61983C0130
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
PIETER VERLOREN VAN THEMAAT
ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 6 ΙΟΥΝΊΟΥ 1984 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι οικαοτες,
Με την απόφαση 82/401, της 5ης Μαΐου 1982 (ΕΕ L 173, σ. 20), η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η δυνάμει του ιταλικού νόμου 16/81 χορήγηση διαφόρων ενισχύσεων από την περιφέρεια της Σικελίας είναι ασυμβίβαστη προς το άρθρο 92 της Συνθήκης ΕΟΚ και προς την κοινή οργάνωση αγοράς στον αμπελοοινικό τομέα και στον τομέα των οπωροκηπευτικών. Η ιταλική κυβέρνηση δεν άσκησε προσφυγή κατά της εν λόγω αποφάσεως. Απλώς κάλεσε τις
περιφερειακές αρχές της Σικελίας να καταργήσουν τις διατάξεις του εν λόγω νόμου, γεγονός το οποίο πάντως δεν συνέβη μέχρι σήμερα. Με το άρθρο 2 της απόφασης της Επιτροπής, η Ιταλική Δημοκρατία κλήθηκε να θεσπίσει εντός μηνός από την κοινοποίηση της απόφασης τα ενδεδειγμένα μέτρα και να ενημερώσει σχετικά την Επιτροπή.
Με την παρούσα προσφυγή της Επιτροπής επιδιώκεται να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη έχοντας θεσπίσει, εντός της προθεσμίας που της είχε ταχθεί, τις κατάλληλες διατάξεις, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ. Τα πραγματικά περιστατικά που προηγήθηκαν της αποφάσεως, καθώς και το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης έχουν αποτελέσει αντικείμενο εξαντλητικής εξέτασης στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Συνεπώς, δεν προτίθεμαι να τα επαναλάβω.
Η Ιταλική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή της Επιτροπής, επικουρικά δε να αναγνωρίσει ότι η προσφυγή είναι άνευ αντικειμένου. Όσον αφορά τη δυνάμει του άρθρου 13 του περιφερειακού νόμου 16/81 χορηγούμενη ενίσχυση και συγκεκριμένα την επιδότηση του Istituto regionale della vite e del vino με 3 δισεκατομμύρια λιρέτες για την περίοδο 1981, η ιταλική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για ενίσχυση στην παραγωγή, σε αντίθεση προς όσα αναφέρει στην απόφαση της η Επιτροπή. Συμφωνώ με την Επιτροπή ότι ο λόγος αυτός στρέφεται κατά της íotaç της απόφασης η οποία δεν μπορεί πλέον να προσβληθεί, οπότε ο λόγος αυτός να πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
Όσον αφορά τις λοιπές ενισχύσεις που προβλέπουν τα άρθρα 1, 2 και 7 του περιφερειακού νόμου 16/81, η ιταλική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι ενισχύσεις αυτές δεν καταβλήθηκαν ποτέ και δεν είναι δυνατό πλέον να καταβληθούν, δεδομένου ότι το οικονομικό έτος 1980-1981 παρήλθε. Επομένως, η προσφυγή της Επιτροπής καθίσταται άνευ αντικειμένου.
Η Επιτροπή δέχεται ότι οι ενισχύσεις που προβλέπουν οι παραπάνω διατάξεις δεν έχουν καταβληθεί. Εντούτοις, ζητεί την κατάργηση των διατάξεων αυτών, όχι μόνο για τον τυπικό λόγο ότι δεν συμβιβάζονται προς το κοινοτικό δίκαιο, αλλά και για να εμποδίσουν το ενδεχόμενο μεταγενέστερων πληρωμών. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, οι διάδικοι ανέπτυξαν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με το ενδεχόμενο αυτό.
Νομίζω ότι δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με το ζήτημα αυτό. Οι διατάξεις που αντίκεινται στο κοινοτικό δίκαιο πρέπει να καταργούνται. Κατά το άρθρο 189 της Συνθήκης ΕΟΚ, η απόφαση είναι δεσμευτική ως προς όλα τα μέρη της για τους αποδέκτες που ορίζει. Επομένως, αυτό ισχύει Kat για το άρθρο 2 της υπό εξέταση απόφασης, με το οποίο ζητήθηκε σαφώς η κατάργηση των διατάξεων του περιφερειακού νόμου και το οποίο δεν προσβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου.
Κατά συνέπεια, προτείνω να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη έχοντας εκτελέσει, εντός της προθεσμίας που της είχε ταχθεί, την απόφαση της Επιτροπής, της 5ης Μαΐου 1981, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ. Επίσης, το εν λόγω κράτος μέλος πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
(
1
)	Μετάφραση από τα ολλανδικά.