dat het enkel maar verzoeker had kunnen bevorderen en op de vacante post aanstellen, moet zijn tweede vordering inderdaad als niet-ontvankelijk worden aangemerkt.
3. De vordering tot nietigverklaring van het besluit van 24 oktober 1984
12.
Voor deze vordering verwijst de Commissie naar artikel 91, lid 2, Ambtenarenstatuut, ingevolge hetwelk een beroep op het Hof slechts ontvankelijk is indien de betrokkene eerst tijdig en zonder succes een klacht in de zin van artikel 90, lid 2, tegen het hem bezwarende besluit heeft ingediend. Aangezien de in artikel 90, lid 2, bedoelde klacht gericht moet zijn tegen het bezwarende besluit, dit wil zeggen het besluit waarvan de nietigverklaring wordt gevraagd, is het volgens de Commissie duidelijk dat voor het besluit van 24 oktober 1984 niet aan deze voorwaarde is voldaan, daar verzoeker enkel een klacht tegen het besluit van 16 mei 1984 heeft ingediend.
13.
Op dit punt zou men de redenering van de Commissie kunnen volgen en tot de conclusie kunnen komen, dat ook de derde vordering niet-ontvankelijk is omdat niet aan de voorwaarde van artikel 91, lid 2, Ambtenarenstatuut is voldaan. Inderdaad valt niet te ontkennen dat de klacht van verzoeker hoofdzakelijk gebaseerd was op het argument, dat het besluit van 16 mei 1984 niet correct was omdat het is genomen toen verzoekers laatste beoordelingsrapport nog ontbrak. De Commissie zegt deze onregelmatigheid te hebben hersteld met haar besluit van 24 oktober 1984. Men zou dus kunnen stellen dat op die datum een nieuw besluit op grond van nieuwe gegevens is genomen en dat daartegen een nieuwe klacht had moeten worden ingediend, ook omdat — zoals uit de gerechtelijke procedure blijkt — de tegen dit besluit aangevoerde bezwaren van andere aard zijn.
14.
Ik aarzel evenwel om het Hof in overweging te geven, ook de derde vordering niet-ontvankelijk te verklaren. In de eerste plaats omdat verzoeker met zijn klacht de nietigverklaring van het aanstellingsbesluit beoogde, en men zeker niet kan zeggen dat hij zijn doel heeft bereikt. In de tweede plaats — en dit punt is door verzoeker sterk beklemtoond — wordt in het op de klacht genomen besluit gezegd dat het besluit van 16 mei 1984 is bevestigd. Omdat er tegen het bevestigde besluit al een klacht was ingediend, kon hiermee zeer wel de indruk worden gewekt, dat het niet nodig was een tweede klacht in te dienen, wat de procedure alleen maar zou rekken.
In deze situatie valt het moeilijk te verdedigen om strikte eisen aan de voorafgaande administratieve procedure te stellen en het feit dat deze niet precies in acht is genomen, te bestraffen met niet-ontvankelijkverklaring van het beroep.
4. De vordering tot nietigverklaring van het uitdrukkelijk besluit tot afwijzing van verzoekers administratieve klacht
15.
In principe kan men hier de mening zijn toegedaan, dat volgens het stelsel van het Statuut, zoals dat uit de artikelen 90 en 91 blijkt, rechterlijke controle enkel mogelijk is ten aanzien van bezwarende maatregelen, dat wil zeggen, de oorspronkelijke besluiten van de administratie, maar niet ten aanzien van besluiten op klachten, die de oorspronkelijke besluiten onverlet laten.
Interpreteert men de vierde vordering in deze zin, daarbij uitgaande van het besluit waartegen de klacht was gericht, dan zou men echter meteen tot de conclusie moeten komen dat de ontvankelijkheid van een dergelijke vordering op bezwaren stuit, omdat zij immers, nu het besluit van 16 mei 1984 door een ander is vervangen, een slag in de lucht is.
Omdat tegelijk met het antwoord op de klacht een nieuw aanstellingsbesluit is meegedeeld, zou men de vierde vordering ook zo kunnen opvatten, dat zij betrekking heeft op deze aanstelling van een andere ambtenaar op de vacante post, dat wil zeggen op het bevestigende besluit van 24 oktober 1984. Zo gezien rijzen er echter, zoals reeds duidelijk gemaakt, geen doorslaggevende bezwaren tegen de ontvankelijkheid.
16.
5. Dit leidt tot de conclusie, dat het beroep moeilijk over de gehele lijn, maar hoogstens op de twee eerste onderdelen niet-ontvankelijk kan worden geacht.
II — De gegrondheid van het beroep
Ondanks mijn oordeel over de ontvankelijkheid, behandel ik hierna de gegrondheid van het beroep in al zijn onderdelen.
17. 1.
Onder het hoofdje „schending van artikel 45 Ambtenarenstatuut” voert verzoeker aan, dat volgens de ter zake relevante rechtspraak kritiek mogelijk is op het feit dat het besluit van 16 mei 1984 is genomen hoewel in verzoekers dossier het laatste beoordelingsrapport ontbrak. Voorts bezwaart verzoeker zich erover, dat in het adviescomité geen vertegenwoordiger van het personeel zitting had en dat bij de samenstelling van dit comité bovendien een vraagteken kan worden geplaatst, omdat een directeur-generaal (namelijk de directeur-generaal Personeelszaken en algemeen beheer, onder wie de vacante post ressorteerde) er in twee verschillende functies deel van uitmaakte. Verder stelt verzoeker nog, dat het besluit van 24 oktober 1984 het besluit van 16 mei 1984 heet te bevestigen, terwijl dit laatste wegens de genoemde gebreken nietig was en derhalve niet kon worden bevestigd. Ten slotte heeft verzoeker — indien ik het juist heb begrepen — ter terechtzitting nog opgeworpen, dat in casu artikel 45 van het statuut is toegepast zonder dat eerst de criteria voor de beoordeling van de kwalificaties en ervaring van de sollicitanten waren vastgesteld.
Mijn standpunt in dezen is als volgt:
18.
a)
Tegen het besluit van 16 mei 1984 kon stellig terecht worden aangevoerd dat het was genomen zonder dat verzoekers persoonsdossier volledig was, doordat zijn laatste beoordelingsrapport erin ontbrak (zie arrest van 23 januari 1975, zaak 29/74, De Dapper, Jurispr. 1975, blz. 35). Er bestaat echter geen reden om het op die grond nietig te verklaren (aangenomen dat verzoeker dat zou willen) of de onrechtmatigheid ervan vast te stellen, want het is, zoals gezegd, in oktober 1984 vervangen door een ander besluit, waarvan de Commissie zegt — ik kom daar nog op terug —, dat het met vermijding van de genoemde onregelmatigheid is genomen.
19.
Ik ga ook niet mee met verzoeker, waar deze stelt dat het niet mogelijk was het nietige (of gebrekkige — verzoeker is niet consistent in zijn woordgebruik —) besluit van mei 1984 door dat van 24 oktober 1984 te bevestigen. Een gebrekkige handeling — meer ís het besluit van mei 1984 zeker niet — kan later natuurlijk met vermijding van de fout opnieuw worden vastgesteld. Iets anders is er volgens de Commissie niet gebeurd, en ook al heeft zij daarbij de verwarrende term „bevestigd” gebruikt, alleen hieruit valt mijns inziens niets af te leiden met betrekking tot de geldigheid van de „bevestigende” handeling.
20.
b)
De opmerkingen over de samenstelling van het adviescomité (het is niet echt duidelijk of die een apart middel vormen) lijken in feite niet zeer relevant, daar dit comité, naar de Commissie verklaart, enkel is ingeschakeld voor het besluit van 16 mei 1984 (waarom het thans niet meer gaat), maar niet voor het besluit van 24 oktober 1984.
21.
Wil men toch nog op dit argument ingaan — omdat volgens een principebesluit van de Commissie dit comité moet worden geraadpleegd voor aanstellingen in de rangen A 2 en A 3 en omdat zijn advies van voorjaar 1984 ook voor het „bevestigende” besluit van oktober 1984 van belang kan zijn geweest (hierover later meer) —, dan moet alras worden vastgesteld dat hieraan geen doeltreffende grief tegen het bevorderingsbesluit van de Commissie kan worden ontleend. In de eerste plaats omdat het volgens de verklaringen van de Commissie in het geheel niet juist is, dat de directeur-generaal Personeelszaken en algemeen beheer in twee hoedanigheden bij de werkzaamheden van het comité betrokken was; zoals eerder gezegd, bestaat dit comité uit de secretaris-generaal van de Commissie, de directeur-generaal Personeelszaken en algemeen beheer, een door de voorzitter van de Commissie aangewezen directeur-generaal en een verte- genwoordiger van het lid van de Commissie belast met Personeelszaken en algemeen beheer (zie hiervóór, onder 3). In de tweede plaats is van belang, dat bevorderingsbesluiten en aanstellingen bij wege van bevordering statutair tot de uitsluitende bevoegdheid van het tot aanstelling bevoegd gezag behoren. Indien dit evenwel bij de voorbereiding van dergelijke besluiten een niet in het Statuut voorzien adviescomité inschakelt, dan kan men er geen bezwaar tegen maken, dat vertegenwoordigers van het personeel in dat comité ontbreken.
22.
c)
Met betrekking tot de ter terechtzitting nog aangevoerde omstandigheid dat er geen criteria voor de beoordeling van de schriftelijke bewijsstukken en verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende kandidaten waren vastgesteld, kan verzoeker eenvoudig worden tegengeworpen, dat dit voor bevorderingsprocedures nergens in het Statuut of in de uitvoeringsbepalingen ervan is voorzien. Ook kan men niet zeggen dat alleen zo een objectieve en concrete bevorderingsprocedure mogelijk is. In gevallen als het onderhavige gaat het immers niet enkel om een vergelijking van de verdiensten, die trouwens vaak niet onder welbepaalde beoordelingscriteria zijn te vatten, maar zijn ook allerlei aspecten in verband met de geschiktheid voor de te bekleden post van belang, die naar hun aard ingewikkelde en subjectieve beoordelingen noodzakelijk maken.
23.
d) Ik ben dan ook van mening, dat geen van de punten die verzoeker in het kader van zijn eerste middel noemt, zijn beroep kan doen slagen.
2.
Onder het hoofdje „willekeur en misbruik van bevoegdheid” voert verzoeker een tweede reeks grieven aan, waarvan hij er een aantal zowel ter terechtzitting als daarna heeft uitgewerkt. Desbetreffend het volgende :
24.
ä)
Tijdens de schriftelijke behandeling heeft verzoeker eerst gezegd niet te geloven dat de Commissie op 24 oktober 1984 inderdaad de verdiensten der kandidaten heeft vergeleken. Volgens hem was het onmogelijk, dat het adviescomité die dag zijn standpunt had kunnen bepalen, dit op schrift had gesteld en het aan het bevoegde lid van de Commissie had toegezonden; dat deze laatste nog dezelfde dag het voorstel van het comité zou hebben onderzocht en een ontwerpbesluit zou hebben opgesteld, en dat de Commissie ten slotte nog dezelfde dag een besluit heeft kunnen nemen. — Nadat vervolgens in de loop van het geding was gebleken dat het adviescomité voor het besluit van 24 oktober 1984 niet opnieuw was geraadpleegd, heeft verzoeker deze omstandigheid als proceduregebrek voorgedragen. — Toen de Commissie ten slotte, desgevraagd door het Hof, had uiteengezet hoe het besluit van 24 oktober 1984 was voorbereid en tot stand gekomen (van belang is hier met name haar verklaring, dat de leden van de Commissie na de mededeling van de op de agenda van de vergadering van 24 oktober 1984 voorkomende administratieve punten vanaf de daaraan voorafgaande vrijdag de betrokken dossiers hadden kunnen inzien; dat er op de maandag vóór de vergadering van de Commissie een vergadering van kabinetschefs was geweest, waarop een ontwerpbesluit ter sprake was gekomen; en ten slotte dat de secretaris-generaal tijdens de vergadering van 24 oktober 1984 de persoonsdossiers van alle kandidaten ter beschikking had gehouden), stelde verzoeker zich op het standpunt, dat de Commissie daarmee niet had aangetoond dat haar leden, alvorens het besluit van oktober 1984 te nemen, de persoonsdossiers inderdaad op de in artikel 45 van het Statuut voorziene wijze hadden onderzocht en dat enkel kon worden geconcludeerd dat het besluit niet regelmatig tot stand was gekomen.
25.
aa)
In het feit dat het adviescomité in oktober 1984 niet opnieuw om een beoordeling van de kandidaten is gevraagd, zie ik geen schending van een wezenlijk vormvoorschrift, die invloed zou kunnen hebben op de geldigheid van het bestreden besluit.
Men mag zich hier op het standpunt stellen dat, waar het optreden van een dergelijk comité statutair niet vereist is, een desbetreffende interne regeling van de Commissie geen andere betekenis heeft dan die van een vaste praktijk waarvan in bijzondere omstandigheden kan worden afgeweken.
26.
Dergelijke bijzondere omstandigheden zouden hierin te vinden kunnen zijn: in de lente van 1984 moest verweerster uit elf kandidaten de meest geschikte kiezen. In die situatie was het beroep op het adviescomité een nuttige, misschien zelfs wel noodzakelijke voorbereiding op het besluit van de Commissie.
In de herfst van 1984 ging het enkel nog om de vraag, of verzoekers beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1981 tot 30 juni 1983, dat aanvankelijk had ontbroken, maar dat in tussentijd was vastgesteld, tot een ander besluit noopte; met andere woorden, of de keuze van Dubois ook wanneer verzoekers laatste beoordelingsrapport in aanmerking werd genomen, gehandhaafd kon worden. Het ging dus enkel nog om het veel meer beperkte onderzoek, of verzoeker dan wel de eerder aangestelde ambtenaar de meest geschikte kandidaat was. Daarvoor was een advies van het comité zeker niet nodig.
Bijgevolg kan ik verzoeker ook niet volgen waar hij stelt, dat de sollicitanten bij de aanstellingsprocedure ongelijk zijn behandeld; in mei zou het comité volledig zijn geweest, maar de dossiers niet; in november waren de dossiers volledig, maar niet het comité. In de twee gevallen was de situatie echter anders: in het voorjaar ging het om de beoordeling van de volledige persoonsdossiers van elf kandidaten, in het najaar om de beoordeling van maar één nieuw stuk — verzoekers beoordelingsrapport — en om de mogelijke consequenties daarvan voor de aanstelling van één andere kandidaat. Dat in verschillende situaties verschillende procedures worden gevolgd, kan geen grond voor kritiek zijn.
27.
Uit de toelichtingen van de Commissie kan men ook de indruk krijgen, dat het adviescomité enkel tot taak heeft, de geschiktheid van de kandidaten voor een bepaalde functie te onderzoeken, en dat het zich dus niet behoeft uit te spreken over de verdiensten van de voor bevordering in aanmerking komende kandidaten (deze opvatting vindt steun in het voorgelegde proces-verbaal van de bijeenkomst van het adviescomité van mei 1984, waarin vijf, in alfabetische volgorde genoemde ambtenaren als geschikt worden aangemerkt om de vacature te vervullen, zonder dat de een of de ander in het bijzonder wordt aanbevolen).
Van die taak heeft het comité zich in de lente van 1984 gekweten en bij die gelegenheid ook verzoeker als geschikte kandidaat genoemd. Een nieuwe raadpleging van dit comité in de herfst van 1984 had dan ook geen zin meer, daar het toen, zoals gezegd, enkel nog maar ging om de vraag, of verzoeker dan wel de benoemde kandidaat meer voor bevordering in aanmerking kwam, en deze vraag moest hoe dan ook door het tot aanstelling bevoegd gezag worden beantwoord.
28.
Maar ook wanneer het comité toch een ruimere taak zou hebben en met name, zo mogelijk, de het meest voor bevordering in aanmerking komende kandidaat zou moeten voordragen (waarvoor het natuurlijk alle belangrijke gegevens, inzonderheid de beoordelingsrapporten moet kennen), dan kan men in casu zeggen, dat niets erop wijst dat de beoordeling van verzoeker (wiens laatste beoordelingsrapport ontbrak) anders zou zijn uitgevallen indien het comité dat rapport had gekend; met andere woorden, dat hij dan genoemd zou zijn als eerste van de kandidaten die volgens het comité voor aanstelling op de post in aanmerking kwamen. In dit verband zegt het toch wel wat, dat verzoeker — die toch eigenlijk belang bij deze grief moet hebben — niet heeft beweerd dat zijn laatste beoordelingsrapport van dien aard was, dat het van wezenlijke invloed kon zijn voor het totale oordeel over hem (dat immers op een gehele reeks andere beoordelingen kon steunen).
Veelzeggend is ook, dat het tot aanstelling bevoegd gezag, dat het laatste woord bij de keuze heeft en dat in het najaar van 1984 verzoekers laatste beoordelingsrapport kende (hierover later meer), bij de beslissing over de vraag of hij toch niet de voorkeur verdiende boven de benoemde kandidaat, deze vraag ontkennend heeft beantwoord.
29.
bb)
Voor zover verzoeker eraan twijfelt — wat hij aanvankelijk gedaan heeft — dat er op 24 oktober 1984 voldoende tijd was om de gehele aanstellingsprocedure (inclusief raadpleging van het adviescomité) over te doen, wat hem de mening ingaf dat het bestreden aanstellingsbesluit zonder voldoende onderzoek tot stand was gekomen, kan daartegen worden ingebracht dat na alles wat wij over de voorbereiding van dat besluit hebben vernomen, er geen reden bestaat voor dergelijke twijfels. Het adviescomité is immers niet meer geraadpleegd en het ging enkel nog om de vraag, of verzoeker in de plaats van Dubois moest worden aangesteld.
Het is immers heel wel voorstelbaar dat een onderzoek van zo beperkte strekking betrekkelijk weinig tijd vraagt. Het besluit van 24 oktober 1984 kon dus in korte tijd en toch correct tot stand komen.
30.
cc)
Waar verzoeker in zijn laatste opmerkingen bij het antwoord van de Commissie op de vragen van het Hof aanvoert dat de Commissie met betrekking tot de voorbereiding van het besluit van 24 oktober 1984 had moeten aantonen, dat haar leden de persoonsdossiers van de voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren daadwerkelijk hebben onderzocht, en dat het niet voldoende is dat zij daartoe de mogelijkheid hadden, dan moet daarover en over enkele ermee samenhangende argumenten worden gezegd, dat ook hier niet blijkt van een wezenlijke fout die het besluit zou aankleven.
In principe ben ik van mening, dat niet de Commissie zulk een bewijs moet leveren, maar dat verzoeker moet aantonen dat er duidelijke aanwijzingen zijn voor gebreken in de besluitvorming. Volgens mij is er van dergelijke aanwijzingen geen sprake.
31.
De wijze waarop het bestreden besluit is voorbereid en vastgesteld, is beschreven in de memorie van de Commissie van 25 maart 1986. Wat het onderzoek van verzoekers persoonsdossier betreft, waarom het hier vooral gaat, moet worden beklemtoond dat de leden van de Commissie en hun kabinetten de persoonsdossiers gedurende enkele dagen voor de vergadering van 24 oktober hebben kunnen inzien en dat het secretariaat-generaal op die dag de persoonsdossiers van alle kandidaten tot hun beschikking heeft gehouden.
Nu de Commissie uitdrukkelijk heeft verklaard dat ook verzoekers laatste beoordelingsrapport (dat zich in mei 1984 niet in zijn persoonsdossier bevond) nog is onderzocht voordat het bestreden besluit werd genomen, zijn er mijns inziens geen redenen om daaraan te twijfelen.
32.
Zulke twijfel kan in elk geval niet gebaseerd worden op het feit dat de persoonsdossiers volgens artikel 26 Ambtenarenstatuut van vertrouwelijke aard zijn en slechts in de dienstlokalen van de administratie kunnen worden geraadpleegd. Het ligt immers voor de hand, dat deze beperking niet geldt voor de hoogste top van de Commissie.
Bovendien mag niet uit het oog worden verloren, dat verzoeker, toen hij bij de administratie op zoek was naar informatie betreffende zijn zaak, zelf heeft vastgesteld dat zijn dossier tussen mei en 24 oktober 1984 drie of vier keer is geraadpleegd. Wij mogen er dus van uitgaan, dat in elk geval het lid van de Commissie belast met Personeelszaken en algemeen beheer, het dossier heeft geconsulteerd en zijn collega's van zijn bevindingen op de hoogte heeft gesteld. Mij dunkt dat dit volstaat als voorbereiding van het bestreden besluit.
33.
b)
Verder heeft verzoeker tegen het bestreden besluit aangevoerd, dat de aangestelde ambtenaar geen grotere anciënniteit in de dienst of in de rang LA 4 had dan hijzelf en dat ook zijn beoordelingsrapporten niet beter waren. Voorts zou de aangestelde ambtenaar om gezondheidsredenen twee halve dagen per week niet kunnen werken, wat twijfel wekt, of zijn benoeming wel in het belang van de dienst is.
In de eerste plaats wijs ik erop, dat uit niets blijkt dat de anciënniteit voor de Commissie een doorslaggevend criterium is geweest (verzoekers anciënniteit in de dienst is maar enkele maanden en zijn anciënniteit in de rang LA 4 twee jaar langer dan die van de aangestelde ambtenaar). Artikel 45 hecht trouwens doorslaggevend belang aan het „onderzoek van de verdiensten”; aan te nemen valt, dat de Commissie zich daarnaar heeft gericht.
34.
Waar verzoeker van het Hof verlangt dat het zelf een oordeel uitspreekt over de beoordelingsrapporten van verzoeker en van de benoemde ambtenaar, moet erop worden gewezen, dat dit volgens de rechtspraak van het Hof principieel niet mogelijk is. Volgens deze rechtspraak (zie bij voorbeeld het arrest van 3 december 1981, zaak 280/80, Bakke-d'Aloya, Jurispr. 1981, blz. 2887) wordt bij de toepassing van artikel 45 Ambtenarenstatuut enkel gecontroleerd op welke wijze de administratie tot haar oordeel is gekomen, waarbij erop wordt gelet, of zij daarbij kennelijke fouten heeft gemaakt.
Op het eerste punt heb ik al geantwoord en wat het tweede betreft, stel ik vast dat uit verzoekers argumenten niet van dergelijke fouten blijkt.
Aangenomen dat de beoordeling van verzoeker en die van de aangestelde kandidaat ongeveer even goed zijn, dan zou men in dit verband verder nog kunnen bedenken dat bij het benoemingsbesluit — en daartegen valt toch niets in te brengen — nog andere factoren een rol hebben gespeeld, zoals leidinggevende kwaliteiten, zin voor initiatief en organisatietalent. Hierop heeft verweerster ter terechtzitting gewezen, maar in het betoog van verzoeker is daarover niets te vinden.
35.
Wat ten slotte de gezondheid van de benoemde kandidaat betreft, dunkt mij, dat ook daaraan geen kritiek op het aanstellingsbesluit valt te ontlenen. Het is in de eerste plaats de Commissie die moet uitmaken, wat met het belang van de dienst verenigbaar is. Ik geloof evenwel niet, dat in dit verband van een ernstige fout kan worden gesproken, want met een goede organisatie moet het toch mogelijk zijn een dienst te leiden zonder voortdurend aanwezig te zijn.
36.
c)
In zijn tweede middel heeft verzoeker ten slotte nog aangevoerd, dat zijn sollicitatie op andere gronden was afgewezen (ter terechtzitting sprak hij van gronden verband houdend met zijn nationaliteit) en heeft hij er ook aan herinnerd, dat al eerder zijn sollicitatie naar de betrokken post tweemaal was afgewezen.
Mijns inziens is dit echter niet voldoende om, zoals verzoeker heeft gedaan, van misbruik van bevoegdheid te spreken. Vaststaat alleszins, dat verzoekers naam voorkwam op de in mei 1984 door het adviescomité opgestelde lijst van in aanmerking te nemen kandidaten. Voorts blijkt nergens uit, dat bij het besluit van 24 oktober 1984 verzoekers verdiensten en geschiktheid niet objectief vergeleken zijn met die van de aangestelde kandidaat of dat bij dat besluit onaanvaardbare overwegingen — met name verband houdend met de nationaliteit van de kandidaten — een rol hebben gespeeld.
Wat overigens de afwijzing van verzoekers eerdere sollicitaties betreft, is het veelzeggend dat hij niet stelt ook toen ten onrechte te zijn afgewezen. Die afwijzingen leveren dus geen grond op voor de veronderstelling dat dat thans wel het geval is geweest.
37.
d)
Mitsdien moet worden vastgesteld, dat geen van de argumenten die verzoeker in het kader van zijn tweede middel heeft aangevoerd, tot een kritische beoordeling van het benoemingsbesluit kan leiden.
C —
38.
Zonder dat het nodig lijkt op verdere bewijsaanbiedingen van verzoeker in te gaan, kan ik het Hof derhalve slechts in overweging geven het beroep te verwerpen en overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering over de kosten te beslissen.
(
*1
)	Vertaald uit het Duits.