62016TO0170
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Eerste kamer)
11 oktober 2017 (
*1
)
„Beroep tot nietigverklaring – Staatssteun – Door een lagere overheid van een lidstaat verleende belastingvoordelen – Steunregeling die onverenigbaar met de interne markt is verklaard – Uitvoering van de beschikking – Verplichting tot het onderzoeken van de individuele situatie van de begunstigden – Geen standpuntbepaling van de Commissie – Niet voor beroep vatbare handeling – Niet‑ontvankelijkheid”
In zaak T‑170/16,
Guardian Glass España, Central Vidriera, S.L.U., gevestigd te Llodio (Spanje), vertegenwoordigd door M. Araujo Boyd, D. Armesto Macías en A. Lamadrid de Pablo, advocaten,
verzoekster,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door L. Flynn, B. Stromsky en P. Němečková als gemachtigden,
verweerster,
betreffende een verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie dat vervat zou zijn in een document van 15 juli 2015 met als titel „Belastingzaken in het Baskenland (Álava) – Informele mededeling betreffende aanvullende verklaringen met betrekking tot de verenigbaarheid met de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen van 1998”,
geeft
HET GERECHT (Eerste kamer),
samengesteld als volgt: I. Pelikánová, president, P. Nihoul (rapporteur) en J. Svenningsen, rechters,
griffier: E. Coulon,
de navolgende
Beschikking
Voorgeschiedenis van het geding
Door de provincie Álava geïntroduceerd belastingkrediet
1
Tussen 1994 en 1997 introduceerden de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa, die gelegen zijn in de autonome regio Baskenland (Spanje), zes belastingregelingen. Per provincie was sprake van twee soorten regelingen: een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen en een degressieve vermindering van de belastinggrondslag gedurende vier jaar voor nieuwe ondernemingen.
2
Aanleiding voor de onderhavige zaak is een van de zes in het voorgaande punt genoemde belastingregelingen, namelijk de door de provincie Álava geïntroduceerde regeling die het onder bepaalde voorwaarden mogelijk maakt dat ondernemingen uit die provincie een belastingkrediet van 45 % van de gedane investeringen krijgen.
3
De belastingregelingen in kwestie waren van kracht tot 1999, daar waar het gaat om het door de provincie Álava geïntroduceerde belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen, dan wel 2000, wat de overige belastingregelingen betreft.
4
Geen van de belastingregelingen werd aangemeld bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen.
Door de Commissie uitgevoerd onderzoek van de aan de orde zijnde belastingregeling
5
Naar aanleiding van klachten werden de genoemde belastingregelingen onder de aandacht van de Commissie gebracht.
6
Bij schrijven van 17 augustus en 29 september 1999 stelde de Commissie de Spaanse autoriteiten in kennis van haar beschikkingen om de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden voor de zes belastingregelingen, namelijk de door de provincies Vizcaya en Guipúzcoa geïntroduceerde regelingen omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen (PB 1999, C 351, blz. 29), de door de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa geïntroduceerde regelingen omtrent een degressieve vermindering van de belastinggrondslag gedurende vier jaar voor nieuwe ondernemingen (PB 2000, C 55, blz. 2) en de door de provincie Álava geïntroduceerde regeling omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen (PB 2000, C 71, blz. 8).
7
Op 3 november en 6 december 1999 werden beroepen tot nietigverklaring van de beschikkingen tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure ingesteld.
8
Deze beroepen tot nietigverklaring werden door het Gerecht verworpen in zijn arresten van 23 oktober 2002, Diputación Foral de Guipúzcoa e.a./Commissie (T‑269/99, T‑271/99 en T‑272/99, EU:T:2002:258), en 23 oktober 2002, Diputación Foral de Álava e.a./Commissie (T‑346/99–T‑348/99, EU:T:2002:259).
9
Op 11 juli 2001 rondde de Commissie de formele onderzoeksfase af in de vorm van zes beschikkingen. Daarin werd geconstateerd dat er bij de aan de orde zijnde belastingregelingen sprake was van onrechtmatige staatssteun omdat zij tot uitvoering waren gebracht zonder dat de in artikel 108, lid 3, VWEU neergelegde verplichting tot voorafgaande aanmelding bij de Commissie was nagekomen, alsmede dat zij onverenigbaar waren met de interne markt.
10
Aangaande het door de provincie Álava geïntroduceerde belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen constateerde de Commissie in artikel 1 van beschikking 2002/820/EG van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Álava in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2002, L 296, blz. 1; hierna: „beschikking van 2001”) dat die belastingregeling onverenigbaar is met de interne markt.
11
In artikel 2 van de beschikking van 2001 verzocht de Commissie het Koninkrijk Spanje de door de provincie Álava geïntroduceerde regeling omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen in te trekken voor het geval zij nog van kracht was.
12
In artikel 3, lid 1, tweede alinea, van de beschikking van 2001 gelastte de Commissie het Koninkrijk Spanje de uitkering van alle nog niet uitbetaalde steun op te heffen.
13
Ten slotte verlangde de Commissie in artikel 3, lid 1, eerste alinea, en lid 2, van de beschikking van 2001 in de volgende bewoordingen van het Koninkrijk Spanje dat de uit hoofde van de aan de orde zijnde regeling verleende individuele steun zou worden teruggevorderd van de begunstigden:
„1.   Spanje neemt alle nodige maatregelen om de in artikel 1 bedoelde en reeds onrechtmatig ter beschikking gestelde steun van de begunstigden terug te vorderen.
[…]
2.   De terugvordering geschiedt onverwijld en in overeenstemming met de nationaalrechtelijke procedures voor zover deze procedures een onverwijlde en daadwerkelijke tenuitvoerlegging van de onderhavige beschikking toelaten. […]”
14
De Commissie wees bij het gelasten van de terugvordering van de steun die krachtens de onverenigbaar verklaarde regeling was verleend, in overweging 98 van de beschikking van 2001 wel op het volgende:
„Deze beschikking heeft betrekking op de regeling en moet onmiddellijk ten uitvoer worden gelegd, met inbegrip van de terugvordering van eventueel op grond van bedoelde regeling uitgekeerde afzonderlijke steun. De Commissie herinnert er tevens aan dat deze beschikking, zoals steeds het geval is, niets afdoet aan de mogelijkheid dat individuele steunmaatregelen geheel of gedeeltelijk als verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kunnen worden beschouwd op grond van hun eigen merites dan wel in de context van een latere beschikking van de Commissie of op grond van de vrijstellingsverordeningen.”
Beroep tot nietigverklaring van de beschikking van 2001
15
Op 25 september, 22 oktober en 21 december 2001 werden beroepen tot nietigverklaring van de zes beschikkingen van de Commissie van 11 juli 2001 ingesteld.
16
Op 9 september 2009 bevestigde het Gerecht de rechtmatigheid van de zes beschikkingen van de Commissie van 11 juli 2001 in het arrest Diputación Foral de Álava e.a./Commissie (T‑227/01–T‑229/01, T‑265/01, T‑266/01 en T‑270/01, EU:T:2009:315) en het arrest Diputación Foral de Álava e.a./Commissie (T‑230/01–T‑232/01 en T‑267/01–T‑269/01, niet gepubliceerd, EU:T:2009:316).
17
Het eerste in het voorgaande punt genoemde arrest betreft de drie beschikkingen van de Commissie van 11 juli 2001 waarbij de door de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa geïntroduceerde regelingen omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen onrechtmatig zijn verklaard.
18
Het tweede in punt 16 genoemde arrest ziet op de drie beschikkingen van de Commissie van 11 juli 2001 die betrekking hebben op de door de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa geïntroduceerde regelingen omtrent een degressieve vermindering van de belastinggrondslag gedurende vier jaar voor nieuwe ondernemingen.
19
Op 26 november 2009 werden tegen de twee in punt 16 genoemde arresten hogere voorzieningen ingesteld.
20
Op 28 juli 2011 wees het Hof de tegen die twee arresten ingestelde hogere voorzieningen af in het arrest Diputación Foral de Vizcaya e.a./Commissie (C‑471/09 P–C‑473/09 P, niet gepubliceerd, EU:C:2011:521) en het arrest Diputación Foral de Vizcaya e.a./Commissie (C‑474/09 P–C‑476/09 P, niet gepubliceerd, EU:C:2011:522).
Toezicht op de uitvoering van de beschikking van 2001
21
Op 12 oktober 2001 verzocht de Commissie het Koninkrijk Spanje haar mee te delen welke maatregelen er waren getroffen om te voldoen aan haar beschikkingen van 11 juli 2001.
22
De Commissie nam geen genoegen met de verstrekte antwoorden en stelde op 19 november 2003 krachtens artikel 108, lid 2, VWEU een beroep wegens niet‑nakoming in bij het Hof.
23
Op 14 december 2006 oordeelde het Hof dat het Koninkrijk Spanje, door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen te hebben genomen die nodig waren om te voldoen aan de beschikkingen van de Commissie van 11 juli 2001, de op deze lidstaat rustende verplichtingen niet was nagekomen (arrest van 14 december 2006, Commissie/Spanje, C‑485/03–C‑490/03, EU:C:2006:777).
24
In reactie op het in het voorgaande punt genoemde arrest vorderden de Spaanse autoriteiten een deel van de steun terug van de begunstigden. Zij stelden zich op het standpunt dat de rest van de steun niet hoefde te worden teruggevorderd gelet op de verenigbaarheid ervan met de interne markt, de toepassing van de regels betreffende de‑minimissteun en de inaanmerkingneming van belastingverminderingen met terugwerkende kracht.
25
De Commissie was van mening dat het Koninkrijk Spanje aldus niet geheel uitvoering had gegeven aan haar beschikkingen van 11 juli 2001 en stelde op 18 april 2011 krachtens artikel 260, lid 2, VWEU wederom een beroep wegens niet‑nakoming in bij het Hof.
26
Op 30 oktober 2013 deelde de Commissie het Hof tijdens de niet‑nakomingsprocedure mee dat op 15 oktober 2013 de steun naar haar mening in zijn geheel was teruggevorderd. Zij stelde zich dan ook op het standpunt dat geen dwangsom hoefde te worden opgelegd en er slechts een forfaitaire som moest worden betaald (arrest van 13 mei 2014, Commissie/Spanje, C‑184/11, EU:C:2014:316, punten 16 en 17).
27
Het Hof was in zijn arrest van 13 mei 2014, Commissie/Spanje (C‑184/11, EU:C:2014:316), van oordeel dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op deze lidstaat rustende verplichtingen niet was nagekomen. Het veroordeelde het Koninkrijk Spanje voor de periode van niet‑uitvoering tot betaling van een forfaitaire som van 30 miljoen EUR.
Verzoeksters situatie
28
Verzoekster, Guardian Glass España, Central Vidriera, S.L.U., is een onderneming die gevestigd is in Llodio (Spanje), in de provincie Álava.
29
Verzoekster had toestemming gekregen om in de periode 1994‑1996 gebruik te maken van de regeling omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen, en dit voor een project ter waarde van 45664899,69 EUR om een floatglasoven en bijbehorende faciliteiten te bouwen.
30
Op 22 oktober 2007 deed het Dirección General de Hacienda de la Diputacion Foral de Álava (directoraat‑generaal belastingen van de provinciale overheid van Álava, Spanje) verzoekster een besluit toekomen met als titel „Resolución 1943/2007, de 19 de octubre, sobre ejecución de la Decisión de la Comisión C(2001) 1759 final, de 11 de julio de 2001, relativa al régimen de ayudas estatales ejecutado por España a favor de las empresas de Álava en forma de crédito fiscal del 45 % de las inversiones, en relación con la entidad Guardian Llodio, S.L.U., como continuadora de Guardian Llodio, S.A., con NIF: B‑01.000.702” (besluit 1943/2007 van 19 oktober 2007 met betrekking tot de uitvoering van de beschikking van 2001 wat verzoekster betreft; hierna: „besluit 1943/2007”). In dat besluit werd verzoekster gelast het verleende belastingkrediet deels terug te betalen, en werd ervan uitgegaan dat het overblijvende deel was aan te merken als met de interne markt verenigbare investeringssteun, gelet op de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen (PB 1998, C 74, blz. 9; hierna: „richtsnoeren van 1998”).
31
Op 21 november 2007 stelde verzoekster tegen besluit 1943/2007 administratief beroep in bij de Organismo Jurídico-Administrativo de Álava (belastingautoriteiten van Álava die beslissen over administratieve beroepen), waarna de gang naar de bestuursrechter werd gemaakt middels beroep bij de Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (hoogste rechter van Baskenland, Spanje) en ten slotte in cassatieberoep werd gegaan bij de Tribunal Supremo (hoogste rechter, Spanje).
32
Op 7 februari 2012 deed het Dirección General de Hacienda de la Diputacion Foral de Álava een tweede besluit toekomen aan verzoekster. Dit besluit heeft als titel „Resolución 324/2012, de 2 de febrero, sobre ejecución complementaria de la Decisión de la Comisión C(2001) 1759 final, de 11 de julio de 2001, relativa al régimen de ayudas estatales ejecutado por España a favor de las empresas de Álava en forma de crédito fiscal del 45 % de las inversiones, en relación con la entidad Guardian Llodio, S.L.U., como continuadora de Guardian Llodio, S.A., con NIF: B‑01.000.702” (besluit 324/2012 van 2 februari 2012 met betrekking tot de nadere uitvoering van de beschikking van 2001 wat verzoekster betreft; hierna: „besluit 324/2012”). In dit tweede besluit kreeg verzoekster het verzoek om het in besluit 1943/2007 met de interne markt verenigbaar verklaarde deel van het belastingkrediet terug te betalen, en dus om de verleende steun geheel terug te betalen.
33
Verzoekster ging ook tegen besluit 324/2012 in beroep bij de Spaanse rechter, die het beroep ten dele gegrond verklaarde.
34
Op 25 mei 2012 ontving de Commissie van de Spaanse autoriteiten bankverklaringen waaruit bleek dat verzoekster de verleende steun had terugbetaald.
35
Op 14 juli 2014 diende de Diputación Foral de Álava (provinciale overheid van Álava, Spanje), in het kader van het beroep dat tegen besluit 324/2012 was ingesteld, bij de Spaanse rechter een verweerschrift in. In dit verweerschrift werd erop gewezen dat nog geen definitief uitsluitsel kon worden gegeven over verzoeksters situatie „aangezien de Commissie, die [moest] beslissen over de verenigbaarheid van steun, nog niet [had] aangegeven of, gelet op de aangevoerde argumenten en overgelegde documenten, de gerealiseerde investering [kon] worden geacht te voldoen aan de in de richtsnoeren [van 1998] gestelde eis met betrekking tot het stimulerende effect, in welk geval er bij de gedane investeringen sprake [was] van niet‑terugvorderbare regionale steun”.
36
Op 16 januari 2015 verzocht verzoekster de Commissie haar op de hoogte te houden van de gedachtewisseling met de Spaanse autoriteiten over de steun die aan verzoekster was verleend. In haar brief betoogde verzoekster dat zij recht had op inzage in de stukken, het recht had om te worden gehoord en verweer te voeren en het recht had om elk door de Commissie met betrekking tot die steun genomen besluit te ontvangen.
37
Bij brief van 9 februari 2015 wees het directoraat‑generaal (DG) Concurrentie van de Commissie verzoekster op het bilaterale karakter van de procedure tot terugvordering van staatssteun, welke procedure wordt afgehandeld door de Commissie en de Spaanse autoriteiten en dus impliceert dat begunstigden van steun geen rechtstreeks contact hebben met de Commissie.
38
Bij brief van 16 maart 2015 gaf verzoekster aan dat zij het niet eens was met de Commissie.
39
In het beroep tegen besluit 324/2012 oordeelde de Tribunal Superior de Justicia del País Vasco dat verzoeksters recht van verdediging was geschonden omdat zij niet was gehoord voordat dat besluit werd vastgesteld. Verzoekster werd dan ook uitgenodigd om voor de Diputación Foral de Álava te verschijnen.
40
Op 19 februari 2016 werd verzoekster wederom gehoord en ontving zij van de overheid een document van 15 juli 2015 met als titel „Belastingzaken in het Baskenland (Álava) – Informele mededeling betreffende aanvullende verklaringen met betrekking tot de verenigbaarheid met de [richtsnoeren van 1998]” (hierna: „bestreden handeling”).
Bestreden handeling
41
De bestreden handeling is niet ondertekend, vermeldt niet van wie zij afkomstig is en is niet voorzien van het briefhoofd van de Commissie. De bestreden handeling gaat vergezeld van een e‑mail waaruit blijkt dat zij aan de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk Spanje bij de Europese Unie is toegezonden door een ambtenaar van het DG Concurrentie van de Commissie.
42
De bestreden handeling omvat twee delen: een algemeen deel en een deel over de individuele situatie van elke betrokken onderneming.
43
In het eerste deel van de bestreden handeling is het volgende vermeld:
–
de Baskische autoriteiten hebben de Commissie aanvullende informatie doen toekomen over de door steunbegunstigden aangevoerde argumenten met betrekking tot de verenigbaarheid van de regeling omtrent een belastingkrediet van 45 % met de richtsnoeren van 1998;
–
de terugvordering was weliswaar voltooid in oktober 2013, maar het DG Concurrentie heeft op verzoek van de autoriteiten van de provincie Álava de dossiers nogmaals bestudeerd;
–
bij wijze van uitzondering hebben de Spaanse autoriteiten van de Commissie de mogelijkheid gekregen om de verenigbaarheid aan te tonen van de bedragen waarvan gesteld werd dat deze moesten worden onttrokken aan de steun die moest worden teruggevorderd omdat de regeling onverenigbaar was, niet alleen gelet op regelingen die volgens de gangbare praktijk reeds waren goedgekeurd, maar ook gelet op de richtsnoeren van 1998;
–
er is in geen van de onderzochte dossiers sprake van voldoende bewijs ter onderbouwing van de constatering dat er een stimulerend investeringseffect was of, anders gezegd, dat de steun vóór de daadwerkelijke projectuitvoering was aangevraagd, zoals is voorgeschreven in punt 4.2 van de richtsnoeren van 1998.
44
Het tweede deel van de bestreden handeling bevat een beoordeling van verzoeksters argumenten aan de hand van de verstrekte informatie. De op argumenten van andere begunstigden betrekking hebbende beoordeling is onleesbaar gemaakt.
45
Volgens de bestreden handeling kan niet worden vastgesteld dat verzoeksters investeringen plaats hebben gevonden nadat zij een steunaanvraag had ingediend.
46
Degene van wie de bestreden handeling afkomstig is, wijst er op basis van de ter beschikking staande informatie op dat verzoekster een steunaanvraag heeft ingediend op 17 februari 1995 en dat zij in die aanvraag de geschatte kosten van haar investeringsproject voor de periode 1994‑1996 heeft vermeld. Hij merkt op dat de autoriteiten van de provincie Álava bij besluit van 8 april 1995 niet alleen steun hebben verleend voor investeringen in de periode 1995‑1996, maar ook voor het dekken van kosten die door de onderneming waren gemaakt vóór de indiening van de steunaanvraag (namelijk tussen 1994 en 1995).
47
In de bestreden handeling staat vermeld dat bij die kosten sprake was van uitgaven voor „voorbereidende en haalbaarheidsstudies” en uitgaven voor de aanschaf van computerapparatuur en andere voorzieningen, welke aanschaf plaatsvond vóór de steunaanvraag. Er wordt aangegeven dat verzoekster heeft voorgesteld de tweede soort uitgaven verder buiten beschouwing te laten omdat deze uitgaven losstonden van het investeringsproject en het stimulerende effect dus niet in twijfel konden trekken.
48
De bestreden handeling bevat ook een verwijzing naar de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen 2007‑2013 (PB 2006, C 54, blz. 13; hierna: „richtsnoeren van 2006”). Er wordt aangegeven dat verzoekster om overlegging van bewijs is gevraagd, zodat nagegaan kan worden of zij een kleine of middelgrote onderneming is, aangezien in een eerdere zaak waarbij sprake was van terugvordering van een andere begunstigde van dezelfde regeling, argumenten omtrent de verenigbaarheid van uitgaven voor haalbaarheidsstudies werden aanvaard omdat aan de in punt 51 van die richtsnoeren gestelde voorwaarden was voldaan.
49
In de bestreden handeling wordt erop gewezen dat volgens punt 51 van de richtsnoeren van 2006 de kosten voor voorbereidende studies voor subsidiëring in aanmerking komen als er sprake is van een kleine of middelgrote onderneming. Vastgesteld wordt dat verzoekster voor de periode 1994‑1996 niet kan worden aangemerkt als kleine of middelgrote onderneming. De in de bestreden handeling getrokken slotsom luidt dan ook dat „de investeringen hebben plaatsgevonden voordat de steunaanvraag werd ingediend” en dat „[d]eze investeringen […] niet uitsluitend betrekking [hadden] op voorbereidende studies”.
Procedure en conclusies van partijen
50
Bij op 19 april 2016 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
51
Op 20 juli 2016 heeft het Koninkrijk Spanje verzocht om toelating tot interventie ter ondersteuning van de conclusies van de Commissie.
52
Bij op 22 juli 2016 ter griffie van het Gerecht neergelegde afzonderlijke akte heeft de Commissie krachtens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een exceptie van niet‑ontvankelijkheid opgeworpen.
53
Verzoekster heeft opmerkingen over de exceptie van niet‑ontvankelijkheid ingediend, welke opmerkingen zij op 6 september 2016 ter griffie van het Gerecht heeft neergelegd.
54
Middels een eerste op artikel 89, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering gebaseerde maatregel tot organisatie van de procesgang heeft het Gerecht de Commissie bij brief van 24 november 2016 verzocht om overlegging van een volledig afschrift van het origineel van de bestreden handeling en van de met de Spaanse autoriteiten gevoerde correspondentie met betrekking tot de aan verzoekster verleende steun. De Commissie heeft binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan.
55
Middels een tweede maatregel tot organisatie van de procesgang heeft het Gerecht de Commissie bij brief van 8 maart 2017 verzocht een aantal schriftelijke vragen te beantwoorden. De Commissie heeft binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan. Na ontvangst van de antwoorden van de Commissie is verzoekster verzocht om schriftelijke opmerkingen te maken. Zij heeft binnen de gestelde termijn aan dit verzoek voldaan.
56
In het verzoekschrift concludeert verzoekster dat het het Gerecht behage:
–
de aangevoerde middelen tot nietigverklaring gegrond te verklaren en derhalve de bestreden handeling nietig te verklaren;
–
dientengevolge, te gelasten dat de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU wordt geopend;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
57
In de exceptie van niet‑ontvankelijkheid verzoekt de Commissie dat het het Gerecht behage:
–
het beroep niet‑ontvankelijk te verklaren;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
58
In de opmerkingen over de exceptie van niet‑ontvankelijkheid concludeert verzoekster dat het het Gerecht behage de exceptie van niet‑ontvankelijkheid af te wijzen.
In rechte
59
Volgens artikel 130, leden 1 en 7, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht indien de verweerder hierom verzoekt, uitspraak doen over de niet‑ontvankelijkheid of de onbevoegdheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan.
60
In casu heeft de Commissie het Gerecht verzocht om uitspraak te doen over de niet‑ontvankelijkheid en besluit het Gerecht, dat zich door de processtukken voldoende voorgelicht acht, uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
Exceptie van niet‑ontvankelijkheid
61
Ter onderbouwing van de exceptie van niet‑ontvankelijkheid voert de Commissie in de eerste plaats aan dat de bestreden handeling niet vatbaar is voor beroep tot nietigverklaring. In de tweede plaats betoogt zij in wezen dat verzoekster geen procesbevoegdheid heeft en ook niet over het vereiste procesbelang beschikt om een beroep tot nietigverklaring in te stellen.
62
Aangaande het niet vatbaar zijn voor beroep betoogt de Commissie dat de bestreden handeling geen besluit vormt. Voor het geval het Gerecht tot het oordeel komt dat de bestreden handeling wel een besluit is, wijst de Commissie er subsidiair op dat het uitsluitend gaat om een bevestiging van de beschikking van 2001, welke beschikking onherroepelijk is geworden, en dat tegen de bestreden handeling geen beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld daar slechts sprake is van bevestiging.
63
Om na te gaan of de bestreden handeling vatbaar is voor beroep, moet worden gekeken naar hetgeen partijen dienaangaande over en weer naar voren hebben gebracht. De door partijen aangevoerde argumenten hebben betrekking op de vermeende bindende rechtsgevolgen van de bestreden handeling, de vorm van de bestreden handeling, de vermeende aanmelding van de aan verzoekster verleende steun bij de Commissie en de rechtsgevolgen die de Spaanse autoriteiten beweerdelijk hebben verbonden aan die aanmelding.
Rechtsgevolgen van de bestreden handeling
64
De Commissie betoogt dat de bestreden handeling geen bindende rechtsgevolgen in het leven roept, maar deel uitmaakt van een informele gedachtewisseling tussen het Koninkrijk Spanje en de Commissie om de problemen aan te pakken die zich voordoen bij de uitvoering van de beschikking van 2001.
65
Volgens de Commissie bevat de bestreden handeling een standpunt dat door haar wordt ingenomen bij de uitvoering van een negatieve staatssteunbeschikking. Gesteld wordt dat van een dergelijk standpunt geen sprake is bij de handelingen die kunnen worden vastgesteld op grond van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9), en dat het standpunt geen bindende kracht heeft gelet op de in het arrest van 13 februari 2014, Mediaset (C‑69/13, EU:C:2014:71), ontwikkelde rechtspraak.
66
Verzoekster stelt dat uit de inhoud van de bestreden handeling evenwel blijkt dat de Commissie op verzoek van het Koninkrijk Spanje definitief beoordeelt of steun verenigbaar is. Aangevoerd wordt dat de Commissie hiertoe door de Spaanse autoriteiten aangedragen informatie heeft bestudeerd waarover zij niet beschikte ten tijde van de vaststelling van de beschikking van 2001. De bestreden handeling kan dan ook niet worden aangemerkt als slechts een bevestiging of toepassing zonder meer van die beschikking.
67
Dienaangaande moet eraan worden herinnerd dat blijkens de rechtspraak alleen handelingen die bindende rechtsgevolgen in het leven roepen welke de verzoeker in zijn belangen raken doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, zijn te beschouwen als handelingen die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring in de zin van artikel 263 VWEU (arresten van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 9; 12 september 2006, Reynolds Tobacco e.a./Commissie, C‑131/03 P, EU:C:2006:541, punt 54, en 6 december 2007, Commissie/Ferriere Nord, C‑516/06 P, EU:C:2007:763, punt 27).
68
Om vast te stellen of een handeling dergelijke gevolgen in het leven roept, moet worden gekeken naar de wezenlijke inhoud van die handeling (arresten van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 9; 22 juni 2000, Nederland/Commissie, C‑147/96, EU:C:2000:335, punt 27, en 18 november 2010, NDSHT/Commissie, C‑322/09 P, EU:C:2010:701, punt 46).
69
In casu moet erop worden gewezen dat in de beschikking van 2001 de Commissie heeft gekeken naar de algemene kenmerken van de door de provincie Álava geïntroduceerde regeling omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen, van mening was dat deze belastingregeling onverenigbaar was en de terugvordering van op grond daarvan verleend krediet heeft gelast zonder in te gaan op individuele gevallen waarin krediet was verleend.
70
Deze handelwijze sluit aan bij de rechtspraak dat de Commissie, wanneer er sprake is van een steunregeling, geen analyse hoeft te maken van de steun die op basis van die regeling in individuele gevallen is toegekend (zie in die zin arrest van 9 juni 2011, Comitato Venezia vuole vivere e.a./Commissie, C‑71/09 P, C‑73/09 P en C‑76/09 P, EU:C:2011:368, punt 63en aldaar aangehaalde rechtspraak). Uit deze rechtspraak volgt dus dat de Commissie de algemene kenmerken van de betrokken regeling kan beoordelen en niet elk afzonderlijk geval waarin die regeling is toegepast, hoeft te onderzoeken.
71
Wanneer de Commissie zich op algemene en abstracte wijze uitlaat over een staatssteunregeling, die regeling onverenigbaar verklaart met de interne markt en terugvordering gelast van de uit hoofde van die regeling ontvangen bedragen, is het voorts zo dat het aan de lidstaten staat om de individuele situatie van elk van de ondernemingen die door een dergelijke terugvorderingsactie wordt geraakt, te verifiëren (arrest van 9 juni 2011, Comitato Venezia vuole vivere e.a./Commissie, C‑71/09 P, C‑73/09 P en C‑76/09 P, EU:C:2011:368, punt 64).
72
Stuit een lidstaat bij de uitvoering van een besluit inzake staatssteun op onvoorziene en onvoorzienbare moeilijkheden, dan dient hij zich tot de Commissie te wenden (zie in die zin arrest van 12 december 2013, Commissie/Italië, C‑411/12, niet gepubliceerd, EU:C:2013:832, punt 38).
73
Bij de ter uitvoering van het staatssteunbesluit van de Commissie opgezette discussie dienen de betrokken lidstaat en de Commissie krachtens de op hen rustende verplichting tot loyale samenwerking te goeder trouw samen te werken om met volledige inachtneming van de bepalingen van het VWEU, met name die betreffende staatssteun, die moeilijkheden te overwinnen (arrest van 12 december 2013, Commissie/Italië, C‑411/12, niet gepubliceerd, EU:C:2013:832, punt 38).
74
Verder blijkt uit de rechtspraak dat de brieven die de Commissie aan de nationale autoriteiten toezendt tijdens de fase van uitvoering van een beschikking van de Commissie waarbij een steunregeling onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt is verklaard en de terugvordering van de betrokken steun is gelast maar waarin de individuele begunstigden van deze steun niet zijn aangeduid en de precieze terug te betalen bedragen niet zijn bepaald, geenszins bindend zijn (zie in die zin arrest van 13 februari 2014, Mediaset, C‑69/13, EU:C:2014:71, punt 24).
75
In dergelijke omstandigheden geeft de Commissie slechts haar mening met betrekking tot de vraag of de door de betrokken lidstaat voorgestelde uitvoeringsmaatregelen, gelet op de moeilijkheden waarmee de lidstaat is geconfronteerd, vanuit Unierechtelijk oogpunt aanvaardbaar zijn [zie in die zin arrest van 31 mei 2006, Kuwait Petroleum (Nederland)/Commissie, T‑354/99, EU:T:2006:137, punt 69].
76
In de onderhavige zaak moet dus worden nagegaan of de gedachtewisseling tussen het Koninkrijk Spanje en de Commissie zoals die naar voren komt uit de bestreden handeling, betrekking heeft, zoals de Commissie betoogt, op de uitvoering van de beschikking van 2001 en beoogt uitvoering te geven aan onderdelen van die beschikking.
77
In dit verband moet worden geconstateerd dat in de bestreden handeling het vermeende stimulerende effect van de aan verzoekster verleende steun wordt besproken.
78
In de bestreden handeling wordt aangegeven dat steun alleen kan worden verleend als er sprake is van een stimulerend effect. Volgens de bewoordingen van de bestreden handeling impliceert deze eis dat steunaanvragen van begunstigden moeten zijn ingediend voordat het project wordt uitgevoerd. Wat de aan verzoekster verleende steun betreft, wordt opgemerkt dat er blijkens de beschikbare gegevens geen sprake lijkt van een stimulerend effect daar verzoekster de steun op 17 februari 1995 had aangevraagd om vóór die datum gemaakte kosten te dekken. Deze kosten ten bedrage van 1161778 EUR betroffen twee soorten uitgaven: uitgaven voor voorbereidende en haalbaarheidsstudies en uitgaven voor de aanschaf van computerapparatuur en andere voorzieningen.
79
In reactie op door de Spaanse autoriteiten verstrekte gegevens wordt in de bestreden handeling voorts aangegeven dat ingevolge de richtsnoeren van 2006 de aan voorbereidende studies verbonden kosten voor subsidiëring in aanmerking komen indien de steunontvanger een kleine of middelgrote onderneming is. Er wordt op gewezen dat verzoekster geen gebruik kan maken van deze regeling omdat zij ten tijde van de feiten niet over het personeelsbestand van een kleine of middelgrote onderneming beschikte en een jaaromzet had die meer bedroeg dan de maximale jaaromzet van een dergelijke onderneming.
80
Vastgesteld moet worden dat hetgeen hiervoor is overwogen betrekking heeft op een gedachtewisseling tussen de Commissie en de Spaanse autoriteiten, met als doel om de beschikking van 2001 uit te voeren. In die beschikking was de Commissie immers van oordeel dat de onderzochte regeling kon worden aangemerkt als investeringssteun in de zin van bijlage I bij de richtsnoeren van 1998. Zij merkte tevens op dat blijkens die richtsnoeren de aan begunstigden uitgekeerde bedragen slechts verenigbaar met de interne markt waren als er sprake was van een stimulerend effect.
81
Overeenkomstig de in punt 71 aangehaalde rechtspraak stond het in het onderhavige geval aan het Koninkrijk Spanje om na te gaan in hoeverre aan de eis met betrekking tot het stimulerende effect van de steun is voldaan wat de individuele ondernemingen betreft die gebruik hebben gemaakt van de door de provincie Álava geïntroduceerde regeling omtrent een belastingkrediet voor ondernemingen van 45 % van de investeringen. In dit verband is in punt 72 aangegeven dat deze lidstaat zich tot de Commissie moest wenden indien er sprake was van onvoorziene en onvoorzienbare moeilijkheden met betrekking tot de wijze waarop de beschikking van de Commissie in individuele gevallen ten uitvoer moest worden gelegd.
82
Dit is in casu gebeurd. Bij de terugvordering van de betrokken steun is door de Spaanse autoriteiten nagegaan of aan de eis omtrent het stimulerende effect van die steun was voldaan voor de aan verzoekster verleende steun. In dit verband hebben zij aan de Commissie vragen gesteld over de wijze waarop die in de beschikking van 2001 genoemde eis moest worden uitgelegd. Om die vragen te beantwoorden en nader aan te geven hoe de eis dat sprake is van een stimulerend effect moet worden uitgelegd, is de bestreden handeling vastgesteld en ter kennis gebracht van de Spaanse autoriteiten.
83
Net als in het arrest van 13 februari 2014, Mediaset (C‑69/13, EU:C:2014:71), het geval was en anders dan verzoekster in haar schriftelijke opmerkingen stelt, is de bestreden handeling dus een brief van de Commissie die aan de nationale autoriteiten wordt toegezonden in het kader van een gedachtewisseling die plaatsvindt om ervoor te zorgen dat een staatssteunbeschikking van de Commissie onverwijld en daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Van bindende rechtsgevolgen die verzoekster in haar belangen raken doordat haar rechtspositie aanmerkelijk wordt gewijzigd, kan dan ook geen sprake zijn.
Vorm van de bestreden handeling
84
Volgens de Commissie kan de bestreden handeling, gelet op haar vorm, niet als een besluit worden aangemerkt. Gesteld wordt dat het gaat om een informeel antwoord dat door bepaalde ambtenaren van de Commissie is gegeven naar aanleiding van een eenvoudig verzoek om informatie van de Spaanse autoriteiten.
85
Dienaangaande volgt uit de rechtspraak dat de vorm waarin een handeling is gegoten in principe van geen belang is voor de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring (arrest van 18 november 2010, NDSHT/Commissie, C‑322/09 P, EU:C:2010:701, punt 47).
86
Aldus wordt voorkomen dat tegen een handeling door de vorm of de benaming die eraan is gegeven door degene van wie zij afkomstig is, geen beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, ook al sorteert zij de facto rechtsgevolgen (arrest van 4 maart 2015, Verenigd Koninkrijk/ECB, T‑496/11, EU:T:2015:133, punt 30).
87
De vorm van een handeling kan echter in aanmerking worden genomen wanneer deze ertoe kan bijdragen het rechtskarakter van die handeling te bepalen (zie in die zin arrest van 26 mei 1982, Duitsland en Bundesanstalt für Arbeit/Commissie, 44/81, EU:C:1982:197, punt 12, en beschikking van 12 februari 2010, Commissie/CdT, T‑456/07, EU:T:2010:39, punt 58).
88
Opgemerkt moet worden dat in het onderhavige geval de bestreden handeling een ongedateerde brief is. Deze brief is voorts niet ondertekend en niet voorzien van het briefhoofd van de Commissie.
89
De bestreden handeling is dus een informeel document waarbij geen sprake is van de vormaspecten waarvan een instelling in de regel gebruikmaakt bij het vaststellen van een handeling die tot gevolg of tot doel heeft rechtsgevolgen in het leven te roepen.
90
Dezelfde conclusie kan worden getrokken op basis van de naam die aan de bestreden handeling is gegeven door degene van wie zij afkomstig is, namelijk „informele mededeling”.
91
Een en ander kan ook worden afgeleid uit diverse in de bestreden handeling gehanteerde formuleringen zoals „er lijkt geen sprake te zijn”, „op het eerste gezicht” en „op basis van de verstrekte gegevens”. Hieruit blijkt dat de ambtenaar die de mededeling heeft opgesteld, de rechtspositie van de betrokken onderneming niet beoogde te wijzigen, maar naar aanleiding van een verzoek van de autoriteiten van de provincie Álava informatie wilde verschaffen over de toepassing van de beschikking van 2001 in het aan die autoriteiten voorgelegde geval.
92
De omstandigheid dat de bestreden handeling geen bindende rechtsgevolgen in het leven roept, hetgeen blijkt uit haar wezenlijke inhoud, wordt dus bevestigd door de vorm waarin die handeling is gegoten.
Vermeende aanmelding van de steun door de Spaanse autoriteiten
93
De Commissie betoogt dat zij bij niet‑aanmelding van steun door een lidstaat geen besluit kan nemen omtrent de verenigbaarheid van die steun met de interne markt. Zij stelt zich op het standpunt dat de Spaanse autoriteiten de aan verzoekster verleende steun hadden kunnen aanmelden zodat zij hieromtrent een beschikking had kunnen vaststellen, maar dat geen aanmelding heeft plaatsgevonden. Aangevoerd wordt dat de Spaanse autoriteiten de Commissie slechts op de hoogte hebben gesteld van verzoeksters verzoek tot informele „heroverweging” van haar argumenten met betrekking tot de verenigbaarheid van het ontvangen belastingkrediet.
94
Verzoekster betoogt dat de Spaanse autoriteiten ervan uitgingen dat zij van de Commissie een formeel besluit zouden krijgen over de verenigbaarheid van de aan haar verleende steun. Hiertoe hebben deze autoriteiten de Commissie informatie doen toekomen ten aanzien waarvan deze instelling van oordeel was dat deze toereikend was, aangezien zij heeft gereageerd op het verzoek van de Spaanse autoriteiten, aldus verzoekster. Volgens verzoekster moet dan ook worden aangenomen dat de steun is aangemeld.
95
Volgens artikel 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG‑Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1), welke verordening van kracht was ten tijde van de feiten, wordt elk voornemen om nieuwe steun te verlenen tijdig door de betrokken lidstaat bij de Commissie aangemeld.
96
Artikel 2, lid 2, van verordening nr. 659/1999 bepaalt dat de lidstaat in de aanmelding de informatie verstrekt die de Commissie nodig heeft om een beschikking te geven.
97
Met de aanmeldingsplicht kan de Commissie in het algemene belang van de Unie tijdig toezicht uitoefenen op elk voornemen tot invoering of wijziging van steunmaatregelen (beschikking van 5 november 2003, Kronoply/Commissie, T‑130/02, EU:T:2003:293, punt 49).
98
Om te bepalen of de aan verzoekster verleende steun is aangemeld bij de Commissie, moet worden gekeken naar de inhoud van de correspondentie die tussen de Spaanse autoriteiten en de Commissie is gevoerd totdat de bestreden handeling is vastgesteld.
99
Uit die correspondentie blijkt dat de Spaanse autoriteiten en de Commissie hun gedachtewisseling tijdens de tweede niet‑nakomingsprocedure hebben voortgezet en het hebben gehad over de situatie van bepaalde begunstigden, onder wie verzoekster.
100
Bij brief van 23 mei 2013 heeft de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk Spanje bij de Unie het secretariaat‑generaal van de Commissie twee door verzoekster in 2011 opgestelde documenten doen toekomen, welke documenten betrekking hadden op het stimulerende effect van de aan verzoekster verleende steun.
101
Op 28 mei 2013 heeft degene van wie de bestreden handeling afkomstig is, in reactie daarop per e‑mail aan de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk Spanje bij de Unie een document toegezonden met als titel „Belastingzaken in het Baskenland – Niet‑nakomingsprocedure 2007/2215 (Álava). Informele mededeling in antwoord op het schrijven van 23 mei betreffende Guardian Llodio (Álava)”.
102
Het eerste deel van het in het voorgaande punt genoemde document is een voorlopige versie van de bestreden handeling. Het tweede deel van dat document bevat vragen die erop gericht zijn nadere informatie te verkrijgen, zodat verzoeksters stellingen ten aanzien van het stimulerende effect van de aan haar verleende steun kunnen worden beoordeeld.
103
Bij brieven van 31 juli en 24 oktober 2013 aan het secretariaat‑generaal van de Commissie heeft de Permanente Vertegenwoordiging van het Koninkrijk Spanje bij de Unie aanvullende informatie verstrekt.
104
Het is tegen deze achtergrond dat, zoals in de punten 26 en 27 van de onderhavige beschikking is aangegeven, de Commissie het Hof, waarbij het tweede beroep wegens niet‑nakoming in behandeling was, erop heeft gewezen dat zij van mening was dat het Koninkrijk Spanje had voldaan aan de op deze lidstaat rustende verplichting tot terugvordering van de steun, en dat het Hof het Koninkrijk Spanje voor de periode van niet‑uitvoering tot betaling van een forfaitaire som van 30 miljoen EUR heeft veroordeeld (arrest van 13 mei 2014, Commissie/Spanje, C‑184/11, EU:C:2014:316).
105
Bij brieven van 10 juni 2014 en 11 februari 2015 hebben de Spaanse autoriteiten aan het secretariaat‑generaal van de Commissie informatie verstrekt over de van begunstigden teruggevorderde bedragen en de beroepen die begunstigden bij Spaanse rechterlijke instanties hadden ingesteld tegen de terugvorderingsbevelen.
106
Op 3 juni 2015 heeft degene van wie de bestreden handeling afkomstig is, van de autoriteiten van de provincie Álava een e‑mail ontvangen die heeft geleid tot het antwoord in de vorm van de bestreden handeling.
107
In die e‑mail hebben de autoriteiten van de provincie Álava een lijst verstrekt met de namen van ondernemingen die betrokken waren bij de bij Spaanse rechterlijke instanties aanhangig gemaakte zaken. Er wordt op gewezen dat er in die zaken van deze autoriteiten een antwoord wordt verwacht wat het stimulerende effect van de aan die ondernemingen verleende steun betreft. Verzoekster is een van de genoemde ondernemingen.
108
Op basis van de gevoerde correspondentie kan niet worden aangenomen dat het Koninkrijk Spanje de aan verzoekster verleende steun heeft aangemeld, welke aanmelding de Commissie zou verplichten zich middels een besluit uit te spreken over de verenigbaarheid van die steun.
109
Er wordt immers nergens vermeld dat de Spaanse autoriteiten de aan verzoekster verleende steun wilden aanmelden.
110
De bestreden handeling bevat ook geen expliciete verwijzing naar artikel 108, lid 3, VWEU, dat de rechtsgrondslag vormt voor de aanmeldingsplicht.
111
Uit de bewoordingen van de gevoerde correspondentie en met name de e‑mail van de autoriteiten van de provincie Álava van 3 juni 2015 volgt echter dat deze autoriteiten met hun verzoeken informatie wilden verkrijgen van de Commissie teneinde in hun te nemen conclusie in de bij Spaanse rechterlijke instanties aanhangige zaken een antwoord te kunnen geven op vragen die aan de orde waren voor bepaalde begunstigden die de terugvorderingsbevelen hadden betwist.
112
De e‑mail van de autoriteiten van de provincie Álava kan dan ook niet worden aangemerkt als een aanmelding van de aan verzoekster verleende steun, welke aanmelding tot gevolg zou hebben gehad dat de Commissie op grond van verordening nr. 659/1999 een beschikking had moeten vaststellen.
Bindende gevolgen die door de Spaanse autoriteiten zouden zijn erkend
113
Verzoekster betoogt dat de bestreden handeling een besluit vormt omdat de Spaanse autoriteiten in de bij Spaanse rechterlijke instanties aanhangige zaken bindende gevolgen aan die handeling hebben gegeven. Zij stelt dat deze autoriteiten hebben aangegeven dat zij niet bevoegd zijn definitief uitsluitsel te geven over haar situatie, en er in hun verweerschrift van 14 juli 2014 op hebben gewezen dat „[d]e verenigbaarheid […] uitsluitend aan de Commissie ter beoordeling [staat]”.
114
Dienaangaande moet in herinnering worden geroepen dat uit de rechtspraak volgt dat aan de hand van de wezenlijke inhoud van de betrokken handeling moet worden aangetoond dat er bindende rechtsgevolgen zijn die de verzoeker in zijn belangen raken doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen (zie in die zin arresten van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 9; 22 juni 2000, Nederland/Commissie, C‑147/96, EU:C:2000:335, punt 27, en 18 november 2010, NDSHT/Commissie, C‑322/09 P, EU:C:2010:701, punt 46).
115
Dergelijke gevolgen kunnen niet worden gebaseerd op andere factoren en in het bijzonder niet op de perceptie die de adressaten mogelijkerwijs hebben. Die perceptie is immers per definitie subjectief. De ontvankelijkheid van een beroep mag niet afhangen van factoren die afhankelijk van de betrokken autoriteiten, ondernemingen en particulieren kunnen variëren.
116
Anders zouden handelingen niet worden getoetst op hun rechtmatigheid wanneer zij niet als bindend worden ervaren door een of meer adressaten, ook al blijkt uit hun wezenlijke inhoud dat zij in werkelijkheid bindende rechtsgevolgen in het leven roepen. Omgekeerd zou er op basis van de perceptie van de adressaten wel een rechtmatigheidstoetsing van handelingen plaatsvinden, terwijl er geen sprake is van bindende rechtsgevolgen en een dergelijke toetsing dus niet nodig of nuttig is.
117
Hieruit volgt dat de mogelijke perceptie van de Spaanse autoriteiten dat de bestreden handeling rechtsgevolgen in het leven roept, gesteld al dat wordt aangetoond dat er van een dergelijke perceptie sprake is, geen factor kan zijn bij de beoordeling van de ontvankelijkheid van het beroep tegen de bestreden handeling.
118
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat de bestreden handeling plaatsvond bij de uitvoering van de beschikking van 2001 en geen antwoord is op een door de Spaanse autoriteiten gedane aanmelding, welke ertoe kan leiden dat op grond van de staatssteunregels een nieuwe procedure wordt gestart.
119
Daar de bestreden handeling geen bindende rechtsgevolgen in het leven roept of beoogt te roepen die verzoekster in haar belangen raken doordat zij haar rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, kan deze handeling niet worden aangemerkt als een voor beroep vatbare handeling in de zin van artikel 263 VWEU. Derhalve slaagt de exceptie van niet‑ontvankelijkheid en moet het onderhavige beroep dus niet‑ontvankelijk worden verklaard.
Verzoek tot interventie
120
Overeenkomstig artikel 142, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering hoeft geen uitspraak meer te worden gedaan op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje aangezien het beroep niet‑ontvankelijk is.
Kosten
121
Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd.
122
Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in haar eigen kosten en in die van de Commissie worden verwezen.
123
Daarnaast draagt het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 144, lid 10, van het Reglement voor de procesvoering zijn eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie.
HET GERECHT (Eerste kamer),
beschikt:
1)
Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)
Op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje hoeft niet meer te worden beslist.
3)
Guardian Glass España, Central Vidriera, S.L.U. draagt haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.
4)
Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie.
Luxemburg, 11 oktober 2017.
De griffier
E. Coulon
De president
I. Pelikánová
(
*1
)	Procestaal: Spaans.