62015CC0650
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
ELEANOR SHARPSTON
przedstawiona w dniu 6 lipca 2017 r. (
1
)
Sprawa C‑650/15 P
Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG)
SNF SAS
przeciwko
Europejskiej Agencji Chemikaliów
Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) – Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy – Utworzenie listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ich włączenia do załącznika XIV (wykaz substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń) – Decyzja identyfikująca akryloamid jako substancję spełniającą kryteria włączenia do wykazu – Artykuł 2 ust. 8 lit. b) – Wyłączenie – Pojęcie „półproduktu” – Obowiązek uzasadnienia – Zasada proporcjonalności
1.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest odwołanie od wyroku Sądu z dnia 25 września 2015 r., PPG i SNF/ECHA (
2
) (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”). Wyrokiem tym Sąd oddalił wniesioną przez Polyelectrolyte Producers Group GEIE (zwaną dalej „PPG”) i SNF SAS (zwaną dalej „SNF”) skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej „ECHA” lub „Agencją”) (ED/68/2009) w sprawie identyfikacji akryloamidu (WE nr 201-173-7) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy i spełniającej kryteria przewidziane w art. 57 rozporządzenia REACH (
3
) oraz w sprawie umieszczenia tej substancji na kandydackiej liście substancji w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do tego rozporządzenia (zwanej dalej „sporną decyzją”).
2.
Niniejsze odwołanie daje Trybunałowi możliwość dokonania wykładni art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH, który wyłącza z zakresu stosowania przepisów tytułu VII tego rozporządzenia półprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane. Tytuł ten odnosi się do substancji wzbudzających szczególnie duże obawy i określa zasady i procedury dotyczące – po pierwsze – identyfikacji oraz ewentualnego włączenia tych substancji do wykazu substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń oraz – po drugie – udzielania zezwoleń po włączeniu tych substancji do tego wykazu. Taka analiza będzie wymagać od Trybunału zdefiniowania pojęcia „półproduktu” i określenia, czy przy identyfikacji substancji wywołujących szczególnie duże obawy należy brać pod uwagę użycie substancji w charakterze półproduktu.
Rozporządzenie REACH
3.
Celem rozporządzenia REACH jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Obejmuje to również propagowanie alternatywnych metod oceny zagrożeń stwarzanych przez substancje, a także swobodnego obrotu substancjami na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności (
4
).
4.
Motyw 12 stanowi, że rozporządzenie REACH ma zachęcać do „docelowego zastępowania substancji wzbudzających [szczególnie] duże obawy substancjami lub technologiami mniej niebezpiecznymi […], o ile odpowiednie rozwiązania alternatywne są dostępne i możliwe do zastosowania z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia”.
5.
Motyw 22 stanowi, że przepisy dotyczące wydawania zezwoleń „powinny zapewnić dobre funkcjonowanie rynku wewnętrznego przy jednoczesnym zagwarantowaniu właściwej kontroli ryzyka stwarzanego przez substancje wzbudzające szczególnie duże obawy”.
6.
Zgodnie z motywem 41 „[z]e względu na funkcjonalność oraz specyficzny charakter półproduktów należy ustanowić dla nich specjalne wymagania rejestracyjne”.
7.
Artykuł 2 przewiduje wyłączenia z zakresu stosowania przepisów rozporządzenia REACH. Artykuł 2 ust. 1 lit. c) stanowi, że rozporządzenie nie ma zastosowania do półproduktów niewyodrębnianych. Artykuł 2 ust. 8 stanowi, że „[p]ółprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane są wyłączone z:
a)
rozdziału 1 tytułu II, z wyjątkiem art. 8 i 9; oraz
b)
tytułu VII”.
8.
Artykuł 3 zawiera następujące definicje:
„1)
substancja: oznacza pierwiastek chemiczny lub jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego, z wszelkimi dodatkami wymaganymi do zachowania ich trwałości oraz wszelkimi zanieczyszczeniami powstałymi w wyniku zastosowanego procesu, wyłączając rozpuszczalniki, które można oddzielić bez wpływu na stabilność i skład substancji;
[…]
15)
półprodukt: oznacza substancję, która jest produkowana, zużywana lub stosowana wyłącznie do przetwarzania chemicznego (zwanego dalej »syntezą«) w celu przekształcenia jej w inną substancję:
a)
półprodukt niewyodrębniany: oznacza półprodukt, który podczas syntezy nie jest celowo usuwany (z wyjątkiem procesu pobierania próbek) z urządzenia, w którym przeprowadzana jest synteza. Urządzenie takie oznacza pojemnik do przeprowadzania reakcji, wyposażenie pomocnicze i urządzenia, przez które przemieszczają się substancje podczas stałego procesu ciągłego lub okresowego, a także rurociągi do transportowania z jednego pojemnika do drugiego w celu przeprowadzenia następnego etapu reakcji; urządzenie takie nie oznacza zbiorników i innych pojemników, w których substancje są magazynowane po wyprodukowaniu;
b)
półprodukt wyodrębniany w miejscu wytwarzania: oznacza półprodukt niespełniający kryteriów półproduktu niewyodrębnianego i w którego przypadku produkcja samego półproduktu i synteza innej (innych) substancji z tego półproduktu odbywa się w tym samym miejscu wytwarzania obsługiwanym przez jedną lub więcej osób prawnych;
c)
transportowany półprodukt wyodrębniany: oznacza półprodukt niespełniający kryteriów półproduktu niewyodrębnianego i transportowany pomiędzy innymi miejscami wytwarzania lub do nich dostarczany;
16)
miejsce wytwarzania: oznacza pojedynczy obszar, na terenie którego – jeżeli znajduje się tam więcej niż jeden producent substancji – wspólnie użytkowana jest określona infrastruktura i wyposażenie;
[…]”.
9.
Tytuł VII dotyczy procedury zezwoleń. Zgodnie z art. 55 celem tego tytułu jest „zagwarantowanie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego przy zapewnieniu, że ryzyko stwarzane przez substancje wzbudzające szczególnie duże obawy jest właściwie kontrolowane oraz że substancje te są stopniowo zastępowane odpowiednimi alternatywnymi substancjami lub technologiami, o ile są one wykonalne z ekonomicznego i technicznego punktu widzenia”. Artykuł 56 ust. 1 lit. a) ustanawia ogólną zasadę, że producent, importer lub dalszy użytkownik nie wprowadza do obrotu substancji wymienionej w załączniku XIV (zatytułowanym „Wykaz substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń”), umożliwiając jej stosowanie, ani sam nie stosuje tej substancji, chyba że zastosowanie tej substancji zostało objęte zezwoleniem.
10.
Zgodnie z art. 57 następujące substancje mogą zostać włączone do załącznika XIV:
„a)
substancje spełniające kryteria klasyfikacji jako rakotwórcze kategorii 1 lub 2 zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG[ (
5
)];
b)
substancje spełniające kryteria klasyfikacji jako mutagenne kategorii 1 lub 2 zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG;
c)
substancje spełniające kryteria klasyfikacji jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1 lub 2 zgodnie z dyrektywą 67/548/EWG;
d)
substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia;
e)
substancje bardzo trwałe i wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII do niniejszego rozporządzenia;
f)
inne substancje, takie jak substancje zaburzające gospodarkę hormonalną lub substancje trwałe, toksyczne, wykazujące zdolność do bioakumulacji lub też substancje bardzo trwałe, wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, niespełniające kryteriów zawartych w lit. d) lub e), w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w lit. a)–e) i które są identyfikowane w każdym przypadku indywidualnie zgodnie z procedurą określoną w art. 59”.
11.
Artykuł 59 ust. 2–10 ustanawia procedurę w celu identyfikacji substancji spełniających kryteria, o których mowa w art. 57, oraz ustalenia kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV:
„2.   Komisja [Europejska] może zwrócić się do Agencji o sporządzenie zgodnie z odpowiednimi sekcjami załącznika XV dokumentacji substancji, które w jej opinii spełniają kryteria określone w art. 57. W stosownych przypadkach dokumentacja może zostać ograniczona do odniesienia do jednej z pozycji części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008. Agencja udostępnia tę dokumentację państwom członkowskim.
3.   Każde państwo członkowskie może sporządzić dokumentację zgodnie z załącznikiem XV dla substancji, które w jego opinii spełniają kryteria określone w art. 57, a następnie przekazać ją Agencji. W stosownych przypadkach dokumentacja może zostać ograniczona do odniesienia do jednej z pozycji części 3 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008. Agencja udostępnia tę dokumentację pozostałym państwom członkowskim w ciągu 30 dni od daty jej otrzymania.
4.   Agencja publikuje na swej stronie internetowej wiadomość o sporządzeniu dla danej substancji dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV. Agencja wzywa wszelkie strony zainteresowane do wnoszenia do niej uwag w określonym terminie.
5.   W ciągu 60 dni od rozpowszechnienia inne państwa członkowskie lub Agencja mogą wnieść do Agencji uwagi dotyczące identyfikacji substancji w dokumentacji w związku z kryteriami określonymi w art. 57.
6.   Jeżeli Agencja nie otrzyma lub nie zgłosi żadnych uwag, umieszcza tę substancję na liście, o której mowa w ust. 1. Agencja może włączyć tę substancję do swoich zaleceń zgodnie z przepisami art. 58 ust. 3.
7.   Po zgłoszeniu lub otrzymaniu uwag Agencja przekazuje dokumentację komitetowi państw członkowskich w ciągu 15 dni od zakończenia 60-dniowego okresu, o którym mowa w ust. 5.
8.   Jeżeli w ciągu 30 dni od przekazania komitet państw członkowskich osiągnie jednomyślne porozumienie w zakresie identyfikacji, Agencja umieszcza tę substancję na liście, o której mowa w ust. 1. Agencja może włączyć tę substancję do swoich zaleceń na mocy art. 58 ust. 3.
9.   Jeżeli komitet państw członkowskich nie osiągnie jednomyślnego porozumienia, w ciągu 3 miesięcy od otrzymania opinii komitetu państw członkowskich Komisja sporządza projekt wniosku dotyczącego identyfikacji substancji. Ostateczna decyzja w sprawie identyfikacji substancji podejmowana jest zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 133 ust. 3.
10.   Agencja publikuje na swej stronie internetowej i aktualizuje listę, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po podjęciu decyzji o umieszczeniu na niej substancji”.
Okoliczności powstania sporu
W przedmiocie spornej decyzji
12.
PPG jest europejskim ugrupowaniem interesów gospodarczych reprezentującym interesy spółek zajmujących się produkcją lub przywozem polielektrolitów, poliakryloamidu lub innych polimerów zawierających akryloamid. Do ugrupowania tego należy spółka SNF.
13.
Substancja akryloamid jest monomerem stosowanym do wytwarzania poliakryloamidu w procesie polimeryzacji (
6
). Poliakryloamid jest najczęściej stosowany do oczyszczania wody, w przemyśle papierniczym, przemyśle wydobywczym, przemyśle naftowym, rolnictwie, jako dodatek włókienniczy oraz w branżach produktów kosmetycznych i do pielęgnacji ciała.
14.
W dniu 25 sierpnia 2009 r. Królestwo Niderlandów przekazało ECHA dokumentację dotyczącą identyfikacji akryloamidu jako substancji rakotwórczej i mutagennej, spełniającej kryteria ustanowione w art. 57 lit. a) i b) rozporządzenia REACH, w celu umieszczenia tej substancji na kandydackiej liście substancji do włączenia do załącznika XIV do tego rozporządzenia (zwanej dalej „kandydacką listą substancji”). W dniu 31 sierpnia 2009 r. ECHA zamieściła na swej stronie internetowej wezwanie zainteresowanych stron do przedłożenia uwag w przedmiocie tej dokumentacji. Wezwała ona również właściwe władze innych państw członkowskich do przedłożenia uwag na ten temat.
15.
W dniu 27 listopada 2009 r. komitet państw członkowskich, któremu przekazano dokumentację zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia REACH, osiągnął jednomyślnie porozumienie w zakresie identyfikacji akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, ponieważ spełnia ona kryteria ustanowione w art. 57 lit. a) i b) wspomnianego rozporządzenia.
16.
W dniu 22 grudnia 2009 r. dyrektor wykonawczy ECHA przyjął sporną decyzję. W dniu 30 marca 2010 r. ECHA opublikowała kandydacką listę substancji zawierającą akryloamid.
Postępowanie przed Sądem i Trybunałem
17.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 czerwca 2010 r. PPG i SNF wniosły skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji.
18.
Postanowieniem z dnia 21 września 2011 r. w sprawie PPG i SNF/ECHA (
7
) Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
19.
Wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie PPG i SNF/ECHA (
8
) Trybunał uchylił to postanowienie, skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzekł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
W przedmiocie zaskarżonego wyroku
20.
W następstwie wyroku Trybunału Sąd odrzucił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez ECHA i wydał rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (
9
).
21.
W pierwszym zarzucie PPG i SNF podniosły, że sporna decyzja narusza art. 2 ust. 8 lit. b) i art. 59 rozporządzenia REACH. Utrzymywały, że akryloamid jest półproduktem wyłączonym z procedury identyfikacji substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy na podstawie art. 59. Sąd odrzucił ów argument. Uznał, że z definicji półproduktu zawartej w art. 3 pkt 15 wynika, iż kwalifikacja substancji jako półproduktu zależy od celu, do jakiego zmierza jej produkcja i stosowanie. Fakt, że substancja posiada – w konkretnym przypadku – status półproduktu, nie wyłącza jej z zastosowania procedury identyfikacji przewidzianej w art. 59 rozporządzenia REACH.
22.
W drugim zarzucie PPG i SNF podniosły, że ECHA dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, że nie we wszystkich zastosowaniach akryloamid występuje w charakterze półproduktu. Sąd stwierdził, że przy ocenie wysoce złożonych okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym ECHA dysponuje szerokim zakresem uznania. Dokumentacja opracowana przez Królestwo Niderlandów zgodnie z załącznikiem XV do rozporządzenia REACH wskazuje, że 99% akryloamidu stosowanego w Unii Europejskiej było wykorzystywane jako półprodukt do produkcji poliakryloamidów dla szeregu zastosowań; że znane były inne zastosowania – jako składnik spoiw i do przygotowywania na miejscu żeli poliakryloamidowych; oraz że nie można uznać, iż wszystkie zastosowania akryloamidu wymienione przez Królestwo Niderlandów w sporządzonej przez nie dokumentacji dotyczyły zastosowania go jako półproduktu.
23.
Co się tyczy zarzuty trzeciego (domniemanego naruszenia zasady proporcjonalności), Sąd stwierdził, że (i) niepodejmowanie działań; (ii) przyjęcie ograniczeń na podstawie tytułu VIII rozporządzenia REACH; oraz (iii) przepisy obowiązujące w dziedzinie ochrony pracowników nie mogą być uznawane za odpowiednie lub mniej dotkliwe środki w porównaniu z identyfikacją akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy.
24.
W czwartym zarzucie PPG i SNF podniosły, że ECHA, traktując akryloamid mniej korzystnie niż inne substancje, które w identycznej sytuacji nie zostały zidentyfikowane jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy, naruszyła zasadę równego traktowania. Sąd uznał, że na podstawie art. 59 ust. 2 i 3 to Komisja i państwa członkowskie wybierają substancje do włączenia do załącznika XIV. Bez dokumentacji sporządzonej przez państwo członkowskie bądź bez wniosku Komisji ECHA nie mogła przystąpić do identyfikacji tej substancji, nie przekraczając swoich uprawnień. Z tego wynika, że identyfikując akryloamid, a nie inne rzekomo porównywalne substancje, jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy, ECHA nie naruszyła zasady równego traktowania. Żadne inne uzasadnienie nie było konieczne.
25.
Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r. Sąd oddalił zatem skargę w całości.
Postępowanie odwoławcze przed Trybunałem i żądania stron
26.
W odwołaniu, które wpłynęło do sekretariatu Trybunału w dniu 4 grudnia 2015 r., PPG i SNF wniosły do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i stwierdzenie nieważności spornej decyzji lub, tytułem żądania ewentualnego, o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Ponadto wnoszące odwołanie zwróciły się o obciążenie ECHA kosztami, w tym kosztami postępowania przed Sądem.
27.
PPG i SNF przedstawiły sześć zarzutów odwołania, które można streścić w poniższy sposób. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy wykładni definicji pojęcia „półproduktów” zawartej w art. 3 pkt 15 rozporządzenia REACH. Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd obowiązku uzasadnienia poprzez nieustosunkowanie się do argumentu, że art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH wyłącza z całości tytułu VII półprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez Sąd, który orzekł, że półprodukty nie są wyłączone z zastosowania przepisów art. 59 rozporządzenia REACH. Według treści zarzutu czwartego Sąd naruszył prawo, orzekając, że ECHA nie popełniła oczywistego błędu w ocenie poprzez nieuwzględnienie informacji zawartej w załączniku XV do rozporządzenia REACH. Zarzut piąty dotyczy popełnionego przez Sąd błędu w ocenie proporcjonalności spornej decyzji. Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez Sąd ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia w związku z tym, że Sąd nie odniósł się do mniej dotkliwych środków zaproponowanych przez PPG i SNF.
28.
ECHA wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania jako bezzasadnego oraz o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku i zasądzenie od PPG i SNF kosztów, w tym kosztów postępowania przed Sądem. Komisja Europejska wnosi do Trybunału o oddalenie zarzutów odwołania. W postępowaniu odwoławczym Niderlandy popierają żądania ECHA.
29.
PPG i SNF, ECHA oraz Komisja przedstawiły uwagi ustne podczas rozprawy w dniu 11 stycznia 2017 r.
Uwagi wstępne
30.
Niniejsze odwołanie dotyczy w istocie zakresu wyłączenia półproduktów wyodrębnianych z procedury zezwoleń dla substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, przewidzianej w tytule VII rozporządzenia REACH.
31.
Rozporządzenie REACH ustanawia zintegrowany system kontroli substancji chemicznych obejmujący ich rejestrację, ocenę i udzielanie zezwoleń (
10
). Zgodnie z wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia (i) rejestracja sprawia, że „przemysł jest zobowiązany postarać się o właściwe informacje dotyczące produkowanych przezeń substancji oraz wykorzystać te informacje celem zapewnienia bezpiecznego zarządzania tymi substancjami”, (ii) ocena „pozwala na zweryfikowanie, że przemysł przestrzega swoich zobowiązań”, (iii) udzielanie zezwoleń dotyczy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, w przypadku których „ryzyko związane ze stosowaniem […] jest monitorowane, i jeżeli są one w odpowiedni sposób kontrolowane lub jeżeli korzyści społeczno-gospodarcze przeważają nad ryzykiem oraz nie istnieją odpowiednie alternatywne substancje lub technologie zastępcze, wówczas udziela się zezwolenia na stosowanie”; wreszcie (iv) „procedura stosowania ograniczeń oferuje sieć bezpieczeństwa pozwalającą na zarządzanie ryzykiem nieobjętym w odpowiedni sposób przez inne przepisy systemu REACH” (
11
).
32.
Rozporządzenie REACH oparte jest za zasadzie ostrożności zawartej w art. 191 TFUE (
12
). Zgodnie z tą zasadą oraz w celu zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu ochrony zdrowia człowieka i środowiska substancje wzbudzające szczególnie duże obawy powinny być przedmiotem wzmożonej uwagi (
13
).
33.
Tytuł VII rozporządzenia REACH przewiduje procedurę zezwoleń odnoszącą się do substancji wzbudzających szczególnie duże obawy.
34.
Pierwszy etap polega na identyfikacji substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w rozumieniu art. 57. Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy są to substancje, o których mowa w art. 57 lit. a)–e) z uwagi na ich właściwości rakotwórcze, mutagenne lub szkodliwe odziaływanie na rozrodczość albo z uwagi na fakt, że są trwałe, wykazują zdolność do bioakumulacji i są toksyczne albo są bardzo trwałe i wykazują bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, lub o których mowa w art. 57 lit. f), który dotyczy wszystkich innych substancji, „w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w lit. a)–e)” (
14
).
35.
Artykuł 59 przewiduje procedurę identyfikacji takich substancji.
36.
Najpierw państwo członkowskie lub ECHA (ten drugi podmiot na wniosek Komisji) sporządzają dokumentację zgodnie z załącznikiem XV. Dokumentacja musi zawierać dane identyfikujące substancję, uzasadnienie proponowanej kwalifikacji danej substancji, dostępne informacje dotyczące zastosowania i narażenia oraz informacje o alternatywnych substancjach i technikach. ECHA udostępnia tę dokumentację państwom członkowskim (
15
). Następnie ECHA publikuje na swej stronie internetowej wiadomość o sporządzeniu dla danej substancji dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV i wzywa wszystkie zainteresowane strony do wnoszenia uwag w określonym przez nią terminie (
16
). Jeżeli nie ma żadnych uwag, kolejnym krokiem jest umieszczenie tej substancji na kandydackiej liście substancji zgodnie z art. 59 ust. 6. W razie otrzymania uwag Agencja musi przekazać dokumentację komitetowi państw członkowskich. Agencja umieszcza wówczas tę substancję na kandydackiej liście substancji wyłącznie, jeżeli komitet państw członkowskich osiągnie jednomyślne porozumienie lub Komisja sporządzi projekt wniosku i zostanie podjęta ostateczna decyzja zgodnie z procedurą komitologii, o której mowa w art. 133 ust. 3 (
17
).
37.
Z art. 59 ust. 1 rozporządzenia REACH jednoznacznie wynika, że celem pierwszego etapu jest identyfikacja substancji wzbudzających szczególnie duże obawy oraz ustalenie kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV.
38.
Drugi etap postępowania polega na włączeniu niektórych substancji kandydackich do załącznika XIV zatytułowanego „Wykaz substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń”. Najpierw ECHA wydaje zalecenia dotyczące priorytetowych substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, które wymagają włączenia do załącznika XIV (
18
). Następnie na podstawie zalecenia ECHA Komisja może zdecydować o umieszczeniu substancji z kandydackiej listy substancji w wykazie z załącznika XIV. Decyzję tę podejmuje się zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 lit. a) pkt 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE (
19
). W decyzji takiej wyszczególnia się w odniesieniu do każdej substancji identyfikujące ją dane, jej swoistą właściwość lub właściwości uzasadniające identyfikację zgodnie z art. 57, wszelkie ustalenia przejściowe, jakie mogą mieć zastosowanie, okresy przeglądu określonych zastosowań (w odpowiednich przypadkach) oraz zastosowania lub kategorie zastosowań zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia i warunki tych wyłączeń, jeżeli takie istnieją (
20
).
39.
Trzecim etapem procedury zezwolenia jest udzielenie zezwolenia na substancje włączone do załącznika XIV. Wnioski o udzielenie zezwolenia są składane do ECHA przez producentów, importerów lub dalszych użytkowników substancji (
21
). Decyzje dotyczących udzielania zezwoleń podejmowane są przez Komisję, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 64.
40.
Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy włączone do załącznika XIV nie mogą być wprowadzane do obrotu celem umożliwienia ich stosowania ani celem ich stosowania przez producentów, importerów lub dalszych użytkowników substancji, chyba że dane zastosowania są objęte zezwoleniem lub zaliczają się do pewnych ograniczonych kategorii określonych w rozporządzeniu (
22
). Jednakowoż produkty lecznicze, żywność lub pasze oraz półprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane są wyłączone z tytułu VII na podstawie art. 2 ust. 5 i 8 rozporządzenia REACH.
41.
Istotna dla analizowanego tu odwołania jest współzależność między pierwszym etapem procedury identyfikacji, o którym mowa w pkt 35–37 powyżej, a wyłączeniem półproduktów wyodrębnianych z obowiązku uzyskania zezwolenia przewidzianym w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH.
42.
W takim kontekście przeprowadzę obecnie analizę niniejszego odwołania. Uważam, że spośród sześciu przedstawionych zarzutów najpierw należy zbadać zarzuty pierwszy i trzeci, ponieważ odnoszą się one do zakresu wyłączenia półproduktów z tytułu VII rozporządzenia REACH.
W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania: naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni definicji „półproduktu”
Streszczenie odpowiednich fragmentów zaskarżonego wyroku
43.
Sąd orzekł, iż fakt, że substancja może mieć status półproduktu, nie oznacza, że jest ona zwolniona z identyfikacji jako wzbudzająca szczególnie duże obawy na podstawie procedury określonej w art. 59 rozporządzenia REACH (
23
).
44.
Sąd zbadał zastosowania akryloamidu jako czynnika wodotrwałości w procesie polimeryzacji oraz w produkcji żeli do elektroforezy na bazie poliakryloamidu. Sąd orzekł, że stosowanie akryloamidu jako czynnika wodotrwałości nie jest zastosowaniem pośrednim, lecz docelowym tej substancji (
24
). Wniosek ten znajduje potwierdzenie w sekcjach 2 i 4 „Definicji półproduktów uzgodnionej przez Komisję, państwa członkowskie i ECHA w dniu 4 maja 2010 r.” (
25
) (
26
). Co się tyczy produkcji żeli do elektroforezy na bazie poliakryloamidu, celem sporządzania ręcznych odlewów, co stanowi jeden z etapów protokołu elektroforezy, nie jest wyprodukowanie poliakryloamidu jako takiego, lecz oddzielenie molekuł w sposób analityczny w drodze elektroforezy (
27
). W każdym razie fakt, że w bazie danych ECHA istniały trzy dokumenty rejestracyjne tak samo identyfikujące akryloamid jako półprodukt, nie oznacza, że substancja ta była wyłącznie stosowana jako półprodukt (
28
).
45.
Sąd stwierdził, że w świetle przepisów rozporządzenia REACH substancję definiują jej swoiste właściwości, natomiast pojęcie półproduktu jest definiowane przez pryzmat celu, jakim jest produkcja i stosowanie substancji (
29
). Fakt, że substancja może mieć status półproduktu, nie oznacza zatem, że jest ona zwolniona z identyfikacji jako wzbudzająca szczególnie duże obawy zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 59 rozporządzenia REACH (
30
).
Argumenty stron
46.
W pierwszym zarzucie odwołania PPG i SNF podnoszą, że Sąd naruszył prawo przy wykładni definicji pojęcia „półproduktu” zawartej w art. 3 pkt 15 rozporządzenia REACH. Zarzut ten dzieli się na trzy części.
47.
Po pierwsze, PPG i SNF podnoszą, że wykładnia pojęcia półproduktu została dokonana przez Sąd wbrew wyraźnemu brzmieniu przepisów dotyczących półproduktów zawartych w rozporządzeniu REACH. Akryloamid odpowiada definicji półproduktu, ponieważ jest produkowany lub zużywany w reakcji chemicznej w celu przekształcenia w poliakryloamid. Stąd też jego zastosowania w celu wytworzenia poliakryloamidu następnie stosowanego jako czynnik wodotrwałości lub do produkcji żeli do elektroforezy nie należy wyłączać z zakresu tej definicji. Zastosowanie końcowe substancji poddanej syntezie lub przetwarzaniu chemicznemu po syntezie nie jest istotne dla definicji półproduktów.
48.
Po drugie, wykładnia pojęcia półproduktu dokonana przez Sąd jest sprzeczna z celem przepisów rozporządzenia REACH dotyczących półproduktów. Półprodukty stanowią szczególną kategorię substancji objętą wyłączeniami przewidzianymi w art. 2 ust. 8 rozporządzenia REACH, ponieważ nie przedstawiają takiego samego poziomu ryzyka jak substancje, na które narażenie jest znaczne.
49.
Po trzecie, PPG i SNF podnoszą, że Sąd naruszył prawo, powołując się na załącznik 4 do wytycznych ECHA dotyczących półproduktów na poparcie swojej wykładni definicji półproduktu.
50.
ECHA odpowiada, że definicję półproduktu należy interpretować wąsko, jako że stanowi ona punkt wyjścia dla wyłączenia owych substancji z zakresu niektórych przepisów rozporządzenia REACH. Aby substancja mogła zostać uznana za półprodukt w rozumieniu art. 3 pkt 15, głównym celem jej przekształcenia musi być przyłączenie do struktury innej substancji, której wytworzenie jest zamierzone. Ponadto półprodukty podlegają łagodniejszym wymogom w zakresie rejestracji, jeżeli są stosowane w ściśle kontrolowanych warunkach w miejscu wytwarzania w rozumieniu art. 3 pkt 16. Jeżeli zatem substancja jest użyta do konkretnego zastosowania końcowego w miejscu, w którym zastosowanie końcowe winno nastąpić (przykładowo stosowanie akryloamidu dla zapewnienia wodotrwałości), takie zastosowanie nie jest zastosowaniem w charakterze półproduktu. Ponadto wytyczne ECHA dotyczące półproduktów zostały wykorzystane przez Sąd tylko w celu poparcia sformułowanych wniosków.
51.
Zdaniem Komisji sam fakt, że jedna substancja zostaje przekształcona w inną substancję, nie wystarczy, by sklasyfikować ją jako półprodukt. Komisja – nie sugerując istnienia kryterium subiektywnego – podnosi, że w trakcie oceny, czy dana substancja kwalifikuje się do uznania za półprodukt, należy uwzględnić cel produkcji i stosowania substancji oraz cel procesu chemicznego. Dodaje przy tym, że stosowanie substancji jako półproduktu nie ma związku z jej identyfikacją jako substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy na podstawie art. 59 rozporządzenia REACH. Ponadto argumenty PPG i SNF dotyczące posłużenia się przez Sąd wytycznymi ECHA dotyczącymi półproduktów są chybione.
Ocena
52.
W pierwszym zarzucie odwołania poruszono w istocie kwestię definicji „półproduktów” na podstawie rozporządzenia REACH i związku tego pojęcia z pojęciem „substancji”.
53.
„Substancja” jest podstawowym pojęciem użytym w celu określenia zakresu rozporządzenia REACH. Motyw 1 stanowi, że celem rozporządzenia jest zapewnienie „wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, a także swobodnego przepływu substancji […] przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności”. Zarówno wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego, jak i skuteczne funkcjonowanie wewnętrznego rynku dla substancji mają zostać osiągnięte przez zbliżenie ustawodawstw dotyczących substancji (
31
). Trzon definicji „substancji” zawartej w art. 3 pkt 1 („pierwiastek chemiczny lub jego związki w stanie, w jakim występują w przyrodzie lub zostają uzyskane za pomocą procesu produkcyjnego”), pozostał niezmieniony, odkąd wcześniejsze brzmienia zostały zmienione lub uchylone tym rozporządzeniem (
32
) oraz pierwszą dyrektywą w sprawie substancji niebezpiecznych (
33
). Definicja ta stanowi „kamień węgielny REACH, ponieważ substancje stanowią główny przedmiot unormowań REACH” (
34
). Ponadto definicje większości pojęć z rozporządzenia REACH, takie jak „polimer”, „monomer” i „półprodukt”, są bezpośrednio oparte na pojęciu „substancji”.
54.
Substancja uznana za wzbudzającą szczególnie duże obawy – co oznacza, że jest ona szczególnie niebezpieczna z uwagi na jej swoiste właściwości – może zostać włączona do załącznika XIV do rozporządzenia REACH zatytułowanego „Wykaz substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń” na podstawie procedury opisanej w pkt 33–38 powyżej. Identyfikacja substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy w rozumieniu art. 57 nie odnosi się do zamierzonych zastosowań substancji, a jedynie do jej swoistych właściwości.
55.
„Półprodukt” został zdefiniowany w art. 3 pkt 15. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że półprodukt oznacza (i) substancję; (ii) która jest produkowana do przetwarzania chemicznego; (iii) która jest zużywana lub stosowana do takiego przetwarzania chemicznego; (iv) w celu przekształcenia jej w inną substancję. Jeżeli chodzi o półprodukty wyodrębniane, takie jak akryloamid w niniejszej sprawie sprawie, zastosowanie znajduje kolejny warunek, nim substancja zostanie uznana za półprodukt na podstawie rozporządzenia REACH: procedura ma odbywać się w „miejscu wytwarzania” zdefiniowanym w art. 3 pkt 16 lub substancja musi być transportowana między innymi miejscami wytwarzania lub do nich dostarczana. Ratio legis tego przepisu stanowi uniknięcie zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska przez zapewnienie, że półprodukty będą stosowane wyłącznie w kontrolowanych warunkach.
56.
Różnica między pojęciem substancji a pojęciem półproduktu polega na tym, że ten ostatni jest produkowany do przetwarzania chemicznego i stosowany w celu wytworzenia innej substancji. Definicja ta obejmuje zatem zarówno (i) cel produkcji substancji będących półproduktami oraz ich zużycia lub stosowania, mianowicie przetwarzanie chemiczne, jak i (ii) cel samego przetwarzania chemicznego, jakim jest wytworzenie innej substancji. W definicji półproduktu wyodrębnianego występuje również pojęcie „miejsca wytwarzania”.
57.
Badanie, które należy tu przeprowadzić, jest dwutorowe: (i) czy występuje substancja oraz (ii) czy cel i warunki produkcji, stosowania i przetwarzania chemicznego tej substancji odpowiadają warunkom definicji półproduktu według rozporządzenia REACH. Podczas rozprawy PPG i SNF zgodziły się, że punkt wyjścia do analizy musi stanowić pojęcie „substancji”; najpierw należy zidentyfikować substancję, a następnie przyjrzeć się sposobom jej stosowania w celu stwierdzenia, czy odpowiada ona definicji „półproduktu”. Posłużę się tu sylogizmem: wszystkie półprodukty stanowią zastosowania substancji, ale tylko niektóre zastosowania substancji są półproduktami; zatem substancja może mieć zastosowania zarówno w charakterze półproduktu, jak i pozbawione charakteru półproduktu.
58.
Z powyższego wynika, że definicja półproduktu przyjęta w rozporządzeniu REACH opiera się na celu produkcji i stosowania danej substancji. Odzwierciedla to zarówno tekst rozporządzenia, jak i jego cel.
59.
W treści art. 3 pkt 15 zdefiniowano zatem pojęcie „półproduktu”, używając wyrażeń „produkowana […] do” oraz „w celu”. Celem przepisów dotyczących półproduktów w kontekście procedury zezwoleń jest wyłączenie pewnych zastosowań substancji spod wymogu uzyskania zezwolenia, aby móc skupić się na zastosowaniach stwarzających największe ryzyko (
35
). Cel ten należy interpretować w sposób zbieżny z ogólnym celem rozporządzenia REACH oraz procedury zezwoleń, jakim jest kontrola zagrożeń ze strony substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, w kontekście zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska (
36
).
60.
Dlatego też uważam, że Sąd prawidłowo uznał w pkt 67 zaskarżonego wyroku, że rozporządzenie REACH definiuje półprodukt „przez pryzmat celu, jakim jest produkcja i stosowanie substancji”. Takie podejście jest zgodne zarówno z brzmieniem, jak i celem tego rozporządzenia.
61.
PPG i SNF podnoszą również, że Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że zastosowanie akryloamidu jako czynnika wodotrwałości oraz w produkcji żeli do elektroforezy stanowi zastosowanie końcowe akryloamidu, a nie zastosowanie w charakterze półproduktu.
62.
W swym rozumowaniu dotyczącym zastosowań jako czynnika wodotrwałości oraz w produkcji żeli do elektroforezy (pkt 54–58 zaskarżonego wyroku) Sąd odrzuca półproduktowy charakter takich zastosowań. Rozumowanie to opiera się na argumencie, że głównym celem procesu chemicznego nie jest wyprodukowanie poliakryloamidu, ale uzyskanie właściwości uszczelniających lub oddzielenie cząstek w sposób analityczny w drodze elektroforezy.
63.
Jak rozumiem treść zaskarżonego wyroku, Sąd ani nie rozszerzył zakresu definicji zawartej w art. 3 pkt 15, ani nie wprowadził braku końcowego zastosowania substancji poddanej syntezie jako dodatkowego kryterium w definicji półproduktów, jak utrzymują PPG i SNF. Przeciwnie, Sąd zastosował definicję półproduktu, uwzględniając przy tym bardzo dokładnie zamierzony cel produkcji i stosowania substancji. Istotnie, jak prawidłowo zaznaczył Sąd, celem zastosowania akryloamidu w obu tych przypadkach nie było wytworzenie poliakryloamidu, a uzyskanie wodotrwałości lub elektroforeza. Dlatego Sąd uznał okoliczność faktyczną, że oba te zastosowania nie miały charakteru półproduktu, lecz zastosowania końcowego.
64.
Prawdą jest, że pewne niespójności terminologiczne w zaskarżonym wyroku, takie jak użycie wyrażeń „cel”, „cel, do jakiego zmierza” lub „[zamierzony] cel”, mogą sugerować, iż Sąd chciał wprowadzić element subiektywny do oceny zamiaru w definicji „półproduktów”. Moim zdaniem jednak z całości treści rozpatrywanych fragmentów wyroku wynika, że nie o to chodziło Sądowi. Sporadyczne występowanie tych wyrażeń nie podważa zatem rozumowania Sądu.
65.
To, czy zastosowania jako czynnik wodotrwałości i w produkcji żeli do elektroforezy są zastosowaniami akryloamidu, a jeśli tak, to jakimi, pozostaje kwestią faktyczną. Z jednej strony wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o dokonanie innych ustaleń faktycznych. Skoro jednak nie doszło do wypaczenia okoliczności faktycznych (nie padł taki zarzut), w odwołaniu nie można kwestionować ustaleń faktycznych Sądu. Nawet gdyby przyjąć pogląd – korzystniejszy dla wnoszących odwołanie – że raczej kwestionują one charakterystykę prawną tych okoliczności faktycznych dokonaną przez Sąd i wnioski prawne, jakie Sąd z nich wyciągnął, z analizy wynika (co właśnie przedstawiłam), że Sąd zastosował prawo w sposób prawidłowy (
37
).
66.
W związku z powyższym argumenty PPG i SNF nie mogą zostać uwzględnione.
67.
Jeżeli chodzi o zawarte w pkt 55 zaskarżonego wyroku odniesienie do załącznika 4 do wytycznych ECHA dotyczących półproduktów, PPG i SNF utrzymują, że Sąd powinien był dokonać niezależnej oceny istotności prawnej tego dokumentu oraz że powołał się na sekcje nieistotne dla niniejszej sprawy.
68.
Uważam, że argument ten nie może zostać uwzględniony. Moim zdaniem przyjęta przez Sąd wykładnia definicji półproduktu jest prawidłowa, a przytoczenie przez Sąd fragmentu wytycznych ECHA dotyczących półproduktów na potwierdzenie wniosku dotyczącego zastosowania akryloamidu jako czynnika wodotrwałości nie wpływa na sentencję zaskarżonego wyroku. Nie może zatem uzasadniać uchylenia wyroku (
38
).
69.
W związku z powyższym zarówno ów argument, jak i cały pierwszy zarzut odwołania nie mogą zostać uwzględnione.
W przedmiocie trzeciego zarzutu odwołania: naruszenie prawa przy wykładni wyłączenia półproduktów z zastosowania art. 59 rozporządzenia REACH
Streszczenie odpowiednich fragmentów zaskarżonego wyroku
70.
Sąd orzekł, że akryloamid jako „substancja” w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia REACH może zostać poddany procedurze identyfikacji przewidzianej w art. 59 (
39
). Jakkolwiek art. 2 ust. 8 lit. b) tego rozporządzenia przewiduje wyłączenie z tytułu VII półproduktów wyodrębnianych w miejscu wytwarzania i transportowanych półproduktów wyodrębnianych, fakt posiadania przez substancję statusu półproduktu nie oznacza wyłączenia jej z procedury identyfikacji (
40
). Okoliczność, że przedłożona przez Królestwo Niderlandów dokumentacja dotycząca identyfikacji akryloamidu jako substancji rakotwórczej i mutagennej odnosi się wyłącznie do przykładów jej zastosowania jako półproduktu, jest nieistotna do celów identyfikacji tej substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy, spełniającej kryteria wymienione w pkt 57. Okoliczność ta może jednak okazać się istotna później, na etapie procedury udzielania zezwolenia (
41
).
Argumenty stron
71.
W trzecim zarzucie odwołania PPG i SNF podnoszą, że Sąd naruszył prawo przy wykładni wyłączenia półproduktów z tytułu VII rozporządzenia REACH, dotyczącego procedury zezwoleń. Zarzut ten składa się z trzech części.
72.
Po pierwsze, PPG i SNF argumentują, że ustalenie Sądu, iż półprodukty nie są wyłączone z art. 59, jest sprzeczne z wyraźną wolą ustawodawcy oraz samym brzmieniem art. 2 ust. 8 lit. b), wyłączającym półprodukty z całego tytułu VII.
73.
Po drugie, twierdzą, że Sąd naruszył prawo, dokonując wykładni art. 59, ponieważ ogólne odniesienie do „substancji” zawarte w tym artykule nie może wykluczać stosowania szczególnych wyłączeń odnoszących się do półproduktów. Skoro Sąd przyznał, że półprodukty nie podlegają procedurze zezwolenia, naruszył prawo, nie uznając, że zastosowania w charakterze półproduktów również nie podlegają art. 59. Ponadto kwestia, czy dana substancja korzysta z wyłączenia z zastosowania określonych przepisów, wymaga sprawdzenia przed zastosowaniem wobec niej owych przepisów, a nie po ich zastosowaniu. Wnoszące odwołanie podnoszą też, że procedura przewidziana w art. 59 nie służy wyłącznie do identyfikacji substancji mających właściwości wymienione w art. 57, ale również ustala listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV.
74.
Po trzecie, PPG i SNF podnoszą, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż półprodukty nie są wyłączone z zastosowania art. 57 rozporządzenia REACH. Okoliczność, że substancja posiada wymienione w art. 57 swoiste właściwości wzbudzające obawy, nie oznacza, że wyłączenie zawarte wprost w art. 2 ust. 8 lit. b) można zignorować. Ponadto celem identyfikacji substancji posiadających swoiste właściwości wymienione w art. 57 nie jest identyfikacja wszystkich takich substancji, a jedynie tych, które mają zostać włączone do załącznika XIV.
75.
ECHA argumentuje, że Sąd prawidłowo uznał, iż art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH nie może wykluczać identyfikacji akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy. Taki pogląd znajduje poparcie w kontekście legislacyjnym, znaczeniu i stosowaniu tego artykułu. Ponadto art. 2 ust. 8 lit. b) stanowi wyjątek od wymogu stosowania zezwoleń i stąd też powinien być interpretowany wąsko.
76.
Co się tyczy art. 57 i 59, ECHA twierdzi, że Sąd słusznie uznał, iż akryloamid stanowi substancję mogącą podlegać procedurze identyfikacji bez względu na to, czy jest on stosowany wyłącznie jako półprodukt. Ponadto z brzmienia tych artykułów wynika, że identyfikacja i umieszczenie substancji na liście kandydackiej niekoniecznie skutkuje jej włączeniem do załącznika XIV.
77.
Komisja utrzymuje, że wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH należy rozumieć jako wyłączenie ze wszystkich przepisów tytułu VII odnoszących się do stosowania substancji jako półproduktu. Dodaje, że inne zastosowania, takie jak w produktach leczniczych, żywności i paszach dla zwierząt są wyłączone z tytułu VII na podstawie art. 2 ust. 5, co jednak nie wyklucza identyfikacji i umieszczenia substancji na liście kandydackiej. Według Komisji PPG i SNF nie wyjaśniły, w jaki sposób substancja, która jest stosowana zarówno w charakterze półproduktu, jak i nie jako półprodukt, powinna być traktowana, przyjąwszy ich interpretację art. 2 ust. 8 lit. b).
Ocena
78.
Trzeci zarzut odwołania dotyczy zakresu i skutku wyłączenia przewidzianego w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH. W istocie wszystkie trzy części trzeciego zarzutu odwołania dotyczą tej kwestii, zatem przeanalizuję je łącznie.
79.
Po pierwsze, należy mieć na uwadze, że wyjątki od zasady należy – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – interpretować wąsko (
42
). Wniosek ów jest trafny tym bardziej, kiedy zasada ma charakter ochronny. W niniejszym przypadku procedura zezwoleń służy kontroli ryzyka dla zdrowia ludzkiego i środowiska, stwarzanego przez substancje wzbudzające szczególnie duże obawy. W tym kontekście szczególne znaczenie ma zasada ostrożności leżąca u podstaw rozporządzenia REACH.
80.
Po drugie, wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 8 rozporządzenia REACH ma charakter częściowy. Wyłącza jedynie półprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane z rozdziału I tytułu II (z wyjątkiem art. 8 i 9) oraz z tytułu VII rozporządzenia REACH. Różni się zatem od zawartych w art. 2 ust. 1 i 2 ogólnych wyłączeń z zakresu tego rozporządzenia dotyczących substancji radioaktywnych, substancji w ich postaci własnej, jako składników mieszaniny lub w wyrobach, które znajdują się pod nadzorem celnym, półproduktów niewyodrębnianych, przewozu substancji niebezpiecznych oraz odpadów.
81.
Po trzecie, uważam że wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 8 lit. b) dotyczy konkretnych zastosowań substancji z niżej wskazanych względów.
82.
Jak już wyjaśniłam, definicję półproduktu przyjętą w rozporządzeniu REACH należy rozumieć z uwzględnieniem celu produkcji i stosowania danej substancji (
43
). Wynika z tego, że wyłączenie z tytułu VII półproduktów (wyodrębnianych w miejscu wytwarzania i transportowanych wyodrębnianych) należy rozumieć w ten sam sposób. Jest ono uwarunkowane zastosowaniem i należy je rozumieć jako odnoszące się do zastosowań substancji w charakterze półproduktu.
83.
Ten kierunek wskazuje historia legislacyjna owego wyłączenia. Biała księga, która poprzedzała procedurę promulgacji rozporządzenia REACH, stanowi w sekcji 2.3 zatytułowanej „kluczowe elementy proponowanej strategii”, że zastosowania substancji, które nie wzbudzają obaw, mogą być objęte ogólnymi wyłączeniami z procedury zezwoleń dotyczących substancji wzbudzających szczególnie duże obawy (
44
). We wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia powtórzono tę zasadę. Stanowi on, że „niektóre zastosowania mogą zostać wyłączone z wymogu zezwolenia”, aby „procedura zezwoleń mogła skupiać się na zastosowaniach substancji, które mogą wywoływać największe ryzyko” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego wniosku poniżej] (
45
). Oba dokumenty wyraźnie wskazują, że wyłączenia z procedury zezwoleń odnoszą się do zastosowań substancji.
84.
Ponadto we wstępnym projekcie rozporządzenia REACH zwolnienie półproduktów z procedury zezwoleń zawarto w tytule VII. Artykuł 53 ust. 5 lit. g) wniosku dotyczącego rozporządzenia stanowił, że (jedynie) pierwszych dwóch akapitów tego artykułu, dotyczących zezwoleń, nie stosuje się do „zastosowań w charakterze półproduktu wyodrębnianego w miejscu wytwarzania lub transportowanego półproduktu wyodrębnianego” (
46
). Parlament Europejski, oznajmiwszy zamiar uporządkowania wszystkich wyłączeń wpływających na zakres rozporządzenia REACH w jednym artykule na początku aktu, co miało służyć poprawie przejrzystości, przeniósł wyłączenie dotyczące półproduktów, aby dodać je do pozostałych wyłączeń z zakresu rozporządzenia w art. 2 (
47
). Z drugiej strony art. 57 i 59 pozostały w niezmienionym kształcie od wstępnego projektu rozporządzenia (
48
). Dotyczą one substancji zdefiniowanych w art. 3 pkt 1.
85.
Z brzmienia art. 2 ust. 8 lit. b) w związku z art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 15 lit. b) i c) oraz tytułem VII rozporządzenia REACH wynika, że wyłączenie półproduktów wyodrębnianych w miejscu wytwarzania i transportowanych półproduktów wyodrębnianych z tytułu VII jest wyłączeniem powiązanym z zastosowaniem, obejmującym konkretne i zamierzone zastosowanie substancji.
86.
Jeżeli chodzi o zastosowanie wyłączenia zawartego w art. 2 ust. 8 lit. b), tok rozumowania powinien być następujący: (i) procedura zezwoleń dotyczy substancji; (ii) zastosowanie tej procedury pozwala założyć, że kryteria identyfikacji substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy określone w art. 57 zostały już spełnione (
49
); (iii) że identyfikacja zależy wyłącznie od swoistych właściwości substancji, a nie od ich zamierzonego zastosowania; (iv) po zidentyfikowaniu substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy podlega ona procedurze zezwoleń, choć jej formalne włączenie do wykazu substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń może zostać odroczone, w zależności od priorytetu przyznanego przez ECHA (
50
); jednakże (v) jeśli zidentyfikowana substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy posiada zastosowania w charakterze półproduktu, takie zastosowania są wyłączone z zakresu tytułu VII rozporządzenia REACH; i wreszcie (vi) jeśli substancja ma wiele zastosowań, z których tylko jedno jest wyłączone, owo wyłączenie stosuje się wyłącznie do ilości substancji przeznaczonych do tego wyłączonego zastosowania (
51
).
87.
Z całości powyższych rozważań wynika, że art. 57 i 59 rozporządzenia REACH dotyczą substancji o pewnych swoistych właściwościach, a nie zastosowań substancji. Natomiast art. 2 ust. 8 lit. b) zaledwie wyłącza określone zastosowania substancji (w charakterze półproduktu wyodrębnianego) z tytułu VII. Skutek takiego wyłączenia nie może być szerszy niż jego zakres. Zatem art. 2 ust. 8 lit. b) może przewidywać wyłączenie półproduktów jedynie z artykułów wskazanego tytułu dotyczących zastosowań substancji, ale nie z artykułów dotyczących swoistych właściwości substancji.
88.
Podsumowując, stwierdzam zatem, że Sąd nie naruszył prawa, gdy orzekł, iż fakt, że substancja może mieć status półproduktu do określonych zastosowań, nie oznacza, że jest ona zwolniona z identyfikacji jako wzbudzająca szczególnie duże obawy na podstawie procedury z art. 59 rozporządzenia (
52
).
89.
Uważam zatem, że trzeci zarzut odwołania należy oddalić.
W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania: naruszenie obowiązku uzasadnienia
Streszczenie odpowiednich fragmentów zaskarżonego wyroku
90.
W pkt 64 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH półprodukty wyodrębniane w miejscu wytwarzania i transportowane półprodukty wyodrębniane są wyłączone z zastosowania tytułu VII. Następnie przeszedł on do badania, czy z powodu tego wyłączenia sporna decyzja była zgodna z prawem w zakresie, w jakim identyfikowała akryloamid jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy (
53
).
91.
Sąd orzekł, że fakt, iż w konkretnym przypadku substancja ma status półproduktu, nie oznacza, że jest ona zwolniona z procedury identyfikacji określonej w art. 59 (
54
).
Argumenty stron
92.
Na poparcie drugiego zarzutu odwołania PPG i SNF twierdzą, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, nie ustosunkowując się do ich argumentów dotyczących art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH. Wnoszące odwołanie podnoszą, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, dlaczego wyraźne i jednoznaczne wyłączenie z tytułu VII półproduktów wyodrębnianych w miejscu wytwarzania i transportowanych półproduktów wyodrębnianych nie wyłącza również zastosowania art. 59.
93.
ECHA utrzymuje, że rozumowanie Sądu jest jasne i pozwala wnoszącym odwołanie dowiedzieć się, dlaczego ich argumenty zostały odrzucone. W tym względzie wskazuje ona w szczególności na pkt 65–70 zaskarżonego wyroku.
94.
Komisja uważa, że Sąd dostatecznie wyjaśnił, dlaczego substancja stosowana jako półprodukt może jednak zostać zidentyfikowana na podstawie art. 59 rozporządzenia REACH.
Ocena
95.
Obowiązek podania uzasadnienia wyroku został przewidziany w art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, który ma zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy tego statutu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie wyroku Sądu powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny jego rozumowanie, pozwalając zainteresowanym na poznanie powodów wydanego orzeczenia, a Trybunałowi – na przeprowadzenie jego kontroli (
55
).
96.
Jak rozumiem treść zaskarżonego wyroku, Sąd bezpośrednio ustosunkował się do zakresu wyłączenia przewidzianego w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH.
97.
Sąd wyjaśnił dokładnie swój tok rozumowania w pkt 65–70 zaskarżonego wyroku. Stwierdził, że akryloamid jest substancją w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia REACH, a fakt, że w konkretnym przypadku ma status półproduktu, nie wyłącza go z procedury identyfikacji.
98.
Moim zdaniem rozumowanie Sądu jest jasne i przedstawione dostatecznie szczegółowo, aby PPG i SNF mogły wnieść odwołanie, oraz by Trybunał wydał orzeczenie w przedmiocie odwołania.
99.
Uznaję zatem, że Sąd podał wystarczające uzasadnienie swojego orzeczenia i że zarzut drugi odwołania jest bezzasadny.
W przedmiocie czwartego zarzutu odwołania: naruszenie prawa w związku z oceną obowiązku uwzględnienia przez ECHA informacji wymienionych w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV
Streszczenie odpowiednich fragmentów zaskarżonego wyroku
100.
Czwarty zarzut odwołania dotyczy odrzucenia przez Sąd zarzutu wnoszących odwołanie, jakoby na podstawie art. 59 identyfikacja akryloamidu winna była zostać oparta na wszystkich informacjach zawartych w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, sporządzonej przez Królestwo Niderlandów, w tym na informacjach dotyczących zastosowań i narażenia. Sąd orzekł, że nawet jeśli dokumentacja ta przytacza wyłącznie przykłady zastosowania tej substancji jako półproduktu, nie ma to znaczenia w kontekście identyfikacji akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, skoro informacje te nie dotyczą swoistych właściwości akryloamidu. Informacje dotyczące zastosowań akryloamidu mogły stać się istotne na późniejszych etapach procedury, mianowicie na etapie procedury udzielania zezwoleń na poszczególne zastosowania. W każdym razie nie można stwierdzić, że wszystkie zastosowania akryloamidu przytoczone w dokumentacji odnosiły się do akryloamidu jako półproduktu.
Argumenty stron
101.
PPG i SNF twierdzą, że ów wniosek Sądu opiera się na naruszeniu prawa. Informacja o zastosowaniach substancji jest wymogiem regulacyjnym dla dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, a ECHA ma obowiązek uwzględnienia takiej informacji. W przypadku akryloamidu z informacji wynikało, że substancja ta była stosowana wyłącznie jako półprodukt, co jest istotne dla zastosowania wyłączenia przewidzianego w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH.
102.
ECHA argumentuje, że Sąd słusznie uznał, iż na pierwszym etapie procedury zezwoleń, polegającym na identyfikacji substancji, nie wymaga się uwzględnienia informacji o zastosowaniu substancji. W każdym razie w dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV wspomniano o dwóch zastosowaniach akryloamidu w charakterze innym niż półproduktu.
Ocena
103.
Sporządzenie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV jest wymogiem formalnym procedury przewidzianej w art. 59 rozporządzenia REACH. Celem tej procedury jest identyfikacja substancji, które posiadają swoiste właściwości wymienione w art. 57 oraz mogą w związku z tym podlegać procedurze udzielania zezwoleń.
104.
Obligatoryjna zawartość dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV została określona w treści rozporządzenia REACH. Składa się ona z trzech części: (i) wniosku, (ii) uzasadnienia, oraz (iii) informacji dotyczących zastosowania i narażenia oraz informacji o alternatywnych substancjach i ryzyku Wniosek jest koniecznym elementem dokumentacji, ponieważ zawiera dane identyfikacyjne odnośnej substancji i jej proponowaną identyfikację według kryteriów zawartych w art. 57. Uzasadnienie również jest istotne, ponieważ wskazuje powody proponowanej identyfikacji substancji.
105.
Informacje o zastosowaniu, narażeniu, substancjach alternatywnych oraz ryzyku są również obligatoryjne, ale moim zdaniem mają charakter uzupełniający. Po pierwsze, wymaga się dostarczenia jedynie „dostępnych” informacji dotyczących zastosowania i narażenia (
56
). Dla sporządzenia dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV nie jest wymagane przeprowadzenie badań wykraczających poza dostępne informacje. Po drugie, w rozporządzeniu kilkukrotnie pojawia się wyrażenie „kategoria stosowania i narażenia” zdefiniowana w art. 3 pkt 38 (
57
). Przykładowo pojawia się ono w tytule II dotyczącym rejestracji substancji, w kontekście informacji wymaganych do przedłożenia dla celów ogólnej rejestracji (art. 10, zob. też załącznik VI), oraz w załączniku I zawierającym przepisy ogólne dotyczące oceny substancji i sporządzania raportów bezpieczeństwa chemicznego. Moim zdaniem z uzupełniającego charakteru takich informacji, jak również z faktu, iż nie muszą one być wyczerpujące, wynika, że według załącznika XV pełnią rolę jedynie na etapie rozpatrywania wyłączeń dla konkretnych zastosowań. Nie odgrywają żadnej roli przy (uprzedniej) ocenie, czy dana substancja powinna zostać zidentyfikowana jako wzbudzająca szczególnie duże obawy.
106.
Uważam zatem, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając, że nawet jeśli dokumentacja zgodna z załącznikiem XV „przytacza wyłącznie zastosowania tej substancji jako półproduktu, nie ma to […] znaczenia w kontekście identyfikacji akryloamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy […], skoro informacje te nie dotyczą swoistych właściwości akryloamidu” (
58
). Istotnie, zarówno art. 57, jak i załącznik XV jasno stanowią, że substancje identyfikuje się jako wzbudzające szczególnie duże obawy, jeżeli posiadają właściwości wymienione w art. 57 (
59
). Przepis ten nie odnosi się do zastosowań substancji na potrzeby identyfikacji. Zastosowania substancji bierze się bowiem pod uwagę gdzie indziej, mianowicie w art. 56, który ustanawia ogólną zasadę, że nie wprowadza się do obrotu ani nie stosuje się substancji wymienionej w załączniku XIV, jak również wyjątki od tej zasady. Etap ten dotyczy włączenia substancji do załącznika XIV (art. 58) lub do rozdziału 2 tytułu VII, który dotyczy udzielania zezwoleń.
107.
Dlatego też uważam, że zarzut czwarty odwołania należy oddalić.
W przedmiocie zarzutów piątego i szóstego: naruszenia prawa oraz obowiązku podania uzasadnienia w ramach oceny proporcjonalności spornej decyzji
Streszczenie odpowiednich fragmentów zaskarżonego wyroku
108.
Sąd odrzucił argumenty PPG i SNF, jakoby sporna decyzja naruszała zasadę proporcjonalności. Po pierwsze, uznał, że identyfikacja akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy nie była w oczywisty sposób nieodpowiednia względem celów ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Po drugie, Sąd uznał, że sporna decyzja nie wykraczała poza to, co było konieczne do realizacji owych celów. W szczególności wyłączenie zastosowań w charakterze półproduktów z procedury identyfikacji nie jest mniej dotkliwym środkiem prowadzącym do realizacji tych samych celów. Ustawodawca wprowadził za to normy szczególne regulujące półprodukty w art. 2 ust. 1 lit. c) oraz w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH.
Argumenty stron
109.
Na poparcie piątego zarzutu odwołania podniesionego posiłkowo PPG i SNF twierdzą, że Sąd naruszył prawo w ramach oceny zgodności z zasadą proporcjonalności. Mniej dotkliwym środkiem byłoby jednoznaczne stwierdzenie w treści spornego aktu, że „identyfikacja oraz włączenie na listę kandydacką nie ma żadnego wpływu na zastosowanie w charakterze półproduktów”, gdyż takie rozwiązanie umożliwia pogodzenie wyłączenia półproduktów na podstawie art. 2 ust. 8 lit. b) z procedurą identyfikacji na podstawie art. 59.
110.
Ponadto PPG i SNF podnoszą w szóstym zarzucie odwołania, że ocena Sądu zawarta w pkt 93 zdanie drugie nie pozwala im zrozumieć, dlaczego ten środek nie jest mniej dotkliwym środkiem, który ECHA powinna była przyjąć.
111.
ECHA argumentuje, że Sąd nie naruszył prawa, stosując zasadę proporcjonalności. Musi ona dysponować szerokim zakresem uznania w dziedzinie, która wymaga od niej dokonywania rozstrzygnięć o charakterze politycznym, gospodarczym i społecznym oraz przeprowadzania złożonych ocen. Ponadto Sąd spełnił obowiązek podania uzasadnienia w tym zakresie. Wystarczające było zawarte w pkt 93 zaskarżonego wyroku odniesienie do ustanowionych przez prawodawcę Unii szczególnych przepisów w przedmiocie półproduktów, mianowicie do art. 2 ust. 1 lit. c) i art. 2 ust. 8 lit. b), a także odesłanie do pkt 48 wyroku.
112.
Komisja argumentuje, że Sąd w pełni ustosunkował się do zarzucanego ECHA naruszenia zasady proporcjonalności. Ponadto zarzut podniesiony posiłkowo przez PPG i SNF jest zbędny, gdyż wyrażony przez niego skutek wynika bezpośrednio z art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH. Powtórzenie innymi słowy tego, co zostało ustanowione w akcie prawnym, nie jest ani „środkiem” ani „mniej dotkliwym” środkiem, zważywszy, że sugerowane uzupełnienie nie wywołuje ani skutku prawnego, ani praktycznego.
Ocena
113.
W pkt 81–94 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał zarzut PPG i SNF dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
114.
Najpierw Sąd prawidłowo zdefiniował tę zasadę oraz określił ograniczenia sądowej kontroli wynikające z szerokiego zakresu uznania przysługującego ECHA w tej dziedzinie (
60
). Następnie Sąd ustosunkował się do argumentów, jakoby sporna decyzja nie była odpowiednia do realizacji celów przyświecających rozporządzeniu REACH (
61
). Wreszcie rozpatrzył, czy sporna decyzja wykraczała poza to, co konieczne do realizacji zamierzonych celów, oraz mniej dotkliwe alternatywne środki zaproponowane przez PPG i SNF (
62
). W efekcie uznał, że sporna decyzja nie narusza zasady proporcjonalności.
115.
Piąty zarzut odwołania podniesiony przez PPG i SNF dotyczy dokonanej przez Sąd oceny jednego z rzekomo mniej dotkliwych środków, który jednak, w ich opinii, umożliwiłby realizację celów przyświecających rozporządzeniu REACH.
116.
W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił ten argument, uznając, że wyłączenie półproduktów zostało przewidziane wprost w art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH. Zgadzam się zarówno z Sądem, jak i Komisją, że skoro chodzi tu istotnie o stanowisko zgodne z prawem, podobno „alternatywny środek” nie miałby żadnego skutku praktycznego ani prawnego. Byłby zatem bez znaczenia w kontekście badania proporcjonalności. W skrócie rzecz ujmując, byłby całkowicie pozbawiony sensu.
117.
Z powyższego wynika, że piąty zarzut odwołania jest bezzasadny.
118.
W szóstym zarzucie odwołania PPG i SNF podnoszą, że Sąd naruszył obowiązek podania uzasadnienia. W szczególności twierdzą, że pkt 93 zdanie drugie zaskarżonego wyroku nie pozwala im zrozumieć, dlaczego proponowany przez nie środek nie jest mniej dotkliwym środkiem, który ECHA powinna była zastosować.
119.
Nie zgadzam się z tym twierdzeniem.
120.
Jak już wspomniałam, Sąd wskazał powody oddalenia zarzutu PPG i SNF. Prawdą jest, że swoje rozumowanie przedstawił w jednym zdaniu. Zwracam jednak uwagę, że argument, do którego ustosunkował się Sąd, również ograniczał się do jednego zdania zawartego w pkt 92 skargi o stwierdzenie nieważności decyzji. Zgodnie z utrwalonym „wykładnia spoczywającego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swych wyroków nie może być dokonywana w ten sposób, iż wynika z niego, że Sąd jest zobowiązany do szczegółowej odpowiedzi na każdy podniesiony przez stronę skarżącą argument” (
63
). Podejście przyjęte przez Sąd umożliwiło zainteresowanym osobom zapoznanie się z powodami wydanego orzeczenia, umożliwiając tym samym Trybunałowi dokonanie kontroli, zgodnie z wymogami zawartymi w orzecznictwie Trybunału (
64
).
121.
Należy zatem oddalić szósty zarzut odwołania.
122.
Podsumowując, odwołanie należy oddalić w całości.
W przedmiocie kosztów
123.
Zgodnie z art. 137, 138, 140 i 184 regulaminu postępowania przed Trybunałem, rozpatrywanymi łącznie, PPG i SNF, jako strony przegrywające w zakresie wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, powinny zostać obciążone kosztami postępowania.
Wnioski
124.
W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał:
–
oddalił odwołanie;
–
obciążył Polyelectrolyte Producers Group GEIE i SNF SAS własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Chemikaliów;
–
obciążył Królestwo Niderlandów i Komisję Europejską własnymi kosztami.
(
1
)	Język oryginału: angielski.
(
2
)	T‑268/10 RENV, EU:T:2015:698.
(
3
)	Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1). Wersją rozporządzenia REACH właściwą dla okoliczności faktycznych postępowania głównego jest wersja ostatnio zmieniona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r. (Dz.U. 2009, L 164, s. 7) i fragmenty właśnie tej wersji będą przytaczane poniżej.
(
4
)	Motyw 1 i art. 1.
(
5
)	Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 1967, 196 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 1, s. 27). Dyrektywa ta została uchylona przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).
(
6
)	Według wielojęzycznej bazy terminologii chemicznej ECHA polimeryzacja to tworzenie polimerów z prostszych (monomerowych) cząstek poprzez przyłączenie (addycję).
(
7
)	T‑268/10, EU:T:2011:508.
(
8
)	C‑625/11 P, EU:C:2013:594.
(
9
)	Przeprowadzona przez Sąd analiza kwestii dopuszczalności została zawarta w pkt 29–61 zaskarżonego wyroku.
(
10
)	Wyrok z dnia 10 września 2015 r., FCD i FMB, C‑106/14, EU:C:2015:576, pkt 32.
(
11
)	Wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów oraz zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE i rozporządzenie (WE) [w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych], COM(2003) 644 wersja ostateczna, s. 12 (zwany dalej „wnioskiem Komisji dotyczącym rozporządzenia”).
(
12
)	Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia REACH.
(
13
)	Motyw 69 rozporządzenia REACH.
(
14
)	Wyrok z dnia 10 września 2015 r., FCD i FMB, C‑106/14, EU:C:2015:576, pkt 35.
(
15
)	Artykuł 59 ust. 2 i 3 rozporządzenia REACH oraz załącznik XV do tego rozporządzenia. W ciągu 60 dni od rozpowszechnienia dokumentacji inne państwa członkowskie lub ECHA mogą wnieść uwagi dotyczące identyfikacji substancji (art. 59 ust. 5).
(
16
)	Artykuł 59 ust. 4 rozporządzenia REACH.
(
17
)	Artykuł 59 ust. 7–9 rozporządzenia REACH.
(
18
)	Artykuł 58 ust. 3 rozporządzenia REACH.
(
19
)	Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 1999, L 184, s. 23). Zobacz art. 58 ust. 1 i art. 133 ust. 4 rozporządzenia REACH. Artykuł 5a decyzji 1999/468/WE został dodany przez decyzję Rady 2006/512 z dnia 17 lipca 2006 r. zmieniającą decyzję 1999/468/WE ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. 2006, L 200, s. 11).
(
20
)	Artykuł 58 ust. 1 i 2 rozporządzenia REACH.
(
21
)	Artykuł 62 rozporządzenia REACH.
(
22
)	Zobacz art. 56 ust. 1 lit. b)–e) i art. 56 ust. 2–5 rozporządzenia REACH.
(
23
)	Punkt 66 zaskarżonego wyroku.
(
24
)	Punkt 54 zaskarżonego wyroku.
(
25
)	Załącznik 4 do wytycznych ECHA dotyczących półproduktów, 2010, ECHA-2010-G-17-PL (zwanych dalej „wytycznymi dotyczącymi półproduktów”).
(
26
)	Punkt 55 zaskarżonego wyroku.
(
27
)	Punkt 58 zaskarżonego wyroku.
(
28
)	Punkt 59 zaskarżonego wyroku.
(
29
)	Punkty 66 i 67 zaskarżonego wyroku.
(
30
)	Punkt 66 zaskarżonego wyroku.
(
31
)	Motywy 2 i 3.
(
32
)	Artykuł 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy Rady 76/769/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (Dz.U. 1976, L 262, s. 201– wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 3, s. 317); art. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje (Dz.U. 1993, L 84, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 212); art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz.U. 1999, L 200, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 24, s. 109).
(
33
)	Artykuł 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 67/548/EWG.
(
34
)	Dokument roboczy służb Komisji, Ogólne sprawozdanie w sprawie REACH, SWD(2013) 25 final, s. 17.
(
35
)	Zobacz podobnie wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia, s. 33.
(
36
)	Artykuł 1 i 55 rozporządzenia REACH.
(
37
)	Jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z akt sprawy, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Po dokonaniu ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych przez Sąd Trybunał uprawniony jest, na podstawie art. 256 TFUE, do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności dokonanej przez Sąd i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (zob. wyroki: z dnia 1 czerwca 1994 r., Komisja/Brazzelli Lualdi i in., C‑136/92 P, EU:C:1994:211, pkt 48 i 49; z dnia 19 lipca 2012 r., Alliance One International i Standard Commercial Tobacco/Komisja; Komisja/Alliance One International i in., C‑628/10 P i C‑14/11 P, EU:C:2012:479, pkt 84).
(
38
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r., Komisja/CAS Succhi di Frutta, C‑496/99 P, EU:C:2004:236, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
39
)	Punkt 65 zaskarżonego wyroku.
(
40
)	Punkty 66 i 67 zaskarżonego wyroku.
(
41
)	Punkt 69 zaskarżonego wyroku.
(
42
)	Wyroki: z dnia 10 listopada 2016 r., Baštová, C‑432/15, EU:C:2016:855, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 29 marca 2012 r., Komisja/Polska, C‑185/10, EU:C:2012:181, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
43
)	Zobacz pkt 55 i 58 powyżej.
(
44
)	Komisja Wspólnot Europejskich, Strategia dla przyszłej polityki w zakresie chemikaliów, COM(2001) 88 wersja ostateczna, s. 8 i 19.
(
45
)	Zobacz wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia, s. 33.
(
46
)	Zobacz wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia, s. 108.
(
47
)	Zobacz wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów oraz zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE i rozporządzenie (WE) w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych [2003/0256(COD)], A6-0315/2005, s. 523 i 524.
(
48
)	Zobacz pkt 54 i 56 wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia.
(
49
)	Wyrok z dnia 15 marca 2017 r., Hitachi Chemical Europe i Polynt/ECHA, C‑324/15 P, EU:C:2017:208, pkt 35.
(
50
)	Wyrok z dnia 15 marca 2017 r., Hitachi Chemical Europe i Polynt/ECHA, C‑324/15 P, EU:C:2017:208, pkt 35.
(
51
)	Zobacz L. Bergkamp, Key concepts and scope, The European Union REACH Regulation for chemicals, Oxford University Press, 2013, s. 59. Istotnie, PPG i SNF uznały podczas rozprawy, że kiedy substancja ma zastosowania zarówno w charakterze półproduktu, jak i inne, „przykładowo 50% jej zastosowań ma charakter półproduktu, a pozostałe 50% inny charakter”, jedynie zastosowania w charakterze półproduktu zostają zwolnione na podstawie art. 2 ust. 8 lit. b).
(
52
)	Punkt 66 zaskarżonego wyroku.
(
53
)	Punkt 64 zaskarżonego wyroku.
(
54
)	Punkt 66 zaskarżonego wyroku.
(
55
)	Zobacz między innymi wyrok z dnia 11 kwietnia 2013 r., Mindo/Komisja, C‑652/11 P, EU:C:2013:229, pkt 29.
(
56
)	Zobacz podobnie postanowienie z dnia 4 września 2014 r., Cindu Chemicals i in./ECHA, C‑289/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:2175, pkt 51.
(
57
)	Artykuł 3 pkt 24 zawiera oddzielną definicję pojęcia „zastosowania”, a art. 3 pkt 37 zawiera definicję „scenariusza narażenia”.
(
58
)	Punkt 69 zaskarżonego wyroku.
(
59
)	Zobacz pkt 34 powyżej.
(
60
)	Punkty 81 i 82 zaskarżonego wyroku. Zobacz też wyrok z dnia 21 lipca 2011 r., Etimine, C‑15/10, EU:C:2011:504, pkt 60, 124 i 125.
(
61
)	Punkty 84–87 zaskarżonego wyroku.
(
62
)	Punkty 88–93 zaskarżonego wyroku.
(
63
)	Wyrok z dnia 9 września 2008 r., FIAMM i in./Rada i Komisja, C‑120/06 P i C‑121/06 P, EU:C:2008:476, pkt 91 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
64
)	Wyrok z dnia 11 kwietnia 2013 r., Mindo/Komisja, C‑652/11 P, EU:C:2013:229, pkt 29.