Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
A. BIONDI
van 13 mei 2025
(1)
Zaak C‑602/22 P
ABLV Bank AS, in liquidatie
tegen
Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)
„ Hogere voorziening – Economisch en monetair beleid – Bankenunie – Verordening (EU) nr. 806/2014 – Artikelen 7 en 18 – Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme – Besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) om geen afwikkelingsprocedure in te leiden – Bevoegdheden van de GAR – Beoordelingsvrijheid – Omvang van de rechterlijke toetsing ”
I.      Inleiding
1.        De onderhavige hogere voorziening draait om de omschrijving en afbakening van de bevoegdheden en prerogatieven van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR). Het Hof moet zich met name uitspreken over de bevoegdheid van de GAR om een formeel besluit te nemen om geen afwikkelingsregeling vast te stellen voor een kredietinstelling in het kader van het gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme (GAM)(2).
2.        In deze hogere voorziening vordert ABLV Bank AS vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 6 juli 2022, ABLV Bank/GAR (T‑280/18, EU:T:2022:429; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht haar beroep tegen twee besluiten van de GAR(3) heeft verworpen. In het kort(4) heeft de GAR daarin besloten geen afwikkelingsregeling vast te stellen voor ABLV Bank en haar dochteronderneming ABLV Bank Luxembourg SA. Volgens de GAR was in dit geval voldaan aan de twee voorwaarden van artikel 18, lid 1, onder a) en b), van de GAM-verordening voor de vaststelling van een afwikkelingsregeling, namelijk dat de entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen en dat er geen alternatieve maatregelen voor de afwikkeling zijn. De GAR heeft uiteindelijk echter besloten om geen afwikkelingsregeling vast te stellen, omdat hij van mening was dat de derde voorwaarde, onder c) van dat lid, namelijk dat de afwikkeling noodzakelijk is in het algemeen belang, in het onderhavige geval niet opging.
3.        In het bestreden arrest heeft het Gerecht het beroep van ABLV Bank niet-ontvankelijk verklaard voor zover het was gericht tegen het besluit van de GAR betreffende haar dochteronderneming ABLV Bank Luxembourg, en heeft het Gerecht ten gronde alle middelen verworpen die waren aangevoerd ter ondersteuning van het beroep tegen het besluit van de GAR betreffende ABLV Bank.
II.    Hogere voorziening
4.        ABLV Bank verzoekt het Hof het bestreden arrest te vernietigen, de litigieuze besluiten nietig te verklaren, de GAR te verwijzen in de kosten van beide instanties en, voor het geval het Hof niet in staat zou zijn uitspraak te doen op het beroep in eerste aanleg, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht.
5.        De GAR en de Europese Centrale Bank (ECB), interveniënte in eerste aanleg, verzoeken het Hof in wezen de hogere voorziening af te wijzen en ABLV Bank te verwijzen in de kosten.
6.        Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert ABLV Bank vier middelen aan, die de GAR en de ECB stuk voor stuk betwisten. Deze conclusie zal voornamelijk betrekking hebben op het eerste middel in hogere voorziening, waarin de in punt 1 kort uiteengezette belangrijkste rechtsvraag is vervat. Vooraf moet echter de door de GAR opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening worden onderzocht.
A.      Ontvankelijkheid van de hogere voorziening
7.        De GAR betoogt dat de hogere voorziening niet-ontvankelijk is. Volgens de GAR is zij vaag en onsamenhangend, omvat zij geen summiere uiteenzetting van de aangevoerde middelen en geeft zij in veel gevallen niet aan tegen welke punten van het bestreden arrest wordt opgekomen, noch welke juridische argumenten ter ondersteuning van de aangevoerde middelen worden aangedragen. Bijgevolg is het moeilijk om de vermeende fouten van het Gerecht te identificeren.
8.        In dit verband is het vaste rechtspraak dat een hogere voorziening duidelijk moet aangeven tegen welke onderdelen van het bestreden arrest zij is gericht en welke juridische argumenten rechtens die vordering specifiek staven, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening.(5)
9.        De onderhavige hogere voorziening is niet altijd duidelijk en samenhangend en geeft niet uitvoerig aan welke onderdelen van het bestreden arrest worden betwist. Zij bevat echter voldoende aanwijzingen om voor elk middel de bestreden punten van het arrest te identificeren, en het grootste deel van de aangevoerde argumenten wordt erin voldoende nauwkeurig uiteengezet. Hieruit volgt mijns inziens dat de hogere voorziening niet in haar geheel niet-ontvankelijk is. Bepaalde specifieke argumenten van ABLV Bank zullen echter niet-ontvankelijk worden verklaard omdat zij onduidelijk zijn.
B.      Gegrondheid van de hogere voorziening
1.      Eerste middel in hogere voorziening
10.      Met haar eerste middel in hogere voorziening komt ABLV Bank op tegen de punten 73 tot en met 86 van het bestreden arrest. ABLV Bank voert aan dat artikel 18 van de GAM-verordening onjuist is uitgelegd en dat in verband daarmee diverse andere fouten zijn gemaakt.
11.      In deze punten van het bestreden arrest heeft het Gerecht in de eerste plaats (punten 73‑78) het middel van ABLV Bank betreffende de onbevoegdheid van de GAR om over haar liquidatie te beslissen, verworpen met het argument dat de GAR in de litigieuze besluiten niet de liquidatie van ABLV Bank had gelast. In de tweede plaats (punten 79‑86) heeft het Gerecht het middel verworpen waarmee ABLV Bank aanvoerde dat de GAR niet bevoegd was om formele negatieve besluiten zoals de litigieuze besluiten vast te stellen. Het Gerecht is tot de slotsom gekomen dat de GAR bevoegd is om dergelijke besluiten vast te stellen op basis van drie elementen: a) de noodzaak om leemten in de rechterlijke bescherming te voorkomen
bij de beoordeling door de ECB of een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen (punt 82 van het bestreden arrest); b) de regelgevingscontext van artikel 18 van de GAM-verordening, met name onder verwijzing naar artikel 82, lid 2, van richtlijn 2014/59(6) (punt 83 van het bestreden arrest); c) het risico dat de stabiliteit van de betrokken instelling en mogelijk van de financiële markten in gevaar wordt gebracht indien de GAR niet bevoegd is om een formeel negatief besluit vast te stellen (punt 84 van het bestreden arrest).
12.      De juridische analyse van het eerste middel in hogere voorziening bestaat uit drie onderdelen: a) het eerste, betreffende de grief inzake de onbevoegdheid van de GAR om formele negatieve besluiten zoals de litigieuze besluiten vast te stellen; b) het tweede, betreffende de grief inzake de verenigbaarheid van de uitlegging van het Gerecht met de rechtspraak inzake de delegatie van bevoegdheden aan de agentschappen; c) het derde, betreffende de andere grieven die in verband met het eerste middel in hogere voorziening zijn aangevoerd.
a)      Eerste onderdeel van het eerste middel in hogere voorziening betreffende de bevoegdheid van de GAR om de litigieuze besluiten vast te stellen
1)      Argumenten van ABLV Bank
13.      ABLV Bank betoogt dat het Gerecht in de punten 79 tot en met 86 van het bestreden arrest artikel 18 van de GAM-verordening onjuist heeft uitgelegd door te concluderen dat de GAR bevoegd was om een formeel negatief besluit vast te stellen met betrekking tot het (niet-)vaststellen van een afwikkelingsregeling.
14.      Volgens ABLV Bank brengt de uitlegging van het Gerecht met zich mee dat aan de GAR bevoegdheden worden toegekend waarin artikel 18 van de GAM-verordening niet voorziet en die geen grondslag vinden in de tekst van die bepaling. Die uitlegging is gebaseerd op een impliciete analoge toepassing van de bepalingen betreffende de vaststelling van een afwikkelingsregeling.
15.      De uitlegging van het Gerecht geeft de GAR volgens haar de bevoegdheid om een besluit vast te stellen dat externe rechtsgevolgen sorteert, zelfs indien slechts aan twee van de drie voorwaarden van artikel 18, lid 1, is voldaan en er dus geen afwikkelingsregeling wordt vastgesteld. Volgens ABLV Bank moet de GAR, als die constateert dat een afwikkelingsmaatregel niet nodig is in het algemeen belang, evenwel afzien van de vaststelling van een besluit.
16.      In het recente arrest van de Grote kamer in de zaak Commissie/GAR(7) is bevestigd dat artikel 18 van de GAM-verordening de GAR niet de bevoegdheid verleent om een handeling vast te stellen die autonome rechtsgevolgen sorteert.
17.      ABLV Bank komt vervolgens op tegen punt 83 van het bestreden arrest: in de eerste plaats heeft het daarin aangehaalde artikel 82, lid 2, van richtlijn 2014/59, dat voorziet in de mogelijkheid om negatieve afwikkelingsbesluiten vast te stellen, alleen betrekking op nationale afwikkelingsautoriteiten en kan het bijgevolg niet van toepassing zijn op de GAR; in de tweede plaats is het ontbreken in de GAM-verordening van een bepaling van gelijke strekking als bovengenoemde bepaling geen onbedoelde omissie van de Uniewetgever.  ABLV Bank komt ook op tegen punt 84 van het bestreden arrest, dat berust op een logica waarin de GAM-verordening niet voorziet.
2)      Analyse
18.      Bij de behandeling van
de grief dat artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening onjuist is uitgelegd, moet die bepaling worden uitgelegd overeenkomstig de hermeneutische criteria die het Hof hanteert.
19.      Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt.(8)
20.      Daarom zal ik nu een letterlijke, contextuele en teleologische analyse geven van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening om na te gaan of, zoals ABLV Bank aanvoert, het Gerecht die bepaling in het bestreden arrest onjuist heeft uitgelegd door te erkennen dat de GAR bevoegd is om formele negatieve besluiten vast te stellen met betrekking tot het feit dat (niet) is voldaan aan de voorwaarden voor de vaststelling van een afwikkelingsregeling.
21.      Om te beginnen wijs ik erop dat ABLV Bank haar grief uitsluitend op een inbreuk op artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening baseert, terwijl nog een bepaling van die verordening relevant is om te beoordelen of het Gerecht terecht heeft geconcludeerd dat de GAR bevoegd is om besluiten zoals de litigieuze besluiten vast te stellen, namelijk artikel 7, lid 2, op grond waarvan de GAR verantwoordelijk is voor „het vaststellen van alle afwikkelingsbesluiten” voor de entiteiten die onder zijn bevoegdheid vallen(9). Dit is namelijk de bepaling die, naar mijn mening, uitdrukkelijk beslissingsbevoegdheid toekent aan de GAR in het kader van de taakverdeling in de GAM-verordening.
22.      Om na te gaan of de grief van ABLV Bank gegrond is, moeten deze twee bepalingen daarom worden uitgelegd op basis van de bovengenoemde hermeneutische criteria.
23.      Uit de bewoordingen van artikel 7, lid 2, van de GAM-verordening blijkt bij letterlijke lezing dat de wetgever, door de algemene termen „alle” en „afwikkelingsbesluiten”(10) te gebruiken, een allesomvattende formulering voor ogen had die de GAR de bevoegdheid geeft elk afwikkelingsbesluit vast te stellen met betrekking tot entiteiten die onder de afwikkelingsbevoegdheden van de Unie vallen.(11)
24.      Artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening verleent de GAR daarentegen de bevoegdheid om een afwikkelingsregeling vast te stellen indien aan de drie onder a), b) en c), genoemde voorwaarden is voldaan.
25.      Besluiten (zoals de litigieuze besluiten) waarbij wordt vastgesteld dat niet aan de voorwaarden voor de vaststelling van een afwikkelingsregeling is voldaan, vormen „afwikkelingsbesluiten” en vallen derhalve onder de ruime bewoordingen van artikel 7, lid 2, van de GAM-verordening.
26.      De letterlijke bewoordingen van artikel 7, lid 2, van de GAM-verordening, gelezen in samenhang met artikel 18, lid 1, van die verordening, ondersteunen dus de uitlegging van de twee bepalingen met de strekking dat de GAR bevoegd is om formele negatieve besluiten vast te stellen ten aanzien van de drie in laatstgenoemde bepaling genoemde voorwaarden.
27.      Dit wordt bevestigd door de contextuele en teleologische uitlegging van deze bepalingen.
28.      Wat de regelgevingscontext en dus het geheel van bepalingen van de GAM-verordening betreft, is de toekenning van de bevoegdheid aan de GAR om een formeel negatief besluit over de afwikkeling vast te stellen noodzakelijk in het kader van de in artikel 7 van de verordening vastgelegde taakverdeling binnen het GAM. Het besluit van de GAR om geen afwikkelingsmaatregel op Unieniveau te nemen, komt in wezen neer op toestemming voor de nationale autoriteiten om maatregelen te nemen. Derhalve moeten de nationale autoriteiten ervan in kennis worden gesteld dat de GAR de op Unieniveau gevoerde procedure heeft beëindigd en dat de Unie niet voornemens is haar afwikkelingsbevoegdheden uit te oefenen. Een andere uitlegging van de betrokken bepalingen zou leiden tot onduidelijkheid binnen het GAM, die onverenigbaar is met de bevoegdheidsverdeling waarin de GAM-verordening voorziet.
29.      Ook in contextueel opzicht is de toekenning aan de GAR van de bevoegdheid om een formeel negatief besluit over de afwikkeling vast te stellen nodig om een leemte in de rechterlijke bescherming van de betrokken entiteit te voorkomen(12). Indien de GAR geen formeel negatief besluit zou kunnen vaststellen, waartegen beroep kan worden ingesteld bij de Unierechter, dan zou de beoordeling door de ECB of een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen – in de zin van artikel 18, lid 1, onder a) – niet in rechte kunnen worden getoetst, welke beoordeling als voorbereidende handeling in het kader van de procedure niet voor beroep vatbaar is.(13)
30.      Ten slotte is de voorgestelde uitlegging vanuit teleologisch oogpunt in overeenstemming met het doel van de GAM-verordening om een doeltreffend beheer van crises bij en falen van kredietinstellingen en de doeltreffendheid van het GAM zelf te waarborgen, zoals vermeld in de overwegingen 89 en 123 van de GAM-verordening.(14) In dergelijke situaties is de snelheid waarmee wordt ingegrepen vaak van doorslaggevend belang.(15) Bij gebreke van een formeel besluit waarin wordt verduidelijkt dat de Unie haar afwikkelingsbevoegdheden niet zal uitoefenen, zou de onzekerheid over de vraag of de Unie die bevoegdheden ten aanzien van een entiteit zal uitoefenen, de snelle vaststelling van maatregelen en bijgevolg de doeltreffendheid ervan kunnen belemmeren.
31.      In die zin strookt de bovenstaande uitlegging ook met de doelstellingen van de GAM-verordening om de financiële stabiliteit te handhaven, de continuïteit van de essentiële financiële diensten te waarborgen en deposanten te beschermen, zoals genoemd in overweging 58 van de GAM-verordening.(16) De onduidelijkheid die ontstaat door het ontbreken van een formeel negatief besluit, waarbij twijfels rijzen over de besluiten en maatregelen die ten aanzien van een entiteit zullen worden genomen na de beoordeling door de ECB of die entiteit faalt of
waarschijnlijk zal falen, zou de risico’s voor de betrokken entiteit en bijgevolg ook de besmettingsrisico’s vergroten.(17)
32.      De uitlegging dat de GAR bevoegd is om formele besluiten vast te stellen dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening, wordt door het arrest Commissie/GAR niet in twijfel getrokken. In dat arrest heeft het Hof geoordeeld dat een door de GAR vastgestelde afwikkelingsregeling geen handeling is waartegen beroep kan worden ingesteld. Een dergelijke regeling vormt in feite niet het eindresultaat van de afwikkelingsprocedure. Dat eindresultaat komt pas tot stand bij de goedkeuring van die regeling door de Commissie.(18) In punt 83 van het arrest Commissie/GAR heeft het Hof bepaald dat de artikelen 7 en 18 van die verordening weliswaar bepalen dat de GAR verantwoordelijk is voor het opstellen en vaststellen van een afwikkelingsregeling, maar dat zij „de GAR niet de bevoegdheid [verlenen] om een handeling vast te stellen die autonome rechtsgevolgen sorteert”.
33.      Uit het voorwerp van het geschil dat tot het arrest Commissie/GAR heeft geleid, blijkt echter duidelijk dat het Hof in dat arrest uitsluitend heeft verwezen naar de vastgestelde afwikkelingsregeling, dat wil zeggen naar een formeel positief besluit van de GAR dat geen autonome rechtsgevolgen sorteert. Het formele negatieve besluit om geen afwikkelingsregeling vast te stellen, vormt daarentegen de handeling waarmee de procedure bij de GAR wordt afgerond. Dit besluit vormt derhalve een handeling die noodzakelijkerwijs autonome rechtsgevolgen sorteert en waartegen op grond van artikel 263 VWEU kan worden opgekomen.
34.      Ten slotte doen de argumenten van ABLV Bank tegen punt 83 van het bestreden arrest geen afbreuk aan de juistheid van de conclusie van het Gerecht met betrekking tot de toekenning aan de GAR van de bevoegdheid om een formeel negatief afwikkelingsbesluit vast te stellen. In dit punt was het Gerecht immers niet van oordeel dat artikel 82, lid 2, van richtlijn 2014/59 op de onderhavige zaak van toepassing is. Het Gerecht verwees naar deze bepaling in het kader van een analyse van de bredere regelgevingscontext waarin artikel 18 van de GAM-verordening is ingebed.
35.      Uit het voorgaande volgt dat het eerste onderdeel van het eerste middel mijns inziens moet worden afgewezen.
b)      Tweede onderdeel van het eerste middel in hogere voorziening betreffende de rechtspraak inzake de delegatie van bevoegdheden aan de agentschappen
1)      Argumenten van ABLV Bank
36.      ABLV Bank betoogt dat de uitlegging die het Gerecht in het bestreden arrest geeft aan artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening, onverenigbaar is met de rechtspraak van het arrest Meroni/Hoge Autoriteit(19) inzake de delegatie van bevoegdheden aan de agentschappen. ABLV Bank merkt op dat de GAR een agentschap is waarvan de bevoegdheden strikt moeten worden afgebakend. Zij stelt dat in de GAM-verordening uitdrukkelijk de noodzaak wordt erkend om de bevoegdheden van de GAR te beperken, doordat in overweging 26 wordt verwezen naar voornoemde rechtspraak. In strijd hiermee verleent het Gerecht met zijn uitlegging, volgens ABLV Bank, de GAR evenwel een zeer ruime bevoegdheid om definitief te beslissen over het voortbestaan van een bank, zonder tussenkomst van de Commissie en de Raad en zonder enige procedurele of materiële beperking.
2)      Analyse
37.      Om te beginnen merk ik op dat het Hof in het recente arrest Commissie/GAR de verenigbaarheid van de bij artikel 18 van de GAM-verordening aan de GAR verleende bevoegdheden heeft onderzocht in het licht van de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest Meroni/Hoge Autoriteit, onder verwijzing naar de omgekeerde situatie van die in de onderhavige zaak, namelijk de vaststelling van een afwikkelingsregeling. In dat arrest is het Hof tot de slotsom gekomen dat dit artikel op grond waarvan de GAR een afwikkelingsregeling mag vaststellen, van dien aard is dat een „overdracht van verantwoordelijkheid” in de zin van voornoemde rechtspraak wordt vermeden.(20) Het Hof heeft zich gebaseerd op de overweging dat dit artikel de GAR weliswaar de bevoegdheid geeft om te beoordelen of is voldaan aan de voorwaarden voor de vaststelling van een afwikkelingsregeling en om te bepalen welke instrumenten noodzakelijk zijn voor een dergelijke regeling, maar de Commissie of, in voorkomend geval, de Raad verantwoordelijk maakt voor de definitieve beoordeling van de discretionaire aspecten van die regeling die onder het Uniebeleid inzake de afwikkeling van kredietinstellingen vallen.(21)
38.      De door ABLV Bank in het tweede onderdeel van het eerste middel in hogere voorziening aangevoerde grief berust op een onjuiste aanname waarbij twee totaal verschillende scenario’s over één kam worden geschoren. In feite stelt zij dat de redenering die het Hof in het arrest Commissie/GAR heeft gevolgd met betrekking tot de bevoegdheid van de GAR om een afwikkelingsregeling vast te stellen, ook moet gelden voor haar bevoegdheid om een negatief besluit vast te stellen. Wanneer de instellingen niet deelnemen aan de procedure tot vaststelling van dat soort besluiten, is de toekenning aan de GAR van de bevoegdheid om dergelijke besluiten vast te stellen derhalve onverenigbaar met de rechtspraak inzake de delegatie van bevoegdheden aan de agentschappen.(22)
39.      De bevoegdheid tot het nemen van besluiten om
geen afwikkelingsregeling vast te stellen, die in de onderhavige zaak aan de orde is, verschilt echter grondig van de bevoegdheid die wordt uitgeoefend in het omgekeerde geval, waarbij een afwikkelingsregeling wordt vastgesteld en die aan de orde was in het arrest Commissie/GAR.
40.      Wanneer de GAR een negatief besluit vaststelt, besluit hij dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening die rechtvaardigen dat de Unie haar afwikkelingsbevoegdheden uitoefent. Bij een negatief besluit wordt de afwikkelingsprocedure op Unieniveau beëindigd. In voorkomend geval zullen nationale maatregelen worden genomen, indien aan de voorwaarden van het toepasselijke nationale recht is voldaan.
41.      Een negatief besluit is daarom een besluit om de bevoegdheden die onder het afwikkelingsbeleid van de Unie vallen, niet uit te oefenen. Een (positief) besluit om een afwikkelingsregeling vast te stellen gaat daarentegen gepaard met de inleiding van de eigenlijke afwikkelingsprocedure en de volledige uitoefening van de afwikkelingsbevoegdheden die deel uitmaken van het afwikkelingsbeleid van de Unie, dat alleen door de instellingen van de Unie kan worden bepaald.(23)
42.      Tegen deze achtergrond is ook de reikwijdte van de beoordelingen die de GAR moet maken om een negatief besluit vast te stellen, veel beperkter. Bij de vaststelling van een negatief besluit reikt de beoordeling door de GAR niet verder dan de vaststelling dat niet is voldaan aan de drie voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening. Deze beoordeling heeft geen betrekking op de vaststelling van afwikkelingsinstrumenten of op de noodzaak om gebruik te maken van het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds krachtens artikel 18, lid 6, onder c), van de GAM-verordening, zoals bij de vaststelling van een afwikkelingsregeling wel het geval is.
43.      Wat betreft de aard van de beoordeling of aan de drie voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening is voldaan, heeft het Hof geoordeeld dat de GAR over een beoordelingsbevoegdheid beschikt(24), ongeacht of de analyse tot een positief of negatief besluit leidt.(25) Het Hof heeft echter ook erkend dat deze bevoegdheid krachtens artikel 18, leden 1, 4 en 5, van de GAM-verordening is onderworpen aan objectieve criteria en voorwaarden die het werkterrein van de GAR afbakenen.(26)
44.      De beoordeling van de vraag of aan de drie voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening is voldaan, omvat technische keuzen en ingewikkelde(27) technische en economisch-prudentiële beoordelingen(28). Die beoordeling gaat daarentegen niet gepaard met keuzen van „politieke” aard, die uitsluitend door de politieke organen van de Unie worden gemaakt.
45.      Bij de beoordeling of aan die voorwaarden is voldaan, oefent de GAR dus een discretionaire bevoegdheid uit die van „technische” en niet van „politieke” aard is.(29)
46.      Uit de voorgaande overwegingen volgt dat de delegatie van bevoegdheden aan de GAR bij de vaststelling van een negatief besluit beperkt blijft tot de hoofdzakelijk op een technische beoordeling gebaseerde vaststelling dat niet is voldaan aan de voorwaarden om een afwikkelingsmaatregel op Unieniveau te nemen, en daarmee een veel beperktere reikwijdte heeft dan het geval is bij de vaststelling van een afwikkelingsregeling. De reikwijdte van de delegatie en de daarmee gepaard gaande discretionaire bevoegdheid verschilt van de reikwijdte bij de vaststelling van een afwikkelingsregeling: aangezien er geen politieke discretionaire bevoegdheid wordt uitgeoefend, hoeven de „politieke” instellingen niet deel te nemen aan de vaststelling van dergelijke negatieve besluiten.
47.      Bovendien rechtvaardigen de in de overwegingen 24 en 26 van de GAM-verordening genoemde redenen waarom de Commissie en de Raad bij de vaststelling van een afwikkelingsregeling moeten optreden, niet dat zij deelnemen aan de procedure voor de vaststelling van een negatief besluit.
48.      Wat meer bepaald de deelname van de Commissie betreft, kan er in geval van een negatief besluit, waarbij er geen afwikkelingsmaatregel van de Unie is, evenmin sprake zijn van controle over de discretionaire aspecten van de afwikkelingsregeling.(30)
49.      Wat de deelname van de Raad betreft, is het bij de vaststelling van een negatief besluit, waarbij het fonds niet wordt gebruikt, niet nodig om het betreffende bedrag te controleren, noch om controle uit te oefenen op het effect dat de afwikkeling zou hebben op de financiële stabiliteit van de lidstaten en de Unie als geheel, noch op de budgettaire soevereiniteit van de lidstaten. Bij gebreke van een afwikkelingsmaatregel van de Unie worden de verschillende doelstellingen en belangen die op het spel staan dus eventueel op nationaal niveau afgewogen, overeenkomstig de bevoegdheidsverdeling waarin de verordening voorziet.
50.      Concluderend volgt uit de voorgaande overwegingen dat de toekenning aan de GAR van de bevoegdheid om besluiten vast te stellen dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM, niet neerkomt op een delegatie aan de GAR van de bevoegdheid om een handeling vast te stellen met betrekking tot het economisch beleid van de Unie, maar enkel van de bevoegdheid om beoordelingen te verrichten in het kader van een technische discretionaire bevoegdheid. Zij leidt derhalve niet tot een „werkelijke overdracht van verantwoordelijkheid” die onverenigbaar is met de rechtspraak van het Hof inzake de delegatie van bevoegdheden aan de agentschappen die voortvloeit uit het arrest Meroni/Hoge Autoriteit.
51.      Bijgevolg moet mijns inziens ook het tweede onderdeel van het eerste middel in hogere voorziening worden afgewezen.
c)      Derde onderdeel van het eerste middel in hogere voorziening betreffende de andere grieven
52.      In het kader van het eerste middel in hogere voorziening voert ABLV Bank een aantal andere grieven aan tegen de punten 73 tot en met 86 van het bestreden arrest.
53.      In de eerste plaats wees de latere praktijk van de GAR volgens ABLV Bank uit dat de GAR het oneens was met de door het Gerecht gegeven uitlegging van artikel 18 van de GAM-verordening.
54.      Dit argument is mijns inziens bovenal niet-ontvankelijk, omdat het niet aangeeft tegen welke onderdelen van het bestreden arrest wordt opgekomen die mogelijkerwijs duiden op een onjuiste rechtsopvatting.(31) In elk geval doet dit argument ook niet ter zake. Ook als de GAR zijn praktijk zou hebben gewijzigd, wat de GAR zelf betwist, zou een dergelijke wijziging irrelevant zijn voor de onderhavige zaak, aangezien de wijziging geen invloed heeft op de rechtmatigheid van de door het Gerecht gegeven uitlegging van artikel 18 van de GAM-verordening.
55.      In de tweede plaats betoogt ABLV Bank dat het Gerecht de rechtsgevolgen van de litigieuze besluiten niet correct heeft vastgesteld. Deze besluiten, waarin bindende uitspraken worden gedaan over twee van de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening, hebben volgens ABLV Bank haar rechtspositie verslechterd, ook al hebben zij niet tot een rechtstreekse liquidatie van de bank geleid. Het Gerecht had de aard van die besluiten en de rechtsgevolgen ervan moeten begrijpen alvorens de rechtmatigheid ervan te analyseren. Het Gerecht heeft vervolgens geoordeeld dat de GAR instructies aan de nationale afwikkelingsautoriteiten kan geven, zonder evenwel het soort instructies te specificeren.
56.      Ik betwijfel sterk of deze grief ontvankelijk is. Ook hier geeft ABLV Bank immers niet aan tegen welke onderdelen van het bestreden arrest zij opkomt. In ieder geval is deze grief ook ongegrond. In de punten 34 en 49 van het bestreden arrest heeft het Gerecht uitdrukkelijk erkend dat het litigieuze besluit rechtstreeks gevolgen had voor de rechtspositie van ABLV Bank.
Dit is de reden waarom de bank rechtstreeks door dit besluit wordt geraakt en bijgevolg gerechtigd is om ertegen op te komen, ook al is zij niet de adressaat ervan. Het heeft daarom de aard van de litigieuze besluiten en de rechtsgevolgen ervan geanalyseerd en begrepen. Bovendien heeft het Gerecht in het bestreden arrest niet vastgesteld dat de GAR instructies geeft aan de nationale autoriteiten.
57.      In de derde plaats betoogt ABLV Bank dat het Gerecht de inhoud van de litigieuze besluiten onjuist heeft opgevat door niet te erkennen dat daarbij de liquidatie van ABLV Bank en ABLV Bank Luxembourg werd gelast. Ten eerste verplichten de bewoordingen van de litigieuze besluiten de nationale afwikkelingsautoriteiten volgens ABLV Bank om uitvoering te geven aan deze besluiten en laten zij geen twijfel bestaan over de noodzaak van liquidatie. Ten tweede heeft het Gerecht het begrip „handeling waartegen op grond van artikel 263 VWEU beroep kan worden ingesteld” volgens ABLV Bank ten onrechte gelijkgesteld aan een specifiek materieel document. Dit begrip heeft betrekking op de inhoud van de litigieuze besluiten. In het licht van het persbericht van de GAR van 24 februari 2018(32) had het Gerecht derhalve tot de slotsom moeten komen dat bij de litigieuze besluiten de liquidatie van ABLV Bank en ABLV Bank Luxembourg werd gelast.
58.      De argumenten waarmee wordt aangevoerd dat in de litigieuze besluiten de liquidatie werd gelast, zijn ongegrond. Zoals volgt uit het arrest van 24 februari 2022, Bernis e.a./GAR (C‑364/20 P, niet-gepubliceerd, EU:C:2022:115),
werd in de litigieuze besluiten namelijk niet uitdrukkelijk de liquidatie van de twee betrokken entiteiten gelast.(33) Bovendien volgt, zoals het Gerecht in punt 75 van het bestreden arrest opmerkt, uit punt 49 van het arrest ABLV Bank dat de liquidatie van die bank het gevolg was van een besluit van de aandeelhouders van de vennootschap.
59.      Ook de argumenten met betrekking tot het persbericht van de GAR van 24 februari 2018 zijn ongegrond. Ook wanneer wordt aangenomen dat er een tegenstrijdigheid bestaat tussen de tekst van de litigieuze besluiten en het persbericht, heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 77 van het bestreden arrest te oordelen dat een informatiehandeling zoals een persbericht de inhoud van een formeel besluit niet kan wijzigen.
60.      In de vierde plaats betoogt ABLV Bank dat het Gerecht het begrip „adressaat” van een handeling in de zin van artikel 263 en artikel 297, lid 2, VWEU impliciet onjuist heeft opgevat. Het had de persoon wiens rechtspositie is gewijzigd, en niet de autoriteit die verantwoordelijk is voor de tenuitvoerlegging van de handeling, moeten beschouwen als adressaat van de handeling. Hieruit volgt dat ABLV Bank en ABLV Bank Luxembourg moesten worden beschouwd als de adressaten van de litigieuze besluiten.
61.      Deze grief is niet ongegrond. Uit de rechtspraak volgt dat het begrip „adressaat van de handeling” in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU in formele zin moet worden opgevat als een verwijzing naar de persoon die in die handeling wordt aangewezen als degene tot wie zij is gericht. Het feit dat een andere persoon dan de formele adressaat van een handeling door de inhoud van die handeling kan worden geraakt, kan deze persoon weliswaar procesbevoegd maken, maar verleent die persoon niet de hoedanigheid van adressaat van de betrokken handeling.(34)
62.      In de vijfde plaats vertonen de litigieuze besluiten volgens ABLV Bank ernstige proceduregebreken, die ambtshalve hadden moeten worden onderzocht. Het recht om te worden gehoord en het recht op toegang tot het dossier van ABLV Bank zijn niet geëerbiedigd in de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van het litigieuze besluit. Bovendien is dat besluit niet naar behoren aan ABLV Bank meegedeeld en was het niet met redenen omkleed.
63.      De grieven met betrekking tot vermeende procedurefouten zijn naar mijn mening ook niet-ontvankelijk. ABLV Bank geeft opnieuw niet aan tegen welke onderdelen van het bestreden arrest zij opkomt. Er worden met name geen argumenten gegeven voor de grief inzake de vermeende schending van de motiveringsplicht.
64.      Uit het voorgaande volgt mijns inziens dat het eerste middel in hogere voorziening in zijn geheel moet worden afgewezen.
2.      Tweede middel in hogere voorziening
65.      Met het tweede middel in hogere voorziening komt ABLV Bank op tegen het onderdeel van het bestreden arrest(35) waarin het Gerecht haar middelen betreffende de beoordeling van haar risico op falen in de zin van artikel 18, lid 1, onder a), van de GAM-verordening heeft afgewezen. De GAR en de ECB betwisten alle grieven die in het kader van het tweede middel in hogere voorziening zijn aangevoerd.
66.      Om te beginnen moet de door de GAR opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid, op basis waarvan het tweede middel in zijn geheel niet-ontvankelijk zou zijn, worden verworpen. ABLV Bank zet haar argumenten op sommige plaatsen inderdaad onduidelijk uiteen. In de meeste gevallen kunnen de onderdelen van het bestreden arrest waartegen ABLV Bank opkomt en haar argumenten evenwel op basis van de hogere voorziening worden geïdentificeerd, zodat het Hof zijn rechtmatigheidstoetsing kan verrichten.
a)      Omvang van de rechterlijke toetsing
67.      Volgens ABLV Bank geeft het Gerecht in de punten 90 tot en met 96 van het bestreden arrest blijk van een te enge opvatting van de reikwijdte van de rechterlijke toetsing waaraan de Unierechters de beoordeling of een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen in de zin van artikel 18, lid 1, onder a), van de GAM-verordening moeten onderwerpen. Het Gerecht heeft aldus artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie alsook de rechtspraak van het Hof van Justitie en van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens geschonden. Het is er ten onrechte van uitgegaan dat deze toetsing beperkter moet zijn dan de toetsing die door de nationale insolventierechter wordt verricht.
68.      Dienaangaande volgt uit de in punt 43 aangehaalde rechtspraak dat de GAR bij de beoordeling of aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening is voldaan, over een beoordelingsbevoegdheid beschikt. Meer bepaald volgt uit de in punt 44 aangehaalde rechtspraak dat de GAR bij de beoordeling of een kredietinstelling faalt of waarschijnlijk zal falen, technische keuzen moet maken en ingewikkelde economische prognoses en beoordelingen moet verrichten.
69.      In dit verband heeft het Hof geoordeeld dat de Unierechter, gelet op deze beoordelingsbevoegdheid, bij zijn rechterlijke toetsing van de gegrondheid van de motivering van een besluit tot vaststelling van een afwikkelingsregeling – waarbij ook wordt gekeken of de entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen – zijn eigen beoordeling niet in de plaats mag stellen van die van de GAR en de Commissie, maar dient na te gaan of dit besluit niet op feitelijk onjuiste gegevens berust en geen blijk geeft van kennelijke beoordelingsfouten of misbruik van bevoegdheid.(36)
70.      Hieruit volgt dat het Gerecht in het bestreden arrest geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de bepaling van de omvang van de rechterlijke toetsing door de Unierechters met betrekking tot de beoordeling of een entiteit faalt of waarschijnlijk zal falen.
71.      Ik merk in dit verband echter op dat juist vanwege de technische discretionaire bevoegdheid die de GAR geniet bij het bepalen of aan de criteria van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening is voldaan, een strikte rechterlijke toetsing
– binnen de hierboven aangegeven grenzen
– van groot belang is.(37)
72.      Volgens vaste rechtspraak is, wanneer een instelling over een technische discretionaire bevoegdheid beschikt, de inachtneming van de procedurele waarborgen, waaronder de verplichting van de instellingen van de Unie om alle relevante elementen van de betrokken situatie zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, van fundamenteel belang. De rechter van de Unie dient in dergelijke situaties niet alleen de materiële juistheid van de aangevoerde bewijselementen, alsook de betrouwbaarheid en de samenhang daarvan te controleren, maar moet ook nagaan of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen.(38)
73.      Dat de door de afwikkelingsautoriteiten verrichte economische beoordelingen complex zijn, mag de rechters er meer bepaald niet van weerhouden te onderzoeken of de bewijselementen waarop de afwikkelingsautoriteit zich baseert, materieel juist, betrouwbaar en samenhangend zijn, en of die elementen het relevante feitenkader vormen voor de beoordeling van een complexe toestand en of zij de daaruit getrokken conclusies kunnen schragen.(39) De GAR moet zijn besluiten dus vaststellen op basis van deugdelijke, materieel juiste, betrouwbare en samenhangende elementen, en zijn besluit uitvoerig motiveren en de verschillende logische stappen waarop het berust duidelijk laten uitkomen.(40) Deze elementen en motivering moeten streng worden getoetst door de Unierechter. Dit is eens te meer het geval omdat de GAM-verordening niet de mogelijkheid biedt om tegen op grond van artikel 18 van de GAM-verordening vastgestelde besluiten in hoger beroep te gaan bij het beroepspanel dat is ingesteld bij artikel 85 van die verordening.(41)
b)      Overige in het kader van het tweede middel in hogere voorziening aangevoerde grieven
74.      In het kader van haar tweede middel in hogere voorziening voert ABLV Bank nog een aantal grieven aan tegen de punten 97 tot en met 146 van het bestreden arrest.
75.      In de eerste plaats betoogt ABLV Bank dat het Gerecht het dossier onjuist heeft gelezen door te constateren dat de GAR in het litigieuze besluit met betrekking tot ABLV Bank impliciet had beoordeeld of die bank faalde
of waarschijnlijk zou falen, terwijl de GAR in zijn verweerschrift verklaarde dat de ECB die beoordeling alleen had uitgevoerd en dat de GAR alleen was geraadpleegd.
76.      Deze grief berust op een kennelijk onjuiste lezing van de punten 103 tot en met 108 van het bestreden arrest. In die punten heeft het Gerecht niet vastgesteld dat er sprake was van een impliciete beoordeling. Het Gerecht heeft enkel terecht vastgesteld dat de GAR overeenkomstig de rechtspraak de beoordeling van de ECB mocht overnemen en zich erop mocht baseren wat betreft de vraag of aan de voorwaarde van artikel 18, lid 1, onder a), van de GAM-verordening was voldaan.
77.      In de tweede plaats betoogt ABLV Bank dat het Gerecht de feiten uit nalatigheid heeft verdraaid door geen rekening te houden met het arrest van de Tribunal d’arrondissement de Luxembourg (rechter in eerste aanleg Luxemburg, Luxemburg) van 9 maart 2018 en met andere latere gebeurtenissen die de beoordelingen van de GAR die aan de litigieuze besluiten ten grondslag liggen, in twijfel trekken.
78.      Het vonnis van de Luxemburgse rechter is in de onderhavige context kennelijk niet relevant, alleen al omdat het geen betrekking heeft op ABLV Bank, maar op ABLV Bank Luxembourg, waarvoor het beroep van ABLV Bank niet-ontvankelijk is verklaard. Wat de verwijzing naar de verdere elementen betreft, betwist ABLV Bank allereerst geenszins de redenering in de punten 97 tot en met 99 van het bestreden arrest, waarin het Gerecht het argument met betrekking tot latere gebeurtenissen betreffende de liquiditeitspositie van ABLV Bank heeft verworpen. Hoe dan ook wordt de verwijzing in de hogere voorziening naar die latere gebeurtenissen niet gestaafd door enig bewijs.
79.      In de derde plaats voert ABLV Bank aan dat het Gerecht niet adequaat heeft gereageerd op bepaalde in eerste aanleg aangevoerde argumenten. ABLV Bank verwijst naar de volgende elementen: het moratorium, het depositogarantiestelsel en het verzoek om haar liquide middelen bij Euroclear om te zetten in liquide middelen bij de centrale bank van Letland.
80.      Indien deze grief inhoudt dat de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot deze elementen ten gronde worden betwist, dan is de grief kennelijk niet-ontvankelijk, aangezien ABLV Bank niet in het minst aangeeft welke fouten het bestreden arrest zou bevatten. Voor zover deze grief erop neerkomt dat ABLV Bank de door het Gerecht verrichte analyse in het bestreden arrest onvoldoende gemotiveerd acht, is zij ongegrond. Het Gerecht heeft namelijk in de punten 125 tot en met 144 van het bestreden arrest op deze argumenten geantwoord.
81.      Tot slot betoogt ABLV Bank in de vierde plaats dat het bestreden arrest berust op een onjuiste opvatting van het begrip „liquiditeit van banken” in de zin van artikel 18 van de GAM-verordening. Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat de Unierechtelijke liquiditeitsregeling verkeerd zou worden opgevat indien aan een kredietinstelling aanvullende liquiditeitsvereisten zouden worden opgelegd in geval van een crisis.
82.      In dit verband merk ik op dat ABLV Bank haar argument betreffende het begrip „liquiditeit” enkel staaft door aan te voeren dat de liquiditeitsreserves tijdig zouden worden aangelegd en bij een crisis doelbewust zouden worden gebruikt en afgebouwd. Zij betwist echter geenszins de redenering van het Gerecht in de punten 111 tot en met 115 van het bestreden arrest. Bovendien wordt het argument betreffende het opleggen van bijkomende liquiditeitsvereisten niet gestaafd door enig bewijs.
83.      Uit al het voorgaande volgt dat ook het tweede middel mijns inziens moet worden afgewezen.
3.      Derde middel in hogere voorziening
84.      Met haar derde middel stelt ABLV Bank dat het Gerecht in het bestreden arrest is voorbijgegaan aan verschillende in eerste aanleg aangevoerde argumenten en/of deze onjuist heeft opgevat of behandeld. ABLV Bank doelt daarbij ten eerste op haar argument dat de ECB en de GAR de bevoegdheid van de Letse autoriteiten met betrekking tot de bestrijding van witwassen en het bestaan van een besluit ter zake, niet hebben geëerbiedigd, ten tweede op haar argument betreffende het advies van het Amerikaanse Financial Crime Enforcement Network (FinCEN), dat naar verluidt een poging van een derde land was om de Republiek Letland onder druk te zetten om haar wetgeving te wijzigen, en ten derde op haar argument dat zij twijfels had over de onpartijdigheid van de GAR en de ECB. Bovendien heeft het Gerecht onvoldoende rekening gehouden met verschillende door ABLV Bank overgelegde bewijsstukken.
85.      Wat de eerste twee argumenten betreft, blijkt uit de rechtspraak dat bij artikel 18, lid 1, onder a), van de GAM-verordening niet is bepaald dat de oorzaken van het falen of het risico op falen van een bank in de zin van die bepaling in aanmerking moeten worden genomen, en dat dat voorts onverenigbaar zou zijn met de doelstellingen van die verordening.(42) Het Gerecht heeft aldus in punt 101 van het bestreden arrest alle argumenten met betrekking tot die oorzaken, met inbegrip van die twee argumenten, terecht afgewezen als niet ter zake doend voor de rechtmatigheid van het litigieuze besluit betreffende ABLV Bank.
86.      Wat het derde argument betreft, voor zover het erop neerkomt dat ABLV Bank de in eerste aanleg aangevoerde schending van haar recht op een onpartijdige behandeling van haar zaken door de GAR wenst aan te vechten, heeft het Gerecht in de punten 179 tot en met 186 van het bestreden arrest op deze argumenten geantwoord. ABLV Bank kan dus niet aanvoeren dat het Gerecht aan dat argument is voorbijgegaan. Zij betwist in haar hogere voorziening voorts op geen enkele wijze de redenering in dat deel van het bestreden arrest.
87.      Wat ten slotte de argumenten inzake de beoordeling van de bewijsstukken door het Gerecht betreft, is het vaste rechtspraak dat de beoordeling van de feiten en van het bewijs, behoudens het geval van een onjuiste opvatting daarvan, geen rechtsvraag oplevert die als zodanig in hogere voorziening door het Hof kan worden getoetst.(43) Deze argumenten zijn derhalve niet-ontvankelijk.
88.      Uit de voorgaande overwegingen volgt dat het derde middel in hogere voorziening mijns inziens eveneens moet worden afgewezen.
4.      Vierde middel in hogere voorziening
89.      Met haar vierde middel betoogt ABLV Bank dat het Gerecht een aantal fouten heeft gemaakt in de beoordeling van de ontvankelijkheid van het beroep tegen het besluit betreffende ABLV Bank Luxembourg.
90.      Ten eerste moeten de litigieuze besluiten volgens ABLV Bank worden uitgelegd overeenkomstig het persbericht van de GAR van 24 februari 2018. Ten tweede heeft het Gerecht de inhoud ervan onjuist opgevat door te weerspreken dat bij de litigieuze besluiten de liquidatie van ABLV Bank en ABLV Bank Luxembourg werd gelast. Ten derde stelt ABLV Bank, onder verwijzing naar afwikkelingsbesluiten van de GAR met betrekking tot andere entiteiten, dat de rechtspositie van aandeelhouders door een afwikkelingsbesluit kan veranderen. Hieruit leidt zij af dat hetzelfde geldt voor een besluit om geen afwikkelingsregeling vast te stellen.
91.      In dit verband ben ik van oordeel dat de redenering van het Gerecht in de punten 40 tot en met 45 van het bestreden arrest geen blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting. Het Gerecht heeft de rechtspraak(44) correct toegepast door te oordelen dat ABLV Bank, als aandeelhouder van ABLV Bank Luxembourg, niet rechtstreeks werd geraakt door het litigieuze besluit met betrekking tot deze laatste, aangezien haar recht om dividenden te ontvangen en deel te nemen aan het beheer van ABLV Bank Luxembourg niet was aangetast door het besluit om deze entiteit niet aan een afwikkelingsprocedure te onderwerpen.
92.      De door ABLV Bank aangevoerde argumenten stellen deze constatering niet ter discussie. Het eerste en het tweede in punt 90 genoemde argument zijn reeds in de punten 58 en 59 van deze conclusie afgewezen. Het derde argument, betreffende afwikkelingsbesluiten van de GAR met betrekking tot andere entiteiten, moet eveneens worden afgewezen, aangezien die besluiten niet ter zake doen voor de vaststelling van het rechtstreekse belang van ABLV Bank bij het litigieuze besluit betreffende haar dochteronderneming.
93.      Hieruit volgt dat ook het vierde middel in hogere voorziening moet worden afgewezen, en dat de hogere voorziening bijgevolg in haar geheel moet worden afgewezen.
III. Kosten
94.      Aangezien ABLV Bank in haar hogere voorziening in het ongelijk is gesteld en zowel de GAR als de ECB daartoe een vordering heeft ingesteld, ben ik van mening dat ABLV Bank moet worden verwezen in hun kosten overeenkomstig artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, welke bepaling van toepassing is op hogere voorzieningen krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement.
IV.    Conclusie
95.      Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt:
–        de hogere voorziening wordt afgewezen;
–        ABLV Bank AS wordt verwezen in de kosten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad en de Europese Centrale Bank.
1      Oorspronkelijke taal: Italiaans.
2      Het GAM is ingesteld bij verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1) (hierna: „GAM-verordening”).
3      Respectievelijk de besluiten SRB/EES/2018/09 en SRB/EES/2018/10 van 23 februari 2018 (hierna: „litigieuze besluiten”).
4      Voor een uitvoeriger feitenrelaas met betrekking tot de onderhavige zaak verwijs ik naar de punten 2‑20 van het bestreden arrest.
5      Krachtens artikel 256 VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, alsook artikel 168, lid 1, onder d), en artikel 169 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof. Zie onder meer arrest van 14 december 2016, SV Capital/ABE (C‑577/15 P, EU:C:2016:947, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
6      Richtlijn 2014/59/EU [van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190)].
7      Zie met name punt 83 van het arrest van 18 juni 2024, Commissie/GAR (C‑551/22 P, EU:C:2024:520; hierna: „arrest Commissie/GAR”).
8      Zie onder meer arrest van 9 januari 2025, Gemeenten Schaarbeek en Linkebeek (C‑627/23, EU:C:2025:9, punt 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
9      Te weten financiële instellingen en groepen die van belang worden geacht voor de financiële stabiliteit in de Unie, en andere grensoverschrijdende groepen. Zie in dat verband arrest Commissie/GAR, punt 75.
10      Uit een analyse van verschillende taalversies van de betrokken bepaling blijkt dat de in het Italiaans gebruikte bewoordingen ook in de meeste andere talen worden gebruikt (bijvoorbeeld in het Engels „all decisions relating to resolution”, in het Duits „alle Beschlüsse im Zusammenhang mit einer Abwicklung” en in het Spaans „todas las decisiones relacionadas con la resolución”).  De Portugese, de Griekse, de Letse, de Hongaarse, de Roemeense, de Deense, de Zweedse, de Finse en de Bulgaarse versies bevatten vergelijkbare bewoordingen.  In andere taalversies zijn enigszins andere bewoordingen gebruikt die overeenkomen met „tutte le decisioni di risoluzione” (bijvoorbeeld „toutes les décisions de résolution” in de Franse versie en „alle afwikkelingsbesluiten” in de Nederlandse versie).  Ook deze in een kleiner aantal taalversies gebruikte bewoordingen zijn echter verenigbaar met de in de volgende punten van deze conclusie voorgestelde uitlegging van de bepaling.
11      De enige beperking is de verplichting om samen te werken met de nationale afwikkelingsautoriteiten op grond van artikel 31, lid 1, van de GAM-verordening.
12      Zoals het Gerecht terecht heeft opgemerkt in punt 82 van het bestreden arrest.
13      Het Gerecht verwijst naar het arrest van 6 mei 2021, ABLV Bank/ECB (gevoegde zaken C‑551/19 P en C‑552/19 P, EU:C:2021:369; hierna: „arrest ABLV Bank”; zie met name de punten 56 en 73).
14      Zie in dit verband ook de overwegingen 1 en 120 van richtlijn 2014/59.
15      Zie over de noodzaak van snel ingrijpen in crisissituaties de overwegingen 10, 16, 26 en 31 van de GAM-verordening en de overwegingen 4 en 5 van richtlijn 2014/59.
16      Zie ook arresten van 4 oktober 2024, Aeris Invest/Commissie en GAR (C‑535/22 P, EU:C:2024:819, punt 164; hierna: „arrest Aeris Invest”), en García Fernández e.a./Commissie en GAR (C‑541/22 P, EU:C:2024:820, punt 190; hierna: „arrest García Fernández”).
17      Het Gerecht heeft dit terecht opgemerkt in punt 84 van het bestreden arrest. Uit deze overwegingen volgt dat het standpunt van ABLV Bank dat de GAR, indien hij concludeert dat een afwikkelingsmaatregel niet noodzakelijk is in het algemeen belang, helemaal geen besluit moet vaststellen, niet kan worden aanvaard.
18      Zie artikel 18, leden 1, 6 en 7, van de GAM-verordening. Zie arrest Commissie/GAR, punt 94.
19      Arrest van 13 juni 1958, Meroni/Hoge Autoriteit (9/56, EU:C:1958:7).
20      Zie arrest Meroni/Hoge Autoriteit, blz. 41; arrest van 22 januari 2014, Verenigd Koninkrijk/Parlement en Raad (C‑270/12, EU:C:2014:18, punt 42; hierna: „arrest ESMA”), en arrest Commissie/GAR, punt 71.
21      Zie arrest Commissie/GAR, punt 81.
22      In dit verband merk ik op dat ABLV Bank in haar hogere voorziening enkel de verenigbaarheid van de uitlegging van het Gerecht met die rechtspraak betwist, zonder uitdrukkelijk een exceptie van onwettigheid in de zin van artikel 277 VWEU op te werpen met betrekking tot enige bepaling van de GAM-verordening.
23      Overweging 24 van de GAM-verordening en arrest Commissie/GAR, punt 69.
24      Zie arrest Commissie/GAR, punten 75 en 77 en arrest Aeris Invest, punt 266.
25      Deze constatering volstaat om het ter terechtzitting door de GAR aangevoerde argument te verwerpen dat hij, wanneer hij een negatief besluit vaststelt op basis van de criteria van artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening, anders dan bij een positief besluit, in dit opzicht over geen enkele beoordelingsbevoegdheid beschikt.
Bovendien is het argument van de GAR vanuit logisch oogpunt niet steekhoudend. Het is namelijk niet logisch dat de bevoegdheid om te beoordelen of aan bepaalde voorwaarden is voldaan, varieert op basis van de uitkomst van de analyse (positief of negatief). Het discretionaire element betreft de analyse zelf en kan niet afhangen van de uitkomst ervan.
26      Zie arrest Commissie/GAR, punt 77.
27      Zie arresten Aeris Invest, punt 266 e.v., en García Fernández, punt 275. Zie ook arrest van 11 december 2018, Weiss e.a. (C‑493/17, EU:C:2018:1000).
28      Het gaat hier in wezen om ingewikkelde feitelijke beoordelingen die vergelijkbaar zijn met die welke het Hof in het ESMA-arrest heeft onderzocht. Zie met name punt 52 van dat arrest. De analyse van de eerste twee voorwaarden behelst louter technische beoordelingen. De derde voorwaarde, betreffende het bestaan van openbaar belang, vereist een algemene discretionaire beoordeling met betrekking tot de verwezenlijking van de in artikel 14, lid 2, van de GAM-verordening vermelde afwikkelingsdoelstellingen. Vooral de analyse van de evenredigheid van de afwikkelingsmaatregel met de verwezenlijking van een of meer van deze doelstellingen gaat gepaard met een behoorlijke beoordelingsmarge. Bij het onderzoek van deze voorwaarde moet de GAR – die voor toekomstgerichte analyses is aangewezen op waardeoordelen en speculatieve prognoses – zich evenwel altijd baseren op technische criteria. De GAR kan zijn besluiten niet baseren op politieke overwegingen die verder gaan dan de vaststelling of aan dergelijke technische criteria is voldaan.
29      Zie voor het onderscheid tussen deze categorieën van discretionaire bevoegdheid in de eerste plaats de conclusie van advocaat-generaal Léger in de zaak Rica Foods/Commissie (C‑40/03 P, EU:C:2005:93, punt 46). Zie ook de meer recente conclusie van advocaat-generaal Emiliou in de zaak ECB/Crédit Lyonnais (C‑389/21 P, EU:C:2022:844).
30      In dit verband zij ook opgemerkt dat de GAM-verordening voorziet in de betrokkenheid van de Commissie bij de werkzaamheden van de GAR, en dus ook bij de vaststelling van negatieve besluiten zoals de litigieuze besluiten (zie artikel 43, lid 3, van de GAM-verordening en het arrest Commissie/GAR, punt 78).
31      Zie onder meer arrest van 23 januari 2019, Deza/ECHA (C‑419/17 P, EU:C:2019:52, punten 93 en 94 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
32      Zie punt 17 van het bestreden arrest.
33      Zie de punten 50 e.v. van dat arrest.
34      Zie arrest van 21 januari 2016, SACBO/Commissie en INEA (C‑281/14 P, niet gepubliceerd, EU:C:2016:46, punt 34).
35      Punten 90‑146 van het bestreden arrest.
36      Zie de arresten Aeris Invest, punt 266, en García Fernández, punt 275 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
37      Zie in dit verband de overwegingen van advocaat-generaal Roemer in zijn conclusie in de zaak Meroni/Hoge Autoriteit (9‑56, EU:C:1958:4, blz. 108).
38      Arrest van 4 mei 2023, ECB/Crédit Lyonnais (C‑389/21 P, EU:C:2023:368, punten 56 en 57 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
39      Zie in dit verband overweging 89 van richtlijn 2014/59.
40      Zie in dit verband de conclusie van advocaat-generaal Tizzano in de zaak Commissie/Tetra Laval (C‑12/03 P, EU:C:2004:318, punten 87 en 88).
41      Zie onder meer de besluiten van het beroepspanel in de zaken 3/17, 7/17, 27/17, 28/17 en 5/22. Zie naar analogie, wat betreft de noodzaak van een strikte toetsing van de technische en economische beoordelingen, wat het Hof heeft verklaard in zijn arrest van 9 maart 2023, ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182, punten 53‑75), met betrekking tot de intensiteit van de toetsing door de raad van beroep van ACER. Bij gebreke van toetsing door een kamer van beroep komen deze vereisten tot uiting in de rechterlijke toetsing.
42      Arrest Aeris Invest, punten 163 en 164.
43      Arrest García Fernández, punt 211 en aldaar aangehaalde rechtspraak.
44      Arrest van 5 november 2019, ECB e.a./Trasta Komercbanka e.a. (C‑663/17 P, C‑665/17 P en C‑669/17 P, EU:C:2019:923, punten 110 en 111). Zie voorts het arrest van 24 februari 2022, Bernis e.a./GAR (C‑364/20 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:115, punten 69 en 80).