62023CJ0745
WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
z dnia 30 kwietnia 2025 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) 2018/1672 – Artykuł 3 ust. 1 – Brak zgłoszenia kwoty środków pieniężnych – Określenie wartości kwoty środków pieniężnych w walucie obcej – Kurs waluty niepublikowany przez Europejski Bank Centralny – Hrywna ukraińska
W sprawie C‑745/23 [Alenopik] (
i
)
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Riigikohus (sąd najwyższy, Estonia) postanowieniem z dnia 4 grudnia 2023 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 grudnia 2023 r., w postępowaniu:
Maksu- ja Tolliamet
przeciwko
UT,
TRYBUNAŁ (piąta izba),
w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezes izby, D. Gratsias, E. Regan (sprawozdawca), J. Passer i B. Smulders, sędziowie,
rzecznik generalny: T. Ćapeta,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu rządu estońskiego – M. Kriisa, w charakterze pełnomocnika,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – F. Moro oraz E. Randvere, w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznik generalnej na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2024 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1672 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 (Dz.U. 2018, L 284, s. 6).
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy UT a Maksu‑ ja Tolliamet (estońską administracją podatkową i celną, zwaną dalej „MTA” lub „organem administracyjnym”) w przedmiocie wartości w euro kwoty środków pieniężnych w walucie ukraińskiej do celów zastosowania obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672.
Ramy prawne
Unijne przepisy celne
3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1) (zwane dalej „UKC”) zawiera tytuł I, pod nagłówkiem „Przepisy ogólne”, obejmujący rozdział 1, zatytułowany „Zakres stosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych oraz definicje”, do którego należy art. 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot i zakres zastosowania”, który stanowi w ust. 1:
„Niniejsze rozporządzenie ustanawia [UKC] określający ogólne przepisy i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii [Europejskiej] lub z niego wyprowadzanych.
[…]”.
4
Tytuł I tego rozporządzenia zawiera rozdział 3, zatytułowany „Przeliczanie waluty i terminy”, obejmujący art. 53 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przeliczanie waluty”, który przewiduje zasady dotyczące kursów wymiany walut, w przypadku gdy do celów stosowania przepisów prawa celnego konieczne jest przeliczenie waluty.
5
Artykuły 48 i 146 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. 2015, L 343, s. 558) (zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym do UKC”) również zawierają przepisy w tej dziedzinie, które wdrażają niektóre przepisy zawarte w art. 53 UKC.
Rozporządzenie 2018/1672
6
Motyw 4 rozporządzenia 2018/1672 ma następujące brzmienie:
„Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. 2005, L 309, s. 9)] ma na celu zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz wykrywanie ich przez ustanowienie systemu kontroli mającego zastosowanie do osób fizycznych, które wjeżdżają do Unii lub ją opuszczają, przewożąc środki pieniężne lub zbywalne papiery na okaziciela w kwocie co najmniej 10000 EUR lub w równowartości tej kwoty w innych walutach. Termin »wwożone do Unii lub wywożone z Unii« należy zdefiniować poprzez odniesienie do terytorium Unii, które zdefiniowano w art. 355 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie miało jak najszerszy zakres stosowania oraz aby żaden obszar nie był zwolniony z obowiązku stosowania go i nie miał możliwości obchodzenia obowiązujących środków kontroli”.
7
Artykuł 1 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przedmiot”, stanowi, co następuje:
„Niniejsze rozporządzenie przewiduje system kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii, w celu uzupełnienia ram prawnych dla zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu określonych w dyrektywie (UE) 2015/849 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73)]”.
8
Artykuł 2 owego rozporządzenia, zatytułowany „Definicje”, stanowi w ust. 1:
„Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
»środki pieniężne« oznaczają:
(i)
gotówkę;
[…]”.
9
Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Obowiązek złożenia deklaracji środków pieniężnych przewożonych przez osobę fizyczną”, przewiduje w ust. 1:
„Osoba przewożąca środki pieniężne w wysokości co najmniej 10000 EUR musi złożyć deklarację tych środków pieniężnych właściwym organom państwa członkowskiego, przez które wjeżdża do Unii lub wyjeżdża z Unii, oraz udostępnić je tym organom do kontroli. Obowiązek złożenia deklaracji środków pieniężnych nie jest uznawany za spełniony, jeżeli przekazane informacje są nieprawdziwe lub niekompletne lub jeżeli środki pieniężne nie zostały udostępnione do kontroli”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
10
W dniu 13 stycznia 2023 r. UT przekroczyła wraz ze swą córką pieszo granicę między Federacją Rosyjską a Republiką Estońską, przechodząc przez przejście graniczne w Narwie (Estonia). UT skorzystała w tym celu z korytarza na przejściu granicznym zwanego „zielonym korytarzem”, co oznaczało, że nie przenosiła towarów podlegających obowiązkowi zgłoszenia lub że ich ilość nie przekraczała limitów dozwolonych w przepisach. W wyniku kontroli przeprowadzonej u UT znaleziono w jej kieszeniach, pod odzieżą i pod podszewką kurtki łącznie 500000 hrywien ukraińskich w gotówce. W tym samym dniu MTA sporządził protokół w sprawie wykroczenia popełnionego przez UT.
11
W celu określenia wartości w euro kwoty 500000 hrywien ukraińskich, które przewoziła UT, MTA oparł się na kursie wymiany opublikowanym na stronie internetowej www.xe.com i stwierdził, że wartość tych środków pieniężnych w dniu przekroczenia granicy wynosiła około 12565 EUR. Tymczasem zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 osoby przewożące środki pieniężne w wysokości co najmniej 10000 EUR muszą zgłosić te środki pieniężne właściwym organom państwa członkowskiego, przez które wjeżdżają do Unii lub wyjeżdżają z Unii. W związku z tym MTA uznał, że UT powinna była zadeklarować przed nim przewożone przez siebie pieniądze.
12
Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. MTA nałożył na UT grzywnę w wysokości 600 EUR za niezgłoszenie środków pieniężnych zgodnie z tolliseadus (ustawą celną). Na podstawie tej ustawy i estońskiego kodeksu karnego MTA postanowił również dokonać konfiskaty niezgłoszonej kwoty 500000 hrywien ukraińskich.
13
Przed MTA UT wyjaśniła, że nie była świadoma obowiązku zadeklarowania tej kwoty środków pieniężnych i że w związku z tym nie zamierzała potajemnie wprowadzić 500000 hrywien ukraińskich do Estonii. Ponadto pieniądze te nie należały do niej, ponieważ ich właściciel jest obywatelem ukraińskim zamieszkałym w Estonii, który nie był w stanie sam przeprowadzić transakcji z posiadanymi przez siebie środkami pieniężnymi ze względu na wojnę po inwazji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Ukryła ona te pieniądze pod swoją odzieżą z obawy przed kradzieżą. Wreszcie wskazany właściciel zweryfikował kurs hrywny ukraińskiej na stronie internetowej www.tavid.ee i wywnioskował z tego, że UT nie była zobowiązana do zadeklarowania kwoty 500000 hrywien ukraińskich, ponieważ równowartość tej kwoty była niższa niż 10000 EUR.
14
UT zaskarżyła decyzję z dnia 13 lutego 2023 r. do Viru Maakohus (sądu pierwszej instancji w Viru, Estonia), który częściowo uwzględnił skargę i wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2023 r. stwierdził nieważność tej decyzji w odniesieniu do kary i środka w postaci konfiskaty. W orzeczeniu tym Viru Maakohus (sąd pierwszej instancji w Viru) nałożył na UT grzywnę w wysokości 100 jednostek grzywny, tj. 400 EUR. Nie orzekł on żadnej konfiskaty i nakazał zwrot 500000 hrywien ukraińskich zajętych jako dowód.
15
MTA wniosła skargę kasacyjną do Riigikohus (sądu najwyższego, Estonia), który jest sądem odsyłającym.
16
W toku postępowania przed tym sądem MTA wyjaśnił, że aby przeliczyć walutę w celu ustalenia jej wartości celnej, opiera się on na metodzie określonej w art. 53 UKC oraz w art. 48 i 146 rozporządzenia wykonawczego do UKC. Tak więc w przypadku waluty, dla której kurs wymiany nie został opublikowany przez Europejski Bank Centralny (EBC), właściwy organ administracyjny, w tym przypadku MTA, stosuje kursy wymiany opublikowane na stronie internetowej www.xe.com, jak czynią to zresztą inne państwa członkowskie.
17
MTA podkreślił również, że informacje na temat obowiązku zadeklarowania środków pieniężnych przy przekraczaniu granicy estońskiej z państwa znajdującego się poza Unią są dostępne na jego stronie internetowej, a także w broszurach w języku estońskim i rosyjskim rozpowszechnianych na przejściach granicznych i na tablicach informacyjnych. W przypadku gdy osoba przekraczająca granicę nie wyjaśniła szczegółów dotyczących przywozu lub wywozu środków pieniężnych przed przekroczeniem granicy, może wybrać korytarz na przejściu granicznym zwany „czerwonym korytarzem”, gdzie we współpracy z funkcjonariuszem MTA zostanie podjęta decyzja, czy wymagana jest deklaracja środków pieniężnych.
18
Riigikohus (sąd najwyższy) ma wątpliwości co do sposobu ustalania kursu wymiany walut w zawisłej przed nim sprawie. Metoda przeliczania na euro środków pieniężnych wprowadzonych do Unii w walucie obcej nie jest bowiem doprecyzowana ani w prawie Unii, ani w prawie krajowym. Aby przeliczyć wartość hrywien ukraińskich na euro, przy braku referencyjnego kursu wymiany opublikowanego przez EBC, MTA oparł się na kursie wymiany opublikowanym na stronie internetowej www.xe.com, podobnie jak w ramach praktyki innych państw członkowskich. O ile strona ta jest wskazana na stronie internetowej organu administracyjnego w kontekście obowiązku zadeklarowania środków pieniężnych (www.emta.ee), o tyle nie istnieje żadna podstawa prawna pozwalająca uznać, że kursy wymiany opublikowane na tej stronie mają znaczenie z prawnego punktu widzenia. Gdyby zaś jako kurs mający zastosowanie w dniu przekroczenia granicy przez UT i jej córkę zastosowano kurs wymiany wskazany na innej stronie internetowej, a mianowicie na stronie Tavid AS, 500000 hrywien ukraińskich wynosiłoby w tym dniu jedynie 9487,67 EUR.
19
Ponadto organ administracyjny powołał się na art. 53 UKC, dotyczący przeliczania walut, którego ust. 1 stanowi, że właściwe organy publikują lub udostępniają w Internecie mający zastosowanie kurs wymiany walut, w przypadku gdy przeliczenie waluty jest konieczne do ustalenia wartości celnej towarów lub w celu określenia ich klasyfikacji taryfowej. Tymczasem zgodnie z ust. 2 tego artykułu jeżeli przeliczenie waluty jest konieczne z powodów innych niż te, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, państwo członkowskie powinno przewidzieć, że do celów ustalania mającego zastosowanie kursu wymiany przepisy prawa celnego ustalają ten kurs przynajmniej raz w roku.
20
Sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do tego, czy art. 53 UKC stanowi właściwą podstawę prawną dla powstania obowiązku przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672, ponieważ rozporządzenie to nie odnosi się do niego.
21
W tych okolicznościach Riigikohus (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„W jaki sposób należy określić kurs wymiany waluty, na podstawie którego ustala się wartość środków pieniężnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia [2018/1672] w przypadku waluty, której kurs wymiany nie jest publikowany przez Europejski Bank Centralny?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
22
Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by w celu ustalenia, czy obowiązek zgłoszenia przewidziany w tym przepisie ma zastosowanie, państwo członkowskie ustaliło wartość kwoty środków pieniężnych w walucie innej niż euro, dla której EBC nie publikuje referencyjnego kursu wymiany, opierając się na kursie wskazanym na jednej ze stron internetowych jako odzwierciedlający parytet między euro a daną walutą w dniu, w którym dana osoba wjechała na terytorium Unii lub je opuściła, mimo że kurs ten jest wyższy od kursu wskazanego na innej stronie internetowej.
23
W tym względzie należy przypomnieć, że rozporządzenie 2018/1672 przewiduje w art. 3 ust. 1 obowiązek zgłoszenia przez każdą osobę fizyczną wjeżdżającą do Unii lub wyjeżdżającą z Unii przewożonych przez nią środków pieniężnych o wartości 10000 EUR lub większej.
24
Po pierwsze, art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) tego rozporządzenia uściśla, że pojęcie „środków pieniężnych” w rozumieniu tego rozporządzenia obejmuje gotówkę.
25
Po drugie, przepisy te należy interpretować w świetle motywu 4 rozporządzenia 2018/1672, z którego wynika, że rozporządzenie to ma na celu między innymi zdefiniowanie sformułowania „wwożone do Unii lub wywożone z Unii” zawartego w rozporządzeniu 1889/2005, przy czym w tym ostatnim z wskazanych rozporządzeń ustanowiono w tych samych okolicznościach system kontroli środków pieniężnych mający zastosowanie do kwoty 10000 EUR lub równowartości tej kwoty w innych walutach. Wynika z tego, że rozporządzenie 2018/1672 zachowało tego rodzaju system kontroli – jednocześnie go precyzując – a w szczególności progi warunkujące jego zastosowanie.
26
W konsekwencji obowiązek zgłoszenia przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 ma zastosowanie do sytuacji osoby fizycznej wjeżdżającej do Unii lub z niej wyjeżdżającej, która przewozi środki pieniężne w walucie innej niż euro, jeżeli wartość tych środków pieniężnych wynosi co najmniej 10000 EUR.
27
Jednakże z uwagi na to, że żaden przepis rozporządzenia 2018/1672 nie określa kursu wymiany, jaki należy zastosować w celu ustalenia wartości takiej kwoty w euro, do państw członkowskich należy określenie tego kursu.
28
W zakresie, w jakim przy ustalaniu tej kursu państwa członkowskie wdrażają rozporządzenie 2018/1672, a zatem prawo Unii, powinny one wykonywać swoje kompetencje w sposób zapewniający skuteczność (effet utile) przepisów tego rozporządzenia, szanując prawa, które jednostki wywodzą z porządku prawnego Unii w sytuacjach objętych tym porządkiem [zob. podobnie wyrok z dnia 11 stycznia 2024 r., G (Opłaty za przedterminowe rozwiązanie umowy), C‑371/22, EU:C:2024:21, pkt 50].
29
W tym względzie, wbrew stanowisku bronionemu przez MTA w postępowaniu głównym, do celów tego ustalenia państwa członkowskie nie są zobowiązane do przestrzegania art. 53 UKC oraz art. 48 i 146 rozporządzenia wykonawczego do UKC. Artykuł 1 UKC stanowi bowiem, że kodeks ten ustanawia ogólne przepisy i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii lub z niego wyprowadzanych. Tymczasem, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 38–50 opinii, kwota środków pieniężnych w walucie uznawanej na rynkach pieniężnych za równoważną z gotówką nie stanowi towaru w rozumieniu przepisów UKC, w związku z czym wyżej wymienione przepisy nie mogą być stosowane do przewozu przez osoby fizyczne środków pieniężnych w walucie innej niż euro.
30
Należy natomiast zauważyć, po pierwsze, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 ustala na 10000 EUR próg wartości, poniżej którego osoby fizyczne mogą przewozić określoną kwotę pieniędzy bez konieczności jej zgłoszenia, a kwota ta stanowi bardzo dokładną wartość. W tych okolicznościach skuteczność (effet utile) tego przepisu zostałaby naruszona, gdyby państwa członkowskie mogły wybrać kurs wymiany, który nie odzwierciedlałby rzeczywistej wartości danej waluty. W konsekwencji chociaż niekoniecznie istnieje jeden kurs wymiany mający zastosowanie do tej samej waluty, wybrany kurs, aby był ważny, powinien odpowiadać co najmniej jednemu z kursów rzeczywiście i często stosowanych do transakcji wymiany tej waluty na euro.
31
Po drugie, zasada państwa prawnego, na której – jak gwarantuje art. 2 TUE – opiera się Unia i w ramach której zasada pewności prawa stanowi jedną z konstytutywnych przesłanek, których państwa członkowskie są w związku z tym zobowiązane przestrzegać, wymaga w szczególności, by podmioty prawa miały możliwość dokładnego i jednoznacznego poznania swoich praw i obowiązków. Oznacza to, że aby wobec podmiotów prawa można się powołać na środki przyjęte przez państwa członkowskie w celu wykonania prawa Unii, środki te powinny być jasne, precyzyjne i przewidywalne co do ich skutków, po to, by zainteresowane podmioty były w stanie zorientować się w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 marca 2020 r., Hungeod i in., C‑496/18 i C‑497/18, EU:C:2020:240, pkt 93; a także z dnia 22 lutego 2022 r., Stichting Rookpreventie Jeugd i in., C‑160/20, EU:C:2022:101, pkt 41, 42, 45), oraz, ponadto, swobodnie i łatwo dostępne.
32
W konsekwencji, co się tyczy stosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672, prawdą jest, że do każdego państwa członkowskiego należy decyzja odnośnie do kursu wymiany, jaki należy zastosować w celu ustalenia wartości w euro kwoty środków pieniężnych w walucie innej niż euro, o ile przyjęty kurs odpowiada jednemu z kursów rzeczywiście i często stosowanych w praktyce do transakcji wymiany danej waluty na euro. Jednakże aby można się było powołać wobec zainteresowanych osób, które wjeżdżają do Unii lub wyjeżdżają z niej, na kurs, jaki dane państwo członkowskie zamierza zastosować, musi on przede wszystkim zostać wskazany jako taki w sposób jasny, zrozumiały i jednoznaczny, i to tak, by umożliwić tym osobom jednoznaczne stwierdzenie, że kurs ten ma zastosowanie w celu ustalenia, czy należy zgłosić przewożone przez nie środki pieniężne.
33
Następnie informacja dotycząca tego kursu powinna być łatwo i swobodnie dostępna dla tych osób, co oznacza w szczególności, że mogą one zapoznać się z nią nieodpłatnie, a w przypadku odesłania do informacji opublikowanych na stronie internetowej w celu określenia tego kursu – że nie muszą one rejestrować się na tej stronie. Natomiast taki obowiązek dostępności nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wskazania każdej osobie fizycznej wjeżdżającej do Unii lub wyjeżdżającej z niej kursu mającego zastosowanie do każdej z istniejących walut, przy czym wystarczy, aby niezbędne informacje były dostępne dla każdego podróżnego pragnącego uzyskać informacje na temat mającego zastosowanie ustawodawstwa.
34
Wreszcie, co się tyczy przewidywalności przyjętego kursu wymiany, który jest wymagany w ramach zasady pewności prawa, należy podkreślić, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 nie ma na celu zakazania przewozu środków pieniężnych w walucie innej niż euro, których wartość byłaby równa lub wyższa niż 10000 EUR, lecz jedynie nałożenie w tej sytuacji obowiązku zgłoszenia. Zważywszy, że zainteresowane osoby mogą jeszcze ocenić, czy powinny zastosować się do takiego obowiązku w momencie wjazdu na terytorium Unii lub wyjazdu z niego, dla spełnienia wymogu przewidywalności przyjętego kursu wystarczy, aby dane państwo członkowskie umożliwiło tym osobom zapoznanie się w sposób pewny z kursem mającym zastosowanie w takiej chwili, a tym samym ustalenie w momencie wjazdu na terytorium Unii lub wyjazdu z niego, czy powinny one zgłosić przewożone środki pieniężne.
35
Co się tyczy sporu w postępowaniu głównym, do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy decyzja danego państwa członkowskiego o zastosowaniu dla celów art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 kursu wymiany hrywny ukraińskiej na euro opublikowanego na stronie internetowej www.xe.com w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych sprawy spełniała te przesłanki. Jednakże w celu udzielenia temu sądowi wskazówek przy dokonywaniu tej oceny Trybunał może dostarczyć mu wszelkich wskazówek w zakresie wykładni prawa Unii, które mogą być dla niego użyteczne (zob. analogicznie wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C‑333/20, EU:C:2022:291, pkt 46).
36
W niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd odsyłający, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że informacje podane na stronie internetowej www.xe.com wskazują, iż opublikowane na niej kursy wymiany są kursami stosowanymi na różnych rynkach pieniężnych, w związku z czym kursy publikowane na tej stronie odpowiadają kursom rzeczywiście i często stosowanym do transakcji wymiany, i że w konsekwencji dane państwo członkowskie mogło wybrać takie kursy do celów stosowania obowiązku zgłoszenia przewidzianego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672.
37
Następnie, jak podkreśliła w istocie rzecznik generalna w pkt 68 opinii, organy zainteresowanego państwa członkowskiego wskazały na swojej stronie internetowej – czego zweryfikowanie należy jednak do sądu odsyłającego – że kursy wymiany opublikowane na stronie www.xe.com to kursy, z których powinny korzystać osoby fizyczne wjeżdżające do Unii lub opuszczające ją w celu ustalenia, czy obowiązek zgłoszenia przewidziany w tym art. 3 ust. 1 ma do nich zastosowanie.
38
Ponadto wydaje się również, że informacje dotyczące kursu wymiany opublikowane na tej stronie internetowej są bezpłatne i swobodnie dostępne, w szczególności w zakresie, w jakim w celu uzyskania do nich dostępu nie jest potrzebna żadna rejestracja, czego sprawdzenie należy również do sądu odsyłającego.
39
Natomiast akta sprawy przedłożone Trybunałowi nie zawierają żadnej wskazówki dotyczącej tego, czy kursy wymiany podane na stronie www.xe.com są ustalane dla danego okresu, czy też ulegają ciągłym zmianom, i czy w konsekwencji skarżąca w postępowaniu głównym była w stanie stwierdzić w sposób pewny w chwili, gdy podjęła decyzję o niezgłaszaniu przewożonych przez siebie środków pieniężnych, że obowiązek zgłoszenia przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 miał do niej zastosowanie.
40
Niemniej jednak, biorąc pod uwagę zakres zasady pewności prawa, w przypadku gdyby kurs wymiany będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie zmieniał się w sposób ciągły, wynikałoby z tego jedynie, że skarżącej w postępowaniu głównym powinno przysługiwać prawo do powołania się na najkorzystniejszy kurs wymiany hrywny ukraińskiej na euro opublikowany przez stronę internetową www.xe.com w pewnym krótkim okresie, obejmującym moment, w którym, jak można racjonalnie uznać, podjęła ona decyzję o wjeździe do Unii bez zgłoszenia przewożonej przez nią kwoty środków pieniężnych.
41
W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie trzeba odpowiedzieć, iż art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2018/1672 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by w celu ustalenia, czy obowiązek zgłoszenia przewidziany w tym przepisie ma zastosowanie, państwo członkowskie ustaliło wartość kwoty środków pieniężnych w walucie innej niż euro, dla której EBC nie publikuje referencyjnego kursu wymiany, opierając się na kursie wskazanym na jednej ze stron internetowych jako odzwierciedlający parytet między euro a daną walutą w dniu, w którym dana osoba wjechała na terytorium Unii lub je opuściła, mimo że kurs ten jest wyższy od kursu wskazanego na innej stronie internetowej, pod warunkiem że:
–
po pierwsze, kurs ten odpowiada jednemu z kursów rzeczywiście i często stosowanych do transakcji wymiany danej waluty na euro,
–
po drugie, wspomniany kurs został wskazany przez dane państwo członkowskie w sposób jasny, zrozumiały i jednoznaczny jako kurs mający zastosowanie w tym celu,
–
po trzecie, informacje dotyczące tego kursu są swobodnie i łatwo dostępne, oraz
–
po czwarte, zainteresowane osoby były w konsekwencji w stanie zapoznać się z nim w sposób pewny najpóźniej w chwili wjazdu na terytorium Unii lub wyjazdu z niego.
W przedmiocie kosztów
42
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1672 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Unii lub wywożonych z Unii oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2005
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie temu, by w celu ustalenia, czy obowiązek zgłoszenia przewidziany w tym przepisie ma zastosowanie, państwo członkowskie ustaliło wartość kwoty środków pieniężnych w walucie innej niż euro, dla której Europejski Bank Centralny (EBC) nie publikuje referencyjnego kursu wymiany, opierając się na kursie wskazanym na jednej ze stron internetowych jako odzwierciedlający parytet między euro a daną walutą w dniu, w którym dana osoba wjechała na terytorium Unii Europejskiej lub je opuściła, mimo że kurs ten jest wyższy od kursu wskazanego na innej stronie internetowej, pod warunkiem że:
–
po pierwsze, kurs ten odpowiada jednemu z kursów rzeczywiście i często stosowanych do transakcji wymiany danej waluty na euro,
–
po drugie, wspomniany kurs został wskazany przez dane państwo członkowskie w sposób jasny, zrozumiały i jednoznaczny jako kurs mający zastosowanie w tym celu,
–
po trzecie, informacje dotyczące tego kursu są swobodnie i łatwo dostępne, oraz
–
po czwarte, zainteresowane osoby były w konsekwencji w stanie zapoznać się z nim w sposób pewny najpóźniej w chwili wjazdu na terytorium Unii lub wyjazdu z niego.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: estoński.
(
i
)	Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.