ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 29ης Νοεμβρίου 2023 (*)
«Αίτηση για τη χορήγηση άδειας κατάσχεσης εις χείρας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής»
Στην υπόθεση C‑742/22 SA,
με αντικείμενο αίτηση για τη χορήγηση άδειας κατάσχεσης εις χείρας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία κατατέθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2022,
Ντίνος Ραμόν, εκπροσωπούμενος από τους Αχ. Δημητριάδη, Αλ. Δημητριάδη, Χ. Πογιατζή, δικηγόρους, και τον Π. Ελευθεριάδη, barrister,
αιτών,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον A. Μπουχάγιαρ και τις M. Heller και D. Schaffrin,
καθής,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. Safjan (εισηγητή), προεδρεύοντα, N. Jääskinen και M. Gavalec, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
γραμματέας: A. Calot Escobar
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Με την αίτησή του, ο Ντίνος Ραμόν ζητεί από το Δικαστήριο να διατάξει την άρση της ασυλίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δυνάμει του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου (αριθ. 7) περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο προσαρτάται στις Συνθήκες ΕΕ, ΛΕΕ και ΕΚΑΕ (ΕΕ 2016, C 202, σ. 266, στο εξής: πρωτόκολλο περί ασυλιών), και να επιτρέψει την επίδοση και εκτέλεση του ενδιάμεσου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (Garnishee Order Nisi)
της 23ης Ιουνίου 2022, που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου (Κύπρος).
Το νομικό πλαίσιο
Το πρωτόκολλο περί ασυλιών
2        Κατά το άρθρο 1 του πρωτοκόλλου περί ασυλιών, «[τ]α περιουσιακά στοιχεία και τα στοιχεία ενεργητικού της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης δεν δύναται να αποτελέσουν αντικείμενο οποιουδήποτε αναγκαστικού μέτρου διοικητικής ή δικαστικής αρχής, άνευ αδείας του Δικαστηρίου [της Ευρωπαϊκής Ένωσης]».
Ο κανονισμός ΜΠΒ ΙΙ
3        Οι αιτιολογικές σκέψεις 2, 6 και 7 του κανονισμού (ΕΕ) 231/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2014, για τη θέσπιση Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙ) (ΕΕ 2014, L 77, σ. 11, στο εξής: κανονισμός ΜΠΒ II), έχουν ως εξής:
«(2)      Επειδή ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1085/2006 του Συμβουλίου[, της 17ης Ιουλίου 2006, για τη θέσπιση μηχανισμού προενταξιακής βοήθειας (IPA) (ΕΕ 2006, L 210, σ. 82),] έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 2013 και για να καταστεί αποτελεσματικότερη η εξωτερική δράση της Ένωσης, θα πρέπει να διατηρηθεί ένα πλαίσιο προγραμματισμού και εφαρμογής της εξωτερικής βοήθειας για την περίοδο 2014-2020. [...]
[...]
(6)      Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει χορηγήσει το καθεστώς της υποψήφιας χώρας στην Ισλανδία, το Μαυροβούνιο, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, την Τουρκία και τη Σερβία. [...]
(7)      [...] Η βοήθεια θα πρέπει κυρίως να εστιάζεται σε επιλεγμένους τομείς πολιτικής που θα βοηθήσουν τους δικαιούχους του παραρτήματος Ι να ενισχύσουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου, να μεταρρυθμίσουν το δικαστικό σύστημα και τη δημόσια διοίκηση, να σέβονται τα θεμελιώδη δικαιώματα και να προωθούν την ισότητα των φύλων, την ανεκτικότητα, την κοινωνική ένταξη και την εξάλειψη των διακρίσεων. [...]»
4        Το άρθρο 1 του κανονισμού ΜΠΒ II ορίζει τα εξής:
«Ο Μηχανισμός Προενταξιακής Βοήθειας για την περίοδο 2014-2020 (“ΜΠΒ ΙΙ”) στηρίζει τους δικαιούχους του παραρτήματος Ι προκειμένου να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν τις πολιτικές, θεσμικές, νομικές, διοικητικές, κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, τις οποίες απαιτείται να πραγματοποιήσουν οι δικαιούχοι του παραρτήματος Ι, για να συμμορφωθούν προς τις αξίες της Ένωσης και να ευθυγραμμιστούν σταδιακά με τους κανόνες, τα πρότυπα και τις πολιτικές και τις πρακτικές της Ένωσης, ώστε να καταστούν μέλη της Ένωσης.
Μέσω της στήριξης αυτής, ο ΜΠΒ ΙΙ συμβάλλει στη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ευημερία των δικαιούχων του παραρτήματος Ι.»
5        Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού ΜΠΒ II προβλέπει τα εξής:
«Η βοήθεια της Ένωσης βάσει του παρόντος κανονισμού υλοποιείται άμεσα, έμμεσα ή με κοινή διαχείριση μέσω προγραμμάτων και μέτρων που αναφέρονται στα άρθρα 2 και 3 του κανονισμού (EΕ) αριθ. 236/2014 [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2014, για τον καθορισμό κοινών κανόνων και διαδικασιών για την εφαρμογή των μηχανισμών χρηματοδότησης της εξωτερικής δράσης της Ένωσης (ΕΕ 2014, L 77, σ. 95),] και σύμφωνα με τους ειδικούς κανόνες για τη θέσπιση ενιαίων όρων εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, ιδίως όσον αφορά τις δομές και τις διαδικασίες διαχείρισης, που θεσπίζονται από την Επιτροπή σύμφωνα με το άρθρο 13 του παρόντος κανονισμού. Η εφαρμογή έχει κατά κανόνα τη μορφή ετήσιων ή πολυετών, εθνικών προγραμμάτων ή πολυεθνικών προγραμμάτων, καθώς και διασυνοριακών προγραμμάτων συνεργασίας, που καταρτίζονται σύμφωνα με έγγραφα στρατηγικής που αναφέρονται στο άρθρο 6 και συντάσσονται από τους αντιστοίχους δικαιούχους του παραρτήματος Ι του παρόντος κανονισμού και/ή την Επιτροπή, κατά περίπτωση.»
Το ιστορικό της διαφοράς
6        Προς στήριξη της αιτήσεώς του, ο αιτών παραπέμπει στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της 22ας Σεπτεμβρίου 2009, Ραμόν κατά Τουρκίας (CE:ECHR:2009:0922JUD002909295), με την οποία το εν λόγω δικαστήριο διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου αριθ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, και κάλεσε τους διαδίκους να συμφωνήσουν ως προς το ζήτημα της αποκατάστασης της ζημίας που υπέστη ο
νυν αιτών.
7        Δεδομένου ότι δεν επιτεύχθηκε συμφωνία, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εξέδωσε νέα απόφαση στις 26 Οκτωβρίου 2010, Ραμόν κατά Τουρκίας (CE:ECHR:2010:1026JUD002909295), με την οποία υποχρέωσε τη Δημοκρατία της Τουρκίας να καταβάλει στον νυν αιτούντα ποσό ύψους 450 000 ευρώ καθώς και ποσό 8 000
ευρώ για τα δικαστικά έξοδα. Οι δύο αυτές αποφάσεις κατέστησαν τελεσίδικες, σύμφωνα με το άρθρο 44, παράγραφος 2, της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών.
8        Δεδομένου ότι, κατά τον αιτούντα, η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν έχει καταβάλει κανένα χρηματικό ποσό δυνάμει των εν λόγω αποφάσεων, ο αιτών εκθέτει ότι το οφειλόμενο ποσό ανέρχεται σε 622 114,52
ευρώ.
9        Στις 9 Σεπτεμβρίου 2019 ο αιτών κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου αίτηση για τη χορήγηση άδειας να προβεί σε κατάσχεση εις χείρας της Επιτροπής επί ποσού που θα έπρεπε να καταβάλει η Ένωση στη Δημοκρατία της Τουρκίας. Ισχυρίστηκε συναφώς ότι ποσό 624,9 εκατομμυρίων ευρώ προοριζόταν να καταβληθεί στη Δημοκρατία της Τουρκίας βάσει του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ, στο πλαίσιο της προάσπισης και της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και ότι το ποσό που ζητούσε αποτελούσε μικρό μόνο μέρος του ανωτέρω ποσού.
10      Με διάταξη της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, Ραμόν κατά Επιτροπής (C‑675/19 SA, EU:C:2020:683), το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αυτή. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα κονδύλια των οποίων την κατάσχεση ζητούσε ο αιτών δεν συνεπάγονταν καμία βεβαία, εκκαθαρισμένη και ληξιπρόθεσμη απαίτηση της Δημοκρατίας της Τουρκίας έναντι της Ένωσης για την οποία θα χωρούσε κατάσχεση. Το Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού ότι η εξέταση του ζητούμενου μέτρου και των συνεπειών του επί της λειτουργίας και της ανεξαρτησίας της Ένωσης δεν μπορεί να γίνει αφηρημένα, χωρίς καμία συσχέτιση με συγκεκριμένη οφειλή της Ένωσης.
11      Με την υπό κρίση αίτηση, ο αιτών υποστηρίζει ότι οι ατέλειες της πρώτης αιτήσεώς του, επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη που μνημονεύεται στην προηγούμενη σκέψη, έχουν θεραπευθεί και ότι είναι σε θέση να αποδείξει ότι η Δημοκρατία της Τουρκίας έχει πλέον βέβαιες, εκκαθαρισμένες και ληξιπρόθεσμες απαιτήσεις έναντι της Ένωσης.
Αιτήματα των διαδίκων
12      Με την αίτησή του, ο αιτών ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να διατάξει την άρση της ασυλίας της Επιτροπής δυνάμει του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου περί ασυλιών και να επιτρέψει την επίδοση και εκτέλεση του ενδιάμεσου διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου της 23ης Ιουνίου 2022·
–        να διατάξει οιαδήποτε θεραπεία κρίνει ορθή και δίκαιη και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
13      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση του αιτούντος και
–        να καταδικάσει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
14      Προς στήριξη της αιτήσεώς του, ο αιτών προβάλλει ότι η αίτηση αφορά βέβαια, εκκαθαρισμένα και άμεσα πληρωτέα κονδύλια, για την καταβολή των οποίων υφίσταται ήδη έννομη δέσμευση της Ένωσης έναντι της Δημοκρατίας της Τουρκίας βάσει του Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ ΙΙ) και των συμφωνιών χρηματοδότησης ΕΕ-Τουρκίας για τα έτη 2018 έως 2020.
15      Επιπλέον, ο αιτών ισχυρίζεται ότι η κατάσχεση τυχόν απαιτήσεων της Δημοκρατίας της Τουρκίας συνάδει με τους σκοπούς που επιδιώκονται με την προενταξιακή βοήθεια προς τη χώρα αυτή. Συγκεκριμένα, οι σκοποί αυτοί ορίζονται στα άρθρα 1 και 2 του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ ως συνιστάμενοι στη συμμόρφωση των υποψήφιων προς ένταξη στην Ένωση χωρών προς τις ευρωπαϊκές αξίες και πρακτικές, όπως είναι η αυστηρή προστασία του κράτους δικαίου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεδομένου ότι οι αξιώσεις του έναντι της Δημοκρατίας της Τουρκίας απορρέουν από προσβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκ μέρους της χώρας αυτής, ο αιτών υποστηρίζει ότι η κατάσχεση των απαιτήσεων της Δημοκρατίας της Τουρκίας θα συνέβαλλε στον εκ μέρους της σεβασμό
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
16      Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει, κατά τον αιτούντα, να γίνει διάκριση μεταξύ προενταξιακής βοήθειας, όπως η προοριζόμενη
για τη Δημοκρατία της Τουρκίας, και αναπτυξιακής βοήθειας. Συγκεκριμένα, η προενταξιακή βοήθεια προς τη Δημοκρατία της Τουρκίας επιδιώκει σκοπό τελείως διαφορετικό από την αναπτυξιακή βοήθεια, δεδομένου ότι η χώρα αυτή βρίσκεται ήδη σε διαφορετικό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης από μια χώρα που λαμβάνει αναπτυξιακή βοήθεια. Υπό το πρίσμα αυτό, ο αιτών φρονεί ότι η υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη της 29ης Μαΐου 2001, Cotecna Inspection κατά Επιτροπής (C‑1/00 SA, EU:C:2001:296), με την οποία το Δικαστήριο απέρριψε αίτηση άρσης της ασυλίας της Επιτροπής, δεν μπορεί να συγκριθεί με την υπό κρίση υπόθεση, στο μέτρο που η υπόθεση εκείνη αφορούσε ακριβώς στήριξη για την οικονομική ανάπτυξη και όχι προενταξιακή βοήθεια.
17      Επιπλέον, ο αιτών υποστηρίζει ότι η άρση της ασυλίας της Επιτροπής δεν θα διακόψει
τα επίμαχα προγράμματα. Συγκεκριμένα, κατά την άποψή του, η υπό κρίση υπόθεση διαφέρει από την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη της 14ης Δεκεμβρίου 2004, Tertir‑Terminais de Portugal κατά Επιτροπής (C‑1/04 SA, EU:C:2004:803, σκέψεις 21 και 22). Στην υπόθεση
εκείνη, το Δικαστήριο απέρριψε αίτηση άρσης της ασυλίας της Επιτροπής για ποσά που οφείλονταν στη Δημοκρατία της Γουινέας-Μπισσάου ως χρηματικό αντάλλαγμα στον τομέα της αλιείας, με το σκεπτικό ότι, εάν η αίτηση γινόταν δεκτή, η εν λόγω χώρα θα ανέστελλε τη συμφωνία αλιείας και θα εμπόδιζε τη σύναψη παρόμοιων συμφωνιών με άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. Το σκεπτικό όμως αυτό δεν ισχύει εν προκειμένω, καθόσον ο μηχανισμός προενταξιακής βοήθειας βασίζεται στην εκτέλεση των σχετικών προγραμμάτων με πρωτοβουλία της Δημοκρατίας
της Τουρκίας. Εφόσον η τελευταία αυτή χώρα έχει αναλάβει να χρηματοδοτεί κατ’ αρχήν τις ενέργειες των συγκεκριμένων προγραμμάτων και να αποζημιώνεται εν καιρώ από τον μηχανισμό ΜΠΒ II, μια ελάχιστη μείωση της χορηγούμενης από την Ένωση χρηματοδότησης, λόγω της ζητούμενης κατάσχεσης, δεν μπορεί, κατά την άποψη του αιτούντος, να οδηγήσει στην ακύρωση των προγραμμάτων της Τουρκικής Κυβερνήσεως, η οποία ούτως ή άλλως δεν στερείται πόρων.
18      Η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, εν προκειμένω, η χορήγηση άδειας
κατάσχεσης θα επηρέαζε την ικανότητα της Ένωσης να εφαρμόζει στην Τουρκία τα προγράμματα και τα μέτρα που έχει καταρτίσει στο πλαίσιο της πολιτικής διεύρυνσης, καθόσον θα απαιτούσε τη χρήση κονδυλίων που προβλέπεται να διατεθούν για αυτά τα προγράμματα και μέτρα, με συνέπεια να καταστεί αδύνατη η εκτέλεσή τους από την Ένωση.
19      Επιπλέον, κατά την άποψή της, το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης μιας χώρας που λαμβάνει βοήθεια στο πλαίσιο διαφόρων προγραμμάτων της Ένωσης δεν ασκεί επιρροή στην εξέταση αιτήματος
άρσης της ασυλίας στο πλαίσιο του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου περί ασυλιών. Επομένως, το γεγονός ότι η Δημοκρατία της Τουρκίας στην υπό κρίση υπόθεση και η Δημοκρατία του Τζιμπουτί
στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη της 29ης Μαΐου 2001, Cotecna Inspection κατά Επιτροπής (C‑1/00 SA, EU:C:2001:296),
βρίσκονται σε διαφορετικό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης δεν επιτρέπει τη διαφοροποίηση των δύο αυτών υποθέσεων.
20      Κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο σκοπός της προώθησης και της προάσπισης των δικαιωμάτων του ανθρώπου στην Τουρκία δεν περιλαμβάνει την ικανοποίηση ιδιωτικών συμφερόντων μέσω της εκτέλεσης αναγκαστικών μέτρων που ζητούνται προς εφαρμογή μιας απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εις βάρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με τη διάταξη της 29ης Μαΐου 2001, Cotecna Inspection κατά Επιτροπής (C‑1/00 SA, EU:C:2001:296, σκέψη 16), τέτοια ιδιωτικά συμφέροντα, μολονότι θεμιτά, είναι εντελώς ξένα προς την πολιτική διεύρυνσης της Ένωσης.
21      Η Επιτροπή εκτιμά ότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα επέρχετο παράλυση της πολιτικής αυτής, γεγονός που θα υπονόμευε συνολικά την επιτυχία της εν λόγω πολιτικής διεύρυνσης και, ειδικότερα, την επίτευξη των σκοπών του ΜΠΒ ΙΙ, όπως αυτοί περιγράφονται στα άρθρα 1 και 2 του κανονισμού ΜΠΒ ΙΙ.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
22      Πρέπει να υπομνησθεί ότι, βάσει του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου περί ασυλιών, «[τ]α περιουσιακά στοιχεία και τα στοιχεία ενεργητικού της Ένωσης δεν δύναται να αποτελέσουν αντικείμενο οποιουδήποτε αναγκαστικού μέτρου [...] δικαστικής αρχής, άνευ αδείας του Δικαστηρίου [...]».
23      Κατά πάγια νομολογία, η διάταξη αυτή έχει ως σκοπό να αποτραπεί η παρακώλυση της λειτουργίας της Ένωσης και ο περιορισμός της ανεξαρτησίας της (διάταξη της 29ης Ιουνίου 2021, Moro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑593/20 SA, EU:C:2021:535, σκέψη 14 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24      Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η ασυλία αυτή δεν είναι απόλυτη, δεδομένου ότι είναι δυνατόν να διαταχθεί αναγκαστικό μέτρο εφόσον δεν υφίσταται κίνδυνος παρακώλυσης της λειτουργίας της Ένωσης (διάταξη της 29ης Ιουνίου 2021, Moro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑593/20 SA, EU:C:2021:535, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25      Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, παρακώλυση της λειτουργίας της Ένωσης μπορεί να προκληθεί από αναγκαστικά μέτρα που επηρεάζουν τη χρηματοδότηση των κοινών πολιτικών ή την υλοποίηση προγραμμάτων δράσεως
που καταρτίζει η Ένωση (διάταξη της 29ης Ιουνίου 2021, Moro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑593/20 SA, EU:C:2021:535, σκέψη 16 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26      Εν προκειμένω, ακόμη και αν υποτεθεί ότι υφίστανται απαιτήσεις που μπορούν να θεωρηθούν βέβαιες, εκκαθαρισμένες και ληξιπρόθεσμες, η κατάσχεση εις χείρας τρίτου όχι μόνο θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση μέρος της πολιτικής παροχής βοήθειας που ακολουθεί η Ένωση υπέρ των υποψηφίων προς ένταξη χωρών, όπως η Δημοκρατία της Τουρκίας, αλλά θα ενείχε επίσης τον κίνδυνο να βλάψει τις σχέσεις της Ένωσης με τη χώρα αυτή και, γενικώς, με το σύνολο των υποψηφίων προς ένταξη χωρών (πρβλ. διάταξη της 29ης Ιουνίου 2021, Moro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑593/20 SA, EU:C:2021:535, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27      Επιπλέον, η χορήγηση άδειας κατάσχεσης στην υπό κρίση περίπτωση θα είχε ως συνέπεια να διατεθούν για ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία, μολονότι θεμιτά, είναι άσχετα προς την εν λόγω πολιτική παροχής βοήθειας, κονδύλια τα οποία η Ένωση προορίζει για την πολιτική αυτή (πρβλ. διάταξη της 29ης Ιουνίου 2021, Moro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑593/20 SA, EU:C:2021:535, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Δεδομένου ότι τα στοιχεία που εκτίθενται στις σκέψεις 26 και 27 της παρούσας διάταξης αρκούν για να θεωρηθεί ότι η χορήγηση άδειας κατάσχεσης εις χείρας τρίτου θα ήταν, εν πάση περιπτώσει, ικανή να παρακωλύσει την εύρυθμη λειτουργία της Ένωσης, η αίτηση που υπέβαλε ο αιτών πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
29      Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο αιτών ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση.
2)      Καταδικάζει τον Ντίνο Ραμόν στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 29 Νοεμβρίου 2023.
Ο Γραμματέας
Ο προεδρεύων του τμήματος
A. Calot Escobar
M. Safjan
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.