ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα)
της 19ης Νοεμβρίου 2015 (*)
«ΕΓΤΠΕ — Τμήμα Εγγυήσεων — ΕΓΤΕ και ΕΓΤΑΑ — Δαπάνες αποκλειόμενες από τη χρηματοδότηση — Κανονισμός (ΕΚ) 1782/2003 — Καθεστώς των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως — Εθνικό απόθεμα — Κριτήρια κατανομής — Κίνδυνος για το Ταμείο — Πολλαπλή συμμόρφωση»
Στην υπόθεση T‑107/14,
Ελληνική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη αρχικώς μεν από τον Ι.‑Κ. Χαλκιά, τις Ε. Λευθεριώτου και Α.‑Ευ. Βασιλοπούλου, εν συνεχεία δε από τον Γ. Κανελλόπουλο και τις Ε. Λευθεριώτου και Α.‑Ευ. Βασιλοπούλου,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους P. Rossi και Δ. Τριανταφύλλου,
καθής,
με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως της εκτελεστικής αποφάσεως 2013/763/EΕ της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 2013, περί αποκλεισμού από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 338, σ. 81), καθόσον αφορά την Ελληνική Δημοκρατία,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. Berardis, πρόεδρο, O. Czúcz και A. Popescu (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, υπάλληλος διοικήσεως,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 6ης Ιουλίου 2015,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Ιστορικό της διαφοράς
1        Η υπό κρίση προσφυγή αφορά ορισμένες δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν από την Ελληνική Δημοκρατία στον τομέα της κοινής γεωργικής πολιτικής (ΚΓΠ), ειδικότερα δε τις δημοσιονομικές διορθώσεις που εφαρμόστηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον αποκλεισμό των εν λόγω δαπανών από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2        Στο πλαίσιο ασκήσεως της εξουσίας έρευνας που έχει η Επιτροπή και η οποία προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1258/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 2005, περί χρηματοδοτήσεως της ΚΓΠ (ΕΕ L 160, σ. 103), και στο άρθρο που το αντικατέστησε, δηλαδή στο άρθρο 37 του κανονισμού (ΕΚ) 1290/2005 του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 2005, περί χρηματοδοτήσεως της ΚΓΠ (EE L 209, σ. 1), οι υπηρεσίες της Επιτροπής διενήργησαν ελέγχους των δαπανών στην Ελλάδα. Κατά τους ελέγχους αυτούς, η Επιτροπή διαπίστωσε διάφορες πλημμέλειες, μεταξύ άλλων, αφενός, κατά την εφαρμογή του καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως και, αφετέρου, στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως.
Έρευνα σχετικά με το καθεστώς των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως
3        Η Επιτροπή διενήργησε ελέγχους στην Ελλάδα, από τις 9 ως τις 13 Μαρτίου 2009, στο πλαίσιο της υπ’ αριθ. NAC/2009/001 έρευνας, σχετικά με την εφαρμογή του καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως.
4        Στις 3 Ιουλίου 2009 η Επιτροπή διαβίβασε τις παρατηρήσεις της σχετικά με τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες στην Ελληνική Δημοκρατία, στις οποίες η προσφεύγουσα απάντησε με επιστολή της 14ης Οκτωβρίου 2009.
5        Στις 31 Μαρτίου 2011 πραγματοποιήθηκε διμερής σύσκεψη μεταξύ της Επιτροπής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, τα πρακτικά της οποίας συντάχθηκαν στις 29 Ιουνίου 2011. Με επιστολή της 21ης Σεπτεμβρίου 2011, η Ελληνική Δημοκρατία γνωστοποίησε στην Επιτροπή τις παρατηρήσεις της επί των εν λόγω πρακτικών.
6        Με επιστολή της 28ης Νοεμβρίου 2012, η Ελληνική Δημοκρατία ζήτησε να κινηθεί διαδικασία συμβιβασμού.
7        Στις 29 Μαΐου 2013 το Όργανο Συμβιβασμού κατήρτισε την υπ’ αριθ. Ares(2013)1496208 τελική του έκθεση, με την οποία κοινοποίησε τη γνωμοδότησή του
8        Στις 7 Αυγούστου 2013 η Επιτροπή κοινοποίησε την τελική θέση της στην Ελληνική Δημοκρατία.
Έρευνα σχετικά με τις υποχρεώσεις στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως
9        Με επιστολή της 3ης Ιουνίου 2008, η Επιτροπή ενημέρωσε τις ελληνικές αρχές ότι θα διενεργείτο ο υπ’ αριθ. XC/2008/07/GR έλεγχος, μεταξύ της 7ης και της 11ης Ιουλίου 2008, ο οποίος θα επικεντρωνόταν στα έτη 2006 και 2007 και θα αφορούσε την πολλαπλή συμμόρφωση.
10      Κατόπιν του εν λόγω ελέγχου, η Επιτροπή, με επιστολή της 27ης Φεβρουαρίου 2009, που απεστάλη κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11 του κανονισμού (ΕΚ) 885/2006 της Επιτροπής, της 21ης Ιουνίου 2006, περί του καθορισμού λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού 1290/2005 σχετικά με τη διαπίστευση των οργανισμών πληρωμών και άλλων οργανισμών και την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΕ και του ΕΓΤΑΑ (ΕΕ L 171, σ. 90), διαβίβασε τις παρατηρήσεις της σχετικά με τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες στην Ελληνική Δημοκρατία (στο εξής: πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009), στις οποίες η Ελληνική Δημοκρατία απάντησε στις 27 Απριλίου 2009.
11      Στις 10 Δεκεμβρίου 2010 πραγματοποιήθηκε διμερής σύσκεψη μεταξύ της Επιτροπής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, τα πρακτικά της οποίας συντάχθηκαν στις 20 Ιουλίου 2011. Με επιστολή της 20ής Σεπτεμβρίου 2011, η Ελληνική Δημοκρατία γνωστοποίησε στην Επιτροπή τις παρατηρήσεις της επί των εν λόγω πρακτικών.
12      Με επιστολή της 3ης Μαΐου 2012, η Ελληνική Δημοκρατία ζήτησε να κινηθεί διαδικασία συμβιβασμού.
13      Στις 31 Οκτωβρίου 2012 το Όργανο Συμβιβασμού κατήρτισε την υπ’ αριθ. Ares(2012)1288695 τελική του έκθεση, με την οποία κοινοποίησε τη γνωμοδότησή του.
14      Στις 24 Μαΐου 2013 η Επιτροπή κοινοποίησε την τελική της θέση στην Ελληνική Δημοκρατία.
Προσβαλλόμενη απόφαση
15      Με την εκτελεστική απόφαση 2013/763/ΕΕ, της 12ης Δεκεμβρίου 2013, περί αποκλεισμού από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 338, σ. 81, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Επιτροπή απέκλεισε από την εκ μέρους της Ένωσης χρηματοδότηση ορισμένες δαπάνες, τις οποίες είχε δηλώσει η Ελληνική Δημοκρατία, συνολικού ύψους 101 044 605,97 ευρώ, εκ των οποίων 78 813 783,87 ευρώ αφορούσαν την ενιαία ενίσχυση και 22 230 822,10 ευρώ την πολλαπλή συμμόρφωση.
16      Οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή πραγματοποίησε τις ως άνω δημοσιονομικές διορθώσεις εκτίθενται στη συνοπτική έκθεση της 5ης Νοεμβρίου 2013, σχετικά με τα αποτελέσματα των ελέγχων που πραγματοποίησε η Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθαρίσεως ως προς τη συμμόρφωση (στο εξής: συνοπτική έκθεση), σύμφωνα με τα άρθρα 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999 και 31 του κανονισμού 1290/2005.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
17      Με δικόγραφο το οποίο κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 14 Φεβρουαρίου 2014, η Ελληνική Δημοκρατία άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
18      Η Ελληνική Δημοκρατία ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον την αφορά·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
19      Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή·
–        να καταδικάσει την Ελληνική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
20      Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, κατά το άρθρο 64 του Κανονισμού του Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991, το Γενικό Δικαστήριο (ένατο τμήμα) έθεσε γραπτή ερώτηση στους διαδίκους, οι οποίοι απάντησαν στην ερώτηση αυτή εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
21      Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε να κινήσει την προφορική διαδικασία. Οι διάδικοι ανέπτυξαν προφορικώς τις απόψεις τους και απάντησαν στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 6ης Ιουλίου 2015.
Σκεπτικό
22      Προς στήριξη της προσφυγής της, η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει οκτώ λόγους ακυρώσεως. Οι πέντε πρώτοι λόγοι ακυρώσεως αφορούν τις δημοσιονομικές διορθώσεις που εφαρμόσθηκαν στο πλαίσιο του καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως. Οι τρεις τελευταίοι λόγοι ακυρώσεως αφορούν τις κατ’ αποκοπήν διορθώσεις που εφαρμόσθηκαν στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως.
Επί των πέντε πρώτων λόγων σχετικά με τις δημοσιονομικές διορθώσεις που εφαρμόστηκαν στο πλαίσιο του καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως
23      Ο πρώτος λόγος αντλείται:
–        από έλλειψη νομικής βάσεως για την επιβολή διορθώσεων όσον αφορά τον υπολογισμό των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως και την κατανομή του εθνικού αποθέματος,
–        από πεπλανημένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 42 και 43 του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 2003, για τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στηρίξεως στ[ο] πλαίσι[ο] της ΚΓΠ και σχετικά με τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στηρίξεως για τους γεωργούς και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) 2019/93, (ΕΚ) 1452/2001, (ΕΚ) 1453/2001, (ΕΚ) 1454/2001, (ΕΚ) 1868/94, (ΕΚ) 1251/1999, (ΕΚ) 1254/1999, (ΕΚ) 1673/2000, (ΕΟΚ) 2358/71 και (ΕΚ) 2529/2001 (EE L 270, σ. 1), του άρθρου 21 και του άρθρου 28, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού (ΕΚ) 795/2004 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 2004, περί της θεσπίσεως λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του καθεστώτος ενιαίας ενισχύσεως που προβλέπεται στον κανονισμό 1782/2003 (EE L 141, σ. 1), και του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005,
–        και από μη νόμιμη επιβολή των κατ’ αποκοπήν διορθώσεων στο πλαίσιο του καθεστώτος ενιαίας ενισχύσεως, διότι δεν υφίσταται έγκυρη νομική βάση για την εφαρμογή των προγενέστερων κατευθυντήριων οδηγιών του έγγραφου VI/5530/97 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 1997, με τίτλο «Κατευθυντήριες οδηγίες σχετικά με τον υπολογισμό των δημοσιονομικών επιπτώσεων κατά την προετοιμασία της αποφάσεως εκκαθαρίσεως των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ – Τμήμα Εγγυήσεων» (στο εξής: κατευθυντήριες οδηγίες), στη νέα ΚΓΠ και στο καθεστώς της ενιαίας ενισχύσεως· άλλως, από το ότι η εφαρμογή των προγενέστερων κατευθυντήριων οδηγιών στη νέα ΚΓΠ συνιστά μη προσήκουσα χρήση της εξουσίας εκτιμήσεως που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση στον τομέα των δημοσιονομικών διορθώσεων και ταυτόχρονα πλήττει καίρια την αρχή της αναλογικότητας.
24      O δεύτερος λόγος, ο οποίος αφορά το ότι δεν ελήφθη υπόψη το σύνολο των κτηνοτροφικών εκτάσεων κατά τον υπολογισμό των ποσών αναφοράς, αντλείται από το ότι η Επιτροπή, κατά παράβαση, ιδίως, των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας και καθ’ υπέρβαση της εξουσίας της εκτιμήσεως, προτείνει κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 5 %, ενώ δεν θα έπρεπε να προτείνει καμία διόρθωση, άλλως θα έπρεπε να την περιορίσει σε ποσοστό 2 %.
25      Ο τρίτος λόγος, ο οποίος επίσης αφορά το ότι δεν ελήφθη υπόψη το σύνολο των κτηνοτροφικών εκτάσεων κατά τον υπολογισμό των ποσών αναφοράς, αντλείται από παράβαση του άρθρου 4 του κανονισμού (ΕΚ) 2529/2001 του Συμβουλίου, της19ης Δεκεμβρίου 2001, περί κοινής οργανώσεως της αγοράς στον τομέα του προβείου και αιγείου κρέατος (ΕΕ L 341, σ. 3), με αποτέλεσμα να είναι ανακριβής η βάση υπολογισμού της προτεινόμενης κατ’ αποκοπήν διορθώσεως, η οποία πρέπει να περιορισθεί στα ποσά των 162 920 267,28 ευρώ για το 2007, 162 528 761,38 ευρώ για το 2008 και 161 343 586,94 ευρώ για το 2009.
26      Ο τέταρτος λόγος, ο οποίος αφορά την κατανομή του εθνικού αποθέματος, αντλείται από πεπλανημένη ερμηνεία των διατάξεων του άρθρου 42 του κανονισμού 1782/2003 και του άρθρου 21 του κανονισμού 795/2004 (κριτήρια κατανομής του εθνικού αποθέματος) και από πεπλανημένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
27      Ο πέμπτος λόγος, ο οποίος αφορά ιδίως την κατανομή του εθνικού αποθέματος, αντλείται:
–        από μη συνδρομή των απαιτούμενων προϋποθέσεων για την εφαρμογή του κανονισμού 1290/2005, διότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής σε σχέση με τα εθνικά κριτήρια κατανομής του εθνικού αποθέματος δεν συνιστούν παραβάσεις του κανονισμού αυτού·
–        άλλως, από πεπλανημένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005 και των κατευθυντήριων οδηγιών διότι, αφενός μεν, ακόμη και αν υποτεθεί ότι είναι ακριβείς, οι αιτιάσεις της Επιτροπής σε σχέση με τα κριτήρια κατανομής του εθνικού αποθέματος δεν είχαν ως αποτέλεσμα την καταβολή ποσών σε μη δικαιούχους και δεν προκάλεσαν κίνδυνο ζημίας για το Ταμείο, αφετέρου δε, οι σχετικές αιτιάσεις δεν συνδέονται με τη μη εφαρμογή βασικού ελέγχου και, επομένως, δεν δικαιολογούν την επιβολή κατ’ αποκοπήν διορθώσεως ύψους 10 %.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως
28      Προς στήριξη του πρώτου λόγου, η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει τρία σκέλη επιχειρημάτων.
29      Με το πρώτο σκέλος, το οποίο περιλαμβάνει επιχειρήματα που προβάλλονται επίσης στο πλαίσιο του δεύτερου, του τέταρτου και του πέμπτου λόγου της προσφυγής, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται ότι η επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως προϋποθέτει την ύπαρξη κινδύνου για το Ταμείο ή την ανάγκη αποτροπής της επιβαρύνσεως του Ταμείου με ποσά που έχουν χρησιμεύσει για τη χρηματοδότηση σκοπών ξένων προς αυτούς που προβλέπουν οι κανόνες της Ένωσης. Η προσφεύγουσα, όμως, φρονεί ότι καμία εκ των δύο αυτών προϋποθέσεων δεν πληρούται εν προκειμένω. Αφενός, δεν υφίσταται κανένας κίνδυνος καθόσον το συνολικό ποσό των ενισχύσεων σε εθνικό επίπεδο και η αξία των διανεμομένων δικαιωμάτων δεν υπερβαίνουν το ανώτατο εθνικό όριο, το οποίο προκαθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 41 του κανονισμού 1782/2003. Αφετέρου, ούτε η μη συνεκτίμηση του συνόλου των κτηνοτροφικών εκτάσεων κατά τον υπολογισμό της εκτάσεως και των ποσών αναφοράς ούτε τα κριτήρια κατανομής του εθνικού αποθέματος συνεπάγονταν τη χορήγηση ενισχύσεων σε μη δικαιούχους αγρότες. Η Ελληνική Δημοκρατία επισημαίνει επίσης ότι δεν χορηγήθηκε άλλη ενίσχυση για σκοπό διαφορετικό από αυτόν που επιδιώκεται με τις διατάξεις που διέπουν το καθεστώς της ενιαίας ενισχύσεως. Κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή, επιβάλλοντας δημοσιονομικές διορθώσεις κατά την διαδικασία εκκαθαρίσεως των λογαριασμών, ερμήνευσε και εφήρμοσε πεπλανημένα τα άρθρα 42 και 43 του κανονισμού 1782/2003, το άρθρο 21 και το άρθρο 28, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 795/2004, και το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005.
30      Με το δεύτερο σκέλος, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται ότι η Επιτροπή δεν έπρεπε να επιβάλει δημοσιονομικές διορθώσεις βάσει των καθοριζομένων κατευθυντήριων οδηγιών. Κατά την προσφεύγουσα, η νέα ΚΓΠ δεν περιλαμβάνει νομική βάση που να καθιστά δυνατή την εφαρμογή των κατευθυντηρίων οδηγιών, οι οποίες καθορίσθηκαν βάσει της προγενέστερης ΚΓΠ, η δε εφαρμογή τους συνιστά πεπλανημένη εκ μέρους της Επιτροπής εφαρμογή του περιθωρίου εκτιμήσεως που αυτή διαθέτει. Εξάλλου, η νέα ΚΓΠ δεν έχει καμία σχέση ή ομοιότητα με τα προηγούμενα καθεστώτα, οι δε κανόνες χρηματοδοτήσεως της νέας ΚΓΠ, που προβλέπει ο κανονισμός 1290/2005, είναι ριζικώς διαφορετικοί από τους προηγούμενους.
31      Με το τρίτο σκέλος, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η εφαρμογή των κατευθυντηρίων οδηγιών στη νέα ΚΓΠ είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή δυσανάλογων κυρώσεων.
32      Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα αυτά.
33      Δεδομένου ότι το πρώτο σκέλος περιλαμβάνει επιχειρήματα τα οποία προβάλλονται και αναπτύσσονται εκτενέστερα στο πλαίσιο του δευτέρου, του τετάρτου και του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο θα εξετάσει σε μεταγενέστερο στάδιο τα εν λόγω επιχειρήματα στο πλαίσιο καθενός από τους λόγους αυτούς.
–       Επί του δευτέρου σκέλους, το οποίο αφορά έλλειψη νομικής βάσεως για την εφαρμογή των κατευθυντήριων οδηγιών και πλάνη εκτιμήσεως κατά την εφαρμογή τους
34      Πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση που αντλείται από έλλειψη νομικής βάσεως η οποία θα καθιστά δυνατή την εφαρμογή των κατευθυντήριων οδηγιών στο πλαίσιο της νέας ΚΓΠ, αρκεί να επισημανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι το επιχείρημα ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής στο πλαίσιο του νέου καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως, ελλείψει επανακαθορισμού των βασικών και των επικουρικών ελέγχων κατά τρόπο που να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νέου αυτού καθεστώτος, στηρίζεται σε εσφαλμένη προκείμενη και πρέπει να απορριφθεί (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 2012, Ελλάδα κατά Επιτροπής, T‑588/10, EU:T:2012:688, σκέψη 100, και της 6ης Νοεμβρίου 2014, Ελλάδα κατά Επιτροπής, T‑632/11, EU:T:2014:934, σκέψεις 39 έως 52).
35      Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, ότι, μολονότι βεβαίως, όπως προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία, η νέα ΚΓΠ περιλαμβάνει σημαντικές μεταβολές με κύριο χαρακτηριστικό το νέο καθεστώς των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως, εντούτοις κακώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα ότι οι εφαρμοστέοι κανόνες της ΚΓΠ περί χρηματοδοτήσεως, οι οποίοι θεσπίσθηκαν με τον κανονισμό 1290/2005 διαφέρουν ριζικά από εκείνους που προέβλεπε ο κανονισμός (ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 1970, περί χρηματοδοτήσεως της ΚΓΠ (EE ειδ. έκδ. 03/005, σ. 93), στο πλαίσιο του οποίου καταρτίσθηκαν οι κατευθυντήριες οδηγίες (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 40).
36      Πράγματι, οι κατευθυντήριες οδηγίες καταρτίσθηκαν το 1997 στο πλαίσιο της εφαρμογής της τότε ισχύουσας ρυθμίσεως, σχετικά με τη χρηματοδότηση στο πλαίσιο της ΚΓΠ, συγκεκριμένα δε του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1287/95 του Συμβουλίου, της 22ας Μαΐου 1995 (EE L 125, σ. 1), και, ειδικότερα, του άρθρου του 5, παράγραφος 2.
37      Το άρθρο 5, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1287/95, προέβλεπε ότι η Επιτροπή:
«γ)      αποφασίζει την απόρριψη αιτήματος χρηματοδότησης [από την Ένωση] δαπανών βάσει των άρθρων 2 και 3, σε περίπτωση που διαπιστώσει ότι οι δαπάνες δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους κανόνες [της Ένωσης].
[…]
Η Επιτροπή υπολογίζει τα προς απόρριψη ποσά λαμβάνοντας υπόψη, ιδίως, την έκταση της διαπιστωθείσας ασυμφωνίας. Η Επιτροπή εκτιμά εν προκειμένω το είδος και τη σοβαρότητα της παραβάσεως, καθώς και την οικονομική ζημία που υπέστη η [Ένωση].
[…]»
38      Επισημαίνεται ότι ο κανονισμός 729/70 καταργήθηκε με τον κανονισμό 1258/1999, του οποίου, πάντως, το άρθρο 7, παράγραφος 4, είχε διατύπωση πανομοιότυπη εκείνης του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε. Εν συνεχεία, όταν ο κανονισμός 1258/1999 καταργήθηκε με τον κανονισμό 1290/2005, το γράμμα του άρθρου 31 του τελευταίου αυτού κανονισμού ήταν παρόμοιο εκείνου του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999 και προέβλεπε τα εξής:
«1.      Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώσει ότι δαπάνες […] δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους […] κανόνες [της Ένωσης], αποφασίζει τι ποσά πρέπει να αποκλειστούν από τη […] χρηματοδότηση [της Ένωσης]. […]
2.      Η Επιτροπή εκτιμά τα προς αποκλεισμό [από τη χρηματοδότηση] ποσά με γνώμονα κυρίως την έκταση της έλλειψης συμμόρφωσης που διαπίστωσε. Η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη το είδος και τη σοβαρότητα της παράβασης, καθώς και την οικονομική ζημία που υπέστη η [Ένωση].
[…]»
39      Δεύτερον, από το προοίμιο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι εκδόθηκε στηριζόμενη στη διττή βάση του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999 και του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση των δημοσιονομικών διορθώσεων που επιβλήθηκαν στο πλαίσιο του καθεστώτος της ενιαίας ενισχύσεως και οι οποίες αφορούσαν το σύνολο των αιτήσεων του έτους 2006, ο κανονισμός 1258/1999 εφαρμοζόταν στις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν έως τις 15 Οκτωβρίου 2006, ο δε κανονισμός 1290/2005, κατά το άρθρο του 47, εφαρμοζόταν μόνο στις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν από τις 16 Οκτωβρίου 2006 και μεταγενέστερα. Όπως, όμως, έχει κρίνει το Γενικό Δικαστήριο, η διαδοχική εφαρμογή των δύο προμνημονευθεισών διατάξεων στις δημοσιονομικές διορθώσεις για τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν το 2006 ήταν εφικτή λόγω του ότι οι διατάξεις ήταν σχεδόν πανομοιότυπες (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 44).
40      Τρίτον, κατά το μέρος που η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες καταρτίσθηκαν με τυπική νομική βάση τον κανονισμό 729/70, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί. Ο κανονισμός αυτός δεν προβλέπει ρητώς τη σύνταξη κατευθυντήριων οδηγιών, οι δε εν λόγω οδηγίες δεν έχουν εκδοθεί κατ’ επίκληση του κανονισμού αυτού. Συγκεκριμένα, οι κατευθυντήριες οδηγίες εμπεριέχονται σε εσωτερικό έγγραφο της Επιτροπής το οποίο τέθηκε στη διάθεση των κρατών μελών και το οποίο συντάχθηκε το 1997 λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1287/95 (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 45).
41      Τέταρτον, επισημαίνεται ότι ουδόλως αποκλείεται το ενδεχόμενο η Επιτροπή, προκειμένου να ασκήσει πλήρως την αρμοδιότητα που της ανατέθηκε βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1287/95, του άρθρου 7, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999 ή του άρθρου 31, παράγραφος 1, του κανονισμού 1290/2005, να εκδίδει κατευθυντήριες οδηγίες όσον αφορά τις δημοσιονομικές διορθώσεις και να αναθέτει την εφαρμογή τους στις αρμόδιες υπηρεσίες. Οι κατευθυντήριες οδηγίες αυτές συμβάλλουν, οσάκις η Επιτροπή λαμβάνει αποφάσεις κατ’ εφαρμογή των διατάξεων αυτών, στη διασφάλιση της ίσης μεταχειρίσεως σε παρεμφερείς περιπτώσεις των κρατών μελών ή των αρχών που εκείνα ορίζουν. Κατευθυντήριες οδηγίες αυτού του είδους δύνανται να ενισχύσουν τη διαφάνεια των απευθυνόμενων στα κράτη μέλη ατομικών αποφάσεων. Οι κατευθυντήριες οδηγίες καθορίζουν, επομένως, τις γενικές γραμμές βάσει των οποίων η Επιτροπή προτίθεται να εκδώσει σε μεταγενέστερο στάδιο, κατ’ εφαρμογή της οικείας ρυθμίσεως, ατομικές αποφάσεις των οποίων η νομιμότητα θα μπορεί να αμφισβητηθεί από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 46).
42      Πέμπτον, μολονότι η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι μόνον τα κριτήρια που προβλέπονται στο άρθρο 31, παράγραφος 2, του κανονισμού 1290/2005 πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό των ποσών που πρέπει να αποκλεισθούν από τη χρηματοδότηση, από το γράμμα των κατευθυντηρίων οδηγιών δεν προκύπτει ότι οι οδηγίες αυτές προβλέπουν διαφορετικά κριτήρια προς τούτο. Αντιθέτως, απλώς διευκρινίζουν τη μέθοδο και τις παραμέτρους που θα χρησιμοποιήσει η Επιτροπή για τον υπολογισμό των ποσών που αποκλείονται από τη χρηματοδότηση, βάσει των προβλεπομένων στο άρθρο 31, παράγραφος 2, του κανονισμού 1290/2005 κριτηρίων, τα οποία προβλέπονταν επίσης στο άρθρο 7, παράγραφος 4, τέταρτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999 και στο άρθρο 5, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1287/95 (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 47).
43      Συγκεκριμένα, στις κατευθυντήριες οδηγίες επισημαίνεται ότι, σε περίπτωση κατά την οποία είναι αδύνατος ο καθορισμός του πραγματικού ύψους των παράτυπων πληρωμών και, ως εκ τούτου, του ποσού των οικονομικών ζημιών που υπέστη η Ένωση, επιβάλλονται κατ’ αποκοπήν διορθώσεις βάσει της εκτιμήσεως του κινδύνου ζημίας που ενέχει για τον προϋπολογισμό της Ένωσης η διενέργεια πλημμελών ελέγχων. Το ποσό της δημοσιονομικής διορθώσεως που προβλέπεται στις κατευθυντήριες οδηγίες κυμαίνεται μεταξύ 2, 5, 10 και 25 %, ή και περισσότερο, επί των δαπανών που δήλωσε το κράτος μέλος, αναλόγως της σοβαρότητας των πλημμελειών που διαπιστώθηκαν κατά τη διενέργεια των ελέγχων. Συναφώς, οι κατευθυντήριες οδηγίες διακρίνουν μεταξύ βασικών και επικουρικών ελέγχων.
44      Σύμφωνα με το παράρτημα 2 των κατευθυντηρίων οδηγιών (σελίδες 11 έως 13), οσάκις δεν διενεργείται ένας ή πλείονες βασικοί έλεγχοι ή διενεργούνται τόσο πλημμελώς ή σπανίως που καθίστανται αναποτελεσματικοί, επιβάλλεται διόρθωση 10 % επί των δηλωθεισών δαπανών. Σε περίπτωση κατά την οποία διενεργούνται όλοι οι βασικοί έλεγχοι, αλλά όχι στον αριθμό, τη συχνότητα ή την έκταση που απαιτείται, επιβάλλεται διόρθωση 5 % επί των δηλωθεισών δαπανών. Αν το κράτος μέλος έχει διενεργήσει προσηκόντως τους βασικούς ελέγχους, αλλά έχει παραλείψει έναν ή πλείονες επικουρικούς ελέγχους, επιβάλλεται διόρθωση 2 % επί των δηλωθεισών δαπανών. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να αποφασισθεί η επιβολή διορθώσεων σε υψηλότερα ποσοστά.
45      Οι βασικοί και οι επικουρικοί έλεγχοι ορίζονται στο παράρτημα 2, σελίδα 11, των κατευθυντηρίων οδηγιών ως εξής:
«Οι [βασικοί έλεγχοι] είναι οι επιτόπιοι και διοικητικοί έλεγχοι που απαιτούνται για την επαλήθευση των στοιχείων επί της ουσίας, ιδίως δε του υποστατού του αντικειμένου της αιτήσεως, της ποσότητας και των ποιοτικών προϋποθέσεων, στις οποίες περιλαμβάνονται η τήρηση των προθεσμιών, οι απαιτήσεις της εσοδείας, οι προθεσμίες υποχρεωτικής κατοχής κ.λπ. Πραγματοποιούνται επιτοπίως και μέσω αντιπαραβολής με ανεξάρτητα πληροφοριακά στοιχεία, όπως τα μητρώα του κτηματολογίου. Επικουρικοί έλεγχοι είναι οι διοικητικές [ενέργειες] που απαιτούνται για την ορθή διεκπεραίωση των αιτήσεων, όπως η επαλήθευση της τήρησης των προθεσμιών για την υποβολή τους, ο εντοπισμός πολλαπλών αιτήσεων για το ίδιο αντικείμενο, η ανάλυση κινδύνου, η εφαρμογή των κυρώσεων και η κατάλληλη επίβλεψη των διαδικασιών.»
46      Επιπλέον, η Επιτροπή όρισε τους βασικούς και τους επικουρικούς ελέγχους για κάθε καθεστώς ενισχύσεων με το έγγραφό της AGRI/17933/2000, της 24ης Ιουνίου 2003, επί των «“βασικών ελέγχων”, των “επικουρικών ελέγχων”, και λοιπών ελέγχων» (στο εξής: έγγραφο AGRI/17933/2000). Όσον αφορά το καθεστώς ενιαίας ενισχύσεως, οι βασικοί και οι επικουρικοί έλεγχοι καθορίζονται στο έγγραφο AGRI/64041/2005 για «τους βασικούς και τους επικουρικούς ελέγχους στον τομέα των ενισχύσεων αναλόγως της εκτάσεως που έχουν εφαρμογή στις αιτήσεις που υποβάλλονται από το 2005 και μετά» (στο εξής: έγγραφο AGRI/64041/2005).
47      Τέλος, στη σελίδα 12 του παραρτήματος 2 των κατευθυντηρίων οδηγιών, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι το ποσοστό της διορθώσεως έχει εφαρμογή επί του μέρους του ποσού για το οποίο η συγκεκριμένη δαπάνη ενείχε κίνδυνο. Επομένως, οσάκις η πλημμέλεια οφείλεται στην εκ μέρους του κράτους μέλους παράλειψη εφαρμογής κατάλληλου συστήματος ελέγχου, η διόρθωση εφαρμόζεται στο σύνολο των δαπανών που αφορά το οικείο μέτρο.
48      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες δεν μπορούν να τύχουν εφαρμογής στο πλαίσιο της νέας ΚΓΠ.
49      Όσον αφορά το επιχείρημα περί πεπλανημένης εφαρμογής του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι από τις πλημμέλειες που διαπιστώθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ποιοι είναι οι βασικοί έλεγχοι τους οποίους δεν διενήργησε η Ελληνική Δημοκρατία και για τους οποίους επιβλήθηκαν δημοσιονομικές διορθώσεις ύψους 5 και 10 %. Επισημαίνεται, εντούτοις, ότι από τα σημεία 12.6.1.1, 12.6.1.2, 12.6.3.1 και 12.6.3.2 της συνοπτικής εκθέσεως προκύπτει ότι οι εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας παραβάσεις των υποχρεώσεών της, που προβάλλει η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την επιβολή κατ’ αποκοπήν διορθώσεως ύψους 5 % και 10 %, αφορούσαν βασικούς ελέγχους, όπως αυτοί ορίζονται στις κατευθυντήριες οδηγίες και στο έγγραφο AGRI/64041/2005. Υπό την επιφύλαξη της εξετάσεως της ακρίβειας των διαπιστώσεων αυτών, την οποία αμφισβητεί η Ελληνική Δημοκρατία με τον πέμπτο λόγο της ακυρώσεως, το επιχείρημα αυτό πρέπει, κατά συνέπεια, να απορριφθεί.
50      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων και δεδομένου ότι το γράμμα του άρθρου 31, παράγραφος 1, του κανονισμού 1290/2005 είναι σχεδόν όμοιο εκείνου του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 729/70, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 1287/95, βάσει του οποίου εκδόθηκαν οι καταρτισθείσες από την Επιτροπή το 1997 κατευθυντήριες οδηγίες, συνάγεται ότι ουδόλως αποκλειόταν το ενδεχόμενο να εφαρμόσει η Επιτροπή τις κατευθυντήριες οδηγίες αυτές και στο πλαίσιο της ασκήσεως των αρμοδιοτήτων που της είχαν ανατεθεί βάσει του άρθρου 31, παράγραφος 1, του κανονισμού 1290/2005 (βλ., σχετικώς, προμνημονευθείσες στη σκέψη 34 αποφάσεις Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2012:688, σκέψη 97, και Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 55).
51      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
–       Επί του τρίτου σκέλους, το οποίο αντλείται από παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
52      Η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας οφειλόμενη στην εφαρμογή, εν προκειμένω, των κατευθυντηρίων οδηγιών, στο εντελώς διαφορετικό πλαίσιο της νέας ΚΓΠ. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι, στον τομέα των στρεμματικών ενισχύσεων, οι κατ’ αποκοπήν διορθώσεις ύψους 10 %, ενδεχομένως δε και 15 %, για πλημμέλειες που διαπιστώθηκαν το 2004 και το 2005, σχετικά με ορισμένες ενισχύσεις, αντιστοιχούσαν σε ποσά της τάξεως των 63 εκατομμυρίων ευρώ. Συγκριτικά, λόγω της μεταρρυθμίσεως της ΚΓΠ και της συνακόλουθης ιδιαιτέρως σημαντικής αυξήσεως της βάσεως υπολογισμού των κατ’ αποκοπήν διορθώσεων, η κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % που επιβλήθηκε για τις στρεμματικές ενισχύσεις, το 2006, αντιστοιχούσε σε ποσό άνω των 210 εκατομμυρίων ευρώ, η δε κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 5 % που επιβλήθηκε, το 2007, ανήλθε σε ποσό άνω των 122 εκατομμυρίων ευρώ. Κατά την Ελληνική Δημοκρατία, το αποτέλεσμα αυτό θα έπρεπε να παρακινήσει την Επιτροπή να αναθεωρήσει ή να αναδιατυπώσει τις κατευθυντήριες οδηγίες και να μειώσει τους συντελεστές των διορθώσεων. Δεδομένου, όμως, ότι εφαρμόσθηκαν οι κατευθυντήριες οδηγίες ως είχαν, στο πλαίσιο της νέας ΚΓΠ, οι συνακόλουθες κατ’ αποκοπήν διορθώσεις ήταν, κατά την προσφεύγουσα, δυσανάλογες.
53      Η Ελληνική Δημοκρατία προσθέτει ότι η ίδια η Επιτροπή δέχθηκε, με έγγραφο της 25ης Ιουνίου 2008 το οποίο περιείχε τα πρακτικά διμερούς συσκέψεως, ότι η εφαρμογή των κατευθυντηρίων οδηγιών στη νέα ΚΓΠ είχε πολύ πιο επιζήμιες για τα κράτη μέλη συνέπειες. Κατά την Ελληνική Δημοκρατία, από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι η ίδια η Επιτροπή αναγνώρισε τον δυσανάλογο χαρακτήρα των αποτελεσμάτων της αυστηρής εφαρμογής των κατευθυντήριων οδηγιών στη νέα ΚΓΠ.
54      Πρέπει, όμως, να υπομνησθεί ότι, κατά τη νομολογία, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, επιτάσσει οι πράξεις των θεσμικών οργάνων να μην υπερβαίνουν τα όρια του κατάλληλου και του αναγκαίου για την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκει η οικεία ρύθμιση. Επομένως, οσάκις υφίσταται δυνατότητα επιλογής μεταξύ πλειόνων κατάλληλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο επαχθές, τα δε μειονεκτήματα που προκαλούνται δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα προς τους επιδιωκομένους σκοπούς (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 59 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
55      Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι η εκ μέρους της Επιτροπής επιβολή διορθώσεως βάσει των κατευθυντήριων οδηγιών που έχει εκδώσει στον οικείο τομέα, σκοπεί να αποτρέψει την επιβάρυνση του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) με ποσά που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση σκοπού επιδιωκόμενου από την οικεία ρύθμιση της Ένωσης και δεν αποτελεί κύρωση (βλ. απόφαση της 31ης Μαρτίου 2011, Ελλάδα κατά Επιτροπής, T‑214/07, EU:T:2011:130, σκέψη 136 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Κατά τη νομολογία, έχει γίνει δεκτό ότι με τους συντελεστές των κατ’ αποκοπή διορθώσεων που καθορίσθηκαν στις κατευθυντήριες οδηγίες καθίσταται δυνατή τόσο η τήρηση του δικαίου της Ένωσης και η αποτελεσματική διαχείριση των πόρων της Ένωσης όσο και η αποτροπή της εκ μέρους της Επιτροπής ασκήσεως της διακριτικής ευχέρειάς της κατά τρόπο που να συνεπάγεται υπέρμετρες και δυσανάλογες για τα κράτη μέλη διορθώσεις (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 60 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
56      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, υπό την ίδια επιφύλαξη με εκείνη που διατυπώθηκε στη σκέψη 49 ανωτέρω, η επιβολή στην υπό κρίση περίπτωση κατ’ αποκοπήν διορθώσεων ύψους 5 και 10 % ήταν σύμφωνη με τις κατευθυντήριες οδηγίες.
57      Εντούτοις, η Ελληνική Δημοκρατία φρονεί ότι η Επιτροπή δεν θα έπρεπε να εφαρμόσει εν προκειμένω τις κατευθυντήριες οδηγίες, δεδομένου ότι, λόγω της σημαντικής αυξήσεως της βάσεως υπολογισμού της κατ’ αποκοπήν διορθώσεως η οποία, κατά την Ελληνική Δημοκρατία, αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα της θεσπίσεως της νέας ΚΓΠ, το ύψος της διορθώσεως, το οποίο προβλεπόταν στις κατευθυντήριες οδηγίες και το οποίο πράγματι εφαρμόσθηκε, είχε ως αποτέλεσμα διόρθωση σαφώς μεγαλύτερη, σε απόλυτους αριθμούς, από τις επιβληθείσες σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν διορθώσεις.
58      Πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι, σε απόλυτους αριθμούς, το ποσό των δημοσιονομικών διορθώσεων είναι το αποτέλεσμα του ιδίου μαθηματικού υπολογισμού στο πλαίσιο της νέας ΚΓΠ, συγκεκριμένα δε της εφαρμογής από την Επιτροπή του συντελεστή της κατ’ αποκοπήν διορθώσεως, υπολογιζομένου επί του ποσού που έλαβε το κράτος μέλος στο πλαίσιο της επίμαχης ενισχύσεως κατά το οικείο οικονομικό έτος. Όπως ορθώς διατείνεται η Επιτροπή, το γεγονός ότι τα ποσά των επιβληθεισών διορθώσεων υπερβαίνουν εκείνα που είχαν επιβληθεί προγενέστερα οφείλεται στο ότι οι διορθώσεις επιβάλλονταν τότε ανά προϊόν ή ανά οργάνωση αγοράς, χωρίς να ελέγχεται πάντοτε το σύνολο των προϊόντων. Αντιθέτως, μετά τη μεταρρύθμιση της ΚΓΠ, το μεγαλύτερο μέρος των άμεσων ενισχύσεων του εισοδήματος των αγροτών ενσωματώθηκε στο σύστημα ενιαίας ενισχύσεως, η οποία χορηγείται βάσει των καλλιεργούμενων εκτάσεων. Ως εκ τούτου, οι πλημμέλειες σχετικά με το καθεστώς της ενιαίας ενισχύσεως, το οποίο έχει, ως εκ της φύσεώς του, καθολικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι σχετίζεται με την έκταση και όχι με κάποια συγκεκριμένη καλλιέργεια, καθίστανται σοβαρότερες και, επομένως, συνεπάγονται υψηλότερη διόρθωση, καθόσον και ο έλεγχος καθίσταται καθολικός. Ωστόσο, η λογική και οι αρχές που διέπουν το σύστημα δεν μεταβλήθηκαν, οι δε διορθώσεις που κατέστησαν πλέον καθολικές αποτελούν το λογικό επακόλουθο των καθολικών πληρωμών που εισήγαγε η νέα ΚΓΠ. Επομένως, η σχέση μεταξύ πληρωμής και, ενδεχομένως, διορθώσεως είναι η ίδια τόσο υπό το καθεστώς της παλαιάς ΚΓΠ όσο και υπό αυτό της νέας ΚΓΠ. Ως εκ τούτου, το σύστημα εξακολουθεί να έχει αναλογικό χαρακτήρα (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 63).
59      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, και το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο. Ως εκ τούτου, με την επιφύλαξη των όσων εκτέθηκαν στις σκέψεις 33, 49 και 56, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως
60      Η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 5 % λόγω του ότι δεν ελήφθη υπόψη το σύνολο των υφιστάμενων κατά την περίοδο αναφοράς κτηνοτροφικών εκτάσεων για τον προσδιορισμό των δικαιωμάτων ενισχύσεως όσον αφορά τα έτη 2007, 2008 και 2009, κατά παράβαση του άρθρου 43 του κανονισμού 1782/2003, αποτελεί συνέχεια της επιβληθείσας για τον ίδιο λόγο κατ’ αποκοπήν δημοσιονομικής διορθώσεως όσον αφορά το έτος 2006.
61      Η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, επιβάλλοντας δημοσιονομική διόρθωση λόγω παρατυπίας που διαπιστώθηκε το 2010, για την οποία έχει ήδη επιβληθεί δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2006 και την οποία δεν μπόρεσε να διορθώσει κατά την περίοδο 2007‑2009, αντιβαίνει στις αρχές της ασφάλειας δικαίου, της αναλογικότητας, της επιείκειας και της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των αρχών των κρατών μελών και της Επιτροπής. Επιπλέον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο, πρώτον, επειδή ο προβαλλόμενος για το Ταμείο κίνδυνος είναι ανυπόστατος, δεύτερον, επειδή οι ελληνικές αρχές δεν είχαν τη δυνατότητα να επανορθώσουν τη διαπιστωθείσα παράλειψη ή έστω την παρερμηνεία των εφαρμοστέων διατάξεων κατά τα έτη 2007, 2008 και 2009 και, τρίτον, επειδή η Επιτροπή προτείνει την εφαρμογή των αρχών που έχουν εφαρμογή επί ελλείψεων στους ελέγχους σε μια περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνεται διάσταση απόψεων με τις ελληνικές αρχές ως προς την ερμηνεία και την εφαρμογή κανόνα δικαίου.
62      Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα αυτά.
63      Καταρχάς, επισημαίνεται ότι στο δικόγραφο της προσφυγής μνημονεύονται ρητώς οι αιτιάσεις που αντλούνται από παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου, της αναλογικότητας, της επιείκειας και της καλόπιστης συνεργασίας, αφενός, και από πλάνη εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής, αφετέρου. Εντούτοις, προς στήριξη των αιτιάσεων αυτών δεν προβάλλεται καμία ειδική, σαφής και συνεπής επιχειρηματολογία καταδεικνύουσα τους λόγους για τους οποίους υφίσταται παραβίαση των αρχών αυτών. Κατά συνέπεια, οι αιτιάσεις αυτές πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991. Τούτο ισχύει όλως ιδιαιτέρως όσον αφορά την προβαλλόμενη πλάνη εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής, αιτίαση την οποία ουδόλως τεκμηρίωσε η Ελληνική Δημοκρατία, οπότε το Γενικό Δικαστήριο αδυνατεί να εκτιμήσει το βάσιμο της αιτιάσεως αυτής.
64      Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι οι αιτιάσεις αυτές είναι παραδεκτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι είναι αβάσιμες.
65      Πρώτον, επισημαίνεται ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να αναλάβει για το ΕΓΤΕ τις δαπάνες που πραγματοποίησε κράτος μέλος κατά αντικειμενικώς πεπλανημένη εφαρμογή, πλην όμως βάσει ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που υιοθετήθηκε καλόπιστα, εκτός και αν η πεπλανημένη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης μπορεί να καταλογισθεί σε θεσμικό όργανο της Ένωσης (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 25ης Νοεμβρίου 1980, Βέλγιο κατά Επιτροπής, 820/79, Συλλογή, EU:C:1980:269, σκέψη 11, και της 19ης Ιουνίου 2009, Ισπανία κατά Επιτροπής, T‑369/05, EU:T:2009:213, σκέψη 67).
66      Εν προκειμένω, όμως, η Ελληνική Δημοκρατία δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο βάσει του οποίου να μπορεί να γίνει δεκτό ότι η πεπλανημένη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης την οποία μνημονεύει μπορούσε να καταλογισθεί σε συμπεριφορά της Επιτροπής.
67      Δεύτερον, η Ελληνική Δημοκρατία δεν μνημονεύει κανένα ειδικό πρόβλημα ερμηνείας εγειρόμενο από ορισμένες διατάξεις, αλλά απλώς επισημαίνει ζητήματα γενικής ερμηνείας όσον αφορά τις «εφαρμοστέες διατάξεις κατά τα έτη 2007, 2008 και 2009» (βλ. σκέψη 61 ανωτέρω).
68      Τρίτον, όσον αφορά τις αρχές της επιείκειας και της καλόπιστης συνεργασίας που μνημονεύει η Ελληνική Δημοκρατία, αρκεί να επισημανθεί ότι, εν πάση περιπτώσει, οι αρχές αυτές δεν θα μπορούσαν να υποχρεώσουν την Επιτροπή να αναλάβει για το ΕΓΤΕ τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν βάσει πεπλανημένης ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης εκ μέρους των εθνικών αρχών (βλ., κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψεις 32 έως 36).
69      Όσον αφορά τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία, πρέπει να απορριφθούν.
70      Πρώτον, όσον αφορά τη μη ύπαρξη κινδύνου για το Ταμείο, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το σύνολο των κτηνοτροφικών εκτάσεων που δηλώθηκαν από την Ελλάδα κατά το χρονικό διάστημα 2006‑2008 υπερέβαινε το σύνολο των κτηνοτροφικών εκτάσεων που δηλώθηκαν το 2004, στοιχείο που αποδεικνύει ότι δεν υφίστατο πραγματικά κίνδυνος εγκαταλείψεως των εκτάσεων ή κίνδυνος να μη διατηρηθούν σε καλή γεωργική και περιβαλλοντική κατάσταση.
71      Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όσον αφορά τον κίνδυνο να παύσει ο γεωργός να εκμεταλλεύεται την πλεονάζουσα έκταση, εξακολουθώντας, όμως, να λαμβάνει ολόκληρο το ποσό αναφοράς βάσει μικρότερης εκτάσεως ή να εγκαταλειφθούν οι εκτάσεις αυτές και να μη διατηρηθούν σε καλή γεωργική και περιβαλλοντική κατάσταση, το γεγονός ότι οι κτηνοτροφικές εκτάσεις που δηλώθηκαν το 2006 υπερέβαιναν ελαφρώς τις κτηνοτροφικές εκτάσεις που είχαν δηλωθεί το 2004 στερείται σημασίας. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας περί του ότι η ελαφρά αύξηση των κτηνοτροφικών εκτάσεων που δηλώθηκαν μεταξύ 2004 και 2006 αποδεικνύει ότι δεν υφίστατο στην πραγματικότητα κίνδυνος εγκαταλείψεως των εκτάσεων, τούτο δεν αρκεί να κλονίσει την εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά τον κίνδυνο για το ΕΓΤΕ λόγω του ότι δεν ελήφθησαν υπόψη οι κτηνοτροφικές εκτάσεις (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 163).
72      Πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι με το άρθρο 43, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 1782/2003 διευκρινίζεται ότι ο αριθμός εκταρίων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό των ποσών αναφοράς περιλαμβάνει όλες τις κτηνοτροφικές εκτάσεις. Από το σημείο 12.6.1.1 της συνοπτικής εκθέσεως, όμως, προκύπτει ότι, για να υπολογίσει την αξία των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως για τους εκτροφείς αιγοπροβάτων, η Ελληνική Δημοκρατία δεν έλαβε υπόψη το σύνολο των κτηνοτροφικών εκτάσεων που ήταν διαθέσιμες το 2006 κατά τον υπολογισμό των εκτάσεων και των ποσών αναφοράς. Ακόμη και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες είχε σαφώς αποδειχθεί ότι ο αγρότης είχε δηλώσει, κατά το χρονικό διάστημα αναφοράς, μεγαλύτερη κτηνοτροφική έκταση από εκείνη που είχε δηλώσει στην αίτησή του στρεμματικής ενισχύσεως για το έτος 2004, οι ελληνικές αρχές δεν έλαβαν υπόψη την έκταση που είχε δηλωθεί κατά το χρονικό διάστημα αναφοράς για τον καθορισμό των δικαιωμάτων ενισχύσεως, αντιθέτως προς ό,τι προβλέπεται στο άρθρο 28, παράγραφος 2, του κανονισμού 795/2004.
73      Ορθώς, επομένως, έκρινε η Επιτροπή ότι το Ταμείο διέτρεχε κίνδυνο, καθόσον, σε περίπτωση κατά την οποία ο αγρότης διαθέτει περισσότερα εκτάρια από εκείνα που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό των εκτάσεων και του ποσού αναφοράς, τυγχάνει λιγότερων δικαιωμάτων ενισχύσεως, υπερβολικά υψηλής μοναδιαίας αξίας. Επιπλέον, μπορεί να τύχει και άλλων ενισχύσεων, τις οποίες δεν θα δικαιούταν αν οι κτηνοτροφικές εκτάσεις αυτές είχαν ληφθεί υπόψη, καθόσον η επιπλέον γη είναι διαθέσιμη για την ενεργοποίηση των δικαιωμάτων που αποκτά ο γεωργός, μέσω του εθνικού αποθέματος ή μέσω της αγοράς.
74      Πρέπει επίσης να απορριφθεί το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι δεν υφίστατο κανένας κίνδυνος για το Ταμείο δεδομένου ότι το συνολικό ποσό των ενισχύσεων σε εθνικό επίπεδο και η αξία των διανεμομένων δικαιωμάτων δεν υπερβαίνουν το ανώτατο εθνικό όριο που έχει προκαθορισθεί σύμφωνα με το άρθρο 41 του κανονισμού 1782/2003. Το επιχείρημα αυτό, το οποίο είναι πανομοιότυπο εκείνου που προβλήθηκε στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως (βλ. σκέψη 29 ανωτέρω) στηρίζεται σε εσφαλμένη προκειμένη κατά την οποία, καθόσον το ποσό των πληρωμών που διαθέτει το Ταμείο σε εθνικό επίπεδο είναι προκαθορισμένο, ενδεχόμενο σφάλμα κατά την κατανομή των δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως μεταξύ των δικαιούχων δεν θα είχε καμία συνέπεια ως προς τον καθορισμό του ποσού αυτού.
75      Συγκεκριμένα, αρκεί συναφώς η υπόμνηση ότι, κατά πάγια νομολογία, το ΕΓΤΕ χρηματοδοτεί μόνον τις δαπάνες που πραγματοποιούνται σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως των γεωργικών αγορών. Ως εκ τούτου, κάθε ενίσχυση που καταβάλλεται χωρίς να πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις συνεπάγεται κατ’ ανάγκη ζημία του ΕΓΤΕ, τούτο δε ακόμη και άνευ υπερβάσεως του ανωτάτου ορίου. Αν επιτρεπόταν η ζημία αυτή θα καθίσταντο άνευ αντικειμένου οι έλεγχοι που καθιερώθηκαν με τους κανονισμούς 1258/1999 και 1290/2005 και θα εθίγετο η αρχή της ατομικής ενισχύσεως και ο έλεγχος του βασίμου της ενισχύσεως αυτής (βλ., σχετικώς, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψεις 116 και 126).
76      Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ύπαρξη ανωτάτου ορίου δαπανών δεν αποκλείει αφεαυτής τον κίνδυνο που διατρέχει το Ταμείο λόγω του ότι δεν ελήφθη υπόψη το σύνολο των υφιστάμενων κτηνοτροφικών εκτάσεων.
77      Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι, κατ’ ουσίαν, δεν θα έπρεπε να επιβληθεί καμία διόρθωση δεδομένου ότι η πλάνη κατά την ερμηνεία δεν μπορούσε να διορθωθεί κατά τα έτη 2007 έως 2009, πρέπει οπωσδήποτε να απορριφθεί. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή στο σημείο 12.6.3 της συνοπτικής εκθέσεως, καθώς και στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, καθόσον η πλάνη αυτή διαπιστώθηκε το 2006, ενώ η κατανομή των δικαιωμάτων κατά το έτος 2006 δεν διορθώθηκε, η ενεργοποίηση των δικαιωμάτων αυτών εξακολούθησε να παράγει αποτελέσματα και να εκθέτει το Ταμείο σε κίνδυνο να προβεί στην καταβολή χρηματικών ποσών αχρεωστήτως, ο οποίος αντισταθμίσθηκε με την εφαρμογή διορθώσεως η οποία αφορά το σύνολο των επίμαχων ετών.
78      Πρέπει να επισημανθεί ότι, προς επίρρωση του τελευταίου αυτού επιχειρήματος, η Ελληνική Δημοκρατία υπογραμμίζει ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε από σφάλματα τα οποία διαπιστώθηκαν κατά την αρχική κατανομή δικαιωμάτων ενισχύσεως από τα κράτη μέλη επιλύθηκε από τον νομοθέτη με το άρθρο 137 του κανονισμού (ΕΚ) 73/2009 του Συμβουλίου, της 19ης Ιανουαρίου 2009, σχετικά με τη θέσπιση κοινών κανόνων για τα καθεστώτα άμεσης στήριξης για τους γεωργούς στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής και τη θέσπιση ορισμένων καθεστώτων στήριξης για τους γεωργούς, για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΚ) 1290/2005, (ΕΚ) 247/2006 και (ΕΚ) 378/2007 και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) 1782/2003 (ΕΕ L 30, σ. 16), ο οποίος εκδόθηκε, κατά την αιτιολογική σκέψη του 49, για λόγους ασφάλειας δικαίου. Κατά την προσφεύγουσα, ο νομοθέτης έλαβε υπόψη ότι, δεδομένης της παρελεύσεως χρόνου από την πρώτη κατανομή δικαιωμάτων ενισχύσεως, οι απαιτούμενες διορθώσεις θα συνεπάγονταν δυσανάλογες νομικές και διοικητικές επιβαρύνσεις για τα κράτη μέλη.
79      Το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει καθόσον αντιβαίνει στις παραγράφους 1 έως 3 του άρθρου 137 του κανονισμού 73/2009, το οποίο ορίζει τα εξής:
«1.      Τα δικαιώματα ενίσχυσης που χορηγήθηκαν σε γεωργούς πριν από την 1η Ιανουαρίου 2009 θεωρούνται νόμιμα και κανονικά από την 1η Ιανουαρίου 2010.
2.      Η παράγραφος 1 [του παρόντος άρθρου] δεν εφαρμόζεται στα δικαιώματα ενίσχυσης που χορηγήθηκαν σε γεωργούς βάσει πραγματικά ανακριβών [περιεχουσών λάθη υπολογισμού] αιτήσεων, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες το σφάλμα δεν μπορούσε ευλόγως να ανιχνευθεί από τον γεωργό.
3.      Η παράγραφος 1 του παρόντος άρθρου δεν θίγει την αρμοδιότητα της Επιτροπής να λαμβάνει τις αποφάσεις που αναφέρονται στο άρθρο 31 του κανονισμού […] 1290/2005 όσον αφορά τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν για τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν σχετικά με οιοδήποτε ημερολογιακό έτος έως και το 2009.»
80      Κατά συνέπεια, αντιθέτως προς ό,τι υπονοεί η Ελληνική Δημοκρατία, ο νομοθέτης προέβλεψε σαφώς τη δυνατότητα επιβολής δημοσιονομικών διορθώσεων έως και το έτος 2009.
81      Τέλος, τρίτον, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας με το οποίο προσάπτεται στην Επιτροπή ότι, αφενός, εφήρμοσε αρχές που διέπουν τις ελλείψεις ως προς τους ελέγχους σε περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνεται διάσταση απόψεων μεταξύ αυτής και των ελληνικών αρχών όσον αφορά την ερμηνεία και την εφαρμογή κανόνα δικαίου και, αφετέρου, ότι ουδόλως μνημόνευσε στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι επρόκειτο περί ελλείψεως όσον αφορά έλεγχο, ούτε και εξέθεσε τους βασικούς ελέγχους που δεν πραγματοποιήθηκαν. Συγκεκριμένα, όπως ήδη διευκρινίσθηκε στη σκέψη 49 ανωτέρω, από τα σημεία 12.6.1.1, 12.6.1.2, 12.6.3.1 και 12.6.3.2 της συνοπτικής εκθέσεως προκύπτει ότι οι εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας παραβάσεις των υποχρεώσεών της, που προβάλλει η Επιτροπή για να δικαιολογήσει την επιβολή κατ’ αποκοπήν διορθώσεως ύψους 5 και 10 %, αφορούσαν βασικούς ελέγχους, όπως αυτοί ορίζονται στο έγγραφο AGRI/64041/2005. Όσον αφορά το επιχείρημα ότι, κατ’ ουσίαν, τυχόν πλάνη κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των κανονισμών 1782/2003 και 795/2004 δεν αποτελεί βασικό έλεγχο κατά τις κατευθυντήριες οδηγίες, η παράλειψη διενέργειας του οποίου δύναται να έχει ως συνέπεια την επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως, τούτο πρέπει να απορριφθεί. Συγκεκριμένα, όπως ορθώς διατείνεται η Επιτροπή, οσάκις κράτος μέλος δεν μεριμνά για την τήρηση των ουσιαστικών προϋποθέσεων που διέπουν τη χορήγηση ενισχύσεων, εν προκειμένω, για τον ακριβή υπολογισμό των διαθέσιμων εκτάσεων, βάσει των οποίων υπολογίζονται τα δικαιώματα ενισχύσεως, τούτο συνεπάγεται αυτομάτως ότι αυτό το κράτος δεν διενεργεί τους ελέγχους στους οποίους υποχρεούται να προβεί προκειμένου να διακριβώσει ότι πληρούνται οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις, δηλαδή η ύπαρξη και ο υπολογισμός των διαθέσιμων εκτάσεων.
82      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ή, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμος.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως
83      Με τον τρίτο αυτό λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 4 του κανονισμού 2529/2001, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η βάση υπολογισμού της προτεινόμενης κατ’ αποκοπήν διορθώσεως είναι ανακριβής. Κατ’ ουσίαν, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, για την καταβολή της βασικής πριμοδοτήσεως για το καθεστώς των αιγοπροβάτων, η διάταξη αυτή δεν επιτάσσει καν την κατοχή γεωργικών ή κτηνοτροφικών εκτάσεων, με αποτέλεσμα οι δικαιούχοι να μη δηλώνουν εκτάσεις και να μην υποχρεούνται να τις δηλώσουν. Ως εκ τούτου, κατά την προσφεύγουσα, από το συνολικό ποσό αναφοράς των 267 485 463,20 ευρώ για το καθεστώς αιγοπροβάτων, δεν πρέπει να επιβληθεί καμία δημοσιονομική διόρθωση σε ποσό 64 509 935,28 ευρώ.
84      Η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
85      Συναφώς, αρκεί να διαπιστωθεί ότι στερείται σημασίας το γεγονός ότι οι αγρότες που έτυχαν ενισχύσεως βάσει των ρυθμίσεων που ίσχυαν ως προς τα αιγοπρόβατα υπό το προϊσχύσαν καθεστώς δεν υποχρεούνταν να κατέχουν και, κατά μείζονα λόγο, να δηλώνουν κτηνοτροφικές εκτάσεις. Συγκεκριμένα, οι εν λόγω αγρότες εξακολουθούσαν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 43 του κανονισμού 1782/2003 και του άρθρου 28 του κανονισμού 795/2004, επομένως, δεν απαλλάσσονταν από την υποχρέωση να δηλώνουν το σύνολο της κτηνοτροφικής εκτάσεως κατά την περίοδο αναφοράς για την κατανομή των δικαιωμάτων ενισχύσεως.
86      Ως εκ τούτου, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως
87      Με τον τέταρτο λόγο, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται, κατ’ ουσίαν, ότι κακώς έκρινε η Επιτροπή ότι τα κριτήρια που προέβλεψε η προσφεύγουσα για την κατανομή των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς και τους επενδυτές γεωργούς δεν ήταν σύμφωνα με τα άρθρα 42 του κανονισμού 1782/2003 και 21 του κανονισμού 795/2004. Καταρχάς, η προσφεύγουσα φρονεί ότι τα κριτήρια και η διαδικασία κατανομής του εθνικού αποθέματος ήταν σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του κανονισμού 1782/2003. Εν συνεχεία, η προσφεύγουσα διατείνεται ότι, σε κάθε περίπτωση, δηλαδή ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι η κατανομή ήταν εσφαλμένη, δεν δημιουργήθηκε κανένας κίνδυνος για το Ταμείο. Τέλος, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι τα εφαρμοσθέντα κριτήρια, ήτοι η ηλικία του αγρότη, ο αριθμός τέκνων και η τοποθεσία της εκμεταλλεύσεως, ίσχυσαν για την κατανομή του εθνικού αποθέματος του έτους υποβολής αιτήσεων 2006, ενώ για την κατανομή του εθνικού αποθέματος των ετών υποβολής δηλώσεων 2007 και 2008 εφαρμόσθηκαν άλλα κριτήρια, και ότι δεν κατανεμήθηκε εθνικό απόθεμα για το έτος υποβολής δηλώσεων 2009.
88      Η Επιτροπή αμφισβητεί στο υπόμνημά της αντικρούσεως τα επιχειρήματα που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία, εμμένοντας, κατ’ ουσίαν, στην άποψη την οποία είχε διατυπώσει στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθαρίσεως και κατά την οποία η εσφαλμένη κατανομή κατά το έτος 2006 εξακολούθησε να παράγει αποτελέσματα και να ενέχει κίνδυνο για το Ταμείο τα επόμενα χρόνια. Κατά την Επιτροπή, το γεγονός ότι επιβλήθηκε ήδη διόρθωση για την εσφαλμένη κατανομή του 2006 και το ότι, όπως υποστηρίζεται, τα δικαιώματα κατανεμήθηκαν τα επόμενα χρόνια βάσει διαφορετικών κριτηρίων δεν συνεπάγεται ότι δεν πρέπει να επιβληθεί διόρθωση για τα έτη αυτά ως προς τα δικαιώματα ενισχύσεως εκ του αποθέματος, τα οποία χορηγήθηκαν βάσει μη προσηκόντων κριτηρίων, δεδομένου ότι τα δικαιώματα αυτά εξακολουθούν να θεμελιώνουν τη χορήγηση ενισχύσεων και να επιβαρύνουν αδικαιολόγητα το Ταμείο, καθόσον ουδέποτε διορθώθηκε η αρχική κατανομή.
89      Πρέπει να επισημανθεί ότι οι διάδικοι, τόσο απαντώντας σε γραπτή ερώτηση όσο και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, τόνισαν ότι ο λόγος αυτός ακυρώσεως είναι κατ’ ουσίαν όμοιος με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που προέβαλε η Ελληνική Δημοκρατία στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EU:T:2014:934) και ότι, κατά συνέπεια, πρέπει να δοθεί η ίδια απάντηση και στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως. Στη συνοπτική έκθεση, η Επιτροπή προσάπτει πράγματι τις ίδιες πλημμέλειες με εκείνες που εξέθεσε στην ως άνω υπόθεση. Από το σημείο 12.6.1.2 της συνοπτικής εκθέσεως προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι η Επιτροπή διαπίστωσε ότι τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς που αφορούσαν την ηλικία του γεωργού και τον αριθμό των μελών της οικογενείας του δεν διασφάλιζαν ίση μεταχείριση μεταξύ των γεωργών, αντιθέτως προς το άρθρο 42 του κανονισμού 1782/2003. Όσον αφορά τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος στους γεωργούς που πραγματοποίησαν επενδύσεις, τα κριτήρια αυτά δεν αντικατόπτριζαν τη φύση και την αξία των επενδύσεων όσον αφορά τους επενδυτές, αντιθέτως προς το άρθρο 21 του κανονισμού 795/2004. Όσον αφορά την Ελληνική Δημοκρατία, αυτή προβάλλει κατ’ ουσίαν τα ίδια επιχειρήματα.
90      Όσον αφορά την εκ μέρους της Ελληνικής Δημοκρατίας χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς, αρκεί να επισημανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 100 της προμνημονευθείσας στη σκέψη 34 αποφάσεως Ελλάδα κατά Επιτροπής (EU:T:2014:934), ότι κακώς η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το κριτήριο της ηλικίας που εφήρμοσε η Ελληνική Δημοκρατία, προκειμένου να χορηγήσει, κατά προτεραιότητα, δικαιώματα εκ του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς ηλικίας κάτω των 40 ετών, ανεξαρτήτως αν αυτοί έχουν ή μη ενταχθεί σε πρόγραμμα για νεαρούς σε ηλικία γεωργούς, ήταν αντίθετο προς το άρθρο 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 1782/2003.
91      Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να γίνει δεκτός όσον αφορά τη χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος σε νέους γεωργούς βάσει της διατάξεως αυτής.
92      Όσον αφορά τη χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος σε γεωργούς που έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις, η Ελληνική Δημοκρατία, χωρίς να αντικρούσει τη διαπίστωση της Επιτροπής ότι τα κριτήρια τα οποία καθόρισε η Ελληνική Δημοκρατία για τη χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους γεωργούς δεν ελάμβαναν υπόψη την αξία και τη φύση της επενδύσεως στην οποία είχε προβεί ο αιτών, διατείνεται ότι κανένας από τους γεωργούς στους οποίους χορηγήθηκαν δικαιώματα εκ του εθνικού αποθέματος του έτους 2006 δεν κατοχύρωσε και δεν πληρώθηκε για αριθμό δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος μεγαλύτερο του αριθμού των αγροτεμαχίων που είχε δηλώσει στην αίτησή του ενιαίας ενισχύσεως του 2006 και τα οποία αντιστοιχούσαν σε επιλέξιμα για την ενίσχυση εκτάρια και δεν συνδέονταν με δικαιώματα ενισχύσεως. Για την ενεργοποίηση των σχετικών δικαιωμάτων ζητήθηκε η εκ μέρους των δικαιούχων της κατανομής δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος υποβολή αιτήσεως στον Οργανισμό Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, προβλέφθηκε δε ρητώς ότι, σε περίπτωση μη υποβολής της αιτήσεως αυτής, τα χορηγηθέντα δικαιώματα θα επέστρεφαν στο εθνικό απόθεμα. Συνεπώς, κατά την Ελληνική Δημοκρατία, ουδέποτε ετέθησαν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών Ταμείων. Εξάλλου, η προσφεύγουσα προσθέτει ότι η συντριπτική πλειονότητα των επενδυτών ικανοποιήθηκε ως προς το αίτημά της περί χορηγήσεως δικαιωμάτων ενιαίας ενισχύσεως μέσω της εγκρίσεως, κατόπιν ελέγχου, τεκμηριωμένων αιτημάτων μεταβιβάσεως εκμεταλλεύσεως (ή τμήματος εκμεταλλεύσεως).
93      Επισημαίνεται συναφώς ότι η χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους γεωργούς που πραγματοποίησαν επενδύσεις εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 42, παράγραφος 4, του κανονισμού 1782/2003, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του κανονισμού 795/2004. Το πρώτο άρθρο προβλέπει ότι τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν το εθνικό απόθεμα προκειμένου να καθορίζουν ποσά αναφοράς για γεωργούς που τελούν σε συγκεκριμένες καταστάσεις που θα καθοριστούν από την Επιτροπή. Τελεί σε τέτοια κατάσταση, μεταξύ άλλων, ο γεωργός που πραγματοποίησε επενδύσεις σε δυναμικότητα παραγωγής ή που αγόρασε γη, όπως ορίζει το δεύτερο άρθρο (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 104).
94      Πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 42, παράγραφος 4, του κανονισμού 1782/2003, καθώς και το άρθρο 6, παράγραφος 5, και το άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 795/2004 επιβάλλουν στα κράτη μέλη να καθορίζουν ποσά αναφοράς για τη χορήγηση των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος, σύμφωνα με «αντικειμενικά» κριτήρια και με τρόπο που να διασφαλίζει την «ισότιμη μεταχείριση μεταξύ των γεωργών» και την αποφυγή «στρεβλώσεων της αγοράς και του ανταγωνισμού». Επιπλέον, το τελευταίο αυτό άρθρο προβλέπει ότι το ποσό αυτό αναφοράς πρέπει να διαιρείται με αριθμό εκταρίων ο οποίος δεν υπερβαίνει τον αριθμό των εκταρίων που αγόρασε ο γεωργός (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 105).
95      Από το άρθρο 21 του κανονισμού 795/2004 προκύπτει ότι η αξία των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος, που χορηγήθηκαν στους γεωργούς οι οποίοι είχαν πραγματοποιήσει επενδύσεις, πρέπει να συσχετίζεται με τον αριθμό εκταρίων που αγόρασε ο γεωργός (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 106).
96      Επιβάλλεται, όμως, η διαπίστωση ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, οι ενέργειες τις οποίες εξέθεσε η Ελληνική Δημοκρατία σχετικά με τη χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος σε γεωργούς που έχουν πραγματοποιήσει επενδύσεις αφορούν μόνον τους ελέγχους και ουδόλως αποδεικνύουν ότι η προσφεύγουσα υπολόγισε τα δικαιώματα εκ του εθνικού αποθέματος που χορηγήθηκαν στους επενδυτές κατά τον τρόπο που προβλέπει το άρθρο 21 του κανονισμού 795/2004 (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 107).
97      Ως εκ τούτου, το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε σε πελανημένη ερμηνεία του άρθρου 21 του κανονισμού 795/2004 αποφαινόμενη ότι η χορήγηση των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους επενδυτές δεν αντικατόπτριζε τη φύση και την αξία των επενδύσεων πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
98      Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως που προέβαλε η Ελληνική Δημοκρατία πρέπει να γίνει δεκτός κατά το μέρος που αφορά τη χορήγηση των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 1782/2003 και να απορριφθεί κατά το μέρος που αφορά τη χορήγηση των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους γεωργούς οι οποίοι πραγματοποίησαν επενδύσεις, κατά την έννοια του άρθρου 21 του κανονισμού 795/2004, βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 4, του κανονισμού 1782/2003.
99      Ως εκ τούτου, όπως και στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EU:T:2014:934), εγείρεται το ζήτημα των εννόμων συνεπειών που απορρέουν από την ως άνω κρίση και ειδικότερα το ζήτημα αν πρέπει να ακυρωθεί εν όλω η κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % του συνόλου των δαπανών της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με το εθνικό απόθεμα ή αν χωρεί μερική ακύρωση της διορθώσεως αυτής, καθόσον η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το κριτήριο ηλικίας που εφήρμοσε η Ελληνική Δημοκρατία προκειμένου να χορηγήσει, κατά προτεραιότητα, δικαιώματα εκ του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς ηλικίας κάτω των 40 ετών αντέβαινε στο άρθρο 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 1782/2003.
100    Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι το δικαιοδοτικό όργανο της Ένωσης δεν δύναται κατά νόμον να ακυρώσει εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση σε περίπτωση αδυναμίας διαχωρισμού των διατάξεών της. Πρέπει, επομένως, να διακριβωθεί αν το ποσό των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος που χορηγήθηκαν στους νέους γεωργούς βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 1782/2003 μπορεί να διαχωρισθεί από την κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % που αφορά τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος τα οποία επιβλήθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση (βλ., σχετικώς, απόφαση της 9ης Ιουνίου 2005, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑287/02, Συλλογή, EU:C:2005:368, σκέψεις 71 έως 74).
101    Μολονότι, όμως, η Επιτροπή υποστήριξε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι τα κριτήρια χορηγήσεως των δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους νέους γεωργούς διέφεραν σαφώς από εκείνα για τη χορήγηση δικαιωμάτων εκ του εθνικού αποθέματος στους γεωργούς που είχαν πραγματοποιήσει επενδύσεις, εντούτοις, αντιθέτως προς την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EU:T:2014:934), κανένα στοιχείο δεν καθιστά εν προκειμένω δυνατό τον καθορισμό εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου του ακριβούς ποσού της δημοσιονομικής διορθώσεως σχετικά με καθεμία από τις δύο αυτές κατηγορίες γεωργών, όπως, άλλωστε, παραδέχθηκαν και οι διάδικοι κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Ως εκ τούτου, λόγω του ότι το ποσό των δαπανών σχετικά με τα δικαιώματα εκ του εθνικού αποθέματος που χορηγήθηκαν στους νέους γεωργούς δεν μπορεί να διαχωρισθεί από το συνολικό ποσό, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για να αποφασισθεί μια τέτοια μερική ακύρωση.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως
102    Μολονότι από τις ανωτέρω σκέψεις 98 έως 101 προκύπτει ότι, συνεπεία του ότι ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως έγινε εν μέρει δεκτός, πρέπει να ακυρωθεί συνολικά η κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % σχετικά με το εθνικό απόθεμα, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει επαλλήλως τον πέμπτο αυτό λόγο ακυρώσεως ο οποίος στρέφεται επίσης κατά της εν λόγω διορθώσεως.
103    Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αναλύεται σε δύο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005 δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση πλημμελειών σχετικών με τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος. Το δεύτερο σκέλος αντλείται από παράβαση του εν λόγω άρθρου όσον αφορά την κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % σχετικά με τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος, και όσον αφορά την κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 5 % σχετικά με το ότι δεν ελήφθησαν υπόψη οι εκτάσεις των εκτροφέων αιγοπροβάτων κατά τον υπολογισμό των εκτάσεων και των ποσών αναφοράς.
104    Καταρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, το ΕΓΤΕ χρηματοδοτεί μόνον τις δαπάνες που πραγματοποιούνται σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως των γεωργικών αγορών (βλ. σκέψη 75 ανωτέρω).
105    Επιπλέον, η Επιτροπή, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη παραβάσεως των κανόνων της κοινής οργανώσεως των γεωργικών αγορών, δεν οφείλει να αποδείξει διεξοδικώς την ανεπάρκεια των διενεργηθέντων από τις εθνικές διοικητικές αρχές ελέγχων ή το μη σύννομο των αριθμητικών στοιχείων που αυτές διαβίβασαν, αλλά να παρουσιάσει αποδεικτικά στοιχεία για τη σοβαρή και εύλογη αμφιβολία που διατηρεί ως προς τους ελέγχους αυτούς ή τα αριθμητικά αυτά στοιχεία. Η ελάφρυνση αυτή της υποχρεώσεως της Επιτροπής προς προσκόμιση αποδείξεων εξηγείται από το ότι το κράτος μέλος δύναται ευχερέστερα να συλλέξει και να επαληθεύσει τα αναγκαία στοιχεία για την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΕ (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 117 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
106    Πράγματι, η διαχείριση της χρηματοδοτήσεως του ΕΓΤΕ απόκειται κυρίως στις εθνικές διοικητικές αρχές, οι οποίες οφείλουν να μεριμνούν για την αυστηρή τήρηση των κανόνων της Ένωσης. Το καθεστώς αυτό, το οποίο στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ των εθνικών αρχών και της Ένωσης, δεν προβλέπει κανένα συστηματικό έλεγχο εκ μέρους της Επιτροπής, η διενέργεια του οποίου θα ήταν, άλλωστε, πρακτικά αδύνατη για την τελευταία. Μόνον το κράτος μέλος μπορεί να γνωρίζει και να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία που είναι αναγκαία για την κατάρτιση των λογαριασμών του ΕΓΤΕ, καθόσον η Επιτροπή δεν διαθέτει την απαιτούμενη εγγύτητα για να λαμβάνει τα στοιχεία που έχει ανάγκη από τις επιχειρήσεις (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 118 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
107    Στο κράτος μέλος απόκειται, κατά συνέπεια, να προσκομίσει τις πλέον λεπτομερείς και πλήρεις αποδείξεις για το υποστατό των ελέγχων του ή των αριθμητικών στοιχείων του και, ενδεχομένως, για την ανακρίβεια των όσων διατείνεται η Επιτροπή (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 119 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
108    Το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν μπορεί να ανασκευάσει τις διαπιστώσεις της Επιτροπής χωρίς να τεκμηριώσει τα όσα το ίδιο υποστηρίζει με στοιχεία που καταδεικνύουν την ύπαρξη αξιόπιστου και λειτουργικού συστήματος ελέγχου. Εφόσον το κράτος μέλος δεν κατορθώσει να αποδείξει ότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής δεν ευσταθούν, οι διαπιστώσεις αυτές αποτελούν στοιχεία δυνάμενα να προκαλέσουν σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά τη θέσπιση κατάλληλου και αποτελεσματικού συνόλου μέτρων εποπτείας και ελέγχου (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 120 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
109    Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να εξετασθεί με γνώμονα τις ανωτέρω σκέψεις.
–       Επί του πρώτου σκέλους, που αντλείται από την εφαρμογή του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005 στην περίπτωση πλημμελειών σχετικών με τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος
110    Η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται ότι η επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως προϋποθέτει την εκ μέρους της Επιτροπής διαπίστωση ότι οι δαπάνες που χρηματοδοτούνται από το ΕΓΤΕ δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους κανόνες της Ένωσης. Στην περίπτωση αυτή, η Επιτροπή αποφασίζει τα ποσά που πρέπει να αποκλεισθούν, λαμβάνοντας υπόψη τη μη συμμόρφωση, το είδος και τη σοβαρότητα της παραβάσεως, καθώς και την οικονομική ζημία που υπέστη η Ένωση. Η προσφεύγουσα φρονεί κατ’ ουσίαν ότι, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος δεν ήταν σύμφωνα με το άρθρο 42 του κανονισμού 1782/2003, τούτο δεν μπορεί να συνιστά παράβαση του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν μπορούσε να επικαλεσθεί το άρθρο αυτό για να επιβάλει δημοσιονομική διόρθωση.
111    Επιπλέον, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει ότι η επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως, δυνάμει του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005, προϋποθέτει ότι οι δαπάνες που δεν είναι σύμφωνες με τις διατάξεις της Ένωσης προκάλεσαν δημοσιονομική ζημία στην Ένωση, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Για την πρόκληση τέτοιας ζημίας υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, θα έπρεπε η εφαρμογή των κριτηρίων κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος να έχει ως αποτέλεσμα την παροχή των δικαιωμάτων αυτών σε αγρότες οι οποίοι δεν ήταν δικαιούχοι κατά το άρθρο 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 1782/2003. Αυτό δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
112    Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας.
113    Όσον αφορά το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι η εφαρμογή των κριτηρίων κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος που δεν είναι σύμφωνα με το άρθρο 42 του κανονισμού 1782/2003 δεν μπορεί να συνιστά παράβαση του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005, αρκεί η διαπίστωση ότι η επίμαχη δημοσιονομική διόρθωση δεν στηρίχθηκε σε παράβαση του δεύτερου αυτού άρθρου. Πράγματι, από τη συνοπτική έκθεση προκύπτει ότι η δημοσιονομική διόρθωση ύψους 10 % σχετικά με τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος επιβλήθηκε λόγω παραβάσεως του άρθρου 42 του κανονισμού 1782/2003. Επιπλέον, το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005 προβλέπει υποχρεώσεις μόνο για την Επιτροπή (βλ., κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψη 125).
114    Όσον αφορά το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας ότι η καταβολή παράτυπης ενισχύσεως μπορεί να μη συνεπάγεται ζημία για το ΕΓΤΕ, αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη προκείμενη. Αρκεί να υπομνησθεί συναφώς ότι το ΕΓΤΕ χρηματοδοτεί μόνον τις παρεμβάσεις που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης και ότι, κατά συνέπεια, κάθε παράτυπη καταβολή ενισχύσεως συνεπάγεται ζημία του ΕΓΤΕ. Αν επιτρεπόταν η ζημία αυτή θα καθίσταντο άνευ αντικειμένου όλοι οι έλεγχοι που καθιερώθηκαν με τους κανονισμούς 1258/1999 και 1290/2005 και θα εθίγετο η αρχή της ατομικής ενισχύσεως και του ελέγχου του βασίμου της ενισχύσεως αυτής (βλ. σκέψη 75 ανωτέρω).
115    Ως εκ τούτου, το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005, που προβλέπει ότι η Επιτροπή αποκλείει από τη χρηματοδότηση της Ένωσης τις δαπάνες που δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους κανόνες της Ένωσης, δεν εμποδίζει την επιβολή κατ’ αποκοπήν διορθώσεως λόγω της εφαρμογής κριτηρίων κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος μη σύμφωνων προς το άρθρο 42 του κανονισμού 1782/2003.
116    Συνεπώς, το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί του δευτέρου σκέλους, που αντλείται από παράβαση του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005 όσον αφορά την επιβολή κατ’ αποκοπήν διορθώσεων ύψους 5 και 10 %
117    Καταρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι, μολονότι με το σκέλος αυτό η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει στην Επιτροπή παράβαση του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005 όσον αφορά την κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 5 % σχετικά με το ότι δεν ελήφθησαν υπόψη οι εκτάσεις των εκτροφέων αιγοπροβάτων κατά τον υπολογισμό των εκτάσεων και των ποσών αναφοράς, η Ελληνική Δημοκρατία ουδόλως τεκμηρίωσε την αιτίαση αυτή, οπότε το Γενικό Δικαστήριο αδυνατεί να εκτιμήσει αν είναι βάσιμη. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991.
118    Όσον αφορά την κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 %, σχετικά με τη διαπίστωση ότι τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος δεν ήταν σύμφωνα με το άρθρο 42 του κανονισμού 1782/2003, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται, επικουρικώς, ότι αυτή η διόρθωση ύψους 10 % δεν ήταν δικαιολογημένη. Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι κατευθυντήριες οδηγίες προβλέπουν κατ’ αποκοπήν διόρθωση ύψους 10 % μόνον εφόσον ένας ή περισσότεροι βασικοί έλεγχοι δεν έχουν διενεργηθεί ή έχουν διενεργηθεί πλημμελώς ή με περιορισμένη συχνότητα. Προσθέτει ότι οι βασικοί έλεγχοι συνίσταντο σε επιτόπιους και διοικητικούς ελέγχους των στοιχείων επί της ουσίας, όπως λόγου χάριν του υποστατού του αντικειμένου της αίτησης ή των ποιοτικών προϋποθέσεων. Εξ ορισμού, ο καθορισμός και η εφαρμογή έστω και μη αντικειμενικών κριτηρίων κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος δεν μπορεί να θεωρηθεί έλλειψη βασικού ελέγχου κατά την έννοια των κατευθυντηρίων οδηγιών.
119    Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας.
120    Συναφώς, αρκεί να υπομνησθεί ότι οι διαπιστώσεις της Επιτροπής σχετικά με τα κριτήρια κατανομής των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος εντάσσονται στο πλαίσιο του καθορισμού του αριθμού ή της αξίας των οφειλόμενων δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος και, ως εκ τούτου, εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των βασικών ελέγχων, συμπέρασμα το οποίο επιβεβαιώνει η διατύπωση του εγγράφου AGRI/64041/2005 (βλ., σχετικώς, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2014:934, σκέψεις 133 και 134 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
121    Ως εκ τούτου, το επιχείρημα της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με τον συντελεστή 10 % της κατ’ αποκοπήν διορθώσεως που επέβαλε η Επιτροπή όσον αφορά την κατανομή των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος πρέπει να απορριφθεί.
122    Επιπλέον, όσον αφορά το επικουρικώς προβαλλόμενο επιχείρημα ότι, μολονότι οι εν λόγω διαπιστώσεις της Επιτροπής οριοθετούνται σαφώς, η Επιτροπή χρησιμοποιεί ως βάση υπολογισμού για την εφαρμογή του συντελεστή διορθώσεως τα ποσά που αντιστοιχούν στην αξία των δικαιωμάτων που χορηγήθηκαν στο σύνολο των κατηγοριών δικαιούχων ενισχύσεως εκ του εθνικού αποθέματος κατά τα έτη 2007, 2008 και 2009, τούτο ουδόλως τεκμηριώθηκε από την Ελληνική Δημοκρατία, οπότε το Γενικό Δικαστήριο αδυνατεί να εκτιμήσει αν είναι βάσιμο. Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτο κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991.
123    Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου ακυρώσεως ως εν μέρει απαράδεκτο και εν μέρει αβάσιμο και, κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
Επί των τριών τελευταίων λόγων που αφορούν τις εφαρμοσθείσες κατ’ αποκοπήν διορθώσεις στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως
124    Ο έκτος λόγος ακυρώσεως αντλείται από το ότι το έγγραφο AGRI/2005/64043 της Επιτροπής, το οποίο εκδόθηκε στις 9 Ιουνίου 2006 (στο εξής: έγγραφο AGRI/2005/64043), δεν μπορεί να αποτελέσει νόμιμη βάση για την επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως. Σε κάθε περίπτωση, δεν χωρεί επίκλησή του αναδρομικά για την επιβολή διορθώσεως για το έτος αιτήσεων 2006.
125    Ο έβδομος λόγος, ο οποίος αφορά το έτος αιτήσεων 2008, αντλείται από το ότι οι δημοσιονομικές διορθώσεις έχουν επιβληθεί, αφενός μεν, κατά παράβαση της διαδικασίας των άρθρων 11 του κανονισμού 885/2006 και 31 του κανονισμού 1290/2005, αφετέρου δε, κατά πεπλανημένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και με ανεπαρκή αιτιολογία.
126    Ο όγδοος λόγος, ο οποίος αφορά την πεπλανημένη εφαρμογή του εγγράφου AGRI/2005/64043, αντλείται, αφενός, από υπέρβαση των ορίων της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή, με αποτέλεσμα την επιβολή δυσανάλογων προς τις διαπιστωθείσες παρατυπίες διορθώσεων, κατά το μέτρο που επιβλήθηκε διόρθωση ύψους 5 % για τα έτη 2006 και 2007, καθώς και, αφετέρου, από πεπλανημένο καθορισμό της βάσεως υπολογισμού της επιβαλλόμενης διορθώσεως.
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως
127    Η Ελληνική Δημοκρατία επισημαίνει ότι, για την επιβολή των επίμαχων διορθώσεων, η Επιτροπή στηρίχθηκε στο έγγραφο AGRI/2005/64043. Κατά την προσφεύγουσα, όμως, όπως έχει υποστηρίξει στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EU:T:2012:688), η επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως είναι αλυσιτελής, καθόσον υφίσταται κενό δικαίου εν προκειμένω, το οποίο η Επιτροπή επιχειρεί να καλύψει ερειδόμενη αποκλειστικά και μόνο στο εν λόγω έγγραφο AGRI/2005/64043, ενώ απαιτείτο ρύθμιση με κανονισμό του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
128    Αφετέρου, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται, κατ’ ουσίαν, ότι, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι το έγγραφο AGRI/2005/64043 αποτελεί την απαραίτητη νομική βάση για την επιβολή των επίμαχων διορθώσεων σχετικά με την πολλαπλή συμμόρφωση ως προς τα έτη αιτήσεων 2007 και 2008, το γεγονός ότι εκδόθηκε μόλις στις 9 Ιουνίου 2006 συνεπάγεται ότι δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής όσον αφορά τις επιβληθείσες κατά το έτος αιτήσεων 2006 διορθώσεις. Δηλώνοντας ότι το έγγραφο αυτό ισχύει για τις αιτήσεις ενισχύσεως του έτους 2006, η Επιτροπή τού προσέδωσε παρανόμως αναδρομική ισχύ. Για τους λόγους αυτούς, η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί ότι οι επιβληθείσες κατά το έτος αιτήσεων 2006 δημοσιονομικές διορθώσεις στερούνται νομικής βάσεως και, ως εκ τούτου, πρέπει να ακυρωθούν.
129    Η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
130    Το επιχείρημα περί ελλείψεως έγκυρης νομικής βάσεως για την επιβολή διορθώσεων στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Επισημαίνεται, συναφώς, ότι η Επιτροπή δύναται να μην καταλογίσει στο Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ) το συνολικό καταβληθέν ποσό των χρηματοδοτήσεων αν δεν πληρούνται οι προβλεπόμενες από την ισχύουσα νομοθεσία προϋποθέσεις χορηγήσεώς τους. Συγκεκριμένα, οσάκις η Επιτροπή διαπιστώνει την ύπαρξη παραβάσεως των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης κατά την καταβολή ποσού από κράτος μέλος, οφείλει να προβεί σε διόρθωση των λογαριασμών (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2012:688, σκέψη 280 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
131    Επιπλέον, πρέπει να υπομνησθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε βάσει, μεταξύ άλλων, του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999, το οποίο ορίζει τα εξής:
«4.      Η Επιτροπή, σε περίπτωση που διαπιστώσει ότι οι δαπάνες δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τους […] κανόνες [της Ένωσης], αποφασίζει την απόρριψη αιτήματος […] χρηματοδότησης δαπανών [από την Ένωση] βάσει των άρθρων 2 και 3.
[…]
Η Επιτροπή υπολογίζει τα προς απόρριψη ποσά λαμβάνοντας υπόψη, ιδίως, την έκταση της διαπιστωθείσας ασυμφωνίας. Η Επιτροπή εκτιμά εν προκειμένω το είδος και τη σοβαρότητα της παράβασης, καθώς και την οικονομική ζημία που υπέστη η [Ένωση].
[…]»
132    Για τους ίδιους λόγους με τους προεκτεθέντες στις σκέψεις 35 έως 39, η διάταξη αυτή αποτελούσε έγκυρη νομική βάση για την εκ μέρους της Επιτροπής επιβολή διορθώσεων στην περίπτωση διαπιστώσεως παραβάσεων των υποχρεώσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως (βλ., κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2012:688, σκέψη 282).
133    Όσον αφορά την εκ μέρους της Επιτροπής εφαρμογή της περιγραφόμενης στο έγγραφο AGRI/2005/64043 μεθόδου υπολογισμού του ποσού των προς επιβολή διορθώσεων, η μέθοδος αυτή ήταν απολύτως σύννομη, όπως προκύπτει από όσα παρατίθενται στις σκέψεις 41 και 50, τα οποία, τηρουμένων των αναλογιών, ισχύουν και για τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως.
134    Όσον αφορά το επιχείρημα περί παράνομης, κατά την προσφεύγουσα, αναδρομικής ισχύος, την οποία προσέδωσε η Επιτροπή στο έγγραφο AGRI/2005/64043, επισημαίνεται ότι το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη προκείμενη και πρέπει να απορριφθεί.
135    Όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 130 και 131 ανωτέρω, εφόσον η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η Ελληνική Δημοκρατία είχε παραβεί τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις περί πολλαπλής συμμορφώσεως, μπορούσε να αποκλείσει από τη χρηματοδότηση μέρος, ενδεχομένως δε και το σύνολο, των για τον λόγο αυτό μη σύννομων δαπανών.
136    Όσον αφορά το έγγραφο AGRI/2005/64043, από όσα προεκτέθηκαν στη σκέψη 133 προκύπτει ότι το έγγραφο αυτό δεν συνιστά, όπως κακώς διατείνεται η Ελληνική Δημοκρατία, τη νομική βάση των διορθώσεων που επιβλήθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως. Στο έγγραφο αυτό απλώς εκτίθεται, για λόγους διαφάνειας και προβλεψιμότητας (βλ. ανωτέρω σκέψη 41), η μέθοδος την οποία προτίθεται να ακολουθήσει η Επιτροπή για να υπολογίσει τις δημοσιονομικές διορθώσεις που πρόκειται να επιβάλει, οσάκις νομιμοποιείται προς τούτο. Επισημαίνεται συναφώς ότι από τα προεκτεθέντα στη σκέψη 135 συνάγεται ότι, ακόμη και ελλείποντος του εγγράφου αυτού, η Επιτροπή θα νομιμοποιούταν πλήρως να επιβάλει διόρθωση εφόσον, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, είχε διαπιστώσει ότι οι δαπάνες πραγματοποιήθηκαν χωρίς να πληρούνται οι προβλεπόμενες από την ισχύουσα νομοθεσία προϋποθέσεις.
137    Βεβαίως, το έγγραφο AGRI/2005/64043 πράγματι εκδόθηκε μόλις στις 9 Ιουνίου 2006, προβλέπει δε, στο σημείο 5, ότι «οι αρχές [που διατυπώνονται στο έγγραφο αυτό] εφαρμόζονται για τις δαπάνες που δηλώνονται αναφορικά με αιτήσεις ενίσχυσης που υποβάλλονται από 1ης Ιανουαρίου 2005 από γεωργούς στους οποίους εφαρμόζεται το σύστημα της πολλαπλής συμμορφώσεως».
138    Ωστόσο, δεν τίθεται ζήτημα αναδρομικής εφαρμογής του εγγράφου αυτού, όπως κακώς διατείνεται η Ελληνική Δημοκρατία. Συγκεκριμένα, από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι στο έγγραφο αυτό περιγράφεται η μέθοδος την οποία θα εφαρμόζει η Επιτροπή για τον υπολογισμό των δημοσιονομικών διορθώσεων που θα επιβληθούν με αποφάσεις μεταγενέστερες της εκδόσεως του εγγράφου. Ανεξαρτήτως του ζητήματος αν η Επιτροπή μπορούσε να προβεί σε αναδρομική εφαρμογή του εγγράφου αυτού, ζήτημα τέτοιας εφαρμογής θα μπορούσε να τεθεί μόνο σε περίπτωση τροποποιήσεως, βάσει της εκτεθείσας στο έγγραφο αυτό μεθόδου, αποφάσεως την οποία είχε εκδώσει προγενέστερα η Επιτροπή. Τούτο δεν συμβαίνει εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε μόλις στις 12 Δεκεμβρίου 2013 (βλ., κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2012:688, σκέψη 290).
139    Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του εβδόμου λόγου ακυρώσεως
140    Με τον λόγο αυτό, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009, που εστάλη κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11 του κανονισμού 885/2006, δεν τηρεί πλήρως τη διάταξη αυτή, καθόσον δεν εκθέτει τα αποτελέσματα των ελέγχων του έτους 2008. Εξάλλου, η προσφεύγουσα διαπιστώνει ότι η Επιτροπή την είχε ενημερώσει, με επιστολή της 3ης Ιουνίου 2008, ότι ο έλεγχος επρόκειτο να επικεντρωθεί στα έτη 2006 και 2007. Ωστόσο, η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά στο έτος 2008, το οποίο ουδόλως αποτέλεσε αντικείμενο ελέγχων κατά την έρευνα. Επιπλέον, η Ελληνική Δημοκρατία επισημαίνει ότι καμία από τις συμπληρωματικές πληροφορίες που ζητήθηκαν στο πλαίσιο της εν λόγω πρώτης ανακοινώσεως δεν αφορούσε το έτος 2008. Η Επιτροπή έθιξε για πρώτη φορά τα ζητήματα για το έτος 2008 στην πρόσκλησή της για τη διμερή σύσκεψη της 10ης Δεκεμβρίου 2010, ερειδόμενη μάλιστα σε στοιχεία που είχαν παράσχει οι ελληνικές αρχές.
141    Υπό τις συνθήκες αυτές, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται, κατ’ ουσίαν, ότι η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 της απεστάλη χωρίς να της δοθεί η δυνατότητα να άρει ενδεχόμενες πλημμέλειες ώστε να τηρεί στο μέλλον τους κανόνες της Ένωσης, με αποτέλεσμα να μην τύχει της διαδικαστικής εγγυήσεως που προβλέπεται υπέρ των κρατών μελών στα άρθρα 11 του κανονισμού 885/2006 και 31 του κανονισμού 1290/2005. Κατά την Ελληνική Δημοκρατία, καθόσον η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 δεν της παρείχε τη δυνατότητα να λάβει πλήρως γνώση των επιφυλάξεων της Επιτροπής, η ανακοίνωση αυτή δεν μπορούσε να επιτελεί την προειδοποιητική της λειτουργία, στοιχείο το οποίο επιτάσσει η νομολογία, οπότε η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, καθόσον επιβάλλει δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2008 στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως.
142    Σε κάθε περίπτωση, η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί ότι, ακόμα και αν υποτεθεί ότι η διαδικασία με την οποία η Επιτροπή διαπίστωσε ελλείψεις στους βασικούς ελέγχους κατά το έτος 2008 είναι νόμιμη, η διαπίστωσή της αυτή και η συνακόλουθη επιβολή δημοσιονομικών διορθώσεων προκύπτουν από πεπλανημένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένες.
143    Η Επιτροπή αντικρούει τα ως άνω επιχειρήματα. Όσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της διαδικαστικής εγγυήσεως, η Επιτροπή διατείνεται, ιδίως, ότι, ακόμα και αν αληθεύει ότι στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 όφειλε να διευκρινίσει τις διαπιστωθείσες για τα έτη 2006 και 2007 παρατυπίες, εντούτοις η Επιτροπή όφειλε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι εξακολουθούσαν να υφίστανται οι διαπιστωθείσες παρατυπίες. Στην εν λόγω πρώτη ανακοίνωση, η Επιτροπή επισήμανε συγκεκριμένα ότι οι διαπιστωθείσες παρατυπίες εξακολουθούσαν να αποτελούν βάση δημοσιονομικής διορθώσεως μέχρι να εφαρμοστούν τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα. Συνεπώς, κατά την Επιτροπή, η Ελληνική Δημοκρατία δεν μπορεί να διατείνεται ότι δεν είχε την ευκαιρία να υπερασπισθεί εαυτήν, διότι γνώριζε ευθύς εξαρχής ότι, εφόσον δεν λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, οι παρατυπίες θα εξακολουθούν να επισύρουν δημοσιονομικές διορθώσεις.
144    Επιπλέον, η Επιτροπή επισημαίνει ότι δεν μπορεί να κατανοήσει την διάκριση που επικαλείται η Ελληνική Δημοκρατία μεταξύ των περιόδων που αποτέλεσαν ρητώς το αντικείμενο ελέγχου, ήτοι τα έτη 2006 και 2007, και της περιόδου που ακολούθησε χωρίς διορθωτικά μέτρα, για τον λόγο ότι το κράτος μέλος δεν είχε τη δυνατότητα να λάβει εγκαίρως διορθωτικά μέτρα. Πράγματι, κατά την Επιτροπή, η αδυναμία λήψεως διορθωτικών μέτρων αφορά τόσο τα έτη 2006 και 2007, που αποτέλεσαν αντικείμενο της έρευνας, όσο και την περίοδο που ακολούθησε μέχρι την αποστολή της πρώτης ανακοινώσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2009. Το οικείο κράτος μέλος έχει τη δυνατότητα να υπερασπισθεί εαυτό όσον αφορά το σύνολο της περιόδου που προηγείται της αποστολής της ανακοινώσεως των αποτελεσμάτων της έρευνας και σε αυτό απόκειται να αποδείξει ότι έλαβε εν τω μεταξύ τα δέοντα μέτρα. Εάν δεν αποδειχθεί κάτι τέτοιο, η Επιτροπή μπορεί να συναγάγει ευλόγως ότι οι παρατυπίες εξακολουθούν να υφίστανται κατά τη μεταγενέστερη της έρευνας περίοδο. Κατά την καθής, το ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν είχε την ευκαιρία να λάβει διορθωτικά μέτρα στερείται σημασίας εν προκειμένω, διότι το αυτό ισχύει και για την περίοδο που αποτέλεσε και τυπικά αντικείμενο της έρευνας. Η καθής επισημαίνει ότι οι παρατυπίες του 2006 και του 2007 δεν μπορούσαν, εν πάση περιπτώσει, να διορθωθούν με την πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009, όπως δεν μπορούσαν να διορθωθούν και οι παρατυπίες του 2008.
145    Με τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως, η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει στην Επιτροπή, κατ’ ουσίαν, ότι επέβαλε δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2008, δηλαδή για χρονικό διάστημα προγενέστερο της πρώτης ανακοινώσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2009, μολονότι, στην ανακοίνωση αυτή, δεν εξέθετε τα αποτελέσματα των ελέγχων που αφορούσαν το εν λόγω έτος. Ως εκ τούτου, οι ελληνικές αρχές δεν έτυχαν της διαδικαστικής εγγυήσεως η οποία τους παρεχόταν βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999, του άρθρου 11 του κανονισμού 885/2006 και του άρθρου 31 του κανονισμού 1290/2005 και δεν είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους άμυνας όσον αφορά το προμνημονευθέν έτος.
146    Λαμβανομένης υπόψη της πάγιας νομολογίας επί του ζητήματος αυτού, ιδίως δε της αποφάσεως της 7ης Ιουνίου 2013, Πορτογαλία κατά Επιτροπής (T‑2/11, Συλλογή, EU:T:2013:307), και των περιστάσεων της υπό κρίση υποθέσεως, ο λόγος αυτός πρέπει να γίνει δεκτός.
147    Πρέπει να υπομνησθεί ότι από τη νομολογία προκύπτει ότι η τελική και αμετάκλητη απόφαση περί εκκαθαρίσεως των λογαριασμών πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν ειδικής κατ’ αντιπαράσταση διαδικασίας, στο πλαίσιο της οποίας τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη πρέπει να απολαύουν όλων των απαιτούμενων εγγυήσεων προκειμένου να αναπτύξουν τις απόψεις τους (αποφάσεις της 29ης Ιανουαρίου 1998, Ελλάδα κατά Επιτροπής, C‑61/95, Συλλογή, EU:C:1998:27, σκέψη 39, και της 14ης Δεκεμβρίου 2000, Γερμανία κατά Επιτροπής, C‑245/97, Συλλογή, EU:C:2000:687, σκέψη 47).
148    Εξάλλου, πρέπει να υπομνησθεί επίσης ότι, κατά πάγια νομολογία, η Επιτροπή υποχρεούται, στο πλαίσιο των σχέσεων με τα κράτη μέλη, να τηρεί τις προϋποθέσεις που επέβαλε στον εαυτό της με τους κανονισμούς εφαρμογής. Πράγματι, η μη τήρηση των προϋποθέσεων αυτών δύναται, αναλόγως της σοβαρότητάς της, να καταστήσει άνευ ουσίας τη διαδικαστική εγγύηση που παρέχεται στα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999 (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 17ης Ιουνίου 2009, Πορτογαλία κατά Επιτροπής, T‑50/07, EU:T:2009:206, σκέψη 27).
149    Επιπλέον, το άρθρο 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999, καθώς και το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005, αφενός, και το άρθρο 8, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 1663/95 της Επιτροπής, της 7ης Ιουλίου 1995, για τη θέσπιση λεπτομερειών εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου όσον αφορά τη διαδικασία για την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ, τμήμα Εγγυήσεων (ΕΕ L 158, σ. 6), και το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006, αφετέρου, αφορούν το ίδιο στάδιο της διαδικασίας εκκαθαρίσεως των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ, δηλαδή την αποστολή της πρώτης ανακοινώσεως από την Επιτροπή στο κράτος μέλος, κατόπιν των ελέγχων που διενήργησε η πρώτη (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 24ης Ιανουαρίου 2002, Φινλανδία κατά Επιτροπής, C‑170/00, Συλλογή, EU:C:2002:51, σκέψη 27, και προμνημονευθείσα στη σκέψη 148 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2009:206, σκέψη 28 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
150    Το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 καθορίζει τα διάφορα στάδια που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη διαδικασία εκκαθαρίσεως των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ. Ειδικότερα, το άρθρο 11, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού καθορίζει επακριβώς το περιεχόμενο της πρώτης γραπτής ανακοινώσεως με την οποία η Επιτροπή γνωστοποιεί το αποτέλεσμα των ελέγχων της στα κράτη μέλη, πριν από την πραγματοποίηση διμερούς συσκέψεως (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 24ης Φεβρουαρίου 2005, Ελλάδα κατά Επιτροπής, C‑300/02, Συλλογή, EU:C:2005:103, σκέψη 68, και της 24ης Μαρτίου 2011, Ελλάδα κατά Επιτροπής, T‑184/09, EU:T:2011:120, σκέψη 40). Κατά τη διάταξη αυτή, με την πρώτη ανακοίνωση πρέπει να διευκρινίζεται το αποτέλεσμα των ελέγχων της Επιτροπής στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος και να καθορίζονται τα διορθωτικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να διασφαλισθεί η τήρηση στο μέλλον των σχετικών κανόνων της Ένωσης. Όσον αφορά το άρθρο 8, παράγραφος 1, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 1663/95, τούτο προβλέπει ότι η Επιτροπή και το οικείο κράτος μέλος πραγματοποιούν διμερή σύσκεψη με αντικείμενο τη βάση των δαπανών, των οποίων την εξαίρεση από τη χρηματοδότηση προτείνει η Επιτροπή, και προσπαθούν να καταλήξουν σε συμφωνία.
151    Πρέπει να υπομνησθεί, εξάλλου, ότι τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης έχουν ήδη κρίνει ότι η γραπτή ανακοίνωση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95 πρέπει να παρέχει στο κράτος μέλος τη δυνατότητα να λαμβάνει πλήρη γνώση των επιφυλάξεων της Επιτροπής, ώστε να δύναται να επιτελέσει την προειδοποιητική λειτουργία την οποία έχει κατά το πρώτο εδάφιο της διατάξεως αυτής και το άρθρο 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 1258/1999 (βλ., σχετικώς, αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 2004, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑153/01, Συλλογή, EU:C:2004:589, σκέψη 93, και της 3ης Μαΐου 2012, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑24/11 P, Συλλογή, EU:C:2012:266, σκέψη 27· βλ. επίσης, κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 148 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2009:206, σκέψη 39).
152    Ως εκ τούτου, στην πρώτη ανακοίνωση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95, η Επιτροπή πρέπει να προσδιορίζει, με τρόπο αρκούντως ακριβή, το αντικείμενο της έρευνας την οποία διενεργούν οι υπηρεσίες της και τις πλημμέλειες που διαπιστώθηκαν κατά την έρευνα αυτή και οι οποίες ενδέχεται να προβληθούν μεταγενέστερα ως αποδεικτικό στοιχείο των σοβαρών και εύλογων αμφιβολιών της Επιτροπής όσον αφορά τους ελέγχους που διενήργησαν οι εθνικές διοικητικές αρχές ή τα αριθμητικά στοιχεία που αυτές διαβίβασαν και, επομένως, να δικαιολογεί τις δημοσιονομικές διορθώσεις των οποίων προκρίθηκε η εφαρμογή με την τελική απόφαση περί αποκλεισμού από την εκ μέρους της Ένωσης χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών που πραγματοποίησε το οικείο κράτος μέλος στο πλαίσιο του ΕΓΤΠΕ (προμνημονευθείσα στη σκέψη 148 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2009:206, σκέψη 40).
153    Επιπλέον, η μη τήρηση της εν λόγω προϋποθέσεως που επιβάλλεται βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95 και του άρθρου 11 του κανονισμού 885/2006 καθιστά άνευ ουσίας τη διαδικαστική εγγύηση που παρέχεται στα κράτη μέλη βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999, με το οποίο περιορίζονται χρονικώς οι δαπάνες που μπορεί να αφορά απόρριψη αιτήσεως χρηματοδοτήσεως εκ μέρους του ΕΓΤΠΕ (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 151 απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής, EU:C:2012:266, σκέψη 29 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
154    Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95 και το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 πρέπει, συνεπώς, να ερμηνευθούν σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999 και το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005. Κατά τη διάταξη αυτή η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλείσει τις δαπάνες που είναι προγενέστερες του τελευταίου 24μήνου πριν γνωστοποιηθούν εγγράφως στο οικείο κράτος μέλος τα αποτελέσματα των ελέγχων. Ως εκ τούτου, η γραπτή ανακοίνωση την οποία προβλέπει το πρώτο εδάφιο του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 885/2006 σκοπεί να προειδοποιήσει τον αποδέκτη της ότι οι προγενέστερες του τελευταίου 24μήνου πριν από την κοινοποίηση της ανακοινώσεως αυτές δαπάνες μπορούν να αποκλεισθούν από την εκ μέρους του ΕΓΤΠΕ χρηματοδότηση και ότι, συνεπώς, η ανακοίνωση αυτή συνιστά το σημείο αναφοράς για τον υπολογισμό της εν λόγω προβλεπομένης προθεσμίας των 24 μηνών (προμνημονευθείσα στη σκέψη 151 απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής, EU:C:2012:266, σκέψη 30).
155    Κατά συνέπεια, προκειμένου να επιτελέσει την προειδοποιητική λειτουργία της, με γνώμονα ιδίως το άρθρο 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999, η ανακοίνωση που διαλαμβάνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95 και στο άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 πρέπει να προσδιορίζει εξαρχής με επαρκή σαφήνεια όλες τις παρατυπίες που προσάπτονται στο οικείο κράτος μέλος, επί των οποίων στηρίχθηκε τελικώς η επιβληθείσα δημοσιονομική διόρθωση. Μόνο μια τέτοια ανακοίνωση μπορεί να διασφαλίσει ότι έγιναν πλήρως γνωστές οι επιφυλάξεις της Επιτροπής και μπορεί να αποτελέσει το σημείο αναφοράς για τον υπολογισμό της προθεσμίας των 24 μηνών που προβλέπουν τα άρθρα 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999 και το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005 (προμνημονευθείσα στη σκέψη 151 απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής, EU:C:2012:266, σκέψη 31).
156    Κατά τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 147 έως 155 ανωτέρω, πρέπει να εξετασθεί αν η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 11 του κανονισμού 885/2006, σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 4, πέμπτο εδάφιο, του κανονισμού 1258/1999 και το άρθρο 31 του κανονισμού 1290/2005, και αν, κατά συνέπεια, συνιστούσε ανακοίνωση συννόμως εκδοθείσα κατ’ εφαρμογήν των εν λόγω διατάξεων.
157    Πρέπει να υπομνησθεί, αφενός, ότι, με επιστολή της 3ης Ιουνίου 2008, η Επιτροπή ενημέρωσε τις ελληνικές αρχές ότι θα διενεργείτο έλεγχος σχετικός με την πολλαπλή συμμόρφωση μεταξύ της 7ης και της 11ης Ιουλίου 2008, ο οποίος θα επικεντρωνόταν στα έτη 2006 και 2007, και, αφετέρου, ότι τα αποτελέσματα αυτού του ελέγχου γνωστοποιήθηκαν στην Ελληνική Δημοκρατία με την πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009, η οποία στηριζόταν στο άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 (βλ. σκέψεις 9 και 10 ανωτέρω).
158    Στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι «οι παρατηρήσεις και τα αιτήματα […] παροχής συμπληρωματικών στοιχείων σχετικά με την έρευνα […] για τα έτη 2006 και 2007 [επισυνάπτονταν] στην [εν λόγω πρώτη ανακοίνωση]».
159    Εν συνεχεία, η Επιτροπή εξέτασε διεξοδικά, στο συνημμένο στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 έγγραφο που φέρει τον τίτλο «Παρατηρήσεις και αιτήματα παροχής στοιχείων», τις παρατυπίες που διαπιστώθηκαν όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007 και τα διορθωτικά μέτρα που έπρεπε να ληφθούν προς άρση των παρατυπιών αυτών.
160    Επομένως, όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007, η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 προσδιορίζει με επαρκή ακρίβεια όλες τις παρατυπίες που προσάπτονται στην Ελληνική Δημοκρατία και στις οποίες θα μπορούσε να στηριχθεί δημοσιονομική διόρθωση, στοιχείο το οποίο δεν αμφισβητεί, εξάλλου, το εν λόγω κράτος μέλος.
161    Όσον αφορά το έτος 2008, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως ορθώς επισημαίνει η Ελληνική Δημοκρατία, η πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 δεν περιέχει κανένα αποτέλεσμα σχετικό με διενεργηθέντες ελέγχους, ούτε καν κάποια επιφύλαξη συναφώς, ενώ η ανακοίνωση αυτή δεν είχε, καταρχήν, άλλο σκοπό από το να γνωστοποιήσει στην Ελληνική Δημοκρατία τα αποτελέσματα των επαληθεύσεων που διενεργήθηκαν στο πλαίσιο του από 7 έως 11 Ιουλίου 2008 ελέγχου, ο οποίος αφορούσε μόνον τα έτη 2006 και 2007.
162    Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι, ως προς το έτος 2008 το οποίο αφορούν οι αιτιάσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας και για το οποίο επιβλήθηκαν διορθώσεις με την προσβαλλόμενη απόφαση, στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 δεν προσδιορίζονται, κατά την έννοια της προμνημονευθείσας στις σκέψεις 147 έως 154 νομολογίας, οι παρατυπίες που προσάπτονται στο κράτος μέλος.
163    Εντούτοις, η Επιτροπή διατείνεται, κατ’ ουσίαν, με τα υπομνήματά της ότι ήταν δυνατή η επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως για το έτος 2008, δεδομένου ότι, αφενός μεν, είχε σαφώς επισημάνει στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 ότι οι παρατυπίες που διαπιστώθηκαν όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007 θα εξακολουθούσαν να αποτελούν τη βάση δημοσιονομικής διορθώσεως μέχρι να εφαρμοσθούν τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα, αφετέρου δε, οι εν λόγω διαπιστωθείσες παρατυπίες εξακολουθούσαν να υφίστανται.
164    Με την επιχειρηματολογία της η Επιτροπή υποστηρίζει, κατά βάση, ότι οι συνθήκες τής παρείχαν τη δυνατότητα να προβεί σε διόρθωση κατά προβολή, δεδομένου ότι οι παρατυπίες που διαπιστώθηκαν όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007 εξακολουθούσαν να υφίστανται και για το έτος 2008. Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
165    Αφενός, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει η Επιτροπή, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι αυτή επισήμανε σαφώς, στην από 27 Φεβρουαρίου 2009 πρώτη ανακοίνωση, ότι οι διαπιστωθείσες παρατυπίες για τα έτη 2006 και 2007 εξακολουθούσαν να αποτελούν τη βάση για την επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως μέχρι να εφαρμοσθούν τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα. Κατά το μέγιστο, η Επιτροπή μνημόνευσε λακωνικά, στο εισαγωγικό μέρος της εν λόγω ανακοινώσεως, ότι «οι παρατυπίες που διαπιστώθηκαν [αποτελούσαν] τη βάση για δημοσιονομικές διορθώσεις που [θα έπρεπε] να εφαρμοστούν όσον αφορά τις πραγματοποιηθείσες δαπάνες έως την εφαρμογή των ενδεδειγμένων διορθωτικών μέτρων». Αφετέρου, εν πάση περιπτώσει, η πρώτη ανακοίνωση πρέπει, κατά το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006, κατόπιν της διεξαγωγής έρευνας, να περιλαμβάνει τα αποτελέσματα των ελέγχων εκ μέρους της Επιτροπής όσον αφορά τις δαπάνες που δεν πραγματοποιήθηκαν από το οικείο κράτος σύμφωνα με τους κανόνες της Ένωσης και να προσδιορίζει τα διορθωτικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν προς διασφάλιση της τηρήσεως στο μέλλον των εφαρμοστέων κανόνων. Εξάλλου, τα αποτελέσματα αυτά αποτελούν ακριβώς τη βάση κάθε διορθώσεως και πρέπει να γνωστοποιούνται στο οικείο κράτος μέλος το νωρίτερο δυνατόν, προκειμένου αυτό να έχει τη δυνατότητα να άρει τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες το ταχύτερο και, κατά συνέπεια, να αποφύγει την επιβολή νέων διορθώσεων στο μέλλον (προμνημονευθείσα στη σκέψη 148 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2009:206, σκέψεις 29 και 32).
166    Επιπλέον, τόσο από το άρθρο 8 του κανονισμού 1663/95, όπως έχει τροποποιηθεί, όσο και από το άρθρο 11 του κανονισμού 885/2006 προκύπτει ότι, όταν το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος δεν έχει άρει τις διαπιστωθείσες από την Επιτροπή παρατυπίες, η δεύτερη δύναται, μέχρι την ημερομηνία πραγματικής εφαρμογής των διορθωτικών μέτρων που έχει επιβάλει, να αποκλείει από τη χρηματοδότηση τις δαπάνες τις οποίες αφορά η μη τήρηση των κανόνων της Ένωσης.
167    Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, εν προκειμένω, τα αποτελέσματα που αποτελούν τη βάση της διορθώσεως δεν κοινοποιήθηκαν το νωρίτερο δυνατό, καθόσον η Επιτροπή γνωστοποίησε τα αποτελέσματα της έρευνας μόλις στις 27 Φεβρουαρίου 2009, μη παρέχοντας, επομένως, στις ελληνικές αρχές τη δυνατότητα να λάβουν διορθωτικά μέτρα όσον αφορά την περίοδο εμπορίας του έτους 2008, η οποία είχε ήδη λήξει.
168    Κατά τη νομολογία, βεβαίως, σε περίπτωση κατά την οποία οι παρατυπίες που δικαιολογούν την επιβολή δημοσιονομικής διορθώσεως εξακολουθούν να υφίστανται και μετά την ημερομηνία εκδόσεως της γραπτής ανακοινώσεως των αποτελεσμάτων των ελέγχων, η Επιτροπή υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη την κατάσταση αυτή όταν καθορίζει το χρονικό διάστημα το οποίο πρέπει να αφορά η επίμαχη δημοσιονομική διόρθωση. Εντούτοις, δεν μπορεί να υφίσταται υποχρέωση της Επιτροπής να λάβει υπόψη κατάσταση στην οποία εξακολουθούν να υφίστανται οι παρατυπίες που δικαιολογούν την εφαρμογή δημοσιονομικής διορθώσεως οσάκις, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, η γραπτή ανακοίνωση έχει αποσταλεί σε χρόνο κατά τον οποίο ήταν αδύνατο για το οικείο κράτος μέλος να άρει τις διαπιστωθείσες παρατυπίες, διότι το κράτος μέλος είχε τη δυνατότητα αυτή μόνον αφότου ενημερώθηκε για την εν λόγω κατάσταση. Κάθε άλλη ερμηνεία θα είχε ως αποτέλεσμα να επιτρέπει στην Επιτροπή να προβαίνει σε δημοσιονομική διόρθωση για χρονικό διάστημα προγενέστερο της ημερομηνίας της πρώτης ανακοινώσεως των εκ μέρους της ελέγχων, χωρίς το κράτος μέλος να έχει προηγουμένως ενημερωθεί και χωρίς να του έχει παρασχεθεί η δυνατότητα να άρει τις σχετικές παρατυπίες (βλ. προμνημονευθείσα στη σκέψη 146 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2013:307, σκέψεις 82 έως 84 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
169    Ως εκ τούτου, η υποχρέωση της Επιτροπής να προβεί σε τέτοιες δημοσιονομικές διορθώσεις δεν μπορούσε να επεκταθεί σε χρονικό διάστημα μη καλυπτόμενο από τον έλεγχο και προγενέστερο της ημερομηνίας εκδόσεως της πρώτης ανακοινώσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2009, καθόσον το κράτος μέλος, αφού είχε ενημερωθεί για τις διαπιστωθείσες παρατυπίες μόνον μετά το πέρας της σχετικής περιόδου εμπορίας, δεν είχε τη δυνατότητα να λάβει εγκαίρως κανένα διορθωτικό μέτρο, μολονότι ένας από τους σκοπούς της ανακοινώσεως αυτής είναι ακριβώς να παράσχει τη δυνατότητα στο κράτος μέλος να λάβει διορθωτικά μέτρα προκειμένου να άρει τις διαπιστωθείσες πλημμέλειες, ενώ, αν δεν ληφθούν τέτοια μέτρα, η Επιτροπή δύναται να προβεί, στο μέλλον, σε δημοσιονομικές διορθώσεις χωρίς να υποχρεούται να προσκομίσει συμπληρωματικές αποδείξεις (βλ., σχετικώς, προμνημονευθείσα στη σκέψη 146 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2013:307, σκέψεις 85 και 86).
170    Επιπλέον, δεν μπορεί να υποστηριχθεί, όπως πράττει η Επιτροπή, ότι οι οι συνθήκες τής παρείχαν τη δυνατότητα να προβεί σε διόρθωση κατά προβολή, επειδή οι παρατυπίες που διαπιστώθηκαν όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007 εξακολουθούσαν να υφίστανται και για το έτος 2008, διότι τούτο θα παρέβλεπε την εγγενή στη φύση του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1663/95 προειδοποιητική λειτουργία (βλ., κατ’ αναλογία, προμνημονευθείσα στη σκέψη 146 απόφαση Πορτογαλία κατά Επιτροπής, EU:T:2013:307, σκέψεις 87 έως 91).
171    Εν προκειμένω, μολονότι στην πρώτη ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2009 προσδιορίζονται με επαρκή ακρίβεια οι παρατυπίες που προσάπτονται στην Ελληνική Δημοκρατία βάσει των στοιχείων ελέγχου που αφορούν τα έτη 2006 και 2007, γεγονός που δεν αμφισβητείται εξάλλου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ίδια αυτή ανακοίνωση δεν περιέχει, αντιθέτως, καμία επισήμανση σχετικά με το έτος 2008, παρόλο που η φύση των προσαπτομένων παρατυπιών όσον αφορά αυτό το έτος δεν διαφέρει από εκείνη των παρατυπιών που διαπιστώθηκαν το 2006 και το 2007, ακόμη και αν οι παρατυπίες αυτές εξακολουθούσαν να υφίστανται.
172    Επομένως, δεν χωρεί επίκληση της πρώτης ανακοινώσεως της 27ης Φεβρουαρίου 2009 προς στήριξη των δημοσιονομικών διορθώσεων που αφορούν το έτος 2008, καθόσον, ιδίως, η ανακοίνωση αυτή δεν παρείχε στο οικείο κράτος μέλος τη δυνατότητα να άρει, κατά την έννοια της προμνημονευθείσας νομολογίας, τις παρατυπίες που διαπιστώθηκαν κατά τον έλεγχο ο οποίος διενεργήθηκε από τις 7 έως τις 11 Ιουλίου 2008 και ο οποίος αφορούσε τα έτη 2006 και 2007.
173    Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, ο έβδομος λόγος ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός, οπότε η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέρος που η Επιτροπή προέβη σε δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2008 στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως.
174    Ως εκ τούτου, πρέπει να διευκρινισθεί ότι, λόγω της ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως όσον αφορά το έτος 2008 στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως, ο όγδοος λόγος ακυρώσεως θα πρέπει να εξετασθεί μόνον όσον αφορά τα έτη 2006 και 2007.
Επί του ογδόου λόγου ακυρώσεως
175    Με τον λόγο αυτό, ο οποίος υποδιαιρείται σε δύο σκέλη, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή, εφαρμόζοντας διόρθωση ύψους 5 % για τα έτη 2006 και 2007, αφενός, υπερέβη τα όρια της εξουσίας της εκτιμήσεως και, αφετέρου, καθόρισε πεπλανημένα τη βάση υπολογισμού της κατ’ αποκοπήν διορθώσεως.
–       Επί του πρώτου σκέλους
176    Προς στήριξη του σκέλους αυτού, η Ελληνική Δημοκρατία παραθέτει σειρά επιχειρημάτων, τα οποία διατύπωσε κατά τη διοικητική διαδικασία εκκαθαρίσεως και, ειδικότερα, ενώπιον του Οργάνου Συμβιβασμού, όσον αφορά τις διαπιστώσεις της Επιτροπής για τα έτη 2006 και 2007.
177    Επιπλέον, η Ελληνική Δημοκρατία, αφού υπενθύμισε τις διαπιστώσεις, στις οποίες κατέληξε το Όργανο Συμβιβασμού στο σημείο 6.2 της εκθέσεώς του έχοντας λάβει υπόψη τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι ελληνικές αρχές, μετά από μελέτη των στοιχείων του φακέλου και έχοντας εκτιμήσει τα στοιχεία που παρασχέθηκαν στις ακροάσεις, επισημαίνει ότι το Όργανο Συμβιβασμού συνήγαγε ότι «βάσει των πληροφοριών που παρελήφθησαν κατά τη διαδικασία συμβιβασμού το όργανο προτείνει οι υπηρεσίες να επανεξετάσουν εάν η κατάσταση και ο κίνδυνος για το Ταμείο το 2006 και το 2007 ήταν, στην πραγματικότητα, τόσο διαφορετικοί από εκείνους για το 2008 που να δικαιολογούν πλήρως την επιβολή διόρθωσης ποσοστού 5 % (στο σύνολο του πληθυσμού) το 2006 και το 2007, ενώ για το 2008 διόρθωση ποσοστού 2 %».
178    Η Ελληνική Δημοκρατία προσάπτει, όμως, στην Επιτροπή ότι δεν συμμορφώθηκε προς τις συστάσεις του Οργάνου Συμβιβασμού, δεν προέβη στην ως άνω επανεξέταση και, τέλος, ενέμεινε στην αρχικώς προταθείσα διόρθωση ύψους 5 %, βάσει του συνόλου των δαπανών των ετών 2006 και 2007, χωρίς καμία ειδική αιτιολογία δυνάμενη να κλονίσει τόσο τα προσκομισθέντα ενώπιον του Οργάνου Συμβιβασμού στοιχεία όσο και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε το Όργανο Συμβιβασμού βάσει των εν λόγω στοιχείων. Ως εκ τούτου, η Ελληνική Δημοκρατία φρονεί ότι η Επιτροπή ενήργησε καθ’ υπέρβαση της εξουσίας της εκτιμήσεως και δεν αιτιολόγησε επαρκώς την προσβαλλόμενη απόφαση.
179    Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία προς στήριξη του σκέλους αυτού.
180    Επισημαίνεται ότι με την επιχειρηματολογία την οποία προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία με τα υπομνήματά της, ιδίως δε με το υπόμνημά της απαντήσεως, υποστηρίζεται κατ’ ουσίαν ότι η Επιτροπή δεσμευόταν από τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε το Όργανο Συμβιβασμού, καθώς και από την πρόταση του οργάνου αυτού περί επανεξετάσεως της καταστάσεως.
181    Εντούτοις, αρκεί συναφώς η υπόμνηση ότι η διαδικασία συμβιβασμού διέπεται από τον κανονισμό 885/2006. Κατά το άρθρο 12, στοιχεία β΄ και γ΄, του κανονισμού 885/2006, όμως, το όργανο συμβιβασμού έχει τα εξής καθήκοντα: «β) αναλαμβάνει να συμβιβάσει τις αποκλίνουσες θέσεις της Επιτροπής και του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους· γ) μετά το πέρας της εξέτασης, συντάσσει έκθεση με τα αποτελέσματα της προσπάθειας συμφιλίωσης, διατυπώνοντας τις παρατηρήσεις που θεωρεί χρήσιμες σε περίπτωση που όλα ή ορισμένα σημεία της διένεξης παραμένουν ανεπίλυτα». Ως εκ τούτου, η θέση του Οργάνου Συμβιβασμού δεν προδικάζει την οριστική απόφαση της Επιτροπής περί εκκαθαρίσεως των λογαριασμών (προμνημονευθείσα στη σκέψη 34 απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής, EU:T:2012:688, σκέψη 161).
182    Όσον αφορά την αιτίαση ότι η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε επαρκώς την προσβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, στο ειδικό πλαίσιο της καταρτίσεως αποφάσεων περί εκκαθαρίσεως των λογαριασμών, πρέπει να γίνεται δεκτό ότι η αιτιολογία αποφάσεως είναι επαρκής εφόσον το κράτος αποδέκτης της αποφάσεως έλαβε ενεργό μέρος στη διαδικασία καταρτίσεως της αποφάσεως αυτής και γνώριζε τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή έκρινε ότι δεν έπρεπε να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ με το επίμαχο ποσό (απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 1999, Γερμανία κατά Επιτροπής, C‑44/97, Συλλογή, EU:C:1999:510, σκέψη 21).
183    Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση έλαβε ενεργό μέρος στη διαδικασία καταρτίσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Πράγματι, οι αμφιβολίες τις οποίες διατηρούσε η Επιτροπή όσον αφορά ιδίως τις εκθέσεις ελέγχου για τα έτη 2006 και 2007 γνωστοποιήθηκαν πλειστάκις στις ελληνικές αρχές, τόσο προφορικά όσο και εγγράφως, διεξήχθησαν συζητήσεις και το Όργανο Συμβιβασμού επελήφθη της υποθέσεως. Επιπροσθέτως, η Επιτροπή, αφού υπενθύμισε, αντιστοίχως, τα επιχειρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη θέση της προ της διαδικασίας συμβιβασμού και τη γνωμοδότηση του Οργάνου Συμβιβασμού όσον αφορά τις επίμαχες διαπιστώσεις, διευκρίνισε ότι εμμένει στην αρχική θέση της.
184    Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να υποστηριχθεί βασίμως ότι η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι ανεπαρκής.
185    Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων και χωρίς να απαιτείται να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του βασίμου των επιχειρημάτων που προέβαλε η Ελληνική Δημοκρατία κατά τη διοικητική διαδικασία εκκαθαρίσεως, ιδίως δε ενώπιον του Οργάνου Συμβιβασμού, εκ των οποίων δεν προέκυψε σαφώς εάν αυτά προβάλλονται ως αιτίαση στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, το πρώτο σκέλος του ογδόου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
186    Επικουρικώς, εάν γίνει δεκτό ότι η Ελληνική Δημοκρατία προετίθετο να επικαλεσθεί τα επιχειρήματα που προέβαλε στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθαρίσεως ως αιτίαση στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα επιχειρήματα αυτά θα πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα για τον λόγο ότι δεν πληρούν τις ελάχιστες απαιτήσεις που θέτει το άρθρο 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991. Εν πάση περιπτώσει, τα διάφορα επιχειρήματα που παρέθεσε η Ελληνική Δημοκρατία θα έπρεπε να απορριφθούν ως αβάσιμα, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή στα υπομνήματά της.
187    Συγκεκριμένα, όπως ορθώς διατείνεται η Επιτροπή, η Ελληνική Δημοκρατία επικαλείται και περιγράφει τα υποδείγματα εκθέσεων που χρησιμοποιούνταν για τα έτη 2006 και 2007 και τις γενικές υποχρεώσεις των ελεγκτών, χωρίς ωστόσο να αντικρούει τις αιτιάσεις της Επιτροπής ότι τα υποδείγματα αυτά δεν επέτρεπαν την αναφορά ελέγχων που είχαν διενεργηθεί για κάθε πρότυπο και κάθε απαίτηση, οπότε ήταν αδύνατο να έχει η δεύτερη στη διάθεσή της επαρκή στοιχεία ως προς το είδος και την έκταση των ελέγχων που διενεργήθηκαν πράγματι.
188    Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το πρώτο σκέλος του ογδόου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
–       Επί του δευτέρου σκέλους
189    Προς στήριξη του σκέλους αυτού, η Ελληνική Δημοκρατία διατείνεται ότι ο καθορισμός της βάσεως υπολογισμού της επιβληθείσας διορθώσεως, βάσει του εγγράφου AGRI/2005/64043, είναι εσφαλμένος και, συνεπώς, η σχετική αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι ανεπαρκής και ενέχει αντίφαση.
190    Όσον αφορά τη διόρθωση για το έτος 2008, την οποία η προσφεύγουσα θεωρεί ακυρωτέα στο σύνολο της, η Ελληνική Δημοκρατία υποστηρίζει, επικουρικώς, ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπολογισθεί επί της βάσεως του συνόλου των άμεσων ενισχύσεων. Η προσφεύγουσα φρονεί ότι πρέπει να εξαιρεθούν από αυτές στο σύνολό τους οι άμεσες ενισχύσεις στην κτηνοτροφία, για τον λόγο ότι η Επιτροπή δεν είχε διαπιστώσει καμία παρατυπία στον εν λόγω κλάδο για το έτος αυτό. Εξάλλου, δεδομένου ότι το έτος 2007 ήταν το πρώτο έτος υποχρεωτικής εφαρμογής της πολλαπλής συμμορφώσεως στις γεωργοπεριβαλλοντικές ενισχύσεις του κανονισμού (ΕΚ) 1698/2005 του Συμβουλίου, της 20ής Σεπτεμβρίου 2005, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) (ΕΕ L 277 σ. 1), μέρος των οποίων αποτελεί τη βάση υπολογισμού των σχετικών διορθώσεων, η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί ότι η βάση υπολογισμού έπρεπε να ανέρχεται σε 3 % για το 2007 και σε 6 % το 2008 και όχι σε 10 % για τα δύο αυτά έτη.
191    Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία προς στήριξη αυτού του σκέλους λόγου ακυρώσεως.
192    Διαπιστώνεται εξαρχής ότι η επιχειρηματολογία που προβάλλει η Ελληνική Δημοκρατία προς στήριξη του υπό κρίση σκέλους του ογδόου λόγου ακυρώσεως ενέχει ορισμένου βαθμού αμφισημία, καθόσον, μολονότι η προσφεύγουσα επικαλείται «ανεπαρκή» και «ενέχουσα αντίφαση» αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, προβάλλει επιχειρήματα τα οποία, εάν ευσταθούσαν, θα αποδείκνυαν ότι η νομιμότητα της αποφάσεως αυτής πάσχει κατά την ουσία. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως αποτελεί ουσιώδη τύπο που πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι το δεύτερο αφορά την ουσιαστική νομιμότητα της επίμαχης πράξεως (αποφάσεις της 2ας Απριλίου 1998, Επιτροπή κατά Sytraval και Brink’s France, C‑367/95 P, Συλλογή, EU:C:1998:154, σκέψη 67, και της 22ας Μαρτίου 2001, Γαλλία κατά Επιτροπής, C‑17/99, Συλλογή, EU:C:2001:178, σκέψη 35). Επιπλέον, έχει υπομνησθεί ότι στο ειδικό πλαίσιο της καταρτίσεως των αποφάσεων περί εκκαθαρίσεως των λογαριασμών, πρέπει να γίνεται δεκτό ότι η αιτιολογία αποφάσεως είναι επαρκής εφόσον το κράτος αποδέκτης της αποφάσεως έλαβε ενεργό μέρος στη διαδικασία καταρτίσεως της αποφάσεως αυτής και γνώριζε τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή έκρινε ότι δεν έπρεπε να επιβαρύνει το ΕΓΤΠΕ με το επίμαχο ποσό (βλ. σκέψη 182 ανωτέρω). Από τη δικογραφία, όμως, καθώς και, μεταξύ άλλων, από το σημείο 13.1.6 της συνοπτικής εκθέσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή γνωστοποίησε στην Ελληνική Δημοκρατία επαρκή αιτιολογία προκειμένου να δικαιολογήσει, εν προκειμένω, τον καθορισμό της βάσεως υπολογισμού της επιβληθείσας διορθώσεως, ανεξαρτήτως του αν η αιτιολογία αυτή είναι βάσιμη. Η επιχειρηματολογία που προέβαλε η Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους του ογδόου λόγου ακυρώσεως αφορά το τελευταίο αυτό ζήτημα και πρέπει, κατά συνέπεια, να γίνει δεκτό ότι, παρά τους αμφίσημους όρους των οποίων έκανε χρήση στα υπομνήματά της, η Ελληνική Δημοκρατία αμφισβητεί, στην πράξη, την επί της ουσίας νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως ως προς το ζήτημα αυτό και όχι τον επαρκή χαρακτήρα της αιτιολογίας της.
193    Επισημαίνεται συναφώς, ανεξαρτήτως του ότι η Ελληνική Δημοκρατία ουδόλως τεκμηρίωσε την αιτίαση περί του έτους 2008, ότι, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί όσον αφορά το έτος 2008 στον τομέα της πολλαπλής συμμορφώσεως (βλ. σκέψη 174 ανωτέρω), παρέλκει η εξέταση των επιχειρημάτων της Ελληνικής Δημοκρατίας σχετικά με το έτος αυτό.
194    Όσον αφορά την αιτίαση σχετικά με το έτος 2007, επισημαίνεται ότι η Ελληνική Δημοκρατία απλώς διατείνεται, στο δικόγραφο της προσφυγής της, ότι, «δεδομένου ότι το έτος 2007 ήταν το πρώτο έτος υποχρεωτικής εφαρμογής της πολλαπλής συμμόρφωσης στις γεωργοπεριβαλλοντικές ενισχύσεις του κανονισμού 1698/2005, μέρος των οποίων αποτελεί τη βάση υπολογισμού των σχετικών διορθώσεων, [κακώς] η Επιτροπή δεν είχε υπολογίσει τη σχετική βάση περιορισμένη για [αυτό] το πρώτο έτος εφαρμογής […] σε ποσοστό 3 % […], αλλά αντίθετα, όπως προκύπτει και από τους αναλυτικούς υπολογισμούς που περιέχονται στο έγγραφο της τελικής της θέσης μετά από τη [γνωμοδότηση του Οργάνου Συμβιβασμού], η εν λόγω βάση εφαρμογής του ποσού διόρθωσης και για [το έτος αυτό καθορίσθηκε στο] 10 %».
195    Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι καμία ειδική, σαφής και συνεπής επιχειρηματολογία δεν προβλήθηκε προς στήριξη αυτής της απλής αιτιάσεως. Η Ελληνική Δημοκρατία ουδόλως διευκρινίζει, μεταξύ άλλων, ποια είναι η διάταξη του κανονισμού 1698/2005 ή του κανονισμού (ΕΚ) 796/2004 της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή της πολλαπλής συμμόρφωσης, της διαφοροποίησης και του ολοκληρωμένου συστήματος διαχείρισης και ελέγχου που προβλέπονται στον κανονισμό 1782/2003 (ΕΕ L 141, σ. 18), που θα μπορούσε να αποτελέσει έρεισμα της αιτιάσεώς της.
196    Κατά συνέπεια, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 44, παράγραφος 1, στοιχείο γ΄, του Κανονισμού Διαδικασίας της 2ας Μαΐου 1991.
197    Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η αιτίαση αυτή κρινόταν παραδεκτή, θα έπρεπε να απορριφθεί ως αβάσιμη.
198    Συγκεκριμένα, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, κατά το άρθρο 81 του κανονισμού 796/2004, πρώτο έτος εφαρμογής του κανονισμού αυτού για την πολλαπλή συμμόρφωση ήταν το 2005, οπότε το έτος 2006 είναι το δεύτερο έτος εφαρμογής, τα δε έτη 2007 και 2008 είναι, αντιστοίχως το τρίτο και το τέταρτο έτος εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
199    Αντιθέτως προς ό,τι διατείνεται κατ’ ουσίαν η Ελληνική Δημοκρατία, δεν μπορεί να υποστηριχθεί βασίμως ότι η Επιτροπή έπρεπε να κρίνει ότι, όσον αφορά εκείνους που ήταν ταυτόχρονα δικαιούχοι τόσο των γεωργοπεριβαλλοντικών ενισχύσεων όσο και της ενιαίας ενισχύσεως, πρώτο έτος εφαρμογής της πολλαπλής συμμορφώσεως ήταν το 2007, δηλαδή το έτος κατά το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή ο κανονισμός 1698/2005. Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνει κατά βάση η Επιτροπή, χωρίς τούτο να αμφισβητείται από την Ελληνική Δημοκρατία, μολονότι γεωργοί έτυχαν των γεωργοπεριβαλλοντικών ενισχύσεων μόνον από του έτους 2007, εντούτοις οι δικαιούχοι αυτοί, ως δικαιούχοι και της ενιαίας ενισχύσεως, υπείχαν τις υποχρεώσεις που προβλέπει ο κανονισμός 796/2004 ως προς την πολλαπλή συμμόρφωση, πρώτο έτος εφαρμογής της οποίας ήταν το 2005.
200    Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι, κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή έπρεπε να καθορίσει τη βάση των επιβληθεισών διορθώσεων διακρίνοντας μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών δικαιούχων και όχι να προβεί σε γενική εξομοίωση, και τούτο πρέπει ομοίως να απορριφθεί δεδομένου, ιδίως, ότι προβάλλεται από την Ελληνική Δημοκρατία για πρώτη φορά στο υπόμνημά της απαντήσεως, οπότε είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο βάσει του άρθρου 84, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, κατά το οποίο απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της δίκης, εκτός αν αυτοί στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
201    Υπό τις συνθήκες αυτές πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος του ογδόου λόγου ακυρώσεως, καθώς και ο όγδοος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
202    Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέρος που επιβάλλει στην Ελληνική Δημοκρατία κατ’ αποκοπήν διόρθωση σχετικά με την κατανομή των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος (βλ. σκέψεις 87 έως 101 ανωτέρω) και κατά το μέρος που η Επιτροπή εφήρμοσε στην περίπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2008 ως προς την πολλαπλή συμμόρφωση (βλ. σκέψεις 140 έως 174 ανωτέρω). Η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί κατά τα λοιπά.
Επί των δικαστικών εξόδων
203    Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων, κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
αποφασίζει:
1)      Ακυρώνει την εκτελεστική απόφαση 2013/763/EΕ της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 2013, περί αποκλεισμού από τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορισμένων δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Προσανατολισμού και Εγγυήσεων (ΕΓΤΠΕ), τμήμα Εγγυήσεων, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ), κατά το μέρος που επιβάλλει στην Ελληνική Δημοκρατία κατ’ αποκοπήν διόρθωση σχετικά με την κατανομή των δικαιωμάτων του εθνικού αποθέματος και κατά το μέρος που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εφήρμοσε στην περίπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας δημοσιονομική διόρθωση για το έτος 2008 ως προς την πολλαπλή συμμόρφωση.
2)      Απορρίπτει κατά τα λοιπά την προσφυγή.
3)      Έκαστος των διαδίκων φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Berardis
Czúcz
Popescu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Νοεμβρίου 2015.
(υπογραφές)
* Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.