62023CJ0514_RES
Υπόθεση C‑514/23
Tiberis Holding Srl
κατά
Ministero dello Sviluppo Economico,
και
Gestore dei servizi energentici (GSE) SpA
και
Ministero dell’Ambiente e della Sicurezza energetica
(αίτηση του Consiglio di Stato για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 1ης Αυγούστου 2025
«Προδικαστική παραπομπή – Περιβάλλον – Προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές – Οδηγία 2009/28/ΕΚ – Άρθρο 3 – Οδηγία (ΕΕ) 2018/2001 – Άρθρο 4 – Εθνικά κίνητρα για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές – Καθεστώς ενίσχυσης – Κρατικές ενισχύσεις – Άρθρο 108 ΣΛΕΕ – Αποκλειστική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποφαίνεται επί της συμβατότητας μέτρων ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά – Απόφαση της Επιτροπής διαπιστώνουσα τη συμβατότητα ενός τέτοιου καθεστώτος ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά – Προσφυγή ασκηθείσα ενώπιον εθνικού δικαστηρίου από δικαιούχο ενίσχυσης δυνάμει του καθεστώτος αυτού, με την οποία αμφισβητείται τρόπος εφαρμογής του εν λόγω καθεστώτος ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τη λειτουργία του – Απαράδεκτο αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως υποβληθείσας στο πλαίσιο της προσφυγής αυτής σχετικά με την ερμηνεία των συγκεκριμένων διατάξεων των εν λόγω οδηγιών»
Προδικαστικά ερωτήματα – Παραδεκτό – Υποχρέωση παροχής στο Δικαστήριο επαρκών διευκρινίσεων περί του πραγματικού και του κανονιστικού πλαισίου της υπόθεσης – Παράθεση των λόγων για τους οποίους είναι αναγκαία η απάντηση επί των προδικαστικών ερωτημάτων
(Άρθρο 267 ΣΛΕΕ· Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 23· Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 94)
(βλ. σκέψεις 30, 31)
Προδικαστικά ερωτήματα – Παραδεκτό – Όρια – Ερωτήματα σχετικά με τη συμβατότητα μηχανισμού παροχής κινήτρων για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές με το άρθρο 3 της οδηγίας 2009/28 και με το άρθρο 4 της οδηγίας 2018/2001 – Μηχανισμός άρρηκτα συνδεδεμένος με τη λειτουργία καθεστώτος ενισχύσεων που έχει κηρυχθεί, με απόφαση της Επιτροπής, συμβατό με την εσωτερική αγορά – Αποκλειστική αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποφανθεί επί της συμβατότητας του εν λόγω καθεστώτος ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά – Αναρμοδιότητα του αιτούντος δικαστηρίου να εκτιμήσει τη συμβατότητα του επίμαχου μηχανισμού με τις ως άνω διατάξεις – Η ζητούμενη ερμηνεία δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης – Απαράδεκτο
(Άρθρα 107 § 3, στοιχείο γʹ, 108 § 3 και 267 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2015/1589 του Συμβουλίου, άρθρο 1, στοιχεία βʹ, σημείο ii, και γʹ· οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2009/28, άρθρο 3, και 2018/2001, άρθρο 4)
(βλ. σκέψεις 33-63)
Σύνοψη
Το Δικαστήριο κρίνει απαράδεκτη την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας, Ιταλία), με την οποία ζητείται η ερμηνεία διατάξεων της οδηγίας 2009/28 (
1
) και της οδηγίας2018/2001 (
2
), για τον λόγο ότι η ζητούμενη διευκρίνιση είναι αλυσιτελής για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης. Συγκεκριμένα, αντικείμενο της διαφοράς είναι η αμφισβήτηση ενός εκ των τρόπων εφαρμογής καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τη λειτουργία του καθεστώτος αυτού, το οποίο έχει κριθεί, με απόφαση της Επιτροπής, συμβατό με την εσωτερική αγορά. Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο δεν μπορεί να εκτιμήσει το εν λόγω ζήτημα συμβατότητας υπό το πρίσμα των διατάξεων των οδηγιών τις οποίες αφορά το υποβληθέν ερώτημα, διότι άλλως θα θιγόταν η αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής να εκτιμά τη συμβατότητα ενός καθεστώτος ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά.
Με απόφαση της 28ης Απριλίου 2016 (
3
), η Επιτροπή κήρυξε συμβατό με την εσωτερική αγορά, δυνάμει του άρθρου 107 παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, καθεστώς ενισχύσεων το οποίο κοινοποιήθηκε από την Ιταλική Δημοκρατία και αποσκοπούσε στην προώθηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές πλην της φωτοβολταϊκής ενέργειας.
Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, το Ministero dello Sviluppo economico (Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης, Ιταλία) εξέδωσε την απόφαση της 23ης Ιουνίου 2016 (
4
), με την οποία θεσπίστηκε σύστημα κινήτρων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και οι διάφορες διαδικασίες πρόσβασης σε αυτό, στις οποίες συγκαταλέγεται, μεταξύ άλλων, η εγγραφή στο ειδικό μητρώο, το οποίο καθορίζεται ανάλογα με την πηγή ενέργειας και το είδος εγκατάστασης, και η συμμετοχή σε μειοδοτική δημοπρασία.
Στο πλαίσιο αυτό, οι παραγωγοί που πωλούν ενέργεια στην ελεύθερη αγορά και αποκτούν πρόσβαση στο κίνητρο μέσω της εγγραφής τους σε μητρώο υποχρεούνται να αποδίδουν στην Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA τη διαφορά μεταξύ της αγοραίας τιμής και της τιμής που εγγυάται ο GSE, όταν η αγοραία τιμή είναι υψηλότερη από αυτήν (στο εξής: μηχανισμός αρνητικού κινήτρου). Ο μηχανισμός αυτός δεν ισχύει για τους παραγωγούς που είναι επιλέξιμοι για παροχή κινήτρων λόγω της συμμετοχής τους σε διαδικασία δημοπρασίας.
Η Tiberis Holding Srl (στο εξής: Tiberis) εκμεταλλεύεται υδροηλεκτρικό σταθμό στον ποταμό Τίβερη. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η GSE έκανε δεκτό το αίτημα της Tiberis να υπαχθεί στο προαναφερθέν σύστημα κινήτρων βάσει εγγραφής σε μητρώο. Από το 2017 έως το 2021, η Tiberis έλαβε βάσει του συστήματος αυτού ενισχύσεις συνολικού ύψους 4044340,75 ευρώ. Ωστόσο, το 2022, η GSE απαίτησε την επιστροφή μέρους των ενισχύσεων, ύψους 1224210,86 ευρώ.
Η Tiberis προσέφυγε ενώπιον του Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (διοικητικού πρωτοδικείου Περιφέρειας Λατίου, Ιταλία) και προσέβαλε τα σχετικά αιτήματα επιστροφής, καθώς και τις συμβατικές και κανονιστικές διατάξεις στις οποίες στηρίζονταν, προβάλλοντας παράβαση του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/28 και του άρθρου 4 της οδηγίας 2018/2001. Η προσφυγή απορρίφθηκε ως αβάσιμη. Κατόπιν τούτου, η Tiberis προσέβαλε τη απορριπτική απόφαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου, επικαλούμενη τους ίδιους λόγους.
Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η απόφαση της 23ης Ιουνίου 2016, στο μέτρο που προβλέπει μηχανισμό αρνητικού κινήτρου, φαίνεται να παραβιάζει τα σωρευτικά κριτήρια που προβλέπονται στο άρθρο 3 της οδηγίας 2009/28 και στο άρθρο 4 της οδηγίας 2018/2001 όσον αφορά τη νομιμότητα των κινήτρων. Υπό τις συνθήκες αυτές, ζητεί από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν οι εν λόγω διατάξεις αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει τέτοιο μηχανισμό, ο οποίος εφαρμόζεται μόνον στους παραγωγούς στους οποίους το κίνητρο παρέχεται λόγω της εγγραφής τους σε μητρώο και όχι και σε εκείνους στους οποίους παρέχεται λόγω συμμετοχής σε διαδικασία δημοπρασίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι είναι, κατ’ αρχήν, υποχρεωμένο να αποφαίνεται επί των προδικαστικών ερωτημάτων που αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην όμως οφείλει να εξετάζει τις συνθήκες υπό τις οποίες του έχουν υποβληθεί τα ερωτήματα από το εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να εξακριβώσει αν έχει αρμοδιότητα ή αν είναι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή.
Εν προκειμένω, με την προσφυγή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αμφισβητείται η νομιμότητα, υπό το πρίσμα του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/28 και του άρθρου 4 της οδηγίας 2018/2001, του προβλεπόμενου από την υπουργική απόφαση της 23ης Ιουνίου 2016 μηχανισμού αρνητικού κινήτρου, ο οποίος συνιστά τρόπο εφαρμογής του θεσπισθέντος με την υπουργική απόφαση καθεστώτος προώθησης της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές πλην της φωτοβολταϊκής ενέργειας. Το καθεστώς αυτό συνιστά καθεστώς κρατικών ενισχύσεων, το οποίο κοινοποιήθηκε από τις αρμόδιες ιταλικές αρχές στην Επιτροπή και κηρύχθηκε από αυτήν συμβατό με την εσωτερική αγορά με την απόφαση SA.43756.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να εξακριβώσει αν εθνικό δικαστήριο που επιλαμβάνεται προσφυγής με τέτοιο αντικείμενο, την οποία έχει ασκήσει δικαιούχος του εν λόγω καθεστώτος, μπορεί να εκτιμήσει τη συμβατότητα του καθεστώτος με την εσωτερική αγορά υπό το πρίσμα των διατάξεων του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/28 και του άρθρου 4 της οδηγίας 2018/2001.
Συναφώς, υπενθυμίζει ότι, στο σύστημα ελέγχου των κρατικών ενισχύσεων που θεσπίζει η Συνθήκη ΛΕΕ, τα εθνικά δικαστήρια και η Επιτροπή επιτελούν συμπληρωματικούς αλλά διακριτούς ρόλους. Ειδικότερα, τα εθνικά δικαστήρια μεριμνούν για τη διαφύλαξη, μέχρι την τελική απόφαση της Επιτροπής, των δικαιωμάτων των υποκειμένων δικαίου σε περίπτωση μη τήρησης, από τις κρατικές αρχές, της απαγόρευσης εφαρμογής των μέτρων ενίσχυσης έως την περάτωση του προηγουμένου ελέγχου που διενεργεί η Επιτροπή κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 108, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, τα εθνικά δικαστήρια δεν είναι αρμόδια να αποφαίνονται επί της συμβατότητας μέτρων ενίσχυσης ή καθεστώτος κρατικών ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά, δεδομένου ότι η εκτίμηση αυτή εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής, υπό τον έλεγχο των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης.
Επισημαίνει, ακόμη, ότι η διαδικασία προηγούμενου ελέγχου του άρθρου 108 ΣΛΕΕ ουδέποτε πρέπει να καταλήγει σε αποτέλεσμα αντίθετο προς τις ειδικές διατάξεις της Συνθήκης ΛΕΕ. Επομένως, ενίσχυση η οποία, αυτή καθεαυτήν ή λόγω ορισμένων εκ των όρων εφαρμογής της, παραβιάζει διατάξεις ή γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να κηρυχθεί συμβατή με την εσωτερική αγορά.
Συγκεκριμένα, όταν οι τρόποι εφαρμογής μιας ενίσχυσης ή ενός καθεστώτος ενισχύσεων συνδέονται τόσο άρρηκτα με το αντικείμενο της ενίσχυσης ή του καθεστώτος ενισχύσεων ή με τη λειτουργία τους, ώστε να μην είναι δυνατόν να εκτιμηθούν μεμονωμένα, το αποτέλεσμά τους όσον αφορά το αν η ενίσχυση ή το καθεστώς ενισχύσεων είναι ή όχι συμβατό με την εσωτερική αγορά πρέπει κατ’ ανάγκην να εκτιμάται μέσω της διαδικασίας του άρθρου 108 ΣΛΕΕ. Επομένως, στις περιπτώσεις αυτές, η εκτίμηση των τρόπων εφαρμογής της ενίσχυσης εκφεύγει της αρμοδιότητας των εθνικών δικαστηρίων.
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει, επίσης, ότι η εφαρμογή των κανόνων της Ένωσης στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων στηρίζεται στην υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ, αφενός, των εθνικών δικαστηρίων και, αφετέρου, της Επιτροπής και των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, στο πλαίσιο της οποίας καθένας ενεργεί σύμφωνα με τον ρόλο που του έχει ανατεθεί από τη Συνθήκη ΛΕΕ. Επομένως, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν, ιδίως, να απέχουν από την έκδοση αποφάσεων που αντιβαίνουν σε απόφαση την οποία εκδίδει, δυνάμει της αποκλειστικής αρμοδιότητάς της η Επιτροπή σχετικά με τη συμβατότητα κρατικής ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά.
Εν προκειμένω, ο επίμαχος στην κύρια δίκη μηχανισμός αρνητικού κινήτρου καθορίζει εν τέλει το ποσό της ενίσχυσης που χορηγείται σε κάθε επιχειρηματία ο οποίος είναι δικαιούχος του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων λόγω της εγγραφής του σε μητρώο. Λόγω του μηχανισμού αυτού, η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, όσον αφορά τα έργα που είναι εγγεγραμμένα σε μητρώο, το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων πληροί την προϋπόθεση της αναλογικότητας. Ως εκ τούτου, ο μηχανισμός αυτός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη λειτουργία του καθεστώτος ενισχύσεων το οποίο αφορά η απόφαση SA.43756 και δεν μπορεί να εκτιμηθεί χωριστά από αυτό.
Επομένως, το εθνικό δικαστήριο, εάν επιτρεπόταν να αποφανθεί και αυτό επί της νομιμότητας του μηχανισμού αρνητικού κινήτρου υπό το πρίσμα του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/28, θα υποκαθιστούσε με τη δική του εκτίμηση την εκτίμηση στην οποία προέβη η Επιτροπή με την απόφαση SA.43756. Τούτο σημαίνει ότι το εθνικό δικαστήριο θα σφετεριζόταν τις αποκλειστικές αρμοδιότητες αρμοδιοτήτων του θεσμικού οργάνου όσον αφορά την εκτίμηση της συμβατότητας των κρατικών ενισχύσεων προς την εσωτερική αγορά και θα παραβίαζε την υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας.
Επιπλέον, η Επιτροπή δεν μπορούσε να κηρύξει το επίμαχο καθεστώς κρατικών ενισχύσεων συμβατό με την εσωτερική αγορά, δυνάμει του άρθρου 107, παράγραφος 3, στοιχείο γʹ, ΣΛΕΕ, χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι το καθεστώς αυτό δεν παραβιάζει κατά τα λοιπά άλλες σχετικές διατάξεις ή γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης.
Το γεγονός ότι η απόφαση SA.43756 δεν μνημονεύει ρητώς την οδηγία 2009/28, και συγκεκριμένα το άρθρο 3 αυτής, το οποίο αφορά το υποβληθέν ερώτημα, δεν ασκεί συναφώς επιρροή, δεδομένου ότι, κατά την εκτίμηση της συμβατότητας του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά, η Επιτροπή έλαβε κατ’ ανάγκην υπόψη την οδηγία 2009/38.
Πράγματι, το κοινοποιηθέν καθεστώς, το οποίο αντιστοιχεί στο καθεστώς που αποτελεί αντικείμενο της υπόθεσης της κύριας δίκης, εξετάστηκε υπό το πρίσμα των κατευθυντήριων γραμμών για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας για την περίοδο 2014-2020 (
5
). Με τις εν λόγω κατευθυντήριες γραμμές, στις οποίες παραπέμπει η απόφαση SA.43756, υπενθυμίζεται, πάντως, ότι η Ένωση έχει θέσει φιλόδοξους στόχους όσον αφορά την κλιματική αλλαγή και την ενεργειακή βιωσιμότητα, ότι αρκετές ενωσιακές νομοθετικές πράξεις, όπως η οδηγία 2009/28, υποστηρίζουν ήδη την επίτευξη των στόχων αυτών και ότι οι κρατικές ενισχύσεις μπορούν να αποτελέσουν κατάλληλο μέσο για την επίτευξη των στόχων της Ένωσης και των συναφών εθνικών στόχων.
Όσον αφορά την εκτίμηση της συμβατότητας του μηχανισμού αρνητικού κινήτρου με το άρθρο 4 της οδηγίας 2018/2001, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η οδηγία αυτή εκδόθηκε μετά την απόφαση SA.43756, οπότε δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι με την εν λόγω απόφαση η Επιτροπή εκτίμησε κατ’ ανάγκην τον συγκεκριμένο μηχανισμό και βεβαιώθηκε ότι δεν παραβιάζει τη συγκεκριμένη διάταξη.
Εντούτοις, αφενός, δεδομένου ότι το καθεστώς ενισχύσεων που θεσπίστηκε με την απόφαση της 23ης Ιουνίου 2016 εγκρίθηκε από την Επιτροπή δυνάμει της απόφασης SA.43756, εμπίπτει στην έννοια της «υφιστάμενης ενίσχυσης» κατά το άρθρο 1, στοιχείο βʹ, σημείο ii, του κανονισμού 2015/1589 (
6
).
Πάντως, το άρθρο 108, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ παρέχει στην Επιτροπή την αρμοδιότητα να εξετάζει διαρκώς, σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, τα καθεστώτα ενισχύσεων που υφίστανται σε αυτά. Η εξέταση αυτή μπορεί να οδηγήσει την Επιτροπή να προτείνει στο οικείο κράτος μέλος τα κατάλληλα μέτρα που απαιτεί η προοδευτική ανάπτυξη ή η λειτουργία της κοινής εσωτερικής αγοράς και, εφόσον παρίσταται ανάγκη, να αποφασίσει την κατάργηση ή την τροποποίηση ενισχύσεως την οποία έχει κρίνει ασύμβατη με την εσωτερική αγορά. Στο πλαίσιο της εξέτασης αυτής, η νομική κατάσταση δεν μεταβάλλεται μέχρι την αποδοχή, από το οικείο κράτος μέλος, των μέτρων που προτείνονται ως κατάλληλα ή μέχρι την έκδοση της τελικής απόφασης της Επιτροπής.
Επομένως, η εκτίμηση της συμβατότητας υφιστάμενου καθεστώτος ενισχύσεων, όπως το επίμαχο εν προκειμένω, με την εσωτερική αγορά εξακολουθεί να εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής υπό τον έλεγχο των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης.
Εξάλλου, οποιαδήποτε τροποποίηση του επίμαχου στην κύρια δίκη μηχανισμού αρνητικού κινήτρου θα μπορούσε, λόγω ενδεχόμενης αύξησης της έντασης της ενίσχυσης που θα μπορούσε να προκύψει εξ αυτής, να επηρεάσει την εκτίμηση της συμβατότητας του επίμαχου καθεστώτος ενισχύσεων με την εσωτερική αγορά. Συγκεκριμένα, αν δεν υπήρχε ο μηχανισμός αυτός, ο οποίος συνδέεται άρρηκτα με τη λειτουργία του εν λόγω καθεστώτος, η Επιτροπή θα έκρινε, ενδεχομένως, ότι το επίμαχο καθεστώς ενισχύσεων δεν είναι σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας ούτε, ως εκ τούτου, συμβατό με την εσωτερική αγορά. Θα επρόκειτο, επομένως, για τροποποίηση υφιστάμενης ενίσχυσης, η οποία συνιστά «νέα ενίσχυση», κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2015/1589, για την οποία θα ίσχυε υποχρέωση κοινοποίησης κατά το άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ και της οποίας η εκτίμηση της συμβατότητας με την εσωτερική αγορά θα ενέπιπτε στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής.
Τούτο ισχύει και για την περίπτωση που ο μηχανισμός αυτός δεν θα τροποποιούνταν erga omnes, αλλά μόνον υπέρ συγκεκριμένου δικαιούχου, όπως η Tiberis, δεδομένου ότι καθεστώς ενισχύσεων το οποίο τίθεται σε εφαρμογή σε ατομικό επίπεδο, χωρίς να αντιστοιχεί στο καθεστώς ενισχύσεων που κοινοποιήθηκε και εγκρίθηκε από την Επιτροπή, θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί «νέα ενίσχυση», Πράγματι, αυτή καθ’ εαυτήν η θέσπιση κρατικής ενίσχυσης δεν μπορεί να προκύψει από δικαστική απόφαση, αλλά προϋποθέτει εκτίμηση σκοπιμότητας ξένη προς τα καθήκοντα του δικαστή.
Βάσει των προεκτεθέντων, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι το δίκαιο της Ένωσης δεν επιτρέπει στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει αν ο επίμαχος μηχανισμός αρνητικού κινήτρου είναι συμβατός με τις διατάξεις του άρθρου 3 της οδηγίας 2009/28 ή του άρθρου 4 της οδηγίας 2018/2001. Δεδομένου, συνεπώς, ότι η ζητούμενη ερμηνεία δεν είναι λυσιτελής για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, το Δικαστήριο κρίνει την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως απαράδεκτη.
(
1
)	Οδηγία 2009/28/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, σχετικά με την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και την τροποποίηση και τη συνακόλουθη κατάργηση των οδηγιών 2001/77/ΕΚ και 2003/30/ΕΚ (ΕΕ 2009, L 140, σ. 16).
(
2
)	Οδηγία (ΕΕ) 2018/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Δεκεμβρίου 2018, για την προώθηση της χρήσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές (ΕΕ 2018, L 328, σ. 82).
(
3
)	Απόφαση C(2016) 2726 final, της 28ης Απριλίου 2016, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.43756 (2015/N) – Ιταλία, Στήριξη της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ιταλία από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (στο εξής: απόφαση SA.43756).
(
4
)	Decreto del Ministero dello Sviluppo economico Incentivazione dell’energia elettrica prodotta da fonti rinnovabili diverse dal fotovoltaico (απόφαση του Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης περί παροχής κινήτρων για την ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές πλην των φωτοβολταϊκών), της 23ης Ιουνίου 2016 (GURI αριθ. 150, της 29ης Ιουνίου 2016, σ. 8) (στο εξής απόφαση της 23ης Ιουνίου 2016).
(
5
)	Ανακοίνωση της Επιτροπής «Κατευθυντήριες γραμμές για τις κρατικές ενισχύσεις στους τομείς του περιβάλλοντος και της ενέργειας (2014-2020)» (ΕΕ 2014, C 200, σ. 1).
(
6
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2015/1589 του Συμβουλίου, της 13ης Ιουλίου 2015, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του άρθρου 108 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2015, L 248, σ. 9).