62023CJ0544_RES
Υπόθεση C‑544/23
T.T. και BAJI Trans, s.r. o.
κατά
Národný inšpektorát práce
(αίτηση του Najvyšší správny súd Slovenskej republiky για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 1ης Αυγούστου 2025
«Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμοί (ΕΟΚ) 3821/85 και (ΕE) 165/2014 – Υποχρέωση περιοδικού ελέγχου των ταχογράφων – Εξαίρεση – Άρθρο 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, και άρθρο 51, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης– Αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου – Διοικητικές κυρώσεις ποινικού χαρακτήρα – Αίτηση αναιρέσεως – Νέος νόμος που τέθηκε σε ισχύ μετά την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση – Έννοια της “αμετάκλητης καταδίκης”»
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Πεδίο εφαρμογής – Εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης – Εθνική κανονιστική ρύθμιση που ενέχει στοιχείο συνδέσεως με το δίκαιο της Ένωσης – Κανονιστική ρύθμιση επιβάλλουσα κυρώσεις για την παράβαση των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης – Επιβολή διοικητικής κυρώσεως για την εν λόγω παράβαση – Λήψη μέτρων στο πλαίσιο διακριτικής ευχέρειας ή εξουσίας εκτιμήσεως διεπόμενης από το καθεστώς που θεσπίστηκε με πράξη του δικαίου της Ένωσης – Πράξεις που συνιστούν εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 51 § 1· κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 561/2006, άρθρο 13 § 1, 165/2014 και 2020/1054· κανονισμός 3821/85 του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 50-58, διατακτ. 1)
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Αρχή “nullum crimen, nulla poena sine lege” – Πεδίο εφαρμογής – Κριτήρια εκτιμήσεως της ποινικής φύσης της κύρωσης – Νομικός χαρακτηρισμός της παράβασης κατά το εσωτερικό δίκαιο, φύση της παράβασης και βαθμός αυστηρότητας της επαπειλούμενης κύρωσης – Διώξεις ή κυρώσεις που δεν χαρακτηρίζονται ως ποινικές στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά πρέπει να θεωρηθούν ποινικές βάσει των δύο λοιπών κριτηρίων – Εμπίπτουν – Εκτίμηση του κατασταλτικού σκοπού του μέτρου – Μέτρο με το οποίο επιδιώκεται συγχρόνως και προληπτικός σκοπός – Δεν ασκεί επιρροή – Βαθμός αυστηρότητας της επαπειλούμενης κύρωσης – Εκτίμηση σε συνάρτηση με τη μέγιστη τιμή
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 49 § 1)
(βλ. σκέψεις 63-79)
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Αρχή “nullum crimen, nulla poena sine lege” – Αρχή της αναδρομικής εφαρμογής της ελαφρύτερης ποινής – Εφαρμογή επί διοικητικής κύρωσης ποινικού χαρακτήρα – Κύρωση επιβληθείσα βάσει κανόνα που τροποποιήθηκε μετά την επιβολή της, κατά τρόπο ευνοϊκότερο για το πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκε η κύρωση – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 49 § 1)
(βλ. σκέψεις 81-94, διατακτ. 2)
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Αρχή “nullum crimen, nulla poena sine lege” – Αρχή της αναδρομικής εφαρμογής της ελαφρύτερης ποινής – Δικαστική απόφαση περί απορρίψεως της προσφυγής που ασκήθηκε κατά διοικητικού προστίμου έχοντος ποινικό χαρακτήρα και εμπίπτοντος στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης – Αίτηση αναιρέσεως – Εθνική ρύθμιση ευνοϊκότερη για το πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκε η κύρωση, τεθείσα σε ισχύ μετά την έκδοση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης – Υποχρεωτική εφαρμογή από το επιληφθέν της αιτήσεως αναιρέσεως δικαστήριο – Αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση που θεωρείται ως έχουσα ισχύ δεδικασμένου στο εθνικό δίκαιο – Δεν ασκεί επιρροή
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 49 § 1· κανονισμός 2020/1054 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 96-114, διατακτ. 3)
Σύνοψη
Επιληφθέν αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Najvyšší správny súd Slovenskej republiky (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Σλοβακικής Δημοκρατίας), το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου διευκρινίζει το περιεχόμενο της αρχής της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου (lex mitior), η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), στο πλαίσιο του δικαστικού ελέγχου διοικητικής κυρώσεως, κατά το στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Με διοικητική απόφαση που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2016, διαπιστώθηκε ότι ο T.T. διέπραξε παράβαση συνιστάμενη στην κυκλοφορία με όχημα προοριζόμενο για τη μεταφορά σκυροδέματος, κάτοχος του οποίου ήταν η Trans και το οποίο ήταν εξοπλισμένο με ταχογράφο (
1
) που δεν είχε υποβληθεί σε έγκυρο περιοδικό έλεγχο. Για τον λόγο αυτόν, επιβλήθηκε στον T.T. πρόστιμο ύψους 200 ευρώ.
Δεδομένου ότι η ιεραρχική προσφυγή του Τ.Τ. κατά της ως άνω διοικητικής απόφασης απορρίφθηκε από την Εθνική Υπηρεσία Επιθεώρησης Εργασίας, οι T.T. και Baji Trans άσκησαν προσφυγή κατά των εν λόγω διοικητικών αποφάσεων ενώπιον του Krajský súd v Bratislave (περιφερειακού δικαστηρίου Μπρατισλάβας, Σλοβακία).
Το δικαστήριο αυτό απέρριψε την προσφυγή τους, κρίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι η υποχρέωση χρήσης ταχογράφου σε όλα τα οχήματα οδικών μεταφορών προβλεπόταν στον κανονισμό 3821/85 (
2
) καθώς και στην εθνική κανονιστική ρύθμιση, με την επιφύλαξη των προβλεπόμενων στον κανονισμό 561/2006 (
3
) εξαιρέσεων. Ωστόσο, στις εξαιρέσεις αυτές δεν περιλαμβάνονταν τα οχήματα που προορίζονται για τη μεταφορά σκυροδέματος.
Εν συνεχεία οι διάδικοι άσκησαν αναίρεση κατά της αποφάσεως του Krajský súd v Bratislave (περιφερειακού δικαστηρίου Μπρατισλάβας), υπογραμμίζοντας ότι ο κανονισμός 561/2006 είχε τροποποιηθεί με τον κανονισμό 2020/1054 (
4
). Η τροποποίηση αυτή, η οποία επήλθε μετά την άσκηση της αιτήσεώς τους αναιρέσεως, είχε ως συνέπεια ότι οι πράξεις που τέλεσε ο Τ.Τ. έπαυσαν να είναι παράνομες, καθόσον η Σλοβακική Δημοκρατία έκανε χρήση της απορρέουσας από την εν λόγω τροποποίηση ευχέρειας να απαλλάξει τα οχήματα που προορίζονται για τη μεταφορά σκυροδέματος από την υποχρέωση εξοπλισμού τους με ταχογράφο.
Επιληφθέν της αιτήσεως αναιρέσεως, το αιτούν δικαστήριο αποφάσισε να ζητήσει από το Δικαστήριο να διευκρινίσει, κατά κύριο λόγο, εάν η αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου πρέπει να εφαρμόζεται από το ακυρωτικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται διαφοράς στο πλαίσιο της οποίας προσβάλλεται διοικητική κύρωση, όταν ο ηπιότερος νόμος έχει τεθεί σε ισχύ μετά την έκδοση της αποφάσεως του αποφανθέντος επί της ουσίας ιεραρχικώς κατώτερου διοικητικού δικαστηρίου, η οποία απέκτησε ισχύ δεδικασμένου δυνάμει του εθνικού δικαίου και κατά της οποίας ασκήθηκε αναίρεση.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι κράτος μέλος εφαρμόζει το δίκαιο της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη, και ότι, ως εκ τούτου, ο Χάρτης έχει εφαρμογή όταν, αφενός, σύμφωνα με τον κανονισμό σχετικά με τη συσκευή ελέγχου (
5
) και τον κανονισμό 165/2014 (
6
), επιβάλλει διοικητική κύρωση στον οδηγό οχήματος επειδή παρέβη υποχρεώσεις επιβαλλόμενες από τους εν λόγω κανονισμούς. Αφετέρου, το ίδιο ισχύει και όταν το κράτος μέλος κάνει χρήση, εν συνεχεία, της ευχέρειας που του παρέχει ο τελευταίος αυτός κανονισμός (
7
) να απαλλάξει ορισμένα οχήματα οδικών μεταφορών από την τήρηση τέτοιων υποχρεώσεων.
Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, κατά την ημερομηνία της παραβάσεως που διέπραξε ο T.T., τόσο ο κανονισμός σχετικά με τη συσκευή ελέγχου όσο και ο κανονισμός για τους ταχογράφους επέβαλλαν, χωρίς δυνατότητα εξαιρέσεως, την παρουσία ταχογράφου σε οχήματα όπως το επίμαχο στην υπόθεση της κύριας δίκης, καθώς και τον περιοδικό έλεγχο της συσκευής αυτής. Εξάλλου, οι δύο αυτοί κανονισμοί υποχρεώνουν τα κράτη μέλη να επιβάλλουν κυρώσεις για τις παραβάσεις των διατάξεών τους (
8
). Επομένως, θεσπίζοντας εθνική ρύθμιση επιβάλλουσα την υποχρέωση χρήσεως ταχογράφου σε όλα τα οχήματα οδικών μεταφορών και επιβάλλοντας διοικητικό πρόστιμο στον T.T. για τον λόγο ότι δεν τήρησε τις υποχρεώσεις περιοδικού ελέγχου του ταχογράφου με τον οποίο έπρεπε να είναι εφοδιασμένο το όχημά του, οι σλοβακικές αρχές εφάρμοσαν το δίκαιο της Ένωσης.
Εξάλλου, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η διαφορά της κύριας δίκης αφορά, ειδικότερα, τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων στον T.T. για την τέλεση της επίμαχης παράβασης, πριν από την έναρξη ισχύος του κανονισμού 2020/1054, μολονότι, βάσει του κανονισμού αυτού σε συνδυασμό με την προαναφερθείσα εθνική ρύθμιση, τα οχήματα μεταφοράς έτοιμου σκυροδέματος απαλλάσσονται πλέον, κατά το σλοβακικό δίκαιο, από την υποχρέωση να είναι εφοδιασμένα με ταχογράφο. Μια τέτοια τροποποίηση της σχετικής εθνικής νομοθεσίας, η οποία αποτελεί μέτρο ληφθέν στο πλαίσιο διακριτικής ευχέρειας ή εξουσίας εκτιμήσεως που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του καθεστώτος που θεσπίζεται με πράξη του δικαίου της Ένωσης, συνιστά επίσης εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη.
Κατά δεύτερον, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι το άρθρο 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη μπορεί να εφαρμοστεί σε διοικητική κύρωση ποινικού χαρακτήρα επιβληθείσα βάσει κανόνα ο οποίος, μετά την επιβολή της κύρωσης, τροποποιήθηκε κατά τρόπο ευνοϊκότερο για το πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκε η κύρωση, υπό την προϋπόθεση ότι η τροποποίηση αυτή αντιστοιχεί σε μεταβολή στάσης ως προς τον ποινικό χαρακτηρισμό των πράξεων που τέλεσε το πρόσωπο αυτό ή ως προς την επιβλητέα ποινή.
Για να καταλήξει στο εν λόγω συμπέρασμα, το Δικαστήριο υπενθυμίζει κατ’ αρχάς ότι η εφαρμογή της διατάξεως αυτής προϋποθέτει διαχρονική διαδοχή νομικών καθεστώτων και αντιστοιχεί σε μια αλλαγή στάσης ευνοϊκή για τον δράστη του αδικήματος. Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει κρίνει ότι το άρθρο 7 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (
9
) δεν διασφαλίζει την αναδρομική εφαρμογή νομοθετικής τροποποίησης ευνοϊκής για τον δράστη του αδικήματος όταν η τροποποίηση αυτή εξηγείται αποκλειστικώς και μόνον από μεταβολή των πραγματικών περιστάσεων, μετά την τέλεση του αδικήματος, με αποτέλεσμα να μην ασκεί επιρροή για την εξέταση του αδικήματος αυτού καθεαυτό.
Εν προκειμένω, στον T.T. επιβλήθηκαν κυρώσεις για την οδήγηση οχήματος παραδόσεως έτοιμου σκυροδέματος, του οποίου ο ταχογράφος δεν είχε υποβληθεί σε έγκυρο περιοδικό έλεγχο.
Προκύπτει ότι οι κανόνες του δικαίου της Ένωσης σχετικά με την υποχρέωση εφοδιασμού ορισμένων οχημάτων με ταχογράφο και διασφάλισης του περιοδικού ελέγχου του τροποποιήθηκαν, μετά την παράβαση που διέπραξε ο T.T., κατά τρόπο που θα μπορούσε να είναι ευνοϊκός για αυτόν αν οι σλοβακικές αρχές αποφάσιζαν, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του κανονισμού για τους ταχογράφους, να απαλλάξουν αυτό το είδος οχημάτων από την υποχρέωση εφοδιασμού με τέτοια συσκευή. Ο δε Σλοβάκος νομοθέτης αποφάσισε να κάνει χρήση της ευχέρειας την οποία προβλέπει η προαναφερθείσα διάταξη (
10
). Η εν λόγω κατάργηση, στο σλοβακικό δίκαιο, της υποχρεώσεως εφοδιασμού των οχημάτων που προορίζονται για τη μεταφορά έτοιμου σκυροδέματος με ταχογράφο φαίνεται, επομένως, να απηχεί μεταβολή της στάσης του Σλοβάκου νομοθέτη όσον αφορά τη βούληση καταστολής πράξεων όπως αυτές που προσάπτονται στον T.T.
Τέλος, δεδομένου ότι το άρθρο 49 του Χάρτη περιλαμβάνει τις ίδιες εγγυήσεις με εκείνες που προβλέπονται στο άρθρο 7 της ΕΣΔΑ, οι οποίες πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ως όριο ελάχιστης προστασίας, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι οι απαιτήσεις από τις οποίες το άρθρο 49, παράγραφος 1, του Χάρτη εξαρτά ενδεχόμενη εφαρμογή της αρχής της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου διασφαλίζουν, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ένα επίπεδο προστασίας της αρχής αυτής το οποίο είναι σύμφωνο προς εκείνο που κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 της ΕΣΔΑ, όπως έχει ερμηνευθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Εν κατακλείδι, το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, δυνάμει του άρθρου 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη, δικαστήριο το οποίο επιλαμβάνεται αιτήσεως αναιρέσεως κατά δικαστικής απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που ασκήθηκε κατά διοικητικού προστίμου, έχοντος ποινικό χαρακτήρα και εμπίπτοντος στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να εφαρμόσει ευνοϊκότερη για το πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκε το πρόστιμο εθνική ρύθμιση, η οποία τέθηκε σε ισχύ μετά την έκδοση της αναιρεσιβαλλόμενης δικαστικής απόφασης, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η απόφαση αυτή θεωρείται ως έχουσα ισχύ δεδικασμένου κατά το εθνικό δίκαιο.
Ως προς το ζήτημα αυτό, αφενός, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο κανόνας της αναδρομικότητας του επιεικέστερου ποινικού νόμου, που περιέχεται στην εν λόγω διάταξη, έχει εφαρμογή εφόσον δεν έχει απαγγελθεί αμετάκλητη καταδίκη. Συγκεκριμένα, ο κανόνας αυτός συνεπάγεται ότι, από την ημερομηνία κατά την οποία κρίθηκε, στην οικεία έννομη τάξη, ότι δεν είναι πλέον αναγκαίο να τιμωρείται ή να τιμωρείται τόσο αυστηρά συγκεκριμένη συμπεριφορά, μια τέτοια μεταβολή εκτιμήσεως πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως στο σύνολο των ποινικών διαδικασιών που δεν έχουν ακόμη περατωθεί με αμετάκλητη καταδίκη. Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη συνάδει προς το όριο προστασίας που παρέχει το άρθρο 7 της ΕΣΔΑ.
Αφετέρου, καίτοι οι κανόνες της ποινικής δικονομίας εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των κρατών μελών εφόσον η Ένωση δεν έχει νομοθετήσει συναφώς, τα κράτη μέλη υποχρεούνται, κατά την άσκηση της εν λόγω αρμοδιότητας, να τηρούν τις υποχρεώσεις που υπέχουν από το δίκαιο της Ένωσης, σεβόμενα τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνει ο Χάρτης. Ως εκ τούτου, καίτοι η εκτίμηση του αμετάκλητου χαρακτήρα της καταδίκης πρέπει να γίνεται βάσει του δικαίου του κράτους μέλους έκδοσης της καταδικαστικής αποφάσεως, η έννοια αυτή πρέπει να ερμηνεύεται, για την εφαρμογή του άρθρου 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη, κατά τρόπο αυτοτελή και ομοιόμορφο σε ολόκληρη την Ένωση, καθόσον καθορίζει την έκταση του δικαιώματος που κατοχυρώνει η εν λόγω διάταξη και, κατά συνέπεια, την έκταση των υποχρεώσεων που υπέχουν τα κράτη μέλη από τη διάταξη.
Επομένως, το γεγονός ότι μια καταδικαστική απόφαση θεωρείται ως έχουσα ισχύ δεδικασμένου, δυνάμει του εθνικού δικαίου, δεν είναι καθοριστικό για την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως από το δικαστήριο που έχει επιληφθεί ενδίκου μέσου κατά της καταδικαστικής αποφάσεως.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο εκτιμά ότι καταδίκη δεν μπορεί να θεωρηθεί αμετάκλητη, κατά την έννοια του άρθρου 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη, όταν μπορεί να προσβληθεί με τακτικό ένδικο μέσο, ήτοι κάθε ένδικο μέσο το οποίο αποτελεί τμήμα της κανονικής πορείας μιας ένδικης διαφοράς και το οποίο, αυτό καθεαυτό, αποτελεί μια δικονομική εξέλιξη την οποία κάθε διάδικος πρέπει ευλόγως να αναμένει. Τούτο συμβαίνει όταν ο καταδικασθείς ή η δημόσια αρχή που είναι αρμόδια για τη δίωξη μπορεί να ασκήσει, εντός προθεσμίας καθοριζόμενης από τον νόμο και χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τη συνδρομή εξαιρετικών περιστάσεων, ένδικο μέσο για την εξαφάνιση ή τη μεταρρύθμιση της καταδίκης ή της επιβληθείσας ποινής.
Επομένως, όταν μπορεί να ασκηθεί αναίρεση από τον καταδικασθέντα ή τη δημόσια αρχή που είναι αρμόδια για τη δίωξη κατά δικαστικής αποφάσεως εντός προθεσμίας που καθορίζεται από τον νόμο και χωρίς να απαιτείται να αποδειχθεί η συνδρομή εξαιρετικών περιστάσεων, η απόφαση αυτή μπορεί να καταστεί αμετάκλητη, για τους σκοπούς της εφαρμογής του άρθρου 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη, μόνον όταν οι διάδικοι έχουν εξαντλήσει το εν λόγω ένδικο μέσο ή έχουν αφήσει να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία για την άσκηση τέτοιας αναιρέσεως.
Ως εκ τούτου, το άρθρο 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη συνεπάγεται ότι το ακυρωτικό δικαστήριο υποχρεούται, κατ’ αρχήν, να εφαρμόσει υπέρ του δράστη αδικήματος το οποίο τιμωρείται με κύρωση που εμπίπτει στην εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης ποινική ρύθμιση ευνοϊκή για τον δράστη, ακόμη και αν η ρύθμιση αυτή τέθηκε σε ισχύ μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης κατά της οποίας στρέφεται η αίτηση αναιρέσεως. Δεν μπορεί να μεταβάλει το συμπέρασμα αυτό το γεγονός ότι, δυνάμει του εθνικού δικαίου, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση μπορεί να αναιρεθεί μόνον εφόσον ενέχει νομική πλημμέλεια ή ότι το ακυρωτικό δικαστήριο οφείλει να αποφανθεί βάσει της καταστάσεως που υφίστατο κατά τον χρόνο εκδόσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Πράγματι, κάθε δικαστήριο οφείλει να εφαρμόζει υπέρ του δράστη αδικήματος τον ευνοϊκότερο για αυτόν ποινικό νόμο, για όσο διάστημα η καταδίκη του δεν έχει καταστεί αμετάκλητη.
Ως προς το τελευταίο αυτό ζήτημα, όταν δεν είναι δυνατή ερμηνεία εθνικής διατάξεως σύμφωνη προς τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης, η αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης επιβάλλει στο εθνικό δικαστήριο στο οποίο έχει ανατεθεί, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του, η εφαρμογή των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης να αφήνει ανεφάρμοστη κάθε διάταξη του εθνικού δικαίου αντίθετη προς τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης που έχουν άμεσο αποτέλεσμα. Εν προκειμένω, το άρθρο 49, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του Χάρτη είναι διατυπωμένο κατά τρόπο σαφή και ακριβή και δεν υπόκειται σε καμία προϋπόθεση, οπότε έχει άμεσο αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, αν το αιτούν δικαστήριο διαπιστώσει ότι το εσωτερικό του δίκαιο δεν του επιτρέπει να εφαρμόσει τις εγγυήσεις που απορρέουν από την προαναφερθείσα διάταξη στη διαφορά που εκκρεμεί ενώπιόν του, θα υποχρεούται να διασφαλίσει, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, την προστασία που απορρέει, για τους πολίτες, από την εν λόγω διάταξη και να διασφαλίσει την πλήρη αποτελεσματικότητά της, αφήνοντας εν ανάγκη ανεφάρμοστη κάθε αντίθετη εθνική διάταξη.
(
1
)	Η συσκευή αυτή, η οποία καταγράφει την ταχύτητα, χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, στα αυτοκίνητα οχήματα.
(
2
)	Βλ. το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΟΚ) 3821/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών (ΕΕ 1985, L 370, σ. 8, στο εξής: κανονισμός σχετικά με τη συσκευή ελέγχου).
(
3
)	Το αιτούν δικαστήριο μνημονεύει τα άρθρα 3 και 13 του κανονισμού (ΕΚ) 561/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 και (ΕΚ) αριθ. 2135/98 του Συμβουλίου καθώς και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 του Συμβουλίου (ΕΕ 2006, L 102, σ. 1).
(
4
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2020/1054 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2020, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 561/2006, όσον αφορά ελάχιστες απαιτήσεις ως προς τα ανώτατα όρια για τον ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο οδήγησης, κατώτατα όρια για τα διαλείμματα και περιόδους ημερήσιας και εβδομαδιαίας ανάπαυσης, καθώς και του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 165/2014, όσον αφορά τον εντοπισμό μέσω ταχογράφων (ΕΕ 2020, L 249, σ. 1).
(
5
)	Ειδικότερα, πρόκειται για το άρθρο 19, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3821/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών (ΕΕ 1985, L 370, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 561/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006 (ΕΕ 2006, L 102, σ. 1).
(
6
)	Δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 165/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Φεβρουαρίου 2014, για τους ταχογράφους στον τομέα των οδικών μεταφορών, ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 του Συμβουλίου σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών και τροποποιεί τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 561/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών (ΕΕ 2014, L 60, σ. 1, στο εξής: κανονισμός για τους ταχογράφους).
(
7
)	Η ευχέρεια αυτή προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο αφορά τις κατηγορίες οχημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 561/2006, όπως συμπληρώθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2020/1054.
(
8
)	Η υποχρέωση αυτή απορρέει από το άρθρο 19, παράγραφος 1, του κανονισμού σχετικά με τη συσκευή ελέγχου και από το άρθρο 41, παράγραφος 1, του κανονισμού για τους ταχογράφους.
(
9
)	Σύμβαση που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ).
(
10
)	Πράγματι, ο Σλοβάκος νομοθέτης επέλεξε να απαλλάξει αυτοδικαίως όλες τις κατηγορίες οχημάτων που απαριθμούνται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, του κανονισμού 561/2006 από την υποχρέωση να φέρουν ταχογράφο για τους ίδιους λόγους με εκείνους που δέχθηκε ο νομοθέτης της Ένωσης.