61982C0224
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΉΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ SIMONE ROZÈS
που αναπτύχθηκαν στις 9 Ιουνίου 1983 (
1
)
Κύριε πρόεορε,
Κύριοι οικαατές,
Σας υποβλήθηκε προδικαστικό ερώτημα ως προς το κύρος του κανονισμού της Επιτροπής, της 2ας Οκτωβρίου 1980 (2546/80), περί της ενδέκατης τροποποιήσεως του κανονισμού 1530/78 περί καθορισμού λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος ενισχύσεως για ορισμένα μεταποιημένα προϊόντα με ¿άση τα οπωροκηπευτικά. Το ερώτημα αυτό σας υπεβλήθη από το Verwaltungsgericht της Φραγκφούρτης επί του Μάιν (πρώτο τμήμα).
Πρέπει να εξεταστεί η κοινοτική ρύθμιση, στην οποία εντάσσεται ο επίδικος κανονισμός, και στη συνέχεια τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως, τα οποία συνδέονται στενά με τη ρύθμιση αυτή.
Ι — Θα αναφέρω, αφενός, τους κανονισμούς του Συμβουλίου και, αφετέρου, τους κανονισμούς της Επιτροπής.
Α — Οι κα νονισμοί του Συμβουλίου
1.
Ο κανονισμός της 30ής Μαΐου 1978 (1152/78) τροποποιεί τον κανονισμό 516/77 περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των μεταποιημένων οπωροκηπευτικών.
α)
Το άρθρο του 2 πρσθέτει στον κανονισμό 516/77 τα άρθρα 3 α και 3 γ.
Το άρθρο 3 α, παράγραφος 1, του κανονισμού 516/77, θεσπίζει, από της αρχής της περιόδου 1978-1979, καθεστώς ενισχύσεως στην παραγωγή για ορισμένα προϊόντα παρασκευαζόμενα από φρούτα και λαχανικά που παράγονται εντός της Κοινότητας. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, το σύστημα αυτό βασίζεται σε συμβάσεις που συνάπτονται εντός της Κοινότητας μεταξύ παραγωγών και μεταποιητών. Οι συμβάσεις πρέπει να διαβιβάζονται, αμέσως μετά τη σύναψη τους, στους οργανισμούς που έχουν καθοριστεί από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη και οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι να διενεργούν τους σχετικούς με την εκτέλεση των συμβάσεων αυτών ελέγχους.
Το άρθρο 3γ, παράγραφος 1, του κανονισμού 516/77 καθορίζει το σκοπό της ενισχύσεως της οποίας το ποσό «καθορίζεται κατά τρόπο, ώστε να αντισταθμίζει τη διαφορά μεταξύ του επιπέδου των τιμών των κοινοτικών προϊόντων και των τιμών των προϊόντων τρίτων χωρών». Η παράγραφος 4 του ίδιου άρθρου εξαρτά τη χορήγηση της ενισχύσεως αυτής από τη σύναψη των συμβάσεων, σύμφωνα με το άρθρο 3 α.
Το άρθρο 3 γ παρέχει ορισμένες αρμοδιότητες στην επιτροπή διαχειρίσεως μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά που έχει συσταθεί με τον κανονισμό 516/77 με σκοπό την εφαρμογή της ενισχύσεως που θεσπίστηκε με τον κανονισμό αυτόν.
δ)
Με το άρθρο 3 του κανονισμού 1152/78 προστίθεται στον κανονισμό 516/77 το παράτημα 1 α, στο οποίο απαριθμούνται τα προϊόντα για τα οποία χορηγείται ενίσχυση.
2.
Το εν λόγω παράρτημα τροποποιήθηκε με τον κανονισμό της 24ης Ιουλίου 1979 (1639/79), ο οποίος επεξέτεινε στις «κονσέρβες κερασιών σε σιρόπι» την κοινοτική ενίσχυση από της αρχής της περιόδου εμπορίας 1980-1981.
Β — Οι κανονισμοί της Επιτροπής
Ο κανονισμός της 30ής Ιουνίου 1978 (1530/78) καθορίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος ενισχύσεως.
1.
Το άρθρο 1 του κανονισμού αυτού καθορίζει τις προθεσμίες συνάψεως, αφενός, των συμβάσεων μεταποιήσεως και, αφετέρου, των τροποποιητικών συμβάσεων.
Για την περίοδο εμπορίας 1980/1981, οι συμβάσεις μπορούσαν να συναφθούν μέχρι τις 10 Ιουλίου και οι τροποποιήσεις μέχρι την 31η Ιουλίου (
2
).
Λόγω όμως των κακών κλιματολογικών συνθηκών, οι προθεσμίες αυτές παρατάθηκαν για την 31η Ιουλίου και την 15η Αυγούστου αντίστοιχα (
3
).
Πρέπει ήδη να τονιστεί ότι η 31η Ιουλίου έχει αποφασιστική σημασία για την απάντηση που δα δοθεί στο ερώτημα που υπέβαλε το δικαστήριο της Φραγκφούρτης.
2.
Το άρ8ρο 2 του κανονισμού 1530/78 καθορίζει τις λεπτομέρειες της διαβιβάσεως των συμβάσεων.
α)
Στην αρχική του διατύπωση το άρθρο αυτό επιβάλει τη διαβίβαση αντιγράφου κάθε συμβάσεως και των ενδεχόμενων τροποποιήσεων της, πριν από την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος τους, στον οργανισμό που ορίστηκε από το κράτος μέλος στο οποίο παράγονται οι πρώτες ύλες, καθώς και στον οργανισμό του κράτους μέλους, στο οποίο πρέπει να γίνει η μεταποίηση.
Είναι γνωστό ότι με την φράση «ημερομηνία ενάρξεως ισχύος» εννοείται η αρχή της εκτελέσεως της συμβάσεως, δηλαδή η ημερομηνία της πρώτης παραδόσεως των πρώτων υλών.
δ)
Το άρθρο 1 του κανονισμού της 2ας Οκτωβρίου 1980 (2546/80), προσθέτοντας μια παράγραφο στο άρθρο 2 του κανονισμού 1530/78, προέβλεπε ότι, για την περίοδο εμπορίας 1980-1981, οι συναπτόμενες για τα κεράσια συμβάσεις μπορούσαν να διαβιβαστούν, ακόμη και μετά την ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος τους, το αργότερο στις 31 Ιουλίου 1980.
Η τροποποίηση αυτή οφείλεται ουσιαστικά στην καθυστέρηση της συγκομιδής των κερασιών και στην καθυστερημένη σύναψη των συμβάσεων. Οι συμβάσεις αυτές πρέπει κατά κανόνα να εκτελούνται σύντομα και ήταν αδύνατο στους ενδιαφερόμενους μεταποιητές να διαβιβάσουν αντίγραφα των συμβάσεων στον αρμόδιο οργανισμό πριν από την παράδοση των προϊόντων.
Υπενθυμίζεται ακόμη ότι ο κανονισμός 2546/80 θεσπίστηκε με πρωτοβουλία των αρχών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, της οποίας οι μεταποιητές επλήττοντο κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, από την κατάσταση που περιγράφτηκε.
Το άρθρο 2 του κανονισμού 2456/80 ορίζει, εξάλλου, ότι ο κανονισμός άρχιζε να ισχύει την ημέρα της δημοσιεύσεως του στην Επίσημη Εφημερίδα, η οποία έγινε την επομένη, 3 Οκτωβρίου και ότι ήταν εφαρμοστέος από της 12ης Μαΐου 1980.
Είχε συνεπώς αναδρομική ισχύ.
Συνοπτικά, οι σχετικές με την κονσερβοποίηση γλυκών κερασιών κατά την περίοδο εμπορίας 1980-1981 συμβάσεις μπορούσαν να συναφθούν νόμιμα μέχρι την 31η Ιουλίου (κανονισμός του Ιουλίου), αλλά ήταν δυνατό να διαβιβαστούν το αργότερο την ίδια μέρα στον οργανισμό παρεμβάσεως (κανονισμός Οκτωβρίου).
II —
α)
Στις 21 Ιουλίου 1980, η Meiko, επιχείρηση μεταποιήσεως φρούτων σε κονσέρβες, συνήψε συμβάσεις με παραγωγούς γλυκών κερασιών, τα οποία προορίζονται να διατηρηθούν σε σιρόπι. Στις 31 Ιουλίου υπέγραψε τροποποίηση των εν λόγω συμβάσεων. Συνολικά οι συμβάσεις αφορούσαν 17785 χιλιόγραμμα κερασιών.
δ)
Οι πρώτες ύλες της παραδόθηκαν κατά την περίοδο μεταξύ 23ης και 31ης Ιουλίου και αμέσως προέβη στη μεταποίηση τους για να αποφύγει τη χειροτέρευση της ποιότητας τους.
γ)
Κοινοποίησε τις συμβάσεις και την τροποποίηση τους στον αρμόδιο οργανισμό, στο Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft, αντίστοιχα, στις 7 και στις 19 Αυγούστου 1980, δηλαδή μετά την 31η Ιουλίου η οποία, σύμφωνα με τον κανονισμό 2546/80, ήταν η τελευταία ημέρα διαβιβάσεως.
III —
Η εταιρεία Meiko ζήτησε την ενίσχυση λόγω παραγωγής, την οποία το Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft της αρνήθηκε με απόφαση της 6 Νοεμβρίου 1980. Η άρνηση επιβεβαιώθηκε με την από 17ης Δεκεμβρίου 1980 πράξη της εν λόγω υπηρεσίας που εκδόθηκε μετά από ένσταση που υπέβαλε η ανωτέρω εταιρεία.
Η Meiko άσκησε τότε προσφυγή ενώπιον του Verwaltungsgericht της Φραγκφούρτης επί του Μάιν κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εκπροσωπούμενης από το αναφερθέν Bundesamt.
Το Verwaltungsgericht θέτει το ερώτημα αν το άρθρο 1 του κανονισμού 2546/80 είναι σύμφωνο με τις αρχές της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως, τις οποίες το Δικαστήριο αναγνωρίζει ως αρχές του κοινοτικού δικαίου.
Πριν αποφανθεί επί της διαφοράς που του υποβλήθηκε, σας υποβάλει, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της συνθήκης, το προδικαστικό ερύτημα αν, καθορίζοντας αναδρομικά την 31η Ιουλίου 1980 ως τελευταία ημέρα κατά την οποία θα έπρεπε οι συναφθείσες συμβάσεις να διαβιβαστούν στον αρμόδιο οργανισμό, η διάταξη αυτή παραβιάζει τις ανωτέρω αρχές.
Θα εξετάσω τις δύο αυτές αρχές.
1. Παραοίαοη της αρχής της αναλογικότητας
Α —
α)
Το παραπέμπον δικαστήριο θεωρεί ότι ο κανονισμός 2546/80 παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας λόγω της αυτόματης εφαρμογής της προθεσμίας που τάχθηκε αναδρομικά και η οποία δεν επιτρέπει να εξαιρεθεί η κύρωση που συνίσταται στην άρνηση καταβολής της ενισχύσεως από τη συμπεριφορά μιας επιχειρήσεως.
Πράγματι, η αρχή της αναλογικότητας βασίζεται σε άλλους συλλογισμούς. Συγκεκριμένα, πρόσφατα κρίνατε ότι:
«για να εξακριβωθεί αν μια διάταξη του κοινοτικού δικαίου είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας, πρέπει καταρχήν να διαπιστωθεί αν τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να πραγματοποιηθεί ο αντικειμενικός σκοπός στον οποίον αποβλέπει είναι ανάλογα με τη σπουδαιότητα του σκοπού αυτού και στη συνέχεια αν είναι αναγκαία για την επίτευξη του» (
4
).
δ)
Στην προκειμένη περίπτωση, σκοπός του άρθρου 2, του κανονισμού 1530/78, είναι αναμφισβήτητα να επιτρέπει στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών να ελέγχουν την ποιότητα των πρώτων υλών πριν από τη μεταποίηση τους. Ο κανονισμός 2546/80 όμως τροποποιεί το κείμενο αυτό επιτρέποντας, για την περίοδο εμπορίας 1980-1981, τη μεταποίηση των κερασιών πριν από τη διαβίβαση των συμβάσεων. Είναι συνεπώς αντίθετος, κατά παρέκκλιση και προσωρινά, προς τον επιδιωκόμενο σκοπό.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το πρόβλημα του καθορισμού της τελευταίας ημέρας για τη διαβίβαση των συμβάσεων, ενώ η ημερομηνία αυτή είναι μεταγενέστερη της ενάρξεως μεταποιήσεως των φρούτων, είναι δευτερεύουσας πλέον σημασίας.
Β —
α)
Η Επιτροπή φαίνεται ότι είχε κατά κάποιον τρόπο αποδεχτεί σιωπηρά την άποψη αυτή, δεδομένου ότι, θεωρητικά, ήταν επίσης δυνατόν να καθοριστεί ημερομηνία μεταγενέστερη της 31ης Ιουλίου και ότι, για την επιλογή της ημερομηνίας αυτής, βασίστηκε στα δεδομένα που της παρουσίασαν οι γερμανικές αρχές. Ως προς το σημείο αυτό, διευκρινίζει ότι εξαρτάται τελείως από τις πληροφορίες που της ανακοινώνουν τα κράτη μέλη, δεδομένου ότι δεν έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει η ίδια την κατάσταση των επιχειρηματιών και να καθορίσει την ενδεικνυόμενη προθεσμία παρατάσεως. Εξάλλου, παρατηρεί ότι η γερμανική πρόταση έγινε δεκτή ευνοϊκά από τους αντιπροσώπους όλων των κρατών μελών που συμμετείχαν στην επιτροπή διαχειρίσεως των μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά (συνεδρίαση της 16ης Σεπτεμβρίου 1980).
δ)
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η επιλογή της 31ης Ιουλίου ήταν απόλυτα νόμιμη και ότι το κείμενο της δεν μπορούσε να είναι άκυρο λόγω της επιλογής αυτής.
Γ —
α)
Η Επιτροπή συνεπώς παρατηρεί ότι η πρόσθετη ρύθμιση, που αποτελεί το επίδικο κείμενο, δεν έθιγε κανέναν από τους ενδιαφερομένους και ότι δεν στερούσε από κανέναν επιχειρηματία τα δικαιώματα του. Αντίθετα, ο κανονισμός του Οκτωβρίου τροποποίησε την υπάρχουσα ρύθμιση (
5
), κατά τρόπο ώστε να επιτρέπεται στους μεταποιητές να λάοουν ενίσχυση η οποία, άλλως, δεν θα τους εχορηγείτο. Κατά την προφορική διαδικασία τονίστηκε ότι, όταν σε μια βιομηχανία χορηγείται ενίσχυση, δεν αντίκειται στο περί δικαίου αίσθημα να της ζητηθεί να διαβιβάσει αμελλητί αντίγραφο της συμβάσεως στον οργανισμό παρεμβάσεως. Εφαρμόζοντας με κάπως διαφορετικό πνεύμα την έννοια της αναλογικότητας, ο εκπρόσωπος της Επιτροπής υποστήριξε ότι θα ήταν υπερβολικό να κηρυχθεί ένας κανονισμός άκυρος λόγω ορισμένων επιχειρηματιών που είχαν καθυστερήσει.
Ο συλλογισμός αυτός μπορεί καταρχήν να γίνει δεκτός. Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, τίθενται αυστηρότερες προϋποθέσεις για να γίνει δεκτό ότι υπάρχει παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, όταν η ρύθμιση που παραβιάστηκε από τους επιχειρηματίες δεν συνεπάγεται την απόρριψη της αιτήσεως για χορήγηση ενισχύσεως, παρά μόνο όταν η παράβαση αυτή έχει ως συνέπεια την επιβολή χρηματικής ποινής (
6
). Αυτό όμως δέν νομίζω ότι δίνει πλήρη απάντηση στο ερώτημα που σας υποβλήθηκε.
δ)
Η Επιτροπή και η γερμανική κυβέρνηση υποστηρίζουν ότι η εξαίρεση που προβλέπει ο κανονισμός 2546/80 δεν ήταν δυνατό παρά να είναι περιορισμένη.
Κατά την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο καθορισμός μεταγενέστερης ημερομηνίας θα σημαίνει «πλήρη παραβίαση της αρχής, σύμφωνα με την οποία οι συμβάσεις πρέπει να διαβιβάζονται στον αρμόδιο οργανισμό πριν από την έναρξη της ισχύος τους» (
7
). Όμως σκοπός της ήταν να δώσει μόνο εύλογη παράταση. Όπως, εξάλλου, τόνισε η Επιτροπή, επρόκειτο για εξαιρετική διάταξη, που επεβάλετο να ρυθμίσει τα απολύτως αναγκαία και, συνεπώς, να περιορίσει χρονικώς τα αποτελέσματα της.
Δ —
Τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι επαρκή για να εξηγήσουν την επιλογή της ημερομηνίας της 31ης Ιουλίου.
α)
Για να δικαιολογήσει την αίτηση για θέσπιση της εξαιρετικής διατάξεως περί παρατάσεως της προθεσμίας, η γερμανική κυβέρνηση επικαλέστηκε την ύπαρξη διαφόρων πραγματικών γεγονότων, όπως την καθυστέρηση θεσπίσεως κανόνων για το ύψος των ελάχιστων τιμών και ακόμη των ενισχύσεων για την περίοδο εμπορίας 1980-1981, την επέκταση της ενισχύσεως για τη μεταποίηση των γλυκών κερασιών και ακόμη την έλλειψη εμπειρίας των ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών: δεν εγνώριζαν ότι η διαβίβαση της συμβάσεως πριν από την έναρξη της ισχύος της αποτελούσε προϋπόθεση, από την οποία εξηρτάτο η ύπαρξη του δικαιώματος προς ενίσχυση «Eine Anspriichsvoraussetzung»). Όταν οι γερμανικές αρχές πληροφορήθηκαν το πρόβλημα αυτό, ήρθαν σε επαφή με την Επιτροπή για να βεβαιωθούν ότι ο κανόνας του άρθρου 2 του κανονισμού 1530/78 αποτελούσε πράγματι κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Ύστερα από καταφατική απάντηση της Επιτροπής, ζήτησαν συνεπώς, με τηλετύπημα της 23ης Ιουλίου, τη θέσπιση ενός εξαιρετικού κανόνα, ο οποίος αποτέλεσε τον κανονισμό, του οποίου αμφισβητείται το κύρος.
δ)
Προτείνοντας μια εξαίρεση η οποία, μετά την παράταση της προθεσμίας που δόθηκε τον Ιούλιο για τη σύναψη των συμβάσεων, ήταν η δεύτερη εξαίρεση από το. καθεστώς ενισχύσεως για τη μεταποίηση γλυκών κερασιών, που θεσπίστηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου εμπορίας, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανησυχούσε επίσης ότι θα προκαλούσε την αρνητική αντίδραση εκ μέρους των άλλων κρατών μελών, που συμμετείχαν στην επιτροπή διαχειρίσεως. Και επειδή η 31η Ιουλίου ήταν ήδη η ημερομηνία που είχε επιλεγεί για την παράταση της προθεσμίας συνάψεως των συμβάσεων, της φάνηκε σκόπιμο να καθορίσει την ίδια ημερομηνία. Εξάλλου, με την ημερομηνία αυτή δόθηκε επαρκής προθεσμία στις επιχειρήσεις μεταποιήσεως για να αντιληφθούν τη σπουδαιότητα του επίδικου κανόνα, επειδή, ήδη από τις 2 Ιουλίου, οι γερμανικές αρχές είχαν απευθύνει στις επιχειρήσεις ανακοίνωση, με την οποία τους γνωστοποίησαν τους κυριότερους κανόνες που έπρεπε να τηρήσουν στον τομέα των ενισχύσεων (
8
) και διατηρούσαν τακτικές επαφές με τις αντίστοιχες επαγγελματικές οργανώσεις, οι οποίες ήταν συνεπώς σε θέση να υποδείξουν στα μέλη τους την αναγκαιότητα τηρήσεως των κανόνων αυτών.
Εξάλλου, δεδομένου του αριθμού των συμβάσεων που έπρεπε να υποβληθούν στην ομοσπονδιακή υπηρεσία (1700 για τα βύσσινα, 432 για τα γλυκά κεράσια) και της λεπτομερούς εξετάσεως τους, οι γερμανικές αρχές δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν τη μη τήρηση, εκ μέρους ενός ορισμένου αριθμού μεταποιητών, της προθεσμίας που έχει ταχθεί με τον κανονισμό 2546/80, παρά μόνο μετά την αποστολή του τηλετυπήματος τους, της 23ης Ιουλίου, με το οποίο υπέβαλαν στην Επιτροπή την πρόταση τους περί κανονισμού, ακόμη δε και μετά τη συνεδρίαση της επιτροπής διαχειρίσεως, στις 16 Σεπτεμβρίου.
Ο αριθμός των συμβάσεων, για τις οποίες το Bundesamt τελικά αντελήφθη ότι δεν είχε τηρηθεί η προθεσμία που έληγε στις 31 Ιουλίου, ήταν 38 (23 για τα βύσσινα και 15 για τα γλυκά κεράσια). Ο αριθμός αυτός αντιπαρατίθεται στις 2132 συμβάσεις, για τις οποίες υποβλήθηκε αίτηση για χορήγηση ενισχύσεως για τα δύο αυτά προϊόντα και στις 207 μόνο συμβάσεις που του διαβιβάστηκαν μετά την παράδοση των κερασιών στους μεταποιητές (
9
). Από αυτές τις 207 συμβάσεις, οι 169 του διαβιβάστηκαν μέχρι την 31η Ιουλίου (
10
). Καίτοι, εξάλλου, όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής κατά την προφορική διαδικασία, μόνο στη Γερμανία εμφανίστηκαν περιπτώσεις υποβολής αιτήσεων μετά την παρέλευση της προθεσμίας, συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής ότι τα κοινοτικά όργανα φάνηκαν γενναιόδωρα, δεχθέντα να θεσπίσουν έναν εξαιρετικό κανόνα για μια τόση μικρή μερίδα ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών, όπως αυτή που δείχνουν οι αριθμοί που αναφέρθηκαν.
Ε —
Αλλά, όλα αυτά τα στοιχεία δεν νομίζω ότι δίνουν την απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλε το Verwaltungsgericht της Φραγκφούρτης. Ενώ φαίνεται ότι εξηγούν γιατί θεσπίστηκε ο κανονισμός 2546/80 και γιατί καθορίστηκε η ημερομηνία της 31ης Ιουλίου, μου φαίνονται ανεπαρκή για να δικαιολογήσουν την ημερομηνία αυτή.
Η Επιτροπή όφειλε να ελέγξει την πρόταση κανονισμού, που υπέβαλε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από απόψεως συνέπειας της ημερομηνίας, που αναφε-ρότον στην πρόταση αυτή, με την υπόλοιπη σχετική ρύθμιση. Ο κανονισμός όμως 1964/80, της 24ης Ιουλίου, επέτρεψε στις βιομηχανίες να συνάψουν μέχρι την 31η Ιουλίου 1980 τις συμβάσεις μεταποιήσεως για τα κεράσια (πετροκέρασα και άλλα γλυκά κεράσια (
11
) βύσσινα) για την περίοδο εμπορίας 1980-1981. Η Επιτροπή όφειλε να γνωρίζει ότι ήταν αντιφατικό να επιτρέπεται νόμιμα η σύναψη συμβάσεων την 31η Ιουλίου και να επιβάλει ταυτόχρονα τη διαβίβαση τους στον αρμόδιο οργανισμό παρεμβάσεως το αργότερο την ίδια μέρα.
Αφενός, το ενδεχόμενο συνάψεως συμβάσεων την τελευταία ημέρα φάνηκε απίθανο στην Επιτροπή και, αφετέρου, στη συγκεκριμένη περίπτωση της επιχειρήσεως Meiko υπήρξε ένα διάστημα 15ημερών μεταξύ της συνάψεως και της διαβιβάσεως της συμβάσεως. Οι διαπιστώσεις αυτές δεν αναιρούν το γεγονός ότι η ημερομηνία της 31ης Ιουλίου αποτελούσε προϋπόθεση που ήταν «αδύνατο» να πληρωθεί.
Αυτή την αδυναμία πληρώσεως της προϋποθέσεως όφειλε να διαβλέψει η Επιτροπή και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο οργανισμός στον οποίο έπρεπε να διαβιβαστούν οι συμβάσεις δεν βρίσκεται οπωσδήποτε στο ίδιο κράτος μέλος στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο μεταποιητής. Πράγματι, βάσει του άρθρου 2, του κανονισμού 1530/78, «αντίγραφο κάθε συμβάσεως ... διαβιβάζεται από το μεταποιητή ή την ένωση
του ή τη νομίμως συγκροτημένη ένωση στον οργανισμό που ορίστηκε από το κράτος μέλος στο οποίο παράγονται οι πρώτες ύλες, καθώς και στον οργανισμό του κράτους μέλους στο οποίο πρέπει να λάβει χώρα η μεταποίηση». Υπ' αυτές τις συνθήκες, ο καθορισμός της 31ης Ιουλίου ως τελευταίας ημέρας για τη διαβίβαση στους οργανισμούς, που αναφέρονται στο άρθρο 2 του κανονισμού 1530/78 των συμβάσεων μεταποιήσεως γλυκών κερασιών για την περίοδο εμπορίας 1980-1981, αποτέλεσε υπερβολική απαίτηση σε σχέση όχι πλέον με το σκοπό που επιδιώκει η διάταξη αυτή (διότι, επιτρέποντας τη διαβίβαση μετά την αρχή της μεταποιήσεως, ο έλεγχος των πρώτων υλών δεν ήταν πλέον δυνατός), αλλά τουλάχιστον σε σχέση με την πρόθεση της Επιτροπής να θεσπίσει περιορισμένη εξαίρεση. Καθορίζοντας την ημερομηνία αυτή, ο κανονισμός 2546/80 της Επιτροπής, της 2ας Οκτωβρίου 1980, παραβίασε συνεπώς την αρχή της αναλογικότητας, η οποία, σύμφωνα με τη νομολογία σας, αποτελεί μια από τις θεμελιώδεις αρχές του κοινοτικού δικαίου.
2. Παραβίαση της αρχής νης ίσης μεταχειρίσεως
Συνεπώς, μόνο επικουρικά θα εκφράσω την άποψη μου ως προς το κύρος του κανονισμού αυτού έναντι της δεύτερης αρχής του κοινοτικού δικαίου που αναφέρει το Verwaltungsgericht της Φραγκφούρτης, δηλαδή της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
Το Venvaltungsgericht φρονεί ότι, ορίζοντας την 31η Ιουλίου ως τελευταία ημέρα διαβιβάσεως των συμβάσεων, ο επίδικος κανονισμός θεσπίζει αυθαίρετο μέτρο το οποίο, χωρίς αντικειμενικό λόγο, θέτει σε μειονεκτική θέση την εταιρεία Meiko έναντι των ανταγωνιστών της, οι οποίοι τυχαίως μπόρεσαν να διαβιβάσουν τις συμβάσεις τους πριν από την 31η Ιουλίου 1980 ή εκείνων οι οποίοι, επίσης τυχαίως, μεταποίησαν τις πρώτες ύλες αμέσως μετά την παράδοση, αλλά πριν από τη διαβίβαση των συμβάσεων τους, που έγινε πριν από την 31η Ιουλίου 1980.
Βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου, υπάρχει παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, που ονομάζεται επίσης αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων, όταν χωρίς αντικειμενικό λόγο ίδιες καταστάσεις ρυθμίζονται διαφορετικά ή εφαρμόζεται η ίδια ρύθμιση σε καταστάσεις που είναι διαφορετικές (
12
).
Από την ανάπτυξη που προηγήθηκε σχετικά με την αρχή της αναλογικότητας, νομίζω ότι πράγματι προκύπτει ότι ο καθορισμός της 31ης Ιουλίου 1980 ως τελευταίας ημέρας της προθεσμίας για τη διαβίβαση των συμβάσεων δεν δικαιολογείται αντικειμενικά.
Συνεπώς, νομίζω ότι ήταν αντίθετο στην αρχή της ισότητας να επιτραπεί η χορήγηση ενισχύσεως για τη μεταποίηση των κερασιών στους επιχειρηματίες που είχαν τηρήσει την προθεσμία που τάχθηκε μεταγενέστερα με τον κανονισμό 2546/80 και να μη χορηγηθεί στους επιχειρηματίες που είχαν διαβιβάσει τις συμβάσεις λίγο αργότερα.
Συμπεραίνοντας, προτείνω να αποφανθείτε, απαντώτας στο προδικαστικό ερώτημα που σας υπέβαλε το Verwaltungsgericht της Φραγκφούρτης, ότι ο κανονισμός 2546/80 της Επιτροπής, της 2ας Οκτωβρίου 1980, είναι άκυρος επειδή, ορίζοντας αναδρομικά την 31η Ιουλίου 1980 ως τελευταία ημέρα της προθεσμίας εντός της οποίας οι συναπτόμενες συμβάσεις έπρεπε να διαβιβαστούν στον αρμόδιο οργανισμό, παραβιάζει τις αρχές της αναλογικότητας και της ίσης μεταχειρίσεως.
(
1
)	Μετάφραση από τα γαλλικά.
(
2
)	Κανονισμός 1348/80 της 30ής Μαΐου 1980.
(
3
)	Κανονισμός 1964/80 της 24ης Ιουλίου 1980.
(
4
)	Απόφαση της 23ης Φεβρουαρίου 1983, Fromançais, υπόθεση 66/82, σκέψη 8, Συλλογή 1983, σ. 395, στη σ. 404' με το ίδιο πνεύμα, οι προτάσεις μου, της 23ης Σεπτεμβρίου 1982, στην υπόθεση 272/82, RUΜΙ, Συλλογή 1982, σ. 4167, στη σ. 4182.
(
5
)	Το άρθρο 2 του κανονισμού 1530/78 στην αρχική του διατύπωση.
(
6
)	Απόφαση της 26ης Ιουνίου 1980, Pardini, υπόθεση 808/89, ιδίως σκέψη 14, Recueil σ. 2119.
(
7
)	Απάντηση στο πρώτο ερώτημα του Δικαστηρίου.
(
8
)	Απάντηση στο πρώτο ερώτημα που υπέβαλε το Δικαστήριο.
(
9
)	0 αριθμός 207 αντιπροσωπεύει συνεπώς τις συμβάσεις για τις οποίες δεν τηρήθηκε ο κανόνας του άρθρου 2, του κανονισμού 1530/78, υπό την αρχική του διατύπωση. Παρασχέθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση ως απάντηση στο δεύτερο ερώτημα του Δικαστηρίου.
(
10
)	Αυτές οι 169 συμβάσεις συνεπώς απέφυγαν την ακυρότητα βάσει της εξαιρέσεως που θεσπίστηκε με τον επίδικο κανονισμό. Ο αριθμός αυτός κοινοποιήθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση ως απάντηση στο δεύτερο ερώτημα του Δικαστηρίου.
(
11
)	Στη μοναδική παράγραφο της αρχικής διατυπώσεως του άρθρου που δεν τροποποιήθηκε από τον επίδικο κανονισμό.
(
12
)	Απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 1978, Koninklijke Scholten-Honig, υπό8εση 125/77, σκέψη 27, Recueil σ. 2004· απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 1982, Hauptzollamt Krefeld κατά Maizena, υπόθεση 5/82, σκέψεις 16 και 17, Συλλογή σ. 4614· απόφαση της 23ης Φεβρουαρίου 1983, Wagner κατά Bundesanstalt für landwirtschaftliche Marktordnung, υπό9εση 8/82, σκέψεις 18 και 19, Συλλογή σ. 387.