Hogere voorziening ingesteld op 29 augustus 2024 door TO tegen het arrest van het Gerecht (Tiende kamer) van 19 juni 2024 in zaak T-831/22, TO / EUAA
(Zaak C-576/24 P)
Procestaal: Frans
Partijen
Rekwirante: TO (vertegenwoordiger: É. Boigelot, advocaat)
Andere partij in de procedure: Asielagentschap van de Europese Unie (EUAA)
Conclusies
Rekwirante verzoekt het Hof:
het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juni 2024, TO/EUAA (T-831/22, EU:T:2024:404; hierna: „bestreden arrest”), waarvan op dezelfde dag kennis werd gegeven, te vernietigen, voor zover daarin het oorspronkelijke beroep van rekwirante strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de EUAA van [vertrouwelijk] waarbij haar overeenkomst als tijdelijk functionaris voor beperkte duur werd opgezegd, en tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij had geleden door dat besluit, werd verworpen, en rekwirante in de kosten werd verwezen;
het Asielagentschap van de Europese Unie (EUAA) overeenkomstig artikel 184 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie van de Europese Unie te verwijzen in alle kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure voor het Gerecht van de Europese Unie;
de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak op het oorspronkelijke beroep van rekwirante.
Middelen en voornaamste argumenten
Ter ondersteuning van haar hogere voorziening beroept TO zich op één middel dat is gebaseerd op een onjuiste opvatting van de feiten in het bestreden arrest, en kennelijk onjuiste beoordelingen en tegenstellingen die een onjuiste juridische motivering met zich meebrengen, alsmede op het feit dat geen rekening werd gehouden met alle stukken in het dossier en dat het beginsel van vrije bewijsvoering en het begrip „bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen” werden geschonden en niet met alle middelen van rekwirante rekening werd gehouden.
Om te beginnen heeft het Gerecht kennelijk de bewijsmiddelen, de feiten en de beschikbare stukken onjuist opgevat door er geen juridische gevolgen aan te verbinden en door aangetoonde feiten waarvan die rechter nochtans het bestaan en de kwaadwilligheid heeft vastgesteld, niet te beschouwen als aanwijzingen van intimidatie die geleid hebben tot het bestreden besluit.
Nog in dat verband heeft het Gerecht voorts niet alle relevante gegevens in het dossier in aanmerking genomen om een complexe situatie te beoordelen en daar de juridische gevolgen aan te verbinden. Bij zijn analyse heeft het Gerecht ter beschikking gestelde feiten en stukken genegeerd en bijgevolg kennelijk onjuiste conclusies getrokken uit enkel de feiten die het op arbitraire wijze heeft weerhouden. In het algemeen verwijt rekwirante het Gerecht dat het verschillende door haar aangehaalde argumenten en stukken niet heeft beantwoord of onderzocht, ook al waren die relevant en ter zake dienend.
In het bijzonder heeft het Gerecht bewijzen in het dossier onjuist opgevat en kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door ervan uit te gaan dat rekwirante verantwoordelijkheid droeg voor de beledigende uitspraken en gedragingen die zij heeft ondergaan, of door op een zeer onvolledige en bevooroordeelde wijze de informatie te analyseren om op kennelijk onjuiste wijze tot de conclusie te komen dat geen enkele mobiliteit nog mogelijk was aangezien rekwirante haar „tweede kans” had gebruikt, quod non.
Rekwirante verwijt het Gerecht eveneens het ter beschikking gestelde dossier alleen te hebben geanalyseerd vanuit het perspectief dat gunstig was voor de verweerder, van wie het Gerecht stelselmatig de uitspraken heeft aangenomen terwijl een volledige en concrete analyse van de ter beschikking gestelde feiten en bewijzen had moeten leiden tot het aanvaarden van meerdere van de aangevoerde grieven.
Volgens rekwirante geeft het Gerecht een tendentieuze en kennelijk onjuiste uitlegging aan een stuk in het dossier om het bestaan te ontkennen van een indirecte identificatie van rekwirante in een procedure waarvan kan worden aangenomen dat de informatie aangemerkt kan worden als een persoonsgegeven dat beschermd moet worden.
Voorts verwijt rekwirante het Gerecht dat het kennelijk onjuiste conclusies heeft getrokken uit feiten met betrekking tot haar gezondheid en haar medische kwetsbaarheid in een context waarin aan haar ongepaste vragen zijn gesteld over haar – nochtans vertrouwelijke – medische gegevens en van haar antwoorden werden geëist door de uitvoerend directeur en haar juridische dienst, terwijl die personen geen arts zijn en een en ander geheel buiten het statutaire kader plaatsvond aangezien het ging om medische aspecten van en de eerbiediging van haar persoonsgegevens.
____________