62021CJ0284_RES
Υπόθεση C‑284/21 P
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
κατά
Anthony Braesch κ.λπ.
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 31ης Ιανουαρίου 2023
«Αίτηση αναιρέσεως – Κρατικές ενισχύσεις – Άρθρα 107 και 108 ΣΛΕΕ – Ενίσχυση αναδιάρθρωσης – Τραπεζικός τομέας – Προκαταρκτικό στάδιο εξέτασης – Απόφαση με την οποία η ενίσχυση κηρύσσεται συμβατή με την εσωτερική αγορά – Σχέδιο αναδιάρθρωσης – Δεσμεύσεις εκ μέρους του οικείου κράτους μέλους – Μέτρα καταμερισμού των επιβαρύνσεων – Μετατροπή τίτλων μειωμένης εξασφάλισης σε ίδια κεφάλαια – Κάτοχοι ομολόγων – Προσφυγή ακυρώσεως – Παραδεκτό – Άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ – Ενεργητική νομιμοποίηση – Φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά – Προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων των ενδιαφερόμενων μερών – Παράλειψη κίνησης της επίσημης διαδικασίας έρευνας – Άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Έννοια των “ενδιαφερομένων” – Κανονισμός (ΕΕ) 2015/1589 – Άρθρο 1, στοιχείο ηʹ – Έννοια του “ενδιαφερόμενου μέρους” – Εθνικά μέτρα που λαμβάνονται υπόψη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή – Απαράδεκτο της προσφυγής»
Προσφυγή ακυρώσεως – Φυσικά ή νομικά πρόσωπα – Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά – Απόφαση της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται το συμβατό κρατικής ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά χωρίς να κινηθεί επίσημη διαδικασία έρευνας – Προσφυγή των ενδιαφερομένων κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Παραδεκτό – Προϋποθέσεις
(Άρθρο 108 § 2 και άρθρο 263, εδ. 4, ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 1, στοιχείο ηʹ)
(βλ. σκέψεις 50-54)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Εξέταση από την Επιτροπή – Διοικητική διαδικασία – Ενδιαφερόμενος κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Έννοια – Επιχείρηση μη ανταγωνιζόμενη άμεσα τον δικαιούχο της ενίσχυσης – Απαίτηση να αποδείξει η επιχείρηση αυτή τη συγκεκριμένη επίπτωση της ενίσχυσης επί της καταστάσεώς της
(Άρθρο 108 § 2 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 1, στοιχείο ηʹ)
(βλ. σκέψεις 58-60)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Εξέταση από την Επιτροπή – Διοικητική διαδικασία – Ενδιαφερόμενος κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Έννοια – Προσφεύγων επικαλούμενος σημαντική οικονομική ζημία εξαιτίας δεσμεύσεων που πρότεινε η εθνική αρχή η οποία κοινοποίησε τα μέτρα ενίσχυσης – Δεσμεύσεις που δεν επιβλήθηκαν από την Επιτροπή και δεν αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των μέτρων ενίσχυσης – Οικονομική ζημία που δεν οφείλεται στην απόφαση της Επιτροπής με την οποία διαπιστώθηκε το συμβατό των μέτρων ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά – Προσφεύγων που δεν εμπίπτει στην έννοια του ενδιαφερόμενου μέρους – Δυνατότητα του τελευταίου να προσφύγει σε εθνικό δικαστήριο προκειμένου να αμφισβητήσει το συμβατό των επίμαχων δεσμεύσεων με το δίκαιο της Ένωσης
(Άρθρο 108 §§ 2 και 3 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 1, στοιχείο ηʹ)
(βλ. σκέψεις 68-81, 103-110)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Ενισχύσεις εγκριθείσες από την Επιτροπή – Κατάχρηση από τον δικαιούχο – Έννοια
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 1, στοιχείο ζʹ, και άρθρο 20)
(βλ. σκέψεις 84, 85)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Εξέταση από την Επιτροπή – Κατευθυντήριες γραμμές στο πλαίσιο της άσκησης εξουσίας εκτιμήσεως από την Επιτροπή – Νομική φύση – Κανόνες συμπεριφοράς που συνεπάγονται αυτοπεριορισμό της εξουσίας εκτιμήσεως της Επιτροπής – Τραπεζική ανακοίνωση – Δεσμευτικό αποτέλεσμα έναντι των κρατών μελών – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 107 § 3, στοιχείο βʹ, και άρθρο 108 § 3 ΣΛΕΕ· ανακοίνωση 2013/C 216/01 της Επιτροπής]
(βλ. σκέψεις 90-95)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Εξέταση από την Επιτροπή – Συμβατό της ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά – Εξουσία εκτιμήσεως – Τήρηση της συνοχής μεταξύ των διατάξεων περί κρατικών ενισχύσεων και άλλων διατάξεων του δικαίου της Ένωσης – Τραπεζικός τομέας – Ενίσχυση που πρέπει να χορηγείται σύμφωνα με τους όρους που απορρέουν από την οδηγία 2014/59 – Υποχρέωση περιοριζόμενη στις λεπτομέρειες χορήγησης της ενίσχυσης που συνδέονται άρρηκτα με το αντικείμενό της – Εξέταση των προϋποθέσεων ανακεφαλαιοποίησης πιστωτικού ιδρύματος
(Άρθρα 106, 107 και 108 ΣΛΕΕ· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 32)
(βλ. σκέψεις 96-103)
Σύνοψη
Το 2008 η ιταλική τράπεζα Banca Monte dei Paschi di Siena (στο εξής: BMPS) προέβη σε αύξηση κεφαλαίου κατά 950 εκατομμύρια ευρώ με αποκλειστική κάλυψη από την J. P. Morgan Securities Ltd (στο εξής: JPM) δυνάμει συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ τους (στο εξής: συμβάσεις FRESH). Η JPM έλαβε τα αναγκαία κεφάλαια για τη χρηματοδότηση της πράξης αυτής από τη Mitsubishi UFJ Investor Services & Banking (Luxembourg) SA (στο εξής: MUFJ), η οποία εξέδωσε προς τον σκοπό αυτόν τα λεγόμενα ομόλογα FRESH, ύψους ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Οι κάτοχοι των ομολόγων αυτών εισπράττουν ποσά υπό τη μορφή τοκομεριδίων που τους μεταβιβάζονται από την MUFJ.
Στα τέλη του 2016, η BMPS υπέβαλε αίτηση έκτακτης δημόσιας χρηματοπιστωτικής στήριξης υπό τη μορφή προληπτικής ανακεφαλαιοποίησης δυνάμει της ιταλικής νομοθεσίας. Κατόπιν της αίτησης αυτής, οι ιταλικές αρχές κοινοποίησαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενίσχυση για την ανακεφαλαιοποίηση της BMPS ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η ενίσχυση αυτή επρόκειτο να προστεθεί σε ατομική ενίσχυση ρευστότητας ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ υπέρ της BMPS, την οποία η Επιτροπή είχε εγκρίνει προσωρινά με απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2016.
Με απόφαση της 4ης Ιουλίου 2017 (
1
), η Επιτροπή ενέκρινε, κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης, τόσο την ενίσχυση ρευστότητας ύψους δεκαπέντε δισεκατομμυρίων ευρώ υπέρ της BMPS όσο και την ενίσχυση για την προληπτική ανακεφαλαιοποίηση της BMPS ύψους 5,4 δισεκατομμυρίων ευρώ (στο εξής: επίδικη απόφαση). Έκρινε δε ότι τα εν λόγω μέτρα ενίσχυσης, τα οποία συνοδεύονταν από σχέδιο αναδιάρθρωσης της BMPS και από δεσμεύσεις που προσφέρθηκαν να αναλάβουν οι ιταλικές αρχές, συνιστούσαν κρατικές ενισχύσεις συμβατές με την εσωτερική αγορά για λόγους χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (
2
).
Το σχέδιο αναδιάρθρωσης της BMPS προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα ακύρωσης των συμβάσεων FRESH που είχαν συναφθεί μεταξύ της BMPS και της JPM. Κατόπιν της ακύρωσης των εν λόγω συμβάσεων, πολλοί κάτοχοι ομολόγων FRESH άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης απόφασης. Προς στήριξη των προσφυγών τους, οι προσφεύγοντες προέβαλαν, μεταξύ άλλων, ότι υπέστησαν σημαντική οικονομική ζημία λόγω της ακύρωσης των συμβάσεων FRESH και ότι η ακύρωση αυτή απέρρεε από το σχέδιο αναδιάρθρωσης που συνόδευε τα κοινοποιηθέντα από την Ιταλική Δημοκρατία μέτρα ενίσχυσης.
Ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου, υποστηρίζοντας ότι οι προσφεύγοντες δεν έχουν έννομο συμφέρον ούτε ενεργητική νομιμοποίηση για την άσκηση προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Το Γενικό Δικαστήριο (
3
) απέρριψε την εν λόγω ένσταση απαραδέκτου και η Επιτροπή άσκησε αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου μόνον ως προς το ζήτημα της ενεργητικής νομιμοποίησης. Δεχόμενο την αίτηση αναιρέσεως, το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου διευκρινίζει τα όρια της έννοιας του «ενδιαφερομένου» κατά το άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, ιδιότητας από την οποία απορρέει η ενεργητική νομιμοποίηση του προσφεύγοντος ως προσώπου το οποίο η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι, ως «ενδιαφερόμενοι» κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και «ενδιαφερόμενα μέρη» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 2015/1589 (
4
), οι προσφεύγοντες νομιμοποιούνταν ενεργητικώς να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως κατά της επίδικης απόφασης δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ (
5
), προκειμένου να διασφαλίσουν τα διαδικαστικά δικαιώματα που αντλούν από το άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.
Συναφώς, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι από τη νομολογία του προκύπτει ότι ο «ενδιαφερόμενος», κατά την έννοια του άρθρου 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, μπορεί παραδεκτώς να ασκήσει προσφυγή με αίτημα την ακύρωση απόφασης της Επιτροπής για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων κατά κοινοποιηθείσας κρατικής ενίσχυσης, η οποία εκδόθηκε κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης, υπό την προϋπόθεση ότι ο προσφεύγων επιδιώκει να διασφαλίσει τα διαδικαστικά δικαιώματα που αντλεί από την τελευταία αυτή διάταξη. Δεδομένου δε ότι η επίδικη απόφαση εκδόθηκε κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης, χωρίς να κινηθεί η επίσημη διαδικασία έρευνας που προβλέπεται στην παράγραφο 2 του άρθρου 108 ΣΛΕΕ, και ότι οι προσφεύγοντες επιδιώκουν να διασφαλίσουν τα διαδικαστικά δικαιώματα που αντλούν από τη διάταξη αυτή, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε την ιδιότητά τους ως «ενδιαφερομένων» προκειμένου να κρίνει αν η προσφυγή τους είναι παραδεκτή βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
Αντιθέτως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι οι προσφεύγοντες έχουν την ιδιότητα των «ενδιαφερομένων» στο πλαίσιο της διαδικασίας ελέγχου των κοινοποιηθεισών ενισχύσεων, την οποία κίνησε η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 108 ΣΛΕΕ.
Ο κανονισμός 2015/1589 ορίζει την έννοια του «ενδιαφερόμενου μέρους», η οποία είναι αντίστοιχη της έννοιας του ενδιαφερομένου κατά το άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, ως καλύπτουσα κάθε πρόσωπο, επιχείρηση ή ένωση επιχειρήσεων των οποίων τα συμφέροντα μπορεί να θιγούν από τη χορήγηση μιας ενίσχυσης. Δεδομένου ότι η έννοια αυτή ερμηνεύεται ευρέως από τη νομολογία, μπορεί να περιλαμβάνει κάθε πρόσωπο που είναι σε θέση να αποδείξει ότι υπάρχει κίνδυνος η χορήγηση κρατικής ενίσχυσης να έχει συγκεκριμένη επίπτωση επί της καταστάσεώς του.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι δεσμεύσεις των ιταλικών αρχών σχετικά με το σχέδιο αναδιάρθρωσης της BMPS, οι οποίες συνόδευαν τα κοινοποιηθέντα μέτρα ενίσχυσης και συνεπάγονταν, κατά τους προσφεύγοντες, σημαντική οικονομική ζημία για τους κατόχους των ομολόγων FRESH, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των κοινοποιηθέντων μέτρων ενίσχυσης, επειδή η Επιτροπή κατέστησε δεσμευτικά τα εν λόγω μέτρα με την επίδικη απόφαση, με αποτέλεσμα η απόφαση αυτή να αφορά τόσο τα κοινοποιηθέντα μέτρα ενίσχυσης όσο και τις δεσμεύσεις των ιταλικών αρχών. Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού το συμπέρασμα ότι η χορήγηση των επίμαχων ενισχύσεων και, ως εκ τούτου, η έκδοση της επίδικης απόφασης είχαν συγκεκριμένη επίπτωση επί της καταστάσεως των προσφευγόντων, οπότε οι τελευταίοι πρέπει να χαρακτηριστούν «ενδιαφερόμενα μέρη» κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 2015/1589.
Αποφαινόμενο κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη τους κανόνες του δικαίου της Ένωσης που διέπουν την εμβέλεια της επίδικης απόφασης.
Επί του σημείου αυτού, το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, σε περίπτωση που το κοινοποιηθέν μέτρο ενίσχυσης εμπεριέχει, μετά από πρόταση του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους, ανάληψη δεσμεύσεων από το εν λόγω κράτος, τούτο δεν σημαίνει ότι οι δεσμεύσεις αυτές πρέπει να θεωρηθεί ότι επιβάλλονται ως τέτοιες από την Επιτροπή και ότι, επομένως, οι ενδεχόμενες βλαπτικές για τρίτους συνέπειές τους μπορούν να αποδοθούν στην απόφαση που εξέδωσε το εν λόγω θεσμικό όργανο.
Πράγματι, με απόφαση που εκδίδεται κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης, η Επιτροπή δεν μπορεί να επιβάλει ή να απαγορεύσει οτιδήποτε στο οικείο κράτος μέλος, αλλά έχει μόνον το δικαίωμα να εγκρίνει, με απόφαση για τη μη διατύπωση αντιρρήσεων, το σχέδιο ενίσχυσης, όπως αυτό κοινοποιήθηκε από το εν λόγω κράτος μέλος, κηρύσσοντας την ενίσχυση συμβατή με την εσωτερική αγορά.
Επομένως, με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή απλώς επέτρεψε στην Ιταλική Δημοκρατία να θέσει σε εφαρμογή τις κοινοποιηθείσες κρατικές ενισχύσεις, λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο των πραγματικών περιστατικών που προσδιορίστηκε προηγουμένως από το κράτος μέλος αυτό στο σχέδιο αναδιάρθρωσης της BMPS, καθώς και τις δεσμεύσεις που το ίδιο κράτος κοινοποίησε, προκειμένου να αρθεί κάθε αμφιβολία ως προς το συμβατό των ενισχύσεων αυτών με την εσωτερική αγορά, κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ. Επομένως, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι δεσμεύσεις που προσφέρθηκε να αναλάβει η Ιταλική Δημοκρατία στο πλαίσιο της προκαταρκτικής διαδικασίας εξέτασης επιβλήθηκαν με την ίδια την επίδικη απόφαση, καθόσον οι δεσμεύσεις αυτές προκύπτουν αποκλειστικά από πράξεις που εξέδωσε το εν λόγω κράτος μέλος.
Ως εκ τούτου, η ακύρωση των συμβάσεων FRESH, κατά την εφαρμογή του σχεδίου αναδιάρθρωσης που συνόδευε τις κοινοποιηθείσες ενισχύσεις, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δεσμευτικό αποτέλεσμα της επίδικης απόφασης, καθόσον δεν απορρέει από την εφαρμογή των επίμαχων ενισχύσεων, αυτών καθεαυτές. Αντιθέτως, απορρέει από μέτρα συνδεόμενα μεν στην πράξη, αλλά νομικώς διακριτά, τα οποία έλαβε το κράτος μέλος που κοινοποίησε τις ενισχύσεις στην Επιτροπή. Το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά θεσπίστηκαν, μεταξύ άλλων, από το εν λόγω κράτος μέλος με σκοπό να επιτευχθεί η έκδοση απόφασης της Επιτροπής που θα ενέκρινε τις εν λόγω ενισχύσεις και ότι αποτελούν αντικείμενο δεσμεύσεων που ελήφθησαν υπόψη στην απόφαση αυτή της Επιτροπής δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
Κατά συνέπεια, σε αντίθεση με όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, οι δεσμεύσεις τις οποίες αφορά η επίδικη απόφαση δεν επιβλήθηκαν ούτε κατέστησαν δεσμευτικές από την Επιτροπή με την απόφαση αυτή, αλλά αποτελούν αμιγώς εθνικά μέτρα τα οποία κοινοποίησε η Ιταλική Δημοκρατία, δυνάμει του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, με δική της ευθύνη, και τα οποία ελήφθησαν υπόψη από την Επιτροπή ως πραγματικό στοιχείο προκειμένου να εκτιμηθεί αν οι επίμαχες ενισχύσεις μπορούσαν, ελλείψει οποιασδήποτε σχετικής αμφιβολίας, να κηρυχθούν συμβατές με την εσωτερική αγορά κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης.
Απαντώντας στην επιχειρηματολογία των προσφευγόντων κατά την οποία η Επιτροπή υποχρεούται να ελέγχει τη συμφωνία των κοινοποιηθέντων από την Ιταλική Δημοκρατία μέτρων προς το δίκαιο της Ένωσης, το Δικαστήριο υπενθυμίζει περαιτέρω ότι, κατά πάγια νομολογία, η διαδικασία του άρθρου 108 ΣΛΕΕ ουδέποτε πρέπει να καταλήγει σε αποτέλεσμα αντίθετο προς τις ειδικές διατάξεις της Συνθήκης. Επομένως, ενίσχυση η οποία, αυτή καθεαυτήν ή λόγω ορισμένων λεπτομερειών χορήγησής της, παραβιάζει διατάξεις ή γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να κηρυχθεί συμβατή με την εσωτερική αγορά. Συνακόλουθα, σύμφωνα με τη νομολογία αυτή, η Επιτροπή έλεγξε με την επίδικη απόφαση αν οι κοινοποιηθείσες ενισχύσεις ήταν σύμφωνες με την οδηγία 2014/59 (
6
). Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή εξακρίβωσε, μεταξύ άλλων, ότι τα μέτρα καταμερισμού των επιβαρύνσεων τα οποία προέβλεπε το προτεινόμενο από την Ιταλική Δημοκρατία σχέδιο αναδιάρθρωσης και τα οποία επέφεραν την ακύρωση των συμβάσεων FRESH ήταν πρόσφορα για να περιοριστεί το ποσό της χορηγηθείσας ενίσχυσης στο απολύτως απαραίτητο για την επίτευξη του σκοπού της ανακεφαλαιοποίησης της BMPS.
Αντιθέτως, η Επιτροπή δεν όφειλε να εξακριβώσει αν αυτά καθεαυτά τα μέτρα καταμερισμού των επιβαρύνσεων προσέβαλλαν τα δικαιώματα που οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι αντλούσαν από το δίκαιο της Ένωσης ή από το εθνικό δίκαιο. Πράγματι, μια τέτοια παράβαση, ακόμη και αν θεωρούνταν αποδεδειγμένη, δεν θα απέρρεε από την ενίσχυση καθεαυτήν, από το αντικείμενό της ή από τις άρρηκτα συνδεδεμένες με αυτήν λεπτομέρειες εφαρμογής, αλλά από τα μέτρα που έλαβε η Ιταλική Δημοκρατία προκειμένου να εξασφαλίσει απόφαση της Επιτροπής που να εγκρίνει την εν λόγω ενίσχυση κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι τα μέτρα καταμερισμού των επιβαρύνσεων εντάσσονται στο πλαίσιο σχεδίου αναδιάρθρωσης που απαιτεί την καταβολή κρατικών ενισχύσεων, τις οποίες κοινοποίησε η Ιταλική Δημοκρατία στην Επιτροπή προκειμένου να ζητήσει την έγκρισή τους κατά το πέρας του προκαταρκτικού σταδίου εξέτασης, δεν προσδίδει στους προσφεύγοντες που θεωρούν ότι θίγονται από τα μέτρα αυτά την ιδιότητα του «ενδιαφερόμενου μέρους», κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 2015/1589, στο πλαίσιο της διαδικασίας που διεξάγει το εν λόγω θεσμικό όργανο σύμφωνα με το άρθρο 108 ΣΛΕΕ. Αν οι προσφεύγοντες θεωρούν ότι με τη λήψη των μέτρων καταμερισμού των επιβαρύνσεων, όπως αυτά προβλέπονται από το σχέδιο αναδιάρθρωσης της BMPS, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη το δίκαιο της Ένωσης, οφείλουν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα των μέτρων αυτών ενώπιον του εθνικού δικαστή, ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος συναφώς, ο δε εθνικός δικαστής έχει τη δυνατότητα, και την υποχρέωση αν αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό, να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, προκειμένου να υποβάλει, αν συντρέχει λόγος, προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία ή το κύρος των σχετικών διατάξεων του δικαίου της Ένωσης. Αυτό ακριβώς συμβαίνει εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες δεν ισχυρίζονται ότι θίγονται από τις επίμαχες ενισχύσεις, αλλά ισχυρίζονται απλώς ότι υφίστανται τις επιπτώσεις των μέτρων καταμερισμού των επιβαρύνσεων που προβλέπει το σχέδιο αναδιάρθρωσης το οποίο αφορά η επίδικη απόφαση.
Υπό το πρίσμα των διευκρινίσεων αυτών, το Δικαστήριο δέχεται τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή και αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Περαιτέρω, δεδομένου ότι η διαφορά είναι ώριμη προς εκδίκαση, το Δικαστήριο δέχεται την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε πρωτοδίκως η Επιτροπή και, ως εκ τούτου, απορρίπτει την προσφυγή των προσφευγόντων ως απαράδεκτη.
(
1
)	Απόφαση C(2017) 4690 final, της 4ης Ιουλίου 2017, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.47677 (2017/N) – Ιταλία, νέα ενίσχυση και τροποποιημένο σχέδιο αναδιάρθρωσης της Banca Monte dei Paschi di Siena.
(
2
)	Βάσει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ, το οποίο αφορά τις ενισχύσεις για την άρση σοβαρής διαταραχής της οικονομίας κράτους μέλους.
(
3
)	Απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2021, Braesch κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑161/18, EU:T:2021:102).
(
4
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2015, L 248, σ. 9).
(
5
)	Το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προβλέπει δύο περιπτώσεις στις οποίες ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο νομιμοποιείται ενεργητικώς να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά πράξεως της Ένωσης της οποίας δεν είναι αποδέκτης. Αφενός, η εν λόγω προσφυγή μπορεί να ασκηθεί υπό την προϋπόθεση ότι η πράξη αφορά το οικείο πρόσωπο άμεσα και ατομικά. Αφετέρου, το πρόσωπο αυτό μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά κανονιστικής πράξεως για την εφαρμογή της οποίας δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, εφόσον η πράξη το αφορά άμεσα.
(
6
)	Οδηγία 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190).