61984CJ0038_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 38/84,
J . K ., κάτοικος Schweich ( Λουξεμβούργο ), εκπροσωπούμενος από το δικηγόρο Άμστερνταμ A . Bierenbroodspot, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο, 8, rue Notre-Dame,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπούμενου από τον M . Peter, προϊστάμενο του τμήματος νομικών και διοικητικών ζητημάτων, επικουρούμενο από το δικηγόρο Βρυξελλών F . Herbert, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον M . Peter, Centre europeen, Plateau du Kirchberg,
καθού,
Αντικείμενο της υπόθεσης
που έχει ως αντικείμενο ακύρωση αποφάσεως του Κοινοβουλίου περί μη χορηγήσεως επιδόματος στέγης,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 13 Φεβρουαρίου 1984, ο J . K ., υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της σιωπηρής απορριπτικής απόφασης που συνάγεται από το ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν απάντησε, εντός της προθεσμίας που τάσσει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, σε διοικητική ένσταση με την οποία ο προσφεύγων είχε ζητήσει να του χορηγηθεί το επίδομα στέγης που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων .
2 O προσφεύγων ζήτησε στις 22 Νοεμβρίου 1982 να του χορηγηθεί το επίδομα στέγης, που προβλέπει το άρθρο 1 του παραρτήματος VII του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων ( στο εξής : « κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης » ), διότι συζεί με τον C ., τα έξοδα διαβίωσης του οποίου τον βαρύνουν κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης .
3 Στις 21 Φεβρουαρίου 1983, ο προϊστάμενος της υπηρεσίας προσωπικού του Κοινοβουλίου πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό το αίτημα
4 Στις 25 Φεβρουαρίου 1983, ο προσφεύγων με νέα αίτησή του επανέφερε το αίτημά του και ζήτησε ειδική και αιτιολογημένη απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής ( ΑΔΑ ), απόφαση η οποία, κατά την άποψή του, έπρεπε να του κοινοποιηθεί πριν από τις 22 Μαρτίου 1983 . Διαφορετικά, « θα υποχρεωθεί να προχωρήσει πιο πέρα βάσει του άρθρου 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης » .
5 Στις 21 Απριλίου 1983, το Κοινοβούλιο του απάντησε, διά του διευθυντού προσωπικού και κοινωνικών θεμάτων, ότι αν αμφισβητεί την απόφαση που τον αφορά « μπορεί να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης » .
6 Στις 11 Ιουλίου 1983, ο προσφεύγων πληροφόρησε το Κοινοβούλιο ότι άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή κατά της αποφάσεως της 21ης Απριλίου Στην ίδια επιστολή του ο προσφεύγων ανέφερε ότι « στην περίπτωση που το Κοινοβούλιο επιθυμούσε να ερμηνεύσει την απόφασή του της 21ης Απριλίου 1983, τα επιχειρήματα που παραθέτει στην προσφυγή του συνιστούν πρόσθετους λόγους προς στήριξη των αιτιάσεών του » .
7 Στις 2 Αυγούστου 1983, το Κοινοβούλιο απάντησε ότι εμμένει στην απόφαση της 21ης Απριλίου 1983 . Στο σχετικό έγγραφό του πρόσθεσε ότι, ελλείψει προηγούμενης διοικητικής ένστασης κατά την έννοια του άρθρου 91, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, το οινοβούλιο δεν μπορούσε να απαντήσει στα επιχειρήματα της προσφυγής του
8 Με νέα αίτησή του, της 5ης Αυγούστου 1983, ο προσφεύγων ζήτησε από το Κοινοβούλιο να χαρακτηρίσει το έγγραφο της 21ης Απριλίου Ανέφερε, ωστόσο, ότι, κατά την άποψή του, το έγγραφο αυτό τον ενημέρωνε για μια οριστική απόφαση επί αιτήσεως και όχι για μια οριστική απόφαση επί διοικητικής O προσφεύγων πρόσθεσε ότι, αν το οινοβούλιο επιβεβαίωνε την ερμηνεία αυτή, θα απέσυρε την προσφυγή
9 Στις 12 Αυγούστου 1983, το Κοινοβούλιο απάντησε ότι δεν είχε αντίρρηση να θεωρήσει το έγγραφο της 11ης Ιουλίου 1983 ως διοικητική ένσταση . Το Κοινοβούλιο πρόσθεσε ότι λαμβάνει υπό σημείωση την ανάκληση της προσφυγής που είχε ασκηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου .
10 Τέλος, στις 9 Δεκεμβρίου 1983, ο προσφεύγων απηύθυνε προς το Κοινοβούλιο μια τελευταία αίτηση με την οποία ζήτησε να μάθει για την τύχη της διοικητικής του ενστάσεως . Στην αίτηση αυτή, όμως, δεν δόθηκε απάντηση .
11 Στις 13 Φεβρουαρίου 1984, ο προσφεύγων άσκησε την παρούσα προσφυγή, το παραδεκτό της οποίας αμφισβητήθηκε από το οινοβούλιο με συμπληρωματικό της υπόμνημα που κατέθεσε στις 14 Μαΐου 1984 .
12 Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου το Κοινοβούλιο προβάλλει δύο επιχειρήματα, ήτοι το εκπρόθεσμο της διοικητικής ενστάσεως και το εκπρόθεσμο της προ
Επί του εκπροθέσμου της διοικητικής ενστάσεως
13 Δεν αμφισβητείται ότι ο προσφεύγων υπέβαλε στο Κοινοβούλιο διοικητική ένσταση στις 11 Ιουλίου 1983 . Το Κοινοβούλιο, όμως, θεωρεί ότι η ένσταση αυτή υποβλήθηκε εκτός των προθεσμιών που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, γεγονός που συνεπάγεται το απαράδεκτο της παρούσας προσφυγής, σύμφωνα με το άρθρο 91 του κανονισμού υπηρεσιακής
14 Υπενθυμίζοντας ότι η αρχική αίτηση υποβλήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1982, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η αίτηση αυτή απορρίφθηκε ρητώς στις 21 Φεβρουαρίου 1983 από τον προϊστάμενο της υπηρεσίας Αν η ρητή αυτή απόρριψη θεωρηθεί άκυρη διότι δεν προερχόταν από την ΑΔΑ, επιβάλλεται επομένως η διαπίστωση ότι η αίτηση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε σιωπηρώς στις 22 Μαρτίου 1983, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης . Οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές γίνει δεκτή, το συμπέρασμα είναι ότι διοικητική ένσταση μπορούσε να υποβληθεί το βραδύτερο μέχρι τις 22 Ιουνίου ατά συνέπεια, η διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων στις 11 Ιουλίου 1983 είναι εκπρό
15 O προσφεύγων αποκρούει αυτή την εκτίμηση των περιστατικών . Κατ’ αυτόν, το Κοινοβούλιο άφησε διαρκώς να πλανάται μια μεγάλη αμφιβολία ως προς το χαρακτήρα των διαφόρων θέσεων που Λόγω αυτής της αμφιβολίας, ο προσφεύγων ευλόγως πίστεψε ότι η αίτησή του απορρίφθηκε μόλις στις 21 Απριλίου 1983 και ότι είχε επομένως στη διάθεσή του προθεσμία τριών μηνών, από της ημερομηνίας αυτής, για να υποβάλει διοικητική
16 Όπως συνάγεται από τα επιχειρήματα αυτά, η διαφορά μεταξύ του προσφεύγοντος και του Κοινοβουλίου αφορά κυρίως την ημερομηνία κατά την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του προσφεύγοντος και ειδικότερα το αν η απόρριψη αυτή έγινε στις 21 Απριλίου 1983 ή
17 Πρέπει, πρώτον, να παρατηρηθεί σχετικώς ότι στο έγγραφό του της 21ης Απριλίου 1983 το Κοινοβούλιο δεν ανέφερε στον προσφεύγοντα ότι η αίτησή του είχε προηγουμένως O προσφεύγων συνήγαγε το συμπέρασμα ότι αυτό ακριβώς το έγγραφο της 21ης Απριλίου 1983 περιείχε την οριστική απάντηση επί του αιτήματος και ότι η διοικητική ένσταση έπρεπε να στραφεί κατά του εγγράφου αυτού .
18 Από τη μετέπειτα αλληλογραφία μεταξύ προσφεύγοντος και Κοινοβουλίου προκύπτει σαφώς ότι αυτός θα πρέπει να είναι ο χαρακτηρισμός του εγγράφου της 21ης Απριλίου 1983 . Πράγματι, στο έγγραφό του της 2ας Αυγούστου 1983 το Κοινοβούλιο ανέφερε ότι « εμμένει στην απόφασή του της 21ης Απριλίου » .
19 Πρέπει, τέλος, να αναφερθεί ότι ο προσφεύγων άσκησε την πρώτη προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου στις 11 Ιουλίου 1983 . Πρότεινε, όμως, στο Κοινοβούλιο να αποσύρει την πρώτη αυτή προσφυγή υπό τη ρητή προϋπόθεση ότι το Κοινοβούλιο θα θεωρήσει το έγγραφό του της 21ης Απριλίου 1983 ως οριστική απόφαση επί της αιτήσεως . Απαντώντας στην πρόταση αυτή, το Κοινοβούλιο σε έγγραφό του προς τον προσφεύγοντα, στις 12 Αυγούστου 1983, ανέφερε ότι « λαμβάνει υπό σημείωση την ανάκληση της προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου » . Με τη φράση αυτή το Κοινοβούλιο δέχτηκε να θεωρήσει το έγγραφο της 21ης Απριλίου 1983 ως οριστική απάντηση επί της αιτήσεως .
20
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αίτηση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε στις 21 Απριλίου 1983, γεγονός που παρείχε τη δυνατότητα υποβολής διοικητικής ενστάσεως μέχρι τις 21 Ιουλίου Δεδομένου ότι η εν λόγω ένσταση υποβλήθηκε στις 11 Ιουλίου 1983, ο προσφεύγων τήρησε την προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης .
Επί του εκπροθέσμου της προσφυγής
21 Ως δεύτερο επιχείρημα στηρίξεως της ενστάσεως απαραδέκτου, το Κοινοβούλιο προβάλλει το ότι η διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε ρητώς στις 2 Αυγούστου 1983 . Συνεπώς, η προσφυγή του προσφεύγοντος έπρεπε να στραφεί κατ’ αυτής της ρητής απορριπτικής απόφασης και να είχε ασκηθεί πρίν από τις 2 Νοεμβρίου
22 O προσφεύγων αντιτάσσει ότι το έγγραφο της 2ας Αυγούστου 1983 απεστάλη όταν το Κοινοβούλιο δεν είχε ακόμα αποδεχτεί να θεωρήσει ότι ο προσφεύγων είχε υποβάλει διοικητική ένσταση στις 11 Ιουλίου 1983 . Είναι συνεπώς αδύνατο να θεωρηθεί ότι απάντησε τότε στη διοικητική αυτή ένσταση .
23 H επιχειρηματολογία του προσφεύγοντος πρέπει να γίνει δεκτή . Πράγματι, δεν μπορούσε να αναμένει ρητή απάντηση του οινοβουλίου πριν το οινοβούλιο θεωρήσει ότι το έγγραφό του της 11ης Ιουλίου συνιστούσε διοικητική Το οινοβούλιο, όμως, μόλις στις 12 Αυγούστου 1983, δήλωσε ρητώς ότι « δεν έχει αντίρρηση να θεωρήσει την επιστολή της 11ης Ιουλίου 1983 ως διοικητική ένσταση » .
24 Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, το έγγραφο του Κοινοβουλίου της 2ας Αυγούστου 1983 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ρητή απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως . Ένα εδάφιο, εξάλλου, του εν λόγω εγγράφου επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση των πραγμάτων . Πράγματι, το έγγραφο αυτό καταλήγει με μία παράγραφο όπου το Κοινοβούλιο δηλώνει « ότι δεν μπορεί να απαντήσει στα επιχειρήματα που περιέχονται στην πρώτη προσφυγή του J . K ., διότι δεν προηγήθηκε της προσφυγής αυτής διοικητική ένσταση ... » . Από τη φράση αυτή προκύπτει ότι στις 2 Αυγούστου 1983 το Κοινοβούλιο δεν είχε ακόμα θεωρήσει ότι είχε υποβληθεί διοικητική ένσταση στις 11 Ιου λίου ατά μείζονα λόγο, το έγγραφο του οινοβουλίου της 2ας Αυγούστου δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως ρητή απάντηση στην εν λόγω διοικητική
25 Εφόσον δεν υπήρξε ρητή απάντηση στη διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος, ισχύει η προθεσμία που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης για την περίπτωση σιωπηρής ατά συνέπεια, η παρούσα προσφυγή ασκήθηκε εντός των προθεσμιών που τάσσει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατά
26 Δεδομένου ότι τα δύο επιχειρήματα που προέβαλε το Κοινοβούλιο προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου είναι αβάσιμα, η ένσταση αυτή πρέπει να απορριφθεί .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
αποφασίζει :
1 ) Κρίνει παραδεκτή την προσφυγή .
2 ) Επιλαμβάνεται της ουσίας .
3 ) Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα .