61980C0034
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟῦ ΓΕΝΙΚΟΘ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
JEAN-PIERRE WARNER
ΠΟΫ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΊΣ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 1981 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
κύριοι δικαστές,
Εισαγωγή
Αυτή ἡ υπόθεση εἶναι συνέπεια τῆς υποθέσεως 19/78 Authié κατά 'Επιτροπῆς, ή ὁποία συνεκδικάσθηκε ἀπό τό Δικαστήριο μέ τίς υποθέσεις 4/78 Salerno κατά 'Επιτροπής καί 28/78 Massangioli κατά 'Επιτροπής (1978) ECR 2403.
Τά περιστατικά εἶναι τά ἀκόλουθα.
Ό Xavier Authié, προσφεύγων στην υπόθεση 19/78 καί στην παρούσα υπόθεση, γεννήθηκε τήν 27η 'Οκτωβρίου 1952 καί έχει τή γαλλική ιθαγένεια. Τήν 1η Ὀκτωβρίου 1977 υπέβαλε αίτηση συμμετοχῆς σέ ἀνοικτό διαγωνισμό πού προκηρύχθηκε ἀπό τήν Ἐπιτροπή πρός κατάρτιση πίνακα ποσληπτέων διοικητικῶν υπαλλήλων 7ου καί 6ου βαθμοῦ τῆς κατηγορίας Α. "Εκανε
τότε, άλλά ὄχι πλέον τώρα, άσκηση στην Ἐπιτροπή, στη Γενική Διεύθυνση Οικονομικών καί Δημοσιονομικών 'Υποθέσεων, Διεύθυνση Προϋπολογισμοῦ καί Οικονομικών Ὑποθέσεων, Τμήμα καταρτίσεως μεσοπρόθεσμων προγραμμάτων Οικονομικής Πολιτικής.
'Ο διαγωνισμός, COM/A/154, γνωστοποιήθηκε μέ προκήρυξη στην 'Επίσημη 'Εφημερίδα (C 213/9 τῆς 7ης Σεπτεμβρίου 1977) ἡ ὁποία περιείχε, ὡς ουσιῶδες στοιχείο γιά τά επίδικα σημεία τῆς ὑπό κρίση υποθέσεως:
«Ι —
Φύση καθηκόντων
Διοικητικά καί καθήκοντα συμβούλου, σύμφωνα μέ γενικές ὁδηγίες προσανατο-λισμοῦ, πού ἀφοροῦν τίς ἀκόλουθες μορφές τής κοινοτικής δραστηριότητας:
1.
Γενική διοίκηση.
2.
Διοίκηση, ερευνητικών δραστηριοτήτων.
3.
'Εξωτερικές σχέσεις
4.
Πληροφορίαι.
5.
Δημοσιονομικές καί υποθέσεις προϋπολογισμού.
6.
Κοινωνικές υποθέσεις.
...
ΙΙΙ —
Προϋποθέσεις επιλογής
...
Β —
Ειδικές προϋποθέσεις
...
2.
Πιστοποιητικά, διπλώματα κτλ. καί πρακτική πείρα:
—
Πανεπιστημιακή μόρφωση, μέ τίτλο ἡ δίπλωμα, σέ τομέα ἀνάλογο μέ τή γενόμενη επιλογή (βλέπε παράγραφο Ι). 'Η εξεταστική επιτροπή θά ἐπιτρέψει διαφορές στά εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα.
—
Τουλάχιστο ετήσια πρακτική μεταπτυχιακή πείρα, σχετική μέ τή γενόμενη ἐπιλογή ὡς πρός τή φύση των καθηκόντων τῆς παραγράφου Ι.
...
'Η ἐξεταστική επιτροπή θά καταρτίσει πίνακα τῶν υποψηφίων, οἱ όποιοι ανταποκρίνονται στίς προϋποθέσεις πού ἀναφέρονται ὑπό τόν τίτλο ΙΙΙ Β.
'Υποψήφιοι πού περιλαμβάνονται σ' αυτόν τόν πίνακα θά γίνουν δεκτοί στίς γραπτές εξετάσεις.»
Ό Authié επέλεξε τίς «Ἐξωτερικές σχέσεις».
Στην αἴτησή του εἶχε παραθέσει τόν ἀκόλουθο πίνακα σχετικά μέ τήν ἀνώτερη μόρφωση του.
«Ὄνομα καί τόπος τοῦ ἱορύματος
"Ετη σπουδῶν
Ἀποκτηθέντες πανεπιστημιακοί τίτλοι καί πτυχία
Κύρια μαθήματα
από μέχρι
Σχολή Οἰκονομικῶν 'Επιστημών Tours
1969
1971
1ο καί 2ο ἔτος Οικονομικών 'Επιστημών
Οικονομικά Μαθηματικά
Σχολή Οἰκονομικῶν 'Επιστημών Orléans
1971
1973
Πτυχίο Οἰκονομικῶν Ἐπιστημών
Οἰκονομικά Μαθηματικά μάθημα κατ' επιλογήν Οἰκονομετρία
'Ινστιτούτο Πολιτικών 'Επιστημών Παρισιοῦ
1974
1975
2ο ἔτος Πολιτικών 'Επιστημών
Οἰκονομικά
Δίκαιο Διεθνείς Σχέσεις
Ευρωπαϊκό Κολλέγιο
1976
1977
Πιστοποιητικό ἀνώτερων ευρωπαϊκών σπουδών
Οἰκονομία τῆς ευρωπαϊκῆς ὁλοκληρώσεως καί ἐξωτερικές σχέσεις»
Μαζί μέ την αἴτηση του προσκόμισε δύο πιστοποιητικά, τό πρώτο ἀπό τή Σχολή Νομικών καί Οικονομικών Ἐπιστημών τοῦ Πανεπιστημίου Orléans, πού πιστοποιεί ὅτι πέτυχε «l'examen de quatrième année de licences ès sciences économiques 'option économétrique' avec la mention passable lui conférant le grade de licencié es sciences économiques» (στίς εξετάσεις τοῦ τέταρτου έτους τοῦ πτυχίου Οἰκονομικῶν Ἐπιστημών «μάθημα κατ' ἐπιλογήν Οἰκονομετρία» μέ τό βαθμό καλώς καί τοῦ ἀπονεμήθηκε ὁ τίτλος τοῦ πτυχιούχου Οἰκονομικῶν Ἐπιστημών) καί ένα δεύτερο ἀπό τό Ευρωπαϊκό Κολλέγιο πού πιστοποιεί ὅτι «il a participé aux cours et aux travaux du programme d'études européennes à dominante économique» (συμμετέσχε στά μαθήματα καί τίς εργασίες τοῦ προγράμματος ευρωπαϊκών σπουδών μέ ἐπικρατέστερα μαθήματα ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ) καί ἀπόκτησε τό «Certificat de hautes études européennes»/Πιστοποιητικό ἀνώτερων ευρωπαϊκών σπουδών.
Μέ επιστολή τῆς 5ης Δεκεμβρίου 1977, ή Γενική Διεύθυνση Προσωπικοῦ καί Διοικήσεως τῆς Ἐπιτροπῆς γνωστοποίησε στόν Authié ὅτι ἡ εξεταστική επιτροπή ἀποφάσισε νά μή τόν συμπεριλάβει στόν πίνακα τῶν υποψηφίων οἱ όποιοι έγιναν δεκτοί στίς γραπτές ἐξετάσεις. Δόθηκε ὡς αιτιολογία αυτής τῆς ἀποφάσεως τό ὅτι: «vos titres ou diplômes n'ont pas été jugés conformes aux qualifications requises» (οἱ τίτλοι ἡ τά πτυχία σας δέν κρίθηκαν ὅτι ἀνταποκρίνονται στά ἀπαιτούμενα προσόντα). Τή 19η Δεκεμβρίου 1977 ὁ Authié έγραψε στό γραμματέα τῆς ἐξεταστικῆς επιτροπής ζητώντας περισσότερες εξηγήσεις. "Ελαβε ὡς ἀπάντηση τηλεφώνημα ἀπό τόν πρόεδρο τῆς εξεταστικής επιτροπής ὁ όποιος τοῦ εἶπε ὅτι οἱ σπουδές του δέν ήταν κατάλληλες γιά τήν επιλογή πού έκανε καί τόν συμβούλεψε νά λάβει μέρος σέ διαγωνισμό οικονομολόγων ὅπως αυτόν πού εἶχε δημοσιευθεί τόν προηγούμενο χρόνο (COM/A/143 — βλέπε JO C 217/8 τῆς 16ης Δεκεμβρίου 1976). Πρόεδρος τῆς εξεταστικής ἐπιτροπῆς ήταν ὁ Yves Desbois, ὁ όποιος ήταν προϊστάμενος τοῦ Τμήματος Προσλήψεων, 'Αποδοχών καί Προαγωγών τῆς Γενικής Διευθύνσεως Προσωπικού, καί Διοικήσεως.
Ή υπόθεση 19/78 εἶχε ὡς ἀντικείμενο τήν προσφυγή τοῦ Authié κατά τῆς ἀποφάσεως αὐτής.
Ό Desbois ἐξετάσθηκε ὡς μάρτυς σ᾽ αυτή τή δίκη καί κατά τή διάρκεια τῆς εξετάσεως του κατέστησε σαφές ὅτι, κατά τήν γνώμη του, ὁ διαγωνισμός γιά τόν όποιο ὁ Authié υπέβαλε αἴτηση δέν ήταν γιά οικονομολόγους «ce concours ne s'adressait pas aux économistes» (αυτός ὁ διαγωνισμός δέν ἀπευθύνόνταν σέ οἰκονομολόγους) — έκθεση διεξαγωγής μαρτυρικών ἀποδείξεων σ. 12). Προηγουμένως εἶχε πεῖ:
«Μόλις εἶχε περατωθεῖ, στην 'Επιτροπή, διαγωνισμός στόν οικονομικό τομέα καί εἶναι αυτονόητο ὅτι ἄν υποψήφιος μπορούσε, μεταξύ άλλων, νά επικαλεστεί διδακτορικό δίπλωμα οἰκονομικῶν ἐπιστημών — δίνω ένα παράδειγμα — μέ επιλογές τέτοιες ὅπως αυτές πού υπῆρχαν στό διαγωνισμό πού μόλις εἶχε περατωθεί, θά υπήρχε πρόβλημα ἀποδοχής υποψηφιότητας ἐπί τή βάσει τίτλων, ἁπλώς ὡς προς τόν τίτλο. Ἔπρεπε, κατόπιν, νά ἐξεταστεί ἡ πείρα καί νά γίνει συνδυασμός τῶν δύο γιά νά γίνει προσπάθεια εκτιμήσεως ἄν, ὄχι μόνο ἡ βασική μόρφωση (πχ. μόρφωση ἁπλού οἰκονομέτρου), άλλά επίσης καί πείρα, επιβεβαίωνε αυτή τή μόρφωση. Σ' αὐτή τή στιγμή δέν ὑπήρχε συμφωνία μεταξύ τῆς υποψηφιότητας καί της επιλογής ἡ τοῦ διαγωνισμοῦ.»
(Πρακτικά σ. 6-7)
Ἀργότερα, ὅταν ρωτήθηκε πόσους τίτλους ή πτυχία θεωροῦσε ἐπαρκη γιά τήν επιλογή τῶν «εξωτερικών σχέσεων», ἀπάντησε:
«Ό ὁρισμός τῶν εξωτερικών σχέσεων είναι δύσκολος. Ἴσως θά έπρεπε νά δοθεί ἀρνητικός ὁρισμός. Δέν εἶναι οἱ οἰκονομικές ή εμπορικές σχέσεις. Σ' αυτό τόν διαγωνισμό ήταν μᾶλλον ἡ ὀργάνωση, οἱ σχέσεις μεταξύ τῶν διαφόρων ὀργανισμών, ή γνώση ὅλων τῶν ὀργάνων μέ τά όποια ή 'Επιτροπή, μεταξύ άλλων, ἡ οι Κοινότητες πρέπει νά διαπραγματευθούν, ὁ τρόπος λειτουργίας τους καί ὄχι τό οικονομικό ή εμπορικό πνεῦμα πού ἐπικρατοῦσε στόν άλλο διαγωνισμό.»(Πρακτικά σ. 16)
"Οταν ρωτήθηκε γιά ποιες επιλογές τό «Licence en Sciences Économiques avec option économétrique» (πτυχίο Οικονομικῶν 'Επιστημῶν μέ μάθημα επιλογῆς τήν Οικονομετρία) θεωρήθηκε επαρκές, ἀπάντησε «γιά καμιά» (ibid.).
Ὅπως επίσης προέκυψε ἀπό τή μαρτυρική κατάθεση τοῦ Desbois ἡ ἐξεταστική επιτροπή, γιά νά υπερπηδήσει γλωσσολογικές δυσκολίες καί νά Ικανοποιήσει τήν ἀπαίτηση, πού περιείχε ἡ προκήρυξη τοῦ διαγωνισμοῦ, ὅτι θά επιτρέπονταν διαφορές στά εθνικά εκπαιδευτικά συστήματα, επέτυχε τή συμπαράσταση εξεταστών, κατά τό άρθρο 3 τοῦ παραρτήματος 3 τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. Ἡ εξεταστική επιτροπή συγκροτήθηκε ἀπό τρία πρόσωπα, τόν ἴδιο τόν Desbois, πού εἶναι Γάλλος, κάποιον Saville, πού εἶναι Βρετανός καί κάποιον Gherardi, πού ἡ ιθαγένεια του δέν προκύπτει καθαρά ἀπό τά ἐνώπιόν μας έγγραφα, ἀλλά ὁ όποιος ἐν πάση περιπτώσει, δέν ήταν Γερμανός (βλέπε παραρτήματα 1, 2 καί 3 τῆς ἀνταπαντήσεως). Τελικά οἱ αιτήσεις τῶν γερμανών υποψηφίων εξετάσθηκαν ἀπό εξεταστές οἱ ὁποῖοι, ὅπως φαίνεται, δέ συμμερίσθηκαν τήν άποψη τοῦ Desbois, κατά τήν ὁποία ὁ διαγωνισμός δέν ήταν γιά οἰκονομολόγους, ή ἐν πάση περιπτώσει δέν τήν έλαβαν υπόψη. Μερικοί υποψήφιοι μέ γερμανικούς τίτλους οἰκονομικῶν σπουδών έγιναν δεκτοί στίς γραπτές ἐξετάσεις ἄν καί, ὅπως μας είπε ἡ 'Επιτροπή, ὅλοι ἀπέτυχαν σ' αυτές τίς εξετάσεις.
Τό Δικαστήριο ἀκύρωσε τήν ἀπόφαση γιά δύο λόγους, πρώτον διότι ἡ εξεταστική επιτροπή άφησε πάρα πολλά στή δικαιοδοσία τῶν εξεταστών πού τό έργο τους υπερέβη τά ὅρια τῆς απλής συμπαραστάσεως μέ συμβουλευτική ἁρμοδιότητα καί, δεύτερον, διότι οἱ λόγοι πού επικαλέσθηκε ἡ ἐξεταστική ἐπιτροπή γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀπόφαση τῆς ήταν ἀνεπαρκείς. Τό Δικαστήριο έκρινε ὅτι τά δικαιώματα τοῦ Authié θά προστατεύονταν επαρκώς ἄν ἡ εξεταστική επιτροπή επανεξέταζε τήν ἀπόφαση της, χωρίς νά εἶναι ἀναγκαίο νά ἀμφισβητηθεί τό σύνολο τῶν ἀποτελεσμάτων τοῦ διαγωνισμοῦ.
Τήν 9η Ἰανουαρίου 1979, ἡ εξεταστική επιτροπή συνήλθε ἐκ νέου γιά νά επανεξετάσει τήν ἀπόφαση. Ή σύνθεση τῆς ήταν ή ἴδια μέ εκείνη τοῦ 1977. Ή έκθεση της φέρει ημερομηνία 11 'Ιανουαρίου 1979 καί, ὡς ουσιώδες στοιχείο, έχει τήν ἀκόλουθη διατύπωση:
«Ό Authié Χ. έχει επιλέξει τόν τομέα «ἐξωτερικαί σχέσεις». Δήλωσε ὅτι:
—
είναι κάτοχος πτυχίου Οἰκονομικῶν Ἐπιστημών πού ἀπόκτησε στό Πάνε-πιστήμιο Orléans τήν 29η 'Ιουνίου 1973 καί Πιστοποιητικού ἀνωτέρων ευρωπαϊκών σπουδών μέ επικρατέστερα μαθήματα τά οικονομικά μέ τό βαθμό Β, πού τοῦ χορηγήθηκε τήν 27η Μαΐου 1977 ἀπό τό Ευρωπαϊκό Κολλέγιο
—
ἀκολούθησε τό δεύτερο έτος σπουδών τοῦ 'Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών Παρισιού (1974/75).
Ὁ ενδιαφερόμενος έγινε έξάλλου δεκτός γιά άσκηση στίς υπηρεσίες τῆς 'Επιτροπής ἀπό τή 16η Σεπτεμβρίου 1977.
Τά στοιχεία πού περιέχονται στό φάκελο υποψηφιότητας ἀναδεικνύουν ὅτι οἱ πανεπιστημιακές σπουδές τοῦ Authié δέν είναι σχετικές μέ τόν τομέα τῶν εξωτερικών σχέσεων τοῦ γενικοῦ διαγωνισμοῦ COM/A/154, γιατί ἀποδεικνύουν γνώσεις οἱ όποιες ἀποκτήθηκαν σέ οἰκονομικά κυρίως θέματα μέ ειδίκευση στην οἰκονομετρία.»
Ή επιτροπή, κατά συνέπεια, επιβεβαίωσε τήν προηγούμενη ἀπόφαση της.
Ό Authié πληροφορήθηκε τά ἀνωτέρω μέ επιστολή τῆς 15ης 'Ιανουαρίου 1979, ή ὁποία ἀνέφερε τήν περικοπή τῆς ἐκθέσεως τῆς ἐπιτροπής, πού μόλις διάβασα. Τη 13η 'Απριλίου 1979 ὁ Authié ἀπηύθυνε στην 'Επιτροπή ένσταση κατά τῆς ἀποφάσεως τῆς ἐξεταστικής ἐπιτροπής, σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 (2) τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. Ἡ επιστολή του λήφθηκε αυθημερόν στή γενική 'γραμματεία τῆς 'Επιτροπής. Ή τετράμηνη προθεσμία πού ὁρίζει σχετικά τό άρθρο 90 (2) εἶχε εκπνεύσει τή 13η Αυγούστου 1979. Ὅμως, τήν 23η 'Οκτωβρίου 1979, δηλαδή πρίν ἀπό τήν εκπνοή τῆς προθεσμίας ἀσκήσεως εφέσεως ἡ ὁποία ὁρίζεται ἀπό τό άρθρο 91 (3) τοῦ κανονισμού περί τῆς ὑπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, τό υπεύθυνο γιά θέματα προσωπικού μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς έγραψε στόν Authié ἀπορρίπτοντας ρητῶς τήν προσφυγή του, μέ τήν αιτιολογία ὅτι ἡ 'Επιτροπή δέν εἶχε τό δικαίωμα ἀκυρώσεως ή τροποποιήσεως ἀποφάσεως εξεταστικής επιτροπής. "Αρχισε, ἀπό αυτό τό γεγονός, δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 91 (3), νέα προθεσμία ἀσκήσεως ἐφέσεως. Ό Authié διέμενε τότε στό Παρίσι ὥστε, μέ τήν παρέκταση λόγω ἀποστάσεως, ἡ προθεσμία θά ἔσχυε τουλάχιστον έως τήν 29η 'Ιανουαρίου 1980. Ή παρούσα προσφυγή ἀσκήθηκε τήν 25η 'Ιανουαρίου 1980.
Μέ αυτήν ὁ Authié ζητεί στην ουσία ἀναγνώριση τῆς ἀκυρότητας τῆς ἀποφάσεως τῆς ἐξεταστικής επιτροπής τῆς 9ης 'Ιανουαρίου 1979 καί εντολή επαναλήψεως τοῦ διαγωνισμού ὡς πρός εκείνον.
'Επί τοῦ παραδεκτού τῆς προσφυγής
'Ή 'Επιτροπή ισχυρίζεται ὅτι ἡ προσφυγή είναι ἀπαράδεκτη. Στηρίζει τήν άποψη της ὄχι ἐπί τοῦ ὅτι δέν τηρήθηκαν τά ὁριζόμενα ἀπό τό άρθρο 91 (3), άλλά ἐπί τοῦ γνωστού κανόνα, πού έχει τεθεῖ ἀπό πολλές ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου, κατά τόν όποιο, ἐφ' όσον ἡ διορίζουσα ἀρχή δέν έχει τό δικαίωμα νά τροποποιήσει ἀπόφαση εξεταστικής επιτροπής, τό πρόσωπο πού θίγεται ἀπό μία τέτοια ἀπόφαση μπορεί νά προσφύγει ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου, χωρίς νά υποβάλει προηγουμένως ένσταση σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 (2) τοῦ κανονισμού περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. 'Η 'Επιτροπή ισχυρίζεται ὅτι, ὑπό αυτές τίς συνθήκες, ὁ Authié ὄφειλε να ἀσκήσει τήν προσφυγή του ἐντός τριών μηνών ἀπό τήν επίδοση σέ αυτόν τῆς ἀποφάσεως τῆς 9ης 'Ιανουαρίου 1979, ώστε ή ὑπό κρίση προσφυγή εἶναι εκπρόθεσμη. Ἡ 'Επιτροπή επισημαίνει ὅτι ὁ Authié δέν ἀγνοούσε τόν κανόνα, ἐφ' ὅσον γίνεται μνεία του στίς ἀποφάσεις ἐπί τῶν υποθέσεων 4/78, 19/78 καί 28/78 ἄν καί οἱ ἀποφάσεις αυτές δέν εἶναι σχετικές μέ τή δική του υπόθεση.
Στις προτάσεις πού ἀνέπτυξα στην υπόθεση 255/78 Anselme κατά Ἐπιτροπῆς (1979) ECR 2338-2341 εξέτασα τή νομολογία όπως εἶχε διαμορφωθεί, μέχρι τότε ὡς πρός τό σημείο αὐτό: υπόθεση 44/71 Marcato κατά 'Επιτροπῆς (ή δεύτερη υπόθεση Marcato) (1972) 1 ECR 427, ὑπόθεση 37/72 Marcato κατά Ἐπιτροπῆς (ή τρίτη υπόθεση Marcato) (1973) 1 ECR 361, υπόθεση 31/75 Costacurta κατά Ἐπιτροπῆς (1975) 2 ECR 1563, υπόθεση 9/76 Morello κατά 'Επιτροπής (1976) 2 ECR 1415, υπόθεση 7/77 von Wüllerstorff und Urbair κατά 'Επιτροπής (1978) ECR 769, υποθέσεις 4/78, 19/778 καί 28/78, ὑπόθεση 112/78 Kοbor κατά Ἐπιτροπής (1979) ECR 1573 καί ὑπόθεση 117/78 Orlandi κατά 'Επιτροπής, ibid. σ. 1613. Κατέληξα στό συμπέρασμα ἀπό αυτή τήν εξέταση ὅτι ἄν ὁ ενδιαφερόμενος, παρά τήν ύπαρξη τοῦ ἐν λόγω κανόνα υποβάλει ένσταση σύμφωνα μέ τό άρθρο 90 (2) δέν μπορεί ἡ ενέργειά του νά έχει ὡς συνέπεια τό ἐκπρόθεσμο τῆς προσφυγής του, άσχετο ἄν ἀναμένει ἡ ὄχι τήν έκβαση τῆς ενστάσεως πρίν προσφύγει στό Δικαστήριο. Στην υπόθεση Anselme τό Δικαστήριο θεώρησε περιττό νά ἀσχοληθεί μέ αυτό τό ζήτημα, γιατί ἡ 'Επιτροπή παρ' ὅλο ὅτι τό ἀνακίνησε δέν τό ἐπικαλέσθηκε ρητώς. 'Από ὅ,τι γνωρίζω δέν υπάρχει μεταγενέστερη ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου πού νά ἀνατρέπει αυτό τό συμπέρασμα. Ούτε ειπώθηκε τίποτε στην παρούσα δίκη πού νά μέ πείθει ὅτι πλανήθηκα.
Ή 'Επιτροπή, γιά λόγους πού γιά μένα παραμένουν ἀσαφείς επιμένει μέ έμφαση ἐπί τοῦ ὅτι ὁ Authie δέν ήταν υπάλληλος.'Εν τούτοις τά άρθρα 90 καί 91 τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν ὑπαλλήλων αναφέρονται ὄχι σέ «υπάλληλο» άλλά σέ «ὁποιοδήποτε πρόσωπο στό όποιο εφαρμόζεται ὁ παρών κανονισμός», καί ένας υποψήφιος σέ ἀνοικτό διαγωνισμό πού έγινε σύμφωνα μέ τόν κανονισμό περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων εἶναι, χωρίς ἀμφιβολία, πρόσωπο στό όποιο εφαρμόζεται αὐτός ὁ κανονισμός. "Αν υπάρχει ἀνάγκη νομολογίας γι' αὐτή τήν πρόταση, αυτή βρίσκεται στην υπόθεση 23/64 Vandevyvere κατά Κοινοβουλίου (1965) 1ECR 157.
Συνεπώς, ἡ παρούσα προσφυγή δέν εἶναι κατά τή γνώμη μου ἀπαράδεκτη.
Όμως δέν μπορώ νά ἀφήσω τό ζήτημα τοῦ παραδεκτού τῆς προσφυγής χωρίς νά ἀναφέρω ένα θέμα πού μέ εντυπωσίασε παρ' ὅλο ὅτι ἐκ μέρους τοῦ Authié ούτε ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς έγινε ὁποιαδήποτε συζήτηση γι' αυτό. Ή προκήρυξη τοῦ διαγωνισμοῦ ἀνέφερε ὅτι ὁ πίνακας τῶν υποψηφίων πού θά καταρτιζόταν ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ διαγωνισμού θά ίσχυε μέχρι τήν 31η Δεκεμβρίου 1978, ἐκτός ἄν παρατεινόταν. 'Αγνοούμε ἄν ἡ ἰσχύς αὐτοῦ τοῦ πίνακα παρατάθηκε καί, ἄν ναί, μέχρι ποιά ημερομηνία. Εἶναι, κατά συνέπεια, δυνατό ή παρούσα προσφυγή, ἄν καί δέν εἶναι ἀπαράδεκτη γιά τό λόγο πού επικαλείται ή 'Επιτροπή, νά εἶναι άσκοπη. Ἐφ᾿ ὅσον, ὅμως, ἡ 'Επιτροπή δέν πρόβαλε αυτό τό ζήτημα, δέ θά επεκταθώ περισσότερο.
'Επί τῆς ουσίας
'Επί τῆς οὐσίας τῆς υποθέσεως επτά ισχυρισμοί προβλήθηκαν ἐκ μέρους τοῦ Authié:
(i)
ὅτι οι λόγοι πού επικαλέσθηκε ἡ εξεταστική επιτροπή γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀπόφαση τῆς ήταν ἀνεπαρκείς, γιατί δέν ἐπεξηγοῦσαν γιά ποιο λόγο οἱ πανεπιστημιακές σπουδές τοῦ Authié δέν ἀνῆκαν σέ τομέα κατάλληλο γιά τήν επιλογή τῶν εξωτερικών σχέσεων,
(ii)
ὅτι, ἐν πάση περιπτώσει, οἱ σπουδές τοῦ Authié ἀνταποκρίνονταν πράγματι στίς προϋποθέσεις τῆς προκηρύξεως τοῦ διαγωνισμοῦ γι' αυτή τήν επιλογή, ώστε οἱ λόγοι πού δόθηκαν ἀπό τήν ἐξεταστική επιτροπή δέ δικαιολογούσαν τήν ἀπόφαση της,
(iii)
ὅτι ἡ εξεταστική επιτροπή έκαμε κακή χρήση τῶν δικαιωμάτων τῆς γιά νά ικανοποιήσει τήν επιθυμία τοῦ Desbois νά ἀποκλεισθούν οἱ οικονομολόγοι ἀπό τό διαγωνισμό,
(iv)
ὅτι ἡ εξεταστική επιτροπή παράβλεψε τό δικαίωμά του νά ἀκουσθεί («les droits de la défense») («τό δικαίωμα τῆς υπερασπίσεως»), ὡς πρός τό ὅτι ή εξεταστική επιτροπή ενδεχομένως θεώρησε ὅτι οἱ σπουδές τοῦ Authié ήταν σπουδές οἰκονομέτρου, ἐνῶ ή οικονομετρία ήταν ἡ τελική του εἰδίκευση, καί οἱ βασικές του σπουδές πολύ πιό γενικές καί ὅτι μποροῦσε, σ' αυτή τήν περίπτωση, νά λάβει υπόψη τήν πείρα του, διότι δέν τόν ειδοποίησε γιά τό γεγονός ούτε τό ἀνέφερε στίς αιτιολογίες της,
(v)
ὅτι ἡ εξεταστική επιτροπή, μέ τό νά δεχτεί στίς γραπτές ἐξετάσεις μερικούς υποψήφιους πού εἶχαν τίτλους οἰκονομικῶν σπουδών, παρέβλεψε τήν ἀρχή τῆς ίσης μεταχειρίσεως καί μή διακρίσεως,
(vi)
ὅτι, ἀπό αυτή τήν πλευρά, ἡ εξεταστική επιτροπή παρέβλεψε τους ὅρους τῆς προκηρύξεως τοῦ διαγωνισμοῦ, οἱ όποιοι ἀπαιτοῦσαν νά ἐπιτραποῦν διαφορές στά ἐθνικά εκπαιδευτικά συστήματα,
(vii)
ὅτι σύμφωνα μέ τό νομικό ἀξίωμα «Nemo judex in re sua» ἡ εξεταστική ἐπιτροπή ὅταν επρόκειτο, κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση 19/78, νά ἐπανεξετάσει τήν ἀπόφαση, ἡ ὁποία ἀπέκλειε τόν Authié ἀπό τό διαγωνισμό, έπρεπε νά μή συγκροτηθεί ἀπό τά ἴδια πρόσωπα όπως προηγουμένως. (Αὐτός ὁ ἰσχυρισμός προβλήθηκε ἀρχικά μέ διαφορετική καί ευρύτερη μορφή στην ἀπάντηση. Δέν προβλήθηκε στην προσφυγή γιατί ή σύνθεση τῆς εξεταστικής επιτροπής στή δεύτερη περίπτωση έγινε γνωστή μέ παράρτημα τοῦ Υπομνήματος, συγκεκριμένα μέ τήν έκθεση τῆς εξεταστικῆς επιτροπῆς τῆς 11ης 'Ιανουαρίου 1979, στην ὁποία ἔχω ἀναφερθεί. Ό πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié συνέπτυξε τόν ἰσχυρισμό καί τόν διευκρίνησε κατά τήν προφορική συζήτηση.)
Θεωρῶ ὅτι πρέπει νά εξετάσω πρώτο τόν ισχυρισμό (ii).
Τό ερώτημα ἐδῶ, γιά νά είμαι ἀρκετά ἀκριβής, εἶναι ἄν ἡ εξεταστική επιτροπή εἶχε τό δικαίωμα νά δεχτεί τήν άποψη ὅτι ὁ τίτλος πού ἀπονεμήθηκε στόν Authié ἀπό τό Πανεπιστήμιο τοῦ Orléans, ὅπως περιγράφεται στό πιστοποιητικό πού συνόδευε τήν αἴτησή του, δέν ἀνταποκρινόταν στην προϋπόθεση τῆς προκηρύξεως τοῦ διαγωνισμού ὅτι έπρεπε νά ἀποδεικνύει πανεπιστημιακή μόρφωση σέ τομέα κατάλληλο γιά τήν ἐπιλογή «ἐξωτερικαί σχέσεις». Είναι δυνατό νά μή ληφθούν υπόψη οἱ μεταγενέστερες σπουδές τοῦ Authié στό 'Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών Παρισίων καί στό Ευρωπαϊκό Κολλέγιο Bruges, ἀπό τίς όποιες οἱ πρώτες δέν κατέληξαν σέ κανένα τίτλο ή πτυχίο καί οἱ δεύτερες χαρακτηρίστηκαν ἀπό τήν εξεταστική επιτροπή επιλογής ὅτι ἀποτελούν «πρακτική πείρα», κατά τήν έννοια αυτής τῆς φράσεως στην προκήρυξη τοῦ διαγωνισμού. Φαίνεται ὅτι ὁ Authié, ἄν δέν τοῦ είχε γίνει αυτή ἡ παραχώρηση, δέ θά μπορούσε νά ἀνταποκριθεί στην ἀπαιτούμενη προϋπόθεση τῆς «τουλάχιστον ετήσιας μεταπτυχιακῆς πρακτικῆς πείρας, σχετικής μέ τή γενόμενη επιλογή».
Δέ διστάζω νά πῶ ὅτι, κατά τή γνώμη μου ὁ Desbois πλανήθηκε μέ τό νά δεχτεί τήν άποψη ὅτι τίτλος οικονομικών σπουδών δέν ήταν κατάλληλος γιά τήν επιλογή «εξωτερικές υποθέσεις». Χωρίς ἀμφιβολία ὁ Desbois είχε τό δικαίωμα, ὑπό τήν ιδιότητα του ὡς προϊσταμένου τοῦ Τμήματος Προσλήψεων, 'Αποδοχών καί Προαγωγών νά δεχτεί καί νά υποστηρίξει τήν άποψη ὅτι ὁ διαγωνισμός δέν έπρεπε νά εἶναι γιά οἰκονομολόγους καί ὅτι οἱ θέσεις πού έπρεπε νά πληρωθοῦν κατόπιν αὐτοῦ τοῦ διαγωνισμοῦ, καθότι θά ἀφορούσαν τό χειρισμό τῶν εξωτερικών υποθέσεων τῆς Κοινότητας, δέν έπρεπε νά καταληφθοῦν ἀπό οικονομολόγους. Ἀλλά, ὑπό τήν ιδιότητά του ὡς προέδρου τῆς ἐκτελεστικῆς επιτροπής, είχε καθήκον νά ερμηνεύσει καί ἐφαρμόσει τούς ὅρους της προκηρύξεως τοῦ διαγωνισμού, ἀντικειμενικά καί ἀνεξάρτητα ἀπό τίς προσωπικές του ἀπόψεις ὡς πρός τό τί έπρεπε καί δέν έπρεπε νά περιέχει ἡ προκήρυξη. Ή προκήρυξη τοῦ διαγωνισμοῦ δέν ἀνέφερε τίποτε γιά ἀποκλεισμό τῶν οικονομολόγων. Ούτε, κατά τή γνώμη μου, μπορεῖ νά σταθεί ή άποψη ὅτι τίτλος οἰκονομικῶν σπουδῶν είναι ἀναγκαστικά ἀκατάλληλος ἀκαδημαϊκός τίτλος γιά την άσκηση καθηκόντων πού συνδέεται μέ τίς ἐξωτερικές ὑποθέσεις της Κοινότητας — πού ήταν τό μόνο πράγμα τό όποιο ζητούσε ἡ προκήρυξη τοῦ διαγωνισμού μέ τη διατύπωση της.
Ό τίτλος ὅμως τοῦ Authié ήταν τίτλος οἰκονομικῶν σπουδῶν μέ εἰδίκευση στην οἰκο-νομετρία. Αυτό, κατά τή γνώμη μου, μπο-ροῦσε νά έχει κάποια διαφορά. Μιά δίκαιη ἐξεταστική επιτροπή μπορούσε, κατά τή γνώμη μου, νά ἀκολουθήσει την άποψη ὅτι τέτοια εἰδίκευση καθιστοῦσε τόν τίτλο ἀκατάλληλο. Δέ λέγω ὅτι ὁποιαδήποτε ἐξεταστική ἐπιτροπή θά ἀκολουθούσε αὐτή τήν άποψη. 'Αλλά τό ζήτημα εἶναι, κατά τή γνώμη μου, δευτερεύουσας σημασίας, ἐπί τοῦ ὁποίου ἀπόκειται στην εξεταστική επιτροπή νά λάβει ἀπόφαση καί δέν εἶναι έργο τοΰ παρόντος Δικαστηρίου νά αντικαταστήσει τήν ἀπόφαση τῆς εξεταστικῆς επιτροπής μέ τή δική του. Ό πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié ἰσχυρίστηκε ὅτι ἡ εἰδίκευση στήν οἰκονομετρία δέν ήταν τίποτε άλλο παρά συμπλήρωμα τοῦ γενικοῦ τίτλου οἰκονομικῶν σπουδών. Προτιμώ τήν άποψη πού ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος τῆς 'Επιτροπής, ἀπαντώντας σέ ερώτηση μου, εξέθεσε κατά τή συζήτηση, ὅτι δηλαδή ἡ εξεταστική επιτροπή δέν μπορούσε νά διαχωρίσει τόν τίτλο άλλά έπρεπε νά τόν κρίνει ὡς σύνολο.
Ἐπ' αυτής τῆς βάσεως επιστρέφω στόν ισχυρισμό (i).
Όπως τόλμησα νά εκθέσω στην υπόθεση Costacurta κατά Ἐπιτροπῆς (1975) ECR 1563, σ. 1578, ἀκολουθώντας ὡς πρός αυτό τά λεχθέντα ἀπό τό γενικό εἰσαγγελέα Mayras στην τρίτη υπόθεση Marcato (1973) 1 ECR 361, σ. 376, ó σκοπός γιά τόν όποιο ζητείται ἀπό μιά εξεταστική επιτροπή νά ἀναφέρει τούς λόγους ἀποκλεισμοῦ υποψηφίου ἀπό διαγωνισμό, στό ἀρχικό στάδιο είναι διττός. Νά επιτρέψει, κατά πρώτο λόγο, στόν ίδιο τόν υποψήφιο νά πληροφορηθεί τους λόγους ἀποκλεισμού καί νά τοῦ ἐπιτρέψει, ἄν εἶναι σκόπιμο, νά τους προσβάλει. Νά επιτρέψει, κατά δεύτερο λόγο, στό παρόν Δικαστήριο νά ἀσκήσει, καλούμενο, τό δικαίωμα δικαστικής κριτικής, τό ὁποῖο, στόν παρόντα τομέα, σημαίνει νά ἐπιτρέψει στό Δικαστήριο νά διαπιστώσει ἄν ἡ εξεταστική ἐπιτροπή έσφαλε ὡς πρός τά πραγματικά γεγονότα ή τήν εφαρμογή τοῦ νόμου ἡ ἄν ενδεχομένως έκαμε κακή χρήση τῶν δικαιωμάτων της.
Στην παρούσα δίκη, τό κρίσιμο σημεῖο τῆς δηλώσεως τῆς εξεταστικής επιτροπής περί τῶν λόγων τῆς ἀποφάσεως τῆς τῆς 9ης 'Ιανουαρίου 1979 εἶναι ὅτι οἱ σπουδές τοῦ Authié δέν ήταν κατάλληλες «γιατί μαρτυρούν γνώσεις πού ἀποκτήθηκαν σέ θέματα κυρίως οικονομικά, μέ εἰδίκευση στην οἰκονομετρία».
Έπειτα ἀπό ὁρισμένους δισταγμούς, κατέληξα στό συμπέρασμα ὅτι ἡ ἀνωτέρω δήλωση εἶναι διφορούμενη καί δέν ἐπιτρέπει στό Δικαστήριο νά πεῖ μέ βεβαιότητα ἄν ἡ ἀπόφαση τῆς ἐξεταστικής επιτροπής βασίζεται ἤ δέ βασίζεται σέ νόμιμους λόγους. Ἄν ληφθεί ειδικότερα υπόψη ἡ χρησιμοποίηση τῆς λέξεως «κυρίως», ἡ δήλωση μπορεί νά έχει τήν έννοια ὅτι ὁ κύριος λόγος ἀποκλεισμού τοῦ Authié ήταν ὅτι ὁ τίτλος του ήταν τίτλος οἰκονομικῶν σπουδών καί ὅτι ἡ εἰδίκευση στην οἰκονομετρία ἀποτελούσε συμπληρωματικές σπουδές — ἀκολουθώντας τίς προσωπικές ἀπόψεις τοῦ Desbois — ή μπορεί νά σημαίνει ὅτι ὁ λόγος ήταν ὅτι ὁ τίτλος τοῦ Authié ήταν τίτλος οἰκονομικῶν σπουδών μέ εἰδίκευση στην οικονομετρία καί ὅτι ἡ ειδίκευση στην οικονομετρία ήταν ουσιαστικό χαρακτηριστικό τοῦ τίτλου. 'Επί τη βάσει τῆς πρώτης ερμηνείας ή ἀπόφαση πρέπει, κατά τη γνώμη μου, νά ἀκυρωθεῖ ἐπί τη βάσει τῆς δεύτερης ὄχι.
"Αν έχω δίκαιο ὡς πρός αὐτά ἡ προσφυγή τοῦ Authié πρέπει νά στεφθεί μέ επιτυχία ἐπί τω λόγω ὅτι ἡ δήλωση τῆς εξεταστικής επιτροπής περί τῶν λόγων τῆς ἀποφάσεως της ήταν ἀνεπαρκής.
Μπορώ νά ἀσχοληθώ, μέ μεγαλύτερη συντομία, μέ τά άλλα επιχειρήματα τοῦ Authié, έκτός ίσως ἀπό τό τελευταίο.
Ό ισχυρισμός (iii) άφορᾶ, ὅπως ἐνθυμεῖστε, κύριοι δικαστές, κατάχρηση εξουσίας. Ό ισχυρισμός (iν) στηρίζεται σέ εἰκασίες, ὡς προς τό τί σκέφθηκε ἡ εξεταστική επιτροπή σχετικά μέ τόν πανεπιστημιακό τίτλο τοῦ Authié καί περιέχει τόν υπαινιγμό ὅτι ἡ εξεταστική επιτροπή ἴσως νά παρέβλεψε τό δικαίωμα τοῦ Authié νά ἀκουστεί (δικαίωμα τῆς υπερασπίσεως). Αὐτοί οἱ ισχυρισμοί στρέφονται κυρίως, κατά τή γνώμη μου, πρός ενίσχυση τοῦ πορίσματος ὅτι ἡ δήλωση τῆς εξεταστικής επιτροπής περί τῶν λόγων τῆς ἀποφάσεως τῆς ήταν ἀνεπαρκής.
Οἱ Ισχυρισμοί (ν) καί (νi) στηρίζονται στό γεγονός ὅτι ορισμένοι κάτοχοι γερμανικών τίτλων οικονομικών επιστήμων έγιναν δεκτοί στίς γραπτές εξετάσεις. Αυτός ὁ ισχυρισμός μποροῦσε νά εἶναι πιθανόν βάσιμος ἄν ήταν γεγονός ὅτι ὁ λόγος γιά τόν όποιο ἡ εξεταστική ἐπιτροπή ἀπέρριψε τήν υποψηφιότητα τοῦ Authié ήταν ἁπλώς τό ὅτι ὁ τίτλος του ήταν τίτλος οικονομικῶν σπουδῶν. 'Αλλά δέ θά ήταν βάσιμος ἄν ὁ λόγος τῆς ἀπορρίψεως του ήταν ἡ ειδίκευσή του στην οἰκονομετρία. Ἕτσι, καί αὐτοί οἱ ισχυρισμοί ἁπλώς ενισχύουν, κατά τή γνώμη μου, τόν ισχυρισμό (i).
'Απομένει ὁ ισχυρισμός (vii) στόν όποιο κατά τή συζήτηση, έδωσε μεγάλη έμφαση ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié. Αυτός ὁ ισχυρισμός έχει πολύ μεγάλη σημασία διότι, ἄν, κύριοι δικαστές, ταχθείτε μέ τήν άποψη μου καί παραπέμψετε αυτή τήν υπόθεση πρός επανεξέταση ἀπό τήν εξεταστική επιτροπή, θά προκύψει τό ζήτημα ποία θά πρέπει νά εἶναι τότε ἡ σύνθεση τῆς εξεταστικῆς επιτροπῆς.
Ό πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié ανέφερε, ὡς πρός αυτό, δύο υποθέσεις πού εκδικάσθηκαν ἀπό τό παρόν Δικαστήριο, ὀνομαστικά τήν υπόθεση
26/63 Pistoj κατά 'Επιτροπῆς (1964) ECR 341 (Rec. 1964, σ. 673) καί τήν υπόθεση 80/63 Degree/κατά. 'Επιτροπῆς (1964) ECR 391 (Rec. 1964, σ. 767). Όσον άφορᾶ τήν τελευταία υπόθεση ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος ὁμολόγησε ὅτι στηρίχθηκε, ὄχι σέ ὅ,τι προέκυψε ἀπό τήν έκθεση γιά τήν ἐπ' ἀκροατηρίου συζήτηση τῆς υποθέσεως, άλλά ἀπό τήν ἀνάμνηση του γιά τό τί στην πραγματικότητα συνέβη, συνεπεία τῆς ἀποφάσεως τοῦ Δικαστηρίου. Κατά τή γνώμη μου ούτε ἡ μιά οὔτε ἡ άλλη υπόθεση στηρίζουν τόν ισχυρισμό.
Ό πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié ἀναφέρθηκε επίσης στην πρακτική ὁρισμένων δικαστηρίων δευτέρου βαθμοῦ δικαιοδοσίας κατά τήν ὁποία, ὅταν ἀνατρέπουν τήν ἀπόφαση κατωτέρου δικαστηρίου, παραπέμπουν τήν υπόθεση πρός νέα συζήτηση ἐνώπιον διάφορου ἡ διαφορετικής συνθέσεως δικαστηρίου κατωτέρου βαθμοῦ. Αυτή ή πρακτική, ὅμως, δέν εἶναι ομοιόμορφη καί, κατά τή γνώμη μου, δέν ἀποδεικνύει τήν ύπαρξη άκαμπτου καί σταθεροῦ κανόνα. Γιά νά δώσω ένα μόνο παράδειγμα, ἡ πρακτική αυτή ἀκολουθείται ἀπό τό High Court τῆς 'Αγγλίας καί τῆς Οὐαλ-λίας σέ μερικές υποθέσεις, άλλά δέν ἀκολουθείται σέ άλλες.
Ἡ σύνθεση τῆς εξεταστικῆς επιτροπῆς πρέπει, κατά τόν κανονισμό περί τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων πρέπει νά εἶναι σύμφωνη μέ τό άρθρο 3 τοῦ παραρτήματος III τοῦ κανονισμοῦ. 'Υπάρχει, χωρίς ἀμφιβολία, δυνατότητα, σέ περίπτωση ἀνάγκης, σέ περίπτωση ἀνώτερης βίας, νά τροποποιηθεί ἡ σύνθεση της ἀκόμη καί κατά τή διάρκεια τοῦ διαγωνισμού, ὅταν λχ. (ὅπως μας υπέδειξε ὁ πληρεξούσιος δικηγόρος τοῦ Authié) ἀποβιώνει ένα μέλος τῆς εξεταστικῆς ἐπιτροπῆς. 'Αλλά δέ γνωρίζω νά υπάρχει δικαιοδοσία τοῦ παρόντος Δικαστηρίου ή τῆς αρμόδιας γιά τους διορισμούς ἀρχής, νά τροποποιεῖ τη σύνθεση εξεταστικῆς επιτροπῆς ἀπλῶς γιατί ἀποδείχτηκε ὅτι πλανήθηκε καί ζητείται ἀπό αὐτήν, κατά συνέπεια, νά επανεξετάσει την ἀπόφαση πού έχει λάβει. Δέν ὀφείλω νά εξετάσω τί θά συνέβαινε ἄν εἶχε διαπιστωθεί ὅτι μέλος τῆς εξεταστικής επιτροπής ήταν ένοχος ελλείψεως ἀκεραιότητας γιατί κανένας τέτοιας φύσεως υπαινιγμός δέν έγινε στην παρούσα υπόθεση εναντίον οἱουδήποτε μέλους τῆς εξεταστικής επιτροπής.
Προτάσεις
Ἐν συμπεράσματι, έχω τη γνώμη, κύριοι δικαστές, ὅτι, θά έπρεπε:
(i)
νά ἀναγνωριστεί ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς εξεταστικής επιτροπής τῆς 9ης 'Ιανουαρίου 1979 εἶναι άκυρη λόγω ἀνεπαρκοῦς αιτιολογίας,
(ii)
νά διαταχτεί ἡ Ἐπιτροπή νά καταβάλει τά δικαστικά έξοδα τῆς παρούσας δίκης.
Δέ νομίζω ὅτι ἡ άλλη ἀποκατάσταση, την ὁποία ζήτᾶ ὁ Authié, θά ήταν ἡ ενδεικνυόμενη.
(
1
)	Μετάφραση ἀπό τά ἀγγλικά.