62020TJ0003_RES
Sprawa T‑3/20
Forbo Financial Services AG
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2020 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Canoleum – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy MARMOLEUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie – Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – Nagła choroba adwokata reprezentującego skarżącego – Obowiązek należytej staranności – Moc dowodowa potwierdzonego oświadczenia złożonego przez adwokata
Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Przywrócenie stanu poprzedniego – Przesłanki – Należyta staranność wymagana przez okoliczności – Zdarzenia o charakterze wyjątkowym i w rezultacie niemożliwe do przewidzenia
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 104 ust. 1)
(zob. pkt 45, 46)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Przywrócenie stanu poprzedniego – Przesłanki stosowania – Ścisła wykładnia
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 104 ust. 1)
(zob. pkt 47)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Moc dowodowa przedstawionych dowodów – Potwierdzone oświadczenia
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 97 ust. 1 lit. b), art. 104 ust. 1]
(zob. pkt 51–59)
Streszczenie
W dniu 17 maja 2017 r. Windmöller Flooring Products WFP GmbH dokonała zgłoszenia oznaczenia słownego Canoleum jako unijnego znaku towarowego. W dniu 27 września 2017 r. Forbo Financial Services AG wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w oparciu swój słowny międzynarodowy znak towarowy MARMOLEUM. Podniosła ona, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (
1
). Decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. sprzeciw został oddalony.
W dniu 9 kwietnia 2019 r. Forbo Financial Services wniosła odwołanie do EUIPO. Złożyła ona jednak pismo przedstawiające podstawy odwołania dopiero w dniu 26 czerwca 2019 r., czyli po upływie wyznaczonego terminu (
2
). Do pisma tego dołączyła wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego (
3
), w którym podniosła, że adwokat prowadzący jej sprawę (zwany dalej „pierwotnie ustanowionym adwokatem”) nie mógł złożyć tego pisma w wyznaczonym terminie ze względu na poważną chorobę, na którą zapadł w sposób nieprzewidywalny. Na poparcie tego twierdzenia Forbo Financial Services przedstawiła dwa potwierdzone oświadczenia, jedno złożone przez wspomnianego adwokata, a drugie przez jego małżonkę. Decyzją z dnia 9 października 2019 r. Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie jako niedopuszczalne. Stwierdziła ona, że pierwotnie ustanowiony adwokat nie udowodnił w wystarczający sposób, że dochował należytej staranności wymaganej przez okoliczności. Zarzuciła mu w szczególności, że nie przedstawił zaświadczenia lekarskiego.
Rozpatrując skargę Forbo Financial Services, Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej w istocie na tej podstawie, że Izba Odwoławcza od razu odmówiła wszelkiej wiarygodności obu rozpatrywanym potwierdzonym oświadczeniom i nie uwzględniła zawartych w nich szczegółowych wyjaśnień.
Ocena Sądu
Przede wszystkim Sąd przypomniał, że potwierdzone oświadczenie stanowi dopuszczalny dowód (
4
). Ponadto Sąd zauważył, że oświadczenie sporządzone w interesie jego autora ma jedynie ograniczoną moc dowodową i wymaga poparcia za pomocą dodatkowych dowodów, co nie pozwala jednak instancjom EUIPO uznać co do zasady, że takie oświadczenie jest samo w sobie pozbawione wszelkiej wiarygodności. Moc dowodowa, jaką należy przyznać takiemu oświadczeniu, zależy od okoliczności danej sprawy. Izba Odwoławcza od razu zaś faktycznie odmówiła wszelkiej wiarygodności obu rozpatrywanym potwierdzonym oświadczeniom, a tym samym nie wzięła należycie pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy.
Następnie, co się tyczy oświadczenia złożonego przez pierwotnie ustanowionego adwokata, Trybunał stwierdził, iż Izba Odwoławcza pominęła okoliczność, że jest on przedstawicielem zawodu prawniczego zobowiązanym wykonywać swoje obowiązki z poszanowaniem zasad etyki zawodowej i norm moralnych, który naraziłby się na sankcje karne i wystawiłby na szwank swoją reputację zawodową, gdyby okazał się winny złożenia fałszywego potwierdzonego oświadczenia. Sąd dodał, że pisemne potwierdzone oświadczenie złożone przez adwokata stanowi samo w sobie solidny dowód na okoliczności, które zostały w nim przedstawione, gdy jest ono jednoznaczne, pozbawione sprzeczności i spójne, oraz nie istnieje żadna okoliczność faktyczna, która mogłaby podważyć jego prawdziwość.
Ponadto Izba Odwoławcza nie uwzględniła okoliczności, że choroba przywołana przez pierwotnie ustanowionego adwokata jako przyczyna przekroczenia terminu jest objęta sferą intymną i że był on najodpowiedniejszą osobą mogącą dostarczyć informacji na temat wspomnianego zdarzenia, a w szczególności objawów i zaburzeń, na które cierpiał.
Co się tyczy potwierdzonego oświadczenia złożonego przez małżonkę pierwotnie ustanowionego adwokata, Izba Odwoławcza powinna była także uwzględnić okoliczność, że osoby, które są świadkami zdarzenia takiego jak mające miejsce w niniejszej sprawie najczęściej należą do bezpośredniego otoczenia zainteresowanego i że wspomniana małżonka, podobnie jak tenże adwokat, naraziłaby się na sankcje karne, gdyby złożyła fałszywe potwierdzone oświadczenie.
Wreszcie, Sąd podkreślił, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę faktu, że nie można było rozsądnie wymagać przedstawienia dodatkowych dowodów, takich jak zaświadczenia lekarskie, na poparcie treści obu potwierdzonych oświadczeń lub nie były one dostępne. W tym względzie Sąd wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy zdarzenia szczególnego i mającego charakter wypadku, wpisującego się w intymną sferę zainteresowanego, i że różni się zatem od sytuacji, do których ogólnie odnosi się orzecznictwo dotyczące mocy dowodowej potwierdzonych oświadczeń, a w których są one przedstawiane w celu poświadczenia faktów czysto obiektywnych i pozbawionych charakteru osobistego.
W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami.
(
2
)	Na mocy art. 68 ust. 1 zdanie ostatnie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1) pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania wnosi się w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia decyzji.
(
3
)	Na podstawie art. 104 rozporządzenia 2017/1001.
(
4
)	W rozumieniu art. 97 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2017/1001.