62023TJ0399_EXT
WYROK SĄDU (dziewiąta izba w składzie powiększonym)
z dnia 29 października 2025 r. (
*1
)
Rolnictwo – Plan strategiczny w ramach WPR – Rozporządzenie (UE) 2021/2115 – Przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzonych przez państwa członkowskie w ramach WPR – Zatwierdzenie przez Komisję – Oddalenie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 13 rozporządzenia nr 2021/2115 – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie
W sprawie T‑399/23
ClientEarth, z siedzibą w Ixelles (Belgia),
Collectif Nourrir, z siedzibą w Montreuil (Francja),
które reprezentowali C. Baldon i N. Braoudakis, adwokaci,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, którą reprezentowali A.‑C. Becker, G. Gattinara, F. Le Bot i C. Perrin, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
popieranej przez
Republikę Francuską, którą reprezentowali B. Fodda, B. Travard, M. de Lisi, P. Chansou i F. du Couëdic, w charakterze pełnomocników,
interwenient,
SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym),
w składzie podczas narady: L. Truchot, prezes, H. Kanninen, M. Sampol Pucurull (sprawozdawca), T. Perišin i R. Meyer, sędziowie,
sekretarz: P. Cullen, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 grudnia 2024 r.,
wydaje następujący
Wyrok (
1
)
1
W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżące, ClientEarth i Collectif Nourrir, żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 maja 2023 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oddalającej ich wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wykonawczej Komisji C(2022) 6012 final z dnia 31 sierpnia 2022 r. zatwierdzającej francuski plan strategiczny w ramach WPR na lata 2023–2027 w celu uzyskania wsparcia Unii finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (zwanej dalej „decyzją zatwierdzającą”).
I. Okoliczności powstania sporu
2
Skarżącymi są, po pierwsze, ClientEarth – stowarzyszenie prawa belgijskiego o celach niezarobkowych działające na rzecz promowania ochrony środowiska, oraz po drugie, Collectif Nourrir – stowarzyszenie prawa francuskiego o celach niezarobkowych, którego celem jest ochrona środowiska, współpraca pomiędzy stowarzyszeniami i organizacjami zajmującymi się ochroną środowiska oraz promowanie ekologicznej polityki rolnej.
3
W dniu 22 grudnia 2021 r. Republika Francuska, na podstawie art. 118 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych w ramach sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych w ramach WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U. 2021, L 435, s. 1) przedstawiła Komisji projekt planu strategicznego w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR) (zwanego dalej „planem strategicznym w ramach WPR”) na lata 2023–2027.
4
W dniu 31 marca 2022 r., zgodnie z art. 118 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115, Komisja, po dokonaniu oceny projektu planu strategicznego w ramach WPR opracowanego przez Republikę Francuską (zwanego dalej „francuskim planem strategicznym w ramach WPR”), przedstawiła uwagi i zażądała dodatkowych informacji.
5
W dniu 22 kwietnia 2022 r. Republika Francuska wystosowała do Komisji pismo, w którym zamieściła komentarze do uwag przedstawionych w piśmie z dnia 31 marca 2022 r., do którego odnosi się pkt 4 powyżej.
6
W dniu 4 sierpnia 2022 r. Republika Francuska przekazała Komisji informacje uwzględniające uwagi Komisji i przedstawiła poprawioną wersję projektu planu strategicznego w ramach WPR.
7
W dniu 31 sierpnia 2022 r. Komisja, na podstawie art. 118 ust. 4 rozporządzenia nr 2021/2115, przyjęła decyzję zatwierdzającą.
8
Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. (zwanym dalej „wnioskiem o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej”) skarżące zwróciły się do Komisji na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji do instytucji i organów Unii Europejskiej, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13, zwanego dalej „rozporządzeniem Aarhus”), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1) o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do decyzji zatwierdzającej. W ocenie skarżących Komisja przekroczyła swoje kompetencje, zatwierdzając francuski plan strategiczny w ramach WPR, mimo że był on niezgodny z istotnymi wymogami rozporządzenia 2021/2115. Tytułem ewentualnym skarżące podniosły, że Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, w szczególności ze względu na brak takiej możliwości, by francuski plan strategiczny w ramach WPR miał skutecznie przyczyniać się do realizacji celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 lit. d)–f) rozporządzenia 2021/2115, którymi są: łagodzenie zmiany klimatu, ochrona zasobów naturalnych poprzez ograniczanie uzależnienia od środków chemicznych, a także powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej i odwrócenia tego procesu (zwanych dalej „szczegółowymi celami środowiskowymi i klimatycznymi”).
9
Zaskarżoną decyzją komisarz ds. rolnictwa poinformował skarżące, że nie przyjmuje żadnego z prawnych i naukowych zarzutów podniesionych w celu uzasadnienia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. W konsekwencji Komisja uznała, że wniosek ten jest bezzasadny i oddaliła go.
II. Żądania stron
10
Skarżące wnoszą do Sądu o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–
obciążenie Komisji kosztami postępowania.
11
Skarżące wnoszą do Sądu o:
–
oddalenie skargi jako bezzasadnej;
–
obciążenie skarżących kosztami postępowania.
12
W uwagach interwenienta popierającego żądania Komisji Republika Francuska wnosi do Sądu o oddalenie skargi.
III. Co do prawa
13
Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty dotyczące:
–
zarzut pierwszy – błędów dotyczących uprawnień Komisji do przyjęcia decyzji o zatwierdzeniu;
–
zarzut drugi – oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego ustanowionego w art. 6 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 2021/2115 (zwanego dalej „celem szczegółowym D”) w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych (zwanych dalej „emisjami gazów cieplarnianych”) i długoterminowych celów krajowych, o których mowa w art. 109 ust. 2 tego rozporządzenia (zwanych dalej „długoterminowymi celami krajowymi”) odnoszących się do tego celu;
–
zarzut trzeci – oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego ustanowionego w art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 2021/2115, zwłaszcza w zakresie ochrony zasobów wodnych (zwanego dalej „celem szczegółowym E”), oraz dotyczących go długoterminowych celów krajowych;
–
zarzut czwarty – oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego określonego w art. 6 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2021/2115, dotyczącego ochrony i odbudowy różnorodności biologicznej (zwanego dalej „celem szczegółowym F”).
14
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem do Sądu należy dokonanie interpretacji zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą raczej ze względu na ich istotę niż kwalifikację, a w konsekwencji – przystąpienie do oceny zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze (zob. wyrok z dnia 5 września 2014 r., Éditions Odile Jacob/Komisja, T‑471/11, EU:T:2014:739, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
15
Z analizy treści pism skarżących wynika jednak, że zarzut pierwszy przedstawiony w skardze nie dotyczy ewentualnego braku kompetencji Komisji do zatwierdzenia francuskiego planu strategicznego w ramach WPR. W zarzucie pierwszym skarżące kwestionują bowiem sposób, w jaki Komisja wykonała tę kompetencję, ponieważ nie przestrzegała granic umocowania ustanowionego w art. 118 ust. 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115 przy przyjmowaniu decyzji zatwierdzającej. Skarżące, zapytane na rozprawie o zakres tego zarzutu, potwierdziły tę interpretację.
16
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zarzut pierwszy składa się w rzeczywistości z trzech części, z których pierwsza wynika z naruszeń prawa odnoszących się do charakteru i zakresu kontroli Komisji na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115, druga – naruszeń prawa w odniesieniu do interpretacji granic uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji w art. 118 ust. 4 i 6 tego rozporządzenia, a trzecia – oczywistego błędu w ocenie dotyczącego realizowania przez francuski plan strategiczny w ramach WPR istotnych elementów wspomnianego rozporządzenia.
A. Uwagi ogólne
17
Zakres kontroli sądowej wykonywanej przez sąd Unii Europejskiej w ramach badania wniesionej na podstawie art. 12 rozporządzenia Aarhus skargi o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wniosku o wszczęcie, na podstawie art. 10 tego rozporządzenia, wewnętrznej procedury odwoławczej, nie różni się od zakresu kontroli sądowej sprawowanej przez Sąd nad zasadnością uzasadnienia zaskarżonych decyzji bezpośrednio na podstawie art. 263 ust. 2 i 4 TFUE, jeżeli taka decyzja opiera się na złożonych ocenach o charakterze technicznym i naukowym (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja, T‑177/13, niepublikowany, EU:T:2016:736, pkt 81; z dnia 18 października 2023 r., TestBioTech/Komisja, T‑605/21, niepublikowany, EU:T:2023:648, pkt 18; wyrok z dnia 25 czerwca 2025 r., ClientEarth/Rada, T‑648/22, niepublikowany, EU:T:2025:631, pkt 105).
18
W tym względzie należy przypomnieć, że w przypadku gdy instytucja Unii ma przeprowadzić złożoną ocenę, dysponuje ona szerokim zakresem uznania, z którego korzystanie podlega kontroli sądowej ograniczającej się do sprawdzenia, czy dany środek nie jest dotknięty oczywistym błędem lub nadużyciem władzy lub czy właściwy organ nie przekroczył w sposób oczywisty granic przysługującego mu uznania (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja, T‑177/13, niepublikowany, EU:T:2016:736, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo).
19
Zgodnie z orzecznictwem aby ustalić, czy instytucja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie złożonych okoliczności faktycznych, dającego podstawę do stwierdzenia nieważności danego aktu, strona skarżąca winna przedstawić wystarczające dowody, by można było uznać dokonaną w tym akcie ocenę okoliczności faktycznych za niewiarygodną. Z zastrzeżeniem przeprowadzenia takiego badania wiarygodności zadaniem Sądu nie jest zastąpienie własną oceną złożonych okoliczności faktycznych oceny dokonanej przez autora decyzji. W konsekwencji jeżeli mimo przedstawionych przez stronę skarżącą dowodów podważaną ocenę można jednak uznać za prawdziwą lub wiarygodną, zarzut oczywistego błędu należy oddalić. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy rozpatrywana decyzja obarczona jest błędami, które rozpatrywane jako całość mają jedynie mało istotny charakter, który nie mógł przesądzić o jej zastosowaniu (zob. wyrok z dnia 4 kwietnia 2019 r., ClientEarth/Komisja, T‑108/17, EU:T:2019:215, pkt 246 i przytoczone tam orzecznictwo].
20
Ponadto ograniczony zakres kontroli przeprowadzanej przez sąd Unii nie ma wpływu na spoczywający na nim obowiązek zbadania w szczególności materialnej prawdziwości przywołanych dowodów, ich wiarygodności i spójności, ale także sprawdzenia, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą stanowić one uzasadnienie wyciągniętych na ich podstawie wniosków (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja, T‑177/13 niepublikowany, EU:T:2016:736, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo).
[…]
C. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa przy interpretacji i stosowaniu art. 118 ust. 3, 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115 oraz oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do poszanowania przez francuski plan strategiczny w ramach WPR istotnych elementów tego rozporządzenia
45
Jak wynika z pkt 16 powyżej, zarzut pierwszy dzieli się w głównych zarysach na trzy części.
46
Sąd uważa, że należy najpierw zbadać część drugą zarzutu pierwszego, mającą na celu zakwestionowanie granic uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji w art. 118 ust. 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115 w celu przyjęcia decyzji zatwierdzającej, następnie część pierwszą, dotyczącą charakteru i zakresu kontroli Komisji na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115, a wreszcie część trzecią, dotyczącą oczywistego błędu w ocenie.
1.
W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego, dotyczącej naruszeń prawa w odniesieniu do wykładni granic uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji art. 118 ust. 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115
47
Część druga zarzutu pierwszego dzieli się w głównych zarysach na dwa zarzuty szczegółowe, z których pierwszy dotyczy odmowy uznania przez Komisję konieczności poszanowania przez akt wykonawczy, taki jak decyzja zatwierdzająca, istotnych elementów aktu podstawowego, a drugi – odmowy uznania przez Komisję szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych za istotne elementy rozporządzenia 2021/2115.
a)
W przedmiocie zarzutu szczegółowego pierwszego, dotyczącego odmowy uznania przez Komisję konieczności poszanowania przez akt wykonawczy, taki jak decyzja zatwierdzająca, istotnych elementów aktu podstawowego
48
Skarżące podnoszą, że rozważania zawarte w podsekcji 4.1 załącznika do zaskarżonej decyzji naruszają prawo w związku z odmową uznania przez Komisję konieczności poszanowania przez akt wykonawczy, taki jak decyzja zatwierdzająca, istotnych elementów aktu podstawowego. Ich zdaniem uprawnienia wykonawcze Komisji wynikające z art. 118 ust. 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115 nie są uzależnione wyłącznie od faktu przekazania jej uprawnień do przyjęcia takiej decyzji zatwierdzającej, lecz również od poszanowania przez akt wykonawczy istotnych elementów aktu podstawowego zgodnie z art. 291 TFUE.
49
Komisja, popierana przez Republikę Francuską, kwestionuje argumenty skarżących.
50
Zgodnie z brzmieniem art. 291 ust. 1 TFUE państwa członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia w życie prawnie wiążących aktów Unii. Jednakże, jak przewidziano w ust. 2 tego postanowienia, jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz w ramach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, Radzie. Zgodnie z art. 291 ust. 4 TFUE w nagłówku aktów wykonawczych dodaje się przymiotnik „wykonawcze” albo „wykonawcza”.
51
Z decyzji zatwierdzającej wynika, że jej podstawą prawną jest art. 118 ust. 6 rozporządzenia 2021/2115, zgodnie z którym Komisja zatwierdza każdy plan strategiczny w ramach WPR w drodze decyzji wykonawczej z zastrzeżeniem spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 4 tego artykułu.
52
W tych okolicznościach uprawnienie wykonawcze powierzone Komisji jest ograniczone zarówno przez art. 291 ust. 2 TFUE, jak i przez art. 118 rozporządzenia 2021/2115.
53
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału pojęcie „wykonywania” obejmuje zarówno stanowienie przepisów wykonawczych, jak i stosowanie przepisów do konkretnych przypadków za pomocą aktów o charakterze indywidualnym (zob. wyrok z dnia 1 marca 2016 r., National Iranian Oil Company/Rada, C‑440/14 P, EU:C:2016:128, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
54
W niniejszej sprawie decyzja zatwierdzająca ma na celu zatwierdzenie projektu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR, aby mógł on wywoływać skutki prawne zgodnie z art. 118 ust. 4 i 7 rozporządzenia 2021/2115.
55
Decyzja zatwierdzająca świadczy zatem o zgodności aktu krajowego, a mianowicie francuskiego planu strategicznego w ramach WPR, z szeregiem warunków określonych w rozporządzeniu 2021/2115. Jest ona skierowana do Republiki Francuskiej i stanowi etap poprzedzający wprowadzenie w życie krajowych ram prawnych regulujących przyznawanie pomocy Unii rolnikom i innym beneficjentom na podstawie zatwierdzonego francuskiego planu strategicznego w ramach WPR.
56
W tym względzie, zgodnie z art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115, Komisja zatwierdza projekt planu strategicznego w ramach WPR, pod warunkiem że przedstawiono potrzebne informacje i że plan ten jest zgodny z art. 9 i innymi wymogami określonymi w tym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. 2021, L 435, s. 187), a także w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na ich podstawie.
57
W tym kontekście z łącznej lektury motywów 27, 97 i 110 oraz art. 9 i 118 rozporządzenia 2021/2115 wynika, że procedura zatwierdzenia ma na celu zapewnienie zgodności planów strategicznych w ramach WPR, przyjętych przez państwa członkowskie w celu wdrożenia WPR na poziomie krajowym, z przepisami Unii, w szczególności z celami WPR określonymi w art. 39 TFUE i doprecyzowanymi w tym rozporządzeniu.
58
Z powyższych przepisów wynika, że Komisji przyznano uprawnienia wykonawcze do kontroli zgodności każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR z wymogami określonymi w rozporządzeniu 2021/2115.
59
Tym samym uprawnienie wykonawcze przyznane Komisji na mocy art. 291 TFUE i art. 118 rozporządzenia 2021/2115 w celu przyjęcia decyzji zatwierdzającej ograniczają się do kontroli zgodności szczególnego rodzaju aktu, mianowicie projektów planów strategicznych w ramach WPR. W związku z tym poszanowanie granic tych uprawnień należy zbadać nie tylko w świetle istotnych celów ogólnych tego rozporządzenia, lecz również w świetle wszystkich wymogów, do których odnosi się art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115.
60
W niniejszej sprawie w podsekcji 4.1 załącznika do zaskarżonej decyzji, w odpowiedzi na zarzut braku uprawnień do przyjęcia decyzji zatwierdzającej, Komisja przypomina, że zgodnie z art. 13 ust. 2 TUE każda instytucja działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów. Zdaniem Komisji to, czy akt został przyjęty bez upoważnienia, rozstrzyga się w oparciu o podstawę prawną, która umożliwia tej instytucji działanie, niezależnie od tego, czy upoważnienie było dorozumiane, czy wyraźne. Przyjmując nawet, że Komisja wykracza poza granice uprawnień przyznanych jej do przyjęcia danego aktu prawnego, pozostaje ona właściwa do jego przyjęcia pomimo naruszeń prawa popełnionych przy wykonywaniu tych uprawnień. Z tego względu uważa ona, że argumenty przedstawione na poparcie tego zarzutu są bezpodstawne w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia zasady kompetencji powierzonych.
61
Komisja podnosi bowiem w zaskarżonej decyzji, że art. 118 ust. 4 i 6 rozporządzenia 2021/2115 przyznaje jej wyraźnie uprawnienia do zatwierdzenia projektów planów strategicznych w ramach WPR państw członkowskich. Wyjaśnia ona, że decyzje zatwierdzające przyjęte na tej podstawie nie mają na celu zmiany lub uzupełnienia aktu podstawowego, czyli wspomnianego rozporządzenia, ani opracowania przepisów wykonawczych. W tym kontekście przypomina ona, że plany strategiczne WPR są opracowywane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 104 tego rozporządzenia w celu wdrożenia unijnego wsparcia finansowanego oraz aby osiągnąć cele szczegółowe określone w art. 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia i muszą spełniać wszystkie wymogi określone w tym rozporządzeniu.
62
I tak w zaskarżonej decyzji Komisja uważa, że należy do niej sprawdzenie, czy argumenty podniesione na poparcie zarzutu braku uprawnień do zatwierdzenia francuskiego planu strategicznego w ramach WPR wykazują istnienie naruszeń rozporządzenia 2021/2115, aktów delegowanych lub aktów wykonawczych przyjętych na jego podstawie, domniemane naruszenia, które należy zbadać na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus, ponieważ stanowią one „prawo ochrony środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus.
63
Należy jednak stwierdzić, że podniesiony w sposób autonomiczny przez skarżące zarzut szczegółowy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo, uznając, iż nie ma konieczności, by akt wykonawczy, taki jak decyzja zatwierdzająca, szanował istotne elementy aktu podstawowego, nie jest zagadnieniem z zakresu prawa ochrony środowiska w rozumieniu rozporządzenia Aarhus. W związku z tym nawet gdyby ten zarzut szczegółowy okazał się zasadny, nie prowadziłby on do stwierdzenia naruszenia prawa ochrony środowiska w rozumieniu rozporządzenia z Aarhus, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wskazała Komisja, w ramach wewnętrznej procedury odwoławczej ma ona obowiązek zbadania wniosku jedynie w zakresie, w jakim autor tego wniosku podnosi, że dany akt administracyjny jest sprzeczny z prawem ochrony środowiska (zob. podobnie wyrok z dnia 14 marca 2018 r., TestBioTech/Komisja, T‑33/16, EU:T:2018:135, pkt 48, 68, 78).
64
W tym względzie należy przypomnieć, że żadne postanowienie traktatów nie nakłada na sąd Unii obowiązku badania w każdym przypadku zasadności zarzutów lub argumentów podniesionych na poparcie przedstawionych mu żądań. Przeciwnie, sąd Unii może w szczególności, ze względów związanych ze skutecznym sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości, powstrzymać się od badania zasadności zarzutów, które należy odrzucić jako niedopuszczalne lub bezskuteczne (zob. podobnie wyrok z dnia 29 września 2022 r., HIM/Komisja, C‑500/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:741, pkt 72, 73).
65
Ponieważ niniejszy podniesiony przez skarżące zarzut szczegółowy jest bezskuteczny, nie ma potrzeby badania jego zasadności.
66
W konsekwencji należy oddalić pierwszy zarzut szczegółowy części drugiej zarzutu pierwszego jako bezskuteczny.
b)
W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego odmowy uznania przez Komisję szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych za istotne elementy rozporządzenia 2021/2115
67
Skarżące zarzucają Komisji, że ta odmówiła w zaskarżonej decyzji uznania szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych za istotne elementy rozporządzenia 2021/2115 w rozumieniu orzecznictwa dotyczącego art. 291 TFUE.
68
Komisja, popierana przez Republikę Francuską, kwestionuje argumenty skarżących.
69
W niniejszej sprawie w podsekcji 3.2 załącznika do zaskarżonej decyzji Komisja ocenia, że szczegółowe cele środowiskowe i klimatyczne nie stanowią głównych elementów WPR. Jej zdaniem nie istnieje hierarchia celów szczegółowych ustanowionych w art. 6 rozporządzenia 2021/2115, która wynika z art. 105 tego rozporządzenia.
70
Ponadto zgodnie z podsekcją 3.3 załącznika do zaskarżonej decyzji zatwierdzenie planu strategicznego w ramach WPR powinno nastąpić, gdy tylko zawarta w nim strategia interwencji i jej elementy są odpowiednie do osiągnięcia celów określonych w rozporządzeniu 2021/2115 i są zgodne z tym samym rozporządzeniem i rozporządzeniem 2021/2116.
71
Ponieważ Komisja nie naruszyła prawa, uznając w zaskarżonej decyzji, że decyzja zatwierdzająca powinna spełniać wszystkie wymogi ustanowione rozporządzeniem 2021/2115, w tym jego art. 118 ust. 4, i wymogi, do których przepis ten odsyła, w szczególności poszanowanie szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych – odmowa uznania przez nią wspomnianych ogólnych celów za istotne nie ma wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
72
W konsekwencji należy oddalić drugi zarzut szczegółowy jako bezskuteczny, a w konsekwencji oddalić część drugą zarzutu pierwszego w całości.
2.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego, odnoszącej się do naruszeń prawa dotyczących charakteru i zakresu kontroli sprawowanej przez Komisji na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115
73
Część pierwsza zarzutu pierwszego dzieli się na dwa zarzuty szczegółowe, z których pierwszy odnosi się do naruszenia prawa dotyczącego charakteru kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR sprawowanej przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115, a drugi – naruszenia przez Komisję prawa w odniesieniu do granic kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR.
a)
W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, odnoszącego się do naruszenia prawa dotyczącego charakteru kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR sprawowanej przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115
74
Skarżące podnoszą w głównych zarysach, że rozważania zawarte w sekcji 3 załącznika do zaskarżonej decyzji są obarczone naruszeniem prawa dotyczącym charakteru kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR sprawowanej przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115. Ich zdaniem Komisja przyjęła nadmiernie zawężającą interpretację, która prowadzi do sprawdzenia wyłącznie, czy spełniona została przesłanka formalna dotycząca przekazania wszystkich niezbędnych informacji dotyczących projektu planu strategicznego w ramach WPR. Autonomia, jaką cieszą się państwa członkowskie przy opracowywaniu strategii interwencji w ramach ich planu strategicznego w ramach WPR, pozostaje podporządkowana ramom i celom przewidzianym tym rozporządzeniem.
75
Po pierwsze, skarżące zarzucają Komisji, że w podsekcji 3.3 załącznika do zaskarżonej decyzji naruszyła prawo w odniesieniu do charakteru uwag skierowanych do Republiki Francuskiej na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia 2021/2115. Komisja wypaczyła ich zdaniem znaczenie tych uwag, minimalizując kwestie, które były niezgodne z tym rozporządzeniem.
76
Po drugie, skarżące uważają, że centralna rola Komisji na etapie zatwierdzania projektów planu strategicznego w ramach WPR wynika zarówno z art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115, jak i z ogólnej systematyki tego rozporządzenia. Ich zdaniem przywołany przepis w związku z art. 109 ust. 2 i art. 111 akapit pierwszy lit. c) tego rozporządzenia wymaga spełnienia przesłanek materialnych przez każdy projekt planu strategicznego w ramach WPR, w szczególności art. 9 oraz innych wymogów ustanowionych w tym rozporządzeniu. W tym względzie jedynie kontrola spełnienia przesłanek formalnych i materialnych pozwoliłaby z jednej strony na dokonanie konkretnej oceny wpływu projektu planu strategicznego w ramach WPR, na zweryfikowanie wyjaśnień i wyborów państwa członkowskiego oraz na zasygnalizowanie ewentualnych niezgodności i utrzymujących się uchybień, a z drugiej strony na zagwarantowanie wspólnego charakteru WPR poprzez uniknięcie ryzyka renacjonalizacji.
77
Skarżące uważają zatem, że podstawą kontroli przesłanek materialnych, którą przeprowadza Komisja, powinny być nie tylko analizy, których dostarczenia oczekuje się od państw członkowskich na podstawie rozporządzenia 2021/2115, ale także jej własna wiedza oraz w stosownych przypadkach sprawozdania z dostępnych na ten temat analiz. Tak więc ani złożoność tematu, ani termin zatwierdzenia każdego projektu nie mogą uzasadniać obniżenia stopnia kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR.
78
W ramach tego zarzutu szczegółowego skarżące kwestionują dokonaną przez Komisję w zaskarżonej decyzji interpretację art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115.
79
Zanim Sąd zbada, czy zawarta w zakażonej decyzji odpowiedź na wniosek skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej naruszała prawo, należy zbadać ramy prawne, które przyznają Komisji takie uprawnienie do zatwierdzania projektów planów strategicznych w ramach WPR.
1) W przedmiocie charakteru kontroli sprawowanej na mocy art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115
80
W tym względzie należy przypomnieć, że wykładnia normy prawa Unii wymaga uwzględnienia nie tylko jej treści, lecz także kontekstu, w jaki ona się wpisuje, oraz celów aktu, którego przepis ten stanowi część (zob. podobnie wyroki z dnia 25 czerwca 2020 r., A i in. (Turbiny wiatrowe w Aalter i Nevele), C‑24/19, EU:C:2020:503, pkt 37; z dnia 3 września 2024 r., Illumina i Grail/Komisja, C‑611/22 P i C‑625/22 P, EU:C:2024:677, pkt 126, 127 i przytoczone tam orzecznictwo).
81
W art. 118 rozporządzenia 2021/2115 ustanowiono procedurę oceny i zatwierdzenia każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że każde państwo członkowskie przedkłada Komisji projekt planu strategicznego w ramach WPR.
82
Następnie art. 118 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115 stanowi, że Komisja ocenia projekt planu strategicznego w ramach WPR pod kątem jego kompletności, spójności i zgodności z ogólnymi zasadami prawa Unii, z tym rozporządzeniem oraz z aktami delegowanymi i wykonawczymi przyjętymi na jego podstawie, a także z rozporządzeniem (UE) 2021/2116, skuteczności jego wkładu w realizację celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2021/2115 oraz jego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zakłócenia konkurencji oraz na poziom obciążeń administracyjnych beneficjentów i administracji.
83
Zgodnie z art. 118 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 2021/2115 w terminie trzech miesięcy od dnia przedłożenia planu strategicznego w ramach WPR Komisja może skierować do państw członkowskich uwagi. Drugi akapit tego ustępu przewiduje, że państwo członkowskie przekazuje Komisji wszystkie niezbędne dodatkowe informacje oraz, w stosownych przypadkach, wprowadza zmiany w projekcie planu strategicznego w ramach WPR.
84
W art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115 określono kryteria zatwierdzania projektów planów strategicznych w ramach WPR. Po pierwsze, potrzebne informacje, o których mowa w art. 118 ust. 3 tego rozporządzenia, powinny zostać przedstawione Komisji, a po drugie, projekt planu strategicznego w ramach WPR powinien być zgodny z art. 9 i innymi wymogami określonymi w tym rozporządzeniu i w rozporządzeniu 2021/2116, a także z aktami delegowanymi i wykonawczymi przyjętymi na ich podstawie. Zatwierdzenie opiera się wyłącznie na aktach prawnie wiążących dla państw członkowskich.
85
W pierwszej kolejności z jednej strony z brzmienia art. 118 rozporządzenia 2021/2115 wynika, że zgodnie z jego ust. 3 uwagi Komisji mogą dotyczyć nie tylko przedstawienia dodatkowych informacji, lecz również prowadzić do zmiany projektu planu strategicznego w ramach WPR. Użycie wyrażenia „w stosownych przypadkach” oznacza, że konieczność dokonania zmian zależy od charakteru tych uwag. W ten sposób uwagi Komisji mogą identyfikować istniejące niezgodności między projektem planu strategicznego w ramach WPR a wymogami określonymi w art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115. Od tego momentu państwo członkowskie będzie w obowiązku wprowadzić w nim zmiany w celu uzyskania zgody Komisji. Uwagi te mogą jednak również zawierać sugestie dotyczące tego, w jaki sposób państwo członkowskie mogłoby ulepszyć swój projekt planu strategicznego w ramach WPR, a nawet pytania dotyczące niektórych jego aspektów, nie wymagając jednak żadnych zmian.
86
Ponadto należy przypomnieć, że uwagi przedstawione przez Komisję na temat każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR stanowią jedynie środek pośredni w procesie opracowywania planu strategicznego w ramach WPR. Artykuł 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115 przewiduje bowiem, że zatwierdzenie wynika z analizy zmienionego projektu planu strategicznego w ramach WPR.
87
Z drugiej strony, zgodnie z art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115, Komisja przeprowadza podwójną kontrolę projektu planu strategicznego w ramach WPR, mianowicie, po pierwsze, sprawdza jego kompletność w świetle wszystkich potrzebnych informacji, a po drugie, jego zgodność z wyczerpującym katalogiem wymogów wynikających z prawa Unii.
88
W drugiej kolejności – wykładnia systemowa potwierdza wykładnię językową wspomnianą w pkt 83–87 powyżej.
89
Zgodnie z art. 118 rozporządzenia 2021/2115 Komisja przeprowadza najpierw ocenę każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR pod względem zgodności z wyczerpującym katalogiem kryteriów ustanowionym w ust. 2 tego artykułu. Komisja ocenia kompletność, spójność i zgodność projektu planu strategicznego w ramach WPR z ogólnymi zasadami prawa Unii, z przywołanym rozporządzeniem oraz aktami delegowanymi i wykonawczymi przyjętymi na jego podstawie, a także z rozporządzeniem (UE) 2021/2116, skuteczność jego wkładu w realizację celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2021/2115 oraz jego wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i zakłócenia konkurencji oraz na poziom obciążeń administracyjnych beneficjentów i administracji. Zdanie drugie tego artykułu uściśla, że ocena dotyczy „w szczególności” adekwatności szeregu elementów, które składają się na te projekty. Zastosowanie takiego sformułowania wskazuje, że nie chodzi tu o dodatkową ocenę, lecz o jeden ze składników tego etapu.
90
Następnie Komisja wszczyna postępowanie względem państwa członkowskiego, w trakcie którego będzie mogła przedstawić uwagi zgodnie z art. 118 ust. 3 rozporządzenia 2021/2115. Jak przypomniano w pkt 83 i 85 powyżej, artykuł ten uściśla, że treść tych uwag zależy od wyników oceny każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR, którą Komisja musiała dostarczyć wcześniej. Nie przewidziano, by uwagi te ograniczały się wyłącznie do problemów związanych ze zgodnością z tym rozporządzeniem. Artykuł ten określa również potencjalne konsekwencje, jakie należy wyciągnąć z tych uwag.
91
Wreszcie po przeprowadzeniu dialogu z państwem członkowskim Komisja przyjmuje decyzję wykonawczą w sprawie zatwierdzenia projektu planu strategicznego w ramach WPR, ewentualnie zmienionego w następstwie jego uwag, pod warunkiem że projekt ten jest zgodny z wymogami określonymi w przepisach Unii, o których mowa w art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115. W tym kontekście należy zauważyć, że art. 118 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia uściśla, iż zatwierdzenie powinno nastąpić nie później niż sześć miesięcy po przedłożeniu projektu planu strategicznego w ramach WPR przez dane państwo członkowskie i że zatwardzenie nie obejmuje ani informacji, o których mowa w art. 113 lit. c), ani tych zawartych w załącznikach I–IV do projektu planu strategicznego w ramach WPR, o których mowa w art. 107 ust. 2 lit. a)–d) i które obejmują, odpowiednio, ocenę ex ante, w tym strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko, analizę sytuacji pod kątem mocnych, słabych stron, możliwości i zagrożeń (zwaną dalej „analizą SWOT”), konsultacje z partnerami oraz płatność specyficzną w odniesieniu do bawełny zgodnie z art. 115 ust. 1–4 tego rozporządzenia.
92
Ponadto w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115 przypomniano, że Komisja zatwierdza plany strategiczne w ramach WPR i że państwa członkowskie je opracowują.
93
Co się tyczy roli państw członkowskich, zgodnie z art. 104 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 ustanawiają one plany strategiczne w ramach WPR w celu wdrożenia unijnego wsparcia finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
94
W tym względzie zgodnie z art. 8 rozporządzenia 2021/2115 państwa członkowskie realizują cele przedstawione w art. 5 i 6 tego rozporządzenia poprzez określenie interwencji na podstawie rodzajów interwencji określonych w tym rozporządzeniu zgodnie z ocenami własnych potrzeb oraz ze wspólnymi wymogami przedstawionymi w tym samym rozporządzeniu.
95
W tych ramach art. 9–84 rozporządzenia 2021/2115 określają rodzaje interwencji oraz wspólne wymogi, które państwa członkowskie powinny stosować w celu zapewnienia wspólnego charakteru WPR. Artykuły 107–115 tego rozporządzenia ustanawiają wymogi w dziedzinie treści planów strategicznych w ramach WPR. Stanowią one wytyczne dotyczące strategii przyjętej przez każde państwo członkowskie w celu wdrożenia WPR.
96
Co się tyczy Komisji, po pierwsze, jak wynika w szczególności z art. 152 rozporządzenia 2021/2115, przyjmuje ona różne akty delegowane niezbędne do wykonania tego rozporządzenia. Po drugie, jest ona odpowiedzialna za przyjmowanie aktów wykonawczych, jak wynika z art. 11 ust. 2, art. 37 ust. 6, art. 38 ust. 6, art. 59 ust. 8, art. 117, art. 123 ust. 5, art. 126 ust. 5, art. 133, art. 134 ust. 14, art. 143 ust. 4, art. 148 i art. 150 ust. 3 tego rozporządzenia. Po trzecie, zgodnie z art. 120–143 tego rozporządzenia zapewnia ona monitorowanie i ewaluację wdrażania planów strategicznych w ramach WPR zatwierdzonych przez państwa członkowskie.
97
Z rozporządzenia 2021/2115 wynika zatem podział zadań między państwa członkowskie i Komisję, sprzyjający większej pomocniczości w ramach wspólnych ram, które mają zapewnić dostosowanie wyborów dokonywanych na szczeblu krajowym do priorytetów i celów Unii.
98
W trzeciej kolejności – wykładnia celowościowa potwierdza wykładnię językową i systemową, o której mowa w pkt 83–97 powyżej.
99
W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 2 TFUE kompetencje dzielone między Unią a państwami członkowskimi mają zastosowanie w szczególności w dziedzinie rolnictwa.
100
Ponadto w art. 5 rozporządzenia 2021/2115 przypomniano, że cele WPR muszą być realizowane zgodnie z zasadą pomocniczości.
101
W tym kontekście zgodnie z motywem 3 rozporządzenia 2021/2115 tryb zarządzania WPR jest obecnie zgodny z nowym podejściem, które opiera się na założeniu, że Unia określa podstawowe parametry polityki, natomiast odpowiedzialność za sposób realizacji celów i celów końcowych spoczywa większym stopniu na państwach członkowskich. W związku z tym udoskonalona pomocniczość pozwala na lepsze uwzględnianie lokalnych warunków i potrzeb oraz szczególnego charakteru działalności rolniczej. W tym względzie z motywów 27, 96 i 97 wspomnianego rozporządzenia wynika, że przewiduje ono przeniesienie odpowiedzialności na państwa członkowskie.
102
Tym samym wprowadzony przez prawodawcę Unii nowy sposób zarządzania WPR opiera się na systemie współpracy, który pozostawia państwom członkowskim zakres swobody w celu dostosowania interwencji do pilnego zapotrzebowania i szczególnych potrzeb ich rolnictwa krajowego, przewidując jednocześnie kontrolę Unii w celu zapewnienia ich zgodności z WPR (postanowienie z dnia 17 października 2024 r., Complejo Agrícola Las Lomas/Komisja, T‑729/22, EU:T:2024:711, pkt 70).
103
Z całości przypomnianych elementów wynika, że z jednej strony uwagi sformułowane przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia 2021/2115 nie mają same w sobie wiążącego charakteru, lecz ich treść powinna skłonić państwo członkowskie będące autorem projektu planu strategicznego w ramach WPR do wprowadzenia do niego zmian, jeżeli wskazują one na istnienie niezgodności z wymogami określonymi w art. 118 ust. 4 tego rozporządzenia, stanowiące przeszkody w zatwierdzeniu tego planu, a z drugiej strony na podstawie tego samego przepisu Komisja powinna zapewnić kontrolę zgodności projektu plan strategiczny w ramach WPR z wymogami określonymi w przepisach Unii, o których mowa w tym ustępie.
2) W przedmiocie interpretacji dokonanej przez Komisję w zaskarżonej decyzji
104
W podsekcji 3.3 załącznika do zaskarżonej decyzji Komisja przypomina przede wszystkim, że zatwierdzenie każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR obejmuje trzy etapy, a mianowicie ocenę, następnie przedstawienie uwag i wreszcie zatwierdzenie. Jej zdaniem art. 118 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2021/2115 nakłada na nią obowiązek zatwierdzenia projektu planu strategicznego w ramach WPR, jeżeli zostanie ustalone, że strategia interwencji i jej elementy są odpowiednie do osiągnięcia celów określonych w tym projekcie i są zgodne z tym rozporządzeniem i rozporządzeniem 2021/2116. Komisja wyjaśnia, że zatwierdzenie opiera się wyłącznie na elementach prawnie wiążących dla państw członkowskich.
105
Ponadto Komisja przypomina, że uwagi skierowane do państw członkowskich na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia 2021/2115 stanowią etap pośredni w procesie zatwierdzania planu strategicznego w ramach WPR, po którym można przeprowadzić dalszą wymianę informacji z państwami członkowskimi na temat konkretnych aspektów ich projektów planów strategicznych w ramach WPR. Jej zdaniem, w zależności od trudności stwierdzonych w trakcie oceny, po pierwsze, jej uwagi mogą wezwać państwo członkowskie do skorygowania niektórych elementów projektu planu strategicznego w ramach WPR, które mogą być niezgodne z art. 9 tego rozporządzenia, z innymi jego wymogami lub z rozporządzeniem 2021/2116. Po drugie, uwagi te mogą zawierać wezwania lub sugestie dotyczące sposobów poprawy spójności interwencji, poziomu ambicji całego planu strategicznego w ramach WPR w odniesieniu do szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych lub ambicji celów szczegółowych, koncepcji interwencji, ich spójności, a także sugestii dotyczących sposobu zmniejszenia obciążeń administracyjnych podczas wdrażania tego planu. Po trzecie, uwagi te mogą dotyczyć tych elementów projektu planu strategicznego w ramach WPR, które są niejasne, niekompletne, które są nie dość szczegółowe, które budzą wątpliwości lub które mogłyby wymagać dodatkowego wyjaśnienia lub poprawy, nawet jeśli są to elementy, które państwa członkowskie mogą swobodnie wybierać lub projektować.
106
W związku z tym Komisja uważa, że odpowiedź państwa członkowskiego na jej uwagi może się różnić w zależności od ich treści i nie prowadzi automatycznie do zmiany projektu planu strategicznego w ramach WPR, ponieważ wyjaśnienie lub doprecyzowanie może okazać się wystarczające.
107
W szczególności w odniesieniu do wymogu adekwatności Komisja wyjaśnia, że jest on spełniony, gdy proponowana strategia interwencji jest dostosowana do analizy SWOT i definicji potrzeb, jeżeli jej struktura środowiskowa i klimatyczna jest zgodna z celami krajowymi opartymi na przepisach Unii wymienionymi w załączniku XIII do rozporządzenia 2021/2115 i może się do nich przyczynić, a strategia interwencji jako całość ma na celu skuteczny wkład w realizację celów szczegółowych określonych w tym rozporządzeniu i może się do nich przyczynić.
108
Następnie Komisja podkreśla z jednej strony, że rozporządzenie 2021/2115 powierza niektóre zadania i decyzje wyłącznie lub głównie państwom członkowskim, w szczególności w art. 115 ust. 2 i art. 103, lub wyklucza elementy procedury zatwierdzania, tak jak jego art. 113 lit. c) i art. 118 ust. 5. Z drugiej strony, zdaniem Komisji, rozporządzenie to ogranicza zakres badania o niektóre elementy projektu planu strategicznego w ramach WPR, w szczególności gdy przestrzegane są określone procedury lub gdy dany element został opracowany lub obliczony za pomocą przewidzianych w nim metod.
109
Ponadto Komisja uważa, że rozporządzenie 2021/2115 nie upoważnia jej ani do nakazania państwom członkowskim sposobu, w jaki należy szczegółowo wdrożyć niektóre interwencje lub elementy tego rozporządzenia, ani do określenia minimalnego poziomu ambicji zamierzonych celów lub wskaźników oddziaływania, ani do określenia szczegółowych zasad wdrażania wymogów w zakresie warunkowości. Jej zdaniem, zgodnie z nowymi ramami regulacyjnymi, które zapewniają państwom członkowskim większą elastyczność, taki standard kontroli wynika z ograniczeń, jakie rozporządzenie to nakłada na Komisję w procesie zatwierdzania projektów planów strategicznych w ramach WPR, oraz z podziału zadań między Komisję i państwa członkowskie w zakresie przygotowywania, oceny i zatwierdzania tych projektów.
110
W związku z tym Komisja nie naruszyła prawa w swej interpretacji art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115, kiedy stwierdziła, że jej rola w ramach oceny i zatwierdzania każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR ogranicza się do upewnienia się co do jego zgodności z katalogiem wymogów wynikających z prawa Unii, w szczególności za pomocą oceny wkładu tego projektu w realizację celów tej regulacji.
111
Pozostałe argumenty podnoszone przez skarżące nie są w stanie podważyć tego wniosku.
112
Po pierwsze, z zaskarżonej decyzji nie wynika, by Komisja uważała, że wykonywana przez nią kontrola ogranicza się do sprawdzenia, czy spełniona została przesłanka formalna, lecz iż uważa ona, że kontrola ta wymaga sprawdzenia, czy spełniony został całokształt szczególnych wymogów, jak wynika to z informacji przypomnianych w pkt 104 i 107 powyżej.
113
Po drugie, co się tyczy argumentu dotyczącego spoczywającego na Komisji obowiązku zapewnienia, by podstawą rozpatrywania projektów planów strategicznych w ramach WPR były nie tylko analizy, których oczekuje się od państw członkowskich zgodnie z rozporządzeniem 2021/2115, lecz również jej własna wiedza oraz, w stosownych przypadkach, sprawozdania zewnętrzne – należy przypomnieć, że wspomniane rozporządzenie określa szczególny podział ról między Komisję a państwa członkowskie w zakresie analiz faktycznych.
114
W tym względzie nowy model realizacji WPR, wynikający z rozporządzenia 2021/2115, w szczególności z jego motywów 99 i 100, kładzie nacisk na znaczenie wstępnej analizy sytuacji krajowej i określenia szczególnych potrzeb krajowych w celu opracowania planów strategicznych w ramach WPR. Zgodnie z tym rozporządzeniem taki proces powinien sprzyjać większej pomocniczości we wspólnych ramach Unii.
115
W tym celu rozporządzenie 2021/2115 powierza państwom członkowskim przeprowadzanie analiz kontekstu rolnego, zarówno na szczeblu krajowym, jak i regionalnym. Pierwsza z tych analiz, przewidziana w art. 108 wspomnianego rozporządzenia, dotyczy oceny potrzeb, druga, przeprowadzana na podstawie art. 115 ust. 2 tego rozporządzenia, to analiza SWOT, a trzecia, ustanowiona w jego art. 139, zwana analizą ex ante, ma na celu ocenę wpływu projektu planu strategicznego w ramach WPR przez pryzmat szeregu kryteriów, w tym jego wkładu w realizację celów szczegółowych.
116
Ponadto art. 118 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia 2021/2115 przewiduje w szczególności, że zatwierdzenie nie obejmuje informacji przypomnianych w pkt 115 powyżej.
117
Tak więc procedura zatwierdzenia nie tworzy po stronie Komisji obowiązku przyjęcia analiz, przypomnianych w pkt 115 powyżej, przeprowadzonych przez państwa członkowskie, ani uzupełnienia ich innymi analizami.
118
W niniejszej sprawie Komisja nie dopuściła się w zaskarżonej decyzji, w szczególności w podsekcji 3.3 załącznika do niej, naruszenia prawa, gdy przypomniała, że rozporządzenie 2021/2115 nie przyznaje jej uprawnień dochodzeniowych do celów oceny projektów planów strategicznych w ramach WPR, które umożliwiałyby jej prowadzenie własnych dochodzeń, a nawet weryfikacje i kontrole informacji będących podstawą tych projektów. Podobnie sama poczyniona przez Komisję w tej samej podsekcji załącznika do zaskarżonej decyzji obserwacja, że oprócz tych informacji może ona wykorzystać do oceny projektów planów strategicznych w ramach WPR inne informacje, którymi Komisja już dysponuje, nie stanowi naruszenia prawa w zakresie charakteru kontroli przewidzianej w art. 118 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.
119
Po trzecie, z odpowiedzi Komisji zawartej w podsekcji 3.3 załącznika do zaskarżonej decyzji nie wynika, że uznała ona, iż wnikliwość kontroli projektów planów strategicznych w ramach WPR w ramach procedury zatwierdzenia została ograniczona ze względu na złożoność przedmiotu i sześciomiesięczny termin, w którym powinna ona zatwierdzić je po ich przedłożeniu, zgodnie z art. 118 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia 2021/2115.
120
W zaskarżonej decyzji Komisja przypomina bowiem jedynie granice kontroli, jaką przeprowadza na podstawie art. 118 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2021/2115, podkreślając, że podstawą opracowania planu strategicznego w ramach WPR jest analiza prognostyczna obejmująca okres co najmniej pięciu lat, co wiąże się ze znacznym poziomem niepewności co do przyszłych zmian mających wpływ na dziedzinę rolnictwa.
121
W konsekwencji z całości powyższych rozważań wynika, że Komisja w żaden sposób nie naruszyła prawa w zaskarżonej decyzji, przypominając specyfikę procedury zatwierdzenia projektów planów strategicznych w ramach WPR na podstawie art. 118 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2021/2115.
122
W konsekwencji należy oddalić pierwszy zarzut szczegółowy części pierwszej zarzutu pierwszego jako bezzasadny.
b)
W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, odnoszącego się do naruszenia prawa dotyczącego zakresu kontroli strategii interwencji przeprowadzanej przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115
123
Skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza prawo w odniesieniu do zakresu kontroli, jaką Komisja powinna przeprowadzić na podstawie art. 118 ust. 2 i 4 rozporządzenia 2021/2115. Ich zdaniem Komisja nie powinna ograniczać się do ogólnej kontroli strategii interwencji i ogólnego wkładu francuskiego projektu planu strategicznego w ramach WPR w kontekście celów szczegółowymi, lecz musi przeanalizować skuteczność środków zawartych we wspomnianym planie strategicznym w ramach WPR w przyczynianiu się do ich realizacji.
124
Skarżące są zdania, że Komisja powinna ocenić, po pierwsze, skuteczność wkładu strategii interwencji, czyli możliwość, by odniosła ona pożądane lub poszukiwane rezultaty, a po drugie, spójność wkładu struktury środowiskowej w realizację długoterminowych celów krajowych dotyczących celów środowiskowych i klimatycznych, a mianowicie udział tej struktury w osiągnięciu tych celów na miarę znaczenia planu strategicznego w ramach WPR dla ich realizacji w sektorze rolnym. W tym celu konieczne byłoby przeanalizowanie kluczowych środków przewidzianych we francuskim planie strategicznym w ramach WPR w celu zaspokojenia priorytetowych potrzeb i osiągnięcia szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych lub długoterminowych celów krajowych.
125
Komisja, popierana przez Republikę Francuską, kwestionuje argumenty skarżących.
126
Zgodnie z art. 118 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115, przypomnianym w pkt 89 powyżej, Komisja powinna ocenić w szczególności skuteczność wkładu projektu planu strategicznego w ramach WPR w realizację celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Ocena ta koncentruje się „w szczególności” na adekwatności szeregu elementów projektu planu strategicznego w ramach WPR.
127
Procedura zatwierdzania przewiduje, że Komisja upewnia się co do możliwości, by strategia interwencji zawarta we wniosku dotyczącym planu strategicznego w ramach WPR odniosła konkretne i skoordynowane skutki w celu osiągnięcia celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2021/2115.
128
W tym względzie w art. 109 rozporządzenia 2021/2115, dotyczącym strategii interwencji, wyjaśniono, że należy w niej opisać w szczególności, w jaki sposób interwencje przyczyniają się do osiągnięcia celów końcowych, w tym szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, oraz w jaki sposób są one spójne i komplementarne. To samo dotyczy przydziału środków, który musi być uzasadniony i odpowiedni do osiągnięcia tych celów końcowych. Ponadto art. 109 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia dodaje, że ta strategia interwencji powinna wykazywać spójność i komplementarność interwencji w ramach poszczególnych celów szczegółowych, przedstawiając w szczególności ogólny zarys struktury środowiskowej i klimatycznej, opisujący sposób, w jaki wdrażana jest każda norma dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ogólny wkład warunkowości w realizację szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, komplementarność różnych form pomocy mających te same cele szczegółowe, sposób osiągnięcia większego ogólnego wkładu określonego w art. 105 tego rozporządzenia oraz sposób, w jaki ta struktura środowiskowa i klimatyczna ma przyczyniać się do realizacji już ustalonych długoterminowych celów krajowych i być z nimi spójna.
129
Jeżeli chodzi o wyższy poziom ambicji w odniesieniu do szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, art. 105 rozporządzenia 2021/2115 stanowi, że państwa członkowskie dążą do wniesienia większego ogólnego wkładu w osiągnięcie tych celów w porównaniu z ogólnym wkładem w realizację celu określonego w poprzednio obowiązujących przepisach w latach 2014–2020. Dodaje on, że plany strategiczne w ramach WPR wyjaśniają, w jaki sposób państwa członkowskie zamierzają wnieść tego rodzaju większy ogólny wkład.
130
Ponadto należy przypomnieć, że nowy model realizacji, na którym opiera się rozporządzenie 2021/2115, ma na celu wzmocnienie zasady pomocniczości poprzez przyznanie państwom członkowskim dodatkowego zakresu uznania w szczególnym porozumieniu dotyczącym interwencji przewidzianych w każdym planie strategicznym w ramach WPR.
131
W tym celu w rozporządzeniu 2021/2115 określono podstawowe parametry wdrażania WPR, mianowicie cele Unii, rodzaje interwencji i wspólne wymogi, których przestrzeganie zapewnia Komisja w ramach procedury zatwierdzania przewidzianej w art. 118 tego rozporządzenia.
132
W tym kontekście rozporządzenie 2021/2115 nie obejmuje mechanizmów dostosowania ani interwencji w ramach strategii interwencji w odniesieniu do ich wkładu w realizację szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, ani też udziału planu strategicznego w ramach WPR w osiąganiu długoterminowych krajowych celów środowiskowych i klimatycznych.
133
W związku z tym rozporządzenie 2021/2115 wymaga od każdego państwa członkowskiego opracowania planu strategicznego w ramach WPR stanowiącego skuteczny wkład w osiągnięcia celów szczegółowych określonych w art. 6 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, których realizacja jest mierzona za pomocą wskaźników i celów końcowych.
134
Rozporządzenie 2021/2115 nie nakłada jednak na państwa członkowskie obowiązku rezultatu przy wdrażaniu WPR, lecz obowiązek starannego działania. Sformułowanie celów ogólnych i szczegółowych potwierdza bowiem, że państwa członkowskie nie mają obowiązku osiągnięcia dokładnie ilościowo określonego rezultatu. W tym względzie art. 5 lit. b) wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że wsparcie z EFRG i EFRROW przyczynia się do realizacji różnych celów ogólnych, w szczególności celu polegającego na „wspieraniu i wzmacnianiu ochrony środowiska”. I tak, jeśli chodzi o szczegółowe cele środowiskowe i klimatyczne, art. 6 ust. 1 lit. d)–f) tego rozporządzenia uściśla, że pomoc ma na celu „przyczynianie się do łagodzenia zmiany klimatu, a także promowanie zrównoważonej energii”, „wspieranie zrównoważonego rozwoju […] i wydajnego gospodarowania [zasobami naturalnymi]” oraz „ przyczynianie się do powstrzymania utraty różnorodności biologicznej […] [i] wzmacnianie usług ekosystemowych oraz ochron[y] siedlisk i krajobrazu ”.
135
W związku z tym w ramach kontroli zgodności Komisja musi ocenić, zgodnie z ogólnym podejściem, skuteczność wkładu projektu planu strategicznego w ramach WPR w realizację celów ogólnych i szczegółowych, analizując strategię interwencji zarówno pod kątem poziomu ambicji, jak i możliwości, że spowoduje ona oczekiwane skutki w celu wypełnienia obowiązku starannego działania spoczywającego na państwach członkowskich, w tym szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych.
136
W niniejszej sprawie w podsekcji 3.2 załącznika do zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśnia, że jej rola w ramach oceny przewidzianej w art. 118 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115 polega na sprawdzeniu, czy informacje i uzasadnienia przedstawione przez państwo członkowskie są kompletne, czy wyjaśniają w sposób jasny, spójny, logiczny, zwięzły i wiarygodny funkcjonowanie strategii interwencji i samych interwencji, skuteczność ich wkładu w realizację szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, ich spójność z innymi interwencjami stanowiącymi wkład realizację szczegółowych celów oraz zgodność każdej interwencji z ogólnymi i szczegółowymi wymogami tego rozporządzenia, które znajdują zastosowanie. W odniesieniu do struktury środowiskowej i klimatycznej Komisja uściśla, że sprawdza jej zgodność z wymogami art. 109 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, w tym jej wkład i spójność z długoterminowymi celami krajowymi.
137
Ponadto w podsekcji 3.3 załącznika do zaskarżonej decyzji, przypomnianej w pkt 104 i 107 powyżej, Komisja potwierdza, że ma obowiązek sprawdzać w ramach procedury zatwierdzenia zarówno skuteczność wkładu strategii interwencji planu strategicznego w ramach WPR i elementów, które się na niego składają, w realizację celów ogólnych i szczegółowych, jak i zgodność tego planu z wyczerpującym katalogiem wymogów prawa Unii zawartym w art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115. Dokłada ona starań, aby wyjaśnić, że chodzi o upewnienie się, że państwa członkowskie wywiązują się ze spoczywających na nich na mocy tego rozporządzenia obowiązków starannego działania.
138
Z zaskarżonej decyzji nie wynika, że Komisja uznała, iż w ramach procedury zatwierdzenia francuskiego planu strategicznego w ramach WPR powinna była ograniczyć się do całościowej oceny tego planu, bez sprawdzenia zawartych w nim środków. Przeciwnie, z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja uważa, iż jej kontrola powinna dotyczyć wszystkich elementów składających się na projekt planu strategicznego w ramach WPR, ponieważ ma ona obowiązek dokonania oceny nie tylko indywidualnych skutków środków, ale również ich skoordynowanej skuteczności.
139
Z powyższego wynika, że drugi zarzut szczegółowy pierwszej części zarzutu pierwszego należy oddalić jako bezzasadny, a w konsekwencji oddalić pierwszą część zarzutu pierwszego.
3.
W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej okoliczności, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji oczywistego błędu w ocenie, gdy stwierdziła, że francuski plan strategiczny w ramach WPR szanuje istotne elementy rozporządzenia 2021/2115
140
Skarżące są zdania, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w podsekcji 4.1 załącznika do zaskarżonej decyzji, gdy uznała, że francuski plan strategiczny w ramach WPR szanuje istotne elementy rozporządzenia 2021/2115 w dziedzinie środowiska i klimatu. Twierdzą one, że punkty niezgodności z zasadniczymi elementami tego rozporządzenia nie zostały poprawione w zmienionej wersji projektu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR, w szczególności w odniesieniu do szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych, ochrony zasobów wodnych oraz zachowania i odbudowy różnorodności biologicznej.
[…]
143
Należy zauważyć, że w części trzeciej zarzutu pierwszego skarżące zarzucają w istocie Komisji, że ta dopuściła się w zaskarżonej decyzji oczywistego błędu w ocenie, gdy stwierdziła zgodność francuskiego planu strategicznego w ramach WPR z szczegółowymi celami środowiskowymi i klimatycznymi.
144
Ponadto skarżące zarzucają również Komisji w zarzutach drugim, trzecim i czwartym, że popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, gdy uznała, iż decyzja zatwierdzająca była zgodna z szczegółowymi celami środowiskowymi i klimatycznymi.
145
W konsekwencji badanie części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej poszanowania szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, należy połączyć z badaniem zarzutów drugiego, trzeciego i czwartego.
146
W świetle powyższych rozważań zarzut pierwszy należy oddalić jako w części bezskuteczny, w części bezzasadny, a w pozostałym zakresie odesłać do analizy zarzutów drugiego, trzeciego i czwartego.
[…]
E. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego E i długoterminowych celów krajowych związanych z tym celem
223
Zarzut trzeci dzieli się na dwie części, z których pierwsza wynika z oczywistego błędu w ocenie skuteczności wkładu strategii interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego E, zwłaszcza ochrony zasobów wodnych, a druga – oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do skuteczności wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację długoterminowych celów krajowych w zakresie ochrony zasobów wodnych wynikających z dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1) oraz dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. 1991, L 375, s. 1).
1.
W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie skuteczności wkładu strategii interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację szczególnego celu E, w szczególności w ochronę zasobów wodnych
224
Skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji oczywistego błędu w ocenie, gdy stwierdziła, że strategia interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR skutecznie przyczyniała się do ochrony zasobów wodnych, do której odnosi się cel szczegółowy E, podczas gdy nie pozwala ona na ograniczenie stosowania pestycydów ze względu brak poszanowania normy GAEC 7 i ekoschematu zdefiniowanego w rozporządzeniu 2021/2115.
225
Część pierwsza zarzutu trzeciego dzieli się na pięć zarzutów szczegółowych, dotyczących, po pierwsze, priorytetowego charakteru ograniczenia stosowania pestycydów w ramach realizacji celu szczegółowego E, po drugie, nieadekwatności przyjętej przez Komisję logiki badania w celu oceny wkładu strategii interwencji w realizację celu szczegółowego E, po trzecie, braku poszanowania przez francuski plan strategiczny w ramach WPR normy GAEC 7 przewidzianej w art. 13 rozporządzenia 2021/2115, po czwarte, braku poszanowania przez francuski plan strategiczny w ramach WPR ekoschematu przewidzianego w art. 31 wspomnianego rozporządzenia, oraz po piąte, braku możliwości, by strategia interwencji spowodowała osiągnięcie szczegółowego celu E ze względu na ograniczenia związane z warunkami wdrożenia przez organy francuskie normy GAEC 7 i ekoschematu.
[…]
c)
W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego braku poszanowania przez normę GAEC 7 tak jak została ona wdrożona przez francuski plan strategiczny w ramach WPR art. 13 rozporządzenia 2021/2115 oraz minimalnych wymogów określonych tym rozporządzeniem
246
Jak przypomniano w pkt 103 i 135 powyżej, zgodnie z art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115 Komisja musi upewnić się o zgodności każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR z niektórymi wymogami prawa Unii, w szczególności z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przepisami rozporządzenia 2021/2115 i rozporządzenia 2021/2116, a także przepisami aktów delegowanych i wykonawczych przyjętych na podstawie tych rozporządzeń. Ta kontrola zgodności wymaga oceny nie tylko skuteczności wkładu strategii interwencji każdego planu w realizację celów szczegółowych zgodnie z ogólnym podejściem, ale również braku sprzeczności zawartych w nich środków z minimalnymi wymogami prawa Unii określonymi w tym przepisie.
247
W ramach trzeciego zarzutu szczegółowego pierwszej części zarzutu trzeciego skarżące podnoszą, że norma GAEC 7, wdrożona przez francuski plan strategiczny w ramach WPR, nie jest zgodna ani z art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115, ani z minimalnymi wymogami załącznika III do tego rozporządzenia, co stanowi naruszenie art. 118 ust. 4 tego rozporządzenia. Ponadto odstępstwa od ogólnej zasady corocznego zmianowania upraw są dopuszczalne jedynie na poziomie regionalnym lub na poziomie gospodarstw o określonych cechach szczególnych. Ponadto ocena ogólnego wkładu warunkowości w realizację celów szczegółowych nie stoi na przeszkodzie konkretnej ocenie norm dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wdrożonych przez plan strategiczny w ramach WPR, jak to wynika z art. 109 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) tego rozporządzenia.
248
Komisja, popierana przez Republikę Francuską, kwestionuje argumenty skarżących. Jej zdaniem wdrożenie normy GAEC 7 przez francuski plan strategiczny w ramach WPR spełnia minimalne wymogi określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 i doprecyzowane w załączniku III do tego rozporządzenia, które umożliwiają państwom członkowskim wdrożenie tej normy z pewną elastycznością w celu uwzględnienia różnorodności metod i warunków rolniczych w różnych regionach kraju. Ponadto możliwe są wyjątki, o ile gwarantują one realizację głównego celu normy GAEC 7, jakim jest zachowanie potencjału gleby. Francuski plan strategiczny w ramach WPR w pełni zagwarantowałby osiągnięcie tego celu, wprowadzając jednocześnie zmianowanie upraw w dłuższej perspektywie, przewidując pewną elastyczność w przypadku niekorzystnych warunków klimatycznych i uwzględniając różnice regionalne. W tym względzie na poziomie działki, zgodnie z art. 13 tego rozporządzenia, obowiązek ustanowiony normą GAEC 7 został spełniony albo poprzez zmianę uprawy głównej co dwa lata, albo przez uprawę wtórną uprawianą co roku.
249
W niniejszej sprawie z podsekcji 4.3 załącznika do zaskarżonej decyzji wynika, że w odpowiedzi na wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej Komisja uznała, po pierwsze, że norma GAEC 7 nie stanowi interwencji w rozumieniu art. 111 rozporządzenia 2021/2115, a tym samym nie stanowi części ram wykonania przewidzianych w tym rozporządzeniu, mimo że jest niezbędna jako wymóg minimalny i podstawa niektórych interwencji. Z drugiej strony norma GAEC 7, jako wymóg warunkowości, który musi być przestrzegany przez wszystkich rolników, nie ma znaczenia dla oceny wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację wskaźnika rezultatu R.24.
250
Na wstępie należy przypomnieć, że w ramach wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia Aarhus wnioskodawca może podnieść, że akt, którego dotyczy wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, narusza prawo ochrony środowiska.
251
W tym względzie norma GAEC 7, biorąc pod uwagę jej cel zachowania potencjału gleby poprzez zmianowanie upraw głównych lub wtórnych na gruntach ornych, przyczynia się do realizacji celów polityki Unii w dziedzinie środowiska, w szczególności zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz ostrożnego i racjonalnego wykorzystywania zasobów naturalnych. Tym samym norma ta wchodzi w zakres pojęcia „prawa ochrony środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., EBI i Komisja/ClientEarth, C‑212/21 P i C‑223/21 P, EU:C:2023:546, pkt 83–87).
252
Należy podkreślić, że z samego brzmienia art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 wynika, iż zadanie zapewnienia, aby wszystkie użytki rolne były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, spoczywa na państwach członkowskich. W tym celu państwa członkowskie ustalają na szczeblu krajowym lub regionalnym minimalne normy dla rolników i innych beneficjentów w odniesieniu do każdej normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionej w załączniku III, zgodnie z głównymi celami tych norm, o których mowa w tym załączniku. Ponadto ustalając swoje normy, państwa członkowskie uwzględniają w stosownych przypadkach cechy szczególne danych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy rolnicze, takie jak praktyki rolnicze, wielkość gospodarstw i strukturę gospodarstw, użytkowanie gruntów oraz specyfikę regionów najbardziej oddalonych.
253
Wynika z tego, że państwa członkowskie mają obowiązek ustanowienia minimalnych norm dla każdej normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska zawartej w załączniku III do rozporządzenia 2021/2115. Takie podejście znajduje potwierdzenie w motywie 43 wspomnianego rozporządzenia. Choć państwa członkowskie w trakcie definiowania tych wymogów mają obowiązek przestrzegania wspomnianego załącznika, to jednak ogólne pojęcia i sformułowania w nim użyte pozostawiają państwom członkowskim pewien zakres uznania w ramach konkretnego określenia wspomnianych wymogów (zob. analogicznie wyrok z dnia 7 sierpnia 2018 r., Argo Kalda Mardi talu, C‑435/17, EU:C:2018:637, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).
254
Tak więc zakres uznania przyznanego państwom członkowskim w ramach określania norm dobrej kultury rolnej zgodnych z ochroną środowiska zależy w szczególności od ich brzmienia lub stopnia precyzyjności w prawie Unii, czyli w niniejszym przypadku od treści załącznika III do rozporządzenia 2021/2115.
255
Załącznik III do rozporządzenia 2021/2115 stanowi, że głównym celem normy GAEC 7 jest zachowanie potencjału gleby. W tym względzie przypis zawiera wyjaśnienia dotyczące znaczenia pojęcia „zmianowania” Zgodnie z jego treścią zmianowanie polega na zmianie upraw co najmniej raz w roku na poziomie działek rolnych (z wyjątkiem upraw wieloletnich, traw i innych zielnych roślin pastewnych oraz gruntów ugorowanych), w tym odpowiednio zarządzanych upraw wtórnych.
256
Należy stwierdzić, że choć norma GAEC 7 jest sformułowana w sposób ogólny, to jednak brzmienie przypisu, do którego odsyła załącznik III do rozporządzenia 2021/2115, określa w sposób precyzyjny minimalne wymogi dotyczące zmianowania oraz ewentualne dostosowania i zwolnienia.
257
Wynika z tego, że zakres uznania państw członkowskich w odniesieniu do określenia normy GAEC 7 nie może naruszać wymogów minimalnych w zakresie zmianowania przypomnianych w pkt 255 powyżej.
258
W niniejszej sprawie norma GAEC 7 wdrożona przez francuski plan strategiczny w ramach WPR przewiduje, że jej przestrzeganie ocenia się według dwóch kumulatywnych kryteriów, pierwszego na poziomie gospodarstwa, a drugiego na poziomie działki, jak potwierdziła Republika Francuska na rozprawie.
259
Na poziomie gospodarstwa francuski plan strategiczny w ramach WPR ustanawia roczne kryterium zmianowania, a mianowicie że na co najmniej 35 % powierzchni upraw danego gospodarstwa uprawa główna musi być inna niż uprawa w roku poprzednim lub musi po niej następować uprawa wtórna.
260
Na poziomie działki francuski plan strategiczny w ramach WPR wymaga albo dwóch różnych upraw głównych w okresie czterech lat, albo corocznej uprawy wtórnej w tym samym okresie, z wyjątkiem powierzchni „[obsianej kukurydzą]”. Przewidziano również odstępstwo ze względu na dywersyfikację określonych upraw dla gospodarstw znajdujących się dolinie Renu oraz wiele zwolnień.
261
W tym względzie należy zauważyć, że w pierwszym kryterium, przypomnianym w pkt 259 powyżej, posłużono się terminologią odmienną od terminologii zawartej w załączniku III do rozporządzenia 2021/2115 bez szczególnego uzasadnienia.
262
Ponadto to samo kryterium wprowadza dodatkowy parametr, nieprzewidziany w załączniku III do rozporządzenia 2021/2115. Ogranicza ono do 35 % udział gruntów ornych objętych obowiązkiem zmianowania określonym w tym załączniku. Francuski plan strategiczny w ramach WPR nie zawiera żadnych wyjaśnień dotyczących włączenia tego parametru plasującego się poniżej minimalnych wymogów w ramach kryteriów normy GAEC 7. Ograniczenie to zawęża bowiem zakres wymogu zmianowania, a zatem głównego celu tej normy, o którym mowa w tym załączniku, a mianowicie zachowania potencjału gleby.
263
Drugie kryterium, przypomniane w pkt 260 powyżej, wprowadza możliwość wyboru między wieloletnim zmianowaniem uprawy głównej a corocznym zmianowaniem uprawy wtórnej. Kryterium to wymaga bowiem występowania albo dwóch głównych upraw w okresie czterech lat, albo uprawy wtórnej każdego roku. Taka alternatywa nie wydaje się jednak zgodna z załącznikiem III do rozporządzenia 2021/2115, który stanowi, że zmianowanie polega na zmianie uprawy co najmniej raz w roku na poziomie działek rolnych, w tym odpowiednio zarządzanych upraw wtórnych.
264
Wynika z tego, że połączenie tych dwóch kumulatywnych kryteriów prowadzi do rzadziej stosowanego zmianowania upraw na mniejszej ilości gruntów uprawianych zgodnie z minimalnymi wymogami określonych w rozporządzeniu 2021/2115.
265
Tymczasem, po pierwsze, z zaskarżonej decyzji wynika, że dwa powody podniesione przez Komisję i przypomniane w pkt 249 powyżej nie mogły stanowić podstawy prawnej tej decyzji, ponieważ nie pozwalają one wykazać, że zatwierdzone w decyzji zatwierdzającej warunki wdrożenia normy GAEC 7 przez organy francuskie były zgodne z definicją prawną tej normy. Po drugie, Komisja ograniczyła się do uznania, że norma GAEC 7 wdrożona przez francuski plan strategiczny w ramach WPR przyczynia się do ograniczenia stosowania pestycydów ze względu na skutki przewidzianej w niej praktyki zmianowania, nie uwzględniając faktu, że wspomniane minimalne wymogi nie zostały spełnione.
266
W związku z tym skarżące wykazały w sposób wymagany prawem, że Komisja popełniła w zaskarżonej decyzji oczywisty błąd w ocenie, oddalając jako bezzasadną podstawę wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącą tego, że warunki wdrożenia normy GAEC 7 przewidziane we francuskim planie strategicznym w ramach WPR i zatwierdzone w decyzji zatwierdzającej naruszały minimalne wymogi określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 oraz w załączniku III do tego rozporządzenia.
[…]
e)
W przedmiocie piątego zarzutu szczegółowego, dotyczącego braku skutecznego wkładu strategii interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego E
302
Skarżące podnoszą, że strategia interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR, w szczególności w zakresie, w jakim określa on warunki wdrożenia normy GAEC 7 i ekoschematu, nie może doprowadzić do osiągnięcia szczególnego celu E i zaspokojenia priorytetowej potrzeby ograniczenia pestycydów we francuskim sektorze rolnym.
303
Co się tyczy normy GAEC 7, skarżące uważają, że nawet jeśli taka norma nie została zakwalifikowana jako interwencja w rozumieniu art. 111 rozporządzenia 2021/2115, stanowi ona dźwignię, na którą powołuje się francuski plan strategiczny w ramach WPR w celu uzasadnienia jej poziomu ambicji w zakresie zmniejszenia zależności od pestycydów.
304
Jeśli chodzi o ekoschemat, po pierwsze, skarżące twierdzą, że droga praktyk dywersyfikacji upraw nie może wywoływać skumulowanych skutków dla wszystkich gospodarstw rolnych, lecz ma je jedynie dla gospodarstw już zdywersyfikowanych. Komisja w swoich uwagach zwróciła uwagę Republiki Francuskiej na niewystarczające ambicje tej drogi. Po drugie, droga certyfikacji nie byłaby w stanie zaspokoić priorytetowej potrzeby ograniczenia stosowania pestycydów i zagroziłaby również osiągnięciu celów końcowych poprzez odwiedzenie rolników od stosowania praktyk. Ponadto skarżące uważają, że gospodarstwa rolne nie mają interesu finansowego w przestrzeganiu wszystkich zobowiązań wynikających z wielu dróg dostępu do ekoschematu.
305
Komisja, popierana przez Republikę Francuską, kwestionuje argumenty skarżących.
306
Jak przypomniano w pkt 246 powyżej, w ramach kontroli zgodności Komisja musi ocenić, zgodnie z ogólnym podejściem, rzeczywisty wkład strategii interwencji każdego projektu planu strategicznego w ramach WPR w realizację wszystkich celów szczegółowych rozporządzenia 2021/2115.
307
Po pierwsze, w świetle pkt 252–266 powyżej należy zbadać konsekwencje istnienia wiarygodnych wątpliwości co do zgodności normy GAEC 7 wdrożonej przez francuski plan strategiczny w ramach WPR z minimalnymi wymogami rozporządzenia 2021/2115 dla oceny skuteczności wkładu jego strategii interwencji w realizację celu szczegółowego E w ramach kontroli zgodności przeprowadzanej przez Komisję na podstawie art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115.
308
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 norma GAEC 7 stanowi wymóg warunkowości.
309
Zgodnie z art. 109 ust. 2 rozporządzenia 2021/2115 strategia interwencji w ramach każdego plan strategiczny w ramach WPR wykazuje spójność i komplementarność interwencji związanych z różnymi celami szczegółowymi. W tym celu każdy plan strategiczny w ramach WPR musi przedstawić ogólny zarys swojej struktury środowiskowej i klimatycznej, opisujący w szczególności, po pierwsze, w odniesieniu do każdej normy dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, sposób wdrożenia normy oraz, w stosownych przypadkach, opis sposobu, w jaki praktyka przyczynia się do osiągnięcia głównego celu tej normy, po drugie, ogólny wkład praktyki w osiągnięcie szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych, a po trzecie, komplementarność między odpowiednimi warunkami podstawowymi, warunkowość i różne interwencje służące osiągnięciu tych samych szczegółowych celów środowiskowych i klimatycznych.
310
Ponadto zgodnie z załącznikiem III do rozporządzenia 2021/2115 głównym celem normy GAEC 7 jest zachowanie potencjału gleby, którego dotyczy cel szczegółowy E.
311
W niniejszej sprawie z zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja zbadała wymogi warunkowości, w tym normę GAEC 7, w związku z celem szczegółowym E, zgodnie z przedstawioną przez francuski plan strategiczny w ramach WPR w odniesieniu do jego struktury środowiskowej i klimatycznej. Zgodnie z francuskim planem strategicznym w ramach WPR warunkowość pozwala bowiem na osiągnięcie celu szczegółowego E dzięki normom GAEC 1, 2, 3, 4, 6, 7 i 8.
312
W związku z tym ewentualne problemy dotyczące zgodności mające wpływ na normę GAEC 7 francuskiego planu strategicznego w ramach WPR mogą mieć wpływ na strukturę środowiskową i klimatyczną tego planu, a zatem na ogólną ocenę skuteczności wkładu francuskiej strategii interwencji w realizację celu szczegółowego E.
313
Niemniej jednak w zakresie, w jakim podstawą przeprowadzonej przez Komisję kontroli zgodności jest ogólne podejście do skuteczności wkładu każdego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celów szczegółowych, do skarżących należy wykazanie wpływu braku poszanowania przez normę warunkowości francuskiego planu strategicznego w ramach WPR minimalnych wymogów ustanowionych rozporządzeniem 2021/2115, w niniejszym przypadku – normy GAEC 7 i art. 13 tego rozporządzenia – na wiarygodność dokonanej przez Komisję oceny skuteczności wkładu strategii interwencji wspomnianego planu strategicznego w ramach WPR w stosunku do celu szczegółowego E.
314
Tymczasem skarżące ograniczają się do twierdzenia, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdy zatwierdziła francuski plan strategiczny w ramach WPR, podczas gdy zawarta w nim norma GAEC 7 nie spełnia minimalnych wymogów rozporządzenia 2021/2115.
315
Jednakże w zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że francuska struktura środowiskowa i klimatyczna planu strategicznego w ramach WPR wskazuje na skuteczność wkład strategii interwencji w osiągnięcie celu szczegółowego E, w szczególności dzięki ogólnemu wkładowi wszystkich interwencji związanych z tym celem oraz warunkowości, a także komplementarności tych interwencji, istotnych warunków podstawowych i przywołanej warunkowości związanej ze wspomnianym celem.
316
Wynika z tego, że ocenę skuteczności wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego E można uznać za będącą jednak prawdziwą lub wiarygodną.
317
Po drugie, skarżące nie przedstawiają żadnego dowodu mogącego podważyć wiarygodność wyjaśnień Komisji zawartych w podsekcji 4.3 załącznika do zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kumulatywnego skutku zobowiązań ekoschematu poprzez praktyki dywersyfikacji upraw i braku takiego skutku między różnymi drogami ekoschematu, z wyjątkiem wynikającej z ekoschematu „premii za żywopłoty”, która może być łączona z innymi ścieżkami wspomnianego ekoschematu przypomnianymi w pkt 285 powyżej.
318
Po trzecie, skarżące nie poparły swojego argumentu, zgodnie z którym ambicje bieżących środków przyczyniających się do dywersyfikacji upraw są niewystarczające. Z pkt 38 uwag Komisji przedstawionych na podstawie art. 118 ust. 3 rozporządzenia 2021/2115, na który powołały się skarżące dla uzasadnienia ich argumentów, wynika bowiem, że ograniczyła się ona do zachęcenia Republiki Francuskiej do zwiększenia ambicji środków przyczyniających się do dywersyfikacji upraw, aby lepiej wspierać wprowadzenie zmianowania upraw na całym terytorium.
319
Po czwarte, co się tyczy możliwości, by ekoschemet w drodze certyfikacji zarówno odpowiadał priorytetowym potrzebom ograniczenia stosowania pestycydów, jak i do odwiedzenia rolników od stosowania praktyk, skarżące nie wykazały w sposób wystarczający pod względem prawnym, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 18 i 19 powyżej, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie. Skarżące nie przedstawiają bowiem żadnego dowodu mogącego podważyć wiarygodność wyjaśnień Komisji zawartych w podsekcji 4.3 załącznika do zaskarżonej decyzji, zgodnie z którymi nie tylko droga ta przyczynia się do zaspokojenia przywołanej potrzeby, ale należy również wziąć pod uwagę cele każdej drogi dostępu do ekoschematu, aby ocenić jego ogólną rolę w ramach francuskiej struktury środowiskowej i klimatycznej planu strategicznego w ramach WPR.
320
W świetle powyższego należy uwzględnić trzeci zarzut szczegółowy pierwszej części zarzutu trzeciego i oddalić pozostałe zarzuty szczegółowe.
2.
W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację długoterminowych celów krajowych w zakresie ochrony zasobów wodnych
[…]
337
W świetle powyższych rozważań zarzut trzeci należy oddalić, z zastrzeżeniem oczywistego błędu w ocenie stwierdzonego w pkt 266 powyżej.
F. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie co do wkładu francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w realizację celu szczegółowego F
[…]
3.
W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej braku skuteczności wkładu strategii interwencji francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w potrzeby F.2, F.3 i F.4
[…]
e)
W przedmiocie niewystarczającej pomocy na rolnictwo ekologiczne, aby zaspokoić potrzeby F.2, F.3 i F.4
[…]
379
W związku z całością powyższych rozważań należy uznać, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, oddalając jako bezzasadną podstawę wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącą tego, że warunki wdrożenia normy GAEC 7 przewidziane we francuskim planie strategicznym w ramach WPR i zatwierdzone w decyzji zatwierdzającej naruszają minimalne wymogi określone w art. 13 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115 oraz w załączniku III do tego rozporządzenia.
380
Należy ustalić, czy stwierdzona niezgodność z prawem może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.
381
W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, stwierdzenie nieważności części aktu prawa Unii jest możliwe jedynie wtedy, gdy elementy, o których stwierdzenie nieważności wniesiono, mogą zostać wydzielone z treści aktu. Wymóg rozdzielności nie jest spełniony, jeżeli konsekwencją stwierdzenia nieważności części aktu jest zmiana jego istoty [zob. wyrok z dnia 10 maja 2023 r., Ryanair/Komisja (SAS II; COVID‑19), T‑238/21, niepublikowany, EU:T:2023:247, pkt 84 i przytoczone tam orzecznictwo].
382
Ponadto należy przypomnieć, że wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie aktu administracyjnego zmierza do stwierdzenia podnoszonej niezgodności z prawem lub braku zasadności danego aktu (wyrok z dnia 12 września 2019 r., TestBioTech i in./Komisja, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, pkt 38).
383
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, składa się z czterech sekcji. Sekcja 1 dotyczy procedury zatwierdzania planu strategicznego w ramach WPR, sekcja 2 dotyczy „[o]cen[y] dopuszczalności wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej”, sekcja 3 dotyczy „[r]a[m] orzecznicz[ych] i normatywn[ych] WPR na potrzeby zbadania decyzji wykonawczej Komisji przyjętej na podstawie art. 118 ust. 4 rozporządzenia 2021/2115”, a sekcja 4 dotyczy „[o]ceny uzasadnienia wewnętrznej procedury odwoławczej decyzji wykonawczej Komisji zatwierdzającej plan strategiczny w ramach WPR”.
384
W ten sposób mimo że zaskarżona decyzja odpowiada na przywołane powody wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej wedle schematu odzwierciedlającego organizację wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej podzielonego na cztery sekcje, w decyzji tej nie da wyodrębnić poszczególnych części. Jak wynika bowiem w szczególności z pkt 103 i 138 powyżej, zgodnie z logiką kontroli powierzonej Komisji na mocy przepisów rozporządzenia 2021/2115 w ramach procedury zatwierdzenia planu strategicznego w ramach WPR nie przeprowadziła ona analizy każdej podstawy w sposób autonomiczny, lecz przeprowadziła całościowe badanie francuskiego planu strategicznego w ramach WPR w stosunku do wspomnianych podstaw wszczęcia procedury odwoławczej. Wynika stąd współzależność czterech sekcji zaskarżonej decyzji. W związku z tym z powodu logiki kontroli Komisji nie jest możliwe oddzielenie części zaskarżonej decyzji dotkniętej oczywistym błędem w ocenie, od pozostałych jej części, ani nawet wyciągnięcie stąd konsekwencji dla rozstrzygnięcia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Ponadto rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji również nie wydaje się możliwe do podzielenia w zakresie, w jakim Komisja stwierdza bezzasadność wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w świetle oceny wszystkich przedstawionych podstaw wszczęcia tej procedury.
385
W konsekwencji należy uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości.
[…]
Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1)
Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 maja 2023 r. oddalającej wniosek ClientEarth i Collectif Nourrir o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w przedmiocie decyzji wykonawczej Komisji C(2022) 6012 final z dnia 31 sierpnia 2022 r. zatwierdzającej francuski plan strategiczny w ramach WPR na lata 2023–2027 w celu uzyskania wsparcia Unii finansowanego z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji i Europejskiego Funduszu Rolniczego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.
2)
Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ClientEarth i Collectif Nourrir.
3)
Republika Francuska pokrywa własne koszty.
Truchot
Kanninen
Sampol Pucurull
Perišin
Meyer
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 października 2025 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.
(
1
)	Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.