62021TO0334
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 13ης Ιουνίου 2022 (
*1
)
«Υπαλληλική υπόθεση – Διορισμός των Ευρωπαίων εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας – Διορισμός ενός εκ των υποψηφίων που πρότεινε η Πορτογαλία – Δεν υφίσταται διαφορά μεταξύ της Ένωσης και ενός εκ των υπαλλήλων της εντός των ορίων και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ – Άρθρο 270 ΣΛΕΕ – Πρόδηλη αναρμοδιότητα»
Στην υπόθεση T‑334/21,
Ana Carla Mendes de Almeida, κάτοικος Sobreda (Πορτογαλία), εκπροσωπούμενη από τη R. Leandro Vasconcelos και τους M. Marques de Carvalho και P. Almeida Sande, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
κατά
Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενου από τον K. Pleśniak και την J. Gil,
καθού,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους H. Kanninen, πρόεδρο, M. Jaeger και O. Porchia (εισηγήτρια), δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την ασκηθείσα βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ προσφυγή, η προσφεύγουσα, Ana Carla Mendes de Almeida, ζητεί την ακύρωση της εκτελεστικής αποφάσεως (ΕΕ) 2020/1117 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 2020, για τον διορισμό των ευρωπαίων εισαγγελέων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕΕ 2020, L 244, σ. 18), καθόσον διορίζει τον José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra Ευρωπαίο εισαγγελέα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), καθώς και την ακύρωση της αποφάσεως του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της8ης Μαρτίου 2021, με την οποία απορρίφθηκε η από 10 Φεβρουαρίου 2021 διοικητική ένστασή της κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως (στο εξής: απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Στις 12 Οκτωβρίου 2017 το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1939, σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕΕ 2017, L 283, σ. 1). Κατά τα άρθρα του 1 και 8, με τον κανονισμό αυτό συστήνεται η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ως οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καθορίζονται οι κανόνες λειτουργίας της.
3
Κατά το άρθρο 8, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, σχετικά με τη δομή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία οργανώνεται σε κεντρικό και σε αποκεντρωμένο επίπεδο.
4
Κατά το άρθρο 2, σημείο 4, του κανονισμού 2017/1939, ως προσωπικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας νοείται το προσωπικό σε κεντρικό επίπεδο, το οποίο υποστηρίζει το συλλογικό όργανο, τα μόνιμα τμήματα, τον Ευρωπαίο γενικό εισαγγελέα, τους Ευρωπαίους εισαγγελείς, τους Ευρωπαίους εντεταλμένους εισαγγελείς και τον διοικητικό διευθυντή στις καθημερινές δραστηριότητές τους κατά την άσκηση των καθηκόντων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό.
5
Οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς ασκούν τα καθήκοντα που τους αναθέτει το άρθρο 12 του εν λόγω κανονισμού.
6
Όσον αφορά τον διορισμό τους, σύμφωνα με το άρθρο 16, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939, κάθε κράτος μέλος που συμμετέχει στην ενισχυμένη συνεργασία για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας οφείλει να προτείνει τρεις υποψηφίους για τη θέση του Ευρωπαίου εισαγγελέα μεταξύ προσώπων τα οποία είναι ενεργά μέλη της εισαγγελικής αρχής ή του δικαστικού σώματος του σχετικού κράτους μέλους, παρέχουν εχέγγυα ανεξαρτησίας και διαθέτουν τα προσόντα που απαιτούνται για διορισμό σε υψηλό εισαγγελικό ή δικαστικό αξίωμα στο αντίστοιχο κράτος μέλος τους και διαθέτουν τη σχετική πρακτική πείρα στα εθνικά νομικά συστήματα, στις έρευνες στον χρηματοοικονομικό τομέα και στη διεθνή δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις.
7
Το άρθρο 16, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1939 προβλέπει ότι, αφού λάβει την αιτιολογημένη γνώμη από την επιτροπή επιλογής που προβλέπεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, το Συμβούλιο επιλέγει και διορίζει έναν από τους υποψήφιους ως Ευρωπαίο εισαγγελέα του οικείου κράτους μέλους. Η διάταξη αυτή διευκρινίζει ότι, εάν η επιτροπή επιλογής κρίνει ότι συγκεκριμένος υποψήφιος δεν πληροί τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την άσκηση των καθηκόντων του Ευρωπαίου εισαγγελέα, η γνώμη της είναι δεσμευτική για το Συμβούλιο. Κατά το άρθρο 16, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με απλή πλειοψηφία, επιλέγει και διορίζει τους Ευρωπαίους εισαγγελείς για μη ανανεώσιμη θητεία διάρκειας έξι ετών και μπορεί να αποφασίσει να παρατείνει τη θητεία έως τρία έτη μετά το πέρας της περιόδου των έξι ετών. Το άρθρο 16, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού προβλέπει ότι ανά τρία έτη πραγματοποιείται μερική ανανέωση του ενός τρίτου των Ευρωπαίων εισαγγελέων και ότι το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με απλή πλειοψηφία, θεσπίζει μεταβατικούς κανόνες που διέπουν τον διορισμό των Ευρωπαίων εισαγγελέων για την πρώτη περίοδο θητείας και κατά τη διάρκειά της.
8
Κατά το άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939, το Συμβούλιο θεσπίζει τους κανόνες λειτουργίας της επιτροπής επιλογής.
9
Το άρθρο 96 του κανονισμού 2017/1939, που ρυθμίζει τις γενικές διατάξεις σχετικά με το προσωπικό, προβλέπει στην παράγραφο 1, πρώτο εδάφιο, ότι στον Ευρωπαίο γενικό εισαγγελέα και στους Ευρωπαίους εισαγγελείς, στους Ευρωπαίους εντεταλμένους εισαγγελείς, στον διοικητικό διευθυντή και στο προσωπικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εφαρμόζονται ο Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ) και το Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ), καθώς και οι κανόνες που εκδίδονται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των θεσμικών οργάνων της Ένωσης για την εφαρμογή του ΚΥΚ και του ΚΛΠ, εκτός εάν υπάρχει διαφορετική πρόβλεψη στον εν λόγω κανονισμό. Κατά το δεύτερο εδάφιο της διατάξεως αυτής, ο Ευρωπαίος γενικός εισαγγελέας και οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς προσλαμβάνονται ως έκτακτοι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του ΚΛΠ.
10
Όσον αφορά το προσωπικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η παράγραφος 2 του άρθρου 96 ορίζει ότι το προσωπικό της προσλαμβάνεται σύμφωνα με τους κανόνες και τους κανονισμούς που ισχύουν για τους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό της Ένωσης.
11
Στις 13 Ιουλίου 2018 το Συμβούλιο εξέδωσε την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2018/1696, για τους κανόνες λειτουργίας της επιτροπής επιλογής που προβλέπεται στο άρθρο 14 παράγραφος 3 του κανονισμού 2017/1939 (ΕΕ 2018, L 282, σ. 8).
12
Στις 23 Απριλίου 2019, μετά το πέρας της εθνικής διαδικασίας επιλογής, επελέγησαν οι τρεις υποψήφιοι Ευρωπαίοι εισαγγελείς που όφειλε να προτείνει η Πορτογαλική Δημοκρατία. Μία εκ των υποψηφίων ήταν και η προσφεύγουσα. Η προσφεύγουσα ασκεί, από το 2012, καθήκοντα εισαγγελέα της Πορτογαλικής Δημοκρατίας στο Departamento Central de Investigação e Ação Penal (κεντρικό τμήμα ερευνών και διώξεως) και, τον Ιανουάριο του 2020, διορίστηκε συντονίστρια του τμήματος ερευνών και πρόληψης της εγκληματικότητας σχετικά με προερχόμενα από την Ένωση κονδύλια. Μεταξύ των δύο άλλων επιλεγέντων υποψηφίων ήταν και ο José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra. Τα ονοματεπώνυμα των τριών επιλεγέντων υποψηφίων κοινοποιήθηκαν στην επιτροπή επιλογής του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939. Οι υποψήφιοι κατατάσσονταν με αλφαβητική σειρά.
13
Στις 24 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε ακρόαση της προσφεύγουσας από την επιτροπή επιλογής και στις 18 Νοεμβρίου 2019 η επιτροπή αυτή απηύθυνε στο Συμβούλιο την αιτιολογημένη γνώμη της και ανέφερε την ακόλουθη σειρά προτιμήσεως για τους τρεις υποψηφίους που είχε προτείνει η Πορτογαλική Δημοκρατία: 1) η προσφεύγουσα· 2) ο José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra· 3) ο João Conde Correia dos Santos.
14
Στις 27 Ιουλίου 2020 το Συμβούλιο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
15
Κατά το άρθρο 2 της προσβαλλομένης αποφάσεως:
«Τα ακόλουθα πρόσωπα διορίζονται ευρωπαίοι εισαγγελείς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ως έκτακτοι υπάλληλοι στον βαθμό AD 13, για μη ανανεώσιμη θητεία τριών ετών από τις 29 Ιουλίου 2020:
[…]
[…] Moreira Alves d’Oliveira Guerra.»
16
Στις 22 Οκτωβρίου 2020 η προσφεύγουσα υπέβαλε στο Συμβούλιο, δυνάμει του άρθρου 90 του ΚΥΚ, διοικητική ένσταση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως.
17
Στις 5 Φεβρουαρίου 2021 η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η οποία πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου με τον αριθμό υποθέσεως T‑75/21, με αίτημα την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
18
Στις 10 Φεβρουαρίου 2021 η προσφεύγουσα υπέβαλε συμπληρωματική ένσταση, με την οποία επικαλέστηκε την επέλευση νέων πραγματικών περιστατικών τα οποία έπρεπε να λάβει υπόψη το Συμβούλιο στην απάντησή του επί της ενστάσεώς της.
19
Με την απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) του Συμβουλίου έκρινε τη διοικητική ένσταση προδήλως απαράδεκτη λόγω αναρμοδιότητας.
20
Με διάταξη της 8ης Ιουλίου 2021, Mendes de Almeida κατά Συμβουλίου (T‑75/21, μη δημοσιευθείσα, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2021:424), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που ασκήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2021 ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως. Η αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της διατάξεως αυτής εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου.
Αιτήματα των διαδίκων
21
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως·
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
22
Το Συμβούλιο ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
23
Δυνάμει του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όταν το Γενικό Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί προσφυγής ή η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
24
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
25
Εκ προοιμίου, υπενθυμίζεται ότι η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή, με αίτημα την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως και της αποφάσεως περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
26
Από το γράμμα του άρθρου 270 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η αρμοδιότητα την οποία προβλέπει η διάταξη αυτή εκτείνεται επί οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, εντός των ορίων και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ.
27
Συναφώς, η προσφεύγουσα επικαλείται ως δικαιολογητική βάση για την άσκηση της προσφυγής δυνάμει του εν λόγω άρθρου το γεγονός ότι το άρθρο 96, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939 προβλέπει ότι ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ, καθώς και οι κανόνες που εκδίδονται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των θεσμικών οργάνων για την εφαρμογή του ΚΥΚ και του ΚΛΠ, εφαρμόζονται, μεταξύ άλλων, στους Ευρωπαίους εισαγγελείς, εκτός εάν υπάρχει διαφορετική πρόβλεψη, και ότι οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς προσλαμβάνονται ως έκτακτοι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του ΚΛΠ. Πλην όμως, ουδεμία διάταξη του κανονισμού 2017/1939 αποκλείει την εφαρμογή του ΚΥΚ και του ΚΛΠ κατά τον διορισμό τους.
28
Η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι, μολονότι ο διορισμός των Ευρωπαίων εισαγγελέων λαμβάνει χώρα στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο, το ίδιο ισχύει και για τον Ευρωπαίο γενικό εισαγγελέα, ο οποίος διορίζεται από το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι η εκτελεστική απόφαση 2018/1696, στην παράγραφο VII.1 του παραρτήματός της, προβλέπει ρητώς την εφαρμογή των προβλεπόμενων στον ΚΥΚ προσφυγών επί των υποψηφίων για τη θέση του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα που αποκλείονται από την επιτροπή επιλογής. Κατά την προσφεύγουσα, τούτο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εν λόγω εκτελεστική απόφαση, για λόγους εσωτερικής οργανικής συνοχής, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι οι ίδιες προσφυγές εφαρμόζονται και επί των υποψηφίων για τη θέση του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα. Βούληση του νομοθέτη ήταν να παρακάμψει μόνον τους κανόνες του ΚΥΚ που είναι ασυμβίβαστοι με τη φύση της διαδικασίας επιλογής των Ευρωπαίων εισαγγελέων, προκειμένου να διασφαλιστεί η επιλογή ενός Ευρωπαίου εισαγγελέα για κάθε κράτος μέλος που συμμετέχει στην ενισχυμένη αυτή συνεργασία και το απαράδεκτο των υποψηφιοτήτων υπηκόων άλλων κρατών μελών.
29
Το γεγονός ότι η εκτελεστική απόφαση 2018/1696 δεν προβλέπει ρητώς την εφαρμογή των διατάξεων του ΚΥΚ στους Ευρωπαίους εισαγγελείς δεν αποκλείει τη δυνατότητα ασκήσεως προσφυγής κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ. Αφενός, είναι δυνατή η υποβολή διοικητικής ενστάσεως δυνάμει του άρθρου 90 του ΚΥΚ, τηρουμένων των σχετικών τυπικών προϋποθέσεων και προθεσμιών, αφετέρου, το άρθρο 270 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εφαρμόζεται όχι μόνο σε όσους έχουν την ιδιότητα του μονίμου ή άλλου υπαλλήλου (όχι όμως του τοπικού υπαλλήλου), αλλά και σε όσους διεκδικούν αυτή την ιδιότητα. Κατά το άρθρο 46 του ΚΛΠ, οι διατάξεις του τίτλου VII του ΚΥΚ, οι οποίες διευκρινίζουν ότι οι υποψήφιοι για θέση υπαλλήλου εμπίπτοντος στο πεδίο εφαρμογής του ΚΛΠ υπόκεινται στα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ, εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα παραπέμπει στη νομολογία σύμφωνα με την οποία το άρθρο 270 ΣΛΕΕ εφαρμόζεται και επί των υποψηφίων για τη θέση του μονίμου ή άλλου υπαλλήλου (όχι όμως του τοπικού υπαλλήλου).
30
Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι το γεγονός ότι άσκησε επίσης στις 5 Φεβρουαρίου 2021 προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η οποία πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό υποθέσεως T‑75/21, δεν ασκεί επιρροή και αμφισβητεί ότι μπορεί να υφίσταται περίπτωση εκκρεμοδικίας όσον αφορά την υπό κρίση προσφυγή.
31
Όσον αφορά τόσο την προσβαλλόμενη απόφαση όσο και την απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, το Συμβούλιο ζητεί την απόρριψη της προσφυγής. Θεωρεί ότι το αίτημα να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση είναι προδήλως απαράδεκτο λόγω εκκρεμοδικίας και, εν πάση περιπτώσει, λόγω αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επ’ αυτού δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ. Θεωρεί επίσης προδήλως αβάσιμο το αίτημα να ακυρωθεί η απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως.
32
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η διαφορά αφορά δύο αποφάσεις του Συμβουλίου, εκ των οποίων η μεν πρώτη έχει ως αντικείμενο τον διορισμό ενός προσώπου αντί ενός άλλου ως Ευρωπαίου εισαγγελέα για την Πορτογαλική Δημοκρατία, η δε δεύτερη την απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα κατά της ληφθείσας από το Συμβούλιο αποφάσεως διορισμού, για τον λόγο ότι δεν διορίστηκε στη θέση του Ευρωπαίου εισαγγελέα για το ως άνω κράτος μέλος.
33
Προκειμένου να κριθεί αν ορθώς η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή κατά των αποφάσεων αυτών δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, πρέπει να εξεταστεί αν η διαφορά μεταξύ της προσφεύγουσας και του Συμβουλίου σχετικά με τις εν λόγω αποφάσεις εμπίπτει στις διαφορές μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, εντός των ορίων και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ.
34
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η έννοια της διαφοράς μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της ερμηνεύεται ευρέως από τη νομολογία, γεγονός που έχει ως συνέπεια να εξετάζονται στο πλαίσιο αυτό οι διαφορές που αφορούν πρόσωπα τα οποία δεν έχουν ούτε την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου ούτε εκείνη του εκτάκτου υπαλλήλου, αλλά τα οποία διεκδικούν την ιδιότητα αυτή (βλ. απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2004, Sanders κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑45/01, EU:T:2004:289, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πρόκειται για τα πρόσωπα που είναι υποψήφια για θέση της οποίας οι προϋποθέσεις διορισμού καθορίζονται από τον ΚΥΚ ή το ΚΛΠ.
35
Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, επισημαίνεται ότι δεν εφαρμόζονται per se όλες οι διατάξεις του ΚΥΚ. Από τον κανονισμό 2017/1939 προκύπτει ότι οι διατάξεις του κανονισμού αυτού καθορίζουν σε ποιον βαθμό ορισμένες από τις διατάξεις του ΚΥΚ ή του ΚΛΠ εφαρμόζονται στους Ευρωπαίους εισαγγελείς.
36
Συγκεκριμένα, το άρθρο 96, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939 προβλέπει ότι στον Ευρωπαίο γενικό εισαγγελέα και στους Ευρωπαίους εισαγγελείς, στους Ευρωπαίους εντεταλμένους εισαγγελείς, στον διοικητικό διευθυντή και στο προσωπικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εφαρμόζονται ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ, «εκτός εάν υπάρχει διαφορετική πρόβλεψη στον παρόντα κανονισμό».
37
Είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2, σημείο 4, και του άρθρου 12 του κανονισμού 2017/1939, όπως μνημονεύονται στις σκέψεις 4 και 5 ανωτέρω, οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς δεν αποτελούν μέρος του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
38
Όσον αφορά τον διορισμό τους, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση υποθέσεως, το άρθρο 16 του εν λόγω κανονισμού, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 6 και 7 ανωτέρω, θεσπίζει ειδική διαδικασία με συγκεκριμένο τρόπο διεξαγωγής.
39
Μεταξύ άλλων, η διάταξη αυτή εγγυάται μόνο στα κράτη μέλη που συμμετέχουν στην ενισχυμένη συνεργασία σχετικά με τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας ότι, κατά το πέρας της διαδικασίας διορισμού, θα έχει διοριστεί από το Συμβούλιο ένας Ευρωπαίος εισαγγελέας. Τους παρέχει τη δυνατότητα, πριν από τον διορισμό, να προτείνουν τρεις υποψηφίους οι οποίοι, λαμβανομένης υπόψη της υποχρεώσεως την οποία υπέχουν να είναι ενεργά μέλη της εισαγγελικής αρχής ή του δικαστικού σώματος του κράτους μέλους που τους προτείνει, έχουν κατ’ αρχήν την ιθαγένειά του.
40
Ωσαύτως, η εν λόγω διάταξη προβλέπει μια sui generis διαδικασία η οποία διαφέρει από τη διαδικασία που εφαρμόζεται στην πρόσληψη του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, διευκρινιζομένου ότι το προσωπικό αυτό προσλαμβάνεται, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 96, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1939, σύμφωνα με τους κανόνες και τους κανονισμούς που ισχύουν για τους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό της Ένωσης.
41
Παρατηρείται ότι η διαδικασία διορισμού των Ευρωπαίων εισαγγελέων δεν επιτάσσει την τήρηση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 27 του ΚΥΚ, υπέρ των υπηκόων όλων των κρατών μελών, δηλαδή ακόμη και των κρατών μελών που δεν συμμετέχουν στην ενισχυμένη συνεργασία.
42
Επιπλέον, από το άρθρο 16 του κανονισμού 2017/1939 προκύπτει ότι οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς δεν διορίζονται ούτε από την ΑΔΑ ούτε από την αρμόδια για τη σύναψη των συμβάσεων προσλήψεως αρχή (στο εξής: ΑΣΣΠΑ) της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, αλλά από το Συμβούλιο. Το γεγονός ότι, στην προσβαλλόμενη απόφαση, αναφέρεται ότι τα επιλεγέντα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο José Eduardo Moreira Alves d’Oliveira Guerra, διορίζονται Ευρωπαίοι εισαγγελείς ως έκτακτοι υπάλληλοι στον βαθμό AD 13 δεν αρκεί, εξάλλου, για να συναχθεί εξ αυτού ότι το Συμβούλιο ενήργησε ως ΑΔΑ ή ως ΑΣΣΠΑ κατά τον διορισμό των Ευρωπαίων εισαγγελέων.
43
Ο sui generis χαρακτήρας της διαδικασίας διορισμού των Ευρωπαίων εισαγγελέων μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι, όπως ορθώς επισημαίνει κατ’ ουσίαν το Συμβούλιο, η διαδικασία αυτή αφορά προσωπικότητες που καλούνται να ασκήσουν, στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας, καθήκοντα για τα οποία υπέχουν ιδιαίτερα αυξημένη ευθύνη εντός του θεσμικού συστήματος της Ένωσης.
44
Διευκρινίζεται ότι μόνο μετά τον διορισμό τους, δυνάμει του άρθρου 16 του κανονισμού 2017/1939, οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς προσλαμβάνονται, κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 96, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω κανονισμού, ως έκτακτοι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σύμφωνα με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του ΚΛΠ. Από το εν λόγω εδάφιο συνάγεται ότι μόνον οι όροι εργασίας και αμοιβής των Ευρωπαίων εισαγγελέων εμπίπτουν στο ΚΛΠ και υπάγονται στην αρμοδιότητα της ΑΣΣΠΑ της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Δεν ισχύει το ίδιο όσον αφορά τις προϋποθέσεις διορισμού και τις διαδικασίες που καταλήγουν στον διορισμό τους.
45
Δοθέντος ότι οι τελευταίες αυτές προϋποθέσεις και διαδικασίες δεν καθορίζονται από τον ΚΥΚ ή το ΚΛΠ, οι σχετικές διαφορές δεν μπορούν, ως εκ τούτου, να θεωρηθούν ως διαφορές μεταξύ της Ένωσης και ενός εκ των υπαλλήλων της, κατά την έννοια του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
46
Τα λοιπά επιχειρήματα τα οποία προέβαλε η προσφεύγουσα δεν είναι ικανά να κλονίσουν το συμπέρασμα αυτό.
47
Αφενός, η προσφεύγουσα δεν δύναται βασίμως να επικαλεστεί τη διάταξη της 11ης Ιουλίου 1996, Gomes de Sá Pereira κατά Συμβουλίου (T‑30/96, EU:T:1996:107), προκειμένου να υποστηρίξει ότι ορθώς άσκησε την προσφυγή της δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
48
Βεβαίως, στις σκέψεις 22 έως 25 της διατάξεως της 11ης Ιουλίου 1996, Gomes de Sá Pereira κατά Συμβουλίου (T‑30/96, EU:T:1996:107), υπενθυμίζεται, κατ’ ουσίαν, η νομολογία σύμφωνα με την οποία η αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης να αποφαίνεται επί οποιασδήποτε διαφοράς μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της έχει την έννοια ότι καταλαμβάνει όχι μόνον τις διαφορές που αφορούν όσους έχουν την ιδιότητα του μονίμου ή άλλου υπαλλήλου (όχι όμως του τοπικού υπαλλήλου), αλλά και όσους διεκδικούν αυτή την ιδιότητα, με τη δε διάταξη αυτή κρίθηκε ότι ο διορισμός των μελών των τμημάτων προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) έπρεπε να προσβληθεί με βάση τις προβλεπόμενες από τον ΚΥΚ προσφυγές.
49
Εντούτοις, η λύση που έγινε δεκτή με τη διάταξη της 11ης Ιουλίου 1996, Gomes de Sá Pereira κατά Συμβουλίου (T‑30/96, EU:T:1996:107), δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι, όπως ορθώς επισημαίνει το Συμβούλιο, ο διορισμός των μελών των τμημάτων προσφυγών του EUIPO ερείδεται σε διαφορετική ρύθμιση σε σχέση με την εφαρμοστέα στον διορισμό των Ευρωπαίων εισαγγελέων. Όσον αφορά τα μέλη των εν λόγω τμημάτων προσφυγών, η σχετική ρύθμιση προβλέπει την εφαρμογή του ΚΥΚ, του ΚΛΠ και των εκτελεστικών τους κανόνων στο προσωπικό, μέρος του οποίου αποτελούν και τα μέλη των τμημάτων προσφυγών (πρβλ. διάταξη της 11ης Ιουλίου 1996, Gomes de Sá Pereira κατά Συμβουλίου, T‑30/96, EU:T:1996:107, σκέψεις 22 και 23). Αντιθέτως, όσον αφορά τον διορισμό των Ευρωπαίων εισαγγελέων, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 35 έως 44 ανωτέρω, με τον κανονισμό 2017/1939, ο νομοθέτης επέλεξε να θεσπίσει ένα sui generis καθεστώς, κατά το οποίο οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς δεν αποτελούν μέρος του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 37 ανωτέρω.
50
Αφετέρου, το παράρτημα της εκτελεστικής αποφάσεως 2018/1696, στο σχετικό με τον διορισμό του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα τμήμα, το οποίο επικαλείται άλλωστε η προσφεύγουσα, δεν της παρέχει τη δυνατότητα να στηρίξει την προσφυγή της στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ.
51
Πράγματι, από τις διατάξεις του παραρτήματος αυτού, ερμηνευόμενες σε συνδυασμό με τα άρθρα 14 και 16 του κανονισμού 2017/1939, προκύπτει ότι οι μηχανισμοί διορισμού του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα και των Ευρωπαίων εισαγγελέων διέπονται από τις ιδιαιτερότητες που προσιδιάζουν στον εκάστοτε εξ αυτών, και δη σε όλα τα στάδια της οικείας διαδικασίας.
52
Συναφώς, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του γεγονότος ότι η διαδικασία επιλογής του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα εκκινεί δι’ ανοικτής πρόσκλησης για υποβολή υποψηφιοτήτων, η οποία δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η δυνατότητα υποβολής διοικητικής ενστάσεως στο Συμβούλιο, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, παρέχεται μόνο στους υποψηφίους για τη θέση ακριβώς του Ευρωπαίου γενικού εισαγγελέα κατά των βλαπτικών γι’ αυτούς αποφάσεων της επιτροπής επιλογής καθώς και κατά του καταλόγου τον οποίο καταρτίζει η επιτροπή επιλογής και στον οποίο δεν περιλαμβάνονται οι οικείοι υποψήφιοι.
53
Αντιθέτως, στο πλαίσιο της διαδικασίας διορισμού των Ευρωπαίων εισαγγελέων, η οποία εκκινεί με την πρόταση τριών υποψηφίων από κάθε κράτος μέλος που συμμετέχει στην ενισχυμένη συνεργασία, η δυνατότητα υποβολής διοικητικής ενστάσεως δεν μπορεί να επεκταθεί στις αποφάσεις του Συμβουλίου περί μη διορισμού ορισμένων υποψηφίων στη θέση του Ευρωπαίου εισαγγελέα, ελλείψει σαφώς εκπεφρασμένης βουλήσεως του νομοθέτη.
54
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η υπό κρίση διαφορά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως διαφορά μεταξύ της Ένωσης και ενός εκ των υπαλλήλων της, εντός των ορίων και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο ΚΥΚ και το ΚΛΠ, κατά την έννοια του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
55
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο να αποφανθεί επί της υπό κρίση προσφυγής κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως.
56
Εξάλλου, αφ’ ης στιγμής η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αποτελεί απόφαση διεπόμενη από τον ΚΥΚ και το ΚΛΠ, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι διέπονται από τον ΚΥΚ και το ΚΛΠ ούτε η διοικητική ένσταση την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα κατ’ αυτής ούτε η απόφαση την οποία έλαβε το Συμβούλιο προς απόρριψη της εν λόγω διοικητικής ενστάσεως. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο είναι επίσης προδήλως αναρμόδιο να αποφανθεί επί της σχετικής αποφάσεως.
57
Κατά τη νομολογία, εναπόκειται στον προσφεύγοντα να επιλέξει το νομικό έρεισμα της προσφυγής του και όχι στον δικαστή της Ένωσης να επιλέξει εκείνος την καταλληλότερη νομική βάση (βλ. απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 2014, Technische Universität Dresden κατά Επιτροπής, T‑29/11, EU:T:2014:912, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εν προκειμένω, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί η υπό κρίση προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως ως ασκηθείσα βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, καθόσον η προσφεύγουσα επικαλέστηκε ρητώς το άρθρο 270 ΣΛΕΕ, ανεξαρτήτως του ότι έχει ήδη ασκήσει προσφυγή κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ στην υπόθεση T‑75/21, επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη της 8ης Ιουλίου 2021, Mendes Almeida κατά Συμβουλίου (T‑75/21, μη δημοσιευθείσα, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2021:424).
58
Όσον αφορά την απόφαση περί απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα ήθελε ασκήσει την προσφυγή της κατά της εν λόγω αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ στην υπό κρίση υπόθεση και χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί το ζήτημα αν μια τέτοια προσφυγή είναι παραδεκτή, αρκεί η διαπίστωση, για τους ίδιους λόγους με τους εκτιθέμενους στις σκέψεις 35 έως 54 ανωτέρω, ότι η ΑΔΑ του Συμβουλίου δεν ήταν αρμόδια να επιληφθεί της διοικητικής ενστάσεως την οποία υπέβαλε η προσφεύγουσα βάσει του άρθρου 90 του ΚΥΚ και ότι, επομένως, ορθώς την απέρριψε. Ως εκ τούτου, η προσφυγή είναι, εν πάση περιπτώσει, προδήλως αβάσιμη.
59
Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
60
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά της έξοδα καθώς και στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Ana Carla Mendes de Almeida στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 13 Ιουνίου 2022.
Ο Γραμματέας
E. Coulon
Ο Πρόεδρος
H. Kanninen
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική.