62022CC0602
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
ANDREI BIONDIEGO
przedstawiona w dniu 13 maja 2025 r. (
1
)
Sprawa C‑602/22 P
ABLV Bank AS, w likwidacji,
przeciwko
Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Unia bankowa – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuły 7 i 18 – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji o niewszczynaniu procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Kompetencje Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji – Uprawnienia dyskrecjonalne – Zakres kontroli sądowej
I. Wprowadzenie
1.
Głównym przedmiotem niniejszego odwołania jest określenie i rozgraniczenie kompetencji i prerogatyw Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Single Resolution Board, zwanej dalej „SRB”). W szczególności kwestia, w przedmiocie której Trybunał musi wydać orzeczenie, dotyczy kompetencji SRB do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowej w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Single Resolution Mechanism, zwanego dalej „SRM”) (
2
).
2.
W niniejszym odwołaniu ABLV Bank AS (zwany dalej „ABLV Bank”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 lipca 2022 r., ABLV Bank/SRB (T‑280/18, EU:T:2022:429, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym Sąd oddalił jego skargę na dwie decyzje SRB (
3
). Zasadniczo (
4
) w decyzjach tych SRB postanowiła nie przyjmować żadnego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do ABLV Bank i jego spółki zależnej ABLV Luxembourg SA (zwanej dalej „ABLV Bank Luxembourg”). SRB uznała, że w niniejszej sprawie spełnione zostały dwa warunki określone w art. 18 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia SRM, dotyczące przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a mianowicie znajdowanie się na progu upadłości lub zagrożenie upadłością danego podmiotu oraz brak środków alternatywnych wobec restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. SRB ostatecznie przyjęła jednak decyzję negatywną, uznając, że trzeci warunek, przewidziany w lit. c) tego przepisu, a mianowicie konieczność restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w interesie publicznym, nie został w niniejszej sprawie spełniony.
3.
W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wniesioną przez ABLV Bank w zakresie, w jakim była ona skierowana przeciwko decyzji SRB dotyczącej spółki zależnej ABLV Bank – ABLV Bank Luxembourg, i oddalił co do istoty wszystkie zarzuty podniesione na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji SRB dotyczącej ABLV Bank.
II. W przedmiocie odwołania
4.
ABLV Bank wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, stwierdzenie nieważności spornych decyzji, nakazanie SRB zapłaty kosztów poniesionych w obu instancjach oraz, w zakresie, w jakim Trybunał nie byłby właściwy do orzekania w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji, o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.
5.
SRB i Europejski Bank Centralny (EBC), interwenient w pierwszej instancji, zasadniczo wnoszą do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie ABLV Bank kosztami.
6.
Na poparcie swojego odwołania ABLV Bank podnosi cztery zarzuty, z których wszystkie zostały zakwestionowane przez SRB i EBC. W niniejszej opinii skupię się głównie na pierwszym zarzucie odwołania, w którym zawarta jest główna kwestia prawna pokrótce przedstawiona w pkt 1 powyżej. Na wstępie należy jednak przeanalizować podniesiony przez SRB zarzut niedopuszczalności odwołania.
A. W przedmiocie dopuszczalności odwołania
7.
SRB utrzymuje, że odwołanie jest niedopuszczalne. Zdaniem SRB jest ono niejasne i niespójne, nie zawiera zwięzłego przedstawienia powołanych zarzutów, a w wielu przypadkach nie określono w nim kwestionowanych punktów zaskarżonego wyroku i nie wskazano argumentów prawnych na poparcie podniesionych zarzutów. Trudno jest zatem wskazać błędy, jakie miałby popełnić Sąd.
8.
W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że odwołanie powinno dokładnie określać kwestionowane części zaskarżonego wyroku oraz argumenty na poparcie żądania jego uchylenia, gdyż inaczej odwołanie to jest niedopuszczalne (
5
).
9.
W niniejszej sprawie odwołanie nie zawsze jest jasne i spójne oraz nie określa w sposób wyczerpujący kwestionowanych części zaskarżonego wyroku. Jednakże zawiera ono wystarczające wskazówki pozwalające na określenie punktów wyroku kwestionowanych w ramach każdego z zarzutów oraz wystarczająco dokładne przedstawienie przeważającej części podniesionych argumentów. Moim zdaniem wynika z tego, że odwołanie nie jest niedopuszczalne w całości. Jednakże niektóre konkretne argumenty ABLV Bank zostaną odrzucone jako niedopuszczalne ze względu na ich niejasny charakter.
B. W przedmiocie istoty odwołania
1.
W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania
10.
W ramach pierwszego zarzutu odwołania ABLV Bank kwestionuje pkt 73–86 zaskarżonego wyroku. ABLV Bank podnosi błędną wykładnię art. 18 rozporządzenia SRM oraz szereg innych związanych z tym błędów.
11.
W tych punktach zaskarżonego wyroku Sąd, po pierwsze (pkt 73–78), oddalił zarzut skargi ABLV Bank dotyczący braku kompetencji SRB do przyjęcia decyzji w sprawie jego likwidacji, stwierdzając, że SRB nie nakazała likwidacji ABLV Bank w spornych decyzjach. Po drugie (pkt 79–86), Sąd oddalił zarzut skargi ABLV Bank dotyczący braku kompetencji SRB do przyjęcia formalnych decyzji negatywnych, takich jak sporne decyzje. Sąd stwierdził, że SRB jest uprawniona do przyjęcia tego rodzaju decyzji, opierając się na trzech okolicznościach: a) potrzebie uniknięcia luki w ochronie sądowej w odniesieniu do dokonywanej przez EBC oceny znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością (pkt 82 zaskarżonego wyroku); b) ramach prawnych, w jakie wpisuje się art. 18 rozporządzenia SRM, w szczególności w odniesieniu do art. 82 ust. 2 dyrektywy 2014/59 (
6
) (pkt 83 zaskarżonego wyroku); c) ryzyku naruszenia stabilności danej instytucji i potencjalnie rynków finansowych w przypadku braku kompetencji SRB do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej (pkt 84 zaskarżonego wyroku).
12.
Analiza prawna pierwszego zarzutu odwołania zostanie podzielona na trzy części: a) część pierwszą, dotyczącą zarzutu szczegółowego odnoszącego się do braku kompetencji SRB do przyjęcia formalnych decyzji negatywnych, takich jak sporne decyzje; b) część drugą, dotyczącą zarzutu szczegółowego odnoszącego się do zgodności dokonanej przez Sąd wykładni z orzecznictwem w dziedzinie delegowania uprawnień agencjom; c) część trzecią, dotyczącą pozostałych zarzutów szczegółowych podniesionych w ramach pierwszego zarzutu odwołania.
a)
W przedmiocie pierwszej części pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącej kompetencji SRB do przyjęcia spornych decyzji
1) Argumenty ABLV Bank
13.
ABLV Bank podnosi, że w pkt 79–86 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni art. 18 rozporządzenia SRM, stwierdzając, że SRB jest uprawniona do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w sprawie (braku) przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
14.
Zdaniem ABLV Bank w przyjętej przez Sąd wykładni przyznano SRB uprawnienia nieprzewidziane w art. 18 rozporządzenia SRM i wykładnia ta nie znajduje żadnego oparcia w brzmieniu tego przepisu. Opiera się ona na dorozumianym zastosowaniu przez analogię przepisów regulujących przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
15.
W wykładni Sądu przyznano SRB uprawnienie do przyjęcia decyzji wywołującej skutki prawne na zewnątrz, nawet jeśli spełnione są tylko dwa z trzech warunków określonych w art. 18 ust. 1, a zatem żaden program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie został przyjęty. Jednakże zgodnie ze stanowiskiem ABLV Bank gdyby SRB doszła do wniosku, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest konieczne w interesie publicznym, powinna powstrzymać się od przyjęcia decyzji.
16.
W niedawnym wyroku wielkiej izby Trybunału w sprawie Komisja/SRB (
7
) potwierdzono, że art. 18 rozporządzenia SRM nie przyznaje SRB uprawnienia do przyjęcia aktów wywołujących samodzielne skutki prawne.
17.
Ponadto ABLV Bank kwestionuje w szczególności pkt 83 zaskarżonego wyroku: po pierwsze, wspomniany w nim art. 82 ust. 2 dyrektywy 2014/59, który przewiduje możliwość przyjęcia decyzji negatywnych w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, dotyczy jedynie krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a zatem nie może mieć zastosowania do SRB; po drugie, brak w rozporządzeniu SRM przepisu równoważnego przepisowi przewidzianemu w przytoczonym powyżej akcie prawnym nie jest niezamierzonym zaniechaniem ze strony prawodawcy Unii. ABLV Bank kwestionuje również pkt 84 zaskarżonego wyroku, który jego zdaniem opiera się na logice nieprzewidzianej w rozporządzeniu SRM.
2) Analiza
18.
Aby ustosunkować się do zarzutu szczegółowego dotyczącego błędnej wykładni art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, należy dokonać wykładni tego przepisu zgodnie z kryteriami wykładni zwykle stosowanymi przez Trybunał.
19.
Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, do celów dokonywania wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, ale także kontekst, w jaki się on wpisuje, oraz cele regulacji, której część stanowi (
8
).
20.
W dalszej części przeprowadzę zatem analizą językową, systemową i celowościową art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM w celu ustalenia, czy – jak wynika z zarzutu szczegółowego ABLV Bank – Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu w zaskarżonym wyroku, uznając kompetencję SRB do przyjmowania formalnych decyzji negatywnych dotyczących (braku) spełnienia warunków przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
21.
Na wstępie muszę zauważyć, że chociaż ABLV Bank opiera swój zarzut szczegółowy wyłącznie na naruszeniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, to jednak inny przepis tego rozporządzenia ma znaczenie dla oceny, czy wniosek Sądu dotyczący kompetencji SRB do przyjęcia decyzji takich jak sporne decyzje jest prawidłowy. Odnoszę się do art. 7 ust. 2, zgodnie z którym SRB jest odpowiedzialna za „przyjmowanie wszelkich decyzji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją” w odniesieniu do podmiotów podlegających jej kompetencjom (
9
). Moim zdaniem bowiem to właśnie ten przepis wyraźnie przyznaje SRB uprawnienia decyzyjne w ramach podziału zadań ustanowionego w rozporządzeniu SRM.
22.
W celu dokonania oceny zasadności podniesionego przez ABLV Bank zarzutu szczegółowego należy zatem moim zdaniem dokonać łącznej wykładni tych dwóch przepisów zgodnie z wymienionymi wyżej kryteriami wykładni.
23.
W tym względzie, z językowego punktu widzenia, z brzmienia art. 7 ust. 2 SRM, w którym użyto ogólnych terminów „wszelki[e]” i decyzje „związan[e] z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją” (
10
), wynika zamiar prawodawcy, aby przewidzieć całościową formułę przyznającą SRB kompetencje do przyjęcia każdej decyzji dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotów podlegających uprawnieniom Unii w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (
11
).
24.
Natomiast art. 18 ust. 1 SRM przewiduje kompetencję SRB do przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli spełnione są trzy warunki wymienione w lit. a), b) i c).
25.
Decyzje (takie jak sporne decyzje), w których stwierdzono, że warunki przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zostały spełnione, stanowią decyzje „związane z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją”, które w związku z tym są objęte zakresem szerokiego sformułowania przepisu art. 7 ust. 2 rozporządzenia SRM.
26.
Brzmienie art. 7 ust. 2 rozporządzenia SRM w związku z art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia potwierdza zatem wykładnię tych dwóch przepisów w ten sposób, że SRB jest uprawniona do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w odniesieniu do trzech warunków określonych w tym ostatnim przepisie.
27.
Potwierdza to systemowa i celowościowa wykładnia tych przepisów.
28.
W odniesieniu do ram prawnych, a tym samym całości przepisów rozporządzenia SRM, przyznanie SRB kompetencji do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest konieczne w przewidzianym w art. 7 tego rozporządzenia systemie podziału zadań w ramach SRM. Decyzja SRB o niepodejmowaniu działania Unii w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oznacza bowiem przyjęcie środków przez organy krajowe. Konieczne jest zatem, aby organy krajowe były informowane o zakończeniu przez SRB procedury prowadzonej na poziomie Unii oraz o tym, że Unia nie zamierza wykonywać swoich uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odmienna wykładnia istotnych przepisów prowadziłaby do niejasności w ramach SRM, która byłaby niezgodna z przewidzianym w rozporządzeniu SRM systemem podziału kompetencji.
29.
Wciąż z systemowego punktu widzenia przyznanie SRB kompetencji do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest także zgodne z koniecznością uniknięcia luki w ochronie sądowej danego podmiotu (
12
). Gdyby bowiem SRB nie mogła przyjąć formalnej decyzji negatywnej, zaskarżalnej do sądów Unii, nie byłoby zatem możliwe poddania kontroli sądowej oceny EBC, czy dany podmiot znajduje się na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością – w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) – która to ocena, jako akt przygotowawczy w ramach postępowania, nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu (
13
).
30.
Wreszcie z celowościowego punktu widzenia proponowana wykładnia jest zgodna z przewidzianym w motywach 89 i 123 rozporządzenia SRM celem rozporządzenia SRM, jakim jest zapewnienie skutecznego zarządzania dotyczącymi instytucji kredytowych sytuacjami kryzysowymi i sytuacjami związanymi z pozostawaniem na progu upadłości, a także skuteczności samego SRM (
14
). W takich sytuacjach bowiem szybkość interwencji jest często decydująca (
15
). W przypadku braku formalnej decyzji wyjaśniającej, że Unia nie wykona swoich uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, sytuacja niepewności co do tego, czy Unia wykona te uprawnienia w odniesieniu do danego podmiotu, mogłaby zagrozić szybkiemu przyjęciu środków, a tym samym ich skuteczności.
31.
W tym znaczeniu wykładnia ta jest również zgodna z wymienionymi w motywie 58 rozporządzenia SRM celami rozporządzenia SRM, polegającymi na utrzymaniu stabilności finansowej, zapewnieniu ciągłości świadczenia podstawowych usług finansowych i ochronie deponentów (
16
). Niejasność wynikająca z braku formalnej decyzji negatywnej, budząca wątpliwości co do decyzji i środków, które zostaną przyjęte w odniesieniu do tego podmiotu po dokonaniu przez EBC oceny znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością, zwiększyłaby ryzyko dla tego podmiotu, a w konsekwencji także ryzyko wystąpienia efektu domina (
17
).
32.
Ponadto moim zdaniem wyrok Komisja/SRB nie podważa wykładni, zgodnie z którą SRB jest uprawniona do przyjmowania formalnych decyzji negatywnych co do spełnienia warunków określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM. W wyroku tym Trybunał orzekł, że przyjęty przez SRB program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu. Program ten nie stanowi bowiem ostatecznego wyniku procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który konkretyzuje się dopiero poprzez jego zatwierdzenie przez Komisję (
18
). W szczególności w pkt 83 wyroku Komisja/SRB Trybunał orzekł, że o ile art. 7 i 18 tego rozporządzenia przewidują, iż SRB jest odpowiedzialna za opracowanie i przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, „o tyle przepisy te nie przyznają jej jednak uprawnienia do przyjęcia aktu wywołującego samodzielne skutki prawne”.
33.
Jednakże z przedmiotu sporu zakończonego wyrokiem Komisja/SRB jasno wynika, że Trybunał odniósł się w tym wyroku wyłącznie do przyjętego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, to znaczy do formalnej decyzji pozytywnej SRB, która nie wywołuje samodzielnych skutków prawnych. Natomiast formalna decyzja negatywna o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest aktem kończącym postępowanie przed SRB. Decyzja ta stanowi zatem akt, który siłą rzeczy wywołuje samodzielne skutki prawne i podlega zaskarżeniu na podstawie art. 263 TFUE.
34.
Wreszcie argumenty ABLV Bank mające na celu zakwestionowanie pkt 83 zaskarżonego wyroku nie podważają prawidłowości wniosku Sądu dotyczącego przyznania SRB kompetencji do przyjęcia formalnej decyzji negatywnej w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W tym punkcie bowiem Sąd nie uznał, że art. 82 ust. 2 dyrektywy 2014/59 ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd odniósł się do tego przepisu w ramach analizy szerszego kontekstu regulacyjnego, w który wpisuje się art. 18 rozporządzenia SRM.
35.
Z powyższych rozważań wynika moim zdaniem, że pierwszą część pierwszego zarzutu odwołania należy oddalić.
b)
W przedmiocie drugiej części pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącej orzecznictwa w dziedzinie delegowania uprawnień na agencje
1) Argumenty ABLV Bank
36.
ABLV Bank utrzymuje, że przyjęta przez Sąd w zaskarżonym wyroku wykładnia art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM jest niezgodna z orzecznictwem dotyczącym delegowania uprawnień na agencje wynikającym z wyroku Meroni/Wysoka Władza (
19
). ABLV Bank podkreśla, że SRB jest agencją, której uprawnienia muszą być ściśle określone. Podnosi on, że w rozporządzeniu SRM, w którego motywie 26 powołano się na wspomniane wyżej orzecznictwo, wyraźnie uznano potrzebę ograniczenia uprawnień SRB. Jednakże wbrew tej potrzebie przyjęta przez Sąd wykładnia przyznaje SRB bardzo szerokie uprawnienie do decydowania o losie danego banku w sposób stały, bez interwencji Komisji i Rady oraz bez żadnych ograniczeń o charakterze proceduralnym lub materialnym.
2) Analiza
37.
Na wstępie pragnę zauważyć, że w niedawnym wyroku Komisja/SRB Trybunał zbadał zgodność uprawnień przyznanych SRB na mocy art. 18 rozporządzenia SRM w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku Meroni/Wysoka Władza w odniesieniu do sytuacji odwrotnej w stosunku do tej rozpatrywanej w niniejszej sprawie, a mianowicie sytuacji przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że przepisy tego artykułu, które umożliwiają SRB przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pozwalają uniknąć „przesunięcia odpowiedzialności” w rozumieniu wspomnianego wyżej orzecznictwa (
20
). Trybunał oparł swoje rozumowanie na założeniu, że przyznając SRB uprawnienie do dokonania oceny, czy warunki przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są spełnione, oraz uprawnienie do określenia instrumentów niezbędnych do celów takiego programu, przepisy te powierzają Komisji lub, w stosownych przypadkach, Radzie odpowiedzialność za ostateczną ocenę aspektów uznaniowych programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które wchodzą w zakres unijnej polityki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych (
21
).
38.
Zarzut szczegółowy podniesiony przez ABLV Bank w drugiej części pierwszego zarzutu odwołania opiera się na błędnym założeniu, ponieważ zmierza on do zrównania dwóch całkowicie odmiennych sytuacji. Sprowadza się on bowiem w istocie do twierdzenia, że rozumowanie przyjęte przez Trybunał w wyroku Komisja/SRB w odniesieniu do uprawnienia SRB do przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno mieć zastosowanie również do jej uprawnienia do przyjęcia decyzji negatywnej. Wobec braku udziału instytucji w procedurze przyjmowania tego rodzaju decyzji przyznanie SRB uprawnienia do przyjmowania takich decyzji byłoby zatem niezgodne z orzecznictwem dotyczącym delegowania uprawnień na agencje (
22
).
39.
Jednakże uprawnienie do przyjęcia decyzji negatywnych w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest całkowicie odmienne od uprawnienia wykonywanego w odwrotnym przypadku przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który był przedmiotem wyroku Komisja/SRB.
40.
Przyjmując decyzję negatywną, SRB stwierdza, że warunki określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, uzasadniające wykonanie przez Unię jej uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie zostały spełnione. Decyzja negatywna powoduje zakończenie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie Unii. Ewentualne działania zostaną podjęte, w stosownym przypadku, na poziomie krajowym, jeżeli spełnione zostaną warunki określone w mających zastosowanie przepisach prawa krajowego.
41.
Decyzja negatywna stanowi zatem decyzję o niewykonywaniu uprawnień, które wchodzą w zakres unijnej polityki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przeciwieństwie do tego (pozytywna) decyzja o przyjęciu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wiąże się z wszczęciem rzeczywistej procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz pełnym wykonaniem uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które wchodzą w zakres unijnej polityki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i które mogą wykonywać jedynie instytucje Unii (
23
).
42.
W tym kontekście zakres ocen, które SRB jest zobowiązana dokonać w celu przyjęcia decyzji negatywnej, jest również znacznie bardziej ograniczony. W przypadku przyjęcia decyzji negatywnej oceny dokonywane przez SRB ograniczają się do stwierdzenia, że trzy warunki określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM nie zostały spełnione. Natomiast nie obejmują one, jak ma to miejsce w przypadku przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, określenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub konieczności wykorzystania jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 18 ust. 6 lit. c) rozporządzenia SRM.
43.
W odniesieniu do charakteru oceny, czy spełnione są trzy warunki określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, Trybunał stwierdził, że SRB dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi (
24
), i to niezależnie od tego, czy analiza ta prowadzi do wydania decyzji pozytywnej czy negatywnej (
25
). Jednakże Trybunał uznał również, że na mocy art. 18 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia SRM uprawnienia te są ograniczone obiektywnymi kryteriami i warunkami określającymi zakres działania SRB (
26
).
44.
Ocena, czy spełnione są trzy warunki określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, wymaga dokonania wyborów o charakterze technicznym oraz przeprowadzenia złożonych ocen (
27
) o charakterze technicznym i gospodarczo‑ostrożnościowym (
28
). Natomiast wspomniana ocena nie wiąże się z wyborami o charakterze „politycznym”, które są pozostawione wyłącznie organom politycznym Unii.
45.
Przy ocenie, czy warunki te są spełnione, SRB wykonuje zatem „uprawnienia dyskrecjonalne o charakterze technicznym”, nie zaś „uprawnienia dyskrecjonalne o charakterze politycznym” (
29
).
46.
Z powyższych rozważań wynika, że w przypadku przyjęcia decyzji negatywnej delegowanie uprawnień na rzecz SRB, ograniczone do uprawnienia do ustalenia na podstawie ocen o charakterze zasadniczo technicznym, że warunki podjęcia przez Unię działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie są spełnione, ma znacznie węższy zakres niż delegowanie uprawnień na rzecz SRB w przypadku przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Delegowanie uprawnień i wynikające z niego uprawnienia dyskrecjonalne mają inny zakres niż w przypadku przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji: ponieważ nie są wykonywane uprawnienia dyskrecjonalne o charakterze politycznym, udział instytucji „politycznych” w przyjmowaniu takich decyzji negatywnych nie jest konieczny.
47.
Ponadto powody wskazane w motywach 24 i 26 rozporządzenia SRM, które uzasadniają konieczność interwencji Komisji i Rady w przypadku przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie uzasadniają ich udziału w procedurze przyjęcia decyzji negatywnej.
48.
W szczególności jeżeli chodzi o udział Komisji w przypadku przyjęcia decyzji negatywnej, to ponieważ Unia nie podejmuje żadnego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie może być również mowy o kontroli aspektów uznaniowych programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (
30
).
49.
Jeśli chodzi o udział Rady w przypadku przyjęcia decyzji negatywnej, jako że fundusz nie został wykorzystany, nie ma potrzeby kontrolowania kwoty środków, które mają zostać wykorzystane, ani sprawowania kontroli nad wpływem, jaki restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja miałaby na stabilność finansową państw członkowskich i Unii jako całości, a także na suwerenność budżetową państw członkowskich. W przypadku braku działania Unii w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyważenie różnych wchodzących w grę celów i interesów nastąpi zatem, w stosownym przypadku, na poziomie krajowym, zgodnie z przewidzianym w rozporządzeniu systemem podziału kompetencji.
50.
Podsumowując: z powyższych rozważań wynika, że przyznanie SRB uprawnienia do przyjmowania decyzji negatywnych w przedmiocie spełnienia przesłanek określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM nie powoduje przekazania na rzecz SRB uprawnienia do przyjęcia aktu dotyczącego polityki gospodarczej, będącego wyrazem Unii, lecz jedynie uprawnienia do wyrażania ocen stanowiących wyraz uprawnienia dyskrecjonalnego o charakterze technicznym; nie prowadzi ono zatem do „rzeczywistego przesunięcia odpowiedzialności” niezgodnego z orzecznictwem Trybunału dotyczącym delegowania uprawnień agencjom wynikającym z wyroku Meroni/Wysoka Władza.
51.
Moim zdaniem wynika z tego, że drugą część pierwszego zarzutu odwołania również należy oddalić.
c)
W przedmiocie trzeciej części pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącej pozostałych zarzutów szczegółowych
52.
W ramach pierwszego zarzutu odwołania ABLV Bank podnosi szereg innych zarzutów szczegółowych dotyczących pkt 73–86 zaskarżonego wyroku.
53.
Po pierwsze, ABLV Bank podnosi, że późniejsza praktyka stosowana przez SRB świadczy o tym, iż ona sama nie zgadza się z przyjętą przez Sąd wykładnią art. 18 rozporządzenia SRM.
54.
Moim zdaniem argument ten jest przede wszystkim niedopuszczalny, ponieważ w żaden sposób nie wskazuje kwestionowanych elementów zaskarżonego wyroku, które mają naruszać prawo (
31
). W każdym razie, co do istoty, jest on również nieistotny dla sprawy. Nawet bowiem przy założeniu, że SRB zmieniła swoją praktykę, co kwestionuje sama SRB, taka zmiana byłaby pozbawiona znaczenia dla celów niniejszej sprawy, ponieważ nie ma ona żadnego wpływu na zgodność z prawem przyjętej przez Sąd wykładni art. 18 rozporządzenia SRM.
55.
Po drugie, ABLV Bank podnosi, że Sąd nie określił prawidłowo skutków prawnych spornych decyzji. Decyzje te, zawierające wiążące ustalenia dotyczące dwóch warunków określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, zmieniły sytuację prawną ABLV Bank w sposób negatywny, nie prowadząc jednak do jego bezpośredniej likwidacji. Sąd powinien był zrozumieć charakter tych decyzji i ich skutki prawne przed zbadaniem ich zgodności z prawem. Następnie Sąd stwierdził, że SRB może wydawać polecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie określając jednak rodzaju poleceń.
56.
Mam poważne wątpliwości co do dopuszczalności również tego zarzutu szczegółowego. Także bowiem w tym przypadku ABLV Bank nie wskazuje kwestionowanych części zaskarżonego wyroku. W każdym razie ten zarzut szczegółowy jest również bezzasadny. W pkt 34 i 49 zaskarżonego wyroku Sąd przyznał wyraźnie, że sporna decyzja wywoływała bezpośrednie skutki dla sytuacji prawnej ABLV Bank. Jest to powodem, dla którego decyzja ta dotyczy tego banku bezpośrednio i ma on legitymację procesową do zaskarżenia tej decyzji, mimo iż nie jest jej adresatem. Sąd przeanalizował zatem i zrozumiał charakter spornych decyzji oraz ich skutki prawne. Ponadto Sąd nie stwierdził w zaskarżonym wyroku, że SRB wydaje polecenia organom krajowym.
57.
Po trzecie, ABLV Bank podnosi, że Sąd, nie uznając, iż sporne decyzje zobowiązują do likwidacji ABLV Bank i ABLV Bank Luxembourg, przeinaczył ich treść. Z jednej strony brzmienie spornych decyzji zobowiązuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do wykonania tych decyzji i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do konieczności likwidacji. Z drugiej strony Sąd miał błędnie utożsamić pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 263 TFUE z konkretnym dokumentem materialnym. Pojęcie to dotyczy treści spornych decyzji. Tak więc w świetle komunikatu prasowego wydanego przez SRB w dniu 24 lutego 2018 r. (
32
) Sąd powinien był stwierdzić, że sporne decyzje zobowiązywały do likwidacji ABLV Bank i ABLV Bank Luxembourg.
58.
W tym względzie argumenty dotyczące domniemanego zobowiązania do likwidacji w spornych decyzjach są bezzasadne. Z wyroku z dnia 24 lutego 2022 r., Bernis i in./SRB (C‑364/20 P, niepublikowanego, EU:C:2022:115) wynika bowiem wyraźnie, że w spornych decyzjach nie nałożono obowiązku likwidacji obu rozpatrywanych podmiotów (
33
). Ponadto, jak zauważył Sąd w pkt 75 zaskarżonego wyroku, z pkt 49 wyroku ABLV Bank wynika, że likwidacja tego banku była skutkiem decyzji podjętej przez akcjonariuszy tej spółki.
59.
Argumenty dotyczące komunikatu prasowego wydanego przez SRB w dniu 24 lutego 2018 r. są również bezzasadne. Nawet przy założeniu, że istnieje niespójność między treścią spornych decyzji a komunikatem prasowym, Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 77 zaskarżonego wyroku, że akt informacyjny taki jak komunikat prasowy nie może zmienić treści formalnej decyzji.
60.
Po czwarte, ABLV Bank podnosi, że Sąd w sposób dorozumiany przeinaczył pojęcie „adresata” aktu w rozumieniu art. 263 i art. 297 ust. 2 TFUE. Sąd powinien był wziąć pod uwagę, że adresatem aktu jest osoba, której sytuacja prawna uległa zmianie, nie zaś organ odpowiedzialny za jego wykonanie. Wynika z tego, że ABLV Bank i ABLV Bank Luxembourg należało uznać za adresatów spornych decyzji.
61.
Ten zarzut szczegółowy jest bezzasadny. Z orzecznictwa wynika bowiem, że pojęcie adresata aktu w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE należy odczytywać w znaczeniu formalnym jako dotyczące osoby wskazanej w tym akcie jako jego adresat. Okoliczność, że treść tego aktu może dotyczyć osoby innej niż formalny adresat aktu, może z pewnością stanowić podstawę legitymacji procesowej tej osoby, ale nie przyznaje jej statusu adresata danego aktu (
34
).
62.
Po piąte, sporne decyzje są dotknięte poważnymi uchybieniami proceduralnymi, które powinny były zostać podniesione z urzędu. Przysługujące ABLV Bank prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt nie były przestrzegane w postępowaniu, które doprowadziło do wydania spornej decyzji. Ponadto decyzja ta nie została prawidłowo doręczona ABLV Bank i nie przedstawiono żadnego uzasadnienia.
63.
Moim zdaniem zarzuty szczegółowe dotyczące podnoszonych uchybień proceduralnych są również niedopuszczalne. ABLV Bank ponownie nie wskazuje w żaden sposób kwestionowanych części zaskarżonego wyroku. W szczególności zarzut szczegółowy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia nie jest oparty na żadnym argumencie.
64.
W związku z powyższym moim zdaniem należy oddalić w całości pierwszy zarzut odwołania.
2.
W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania
65.
W ramach drugiego zarzutu odwołania ABLV Bank kwestionuje tę część zaskarżonego wyroku (
35
), w której Sąd oddalił jego zarzuty skargi dotyczące oceny istnienia sytuacji zagrożenia upadłością w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia SRM. SRB i EBC kwestionują wszystkie zarzuty szczegółowe podniesione w ramach drugiego zarzutu odwołania.
66.
Na wstępie należy oddalić podniesiony przez SRB zarzut, zgodnie z którym niniejszy zarzut odwołania jest niedopuszczalny w całości. Prawdą jest rzeczywiście, że w niektórych punktach argumentacja ABLV Bank jest niejasna. Jednakże w większości przypadków odwołanie pozwala na wskazanie kwestionowanych elementów zaskarżonego wyroku i zrozumienie argumentów ABLV Bank, umożliwiając Trybunałowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem.
a)
W przedmiocie zakresu kontroli sądowej
67.
ABLV Bank utrzymuje, że w pkt 90–96 zaskarżonego wyroku Sąd przyjął nadmiernie restrykcyjną koncepcję zakresu kontroli sądowej, jaką sądy Unii powinny przeprowadzić w odniesieniu do oceny istnienia sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia SRM. Sąd naruszył w ten sposób art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Sąd błędnie uznał, że kontrola ta powinna być bardziej ograniczona niż kontrola dokonywana przez sądy krajowe w dziedzinie upadłości.
68.
W tym względzie z orzecznictwa przytoczonego w pkt 43 powyżej wynika, że przy ocenie, czy warunki określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM zostały spełnione, SRB dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi. Dokładniej rzecz ujmując, z orzecznictwa, o którym mowa w pkt 44 powyżej, wynika, że przy dokonywaniu oceny dotyczącej istnienia sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością w odniesieniu do instytucji kredytowej SRB jest zobowiązana do dokonywania wyborów o charakterze technicznym oraz do sporządzania prognoz i złożonych ocen gospodarczych.
69.
W tym względzie Trybunał stwierdził, że z uwagi na ten zakres uznania kontrola sądowa, jaką sąd Unii powinien sprawować nad prawidłowością uzasadnienia decyzji dotyczących przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – które to uzasadnienie obejmuje analizę istnienia sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością – nie może prowadzić do zastąpienia oceny SRB własną oceną, lecz ma na celu sprawdzenie, czy dana decyzja nie została oparta na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych i czy nie jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie lub nadużyciem władzy (
36
).
70.
Wynika z tego, że Sąd nie naruszył prawa w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do określenia zakresu kontroli sądowej sądów Unii w przedmiocie oceny dotyczącej istnienia sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością.
71.
W tym względzie pragnę jednak zauważyć, że to właśnie ze względu na przyznanie SRB uprawnienia dyskrecjonalnego o charakterze technicznym dla ustalania, czy spełnione są kryteria określone w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, ścisła kontrola sądowa ma, aczkolwiek we wskazanych powyżej granicach, szczególne znaczenie (
37
).
72.
Z utrwalonego orzecznictwa bezspornie wynika, że w przypadku korzystania z uprawnień dyskrecjonalnych o charakterze technicznym zasadnicze znaczenie ma poszanowanie gwarancji proceduralnych, w tym spoczywającego na instytucjach Unii obowiązku zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów sytuacji podlegającej ocenie. W takich sytuacjach sąd Unii powinien w szczególności nie tylko zbadać materialną prawdziwość przytoczonych dowodów, ich wiarygodność i spójność, ale także sprawdzić, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę do celów oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie (
38
).
73.
W szczególności złożony charakter ocen gospodarczych dokonywanych przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinien uniemożliwiać krajowym sądom badania, czy dowody, na których oparł się organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, są faktycznie trafne, rzetelne i spójne, czy dowody te obejmują wszystkie istotne informacje, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy są w stanie potwierdzić wyciągnięte na ich podstawie wnioski (
39
). SRB będzie zatem zobowiązana do podejmowania decyzji na podstawie przekonywających, trafnych, wiarygodnych i spójnych dowodów, a także do wyczerpującego uzasadnienia swojej decyzji, ukazującego etapy stanowiącego podstawę decyzji procesu logicznego (
40
). Te dowody i uzasadnienie powinny być przedmiotem ścisłej kontroli ze strony sądu Unii. Jest tak tym bardziej, że rozporządzenie SRM nie przewiduje możliwości wniesienia odwołania od decyzji przyjętych zgodnie z art. 18 rozporządzenia SRM do komisji odwoławczej ustanowionej na podstawie art. 85 tego rozporządzenia (
41
).
b)
W przedmiocie pozostałych zarzutów szczegółowych podniesionych w ramach drugiego zarzutu odwołania
74.
W ramach drugiego zarzutu odwołania ABLV Bank podnosi szereg innych zarzutów szczegółowych wobec pkt 97–146 zaskarżonego wyroku.
75.
Po pierwsze, ABLV Bank utrzymuje, że Sąd przeinaczył akta sprawy, stwierdzając, że sporna decyzja dotycząca ABLV Bank zawiera dokonaną przez SRB dorozumianą ocenę znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością tego banku, podczas gdy SRB wskazała w odpowiedzi na skargę, że EBC przeprowadził tę ocenę samodzielnie oraz że jedynie skonsultowano się z SRB.
76.
Ten zarzut szczegółowy opiera się na oczywiście błędnym rozumieniu pkt 103–108 zaskarżonego wyroku. W tych punktach Sąd nie stwierdził istnienia jakiejkolwiek dorozumianej oceny. Sąd stwierdził jedynie, nie popełniając przy tym błędu, że zgodnie z orzecznictwem SRB może przyjąć ocenę EBC dotyczącą spełnienia warunku określonego w art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia SRM i oprzeć się na takiej ocenie.
77.
Po drugie, ABLV Bank utrzymuje, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne poprzez pominięcie, nie uwzględniając wyroku Tribunal d’arrondissement de Luxembourg (sądu okręgowego w Luksemburgu, Luksemburg) z dnia 9 marca 2018 r., a także innych późniejszych zdarzeń, które miały podważyć oceny SRB leżące u podstaw spornych decyzji.
78.
W tym względzie wyrok sądu luksemburskiego jest oczywiście nieistotny w niniejszym kontekście, choćby z tego powodu, że nie dotyczy on ABLV Bank, lecz ABLV Bank Luxembourg, w odniesieniu do którego skarga ABLV Bank została uznana za niedopuszczalną. Jeśli chodzi o odniesienie do innych późniejszych elementów, przede wszystkim ABLV Bank w żaden sposób nie kwestionuje zawartego w pkt 97–99 zaskarżonego wyroku rozumowania, w którym Sąd odrzucił argument dotyczący późniejszych zdarzeń dotyczących sytuacji płynnościowej ABLV Bank. W każdym razie odniesienie w odwołaniu do tych późniejszych zdarzeń nie jest poparte żadnymi dowodami.
79.
Po trzecie, ABLV Bank utrzymuje, że Sąd nie odniósł się w odpowiedni sposób do niektórych argumentów podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji. ABLV Bank odnosi się do następujących elementów: moratorium, mechanizmu ochrony depozytów oraz wniosku o wymianę jego środków płynnych w Euroclear na środki płynne w banku centralnym Łotwy.
80.
W tym względzie, w przypadku gdyby ten zarzut szczegółowy należało rozumieć jako zmierzający do zakwestionowania istoty ocen Sądu w odniesieniu do tych elementów, jest on oczywiście niedopuszczalny, ponieważ ABLV Bank nie wskazuje w żaden sposób, jakimi błędami miałby być dotknięty zaskarżony wyrok. W zakresie, w jakim ten zarzut szczegółowy należy rozumieć w ten sposób, że ABLV Bank podnosi brak uzasadnienia w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do przeprowadzonej przez Sąd analizy, jest on bezzasadny. Sąd ustosunkował się bowiem do tych argumentów w pkt 125–144 zaskarżonego wyroku.
81.
Wreszcie, po czwarte, ABLV Bank utrzymuje, że zaskarżony wyrok opiera się na błędnym rozumieniu pojęcia płynności banków w rozumieniu art. 18 rozporządzenia SRM. Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że przewidziany w prawie Unii system płynności zostałby zniekształcony, gdyby na instytucję kredytową nałożono dodatkowe wymogi w zakresie płynności w przypadku kryzysu.
82.
W tym względzie pragnę zauważyć, że na poparcie swojego argumentu dotyczącego pojęcia „płynności” ABLV Bank podnosi jedynie, że zabezpieczenia przed utratą płynności zostaną utworzone we właściwym czasie oraz zostaną celowo wykorzystane i ograniczone w scenariuszu kryzysowym. ABLV Bank nie kwestionuje jednak w żaden sposób rozumowania Sądu zawartego w pkt 111–115 zaskarżonego wyroku. Ponadto twierdzenie dotyczące nałożenia dodatkowych wymogów w zakresie płynności nie jest poparte żadnymi dowodami.
83.
Z całości powyższych uwag wynika moim zdaniem, że należy oddalić również drugi zarzut odwołania.
3.
W przedmiocie trzeciego zarzutu odwołania
84.
W ramach trzeciego zarzutu odwołania ABLV Bank utrzymuje, że Sąd w zaskarżonym wyroku pominął, przeinaczył lub niewłaściwie rozpatrzył szereg argumentów podniesionych w pierwszej instancji. ABLV Bank odnosi się: po pierwsze, do swojego argumentu dotyczącego braku poszanowania przez EBC i SRB kompetencji organów łotewskich w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz istnienia decyzji w tym względzie; po drugie, do swojego argumentu dotyczącego opinii amerykańskiej Financial Crime Enforcement Network (FinCEN), która miała stanowić próbę wywarcia przez państwo trzecie nacisku na Republikę Łotewską w celu doprowadzenia jej do zmiany uregulowań; po trzecie, do swojego argumentu dotyczącego wątpliwości co do bezstronności SRB i EBC. Ponadto, zdaniem ABLV Bank, Sąd nie uwzględnił w wystarczającym stopniu szeregu dowodów przedstawionych przez ABLV Bank.
85.
W tym względzie, jeśli chodzi o dwa pierwsze argumenty, z orzecznictwa wynika, że uwzględnienie przyczyn znajdowania się banku na progu upadłości lub jego zagrożenia upadłością w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia SRM nie jest przewidziane w tym przepisie i jest także niezgodne z celami tego rozporządzenia (
42
). Wynika z tego, że w pkt 101 zaskarżonego wyroku Sąd mógł, nie popełniając przy tym błędu, odrzucić wszystkie argumenty dotyczące tych przyczyn, w tym rzeczone dwa argumenty, uznając je za niemające znaczenia dla zgodności z prawem spornej decyzji dotyczącej ABLV Bank.
86.
Co się tyczy trzeciego argumentu, w zakresie, w jakim należy go rozumieć w ten sposób, że ABLV Bank zamierzał zakwestionować naruszenie przysługującego mu prawa do tego, by dotyczące go kwestie zostały rozpatrzone przez SRB w sposób bezstronny, Sąd ustosunkował się do nich w pkt 179–186 zaskarżonego wyroku. ABLV Bank nie może zatem podnosić, że Sąd pominął ten argument. Ponadto nie kwestionuje on w żaden sposób w swoim odwołaniu rozumowania zawartego w tej części zaskarżonego wyroku.
87.
Wreszcie, w odniesieniu do argumentów dotyczących oceny dowodów przez Sąd, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (
43
). Wspomniane wyżej argumenty są zatem niedopuszczalne.
88.
Z powyższych rozważań wynika moim zdaniem, że trzeci zarzut odwołania również należy oddalić.
4.
W przedmiocie czwartego zarzutu odwołania
89.
W ramach czwartego zarzutu odwołania ABLV Bank podnosi, że Sąd popełnił szereg błędów przy ocenie dopuszczalności skargi na decyzję dotyczącą ABLV Bank Luxembourg.
90.
Po pierwsze, sporne decyzje powinny być interpretowane zgodnie z komunikatem prasowym wydanym przez SRB w dniu 24 lutego 2018 r. Po drugie, Sąd miał przeinaczyć ich treść, zaprzeczając, jakoby sporne decyzje zobowiązywały do likwidacji ABLV Bank i ABLV Bank Luxembourg. Po trzecie, odnosząc się do decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjętych przez SRB w odniesieniu do innych podmiotów, ABLV Bank utrzymuje, że decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zmienić sytuację prawną akcjonariuszy. Wywodzi on z tego, że to samo dotyczy decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
91.
W tym względzie uważam, że rozumowanie Sądu zawarte w pkt 40–45 zaskarżonego wyroku nie narusza prawa. Sąd prawidłowo zastosował bowiem orzecznictwo (
44
), uznając, że sporna decyzja odnosząca się do ABLV Bank Luxembourg nie dotyczyła bezpośrednio ABLV Bank, jako akcjonariusza ABLV Bank Luxembourg, ponieważ jego prawo do otrzymywania dywidend i uczestniczenia w zarządzaniu ABLV Bank Luxembourg nie zostało naruszone decyzją o niepoddawaniu tego podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
92.
Argumenty podniesione przez ABLV Bank nie podważają tego stwierdzenia. Pierwszy i drugi argument, o których mowa w pkt 90 powyżej, zostały już odrzucone w pkt 58 i 59 powyżej. Trzeci argument, dotyczący decyzji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przyjętych przez SRB w odniesieniu do innych podmiotów, również należy odrzucić, ponieważ decyzje te nie mają znaczenia dla celów wykazania bezpośredniego interesu ABLV Bank w odniesieniu do spornej decyzji dotyczącej jego spółki zależnej.
93.
Wynika z tego, że czwarty zarzut odwołania również powinien zostać oddalony, a zatem odwołanie należy oddalić w całości.
III. W przedmiocie kosztów
94.
Ponieważ ABLV Bank przegrał sprawę w odwołaniu, a zarówno SRB, jak i EBC wystąpiły z takim żądaniem, uważam, że ABLV Bank powinien zostać obciążony ich kosztami na podstawie art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, który ma zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu.
IV. Wniosek
95.
W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:
–
odwołanie zostaje oddalone;
–
ABLV Bank AS zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Europejski Bank Centralny.
(
1
)	Język oryginału: włoski.
(
2
)	SRM został ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającym jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1) (zwanym dalej „rozporządzeniem SRM”).
(
3
)	Odpowiednio decyzje SRB/EES/2018/09 i SRB/EES/2018/10 z dnia 23 lutego 2018 r. (zwane dalej „spornymi decyzjami”).
(
4
)	Jeśli chodzi o bardziej szczegółowe przedstawienie stanu faktycznego niniejszej sprawy, odsyłam do pkt 2–20 zaskarżonego wyroku.
(
5
)	Zgodnie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości. Zobacz między innymi wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r., SV Capital/EUNB (C‑577/15 P, EU:C:2016:947, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
6
)	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).
(
7
)	Wyrok z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, zwany dalej „wyrokiem Komisja/SRB”, EU:C:2024:520; zob. w szczególności pkt 83).
(
8
)	Zobacz między innymi wyrok z dnia 9 stycznia 2025 r., Gminy Schaerbeek i Linkebeek (C‑627/23, EU:C:2025:9, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
9
)	To znaczy instytucji finansowych i grup, które uznaje się za istotne dla stabilności finansowej w Unii, jak również innych grup transgranicznych. Zobacz w tym względzie wyrok Komisja/SRB, pkt 75.
(
10
)	Analiza różnych wersji językowych rozpatrywanego przepisu świadczy o tym, że sformułowanie użyte w języku włoskim zostało użyte również w większości innych języków (np. w języku angielskim „all decisions relating to resolution”, w języku niemieckim „alle Beschlüsse im Zusammenhang mit einer Abwicklung”, a w języku hiszpańskim „todas las decisiones relacionadas con la resolución”). Podobne sformułowania znajdują się w wersjach portugalskiej, greckiej, łotewskiej, węgierskiej, rumuńskiej, duńskiej, szwedzkiej, fińskiej i bułgarskiej. Inne wersje językowe zawierają nieco inne sformułowanie, w którym użyto wyrażenia „wszelki[e] decyzj[e] związan[e] z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją” (np. wersja francuska „toutes les décisions de résolution” i wersja niderlandzka „alle afwikkelingsbesluiten”). Jednakże sformułowanie to, które zresztą wydaje się, że zostało użyte w mniejszej liczbie wersji językowych, jest także zgodne z wykładnią przepisu zaproponowaną w kolejnych punktach niniejszej opinii.
(
11
)	Jedynym ograniczeniem jest obowiązek współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w myśl art. 31 ust. 1 tego rozporządzenia.
(
12
)	Jak słusznie zauważył Sąd w pkt 82 zaskarżonego wyroku.
(
13
)	Sąd powołał się na wyrok z dnia 6 maja 2021 r., ABLV Bank/EBC (C‑551/19 P i C‑552/19 P, zwany dalej „wyrokiem ABLV Bank”, EU:C:2021:369; zob. w szczególności pkt 56, 73).
(
14
)	Zobacz w tym względzie także motywy 1 i 120 dyrektywy 2014/59.
(
15
)	W przedmiocie wymogów szybkiej interwencji w sytuacjach kryzysowych zob. motywy 10, 16, 26 i 31 rozporządzenia SRM oraz motywy 4 i 5 dyrektywy 2014/59.
(
16
)	Zobacz także wyroki z dnia 4 października 2024 r.: Aeris Invest/Komisja i SRB (C‑535/22 P, zwany dalej „wyrokiem Aeris Invest”, EU:C:2024:819, pkt 164); García Fernández i in./Komisja i SRB (C‑541/22 P, zwany dalej „wyrokiem García Fernández”, EU:C:2024:820, pkt 190).
(
17
)	Sąd słusznie zwrócił na to uwagę w pkt 84 zaskarżonego wyroku. Z rozważań tych wynika, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem ABLV Bank, zgodnie z którym jeżeli SRB dojdzie do wniosku, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest konieczne w interesie publicznym, po prostu powinna ona powstrzymać się od przyjęcia decyzji.
(
18
)	Zobacz art. 18 ust. 1, 6 i 7 rozporządzenia SRM. Zobacz wyrok Komisja/SRB, pkt 94.
(
19
)	Wyrok z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:7).
(
20
)	Zobacz wyroki: Meroni/Wysoka Władza, s. 41; z dnia 22 stycznia 2014 r., Zjednoczone Królestwo/Parlament i Rada (C‑270/12, zwany dalej „wyrokiem ESMA”, EU:C:2014:18, pkt 42); Komisja/SRB, pkt 71.
(
21
)	Zobacz wyrok Komisja/SRB, pkt 81.
(
22
)	W tym względzie pragnę zauważyć, że w swoim odwołaniu ABLV Bank kwestionuje jedynie zgodność przyjętej przez Sąd wykładni ze wspomnianym wyżej orzecznictwem, nie podnosząc wyraźnie zarzutu niezgodności z prawem na podstawie art. 277 TFUE w odniesieniu do jakiegokolwiek przepisu rozporządzenia SRM.
(
23
)	Motyw 24 rozporządzenia SRM i wyrok Komisja/SRB, pkt 69.
(
24
)	Zobacz wyroki: Komisja/SRB, pkt 75, 77; Aeris Invest, pkt 266.
(
25
)	Stwierdzenie to jest wystarczające, aby odrzucić podniesiony na rozprawie przez SRB argument, zgodnie z którym gdy SRB przyjmuje decyzję negatywną w przedmiocie kryteriów określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia SRM, to, inaczej niż w przypadku decyzji pozytywnej, nie dysponuje ona w tym względzie żadnymi uprawnieniami dyskrecjonalnymi. Ponadto argument SRB jest niemożliwy do obrony z logicznego punktu widzenia. Nie można bowiem logicznie wyobrazić sobie, aby uprawnienie do oceny, czy spełnione są określone warunki, różniło się, w odniesieniu do wykonywanych uprawnień dyskrecjonalnych, w zależności od (pozytywnego lub negatywnego) wyniku analizy. Element uprawnień dyskrecjonalnych dotyczy samej analizy i nie może zależeć od jej wyniku.
(
26
)	Zobacz wyrok Komisja/SRB, pkt 77.
(
27
)	Wyroki: Aeris Invest, pkt 266 i nast.; García Fernández, pkt 275. Zobacz także wyrok z dnia 11 grudnia 2018 r., Weiss i in. (C‑493/17, EU:C:2018:1000).
(
28
)	Ostatecznie są to złożone oceny stanu faktycznego porównywalne z ocenami rozpatrywanymi przez Trybunał w wyroku ESMA. Zobacz w szczególności pkt 52 tego wyroku. Analiza dwóch pierwszych warunków wymaga przeprowadzenia czysto technicznych ocen. Trzeci warunek dotyczący istnienia interesu publicznego wymaga dokonania ocen uznaniowych o charakterze ogólnym, odnoszących się do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskazanych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia SRM. W szczególności analiza proporcjonalności działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do osiągnięcia jednego lub więcej tych celów wiąże się ze znacznym zakresem uznania. Jednakże przy badaniu tego warunku SRB również dokonuje ocen opartych na kryteriach o charakterze technicznym, mimo iż jest zobowiązana do przeprowadzania analiz prognostycznych opartych na ocenach wartościujących i prognozach spekulatywnych. SRB nie ma możliwości podejmowania decyzji na podstawie względów politycznych wykraczających poza ustalenie spełnienia takich kryteriów technicznych.
(
29
)	W przedmiocie rozróżnienia między tymi kategoriami uprawnień dyskrecjonalnych zob. przede wszystkim opinia rzecznika generalnego P. Légera w sprawie Rica Foods/Komisja (C‑40/03 P, EU:C:2005:93, pkt 46). Zobacz w tym względzie także niedawna opinia rzecznika generalnego N. Emiliou w sprawie EBC/Crédit Lyonnais (C‑389/21 P, EU:C:2022:844).
(
30
)	W tym względzie należy również zauważyć, że rozporządzenie SRM przewiduje zaangażowanie Komisji w prace SRB, a zatem także w przyjmowanie decyzji negatywnych, takich jak sporne decyzje (zob. art. 43 ust. 3 rozporządzenia SRM i wyrok Komisja/SRB, pkt 78).
(
31
)	Zobacz między innymi wyrok z dnia 23 stycznia 2019 r., Deza/ECHA (C‑419/17 P, EU:C:2019:52, pkt 93, 94 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
32
)	Zobacz pkt 17 zaskarżonego wyroku.
(
33
)	Zobacz pkt 50 i nast. tego wyroku.
(
34
)	Zobacz wyrok z dnia 21 stycznia 2016 r., SACBO/Komisja i INEA (C‑281/14 P, niepublikowany, EU:C:2016:46, pkt 34).
(
35
)	Punkty 90–146 zaskarżonego wyroku.
(
36
)	Zobacz wyroki: Aeris Invest, pkt 266; García Fernández, pkt 275 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
37
)	Zobacz w tym względzie uwagi rzecznika generalnego K. Roemera w jego opinii w sprawie Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:4, s. 108).
(
38
)	Wyrok z dnia 4 maja 2023 r., EBC/Crédit Lyonnais (C‑389/21 P, EU:C:2023:368, pkt 56, 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
39
)	Zobacz w tym względzie motyw 89 dyrektywy 2014/59.
(
40
)	Zobacz w tym względzie opinia rzecznika generalnego A. Tizzana w sprawie Komisja/Tetra Laval (C‑12/03 P, EU:C:2004:318, pkt 87, 88).
(
41
)	Zobacz między innymi decyzje komisji odwoławczej w sprawach 3/17, 7/17, 27/17, 28/17 i 5/22. W przedmiocie wymogów ścisłej kontroli ocen o charakterze technicznym i ekonomicznym zob. analogicznie to, co Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182, pkt 53–75), dotyczącym dogłębności kontroli dokonywanej przez komisję odwoławczą ACER. W braku kontroli ze strony komisji odwoławczej wymogi te znajdują odzwierciedlenie w kontroli sądowej.
(
42
)	Wyrok Aeris Invest, pkt 163, 164.
(
43
)	Wyrok García Fernández, pkt 211 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
44
)	Wyrok z dnia 5 listopada 2019 r., EBC i in./Trasta Komercbanka i in. (C‑663/17 P, C‑665/17 P i C‑669/17 P, EU:C:2019:923, pkt 110, 111). Zobacz także wyrok z dnia 24 lutego 2022 r., Bernis i in./SRB (C‑364/20 P, niepublikowany, EU:C:2022:115, pkt 69, 80).