62014TO0676
ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 3ης Σεπτεμβρίου 2015 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως — Άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕE) 1173/2011 — Αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ — Παραποίηση στατιστικών — Απόφαση της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία έρευνας — Πράξη μη δεκτική προσφυγής — Προπαρασκευαστική πράξη — Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑676/14,
Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από τον A. Rubio González, abogado del Estado,
προσφεύγον,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους J.-P. Keppenne, J. Baquero Cruz και την M. Clausen,
καθής,
με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως C(2014) 4856 τελικό της Επιτροπής, της 11ης Ιουλίου 2014, σχετικά με την κίνηση διαδικασίας έρευνας όσον αφορά την παραποίηση στατιστικών στην Ισπανία, συμφώνως προς τον κανονισμό (ΕE) 1173/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους Δ. Γρατσία, πρόεδρο, M. Kancheva και C. Wetter (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1
Στο πλαίσιο της κρίσεως χρέους των δημόσιων φορέων της ζώνης του ευρώ, αποκαλούμενης «κρίση δημόσιου χρέους», το Βασίλειο της Ισπανίας έθεσε σε εφαρμογή, από το πρώτο τρίμηνο του 2012, έκτακτο μηχανισμό με σκοπό τη διασφάλιση της βιωσιμότητας των οικονομικών σχέσεων των ισπανικών αυτόνομων κοινοτήτων με τους προμηθευτές τους. Ο εν λόγω κανονισμός περιλάμβανε διαγραφές χρέους και εγγυήσεις πληρωμής.
2
Επ’ ευκαιρία της θέσεως σε εφαρμογή του εν λόγω ειδικού μηχανισμού, κατέστη σαφές ότι ορισμένες από τις δαπάνες που πραγματοποίησαν οι ισπανικές αυτόνομες κοινότητες στα τέλη του 2011 δεν είχαν συμπεριληφθεί στα κοινοποιηθέντα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεδομένα στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος.
3
Το Βασίλειο της Ισπανίας επισημαίνει ότι οι ισπανικοί φορείς που είναι επιφορτισμένοι με την κατάρτιση και τη διάδοση στατιστικών ενημέρωσαν επισήμως τη Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eurostat), αμέσως μόλις έλαβαν γνώση των νέων δεδομένων, ήτοι τον Μάιο του 2012. Η συγκεκριμένη διόρθωση ελήφθη υπόψη στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος τον Οκτώβριο του 2012.
4
Κατόπιν της κοινοποιήσεως των νέων δεδομένων στην Eurostat, τον Μάιο του 2012, η συγκεκριμένη υπηρεσία πραγματοποίησε σειρά επισκέψεων στην Ισπανία μεταξύ της 24ης Μαΐου 2012 και της 26ης και 27ης Σεπτεμβρίου 2013.
5
Στις 5 Δεκεμβρίου 2013 η Eurostat απέστειλε στο Instituto Nacional de Estadística (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικών της Ισπανίας) σχέδιο εκθέσεως, ζητώντας από αυτό να υποβάλει τις παρατηρήσεις του.
6
Στις 10 Δεκεμβρίου 2013 το Instituto Nacional de Estadística κοινοποίησε στην Eurostat σειρά σχολίων, όσον αφορά, ειδικότερα, τον καθορισμό της επιλεγείσας περιόδου αναφοράς.
7
Στις 11 Ιουλίου 2014 η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση C(2014) 4856 τελικό, σχετικά με την κίνηση διαδικασίας έρευνας όσον αφορά την παραποίηση στατιστικών στην Ισπανία, συμφώνως προς τον κανονισμό (ΕE) 1173/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
8
Στις 22 Σεπτεμβρίου 2014 το Βασίλειο της Ισπανίας άσκησε προσφυγή κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση,
—
να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
9
Στις 11 Νοεμβρίου 2014 η Επιτροπή πρότεινε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου της 2ας Μαΐου 1991. Ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη,
—
να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
10
Το Βασίλειο της Ισπανίας υπέβαλε τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως απαραδέκτου στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου, στις 7 Ιανουαρίου 2015, και υποστηρίζει ότι η προσφυγή του είναι παραδεκτή.
Σκεπτικό
11
Βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, αν το ζητήσει ένας διάδικος, όπως εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται επί της ενστάσεως απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Κατά την παράγραφο 6 του ίδιου άρθρου, η διαδικασία συνεχίζεται προφορικά μόνο αν το Γενικό Δικαστήριο το αποφασίσει. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία από τις παρασχεθείσες από τους διαδίκους διευκρινίσεις κατά την έγγραφη διαδικασία. Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι διαθέτει όλα τα αναγκαία στοιχεία προκειμένου να αποφανθεί επί του ζητήματος αυτού, το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει ότι παρέλκει η διεξαγωγή προφορικής συζητήσεως.
12
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα μπορούν να προσβάλλουν, δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, μόνον τις πράξεις που παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος μεταβάλλοντας σαφώς τη νομική κατάστασή του (βλ. διατάξεις της 30ής Απριλίου 2003, Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke κατά Επιτροπής, T‑167/01, Συλλογή, EU:T:2003:121, σκέψη 46, και της 31ης Ιανουαρίου 2006, Schneider Electric κατά Επιτροπής, T‑48/03, Συλλογή, EU:T:2006:34, σκέψη 44).
13
Όταν πρόκειται για πράξεις η κατάρτιση των οποίων συντελείται σε πολλές φάσεις μιας εσωτερικής διαδικασίας, συνιστούν καταρχήν πράξεις δεκτικές προσφυγής μόνο τα μέτρα που καθορίζουν οριστικώς τη θέση του οργάνου κατά το πέρας της διαδικασίας και όχι τα ενδιάμεσα μέτρα ο σκοπός των οποίων είναι η προετοιμασία της τελικής αποφάσεως και των οποίων η έλλειψη νομιμότητας μπορεί να προβληθεί επωφελώς στο πλαίσιο προσφυγής κατά της αποφάσεως αυτής (αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, Συλλογή, EU:C:1981:264, σκέψεις 10 έως 12, και της 27ης Ιουνίου 1995, Guérin automobiles κατά Επιτροπής, T‑186/94, Συλλογή, EU:T:1995:114, σκέψη 39, και διάταξη Schneider Electric κατά Επιτροπής, σκέψη 12 ανωτέρω, EU:T:2006:34, σκέψη 45).
14
Τούτο δεν ισχύει μόνον αν οι αποφάσεις ή οι πράξεις που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της προπαρασκευαστικής διαδικασίας συνιστούν οι ίδιες το πέρας μιας ειδικής διαδικασίας διαφορετικής από εκείνη κατά την οποία το οικείο όργανο να λαμβάνει απόφαση επί της ουσίας (απόφαση IBM κατά Επιτροπής, σκέψη 13 ανωτέρω, EU:C:1981:264, σκέψη 11, και διάταξη της 9ης Ιουνίου 2004, Camós Grau κατά Επιτροπής, T‑96/03, Συλλογή, EU:T:2004:172, σκέψη 30).
15
Όπως ορθώς παρατηρεί η Επιτροπή, τα μέτρα με τα οποία αποφασίζει να κινήσει διαδικασία έρευνας είναι απλώς και μόνο προπαρασκευαστικές πράξεις και, ως εκ τούτου, δεν παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος μεταβάλλοντας σαφώς τη νομική κατάστασή του κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Τούτο ισχύει, ειδικότερα, όσον αφορά την έκδοση αιτιολογημένης γνώμης από την Επιτροπή και την απόφασή της να προσφύγει στο Δικαστήριο στο πλαίσιο της προβλεπόμενης από το άρθρο 258 ΣΛΕΕ διαδικασίας λόγω παραβάσεως (απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 1998, Επιτροπή κατά Γερμανίας, C‑191/95, Συλλογή, EU:C:1998:441, σκέψεις 44 έως 47), την απόφαση της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία κατ’ εφαρμογή του άρθρου 102 ΣΛΕΕ (απόφαση IBM κατά Επιτροπής, σκέψη 13 ανωτέρω, EU:C:1981:264, σκέψη 21), ή ακόμη την απόφαση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) να κινήσει έρευνα (διάταξη Camós Grau κατά Επιτροπής, σκέψη 14 ανωτέρω, EU:T:2004:172, σκέψεις 33 και 36).
16
Από το σύστημα που καθιέρωσε ο νομοθέτης της Ένωσης στο πλαίσιο του κανονισμού (ΕE) 1173/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Νοεμβρίου 2011, για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ (ΕΕ L 306, σ. 1) δεν μπορεί να συναχθεί συμπέρασμα διαφορετικό από αυτό που παρατέθηκε στη σκέψη 15 της παρούσας διατάξεως όσον αφορά τις έρευνες που κίνησε η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 8, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού. Βάσει της εν λόγω διατάξεως, η Επιτροπή μπορεί να διεξαγάγει κάθε αναγκαία έρευνα προκειμένου να διαπιστωθεί η παρουσίαση ανακριβών στοιχείων όσον αφορά το έλλειμμα και το χρέος που σχετίζονται με την εφαρμογή των άρθρων 121 ΣΛΕΕ ή 126 ΣΛΕΕ ή το πρωτόκολλο σχετικά με τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος που είναι προσαρτημένο στη ΣΕΕ και τη ΣΛΕΕ. Η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει να κινήσει έρευνα όταν κρίνει ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ως προς την ύπαρξη πραγματικών περιστατικών που ενδέχεται να στοιχειοθετούν παραποίηση.
17
Επομένως, μόνο κατά της βλαπτικής πράξεως, ήτοι, βάσει του ίδιου του γράμματος του άρθρου 8, παράγραφοι 1 και 5, του κανονισμού 1173/2011, της αποφάσεως του Συμβουλίου να επιβάλει πρόστιμο σε κράτος μέλος, μπορεί να ασκηθεί προσφυγή από το κράτος αυτό, στο πλαίσιο του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, διευκρινιζομένου ότι, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 261 ΣΛΕΕ, το άρθρο 8, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού παρέχει σχετικώς στον δικαστή της Ένωσης εξουσίες πλήρους δικαιοδοσίας συνιστάμενες στη δυνατότητα «να ακυρώσει, να μειώσει ή να αυξήσει το επιβληθέν πρόστιμο». Ως εκ τούτου, ο τυχόν παράνομος χαρακτήρας μέτρων προγενέστερων της εκδόσεως αποφάσεως του Συμβουλίου, αρχής γενομένης από τα σχετικά με την κίνηση έρευνας από την Επιτροπή, μπορεί να προβληθεί μόνο στο πλαίσιο της προαναφερθείσας προσφυγής (βλ., υπό αυτή την έννοια, απόφαση της 7ης Απριλίου 1965, Weighardt κατά Επιτροπής της Συνθήκης ΕΚΑΕ, 11/64, Συλλογή, EU:C:1965:38, και απόφαση IBM κατά Επιτροπής, σκέψη 13 ανωτέρω, EU:C:1981:264, σκέψη 12· διάταξη Schneider Electric κατά Επιτροπής, σκέψη 12 ανωτέρω, EU:T:2006:34, σκέψη 45). Επομένως, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει το Βασίλειο της Ισπανίας, μόνο στο συγκεκριμένο στάδιο είναι, ανά περίπτωση, δυνατό να εξετασθεί το ζήτημα της νομικής βάσεως στην οποία στηρίχθηκε η Επιτροπή προκειμένου να εξετάσει πραγματικά περιστατικά προγενέστερα της 13ης Δεκεμβρίου 2011, ήτοι της ημερομηνίας κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ ο κανονισμός 1173/2011.
18
Όσον αφορά το αντλούμενο από τη συγκυρία επιχείρημα που προέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας, κατά το οποίο αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως είναι η πρώτη απόφαση της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία έρευνας σχετικά με την παραποίηση στατιστικών από κράτος μέλος, η οποία προσέλαβε ευρεία δημοσιότητα και, ως εκ τούτου, προξένησε στο Βασίλειο της Ισπανίας μεγάλη ζημία στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, αυτό πρέπει να απορριφθεί, καθόσον τέτοιου είδους εκτιμήσεις δεν ασκούν καμία επιρροή στην ανάλυση της νομικής φύσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ήτοι στο γεγονός ότι αυτή δεν συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Δεδομένου ότι ο ισχυρισμός του Βασιλείου της Ισπανίας δεν αφορά το ζήτημα του παραδεκτού που τέθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ότι δεν είναι ικανός να μεταβάλει τη φύση της υπό κρίση προσφυγής, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
19
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτή η ένσταση απαραδέκτου που πρότεινε η Επιτροπή και, ως εκ τούτου, να απορριφθεί η προσφυγή ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
20
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
21
Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 3 Σεπτεμβρίου 2015.
Ο Γραμματέας
E. Coulon
Ο Πρόεδρος
Δ. Γρατσίας
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.