62018TO0748(01)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 18ης Σεπτεμβρίου 2019 (
*1
)
«Κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα – Καταχωρισθέν κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα που απεικονίζει πνευματικά ηλεκτρικά εργαλεία – Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας – Παρέμβαση του έτερου διάδικου στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών – Υπέρβαση της προθεσμίας παρεμβάσεως που ασκείται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 173 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου – Απαράδεκτη παρέμβαση δυνάμει της εν λόγω διάταξης – Επικουρική αίτηση παρεμβάσεως, δυνάμει του άρθρου 143 του Κανονισμού Διαδικασίας υποβληθείσα εντός της ταχθείσας προθεσμίας – Παραδεκτό»
Στην υπόθεση T‑748/18,
Glimarpol sp. z o.o., με έδρα το Bytom (Πολωνία), εκπροσωπούμενη από τον M. Kondrat, δικηγόρο,
προσφεύγουσα,
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενου από τους A. Folliard-Monguiral και H. O’Neill,
καθού,
αντίδικος ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO:
Metar sp. z o.o., με έδρα το Gliwice (Πολωνία),
με αντικείμενο προσφυγή κατά της αποφάσεως του τρίτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 4ης Οκτωβρίου 2018 (υπόθεση R 1615/2017-3), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ των Metar και Glimarpol,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. Berardis, πρόεδρο, D. Spielmann (εισηγητή) και Z. Csehi, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
έχοντας υπόψη το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2018,
έχοντας υπόψη το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου 2019,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1
Η προσφεύγουσα, Glimarpol sp. z o.o, είναι δικαιούχος του κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος που κατατέθηκε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) και καταχωρίστηκε με αριθμό 2125435-0001, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (ΕΕ 2002, L 3, σ. 1), για να περιγράψει προϊόντα τα οποία ορίζονται ως «πνευματικά ηλεκτρικά εργαλεία».
2
Στις 16 Μαΐου 2016, η Metar sp. z o.o. άσκησε, δυνάμει του άρθρου 52 του κανονισμού 6/2002, αίτηση για την κήρυξη της ακυρότητας του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, βάσει του άρθρου 25, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 6/2002.
3
Δεδομένου ότι στις 22 Μαΐου 2017 η αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας έγινε δεκτή από το τμήμα ακυρώσεων, η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO, δυνάμει των άρθρων 55 έως 60 του κανονισμού 6/2002, κατά της απόφασης του ακυρωτικού τμήματος.
4
Με απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2018, το τρίτο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψε την προσφυγή.
5
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2018, η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών.
6
Σύμφωνα με το άρθρο 178, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το δικόγραφο της προσφυγής επιδόθηκε στη Metar, με έγγραφο του Γραμματέα του Γενικού Δικαστηρίου της 16ης Ιανουαρίου 2019.
7
Εν προκειμένω, η προθεσμία υποβολής του υπομνήματος αντικρούσεως από τη Metar, όπως προβλέπεται στο άρθρο 179 του Κανονισμού Διαδικασίας, η οποία παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπήν, δυνάμει του άρθρου 60 του Κανονισμού Διαδικασίας, έληξε στις 2 Απριλίου 2019.
8
Στις 4 Απριλίου 2019, ήτοι μετά τη λήξη της ως άνω προθεσμίας, η Metar διαβίβασε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου επιστολή, με την οποία ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο, πρώτον, να παρατείνει την προθεσμία καταθέσεως του υπομνήματος αντικρούσεως, κατ’ εφαρμογήν της δυνατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 179 του Κανονισμού Διαδικασίας και, δεύτερον και επικουρικώς, να της επιτραπεί η άσκηση παρεμβάσεως, προς στήριξη των αιτημάτων του EUIPO, με την ιδιότητα της παρεμβαίνουσας, δυνάμει του άρθρου 143 του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας.
9
Με διάταξη της 19ης Ιουνίου 2019, Glimarpol κατά EUIPO – Metar (Πνευματικά ηλεκτρικά εργαλεία) (T‑748/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:464), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προαναφερθείσα στη σκέψη 8 ανωτέρω αίτηση παρεκτάσεως της προθεσμίας, επισημαίνοντας ότι η Metar δεν απέδειξε την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που συνιστούσαν τυχηρό γεγονός ή ανωτέρα βία και διαπίστωσε ότι, ως εκ τούτου, η εν λόγω εταιρία δεν είχε τη δυνατότητα να μετάσχει στη διαδικασία στην υπό κρίση υπόθεση ως παρεμβαίνουσα, δυνάμει του άρθρου 173, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Στην ίδια διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι η συγκεκριμένη απόφαση εκδίδεται με την επιφύλαξη της απάντησης επί της αιτήσεως που επικουρικώς υπέβαλε η Metar, με την οποία δήλωνε ότι επιθυμεί να συμμετάσχει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων του EUIPO, με την ιδιότητα της παρεμβαίνουσας, δυνάμει του άρθρου 143 του ιδίου Κανονισμού Διαδικασίας.
10
Στις 20 Ιουνίου 2019, το επικουρικό αίτημα της Metar, με το οποίο εζητείτο να της επιτραπεί η άσκηση παρεμβάσεως, δυνάμει του άρθρου 143 του Κανονισμού Διαδικασίας, γνωστοποιήθηκε στους κύριους διαδίκους, σύμφωνα με το άρθρο 144, παράγραφος 1, του ιδίου Κανονισμού.
11
Η προσφεύγουσα δεν διατύπωσε καμία παρατήρηση επί του συγκεκριμένου αιτήματος. Tο EUIPO, με δικόγραφο που κατέθεσε στις 16 Ιουλίου 2019, ενημέρωσε ότι δεν προβάλλει αντίρρηση επί της συγκεκριμένης παρέμβασης.
12
Ο πρόεδρος του έκτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου παρέπεμψε στο τμήμα το ζήτημα αν δύναται να επιτραπεί η συμμετοχή της Metar ως παρεμβαίνουσας κατά τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δυνάμει των άρθρων 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας.
Σκεπτικό
13
Κατά το άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού, κάθε πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς που έχει υποβληθεί στο Δικαστήριο, εξαιρουμένων των υποθέσεων μεταξύ κρατών μελών, μεταξύ θεσμικών οργάνων της Ένωσης ή μεταξύ κρατών μελών, αφενός, και θεσμικών οργάνων της Ένωσης, αφετέρου, δύναται να παρεμβαίνει στην εν λόγω διαφορά. Τα αιτήματα του δικογράφου της παρεμβάσεως δεν μπορούν να έχουν άλλο αντικείμενο από την υποστήριξη των αιτημάτων κάποιου εκ των διαδίκων.
14
Κατά πάγια νομολογία, η έννοια του «συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς», κατά την εν λόγω διάταξη, πρέπει να ορίζεται με γνώμονα το ίδιο το αντικείμενο της διαφοράς και να εκλαμβάνεται ως άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται σε αυτά καθεαυτά τα αιτήματα και όχι ως συμφέρον σε σχέση με τους προβαλλόμενους λόγους ή επιχειρήματα. Πράγματι, ο όρος «επίλυση της διαφοράς» αναφέρεται στην τελική απόφαση που ζητείται, όπως έχει καθιερωθεί με το διατακτικό της οριστικής αποφάσεως ή διατάξεως (πρβλ. διατάξεις της 9ης Οκτωβρίου 2018, Πολωνία κατά Επιτροπής, C-181/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:826, σκέψη 5 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 7ης Ιουνίου 2019, Mellifera κατά Επιτροπής, C-784/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:479, σκέψη 6 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
15
Συναφώς, πρέπει ιδίως να εξετάζεται αν ο αιτών την παρέμβαση θίγεται άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη και αν είναι βέβαιο το ενδιαφέρον του για την έκβαση της επίδικης διαφοράς. Το συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς δεν μπορεί καταρχήν να θεωρείται αρκούντως άμεσο παρά μόνον όταν η επίλυση αυτή μπορεί να μεταβάλει τη νομική κατάσταση του αιτούντος την παρέμβαση (βλ. διατάξεις της 9ης Οκτωβρίου 2018, Πολωνία κατά Επιτροπής, C‑181/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:826, σκέψη 6 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και απόφαση της 7ης Ιουνίου 2019, Mellifera κατά Επιτροπής, C‑784/18 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:479, σκέψη 7 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
16
Εν προκειμένω, είναι προφανές ότι η Metar, η οποία είχε την ιδιότητα του διαδίκου στη διαδικασία ενώπιον του EUIPO και κατέστη νικήσας διάδικος σε υπόθεση ενώπιον τμήματος του EUIPO, έχει άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς και ότι, ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα για άσκηση παρεμβάσεως υπέρ των αιτημάτων του EUIPO.
17
Βεβαίως, όπως αναγνωρίζεται από το άρθρο 53, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ιδιαιτερότητες των διαφορών που εμπίπτουν στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας καθιστούν αναγκαία την πρόβλεψη παρεκκλίσεων από ορισμένες διατάξεις που διέπουν τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Μία από τις ιδιαιτερότητες αυτές έγκειται στο γεγονός ότι η διαφορά αυτή αφορά, ως προς τις διαδικασίες ανακοπής, ένδικες διαφορές μεταξύ ιδιωτών. Προς τούτο, θεσπίσθηκαν, μεταξύ άλλων, ειδικοί κανόνες σχετικά με τους παρεμβαίνοντες [πρβλ. διατάξεις της 18ης Μαρτίου 2016, Sociedad agraria de transformación αριθ. 9982 Montecitrus κατά ΓΕΕΑ – Spanish Oranges (MOUNTAIN CITRUS SPAIN), T-495/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:179, σκέψη 8 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 7ης Δεκεμβρίου 2016, Claranet Europe κατά EUIPO – Claro (claranet), T‑129/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:728, σκέψη 8].
18
Συνεπώς, το άρθρο 173, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας παρέχει στους λοιπούς, εκτός του προσφεύγοντος, διαδίκους δικονομική θέση αντίστοιχη με εκείνη των κυρίων διαδίκων. Επομένως, η διάταξη αυτή παρεκκλίνει από το άρθρο 40, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το οποίο τα αιτήματα του δικογράφου της παρεμβάσεως δεν μπορούν να έχουν άλλο αντικείμενο εκτός από τη στήριξη των αιτημάτων ενός εκ των κυρίων διαδίκων. Πράγματι, δυνάμει του άρθρου 173 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, οι παρεμβαίνοντες έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να υποστηρίξουν τα αιτήματα ενός εκ των κύριων διαδίκων, αλλά και να διατυπώσουν αιτήματα και επιχειρήματα αυτοτελή σε σχέση με τα διατυπωθέντα από τους κύριους διαδίκους [πρβλ. διάταξη της 5ης Μαρτίου 2004, Hugo Boss AG κατά ΓΕΕΑ, Δέλτα Holding (BOSS), T-94/02, EU:T:2004:68, σκέψη 17].
19
Εντούτοις, το γεγονός ότι κάποιος διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών έχει απολέσει τη δυνατότητα –ή αρνήθηκε– να ασκήσει τα ενισχυμένα δικονομικά δικαιώματα που διαθέτει, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 173 του Κανονισμού Διαδικασίας, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να του επιτραπεί ενδεχομένως η άσκηση της παρεμβάσεως δυνάμει των συνδυασμένων διατάξεων του άρθρου 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άρθρων 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας, στο μέτρο που ο εν λόγω διάδικος δικαιολογεί συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς. Πράγματι, δεν μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, στο πλαίσιο των διαδικασιών σχετικά με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, η ιδιότητα του διαδίκου στη διαδικασία ενώπιον του EUIPO –και ταυτοχρόνως η δυνατότητα να επωφεληθούν από δικονομική θέση αντίστοιχη με αυτή των κυρίων διαδίκων, δυνάμει του άρθρου 173 του Κανονισμού Διαδικασίας– αποκλείει τη δυνατότητα ασκήσεως παρεμβάσεως σύμφωνα με το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με τα άρθρα 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας, στην περίπτωση που δεν είχε επιτραπεί στον ενδιαφερόμενο διάδικο η άσκηση παρεμβάσεως σύμφωνα με το άρθρο 173 του Κανονισμού Διαδικασίας, λόγω υπερβάσεως της προθεσμίας του άρθρου 179 του εν λόγω Κανονισμού. Συναφώς, επισημαίνεται ότι τα δικονομικά δικαιώματα που διαθέτει ο παρεμβαίνων δυνάμει των άρθρων 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας είναι πολύ περισσότερο περιορισμένα σε σχέση με τα δικαιώματα που προβλέπονται στο άρθρο 173, παράγραφος 3, του εν λόγω Κανονισμού. Επομένως, στο μέτρο που πρόκειται για δύο διαφορετικά συστήματα άσκησης παρεμβάσεως, η εφαρμογή επί του ετέρου διαδίκου στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών των άρθρων 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας είναι συμβατή με τις ιδιαιτερότητες της διαφοράς σχετικά με τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας και δεν συνιστά καταστρατήγηση της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 179 του Κανονισμού Διαδικασίας.
20
Επομένως, το γεγονός ότι η Metar απώλεσε τη δυνατότητα να ασκήσει παρέμβαση στην παρούσα διαδικασία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 173 του Κανονισμού Διαδικασίας δεν συνιστά εμπόδιο όσον αφορά τη δυνατότητά της να ασκήσει παρέμβαση βάσει των άρθρων 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας, εφόσον πληρούνται οι προς τούτο προβλεπόμενες προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση.
21
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι, καθόσον η αίτηση παρεμβάσεως της Metar υποβλήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 143 του Κανονισμού Διαδικασίας και η εταιρία δικαιολόγησε το συμφέρον της για την επίλυση της διαφοράς, αυτή πρέπει να γίνει δεκτή, σύμφωνα με το άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο του Οργανισμού. Τα δικαιώματα του παρεμβαίνοντος ορίζονται στα άρθρα 142 έως 145 του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
22
Δεδομένου ότι η υπό κρίση αίτηση παρεμβάσεως έχει χαρακτήρα παρεμπίπτοντος ζητήματος, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Γίνεται δεκτή η παρέμβαση της Metar sp. z o.o. στην υπόθεση T-748/18, προς στήριξη των αιτημάτων του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO).
2)
Ο Γραμματέας θα κοινοποιήσει στη Metar όλα τα διαδικαστικά έγγραφα που έχουν επιδοθεί στους κύριους διαδίκους.
3)
Ορίζει προθεσμία για την υποβολή υπομνήματος παρεμβάσεως από τη Metar.
4)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 18 Σεπτεμβρίου 2019
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.