Sprawy połączone C‑247/15 P, C‑253/15 P i C‑259/15 P
Maxcom Ltd i in.
przeciwko
Chin Haur Indonesia PT
Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 – Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji – Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin – Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 – Artykuł 13 – Obejście – Artykuł 18 – Brak współpracy – Dowód – Łańcuch zgodnych poszlak
Streszczenie – wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r.
1.        Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów – Niedopuszczalność – Kontrola przez Trybunał oceny okoliczności faktycznych i dowodów – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia – Naruszenie zasad mających zastosowanie w odniesieniu do dowodów – Dopuszczalność
(art. 256 ust. 1 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy)
2.        Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji – Kontrola sądowa – Granice
3.        Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Obejście – Ustalenie obejścia – Ciężar dowodu – Ustalenie istnienia obejścia na podstawie zbioru poszlak – Dopuszczalność
(rozporządzenie Rady nr 1225/2009, art. 13 ust. 18)
1.      Zobacz tekst orzeczenia.
(zob. pkt 50, 51)
2.      Zobacz tekst orzeczenia.
(zob. pkt 54)
3.      Na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ciężar dowodu zaistnienia obejścia środków antydumpingowych ciąży na instytucjach Unii. Ponadto z brzmienia i systematyki owego art. 13 wynika, że w celu wykazania wystąpienia praktyki obchodzenia instytucje te powinny dokonać ogólnej analizy w odniesieniu do całego państwa trzeciego objętego dochodzeniem dotyczącym obchodzenia. Natomiast nie należy do nich, w celu wykazania takiego obchodzenia, dokonywanie analizy sytuacji każdego indywidualnego producenta eksportującego, gdyż analiza ta powinna być dokonana przez tychże producentów eksportujących w ramach wniosków złożonych zgodnie z art. 13 ust. 4 tego rozporządzenia. Zatem zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego twierdzenie o występowaniu obchodzenia środków antydumpingowych jest wykazane przez instytucje Unii dla całego odnośnego państwa trzeciego, a do każdego indywidualnego producenta eksportującego należy wykazanie, że jego szczególna sytuacja uzasadnia przyznanie zwolnienia na podstawie art. 13 ust. 4 tego rozporządzenia.
Jeżeli chodzi o wymagany standard dowodu w celu wykazania występowania obchodzenia w sytuacji niedostatecznej współpracy lub braku współpracy ze strony części producentów eksportujących, żaden przepis przywołanego rozporządzenia nie przyznaje Komisji, w ramach dochodzenia w sprawie występowania obchodzenia, uprawnienia pozwalającego zobowiązać producentów lub eksporterów, których dotyczy skarga, do udziału w dochodzeniu lub przekazania informacji. Komisja jest zatem uzależniona od dobrowolnej współpracy zainteresowanych stron w celu uzyskania przez nią niezbędnych jej informacji. Z tego powodu prawodawca Unii przewidział w art. 18 ust. 1 owego rozporządzenia, że jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji albo znacznie utrudnia postępowanie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o dostępne fakty. Ponadto art. 18 ust. 6 tego rozporządzenia stanowi, że jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, uniemożliwiając ujawnienie istotnych informacji, wynik może być dla strony mniej korzystny, niż gdyby współpracowała.
W sytuacji charakteryzującej się całkowitym brakiem współpracy producentów eksportujących Trybunał orzekł, że z art. 18 omawianego rozporządzenia wynika, że prawodawca Unii nie zamierzał ustanawiać domniemania prawnego pozwalającego wywieść bezpośrednio z braku współpracy zainteresowanych stron istnienie obejścia, a tym samym zwalniającego instytucje Unii z wymogu dostarczenia dowodu. Jednakże z uwagi na możliwość dokonania ustaleń, nawet ostatecznych, w oparciu o dostępne fakty oraz traktowania strony, która nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, w sposób mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała, oczywiste jest również, że instytucje Unii są uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak, pozwalających na stwierdzenie istnienia obejścia środków antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009. Każde inne rozwiązanie groziłoby osłabieniem skuteczności środków obrony handlowej Unii za każdym razem, gdy instytucje Unii spotykałyby się z odmową współpracy w ramach dochodzenia zmierzającego do ustalenia zaistnienia obejścia środków antydumpingowych.
Gdy brak współpracy nie dotyczy ogółu, lecz jedynie części producentów eksportujących, treść art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie sprzeciwia się temu, aby instytucje Unii stwierdziły występowanie obchodzenia środków antydumpingowych, opierając się na zbiorze zgodnych poszlak, w sytuacji gdy producenci eksportujący stanowiący znaczącą część przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii nie współpracowali lub współpracowali w niedostatecznym zakresie w dochodzeniu. Zresztą konieczność zagwarantowania skuteczności środków ochrony handlowej uzasadnia również w takich okolicznościach, że rzeczone instytucje są uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak, aby stwierdzić istnienie obejścia środków antydumpingowych w rozumieniu tego przepisu.
O ile instytucje Unii są upoważnione do oparcia się na takim zbiorze zgodnych poszlak, o tyle jednak, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 3 owego rozporządzenia, poszlaki te mają zmierzać do wykazania, że spełnione są cztery przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Jeśli chodzi zatem o drugą z tych przesłanek, a mianowicie że zmiana struktury handlu pomiędzy państwem trzecim a Unią lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią winna wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem, instytucje te powinny dysponować elementami mogącymi służyć wykazaniu, że zmiana struktury handlu wynika z takich praktyk, procesów lub prac.
(zob. pkt 56, 57, 59–62, 64–67)