WYROK TRYBUNAŁUz dnia 26 stycznia 1993 r.(*)W sprawach połączonych C‑320/90, C‑321/90 i C‑322/90mających
za przedmiot skierowany do Trybunału, na podstawie art. 177
traktatu EWG, przez Pretura di Frascati (Włochy) wniosek o wydanie,
w ramach zawisłych przed tym sądem sporów międzyTelemarsicabruzzo SpAaCircostel, Ministero delle Poste e Telecomunicazioni i Ministero della Difesaoraz międzyTelaltitalia SrlaCircostel, Ministero delle Poste e Telecomunicazioni i Ministero della Difesa_oraz międzyTelelazio SpAaCircostel, Ministero delle Poste e Telecommunicazioni i Ministero della Difesa_orzeczenia
w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 85,
86 i 90 traktatu EWG w świetle postępowania rządu włoskiego
w przedmiocie przydziału kanałów UKF przeznaczonych na emisję
audycji telewizyjnychTRYBUNAŁ_w
składzie: O. Due, prezes, C. N. Kakouris,
G. C. Rodríguez Iglesias, M. Zuleeg
i J. L. Murray, prezesi izb, G. F. Mancini,
R. Joliet, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho
de Almeida, F. Grévisse, M. Díez de Velasco,
P. J. G. Kapteyn i D. A. O. Edward,
sędziowie, rzecznik generalny: C. Gulmann_sekretarz: H. A. Rühl, główny administrator_rozważywszy uwagi na piśmie przedstawione:–        w
imieniu spółki Telemarsicabruzzo SpA przez G. Rubiniego, adwokata
we Frascati_–        w
imieniu spółki Telelazio SpA przez F. Paolettiego, adwokata
w Rzymie_–        w
imieniu rządu włoskiego przez prof. L. Ferrariego Brava, szefa
departamentu sporów dyplomatycznych w ministerstwie spraw
zagranicznych, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego
przez S. Laportę, avvocato dello Stato_–        w
imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez E. Traversę, działającego
w charakterze pełnomocnika, członka służby prawnej_uwzględniając sprawozdanie na rozprawę_po wysłuchaniu uwag wygłoszonych przez rząd włoski i Komisję na rozprawie w dniu 9 czerwca 1992 r._po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 6 października 1992 r._wydaje następującyWyrok1        Postanowieniami
z dnia 4 września 1990 r., które wpłynęły do Trybunału
w dniu 22 października 1990 r., Vice Pretore di Frascati
(Włochy) przedłożył, na podstawie art. 177 traktatu EWG, dwa
pytania prejudycjalne dotyczące wykładni postanowień traktatu
w dziedzinie konkurencji, w celu dokonania oceny zgodności
z prawem wspólnotowym pewnych aspektów krajowego systemu rozdziału
częstotliwości przeznaczonych na potrzeby emisji programów
radiowo‑telewizyjnych.2        Pytania
te przedłożono w ramach sporów zawisłych pomiędzy spółkami,
odpowiednio, Telemarsicabruzzo, Telaltitalia i Telelazio,
właścicielami nadajników radiowo‑telewizyjnych a Circostel (Circolo
Costruzioni Telegrafiche e Telefoniche di Roma – służbą budowy sieci
telegraficznych i telefonicznych w Rzymie), ministerstwem
poczty i telekomunikacji oraz ministerstwem obrony.3        Vice
Pretore di Frascati dla wyjaśnienia tych pytań, w sprawach
C‑320/90 i C‑322/90, ogranicza się, po uprzednim zacytowaniu treści
art. 86 traktatu EWG, jedynie do stwierdzenia, że postanowienie to
zakazuje wszelkich form monopolu. W sprawie C‑321/90 sąd krajowy
dodaje, że podniesiono przed nim problem właściwości. Niemniej jednak
uznaje on, że ze względu na pierwszeństwo prawa wspólnotowego zarzut ten
nie może zostać zbadany przez ten sąd przed wystąpieniem do Trybunału
z pytaniami prejudycjalnymi. Ponadto zwraca uwagę, iż nawet jeżeli
jest on niewłaściwy w sprawie, pytania te są uzasadnione względami
ekonomii procesowej.4        Pytania
prejudycjalne skierowane przez Vice Pretore di Frascati brzmią
następująco:„1)      Czy
fakt, że rząd włoski zarezerwował dla własnego użytku pewne kanały
właściwe dla emitowania audycji telewizyjnych, uniemożliwiając sektorowi
prywatnemu korzystanie z tych kanałów obejmujących częstotliwości
pomiędzy 67 a 99 UKF, a w szczególności z kanałów
67, 68 i 69 oraz wobec braku przyjęcia zasad koordynacji
w zakresie korzystania z tych kanałów, stanowi naruszenie
art. 85 ust. 3 i art. 86 traktatu?2)      Czy
takie postępowanie jest zgodne z traktatem rzymskim
i regułami dotyczącymi konkurencji?”.5        Na
wstępie Komisja zaznacza, że postanowienia odsyłające są wyjątkowo
lakoniczne i skąpe w szczegóły dotyczące stanu faktycznego
i prawnego, które pozwoliłyby określić przedmiot skierowanych
pytań, a zatem zrozumieć ich znaczenie oraz zakres.6        Należy
przypomnieć, że potrzeba dokonania takiej wykładni prawa wspólnotowego,
która będzie użyteczna dla sądu krajowego, wymaga, aby sąd ten określił
ramy faktyczne i prawne, w które wpisane są zadane pytania,
albo przynajmniej wyjaśnił okoliczności faktyczne, na których podstawie
oparte są te pytania.7        Wymogi
te mają szczególne znaczenie w dziedzinie konkurencji, która
charakteryzuje się pewną złożonością sytuacji pod względem faktycznym
i prawnym.8        Postanowienia
odsyłające nie zawierają jakichkolwiek wskazań w tym względzie.9        Akta
przekazane przez sąd krajowy i uwagi na piśmie z pewnością
dostarczyły Trybunałowi pewnych informacji, co również wynika ze
sprawozdania na rozprawę i z uwag wygłoszonych przez strony na
rozprawie. Jednak są one fragmentaryczne i nie pozwalają
Trybunałowi, wobec braku wystarczającej znajomości stanu faktycznego
leżącego u podstaw postępowania przed sądem krajowym, dokonać
wykładni wspólnotowych reguł konkurencji w odniesieniu do sytuacji
stanowiącej przedmiot tego sporu, o co wnosi sąd krajowy.10      W
tych okolicznościach należy umorzyć postępowanie w przedmiocie
pytań przedstawionych przez Vice Pretore di Frascati. W przedmiocie kosztów11      Koszty
poniesione przez rząd włoski i Komisję Wspólnot Europejskich,
które przedstawiły Trybunałowi swoje uwagi, nie podlegają zwrotowi. Dla
stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma
charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym
sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.Z powyższych względówTRYBUNAŁ_rozstrzygając
w przedmiocie pytań przedłożonych przez Vice Pretore di Frascati
postanowieniami z dnia 4 września 1990 r., orzeka, co
następuje:Postępowanie w przedmiocie przedstawionych pytań zostaje umorzone.Due Kakouris      Rodríguez IglesiasZuleegMurrayMancini      JolietSchockweilerMoitinho de Almeida Grévisse      Díez de Velasco       Kapteyn EdwardWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 26 stycznia 1993 r.Sekretarz       PrezesJ.‑G. Giraud       O. Due* Język postępowania: włoski.