61986J0026
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 26/86 (
*1
)
Ι — Τα πραγματικά περιστατικά
Ο εν λόγω κανονισμός (ΕΕ L 320, σ. 9) ορίζει, μεταξύ άλλων, τις προαιρετικές ενδείξεις που, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μπορούν να αναγράφονται στις φιάλες αφρωδών οίνων. Μεταξύ των ενδείξεων αυτών περιλαμβάνονται και εκείνες που αναφέρονται στη μέθοδο παρασκευής. Το άρθρο 6 διακρίνει μεταξύ της « ζύμωσης μέσα σε φιάλη » ( παράγραφος 3 ) και της « ζύμωσης σε φιάλη κατά την παραδοσιακή μέθοδο » ή « παραδοσιακή μέθοδος » ( παράγραφος 4 ). Κατά το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 4, η τελευταία αυτή ένδειξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί « μόνον αν το επεξεργασθέν προϊόν:
α)
έγινε αφρώδες με δεύτερη αλκοολική ζύμωση μέσα στη φιάλη
β)
παρέμεινε χωρίς διακοπή σε επαφή με την οινολάσπη για εννέα τουλάχιστον μήνες στην ίδια επιχείρηση, από τη στιγμή της σύστασης της cuvée
γ)
αποχωρίσθηκε από την οινολάσπη με έκχυση ».
Το άρθρο 6, παράγραφος 5, ορίζει:
« 'Ενδειξη σχετική με μέθοδο παρασκευής που περιλαμβάνει το όνομα καθορισμένης περιοχής ή άλλης γεωγραφικής ενότητας ή όρος προερχόμενος από ένα από αυτά τα ονόματα (πρώτο εδάφιο) ... επιτρέπεται μόνο για την περιγραφή προϊόντος που δικαιούται μια από τις γεωγραφικές ενδείξεις ... » ( δεύτερο εδάφιο ).
Το εδάφιο 3 της παραγράφου 5 περιλαμβάνει προσωρινή παρέκκλιση από τον κανόνα αυτό:
« Πάντως, η μνεία της μεθόδου παρασκευής που λέγεται “ μέθοδος Καμπανιας ” θα μπορεί, εφόσον η χρήση της είναι παραδοσιακή, να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με ισοδύναμη ένδειξη σχετική με αυτή τη μέθοδο παρασκευής και επί οκτώ αμπελουργικές περιόδους, στην περίπτωση των οίνων που δεν δικαιούνται να φέρουν την ελεγχόμενη ονομασία “ champagne ”. »
Το άρθρο 6, παράγραφος 5, τέταρτο εδάφιο, εξαρτά τη χρησιμοποίηση της ένδειξης « μέθοδος Καμπανιας » από τους ίδιους προαναφερόμενους όρους που επιβάλλει η παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, για τις ενδείξεις « ζύμωση σε φιάλη κατά την παραδοσιακή μέθοδο » ή « παραδοσιακή μέθοδος ».
Ο κανονισμός τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Σεπτεμβρίου 1986 (άρθρο 18).
II — Έγγραφη διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
1.
Η προσφυγή της επιχείρησης Deutz und Geldermann πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου την 31η Ιανουαρίου 1986.
2.
Με Διάταξη της 4ης Ιουνίου 1986, το Δικαστήριο επέτρεψε στην Επιτροπή να παρέμβει προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου.
3.
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κηρύξει άκυρο τον κανονισμό 3309/85 του Συμβουλίου, της 18ης Νοεμβρίου 1985, για τη θέσπιση των γενικών κανόνων σχετικά με την περιγραφή και την παρουσίαση αφρωδών οίνων και αεριούχων αφρωδών οίνων, καθόσον προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 5, του κανονισμού αυτού ότι η μνεία της αποκαλούμενης « μεθόδου Καμπανίας » ως μεθόδου παρασκευής μπορεί, εφόσον εχρησιμοποιείτο κατά παράδοση, να χρησιμοποιηθεί επί οκτώ μόνον αμπελουργικές περιόδους
—
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
4.
Με αίτηση, κατ' εφαρμογή του άρθρου 91 του κανονισμού διαδικασίας το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής. Ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κηρύξει απαράδεκτη την προσφυγή ακυρώσεως του κανονισμού 3309/85 που άσκησε η προσφεύγουσα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία'
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
5.
Η Επιτροπή, παρεμβαίνουσα, ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
—
επικουρικώς, να κρίνει την προσφυγή αβάσιμη
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων και των εξόδων σχετικά με την παρέμβαση.
6.
Η έγγραφη διαδικασία εξελίχθηκε κανονικά.
7.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων επί του ζητήματος αποκλειστικώς του παραδεκτού της προσφυγής, χωρίς να εισέλθει στην ουσία και, σύμφωνα με το άρθρο 95, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας, να αναθέσει την υπόθεση στο έκτο τμήμα.
III - Ισχυρισμοί και επιχειρήματα όσον αφορά την ένσταση απαραδέκτου
1.
Το Συμβούλιο και η Επινροπή θεωρούν ότι το άρθρο 6, παράγραφος 5, έχει κανονιστικό χαρακτήρα, έχει εφαρμογή σε πραγματικές καταστάσεις προσδιοριζόμενες αντικειμενικά και ότι παράγει έννομα αποτελέσματα για κατηγορίες προσώπων που περιγράφονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο. Η απαγόρευση αορίστου χρόνου, που θεσπίζεται με το εδάφιο 2 της παραγράφου 5, καθώς και η προσωρινή παρέκκλιση από την απαγόρευση αυτή, που περιλαμβάνεται στο τρίτο εδάφιο, ισχύουν για όλους τους υφιστάμενους ή μελλοντικούς εμπόρους αφρωδών οίνων που παράγονται εντός της Κοινότητας ή εισάγονται σ' αυτή.
Κατά τη γνώμη του Συμβουλίου και της Επιτροπής, ο όρος της κατά παράδοση χρήσεως δεν μεταβάλλει κατά τίποτα την κατάσταση. Οποιοσδήποτε έμπορος εγκατεστημένος σε κράτος μέλος όπου η μνεία « μέθοδος Καμπανιας» χρησιμοποιείται κατά παράδοση μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη τη μνεία αυτή καθόλη τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, σχετικά δε ελάχιστη σημασία έχει αν χρησιμοποιούσε ή όχι τη μνεία αυτή κατά το χρόνο θεσπίσεως του κανονισμού.
Η Επινροπή προσθέτει ότι ο αριθμός των παραγωγών που χρησιμοποιούν τη μέθοδο Καμπανίας εντός της Κοινότητας είναι σαφώς μεγαλύτερος από αυτόν που η προσφεύγουσα προσπαθεί να κάνει πιστευτό, το γεγονός όμως αυτό δεν είναι αποφασιστικό ενόψει του κανονιστικού χαρακτήρα της επίδικης διατάξεως.
2.
Η προσφεύγουσα αντιτίθεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί το Συμβούλιο, στο υπόμνημά του, τον όρο « έμποροι αφρωδών οίνων». Η ένδειξη «μέθοδος Καμπανίας» είναι αποκλειστικά μέθοδος παρασκευής και, επομένως, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνον από παραγωγούς και όχι από εμπόρους. Η προσφεύγουσα προτείνει τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης επί του ζητήματος αυτού.
Κατά την προσφεύγουσα, η αμφισβητούμενη διάταξη αφορά άμεσα και ατομικά όλους τους παραγωγούς που χρησιμοποιούν κατά παράδοση τη « μέθοδο Καμπάνιας », μεταξύ των οποίων η προσφεύγουσα, σαν να τους είχε απευθυνθεί απόφαση με το ίδιο περιεχόμενο, διότι ο αριθμός αυτών των παραγωγών είναι πολύ περιορισμένος και μπορεί εύκολα να εξακριβωθεί. Η αύξηση του αριθμού αυτού πρακτικά αποκλείεται, διότι μια νέα εγκατάσταση παραγωγής σύμφωνα με τη «μέθοδο Καμπανίας » ενός εκατομμυρίου φιαλών ετησίως (ποσότητα σχετικά ελάχιστη) προϋποθέτει επένδυση δύο εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων. Η προσφεύγουσα προτείνει τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης για την επιβεβαίωση του στοιχείου αυτού.
Προς υποστήριξη του παραδεκτού της προσφυγής της, η προσφεύγουσα βασίζεται στις αποφάσεις του Δικαστηρίου στις υποθέσεις Bock κατά Επιτροπής ( 62/70 ), Scholten Honig κατά Συμβουλίου και Επιτροπής ( 101/76 ) και CAM κατά Επιτροπής ( 100/74) και στις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα στην υπόθεση Zuckerfabrik Watenstedt κατά Συμβουλίου (6/68). Γενικά, η προσφεύγουσα έχει τη γνώμη ότι, για την εξασφάλιση πλήρους και αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, δεν πρέπει να ερμηνεύονται περιοριστικά οι διατάξεις της Συνθήκης που αναφέρονται στα δικαιώματα ασκήσεως προσφυγής.
G. C. Rodríguez Iglesias
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.