Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΡΑΝΤΟΥ
της 26ης Φεβρουαρίου 2026 (1)
Υποθέσεις C‑496/23 P και C‑497/23 P
Meta Platforms Ireland Ltd, πρώην Facebook Ireland Ltd
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
« Αίτηση αναιρέσεως – Ανταγωνισμός – Άρθρο 102 ΣΛΕΕ – Κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως – Αγορά δεδομένων – Διοικητική διαδικασία – Κανονισμός (ΕΚ) 1/2003 – Άρθρο 18, παράγραφος 3 – Απόφαση περί αιτήσεως παροχής πληροφοριών – Αναγκαιότητα των ζητούμενων πληροφοριών – Αναλογικότητα – Δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής – Εικονική αίθουσα δεδομένων – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Επαγγελματικό απόρρητο »
Εισαγωγή
1.        Με τις υπό κρίση αιτήσεις αναιρέσεως, η Meta Platforms Ireland Ltd (στο εξής: αναιρεσείουσα) ζητεί την αναίρεση των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 24ης Μαΐου 2023, Meta Platforms Ireland κατά Επιτροπής (T‑452/20, στο εξής: πρώτη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:277), και Meta Platforms Ireland κατά Επιτροπής (T‑451/20, στο εξής: δεύτερη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:276), με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της με αίτημα την ακύρωση αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που περιείχαν αιτήσεις παροχής πληροφοριών δυνάμει του άρθρου 18, παράγραφος 3, και του άρθρου 24, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 1/2003 (2), και αφορούσαν την κοινοποίηση εσωτερικών εγγράφων της αναιρεσείουσας, τα οποία βρίσκονταν στην κατοχή υπευθύνων της εταιρίας αυτής, είχαν συνταχθεί σε βάθος πολλών ετών και εντοπίστηκαν βάσει των όρων αναζήτησης που παρατίθενται στις αποφάσεις αυτές (στο εξής: επίδικες αποφάσεις) (3).
2.        Με τις εν λόγω αιτήσεις αναιρέσεως, το Δικαστήριο καλείται να διευκρινίσει την έκταση της εξουσίας της Επιτροπής να ζητεί πληροφορίες από επιχειρήσεις μέσω ηλεκτρονικών ερευνών που βασίζονται σε συνδυασμό όρων αναζήτησης, συμπεριλαμβανομένων εμπιστευτικών πληροφοριών προσωπικού ή εμπορικού χαρακτήρα.
Το νομικό πλαίσιο
3.        Το άρθρο 18 του κανονισμού 1/2003, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αιτήσεις παροχής πληροφοριών», ορίζει στις παραγράφους 1 έως 3 τα εξής:
«1.      Προς εκπλήρωση των καθηκόντων που της ανατίθενται βάσει του παρόντος κανονισμού, η Επιτροπή δύναται, κατόπιν απλής αιτήσεως ή βάσει αποφάσεως, να ζητήσει από επιχειρήσεις και ενώσεις επιχειρήσεων να παράσχουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.
2.      Κατά την υποβολή απλής αίτησης παροχής πληροφοριών προς επιχείρηση ή ένωση επιχειρήσεων, η Επιτροπή αναφέρει τη νομική βάση και το σκοπό της αίτησης, προσδιορίζει τι είδους πληροφορίες χρειάζεται και καθορίζει την προθεσμία υποβολής των ζητούμενων πληροφοριών, καθώς και τις κυρώσεις που επισύρει η παροχή ανακριβών ή παραπλανητικών πληροφοριών σύμφωνα με το άρθρο 23.
3.      Όταν η Επιτροπή απαιτεί από επιχειρήσεις ή ενώσεις επιχειρήσεων να παράσχουν πληροφορίες με απόφασή της, στην εν λόγω απόφαση αναφέρονται η νομική βάση και ο σκοπός της αίτησης, προσδιορίζονται οι ζητούμενες πληροφορίες και τάσσεται προθεσμία για την παροχή τους. Επίσης μνημονεύονται οι κυρώσεις που προβλέπει το άρθρο 23 και μνημονεύονται ή επιβάλλονται οι κυρώσεις που προβλέπει το άρθρο 24. Στην απόφαση αναφέρεται περαιτέρω το δικαίωμα να ζητηθεί η εξέταση της απόφασης από το Δικαστήριο [της Ευρωπαϊκής Ένωσης].»
Το ιστορικό της διαφοράς και οι αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις
4.        Κατόπιν υποβολής των δύο πρώτων σειρών αιτήσεων παροχής πληροφοριών, στις οποίες η αναιρεσείουσα είχε απαντήσει σε διάφορα στάδια (4), η Επιτροπή εξέδωσε, στις 4 Μαΐου 2020, τις δύο αρχικές αποφάσεις Facebook Marketplace και Facebook Data, με τις οποίες απαιτούσε από την αναιρεσείουσα να της παράσχει τις ζητούμενες πληροφορίες, επ’ απειλή χρηματικής ποινής σε περίπτωση μη κοινοποιήσεως πλήρων και ακριβών πληροφοριών (5).
5.        Στις 15 Ιουλίου 2020 η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγές κατά των αποφάσεων αυτών ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και, με χωριστά δικόγραφα, αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, κατόπιν των οποίων ο Πρόεδρος του Γενικού Δικαστηρίου, αφού διέταξε την αναστολή εκτελέσεως των αποφάσεων μέχρι την ημερομηνία εκδόσεως των διατάξεων που θα περάτωναν τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων, διέταξε, με διατάξεις της 29ης Οκτωβρίου 2020, μεταξύ άλλων, την αναστολή εκτελέσεως των αποφάσεων κατά το μέτρο που η προβλεπόμενη σε αυτές υποχρέωση αφορούσε έγγραφα τα οποία δεν συνδέονταν με τις εμπορικές δραστηριότητες της αναιρεσείουσας και τα οποία περιείχαν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα (στο εξής: προστατευόμενα έγγραφα), εφόσον δεν είχε τεθεί σε εφαρμογή η προβλεπόμενη στις εν λόγω διατάξεις (6) διαδικασία εικονικής αίθουσας δεδομένων.
6.        Στις 11 Δεκεμβρίου 2020 η Επιτροπή εξέδωσε τις τροποποιητικές αποφάσεις Facebook Marketplace και Facebook Data οι οποίες, πέραν του ότι υποχρέωναν την αναιρεσείουσα να κοινοποιήσει τις ζητηθείσες πληροφορίες επ’ απειλή χρηματικής ποινής, περιλάμβαναν τη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων, η οποία προβλεπόταν στις διατάξεις ασφαλιστικών μέτρων, για την προσκόμιση των προστατευόμενων εγγράφων.
7.        Στις 8 Φεβρουαρίου 2021 η αναιρεσείουσα προσάρμοσε, βάσει του άρθρου 86 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, τις προσφυγές της προκειμένου να ληφθεί υπόψη η έκδοση των τροποποιητικών αποφάσεων.
8.        Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της αναιρεσείουσας στο σύνολό τους, απορρίπτοντας συγκεκριμένα τους τρεις λόγους ακυρώσεως με τους οποίους η αναιρεσείουσα είχε προβάλει, πρώτον, έλλειψη αιτιολογίας, δεύτερον, παράβαση του άρθρου 18 του κανονισμού 1/2003, προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας και κατάχρηση εξουσίας και, τρίτον, προσβολή του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας και προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων
9.        Στις 3 Αυγούστου 2023 η αναιρεσείουσα άσκησε δύο αναιρέσεις κατά των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Ζητεί από το Δικαστήριο, κατ’ αρχάς, να αναιρέσει τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, στη συνέχεια, να ακυρώσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις ή, επικουρικώς, να αναπέμψει τις υποθέσεις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και, τέλος, να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
10.      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει τις αιτήσεις αναιρέσεως και να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
11.      Οι μετέχοντες στη διαδικασία ανέπτυξαν προφορικώς τα επιχειρήματά τους και απάντησαν στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 26ης Νοεμβρίου 2025.
Ανάλυση
12.      Η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις λόγους προς στήριξη των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, πρώτον, κρίνοντας ότι ορισμένοι όροι αναζήτησης ήταν σύμφωνοι με την αρχή της αναγκαιότητας, δεύτερον, διότι δεν έκρινε μη νόμιμη την έλλειψη σφαιρικής εκτιμήσεως της συμμόρφωσης της Επιτροπής προς την αρχή της αναγκαιότητας και, τρίτον, κρίνοντας ότι η Επιτροπή μπορούσε να ζητήσει έγγραφα τα οποία περιείχαν τόσο πληροφορίες προσωπικού χαρακτήρα όσο και στοιχεία που συνδέονταν με τις εμπορικές δραστηριότητες της αναιρεσείουσας (στο εξής: μικτά έγγραφα), χωρίς να προβλέπει μέτρα διασφαλίσεως ή προστασίας των προσωπικών δεδομένων (7).
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
13.      Κατά πρώτον, υπενθυμίζω ότι το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 1/2003 παρέχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να ζητήσει από επιχειρήσεις και ενώσεις επιχειρήσεων, κατόπιν απλής αιτήσεως ή βάσει αποφάσεως, να παράσχουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες προς εκπλήρωση των καθηκόντων που της ανατίθενται βάσει του κανονισμού (8). Το άρθρο 18, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι στην απόφαση της Επιτροπής αναφέρονται η νομική βάση και ο σκοπός της αιτήσεως, προσδιορίζονται οι ζητούμενες πληροφορίες και τάσσεται προθεσμία για την παροχή τους.
14.      Ειδικότερα, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η υποχρέωση να αναφέρεται ο
σκοπός της αιτήσεως παροχής πληροφοριών, ο οποίος αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για την αξιολόγηση της αναγκαιότητας των πληροφοριών, συνεπάγεται ότι η Επιτροπή οφείλει να αναφέρει στην αίτησή της ποιο είναι το αντικείμενο της έρευνας και, ως εκ τούτου, να προσδιορίζει την προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού. Η Επιτροπή πάντως δεν υποχρεούται να γνωστοποιεί στον αποδέκτη τέτοιας αιτήσεως όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της σχετικά με τις εικαζόμενες παραβάσεις ούτε να προβαίνει σε αυστηρό νομικό χαρακτηρισμό των παραβάσεων αυτών, υπό την προϋπόθεση ότι αναφέρει σαφώς ποιες είναι οι υπόνοιες τις οποίες προτίθεται να επαληθεύσει (9).
15.      Συναφώς, η Επιτροπή μπορεί να απαιτήσει την κοινοποίηση μόνον εκείνων των πληροφοριών που θα της επιτρέψουν να επαληθεύσει τις υπόνοιες περί παραβάσεως οι οποίες δικαιολογούν τη διεξαγωγή της έρευνας και εκτίθενται στην αίτηση παροχής πληροφοριών (10). Ωστόσο, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας έρευνας που απονέμει ο κανονισμός 1/2003 στην Επιτροπή, σ’ αυτήν εναπόκειται να εκτιμήσει αν μια πληροφορία είναι αναγκαία προκειμένου το όργανο αυτό να είναι σε θέση να εντοπίσει παράβαση των κανόνων ανταγωνισμού της Ένωσης (11).
16.      Κατά δεύτερον, επισημαίνω ότι ο έλεγχος που ασκείται από τον δικαστή της Ένωσης επί της εκτιμήσεως της Επιτροπής για το κατά πόσον είναι αναγκαία μια αίτηση παροχής πληροφοριών πρέπει να αξιολογείται με βάση τον σκοπό που μνημονεύεται στην αίτηση, ήτοι με βάση τις υπόνοιες περί παραβάσεως τις οποίες προτίθεται να επαληθεύσει η Επιτροπή. Η απαίτηση να υπάρχει σχέση μεταξύ της αιτήσεως παροχής πληροφοριών και της πιθανολογούμενης παραβάσεως ικανοποιείται εφόσον η Επιτροπή μπορεί ευλόγως να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι η εν λόγω πληροφορία θα τη βοηθήσει να εξακριβώσει αν διαπράχθηκε η παράβαση (12).
17.      Πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο, αφενός, οφείλει να ελέγξει, υπό το πρίσμα της αρχής της αναγκαιότητας, κατά πόσον υφίσταται αρκούντως στενή σύνδεση μεταξύ της εικαζόμενης παραβάσεως και των ζητούμενων πληροφοριών ώστε να δικαιολογείται η αίτηση της Επιτροπής και, αφετέρου, πρέπει, κατ’ εφαρμογήν της αρχής της αναλογικότητας, να εξακριβώσει αν οι προσπάθειες που απαιτήθηκαν από την επιχείρηση δικαιολογούνται από λόγους δημοσίου συμφέροντος και δεν είναι υπερβολικές (13). Για τον σκοπό αυτόν, πρέπει ιδίως να γίνει στάθμιση μεταξύ, αφενός, του δημοσίου συμφέροντος που δικαιολογεί την έρευνα της Επιτροπής και της υποχρέωσης που υπέχει το εν λόγω όργανο να λάβει πληροφορίες οι οποίες θα του επιτρέψουν να ασκήσει τα καθήκοντα που του ανατίθενται από τη Συνθήκη ΛΕΕ και, αφετέρου, του φόρτου εργασίας που συνεπάγεται η αίτηση παροχής πληροφοριών για την οικεία επιχείρηση (14).
18.      Τέλος, κατά τρίτον, υπογραμμίζω ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν αποτελεί νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (15), όπερ εναπόκειται στον αναιρεσείοντα να αποδείξει, εκθέτοντας επακριβώς τα στοιχεία τα οποία διατείνεται ότι παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και καταδεικνύοντας τα σφάλματα αναλύσεως στα οποία υπέπεσε, κατά την εκτίμησή του, το Γενικό Δικαστήριο με αποτέλεσμα την εκ μέρους του παραμόρφωση των στοιχείων αυτών (16).
19.      Υπό το πρίσμα της εν λόγω νομολογίας θα εξετάσω το βάσιμο των επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας.
Επί των πρώτων λόγων των αιτήσεων αναιρέσεως, οι οποίοι αφορούν την εκτίμηση της αναγκαιότητας των πληροφοριών που ζητήθηκαν από την Επιτροπή με τις επίδικες αποφάσεις
20.      Με τους πρώτους λόγους των δύο αιτήσεων αναιρέσεως (17) προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι οι όροι αναζήτησης που μνημονεύονται στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις ήταν σύμφωνοι με την αρχή της αναγκαιότητας η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 3, του κανονισμού 1/2003 (18). Οι λόγοι αυτοί έχουν, αντιστοίχως, τρία και τέσσερα σκέλη (19).
Επί της λυσιτέλειας των όρων αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή
21.      Με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P, καθώς και με το πρώτο και το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι όλα τα έγγραφα που περιείχαν τους όρους αναζήτησης οι οποίοι αποτελούσαν, κατά την αίτηση αναιρέσεως, «όρους της καθομιλουμένης»
μπορούσαν να θεωρηθούν αναγκαία για τις έρευνες που οδήγησαν στις επίδικες αποφάσεις (στο εξής: επίμαχες έρευνες) (20).
22.      Στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, κατ’ ουσίαν, τον σκοπό που μνημονεύεται στην αίτηση παροχής πληροφοριών, ήτοι τις υπόνοιες περί παραβάσεων τις οποίες η Επιτροπή προτίθετο να επαληθεύσει (21) και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων που υπενθύμισε η Επιτροπή, τη συνδρομή των οποίων δεν αμφισβήτησε η αναιρεσείουσα, το εν λόγω θεσμικό όργανο, ζητώντας από την αναιρεσείουσα να προσκομίσει τα έγγραφα που προέκυπταν από την εφαρμογή των εξετασθέντων όρων αναζήτησης, μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει, κατά την ημερομηνία εκδόσεως των προσβαλλόμενων αποφάσεων, ότι οι πληροφορίες αυτές θα μπορούσαν να το βοηθήσουν να εξακριβώσει την ύπαρξη των μνημονευθεισών συμπεριφορών (22). Το Γενικό Δικαστήριο απέκλεισε επίσης το ενδεχόμενο οι εξετασθέντες όροι αναζήτησης να μη συνάδουν με την αρχή της αναγκαιότητας λόγω του αυξημένου αριθμού εγγράφων που εντοπίσθηκαν με την εφαρμογή των όρων αυτών (23).
23.      Συναφώς, υπενθυμίζω, προκαταρκτικώς, ότι η εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου εκτίμηση για το κατά πόσον είναι αναγκαία η αίτηση παροχής πληροφοριών δεν αποτελεί, κατά την έννοια της νομολογίας που εκτέθηκε στο σημείο 18 των παρουσών προτάσεων, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου, υπό την επιφύλαξη της περιπτώσεως παραμορφώσεως των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Εν προκειμένω, φρονώ ότι η αναιρεσείουσα δεν υποστηρίζει –ούτε κατά μείζονα λόγο αποδεικνύει– ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά ή τα αποδεικτικά στοιχεία, κρίνοντας, αφενός, ότι η Επιτροπή είχε προσδιορίσει τους όρους αναζήτησης υπό το φως των στοιχείων που είχε στη διάθεσή της, τα οποία και συνδέονται με τις εικαζόμενες παραβάσεις που αποτελούσαν αντικείμενο των επίμαχων ερευνών και, αφετέρου, ότι το γεγονός και μόνον ότι η εφαρμογή των εξετασθέντων όρων αναζήτησης οδηγεί στον εντοπισμό πλειόνων μη κρίσιμων εγγράφων δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα των επίδικων αποφάσεων.
24.      Εν πάση περιπτώσει, μολονότι τα επιχειρήματα που ανέπτυξε η αναιρεσείουσα θα μπορούσαν να απορριφθούν ως απαράδεκτα για τον λόγο αυτόν και μόνον, κρίνω εντούτοις σκόπιμο να εξετάσω τη βασιμότητά τους, προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου.
25.      Όσον αφορά, κατά πρώτον, την αναγκαιότητα των εξετασθέντων όρων αναζήτησης, παρατηρώ ότι, ναι μεν, όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου που υπομνήσθηκε στο σημείο 16 των παρουσών προτάσεων, η απλή σχέση ενός εγγράφου με την προβαλλόμενη παράβαση δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι η αίτηση είναι αναγκαία, πλην όμως η ίδια νομολογία διευκρινίζει επίσης ότι μια τέτοια σχέση αποδεικνύεται εφόσον η Επιτροπή μπορεί ευλόγως να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι τα έγγραφα που εντοπίζονται με τους επίμαχους όρους αναζήτησης θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να εξακριβώσει αν διαπράχθηκε η προβαλλόμενη παράβαση, όπερ επισήμανε εν προκειμένω το Γενικό Δικαστήριο και δεν αμφισβήτησε η αναιρεσείουσα (24).
26.      Κατά δεύτερον, διαπιστώνω ότι η επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας στηρίζεται κατ’ ουσίαν στο γεγονός ότι οι όροι αναζήτησης, λόγω του γενικού χαρακτήρα τους, οδηγούν αναπόφευκτα στον εντοπισμό σημαντικού αριθμού εγγράφων που δεν έχουν σχέση με τις επίμαχες έρευνες, κατάσταση την οποία θεωρεί αντίθετη προς την αρχή της αναλογικότητας (25).
27.      Συναφώς, επισημαίνω, πρώτον, ότι, προκειμένου μια αίτηση παροχής πληροφοριών που βασίζεται σε όρους αναζήτησης να πληροί τα κριτήρια του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 1/2003, δεν απαιτείται το σύνολο των εντοπισθέντων εγγράφων –ούτε καν σημαντικός αριθμός τους– να είναι χρήσιμα για την έρευνα (26). Αντιθέτως, το ενδεχόμενο ορισμένα ή ακόμη και τα περισσότερα από τα εντοπιζόμενα έγγραφα να αποδειχθούν άσχετα με την έρευνα δεν αρκεί, αυτό καθεαυτό, για να θεωρηθεί ότι οι επίμαχοι όροι αναζήτησης ουδεμία σχέση έχουν με την παράβαση για τη διάπραξη της οποίας έχει υπόνοιες η Επιτροπή (27). Πράγματι, η εξέταση της αναγκαιότητας (και της αναλογικότητας) της αιτήσεως παροχής πληροφοριών δεν μπορεί να στηρίζεται σε αμιγώς ποσοτικό ή στατιστικό κριτήριο (28).
28.      Δεύτερον, λαμβανομένης υπόψη της διαπιστώσεως που περιέχεται στο προηγούμενο σημείο των παρουσών προτάσεων, πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελή τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας που στηρίζονται σε συγκεκριμένα παραδείγματα κατά τα οποία ορισμένοι όροι αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή παρήγαγαν έναν αριθμό εγγράφων που δεν είναι κρίσιμα για την έρευνα (29), διαπίστωση η ορθότητα της οποίας δεν αμφισβητείται από την Επιτροπή, αλλά η οποία παραμένει ανεπαρκής για να θέσει υπό αμφισβήτηση την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου (30).
29.      Τρίτον, το γεγονός ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει ειδικότερους όρους (ή συνδυασμούς όρων) ή αναζητήσεις που να συνάδουν περισσότερο με την αρχή της αναλογικότητας, ή να είχε διατυπώσει τα αιτήματά της κατά τρόπον ώστε να μπορούν ευλόγως να έχουν ως στόχο κρίσιμα έγγραφα ή ακόμη ότι θα μπορούσε να προβλέψει φίλτρα ή άλλες εγγυήσεις, δεν δύναται να κλονίσει το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας του Δικαστηρίου που μνημονεύεται στο σημείο 15 των παρουσών προτάσεων, εναπόκειται στην Επιτροπή να καθορίσει τις τεχνικές έρευνάς της και να αποφασίσει, υπό το πρίσμα των διαθέσιμων ενδείξεων, πώς θα λάβει πληροφορίες χρήσιμες για την έρευνά της. Επομένως, ανεξαρτήτως της δυνατότητας υποβολής πιο περιορισμένων αιτήσεων παροχής πληροφοριών, αν αποδειχθεί ότι η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι οι ζητούμενες πληροφορίες θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν στη διερεύνηση της εικαζόμενης παράβασης, η αίτησή της δεν μπορεί να αμφισβητηθεί (31).
30.      Ομοίως, παρατηρώ, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή χωρίς να αντικρούεται από την αναιρεσείουσα, ότι στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις μνημονεύονται οι εγγυήσεις που ισχύουν για την αίτηση παροχής πληροφοριών, σύμφωνα, κατ’ αρχάς, με τις τροποποιητικές αποφάσεις (32), εν συνεχεία, με την υποχρέωση τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου (33) και, τέλος, με το δικηγορικό απόρρητο, καθώς και με τις βέλτιστες πρακτικές της Επιτροπής (34).
31.      Εν κατακλείδι, προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι οι όροι αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή δεν ήταν πρόσφοροι για τον εντοπισμό κρίσιμων για την έρευνα εγγράφων, όπερ αποτελεί, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, το καθοριστικό κριτήριο για να αποδειχθεί η σχέση της αιτήσεως παροχής πληροφοριών με την εικαζόμενη παράβαση. Επομένως, οι όροι αυτοί πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 1/2003, παρά το γεγονός ότι ενδέχεται να συνεπάγονται μεγάλο αριθμό εγγράφων τα οποία δεν είναι κρίσιμα για την έρευνα, ενδεχόμενο το οποίο ωστόσο δεν αρκεί για να κλονίσει το προαναφερθέν συμπέρασμα (35).
32.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθούν ως απαράδεκτα ή ως αβάσιμα το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως σε αμφότερες τις αιτήσεις αναιρέσεως, καθώς και το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P.
Επί της ελλείψεως αιτιολογίας ως προς την ανάγκη περιορισμού του περιεχομένου της αιτήσεως παροχής πληροφοριών
33.      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει απορρίπτοντας το επιχείρημα ότι η Επιτροπή όφειλε να περιορίσει το περιεχόμενο της αιτήσεώς της (36).
34.      Φρονώ, όμως, ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η σκέψη 136 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως δεν είναι καθοριστική. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου εκτίθεται λεπτομερώς στις σκέψεις 137 και 138 της αποφάσεως αυτής, από όπου προκύπτει κατ’ ουσίαν ότι η αναιρεσείουσα δεν μπορούσε να υποστηρίξει ότι η Επιτροπή όφειλε να περιορίσει το περιεχόμενο της αιτήσεώς της, δεδομένου ότι, αφενός, η αίτησή της περιοριζόταν ήδη σε δύο θεματοφύλακες και η περίοδος που αφορούσε συνέπιπτε με την περίοδο που κάλυπτε η έρευνα και ότι, αφετέρου, η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει, κατά την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως Facebook Data, ότι οι ζητούμενες πληροφορίες θα ήταν χρήσιμες για την έρευνα (37).
35.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθεί ως αβάσιμο το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P.
Επί της ελλείψεως εγγυήσεων ισοδύναμων με τις προβλεπόμενες για τους ελέγχους
36.      Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε, με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το επιχείρημά της ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναγκαιότητας ζητώντας την προσκόμιση εγγράφων χωρίς να παράσχει φίλτρα ή εγγυήσεις τουλάχιστον ισοδύναμες με εκείνες που παρέχονται στις επιχειρήσεις στο πλαίσιο των ελέγχων που διενεργούνται δυνάμει του άρθρου 20 του κανονισμού 1/2003 (38).
37.      Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε ότι δεν απόκειται σε αυτό, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως κατά αποφάσεως περί αιτήσεως παροχής πληροφοριών, να ελέγξει τη νομιμότητα της αποφάσεως σε σύγκριση με το νομικό πλαίσιο που διέπει αποφάσεις οι οποίες εκδίδονται με διαφορετική νομική βάση, όπως είναι οι αποφάσεις περί διενέργειας ελέγχου. Ανέφερε επίσης τις εγγυήσεις που θεωρούσε κατάλληλες για αίτηση παροχής πληροφοριών βασιζόμενη σε όρους αναζήτησης, όπως η υποβληθείσα εν προκειμένω (39).
38.      Η αναιρεσείουσα, όμως, δεν αμφισβητεί την επάρκεια των εγγυήσεων τις οποίες ανέφερε το Γενικό Δικαστήριο (40) ούτε αποδεικνύει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι δεν ήταν υποχρεωμένο να επαληθεύσει αν οι εγγυήσεις που εφαρμόστηκαν εν προκειμένω ήταν ισοδύναμες με τις προβλεπόμενες στο πλαίσιο των ελέγχων.
39.      Πράγματι, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ αιτήσεως παροχής πληροφοριών δυνάμει του άρθρου 18 του κανονισμού 1/2003 και ελέγχου διενεργούμενου βάσει του άρθρου 20 του εν λόγω κανονισμού. Μολονότι, κατά τη διεξαγωγή ελέγχου, ο οποίος θεωρείται εκ φύσεως πιο επεμβατικός από μια αίτηση παροχής πληροφοριών (41), οι οικείες επιχειρήσεις απολαύουν ορισμένων διαδικαστικών εγγυήσεων (42), οι εγγυήσεις αυτές δεν είναι κατ’ ανάγκην ταυτόσημες με τις εφαρμοστέες επί αίτησης παροχής πληροφοριών.
40.      Ειδικότερα, στο πλαίσιο αιτήσεως παροχής πληροφοριών που βασίζεται σε όρους αναζήτησης, ο αποδέκτης διαθέτει επαρκή χρόνο για να καταρτίσει κατάλογο των εγγράφων που εντοπίστηκαν και να τα εξετάσει με τη βοήθεια των δικηγόρων του πριν τα διαβιβάσει στην Επιτροπή (43). Της αιτήσεως αυτής προηγούνται συνήθως άτυπες επαφές μεταξύ της Επιτροπής και της αποδέκτριας επιχειρήσεως ή των εξωτερικών δικηγόρων της (44). Επιπλέον, η Επιτροπή μπορεί να παράσχει πρόσθετες εγγυήσεις για ορισμένα ευαίσθητα έγγραφα, όπως η διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων που έχει θεσπιστεί εν προκειμένω, ή να προβλέψει τη διαβίβαση των εγγράφων κατόπιν απαλείψεως των ονομάτων των υποκειμένων των δεδομένων και κάθε πληροφορίας που καθιστά δυνατή την ταυτοποίησή τους. Επιπλέον, το χρονικό διάστημα μεταξύ της γνωστοποιήσεως της αιτήσεως παροχής πληροφοριών και της καταληκτικής ημερομηνίας κοινοποιήσεως των εγγράφων παρέχει στον αποδέκτη της αιτήσεως τη δυνατότητα να την προσβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και να ζητήσει εγκαίρως τη λήψη προσωρινών μέτρων, όπερ και εγένετο πράγματι εν προκειμένω. Τέλος, η επιχείρηση την οποία αφορά η έρευνα μπορεί όχι μόνο να αρνηθεί να κοινοποιήσει έγγραφα που καλύπτονται από το δικηγορικό απόρρητο, αλλά και να απευθύνει στην Επιτροπή αιτιολογημένη αίτηση για την επιστροφή μη κρίσιμων εγγράφων και, σε περίπτωση αρνήσεως, να προσβάλει την απόφαση αυτή.
41.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθούν ως αβάσιμα το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P και, ως εκ τούτου, να απορριφθούν οι πρώτοι λόγοι αναιρέσεως αμφότερων των αιτήσεων αναιρέσεως στο σύνολό τους.
Επί των δεύτερων λόγων των αιτήσεων αναιρέσεως, οι οποίοι αφορούν τη σφαιρική εκτίμηση της αρχής της αναγκαιότητας
42.      Με τους δεύτερους λόγους των δύο αιτήσεων αναιρέσεως (45), η αναιρεσείουσα προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε διττή πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, αφενός, ότι δεν απαιτείται, ακόμη και αν θεωρητικά ήταν δυνατή, η σφαιρική εκτίμηση όσον αφορά την τήρηση από την Επιτροπή της αρχής της αναγκαιότητας, χωρίς να παρέχει καμία αιτιολογία ως προς το εφικτό μιας τέτοιας εκτίμησης (46),
και, αφετέρου, ότι μόνον οι όροι αναζήτησης κατά των οποίων στράφηκε ειδικώς η αναιρεσείουσα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ελέγχου από το Γενικό Δικαστήριο ως προς την τήρηση της αρχής της αναγκαιότητας. Στην υπόθεση C‑497/23 P, η αναιρεσείουσα προσάπτει επίσης στο Γενικό Δικαστήριο, ως τρίτη πλάνη περί το δίκαιο, ότι δεν εξέτασε την αναγκαιότητα ορισμένων όρων αναζήτησης που μνημονεύονται στο δικόγραφο της προσφυγής.
43.      Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ότι δεν απαιτείτο σφαιρική εκτίμηση όσον αφορά την τήρηση από την Επιτροπή της αρχής της αναγκαιότητας, ακόμη και αν θεωρητικά μια τέτοια εκτίμηση ήταν δυνατή, και ότι μόνον οι όροι αναζήτησης κατά των οποίων στράφηκε
ειδικώς η αναιρεσείουσα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο ελέγχου από το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά την τήρηση της αρχής της αναγκαιότητας (47).
44.      Συναφώς, επισημαίνω ότι η αναιρεσείουσα στράφηκε κατά ορισμένων μόνον από τους όρους αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή, οι οποίοι ήταν περίπου 130 και 250 για τις δύο αντίστοιχες σειρές, από τις οποίες προέκυψαν περίπου 590 και 2 500 συνδυασμοί (48). Φρονώ ότι δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε, βάσει αυτών των λίγων όρων, να προβεί στη σφαιρική εκτίμηση της αναγκαιότητας την οποία ζήτησε η αναιρεσείουσα (49). Με άλλα λόγια, ακόμη και αν οι λίγοι όροι αναζήτησης κατά των οποίων στράφηκε
η αναιρεσείουσα θεωρούνταν υπερβολικά γενικοί ή ανεπαρκώς στοχευμένοι, περίπτωση η οποία δεν μπορεί να συντρέχει εν προκειμένω (50), δεν θα ήταν δυνατόν να θεωρηθεί ότι όλοι οι όροι, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων κατά των οποίων δεν βάλλει η αναιρεσείουσα, θα έπρεπε να είχαν εξεταστεί με τον ίδιο τρόπο (51).
45.      Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το γεγονός, το οποίο υπογράμμισε η αναιρεσείουσα, ότι η Επιτροπή είχε ζητήσει τη γνωστοποίηση του συνόλου των εγγράφων, ανεξαιρέτως, τα οποία βρίσκονταν στην κατοχή πέντε και τριών θεματοφυλάκων, αντιστοίχως, καθώς και των προκατόχων και των διαδόχων τους, για χρονικό διάστημα πέντε και επτά ετών, αντιστοίχως, τα οποία είχαν εντοπιστεί μέσω αναζητήσεων βάσει ορισμένου αριθμού όρων που φέρονται ως όροι της καθομιλουμένης ή πολύ διαδεδομένοι όροι. Πράγματι, στο μέτρο που η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι οι πληροφορίες που στηρίζονταν στους εξετασθέντες όρους αναζήτησης θα τη βοηθούσαν να διαπιστώσει αν διαπράχθηκε η προσαπτόμενη παράβαση (52), ο αριθμός των θεματοφυλάκων (ο οποίος εξάλλου είναι περιορισμένος) καθώς και η κρίσιμη περίοδος (η οποία δεν είναι δυσανάλογη σε σχέση με τη μέση διάρκεια των ερευνών στον τομέα του ανταγωνισμού) δεν κλονίζουν, κατά τη γνώμη μου, την εκτίμηση περί αναγκαιότητας της αιτήσεως, λαμβανομένων επίσης υπόψη των εγγυήσεων που έχουν παρασχεθεί, και ιδίως της διαδικασίας της εικονικής αίθουσας δεδομένων (53).
46.      Εξάλλου, όσον αφορά το γεγονός ότι, με τη δεύτερη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε αν ήταν αναγκαίοι ορισμένοι όροι αναζήτησης (54), φρονώ ότι από την προσφυγή ακυρώσεως προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα δεν ισχυριζόταν ότι οι όροι αναζήτησης ήταν υπερβολικά γενικοί και μη στοχευμένοι, αλλά υπογράμμιζε απλώς ότι συνεπάγονταν τον εντοπισμό ορισμένων μη κρίσιμων εγγράφων, όπερ δεν αρκεί, υπό το πρίσμα της αναλύσεώς μου στα σημεία 26 και 27 των παρουσών προτάσεων, για να τεθεί υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
47.      Ως εκ τούτου, προτείνω να απορριφθούν ως αβάσιμοι οι δεύτεροι λόγοι αναιρέσεως των δύο αιτήσεων αναιρέσεως.
Επί των τρίτων λόγων των αιτήσεων αναιρέσεως, οι οποίοι αφορούν την επεξεργασία των μικτών εγγράφων
48.      Με τους τρίτους λόγους των δύο αιτήσεων αναιρέσεως (55), η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η Επιτροπή μπορούσε να ζητήσει μικτά έγγραφα, χωρίς να προβλέψει εγγυήσεις ή μέτρα προστασίας των πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα (56). Αυτοί οι λόγοι αναιρέσεως έχουν τρία σκέλη (57).
49.      Προκαταρκτικώς, επισημαίνω ότι η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από την Επιτροπή είναι αναγκαία και σύμφυτη με την αποστολή της κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που της έχουν ανατεθεί υπό την ιδιότητά της ως δημόσιας αρχής επιφορτισμένης με την εκτέλεση των κανόνων ανταγωνισμού της Ένωσης. Συναφώς, το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του EUDPR προβλέπει ότι η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι σύννομη εάν και εφόσον, μεταξύ άλλων, η επεξεργασία τους είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον ή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στο όργανο ή τον οργανισμό της Ένωσης (58).
Επί του ισχυρισμού ότι η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου περιορίστηκε στο άρθρο 9 του ΓΚΠΔ και στο άρθρο 10 του EUDPR
50.      Με το πρώτο σκέλος των τρίτων λόγων των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ο αποκλεισμός των μικτών εγγράφων από την εικονική αίθουσα δεδομένων ήταν αναγκαίος και σύμφωνος με την αρχή της αναλογικότητας, περιορίζοντας την εξέτασή του στα μικτά έγγραφα που μνημονεύονταν ενδεικτικώς, και μόνον ως προς το ζήτημα αν τα έγγραφα αυτά περιείχαν «ευαίσθητα» δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που καλύπτονται από το άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και από το άρθρο 10, παράγραφος 1, του EUDPR, και κρίνοντας περαιτέρω ότι δεν περιείχαν τέτοια δεδομένα (59), χωρίς να εξετάσει εν συνεχεία αν υφίστατο η προβαλλόμενη προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, τα οποία κατοχυρώνονται στο άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ) (60).
51.      Με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο, προκειμένου να εκτιμήσει αν οι επίδικες αποφάσεις συνάδουν με το άρθρο 7 του Χάρτη, εξέτασε αν πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, μεταξύ των οποίων και την προϋπόθεση του αναλογικού χαρακτήρα της επεμβάσεως στην ιδιωτική ζωή (61). Για τον σκοπό αυτόν, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αν ήταν αναγκαία η επέμβαση όσον αφορά, μεταξύ άλλων, τον αποκλεισμό ορισμένων κατηγοριών εγγράφων από τη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων (62). Αφού επισήμανε ότι εναπέκειτο στην αναιρεσείουσα να εκτιμήσει αν ένα έγγραφο, το οποίο περιείχε ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, συνδεόταν με τις εμπορικές της δραστηριότητες, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι αποκλειόταν τα μνημονευόμενα στο δικόγραφο της προσφυγής έγγραφα να περιέχουν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και του άρθρου 10, παράγραφος 1, του EUDPR, προτού σημειώσει ότι η αναιρεσείουσα δεν μπορούσε να συναγάγει από την έκδοση και μόνον της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι η προσκόμιση εγγράφων που δεν εξετάστηκαν στο πλαίσιο της εικονικής αίθουσας δεδομένων συνιστούσε προσβολή του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής της ίδιας και των υποκειμένων των δεδομένων (63).
52.      Συναφώς, κατ’ αρχάς υπογραμμίζω ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι με το άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και το άρθρο 10, παράγραφος 1, του EUDPR έχει θεσπιστεί ένα «ολοκληρωμένο καθεστώς προστασίας των δικαιωμάτων στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής», αλλά απλώς ότι οι διατάξεις αυτές ήταν κρίσιμες προκειμένου να εκτιμηθεί αν οι επίδικες αποφάσεις ήταν σύμφωνες με την αρχή της αναλογικότητας κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη (64).
53.      Στη συνέχεια, υπενθυμίζω ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αν τα μικτά έγγραφα που παρατίθεντο ενδεικτικά στα δικόγραφα των προσφυγών περιείχαν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως αυτά ορίζονται στο άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, και στο άρθρο 10, παράγραφος 1, του EUDPR και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα έγγραφα αυτά δεν χρειαζόταν να υποβληθούν στη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων, σύμφωνα με τις διατάξεις ασφαλιστικών μέτρων (65), χωρίς η ορθότητα του συμπεράσματος αυτού να αμφισβητηθεί από την αναιρεσείουσα στο πλαίσιο των δύο αναιρέσεων που άσκησε (66).
54.      Τέλος, φρονώ ότι το γεγονός ότι ένα έγγραφο δεν περιέχει ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που καλύπτονται από το άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και από το άρθρο 10, παράγραφος 1, του EUDPR και δεν υπόκειται στη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων δεν σημαίνει ότι το έγγραφο αυτό δεν απολαύει κατάλληλης προστασίας (67). Εξάλλου, μολονότι οι διατάξεις ασφαλιστικών μέτρων δεν το διευκρινίζουν ρητώς, φρονώ ότι η διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων δικαιολογείται μόνον για τα έγγραφα τα οποία, κατ’ εφαρμογήν του ΓΚΠΔ και του EUDPR, δεν θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να τυγχάνουν επεξεργασίας, ήτοι για τα έγγραφα που περιέχουν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια των κανονισμών αυτών. Αντιθέτως, είναι αναπόφευκτο να έχει η Επιτροπή πρόσβαση στα μικτά έγγραφα, παρά τον «έντονα προσωπικό και ιδιωτικό χαρακτήρα των πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα» που περιέχουν, κατά την αναιρεσείουσα, στο μέτρο που τα έγγραφα αυτά εικάζεται ότι περιέχουν επίσης πληροφορίες χρήσιμες για την έρευνα και εφόσον η επεξεργασία τους γίνεται με σεβασμό των δικαιωμάτων των υποκειμένων των δεδομένων (68).
55.      Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από την απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Bezirkshauptmannschaft Landeck (Απόπειρα πρόσβασης σε προσωπικά δεδομένα αποθηκευμένα σε κινητό τηλέφωνο) (69),
ούτε από τις δύο προτάσεις της γενικής εισαγγελέως L. Medina στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Imagens Médicas Integradas κ.λπ. (70), τις οποίες επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Συγκεκριμένα, αφενός, τα διδάγματα που αντλούνται από την απόφαση αυτή –η οποία εξαρτά τη δυνατότητα προσβάσεως στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που περιέχονται σε κινητό τηλέφωνο στο πλαίσιο ποινικών αδικημάτων από προηγούμενο έλεγχο εκ μέρους δικαστή ή ανεξάρτητης διοικητικής αρχής, εκτός αν πρόκειται για δεόντως αιτιολογημένη περίπτωση επείγοντος– δεν μπορούν, κατά τη γνώμη μου, να εφαρμοστούν στις έρευνες που διεξάγονται στον τομέα του ανταγωνισμού (71). Αφετέρου, οι προτάσεις αυτές επιβεβαιώνουν τη νομιμότητα της κατασχέσεως μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ των διευθυνόντων συμβούλων και των υπαλλήλων επιχειρήσεως βάσει αποφάσεως περί διενέργειας ελέγχου η οποία εκδόθηκε στο πλαίσιο έρευνας σχετικά με εικαζόμενη παράβαση των άρθρων 101 και 102 ΣΛΕΕ, καθόσον η απόφαση αυτή διασφαλίζει, μεταξύ άλλων, ότι η συλλογή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και η πρόσβαση σε αυτά, ακόμη και αν πραγματοποιούνται κατά τρόπο παρακολουθηματικό στο πλαίσιο της αναζητήσεως εμπορικών πληροφοριών, περιορίζονται στο απολύτως αναγκαίο μέτρο σε σχέση με το αντικείμενο της έρευνας και αφορούν αποκλειστικά τους σκοπούς της συγκεκριμένης έρευνας (72).
56.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθεί ως αβάσιμο το πρώτο σκέλος των τρίτων λόγων αναιρέσεως σε αμφότερες τις αιτήσεις αναιρέσεως.
Επί της υπάρξεως μικτών εγγράφων που περιέχουν προστατευόμενα δεδομένα
57.      Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο αποκλείοντας το ενδεχόμενο τα μικτά έγγραφα που εξετάστηκαν στις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις να περιείχαν προσωπικές πληροφορίες προστατευόμενες από το άρθρο 7 του Χάρτη και από το άρθρο 8, παράγραφος 1, της ΕΣΔΑ (73).
58.      Συναφώς, πρέπει να αναγνωριστεί ότι, με τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι τα εξετασθέντα έγγραφα δεν περιείχαν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια των διατάξεων που επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα. Αντιθέτως, έκρινε ότι τα εν λόγω έγγραφα δεν περιείχαν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και του άρθρου 10, παράγραφος 1, του EUDPR και ότι, ως εκ τούτου, αποκλείονταν από τη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων.
59.      Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, είναι προφανές ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε στην παραδοχή ότι η υποχρέωση προσκομίσεως των μικτών εγγράφων συνιστούσε (ή, τουλάχιστον, μπορούσε να συνιστά) επέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, και αυτό ήταν που το ώθησε να εξετάσει αν οι επίδικες αποφάσεις ήταν σύμφωνες με το άρθρο 7 του Χάρτη καθώς και αν πληρούσαν τις προϋποθέσεις του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη (74).
60.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθεί ως αβάσιμο το δεύτερο σκέλος των τρίτων λόγων αμφότερων των αιτήσεων αναιρέσεως.
Επί της ελλείψεως εγγυήσεων όσον αφορά τα μικτά έγγραφα
61.      Με το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι οι επίδικες αποφάσεις δεν παρείχαν επαρκείς εγγυήσεις για την προστασία των προσωπικών πληροφοριών που περιέχονταν στα έγγραφα τα οποία εξετάστηκαν, αντιστοίχως, στις σκέψεις 181 έως 183 και 229 έως 237 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων και ότι η επέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής δεν ήταν ούτε σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας ούτε αναγκαία για την επίτευξη οποιουδήποτε θεμιτού σκοπού (75).
62.      Συναφώς, υπενθυμίζω ότι, αφενός, το γεγονός ότι η Επιτροπή θα μπορούσε να είχε κάνει ευρύτερη χρήση της διαδικασίας της εικονικής αίθουσας δεδομένων (ή ότι το Γενικό Δικαστήριο θα μπορούσε να απαιτήσει τέτοια ευρύτερη χρήση της εν λόγω διαδικασίας) δεν ασκεί, πάντως, επιρροή στο ζήτημα κατά πόσον είναι επαρκής η προστασία της οποίας απολαύουν τα μικτά έγγραφα (76) και, αφετέρου, το γεγονός ότι ορισμένα, αν όχι τα περισσότερα, έγγραφα που εντοπίστηκαν βάσει της αιτήσεως της Επιτροπής για την παροχή πληροφοριών θα μπορούσαν να αποδειχθούν μη κρίσιμα για τις επίμαχες έρευνες δεν επηρεάζει, αυτό καθεαυτό, την εκτίμηση περί αναγκαιότητας της αιτήσεως και περί του σύμφωνου με την αρχή της αναλογικότητας χαρακτήρα της (77).
63.      Κατά συνέπεια, προτείνω να απορριφθεί ως αβάσιμο το τρίτο σκέλος των τρίτων λόγων αμφότερων των αιτήσεων αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, να απορριφθούν οι τρίτοι λόγοι των δύο αιτήσεων αναιρέσεως στο σύνολό τους.
Πρόταση
64.      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τις δύο αιτήσεις αναιρέσεως.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
2      Κανονισμός του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2002, για την εφαρμογή των κανόνων ανταγωνισμού που προβλέπονται στα άρθρα [101 και 102 ΣΛΕΕ] (ΕΕ 2003, L 1, σ. 1).
3      Πρόκειται, αφενός, για την απόφαση C(2020) 3013 της 4ης Μαΐου 2020 (υπόθεση AT.40684 – Facebook Marketplace) (στο εξής: αρχική απόφαση Facebook Marketplace), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση C(2020) 9229 της 11ης Δεκεμβρίου 2020 (στο εξής: τροποποιητική απόφαση Facebook Marketplace) (στο εξής, από κοινού: απόφαση Facebook Marketplace), και, αφετέρου, για την απόφαση C(2020) 3011 της 4ης Μαΐου 2020 (υπόθεση AT.40628 – Σχετικές με δεδομένα πρακτικές της Facebook) (στο εξής: αρχική απόφαση Facebook Data), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση C(2020) 9231 της 11ης Δεκεμβρίου 2020 (στο εξής: τροποποιητική απόφαση Facebook Data) (στο εξής, από κοινού: απόφαση Facebook Data).
4      Οι αιτήσεις αυτές οδήγησαν στην έκδοση δύο διακριτών αποφάσεων, εκ των οποίων η μία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 18, παράγραφος 3, και η άλλη βάσει του άρθρου 18, παράγραφος 2, του κανονισμού 1/2003. Η πρώτη απόφαση περιλάμβανε πάνω από 100 ερωτήσεις σχετικές με διάφορες πτυχές των δραστηριοτήτων και της προσφοράς προϊόντων της αναιρεσείουσας, ενώ η δεύτερη περιλάμβανε 83 ερωτήσεις σχετικές με το Facebook Marketplace, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τους παρόχους διαδικτυακών αγγελιών.
5      Την ίδια ημέρα, ο γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης (ΓΔ) Ανταγωνισμού της Επιτροπής απέστειλε στην αναιρεσείουσα επιστολές με τις οποίες πρότεινε χωριστή διαδικασία για την προσκόμιση εγγράφων τα οποία, κατά την αναιρεσείουσα, περιείχαν μόνον προσωπικού χαρακτήρα πληροφορίες, εντελώς άσχετες με τις εμπορικές της δραστηριότητες. Περαιτέρω, διευκρίνισε
ότι τα έγγραφα αυτά θα κατατίθεντο στον φάκελο μόνον κατόπιν εξετάσεώς τους σε «εικονική αίθουσα δεδομένων».
6      Διατάξεις Facebook Ireland κατά Επιτροπής (T‑451/20 R, EU:T:2020:515, και T‑452/20 R, EU:T:2020:516) (στο εξής, από κοινού: διατάξεις ασφαλιστικών μέτρων). Με τη διαδικασία εικονικής αίθουσας δεδομένων, η οποία βασιζόταν στην πρόταση του γενικού διευθυντή της ΓΔ Ανταγωνισμού, η οποία μνημονεύεται στην προηγούμενη υποσημείωση των παρουσών προτάσεων, η αναιρεσείουσα προσδιόριζε τα έγγραφα που περιείχαν τα επίμαχα δεδομένα, τα οποία διαβιβάζονταν στην Επιτροπή σε χωριστό μέσο υπό ηλεκτρονική μορφή και, στη συνέχεια, τοποθετούνταν σε εικονική αίθουσα δεδομένων στην οποία είχε πρόσβαση όσο το δυνατόν πιο περιορισμένος αριθμός μελών της ομάδας στην οποία είχε ανατεθεί η έρευνα, με ταυτόχρονη παρουσία (εικονική ή πραγματική) αντίστοιχου αριθμού δικηγόρων της αναιρεσείουσας. Τα μέλη της ομάδας στην οποία είχε ανατεθεί η έρευνα εξέταζαν και επέλεγαν τα επίμαχα έγγραφα, παρέχοντας συγχρόνως στους δικηγόρους της αναιρεσείουσας τη δυνατότητα να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με αυτά, προτού συμπεριληφθούν στον φάκελο της υποθέσεως τα έγγραφα που θεωρούνταν κρίσιμα. Σε περίπτωση διαφωνίας σχετικά με τον χαρακτηρισμό εγγράφου, οι δικηγόροι της αναιρεσείουσας είχαν το δικαίωμα να εξηγήσουν τους λόγους της διαφωνίας τους και, αν η διαφωνία εξακολουθούσε να υφίσταται, η αναιρεσείουσα μπορούσε να ζητήσει διαιτησία από τον Διευθυντή Ενημέρωσης, Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της ΓΔ Ανταγωνισμού της Επιτροπής.
7      Σε αντίθεση προς τα προστατευόμενα έγγραφα που μνημονεύονται στο σημείο 5 των παρουσών προτάσεων, τα μικτά έγγραφα δεν υπόκεινται στη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων.
8      Πράγματι, όπως διευκρινίζεται στην αιτιολογική σκέψη 23 του κανονισμού 1/2003, η Επιτροπή πρέπει να έχει σε ολόκληρη την Ένωση την εξουσία να απαιτεί τις αναγκαίες πληροφορίες για τον εντοπισμό των πρακτικών που απαγορεύονται βάσει των άρθρων 101 και 102 ΣΛΕΕ.
9      Πρβλ. απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, HeidelbergCement κατά Επιτροπής (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, σκέψεις 20 και 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο όταν, όπως εν προκειμένω, η αίτηση παροχής πληροφοριών εκδίδεται σε πρώιμο στάδιο της διαδικασίας, δεδομένου ότι δεν μπορεί να απαιτείται από την Επιτροπή να επισημαίνει, στο στάδιο της προκαταρκτικής εξετάσεως, πέραν των εικαζόμενων παραβάσεων
τις οποίες ερευνά, τις ενδείξεις, δηλαδή τα στοιχεία που την έχουν οδηγήσει στην εξέταση του ενδεχομένου παραβάσεως των άρθρων 101 και 102 ΣΛΕΕ, καθόσον μια τέτοια υποχρέωση θα μπορούσε να κλονίσει την ισορροπία που έχει καθιερώσει η νομολογία μεταξύ, αφενός, της διαφυλάξεως της αποτελεσματικότητας της έρευνας και, αφετέρου, της προστασίας των δικαιωμάτων άμυνας της εμπλεκόμενης επιχειρήσεως (πρβλ. απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Μαρτίου 2014, Cementos Portland Valderrivas κατά Επιτροπής, T‑296/11, EU:T:2014:121, σκέψη 37).
10      Πρβλ. απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, HeidelbergCement κατά Επιτροπής (C‑247/14 P, EU:C:2016:149, σκέψη 23).
11      Ως εκ τούτου, η Επιτροπή, ακόμη και αν διαθέτει ήδη ενδείξεις ή ακόμη και αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με διαπραχθείσα παράβαση, δύναται νομίμως να κρίνει αναγκαίο να ζητήσει συμπληρωματικές πληροφορίες οι οποίες θα της επιτρέψουν να προσδιορίσει καλύτερα την έκταση της παραβάσεως, τη διάρκειά της ή τον κύκλο των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων (βλ. απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2021, Qualcomm και Qualcomm Europe κατά Επιτροπής, C‑466/19 P, στο εξής: απόφαση Qualcomm, EU:C:2021:76, σκέψη 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
12      Βλ. απόφαση Qualcomm (σκέψη 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο παρέπεμψε στη σκέψη 21 της αποφάσεως της 19ης Μαΐου 1994, SEP κατά Επιτροπής (C‑36/92 P, EU:C:1994:205), η οποία παραπέμπει στο σημείο 21 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs στην υπόθεση SEP κατά Επιτροπής (C‑36/92 P, EU:C:1993:928), στο οποίο διευκρινίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι η απλή σχέση ενός εγγράφου με την προβαλλόμενη παράβαση δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την υποβολή αίτησης κοινοποιήσεως του εγγράφου, καθώς η σχέση τους πρέπει να είναι τέτοια ώστε η Επιτροπή να μπορεί εύλογα να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι το έγγραφο θα τη βοηθήσει να εξακριβώσει αν διαπράχθηκε η προβαλλόμενη παράβαση.
13      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ν. Wahl στην υπόθεση Buzzi Unicem κατά Επιτροπής (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, σημείο 48).
14      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Ν. Wahl στην υπόθεση Buzzi Unicem κατά Επιτροπής (C‑267/14 P, EU:C:2015:696, σημείο 100). Ο γενικός εισαγγελέας διευκρίνισε, μεταξύ άλλων, όσον αφορά το δημόσιο συμφέρον, ότι όσο πιο ζημιογόνα ενδέχεται να αποβεί μια εικαζόμενη παράβαση για τον ανταγωνισμό, τόσο πιο εύλογη θα είναι η προσδοκία της Επιτροπής να καταβάλει η οικεία επιχείρηση προσπάθειες προκειμένου να της παράσχει τις ζητούμενες πληροφορίες, προς εκπλήρωση της υποχρεώσεώς της για ενεργή συνεργασία και, όσον αφορά τον φόρτο εργασίας που προκύπτει, ότι όσο μεγαλύτερος είναι αυτός, με συνέπεια να εκτρέπεται η προσοχή του προσωπικού της επιχειρήσεως από τα συνήθη εργασιακά του καθήκοντα και να πραγματοποιούνται πρόσθετες δαπάνες, τόσο πιο υπερβολική μπορεί να θεωρηθεί η αίτηση παροχής πληροφοριών.
15      Σύμφωνα με το άρθρο 256 ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όταν το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι μόνον αρμόδιο να ελέγξει, δυνάμει του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, τη νομική υπαγωγή των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και τις εξ αυτής αντληθείσες έννομες συνέπειες (βλ., ιδίως, απόφαση Qualcomm, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
16      Επιπλέον, η παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται εκ νέου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (βλ., ιδίως, απόφαση Qualcomm, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ως εκ τούτου, δεν πληροί τις επιταγές που απορρέουν από τις εκτεθείσες διατάξεις
αίτηση αναιρέσεως η οποία, χωρίς καν να περιλαμβάνει επιχειρήματα τα οποία αποσκοπούν ειδικώς στον προσδιορισμό του νομικού σφάλματος που ενέχει ενδεχομένως η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων και εκείνων που στηρίζονταν σε πραγματικούς ισχυρισμούς που ρητώς απορρίφθηκαν από το δικαστήριο αυτό. Ειδικότερα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγής, η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (βλ., ιδίως, απόφαση Qualcomm, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
17      Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως αντιστοιχούν στο δεύτερο μέρος του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου της προσφυγής ακυρώσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και στο δεύτερο μέρος του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου της προσφυγής ακυρώσεως στην υπόθεση C‑497/23 P, αντιστοίχως.
18      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 87 έως 108 και 132 έως 155 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
19      Τα σκέλη αυτά αφορούν, κατ’ ουσίαν, τον ισχυρισμό ότι οι όροι αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή δεν ήταν
λυσιτελείς (πρώτο και δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P, καθώς και πρώτο και τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P), πλημμελή αιτιολογία όσον αφορά την ύπαρξη άλλων επιλογών αναζήτησης που θα ήταν περισσότερο σύμφωνες με την αρχή της αναλογικότητας (δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P) και το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε ότι στις αιτήσεις παροχής πληροφοριών εφαρμόζονται εγγυήσεις παρεμφερείς με εκείνες που ισχύουν για τις αποφάσεις περί διενέργειας ελέγχου (τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P).
20      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως σε αμφότερες τις υποθέσεις προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι οι όροι αναζήτησης θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να εξακριβώσει αν
είχε
υιοθετηθεί η προσαπτόμενη συμπεριφορά, ενώ με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑496/23 P και με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως στην υπόθεση C‑497/23 P προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι
κάποια έγγραφα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μη κρίσιμα για την έρευνα μόνο μετά την εφαρμογή των όρων αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων της αναιρεσείουσας. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 92 έως 95, 99 και 103 της πρώτης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως και στις σκέψεις 134, 138, 140, 143 και 146 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, ότι η αρχή της αναγκαιότητας είχε τηρηθεί απλώς και μόνο διότι η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει ότι οι όροι αναζήτησης θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να εξακριβώσει αν είχε υιοθετηθεί η προσαπτόμενη από την Επιτροπή, με τις επίδικες αποφάσεις, συμπεριφορά. Το Γενικό Δικαστήριο δεν απέδωσε καμία σημασία (ή, τουλάχιστον, επαρκή σημασία) στο γεγονός ότι οι αδικαιολόγητα γενικοί όροι αναζήτησης που είχε επιλέξει η Επιτροπή, εφαρμοζόμενοι στο σύνολο των εγγράφων των αποδεκτών καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσιμης
περιόδου, θα οδηγούσαν κατ’ ανάγκη στον εντοπισμό μεγάλου αριθμού εγγράφων που δεν θα είχαν καμία σχέση με τις επίμαχες έρευνες (μεγάλος αριθμός των οποίων περιείχε ευαίσθητες πληροφορίες προσωπικού ή εμπορικού χαρακτήρα), δεδομένου ότι η Επιτροπή γνώριζε εκ των προτέρων ότι η προσέγγισή της θα είχε αναπόφευκτα τέτοια αποτελέσματα.
21      Βλ. σκέψεις 89 έως 97 της πρώτης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, οι οποίες παραπέμπουν στις αιτιολογικές σκέψεις 1 και 2 της αποφάσεως Facebook Marketplace, καθώς και σκέψεις 134 έως 147 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, οι οποίες παραπέμπουν στην αιτιολογική σκέψη 4, στοιχεία i και iii, της αποφάσεως Facebook Data. Ειδικότερα, στην πρώτη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο περιέγραψε, κατ’ ουσίαν, τον τρόπο με τον οποίο, κατά την Επιτροπή, οι εξετασθέντες όροι αναζήτησης συνδέονταν με την έρευνα Facebook Marketplace (βλ., μεταξύ άλλων, σκέψη 89 της αποφάσεως όσον αφορά τους όρους «marketplace + advertising», «marketplace & grow*», «marketplace + insight*», «marketplace + advantage» και «marketplace + looked
at», «marketplace + quality» και «commerce + advantage», καθώς και σκέψη 93 της αποφάσεως όσον αφορά τον όρο «commerce + awareness»). Ομοίως, στη δεύτερη αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε τον τρόπο με τον οποίο οι επίμαχοι όροι αναζήτησης συνδέονταν με την έρευνα Facebook Data (βλ., μεταξύ άλλων, σκέψη 134 της αποφάσεως όσον αφορά τον όρο «big
question» και σκέψεις 139 έως 147 της αποφάσεως όσον αφορά τους όρους «for
free», «shut* down» και «not
good
for
us»).
22      Βλ. σκέψεις 92, 95 και 96 της πρώτης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως και σκέψη 138 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως (στην οποία παραπέμπουν επίσης οι σκέψεις 140, 143 και 146 της αποφάσεως αυτής).
23      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 99 και 154 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, μεταξύ άλλων, ότι το γεγονός και μόνον ότι η εφαρμογή όρων αναζήτησης οδηγεί στον εντοπισμό πλειόνων
εγγράφων, ορισμένα εκ των οποίων θα αποδειχθούν, εν συνεχεία, μη κρίσιμα για τις επίμαχες έρευνες, δεν αρκεί, αυτό καθεαυτό, για να γίνει δεκτό
ότι οι επίμαχοι όροι αναζήτησης ουδεμία σχέση έχουν με την παράβαση για τη διάπραξη της οποίας έχει υπόνοιες
η Επιτροπή.
24      Αντιθέτως, η αναιρεσείουσα αναγνωρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το κριτήριο που έχει υιοθετήσει η πάγια νομολογία του Δικαστηρίου για να διαπιστώσει αν είναι αναγκαία η αίτηση παροχής πληροφοριών είναι ότι η Επιτροπή μπορεί ευλόγως να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι οι πληροφορίες θα τη βοηθήσουν να διαπιστώσει την ύπαρξη της προβαλλόμενης παραβάσεως και όχι ότι το σύνολο των εγγράφων που προκύπτουν από την εν λόγω αίτηση είναι αναγκαία για τις επίμαχες έρευνες.
25      Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε, κατά την άποψή της, σε πλάνη περί το δίκαιο (αντιστοίχως, στις σκέψεις 99 και 150 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων) κρίνοντας ότι κάποια έγγραφα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μη κρίσιμα για την έρευνα μόνο μετά την εφαρμογή των όρων αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων της αναιρεσείουσας.
26      Εξάλλου, αντιθέτως προς τα επιχειρήματα που προέβαλε η αναιρεσείουσα, από τις αναιρεσιβαλλόμενες αποφάσεις δεν προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι όλα τα έγγραφα που περιείχαν τους όρους αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή μπορούσαν να θεωρηθούν αναγκαία για τις επίμαχες έρευνες. Όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, το επιχείρημα της αναιρεσείουσας στηρίζεται εσφαλμένως στην αντίληψη ότι μια αίτηση παροχής πληροφοριών βασιζόμενη σε όρους αναζήτησης πληροί την επιταγή της αναγκαιότητας,
κατά το άρθρο 18 του κανονισμού 1/2003, μόνον αν μπορεί να αναμένεται ότι όλα τα εντοπιζόμενα έγγραφα (αν όχι η πλειονότητα ή έστω και ορισμένος αριθμός αυτών) θα είναι χρήσιμα για την έρευνα που διεξάγει η Επιτροπή.
27      Βλ. σκέψη 99 της πρώτης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως. Όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, το γεγονός ότι ορισμένα ή ακόμη και τα περισσότερα από τα έγγραφα που εντοπίζονται ενδέχεται να αποδειχθούν εκ των υστέρων άχρηστα για τις επίμαχες έρευνες αποτελεί πράγματι σύνηθες χαρακτηριστικό κάθε έρευνας. Τυχόν διαφορετική προσέγγιση θα περιόριζε αδικαιολόγητα τις εξουσίες μιας ερευνητικής αρχής. Για παράδειγμα, όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, στο πλαίσιο παροχής πληροφοριών για σκοπούς φορολογικής έρευνας δυνάμει της οδηγίας 2011/16/ΕΕ του Συμβουλίου, της 15ης Φεβρουαρίου 2011, σχετικά με τη διοικητική συνεργασία στον τομέα της φορολογίας και με την κατάργηση της οδηγίας 77/799/ΕΟΚ (ΕΕ 2011, L 64, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2014/107/ΕΕ του Συμβουλίου, της 9ης Δεκεμβρίου 2014 (ΕΕ 2014, L 359, σ. 1), το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η έννοια των «πληροφοριών που, κατά πάσα πιθανότητα, έχουν σημασία» έχει ως σκοπό να παράσχει στην αιτούσα αρχή τη δυνατότητα να ζητήσει και να λάβει όλες τις πληροφορίες που μπορεί ευλόγως να θεωρήσει ότι θα αποδειχθούν χρήσιμες για τους σκοπούς της έρευνάς της, με μόνο περιορισμό ότι η αρχή δεν ζητεί πληροφορίες οι οποίες δεν παρουσιάζουν καμία συνάφεια με την έρευνα, δεδομένου ότι το εθνικό δικαστήριο καλείται να διαπιστώσει ότι οι οικείες πληροφορίες δεν φαίνεται προδήλως να στερούνται οποιασδήποτε προβλέψιμης συνάφειας [πρβλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, État luxembourgeois (Δικαίωμα προσφυγής κατά αιτήματος παροχής πληροφοριών σε φορολογικά θέματα), C‑245/19 και C‑246/19, EU:C:2020:795, σκέψεις 110 έως 116 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει επίσης ότι το γεγονός ότι ορισμένες πληροφορίες που, κατά πάσα πιθανότητα, έχουν σημασία και τις οποίες αφορά αίτηση παροχής πληροφοριών αποδεικνύονται τελικά μη κρίσιμες για τους σκοπούς της έρευνας ουδόλως επηρεάζει τη νομιμότητα της αιτήσεως αυτής (πρβλ. σκέψεις 121 έως 123 της αποφάσεως αυτής).
28      Εξάλλου, ερωτηθείσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η αναιρεσείουσα απάντησε ότι δεν θεωρούσε ότι είναι δυνατόν να καθοριστεί ποσοτικό κριτήριο βάσει του οποίου να μπορεί να διαπιστωθεί αν μια αίτηση παροχής πληροφοριών είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
29      Με τα παραδείγματα αυτά, η αναιρεσείουσα επιδιώκει να αποδείξει, στην υπόθεση C‑496/23 P, ότι το γεγονός ότι η Επιτροπή εντόπισε τρεις μελέτες που περιείχαν τον όρο «insight» δεν σημαίνει ότι κάθε έγγραφο που περιέχει τους όρους «marketplace + insight*», ανεξαρτήτως του αντικειμένου ή της ημερομηνίας του, σε διάστημα πέντε ετών, θα μπορούσε να τη βοηθήσει να διαπιστώσει την ύπαρξη της προσαπτόμενης συμπεριφοράς και ότι από τη χρήση άλλων όρων αναζήτησης (ήτοι, «commerce + advantage*» και «*commerce + awareness») θα είχε επίσης εντοπιστεί μεγάλος αριθμός εγγράφων που δεν θα ήταν κρίσιμα για την έρευνα. Στην υπόθεση C‑497/23 P, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, εσφαλμένως έκρινε αναγκαίο τον όρο αναζήτησης «big
question», δεδομένου ότι οι δύο θεματοφύλακες ήταν δύο δημόσια πρόσωπα που ασκούσαν πολύ σημαντικά καθήκοντα εντός της αναιρεσείουσας, οπότε η αναζήτηση του όρου αυτού στο σύνολο των εγγράφων τους επί σειρά ετών θα κατέληγε αναπόφευκτα στον εντοπισμό μεγάλου αριθμού εγγράφων που δεν θα ήταν κρίσιμα (σκέψη 137 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως) και, αφετέρου, δεν έλαβε υπόψη τα στοιχεία που αποδεικνύουν, πριν από τη διενέργεια οιασδήποτε αναζήτησης, ότι ο όρος αναζήτησης «big
question» οδηγεί στον εντοπισμό μεγάλου αριθμού εγγράφων.
30      Επιπλέον, όπως διευκρινίστηκε στο σημείο 17 των παρουσών προτάσεων, η στάθμιση μεταξύ, αφενός, του δημοσίου συμφέροντος που δικαιολογεί την έρευνα της Επιτροπής και της υποχρέωσης που υπέχει το
όργανο αυτό να λάβει πληροφορίες οι οποίες θα του επιτρέψουν να ασκήσει τα καθήκοντα που του ανατίθενται από τη Συνθήκη ΛΕΕ και, αφετέρου, του φόρτου εργασίας που συνεπάγεται η αίτηση παροχής πληροφοριών για την οικεία επιχείρηση επιβάλλει την εκτίμηση ενδεχόμενων δυσχερειών για την αναιρεσείουσα λόγω του υπερβολικού αριθμού εγγράφων που πρέπει να προσκομιστούν, δυσχέρειες τις οποίες δεν απέδειξε η αναιρεσείουσα.
31      Εξάλλου, η αναιρεσείουσα δεν ισχυρίζεται ότι η χρήση όρων αναζήτησης είναι εγγενώς παράνομη και αναγνωρίζει ότι το ενδεχόμενο η χρήση τέτοιων όρων να οδηγήσει αναπόφευκτα στον εντοπισμό μη κρίσιμων για την έρευνα εγγράφων δεν αποκλείει την ύπαρξη σχέσεως μεταξύ της αιτήσεως παροχής πληροφοριών και της εικαζόμενης παραβάσεως.
32      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 159 και 217 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Οι τροποποιητικές αποφάσεις προβλέπουν, μεταξύ άλλων, ότι τα προστατευόμενα έγγραφα μπορούν να κοινοποιηθούν κατόπιν απαλείψεως των ονομάτων των υποκειμένων των δεδομένων και κάθε πληροφορίας που καθιστά δυνατή την ταυτοποίησή τους, μέσω εικονικής αίθουσας δεδομένων προσιτής σε όσο το δυνατόν πιο περιορισμένο αριθμό μελών της ομάδας στην οποία έχει ανατεθεί η έρευνα, με ταυτόχρονη (εικονική ή πραγματική)
παρουσία αντίστοιχου αριθμού δικηγόρων της αναιρεσείουσας.
33      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 200 και 255 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Οι υπάλληλοι και το λοιπό προσωπικό της Επιτροπής υπόκεινται, κατά γενικό κανόνα, σε αυστηρές υποχρεώσεις τηρήσεως επαγγελματικού απορρήτου, οι οποίες τους απαγορεύουν να γνωστοποιούν εμπιστευτικές πληροφορίες που αποκτήθηκαν σε απάντηση αιτήσεως παροχής πληροφοριών, ακόμη και μετά τη λήξη των καθηκόντων τους, καθώς και να χρησιμοποιούν τις πληροφορίες αυτές για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους αποκτήθηκαν.
34      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 107 και 154 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Η επιχείρηση την οποία αφορά η έρευνα έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί να κοινοποιήσει έγγραφα που καλύπτονται από το δικηγορικό απόρρητο. Επιπλέον, μπορεί επίσης να απευθύνει στην Επιτροπή αιτιολογημένη αίτηση για την επιστροφή μη κρίσιμων εντοπισθέντων εγγράφων, και τότε η Επιτροπή θα υποχρεούται να εξετάσει μια τέτοια αίτηση και, ενδεχομένως, να επιστρέψει τα μη κρίσιμα έγγραφα, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Επιτροπής σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές για τη διεξαγωγή των διαδικασιών που αφορούν τα άρθρα 101 και 102 της ΣΛΕΕ (ΕΕ 2011, C 308, σ. 6).
35      Βλ. σημείο 27 των παρουσών προτάσεων. Εξάλλου, όσον αφορά το επιχείρημα της αναιρεσείουσας με το οποίο προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 89 της πρώτης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, απλώς συντάχθηκε με την επιχειρηματολογία της Επιτροπής, χωρίς να εξετάσει αν οι όροι αναζήτησης που υπέδειξε η Επιτροπή θα συνεπάγονταν αναπόφευκτα τον εντοπισμό σημαντικού αριθμού εγγράφων που δεν θα ήταν κρίσιμα για την έρευνα, και χωρίς να παράσχει συναφώς εξηγήσεις, επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 90 της αποφάσεως αυτής, το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε απλώς στη διαπίστωση ότι η αναιρεσείουσα δεν αμφισβήτησε την ορθότητα των επιχειρημάτων της Επιτροπής σχετικά με τη συνάφεια των εξετασθέντων όρων αναζήτησης. Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι οι εξηγήσεις της Επιτροπής, οι οποίες συνοψίζονται στη σκέψη 89 της προσβληθείσης
αποφάσεως και δεν αμφισβητήθηκαν πρωτοδίκως από την αναιρεσείουσα, παρασχέθηκαν
μόνον κατά
το στάδιο υποβολής του υπομνήματος αντικρούσεως, αρκεί να υπομνησθεί ότι, μολονότι, στο πλαίσιο αποφάσεως περί αιτήσεως παροχής πληροφοριών κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, η Επιτροπή υποχρεούται να αναφέρει ποιο είναι το αντικείμενο της έρευνάς της και, ως εκ τούτου, να προσδιορίζει την προβαλλόμενη παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού, εντούτοις δεν υποχρεούται να γνωστοποιεί στον αποδέκτη αποφάσεως περί αιτήσεως παροχής πληροφοριών όλες τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή της σχετικά με εικαζόμενες παραβάσεις ούτε να προβαίνει σε αυστηρό νομικό χαρακτηρισμό των παραβάσεων αυτών, υπό την προϋπόθεση ότι αναφέρει συναφώς ποιες είναι οι υπόνοιες τις οποίες προτίθεται να επαληθεύσει (πρβλ. τη νομολογία του Δικαστηρίου που παρατίθεται στο σημείο 16 των παρουσών προτάσεων).
36      Η αναιρεσείουσα παραπέμπει συναφώς στη σκέψη 136 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, καθώς και στις σκέψεις 140, 143 και 146, οι οποίες παραπέμπουν απλώς στη σκέψη 136 της αποφάσεως αυτής.
37      Επιπλέον, οι σκέψεις 140, 143 και 146 της δεύτερης αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως παραπέμπουν ρητώς στις σκέψεις 137 και 138 της αποφάσεως αυτής. Εξάλλου, στο μέτρο που, με το υπόμνημα απαντήσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι οι σκέψεις 137 και 138 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως δεν εξηγούν για ποιον λόγο δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η Επιτροπή όφειλε να περιορίσει την αίτησή της στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που παρέπεμπαν στο αρχικό μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή σε σχέση με αυτό ή ακόμη να περιορίσει σημαντικά την αίτησή της από άλλες απόψεις, διαπιστώνεται ότι το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι απαράδεκτο, δεδομένου ότι συνιστά νέο λόγο αναιρέσεως προβαλλόμενο από
την αναιρεσείουσα ο οποίος, επιπλέον, δεν βάλλει κατά
της έλλειψης αιτιολογίας, αλλά κατά του βασίμου
της αιτιολογίας. Εν πάση περιπτώσει, το επιχείρημα αυτό μπορεί να απορριφθεί βάσει της ίδιας λογικής με το επιχείρημα που εκτέθηκε στο σημείο 29 των παρουσών προτάσεων.
38      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 105 και 106, καθώς και 152 και 153 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
39      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 107 και 154 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
40      Βλ. σημείο 30 των παρουσών προτάσεων.
41      Πράγματι, στο πλαίσιο των ελέγχων αυτών, οι υπάλληλοι της Επιτροπής παρεμβαίνουν αιφνιδιαστικά στους χώρους της επιχειρήσεως και μπορούν να λάβουν μεγάλο αριθμό εγγράφων που ενδέχεται να είναι κρίσιμα, φθάνοντας
ενίοτε μέχρι του σημείου να αντιγράφουν το σύνολο των σκληρών δίσκων των υπολογιστών ορισμένων υπαλλήλων της ελεγχόμενης επιχειρήσεως.
42      Ενδεικτικά, τα έγγραφα μη επαγγελματικής φύσεως εξαιρούνται από το πεδίο έρευνας της Επιτροπής και οι επιχειρήσεις που υποβάλλονται σε έλεγχο μπορούν να λάβουν νομική συνδρομή (βλ., μεταξύ άλλων, διατάξεις ασφαλιστικών μέτρων, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
43      Επιπλέον, όπως εκτίθεται, αντιστοίχως, στις σκέψεις 107 και 154 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, οι δικηγόροι της επιχειρήσεως έχουν τη δυνατότητα να αρνηθούν να κοινοποιήσουν έγγραφα που καλύπτονται από το δικηγορικό απόρρητο, χωρίς να χρειάζεται προσφυγή στη διαδικασία του σφραγισμένου φακέλου που προβλέπεται από τη νομολογία που απορρέει από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 17ης Σεπτεμβρίου 2007, Akzo Nobel Chemicals και Akcros Chemicals κατά Επιτροπής (T‑125/03 και T‑253/03, EU:T:2007:287, σκέψεις 83 και 84).
44      Η οικεία επιχείρηση ή οι εξωτερικοί δικηγόροι της μπορούν, μεταξύ άλλων, να διαβουλεύονται εκ των προτέρων με την Επιτροπή όσον αφορά το περιεχόμενο της αιτήσεως και την επιλογή των όρων αναζήτησης, καθώς και να ζητούν επίσης από το εν λόγω θεσμικό όργανο παράταση της προθεσμίας απαντήσεως ή τη μεταγενέστερη τροποποίηση της αποφάσεως.
45      Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως αντιστοιχούν στο πρώτο μέρος του πρώτου σκέλους των πρώτων λόγων των δύο προσφυγών ακυρώσεως, το οποίο εξετάστηκε, αντιστοίχως, στις σκέψεις 71 έως 86 και 116 έως 131 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
46      Επισημαίνει, ιδίως, ότι είναι αδύνατο να αποδειχθεί, στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως περιοριζόμενης σε 50 σελίδες (σύμφωνα με τις διατάξεις για τη ρύθμιση πρακτικών ζητημάτων σχετικών με την εκτέλεση του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου) ότι καθένας από τους όρους αναζήτησης θα οδηγούσε στην προσκόμιση άχρηστων και άσχετων πληροφοριών.
47      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 75 έως 79 και 120 έως 124 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε επίσης, αφενός, ότι το γεγονός ότι ορισμένοι όροι αναζήτησης ενδέχεται να είναι υπερβολικά ασαφείς δεν αναιρεί το γεγονός ότι άλλοι όροι αναζήτησης ενδέχεται να είναι αρκούντως ακριβείς ή στοχευμένοι και, αφετέρου,
ότι μια τέτοια εκτίμηση μπορούσε να οδηγήσει μόνο σε μερική ακύρωση των επίδικων αποφάσεων.
48      Εξάλλου, με τα επιχειρήματα που προέβαλε πρωτοδίκως στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του πρώτου και του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, η αναιρεσείουσα υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, απλώς ότι η αρχική απόφαση αντέβαινε στο άρθρο 18, παράγραφος 3, του κανονισμού 1/2003, στο μέτρο που απαιτούσε την προσκόμιση πλειόνων εγγράφων που δεν ήταν κρίσιμα για τις επίμαχες έρευνες. Με το δεύτερο σκέλος των πρώτων λόγων αναιρέσεως περί
ελλείψεως σφαιρικής εκτιμήσεως αναπτύσσονται απλώς τα επιχειρήματα αυτά σε απάντηση, αντιστοίχως, των σκέψεων 71 έως 79 και 116 έως 124 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, υπό τον τίτλο «επί του περιεχομένου των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας και του προσδιορισμού των επίμαχων όρων αναζήτησης», τα οποία δεν αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες αιτιάσεις, αλλά αποτελούν ένα είδος προϋπόθεσης για την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου επί του πρώτου σκέλους του πρώτου και του δεύτερου λόγου ακυρώσεως.
49      Μολονότι η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι θα έπρεπε να επιτρέπεται η αμφισβήτηση της νομιμότητας της προσεγγίσεως που υιοθέτησε η Επιτροπή στο σύνολό της και όχι μόνον της νομιμότητας των συγκεκριμένων όρων αναζήτησης, δεν αντιλαμβάνομαι πώς η νομιμότητα μιας τέτοιας σφαιρικής προσεγγίσεως θα μπορούσε να τεθεί υπό αμφισβήτηση μόνο βάσει όρων αναζήτησης κατά των οποίων βάλλει ειδικώς η αναιρεσείουσα, κατά μείζονα λόγο όταν, όπως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να θεωρήσει, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως, ότι τα έγγραφα που θα
εντοπίζονταν
με τους επίμαχους όρους αναζήτησης θα τη βοηθούσαν να διαπιστώσει αν διαπράχθηκε η προσαπτόμενη παράβαση (βλ. σημείο 25 των παρουσών προτάσεων). Κατά τη γνώμη μου, η κατάσταση θα μπορούσε να είναι διαφορετική μόνον αν αποδεικνυόταν ότι η Επιτροπή μπορούσε ευλόγως να προβλέψει ότι οι χρησιμοποιούμενοι όροι αναζήτησης δεν θα απέφεραν κανένα χρήσιμο αποτέλεσμα για τις επίμαχες έρευνες.
50      Όπως προκύπτει από την ανάλυση των πρώτων λόγων των υπό κρίση αιτήσεων αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα δεν απέδειξε ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τους λόγους ακυρώσεως όσον αφορά τους επίμαχους όρους αναζήτησης.
51      Εξάλλου, όπως παρατήρησε η Επιτροπή, είναι εύλογο να θεωρηθεί ότι η αναιρεσείουσα επέλεξε να στραφεί κατά των όρων αναζήτησης που θεωρούσε ως τους πλέον γενικούς και λιγότερο στοχευμένους από το σύνολο των όρων αναζήτησης. Όσον αφορά, τέλος, τον περιορισμό που επισήμανε η αναιρεσείουσα, όσον αφορά το όριο του αριθμού σελίδων μιας προσφυγής ακυρώσεως, το οποίο προβλέπεται στο σημείο 105 των διατάξεων για τη ρύθμιση πρακτικών ζητημάτων σχετικών με την εκτέλεση του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου που έχουν εφαρμογή ratione temporis (το οποίο αντιστοιχεί στο σημείο 156 του νυν ισχύοντος κειμένου), διαπιστώνεται ότι το όριο αυτό δεν είναι απόλυτο, δεδομένου ότι το σημείο 106 των εν λόγω διατάξεων (το οποίο αντιστοιχεί στο σημείο 157 του νυν ισχύοντος κειμένου) επιτρέπει την υπέρβαση των ανωτάτων αυτών ορίων σε υποθέσεις ιδιαίτερα περίπλοκες από απόψεως νομικών ζητημάτων ή πραγματικών περιστατικών.
52      Βλ. σημείο 16 των παρουσών προτάσεων.
53      Επιπλέον, η αναιρεσείουσα δεν προβάλλει ότι η αίτηση παροχής πληροφοριών την επιβάρυνε με δυσανάλογο φόρτο εργασίας (βλ. σημείο 17 των παρουσών προτάσεων).
54      Πρόκειται, ειδικότερα, για τους όρους αναζήτησης που μνημονεύονται στις υποσημειώσεις 95, 97 και 99 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως.
55      Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως αντιστοιχούν σε τμήμα του
πρώτου σκέλους του δεύτερου και του τρίτου λόγου των προσφυγών ακυρώσεως, αντιστοίχως.
56      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 177 έως 185 και 224 έως 239 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
57      Με το πρώτο σκέλος προβάλλεται ότι η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου περιορίστηκε στο άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (ΕΕ 2016, L 119, σ. 1, και διορθωτικά ΕΕ 2018, L 127, σ. 2, και ΕΕ 2021, L 74, σ. 35, στο εξής: ΓΚΠΔ), και στο άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1725 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2018, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης και την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 και της απόφασης αριθ. 1247/2002/ΕΚ (ΕΕ 2018, L 295, σ. 39, στο εξής: EUDPR),
με το δε δεύτερο σκέλος προβάλλεται η ύπαρξη μικτών εγγράφων που περιέχουν προστατευόμενα δεδομένα και με το τρίτο σκέλος προβάλλεται η έλλειψη εγγυήσεων όσον αφορά τα μικτά έγγραφα.
58      Επιπλέον επισημαίνεται, όπως υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο, αντιστοίχως, στις σκέψεις 200 και 255 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, ότι οι υπάλληλοι και το λοιπό προσωπικό της Επιτροπής υπόκεινται σε αυστηρές υποχρεώσεις τηρήσεως επαγγελματικού απορρήτου δυνάμει του άρθρου 339 ΣΛΕΕ και του άρθρου 28 του κανονισμού 1/2003 και δεσμεύονται από το άρθρο 17 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο τους απαγορεύει, ακόμη και μετά τη λήξη των καθηκόντων τους, την χωρίς άδεια κοινολόγηση των πληροφοριών που περιέρχονται στην αντίληψή τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, εκτός εάν οι πληροφορίες αυτές έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί ή γίνει προσιτές στο κοινό.
59      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 180 έως 183 και 228 έως 232 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
60      Ειδικότερα, με τα πέντε επιχειρήματά της, η αναιρεσείουσα επισημαίνει, αφενός (πρώτο και δεύτερο επιχείρημα), ότι από κανένα στοιχείο
δεν μπορεί να συναχθεί ότι το άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και το άρθρο 10, παράγραφος 1, του EUDPR έχουν θεσπίσει ένα ολοκληρωμένο καθεστώς προστασίας των δικαιωμάτων στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής ούτε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, ο ΓΚΠΔ ή ο EUDPR αποσκοπούν στον περιορισμό του πεδίου εφαρμογής των δικαιωμάτων στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής που προστατεύονται από τον Χάρτη και, αφετέρου (τρίτο έως πέμπτο επιχείρημα), ότι από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προστασία του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής εκτείνεται πέραν των ειδικών κατηγοριών δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που προβλέπονται στο άρθρο 9, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ και ότι η τήρηση των κανόνων περί επεξεργασίας δεδομένων διακρίνεται από την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
61      Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, πρώτον, αν υπήρχε νομική βάση για την επέμβαση στην ιδιωτική ζωή (αντιστοίχως, σκέψεις 137 έως 147 και 184 έως 194 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), δεύτερον, αν επιδιώκονταν σκοποί γενικού συμφέροντος αναγνωριζόμενοι από
την Ένωση (αντιστοίχως, σκέψεις 148 έως 151 και 195 έως 198 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), τρίτον, αν θιγόταν το βασικό περιεχόμενο του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής (αντιστοίχως, σκέψεις 152 και 199 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων) και, τέταρτον, αν η επέμβαση στην ιδιωτική ζωή ήταν σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας (αντιστοίχως, σκέψεις 153 έως 196 και 200 έως 251 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων). Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε επίσης, πέμπτον, τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας περί ακαταλληλότητας ή ανεπάρκειας του επαγγελματικού απορρήτου για τη διασφάλιση αποτελεσματικής προστασίας της ιδιωτικής ζωής των υποκειμένων των επίμαχων ερευνών και των δεδομένων τους προσωπικού χαρακτήρα (αντιστοίχως, σκέψεις 197 έως 209 και 252 έως 264 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων).
62      Ειδικότερα, όσον αφορά τον αναλογικό χαρακτήρα της επεμβάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, κατά πρώτον, τον πρόσφορο χαρακτήρα της επεμβάσεως (αντιστοίχως, σκέψεις 155 και 202 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), κατά δεύτερον, τον αναγκαίο χαρακτήρα της επεμβάσεως, και δη τα επιχειρήματα, πρώτον, περί ανεπαρκούς επιπέδου προστασίας στο πλαίσιο της διαδικασίας της εικονικής αίθουσας δεδομένων (αντιστοίχως, σκέψεις 157 έως 176 και 204 έως 223 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), δεύτερον, περί αποκλεισμού ορισμένων κατηγοριών εγγράφων από τη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων (αντιστοίχως, σκέψεις 177 έως 185 και 224 έως 239 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων) και, τρίτον, περί
του δυσανάλογου φόρτου που επέβαλλε η εικονική αίθουσα δεδομένων (αντιστοίχως, σκέψεις 186 έως 190 και 240 έως 244 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), και, κατά τρίτον, την προβαλλόμενη απουσία σταθμίσεως μεταξύ των αναγκών της έρευνας και της προστασίας των δικαιωμάτων της αναιρεσείουσας (αντιστοίχως, σκέψεις 191 έως 196 και 245 έως 251 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων).
63      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 179 έως 184 και 226 έως 238 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
64      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 166 και 213 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
65      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 180 έως 183 και 228 έως 237 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
66      Εξάλλου, η αναιρεσείουσα δεν άσκησε προσφυγή κατά των διατάξεων αυτών, με τις οποίες θεσπίστηκε η διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων.
67      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 184 και 238 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων. Αντιθέτως, η αναιρεσείουσα εκκινεί από την παραδοχή ότι, αν ένα έγγραφο δεν τοποθετηθεί στην εικονική αίθουσα δεδομένων, δεν θα τύχει κατάλληλης προστασίας υπό το πρίσμα του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής, χωρίς καν να προβάλει (και ακόμη λιγότερο να αποδείξει) ότι ήταν εσφαλμένη η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου (αντιστοίχως, στις σκέψεις 197 έως 210 και 252 έως 264 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων), κατά την οποία τα μικτά έγγραφα τυγχάνουν επίσης κατάλληλης προστασίας λαμβανομένης υπόψη της υποχρεώσεως τηρήσεως του επαγγελματικού απορρήτου που επιβάλλεται στους υπαλλήλους της Επιτροπής δυνάμει του άρθρου 339 ΣΛΕΕ και του άρθρου 28, παράγραφος 1, του κανονισμού 1/2003.
68      Εξάλλου, στο μέτρο που η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι τα έγγραφα αυτά «είναι παντελώς άσχετα για την έρευνα», ακόμη και αν εθεωρείτο αποδεδειγμένος ο ισχυρισμός αυτός, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επί των πρώτων λόγων των δύο αιτήσεων αναιρέσεως, το ενδεχόμενο να αποδειχθεί ότι ορισμένα ή ακόμη και τα περισσότερα από τα εντοπισθέντα έγγραφα δεν είναι κρίσιμα για τις επίμαχες έρευνες δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι οι επίδικες αποφάσεις ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο (βλ. ιδίως σημείο 27 των παρουσών προτάσεων). Το ίδιο ισχύει και για το επιχείρημα της αναιρεσείουσας ότι η έννοια της «ιδιωτικής ζωής» είναι ευρύτερη από την έννοια των «ευαίσθητων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» και περιλαμβάνει ορισμένους επαγγελματικούς ή εμπορικούς χώρους ή δραστηριότητες, διότι αυτό δεν αποκλείει το ενδεχόμενο οι ζητούμενες πληροφορίες (στο μέτρο που περιέχουν επαγγελματικές ή εμπορικές πληροφορίες συνδεόμενες με το αντικείμενο των επίμαχων ερευνών) να αποτελέσουν αντικείμενο εξετάσεως από τους υπαλλήλους της Επιτροπής κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
69      C‑548/21 (EU:C:2024:830).
70      C‑258/23 έως C‑260/23 (EU:C:2024:537 και EU:C:2025:814).
71      Συμφωνώ, ως προς τούτο, με την ανάλυση της γενικής εισαγγελέως L. Medina στις προτάσεις της στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Imagens Médicas Integradas κ.λπ. (C‑258/23 έως C‑260/23, EU:C:2025:814, σημεία 39 έως 44).
72      Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέως L. Medina στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Imagens Médicas Integradas κ.λπ. (C‑258/23 έως C‑260/23, EU:C:2025:814, σημείο 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Η γενική εισαγγελέας επισημαίνει επίσης στο ίδιο σημείο ότι, εάν η έρευνα διενεργείται με τη χρήση λογισμικού ψηφιακής έρευνας, η διαδικασία ευρετηριάσεως που προηγείται της αναζητήσεως εμπορικών πληροφοριών για τους σκοπούς της έρευνας πρέπει να πραγματοποιείται μέσω λέξεων-κλειδιών καθοριζόμενων με ακρίβεια και συνέπεια βάσει του εκ των προτέρων προσδιοριζόμενου αντικειμένου της έρευνας.
73      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 180 έως 183 και 228 έως 237 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
74      Βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 136 και 183 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, καθώς και την ανάλυση που παρατίθεται, αντιστοίχως, στις σκέψεις 137 έως 210 και 176 έως 265 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων.
75      Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, αφενός, ότι τα μικτά έγγραφα δεν υπέκειντο στη διαδικασία της εικονικής αίθουσας δεδομένων, η οποία θα παρείχε ορισμένη προστασία στις προσωπικές πληροφορίες που περιέχονταν στα έγγραφα αυτά και, αφετέρου, ότι τα περισσότερα από τα έγγραφα που εντοπίστηκαν
με τους όρους αναζήτησης που χρησιμοποίησε η Επιτροπή αφορούσαν ερωτήσεις που δεν ήταν κρίσιμες για τις επίμαχες έρευνες.
76      Εξάλλου, η αναιρεσείουσα δεν βάλλει κατά της κρίσεως του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την προβαλλόμενη ακαταλληλότητα ή ανεπάρκεια του επαγγελματικού απορρήτου (βλ., αντιστοίχως, σκέψεις 197 έως 209 και 252 έως 264 των αναιρεσιβαλλόμενων αποφάσεων, καθώς και υποσημείωση 58 των παρουσών προτάσεων).
77      Βλ. σημείο 27 των παρουσών προτάσεων.