62025TO0404_RES
Sprawa T‑404/25
Miguel Ángel Navarro Fernández
przeciwko
Parlamentowi Europejskiemu
Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 12 lutego 2026 r.
Skarga na bezczynność – Wniosek o wydanie nakazu – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak reprezentacji skarżącego – Nieusunięcie braków – Oczywista niedopuszczalność
Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Wymogi w stosunku do osoby podpisującej – Status osoby trzeciej w stosunku do stron – Samoreprezentacja skarżącego będącego adwokatem uprawnionym do występowania przed sądem krajowym – Niedopuszczalność – Obowiązek powiadomienia przez Sąd skarżącego o nieprawidłowości – Możliwość usunięcia braków poprzez wyznaczenie nowego adwokata – Brak – Oczywista niedopuszczalność
(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 19 akapity trzeci, czwarty, art. 53)
(zob. pkt 4–6, 8, 11)
Streszczenie
Przy okazji sprawy dotyczącej skargi na bezczynność, połączonej z wnioskami o wydanie nakazu i o zastosowanie środków tymczasowych, Sąd zastosował nową linię orzeczniczą Trybunału (
1
), który przedstawił wyjaśnienia dotyczące zakresu zakazu reprezentowania stron nieuprzywilejowanych przed sądami Unii przez siebie same.
Skarżący wniósł do Sądu skargę opartą przede wszystkim na bezprawnym zaniechaniu przez Parlament Europejski podjęcia działań w celu skłonienia Komisji Europejskiej do wszczęcia przeciwko Hiszpanii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego ze względu na ciągłe pogarszanie stanu sieci Natura 2000 położonego na obszarze gminy Arganda del Rey (Hiszpania).
Powołując się na swój status adwokata uprawnionego do występowania przed sądami hiszpańskimi, skarżący wniósł tę skargę, opatrzywszy ją wyłącznie swoim podpisem.
Ocena Sądu
Sąd przypomniał, że w statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewidziano dwie odrębne i kumulatywne przesłanki dotyczące reprezentacji przed sądami Unii Europejskiej stron niewymienionych w art. 19 akapity pierwszy i drugi tego statutu (
2
), zwanych stronami „nieuprzywilejowanymi”. Pierwsza z nich wiąże się z wymogiem, by strony te były „reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego” (
3
), a zgodnie z drugą zaś jedynie adwokat lub radca prawny uprawniony do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub innego państwa będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) może reprezentować lub wspierać stronę przed sądami Unii (
4
).
W tym względzie Sąd wyjaśnił, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż pierwsza przesłanka skutkuje zakazem samoreprezentacji stron nieuprzywilejowanych przed sądami Unii. W związku z tym, w zakresie, w jakim w statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ani w regulaminie postępowania przed Trybunałem, ani w regulaminie postępowania przed Sądem nie przewidziano żadnego odstępstwa lub wyjątku od tego zakazu, złożenie skargi podpisanej przez samą stronę skarżącą nie wystarcza do skutecznego wniesienia jej do sądów Unii, również wówczas, gdy strona ta jest adwokatem lub radcą prawnym uprawnionym do występowania przed sądem krajowym.
Sąd dodał jednak, że z najnowszego orzecznictwa wynika również, iż, uwzględniając wagę konsekwencji, jakie wynikają dla strony skarżącej z naruszenia art. 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a mianowicie nieodwracalną niedopuszczalność jej skargi, oraz w braku zawarcia w tym statucie i w tych regulaminach postępowania wyraźnych wskazówek, które wskazywałyby na coś przeciwnego, przed stwierdzeniem niedopuszczalności skargi powinien on, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania zakazu samoreprezentacji, wezwać stronę skarżącą do wyznaczenia nowego adwokata lub radcy prawnego.
Mając na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie, pomimo dwóch skierowanych przez Sąd wezwań do usunięcia braków, skarżący nie wyznaczył w wyznaczonych terminach nowego adwokata lub radcy prawnego, Sąd odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną.
(
1
)	Nowa linia orzecznicza wypracowana przez Trybunał w wyroku z dnia 4 września 2025 r., Studio Legale Ughi e Nunziante/EUIPO (C‑776/22 P, EU:C:2025:644), od tego czasu zastosowana w postanowieniu wiceprezesa Trybunału z dnia 30 października 2025 r., Arasteh/Komisja [C‑590/25 P(R), niepublikowane, EU:C:2025:861].
(
2
)	Stronami, o których mowa w art. 19 akapity pierwszy i drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, są państwa członkowskie, instytucje Unii, państwa będące stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Urząd Nadzoru EFTA.
(
3
)	Artykuł 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
(
4
)	Artykuł 19 akapit czwarty statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.