61985C0363
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
MARCO DARMON
της 19ης Φεβρουαρίου 1987 (
*1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Ι —
1.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ, επειδή δεν θέσπισε όλες τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να θέσει σε πλήρη εφαρμογή το άρθρο 1, παράγραφος 3, της οδηγίας 80/502/ΕΟΚ του Συμβουλίου, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 74/63/ΕΟΚ περί του προσδιορισμού σε μέγιστες περιεκτικότητες των ανεπιθύμητων ουσιών και προϊόντων στις ζωοτροφές.
2.
Ειδικότερα, προσάπτεται στην Ιταλική Δημοκρατία ότι δεν μετέφερε στην εσωτερική έννομη τάξη της τους κοινοτικούς ορισμούς των όρων ή εκφράσεων « ζώα », « οικιακά ζώα » ( κατοικίδια ζώα ) και « μίγματα ζωοτροφών » ( σύνθετες ζωοτροφές ).
II -
3.
Η οδηγία 74/63/ΕΟΚ αποτελεί μαζί με τις οδηγίες 70/524/ΕΟΚ, της 23ης Νοεμβρίου 1970, περί πρόσθετων υλών στη διατροφή των ζώων, και 79/373/ΕΟΚ, της 2ας Απριλίου 1979, περί εμπορίας των σύνθετων ζωοτροφών « πλήρες σύστημα » με
« κοινό στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας της γεωργίας, με τη βελτίωση της ποιότητας της ζωικής παραγωγής χάρη στη χρήση “ κατάλληλων και καλής ποιότητας ζωοτροφών”» (
1
).
4.
Το άρθρο 2 της οδηγίας 79/373 περιέχει τους ίδιους ορισμούς των όρων ή εκφράσεων « ζώα », « κατοικίδια ζώα » και « σύνθετες ζωοτροφές » με εκείνους της οδηγίας 80/502.
III —
5.
Δεν αμφισβητείται ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν θέσπισε εντός της προθεσμίας που έτασσε η τελευταία αυτή οδηγία, δηλαδή το αργότερο μέχρι την 1η Ιουλίου 1981, τα συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να διασφαλίσει την εφαρμογή της οδηγίας. Επ' αυτού, η Ιταλική Δημοκρατία ανέφερε ότι κατατέθηκε στο ιταλικό κοινοβούλιο νομοσχέδιο προορισμένο να διασφαλίσει και από τυπική άποψη την αποδοχή των προβλεπόμενων από το προαναφερθέν άρθρο 1, παράγραφος 3, όρων.
6.
Η ιταλική κυβέρνηση θεωρεί πάντως ότι δεν παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη, ισχυριζόμενη ότι, ακόμη και αν ενδεχομένως δεν απαντώνται τυπικά οι εν λόγω ορισμοί στην εθνική ρύθμιση, από την τελευταία αυτή μπορεί να συναχθεί ποια είναι τα διατρεφόμενα ζώα ( ζώα και κατοικίδια ζώα ) και ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των σύνθετων ζωοτροφών. Ο ιταλικός νόμος της 15ης Φεβρουαρίου 1963, όπως τροποποιήθηκε το 1968 (εφεξής: ο ιταλικός νόμος) που ισχύει σήμερα, διασφάλιζε ήδη την εφαρμογή του άρθρου 1, παράγραφος 3.
IV —
7.
Πρόκειται επομένως για το ερώτημα αν η προγενέστερη της κοινοτικής οδηγίας ιταλική νομοθεσία είναι ικανή να διασφαλίσει την εφαρμογή της τελευταίας. Προς τούτο πρέπει να γίνει ανάλυση των επίδικων εθνικών διατάξεων. Πράγματι, με την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση 29/84 (
2
) έγινε δεκτό ότι, σύμφωνα με το άρθρο 189, παράγραφος 3,
« για τη μεταφορά οδηγίας στο εθνικό δίκαιο δεν απαιτείται κατ' ανάγκη κίνηση νομοθετικής διαδικασίας σε κάθε κράτος μέλος »,
όταν πράγματι εξασφαλίζεται η « πλήρης εφαρμογή » της.
8.
Κατά συνέπεια, η προϋφιστάμενη ιταλική νομοθεσία μπορεί να ικανοποιεί τις κοινοτικές επιταγές στο βαθμό που επιτρέπει ήδη την επίτευξη του επιδιωκόμενου με την οδηγία 80/502 αποτελέσματος, έστω και αν δεν επαναλαμβάνονται κατά γράμμα οι όροι της εν λόγω οδηγίας (
3
).
V —
9.
Η σύγκριση που του άρθρου 1, παράγραφος 3, της οδηγίας 80/502 προς το άρθρο 1 του ιταλικού νόμου που περιλαμβάνει παρόμοιους ορισμούς αποδεικνύει ότι ο κοινοτικός κανόνας μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη κατά τρόπο ικανοποιητικό;
10.
Όσον αφορά τον ορισμό των « ζώων » κατά το άρθρο 1, παράγραφος 3, στοιχείο στ), είμαι της γνώμης ότι η προσαπτόμενη παράβαση δεν συντρέχει. Πράγματι, ο ιταλικός νόμος ισχύει « για τα προϊόντα... που προορίζονται για Til διατροφή των ζώων εκτροφής» (
4
), γενική κατηγορία που καλύπτει την αποδιδόμενη με τον όρο « ζώα » της οδηγίας.
11.
Τι συμβαίνει όσον αφορά τα κατοικίδια ζώα; Αποτελούν κατ' ανάγκη ειδική κατηγορία « ζώων » κατά την έννοια της οδηγίας, βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι ότι τα υπαγόμενα σ' αυτήν ζώα δεν καταναλώνονται από τον άνθρωπο. Ο ιταλικός νόμος δεν περιλαμβάνει καμία ειδική διάταξη σχετικά με την εν λόγω κατηγορία. Επομένως, το ανώτατο όριο περιεκτικότητας των τροφών σε ανεπιθύμητες ουσίες και προϊόντα μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με το αν οι τροφές αυτές προορίζονται για « ζώα » ή για « κατοικίδια ζώα ».
12.
Η παράλειψη της εν λόγω διακρίσεως συνιστά παράβαση, όπως ορθά προσάπτει η Επιτροπή στο καθού κράτος, αν ληφθεί υπόψη ο στόχος που συνίσταται στην προστασία της υγείας των ζώων και των ανθρώπων, η επίτευξη του οποίου επιδιώκεται με τις οδηγίες 74/63 και 80/502.
13.
Όσον αφορά τις « σύνθετες ζωοτροφές », πρέπει να σημειωθεί ότι ο ορισμός του εθνικού νόμου είναι περισσότερο περιοριστικός από εκείνον της οδηγίας. Πράγματι, κατά την οδηγία θεωρούνται ως ζωοτροφές « οι οργανικές ή ανόργανες ουσίες σε μορφή μιγμάτων, που περιέχουν ή όχι πρόσθετα και προορίζονται για την από του στόματος διατροφή των ζώων σαν πλήρεις ή συμπληρωματικές τροφές », ενώ σύμφωνα με τον εθνικό νόμο η εν λόγω έκφραση αφορά μόνο « τα παρασκευάσματα που προέρχονται από την ανάμιξη κατά τον προσήκοντα τρόπο δύο ή περισσοτέρων απλών ζωοτροφών », δηλαδή αποκλειστικά τα προϊόντα ορυκτής προελεύσεως και τις πρόσθετες ύλες που διαφέρουν από τις συμπληρωματικές τροφές.
14.
Βέβαια, ο ιταλικός νόμος δεν αποκλείει τη δυνατότητα χρησιμοποιήσεως όλων των συστατικών αυτών στοιχείων, τα οποία πάντως δεν ανευρίσκονται στον εθνικό ορισμό των « σύνθετων ζωοτροφών ».
15.
Όσον αφορά τον κοινοτικό ορισμό, ο τελευταίος αυτός πρέπει να περιλαμβάνεται σε όλες τις νομοθεσίες των κρατών μελών. Και επί του σημείου συνεπώς αυτού η προσαπτόμενη παράβαση πρέπει να θεωρηθεί ως αποδεδειγμένη.
VI —
16.
Προτείνω, συνεπώς, στο Δικαστήριο:
—
να αναγνωρίσει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας, το αργότερο την 1η Ιουλίου 1981, τις διατάξεις που συνεπαγόταν η εφαρμογή του άρθρου 1, παράγραφος 3, στοιχεία ζ ) και η ), της προαναφερθείσας οδηγίας 80/502, παρέβη τις κοινοτικές υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ
—
να καταδικάσει το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.
(
*1
)	Μετάφραση από τα γαλλικά.
(
1
)	Απόψαση της 3ης Οκτωβρίου 1985 στην υπόθεση 28/84, Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Συλλογή σ. 3097, σκέψη 12.
(
2
)	Απόφαση της 23ης Μαΐου 1985 στην υπόθεση 29/84, Επιτροπή κατά Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Συλλογή σ. 1661, σκέψη 23.
(
3
)	Απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 1983 στην υπόθεση 163/82, Επιτροπή κατά Ιταλικής Δημοκρατίας, Συλλογή 1983, σ. 3273, σκέψεις 9 και 10.
(
4
)	Υπογράμμιση δική μας.