POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
z dnia 18 stycznia 2019 r.(*)
Odwołanie – Interwencja – Interes w rozstrzygnięciu sprawy – Oddalenie
W sprawie C‑342/18 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2018 r.,
Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA, z siedzibą w Warszawie (Polska), reprezentowana przez M. Jeżewskiego, adwokata,
wnosząca odwołanie,
w której drugą stroną postępowania jest:
Komisja Europejska, reprezentowana przez O. Beynet i K. Herrmann, działające w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
popierana przez:
Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez T. Henzego, działającego w charakterze pełnomocnika,
interwenient w postępowaniu odwoławczym,
PREZES TRYBUNAŁU,
uwzględniając wniosek E. Regana, sędziego sprawozdawcy,
po wysłuchaniu rzecznika generalnego M. Camposa Sáncheza-Bordony,
wydaje następujące
Postanowienie
1        W swym odwołaniu Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 marca 2018 r., Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo/Komisja (T‑130/17, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2018:155), w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną wniesioną przez tę spółkę skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”), przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. 2003, L 176, s. 57 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 12, t. 2, s. 230), z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej (zwanej dalej „sporną decyzją”).
2        Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 7 września 2018 r. Gazprom export LLC, spółka z siedzibą w Sankt Petersburgu (Rosja), wniosła o dopuszczenie jej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji Europejskiej.
3        Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 1 października 2018 r. wnosząca odwołanie przedstawiła swoje uwagi na piśmie w przedmiocie powyższego wniosku i wniosła o jego oddalenie, co uzasadniła między innymi w ten sposób, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie jej legitymacja czynna do wniesienia do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz że sprawa ta nie dotyczy w konsekwencji zgodności tej decyzji z prawem Unii.
W przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta
4        Na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej każda osoba mogąca uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi, innej niż sprawa między państwami członkowskimi, między instytucjami Unii Europejskiej lub między tymi państwami a wspomnianymi instytucjami, może interweniować w owej sprawie.
5        Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu powyższego postanowienia należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku lub postanowienia, które mają zostać wydane (zob. w szczególności postanowienia prezesa Trybunału: z dnia 11 czerwca 2018 r., Comune di Milano/Rada, C‑182/18, niepublikowane, EU:C:2018:454, pkt 8; z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 7 i przytoczone tam orzecznictwo).
6        W powyższym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie to może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (zob. w szczególności postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo).
7        W niniejszej sprawie odwołanie ma na celu uchylenie zaskarżonego postanowienia, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną, ze względu na brak legitymacji procesowej, skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wniesioną przez wnoszącą odwołanie na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, uzasadniając to tym, że owa decyzja nie dotyczy jej ani bezpośrednio, ani indywidualnie, oraz że nie jest ona aktem regulacyjnym w rozumieniu tego postanowienia.
8        W spornej decyzji wydanej na podstawie art. 36 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55 (Dz.U. 2009, L 211, s. 94) Komisja dokonała przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej, przyznanych spółce będącej operatorem tego gazociągu w odniesieniu do odcinka między punktem wejścia położonym koło Greifswaldu (Niemcy) a punktem wyjścia w Brandov (Republika Czeska) w drodze decyzji Bundesnetzagentur (federalnej agencji ds. sieci, Niemcy, zwanej dalej „BNetzA”) z dnia 25 lutego 2009 r., zmienionej w dniu 7 lipca 2009 r. zgodnie z decyzją Komisji C(2009) 4694 z dnia 12 czerwca 2009 r.
9        W dniu 28 listopada 2016 r. BNetzA zmieniła wspomniane warunki wyłączenia zgodnie ze sporną decyzją i zawarła ze spółką będącą operatorem gazociągu OPAL umowę prawa publicznego, zastępującą – zgodnie z prawem niemieckim – decyzję administracyjną.
10      Na poparcie swojego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Gazprom export twierdzi – powołując się na swój wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawiony przed Sądem w sprawie T‑130/17, w przedmiocie którego to wniosku Sąd się nie wypowiedział z uwagi na niedopuszczalność skargi w tej sprawie – po pierwsze, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie sądów Unii w odniesieniu do spornej decyzji wpłynęłoby w sposób natychmiastowy na legalność i możliwość wykonywania tej umowy prawa publicznego, której jest on stroną, po drugie, że wskutek ewentualnego stwierdzenia nieważności tej decyzji i wspomnianej umowy byłby on ponownie uważany za podmiot podlegający warunkom ustanowionym w decyzji BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., oraz po trzecie, że w przypadku stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji doznałby znaczącej szkody gospodarczej.
11      W ten sposób Gazprom export uzasadnia jednak swój interes nie w odniesieniu do rozstrzygnięcia sporu, jaki został przedłożony Trybunałowi w drodze odwołania będącego przedmiotem niniejszego postępowania, czyli sporu dotyczącego niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, lecz w odniesieniu do sporu, który zostałby przedłożony Sądowi, gdyby Trybunał postanowił uchylić zaskarżone postanowienie (zob. analogicznie postanowienia prezesa Trybunału: z dnia 27 lutego 2015 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, niepublikowane, EU:C:2015:135, pkt 11; a także z dnia 26 października 2016 r., Bionorica i Diapharm/Komisja, C‑596/15 P i C‑597/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:829, pkt 11).
12      Ponadto interes, na który powołuje się Gazprom export, ma charakter hipotetyczny, ponieważ zależy od zdarzenia niepewnego, a mianowicie stwierdzenia nieważności spornej decyzji przez Sąd (zob. analogicznie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, niepublikowane, EU:C:2015:135, pkt 12).
13      Wynika stąd, że Gazprom export nie wykazał interesu w rozstrzygnięciu sprawy, w związku z czym należy oddalić jego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku wnoszącej odwołanie o zachowanie poufności niektórych elementów akt sprawy wobec Gazprom export.
W przedmiocie kosztów
14      Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Gazprom export przegrał sprawę w zakresie swojego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, a wnosząca odwołanie nie wniosła o obciążenie tej spółki kosztami postępowania, należy postanowić, że Gazprom export i wnosząca odwołanie pokryją własne koszty związane z tymże wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje:
1)      Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawiony przez Gazprom export LLC zostaje oddalony.
2)      Gazprom export LLC i Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA pokrywają własne koszty.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 18 stycznia 2019 r.
Sekretarz
Prezes
A. Calot Escobar
K. Lenaerts
*      Język postępowania: polski.