62002CC0143_NL
Conclusie van de advocaat generaal
Conclusie van de advocaat generaal
1 Met het onderhavige beroep verzoekt de Commissie van de Europese Gemeenschappen het Hof, vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 5, 6 en 7 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (hierna: "richtlijn")(1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.
2 De Commissie verwijt de Italiaanse Republiek een regeling(2) te hebben vastgesteld die:
- enerzijds de toepassing van de milieueffectbeoordelingsprocedure beperkt tot bepaalde limitatief opgesomde projecten in plaats van ze uit te breiden tot de in artikel 6, lid 3, van de richtlijn bedoelde projecten, te weten "elk [...] project dat niet direct verband houdt met of nodig is voor het beheer van het gebied, maar [...] significante gevolgen kan hebben voor zo'n gebied";
- anderzijds, in strijd met het bepaalde in artikel 7 van de richtlijn, niet voorziet in de verplichting voor de bevoegde nationale autoriteiten om voor de specialebeschermingszones passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de natuurlijke habitats en de habitats van soorten niet verslechtert en er geen storende factoren optreden voor de soorten waarvoor de zones zijn aangewezen, en
- ten slotte, in strijd met het bepaalde in artikel 5, lid 4, van de richtlijn, niet voorziet in de verplichting voor de bevoegde nationale autoriteiten om gedurende de periode van overleg tussen de nationale autoriteiten en de Commissie en in afwachting van een besluit van de Raad, bovengenoemde instandhoudingsmaatregelen te treffen voor gebieden die niet op een nationale lijst voorkomen, maar door de Commissie als gebieden van communautair belang worden beschouwd.
3 In haar verweerschrift betwist de Italiaanse Republiek de gegrondheid van de jegens haar geformuleerde grieven niet. Dienaangaande preciseert zij dat de omstreden situatie samenhangt met andere moeilijkheden betreffende de tekst van het decreto ter uitvoering van de richtlijn. Bij de toepassing ervan kwamen een aantal problemen aan het licht, zoals het ontbreken van sancties, het ontbreken van enige aanwijzing omtrent de wijze waarop de beoordeling van het effect van projecten op de gebieden moet plaatsvinden, en de vraag welke autoriteiten bevoegd zijn voor het verlenen van de vereiste vergunningen. De Italiaanse Republiek maakt dan ook melding van een ontwerp van decreto del Presidente tot wijziging en aanvulling van het betrokken decreto om een einde te maken aan de niet-nakoming. De procedure tot goedkeuring van dat ontwerp van decreto del Presidente zou zich in een ver gevorderd stadium bevinden, maar zou inmiddels op een moeilijk probleem van constitutioneel recht betreffende de voor deze materie bevoegde overheid zijn gestoten. Onder deze omstandigheden vraagt de Italiaanse Republiek de Commissie, haar beroep wegens niet-nakoming te schorsen.
4 Mijns inziens moet worden vastgesteld dat de bepalingen van de richtlijn niet zijn uitgevoerd.
5 Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet in het kader van een procedure op grond van artikel 226 EG het bestaan van een niet-nakoming immers worden beoordeeld naar de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn.(3) In de onderhavige zaak blijkt uit de stukken dat de Italiaanse Republiek op die datum nog niet de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen had getroffen die nodig zijn om aan de richtlijn te voldoen.
6 Bovendien is het vaste rechtspraak van het Hof dat een lidstaat zich niet op nationale bepalingen, praktijken of situaties kan beroepen ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van door een richtlijn voorgeschreven verplichtingen en termijnen.(4)
7 Ten slotte is het vaste rechtspraak van het Hof dat de Commissie binnen het stelsel van artikel 226 EG over een discretionaire bevoegdheid beschikt om een beroep wegens niet-nakoming in te stellen, en dat het niet aan het Hof staat om te beoordelen of zij deze bevoegdheid op passende wijze heeft uitgeoefend.(5) Deze overweging geldt ook voor de schorsing van een reeds ingeleide niet-nakomingsprocedure. Bijgevolg moet de niet-nakoming worden vastgesteld, aangezien de Commissie niet te kennen heeft gegeven dat zij de door de Italiaanse Republiek voorgestelde schorsing van de onderhavige procedure aanvaardt.
Conclusie
8 Mitsdien geef ik het Hof in overweging het beroep van de Commissie toe te wijzen en te verklaren:
"1) De Italiaanse Republiek is de krachtens de artikelen 5, 6 en 7 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna op haar rustende verplichtingen niet nagekomen, door een regeling vast te stellen die:
- de toepassing van de milieueffectbeoordelingsprocedure beperkt tot bepaalde limitatief opgesomde projecten in plaats van ze uit te breiden tot de projecten die niet direct verband houden met of nodig zijn voor het beheer van de gebieden, maar significante gevolgen kunnen hebben voor zulke gebieden;
- niet voorziet in de verplichting voor de bevoegde nationale autoriteiten om voor de specialebeschermingszones passende maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de natuurlijke habitats en de habitats van soorten waarvoor die gebieden zijn aangewezen, niet verslechtert, en
- niet voorziet in de verplichting voor de bevoegde nationale autoriteiten om tijdelijk bovengenoemde instandhoudingsmaatregelen te treffen voor gebieden die niet op een nationale lijst voorkomen, maar door de Commissie als gebieden van communautair belang worden beschouwd.
2) De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten."
(1) - PB L 206, blz. 7.
(2) - Decreto del Presidente della Repubblica nr. 357 van 8 september 1997 (GURI nr. 248, van 23 oktober 1997).
(3) - Zie met name arresten van 27 november 1990, Commissie/Griekenland (C-200/88, Jurispr. blz. I-4299, punt 13); 2 mei 1996, Commissie/België (C-133/94, Jurispr. blz. I-2323, punt 17), en 14 mei 2002, Commissie/Duitsland, (C-383/00, Jurispr. blz. I-4219, punt 16).
(4) - Zie met name arresten van 14 maart 1996, Commissie/Italië (C-238/95, Jurispr. blz. I-1451, punt 7), en 6 juli 2000, Commissie/België (C-236/99, Jurispr. blz. I-5657, punt 23), en arrest Commissie/Duitsland, reeds aangehaald (punt 18).
(5) - Zie met name arrest Commissie/Griekenland, reeds aangehaald (punt 9), en arresten van 10 mei 2001, Commissie/Nederland (C-152/98, Jurispr. blz. I-3463, punt 20), en 5 november 2002, Commissie/België (C-471/98, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie).