62023CJ0790
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 30ής Οκτωβρίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Πολιτική ασύλου – Πρωτόκολλο αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΛΕΕ – Συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου της Δανίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς για τον προσδιορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται στη Δανία ή σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από υπήκοο τρίτης χώρας – Κανονισμός (ΕΕ) 604/2013 – Άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ – Υποχρεώσεις του υπεύθυνου κράτους μέλους – Υποχρέωση εκ νέου ανάληψης υπηκόου τρίτης χώρας του οποίου η αίτηση απορρίφθηκε και ο οποίος υπέβαλε αίτηση σε άλλο κράτος μέλος – Έννοια της “αίτησης [διεθνούς προστασίας]” – Ειδικό καθεστώς του Βασιλείου της Δανίας – Έννοια της “απόρριψης” – Απόφαση περί μη παρατάσεως ή περί μη ανανεώσεως προσωρινής άδειας διαμονής – Δεν εμπίπτει»
Στην υπόθεση C‑790/23 [Qassioun] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Korkein hallinto-oikeus (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Φινλανδία) με απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2023, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 21 Δεκεμβρίου 2023, στο πλαίσιο της δίκης
X
κατά
Maahanmuuttovirasto,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο τμήματος, J. Passer (εισηγητή), E. Regan, Δ. Γρατσία και B. Smulders, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Richard de la Tour
γραμματέας: G. Chiapponi, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 29ης Ιανουαρίου 2025,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η X, εκπροσωπούμενη από τον V. Matilainen, asianajaja,
–
η Maahanmuuttovirasto, εκπροσωπούμενη από τους I. Haahtela και M. Montin,
–
η Φινλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την H. Leppo,
–
η Δανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την D. Elkan, τον M. Jespersen και την C. A. Maertens,
–
η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους J. Möller, R. Kanitz και N. Scheffel,
–
η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την M. K. Bulterman και τον J. M. Hoogveld,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την A. Azéma, την A. Κατσιμέρου, τον T. Simonen και τον I. Söderlund,
–
η Ελβετική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον L. Lanzrein και την V. Michel,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 30ής Απριλίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (ΕΕ 2013, L 180, σ. 31).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της X, υπηκόου Συρίας, και της Maahanmuuttovirasto (υπηρεσίας μετανάστευσης, Φινλανδία) (στο εξής: υπηρεσία μετανάστευσης), σχετικά με απόφαση της εν λόγω εθνικής αρχής με την οποία απορρίφθηκε αίτηση διεθνούς προστασίας υποβληθείσα από την Χ, προβλέφθηκε η μεταφορά της στη Δανία και της επιβλήθηκε απαγόρευση εισόδου στη Φινλανδία.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Το Πρωτόκολλο σχετικά με τη θέση της Δανίας
3
Τα άρθρα 1 και 2 του Πρωτοκόλλου αριθ. 22 σχετικά με τη θέση της Δανίας το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΛΕΕ (στο εξής: Πρωτόκολλο σχετικά με τη θέση της Δανίας), προβλέπουν τα ακόλουθα:
«Η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση, από το Συμβούλιο, μέτρων που προτείνονται βάσει του τρίτου μέρους, τίτλος V, της Συνθήκης [ΛΕΕ]. [...]
[...]»
4
Το άρθρο 2 του Πρωτοκόλλου προβλέπει τα εξής:
«[Οι διατάξεις] του τρίτου μέρους, τίτλος V, της Συνθήκης [ΛΕΕ], μέτρα θεσπιζόμενα δυνάμει του τίτλου αυτού, [οι] διατάξεις οιασδήποτε διεθνούς συμφωνίας συναπτομένης από την [Ευρωπαϊκή] Ένωση δυνάμει του τίτλου αυτού και [οι] αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την ερμηνεία τέτοιων διατάξεων ή μέτρων, και μέτρα τροποποιημένα ή τροποποιήσιμα δυνάμει του τίτλου αυτού δεν έχουν δεσμευτική ισχύ ούτε εφαρμόζονται όσον αφορά τη Δανία. Αυτές οι διατάξεις, μέτρα ή αποφάσεις δεν επηρεάζουν κατά κανένα τρόπο τις αρμοδιότητες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Δανίας, ούτε επηρεάζουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το κοινοτικό κεκτημένο και το κεκτημένο της Ένωσης, ούτε αποτελούν μέρος του δικαίου της Ένωσης, όπως εφαρμόζονται στη Δανία. [...]»
Η Συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας
5
Το άρθρο 1 της Συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Βασιλείου της Δανίας σχετικά με τα κριτήρια και τους μηχανισμούς για τον προσδιορισμό του κράτους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται στη Δανία ή σε άλλο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και με το σύστημα «Eurodac», για την αντιπαραβολή δακτυλικών αποτυπωμάτων για την αποτελεσματική εφαρμογή της σύμβασης του Δουβλίνου (ΕΕ 2006, L 66, σ. 38, στο εξής: Συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας), η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ένωσης με την απόφαση 2006/188/ΕΚ του Συμβουλίου, της 21ης Φεβρουαρίου 2006 (ΕΕ 2006, L 66, σ. 37), ορίζει τα εξής:
«1.   Σκοπός της παρούσας συμφωνίας είναι η εφαρμογή των διατάξεων του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 343/2003 του Συμβουλίου, της 18ης Φεβρουαρίου 2003, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται [σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (ΕΕ 2003, L 50, σ. 1)], του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2725/2000 του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2000, σχετικά με τη θέσπιση του “Eurodac” για την αντιπαραβολή δακτυλικών αποτυπωμάτων για την αποτελεσματική εφαρμογή της σύμβασης του Δουβλίνου [(ΕΕ 2000, L 316, σ. 1, στο εξής: κανονισμός Eurodac)] και των μέτρων εφαρμογής τους στις σχέσεις μεταξύ της Κοινότητας και της Δανίας, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφοι 1 και 2.
2.   Στόχος των συμβαλλόμενων μερών είναι η επίτευξη ομοιόμορφης εφαρμογής και ερμηνείας των διατάξεων των κανονισμών και των μέτρων εφαρμογής τους σε όλα τα κράτη μέλη.
[...]»
6
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της Συμφωνίας μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας:
«Οι διατάξεις του [κανονισμού 343/2003] που προσαρτάται στην παρούσα συμφωνία και αποτελεί μέρος της, μαζί με τα μέτρα εφαρμογής του [...] εφαρμόζονται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο στις σχέσεις μεταξύ Κοινότητας και Δανίας.»
7
Το άρθρο 3 της Συμφωνίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Τροποποιήσεις του [κανονισμού 343/2003] και του “κανονισμού Eurodac”», προβλέπει τα εξής:
«1.   Η Δανία δεν συμμετέχει στη θέσπιση τροποποιήσεων του “[κανονισμού 343/2003]” και του “κανονισμού Eurodac” και οι τροποποιήσεις αυτές δεν έχουν δεσμευτική ισχύ ούτε εφαρμόζονται στη Δανία.
2.   Όταν εκδίδονται τροποποιήσεις των κανονισμών, η Δανία κοινοποιεί στη Επιτροπή την απόφασή της εάν θα εφαρμόσει ή όχι το περιεχόμενο των τροποποιήσεων. Η κοινοποίηση πραγματοποιείται κατά την έκδοση των τροποποιήσεων ή εντός 30 ημερών από αυτή.
[...]»
8
Σύμφωνα με την τελευταία αυτή διάταξη, η Δανία κοινοποίησε στην Επιτροπή την απόφασή της να εφαρμόσει τον κανονισμό 604/2013.
Ο κανονισμός 604/2013
9
Το άρθρο 2 του κανονισμού 604/2013 έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, νοούνται ως:
[...]
β)
“αίτηση διεθνούς προστασίας”: η αίτηση διεθνούς προστασίας όπως ορίζεται στο άρθρο 2 στοιχείο η) της οδηγίας 2011/95/ΕΕ [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας (ΕΕ 2011, L 337, σ. 9)]·
[...]
ιβ)
“τίτλος διαμονής”: άδεια εκδιδόμενη από τις αρχές κράτους μέλους που επιτρέπει τη διαμονή υπηκόου τρίτης χώρας ή απάτριδος στο έδαφός του, καθώς και όσα έγγραφα του επιτρέπουν να διαμένει στο κράτος αυτό δυνάμει συμφωνιών προσωρινής προστασίας ή μέχρις ότου αρθούν τα κωλύματα εκτέλεσης μέτρου απομάκρυνσης. Εξαιρούνται οι θεωρήσεις και οι άδειες διαμονής που εκδίδονται κατά τη χρονική περίοδο που απαιτείται για τον καθορισμό του υπεύθυνου κράτους μέλους κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού ή κατά τη διάρκεια της εξέτασης αίτησης διεθνούς προστασίας ή αίτησης άδειας διαμονής,
[...]».
10
Το άρθρο 3 του κανονισμού 604/2013, με τίτλο «Πρόσβαση στη διαδικασία εξέτασης αίτησης διεθνούς προστασίας», προβλέπει τα εξής:
«1.   Τα κράτη μέλη εξετάζουν κάθε αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα στο έδαφος οποιουδήποτε από αυτά, συμπεριλαμβανομένων των συνόρων ή των ζωνών διέλευσης. Η αίτηση εξετάζεται από ένα μόνο κράτος μέλος, το οποίο είναι το οριζόμενο ως υπεύθυνο σύμφωνα με τα κριτήρια που αναφέρονται στο κεφάλαιο III.
2.   Εάν δεν είναι δυνατόν να καθορισθεί το υπεύθυνο κράτος μέλος βάσει των κριτηρίων που αναφέρονται στον παρόντα κανονισμό, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης είναι το πρώτο κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας.
[...]»
11
Το κεφάλαιο III του κανονισμού 604/2013 επιγράφεται «Κριτήρια για τον προσδιορισμό του υπεύθυνου κράτους μέλους» και περιλαμβάνει τα άρθρα 7 έως 15. Το άρθρο 12, με τίτλο «Έκδοση τίτλων διαμονής ή θεωρήσεων», ορίζει τα εξής:
«1.   Εάν ο αιτών είναι κάτοχος εν ισχύ τίτλου διαμονής, το κράτος μέλος που εξέδωσε τον τίτλο είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας.
2.   Εάν ο αιτών είναι κάτοχος έγκυρης θεώρησης, το κράτος μέλος που την εξέδωσε είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας [...]
[...]
4.   Εάν ο αιτών είναι μόνον κάτοχος ενός ή περισσοτέρων τίτλων διαμονής που έχουν λήξει ήδη από διάστημα μικρότερο των δύο ετών ή μιας ή περισσοτέρων θεωρήσεων που έχουν λήξει ήδη από διάστημα μικρότερο των έξι μηνών βάσει των οποίων μπορούσε να εισέλθει στο έδαφος κράτους μέλους, εφαρμόζονται οι παράγραφοι 1, 2 και 3 για όσο χρονικό διάστημα ο αιτών δεν έχει εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών.
Όταν ο αιτών είναι κάτοχος ενός ή περισσοτέρων τίτλων διαμονής που έχουν λήξει ήδη από διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών, ή μιας ή περισσοτέρων θεωρήσεων που έχουν λήξει ήδη από διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών βάσει των οποίων μπορούσε να εισέλθει στο έδαφος κράτους μέλους, και εφόσον δεν έχει εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών, υπεύθυνο είναι το κράτος μέλος στο οποίο υποβλήθηκε η αίτηση διεθνούς προστασίας.
[...]»
12
Κατά το άρθρο 18 του κανονισμού 604/2013, το οποίο επιγράφεται «Υποχρεώσεις του υπεύθυνου κράτους μέλους»:
«1.   Το υπεύθυνο κράτος μέλος δυνάμει του παρόντος κανονισμού υποχρεούται:
[...]
δ)
να αναλαμβάνει εκ νέου [...] υπήκοο τρίτης χώρας ή απάτριδα του οποίου η αίτηση απερρίφθη και ο οποίος έκανε αίτηση σε άλλο κράτος μέλος ή ο οποίος ευρίσκεται χωρίς να έχει τίτλο διαμονής στο έδαφος άλλου κράτους.
[...]»
13
Στο άρθρο 48 του κανονισμού 604/2013 ορίζεται ότι ο κανονισμός 343/2003 καταργείται και ότι οι παραπομπές στον κανονισμό αυτόν νοούνται ως παραπομπές στον κανονισμό 604/2013.
Η οδηγία 2011/95
14
Το άρθρο 2, στοιχείο ηʹ, της οδηγίας 2011/95 ορίζει την «αίτηση διεθνούς προστασίας», για τους σκοπούς της οδηγίας, ως «την αίτηση παροχής προστασίας από κράτος μέλος που υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας και ο οποίος δεν αιτείται ρητώς να του παρασχεθεί άλλη μορφή προστασίας, μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της [εν λόγω] οδηγίας, δυναμένη να ζητηθεί αυτοτελώς».
15
Το άρθρο 19 της οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Ανάκληση, τερματισμός ή άρνηση ανανέωσης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας», ορίζει τα εξής:
«1.   Όσον αφορά αιτήσεις διεθνούς προστασίας [...] τα κράτη μέλη ανακαλούν, τερματίζουν ή αρνούνται να ανανεώσουν το καθεστώς επικουρικής προστασίας ενός υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς, το οποίο χορηγήθηκε από κυβερνητικό, διοικητικό, δικαστικό ή οιονεί δικαστικό όργανο, εφόσον το πρόσωπο αυτό παύσει να δικαιούται επικουρικής προστασίας [...].
[...]
4.   Με την επιφύλαξη του καθήκοντος του υπηκόου τρίτης χώρας ή του ανιθαγενούς [...] να αποκαλύπτει κάθε σχετικό στοιχείο και να προσκομίζει κάθε σχετικό έγγραφο το οποίο έχει στη διάθεσή του, το κράτος μέλος το οποίο έχει αναγνωρίσει το καθεστώς επικουρικής προστασίας καταδεικνύει σε εξατομικευμένη βάση ότι ο ενδιαφερόμενος έχει παύσει να δικαιούται ή δεν δικαιούται επικουρική προστασία [...].»
Η οδηγία 2013/32/EE
16
Η οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (ΕΕ 2013, L 180, σ. 60), ορίζει στο άρθρο 11, το οποίο επιγράφεται «Προϋποθέσεις για τη λήψη απόφασης από την αποφαινόμενη αρχή», τα εξής:
«1.   Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι αποφάσεις για τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας να δίδονται γραπτώς.
2.   Τα κράτη μέλη μεριμνούν επίσης ώστε, όταν απορρίπτεται αίτηση όσον αφορά το καθεστώς του πρόσφυγα και/ή το καθεστώς επικουρικής προστασίας, να αναφέρονται στην απόφαση οι πραγματικοί και νομικοί λόγοι και να δίδονται γραπτώς πληροφορίες για τις δυνατότητες προσβολής αρνητικής απόφασης.
Τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να παρέχουν γραπτώς πληροφορίες για τις δυνατότητες προσβολής αρνητικής απόφασης όταν ο αιτών έχει ενημερωθεί σχετικά σε προηγούμενο στάδιο γραπτώς ή με ηλεκτρονικό μέσο στο οποίο ο αιτών έχει πρόσβαση.
[...]»
Το φινλανδικό δίκαιο
17
Δυνάμει του άρθρου 103, παράγραφος 2, του Ulkomaalaislaki (301/2004) [νόμου περί αλλοδαπών (301/2004)], της 30ής Απριλίου 2004, αίτηση διεθνούς προστασίας που έχει υποβληθεί στη Φινλανδία μπορεί να απορριφθεί ως απαράδεκτη αν το πρόσωπο που την υπέβαλε μπορεί να μεταφερθεί σε άλλο κράτος μέλος το οποίο, δυνάμει του κανονισμού 604/2013, είναι υπεύθυνο για την εξέτασή της.
Η δανική νομοθεσία
18
Το άρθρο 7 του Udlændingeloven (νόμου περί αλλοδαπών), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος περί αλλοδαπών), ορίζει τα εξής:
«[...]
2.   Σε αλλοδαπό ο οποίος, σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, διατρέχει κίνδυνο να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου, να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση, μπορεί να χορηγηθεί κατόπιν αιτήσεως προσωρινή άδεια διαμονής. [...]
3.   Στις περιπτώσεις της παραγράφου 2, στις οποίες ο κίνδυνος επιβολής της ποινής του θανάτου, υποβολής σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση, στηρίζεται σε ιδιαιτέρως σοβαρή κατάσταση που επικρατεί στη χώρα προέλευσης, η οποία χαρακτηρίζεται από αδιακρίτως ασκούμενη βία κατά του άμαχου πληθυσμού, μπορεί να χορηγείται, κατόπιν αιτήσεως, προσωρινή άδεια διαμονής. [...]
[...]»
19
Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 2, του νόμου αυτού:
«[...] Η προσωρινή παράταση των αδειών διαμονής του άρθρου 7 [...] αποφασίζεται αυτεπαγγέλτως από την αρμόδια για τους αλλοδαπούς διοικητική αρχή, εφόσον εξακολουθούν να υφίστανται οι λόγοι για τους οποίους χορηγήθηκαν αρχικά. [...]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τo προδικαστικό ερώτημα
20
Η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης είναι υπήκοος Συρίας.
21
Την 1η Ιουλίου 2016 υπέβαλε στο Βασίλειο της Δανίας αίτηση διεθνούς προστασίας.
22
Στις 29 Αυγούστου 2016 η αρμόδια δανική αρχή της χορήγησε προσωρινή άδεια διαμονής, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 3, του νόμου περί αλλοδαπών. Η ως άνω άδεια διαμονής είχε αρχική διάρκεια ισχύος ένα έτος από την ημέρα της χορήγησής της. Εν συνεχεία, η εν λόγω αρχή παρέτεινε αυτεπαγγέλτως και επανειλημμένως την ισχύ της άδειας για το ίδιο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, στις 17 Νοεμβρίου 2020 η υπηρεσία μετανάστευσης αποφάσισε, επίσης αυτεπαγγέλτως, να μην ανανεώσει την άδεια, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11, παράγραφος 2, του νόμου περί αλλοδαπών.
23
Στις 27 Ιουλίου 2021 η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στη Φινλανδία.
24
Στις 29 Ιουλίου 2021 η υπηρεσία μετανάστευσης, η οποία είναι η αρμόδια φινλανδική αρχή, υπέβαλε στην αρμόδια δανική αρχή, δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013, αίτημα να αναλάβει το Βασίλειο της Δανίας εκ νέου την αναιρεσείουσα της κύριας δίκης.
25
Στις 5 Αυγούστου 2021 το Βασίλειο της Δανίας έκανε δεκτό το αίτημα αυτό.
26
Στις 12 Νοεμβρίου 2021 η υπηρεσία μετανάστευσης, εκτιμώντας ότι το Βασίλειο της Δανίας ήταν το υπεύθυνο κράτος μέλος για την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας που της είχε υποβάλει η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης, εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριψε την αίτηση ως απαράδεκτη, προβλέποντας τη μεταφορά της ενδιαφερομένης στη Δανία και επιβάλλοντάς της απαγόρευση εισόδου στη Φινλανδία για χρονικό διάστημα δύο ετών.
27
Η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης άσκησε προσφυγή κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Helsingin hallinto-oikeus (διοικητικού πρωτοδικείου Ελσίνκι, Φινλανδία), το οποίο την απέρριψε.
28
Εν συνεχεία, ζήτησε να της επιτραπεί να ασκήσει αναίρεση ενώπιον του Korkein hallinto-oikeus (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, Φινλανδία), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου.
29
Προκειμένου να αποφανθεί επί του αιτήματος αυτού, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά, κατ’ ουσίαν, ότι είναι αναγκαίο να κριθεί αν το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 έχει εφαρμογή σε περίπτωση όπως αυτή της αναιρεσείουσας της κύριας δίκης και, συγκεκριμένα, αν η αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβλήθηκε στο Βασίλειο της Δανίας μπορεί να θεωρηθεί ως «αίτηση [η οποία] απερρίφθη», κατά την έννοια της διάταξης αυτής.
30
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, κατά πρώτον, ότι επί της επίδικης αιτήσεως διεθνούς προστασίας εκδόθηκαν αρχικά ορισμένες εν μέρει ευνοϊκές αποφάσεις, καθόσον η αρμόδια αρχή της Δανίας χορήγησε στην αναιρεσείουσα προσωρινή άδεια διαμονής, την ισχύ της οποίας παρέτεινε στη συνέχεια επανειλημμένως. Το ανωτέρω δικαστήριο επισημαίνει ακόμη ότι η εν λόγω αρχή αποφάσισε σε μεταγενέστερο χρόνο και αυτεπαγγέλτως να μην ανανεώσει την ισχύ της προσωρινής άδειας διαμονής. Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας «απερρίφθη», κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013.
31
Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, συμφώνως προς το Πρωτόκολλο σχετικά με τη θέση της Δανίας, το Βασίλειο της Δανίας τελεί σε ειδικό καθεστώς σε σχέση με το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου. Συγκεκριμένα, δυνάμει της Συμφωνίας μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας, το εν λόγω κράτος μέλος δεσμεύεται να εφαρμόζει τον κανονισμό 604/2013. Αντιθέτως, δεν δεσμεύεται να εφαρμόζει τις πράξεις του παράγωγου δικαίου της Ένωσης στις οποίες παραπέμπει ο κανονισμός αυτός. Ειδικότερα, δεν εφαρμόζει την οδηγία 2011/95, στην οποία παραπέμπει, μεταξύ άλλων, το άρθρο 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού. Κατά συνέπεια, οι μόνες μορφές διεθνούς προστασίας που μπορούν να ζητηθούν λυσιτελώς από την αρμόδια δανική αρχή και να χορηγηθούν από αυτήν είναι εκείνες που προβλέπονται από το εσωτερικό δίκαιο, αποκλειομένων εκείνων τις οποίες προβλέπει η οδηγία, λαμβανομένου υπόψη ότι, εν προκειμένω, στην αναιρεσείουσα της κύριας δίκης χορηγήθηκε όχι η προστασία που εφαρμόζεται στους πρόσφυγες, αλλά η επικουρική προστασία που προβλέπει ο νόμος περί αλλοδαπών. Στο πλαίσιο του ειδικού αυτού καθεστώτος, πρέπει να κριθεί αν αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας στη δανική αρχή μπορεί να θεωρηθεί ως «αίτηση [διεθνούς προστασίας]», κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013.
32
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Korkein hallinto-oikeus (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού [604/2013] την έννοια ότι η απόρριψη της αιτήσεως κατά την εν λόγω διάταξη καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία δεν παρατάθηκε η προγενέστερη προσωρινή άδεια διαμονής που χορηγήθηκε στον ενδιαφερόμενο κατόπιν αιτήματός του στη Δανία λόγω της ευάλωτης θέσης του, αν η απόφαση περί μη παρατάσεως λήφθηκε από την αρμόδια αρχή αυτεπαγγέλτως και όχι κατόπιν σχετικού αιτήματος του ενδιαφερομένου;»
Επί του αιτήματος επανάληψης της προφορικής διαδικασίας
33
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου την 1η Ιουλίου 2025, η Δανική Κυβέρνηση ζήτησε την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 83 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Προς στήριξη του αιτήματός της, υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι η συλλογιστική στην οποία στηρίζονται οι προτάσεις του γενικού εισαγγελέα δεν λαμβάνει δεόντως υπόψη το σύνολο του νομικού πλαισίου της συμμετοχής του Βασιλείου της Δανίας στον κανονισμό 604/2013.
34
Συναφώς, επισημαίνεται, αφενός, ότι ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Κανονισμός Διαδικασίας δεν προβλέπουν δυνατότητα των διαδίκων της κύριας δίκης και των ενδιαφερομένων να διατυπώνουν παρατηρήσεις σε απάντηση των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα. Αφετέρου, δυνάμει του άρθρου 252, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ο γενικός εισαγγελέας διατυπώνει δημοσίως, με πλήρη αμεροληψία και ανεξαρτησία, αιτιολογημένες προτάσεις επί των υποθέσεων οι οποίες, σύμφωνα με τον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτούν την παρέμβασή του. Το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται ούτε από τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα ούτε από την αιτιολογία βάσει της οποίας αυτός καταλήγει στις προτάσεις του. Επομένως, η διαφωνία διαδίκου ή ενδιαφερομένου με τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, όποια και αν είναι τα ζητήματα που εξετάζει αυτός στις προτάσεις του, δεν συνιστά, αυτή καθαυτή, λόγο που δικαιολογεί την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας [απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Απόπειρα πρόσβασης σε προσωπικά δεδομένα αποθηκευμένα σε κινητό τηλέφωνο), C‑548/21, EU:C:2024:830, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
35
Πράγματι, κατά το άρθρο 83 του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να διατάξει την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας, ιδίως αν κρίνει ότι δεν έχει διαφωτιστεί επαρκώς, ή όταν ένας διάδικος της κύριας δίκης ή ένας ενδιαφερόμενος επικαλεστεί, μετά τη λήξη της διαδικασίας αυτής, νέο πραγματικό περιστατικό δυνάμενο να ασκήσει αποφασιστική επιρροή επί της αποφάσεως του Δικαστηρίου.
36
Ωστόσο, εν προκειμένω, το Δικαστήριο, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, κρίνει ότι διαθέτει όλα τα αναγκαία στοιχεία για να αποφανθεί και ότι από την αίτηση επανάληψης της προφορικής διαδικασίας που υπέβαλε η Δανική Κυβέρνηση δεν προκύπτει κανένα νέο πραγματικό περιστατικό δυνάμενο να ασκήσει αποφασιστική επιρροή επί της αποφάσεως που το Δικαστήριο καλείται να εκδώσει.
37
Δεν συντρέχει, επομένως, λόγος να διαταχθεί η επανάληψη της προφορικής διαδικασίας.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
38
Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 έχει την έννοια ότι η μη παράταση ή η μη ανανέωση άδειας διαμονής που είχε προηγουμένως χορηγηθεί σε υπήκοο τρίτης χώρας μπορεί να εξομοιωθεί με απόρριψη της υποβληθείσας από αυτόν αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
39
Προκαταρκτικώς, υπογραμμίζεται ότι το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 εντός συγκεκριμένου νομικού πλαισίου.
40
Ειδικότερα, αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης είναι να καθοριστεί αν το Βασίλειο της Δανίας υποχρεούται να αναλάβει εκ νέου υπήκοο τρίτης χώρας, η οποία, αφού υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στο εν λόγω κράτος μέλος και της χορηγήθηκε η προβλεπόμενη από το εσωτερικό του δίκαιο επικουρική προστασία, υπέβαλε νέα αίτηση διεθνούς προστασίας στη Φινλανδία.
41
Όπως, όμως, έχει επισημάνει το Δικαστήριο, για το Βασίλειο της Δανίας ισχύει, δυνάμει των άρθρων 1 και 2 του Πρωτοκόλλου για τη θέση της Δανίας, ειδικό καθεστώς, το οποίο το διακρίνει από τα λοιπά κράτη μέλη όσον αφορά το τρίτο μέρος, τίτλος V, της Συνθήκης ΛΕΕ, στο οποίο εμπίπτουν, μεταξύ άλλων, οι πολιτικές σχετικά με τους ελέγχους στα σύνορα, το άσυλο και τη μετανάστευση [απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Αίτηση ασύλου απορριφθείσα από τη Δανία), C‑497/21, EU:C:2022:721, σκέψη 35].
42
Στο πλαίσιο του ειδικού αυτού καθεστώτος, το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 2, παράγραφος 1, της Συμφωνίας μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας προβλέπουν ότι οι διατάξεις του κανονισμού 343/2003 εφαρμόζονται και από το Βασίλειο της Δανίας. Κατόπιν της εκδόσεως του κανονισμού 604/2013, ο οποίος κατήργησε τον κανονισμό 343/2003, το Βασίλειο της Δανίας κοινοποίησε, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3, παράγραφος 2, της συμφωνίας αυτής, την απόφασή του να εφαρμόζει και τον κανονισμό 604/2013.
43
Το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού ορίζει ότι το υπεύθυνο κράτος μέλος αναλαμβάνει εκ νέου υπήκοο τρίτης χώρας ή απάτριδα του οποίου η αίτηση απερρίφθη και ο οποίος έκανε αίτηση σε άλλο κράτος μέλος ή ο οποίος ευρίσκεται χωρίς να έχει τίτλο διαμονής στο έδαφος άλλου κράτους μέλους. Κατά συνέπεια, σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, στην οποία υπήκοος τρίτης χώρας υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στο Βασίλειο της Δανίας, το άλλο κράτος μέλος στο οποίο ο υπήκοος αυτός υπέβαλε νέα αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να ζητήσει από το Βασίλειο της Δανίας να τον αναλάβει εκ νέου, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις της διάταξης αυτής.
44
Αντιθέτως, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο για τη θέση της Δανίας, η οδηγία 2011/95 δεν εφαρμόζεται στο Βασίλειο της Δανίας [πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Αίτηση ασύλου απορριφθείσα από τη Δανία), C‑497/21, EU:C:2022:721, σκέψη 43].
45
Κατά συνέπεια, δεν έχει, ειδικότερα, εφαρμογή στο εν λόγω κράτος μέλος ο ορισμός της έννοιας «αίτηση διεθνούς προστασίας» που περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 604/2013, στο μέτρο που ο ορισμός αυτός παραπέμπει στο άρθρο 2, στοιχείο ηʹ, της οδηγίας 2011/95, κατά το οποίο ως αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας νοείται η αίτηση παροχής προστασίας από κράτος μέλος που υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας.
46
Βάσει αυτού του ειδικού νομικού πλαισίου, το οποίο απορρέει από το ειδικό καθεστώς που ισχύει για το Βασίλειο της Δανίας, πρέπει, επομένως, να δοθεί απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο σχετικά με την απαίτηση του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 να έχει απορριφθεί η αίτηση διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται από υπήκοο τρίτης χώρας, όπως η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης.
47
Συναφώς, υπενθυμίζεται πρώτον ότι, όσον αφορά το Βασίλειο της Δανίας, η αίτηση που πρέπει να έχει απορριφθεί δεν μπορεί παρά να είναι αίτηση που υποβάλλεται στις αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους αυτού με σκοπό την υπαγωγή σε κάποια από τις μορφές διεθνούς προστασίας που προβλέπει το εσωτερικό του δίκαιο, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 47 των προτάσεών του.
48
Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 44 της παρούσας απόφασης, η οδηγία 2011/95 δεν έχει εφαρμογή στο εν λόγω κράτος μέλος, οι αιτήσεις που υποβάλλονται στις αρμόδιες αρχές του δεν μπορεί λυσιτελώς να κατατείνουν στη χορήγηση μιας από τις μορφές διεθνούς προστασίας που προβλέπει η οδηγία [αποφάσεις της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Αίτηση ασύλου απορριφθείσα από τη Δανία), C‑497/21, EU:C:2022:721, σκέψη 43, και της 19ης Δεκεμβρίου 2024, Khan Yunis και Baabda, C‑123/23 και C‑202/23, EU:C:2024:1042, σκέψη 60].
49
Ως προς το σημείο αυτό, η εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013, προκειμένου να καθοριστεί αν το Βασίλειο της Δανίας υπέχει ή όχι υποχρέωση εκ νέου ανάληψης, διαφοροποιείται, επομένως, από την εφαρμογή της ίδιας διάταξης, στην περίπτωση οποιουδήποτε άλλου κράτους μέλους, η οποία απαιτεί την ύπαρξη αίτησης διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο ηʹ, της οδηγίας 2011/95.
50
Τούτου λεχθέντος, δεδομένου ότι η Ένωση και το Βασίλειο της Δανίας έχουν συνάψει διεθνή συμφωνία προκειμένου να καταστεί δυνατή η συμμετοχή του εν λόγω κράτους μέλους στην εφαρμογή του κανονισμού 604/2013, οι αιτήσεις που υποβάλλονται στο Βασίλειο της Δανίας με σκοπό την υπαγωγή σε κάποια από τις μορφές διεθνούς προστασίας που προβλέπει το εσωτερικό του δίκαιο πρέπει να εξομοιωθούν, για τους σκοπούς του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού, με τις αιτήσεις που μπορούν να υποβληθούν σε οποιοδήποτε άλλο κράτος μέλος με σκοπό την υπαγωγή σε κάποια από τις μορφές διεθνούς προστασίας που προβλέπει η οδηγία 2011/95. Η εξομοίωση αυτή επιβάλλεται προκειμένου να διασφαλιστεί η πρακτική αποτελεσματικότητα της ως άνω διεθνούς συμφωνίας, η οποία εκφράζει την κοινή βούληση της Ένωσης και του Βασιλείου της Δανίας να καταστεί δυνατή η συμμετοχή του εν λόγω κράτους μέλους στην εφαρμογή του κανονισμού 604/2013.
51
Δεύτερον, η αίτηση στην οποία αναφέρεται το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 πρέπει να έχει απορριφθεί από την αρμόδια αρχή.
52
Δεδομένου ότι ο όρος «απερρίφθη» που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή δεν περιέχει καμία ρητή παραπομπή στο εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια της «απόρριψης», κατά την εν λόγω διάταξη, συνιστά αυτοτελή έννοια του δικαίου της Ένωσης η οποία πρέπει, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, να ερμηνεύεται κατά τρόπο ομοιόμορφο [πρβλ. απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2022, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Φύση του δικαιώματος διαμονής δυνάμει του άρθρου 20 ΣΛΕΕ), C‑624/20, EU:C:2022:639, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία], λαμβανομένων υπόψη όχι μόνον του όρου αυτού καθεαυτόν, αλλά και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013, καθώς και του σκοπού που επιδιώκει η ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος η συγκεκριμένη διάταξη.
53
Όσον αφορά, κατ’ αρχάς, τον όρο «απόρριψη», επισημαίνεται ότι, κατά τη συνήθη έννοιά του, ο όρος αυτός παραπέμπει σε πράξη που συνεπάγεται μη θετική έκβαση της αίτησης. Δεν μπορεί, επομένως, να παραπέμπει σε πράξη με την οποία μια αίτηση γίνεται δεκτή, ανεξαρτήτως του αν η αποδοχή της αίτησης και η θετική της έκβαση έχουν προσωρινό ή οριστικό χαρακτήρα.
54
Επομένως, από αυστηρώς γραμματικής απόψεως, η έννοια της «απόρριψης» του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 δεν μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπον ώστε να περιλαμβάνει τη μη παράταση ή τη μη ανανέωση άδειας διαμονής που είχε προηγουμένως χορηγηθεί σε υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Αντιθέτως, η μη παράταση ή η μη ανανέωση της άδειας προϋποθέτει, κατ’ ανάγκην, ότι η σχετική αίτηση είχε σε προηγούμενο στάδιο, έστω και προσωρινά, θετική έκβαση.
55
Υπό το πρίσμα αυτό, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά, κατ’ ουσίαν, ότι, για τους σκοπούς της διαφοράς της κύριας δίκης, η απόφαση με την οποία η αρμόδια δανική αρχή χορηγεί προσωρινή άδεια διαμονής σε υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στο Βασίλειο της Δανίας, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί αλλοδαπών, πρέπει, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου του νόμου αυτού, να εξομοιωθεί με απόφαση με την οποία χορηγείται προσωρινώς επικουρική προστασία στον εν λόγω υπήκοο. Με τις γραπτές παρατηρήσεις της ενώπιον του Δικαστηρίου, η Δανική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ των δύο αυτών ειδών αποφάσεων. Ειδικότερα, υπογραμμίζει ότι η προσωρινή άδεια διαμονής που χορηγήθηκε στην αναιρεσείουσα της κύριας δίκης αποτελεί την υλική έκφραση της χορήγησης της επικουρικής προστασίας η οποία αποτελεί, στο εσωτερικό δίκαιο, το αντίστοιχο της επικουρικής προστασίας που προβλέπει η οδηγία 2011/95.
56
Εν συνεχεία, από συστηματικής απόψεως, διαπιστώνεται ότι η γραμματική ερμηνεία που παρατίθεται στη σκέψη 54 της παρούσας απόφασης επιρρωννύεται τόσο από την ανάλυση του κανονισμού 604/2013 όσο και από την ανάλυση άλλων πράξεων του παράγωγου δικαίου της Ένωσης, σε συνάφεια με τις οποίες πρέπει να ερμηνεύεται ο κανονισμός αυτός όταν είναι απαραίτητη η συνδυασμένη εφαρμογή των αντίστοιχων διατάξεών τους.
57
Όσον αφορά, αφενός, τον κανονισμό 604/2013, παρατηρείται ειδικότερα ότι, κατά το άρθρο 2, στοιχείο ιβʹ, του κανονισμού, ως «τίτλος διαμονής» ορίζεται, για τους σκοπούς του κανονισμού, κάθε άδεια που εκδίδεται από τις αρχές κράτους μέλους και επιτρέπει τη διαμονή υπηκόου τρίτης χώρας ή απάτριδος στο έδαφός του, εξαιρουμένων των θεωρήσεων και των αδειών διαμονής που εκδίδονται κατά τη χρονική περίοδο που απαιτείται για τον καθορισμό του υπεύθυνου κράτους μέλους κατά την έννοια του κανονισμού ή κατά τη διάρκεια της εξέτασης αίτησης διεθνούς προστασίας ή αίτησης άδειας διαμονής.
58
Επομένως, ο ορισμός αυτός επιβεβαιώνει ότι ο τίτλος διαμονής που χορηγείται σε υπήκοο τρίτης χώρας αποτυπώνει την παραχώρηση στον εν λόγω υπήκοο της άδειας να παραμείνει στο έδαφος του οικείου κράτους μέλους, λόγω της χορήγησης διεθνούς προστασίας σε αυτόν. Από την άποψη αυτή, δεν ασκεί επιρροή το αν η χορήγηση διεθνούς προστασίας και η παραχώρηση της αντίστοιχης άδειας αποτελούν, ανάλογα με το εφαρμοστέο εσωτερικό δίκαιο, χωριστές και διαδοχικές νομικές πράξεις, χωριστές αλλά χρονικά συμπίπτουσες νομικές πράξεις, ή ακόμη και μία και την αυτή νομική πράξη, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, σύμφωνα με τις διευκρινίσεις της Δανικής Κυβερνήσεως που υπομνήσθηκαν στη σκέψη 55 της παρούσας απόφασης. Η παραχώρηση άδειας διαμονής προϋποθέτει ότι η αίτηση διεθνούς προστασίας του εν λόγω υπηκόου είχε θετική έκβαση και δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να εξομοιωθεί, ακόμη και αν έχει προσωρινό χαρακτήρα, με «απόρριψη» της αίτησης, κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013.
59
Εξάλλου, όπως υπογράμμισε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 43 των προτάσεών του, η ερμηνεία που παρατίθεται στις σκέψεις 54 και 58 της παρούσας απόφασης επιρρωννύεται από το γεγονός ότι η περίπτωση του υπηκόου τρίτης χώρας ο οποίος, όπως η αναιρεσείουσα της κύριας δίκης, διαθέτει άδεια διαμονής, η οποία όμως έχει λήξει χωρίς αυτός να έχει εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών, προβλέπεται ρητώς στο άρθρο 12, παράγραφος 4, του κανονισμού 604/2013, ήτοι από διάταξη διαφορετική από το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού αυτού. Το εν λόγω άρθρο 12, παράγραφος 4, ρυθμίζει συγκεκριμένα τον τρόπο καθορισμού του υπεύθυνου κράτους μέλους σε μια τέτοια περίπτωση. Συναφώς, από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει ότι ο καθορισμός του υπεύθυνου κράτους μέλους εξαρτάται από τον χρόνο που έχει παρέλθει από την ημερομηνία κατά την οποία έπαυσε η ισχύς της άδειας διαμονής που χορηγήθηκε στον ενδιαφερόμενο υπήκοο, στοιχείο το οποίο εναπόκειται αποκλειστικώς στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
60
Αφετέρου, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως προκύπτει σαφώς από το άρθρο 1, παράγραφος 2, της Συμφωνίας μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας, η τήρηση της απαίτησης για ομοιόμορφη ερμηνεία και εφαρμογή του κανονισμού 604/2013 πρέπει να διασφαλίζεται και στις περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκεται το Βασίλειο της Δανίας.
61
Η εν λόγω απαίτηση συνεπάγεται ότι ο κανονισμός 604/2013 πρέπει να ερμηνευθεί λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων της οδηγίας 2011/95 και εκείνων της οδηγίας 2013/32, μόνον βεβαίως κατά το μέτρο που απαιτείται για την αποσαφήνιση του περιεχομένου της έννοιας της «απόρριψης» κατά το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού.
62
Οι δύο αυτές οδηγίες διακρίνουν σαφώς την περίπτωση κατά την οποία μια αίτηση διεθνούς προστασίας «απορρίπτεται» από την αρμόδια αρχή κράτους μέλους από τις περιπτώσεις στις οποίες η αρχή αυτή θέτει τέρμα, καταργεί, ανακαλεί ή δεν ανανεώνει τη διεθνή προστασία που χορηγήθηκε σε υπήκοο τρίτης χώρας. Όσον αφορά, ειδικότερα, την επικουρική προστασία που προβλέπει η οδηγία 2011/95, το άρθρο 19 της οδηγίας διευκρινίζει, μεταξύ άλλων, στις παραγράφους 1 και 4 τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες το καθεστώς της επικουρικής προστασίας μπορεί να καταργηθεί όταν παύσει να το δικαιούται ο υπήκοος τρίτης χώρας στον οποίο έχει χορηγηθεί το εν λόγω καθεστώς. Ανάλογη ρύθμιση προβλέπεται από άλλες διατάξεις της οδηγίας όσον αφορά το καθεστώς του πρόσφυγα.
63
Εξάλλου, οι αποφάσεις που λαμβάνονται συναφώς, οι οποίες προϋποθέτουν πάντα ότι σε προηγούμενο στάδιο η υποβληθείσα αίτηση διεθνούς προστασίας είχε θετική έκβαση, διαφέρουν, τόσο από ουσιαστικής όσο και από διαδικαστικής απόψεως, από τις αποφάσεις με τις οποίες απορρίπτεται μια αίτηση διεθνούς προστασίας, οι οποίες αποκαλούνται επίσης «αρνητικές αποφάσεις» και για τις οποίες γίνεται λόγος στο άρθρο 11, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32.
64
Επομένως, η εξέταση του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 επιβεβαιώνει ότι η έννοια της «απόρριψης» στην οποία αναφέρεται η διάταξη αυτή δεν μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπον ώστε να περιλαμβάνει τη μη παράταση ή τη μη ανανέωση άδειας διαμονής που είχε προηγουμένως χορηγηθεί σε υπήκοο τρίτης χώρας ο οποίος υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας.
65
Τέλος, η γραμματική και η συστηματική ανάλυση της κατά το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 έννοιας της «απόρριψης», όπως η ανάλυση αυτή εκτίθεται στις σκέψεις 53 έως 64 της παρούσας απόφασης, ανταποκρίνεται στον σκοπό του κανονισμού, ο οποίος συνίσταται, όπως προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 2, στην υπαγωγή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας σε ένα και το αυτό κράτος μέλος, το οποίο ορίζεται ως υπεύθυνο κατ’ εφαρμογήν των ενιαίων κριτηρίων του κεφαλαίου III του κανονισμού. Ο σκοπός αυτός διατυπώνεται, εξάλλου, και στη συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και της Δανίας, όπως προκύπτει από τη σκέψη 60 της παρούσας απόφασης.
66
Βάσει των προεκτεθέντων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού 604/2013 έχει την έννοια ότι η μη παράταση ή η μη ανανέωση άδειας διαμονής που είχε προηγουμένως χορηγηθεί σε υπήκοο τρίτης χώρας δεν μπορεί να εξομοιωθεί με απόρριψη της υποβληθείσας από αυτόν αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
Επί των δικαστικών εξόδων
67
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα,
έχει την έννοια ότι:
η μη παράταση ή η μη ανανέωση άδειας διαμονής που είχε προηγουμένως χορηγηθεί σε υπήκοο τρίτης χώρας δεν μπορεί να εξομοιωθεί με απόρριψη της υποβληθείσας από αυτόν αιτήσεως διεθνούς προστασίας, κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.