61985J0333
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 333/85 (
*1
)
Ι — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1. Προοφενγονοες
Οι προσφεύγουσες είναι γερμανικές επιχειρήσεις σιδήρου και χάλυβα που κατασκευάζουν και διαθέτουν στο εμπόριο σωλήνες κάθε είδους από χάλυβα. Μόνες τους, καλύπτουν περίπου το 70 % των γερμανικών εξαγωγών αυτών των προϊόντων προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Σχετικώς, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν σημαντική αγορά, ιδίως για μια αρκετά ειδική κατηγορία σωλήνων, δηλαδή τους σωλήνες τους αποκαλούμενους OCTG ( « Oil Country Tubular Goods » ). Αυτά τα προϊόντα χρησιμοποιούνται στις ζώνες εξαγωγής πετρελαίου. Οι προσφεύγουσες εταιρίες κατατάσσονται, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μεταξύ των έξι παραγωγών σωλήνων OCTG.
2. Νομικό πλαίσιο της διαφοράς
Κατόπιν σειράς μέτρων που έλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και πλήττουν τις κοινοτικές εισαγωγές σωλήνων κάθε είδους από χάλυβα, διεξήχθησαν, το 1982, διαπραγματεύσεις μεταξύ Επιτροπής και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής που κατέληξαν, στις 21 Οκτωβρίου 1982, σε διακανονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά το χάλυβα ( EE L 307, σ. 1 ). Αυτός ο διακανονισμός προέβλεπε ότι τα μέτρα που ελήφθησαν από τις αμερικανικές αρχές θα ανεκαλούντο έναντι περιορισμού, από την Κοινότητα, των εξαγωγών της σε ορισμένα προϊόντα σιδήρου και χάλυβα που ορίζονται σε κατάλογο προσαρτημένο στο κείμενο του διακανονισμού. Οι σωλήνες κάθε είδους, από χάλυβα, δεν περιλαμβάνονταν σ' αυτό τον κατάλογο.
Ο διακανονισμός του 1982 συνοδευόταν από ανταλλαγή επιστολών, επίσης υπό ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1982, μεταξύ των κοινοτικών και αμερικανικών αρχών. Σ' αυτή την ανταλλαγή επιστολών, η Κοινότητα δήλωσε ότι, κατά τη διάρκεια ισχύος του διακανονισμού, δηλαδή μέχρι του τέλους του έτους 1985, οι ετήσιες εξαγωγές της σωλήνων κάθε είδους από χάλυβα δεν θα υπερέβαιναν προφανώς το μέσο όγκο των εξαγωγών των ίδιων προϊόντων που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών 1979-198 Γ σχετικώς η ανταλλαγή των επιστολών προβλέπει επιπλέον διαδικασία διαβουλεύσεως επί της εξελίξεως των κοινοτικών εξαγωγών σωλήνων προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της ανταλλαγής επιστολών, η οποία και είναι η μόνη ισχύουσα, η ανωτέρω συμφωνία διατυπώνεται ως εξής:
« Α —
It has been agreed during negotiations on trade in steel mill products between the European Communities ( EC ) and the United States (US) that for the duration of the Arrangement negotiated for those products diversions of trade from steel products described in Appendix Β of the steel Arrangement towards pipes and tubes should be avoided. The US Government wishes trade in the tube sector to be examined at this stage. The Communities are of the opinion that such a diversion will not take place insofar as annual exports of pipes and tubes to the US do not exceed the 1979-1981 average share of annual US apparent consumption. In the light of its market forecasts, the European Economic Community believes that exports of pipes and tubes to the US will not exceed this average.
...
C —
Consultations may be requested at any time by the EC or US in the light of the market developments or in the event of any particular problem in trade between the EC and the US in pipes and tubes. »
Όταν διαπιστώθηκε ότι η εισαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες σωλήνων κάθε είδους υπερέβη κατά πολύ το επίπεδο της περιόδου αναφοράς, απαγορεύτηκε γενικά, το Νοέμβριο 1984, η εισαγωγή αυτών των σωλήνων. Στη συνέχεια, διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ Επιτροπής και αμερικανικών αρχών, οι οποίες κατέληξαν, στις 7 Ιανουαρίου 1985, στη σύναψη νέας συμφωνίας ( ΕΕ L 9, σ. 1 ). Αυτός ο διακανονισμός, εφαρμοστέος μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1986, προβλέπει στην ουσία:
—
ότι η Κοινότητα περιορίζει τις εξαγωγές της σε σωλήνες κάθε είδους από χάλυβα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στο 7,6 % της φαινομενικής καταναλώσεως της αμερικανικής αγοράς κατά τη διάρκεια των ετών 1985 και 1986 κατά την ίδια περίοδο θα απαιτούνται άδειες εξαγωγής.
—
ότι στα όρια του 7,6 %, οι εξαγωγές σωλήνων OCTG δεν θα υπερβούν το 10 ο/ο της φαινομενικής καταναλώσεως αυτών των προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε εκτέλεση του διακανονισμού του 1985, το Συμβούλιο θέσπισε, με τον κανονισμό 60/85 της 9ης Ιανουαρίου 1985 ( ΕΕ L 9, σ. 13 ), ορισμένες λεπτομέρειες εφαρμογής. Στο παράρτημα III του κανονισμού, το Συμβούλιο κατένειμε μεταξύ των κρατών μελών τις ποσότητες στις οποίες η Κοινότητα συμφώνησε να περιορίσει τις εξαγωγές της' όπως προκύπτει από την τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού, τα κράτη μέλη είναι υπεύθυνα « για τη διάθεση των ποσοτήτων που καθορίστηκαν για το καθένα από αυτά στις επιχειρήσεις, εφαρμόζοντας αντικειμενικά κριτήρια ». Όσον αφορά τους σωλήνες OCTG, το Συμβούλιο ωστόσο ανέφερε, στο παράρτημα III του κανονισμού, οτι θα καθόριζε παρόμοια κατανομή το αργότερο στις 31 Ιανουαρίου 1985. Αυτή η υπόσχεση τηρήθηκε με τη θέσπιση, στις 6 Αυγούστου 1985, του κανονισμού 2355/85 για τη συμπλήρωση του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 60/85 για τους περιορισμούς των εξαγωγών σωλήνων από χάλυβα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ( ΕΕ L 222, σ. 1 ). Αυτός ο κανονισμός περιλαμβάνει κλίμακα κατανομής κατά την οποία το 43,8% του συνόλου της κοινοτικής ποσόστωσης, της προβλεπόμενης για τους σωλήνες OCTG, απονεμήθηκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ιταλία: 32, 5 ο/ο, Ελλάδα: 7,6 ο/ο, Γαλλία: 5,3 ο/ο, Ηνωμένο Βασίλειο: 5,5 ο/ο, Βέλγιο: 5 %, Κάτω Χώρες: 0,2 %, Λουξεμβούργο: 0,1 ο/ο ).
3. Αννικείμενο νης διαφοράς
Οι προσφεύγουσες θεωρούν ότι η κατανομή της κοινοτικής ποσόστωσης σε εθνικές υποπο-σοστώσεις, όπως καθορίζεται από τον κανονισμό 2355/85 για τους σωλήνες OCTG, είναι δυσμενής για τη γερμανική βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα και αποβαίνει έτσι σε βάρος της. Θεωρούν ότι αυτός ο κανονισμός, του οποίου ζητούν την ακύρωση, τις αφορά άμεσα και ατομικά.
4. Διαοικααία
Το εισαγωγικό δικόγραφο των προσφευγουσών πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Νοεμβρίου 1985.
Η έγγραφη διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά.
Με απόφαση της 18ης Ιουνίου 1986, ληφθείσα κατ' εφαρμογή του άρθρου 95, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού διαδικασίας, το Δικαστήριο ανέθεσε την υπόθεση στο έκτο τμήμα. Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, αποφάσισε επίσης να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων κάλεσε ωστόσο το Συμβούλιο να απαντήσει σε ερώτηση στην οποία το τελευταίο απάντησε εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
II — Αιτήματα των διαδίκων
Οι προαφενγονοες εταιρίες ζητούν από το Δικαστήριο:
α)
να ακυρωθεί ο κανονισμός 2355/85 του Συμβουλίου, της 6ης Αυγούστου 1985, για τη συμπλήρωση του κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ. 60/85 για τους περιορισμούς των εξαγωγών σωλήνων κάθε είδους, από χάλυβα, προς τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ( ΕΕ L 222, σ. 1)·
β)
να καταδικαστεί το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
Το Συμβούλιο, καθού, ζητεί από το Δικαστήριο:
α)
να απορριφθεί η προσφυγή ως απαράδεκτη και, επικουρικώς, ως αβάσιμη ·
β)
να καταδικαστούν οι προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.
III — Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων
Επί τον παραδεκτού
Το Συμβούλιο, καθού, διατυπώνει σοβαρές αμφιβολίες ως προς το παραδεκτό της προσφυγής. Προς το σκοπό αυτό, υπενθυμίζει ότι το άρθρο 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης δεν επιτρέπει στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα να προσβάλλουν παρά μόνο τις αποφάσεις των οποίων είναι αποδέκτες. Ενας ιδιώτης θα μπορούσε ωστόσο να προσβάλλει κάθε απόφαση η οποία, παρόλον ότι έχει εκδοθεί υπό τη μορφή κανονισμού, τον ενδιαφέρει τόσο άμεσα όσο και ατομικά. Στην προκειμένη περίπτωση, το αμφισβητούμενο μέτρο συνιστά ωστόσο κανονισμό υπό την αληθή έννοια του όρου. Προς στήριξη αυτής της τελευταίας άποψης το Συμβούλιο, αναφερόμενο στην απόφαση του Δικαστηρίου της 5ης Μαΐου 1977 ( Koninklijke Scholten-Honig, 101/76, Rec. σ. 797), ισχυρίζεται ότι ο προαναφερθείς κανονισμός 60/85, του οποίου ο επίδικος κανονισμός αποτελεί απλώς συμπλήρωμα, συνεπάγεται έννομα αποτελέσματα έναντι όλων των εξαγωγέων σωλήνων κάθε είδους από χάλυβα κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο. Ο κανονισμός αφορά, πράγματι, τους εξαγωγείς αυτών των προϊόντων είτε πρόκειται περί εξαγωγέων που ασκούσαν τη δραστηριότητα του κατά το χρόνο θεσπίσεως του κανονισμού ή ενδεχόμενους νέους εξαγωγείς. Συνιστά, συνεπώς, πλάνη το να ισχυρίζεται κανείς ότι ο κανονισμός 2355/85 αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συγκεκαλυμμένη απόφαση.
Εντούτοις, στην περίπτωση που το Δικαστήριο θα έκρινε τον ένδικο κανονισμό ως απόφαση απευθυνόμενη στα κράτη μέλη υπό τη μορφή κανονισμού, το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν μπορεί να αφορά τις επιχειρήσεις ούτε άμεσα ούτε ατομικά. Πράγματι, θεσπίζοντας τον κανονισμό 2355/85, το Συμβούλιο δεν κατένειμε, όσον αφορά τους σωλήνες OCTG, την κοινοτική ποσόστωση παρά μόνο μεταξύ των κρατών μελών. Με άλλα λόγια: οι αρμόδιες εθνικές αρχές είναι οι μόνες υπεύθυνες για την κατανομή των εθνικών υποποσοστώσεων. Από αυτό προκύπτει ότι τις προσφεύγουσες επιχειρήσεις δεν αφορούν άμεσα παρά οι αποφάσεις των κρατών μελών. Επιπλέον, στην περίπτωση που οι προσφεύγουσες δεν είναι ικανοποιημένες από τις ποσότητες που τους χορηγήθηκαν, μπορούν πάντοτε να προσβάλουν την εθνική απόφαση ενώπιον εθνικού δικαστηρίου. Σ' αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσαν να επικαλεστούν τον παράνομο χαρακτήρα του κοινοτικού κανονισμού' υπ' αυτές τις συνθήκες, το ένδικο μέσο ακυρώσεως βάσει του άρθρου 173 δεν είναι πλέον το ενδεδειγμένο. Το Συμβούλιο προσθέτει ότι οι κανονισμοί 60/85 και 2355/85 δεν περιλαμβάνουν καμία διάταξη έχοντας, ούτως ειπείν, αυτόματο αποτέλεσμα. Εναπόκειται, αντιθέτως, στα κράτη μέλη να λάβουν υπόψη, εντός των ορίων του ανωτάτου εθνικού ορίου, ενδεχόμενο νέο εξαγωγέα που θα ανελάμβανε δραστηριότητες στην αγορά πριν τις 31 Δεκεμβρίου 1986. Υπ' αυτές τις συνθήκες, είναι αβάσιμος ο ισχυρισμός ότι ο ένδικος κανονισμός εξατομικεύει τις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις κατά τρόπο που να συγκρίνονται με αποδέκτες.
Συνοπτικά, το Συμβούλιο θεωρεί ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι δεν συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις του άρθρου 173, δεύτερη παράγραφος, της Συνθήκης, και αυτό ανεξαρτήτως του αν το προσβαλλόμενο μέτρο είναι πραγματικός κανονισμός ή μάλλον απόφαση απευθυνόμενη στα κράτη μέλη.
Οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις τονίζουν, προεισαγωγικά, ότι το ένδικο μέσο του άρθρου 173 δεν είναι επικουρικό του προβλεπόμενου από το άρθρο 177 της Συνθήκης και ότι το έννομο συμφέρον του οποίου επιδιώκουν την προστασία με την υπό κρίση προσφυγή είναι πρόδηλο: ότι σαν γερμανικές επιχειρήσεις που διασφαλίζουν περίπου το 70 % των γερμανικών εξαγωγών σωλήνων κάθε είδους από χάλυβα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν ίδιο συμφέρον στο να οριστεί ορθώς η υποπο-σόστωση εξαγωγής, η χορηγούμενη από το Συμβούλιο στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Εξάλλου, για να γίνει δεκτό το παραδεκτό μιας προσφυγής ακυρώσεως ασκούμενης από ιδιώτη κατά κοινοτικού κανονισμού, αρκεί να αποδειχθεί ότι το προσβαλλόμενο μέτρο αφορά τον εν λόγω ιδιώτη άμεσα και ατομικά. Υπ' αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει ανάγκη να εξεταστεί χωριστά το αν πρόκειται περί πραγματικού κανονισμού ή περί αποφάσεως που εκδόθηκε υπό τη μροφή κανονισμού.
Στην προκειμένη περίπτωση, συνεχίζουν οι προσφεύγουσες, συντρέχουν απολύτως οι προϋποθέσεις του άρθρου 173. Πρώτον, αν είναι αληθές ότι οι εθνικές αρχές είναι υπεύθυνες για να προβούν στην οριστική κατανομή των εθνικών υποποσοστώσεων που ορίζει το Συμβούλιο, οι εν λόγω αρχές θα έπρεπε τότε να τηρούν τα « αντικειμενικά κριτήρια » όπως προβλέπονται από τον κανονισμό 60/85 καθώς και την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Υπ' αυτές τις συνθήκες, ο ορισμός της εθνικής υπο-ποσόστωσης και a fortiori κάθε μείωση υποπο-σόστωσης, καταλήγει αναγκαστικά σε μείωση των δικαιωμάτων διαθέσεως που διέθεταν οι ενδιαφερόμενες διάφορες επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, στο μέτρο που η προσβαλλόμενη πράξη συνεπάγεται, στην προκειμένη περίπτωση, μείωση της γερμανικής ποσόστωσης, αυτή η πράξη αναγκαστικά θα έχει αρνητικές συνέπειες επί της ποσοστώσεως εξαγωγής των προσφευγουσών επιχειρήσεων συνεπώς, η εν λόγω πράξη αφορά άμεσα τις τελευταίες. Περαιτέρω, είναι πρόδηλο ότι, παρόλον ότι δεν αναφέρονται ονομαστικώς στην επίμαχη πράξη, οι προσφεύγουσες θίγονται ατομικά από το περιεχόμενο της εν λόγω πράξεως. Πράγματι, η ταυτότητα των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων ήταν γνωστή κατά την εποχή θεσπίσεως του ένδικου κανονισμού. Επιπροσθέτως, η κοινοτική ποσόστωση υπολογίστηκε βάσει των εισαχθεισών στις Ηνωμένες Πολιτείες ποσοτήτων που προέρχονταν από αυτές τις κάποιες επιχειρήσεις. Σχετικώς, οι προσφεύγουσες υπενθυμίζουν ότι ο αμφισβητούμενος κανονισμός φέρει ημερομηνία Αυγούστου 1985 και ότι ισχύει αναδρομικώς από την 1η Ιανουαρίου 1985. Όμως, οι έξι γερμανοί παραγωγοί σωλήνων OCTG είχαν ήδη αποκτήσει κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου αυτού του έτους, στο πλαίσιο των προκαθορισμών, προσωρινά πιστοποιητικά που ίσχυαν ακόμα κατά την εποχή της θεσπίσεως του κανονισμού 2355/85. Αυτή την εποχή, ο κύκλος των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων είχε επομένως οριστικά διαγραφεί.
Επί της ουσίας
Οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις προβάλλουν, κατά του αμφισβητούμενου κανονισμού, δύο λόγους ακυρώσεως, από τους οποίους ο πρώτος βασίζεται στην παραβίαση ουσιωδών τύπων, κατά το ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν περιλαμβάνει καμία ένδειξη ως προς τα εφαρ-μοσθέντα κριτήρια κατά τον καθορισμό της γερμανικής υποποσόστωσης. Το Συμβούλιο οφείλει να αιτιολογήσει την ένδικη κλίμακα κατανομής, όχι μόνο γιατί είχε υποχρέωση να το πράξει σύμφωνα με το άρθρο 190 της Συνθήκης, αλλά επίσης λόγω του ότι ο εξαιρετικός χαρακτήρας της επίμαχης κανονιστικής ρύθμισης συνεπαγόταν την ανάγκη σαφούς και επαρκούς αιτιολογίας. Ο καθορισμός κοινοτικής ποσοστώσεως και η συνακόλουθη κατανομή των εθνικών υποποσοστώσεων ήταν, πράγματι, ικανές να επηρεάσουν την ανταγωνιστική θέση των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων και μπορούσαν μάλιστα να καταλήξουν σε « ανακατανομή » των μεριδίων της αγοράς. Επομένως, κάθε κανονιστική ρύθμιση τέτοιας φύσεως όφειλε να περιλαμβάνει αιτιολογία επιτρέπουσα να καθοριστεί η ουδετερότητα της από την άποψη του ανταγωνισμού.
Περαιτέρω, υφίσταται παραβίαση των γενικών αρχών του δικαίου, ιδίως δε της επιείκειας και της αναλογικότητας, κατά το ότι το Συμβούλιο, θεσπίζοντας τον ένδικο κανονισμό, προέβη σε αυθαίρετη κατανομή της κοινοτικής ποσόστωσης καθώς και σε αδικαιολόγητη μείωση της γερμανικής υποποσόστωσης. Σχετικώς, οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις υπενθυμίζουν ότι η εξαγωγή των σωλήνων από χάλυβα, περιλαμβανομένων των σωλήνων OCTG, παρόλον ότι δεν αποτελούσε μέλος του αρχικού διακανονισμού του 1982, αποτέλεσε αντικείμενο ανταλλαγής επιστολών μεταξύ αμερικανικών και κοινοτικών αρχών, κατά την οποία περιορίστηκε επίσης η διάθεση στην αμερικανική αγορά και αυτών των προϊόντων. Σε αυτό το πλαίσιο ορίστηκε ανώτατο όριο εξαγωγής υπολογισθέν βάσει των εμπορικών ρευμάτων των ετών 1979-1981. Εις εκτέλεση του διακανονισμού του 1985, το Συμβούλιο όρισε ωστόσο τις εθνικές υποποσοστώσεις βάσει των εμπορικών ρευμάτων των υφιστάμενων κατά την περίοδο 1979-1983. Όμως, εν αντιθέσει προς τους γερμανούς εξαγωγείς, ικανός αριθμός ανταγωνιστικών επιχειρήσεων αύξησαν, ακριβώς το 1983, τον όγκο των εξαγωγών τους, παρά τον αυτοπεριορισμό που προβλέφθηκε το 1982. Κατά συνέπεια, το ότι ελήφθησαν υπόψη οι εμπορικές ανταλλαγές του 1983, όπως προκύπτει από τον ένδικο κανονισμό, αναγκαστικά περιάγει σε δυσμενή θέση τους γερμανούς εξαγωγείς που τήρησαν όλοι το μερίδιο τους όπως προέκυπτε από τη συμφωνία του 1982. Υπ' αυτές τις συνθήκες, η ένδικη κατανομή της κοινοτικής ποσόστωσης είναι προφανώς αυθαίρετη.
Προς στήριξη αυτής της άποψης, οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις αναφέρονται τέλος σε ορισμένους αριθμούς που μπορούν να συνοψιστούν ως εξής. Στο πλαίσιο της συμφωνίας περί αυτοπεριορισμού του 1982, το γερμανικό μερίδιο υπολογίστηκε σε 50,6 ο/ο της συνολικής κοινοτικής ποσόστωσης σωλήνων κάθε είδους, περιλαμβανομένων των σωλήνων OCTG. Ωστόσο, με τον ένδικο κανονισμό, το Συμβούλιο δεν επιφύλαξε στους γερμανούς παραγωγούς παρά μερίδιο 43,8 ο/ο. Στην πραγματικότητα, το γερμανικό μερίδιο εναι ακόμα πιο χαμηλό, δεδομένου ότι σ' αυτό τον τελευταίο αριθμό, περιλαμβάνεται ειδική ποσότητα 10000 τόνων υπέρ της επιχειρήσεως Hoesch. Αν αφαιρεθεί αυτή η ποσότητα, το πραγματικό γερμανικό μερίδιο δεν είναι παρά μόνο 39.5 ο/ο. Γενικά, το Συμβούλιο μείωσε, χωρίς εύλογη αιτιολογία, το γερμανικό μερίδιο από 50.6 ο/ο σε 39,5 ο/ο.
Υπό μορφή απαντήσεως, το Συμβούλιο, καθον, τονίζει καταρχάς ότι ο κανονισμός 2355/85 συμπληρώνει τον κανονισμό 60/85 και ότι, κατά συνέπεια, η αιτιολογία της τελευταίας αυτής κανονιστικής ρύθμισης εφαρμόζεται επίσης στον ένδικο κανονισμό. Κατά την άποψη του Συμβουλίου, οι έντεκα αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 60/85 συνιστούν επαρκή αιτιολογία της κατανομής της κοινοτικής ποσόστωσης που αποτελεί αντικείμενο της υπό κρίση διαφοράς. Σχετικώς, πρέπει ιδίως να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με την πέμπτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 60/85, « η κατανομή μεταξύ των κρατών μελών των συνολικών εξαγωγικών δυνατοτήτων που προσφέρει ο διακανονισμός πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα παραδοσιακά εμπορικά ρεύματα ». Ακριβώς βάσει αυτού του κριτηρίου ελήφθησαν υπόψη, κατά τον καθορισμό των εθνικών υποποσοστώσεων, οι εξαγωγές σωλήνων που είχαν πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της περιόδου 1979-1983, η οποία περίοδος ήταν επαρκώς μακρά για να είναι αντιπροσωπευτική των εν λόγω εμπορικών ρευμάτων. Υπ' αυτές τις συνθήκες, είναι εσφαλμένος ο ισχυρισμός ότι ο ένδικος κανονισμός δεν περιλαμβάνει αρκετές ενδείξεις για να επιτρέπει τον έλεγχο της νομιμότητας του.
Το Συμβούλιο επεξηγεί περαιτέρω ότι, μολονότι, το 1982, αντηλλάγησαν επιστολές μεταξύ κοινοτικών και αμερικανικών αρχών σχετικά με τους σωλήνες από χάλυβα, κοινοτικής προελεύσεως, η εν λόγω ανταλλαγή επιστολών ανταποκρινόταν στις ανησυχίες των αμερικανικών αρχών, που φοβούνταν μήπως ο περιορισμός των εξαγωγών προϊόντων σιδήρου και χάλυβα που αφορούσε ο διακανονισμός του 1982 παραβιαστεί με παρεκτροπή του εμπορίου υπό τη μορφή σωλήνων από χάλυβα μη καλυπτόμενων από τον εν λόγω κανονισμό. Γι' αυτό το λόγο, η Κοινότητα δήλωσε, από την πλευρά της, ότι μια τέτοια παρεκτροπή δεν θα ελάμβανε χώρα εφόσον οι εξαγωγές σωλήνων δεν θα υπερέβαιναν το μέσο όρο εξαγωγών που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών 1979 έως 1981. Μόνο σ' αυτό το πλαίσιο τα έτη 1979-1981 χρησίμευσαν ως περίοδος αναφοράς τέτοια περίοδος δεν αναφερόταν άλλωστε στο διακανονισμό του 1985. Επιπλέον, οι κοινοτικές και αμερικανικές αρχές συνήνεσαν, το 1982, σε μια διαδικασία διαβουλεύσεων επί της εξελίξεως των εξαγωγών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, η περίοδος αναφοράς 1979 έως 1981 συνιστά κατά κάποιο τρόπο « κατώφλι » συνεπαγόμενο διαβουλεύσεις. Συνεπώς, πριν από το 1985, δεν υπήρξε ποτέ κοινοτική ποσόστωση ούτε εθνικές υποποσοστώσεις για τους σωλήνες κάθε είδους, από χάλυβα, περιλαμβανομένων των σωλήνων OCTG. Οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις δεν μπορούν, επομένως, να επικαλεστούν τον όγκο των εξαγωγών που πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1979-1981.
T. Koopmans
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.