62023CC0269
OPINIA RZECZNIK GENERALNEJ
TAMARY ĆAPETY
przedstawiona w dniu 16 maja 2024 r. (
1
)
Sprawy połączone C‑269/23 P i C‑272/23 P
Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE,
Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (C‑269/23 P),
Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (C‑272/23 P)
przeciwko
Komisji Europejskiej
Odwołanie – Subsydia – Rozporządzenie (UE) 2016/1037 – Porozumienie Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych – Wyrównanie wkładu finansowego państwa trzeciego na terytorium innego państwa trzeciego – Ważność
I. Wprowadzenie
1.
Uregulowanie kwestii subsydiów jest zadaniem delikatnym. Ich udzielanie jest ściśle związane z suwerennością państw, ponieważ te ostatnie mają zasadniczo swobodę w korzystaniu ze swoich gałęzi przemysłu bez konieczności uzasadniania swoich działań (
2
).
2.
Jednak niektórzy partnerzy handlowi Unii Europejskiej coraz częściej uciekają się do stosowania subsydiów jako zawoalowanych środków służących ekonomicznemu zarządzaniu państwem (
3
). W szczególności działania Chińskiej Republiki Ludowej (zwanej dalej „Chinami”) stały się przedmiotem międzynarodowych wysiłków mających na celu zwalczanie „subsydiowania zakłócającego rynek i handel” (
4
), w szczególności polityki „Go Global” (
5
) tego kraju, która zachęca chińskie przedsiębiorstwa do inwestowania za granicą (
6
).
3.
Niniejsze odwołania dotyczą potencjalnie zakłócających skutków tej polityki dla rynku wewnętrznego. Źródłem sporu jest kwestia ustalenia, czy Komisja Europejska mogła zgodnie z prawem skorzystać ze środków wyrównawczych, uregulowanych w podstawowym rozporządzeniu antysubsydyjnym (
7
) i Porozumieniu w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (zwanym dalej „porozumieniem w sprawie subsydiów”) (
8
), w celu wyrównania subsydiów przyznanych przez jednego członka WTO (Chiny) na terytorium innego członka WTO (Arabskiej Republiki Egiptu) (zwanej dalej „Egiptem”) (
9
).
4.
W wyrokach Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (
10
) oraz Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (
11
) (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi wyrokami’) Sąd potwierdził ważność stosowania ceł wyrównawczych w tego rodzaju okolicznościach faktycznych. Wnoszące odwołanie w tych sprawach kwestionują obecnie to ustalenie.
5.
Ponieważ dochodzenia leżące u podstaw sprawy stanowią pierwszy przypadek, w którym członek WTO zastosował środki wyrównawcze w odniesieniu do szkodliwych skutków „subsydiów transnarodowych” (
12
), problematyka ta jest nowa i kwestionowana (
13
), i to nie tylko z perspektywy prawa Unii (
14
).
II. Okoliczności faktyczne postępowania
6.
Okoliczności faktyczne skarg przedstawiono w pkt 2–26 zaskarżonych wyroków. Dla celów niniejszej analizy należy przypomnieć, co następuje.
7.
China-Egypt TEDA Suez Economic and Trade Cooperation Zone (strefa współpracy gospodarczej i handlowej Suez między Chinami i Egiptem) (zwana dalej „strefą SETC”) jest częścią szerszego wolnego obszaru gospodarczego na północy Zatoki Sueskiej, a więc częścią terytorium Egiptu (
15
).
8.
Zgodnie z egipską ustawą nr 83/2002 w sprawie specjalnych obszarów gospodarczych obszar ten jest sklasyfikowany przez rząd Egiptu jako specjalny obszar gospodarczy (
16
).
9.
Z uwagi na nadany temu obszarowi przez Chiny statusu jednego z pierwszych 18 oficjalnie zatwierdzonych „zagranicznych stref handlu i współpracy” (
17
), od 2013 r. chińskie przedsiębiorstwa „rozpoczynające działalność za granicą”, w tym w celu prowadzenia działalności w strefie SETC, mogą korzystać z polityki wsparcia fiskalnego i podatkowego, pożyczek preferencyjnych, wsparcia finansowego poprzez kredyty konsorcjalne, kredyty eksportowe, finansowanie projektów, inwestycje kapitałowe i ubezpieczenie kredytu eksportowego (
18
).
10.
W 2016 r. prezydenci Chin i Egiptu podpisali umowę między Ministerstwem Handlu Chińskiej Republiki Ludowej a Głównym Urzędem ds. strefy ekonomicznej Kanału Sueskiego Arabskiej Republiki Egiptu w sprawie strefie współpracy gospodarczej i handlowej Suez między Chinami i Egiptem (
19
).
11.
Zgodnie z warunkami tej umowy o współpracy rządy Chin i Egiptu mają wspólnie rozwijać strefę SETC, zgodnie z ich odpowiednimi strategiami krajowymi (
20
). W ramach tej współpracy rząd Egiptu zapewnia grunt, pracę i pewne zwolnienia podatkowe, natomiast chińskie przedsiębiorstwa działające w strefie prowadzą zakład produkcyjny, zapewniając własne aktywa i kadrę zarządzającą. Dodatkowe finansowanie otrzymywane jest bezpośrednio z Chin (
21
).
12.
Skarżącymi w pierwszej instancji są Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (zwana dalej „Jushi Egypt”) i Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (zwana dalej „Hengshi Egypt”). Są to spółki zarejestrowane zgodnie z prawem egipskim i założone tam przez Jushi China i Hengshi China, ich chińskie spółki dominujące. Spółki te są powiązane i ostatecznie należą do China National Building Material Group, przedsiębiorstwa państwowego (
22
).
13.
CNBM Group jest ostatecznie własnością państwowej Assets Supervision and Administration Commission (komisji ds. administracji i nadzoru nad aktywami państwowymi) (zwanej dalej „SASAC”) Rady Państwa Chin (
23
). Jako że komisja ta jest bezpośrednio kontrolowana przez Radę Państwa Chin, najwyższy organ administracyjny tego kraju, w zaskarżonych rozporządzeniach określono „SASAC [jako] kluczow[e] narzędzi[e], za pomocą którego rząd chiński na różne sposoby kontroluje przedsiębiorstwa państwowe, wykorzystując tę Komisję jako środek do realizacji własnej polityki i planów rządowych, nie kierując się logiką rynkową w swojej działalności gospodarczej” (
24
).
14.
Produkty będące przedmiotem sporu w tych odwołaniach to produkty z włókien ciągłych szklanych i materiały z włókien szklanych. Produkty z włókien ciągłych szklanych są bezpośrednim materiałem wsadowym wyższego szczebla do produkcji materiałów z włókien szklanych.
15.
Produkty z włókien ciągłych szklanych to zasadniczo piasek przekształcany w sprężyste włókna szklane, które mogą być następnie używane jako takie lub tkane bądź zszywane w materiały z włókien szklanych. W połączeniu z żywicami w celu stworzenia lekkich materiałów kompozytowych, mogą być stosowane w celu zwiększenia wytrzymałości, lekkości i trwałości komponentów. W rezultacie stosuje się je między innymi w przemyśle motoryzacyjnym, morskim, lotniczym, energii wiatrowej, infrastrukturze, rurociągach oraz budownictwie.
16.
Ambitna polityka klimatyczna Unii Europejskiej znacznie zwiększyła popyt Unii na produkty z włókien ciągłych szklanych i materiały z włókien szklanych (
25
).
17.
Zarówno Jushi Egypt jak i Hengshi Egypt produkują materiały z włókien szklanych w strefie SETC, a Jushi Egypt wytwarza tam również produkty z włókien ciągłych szklanych (
26
). Oba przedsiębiorstwa eksportują te produkty do Unii Europejskiej z tej strefy (
27
).
18.
W zaskarżonych rozporządzeniach, na podstawie dostępnych dowodów (
28
), Komisja stwierdziła między innymi, że istniał związek (
29
) między działaniami podjętymi przez rządy Chin i Egiptu, takimi jak preferencyjne pożyczki (
30
) i wsparcie inwestycji kapitałowych (
31
) na rzecz Jushi Egypt i Hengshi Egypt, wobec czego wkłady finansowe przekazane przez rząd Chin tym przedsiębiorstwom można było przypisać rządowi Egiptu (
32
).
19.
W zaskarżonych rozporządzeniach Komisja przyjęła cła wyrównawcze na przywóz materiałów z włókien szklanych i produktów z włókien ciągłych szklanych do Unii Europejskiej. W odniesieniu do skarżących rzeczone cło ustalono na poziomie 13,1 %.
III. Zaskarżone wyroki
20.
W skargach złożonych w sekretariacie Sądu w dniach 28 lipca 2020 r. i 27 sierpnia 2020 r. wnoszące odwołanie wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń.
21.
W dniu 1 marca 2023 r. Sąd wydał zaskarżone wyroki, w których oddalił skargi wnoszących odwołanie i obciążył je kosztami własnymi oraz poniesionymi przez Komisję.
IV. Postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości
22.
W odwołaniach wniesionych odpowiednio w dniach 25 kwietnia 2023 r. i 27 kwietnia 2023 r. wnoszące odwołanie domagają się od Trybunału uchylenia zaskarżonych wyroków, częściowego uwzględnienia zarzutów podniesionych w pierwszej instancji oraz obciążenia Komisji i interwenientów kosztami postępowania.
23.
Komisja twierdzi, że Trybunał powinien oddalić odwołania w całości i obciążyć wnoszące odwołanie kosztami.
24.
Komisję popierają w tym względzie Tech-Fab Europe eV (w sprawie C‑269/23 P) oraz Europejskie Stowarzyszenie Producentów Włókna Szklanego (w sprawie C‑272/23 P).
V. Analiza
25.
Struktura niniejszej opinii jest następująca. Ponieważ główna kwestia prawna, którą należy rozstrzygnąć w przedmiotowych odwołaniach, dotyczy ważności metodologii zastosowanej przez Komisję w celu zrównoważenia „subsydiów transnarodowych” Chin w Egipcie, zajmę się tą kwestią w pierwszej kolejności. Zaproponuję stwierdzenie, że Sąd nie popełnił błędu, utrzymując w mocy sporną metodologię na podstawie podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i porozumienia w sprawie subsydiów (sekcja A) (
33
).
26.
Dopiero w dalszej kolejności przejdę do wspólnych zarzutów odwołania o bardziej technicznym charakterze: określenia komparatora do celów wyrównania egipskiego systemu obniżek przywozowych taryf celnych (sekcja B) oraz wyrównania traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych (sekcja C). Na koniec zajmę się jedynym zarzutem, który różni się między dwiema grupami odwołań rozpatrywanych przez Trybunał: poziomem subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych dla podmiotów należących do grupy (sekcja D).
A.
Zastosowanie instrumentu antysubsydyjnego do subsydiów „transnarodowych”
27.
Drugi i trzeci zarzut odwołania w sprawie C‑269/23 P oraz pierwszy i drugi zarzut odwołania w sprawie C‑272/23 P zasadniczo dotyczą kwestii, czy Komisja mogła zgodnie z prawem zastosować instrument antysubsydyjny, uregulowany w podstawowym rozporządzeniu antysubsydyjnym, w celu zrównoważenia bezpośredniego i pośredniego wsparcia finansowego otrzymanego przez wnoszące odwołanie od rządu chińskiego na wytwarzanie przez nie rozpatrywanego produktu w Egipcie (
34
).
28.
W zaskarżonych wyrokach Sąd potwierdził tę możliwość. Na podstawie wykładni językowej, kontekstowej i teleologicznej sąd ten doszedł do wniosku, że „podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne nie wyklucza zatem, że nawet jeśli wkład finansowy nie pochodzi bezpośrednio od władz publicznych państwa pochodzenia lub wywozu, wkład ten może zostać im przypisany” (
35
). Sąd doszedł do tego wniosku na podstawie wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który definiuje pojęcie „subsydium”, w związku z motywem 5 tego rozporządzenia (
36
).
29.
Przychylam się do wniosku Sądu. Poniżej przedstawię kilka dodatkowych argumentów.
30.
Zasadniczo kwestia prawna leżąca u podstaw niniejszych odwołań dotyczy zakresu pojęcia „subsydium”, które zdefiniowano w art. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
31.
W angielskiej wersji językowej przepis ten stanowi, że z subsydium mamy do czynienia wówczas, gdy „a financial contribution by a government in
the country of origin or export [władze publiczne kraju pochodzenia lub wywozu wniosły wkład finansowy] (
37
) i w ten sposób zostaje przyznane świadczenie (
38
).
32.
Argumentacja Komisji odnosi się bezpośrednio do wyróżnionych fragmentów brzmienia tego przepisu w wersji angielskiej. Przedstawiona argumentacja dotyczy zasadniczo różnic między użyciem rodzajnika nieokreślonego „a” i określonego „the” w art. 3 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i wynikającej z tego otwartości tego instrumentu na wyrównawcze chińskie subsydia przyznane przedsiębiorstwom mającym siedzibę w Egipcie.
33.
Jednakże, jak słusznie podkreślają wnoszące odwołanie, analiza językowa różnych wersji językowych art. 3 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ujawnia różnice.
34.
Niektóre wersje językowe tego przepisu mogą być rzeczywiście odczytywane, podobnie jak wersja angielska, jako pozostawiające nieco otwartą kwestię źródła wkładu finansowego, który przynosi korzyść rozpatrywanemu produktowi w kraju pochodzenia lub wywozu (
39
). Inne wersje językowe są jednak sformułowane w taki sposób, aby sugerować, że pojęcie subsydium jest ograniczone do wkładów finansowych przyznawanych przez rząd kraju pochodzenia lub wywozu danego produktu (
40
).
35.
Celem zapewnienia jednolitego stosowania i interpretacji podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jego art. 3 należy zatem interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest on częścią (
41
).
36.
Zasady dotyczące zakresu i stosowania instrumentu antysubsydyjnego określono w art. 1 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Zgodnie z tym przepisem cło wyrównawcze może zostać nałożone w celu skompensowania „wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii powoduje szkodę” (
42
).
37.
Z definicji tej jasno wynika, że podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne ma zastosowanie do każdego scenariusza, w którym może zaistnieć potrzeba nałożenia cła wyrównawczego w celu zrównoważenia subsydiowania produktu zagranicznego poprzez szeroki wachlarz transferów wartości, które w konsekwencji wyrządzają szkodę przemysłowi Unii wytwarzającemu podobny produkt.
38.
Artykuł 1 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie stanowi, że wyrządzające szkodę subsydiowanie musi bezpośrednio pochodzić z kraju, z którego dany produkt pochodzi lub jest wywożony. Wręcz przeciwnie, odniesienie do takiego subsydium przyznawanego „pośrednio” sugeruje, że niekoniecznie musi istnieć związek terytorialny z krajem pochodzenia lub wywozu, o ile dotację tę można powiązać z wytwarzaniem, produkcją, wywozem lub transportem jakiegokolwiek produktu, którego wprowadzenie na rynek wewnętrzny powoduje szkodę.
39.
Takie rozumienie znajduje również poparcie w art. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który w odpowiedniej części stanowi, że „subsydium może być przyznane przez władze publiczne kraju pochodzenia przywożonego produktu lub przez władze publiczne kraju pośredniczącego, z którego produkt jest wywożony do Unii” (
43
). Poprzez użycie czasownika modalnego „może”, przepis ten pozostawia zatem również otwartość w kontekście grupy możliwych podmiotów udzielających subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych, nie ograniczając go do kraju pochodzenia lub wywozu danego produktu.
40.
Ponadto, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, rozważania tego nie podważa brzmienie art. 4 ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który dotyczy kwestii szczególnego charakteru subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych i stanowi, że szczególny charakter ocenia się poprzez odniesienie do „jurysdykcji organu udzielającego subsydium”.
41.
Przepis ten nie rozstrzyga bowiem kwestii, czy organ udzielający musi znajdować się w kraju wywozu lub pochodzenia przedmiotowego produktu.
42.
W związku z tym, jak prawidłowo ustalił Sąd (
44
), w przypadku gdy, tak jak w odnośnych dochodzeniach, Komisja jest w stanie, na podstawie dostępnych jej dowodów, przypisać wkład finansowy rządowi kraju pochodzenia lub wywozu spornego produktu, mimo że wkład ten pochodzi pierwotnie od rządu lub organu publicznego państwa trzeciego, art. 4 ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego pozwala Komisji traktować ten pierwszy rząd jako „organ udzielający” tego konkretnego wkładu finansowego (
45
).
43.
Wreszcie, jak słusznie zauważa Komisja, takie rozumienie jest również poparte treścią motywu 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który, jak się wydaje, spójnie we wszystkich wersjach językowych (
46
) wyjaśnia, że subsydium ma miejsce, gdy zostanie wykazane, że istnieje „wkład finansowy rządu lub organu publicznego na terytorium kraju” (
47
).
44.
W tym kontekście produkt można uznać za subsydiowany nie tylko wtedy, gdy subsydium można przypisać krajowi pochodzenia lub wywozu danego produktu, lecz również wówczas, gdy na podstawie dostępnych dowodów można zidentyfikować inny rząd lub podmiot publiczny jako źródło subsydiowania powodującego szkodę.
45.
Taką interpretację potwierdza również cel podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, które od jego pierwotnej formy z 1968 r. (
48
). jest zasadniczo ukierunkowane na pomoc przemysłowi Unii w przywróceniu równowagi warunków konkurencji na rynku wewnętrznym, na które mają wpływ zakazane subsydia udzielone za granicą (
49
).
46.
Podsumowując, podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne nie ogranicza się do subsydiów udzielanych przez rząd państwa na jego „własnym” terytorium.
47.
Wnoszące odwołanie twierdzą jednak, że zakres tak rozumianej regulacji antysubsydyjnej nie jest zgodny ze zobowiązaniami Unii Europejskiej wynikającymi z układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz porozumienia w sprawie subsydiów (
50
).
48.
Zgadzam się, że te umowy międzynarodowe należy brać pod uwagę, ponieważ Unia Europejska jest sygnatariuszem porozumień WTO, które obejmują układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu oraz porozumienie w sprawie subsydiów, a zatem stanowią część porządku prawnego Unii i są wiążące dla jej instytucji (
51
).
49.
Chociaż powszechnie wiadomo, że porozumienia te zasadniczo nie mają skutku bezpośredniego (
52
), konstytucyjny obowiązek Unii Europejskiej do przestrzegania zobowiązań wynikających z jej zobowiązań międzynarodowych (
53
), odzwierciedlający ogólną zasadę prawa międzynarodowego dotyczącą przestrzegania zobowiązań traktatowych (pacta sunt servanda) (
54
), wymaga od niej dokonywania wykładni prawa Unii, w razie potrzeby, zgodnie z przepisami WTO (
55
).
50.
Zgodnie z motywem 3 podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne ma na celu wdrożenie do prawa Unii „w możliwie najszerszym zakresie” zobowiązań podjętych na poziomie porozumienia w sprawie subsydiów.
51.
Trybunał wyjaśnił już, że to samo sformułowanie, aczkolwiek w kontekście podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (
56
), nie może samo w sobie być rozumiane jako wola prawodawcy Unii dokonania transpozycji wszystkich postanowień zawartych w porozumieniu w sprawie subsydiów do prawa Unii (
57
).
52.
W związku z tym błędne jest twierdzenie, jak uczynił to Sąd (
58
), że użycie tego wyrażenia jest wystarczającym dowodem, aby przyjąć, że prawodawca Unii zamierzał wdrożyć szczególne zobowiązania przyjęte na podstawie art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów.
53.
Mając powyższe na uwadze, brzmienie art. 3 ust. 1 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w znacznym stopniu odzwierciedla brzmienie art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów. Pierwszy z nich wymaga zatem wykładni zgodnej z drugim (
59
).
54.
Artykuł 1.1 lit. a) pkt 1 tego porozumienia stanowi, że „subsydium będzie uznane za istniejące, jeżeli […] występuje finansowy wkład
rządu lub jakiejkolwiek instytucji publicznej na terytorium Członka” (
60
).
55.
Interpretując to postanowienie w dobrej wierze i zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, zgodnie z wymogami art. 31 ust. 1 konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów (United Nations Treaty Series, t. 1155, s. 331), okazuje się, że użycie rodzajnika nieokreślonego „a” w wyrażeniu „wkład finansowy rządu” [a financial contribution by a government] w części wstępnej art. 1 ust. 1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów pozostawia otwartą kwestię pochodzenia geograficznego źródła danego wkładu finansowego, o ile dane subsydium pochodzi od jakiegokolwiek członka WTO.
56.
Nie uważam, aby na to rozumienie miał wpływ kwalifikator „na terytorium członka” w art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów, ponieważ wyrażenie to odnosi się do pojęcia „rządu lub organu publicznego”, a nie do terminu „wkład finansowy”.
57.
Wniosek ten jest również zgodny z porozumieniem w sprawie subsydiów, które interpretuje i stosuje art. VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i którego „głównym przedmiotem i celem […] jest zwiększenie i poprawa uregulowań układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu w odniesieniu do stosowania zarówno subsydiów, jak i środków wyrównawczych” (
61
).
58.
W tym względzie odnoszę się w szczególności do art. VI:3 układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., który definiuje cło wyrównawcze jako specjalne cło stosowane w celu zrównoważenia „wszelkich premii lub subwencji przyznanych bezpośrednio lub pośrednio na produkcję, wytwarzanie lub wywóz jakiegokolwiek towaru”, bez określania, kto udziela tego rodzaju premii lub subsydium, i bez terytorialnego ograniczenia podmiotu, który ich udziela.
59.
W związku z tym art. VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. obejmuje zasadniczo (
62
) wszystkie subsydia, niezależnie od ich pochodzenia (
63
).
60.
Patrząc również z tego punktu widzenia, odmienna interpretacja nie tylko byłaby sprzeczna ze zwykłym znaczeniem terminów użytych w porozumieniu w sprawie subsydiów i w art. VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., lecz również udaremniałaby przedmiot i cel tych przepisów, gdyby Unia Europejska nie była w stanie kompensować wkładów finansowych, takich jak te będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, wyłącznie ze względu na ich terytorialne źródło.
61.
Biorąc pod uwagę, że z genezy negocjacji art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów (
64
) nie można wydedukować żadnej innej interpretacji, której wykorzystanie mogłoby działać jako dodatkowy środek wykładni tego porozumienia w rozumieniu art. 32 konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów, wydaje mi się jasne, że art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów nie ogranicza terytorialnie zakresu geograficznego źródła wkładu finansowego do członka WTO, na którego terytorium ma miejsce produkcja spornego produktu (
65
).
62.
W związku z tym uważam, że art. 1.1 lit. a) porozumienia w sprawie subsydiów WTO nie wyklucza traktowania jako subsydium porozumienia, na mocy którego jeden członek WTO wnosi wkład finansowy w produkt wytwarzany na terytorium innego członka WTO.
63.
Z ogółu powyższych względów uważam, że Sąd nie popełnił błędu, stwierdzając, iż zakres stosowania podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, wyrażony w szczególności w jego art. 1.1 i art. 3.1 lit. a), obejmuje również sytuację, w której Komisja jest w stanie, na podstawie wystarczających dowodów, przypisać wsparcie finansowe otrzymane od jednego rządu państwa trzeciego rządowi innego państwa trzeciego.
64.
Proponuję zatem, aby Trybunał oddalił drugi i trzeci zarzut odwołania w sprawie C‑269/23 P oraz pierwszy i drugi zarzut odwołania w sprawie C‑272/23 P.
B.
Określenie komparatora dla celów wyrównania egipskiego systemu obniżki przywozowych taryf celnych dla materiałów przywożonych
65.
W zarzucie czwartym odwołania w sprawie C‑269/23 P i w zarzucie trzecim odwołania w sprawie C‑272/23 P wnoszące odwołanie zasadniczo twierdzą, że Sąd popełnił błąd, podtrzymując podejście Komisji polegające na porównaniu ich sytuacji z sytuacją przedsiębiorstwa o podobnej lokalizacji w strefie SETC, ale prowadzącego sprzedaż na rynek egipski, do celów wyrównania korzyści wnoszących odwołanie wynikających z systemu obniżki przywozowych taryf celnych (
66
). Ponadto wnoszące odwołanie utrzymują, że ich sytuację należało porównać z teoretycznym scenariuszem, w którym miałyby one siedzibę poza strefą SETC, ale nadal wywoziliby sporne produkty do Unii Europejskiej. W takiej sytuacji, argumentują wnoszące odwołanie, rząd Egiptu nie utraciłby dochodów poprzez system obniżki przywozowych taryf celnych, ponieważ nigdy nie zmierzałby do pobrania ceł przywozowych za przywożone materiały wsadowe do produkcji spornych produktów.
66.
Sednem argumentacji wnoszących odwołanie jest zatem kwestia, jaką sytuację należałoby uznać za porównywalną w niniejszej sprawie (
67
).
67.
Jednakże jedynym przepisem, który wnoszące odwołanie przytaczają w treści swoich odwołań na poparcie swojej argumentacji, jest art. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Przepis ten, odnoszący się do kwantyfikacji kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych, nie reguluje kwestii porównania w celu ustalenia, czy rząd Egiptu zdecydował się zrezygnować z pewnych dochodów, które są należne w innym przypadku, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (ponieważ kwantyfikacja tych utraconych dochodów logicznie następuje po ustaleniu ich istnienia) (
68
).
68.
Wnoszące odwołanie nie wyjaśniają również, w jaki sposób Sąd popełnił błąd w wykładni lub zastosowaniu mających zastosowanie ram prawnych.
69.
Wyjaśnienie to ma jednak zasadnicze znaczenie dla dopuszczalności argumentacji wnoszących odwołanie, ponieważ art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nawet gdyby był to przepis, na który wnoszące odwołanie chciały się powołać (quod non), nie przewiduje metody ustalania odpowiedniego komparatora w celu ustalenia, czy dochody publiczne, które są skądinąd należne, zostały utracone, czy też nie zostały pobrane.
70.
W związku z tym Komisja dysponuje pewną swobodą w wyborze różnych parametrów i scenariuszy, które leżą u podstaw jej zadania polegającego na ustaleniu, czy rząd Egiptu zdecydował się zrezygnować z dochodów, które w przeciwnym razie byłyby należne (
69
).
71.
Wobec braku innych argumentów przeciwnych nie można zarzucić Sądowi, że podtrzymał dokonany przez Komisję wybór właściwego komparatora w dochodzeniach antysubsydyjnych leżących u podstaw rozpatrywanych odwołań (
70
).
72.
Proponuję zatem, aby Trybunał uznał zarzut czwarty odwołania w sprawie C‑269/23 P i zarzut trzeci odwołania w sprawie C‑272/23 P za niedopuszczalne.
C.
Wyrównanie traktowania podatkowego strat z tytułu różnic kursowych wynikających z dewaluacji funta egipskiego w 2016 r.
73.
W zarzucie piątym odwołania w sprawie C‑269/23 P i zarzucie czwartym odwołania w sprawie C‑272/23 P wnoszące odwołanie zasadniczo twierdzą, że Sąd nie ocenił, czy Komisja określiła w zaskarżonych rozporządzeniach prawidłowy system subsydiów. Według nich Komisja błędnie uznała, że to opodatkowanie strat z tytułu różnic kursowych, wprowadzone w następstwie dewaluacji funta egipskiego w 2016 r. (
71
), stanowiło system subsydiowania, w ramach którego przyznawano korzyść de facto szczególną w rozumieniu art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Zdaniem wnoszących odwołanie takie traktowanie było dostępne dla wszystkich egipskich przedsiębiorstw, a więc teoretycznie każde egipskie przedsiębiorstwo mogło odliczyć straty spowodowane skutkami dewaluacji funta egipskiego w 2016 r. od dochodu podlegającego opodatkowaniu. Komisja niesłusznie zatem przypisała korzyść wynikającą z dewaluacji z 2016 r. opodatkowaniu strat z tytułu różnic kursowych.
74.
Chociaż odwołań nie sformułowano w sposób całkowicie klarowny, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Komisja, rozumiem, że te zarzuty odwołania nie mają na celu ponownego wyjaśnienia faktów. Wręcz przeciwnie, wnikliwa lektura argumentów zdaje się sugerować, że wnoszące odwołanie domagają się, aby Trybunał Sprawiedliwości zbadał wniosek Sądu, zgodnie z którym łączne uwzględnienie opodatkowania i specjalnych zasad rachunkowości mogło przynieść de facto szczególną korzyść.
75.
Tego rodzaju argument jest objęty właściwością Trybunału Sprawiedliwości (
72
).
76.
W tym względzie należy zauważyć, że art. 4 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego przewidziano właśnie w celu uwzględnienia tego rodzaju scenariuszy, w których może wydawać się pozornie, że środek nie ma szczególnego charakteru, lecz w praktyce i na podstawie obiektywnych kryteriów lub warunków skutkuje on ustanowieniem szczególnego porozumienia mającego na celu przyznanie subsydium niektórym przedsiębiorstwom.
77.
Do celów tej oceny, przy ustalaniu, czy subsydium jest de facto szczególne, Trybunał nie powinien koncentrować się na przepisach krajowych jako takich, lecz na stopniu wpływu, jaki przepisy te wywierają na niektóre przedsiębiorstwa (
73
), rozpatrywanym w kontekście, w jakim zostały one wprowadzone (
74
).
78.
W zaskarżonych wyrokach Sąd przyjął dokładnie takie podejście.
79.
Po pierwsze, uznał on, że argumentacja wnoszących odwołanie opiera się na błędnym założeniu, a mianowicie, że „Komisja nie uznała, iż traktowanie podatkowe samo w sobie stanowi subsydium mogące być przedmiotem środka wyrównawczego” (
75
).
80.
Po drugie, sąd ten wyjaśnił, że Komisja, rozpatrując łącznie traktowanie podatkowe i specjalne zasady rachunkowości, doszła do wniosku, że zasady te, choć mogły przynieść korzyści wszystkim egipskim spółkom, w praktyce miały na celu umożliwienie skompensowania negatywnych skutków dewaluacji funta egipskiego w 2016 r., wskutek czego szczególna kategoria przedsiębiorstw (
76
), takich jak wnoszące odwołanie (
77
), uzyskała znaczną korzyść (
78
).
81.
Wreszcie Sąd wyjaśnił, że wnoszące odwołanie nie przedstawiły żadnych dowodów podważających te ustalenia faktyczne (
79
).
82.
W związku z tym proponuję, aby Trybunał oddalił również zarzut piąty odwołania w sprawie C-269/23 P oraz zarzut czwarty odwołania w sprawie C-272/23 P jako bezzasadny.
D.
Ustalenie poziomu subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych dla podmiotów należących do grupy
83.
W zarzucie pierwszym odwołania w sprawie C‑269/23 P wnoszące odwołanie zasadniczo kwestionują rozstrzygnięcie Sądu utrzymujące w mocy metodologię Komisji w zakresie obliczania kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych otrzymywanego przez wnoszące odwołanie na podstawie ich łącznego obrotu (
80
).
84.
Ten zarzut odwołania wymaga zatem dokonania wykładni art. 5 i 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
85.
Artykuł 5 tego rozporządzenia, zatytułowany „Kalkulacja kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych”, stanowi, że to świadczenie przyznane „odbiorcy”, którego istnienie stwierdzono w okresie prowadzenia dochodzenia w sprawie subsydiowania, musi stanowić podstawę kalkulacji kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych. Podobnie art. 6 tego rozporządzenia, zatytułowany „Kalkulacja świadczenia na rzecz odbiorcy”, określa pewne wytyczne dotyczące kalkulacji kwoty świadczenia, a tym samym subsydium, „na rzecz odbiorcy”.
86.
Zdaniem wnoszących odwołanie użycie w tych przepisach liczby pojedynczej terminu „odbiorca” oznaczałoby, jak stwierdził Sąd w wyroku w sprawie Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (
81
), że „korzyść powinna zostać obliczona dla każdego z beneficjentów w zależności od jego sytuacji” (
82
). Jedynie w przypadku, gdy subsydium zostałoby udzielone łącznie obu podmiotom, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych mogłaby również zostać ustalona dla tych podmiotów łącznie. W rezultacie Komisja powinna była oddzielnie obliczyć korzyść w ujęciu procentowym dla Jushi Egypt i Hengshi Egypt, zastosować tę korzyść w ujęciu procentowym do ich odpowiednich obrotów produktem objętym postępowaniem i obliczyć pojedynczy ogólny średni ważony margines subsydiowania dla wnoszących odwołanie łącznie (
83
).
87.
Jednocześnie wnoszące odwołanie nie kwestionują – w rzeczywistości wyraźnie zgadzają się w swoich uwagach na piśmie – że pomimo użycia liczby pojedynczej „odbiorca” w art. 5 i 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, pojęcie „odbiorcy” można interpretować w taki sposób, aby obejmowało również grupę przedsiębiorstw (
84
).
88.
Nie uważam za logiczne stosowanie rozróżnienia zaproponowanego przez wnoszące odwołanie.
89.
Po pierwsze, ich argumentacja nie jest poparta żadnymi odniesieniami ani orzecznictwem (
85
). Artykuły 5 i 6 tego rozporządzenia nie zawierają również żadnych kwalifikatorów, które pozwalałyby na zawężającą wykładnię pojęcia „odbiorcy”.
90.
Po drugie, szeroka wykładnia tego pojęcia jest nie tylko zgodna z wykładnią stosowaną przez Trybunał w odniesieniu do podobnych pojęć z zakresu pomocy państwa i prawa konkurencji, tj. pojęć „jednostki gospodarczej” lub „przedsiębiorstwa” (
86
), lecz także z interpretacją, jaką Organ Apelacyjny WTO zaproponował w odniesieniu do pojęcia „odbiorcy” stosowanego w porozumieniu w sprawie subsydiów (
87
).
91.
Po trzecie, podejście polegające na traktowaniu podmiotów stanowiących część niepodzielnej całości powiązanej z przemysłowego i ekonomicznego punktu widzenia jako powiązanych jest zgodne z rzeczywistością gospodarczą w celu zapewnienia, że wewnątrzgrupowe transfery kapitału nie pozostaną poza zakres działania instrumentu antysubsydyjnego (
88
).
92.
Wynikająca z powyższego szeroka wykładnia pojęcia „odbiorcy” służy zatem celowi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jakim jest „skompensowanie wszelkich przyznanych subsydiów, bezpośrednio bądź pośrednio, dla wytworzenia, produkcji, wywozu lub przywozu dowolnego produktu, którego dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii powoduje szkodę” (
89
).
93.
W związku z tym nie uważam, by Trybunał powinien uznać, że Sąd popełnił błąd przyjmując powyższy kierunek wykładni i podtrzymując dokonaną przez Komisję kalkulację subsydium wnoszących odwołanie stanowiącego podstawę środków wyrównawczych.
94.
Wobec powyższego proponuję, aby Trybunał odrzucił zarzut pierwszy odwołania w sprawie C‑269/23 P.
VI. W przedmiocie kosztów
95.
Zgodnie z art. 137 i art. 184 § 2 regulaminu postępowania w przypadku gdy Trybunał sam wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on w przedmiocie kosztów.
96.
Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, strona przegrywająca sprawę zostaje obciążona kosztami postępowania, jeżeli strona wygrywająca wniosła o ich zasądzenie.
97.
Ponieważ, moim zdaniem, wnoszące odwołanie przegrywają niniejsze postępowanie odwoławcze z powodów, które przedstawiłam powyżej, uważam, że powinny one zostać obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, zarówno w pierwszej instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego.
98.
Natomiast zgodnie z art. 140 § 3 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, Tech-Fab Europe eV i European Glass Fibre Producers Association pokrywają własne koszty.
VII. Wnioski
99.
W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał:
–
oddalił odwołania jako bezzasadne;
–
utrzymał w mocy wyroki z dnia 1 marca 2023 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (T‑480/20, EU:T:2023:90) i z dnia 1 marca 2023 r., Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (T‑540/20, EU:T:2023:91);
–
orzekł, że Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE pokrywają własnymi kosztami oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską zarówno w pierwszej instancji, jak i na etapie postępowania odwoławczego, oraz
–
orzekł, że Tech-Fab Europe eV i European Glass Fibre Producers Association pokrywają własne koszty.
(
1
)	Język oryginału: angielski.
(
2
)	Zobacz w tym względzie, G.E. Luengo Hernández de Madrid, Regulation of Subsidies and State Aids in WTO and EC Law, Kluwer Law International, Alphen aan den Rijn, 2007, s. 4.
(
3
)	Zobacz w ujęciu ogólnym D. Bräutigam, T. Xiaoyang, Economic statecraft in China’s new overseas special economic zones: Soft power, business, or resource security?, IFPRI Discussion Paper 01168 (marzec 2012 r.), s. 9.
(
4
)	Zobacz wspólne oświadczenie z dnia 14 stycznia 2020 r. z trójstronnego spotkania ministrów handlu Japonii, Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej, dostępne pod adresem: https://ustr.gov/about-us/policy-offices/press-office/press-releases/2020/january/joint-statement-trilateral-meeting-trade-ministers-japan-united-states-and-european-union
(
5
)	Zobacz w ujęciu szczegółowym dokument roboczy służb Komisji na temat znaczących zakłóceń w gospodarce Chińskiej Republiki Ludowej do celów dochodzeń w sprawie ochrony handlu, [SWD(2024)91, final, s. 618 i nast. (w którym wyjaśniono, że w „polityce »pozyskiwania nowych rynków« podkreślono, iż chińskie przedsiębiorstwa mogą w pełni wykorzystać zarówno krajowe, jak i międzynarodowe zasoby, aby nadrobić wszelkie braki na rynku krajowym”).
(
6
)	Zobacz w ujęciu ogólnym Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, China’s Belt and Road Initiative in the global trade, investment and finance landscape, OECD Business and Finance Outlook, 2018, s. 3, 33.
(
7
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55) (zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”).
(
8
)	Porozumienie Światowej Organizacji Handlu (WTO) w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (zwane dalej „porozumieniem w sprawie subsydiów”).
(
9
)	Zobacz rozporządzenie wykonawcze Komisji (EU) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu (Dz.U. 2020 L 189, s. 1) (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie materiałów z włókien szklanych”) oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/870 z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiące o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu (Dz.U. 2020, L 201, s. 10) (zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych”) (zwane dalej łącznie „zaskarżonymi rozporządzeniami”).
(
10
)	Wyrok z dnia 1 marca 2023 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry przeciwko Komisji (T‑480/20, zwany dalej „wyrokiem Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, EU:T:2023:90).
(
11
)	Wyrok z dnia 1 marca 2023 r., Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (T‑540/20, zwany dalej „wyrokiem Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja”, EU:T:2023:91).
(
12
)	W międzyczasie, w dniu 25 marca 2024 r., Stany Zjednoczone Ameryki zmieniły swoje przepisy antysubsydyjne, aby w szczególności umożliwić nałożenie ceł wyrównawczych na subsydia transnarodowe; zob. United States Department of Commerce, „Regulations improving and strengthening the enforcement of trade remedies through the administration of the antidumping and countervailing duty laws 89”, Federal Register, t. 89, s. 20766, 25 marca 2024 r., w szczególności s. 20826 i nast.
(
13
)	Zobacz w tym względzie Benitah, The WTO Law of Subsidies – A Comprehensive Approach, Leiden: Kluwer International Law 2019, s. 605 (gdzie wyjaśniono, że „wbrew pozorom w obecnym orzecznictwie nigdy nie rozpatrywano” scenariusza, w którym subsydium jest przyznawane beneficjentowi korzyści wytwarzającemu dany produkt poza krajem rządu udzielającego subsydium).
(
14
)	W chwili pisania tego tekstu Unia Europejska zakończyła jednak jedno inne dochodzenie antysubsydyjne, w którym wykorzystano instrument antysubsydyjny do rozwiązania podobnego scenariusza „subsydiów transnarodowych” z udziałem Republiki Indonezji i Chin; zob. rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/433 z dnia 15 marca 2022 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji i zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2012 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Indii i Indonezji (Dz.U. 2022, L 88, s. 24). Rozporządzenie to zaskarżono do Sądu w sprawie T‑348/22 PT Indonesia Ruipu Nickel i Chrome Alloy/Komisja, a sprawa pozostaje w toku. Rozporządzenie to stanowiło również podstawę do wszczęcia postępowania przed Organem Rozstrzygania Sporów WTO, które również pozostaje w toku i które zarejestrowano jako Unia Europejska – Cła wyrównawcze i antydumpingowe na płaskie wyroby ze stali nierdzewnej walcowane na zimno pochodzące w Indonezji (DS616).
(
15
)	Zaskarżone wyroki, pkt 3. W przedmiocie geograficznego rozszerzenia tej strefy zob. również odpowiednio pkt 4, 7, 9.
(
16
)	Zaskarżone wyroki, pkt 4. Zobacz także rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 650 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 38.
(
17
)	Zobacz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 651, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 39.
(
18
)	Zaskarżone wyroki, pkt 7.
(
19
)	Zaskarżone wyroki, pkt 9. Zobacz także rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 656, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 44.
(
20
)	Motorem rozwoju strefy SETC jest przedsiębiorstwo o nazwie Egypt TEDA Investment Co., które powstało jako spółka joint venture pomiędzy spółką China-Africa TEDA Investment Co. Ltd – która została z kolei utworzona przez China-Africa Development FUND oraz przedsiębiorstwo państwowe Tianjin TEDA Invesment Holding Co. Ltd. – a Egypt China Joint Venture Company. Zarówno Egypt TEDA Investment Co., jak i chińsko-afrykański fundusz rozwoju utworzono odpowiednio jako spółki joint venture między egipskimi i chińskimi przedsiębiorstwami państwowymi. Zobacz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 649 i 652, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 37 i 40.
(
21
)	Zaskarżone wyroki, pkt 10. Zobacz także rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 658, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 46.
(
22
)	Wyrok w sprawie Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, pkt 2. Zobacz także rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 93, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 187.
(
23
)	Rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 93, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 187.
(
24
)	Rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 774, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 212. Od 2017 r. rolą SASAC jest między innymi „promowanie optymalnej alokacji kapitału państwowego poprzez skupienie się na misjach służących realizacji krajowych celów strategicznych”. Zobacz dokument roboczy służb Komisji na temat znaczących zakłóceń w gospodarce Chińskiej Republiki Ludowej do celów dochodzeń w sprawie ochrony handlu [SWD(2024)91, final], s. 111.
(
25
)	Zobacz na przykład Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego „Przemysł szklarski w Europie na rozdrożu: tworzenie bardziej ekologicznego i energooszczędnego przemysłu przy zwiększaniu konkurencyjności i utrzymywaniu wysokiej jakości miejsc pracy” (2022/C 105/04), pkt 3.1.1.1, 3.1.2.1 i 3.4 [gdzie materiały wytwarzane z włókien szklanych określono jako mające „kluczowe znaczenie dla optymalnej izolacji budynków” i podkreślono ich wykorzystanie w turbinach wiatrowych, wyświetlaczach, smartfonach, tabletach i innych ekranach (dotykowych)].
(
26
)	Rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 659, oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 47.
(
27
)	Zobacz zaskarżone wyroki, pkt 14.
(
28
)	Zgodnie z art 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w przypadkach, w których jakakolwiek zainteresowana strona odmawia lub nie zapewnia dostępu do niezbędnych informacji w terminach określonych […] albo znacznie utrudnia dochodzenie, ustalenia wstępne lub końcowe, potwierdzające lub negatywne, mogą być dokonane na podstawie dostępnego stanu faktycznego. W motywach 661–664 rozporządzenia w sprawie materiałów z włókien szklanych oraz w motywach 49–57 rozporządzenia w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych Komisja wyjaśnia, że musiała powołać się na ten przepis między innymi w odniesieniu do ram prawnych i instytucjonalnych oraz zarządzania strefą SETC, jak również szczegółów współpracy między rządami Chin i Egiptu w odniesieniu do tej strefy.
(
29
)	Zobacz w tym względzie rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 676, 678 i 683 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 61, 66 i 71 [gdzie stwierdzono, że „rząd Egiptu oczekiwał chińskiego finansowania na rzecz ścisłej współpracy w ramach strefy SETC i je przyjmował, by stymulować rozwój jednego z najbiedniejszych regionów swojego kraju. Rząd Chin miał nadzieję, że chińskie przedsiębiorstwa mogłyby prowadzić działalność poza terytorium Chin i zwiększać wywóz w ramach inicjatywy »Jeden pas i jeden szlak«” (prawdopodobnie w celu uniknięcia sytuacji, w której zostałyby objęte środkami ochrony handlu)”].
(
30
)	Rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 726–757 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 143–147.
(
31
)	Zobacz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 758–804 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 230–241. Zobacz także ogólny dokument dotyczący ujawnienia ostatecznych ustaleń (AS657) z dnia 29 kwietnia 2020 r. (załącznik A.24 do sprawy T‑540/20), pkt 158–206.
(
32
)	Zobacz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 670–699 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 58–87. Zobacz także w tym względzie rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 659 oraz, w tym względzie, rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 47: „[Jushi Egypt i Hengshi Egypt] są finansowane ze środków finansowych pochodzących z Chin, korzystają z materiałów wsadowych i urządzeń przywożonych z Chin, zarządzają nimi Chińczycy oraz wykorzystuje się w nich chińską wiedzę ekspercką”.
(
33
)	Ponieważ Sąd nie odniósł się do kwestii możliwości przypisania wkładu finansowego Chin na rzecz Egiptu, w tym wykorzystania przez Komisję projektu artykułów Komisji Prawa Międzynarodowego dotyczących odpowiedzialności państw za niezgodne z prawem międzynarodowym działania, przyjętych w 2001 r. przez Komisję Prawa Międzynarodowego Narodów Zjednoczonych, i ponieważ kwestia ta nie została zaskarżona do Trybunału [zob. zaskarżone wyroki, pkt 103 (T‑480/20) i 70 (T‑540/20)], nie zajmę stanowiska w tej części ogólnej dyskusji. Zobacz także rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motywy 686, 707, 708 oraz 718–719 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motywy 74, 95 oraz 102–103.
(
34
)	Dla pełności wywodu należy zauważyć, że w swoich odwołaniach wnoszące odwołanie podnoszą, iż kwestionują zaskarżone wyroki pkt 81–103 (T-480/20) i pkt 48–70 (T‑540/20). Jednakże wiele z tych punktów dotyczy ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd na podstawie zaskarżonych przepisów. Biorąc pod uwagę, że właściwość Trybunału jest co do zasady, zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ograniczona do kwestii prawnych, w zakresie, w jakim zarzut drugi odwołania w sprawie C‑269/23 P i zarzut pierwszy odwołania w sprawie C‑272/23 P należy również rozumieć jako kwestionujące ustalenia faktyczne Sądu, bez wyjaśnienia jednak, w jaki sposób sąd ten wypaczył jasny sens przedstawionych mu dowodów, są one niedopuszczalne; zob. ex multis wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., Severstal i NLMK/Komisja (C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:459, pkt 44–46 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
35
)	Zaskarżone wyroki, pkt 84 (T‑480/20) i 51 (T‑540/20).
(
36
)	Zaskarżone wyroki, pkt 79–83 (T‑480/20) oraz 46–50 (T‑540/20).
(
37
)	Artykuł 3 ust. 1 lit. a) i b) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (wyróżnienie moje). Po tej definicji pojęciowej znajduje się wykaz działań rządu lub organu publicznego, które stanowią subsydium, takich jak bezpośredni transfer środków finansowych w formie, na przykład, dotacji lub pożyczek, lub bardziej pośrednich środków wsparcia cenowego, takich jak dochody rządowe, w innym wypadku utracone; zob. art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) do (iv) tego samego rozporządzenia. Jak wyjaśnił również Sąd w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (T‑300/16, EU:T:2019:235, pkt 107), wykaz ten jest uzupełniony przez stwierdzenie, że „art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) tiret drugie [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego] stanowi w istocie przepis mający na celu przeciwdziałanie obchodzeniu prawa, który ma zagwarantować, by władze publiczne państw trzecich nie mogły uchylić się od przestrzegania zasad odnoszących się do subsydiów poprzez przyjmowanie środków, które pozornie nie są objęte zakresem stosowania art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i)–(iii) tego rozporządzenia sensu stricto, ale w praktyce mają takie same skutki”. Zobacz podobnie sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Określenie ostatecznego cła wyrównawczego w odniesieniu do niektórych rodzajów drewna miękkiego z Kanady” (WT/DS257/AB/R), pkt 52.
(
38
)	Artykuł 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (wyróżnienie moje).
(
39
)	Zobacz na przykład niemiecka („eine Regierung im Ursprungs- oder Ausfuhrland”), hiszpańska („los poderes públicos en el territorio del país de origen o de exportación”), duńska („staten i oprindelses- eller eksportlandet”) oraz irlandzka („go bhfuil ranníocaíocht airgeadais ó rialtas sa tír thionscnaimh nó sa tír is onnmhaireoir”) wersja językowa.
(
40
)	Zobacz na przykład wersje językowe: francuska („des pouvoirs publics du pays d’origine ou d’exportation”), włoska („una pubblica amministrazione del paese d’origine o di esportazione”), chorwacka („postoji financijski doprinos vlade zemlje podrijetla ili izvoza”) i słoweńska („gre za finančni prispevek vlade v državi porekla ali izvoza”).
(
41
)	Zobacz, ex multis, wyroki: z dnia 27 października 1977 r., Bouchereau (30/77, EU:C:1977:172, pkt 14); z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial (C‑709/17 P, EU:C:2019:717, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
42
)	Wyróżnienie moje.
(
43
)	Wyróżnienie moje.
(
44
)	Zobacz zaskarżone wyroki, pkt 106–108 (T‑480/20) i pkt 73–75 (T‑540/20).
(
45
)	Mogę dodać, że odwrotna sytuacja uzależniałaby możliwość zastosowania instrumentu antysubsydyjnego od pochodzenia danych przepływów finansowych, co nawet w przypadku, gdy możliwe byłoby śledzenie przepływów kapitałowych z rozsądną dokładnością, z łatwością umożliwiłoby obejście zakresu zastosowania podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(
46
)	Zobacz w tym względzie wersje językowe: francuska („une contribution financière par les pouvoirs publics ou tout organisme public, sur le territoire d’un pays”), niemiecka („eine Regierung oder eine öffentliche Körperschaft im Gebiet eines Landes eine finanzielle Beihilfe leistet”), hiszpańska („una contribución financiera por los poderes públicos o un organismo público en el territorio de un país”), włoska („un contributo finanziario da parte di una pubblica amministrazione o di un ente pubblico nel territorio di un paese”), irlandzka („ranníocaíocht airgeadais ó rialtas nó ó chomhlacht poiblí éigin laistigh de chríoch tíre”), chorwacka („financijski doprinos vlade ili javnog tijela na državnom području zemlje”) oraz duńska („en statslig eller en offentlig myndighed har ydet et finansielt bidrag inden for et lands område”).
(
47
)	Wyróżnienie moje. Motyw ten w całości ma następujące brzmienie: „Określając istnienie subsydium, należy wykazać wkład finansowy rządu bądź organu publicznego na terytorium kraju bądź też wsparcie w jakiejś formie dochodu bądź ceny w rozumieniu art. XVI [Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zwanego dalej „układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu”)] z 1994 r. oraz że w ten sposób zostało przyznane świadczenie przedsiębiorstwu przyjmującemu”.
(
48
)	Zobacz rozporządzenie Rady (EWG) nr 459/68 z dnia 5 kwietnia 1968 r. w sprawie ochrony przed dumpingiem oraz przyznawaniem premii i subsydiów przez państwa niebędące członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1968, L 93, s. 1).
(
49
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 14 lipca 1988 r., Fediol/Komisja (187/85, EU:C:1988:399, pkt 14): subsydium jest objęte zakresem podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego „jeżeli przyznana korzyść gospodarcza wywiera szkodliwy wpływ na normalną konkurencję, ponieważ została przyznana na rzecz jednego przedsiębiorstwa lub, w ujęciu sektorowym, grupy przedsiębiorstw”). Zobacz również, analogicznie, wyroki: z dnia 3 października 2000 r., Industrie des poudres sphériques/Rada (C‑458/98 P, EU:C:2000:531, pkt 91); z dnia 8 czerwca 2023 r., Severstal i NLMK/Komisja (C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:459, pkt 73) (charakteryzujące środki ochrony handlu jako „środki ochronne przeciwko nieuczciwej konkurencji […] służące przywróceniu równowagi na rynku krajowym”).
(
50
)	Oba te porozumienia zostały zatwierdzone przez Unię Europejską w ramach porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu; zob. decyzja Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotycząca zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1).
(
51
)	Zobacz, ex multis ‚wyroki: z dnia 30 kwietnia 1974 r., Haegeman (181/73, EU:C:1974:41, pkt 5 i 6); z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe) (C‑66/18, EU:C:2020:792, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
52
)	Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 5 października 1996 r., Niemcy/Rada (C‑280/93, EU:C:1994:367, pkt 106–109); z dnia 23 listopada 1999 r., Portugalia/Rada (C‑149/96, EU:C:1999:574, pkt 47).
(
53
)	Zobowiązanie to zawarto w art. 216 ust. 2 TFUE.
(
54
)	Zobacz także w tym względzie moja opinia w sprawie Changmao Biochemical Engineering/Komisja (C‑123/21 P, EU:C:2022:890, pkt 34).
(
55
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 31, 32).
(
56
)	Chodzi o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).
(
57
)	Zobacz, a contrario, wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal (C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 52).
(
58
)	Zobacz zaskarżone wyroki, pkt 99 (T‑480/20) i 66 (T‑540/20).
(
59
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper (C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 82); z dnia 27 lutego 2024 r., EUIPO/KaiKai Company Jaeger Wichmann (C‑382/21 P, EU:C:2024:172, pkt 74). Aby zapoznać się z konkretnym przypadkiem, w którym tego rodzaju wykładnia była możliwa, zob. wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 30 i 34).
(
60
)	Wyróżnienie moje.
(
61
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Cła wyrównawcze na niektóre odporne na korozję wyroby płaskie ze stali węglowej z Niemiec” (WT/DS213/AB/R, 28 listopada 2002 r., pkt 73). Zobacz również w tym zakresie sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Określenie ostatecznego cła wyrównawczego w odniesieniu do niektórych rodzajów drewna miękkiego z Kanady” (WT/DS257/AB/R), pkt 95.
(
62
)	Należy wyraźnie podkreślić, że sam fakt, iż środek stanowi „subsydium” w rozumieniu art. VI układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., niekoniecznie oznacza, że jakikolwiek rodzaj interwencji regulacyjnej na rynku jest objęty zakresem porozumienia w sprawie subsydiów; zob. w tym względzie sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Dochodzenie w sprawie cła wyrównawczego na układy półprzewodnikowe pamięci dynamicznej o dostępie swobodnym (DRAMS) z Korei” (WT/DS296/AB/R), pkt 115.
(
63
)	Zobacz również w tym względzie również Indeks Analityczny WTO, „Artykuł VI – Cła antydumpingowe i wyrównawcze”, s. 239, w którym w odniesieniu do pojęcia „premii lub subsydium” powołano się na Drugi Raport Grupy Ekspertów w sprawie „Cła antydumpingowe i wyrównawcze” z dnia 29 stycznia 1960 r. (L/1141) i wyjaśniono, że „trzech ekspertów uznało, iż słowo to należy interpretować w szerszym znaczeniu i uważało, że obejmuje ono wszystkie subsydia, niezależnie od ich charakteru i pochodzenia, w tym również subsydia przyznawane przez podmioty prywatne”.
(
64
)	Jak wyjaśnia bowiem Komisja o ile negocjowany tekst (ówczesnego) art. 3.1 lit. a) został rozszerzony, aby objąć definicją „rządu” również każdy organ publiczny na terytorium członka WTO, brak jest dowodów na to, że ta zmiana tekstu lub jakakolwiek inna zmiana miała na celu ograniczenie terytorialnego zakresu wkładów finansowych, które można przypisać członkowi WTO. Zobacz w tym względzie grupa negocjacyjna ds. subsydiów i środków wyrównawczych, stan prac w grupie negocjacyjnej, sprawozdanie przewodniczącego dla grupy negocjacyjnej ds. towarów, dokument MTN.GNG/NG10/W/38 (18 lipca 1990 r.), s. 2 i dokument MTN.GNG/NG10/W/38/Rev.1 (4 września 1990 r.), s. 2.
(
65
)	Na poparcie tego wniosku zob. także V. Crochet, V. Hegde, China’s „Going Global” policy: Transnational protection subsidies under the WTO SCM Agreement, 23 Journal of International Economic Law (2020), s. 847; P. Reinhold, „Strategische Autonomie und Handelsschutz – Länderübergreifende Subventionen vor den EU-Gerichten”, Jean Monnet Working Paper, nr 1/24, s. 7 (obie pozycje wyjaśniające, że art. 1.1 lit. a) pkt 1 porozumienia w sprawie subsydiów nie wskazuje, gdzie musi znajdować się odbiorca wkładu finansowego przyznanego przez „rząd lub organ publiczny”).
(
66
)	W odwołaniach zakwestionowano pkt 167–169 (T‑480/20) i 134–136 (T‑540/20) zaskarżonych wyroków.
(
67
)	W nagłówku zarzutu czwartego w sprawie C‑269/23 P i zarzutu trzeciego w sprawie C‑272/23 P wnoszące odwołanie podnoszą również naruszenie art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Ponieważ jednak strony te nie rozwinęły w tekście odwołania zarzutu naruszenia tych przepisów, uważam, że odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalne w tym zakresie ze względu na brak spełnienia wymogów art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 28 września 2023 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (C‑123/21 P, EU:C:2023:708, pkt 87).
(
68
)	Jak wyjaśnił Sąd Organ Apelacyjny WTO uważa, że wymóg ustanowienia odpowiedniego komparatora wynika z art. 1 1 lit. a) pkt 1 ppkt (ii) porozumienia w sprawie subsydiów [zob. zaskarżone wyroki, odpowiednio, pkt 164 (T‑480/20) i 131 (T‑540/20)]. W szczególności w odniesieniu do sformułowania „w przeciwnym razie utracone”, które pojawia się w tym przepisie, Organ Apelacyjny WTO zauważył, że rezygnacja z dochodów w przeciwnym razie należnych oznacza, że rząd uzyskał mniej dochodów niż uzyskałby w innej sytuacji. Utracone w ten sposób prawo do dochodu należy ustalić poprzez odniesienie do „jakiegoś zdefiniowanego, normatywnego punktu odniesienia, w stosunku do którego można dokonać porównania między faktycznie uzyskanym dochodem a dochodem, który zostałby uzyskany »w przeciwnym razie«”. Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Środki wpływające na handel dużymi cywilnymi statkami powietrznymi (druga skarga)” (WT/DS353/AB/R), pkt 806. Zobacz także sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane „Stany Zjednoczone – Opodatkowanie »zagranicznych przedsiębiorstw handlowych«” (WT/DS108/AB/R), pkt 90.
(
69
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 7 maja 1987 r., NTN Toyo Bearing i in./Rada (240/84, EU:C:1987:202, pkt 19) (w którym wyjaśniono, że w przypadku gdy prawodawstwo Unii nie nakazuje stosowania określonej metodologii, wynikający z tego wybór między różnymi metodami osiągnięcia celu przewidzianego w prawie Unii wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych, w odniesieniu do których Trybunał przeprowadza jedynie kontrolę pod kątem oczywistego błędu w ustaleniach).
(
70
)	Zobacz zaskarżone wyroki, pkt 168 (T‑480/20) i 135 (T‑540/20).
(
71
)	Jak wyjaśnia Komisja w zaskarżonych rozporządzeniach „w 2016 r. władze egipskie zadecydowały o zmianie sztywnego kursu walutowego funta egipskiego (»EGP«) na płynny kurs walutowy. W efekcie w ciągu miesiąca funt egipski stracił około połowy swojej wartości względem innych ważnych walut, takich jak dolar amerykański i euro. Aby zaradzić tej nagłej zmianie, rząd Egiptu wydał specjalną normę rachunkową oraz szczególną zasadę podatkową dotyczące postępowania z różnicami kursowymi. W rezultacie przedsiębiorstwom pozwolono na większe odliczenia różnic kursowych związanych z dewaluacją funta egipskiego od ich dochodu podlegającego opodatkowaniu”. Zobacz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 860 oraz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 287.
(
72
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 1 czerwca 1994 r., Komisja/Brazzelli Lualdi i in. (C‑136/92 P, EU:C:1994:211, pkt 49) (w którym wyjaśniono, że o ile Sąd jest wyłącznie właściwy do oceny okoliczności faktycznych, o tyle „w przypadku gdy Sąd stwierdził lub ocenił okoliczności faktyczne, Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do przeprowadzenia kontroli wymaganej przez art. 168a traktatu EWG, pod warunkiem że Sąd określił ich charakter prawny i ustalił skutki prawne”).
(
73
)	Zobacz w tym względzie sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO zatytułowane |Stany Zjednoczone – Środki wpływające na handel dużymi cywilnymi statkami powietrznymi (druga skarga) – Odwołanie się do art. 21.5 DSU przez Unię Europejską” (WT/DS353/AB/RW), pkt 5.1813. Zobacz również w tym zakresie L. Rubini, The Definition of Subsidy and State Aid: WTO and EC Law in Comparative Perspective, Oxford University Press, Oxford 2009, s. 373 i nast.
(
74
)	Zobacz w tym względzie, i analogicznie w dziedzinie pomocy państwa, wyrok z dnia 15 listopada 2011 r., Komisja i Hiszpania/Rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo (C‑106/09 P i C‑107/09 P, EU:C:2011:732, pkt 106), w którym wyjaśniono, że „okoliczność, iż spółki typu offshore są nieopodatkowane, nie jest przypadkowym skutkiem stosowania rozpatrywanych zasad opodatkowania, lecz nieuniknioną konsekwencją tego, że podstawy opodatkowania zostały ustanowione w taki właśnie sposób, aby spółki typu offshore, które ze względu na sam swój charakter nie zatrudniają pracowników i nie zajmują nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej, nie posiadały podstawy wymiaru opodatkowania w rozumieniu podstaw opodatkowania przyjętych w zaplanowanej reformie podatkowej”.
(
75
)	Zaskarżone wyroki, odpowiednio, pkt 176, 177 (T‑480/20) oraz 143, 144 (T‑540/20).
(
76
)	Zobacz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 861, oraz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 288, w których wyjaśniono, że ze względu na specjalną normę rachunkową „przedsiębiorstwa prowadzące swoją działalność w walucie obcej ponoszą stratę pod względem podatkowym, mimo że ich sytuacja finansowa może wskazywać na istotne zyski. Natomiast Egipskie przedsiębiorstwa prowadzące działalność w funtach egipskich poniosły faktyczne straty, które miały rzeczywisty wpływ na ich działalność, do czego odniesiono się, wprowadzając specjalną zasadę podatkową wydaną przez rząd Egiptu”.
(
77
)	Zobacz rozporządzenie w sprawie produktów z włókien ciągłych szklanych, motyw 862, oraz rozporządzenie w sprawie materiałów z włókien szklanych, motyw 289, w których wyjaśniono, że wnoszące odwołanie są „niemal całkowicie ukierunkowane na wywóz, niemal wszystkie ich urządzenia pochodzą z przywozu, ich pożyczki są zaciągane w walutach obcych, a większość zakupów materiałów jest dokonywana w walutach obcych. W rezultacie straty odnotowane przez [wnoszące odwołanie] w związku z dewaluacją funta egipskiego nie są rzeczywiste z powodu znaczących pożyczek w walutach obcych i są wykorzystywane jedynie do celów podatkowych, aby obniżyć dochód podlegający opodatkowaniu”.
(
78
)	Zaskarżone wyroki, pkt 176 (T‑480/20) i 143 (T‑540/20).
(
79
)	Zaskarżone wyroki, pkt 177 (T‑480/20) i 144 (T‑540/20).
(
80
)	Wnoszące odwołanie powołują pkt 32, 37, 42, 43, 46–48, 51–55 i 58 wyroku Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja jako podstawę odwołania.
(
81
)	Wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (T‑300/16, EU:T:2019:235).
(
82
)	Zobacz wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r. Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (T-300/16, EU:T:2019:235, pkt 207, 210, 211).
(
83
)	Według wnoszących odwołanie skutkowałoby to ogólną stawką cła wyrównawczego w wysokości 4,6 % zamiast 10,9 %, którą ustaliła Komisja.
(
84
)	Zobacz w tym względzie wyrok w sprawie Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, pkt 47, odnoszący się do sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO „Stany Zjednoczone – Ostateczne cła antydumpingowe i wyrównawcze nałożone na niektóre produkty pochodzące z Chin” (WT/DS212/AB/R), pkt 108, w którym stwierdzono, że termin „»odbiorca« możne obejmować zarówno firmę […] jak i jej właściciela. […] »Grupa osób«, może obejmować grupę »osób fizycznych«, lub grupę »osób fizycznych i prawnych« lub grupę wyłącznie »osób prawnych«”.
(
85
)	Odniesienia wnoszących odwołanie do ich traktowania w równoległych dochodzeniach antydumpingowych i antysubsydyjnych są nie na miejscu. Nawet gdyby praktyka decyzyjna w dziedzinie ochrony handlu mogła wiązać Komisję (quod non; zob. wyrok z dnia 24 lutego 2022 r., Eurofer/Komisja (C‑226/20 P, EU:C:2022:122, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo), Komisja wyjaśnia, że tylko Jushi Egpyt działała w charakterze producenta eksportującego produkty z włókien ciągłych szklanych do Unii Europejskiej, a zatem nie było potrzeby badania możliwości przeniesienia korzyści z Jushi Egypt na Hengshi Egypt. Podobnie zob. wyrok Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, pkt 55.
(
86
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 14 listopada 1984 r., Intermills/Komisja (323/82, EU:C:1984:345, pkt 11, 12); z dnia 10 stycznia 2006 r., Cassa di Risparmio di Firenze i in. (C‑222/04, EU:C:2006:8, pkt 112–114) (w dziedzinie pomocy państwa); a także z dnia 12 lipca 1984 r., Hydrotherm Gerätebau (170/83, EU:C:1984:271, pkt 11); z dnia 6 października 2021 r., Sumal (C‑882/19, EU:C:2021:800, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo) (w dziedzinie prawa konkurencji).
(
87
)	Zobacz wyrok Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, pkt 47.
(
88
)	Zobacz także w tym względzie wyrok Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, pkt 56 oraz odniesienie do sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO zatytułowanego „Stany Zjednoczone – Określenie ostatecznego cła wyrównawczego w odniesieniu do niektórych rodzajów drewna miękkiego z Kanady” (WT/DS257/AB/R), pkt 146. Zobacz podobnie, w dziedzinie pomocy państwa, wyrok z dnia 10 stycznia 2006 r., Cassa di Risparmio di Firenze i in. (C‑222/04, EU:C:2006:8, pkt 114).
(
89
)	Artykuł 1 ust. 1 tego rozporządzenia.