WYROK SĄDU (siódma izba)
z dnia 1 marca 2018 r.(*)(1)
EFRR – Odmowa przyznania wkładu finansowego na realizację dużego projektu – Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 – Ocena wkładu dużego projektu w osiągnięcie celów programu operacyjnego – Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 – Przekroczenie terminu
W sprawie T‑402/15
Rzeczpospolita Polska, reprezentowana przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez B.R. Killmanna i M. Siekierzyńską, działających w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
mającej za przedmiot żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 3228 z dnia 11 maja 2015 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne” w ramach osi priorytetowej nr 4 programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”,
SĄD (siódma izba),
w składzie: V. Tomljenović, prezes, A. Marcoulli (sprawozdawca) i A. Kornezov, sędziowie,
sekretarz: E. Coulon,
wydaje następujący
Wyrok
Okoliczności powstania sporu
1        W dniu 1 października 2007 r. decyzją C(2007) 4562 Komisja Europejska przyjęła program operacyjny „Innowacyjna Gospodarka” (zwany dalej „POIG”) przedstawiony przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 25).
2        W następstwie przyjęcia przepisów krajowych wdrażających POIG polska spółka prawa prywatnego JYSK sp. z o.o. (zwana dalej „wyznaczonym beneficjentem”) złożyła w dniu 17 lipca 2008 r. do władz polskich wniosek o dofinansowanie projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne” (zwanego dalej „projektem”) w Radomsku, w województwie łódzkim (Polska), a w dniu 18 lutego 2009 r. władze polskie podpisały z wyznaczonym beneficjentem umowę o przyznaniu dofinansowania na realizację projektu. Projekt miał za przedmiot budowę inteligentnego i nowoczesnego centrum logistycznego (zwanego dalej „centrum logistycznym”), świadczącego wewnętrzne usługi magazynowania i usługi logistyczne dla grupy, do której należy wyznaczony beneficjent (zwanej dalej „grupą wyznaczonego beneficjenta”), będącej siecią handlową sprzedaży mebli oraz akcesoriów dla domu. Centrum logistyczne miało powiększyć i zmodernizować za pomocą nowych maszyn i urządzeń tradycyjny magazyn istniejący już w Radomsku. Realizacja projektu rozpoczęła się w dniu 1 września 2008 r.
3        Pismem z dnia 30 kwietnia 2010 r. na podstawie art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006 Rzeczpospolita Polska przekazała Komisji wniosek o potwierdzenie wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalneg (EFRR) na projekt jako duży projekt objęty osią priorytetową nr 4 POIG dotyczącą inwestycji w innowacyjne przedsiębiorstwa (zwany dalej „pierwszym wnioskiem o potwierdzenie”). Na prośbę Komisji władze polskie przekazały jej w dniu 6 sierpnia 2010 r. dodatkowe informacje.
4        Pismem z dnia 16 grudnia 2010 r. skierowanym do Rzeczypospolitej Polskiej Komisja wskazała, że wkład finansowy EFRR na projekt jest wykluczony ze względu na to, że z jednej strony nie jest on spójny z celami osi priorytetowej nr 4 POIG i że z drugiej strony wkład publiczny nie jest wystarczająco uzasadniony.
5        Pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na uwagi Komisji. W dniu 12 maja 2011 r. władze polskie przekazały Komisji dodatkowe informacje.
6        Pismem z dnia 20 czerwca 2011 r. skierowanym do Rzeczypospolitej Polskiej Komisja potwierdziła, że wkład finansowy EFRR na projekt nie jest uzasadniony.
7        Pismem z dnia 15 lipca 2011 r. Rzeczpospolita Polska wycofała pierwszy wniosek o potwierdzenie.
8        Pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. skierowanym do Rzeczypospolitej Polskiej Komisja przyjęła wycofanie pierwszego wniosku o potwierdzenie, a odpowiadając na pismo z dnia 19 kwietnia 2011 r., ponownie poinformowała Rzeczpospolitą Polską o problemach dotyczących projektu w związku z brakiem spójności z celami osi priorytetowej nr 4 POIG ze względu na to, że zostałby on zrealizowany nawet bez wkładu z EFRR, z jego wynikami gospodarczo-finansowymi i z tworzeniem miejsc pracy.
9        Realizacja projektu zakończyła się w dniu 31 października 2011 r.
10      W dniu 1 sierpnia 2013 r., jak wynika z dokumentów przedłożonych Sądowi, Rzeczpospolita Polska złożyła do Komisji nowy wniosek o potwierdzenie wkładu finansowego z EFRR na projekt (zwany dalej „drugim wnioskiem o potwierdzenie”).Równocześnie Komisja otrzymała dwie opinie o innowacyjności projektu.
11      Z pism wynika, że oba wnioski o potwierdzenie, pierwszy i drugi, dotyczą tego samego projektu.
12      Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. skierowanym do Rzeczypospolitej Polskiej Komisja wskazała, że pomimo zasadniczej zmiany niektórych informacji zawartych w pierwszym wniosku o potwierdzenie podstawowe cechy projektu pozostają takie same, gdyż chodzi o projekt już zrealizowany i operacyjny od listopada 2011 r. Komisja wezwała Rzeczpospolitą Polską do wycofania drugiego wniosku o potwierdzenie ze względu na brak efektu zachęty, na stabilność finansową projektu, na wątpliwości co do zgodności projektu z polityką konkurencji Unii Europejskiej i niedostateczną spójność z celami POIG.
13      Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na uwagi Komisji w odniesieniu do efektu zachęty, stabilności projektu, zgodności z polityką konkurencji Unii i spójności z celami POIG.
14      W dniu 11 maja 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 Komisja przyjęła decyzję C(2015) 3228 final (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), w której odmówiła przyznania wkładu finansowego EFRR na projekt (art. 1). Zaskarżona decyzja precyzuje, że wszelkie wydatki związane z projektem zawarte w deklaracji wydatków sprzed przyjęcia decyzji powinny zostać skorygowane w kolejnej deklaracji wydatków (art. 2). Zaskarżona decyzja jest skierowana do Rzeczpospolitej Polskiej (art. 3).
15      Zaskarżoną decyzją Komisja odmówiła potwierdzenia wkładu finansowego z EFRR na projekt ze względu na to, że ów projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, ze względu na brak dyfuzji innowacji (motywy 13–23), brak miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji (motywy 24–28) i brak wartości dodanej (motywy 29–32).
Postępowanie i żądania stron
16      Pismem złożonym w dniu 22 lipca 2015 r. w sekretariacie Sądu Rzeczpospolita Polska wniosła niniejszą skargę. Wnosi ona do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
17      W dniu 4 listopada 2015 r. Komisja złożyła w sekretariacie Sądu odpowiedź na skargę. Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi jako bezzasadnej;
–        obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.
18      Rzeczpospolita Polska złożyła replikę w dniu 5 stycznia 2016 r., a Komisja – duplikę w dniu 11 marca 2016 r.
19      Żadna ze stron nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy.
20      Na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd (siódma izba) postanowił wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania.
Co do prawa
21      Rzeczpospolita Polska podnosi w uzasadnieniu skargi cztery zarzuty, dotyczące zasadniczo: pierwszy – z jednej strony naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 3 i art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady lojalnej współpracy, a z drugiej strony naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, drugi – błędnej oceny stopnia dyfuzji innowacji oraz innowacyjności projektu, trzeci – błędu w ocenie charakteru miejsc pracy utworzonych dzięki projektowi, a czwarty – błędu w ocenie projektu odnośnie do wartości dodanej i efektu zachęty.
22      Należy wskazać, że pierwszy zarzut skargi dotyczy proceduralnych i materialnych zasad oceny projektu, podczas gdy trzy ostatnie zarzuty dotyczą kolejno trzech powodów, w oparciu o które Komisja uznała, że projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG w rozumieniu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, a mianowicie braku dyfuzji innowacji, braku miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji i braku wartości dodanej (zob. pkt 15 powyżej).
Uwagi wstępne w przedmiocie ram prawnych i kontroli Sądu
23      W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 1083/2006 reguluje działania EFRR, Europejskiego Funduszu Socjalnego i Funduszu Spójności (zwanych dalej łącznie „funduszami”) na okres programowania 2007–2013.
24      Należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 1–5 rozporządzenia nr 1083/2006 w każdym państwie członkowskim działalność funduszy przyjmuje formę programów operacyjnych opracowanych przez państwo członkowskie i przedłożonych Komisji do oceny i przyjęcia.
25      Zgodnie z art. 58, art. 59 ust. 1 i 2 i art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006 państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i ich kontrolę i w tym celu wyznaczają w szczególności instytucję zarządzającą, instytucję certyfikującą, a także ewentualnie jedną lub kilka instytucji pośredniczących w celu wykonania części lub całości ich zadań, oraz instytucję audytową. Zgodnie z art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację, a w szczególności za „zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady [Unii] i krajowe przez cały okres ich realizacji”.
26      Zgodnie z art. 63 i 65 rozporządzenia nr 1083/2006 dla każdego programu operacyjnego państwa członkowskie ustanawiają również komitet monitorujący, który upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, w szczególności poprzez analizę i zatwierdzenie kryteriów wyboru finansowanych operacji.
27      Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1083/2006 każda operacja, czyli projekt lub grupa projektów pozwalające na osiągnięcie celów programu operacyjnego, jest wybierana przez instytucję zarządzającą zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący.
28      Na podstawie art. 56 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 wydatki są kwalifikowalne do wkładu funduszy wyłącznie wtedy, gdy zostały poniesione w związku z operacjami podjętymi na mocy decyzji instytucji zarządzającej lub na odpowiedzialność tej instytucji, zgodnie z kryteriami ustalonymi przez komitet monitorujący.
29      W drugiej kolejności, jeżeli państwo członkowskie wybierze duży projekt, to jest zgodnie z art. 39 rozporządzenia nr 1083/2006 „wydatki związane z operacją składającą się z szeregu robót, działań lub usług, której celem samym w sobie jest ukończenie niepodzielnego zadania o sprecyzowanym charakterze gospodarczym lub technicznym, która posiada jasno określone cele i której całkowity koszt przekracza kwotę […] 50 mln EUR”, w celu jego finansowania przez EFRR lub przez Fundusz Spójności w ramach jednego lub wielu programów operacyjnych, zgodnie z motywem 49 rozporządzenia nr 1083/2006 powinna istnieć możliwość zatwierdzenia go przez Komisję, aby przeprowadzić ocenę jego celu i oddziaływania, a także uzgodnień odnoszących się do planowanego wykorzystania zasobów Unii.
30      W tym celu art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006 przewiduje, że duży projekt jest przedstawiany Komisji przez państwo członkowskie lub jego instytucję zarządzającą, dostarczające informacje, o których mowa w art. 40 akapit pierwszy lit. a)–h) rozporządzenia nr 1083/2006, a mianowicie informacje o podmiocie odpowiedzialnym za jego wdrażanie i o charakterze inwestycji oraz jej opis, wartość finansową i lokalizację, wyniki studiów wykonalności, harmonogram realizacji, analizę kosztów i korzyści, analizę oddziaływania na środowisko, uzasadnienie wkładu publicznego i plan finansowy. Zgodnie z art. 40 ust. 2 lit. e) i art. 40 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1083/2006 oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie EFRR (Dz.U. 2006, L 371, s. 1) informacje te są przekazywane zgodnie ze wzorami wniosków o potwierdzenie zawartymi w załącznikach XXI i XXII do rozporządzenia nr 1828/2006, zatytułowanymi „Duży projekt – wniosek o potwierdzenie pomocy na mocy art. 39–41 rozporządzenia […] nr 1083/2006”.
31      Zgodnie z art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006 Komisja dokonuje oceny dużego projektu, w razie potrzeby konsultując się z ekspertami zewnętrznymi, w tym z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym (EBI), w świetle informacji, o których mowa w art. 40, jego spójności z priorytetami programu operacyjnego, jego wkładu w osiągnięcie celów tych priorytetów oraz jego spójności z innymi politykami Unii.
32      Zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, pod warunkiem że wniosek został złożony zgodnie z art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006, Komisja przyjmuje decyzję możliwie najszybciej, ale nie później niż w terminie trzech miesięcy po złożeniu przez państwo członkowskie lub instytucję zarządzającą dużego projektu.
33      Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że decyzja Komisji określa aspekt fizyczny, podstawę ustalania poziomu współfinansowania osi priorytetowej oraz roczny harmonogram dla wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności.
34      Zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006, w przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego funduszy w duży projekt, powiadamia ona państwo członkowskie o powodach tej decyzji w terminie i na warunkach określonych w ust. 2 tego artykułu. Ponadto w tej ostatniej sytuacji zgodnie z art. 78 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006, w przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego w duży projekt i gdy państwo członkowskie już ujęło płatności dotyczące tego dużego projektu w przedłożonej Komisji deklaracji wydatków, po przyjęciu decyzji o odmowie należy odpowiednio skorygować deklarację wydatków.
35      W trzeciej kolejności z orzecznictwa wynika, że w zakresie przyznania pomocy finansowej Unii Komisja posiada szerokie uprawnienia dyskrecjonalne co do istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie takiej pomocy (zob. wyrok z dnia 14 lutego 2008 r., Provincia di Imperia/Komisja, T‑351/05, EU:T:2008:40, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo).
36      Ponadto Komisja posiada szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, w sytuacji gdy w ramach stosowania przepisów dotyczących funduszy musi dokonywać oceny złożonych sytuacji faktycznych i księgowych (zob. podobnie wyrok z dnia 6 czerwca 2007 r., Mediocurso/Komisja, T‑251/05 i T‑425/05, niepublikowany, EU:T:2007:162, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo), jak w przypadku, gdy musi ona dokonać oceny dużego projektu na podstawie informacje zawartych we wniosku o potwierdzenie, o których mowa w art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006, spójności dużego projektu z priorytetami programu operacyjnego, jego wkładu w realizację celów tych priorytetów i jego spójności z innymi politykami Unii, aby przeprowadzić ocenę celów i oddziaływania tego dużego projektu, a także uzgodnień odnoszących się do planowanego wykorzystania zasobów Unii.
37      Tym samym w sytuacji, gdy Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia oceny dużego projektu i podjęcia decyzji na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006, dysponuje ona szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi.
38      W tych okolicznościach prowadzona przez Sąd kontrola sądowa ogranicza się do sprawdzenia, czy Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, i w tym celu do strony skarżącej należy przedstawienie okoliczności faktycznych lub prawnych, które mogą wykazać, że ocena Komisji jest obarczona takim błędem (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 maja 1994 r., Consorzio gruppo di azione locale „Murgia Messapica”/Komisja, T‑465/93, EU:T:1994:56, pkt 47; z dnia 6 czerwca 2007 r., Mediocurso/Komisja, T‑251/05 i T‑425/05, niepublikowany, EU:T:2007:162, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 14 lutego 2008 r., Provincia di Imperia/Komisja, T‑351/05, EU:T:2008:40, pkt 86).
39      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że w sytuacji gdy instytucjom przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, poszanowanie gwarancji przyznanych przez porządek prawny Unii w postępowaniach administracyjnych nabiera jeszcze większego znaczenia (wyrok z dnia 7 maja 1992 r., Pesquerias De Bermeo i Naviera Laida/Komisja, C‑258/90 i C‑259/90, EU:C:1992:199, pkt 26).
40      W czwartej kolejności należy zauważyć, że w zakresie, w jakim Rzeczpospolita Polska celem podważenia oceny Komisji odnosi się do informacji, które nie były dostępne w czasie przyjmowania zaskarżonej decyzji lub które nie zostały przekazane do wiadomości Komisji w toku procedury oceny projektu, informacje te nie mogą być brane pod uwagę przez Sąd do celów oceny zgodności z prawem tej decyzji.
41      Z orzecznictwa wynika bowiem, że w ramach skargi o stwierdzenie nieważności legalność aktu Unii ocenia się na podstawie stanu faktycznego i prawnego w chwili przyjęcia tego aktu. W konsekwencji przy ocenie zgodności tego aktu z prawem wyłączona jest możliwość uwzględnienia okoliczności późniejszych w stosunku do daty wydania aktu Unii (zob. wyrok z dnia 11 lutego 2015 r., Hiszpania/Komisja, T‑204/11, EU:T:2015:91, pkt 123 i przytoczone tam orzecznictwo). Według orzecznictwa zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi dysponowała Komisja w momencie jej wydania (zob. wyrok z dnia 19 czerwca 2015 r., Włochy/Komisja, T‑358/11, EU:T:2015:394, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo).
42      W świetle tych elementów normatywnych i orzeczniczych należy ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego zasadniczo z jednej strony naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 3 i art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady lojalnej współpracy, a z drugiej strony naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006
43      Rzeczpospolita Polska twierdzi, że Komisja popełniła dwa podstawowe naruszenia. Z jednej stronyprzy ocenieprojektu Komisja wykroczyła poza kryteria wyboru.Z drugiej strony Komisja naruszyła termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006.
W przedmiocie pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczącej zasadniczo naruszenia kryteriów wyboru
44      Po pierwsze, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że ocena przeprowadzona przez Komisję na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 nie powinna naruszać kryteriów wyboru ustalonych przez komitet monitorujący, tym bardziej że w niniejszym wypadku Komisja nie kwestionowała tych kryteriów na etapie ich ustalania. Artykuł 41 rozporządzenia nr 1083/2006 nie stanowi niezależnej podstawy dla oceny dużych projektów i Komisja jest związana kryteriami wyboru. Tymczasem zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej w niniejszym wypadku projekt spełniał wszystkie kryteria wyboru mające do niego zastosowanie, które nie obejmowały wymagań w zakresie efektu zachęty, utworzenia miejsc pracy i dyfuzji innowacji, co do których Komisja wyraziła zastrzeżenia w zaskarżonej decyzji. Oceniając projekt na podstawie kryteriów wyboru wykraczających poza kryteria ustalone przez komitet monitorujący, Komisja naruszyła zasadę lojalnej współpracy. Po drugie, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że na podstawie zasady lojalnej współpracy Komisja, poprzez aktywny udział swego przedstawiciela w komitecie monitorującym, była zobowiązana zgłaszać swoje wątpliwości co do kryteriów wyboru już na etapie ich przyjmowania. W ich braku instytucja zarządzająca, która zawiera umowę z beneficjentem, ma podstawy, by oczekiwać, że projekt spełniający wspomniane kryteria nie zostanie zakwestionowany przez Komisję na etapie wniosku o potwierdzenie w oparciu o wyższe wymagania. Po trzecie, Rzeczpospolita Polska dodaje, że odmowna decyzja Komisji musi opierać się na przesłankach formalnych lub materialnych i na konkretnej podstawie prawnej, a Komisja nie może kwestionować zgodności danego projektu z celami POIG.
45      Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
46      Co się tyczy zastrzeżenia dotyczącego naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1083/2006, należy rozpocząć od przypomnienia z jednej strony, że jak wynika z przepisów przywołanych w pkt 25–28 powyżej, każda operacja, która ma być finansowana przez fundusze w ramach programu operacyjnego, jest wybierana przez instytucję zarządzającą wyznaczoną przez państwo członkowskie i że wybór ten jest dokonywany na podstawie kryteriów ustalonych przez komitet monitorujący ustanowiony przez dane państwo członkowskie. Dane państwo członkowskie poprzez wyznaczone do tego instytucje powinno zatem najpierw ustalić kryteria wyboru operacji, które mają być finansowane przez fundusze w ramach programu operacyjnego, a następnie wybrać te operacje.
47      Z drugiej strony, jak wynika z przepisów przywołanych w pkt 29–34 powyżej, operacje stanowiące duże projekty, a mianowicie te, których całkowity koszt przekracza 50 mln EUR, po ich wybraniu przez państwo członkowskie są oceniane przez Komisję celem potwierdzenia lub odmowy państwu członkowskiemu wkładu EFRR lub Funduszu Spójności.
48      Niemniej, jak wynika z rozporządzenia nr 1083/2006, ta prowadzona przez Komisję ocena różni się od wyboru dokonywanego przez państwo członkowskie zarówno pod względem jej zasad, jak i jej celu.
49      Po pierwsze, jedynie w kontekście relacji między Komisją i państwem członkowskim prowadzone są działania, w ramach których Komisja ocenia i potwierdza przyznanie państwu członkowskiemu wkładu finansowego z EFRR na duży projekt lub go odmawia. Komisja nie dokonuje wyboru projektów, które są proponowane władzom krajowym przez wnioskodawców, lecz przeprowadza jedynie, i wyłącznie względem państw członkowskich, ocenę dużych projektów, które zostały już wybrane przez władze krajowe i przedłożone jej do zatwierdzenia wkładu finansowego w ramach EFRR lub Funduszu Spójności (wyrok z dnia 4 maja 2017 r., Green Source Poland/Komisja, T‑512/14, EU:T:2017:299, pkt 37, 52).
50      Po drugie, ocena Komisji nie ma na celu weryfikacji wyboru dokonanego przez państwo członkowskie w świetle kryteriów wyboru ustalonych przez komitet monitorujący, lecz zbadanie w świetle informacji przewidzianych w tym celu w art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006 i zawartych we wniosku o potwierdzenie, jak wskazuje motyw 49 wspomnianego rozporządzenia, celu i oddziaływania dużego projektu, a także uzgodnień odnoszących się do planowanego wykorzystania zasobów Unii, i to zgodnie z art. 41 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, poprzez dokonanie oceny dużego projektu na podstawie tych informacji, jego spójności z priorytetami programu operacyjnego, jego wkładu w osiągnięcie celów tych priorytetów i jego spójności z innymi politykami Unii.
51      Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, dokonując oceny dużego projektu i podejmując decyzję na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006, Komisja nie jest ograniczona kryteriami wyboru ustalonymi przez państwo członkowskie.
52      Wniosku tego nie podważają przepisy, których naruszenie jest podnoszone przez Rzeczpospolitą Polską, a które nie dotyczą oceny dużego projektu przez Komisję na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006, lecz jego wyboru przez państwo członkowskie. Z jednej strony art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 dotyczy bowiem jedynie faktu, że instytucja zarządzająca zapewnia, aby projekty były wybierane zgodnie z właściwymi kryteriami wyboru (zob. pkt 25 powyżej). Z drugiej strony art. 56 ust. 3 tego rozporządzenia dotyczy jedynie faktu, że kwalifikowalne są tylko wydatki poniesione na operacje wybrane zgodnie z kryteriami wyboru zatwierdzonymi przez komitet monitorujący (zob. pkt 28 powyżej). W konsekwencji przepisy te w żaden sposób nie ograniczają oceny prowadzonej przez Komisję na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 do kryteriów wyboru ustalonych przez państwo członkowskie.
53      Co się tyczy zastrzeżenia odnoszącego się do naruszenia zasady lojalnej współpracy, należy przypomnieć, że zasada ta, ustanowiona w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE, wprowadza dla państw członkowskich obowiązek podjęcia wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia pełnego zakresu stosowania i skuteczności prawa Unii oraz nakłada na jej instytucje wzajemne obowiązki poszanowania i wspomagania względem państw członkowskich przy realizacji zadań wynikających z traktatów (zob. wyrok z dnia 29 października 2015 r., Litwa/Komisja, T‑110/13, niepublikowany, EU:T:2015:818, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).
54      Ponieważ Komisja nie jest zobowiązana kryteriami wyboru ustalonymi przez państwo członkowskie w ramach oceny dużego projektu na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006, fakt, iż nie ograniczyła swej oceny do tych kryteriów, nie stanowi naruszenia zasady lojalnej współpracy. Jeżeli bowiem państwo członkowskie składa do Komisji wniosek o potwierdzenie dla dużego projektu, ocena tego wniosku podlega regułom przewidzianym w art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006. Powoływanie się na zasadę lojalnej współpracy nie może prowadzić do stosowania odmiennych reguł, a w szczególności do ograniczania tej oceny do stosowania kryteriów wyboru ustalonych przez państwo członkowskie.
55      Wniosku tego nie podważają przywołane przez Rzeczpospolitą Polską okoliczności, że przedstawiciel Komisji uczestniczył w pracach komitetu monitorującego i że w niniejszym wypadku nie kwestionował on kryteriów wyboru POIG, na podstawie których projekt został wybrany.
56      Przede wszystkim bowiem komitet monitorujący, który jest tworzony przez państwo członkowskie, nie sprawuje żadnej funkcji w ramach procedury oceny przez Komisję dużego projektu na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006. Następnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 65 rozporządzenia nr 1083/2006 komitet monitorujący nie ma za zadanie wyboru indywidualnych operacji, lecz jedynie zbadanie i zatwierdzenie kryteriów wyboru dotyczących programu operacyjnego, gdyż wybór operacji spoczywa na instytucji zarządzającej. W końcu, choć prawdą jest, że zgodnie z art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 przedstawiciel Komisji uczestniczy z własnej inicjatywy lub na wniosek komitetu monitorującego w pracach tego komitetu, to ma on jedynie głos doradczy.
57      Stąd brak zakwestionowania przez tego przedstawiciela Komisji kryteriów wyboru zbadanych i zatwierdzonych przez komitet monitorujący nie może być interpretowany w ten sposób, że Komisja jest zobowiązana potwierdzić w ramach procedury oceny przewidzianej w art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006 wkład finansowy na każdy duży projekt wybrany przez instytucję zarządzającą na podstawie tych kryteriów (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 28 stycznia 2009 r., Niemcy/Komisja, T‑74/07, EU:T:2009:20, pkt 50–52).
58      Wynika z tego, iż w niniejszym wypadku fakt, że w ramach prac komitetu monitorującego przedstawiciel Komisji nie sformułował uwag co do kryteriów wyboru dotyczących POIG, przy czym nie ma konieczności ustalania, czy rzeczywiście tak było, i że Komisja odmówiła potwierdzenia wkładu finansowego z EFRR na duży projekt wybrany na podstawie tych kryteriów, nie stanowi naruszenia przepisów rozporządzenia nr 1083/2006 przywołanych przez Rzeczpospolitą Polską ani naruszenia zasady lojalnej współpracy czy nawet zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
59      Poza tym w tych ramach należy oddalić argument Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym decyzja odmowna przyjęta na podstawie art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 może opierać się jedynie na powodach formalnych lub materialnych i na konkretnym przepisie prawnym. Z jednej strony art. 41 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi bowiem podstawę prawną oceny dużego projektu przez Komisję i decyzji potwierdzających lub odmownych przyjętych w tym względzie. Z drugiej strony zarówno z brzmienia art. 40 i 41 rozporządzenia nr 1083/2006, jak i motywu 49 tego rozporządzenia wynika, że powody decyzji odmownej przyjętej na podstawie art. 41 ust. 3 tego rozporządzenia nr 1083/2006 nie ograniczają się do aspektów formalnych lub materialnych, lecz mogą mieć związek w szczególności ze spójnością dużego projektu z priorytetami programu operacyjnego, z jego wkładem w osiągnięcie celów tych priorytetów i jego spójnością z innymi politykami Unii, jak też z informacjami przekazanymi we wniosku o potwierdzenie, co się tyczy w szczególności studium wykonalności, analizy kosztów i korzyści, analizy oddziaływania na środowisko czy też uzasadnienia wkładu publicznego. W konsekwencji wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, nic nie stoi na przeszkodzie, by Komisja zbadała w szczególności spójność projektu z priorytetami programu operacyjnego lub wkład projektu w osiągnięcie celów tych priorytetów.
60      W konsekwencji pierwsza część zarzutu pierwszego nie jest zasadna i należy ją oddalić.
W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego, dotyczącej przekroczenia terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006
61      Rzeczpospolita Polska, opierając się na orzecznictwie Trybunału dotyczącym przekroczenia terminu na przyjęcie decyzji w sprawie korekty finansowej (wyrok z dnia 4 września 2014 r., Hiszpania/Komisja, C‑192/13 P, EU:C:2014:2156), podnosi, że w niniejszym wypadku, przyjąwszy zaskarżoną decyzję pięć lat po złożeniu pierwszego wniosku o potwierdzenie, Komisja nie dotrzymała terminu wyznaczonego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, co stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, które może prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu dotkniętego taką wadą. Utrzymuje ona, że w niniejszym wypadku przy ocenie czasu trwania postępowania należy wziąć pod uwagę cały okres rozpoczynający się od dnia złożenia pierwszego wniosku o potwierdzenie, to jest 30 kwietnia 2010 r., ponieważ ten pierwszy wniosek został wycofany tylko w celu jego uzupełnienia i poprawienia i zarówno pierwszy wniosek o potwierdzenie, jak i drugi dotyczą tego samego projektu.
62      Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej orzecznictwo dotyczące przekroczenia terminu na przyjęcie decyzji w sprawie korekty finansowej, w którym Trybunał wskazał szereg argumentów przemawiających za uznaniem wiążącego charakteru terminów określonych w rozporządzeniu nr 1083/2006, można odnieść do oceny dużych projektów, ponieważ terminy określone w tym rozporządzeniu nie mają odmiennego charakteru i orzecznictwo to przemawia za wiążącym charakterem obu terminów. Powołując się na to samo orzecznictwo, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że fakt, iż w rozporządzeniu nr 1083/2006 nie przewidziano konsekwencji przekroczenia tego terminu, nie może prowadzić do uznania, że termin ten nie jest wiążący. Przeciwnie, zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej wiążący charakter terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 wynika jeszcze wyraźniej z brzmienia tego przepisu, niż w ma to miejsce w dziedzinie korekt finansowych, ponieważ chodzi o termin maksymalny.
63      Poza tym Rzeczpospolita Polska twierdzi, że wiążący charakter terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 jest także potwierdzony brzmieniem art. 102 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie nr 1083/2006(Dz.U. 2013, L 347, s. 320), przewidującym dorozumiane zatwierdzenie dużych projektów przy braku przyjęcia decyzji odmownej przez Komisję w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku.
64      Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
65      Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi:
„Komisja przyjmuje decyzję możliwie najszybciej, ale nie później niż w terminie trzech miesięcy po złożeniu przez państwo członkowskie […] dużego projektu, pod warunkiem że został on złożony zgodnie z art. 40 [rozporządzenia nr 1083/2006]. Decyzja ta określa aspekt fizyczny, podstawę ustalania poziomu współfinansowania osi priorytetowej oraz roczny harmonogram dla wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności”.
66      Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi:
„W przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego funduszy w duży projekt, powiadamia ona państwo członkowskie o powodach tej decyzji w terminie i na warunkach określonych w [art. 41] ust. 2 [tego rozporządzenia]”.
67      W pierwszej kolejności należy ustalić, czy termin określony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 ma charakter instrukcyjny czy wiążący w świetle brzmienia i systematyki tego przepisu (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 stycznia 2005 r., Merck, Sharp & Dohme, C‑245/03, EU:C:2005:41, pkt 20).
68      W tym względzie należy wskazać, że art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 nie zawiera wskazówek pozwalających na przyznanie przewidzianemu w nim terminowi charakteru czysto instrukcyjnego. Przeciwnie – użycie czasownika „przyjmować” w formie oznajmującej („przyjmuje”) świadczy o tym, że Komisja jest zobowiązana do zachowania tego terminu, co potwierdza w szczególności wersja angielska tego przepisu, która poprzez użycie wyrażenia „shall adopt” odnosi się wyraźnie do obowiązku. Użycie sformułowania „możliwie najszybciej, ale nie później” jedynie potwierdza, że przestrzeganie tego terminu nie jest możliwością, lecz obowiązkiem Komisji, który prawodawca chciał podkreślić.
69      Wynika z tego, że termin określony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika zarówno z brzmienia, jak i systematyki tego przepisu, jest terminem wiążącym.
70      W drugiej kolejności należy stwierdzić, że w niniejszym wypadku, jak słusznie utrzymuje Rzeczpospolita Polska (zob. pkt 61 powyżej) w świetle rozwoju wydarzeń przypomnianych w pkt 3–14 powyżej, termin trzech miesięcy przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, mający zastosowanie do decyzji odmownej na podstawie art. 41 ust. 3 tego rozporządzenia, został przez Komisję przekroczony.
71      Należy bowiem stwierdzić, że w następstwie wycofania pierwszego wniosku o potwierdzenie, które zakończyło procedurę rozpatrzenia tego wniosku, co się tyczy drugiego wniosku o potwierdzenie, Komisja przede wszystkim potrzebowała blisko jedenastu miesięcy na przekazanie Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 24 czerwca 2014 r. pisma zawierającego jej ocenę tego wniosku, a następnie, w reakcji na odpowiedź Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2014 r., potrzebowała około ośmiu i pół miesiąca na formalne wypowiedzenie się w przedmiocie tego wniosku i przyjęcie w dniu 11 maja 2015 r. zaskarżonej decyzji na podstawie art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006.
72      W trzeciej kolejności w tych okolicznościach należy ustalić konsekwencje przekroczenia terminu trzech miesięcy przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, a w szczególności zbadać, czy ma ono powodować automatycznie z samego tego powodu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
73      Ponieważ art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 nie zawiera żadnej wskazówki co do konsekwencji przekroczenia przez Komisję przewidzianego w nim terminu trzech miesięcy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału należy rozpatrzyć cele i strukturę tego rozporządzenia, aby ustalić konsekwencje tego przekroczenia (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 20 stycznia 2005 r., Merck, Sharp & Dohme, C‑245/03, EU:C:2005:41, pkt 25, 26).
74      Na wstępie należy przypomnieć, że termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 jest terminem, w jakim Komisja jest zobowiązana odpowiedzieć na wniosek złożony jej przez osoby trzecie, w niniejszym wypadku przez państwo członkowskie. Jedynie w wypadku gdyby brak odpowiedzi w tym terminie powodował uwzględnienie wniosku lub utratę przez Komisję uprawnienia do jego rozpatrzenia, można by automatycznie stwierdzić nieważność odpowiedzi odmownej przyjętej po terminie z samego powodu przekroczenia takiego terminu (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 marca 2009 r., Shanghai Excell M & E Enterprise i Shanghai Adeptech Precision/Rada, T‑299/05, EU:T:2009:72, pkt 116). Należy zatem zbadać, czy w świetle swoich celów i struktury rozporządzenie nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że przekroczenie wspomnianego terminu powoduje uwzględnienie wniosku lub utratę przez Komisję uprawnienia do jego rozpatrzenia.
75      Co się tyczy kwestii tego, czy z celów i struktury rozporządzenia nr 1083/2006 wynika, że przekroczenie terminu trzech miesięcy powoduje uwzględnienie złożonego przez państwo członkowskie wniosku o potwierdzenie, należy wskazać, po pierwsze, że treść decyzji uwzględniającej wyklucza taką możliwość.
76      Z art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 wynika bowiem, że decyzja Komisji uwzględniająca wniosek o potwierdzenie wskazuje między innymi podstawę ustalania poziomu współfinansowania programu operacyjnego (zob. pkt 33 powyżej). Jedynie decyzja Komisji uwzględniająca taki wniosek określa kwotę podstawową, do której ma zastosowanie poziom współfinansowania wynikający z danego programu operacyjnego, a tym samym wysokość wkładu finansowego Unii. W braku decyzji Komisji nie można konkretnie określić wkładu finansowego Unii i w konsekwencji uznać, że został on potwierdzony.
77      Ma to zresztą oparcie w motywie 49 rozporządzenia nr 1083/2006, który mówi, że Komisja powinna mieć możliwość oceny i w danym wypadku zatwierdzenia dużych projektów (zob. pkt 29 powyżej). Wynika z tego, że w wypadku dużych projektów u podstaw rozporządzenia nr 1083/2006 leży założenie, że ich finansowanie przez państwo członkowskie za pomocą zasobów EFRR lub Funduszu Spójności jest uzależnione od zatwierdzenia przez Komisję.
78      Po drugie, należy stwierdzić, że tam, gdzie rozporządzenie nr 1083/2006 zamierzało karać za niezachowanie danego terminu poprzez przyjęcie z mocy prawa, owo rozporządzenie wyraźnie na to wskazywało (zob. analogicznie wyrok z dnia 20 stycznia 2005 r., Merck, Sharp & Dohme, C‑245/03, EU:C:2005:41, pkt 31). I tak, na przykład art. 62 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że strategię audytu przedstawianą Komisji przez komitet monitorujący „uznaje się za przyjętą” w przypadku braku uwag Komisji w terminie trzech miesięcy od jej otrzymania. Podobnie art. 67 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że sprawozdanie końcowe dotyczące programu operacyjnego przekazane przez instytucję zarządzającą Komisji „uznaje się za przyjęte”, jeżeli Komisja nie odpowie w przewidzianym terminie. Tak samo art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 stanowi, że deklarację zamknięcia przekazaną przez państwo członkowskie Komisji „uznaje się za przyjętą w braku uwag ze strony Komisji w […] terminie pięciu miesięcy”.
79      W konsekwencji w ramach rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika z jego celów i struktury, brak odpowiedzi na wniosek o potwierdzenie w terminie przewidzianym w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia nie powoduje przyjęcia wniosku o potwierdzenie.
80      Wniosku tego nie podważają argumenty Rzeczypospolitej Polskiej oparte z jednej strony na orzecznictwie Trybunału dotyczącym terminu na przyjęcie korekty finansowej, a z drugiej strony na nowej procedurze dorozumianego zatwierdzenia przewidzianej w art. 102 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1303/2013.
81      W tym względzie, choć jak podnosi Rzeczpospolita Polska, w orzecznictwie dotyczącym przewidzianego w art. 99 rozporządzenia nr 1083/2006 uprawnienia Komisji do dokonywania korekt finansowych Trybunał uznał wprawdzie, że przekroczenie przewidzianego w art. 100 ust. 5 tego rozporządzenia terminu na dokonanie takich korekt stanowiło naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, które podlega uwzględnieniu przez sąd Unii z urzędu i powoduje stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej po terminie (wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Hiszpania/Komisja, C‑192/13 P, EU:C:2014:2156, pkt 103, 104; z dnia 21 września 2016 r., Komisja/Hiszpania, C‑140/15 P, EU:C:2016:708, pkt 114, 118), to orzecznictwo to nie może jednak znaleźć zastosowania w niniejszym wypadku.
82      Orzecznictwo przywołane w pkt 81 powyżej ma bowiem za przedmiot termin o innym charakterze niż termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006.
83      Przede wszystkim w ramach oceny dużych projektów termin przewidziany w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 jest terminem, w którym Komisja jest zobowiązana odpowiedzieć na wniosek o współfinansowanie złożony jej przez państwo członkowskie, natomiast w ramach procedury korekty finansowej termin przewidziany w art. 100 ust. 5 tego samego rozporządzenia jest terminem, w którym Komisja jest zobowiązana przyjąć z własnej inicjatywy decyzję uchylającą całość lub część udziału finansowego Unii w programie operacyjnym. Tym samym zasadniczo pierwszy jest terminem na przyznanie wkładu finansowego, podczas gdy drugi jest terminem na uchylenie już przyznanego wkładu finansowego.
84      Następnie w ramach oceny dużych projektów w braku przyjętej w terminie decyzji co do wniosku o potwierdzenie i jakiegokolwiek przepisu przewidującego konsekwencje takiego braku decyzji wniosek o potwierdzenie pozostaje bez odpowiedzi i nie może być uważany za przyjęty (zob. pkt 75–79 powyżej). Natomiast w zakresie korekt finansowych w braku decyzji w przewidzianym na to terminie państwo członkowskie zachowuje wkład funduszy, który już został mu przyznany. Tym samym w braku przyjętej w terminie decyzji dotyczącej korekty finansowej, jak wynika z orzecznictwa przywołanego w pkt 81 powyżej, Komisja nie może zastosować korekty finansowej, a państwo członkowskie nie podlega zastosowaniu takiej korekty.
85      W końcu, wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, z orzecznictwa przywołanego w pkt 81 powyżej nie wynika, by Trybunał wypowiedział się w ten sposób, że terminy przewidziane w art. 100 ust. 5 i w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 mają ten sam charakter. Z orzecznictwa tego wynika natomiast, że Trybunał zbadał jedynie termin wyznaczony na przyjęcie decyzji dotyczącej korekty finansowej i że odniósł się wyraźnie do charakteru takiej decyzji (wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Hiszpania/Komisja, C‑192/13 P, EU:C:2014:2156, pkt 82, 102; z dnia 21 września 2016 r., Komisja/Hiszpania, C‑140/15 P, EU:C:2016:708, pkt 70, 72, 113).
86      Co się tyczy drugiego argumentu, należy zauważyć, że rozporządzenie nr 1303/2013 nie ma zastosowania w niniejszym wypadku, gdyż jego art. 152 ust. 1 stanowi, że rozporządzenie nr 1083/2006 ma nadal zastosowanie do pomocy lub operacji, w tym programów operacyjnych i dużych projektów, zatwierdzonych przez Komisję na podstawie tego rozporządzenia, a jego art. 152 ust. 2 dodaje, że wnioski o pomoc złożone lub zatwierdzone na podstawie rozporządzenia nr 1083/2006 zachowują ważność. Zresztą należy zaznaczyć, że art. 102 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1303/2013 przewiduje procedurę dorozumianego zatwierdzenia jedynie wtedy, gdy do wniosku złożonego przez państwo członkowskie dołączona jest ocena jakości przeprowadzona przez niezależnych ekspertów zgodnie z art. 101 akapit trzeci tego rozporządzenia. Procedura ta nie ma odpowiednika w systemie przewidzianym w art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006, co potwierdza wniosek, że w ramach tego ostatniego rozporządzenia milczenie Komisji w terminie trzech miesięcy nie może być interpretowane jako dorozumiane potwierdzenie wkładu finansowego na duży projekt. Poza tym jest bezsporne, że w niniejszym wypadku projekt nie został złożony na podstawie art. 102 ust. 1 rozporządzenia nr 1303/2013, w związku z czym procedura dorozumianego zatwierdzenia przewidziana w tym przepisie nie może mieć zastosowania.
87      Co się tyczy kwestii, czy z celów i struktury rozporządzenia nr 1083/2006 wynika, że przekroczenie terminu trzech miesięcy powoduje utratę uprawnienia Komisji do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie złożonego przez państwo członkowskie, po pierwsze, należy zauważyć, że gdyby Komisja musiała odstąpić od kontynuowania rozpatrywania wniosku o potwierdzenie, jeżeli przekroczyłaby termin trzech miesięcy, ostatecznie szkodziłoby to celowi początkowego wniosku państwa członkowskiego, a mianowicie uzyskaniu potwierdzenia wkładu finansowego EFRR lub Funduszu Spójności, i to z powodów, które nie podlegałyby jej kontroli. Podobnie, gdyby Komisja musiała rozpocząć nową procedurę oceny dużego projektu, podlegającą nowemu terminowi trzech miesięcy, w praktyce jedynie pogarszałoby to uchybienie temu terminowi, przesuwając decyzję w przedmiocie wniosku o potwierdzenie na późniejszy czas. Poza tym, zważywszy, że wspomniane przekroczenie nie oznacza przyjęcia wniosku, jak już zaznaczono, ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na to, że została ona przyjęta po terminie, również jedynie pogłębiałoby uchybienie temu terminowi.
88      Po drugie, z art. 78 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006, przypomnianego w pkt 34 powyżej, wynika, że państwo członkowskie może rozpocząć realizację dużego projektu i przedłożyć Komisji związane z nim wydatki, zanim Komisja wyda swą decyzję, a więc niezależnie od terminu przewidzianego na jej wydanie. Państwo członkowskie, które wybiera taką możliwość, czyni to na własne ryzyko, mając na względzie fakt, że Komisja może przyjąć decyzję odmowną co do potwierdzenia wkładu finansowego Unii na duży projekt. W konsekwencji, ponieważ państwo członkowskie nie jest zobowiązane do oczekiwania na decyzję Komisji, aby realizować swoje projekty rozwoju regionalnego, i do zgłaszania Komisji związanych z nim wydatków na wypadek pokrycia ich przez Unię, przekroczenie terminu przewidzianego na przyjęcie takiej decyzji nie pozbawia Komisji uprawnienia do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie.
89      Po trzecie, z orzecznictwa wynika, że jeżeli, tak jak w niniejszym wypadku, prawodawca nie związał z milczeniem administracji konsekwencji w postaci utraty uprawnienia do przyjęcia decyzji, żadna zasada prawna nie prowadzi od utraty przez administrację kompetencji do udzielenia odpowiedzi na wniosek, nawet po wyznaczonym na to terminie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 stycznia 2010 r., Co‑Frutta/Komisja, T‑355/04 i T‑446/04, EU:T:2010:15, pkt 57, 59).
90      W konsekwencji w ramach rozporządzenia nr 1083/2006, jak wynika z jego celów i struktury, brak odpowiedzi na wniosek o potwierdzenie w terminie przewidzianym w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia nie powoduje utraty przez Komisję uprawnienia do rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie.
91      Z całości powyższych rozważań wynika, że rozporządzenia nr 1083/2006 nie można interpretować w ten sposób, że każde przekroczenie terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia powoduje automatycznie z samego tego powodu stwierdzenie nieważności decyzji odmownej przyjętej po terminie.
92      W czwartej kolejności należy zbadać, czy stwierdzone w niniejszym wypadku przekroczenie terminu trzech miesięcy ma powodować stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
93      Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że niedochowanie terminu, takiego jak termin ustanowiony w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, może prowadzić do stwierdzenia nieważności aktu przyjętego na zakończenie postępowania tylko wtedy, gdy istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie to mogło doprowadzić do innego wyniku. O ile osoba, która powołuje się na taką nieprawidłowość, nie jest zobowiązana do wykazania, że w razie braku owej nieprawidłowości dany akt miałby treść korzystniejszą dla jej interesów, o tyle powinna ona wykazać w konkretny sposób, że taka hipoteza nie jest w pełni wykluczona (zob. analogicznie wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., C & J Clark International i Puma, C‑659/13 i C‑34/14, EU:C:2016:74, pkt 140; z dnia 12 czerwca 2015 r., Health Food Manufacturers’ Association i in./Komisja, T‑296/12, EU:T:2015:375, pkt 71).
94      W niniejszym wypadku Rzeczpospolita Polska nie zdołała wykazać konkretnie, ani nawet nie podnosiła, że postępowanie administracyjne mogło doprowadzić do innego wyniku, gdyby zostało zakończone w terminie trzech miesięcy przewidzianym w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006. Ponieważ Rzeczpospolita Polska nie zdołała wykazać, że w braku przekroczenia tego terminu procedura oceny projektu mogła mieć inny wynik, przekroczenie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
95      Mimo tego, ponieważ Komisja naruszyła art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, rozpatrując sprawę po terminie trzech miesięcy, należy przypomnieć, że przed Sądem można dochodzić w trybie skargi odszkodowawczej naprawienia ewentualnej szkody spowodowanej niedochowaniem terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 na rozpatrzenie wniosku o potwierdzenie (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 stycznia 2010 r., Co‑Frutta/Komisja, T‑355/04 i T‑446/04, EU:T:2010:15, pkt 60, 71), o ile spełnione są wszystkie przesłanki, od których zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE zależy powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii i wykonanie uprawnienia do naprawienia poniesionej szkody (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2008 r., FIAMM i in./Rada i Komisja, C‑120/06 P i C‑121/06 P, EU:C:2008:476, pkt 106).
96      Z całości powyższych rozważań wynika, że druga część zarzutu pierwszego, dotycząca naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, nie jest zasadna i należy ją oddalić.
97      Zarzut pierwszy należy zatem oddalić w całości.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie stopnia dyfuzji innowacji i innowacyjności projektu
98      Drugi zarzut skargi dotyczy oceny Komisji zawartej w motywach 13–23 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG ze względu na brak dyfuzji innowacji.
99      Na wstępie należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji:
–        Komisja wskazała, że innowacyjne projekty kwalifikujące się do współfinansowania w ramach POIG muszą charakteryzować się w szczególności wysokim potencjałem rozprzestrzeniania w innych przedsiębiorstwach, regionach i państwach, jak też na innych rynkach, kanałami zarówno rynkowymi, jak i pozarynkowymi (motyw 14). W szczególności pomoc finansowa w ramach POIG powinna ułatwiać tworzenie, transfer i rozprzestrzenianie innowacyjnych rozwiązań między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a sektorem badań i rozwoju (motyw 16);
–        Komisja zaznaczyła także, że głównym celem projektu było otwarcie zautomatyzowanego centrum logistycznego, które dostarczałoby innowacyjnych usług wyznaczonemu beneficjentowi. Niemniej zdaniem Komisji wyznaczony beneficjent i jego spółki powiązane nie są przedsiębiorstwami logistycznymi świadczącymi usługi logistyczne na rynku, a logistyka jest jedynie dodatkową działalnością pomocniczą wyznaczonego beneficjenta, która umożliwia mu wprowadzanie na rynek towarów handlowych i zaopatrywanie jego sklepów. Tym samym wyznaczony beneficjent nie będzie oferował innowacyjnych usług logistycznych na rynku polskim, a głównymi klientami docelowymi nowego centrum logistycznego są sklepy wyznaczonego beneficjenta lub jego spółki powiązane (motyw 17);
–        Komisja zaznaczyła ponadto, że choć wyznaczony beneficjent rozważał świadczenie usług magazynowania także podmiotom zewnętrznym przy braku oczekiwanego popytu ze strony jego grupy lub spółek powiązanych, model finansowy projektu przewidywał wykorzystanie 95% pojemności magazynowej centrum logistycznego w całym okresie odniesienia, co oznacza, że możliwość świadczenia usług magazynowania nie była głównym celem projektu i mogła być czysto hipotetyczna (motyw 18);
–        Komisja dodała, że rzekoma optymizacja procesów zaopatrzenia wyznaczonego beneficjenta w Polsce nie przyczynia się do opracowania produktów lub usług dla odbiorców końcowych wyznaczonego beneficjenta, którymi są odbiorcy mebli i akcesoriów domowych (motyw 19). Wyjaśniła ponadto, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), z którymi wyznaczony beneficjent współpracował na poziomie lokalnym, były jedynie przedsiębiorstwami świadczącymi usługi w zakresie cateringu, sprzątania, hotelarstwa, ochrony i transportu, co nie przyczynia się do łączenia przedsiębiorstw w klastry ani do transferu technologii w sektorze usług logistycznych (motyw 20), i że współpraca z innymi partnerami polegała na jednorazowych działaniach, bez stałego charakteru, i nie wydawała się odpowiednia do wspierania transferu możliwych rozwiązań innowacyjnych opracowanych w ramach realizacji projektu (motyw 21);
–        na podstawie tych ustaleń Komisja uznała, że efekty realizacji projektu będą ograniczone jedynie do wyznaczonego beneficjenta, że projekt nie przyczyni się do transferu wiedzy i innowacji między jednostkami współpracującymi z wyznaczonym beneficjentem lub między konkurującymi przedsiębiorstwami i że w konsekwencji projekt nie wywoła efektu dyfuzji. Zdaniem Komisji żaden czynnik nie sugeruje, by usługi logistyczne przewidywane w projekcie, nawet jeśli można by je uznać za rozwiązania znacznie ulepszone, zostały nabyte przez inne przedsiębiorstwa lub były w nich naśladowane. Poza tym usługi logistyczne nie będą miały oddziaływania ponadregionalnego (motyw 22);
–        Komisja stwierdziła na tej podstawie, że w projekcie brak jest stopnia rozprzestrzeniania w rozumieniu POIG i że w związku z tym nie przyczynia się on do osiągnięcia celów tego programu (motyw 23).
100    Rzeczpospolita Polska twierdzi przede wszystkim, że stanowisko Komisji wyrażone w motywie 14 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym projekt powinien charakteryzować się „największym potencjałem rozprzestrzeniania”, nie ma oparcia ani w kryteriach wyboru zatwierdzonych przez komitet monitorujący, ani w zatwierdzonym przez Komisję POIG, ani w rozporządzeniu nr 1083/2006 i rozporządzeniu (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie EFRR i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 1). Ocena Komisji wykracza poza wymagania dotyczące potencjału rozprzestrzeniania wynikające z wyżej wymienionych aktów. W szczególności zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej, chociaż POIG ma wspierać priorytetowo innowacje o największym potencjale rozprzestrzeniania, to nie wyklucza on w żadnym razie możliwości inwestowania w projekty o potencjale innowacji takim jak ten, który jest przedmiotem drugiego wniosku o potwierdzenie. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej, nawet jeżeli potencjał rozprzestrzeniania projektu nie był najwyższy, projekt spełniał wymagania POIG. Co się tyczy stopnia rozprzestrzeniania, wnioskodawca powinien bowiem jedynie wykazać potencjał rozprzestrzeniania, czyli szanse powodzenia projektu w tym względzie, co jest niezaprzeczalne w niniejszym wypadku, ponieważ grupa wyznaczonego beneficjenta, posiadająca 2300 sklepów na całym świecie, dawała duże szanse na upowszechnienie innowacji różnymi kanałami.
101    Następnie Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonej decyzji szereg zastrzeżeń. Utrzymuje ona, że ocena Komisji zawarta w motywie 17 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą logistyka jest działalnością dodatkową wyznaczonego beneficjenta, jest bezzasadna, ponieważ POIG nie ogranicza innowacji do zasadniczego rodzaju działalności, a logistyka jest w ramach działalności wyznaczonego beneficjenta jednym z głównych procesów przyczyniających się do realizacji jego zasadniczego obszaru działalności, a mianowicie dostarczania produktów do odbiorców końcowych. Centrum logistyczne świadczy swe usługi nie tylko na rzecz grupy wyznaczonego beneficjenta, lecz także na rzecz klientów zewnętrznych, a mianowicie na rzecz spółek powiązanych i każdego, kto zechce nawiązać współpracę z grupą wyznaczonego beneficjenta, oraz oferuje lepszą usługę odbiorcom końcowym grupy wyznaczonego beneficjenta. Rzeczpospolita Polska twierdzi, że ocena Komisji zawarta w motywie 20 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą projekt musi przyczyniać się do łączenia w klastry firm należących do tego samego sektora, nie ma podstaw prawnych, ponieważ POIG wymaga jedynie współpracy firm działających w pokrewnych sektorach, a projekt, ustanawiając stabilną współpracę z co najmniej piętnastoma MŚP i umożliwiając innym przedsiębiorcom zapoznanie się z centrum logistycznym, rozpowszechnia opracowaną tam technologię.Utrzymuje ona, że wbrew temu, co wskazano w motywie 21 zaskarżonej decyzji, żaden z relewantnych aktów nie wymaga stałej współpracy z ośrodkami akademickimi. Dodaje, że w projekcie przewidziano formy współpracy ze szkołami wyższymi i że przyczynił się on do rozwoju transportu intermodalnego w regionie.
102    W końcu, opierając się na opiniach dwóch ekspertów zewnętrznych, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że projekt ma charakter innowacyjny zgodnie z wymaganiami POIG.
103    Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
104    Na wstępie należy zauważyć, że jak zaznacza Komisja, zaskarżona decyzja nie odmawia potwierdzenia wkładu finansowego z EFRR na projekt ze względu na to, iż nie jest on innowacyjny, lecz jedynie ze względu na brak potencjału rozprzestrzeniania w rozumieniu POIG. W konsekwencji argumenty Rzeczypospolitej Polskiej zmierzające do wykazania innowacyjności projektu są bezskuteczne w niniejszym wypadku.
105    Podobnie zaskarżona decyzja nie wskazuje, by projekt nie był zgodny z kryteriami wyboru ustalonymi przez komitet monitorujący lub z przepisami rozporządzeń nr 1083/2006 i nr 1080/2006, lecz jedynie, że nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG ze względu na brak potencjału rozprzestrzeniania w rozumieniu POIG. W konsekwencji odniesienia dokonane przez Rzeczpospolitą Polską do kryteriów wyboru i przepisy rozporządzeń nr 1083/2006 i nr 1080/2006 nie mają w niniejszym wypadku znaczenia.
106    Co się tyczy braku potencjału rozprzestrzeniania w rozumieniu POIG, należy przede wszystkim, jak wspomniano w motywach 14 i 15 zaskarżonej decyzji, zacząć od zaznaczenia, że POIG w części wprowadzającej wskazuje, iż jego priorytetem jest wspieranie innowacji o możliwie najkrótszym okresie stosowania w świecie lub cechujących się największym potencjałem rozprzestrzeniania (s. 6 i 7), podczas gdy innowacje o niewielkim stopniu rozprzestrzeniania są wspierane w ramach regionalnych programów operacyjnych i Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej (s. 7). Zostało to powtórzone zasadniczo w pkt 202 POIG, otwierającym opis strategii POIG dla realizacji jego celów szczegółowych. Poza tym w przypisie nr 125 POIG, wstawionym we wspomnianym punkcie, wyjaśniono, że stopień rozprzestrzeniania jest określony przez zasięg potencjału innowacji, która od pierwszego wdrożenia w danym przedsiębiorstwie upowszechnia się w innych przedsiębiorstwach kanałami rynkowymi (zakup wiedzy w formie materialnej lub niematerialnej) lub kanałami nierynkowymi (naśladownictwo, adaptacja itd.).
107    Następnie pkt 220 POIG, dotyczący celu szczegółowego nr 1 POIG, a mianowicie zwiększenia innowacyjności przedsiębiorstw, przywołanego w motywie 16 zaskarżonej decyzji, wskazuje, że instrumenty wsparcia przewidziane w ramach POIG ułatwią przedsiębiorstwom tworzenie, transfer i dyfuzję nowoczesnych rozwiązań, zarówno pomiędzy samymi przedsiębiorstwami, jak i pomiędzy przedsiębiorstwami a instytucjami otoczenia biznesu, ponieważ jak wskazuje pkt 219 POIG, słabą stroną przedsiębiorstw w Polsce jest ich niska skłonność do współpracy, a tymczasem przedsięwzięcia kooperacyjne o charakterze grup wzajemnie powiązanych celem ekonomicznym przedsiębiorców, wyspecjalizowanych dostawców, jednostek świadczących usługi, przedsiębiorstw działających w pokrewnych branżach i sektorach, a także związanych z nimi instytucji, w szczególności naukowych, są jednym z najskuteczniejszych narzędzi podnoszenia pozycji konkurencyjnej poprzez transfer nowych rozwiązań.
108    W końcu, w ramach opisu osi priorytetowej nr 4 POIG, dotyczącej inwestycji w innowacyjne przedsiębiorstwa, która przyczynia się w szczególności do realizacji celu szczegółowego nr 1, pkt 343 POIG w nawiązaniu do pkt 220 wskazuje, że interwencja publiczna w ramach tej osi priorytetowej koncentruje się na wsparciu przedsięwzięć związanych z tworzeniem, wdrażaniem i transferem innowacyjnych rozwiązań zarówno technologicznych, jak i organizacyjnych.
109    Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, POIG ma na celu wspieranie projektów wdrażających innowacyjne rozwiązania mające duży potencjał rozprzestrzeniania, i to w ramach osi priorytetowej nr 4 POIG, wspierając projekty wiążące się nie tylko z tworzeniem i wdrażaniem takich rozwiązań, lecz także z ich transferem lub rozprzestrzenianiem kanałami rynkowymi lub nierynkowymi.
110    Poza tym, ponieważ Rzeczpospolita Polska wydaje się sugerować, że pkt 343 POIG należy interpretować zgodnie z jego kontekstem i że nie ma on zastosowania jako taki w niniejszym wypadku, należy podkreślić, że punkt ten stanowi część opisu celu osi priorytetowej nr 4. W konsekwencji ma on zastosowanie do projektów wchodzących w zakres interwencji tej osi, takich jak rozpatrywany tu projekt (zob. pkt 4 powyżej). Przywołana przez Rzeczpospolitą Polską okoliczność, że projekt odpowiada działaniu określonemu w pkt 363 lit. h) osi priorytetowej nr 4 POIG, dotyczącemu tworzenia dużej liczby miejsc pracy w przedsiębiorstwach sektora nowoczesnych usług, nawet przy założeniu jej wykazania, nie oznacza automatycznie sama w sobie, że projekt jest spójny z priorytetami POIG lub że przyczynia się on do osiągnięcia celów POIG, niezależnie od innych istotnych przepisów POIG i obejmującej go osi priorytetowej.
111    W tych ramach różne argumenty wysunięte przez Rzeczpospolitą Polską nie wykazują, by ocena Komisji, zgodnie z którą projekt nie posiada potencjału rozprzestrzeniania, była obarczona oczywistym błędem w ocenie.
112    W pierwszej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje zasadniczo motyw 17 zaskarżonej decyzji. Otóż okoliczność, że logistyka nie jest jedynie dodatkową działalnością wyznaczonego beneficjenta, lecz jednym z głównych procesów, który przyczynia się do realizacji jego zasadniczej działalności, przy założeniu jej wykazania, w niczym nie zmienia faktu podkreślonego w motywie 17 zaskarżonej decyzji, że celem projektu nie jest oferowanie innowacyjnych usług logistycznych na rynku, lecz jedynie świadczenie usług logistycznych na rzecz grupy wyznaczonego beneficjenta. Jak bowiem wynika z motywu 18 zaskarżonej decyzji, świadczenie usług poza grupą jest rozważane, wbrew temu, co sugeruje Rzeczpospolita Polska, jedynie w sposób hipotetyczny w sytuacji braku popytu w ramach grupy wyznaczonego beneficjenta (zob. s. 38 drugiego wniosku o potwierdzenie).
113    Poza tym podnoszona przez Rzeczpospolitą Polską okoliczność, że grupa wyznaczonego beneficjenta posiada 2300 sklepów na świecie i 180 w Polsce, przy założeniu jej wykazania, nie dowodzi też, by projekt przyczyniał się do dyfuzji innowacji w sektorze usług logistycznych, gdyż jest bezsporne, że sklepy grupy wyznaczonego beneficjenta nie oferują na rynku usług logistycznych świadczonych przez centrum logistyczne w Radomsku, lecz produkty meblarskie i akcesoria domowe sprzedawane przez grupę wyznaczonego beneficjenta.
114    W drugiej kolejności Rzeczpospolita Polska, krytykując zasadniczo motyw 19 zaskarżonej decyzji, twierdzi, że projekt miał wpływ na odbiorców końcowych, umożliwiając grupie wyznaczonego beneficjenta wprowadzenie specjalnej usługi sprzedaży internetowej i pozwalając konsumentom na dostęp do lepszej usługi pod względem szybkości, proporcji ceny do jakości i prestiżu.
115    Niemniej z jednej strony należy stwierdzić, że dokument, na którym opiera się Rzeczpospolita Polska, a mianowicie dokument wyznaczonego beneficjenta z dnia 18 września 2015 r. przedłożony w załączniku do repliki, dotyczący rozwoju usług sprzedaży internetowej przez grupę wyznaczonego beneficjenta, jest późniejszy od zaskarżonej decyzji i w żaden sposób nie odnosi się do informacji, które zostały przekazane Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie, który dotyczył jedynie świadczenia usług logistycznych na rzecz grupy wyznaczonego beneficjenta (zob. pkt 112 powyżej). Ponadto z dokumentu tego nie wynika, by wprowadzenie tych usług sprzedaży internetowej było przewidziane w projekcie przedłożonym Komisji w drugim wniosku o potwierdzenie, lecz przeciwnie, wynika z niego, że grupa wyznaczonego beneficjenta wprowadziła je po budowie centrum logistycznego. Dokument zawiera poza tym dane dotyczące tych usług odnoszące się jedynie do roku 2015. Zresztą argument taki nie opiera się na charakterystyce projektu przedstawionej w drugim wniosku o potwierdzenie, lecz na jego oczekiwanych efektach po zrealizowaniu.
116    W konsekwencji, w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej, zarówno dokument z dnia 18 września 2015 r. przedłożony w załączniku do repliki, jak i zawarte w nim informacje nie mogą być brane pod uwagę dla celów oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
117    Z drugiej strony Rzeczpospolita Polska w każdym razie nie wskazuje w żaden sposób, jak internetowa sprzedaż produktów meblarskich lub akcesoriów domowych, przy założeniu, że jest ona objęta projektem w takiej postaci, w jakiej został on przedłożony Komisji w drugim wniosku o potwierdzenie, miałaby się przyczyniać do dyfuzji innowacji wdrożonej w centrum logistycznym w zakresie magazynowania i logistyki. Podobnie, twierdzenia Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którymi drugi wniosek o potwierdzenie wskazywał, że projekt odpowiadał oczekiwaniom konsumentów i że opinia załączona do tego wniosku wskazywała, iż projekt miał pewne pozytywne skutki dla konsumentów, środowiska i pracowników, nie wykazują w żaden sposób, jak projekt miałby przyczyniać się do dyfuzji innowacji wdrożonej w centrum logistycznym w zakresie magazynowania i logistyki.
118    W trzeciej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje zasadniczo motywy 20 i 21 zaskarżonej decyzji. Twierdzi ona, że projekt przyczynia się do dyfuzji innowacji wprowadzonej w centrum logistycznym dzięki stabilnej współpracy z co najmniej piętnastoma MŚP i dzięki temu, że pozwala innym przedsiębiorcom na zwiedzanie tego centrum.
119    Z jednej strony, co się tyczy współpracy z MŚP, o której mowa w motywie 20 zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że Rzeczpospolita Polska nie przywołała w skardze żadnego konkretnego elementu na poparcie tego argumentu i nie wskazała, w jaki sposób ta współpraca miałaby się przyczyniać do dyfuzji innowacji wdrożonej w centrum logistycznym w zakresie magazynowania i logistyki.
120    W każdym razie, jak wskazuje Komisja w motywie 20 zaskarżonej decyzji, z drugiego wniosku o potwierdzenie wynika, że współpraca z piętnastoma MŚP polega na świadczeniu z ich strony usług na rzecz centrum logistycznego. Wniosek ten wskazuje w szczególności, że nawiązano stałą współpracę z piętnastoma MŚP, umożliwiając im znalezienie stałego zbytu na ich produkty i usługi i przyczyniając się w ten sposób do ich rozwoju w szczególności pod względem zatrudnienia i wyposażenia (s. 49 drugiego wniosku o potwierdzenie). Nawet przy założeniu, że ta forma współpracy może przyczyniać się do rozwoju lokalnych MŚP jako dostawców centrum logistycznego wyznaczonego beneficjenta, nie chodzi jednak o współpracę przyczyniającą się do dyfuzji innowacji w rozumieniu POIG w sektorze usług logistycznych i magazynowania.
121    Rzeczpospolita Polska nie przywołuje niczego, co mogłoby podważyć ten wniosek Komisji.
122    W tym ostatnim względzie nie można przyjąć argumentu przywołanego przez Rzeczpospolitą Polską w replice, zgodnie z którym wyznaczony beneficjent współpracuje nie tylko z MŚP świadczącymi usługi cateringu, sprzątania, hotelarstwa, ochrony i transportu, lecz także z siedmioma innymi przedsiębiorstwami działającymi w innych sektorach, takich jak sektor żywności, napojów, farmacji, logistyki, chemii, opon i mleczarski. Z drugiego wniosku o potwierdzenie (s. 38 i 39) przywołanego przez Rzeczpospolitą Polską wynika bowiem, że współpraca, o której ona mówi, to jedynie wizyta studyjna tych przedsiębiorstw w centrum logistycznym, co pokrywa się zasadniczo z argumentem dotyczącym wizytacji w centrum logistycznym (zob. w tym ostatnim względzie pkt 123 poniżej).
123    Z drugiej strony, po pierwsze, co się tyczy wizytacji innych przedsiębiorców w centrum logistycznym, o której mowa w motywie 21 zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że obok siedmiu wizyt studyjnych, wspomnianych w drugim wniosku o potwierdzenie, Rzeczpospolita Polska przywołuje załączony do skargi dokument wyznaczonego beneficjenta z dnia 17 lipca 2015 r., zawierający wykaz uczestników (59 osób z 44 przedsiębiorstw) w dwóch wydarzeniach o nazwie „tour de magasins” w centrum logistycznym w 2013 i 2015 r. Ponieważ dokument ten jest późniejszy od zaskarżonej decyzji i nie odnosi się do informacji, które zostały przekazane Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie, nie można go brać pod uwagę w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej. W każdym razie ani w pismach Rzeczypospolitej Polskiej, ani w drugim wniosku o potwierdzenie nie wskazano, w jaki sposób te wizyty lub wizytacje magazynów mogły rzeczywiście przyczynić się do dyfuzji innowacji wdrożonej w centrum logistycznym w zakresie magazynowania i logistyki. Przeciwnie, wobec braku konkretnych i udokumentowanych wskazówek zmierzających do wykazania dyfuzji innowacji tymi sposobami należy stwierdzić, że ze względu na ich jednorazowy lub odosobniony, a wręcz grupowy charakter te wizyty i wizytacje nie mogą zostać uznane za przyczyniające się do dyfuzji innowacji w rozumieniu POIG w sektorze usług logistycznych i magazynowania.
124    Po drugie, nie można przyjąć argumentu, zgodnie z którym projekt miał duże oddziaływanie w Polsce jako element, który spowodował budowę innych magazynów wysokiego składowania przez inne przedsiębiorstwa, które zwiedziły centrum logistyczne. Z jednej strony argument taki nie opiera się na charakterystyce projektu przedstawionej w drugim wniosku o potwierdzenie, lecz na jego oczekiwanych efektach po realizacji. Z drugiej strony Rzeczpospolita Polska opiera się na dokumencie wyznaczonego beneficjenta z dnia 17 grudnia 2015 r., który jest późniejszy od zaskarżonej decyzji i nie odnosi się do informacji przekazanych Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie. W konsekwencji taki dokument nie może być brany pod uwagę w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej.
125    Po trzecie, nie można przyjąć argumentu, zgodnie z którym rozprzestrzenianie projektu było zapewnione poprzez współpracę nawiązaną z Politechniką Łódzką. Należy bowiem stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska ogranicza się do przywołania takiej współpracy, nie wskazując, w jaki sposób ma ona przyczyniać się do dyfuzji innowacji. Tymczasem, jak wskazuje Komisja, a czemu Rzeczpospolita Polska nie zaprzeczyła, z akt sprawy wynika, że współpraca ta obejmowała jednorazowe zlecenie ekspertyzy, która miała zostać zrealizowana w dwa i pół miesiąca, w dniach od 3 stycznia do 16 marca 2012 r., po zakończeniu realizacji projektu. W konsekwencji wobec braku konkretnych i udokumentowanych wskazówek zmierzających do wykazania dyfuzji innowacji tym sposobem, należy stwierdzić, że współpracy tej, ze względu na jej jednorazowy i odosobniony charakter, nie można uznać za przyczyniającą się do dyfuzji innowacji w rozumieniu POIG w sektorze usług logistycznych.
126    Poza tym, jeżeli, jak podnosi Rzeczpospolita Polska, oś priorytetowa nr 4 POIG nie wymaga wyraźnie, by współpraca z partnerami miała stały charakter – Komisja powołuje się zresztą w tym względzie na pkt 375 POIG dotyczący osi priorytetowej nr 5 – to jednak nie można uznać jednorazowych lub odosobnionych form współpracy za przyczyniające się do dyfuzji innowacji w rozumieniu POIG. W braku konkretnych i udokumentowanych wskazówek zmierzających do wykazania dyfuzji innowacji tymi sposobami, innowacja w zakresie magazynowania i logistyki nie może bowiem się rozprzestrzeniać lub przenosić poprzez odosobnione działania takie jak wizytacja zakładu lub wykonanie zlecenia ekspertyzy. Tym samym, uznając w motywie 21 zaskarżonej decyzji, że współpraca przewidziana w projekcie, polegająca na odosobnionych lub jednorazowych działaniach, nie może promować transferu możliwych rozwiązań innowacyjnych opracowanych w ramach realizacji projektu, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie.
127    Po czwarte, nie można również przyjąć podniesionego w replice argumentu dotyczącego współpracy z innymi polskimi szkołami wyższymi. Otóż z jednej strony, jak wskazuje Rzeczpospolita Polska i jak wynika z drugiego wniosku o potwierdzenie (s. 39), we wniosku tym jest jedynie mowa o rozmowach z trzema szkołami wyższymi na temat ewentualnego nawiązania współpracy, bez dalszych wyjaśnień. Z drugiej strony przywołany przez Rzeczpospolitą Polską dokument wyznaczonego beneficjenta z dnia 17 lipca 2015 r. jest późniejszy od zaskarżonej decyzji i nie odnosi się do informacji, które zostały przekazane Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie, gdzie jedynie wspomniano o tych rozmowach. W konsekwencji dokumentu tego nie można brać pod uwagę w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej dla celów oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W każdym razie dokument ten ogranicza się do wymienienia umów z czterema placówkami edukacyjnymi i urzędem pracy w Radomsku celem realizacji praktyk w centrum logistycznym odbywanych przez uczniów, bezrobotnych i seniorów, nie dostarczając żadnej konkretnej wskazówki co do ich przebiegu (czasu trwania, charakteru działań) ani co do sposobu, w jaki mają się one przyczyniać do dyfuzji innowacji wdrożonej w centrum logistycznym w zakresie magazynowania i logistyki.
128    Po piąte, twierdzenie Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym projekt przyczynił się do rozwoju transportu intermodalnego w regionie, przy założeniu jego wykazania, nie wskazuje, jak poprzez to projekt ma się przyczyniać do dyfuzji innowacji w sektorze usług logistycznych.
129    W czwartej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje zasadniczo motywy 15 i 22 zaskarżonej decyzji w odniesieniu do ponadregionalnego charakteru projektu.
130    Przede wszystkim należy oddalić jako bezskuteczny argument Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym wsparcie z EFRR nie jest ograniczone do projektów o charakterze ponadregionalnym. W motywie 15 zaskarżonej decyzji Komisja nie wspomniała bowiem o takim ograniczeniu zakresu interwencji EFRR, lecz o fakcie, że POIG ma wspierać projekty mające zakres ponadregionalny i wpływ na konkurencyjność całej polskiej gospodarki, który jest rzeczywiście przewidziany w POIG, wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, w pkt 190.
131    Następnie należy oddalić argument, zgodnie z którym projekt miał oddziaływanie na rozpatrywany region, ponieważ argument taki nie opiera się na charakterystyce projektu przedstawionej w drugim wniosku o potwierdzenie, lecz na jego oczekiwanych rezultatach. Poza tym nie można brać takiego argumentu pod uwagę w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej, gdyż nie odnosi się on do informacji, które zostały przekazane Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie.
132    W końcu, nawet przy założeniu, że projekt przedstawiony w drugim wniosku o potwierdzenie miał zasięg ponadregionalny, przy czym nie ma konieczności weryfikowania, czy rzeczywiście tak było, stwierdzenie to nie ma wpływu na ocenę Komisji dotyczącą braku potencjału rozprzestrzeniania, ponieważ w ramach oceny projektu Komisja odniosła się do braku ponadregionalnego zasięgu usług logistycznych jedynie dodatkowo pod koniec motywu 22 zaskarżonej decyzji.
133    W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić bezzasadność drugiego zarzutu skargi i oddalić go.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie charakteru miejsc pracy utworzonych dzięki projektowi
134    Trzeci zarzut skargi dotyczy oceny Komisji zawartej w motywach 24–28 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG ze względu na brak tworzenia miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji.
135    Na wstępie należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji:
–        Komisja wskazała, że tworzenie trwałych i lepszych miejsc pracy jest jednym z celów szczegółowych POIG, a mianowicie celem nr 5, który powinien być realizowany przez kreowanie popytu na miejsca pracy wymagające specjalistycznych umiejętności i wiedzy (motyw 24), i że w sektorze usług finansowanie będzie zapewnione dla nowych inwestycji realizowanych przez centra usług tworzące znaczną liczbę miejsc pracy przeznaczonych dla pracowników o wysokich kwalifikacjach (motyw 25);
–        Komisja zaznaczyła także, że projekt przewidywał utworzenie 351 miejsc pracy, które nie były jednak oferowane pracownikom o wysokich kwalifikacjach. W szczególności te nowe miejsca pracy nie zostały przeznaczone dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów zaangażowanych w opracowywanie i rozwijanie nowych lub ulepszonych rozwiązań przyczyniających się do budowy gospodarki opartej na wiedzy, lecz dla zawodów takich jak kierowcy wózków widłowych, pakowacze, operatorzy systemów taśmociągów czy kierownicy magazynu. Mimo że te miejsca pracy w sektorze logistyki wymagają niezbędnych umiejętności do wykonywania tych zadań, nie można ich uważać za miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji w rozumieniu POIG (motyw 26);
–        Komisja zaznaczyła ponadto, że co się tyczy działu badawczo-rozwojowego przewidzianego w projekcie, pomijając jego niewielką skalę w postaci sześciu pracowników, opis zarówno obowiązków, jak i kwalifikacji personelu nie pozwala na potwierdzenie, że dział ten ma wykonywać rzeczywiste czynności badawczo-rozwojowe i że zatrudnieni w nim są wysoko wykwalifikowani specjaliści (motyw 27);
–        na podstawie tych ustaleń Komisja uznała, że projekt nie tworzy miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji i że w konsekwencji nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG (motyw 28).
136    Rzeczpospolita Polska z jednej strony twierdzi, że rozporządzenia nr 1083/2006 i nr 1080/2006, POIG i kryteria wyboru zatwierdzone przez komitet monitorujący nie wymagają tworzenia miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji, lecz wymagają jedynie utworzenia przynajmniej 200 miejsc pracy, trwałości i lepszej jakości nowo utworzonych miejsc pracy oraz przyczyniania się do kreowania popytu na miejsca pracy wymagające specjalistycznych umiejętności i wiedzy. Dodaje ona, że przywołany przez Komisję pkt 357 POIG nie ma zastosowaniado projektu. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej projektspełnia wymaganiaPOIG, gdyż przewiduje utworzenie 351 nowych miejsc pracy dla pracowników logistyki i administracji oraz pracowników pomocniczych do obsługi zaawansowanych technologicznie rozwiązań stosowanych w ramach inwestycji, których kwalifikacje zawodowe zostaną podniesione dzięki pracy na wybranych stanowiskach. Ponadto Rzeczpospolita Polska podnosi, że dzięki utworzeniu miejsc pracy dla operatorów wózków widłowych, mając na względzie łatwość zdobycia wymaganych uprawnień, projekt umożliwił aktywizację dużej grupy bezrobotnych posiadających wykształcenie podstawowe, których sytuacja na rynku regionalnym była najtrudniejsza.
137    Z drugiej strony Rzeczpospolita Polska utrzymuje przede wszystkim, że projekt utworzył miejsca pracy dla pracowników o wysokich kwalifikacjach i przyczynił się do rozwoju tych pracowników w dziedzinie innowacyjnych technologii. W szczególności projekt umożliwił zatrudnionym osobom zdobycie doświadczenia i podniesienie kwalifikacji potrzebnych do stanowisk takich jak automatyk, mechatronik lub mechanik. Następnie Rzeczpospolita Polska przywołuje dokument wyznaczonego beneficjenta załączony do skargi, zgodnie z którym pracownicy o wysokich kwalifikacji stanowią aż czwartą część załogi. Dodaje ona, że żaden prawnie wiążący dokument nie obligował beneficjenta do utworzenia konkretnie ustalonej liczby miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacjach czy specjalistycznych umiejętności.W końcu Rzeczpospolita Polska twierdzi, że Komisja bezzasadnie kwestionuje wielkość i rolę działu badawczo-rozwojowego, ponieważ kryteria wyboru inwestycji w centrach usług wspólnych nie wymagają utworzenia nowych miejsc pracy w dziale badawczo-rozwojowym, i że w ramach projektu utworzenie działu badawczo-rozwojowego stanowiło aspekt dodatkowy.
138    Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
139    W pierwszej kolejności Rzeczpospolita Polska twierdzi, że ani kryteria wyboru, ani rozporządzenia nr 1083/2006 i nr 1080/2006, ani POIG nie wymagają, by w ramach projektu utworzone zostały miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji.
140    Na wstępie należy przypomnieć, iż zaskarżona decyzja nie wskazuje, że projekt jest niezgodny z kryteriami wyboru ustalonymi przez komitet monitorujący lub z przepisami rozporządzeń nr 1083/2006 i nr 1080/2006, lecz że nie przyczynia się on do osiągnięcia celów POIG, a zwłaszcza celu szczegółowego nr 5, ze względu na brak utworzenia miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji w rozumieniu POIG. W konsekwencji odniesienia dokonane przez Rzeczpospolitą Polską do kryteriów wyboru i do przepisów rozporządzeń nr 1083/2006 i nr 1080/2006 są bezskuteczne w niniejszym wypadku.
141    Co się tyczy POIG, należy zacząć od zaznaczenia, że jak wskazuje motyw 24 zaskarżonej decyzji, tworzenie trwałych i lepszych miejsc pracy jest właśnie jednym z celów szczegółowych, a mianowicie celem nr 5 POIG (zob. pkt 4.3.5 POIG). W ramach opisu strategii dla osiągnięcia celów szczegółowych POIG pkt 204 POIG, przywołany w motywie 25 zaskarżonej decyzji, wskazuje, że Polska nie powinna budować swojej przewagi konkurencyjnej na niskich kosztach swoich usług, lecz na wysoko wykwalifikowanych kadrach, wysokiej jakości swoich usług oraz wysoko wykwalifikowanych zasobach badawczych, i że w konsekwencji wdrażanie POIG pozwoli na odwrót od rozwoju usług typu off-shoring w kierunku wysokiej jakości usług badawczo-rozwojowych dzięki wysoko wykwalifikowanym zasobom ludzkim.
142    Następnie w ramach opisu strategii dla realizacji tego celu szczegółowego nr 5 przywołany w motywie 24 zaskarżonej decyzji pkt 251 POIG wyjaśnia, że realizacja celów POIG przyczyni się do kreowania popytu na miejsca pracy wymagające specjalistycznych umiejętności i wiedzy, prowadząc w ten sposób do zmiany struktury zatrudnienia, tworząc miejsca pracy w nowoczesnych sektorach gospodarki, w tym w sektorze usług, przy jednoczesnym wzmocnieniu procesu modernizacji gospodarki polskiej. Punkt 252 wskazuje, że POIG koncentruje wsparcie na tworzeniu trwałych i lepszych miejsc pracy, w szczególności w sektorach stanowiących nośniki gospodarki opartej na wiedzy, do których należą między innymi nauka i działalność badawczo-rozwojowa, gałęzie przemysłu tzw. wysokiej techniki, usługi biznesowe związane z gospodarką opartą na wiedzy oraz sektor usług społeczeństwa informatycznego.
143    W końcu, w ramach opisu celu osi priorytetowej nr 4, w pkt 343 POIG (zob. pkt 108 powyżej) wskazuje się, że interwencja publiczna w ramach tej osi będzie koncentrować się na wsparciu przedsięwzięć związanych z tworzeniem, wdrażaniem i transferem innowacyjnych rozwiązań zarówno technologicznych, jak i organizacyjnych, o dużej wartości dodanej z punktu widzenia całej gospodarki oraz tworzących dużą liczbę miejsc pracy. Co się tyczy konkretnie sektora usług, a w szczególności centrów usług, pkt 357 POIG, przywołany w motywie 25 zaskarżonej decyzji, wskazuje, że dofinansowaniem zostaną objęte nowe inwestycje realizowane przez centra usług tworzące znaczną liczbę miejsc pracy przeznaczonych dla pracowników o wysokich kwalifikacjach.
144    Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, z punktu widzenia tworzenia trwałych i lepszych miejsc pracy POIG zmierza do wspierania projektów kreujących popyt na miejsca pracy wymagające specjalistycznych umiejętności i wiedzy, a to w ramach osi priorytetowej nr 4, poprzez wsparcie dla projektów pociągających za sobą utworzenie dużej liczby tych miejsc pracy, które w wypadku centrów usług powinny być przeznaczone dla pracowników „o wysokich kwalifikacjach”.
145    W niniejszym wypadku jest bezsporne, że projekt dotyczy, jak wynika z jego tytułu i jak wskazuje Rzeczpospolita Polska w skardze, inwestycji w centrum usług wspólnych, co odpowiada typologii inwestycji, o której mowa w pkt 357 POIG.
146    W tym ostatnim względzie nie można przyjąć argumentu Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym pkt 357 POIG nie ma zastosowania do projektu, ponieważ pkt 350–362 POIG zawierają niewyczerpujący wykaz instrumentów, które realizują cele osi priorytetowej nr 4, a projekt realizuje działanie przewidziane w pkt 363 lit. h) POIG. Otóż z jednej strony, choć jak sugeruje brzmienie pkt 349 POIG, wykaz instrumentów realizujących cele osi priorytetowej nr 4 nie jest koniecznie wyczerpujący, to jednak jeżeli projekt odpowiada jednej z inwestycji ujętych w tym wykazie, powinien on spełniać przesłanki, które są z nią związane. Z drugiej strony okoliczność, że projekt odpowiada działaniu przewidzianemu w pkt 363 lit. h) POIG, nawet przy założeniu jej wykazania, nie oznacza automatycznie sama w sobie, by projekt był spójny z priorytetami POIG lub by przyczyniał się do osiągnięcia celów POIG niezależnie od innych istotnych przepisów POIG i obejmującej go osi priorytetowej (zob. pkt 110 powyżej), takich jak w niniejszym wypadku przepis pkt 357 POIG. Poza tym działanie, o którym mowa w pkt 363 lit. h) POIG, a mianowicie utworzenie dużej liczby miejsc pracy w przedsiębiorstwach z sektora nowoczesnych usług, obejmuje instrument przewidziany w pkt 357 POIG, który dotyczy właśnie inwestycji w sektorze usług w postaci inwestycji w centra usług.
147    Z całości powyższych rozważań wynika, że Komisja nie popełniła błędu przy interpretacji POIG, uznając, że projekt powinien był utworzyć miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji.
148    W drugiej kolejności Rzeczpospolita Polska twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała, że projekt nie tworzy wysoce innowacyjnych miejsc pracy.
149    W tym względzie, po pierwsze, Rzeczpospolita Polska utrzymuje zasadniczo, że projekt przyczynił się do utworzenia miejsc pracy dla pracowników obsługujących zaawansowane technologicznie rozwiązania stosowane w ramach projektu i że w tym celu przewidziano w nim szkolenie tych pracowników do obsługi tych technologii, co dzięki pracy na wybranych stanowiskach pozwoliło im na podniesienie kwalifikacji zawodowych celem dostępu do stanowisk takich jak automatyk, mechatronik czy mechanik. Projekt utworzył w ten sposób miejsca pracy wymagające specjalistycznych umiejętności i wiedzy.
150    Należy jednak przede wszystkim stwierdzić, że twierdzenia te mają charakter ogólny i nie są poparte żadną konkretną i udokumentowaną informacją wykazującą, że miejsca pracy przewidziane w projekcie faktycznie wymagają specjalistycznych umiejętności i wiedzy oraz wysokich kwalifikacji w rozumieniu POIG, ani żadnym odniesieniem do takich informacji, które byłyby zawarte w drugim wniosku o potwierdzenie lub w związanej z nim korespondencji.
151    Następnie w zakresie, w jakim Rzeczpospolita Polska opiera się na dokumencie wyznaczonego beneficjenta z dnia 17 lipca 2015 r., zgodnie z którym pracownicy o wysokich kwalifikacjach stanowią czwartą część personelu, wystarczy zaznaczyć, że taki dokument jest późniejszy od zaskarżonej decyzji i że nie odnosi się do informacji, które zostały przekazane Komisji w toku procedury oceny lub w drugim wniosku o potwierdzenie. W świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej dokument ten i zawarte w nim informacje nie mogą być brane pod uwagę w ramach oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
152    Ponadto należy wskazać, że choć drugi wniosek o potwierdzenie wskazuje co prawda na s. 8 – jedynej stronie, którą Rzeczpospolita Polska przywołuje w ramach zarzutu trzeciego – że projekt ma się przyczyniać do utworzenia 351 miejsc pracy, które dochodzą do 200 miejsc pracy już istniejących, co daje razem 551 miejsc pracy, i że na dzień złożenia tego wniosku centrum logistyczne utworzyło 124 nowe miejsca pracy, z tego 28 miejsc pracy dla osób z wykształceniem wyższym, co daje razem 324 miejsca pracy (200 miejsc pracy „bazowych” i 124 nowe miejsca pracy) (s. 47), należy stwierdzić, że wniosek ten nie zawiera żadnej konkretnej i udokumentowanej wskazówki co do rodzaju wspomnianych miejsc pracy i wymaganych na nich kwalifikacji, co pozwoliłoby na dokonanie oceny wymaganych umiejętności, wiedzy i kwalifikacji i na ustalenie, że chodzi o miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji w rozumieniu POIG.
153    W końcu, co się tyczy argumentów Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którymi projekt spełnia wymagania określone kryteriami wyboru, gdyż przewiduje utworzenie liczby miejsc pracy (351) wyższej od liczby określonej w tych kryteriach (200), i zgodnie z którymi żaden prawnie wiążący dokument nie obligował beneficjenta do utworzenia konkretnie ustalonej liczby miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji lub specjalistycznych umiejętności, wystarczy przypomnieć z jednej strony, że zaskarżona decyzja nie wskazuje, by projekt był niezgodny z kryteriami wyboru ustalonymi przez komitet monitorujący, i że poza tym spełnienie tego kryterium liczbowego nie ma wpływu na to, czy dane miejsca pracy mogą zostać uznane za wymagające wysokich kwalifikacji w rozumieniu POIG. Z drugiej strony, choć oś priorytetowa nr 4 POIG nie określa wprawdzie konkretnej liczby miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji, które należy utworzyć w centrum usług, to jednak w niniejszym wypadku na Rzeczypospolitej Polskiej spoczywa obowiązek wykazania, że w zależności od charakterystyki projektu przesłanka związana z wysoko wykwalifikowanym charakterem utworzonych miejsc pracy została spełniona i że w konsekwencji projekt przyczynił się do osiągnięcia celów POIG.
154    Po drugie, twierdzenie Rzeczypospolitej Polskiej, że projekt, tworząc miejsca pracy dla operatorów wózków widłowych, zważywszy na łatwość zdobycia wymaganych uprawnień, umożliwił aktywizację dużej grupy bezrobotnych posiadających wykształcenie podstawowe, nie potwierdza w oczywisty sposób tezy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą projekt zmierzał do utworzenia miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji, lecz wręcz przeciwnie – przeczy tej tezie.
155    Po trzecie, należy wskazać, że Rzeczpospolita Polska przyznaje wyraźnie w replice, iż „[s]pecyfika prowadzonej działalności (logistyka) dopuszcza rekrutowanie w znacznej części kadry nieposiadającej wysokich kwalifikacji”. Rzeczpospolita Polska wskazuje wprawdzie, że projekt przewidywał „podniesienie kwalifikacji zawodowych pracowników” i zatrudnienie „również pracowników posiadających wysokie kwalifikacje”, niemniej twierdzenia te pozostają ogólne i nie są w żaden sposób poparte.
156    Po czwarte, Rzeczpospolita Polska podnosi, że Komisja bezzasadnie kwestionuje wielkość i rolę działu badawczo-rozwojowego przewidzianego w projekcie. Należy jednak stwierdzić, że jak wynika z motywu 27 zaskarżonej decyzji, Komisja nie odmówiła potwierdzenia wkładu z EFRR ze względu na to, że dział badawczo-rozwojowy nie miał wystarczającej wielkości, lecz zbadała ona, czy wprowadzenie takiego działu mogło przyczynić się do realizacji celu szczegółowego nr 5 POIG, i uznała w tym względzie, że bardzo ogólny opis obowiązków i kwalifikacji pracowników tego działu nie pozwala na potwierdzenie, że ów dział wykonuje rzeczywiste czynności badawczo-rozwojowe i że są w nim zatrudnieni wysoko wykwalifikowani specjaliści. Argument Rzeczypospolitej Polskiej jest w konsekwencji w niniejszym wypadku bezskuteczny. Zresztą Rzeczpospolita Polska nie kwestionuje wniosku Komisji co do kwalifikacji pracowników tego działu zawartego w motywie 27 zaskarżonej decyzji.
157    Z całości powyższych rozważań wynika, że ocena Komisji, zgodnie z którą projekt nie tworzy miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji, nie jest obarczona oczywistym błędem w ocenie.
158    W konsekwencji trzeci zarzut skargi nie jest zasadny i należy go oddalić.
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie projektu dotyczącej wartości dodanej i efektu zachęty
159    Czwarty zarzut skargi dotyczy oceny Komisji zawartej w motywach 29–32 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą projekt nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG ze względu na brak wartości dodanej, ponieważ zostałby zrealizowany także bez wypłaty środków publicznych.
160    Na wstępie należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji:
–        przede wszystkim Komisja przypomniała z jednej strony, że jak przewidziano w pkt 210 POIG, mając na względzie ograniczone zasoby środków publicznych, POIG wspiera projekty o największej wartości dodanej i przynoszące największe efekty dla całej gospodarki, a z drugiej strony, że „wartość dodana” projektu jest zdefiniowana w POIG jako dodatkowa wartość, której wygenerowanie nie byłoby możliwe bez środków publicznych (motyw 29);
–        następnie Komisja zaznaczyła, że w pierwszym wniosku o potwierdzenie Rzeczpospolita Polska wskazała, iż wyznaczony beneficjent rozważał realizację projektu w tym samym zakresie i tej samej lokalizacji, nawet bez współfinansowania Unii (motyw 30 zdanie pierwsze), i że pomimo iż wskazanie to zostało zmienione w drugim wniosku o potwierdzenie, Rzeczpospolita Polska nie wyjaśniła powodów tej zmiany i nie dostarczyła dowodów, które by ją potwierdzały (motyw 30 zdanie drugie). Komisja wskazała, że w drugim wniosku o potwierdzenie Rzeczpospolita Polska zmieniła jedynie pozytywne wskaźniki efektywności finansowej projektu, uzasadniając tę zmianę tym, że początkowe założenia efektywności okazały się zbyt optymistyczne i wymagały skorygowania w drugim wniosku o potwierdzenie (motyw 30 zdania trzecie i czwarte);
–        w końcu, Komisja wskazała, że wiedziała o tym, iż wyznaczony beneficjent nabył już w 2005 r. teren o powierzchni 30 ha obejmujący obecną lokalizację projektu z zamiarem wybudowania centrum logistycznego, co wskazywało na to, że strategia wyznaczonego beneficjenta przewidywała realizację projektu nawet bez środków publicznych (motyw 31);
–        na podstawie tych ustaleń Komisja uznała, że projekt był efektywny gospodarczo i finansowo i że zostałby zrealizowany w tym samym czasie, w tej samej formie i lokalizacji bez środków publicznych. Ponieważ wkład EFRR nie był niezbędny do stworzenia centrum logistycznego będącego przedmiotem projektu, Komisja uznała, że nie wnosi on wartości dodanej i nie przyczynia się do osiągnięcia celów POIG (motyw 32).
161    Rzeczpospolita Polska twierdzi, że projekt należał z perspektywy inwestorów krajowych do inwestycji bardziej ryzykownych niż w przypadku innych projektów w sektorze nowoczesnych usług z powodu generowanych kosztów i niepewnej stopy zwrotu, mając na względzie potrzebę pozyskania nowej klienteli dla magazynu. Możliwość uzyskania pomocy publicznej miała istotny wpływ na decyzję o otwarciu centrum logistycznego w Radomsku. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej Komisja nie uwzględniła informacji przekazanych przez władze polskie w drugim wniosku o potwierdzenie, wyjaśniając, że decyzja o rozbudowie centrum logistycznego, podjęta w 2008 r., została poprzedzona analizą opłacalności różnych wariantów inwestycji i że projekt nie zostałby zrealizowany w zaplanowanym zakresie i terminie bez dofinansowania z Unii. Fakt, że w pierwszym wniosku o potwierdzenie Rzeczpospolita Polska nie odpowiedziała „tak” na pytanie, czy wkład Unii będzie czynnikiem decydującym w realizacji projektu, wynikał jedynie z nieporozumienia, ponieważ wyznaczony beneficjent planował rozwój swego przedsiębiorstwa, ale nie zdecydowałby się na realizację inwestycji na tak dużą skalę bez wkładu publicznego. Na poparcie swych argumentów Rzeczpospolita Polska przywołuje wyniki audytu przeprowadzonego przez spółkę doradczą. Utrzymuje ona także, że zmiana wskaźników efektywności finansowej jest uzasadniona skutkami kryzysu finansowego w Stanach Zjednoczonych.
162    Rzeczpospolita Polska dodaje, że nabycie przez wyznaczonego beneficjenta w 2005 r. terenu o powierzchni 30 ha nie stanowi dowodu na decyzję o budowie centrum logistycznego ani na zdolność realizacji takiej inwestycji bez wsparcia ze środków publicznych.
163    W końcu, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że podnoszony przez Komisję w toku postępowania zarzut braku efektu zachęty nie był zasadny, ponieważ wyznaczony beneficjent nie był zobowiązany do wykazania takiego efektu, i że w każdym razie, jak wskazano w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie i powtórzono w piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r., wymóg dotyczący takiego efektu zostałaby spełniony.
164    Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
165    Należy zacząć od zaznaczenia, że w ramach opisu strategii dla realizacji celów szczegółowych POIG w pkt 210 POIG, przywołanym w motywie 29 zaskarżonej decyzji, wskazano, że ze względu na ograniczony charakter środków publicznych POIG wspiera jedynie projekty o największej wartości dodanej i przynoszące największe efekty dla całej gospodarki. Przypis dolny nr 126 POIG wskazuje, że „wartość dodana” projektu rozumiana jest jako dodatkowa wartość wynikająca z realizacji projektu, której wygenerowanie nie byłoby możliwe w danym okresie bez wsparcia publicznego.
166    Z POIG wynika zasadniczo, że projekt posiada wartość dodaną w rozumieniu POIG, jeżeli bez wsparcia publicznego projekt nie zostałby zrealizowany jako taki i nie wywołałby takich samych efektów w całej gospodarce. Tym samym w tych okolicznościach przyznanie wsparcia publicznego pozwoliłoby na wygenerowanie wartości dodanej, która w przeciwnym razie nie zostałaby wygenerowana.
167    W niniejszym wypadku z motywu 32 zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja uznała, iż projekt nie posiada wartości dodanej ze względu na to, że wkład z EFRR nie był niezbędny do stworzenia centrum logistycznego, jako że projekt był efektywny gospodarczo i finansowo i że zostałby zrealizowany w tym samym czasie, w tej samej formie i lokalizacji bez wsparcia publicznego. Jak wynika z motywu 30 zaskarżonej decyzji, wnioski te opierają się na deklaracjach zawartych w pierwszym wniosku o potwierdzenie, które Rzeczpospolita Polska zmieniła bez wyjaśnienia powodów i dostarczenia dowodów w drugim wniosku o potwierdzenie, w którym zmieniła pozytywne wskaźniki efektywności finansowej projektu, informując, że wskaźniki zawarte w pierwszym wniosku o potwierdzenie były zbyt optymistyczne. Poza tym w motywie 31 zaskarżonej decyzji Komisja przywołała dodatkowy argument zmierzający do wykazania strategii wyznaczonego beneficjenta przewidującej realizację projektu nawet bez środków publicznych, oparty na nabyciu w 2005 r. terenu obejmującego aktualną lokalizację projektu.
168    W tych ramach w pierwszej kolejności należy oddalić jako bezskuteczne zastrzeżenie dotyczące faktu, że zakwestionowanie przez Komisję w toku procedury oceny efektu zachęty nie jest zasadne. Otóż choć Komisja w korespondencji z Rzeczpospolitą Polską w toku procedury oceny projektu podniosła wprawdzie wątpliwości co do efektu zachęty wkładu publicznego, należy jednak stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji nie ma już mowy o tych wątpliwościach i – jak wynika z jej brzmienia i jak Komisja potwierdziła wyraźnie w swoich uwagach – nie opiera się ona na braku takiego efektu zachęty.
169    Podobnie bezskuteczny jest argument Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym możliwość uzyskania pomocy publicznej miała istotny wpływ na decyzję wyznaczonego beneficjenta o otwarciu centrum logistycznego w Radomsku ze względu na jego „bardziej ryzykowny” charakter. Jak bowiem wynika z POIG (zob. pkt 165 i 166 powyżej), kwestia, jaką wywołuje wymóg posiadania przez projekt wartości dodanej, dotyczy nie tego, czy możliwość uzyskania pomocy publicznej wpłynęła na beneficjenta, lecz tego, czy bez wsparcia publicznego projekt przedstawiony przez państwo członkowskie zostałby mimo to zrealizowany jako taki czy też to właśnie wsparcie publiczne pozwoliło na wygenerowanie wartości dodanej. Tym samym wartość dodana projektu nie dotyczy jego przyczyn, lecz jego planowanych skutków lub rezultatów.
170    W każdym razie przywołany w pkt 169 powyżej argument Rzeczypospolitej Polskiej jest bezzasadny. Z jednej strony ryzykownego charakteru projektu nie można oceniać na podstawie zwykłych twierdzeń przy braku jakichkolwiek konkretnych i udokumentowanych elementów wykazujących, że przy podejmowaniu decyzji o realizacji projektu był on uważany za ryzykowny. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska nie powołuje się na żaden dokument na poparcie swego argumentu. Nie przedłożyła ona zresztą Sądowi wyciągów z pierwszego i drugiego z wniosków o potwierdzenie, odpowiadających pkt E.3.3 tych wniosków i dotyczących analizy ryzyka projektu. Z drugiej strony projektu nie można uznać za bardziej ryzykowny ze względu na podnoszoną konieczność znalezienia nowych klientów dla magazynu, zważywszy, że jak ustalono w pkt 112 powyżej, centrum logistyczne przewidywało jedynie świadczenie usług logistycznych na rzecz grupy wyznaczonego beneficjenta, ani ze względu na fakt, że wyznaczony beneficjent oferował umowy o pracę na czas nieokreślony dużej liczbie pracowników, ponieważ, wręcz przeciwnie, jak podnosi Komisja, gdyby projekt był rzeczywiście postrzegany jako ryzykowny, wyznaczony beneficjent przewidziałby bardziej elastyczne formy zatrudnienia.
171    W drugiej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje zasadniczo ocenę zawartą w motywie 30 zdania pierwsze i drugie zaskarżonej decyzji (zob. pkt 160 powyżej). Twierdzi ona z jednej strony, że informacje zawarte w pkt G.2 pierwszego wniosku o potwierdzenie przywołane przez Komisję są jedynie wynikiem „nieporozumienia”, a z drugiej strony, że Komisja nie uwzględniła informacji zawartych w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie, wskazujących, że projekt nie zostałby zrealizowany w zaplanowanym zakresie i terminie bez dofinansowania z Unii.
172    Po pierwsze, należy wskazać, że w pkt G.2 pierwszego wniosku o potwierdzenie Rzeczpospolita Polska odpowiedziała twierdząco na pytanie, czy wkład Unii pozwoli na przyspieszenie realizacji projektu, i przecząco na pytanie, czy wkład Unii będzie czynnikiem decydującym w realizacji projektu. W komentarzu zamieszczonym poniżej odpowiedzi na pierwsze pytanie Rzeczpospolita Polska wskazała, co następuje:
„Przewiduje się, że bez dofinansowania ze środków [Unii] rozważana byłaby realizacja projektu na tym terenie w zaplanowanym zakresie, jednakże w przypadku decyzji pozytywnej grupy [wyznaczonego beneficjenta] z pewnością konieczne byłoby wydłużenie trwania inwestycji ze względu konieczność finansowania części inwestycji z generowanych przychodów w jej trakcie […]. Bez dofinansowania bank nie przyznałby tak dużej sumy kredytu dla [wyznaczonego beneficjenta], co spowodowałoby zmniejszenie płynności spółki w czasie trwania inwestycji i przyczyniło się do konieczności wydłużenia realizacji projektu – podzielenia projektu na etapy wykonawcze […]. Ponadto opóźnieniu uległoby zatrudnianie nowych pracowników, ponieważ w pierwszej kolejności ponoszone byłyby niezbędne koszty inwestycyjne. Spółka rozpatrywałaby inne formy zatrudnienia […], w tym m.in. możliwość skorzystania z pracowników czasowych”.
173    Należy więc stwierdzić, że z pierwszego wniosku o potwierdzenie wynika, iż wsparcie Unii nie było decydującym czynnikiem dla realizacji projektu, lecz jedynie przyspieszyło jego realizację. Jak zaznaczyła Komisja w motywie 30 zaskarżonej decyzji, przy braku współfinansowania Unii była rozważana realizacja projektu o tym samym zakresie („w zaplanowanym zakresie”) i w tej samej lokalizacji („na tym terenie”). Niemniej taki brak współfinansowania Unii wydłużyłby realizację projektu i opóźnił zatrudnianie nowych pracowników, z możliwością, że niezbędne byłoby skorzystanie z pracowników czasowych. Przy braku współfinansowania Unii dochody wygenerowane w trakcie realizacji inwestycji pozwoliłyby jednak na jej finansowanie.
174    Wbrew temu, co twierdzi Rzeczpospolita Polska, z komentarza zamieszczonego poniżej odpowiedzi na pierwsze pytanie w pkt G.2 pierwszego wniosku o potwierdzenie nie wynika, że wyznaczony beneficjent „nie zdecydowałby się na realizację inwestycji na tak dużą skalę bez wkładu publicznego”, gdyż wręcz przeciwnie, wspomniany wniosek wskazuje wyraźnie, że bez dofinansowania z Unii realizacja projektu była jednak przewidziana „w zaplanowanym zakresie”.
175    Poza tym należy wskazać, że wszystkie przedłożone Sądowi strony pierwszego wniosku o potwierdzenie, w tym s. 56 zawierająca pkt G.2 i związane z nim odpowiedzi, są opatrzone pieczątką i parafą wyznaczonego beneficjenta.
176    W tych okolicznościach argument Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym odpowiedzi w pkt G.2 zawarte w pierwszym wniosku o potwierdzenie są jedynie wynikiem „nieporozumienia”, nie może zostać przyjęty ze względu na zarówno ich treść, jak i ich formę.
177    Wynika z tego, że ustalenie dokonane przez Komisję w motywie 30 zdanie pierwsze zaskarżonej decyzji, dotyczące treści pierwszego wniosku o potwierdzenie, nie jest obarczone oczywistym błędem w ocenie.
178    Po drugie, co się tyczy argumentu Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym Komisja nie wzięła pod uwagę informacji zawartych w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie, przede wszystkim należy zauważyć, że zarówno z motywu 8, jak i z motywu 30 zdanie drugie zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja wzięła pod uwagę informacje zawarte w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie i że stwierdziła, iż informacje te różniły się od informacji zawartych w pierwszym wniosku o potwierdzenie, przy czym jednak Rzeczpospolita Polska nie uzasadniła wystarczająco tych zmian.
179    Następnie należy zaznaczyć, że w ramach niniejszego sporu Rzeczpospolita Polska podnosi brak uwzględnienia informacji zawartych w drugim wniosku o potwierdzenie w sposób ogólny bez dokładnego wskazania informacji zawartych w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie, których Komisja nie wzięła pod uwagę, a które uzasadniałyby zmiany wprowadzone w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie w stosunku do pierwszego wniosku o potwierdzenie.
180    W końcu w każdym razie należy wskazać, że z pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie (s. 148) wynika, iż w braku dofinansowania z Unii wyznaczony beneficjent nie zrealizowałby projektu jako takiego, a mianowicie budowy nowego zautomatyzowanego magazynu wysokiego składowania w Radomsku, lecz że zrealizowałby projekt w dwóch etapach i w dwóch różnych lokalizacjach, a mianowicie jako rozbudowę tradycyjnego magazynu istniejącego już w Radomsku i późniejszą budowę, po roku 2014, nowego magazynu w Bułgarii. Należy jednak stwierdzić, że taki scenariusz nie jest poparty żadnym innym dokumentem przedłożonym Sądowi. Zresztą Rzeczpospolita Polska nawet nie przywołuje ani nie uzasadnia takiego scenariusza w swoich pismach i ogranicza się do ogólnego odniesienia w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie.
181    W konsekwencji Komisja słusznie uznała w zaskarżonej decyzji, że Rzeczpospolita Polska nie wyjaśniła powodów i nie przedłożyła dowodów zmiany odpowiedzi udzielonych w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie.
182    Poza tym Rzeczpospolita Polska przywołuje wyniki audytu przeprowadzonego przez spółkę doradczą, wskazując, że „bez uzyskania współfinansowania [wyznaczony beneficjent] nie buduje ani nie rozbudowuje przestrzeni magazynowych, których spodziewane wykorzystanie nastąpi za więcej niż dwa lata”.
183    W tym względzie należy zaznaczyć, że deklaracja przywołana przez Rzeczpospolitą Polską pochodzi z dokumentu z dnia 11 grudnia 2015 r., sporządzonego przez spółkę doradczą na zlecenie wyznaczonego beneficjenta dla celów postępowania sądowego zawisłego przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z dokumentu tego wynika, że deklaracja ta, która znajduje się w części dokumentu dotyczącej planowanego wykorzystania pojemności składowania magazynów wyznaczonego beneficjenta, opiera się na porównaniu przeprowadzonym przez spółkę doradczą między decyzją wyznaczonego beneficjenta o budowie magazynu będącego przedmiotem projektu w Radomsku a decyzjami wyznaczonego beneficjenta o budowie dwóch innych magazynów w Uldum (Dania) i Nässjö (Szwecja).
184    Bez potrzeby wypowiadania się co do zasadności takiej deklaracji należy przede wszystkim zauważyć, że dokument spółki doradczej zawierający tę deklarację i związaną z nią analizę porównawczą jest późniejszy od zaskarżonej decyzji. Ani z samego dokumentu, ani z akt sprawy nie wynika, by taka analiza została przekazana Komisji w toku procedury oceny projektu. Zresztą Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje, by miało to miejsce. W konsekwencji w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 41 powyżej wspomniana deklaracja i związana z nią analiza porównawcza nie mogą być brane pod uwagę dla celów oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
185    W każdym razie należy wskazać, że dokument sporządzony przez spółkę doradczą nie potwierdza scenariusza opisanego w drugim wniosku o potwierdzenie w odniesieniu do faktu, że bez współfinansowania z Unii projekt nie zostałby zrealizowany jako taki, lecz że zostałby zrealizowany jako inny projekt, a mianowicie jako rozbudowa tradycyjnego magazynu istniejącego w Radomsku i późniejsza budowa nowego magazynu w Bułgarii.
186    Ponadto, ponieważ wspomniany dokument spółki doradczej odwołuje się jako dokument dotyczący decyzji o realizacji projektu do dwóch prezentacji wyznaczonego beneficjenta z października 2007 r. i ze stycznia 2008 r. dotyczących innych możliwości rozbudowy magazynu w Radomsku, które zostały dołączone do pisma Rzeczypospolitej Polskiej do Komisji z dnia 28 sierpnia 2014 r., a które zostały przedłożone przez Komisję, należy zauważyć, podobnie jak Komisja, że prezentacje te również nie wspominają o przywołanym w pkt 185 powyżej scenariuszu opisanym w drugim wniosku o potwierdzenie ani o współfinansowaniu z Unii. Zresztą Rzeczpospolita Polska nie przywołała tych prezentacji w ramach czwartego zarzutu skargi.
187    W końcu Rzeczpospolita Polska przywołuje dokument spółki doradczej z dnia 11 grudnia 2015 r., utrzymując także, że nie był to standardowy projekt pod względem rozmiarów i wielkości wykorzystania powierzchni magazynowej i wobec tego nie zostałby zrealizowany bez finansowania publicznego. Rzeczpospolita Polska podnosi jednak ten argument, odwołując się w sposób ogólny do s. 2 tego dokumentu, zawierającej analizę porównawczą wspomnianą w pkt 183 powyżej, której jednak nie można wziąć pod uwagę z powodów przedstawionych w pkt 184 i 185 powyżej. W każdym razie z owej strony tego dokumentu nie wynika, by był to projekt niestandardowy.
188    Wynika z tego, że ocena Komisji zawarta w motywie 30 zdanie drugie zaskarżonej decyzji, dotycząca zmiany informacji zawartych w pkt G.2 drugiego wniosku o potwierdzenie, nie jest obarczona oczywistym błędem w ocenie.
189    W trzeciej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje ustalenie zawarte w motywie 30 zdania trzecie i czwarte zaskarżonej decyzji, dotyczące zmiany pozytywnych wskaźników efektywności finansowej zawartych w pierwszym wniosku o potwierdzenie, oraz związaną z tym ocenę zawartą w motywie 32 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą projekt był efektywny gospodarczo i finansowo. Twierdzi ona zasadniczo, że wniosek o dofinansowanie złożony w dniu 17 lipca 2008 r. przez wyznaczonego beneficjenta do władz polskich został sporządzony w okresie poprzedzającym kryzys finansowy w Stanach Zjednoczonych, za którego początek uważa się wrzesień 2008 r. i którego skutki były odczuwalne w Europie dopiero kilka miesięcy później, co uzasadnia to, iż założenia przyjęte w pierwszym wniosku o potwierdzenie okazały się zbyt optymistyczne w stosunku do opracowanych w kontekście nowych warunków gospodarczych.
190    Nie można zgodzić się z takim argumentem.
191    Przede wszystkim należy stwierdzić, że jest bezsporne, iż wskaźniki efektywności finansowej projektu faktycznie zostały zmienione między pierwszym a drugim wnioskiem o potwierdzenie.
192    Następnie należy zaznaczyć, że argument Rzeczypospolitej Polskiej jest przedstawiony w sposób ogólny i nie jest poparty żadnym konkretnym udokumentowanym elementem wykazującym, by odczuwalne w Europie skutki kryzysu finansowego w Stanach Zjednoczonych miały taki wpływ w chwili podjęcia decyzji o realizacji projektu na jego wskaźniki efektywności finansowej, że bez środków publicznych ów projekt nie zostałby jako taki zrealizowany.
193    W końcu, należy przypomnieć, że nawet jeżeli wyznaczony beneficjent złożył do władz polskich wniosek o dofinansowanie na projekt w dniu 17 lipca 2008 r., to jednak pierwszy wniosek o potwierdzenie, zawierający pozytywne wskaźniki efektywności finansowej, został złożony przez Rzeczpospolitą Polską do Komisji nie w 2008 r., lecz dopiero w dniu 30 kwietnia 2010 r. (zob. pkt 3 powyżej). Realizacja projektu rozpoczęła się w dniu 1 września 2008 r. (zob. pkt 2 powyżej), a zakończyła w dniu 31 października 2011 r. (zob. pkt 9 powyżej). Natomiast drugi wniosek o potwierdzenie zawierający zmienione wskaźniki efektywności finansowej został złożony do Komisji dopiero w dniu 1 sierpnia 2013 r. (zob. pkt 10 powyżej), kiedy projekt był już w całości zrealizowany i był operacyjny od prawie dwóch lat.
194    Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy ocena projektu w postaci, w jakiej został on zrealizowany w latach 2008–2011 bez dofinansowania Unii, nie może być prowadzona na podstawie wskaźników efektywności finansowej projektu zrewidowanych w roku 2013, ponieważ projekt został już w całości zrealizowany i był operacyjny od prawie dwóch lat.
195    W czwartej kolejności Rzeczpospolita Polska kwestionuje ocenę zawartą w motywie 31 zaskarżonej decyzji i twierdzi w tym względzie, że nabycie przez wyznaczonego beneficjenta terenu o powierzchni 30 ha w 2005 r. nie stanowi dowodu na podjęcie decyzji o budowie centrum logistycznego ani na zdolność do realizacji takiej inwestycji bez udziału środków publicznych.
196    W tym względzie należy wskazać, że choć zakup terenu, o którym w mowa w pkt 195 powyżej, mógł świadczyć o zamiarze przeprowadzenia inwestycji na tym terenie, samo takie nabycie nie wskazuje w żaden sposób na rodzaj projektu, który miałby tam zostać zrealizowany.
197    Mimo to, nawet przy założeniu, że ocena zawarta w motywie 31 jest błędna, nie może to wpłynąć na wnioski dotyczące braku wartości dodanej zawarte w motywie 32 zaskarżonej decyzji. Komisja przyznaje zresztą w odpowiedzi na skargę, że ustalenie dokonane w motywie 31 zaskarżonej decyzji nie miało decydującego znaczenia w ramach zaskarżonej decyzji.
198    Należy bowiem wskazać, że motyw 32 zaskarżonej decyzji, zawierający wnioski o braku wartości dodanej projektu, nie przywołuje bezpośrednio nabycia terenu, o którym mowa w motywie 31 wspomnianej decyzji, lecz opiera się na elementach wynikających w sposób autonomiczny z motywu 30 zaskarżonej decyzji (zob. pkt 172–174 powyżej).
199    Argument ten należy zatem oddalić jako bezskuteczny.
200    W tych warunkach czwarty zarzut skargi nie jest zasadny i należy go oddalić.
201    Dlatego też skargę należy oddalić w całości.
W przedmiocie kosztów
202    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
203    Ponieważ Rzeczpospolita Polska przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem Komisji obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (siódma izba)
orzeka, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Tomljenović
Marcoulli
Kornezov
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 marca 2018 r.
Sekretarz
Prezes
E. Coulon
S. Gervasoni
Spis treści
Okoliczności powstania sporu
Postępowanie i żądania stron
Co do prawa
Uwagi wstępne w przedmiocie ram prawnych i kontroli Sądu
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego zasadniczo z jednej strony naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 w związku z art. 56 ust. 3 i art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady lojalnej współpracy, a z drugiej strony naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006
W przedmiocie pierwszej części zarzutu pierwszego, dotyczącej zasadniczo naruszenia kryteriów wyboru
W przedmiocie drugiej części zarzutu pierwszego, dotyczącej przekroczenia terminu przewidzianego w art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie stopnia dyfuzji innowacji i innowacyjności projektu
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie charakteru miejsc pracy utworzonych dzięki projektowi
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego zasadniczo błędu w ocenie projektu dotyczącej wartości dodanej i efektu zachęty
W przedmiocie kosztów
*      Język postępowania: polski.
1      Niniejszy wyrok jest przedmiotem publikacji we fragmentach.