Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Vierde kamer)
19 maart 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens – Verordening (EU) 2016/679 – Artikel 12, lid 5 – Artikel 15, lid 1 – Recht van inzage van de betrokkene van de hem betreffende persoonsgegevens – Recht van de verwerkingsverantwoordelijke om te weigeren gevolg te geven aan het verzoek tot inzage – Buitensporige aard van het verzoek – Misbruik van recht – Eerste verzoek tot inzage – Recht op schadevergoeding en aansprakelijkheid – Artikel 82, lid 1 – Vordering die gebaseerd is op een inbreuk op het recht van inzage – Immateriële schade – Verlies van controle over de persoonsgegevens ”
In zaak C‑526/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Amtsgericht Arnsberg (rechter in eerste aanleg Arnsberg, Duitsland) bij beslissing van 31 juli 2024, ingekomen bij het Hof op dezelfde dag, in de procedure
Brillen Rottler GmbH & Co. KG
tegen
TC,
wijst
HET HOF (Vierde kamer),
samengesteld als volgt: I. Jarukaitis, kamerpresident, K. Lenaerts, president van het Hof, waarnemend rechter van de Vierde kamer, M. Condinanzi, N. Jääskinen en R. Frendo (rapporteur), rechters,
advocaat-generaal: M. Szpunar,
griffier: I. Illéssy, administrateur,
gezien de stukken en na de terechtzitting op 5 juni 2025,
gelet op de opmerkingen van:
–        Brillen Rottler GmbH & Co. KG, vertegenwoordigd door J. Tröber, Rechtsanwalt,
–        TC, vertegenwoordigd door P. Brandt, Rechtsanwalt,
–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Bouchagiar, M. Heller en H. Kranenborg als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 18 september 2025,
het navolgende
Arrest
1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 4, punt 2, artikel 12, lid 5, en artikel 82, lid 1, van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1, met rectificatie in PB 2021, L 74, blz. 35) (hierna: „AVG”).
2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Brillen Rottler GmbH & Co. KG, een familiebedrijf voor opticiensdiensten, en TC, een particulier, betreffende de weigering van deze onderneming om gevolg te geven aan een door TC krachtens artikel 15 AVG ingediend verzoek tot inzage van zijn persoonsgegevens.
Toepasselijke bepalingen
3        De overwegingen 4, 10, 11, 63, 85, 141 en 146 AVG luiden:
„(4)      De verwerking van persoonsgegevens moet ten dienste van de mens staan. Het recht op bescherming van persoonsgegevens heeft geen absolute gelding, maar moet worden beschouwd in relatie tot de functie ervan in de samenleving en moet conform het evenredigheidsbeginsel tegen andere grondrechten worden afgewogen.
Deze verordening eerbiedigt alle grondrechten alsook de vrijheden en beginselen die zijn erkend in het Handvest [van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: ‚Handvest’)] zoals [die] in de Verdragen [zijn] verankerd, met name de eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven, woning en communicatie, de bescherming van persoonsgegevens, de vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst, de vrijheid van meningsuiting en van informatie, de vrijheid van ondernemerschap, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, en het recht op culturele, godsdienstige en taalkundige verscheidenheid.
[...]
(10)      Teneinde natuurlijke personen een consistent en hoog beschermingsniveau te bieden en de belemmeringen voor het verkeer van persoonsgegevens binnen de [Europese] Unie op te heffen, dient het niveau van bescherming van de rechten en vrijheden van natuurlijke personen op het vlak van verwerking van deze gegevens in alle lidstaten gelijkwaardig te zijn. Er moet gezorgd worden voor een in de gehele Unie coherente en homogene toepassing van de regels inzake bescherming van de grondrechten en de fundamentele vrijheden van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens. [...]
(11)      Doeltreffende bescherming van persoonsgegevens in de gehele Unie vereist de versterking en nadere omschrijving van de rechten van betrokkenen en van de verplichtingen van degenen die persoonsgegevens verwerken en van degenen die over die verwerking beslissen, alsmede gelijkwaardige bevoegdheden op het gebied van toezicht en handhaving van de regels inzake gegevensbescherming en vergelijkbare sancties voor overtredingen in de lidstaten.
[...]
(63)      Een betrokkene moet het recht hebben om de persoonsgegevens die over hem zijn verzameld, in te zien, en om dat recht eenvoudig en met redelijke tussenpozen uit te oefenen, zodat hij zich van de verwerking op de hoogte kan stellen en de rechtmatigheid daarvan kan controleren. [...]
[...]
(85)      Een inbreuk in verband met persoonsgegevens kan, wanneer dit probleem niet tijdig en op passende wijze wordt aangepakt, resulteren in lichamelijke, materiële of immateriële schade voor natuurlijke personen, zoals verlies van controle over hun persoonsgegevens of de beperking van hun rechten, discriminatie, identiteitsdiefstal of -fraude, financiële verliezen, ongeoorloofde ongedaanmaking van pseudonimisering, reputatieschade, verlies van vertrouwelijkheid van door het beroepsgeheim beschermde persoonsgegevens, of enig ander aanzienlijk economisch of maatschappelijk nadeel voor de natuurlijke persoon in kwestie. [...]
[...]
(141)      Iedere betrokkene dient het recht te hebben om een klacht in te dienen bij een enkele toezichthoudende autoriteit, met name in de lidstaat waar hij gewoonlijk verblijft, en een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen overeenkomstig artikel 47 van het Handvest indien hij meent dat inbreuk is gemaakt op zijn rechten uit hoofde van deze verordening [...].
[...]
(146)       De verwerkingsverantwoordelijke [...] [moet] alle schade vergoeden die iemand kan lijden ten gevolge van een verwerking die inbreuk maakt op deze verordening.
De verwerkingsverantwoordelijke [...] moet van zijn aansprakelijkheid worden vrijgesteld indien hij bewijst dat hij niet verantwoordelijk is voor de schade.
Het begrip ‚schade’ moet ruim worden uitgelegd in het licht van de rechtspraak van het Hof van Justitie, op een wijze die ten volle recht doet aan de doelstellingen van deze verordening. [...] De betrokkenen dienen volledige en daadwerkelijke vergoeding van door hen geleden schade te ontvangen. [...]”
4        Artikel 4 („Definities”) AVG bepaalt:
„Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
[...]
2)      ‚verwerking’: een bewerking of een geheel van bewerkingen met betrekking tot persoonsgegevens of een geheel van persoonsgegevens, al dan niet uitgevoerd via geautomatiseerde procedés, zoals het verzamelen, vastleggen, ordenen, structureren, opslaan, bijwerken of wijzigen, opvragen, raadplegen, gebruiken, verstrekken door middel van doorzending, verspreiden of op andere wijze ter beschikking stellen, aligneren of combineren, afschermen, wissen of vernietigen van gegevens;
[...]”
5        De leden 1, 2 en 5 van artikel 12 („Transparante informatie, communicatie en nadere regels voor de uitoefening van de rechten van de betrokkene”) van die verordening luiden als volgt:
„1.      De verwerkingsverantwoordelijke neemt passende maatregelen opdat de betrokkene de in de artikelen 13 en 14 bedoelde informatie en de in de artikelen 15 tot en met 22 en artikel 34 bedoelde communicatie in verband met de verwerking [...] ontvangt [...].
2.      De verwerkingsverantwoordelijke faciliteert de uitoefening van de rechten van de betrokkene uit hoofde van de artikelen 15 tot en met 22. [...]
[...]
5.      Het verstrekken van de in de artikelen 13 en 14 bedoelde informatie, en het verstrekken van de communicatie en het treffen van de maatregelen bedoeld in de artikelen 15 tot en met 22 en artikel 34 geschieden kosteloos. Wanneer verzoeken van een betrokkene kennelijk ongegrond of buitensporig zijn, met name vanwege hun repetitieve karakter, mag de verwerkingsverantwoordelijke ofwel:
a)      een redelijke vergoeding aanrekenen in het licht van de administratieve kosten waarmee het verstrekken van de gevraagde informatie of communicatie en het treffen van de gevraagde maatregelen gepaard gaan; ofwel
b)      weigeren gevolg te geven aan het verzoek.
Het is aan de verwerkingsverantwoordelijke om de kennelijk ongegronde of buitensporige aard van het verzoek aan te tonen.”
6        In lid 1 van artikel 15 („Recht van inzage van de betrokkene”) AVG is bepaald:
„De betrokkene heeft het recht om van de verwerkingsverantwoordelijke uitsluitsel te verkrijgen over het al dan niet verwerken van hem betreffende persoonsgegevens en, wanneer dat het geval is, om inzage te verkrijgen van die persoonsgegevens en van de volgende informatie:
[...]”
7        Lid 1 van artikel 26 („Gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken”) van die verordening luidt als volgt:
„Wanneer twee of meer verwerkingsverantwoordelijken gezamenlijk de doeleinden en middelen van de verwerking bepalen, zijn zij gezamenlijke verwerkingsverantwoordelijken. [...]”
8        Lid 1 van artikel 30 („Register van de verwerkingsactiviteiten”) van die verordening bepaalt:
„Elke verwerkingsverantwoordelijke en, in voorkomend geval, de vertegenwoordiger van de verwerkingsverantwoordelijke houdt een register van de verwerkingsactiviteiten die onder hun verantwoordelijkheid plaatsvinden. [...]”
9        De leden 1 en 4 van artikel 57 („Taken”) AVG luiden als volgt:
„1.      Onverminderd andere uit hoofde van deze verordening vastgestelde taken, verricht elke toezichthoudende autoriteit op haar grondgebied de volgende taken:
[...]
f)      zij behandelt klachten van betrokkenen, of van organen, organisaties of verenigingen overeenkomstig artikel 80, onderzoekt de inhoud van de klacht in de mate waarin dat gepast is [...];
[...]
4.      Wanneer verzoeken kennelijk ongegrond of buitensporig zijn, met name vanwege hun repetitieve karakter, kan de toezichthoudende autoriteit op basis van de administratieve kosten een redelijke vergoeding aanrekenen, of weigeren aan het verzoek gevolg te geven. Het is aan de toezichthoudende autoriteit om de kennelijk ongegronde of buitensporige aard van het verzoek aan te tonen.”
10      Artikel 79 („Recht om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen tegen een verwerkingsverantwoordelijke of een verwerker”) van die verordening bepaalt in lid 1:
„Onverminderd andere mogelijkheden van administratief of buitengerechtelijk beroep, waaronder het recht uit hoofde van artikel 77 een klacht in te dienen bij een toezichthoudende autoriteit, heeft elke betrokkene het recht een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen indien hij van mening is dat zijn rechten uit hoofde van deze verordening geschonden zijn ten gevolge van een verwerking van zijn persoonsgegevens die niet aan deze verordening voldoet.”
11      Artikel 82 („Recht op schadevergoeding en aansprakelijkheid”) AVG bepaalt in de leden 1, 2 en 4:
„1.      Eenieder die materiële of immateriële schade heeft geleden ten gevolge van een inbreuk op deze verordening, heeft het recht om van de verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker schadevergoeding te ontvangen voor de geleden schade.
2.      Elke verwerkingsverantwoordelijke die bij verwerking is betrokken, is aansprakelijk voor de schade die wordt veroorzaakt door verwerking die inbreuk maakt op deze verordening. [...]
[...]
4.      Wanneer meerdere verwerkingsverantwoordelijken of verwerkers bij dezelfde verwerking betrokken zijn, en overeenkomstig de leden 2 en 3 verantwoordelijk zijn voor schade die door verwerking is veroorzaakt, wordt elke verwerkingsverantwoordelijke of verwerker voor de gehele schade aansprakelijk gehouden teneinde te garanderen dat de betrokkene daadwerkelijk wordt vergoed.”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
12      In maart 2023 heeft TC, een in Oostenrijk wonende natuurlijke persoon, zich aangemeld voor de nieuwsbrief van Brillen Rottler, een te Arnsberg (Duitsland) gevestigd familiebedrijf voor opticiensdiensten. Hij heeft zijn persoonsgegevens ingevuld in het aanmeldveld dat beschikbaar was op de website van deze onderneming en heeft toestemming verleend voor de verwerking ervan. 13 dagen later heeft TC bij Brillen Rottler een verzoek tot inzage krachtens artikel 15 AVG ingediend.
13      Brillen Rottler heeft dit verzoek tot inzage binnen de wettelijke termijn van een maand afgewezen op grond dat het misbruik vormde in de zin van artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, AVG. Zij heeft TC verzocht definitief af te zien van zijn verzoek.
14      Aangezien laatstgenoemde zijn verzoek tot inzage heeft gehandhaafd en krachtens artikel 82 AVG eveneens een schadevergoeding heeft gevorderd van 1 000 EUR, heeft Brillen Rottler bij het Amtsgericht Arnsberg (rechter in eerste aanleg Arnsberg, Duitsland), de verwijzende rechter, een verzoek ingediend tot vaststelling dat TC geen recht heeft op schadevergoeding.
15      Ter ondersteuning van haar verzoek voert Brillen Rottler aan dat uit verschillende berichten, blogs en advocatenbulletins blijkt dat TC stelselmatig en met misbruik van recht verzoeken tot inzage van zijn persoonsgegevens indient met als enig doel schadevergoeding te verkrijgen voor een vermeende inbreuk op de rechten die hij aan de AVG ontleent, en dat hij die inbreuk bewust bewerkstelligt. Het patroon van TC bestaat erin zich eerst aan te melden voor een nieuwsbrief, vervolgens een verzoek tot inzage in te dienen en ten slotte een vordering tot schadevergoeding.
16      TC betoogt voor de verwijzende rechter dat het bij Brillen Rottler ingediende verzoek tot inzage rechtmatig is, dat hij hierbij zijn bij artikel 15 AVG verleende recht van inzage uitoefent en dat deze vennootschap de hem bij deze verordening verleende rechten onrechtmatig tracht te beperken. In een vordering in reconventie verzoekt hij dat Brillen Rottler wordt gelast hem een schadevergoeding van ten minste 1 000 EUR te betalen voor de immateriële schade die hij heeft geleden als gevolg van de weigering van deze vennootschap om hem inzage te verlenen van zijn persoonsgegevens.
17      De verwijzende rechter vraagt zich in de eerste plaats af of een eerste door de betrokkene ingediend verzoek tot inzage als een „buitensporig verzoek” in de zin van artikel 12, lid 5, AVG kan worden beschouwd en dus misbruik van recht vormt, en onder welke omstandigheden kan worden vastgesteld dat een dergelijk verzoek buitensporig is. Hij vraagt zich in het bijzonder af of een verwerkingsverantwoordelijke zich, om een verzoek tot inzage op grond van deze bepaling af te wijzen, kan baseren op openbaar toegankelijke informatie waaruit blijkt dat de betrokkene meerdere verzoeken tot inzage en schadevergoeding heeft ingediend bij andere verwerkingsverantwoordelijken.
18      In de tweede plaats vraagt die rechter of een op grond van artikel 15, lid 1, AVG ingediend verzoek tot inzage en/of het antwoord op dat verzoek een „verwerking” in de zin van artikel 4, punt 2, van die verordening vormt.
19      In de derde plaats heeft die rechter twijfels over de criteria voor de vaststelling van de schade die op grond van artikel 82, lid 1, AVG kan worden vergoed, en in het bijzonder of dit artikel, zelfs indien er geen verwerking heeft plaatsgevonden, enkel op grond van een inbreuk op het in artikel 15, lid 1, van die verordening bedoelde recht van inzage, dat recht verleent.
20      Tegen deze achtergrond heeft het Amtsgericht Arnsberg de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, [AVG] aldus worden uitgelegd dat er bij de eerste indiening van een verzoek tot inzage door de betrokkene bij de verwerkingsverantwoordelijke geen sprake kan zijn van een buitensporig verzoek?
2)      Moet artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, AVG in die zin worden uitgelegd dat de verwerkingsverantwoordelijke kan weigeren gevolg te geven aan het verzoek tot inzage van de betrokkene, wanneer de betrokkene beoogt om met dit verzoek vorderingen tot schadevergoeding jegens de verwerkingsverantwoordelijke te bewerkstelligen?
3)      Moet artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, AVG aldus worden uitgelegd dat openbaar toegankelijke informatie over de betrokkene, waaruit de conclusie kan worden getrokken dat hij in een groot aantal gevallen van inbreuk op de gegevensbescherming vorderingen tot schadevergoeding jegens verwerkingsverantwoordelijken heeft ingesteld, de weigering van inzage kan rechtvaardigen?
4)      Moet artikel 4, punt 2, AVG in die zin worden uitgelegd dat het in artikel 15, lid 1, AVG bedoelde verzoek tot inzage van een betrokkene jegens de verwerkingsverantwoordelijke en/of diens antwoord daarop een verwerking in de zin van [eerstgenoemd artikel] vormt?
5)      Moet artikel 82, lid 1, AVG, gelet op overweging 146, eerste volzin, AVG, aldus worden uitgelegd dat slechts de schade kan worden vergoed die de betrokkene ten gevolge van een verwerking lijdt of heeft geleden?
Betekent dit dat voor een vordering tot schadevergoeding als bedoeld in artikel 82, lid 1, AVG – ervan uitgaande dat de betrokkene causale schade heeft geleden – noodzakelijkerwijs sprake moet zijn geweest van verwerking van de persoonsgegevens van de betrokkene?
6)      Indien de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord: heeft dit tot gevolg dat de betrokkene – ervan uitgaande dat er sprake is van causale schade – enkel op grond van een inbreuk op zijn recht van inzage als bedoeld in artikel 15, lid 1, AVG geen recht op schadevergoeding ingevolge artikel 82, lid 1, AVG heeft?
7)      Moet artikel 82, lid 1, AVG in die zin worden uitgelegd dat de tegenwerping van de verwerkingsverantwoordelijke dat een verzoek tot inzage van de betrokkene misbruik van recht oplevert, gelet op het Unierecht, niet daarin kan bestaan dat de betrokkene de verwerking van zijn persoonsgegevens uitsluitend of onder meer heeft bewerkstelligd om vorderingen tot schadevergoeding in te stellen?
8)      Indien de vijfde en de zesde vraag ontkennend worden beantwoord: vormt het uit een inbreuk op artikel 15, lid 1, AVG voortvloeiende verlies van de controle over de persoonsgegevens dan wel de onzekerheid over de verwerking ervan voor de betrokkene een immateriële schade in de zin van artikel 82, lid 1, AVG of is daarvoor ook nog een andere (objectieve of subjectieve) beperking en/of (merkbare) schade voor de betrokkene vereist?”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste tot en met derde en zevende vraag
21      Met zijn eerste tot en met derde en zevende vraag, die samen en in de eerste plaats moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 12, lid 5, AVG aldus moet worden uitgelegd dat een eerste verzoek tot inzage van persoonsgegevens dat de betrokkene op grond van artikel 15 van deze verordening bij de verwerkingsverantwoordelijke indient, als „buitensporig” in de zin van dat artikel 12, lid 5, kan worden beschouwd en, zo ja, onder welke omstandigheden kan worden vastgesteld dat een dergelijk verzoek buitensporig is.
22      In dat verband waarborgt artikel 15, lid 1, AVG dat de betrokkene het recht heeft om van de verwerkingsverantwoordelijke uitsluitsel te verkrijgen over het al dan niet verwerken van hem betreffende persoonsgegevens en, wanneer dat het geval is, het recht om inzage te krijgen van die persoonsgegevens en de daarop betrekking hebbende informatie [zie in die zin arrest van 26 oktober 2023, FT (Kopieën uit het medisch dossier), C‑307/22, EU:C:2023:811, punt 31].
23      Bovendien is in artikel 12, lid 5, AVG het beginsel neergelegd dat de uitoefening van dat recht van inzage geen kosten met zich meebrengt. In laatstgenoemde bepaling worden echter twee redenen genoemd waarom een verwerkingsverantwoordelijke ofwel een redelijke vergoeding kan aanrekenen in het licht van de administratieve kosten, ofwel kan weigeren gevolg te geven aan een verzoek tot inzage. Die redenen hebben betrekking op gevallen van misbruik van recht waarin de verzoeken van de betrokkene als „kennelijk ongegrond” of „buitensporig” moeten worden beschouwd, met name vanwege hun repetitieve karakter [arrest van 26 oktober 2023, FT (Kopieën uit het medisch dossier), C‑307/22, EU:C:2023:811, punt 31].
24      Wat ten eerste de vraag betreft of een eerste verzoek tot inzage dat de betrokkene op grond van artikel 15 AVG bij de verwerkingsverantwoordelijke heeft ingediend als „buitensporig” kan worden beschouwd, moet worden opgemerkt dat, aangezien het begrip „buitensporige verzoeken” niet in deze verordening wordt gedefinieerd, bij de uitlegging ervan rekening moet worden gehouden met zowel de bewoordingen van artikel 12, lid 5, van die verordening volgens de in de omgangstaal gebruikelijke betekenis ervan, als met de context van deze bepaling en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt [zie arresten van 17 november 1983, Merck, 292/82, EU:C:1983:335, punt 12, en 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
25      Wat in dit verband de bewoordingen van artikel 12, lid 5, en in het bijzonder de in de omgangstaal gebruikelijke betekenis van het begrip „buitensporige verzoeken” betreft, verwijst het bijvoeglijk naamwoord „buitensporig” naar iets dat de gewone of redelijke maat overschrijdt, of dat de wenselijke of toegestane maat overschrijdt [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 43]. Op grond van het enkele gebruik van dit bijvoeglijk naamwoord, dat betrekking heeft op zowel kwalitatieve als kwantitatieve kenmerken, kan dus niet worden uitgesloten dat een eerste verzoek tot inzage buitensporig is.
26      Bovendien is het juist dat uit artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, AVG blijkt dat verzoeken buitensporig kunnen zijn „met name vanwege hun repetitieve karakter”. De indiening van een groot aantal klachten door een betrokkene kan op het bestaan van buitensporige verzoeken wijzen [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 57]. Zoals de advocaat-generaal in punt 28 van zijn conclusie in essentie heeft benadrukt, vereist de kwalificatie van een verzoek tot inzage als „buitensporig” echter niet dat dit verzoek noodzakelijkerwijs binnen de context valt van de indiening van meerdere verzoeken door dezelfde betrokkene, aangezien de buitensporige aard in die bepaling slechts ter indicatie wordt vermeld.
27      Gelet op een letterlijke uitlegging van artikel 12, lid 5, AVG kan dus niet worden uitgesloten dat een eerste verzoek tot inzage als „buitensporig” in de zin van die bepaling kan worden beschouwd.
28      Deze vaststelling vindt steun in de context van artikel 12, lid 5, eerste alinea, tweede volzin, AVG. In dit verband zij erop gewezen dat artikel 12, dat is opgenomen in hoofdstuk III van deze verordening, waarin de rechten van de betrokkene zijn vastgesteld, algemene verplichtingen van de verwerkingsverantwoordelijke bevat met betrekking tot transparante informatie en communicatie en nadere regels vaststelt voor de uitoefening van de rechten van de betrokkene. Krachtens lid 2, eerste volzin, van dat artikel 12, moet de verwerkingsverantwoordelijke de uitoefening van de rechten van de betrokkene uit hoofde van met name artikel 15 van die verordening faciliteren. Laatstgenoemd artikel vult het transparantiekader van deze verordening aan door aan deze persoon een recht van inzage van zijn persoonsgegevens toe te kennen [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punten 45 en 46].
29      Door de verwerkingsverantwoordelijken de mogelijkheid te bieden om, in geval van kennelijk ongegronde of buitensporige verzoeken, een redelijke vergoeding op basis van de administratieve kosten aan te rekenen dan wel te weigeren gevolg te geven aan dergelijke verzoeken, voorziet artikel 12, lid 5, van die verordening derhalve in een uitzondering op de verplichting om met name het recht van inzage te faciliteren, die restrictief moet worden uitgelegd [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 33].
30      Uit de rechtspraak van het Hof met betrekking tot de uitlegging van het begrip „buitensporige verzoeken” in artikel 57, lid 4, AVG, dat kan worden toegepast op de onderhavige zaak omdat de bewoordingen van deze bepaling in essentie vergelijkbaar zijn met die van artikel 12, lid 5, van deze verordening en hetzelfde doel nastreeft als laatstgenoemd artikel, blijkt dat dit begrip een uitdrukking vormt van het algemeen beginsel van Unierecht dat justitiabelen zich niet door middel van fraude of misbruik kunnen beroepen op het Unierecht [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 49]. De Unieregelgeving mag immers niet zo ruim worden toegepast dat zij transacties dekt die zijn verricht met het doel om misbruik te plegen (zie in die zin arrest van 19 september 2024, Matmut, C‑236/23, EU:C:2024:761, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
31      Het aantal door die betrokkene bij de verwerkingsverantwoordelijke ingediende verzoeken tot inzage is op zich dus niet bepalend voor het recht van die verwerkingsverantwoordelijke om gebruik te maken van de hem door artikel 12, lid 5, AVG geboden mogelijkheid om geen gevolg te geven aan een verzoek, zodat deze verwerkingsverantwoordelijke er zelfs in het geval van een eerste verzoek tot inzage gebruik van kan maken wanneer hij, aan de hand van alle relevante omstandigheden van het specifieke geval, aantoont dat er sprake is van opzettelijk misbruik door die persoon [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punt 50].
32      Deze contextuele uitlegging is in overeenstemming met de doelstellingen van de AVG. In dit verband zij opgemerkt dat deze verordening – zoals blijkt uit de overwegingen 10 en 11 ervan – tot doel heeft een consistent en hoog beschermingsniveau voor natuurlijke personen binnen de Unie te waarborgen en de rechten van de betrokkenen te versterken en nader te omschrijven. De in artikel 12 van die verordening neergelegde verplichtingen van de verwerkingsverantwoordelijke, die met name betrekking hebben op de verstrekking van persoonsgegevens op grond van artikel 15 van deze verordening, zijn dus opgevat als een mechanisme waarmee de rechten en belangen van de betrokkenen doeltreffend kunnen worden beschermd [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punten 38 en 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
33      In overweging 4 AGV staat echter te lezen dat het recht op bescherming van persoonsgegevens geen absolute gelding heeft, aangezien het moet worden beschouwd in relatie tot de functie ervan in de samenleving en het conform het evenredigheidsbeginsel tegen andere grondrechten moet worden afgewogen. Bovendien heeft het Hof er reeds op gewezen dat de regelingen die het mogelijk maken om een juist evenwicht te vinden tussen de verschillende aan de orde zijnde rechten en belangen, vervat zijn in de AVG zelf (arrest van 21 december 2023, Krankenversicherung Nordrhein, C‑667/21, EU:C:2023:1022, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
34      Om ervoor te zorgen dat dit juiste evenwicht door middel van deze afwijking wordt gewaarborgd en dat deze afwijking nuttige werking heeft, is het relevante criterium voor de vaststelling van misbruik de buitensporigheid van het verzoek tot inzage. Dit criterium moet worden beoordeeld vanuit een kwalitatief oogpunt, overeenkomstig punt 26 van dit arrest, dat niet alleen mag afhangen van het aantal door de betrokkene ingediende verzoeken tot inzage en dus van de omstandigheid dat het om zijn eerste verzoek gaat.
35      Hieruit volgt dat een eerste verzoek tot inzage dat bij de verwerkingsverantwoordelijke op grond van artikel 15 AVG wordt ingediend, al als „buitensporig” in de zin van artikel 12, lid 5, AVG kan worden beschouwd. Aangezien het begrip „buitensporige verzoeken” restrictief moet worden uitgelegd, zoals blijkt uit punt 29 van het onderhavige arrest, kan een verwerkingsverantwoordelijke slechts bij wijze van uitzondering aanvoeren dat een verzoek buitensporig is en, zoals de advocaat-generaal in punt 34 van zijn conclusie heeft opgemerkt, moeten de criteria om een eerste verzoek tot inzage als „buitensporig” te kwalificeren, hoog zijn. Ook moet worden benadrukt dat uit artikel 12, lid 5, tweede alinea, AVG uitdrukkelijk blijkt dat het aan de verwerkingsverantwoordelijke is om aan te tonen dat het verzoek buitensporig is.
36      Wat ten tweede de omstandigheden betreft waarin het eerste verzoek tot inzage van de betrokkene als „buitensporig” in de zin van artikel 12, lid 5, AVG kan worden gekwalificeerd en dus misbruik van recht in de zin van de in de punten 23 en 30 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak kan inhouden, moet worden opgemerkt dat er voor het bewijs dat er sprake is van misbruik enerzijds een geheel van objectieve omstandigheden vereist is waaruit blijkt dat in weerwil van de formele naleving van de door de Unieregeling opgelegde voorwaarden het door deze regeling beoogde doel niet is bereikt, en anderzijds een subjectief element, namelijk de bedoeling van de betrokkene om een door de Unieregeling toegekend voordeel te verkrijgen door kunstmatig de voorwaarden te creëren waaronder het recht op dat voordeel ontstaat. Voor een dergelijke kwalificatie moeten voorts alle feiten en omstandigheden van het geval in aanmerking worden genomen (zie in die zin arrest van 21 december 2023, BMW Bank e.a., C‑38/21, C‑47/21 en C‑232/21, EU:C:2023:1014, punten 285 en 286 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
37      Wat in de eerste plaats het objectieve element van misbruik betreft, moet worden opgemerkt dat artikel 15 van de AVG, gelezen in het licht van overweging 63 ervan, tot doel heeft de betrokkene het recht te verlenen om inzage te krijgen van de over hem verzamelde persoonsgegevens en hij dit recht gemakkelijk en met redelijke tussenpozen moet kunnen
uitoefenen, met name om kennis te nemen van de verwerking van die gegevens en de rechtmatigheid ervan te controleren, zodat die persoon in voorkomend geval zijn recht kan uitoefenen op rectificatie van die gegevens, op gegevenswissing en op beperking van de verwerking, alsook zijn recht om bezwaar te maken en zijn recht om zich tot de rechter te wenden wanneer hij schade lijdt [zie in die zin arrest van 12 januari 2023, Österreichische Post (Informatie over de ontvangers van persoonsgegevens), C‑154/21, EU:C:2023:3, punten 37 en 38].
38      In casu blijkt uit het dossier waarover het Hof beschikt dat TC het in het hoofdgeding aan de orde zijnde verzoek tot inzage heeft ingediend nadat hij zich voor de nieuwsbrief van Brillen Rottler had aangemeld en bij die aanmelding bepaalde persoonsgegevens aan laatstgenoemde had verstrekt, zodat dit verzoek tot inzage formeel gezien een uitoefening is van het recht van inzage van TC om het doel van die regeling te bereiken.
39      Gelet op de in punt 36 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak kan de formele naleving van de voorwaarden voor de toepassing van artikel 15 AVG op zich echter niet uitsluiten dat een verzoek tot inzage „buitensporig” is en dat er dus sprake is van misbruik van recht.
40      Wat in de tweede plaats het subjectieve element van misbruik betreft, moet in dit verband worden opgemerkt dat de verwerkingsverantwoordelijke, om een verzoek tot inzage als „buitensporig” in de zin van artikel 12, lid 5, AVG te kunnen kwalificeren, aan de hand van alle relevante omstandigheden van het specifieke geval moet vaststellen dat er sprake is van opzettelijk misbruik door de betrokkene, waarbij opzet kan worden vastgesteld wanneer deze persoon dat verzoek indient voor een ander doel dan kennis te nemen van de verwerking van die gegevens en de rechtmatigheid ervan te controleren, teneinde vervolgens bescherming te kunnen verkrijgen van de rechten die hij aan deze verordening ontleent [zie in die zin arrest van 9 januari 2025, Österreichische Datenschutzbehörde (Buitensporige verzoeken), C‑416/23, EU:C:2025:3, punten 50 en 56].
41      Gelet op met name punt 35 van het onderhavige arrest staat het in casu dus aan de verwerkingsverantwoordelijke om duidelijk aan te tonen dat de betrokkene een verzoek tot inzage op grond van artikel 15 AVG heeft ingediend niet om kennis te nemen van die verwerking, maar om kunstmatig de voorwaarden te creëren om van die verwerkingsverantwoordelijke schadevergoeding te verkrijgen.
42      In dit verband zal rekening moeten worden gehouden met alle omstandigheden van het geval, met name het feit dat de betrokkene persoonsgegevens heeft verstrekt zonder daartoe verplicht te zijn, het doel van die verstrekking, de tijd die is verstreken tussen die verstrekking en het verzoek tot inzage, en het gedrag van de betrokkene.
43      Tegen de achtergrond van het geding dat bij hem aanhangig is gemaakt, vraagt de verwijzende rechter zich af of bij de beoordeling of er sprake is van misbruik van recht, rekening mag worden gehouden met openbaar toegankelijke informatie waaruit blijkt dat TC stelselmatig verzoeken tot inzage van zijn persoonsgegevens en vorderingen tot schadevergoeding indient bij verschillende verwerkingsverantwoordelijken volgens een patroon dat vergelijkbaar is met het patroon in de onderhavige zaak. In dit verband moet worden opgemerkt dat dit gegeven inderdaad in aanmerking kan worden genomen om opzettelijk misbruik van de betrokkene aan te tonen, voor zover dit wordt bevestigd door andere relevante gegevens.
44      In casu staat het dus aan de verwijzende rechter om na te gaan of Brillen Rottler, gelet op alle relevante omstandigheden, heeft aangetoond dat TC opzettelijk misbruik heeft gepleegd door het betrokken verzoek tot inzage in te dienen.
45      Gelet op een en ander moet op de eerste tot en met de derde en de zevende vraag worden geantwoord dat artikel 12, lid 5, AVG aldus moet worden uitgelegd dat een eerste verzoek tot inzage van persoonsgegevens dat de betrokkene op grond van artikel 15 van deze verordening bij de verwerkingsverantwoordelijke heeft ingediend, als „buitensporig” in de zin van dat artikel 12, lid 5, kan worden beschouwd wanneer die verwerkingsverantwoordelijke, gelet op alle relevante omstandigheden van het geval, aantoont dat de betrokkene dit verzoek in weerwil van de formele naleving van de in die bepalingen gestelde voorwaarden niet heeft ingediend om kennis te nemen van de verwerking van die gegevens en om de rechtmatigheid ervan te controleren, om zo bescherming te kunnen verkrijgen van de rechten die hij aan die verordening ontleent, maar om misbruik te plegen, zoals het kunstmatig creëren van de voorwaarden voor het verkrijgen van een voordeel dat uit die verordening voortvloeit. Het feit dat de betrokkene volgens openbaar toegankelijke informatie meerdere verzoeken tot inzage van zijn persoonsgegevens heeft ingediend, gevolgd door vorderingen tot schadevergoeding bij verschillende verwerkingsverantwoordelijken, mag in aanmerking worden genomen om vast te stellen of er sprake is van een dergelijk opzettelijk misbruik.
Vijfde en zesde vraag
46      Met zijn vijfde en zesde vraag, die samen en in de tweede plaats moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 82, lid 1, AVG aldus moet worden uitgelegd dat het de betrokkene een recht verleent op vergoeding van de schade die voortvloeit uit een schending van het recht van inzage van artikel 15, lid 1, van deze verordening.
47      Zoals in punt 24 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, moet volgens vaste rechtspraak bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen ervan.
48      Uit de bewoordingen van artikel 82, lid 1, AVG blijkt dat een persoon die materiële of immateriële schade heeft geleden „ten gevolge van een inbreuk op deze verordening”, het recht heeft om van de verwerkingsverantwoordelijke schadevergoeding te ontvangen voor de geleden schade. Er moet worden vastgesteld dat deze bepaling niet naar „verwerking” verwijst, zodat dit recht op schadevergoeding niet kan worden beperkt tot schade die voortvloeit uit de verwerking van persoonsgegevens.
49      Deze vaststelling vindt steun in de contextuele analyse van die bepaling, gelezen in het licht van overweging 141 AVG, waarin is bepaald dat iedere betrokkene het recht dient te hebben om een doeltreffende voorziening in rechte in te stellen overeenkomstig artikel 47 van het Handvest „indien hij meent dat inbreuk is gemaakt op zijn rechten uit hoofde van deze verordening”. Artikel 82, lid 1, AVG is immers opgenomen in hoofdstuk VIII van deze verordening, dat betrekking heeft op het beroep, de aansprakelijkheidsregels en de sancties ter bescherming van die rechten. Deze rechten omvatten zowel het in artikel 12 van deze verordening bedoelde recht van een persoon op informatie als zijn recht van inzage op grond van artikel 15, lid 1, van die verordening, zodat zij moeten worden beschermd door dat artikel 82, dat aldus moet worden uitgelegd dat het ook van toepassing is op schade die voortvloeit uit inbreuken op die artikelen 12 en 15.
50      Aan deze uitlegging kan niet worden afgedaan door het feit dat, ten eerste, uit overweging 146 AVG blijkt dat de verwerkingsverantwoordelijke alle schade moet vergoeden die iemand kan lijden „ten gevolge van een verwerking” die inbreuk maakt op deze verordening en, ten tweede, artikel 82, leden 2 en 4, AVG melding maakt van „schade die door verwerking is veroorzaakt”.
51      Zoals de Commissie in haar schriftelijke opmerkingen in essentie betoogt, kan de gestelde inbreuk in geval van schending van de rechten waarin de bepalingen van hoofdstuk III AVG voorzien, met name het recht van inzage van gegevens en het recht op rectificatie alsook het recht op gegevenswissing, beperking van de verwerking en overdraagbaarheid, namelijk voortvloeien niet uit een daadwerkelijke verwerking van persoonsgegevens als zodanig, maar veeleer uit de weigering om gevolg te geven aan het verzoek van de betrokkene om die rechten uit te oefenen. Indien het recht op schadevergoeding op grond van artikel 82, lid 1, AVG afhankelijk wordt gesteld van het bestaan van schade die het gevolg is van een verwerking als zodanig, zou dit dus tot gevolg hebben dat dergelijke gevallen van het toepassingsgebied van deze bepaling worden uitgesloten en er aldus afbreuk wordt gedaan aan de nuttig werking ervan.
52      Bovendien heeft het Hof reeds geoordeeld dat de schending door de verwerkingsverantwoordelijke van de artikelen 26 en 30 AVG, die respectievelijk betrekking hebben op, ten eerste, het sluiten van een regeling waarin de respectieve rollen van de verwerkingsverantwoordelijken en hun betrekkingen met de betrokkenen worden bepaald en, ten tweede, het bijhouden van een register van de verwerkingsactiviteiten, geen „onrechtmatige verwerking” vormt die de betrokkene een recht op gegevenswissing of op beperking van de verwerking verleent. Een dergelijke schending moet dus worden verholpen door gebruik te maken van andere maatregelen waarin de AVG voorziet, zoals met name door de schade die eventueel door de verwerkingsverantwoordelijke is veroorzaakt te vergoeden krachtens artikel 82 AVG [zie in die zin arrest van 4 mei 2023, Bundesrepublik Deutschland (Gerechtelijke elektronische postbus), C‑60/22, EU:C:2023:373, punten 66 en 67].
53      De vaststelling in punt 48 van het onderhavige arrest vindt verder steun in de teleologische uitlegging van artikel 82, lid 1, AVG, dat beoogt de verwezenlijking van de doelstellingen van die verordening te waarborgen, waaronder met name de in overweging 11 van deze verordening genoemde doelstelling om de rechten van de betrokkenen en de verplichtingen van degenen die persoonsgegevens verwerken en erover bepalen te versterken. Zoals de advocaat-generaal in punt 72 van zijn conclusie in essentie heeft opgemerkt, zouden deze rechten, waaronder juist het door de verwijzende rechter bedoelde recht van inzage, aanzienlijk worden verzwakt indien artikel 82, lid 1, AVG aldus zou worden uitgelegd dat het beperkt is tot schade die het gevolg is van onrechtmatige handelingen waarbij gegevens worden verwerkt.
54      Hieruit volgt dat zelfs in geval van een inbreuk op de AVG die als zodanig geen gegevensverwerking inhoudt, de betrokkene zich kan beroepen op het in artikel 82 van deze verordening bedoelde recht op schadevergoeding.
55      Gelet op een en ander moet op de vijfde en de zesde vraag worden geantwoord dat artikel 82, lid 1, AVG aldus moet worden uitgelegd dat het de betrokkene een recht verleent op vergoeding van de schade die voortvloeit uit een schending van het recht van inzage van artikel 15, lid 1, van deze verordening.
Vierde vraag
56      Gelet op het antwoord op de vijfde en de zesde vraag hoeft de vierde vraag niet te worden beantwoord.
Achtste vraag
57      Met zijn achtste vraag, die in de derde en laatste plaats moet worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 82, lid 1, AVG aldus moet worden uitgelegd dat de door de betrokkene geleden immateriële schade ook het verlies van controle over zijn persoonsgegevens of zijn onzekerheid over de verwerking ervan omvat.
58      Aangezien de AVG niet verwijst naar het recht van de lidstaten voor wat betreft de betekenis en de draagwijdte van de bewoordingen van die bepaling, inzonderheid voor de begrippen „materiële of immateriële schade” en „schadevergoeding voor de geleden schade”, moeten deze begrippen voor de toepassing van deze verordening worden geacht autonome Unierechtelijke begrippen te betreffen, die op het grondgebied van alle lidstaten uniform moeten worden uitgelegd [zie in die zin arrest van 4 mei 2023, Österreichische Post (Immateriële schade ten gevolge van de verwerking van persoonsgegevens), C‑300/21, EU:C:2023:370, punt 30, en 4 september 2025, Quirin Privatbank, C‑655/23, EU:C:2025:655, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
59      In dit verband moet eraan worden herinnerd dat niet kan worden geoordeeld dat elke „inbreuk” op de bepalingen van de AVG op zichzelf al leidt tot een recht op schadevergoeding voor de betrokkene. Artikel 82, lid 1, AVG bepaalt immers dat „[e]enieder die materiële of immateriële schade heeft geleden ten gevolge van een inbreuk op deze verordening, [...] het recht [heeft] om van de verwerkingsverantwoordelijke of de verwerker schadevergoeding te ontvangen voor de geleden schade”. Hieruit blijkt duidelijk dat het bestaan van „geleden schade” een van de voorwaarden is voor het in die bepaling bedoelde recht op schadevergoeding, net zoals het bestaan van een inbreuk op de AVG en een causaal verband tussen die schade en die inbreuk, waarbij deze drie voorwaarden cumulatief vervuld moeten zijn [zie in die zin arrest van 4 mei 2023, Österreichische Post (Immateriële schade ten gevolge van de verwerking van persoonsgegevens), C‑300/21, EU:C:2023:370, punten 31‑33, en 4 september 2025, Quirin Privatbank, C‑655/23, EU:C:2025:655, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
60      De persoon die krachtens die bepaling verzoekt om vergoeding van materiële of immateriële schade, moet dus niet alleen aantonen dat er bepalingen van de AVG zijn geschonden, maar ook dat hij deze schade heeft geleden door die schending, zodat niet louter op grond van die schending kan worden aangenomen dat er schade is ontstaan (arrest van 4 oktober 2024, Agentsia po vpisvaniyata, C‑200/23, EU:C:2024:827, punt 141 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
61      Het Hof heeft echter al geoordeeld dat uit de illustratieve lijst van „schade” die betrokkenen kunnen lijden in overweging 85, eerste volzin, AVG blijkt dat de Uniewetgever met name het enkele „verlies van controle” over hun eigen persoonsgegevens als gevolg van een inbreuk op deze verordening onder dat begrip heeft willen opnemen, ook al heeft er geen concreet misbruik van de betrokken gegevens plaatsgevonden
(arrest van 4 oktober 2024, Agentsia po vpisvaniyata, C‑200/23, EU:C:2024:827, punt 145 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
62      Het Hof heeft ook geoordeeld dat het begrip „immateriële schade” niet kan worden beperkt tot schade van een bepaalde ernst. In het bijzonder kan een nationale regeling of praktijk geen rechtsgeldige „de-minimisdrempel” vaststellen om te kunnen spreken van door inbreuk op de AVG veroorzaakte immateriële schade. De betrokkene moet echter aantonen dat hij die schade daadwerkelijk heeft geleden, hoe miniem ook, en dat de gevolgen van deze inbreuk die hij stelt te hebben ondergaan schade opleveren die zich onderscheidt van de enkele inbreuk op hetgeen in deze verordening is bepaald (zie in die zin arrest van 14 december 2023, Gemeinde Ummendorf, C‑456/22, EU:C:2023:988, punten 22 en 23).
63      Wanneer de betrokkene louter beweert een vrees te koesteren als gevolg van het verlies van controle over zijn persoonsgegevens kan dit dus geen aanleiding geven tot schadevergoeding op grond van artikel 82, lid 1, AVG [zie in die zin arrest van 20 juni 2024, PS (Verkeerd adres), C‑590/22, EU:C:2024:536, punten 33 en 35]. Wanneer een persoon die op grond van die bepaling schadevergoeding vordert zich beroept op de vrees voor toekomstig misbruik van zijn persoonsgegevens wegens het bestaan van een inbreuk op die verordening, moet de aangezochte nationale rechter derhalve nagaan of deze vrees in de betrokken specifieke omstandigheden en ten aanzien van de betrokkene gegrond kan worden geacht (arrest van 4 oktober 2024, Agentsia po vpisvaniyata, C‑200/23, EU:C:2024:827, punt 143 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
64      De redenering in de punten 59 tot en met 63 van het onderhavige arrest is ook van toepassing in een situatie waarin de betrokkene stelt dat er onzekerheid bestaat of zijn persoonsgegevens al dan niet zijn verwerkt.
65      Om de verwijzende rechter een nuttig antwoord te geven, moet nog worden opgemerkt dat het causale verband tussen de vermeende schending en dito schade kan worden verbroken door het gedrag van de betrokkene wanneer dit gedrag de doorslaggevende oorzaak van de schade blijkt te zijn. Een dergelijke handeling kan met name bestaan in een beslissing van de benadeelde, mits die beslissing voor hem niet bindend was [zie naar analogie arrest van 18 december 2025, WS e.a./Frontex (Gezamenlijke terugkeeroperatie), C‑679/23 P, EU:C:2025:976, punten 151 en 152 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
66      Bovendien blijkt uit de in punt 59 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak dat het bestaan van een causaal verband tussen de gestelde inbreuk op de AVG en de door de betrokkene vermeende geleden schade een conditio sine qua non is voor een recht op schadevergoeding krachtens artikel 82, lid 1, van deze verordening. Bijgevolg kan aan de betrokkene krachtens die bepaling geen vergoeding worden toegekend voor schade die hij op grond van die bepaling stelt te hebben geleden als gevolg van het verlies van controle over zijn persoonsgegevens of zijn onzekerheid over de verwerking ervan wanneer hij door zijn gedrag het causaal verband heeft verbroken, aangezien dat verlies van controle of die onzekerheid is veroorzaakt door de beslissing van die persoon om die gegevens aan de verwerkingsverantwoordelijke te verstrekken om zo kunstmatig de voorwaarden te creëren die voor de toepassing van die bepaling moeten zijn vervuld.
67      Gelet op een en ander moet op de achtste vraag worden geantwoord dat artikel 82, lid 1, AVG aldus moet worden uitgelegd dat de door de betrokkene geleden immateriële schade ook het verlies van controle over zijn persoonsgegevens of zijn onzekerheid over de verwerking ervan omvat, voor zover met name wordt aangetoond dat de betrokkene daadwerkelijk immateriële schade heeft geleden en dat zijn gedrag niet de doorslaggevende oorzaak van die schade is geweest.
Kosten
68      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Vierde kamer) verklaart voor recht:
1)      Artikel 12, lid 5, van verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming)
moet aldus worden uitgelegd dat
een eerste verzoek tot inzage van persoonsgegevens dat de betrokkene op grond van artikel 15 van deze verordening bij de verwerkingsverantwoordelijke heeft ingediend, als „buitensporig” in de zin van dat artikel 12, lid 5, kan worden beschouwd wanneer die verwerkingsverantwoordelijke, gelet op alle relevante omstandigheden van het geval, aantoont dat de betrokkene dit verzoek in weerwil van de formele naleving van de in die bepalingen gestelde voorwaarden niet heeft ingediend om kennis te nemen van de verwerking van die gegevens en om de rechtmatigheid ervan te controleren, om zo bescherming te kunnen verkrijgen van de rechten die hij aan die verordening ontleent, maar om misbruik te plegen, zoals het kunstmatig creëren van de voorwaarden voor het verkrijgen van een voordeel dat uit die verordening voortvloeit. Het feit dat de betrokkene volgens openbaar toegankelijke informatie meerdere verzoeken tot inzage van zijn persoonsgegevens heeft ingediend, gevolgd door vorderingen tot schadevergoeding bij verschillende verwerkingsverantwoordelijken, mag in aanmerking worden genomen om vast te stellen of er sprake is van een dergelijk opzettelijk misbruik.
2)      Artikel 82, lid 1, van verordening 2016/679
moet aldus worden uitgelegd dat
het de betrokkene een recht verleent op vergoeding van de schade die voortvloeit uit een schending van het recht van inzage van artikel 15, lid 1, van deze verordening.
3)      Artikel 82, lid 1, van verordening 2016/679
moet aldus worden uitgelegd dat
de door de betrokkene geleden immateriële schade ook het verlies van controle over zijn persoonsgegevens of zijn onzekerheid over de verwerking ervan omvat, voor zover met name wordt aangetoond dat de betrokkene daadwerkelijk immateriële schade heeft geleden en dat zijn gedrag niet de doorslaggevende oorzaak van die schade is geweest.
ondertekeningen
*      Procestaal: Duits.