61963C0020
Conclusions de l'avocat général
M. LAGRANGE
21 januari 1964
Vertaald uit het Frans
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
De heer Maudet, hoofdadministrateur bij het Franse Ministerie van Financiën, trad in dienst bij de Europese Economische Gemeenschap krachtens een aanstellingsbrief van 24 november 1958, waardoor het bekende stelsel van de zogenaamde Brusselse contracten op hem van toepassing werd; in dit stuk, ondertekend door de Directeur-Generaal Administratie, werd vermeld dat de Commissie in haar zitting van 19 november 1958 verzoeker had aangewezen „voor de functie van Hoofd van de Afdeling onroerende goederen en materiaal bij het Directoraat-Generaal Administratie”.
Bij brief van 25 februari 1959 ontving verzoeker de mededeling dat de Commissie hem „de rang A/4 had toegekend, salaristrap 2 (basissalaris Bfr 26.750)”. Bij beschikking van 4 mei 1960 werd hij met ingang van 1 maart 1960 ingeschaald in salaristrap 5 van dezelfde rang terwijl hem op 20 december 1960, met ingang van 1 december 1960, nog een aanvullende salaristrap werd gegeven in genoemde rang 4. Dit was de situatie op 1 januari 1962, de dag waarop het Personeelsstatuut in werking trad.
Met toepassing van artikel 102 van dit Statuut werd verzoeker bij beschikking van 14 december 1962 vast aangesteld in rang A/4, salaristrap 6, volgens de nieuwe tabel, met bepaling dat hij „een post zou bekleden bij het Directoraat Generaal Administratie”„Afdeling onroerende goederen, materiaal, lezingen”. De beschikking bepaalt voorts dat „deze benoeming met ingang van 1 januari 1962 van kracht wordt”.
Dit is de beschikking welke met het beroep 20-63 wordt bestreden voor zover verzoeker daarbij werd aangesteld in rang A/4 en niet in rang A/3 waarop hij meende aanspraak te kunnen maken.
Het tweede beroep 21-63 is gericht tegen de beschikking van de Voorzitter van de Commissie waarbij de klacht — van gelijke strekking als het beroep 20-63 — tegen de integratiebeschikking werd afgewezen.
De Commissie acht dit tweede beroep niet ontvankelijk, daar het slechts een herhaling van het eerste beroep vormt.
Wij zullen dit middel van niet-ontvankelijkheid behandelen ná het onderzoek van het eerste beroep. Immers, in tegenstelling tot hetgeen partijen schijnen te menen, staat het niet a priori vast dat beide beroepen hetzelfde voorwerp hebben; dit hangt naar mijn mening ten dele af van de afloop van het eerste geding tot de behandeling waarvan wij thans overgaan.
I — Beroep 20-61
De stellingen van partijen zijn U bekend: verzoeker betoogt dat, daar hij sedert zijn aanstelling en eveneens op 1 januari 1962 de functie uitoefende van „afdelingshoofd” (afdeling „onroerende goederen, materiaal en lezingen), hij recht had op een vaste aanstelling in rang 3 daar volgens bijlage I van het Statuut „de standaardfunctie” afdelingshoofd met deze rang overeenstemt. De Commissie daarentegen is van mening dat de vaste aanstelling slechts kon plaatsvinden in de rang welke verzoeker „uitdrukkelijk of stilzwijgend had verkregen voordat het Statuut op hem van toepassing werd” gelijk het heet in artikel 102, hetgeen dus in casu wil zeggen in de door verzoeker uitdrukkelijk verkregen rang 4.
A — ALGEMENE BESCHOUWINGEN
Het geschil heeft dus in hoofdzaak betrekking op de interpretatie van artikel 102 van het Statuut en met name, enerzijds, op hetgeen moet worden verstaan onder de uitdrukking „uitdrukkelijk of stilzwijgend verkregen rang en salaristrap”, en, anderzijds, op betekenis en strekking van de laatste zinsnede: „behoudens toepassing van de eventuele in onderling overleg door de Raden van de E.E.G. en de E.G.A. genomen besluiten betreffende harmonisatie der loopbanen en der criteria voor de indeling in de rangen”.
Uit deze tekst blijkt in de eerste plaats dat daarbij slechts een der beide problemen wordt geregeld welke zich bij de inwerkingtreding van het nieuwe Statuut ten aanzien van de integratie van het reeds in dienst zijnde personeel voordoen, namelijk de voorwaarden voor de toelating tot het Statuut, de vaste aanstelling dus, en de indeling van de ambtenaren in de nieuwe kaders. Alleen het eerste vraagstuk wordt hier opgelost, terwijl op het tweede slechts wordt gezinspeeld (behoudens toepassing…”). Het is evenwel duidelijk dat bij het ontbreken van iedere nadere bepaling op dit punt, een definitieve indeling of herindeling van iedere ambtenaar in de functies van de nieuwe tabel, met inachtneming van de aard dier functies en de daartoe vereiste kwalificaties, eerst kan plaatsvinden wanneer alle nodige voorbereidende maatregelen zijn getroffen: inrichting van de kaders, omschrijving van de bij de verschillende categorieën van posten behorende functies. Aldus kan een algemene gelijktijdige integratie plaatsvinden (waarmede veelal een Commissie wordt belast, welke uitgebreide bevoegdheden bezit) waarbij de aldus georganiseerde kaders worden „gevuld” en iedere ambtenaar een functie verkrijgt in overeenstemming met zijn rang en de eisen van het Statuut en met inachtneming van bijzondere overgangsbepalingen welke bij voorbeeld de reeds in dienst zijnde ambtenaren vrijstellen van de voorwaarden, geldende voor de opneming in de nieuw gevormde kaders of voor het verkrijgen van een hogere rang of een hogere salaristrap; zo geschieden de titularisatie (voor zover de betrokkene niet reeds voorheen de hoedanigheid van vast ambtenaar bezat), de integratie in de nieuwe kaders en de benoeming in een bepaalde rang (welke met de aard der daartoe behorende functies overeenstemt) bij één enkele handeling die de positie van de betrokkene definitief regelt. Dit is het klassieke schema van de werkwijze welke bij de integratie pleegt te worden gevolgd.
Maar de overgangsbepalingen van het Statuut hebben een dergelijke behandeling niet voorzien, of althans niet dwingend voorgeschreven; zij bevatten overigens ten behoeve van de reeds in functie zijnde ambtenaren geen bijzondere norm welke zou derogeren aan de normale, in het Statuut voorziene regels voor aanwerving en bevordering, welke een indeling mogelijk maken waarbij rekening wordt gehouden met de aard der tot dusver uitgeoefende functies. Artikel 102 wil slechts de verkregen situaties handhaven en bepaalt daarom dat de ambtenaar zal worden aangesteld in de rang en de salaristrap „die overeenkomen met die welke hij uitdrukkelijk of stilzwijgend had verkregen voordat het Statuut op hem van toepassing was”; het daarop volgende „behoudens” waarop wij later terugkomen, ziet slechts op een eventualiteit en heeft stellig niet de strekking het integratiemechanisme, gelijk dat in het eerste gedeelte van de zin is voorzien, te blokkeren. Dit stelsel verwijst echter op de meest nadrukkelijke wijze naar het verleden en niet naar de toekomst: de integratie geschiedt in de rang welke de betrokkene had verkregen voordat het Statuut op hem van toepassing werd en niet in die, waarop hij wellicht krachtens dat Statuut aanspraak zou kunnen maken. Tenzij zij wil wachten tot de bovenbedoelde „voorbereidende maatregelen” zijn getroffen en uitgevoerd (gelijk het Hof van Justitie heeft gedaan) alvorens het Statuut op de ambtenaren van toepassing te verklaren — een werkwijze welke het mogelijk maakt in één handeling de titularisatie en een eventuele herindeling overeenkomstig de eisen van het Statuut samen te vatten — kan de instelling, indien zij onverwijld beschikkingen ten behoeve van de ambtenaren wil nemen, in eerste aanleg slechts overgaan tot titularisatie overeenkomstig de regels van artikel 102. Dit is hetgeen de Commissie heeft gedaan. Immers het staat vast dat op 14 december 1962 de „voorlopige maatregelen nog niet waren genomen. Met name de „job-description”, bedoeld in artikel 5, paragraaf 4, welke aan iedere indeling of herindeling vooraf moet gaan, vondt eerst op 29 juli 1963 plaats.
B — DE WOORDEN „UITDRUKKELIJK” EN „STILZWIJGEND”
Thans dient te worden onderzocht welke betekenis toekomt aan de woorden „… welke hij uitdrukkelijk of stilzwijgend had verkregen”. De eerste interpretatie — welke voor de hand ligt en ook door de Commissie in dit geding werd verdedigd — houdt in dat de „uitdrukkelijk verkregen” rang en salaristrap die zijn, welke de Commissie aan een ambtenaar gedurende de pre-statutaire periode uitdrukkelijk heeft toegekend; de enkele stilzwijgende verkrijging zou zien op het geval dat rang en salaristrap niet bij enige beschikking uitdrukkelijk werden toegekend: men zou dan moeten onderzoeken met welke rang en salaristrap van de E.G.K.S.-tabel (de enige welke toen bestond) de positie van de ambtenaar in feite overeenstemde, daarbij rekening houdende met de toegekende bezoldiging en de door betrokkene uitgeoefende functie. In het onderhavige geval werd echter wél uitdrukkelijk een rang toegekend, namelijk de rang A/4.
Volgens een andere interpretatie — welke, naar wij menen te weten, door de administratie van het Hof van Justitie wordt gevolgd — kunnen alleen de vaste ambtenaren van de E.G.K.S. aanspraak maken op een „uitdrukkelijk verkregen” rang of salaristrap, daar zij immers de enigen waren op wie een Statuut van toepassing was hetwelk een indeling in formeel geregelde rangen en salaristrappen voorzag. De ambtenaren van de Gemeenschappen te Brussel verkregen de voordelen verbonden aan het voor de ambtenaren der E.G.K.S. geldende systeem slechts door een verwijzing naar de regels van het E.G.K.S.-Statuut en de daarbij betoonde goede wil van hun eigen administratie, maar dit kon slechts worden gezien als een analogische toepassing of een toepassing bij verwijzing, welke de contractuele aard van het dienstverband geheel onverlet liet; artikel 102 zou dan door het gebruik van het bijwoord „stilzwijgend” op een dergelijke situatie zien. Men zou echter kunnen vragen waarom dan ook het bijwoord „uitdrukkelijk” gebezigd werd, daar immers geen enkele ambtenaar in Brussel — tenzij hij door mutatie of anderszins van de E.G.K.S. afkomstig was — de hoedanigheid van vast ambtenaar kon bezitten. Het antwoord hierop is gelegen in de absolute noodzakelijkheid om, gelet op het probleem van de gemeenschappelijke instellingen, de redactie der beide Statuten volstrekt te doen samenvallen, voor het onderhavige geval dus bijlage X bij het E.G.K.S.-Statuut en artikel 102 van het eenvormig Statuut voor de beide nieuwe Gemeenschappen. Aldus de tweede interpretatie.
Zeker is het dat de door de Commissie vóór de inwerkingtreding van het Statuut aangeworven ambtenaren alle contractueel waren, zelfs zij die een zogenaamd „Brussels contract” hadden. Dit werd in Uw rechtspraak herhaaldelijk beslist. Hieruit volgt dat deze ambtenaren nimmer wettig in het volle genot der statutaire rechten van de ambtenaren der E.G.K.S. zijn gesteld of gesteld hadden kunnen worden, welke verwijzingen naar bepaalde regels van het E.G.K.S.-Statuut, uitdrukkelijk of stilzwijgend, ook in hun arbeidscontract mochten voorkomen.
Maar welk gevolg heeft dan de uitdrukkelijke verwijzing naar een bepaalde rang en een bepaalde salaristrap (in casu rang A/4, salaristrap 2, vervolgens salaristrap 5, daarna aanvullende salaristrap) nu deze rang en salaristrap uiteraard slechts die van de E.G.K.S.-tabel konden zijn?
Men zou geneigd zijn als volgt te antwoorden: een dergelijke verwijzing, bij wijze van analogie gedaan, kon slechts één rechtsgevolg hebben, namelijk dat aan de betrokkene werd toegekend de bezoldiging welke het E.G.K.S.-Statuut voorzag voor de vaste ambtenaren in de rang en salaristrap waarnaar verwezen werd; bovendien werd in het onderhavige geval in de brief van 25 februari 1959 het bedrag van de bezoldiging tussen haakjes vermeld. Hieruit zou dan volgen dat de betrokkene op de dag waarop het nieuwe Statuut in werking trad (1 januari 1962), geacht zou moeten worden slechts „stilzwijgend” een rang en salaristrap te hebben verkregen en dus zou mogen eisen dat hij in de nieuwe tabel zou worden ingedeeld in de rang en salaristrap welke met de tot dusver door hem genoten bezoldiging overeenstemden.
Deze methode zou wellicht kunnen leiden tot de indeling in een hogere rang dan die welke de betrokkene vóór de inwerkingtreding van het Statuut „stilzwijgend” had verworven. Immers, gelijk U bekend, grijpen rangen en salarissen ten dele over elkander heen in dier voege dat een bepaald salaris overeen kan stemmen met salaristrappen van twee verschillende rangen. Indien men — gelijk redelijk voorkomt — in het onderhavige geval de E.G.K.S.-bezoldiging vermeerdert met de standplaatsvergoeding (welke, daar zij aan alle ambtenaren werd toegekend, het karakter vertoonde van een ware aanvullende bezoldiging en dan ook in het nieuwe Statuut zonder meer in de basisbezoldiging werd opgenomen), dan zien wij dat verzoeker op 31 december 1961 een wedde genoot welke hoger is dan de laagste bezoldiging van rang 3. De instelling zou dan tussen beide rangen moeten kiezen. En het spreekt vanzelf dat een dergelijke keuze zou kunnen leiden tot een naar recht en billijkheid aanvaardbare oplossing van het geval-Maudet.
Dit stelsel is verleidelijk, doch, bij nadere beschouwing, menen wij dat het niet mag worden gevolgd. Immers het verwijdert zich te ver van de nauwkeurige tekst van artikel 102 en van Bijlage X van het E.G.K.S.-Statuut waarin duidelijk wordt gesproken van de verkregen rang en salaristrap (hetzij uitdrukkelijk of stilzwijgend) en niet van de bezoldiging. Bovendien zou deze oplossing even paradoxale als onbillijke gevolgen met zich brengen voor de vaste ambtenaren van de E.G.K.S., op wie dezelfde tekst van toepassing is en die steeds een hun uitdrukkelijk toegekende rang bezaten: zulk een ambtenaar zou zelfs indien hij op 31 december 1961 de hoogste salaristrap van zijn rang had bereikt, geen aanspraak kunnen maken op indeling in de daarop volgende hogere rang op grond van het voorgewende motief dat de laagste salaristrappen van deze rang een lagere bezoldiging voorzien dan die welke deze ambtenaar voorheen genoot. Het is evenwel niet denkbaar dat de vaste ambtenaren in de zin van het E.G.K.S.-Statuut ten aanzien van hun rechten op integratie zouden kunnen worden achtergesteld bij de arbeidscontractanten van de nieuwe Gemeenschappen.
Naar onze mening is het zo dat men met artikel 102 de toestand heeft willen bevestigen welke het gevolg was van de door de Commissie gevolgde praktijk en er dus rekening mee heeft willen houden, dat laatstgenoemde, in feite, en in afwachting van de inwerkingtreding van het Statuut, de regels van het E.G.K.S.-Statuut reeds op grote schaal had toegepast en met name rangen en salaristrappen had toegekend gelijk die in de E.G.K.S.-tabel waren voorzien. Het is van weinig belang of men deze toekenningen — zelfs indien zij met zoveel woorden geschiedden — beschouwt als „stilzwijgend” of daarentegen „uitdrukkelijk”: in elk van die gevallen dient te worden onderzocht welke de werkelijk verkregen rang of salaristrap was. Dit klemt te meer wanneer men bedenkt dat de Commissie in de pre-statutaire periode zich er niet toe beperkte de analogisch bepaalde rang eens en voor altijd vast te stellen, doch dat zij niet aarzelde daarna een hogere rang toe te kennen geheel alsof het een werkelijke promotie betrof. Hierin lag niets bijzonders: maanden en jaren verstreken zonder dat het steeds weer beloofde en steeds weer uitgestelde Statuut tot stand kwam; het is dan ook begrijpelijk dat de Commissie geleidelijk aan de neiging vertoonde het E.G.K.S.-Statuut in toenemende mate analogisch toe te passen, zulks met inbegrip van die regels van bevordering welke in verband met de verlenging der pre-statutaire periode gerechtvaardigd voorkwamen. Hoewel de Voorzitter van de Commissie zelf zulks „betreurenswaardig” achtte, een feit is het dat op 31 december 1961 rang A/3 nog niet aan de heer Maudet was toegekend.
C — HET ZINSGEDEELTE: „BEHOUDENS …” ENZ.
Maar welke betekenis komt bij deze interpretatie toe aan het slotgedeelte van de zin: „behoudens toepassing van de eventuele in onderling overleg door de Raden van de E.E.G. en de E.G.A. genomen besluiten betreffende harmonisatie der loopbanen en der criteria voor de indeling in de rangen”? Verzoeker ziet daarin een verwijzing naar de indelingscriteria gelijk die zijn neergelegd in bijlage I van het Statuut, waarin de onderhavige vraag uitdrukkelijk wordt geregeld in die zin, dat de post van afdelingshoofd is ingedeeld in rang A/3.
Deze interpretatie valt moeilijk te verdedigen, althans voor zover op de letterlijke tekst wordt gelet. Immers daarin wordt verwezen naar eventuele besluiten en naar besluiten door de Raden genomen, terwijl toch bijlage I een deel van het Statuut vormt en de „toepassing” daarvan wordt toevertrouwd aan de instelling, die krachtens artikel 5 bevoegd is de omschrijving der posten vast te stellen zonder goedkeuring van de Raden.
In werkelijkheid ziet het voorbehoud van artikel 102 op het geval van afwijkingen tussen de door de verschillende instellingen opgestelde „job-descriptions” of verschil van mening ten aanzien van de interpretatie daarvan, zodat een post, welke aan indentieke functies beantwoordt en onder dezelfde voorwaarden wordt uitgeoefend, niettemin bij twee instellingen verschillend wordt ingedeeld; dit is het bekende vraagstuk van de harmonisatie, hetwelk zich reeds onder het E.G.K.S.-stelsel voordeed. Voor zodanig geval, n.l. wanneer twee instellingen elk haar bevoegdheden op andere wijze hebben uitgeoefend, dient de tussenkomst van een arbitrage-instantie te worden voorzien, in casu de Raden. Zo meen ik althans het litigieuze zinsgedeelte te moeten begrijpen, hoewel verweerster zich op dit punt in de loop van het geding wel bijzonder terughoudend heeft getoond.
Is deze opvatting juist, dan is het evident, dat de passage „behoudens … enz.” in dit geding geen enkele rol speelt: hier doet zich geen enkel probleem van harmonisatie tussen instellingen voor, ter oplossing waarvan een besluit van de Raden nodig zou zijn.
Niettemin — en dit is zonder twijfel een argument vóór de stelling van verzoeker — wordt hier in artikel 102, in tegenstelling tot het eerste tekstgedeelte, gezinspeeld op een indeling in de bij het Statuut voorziene rangen, in overeenstemming met de aard der nieuwe posten.
Het spreekt echter vanzelf, dat, wanneer men met deze overwegingen rekening moet houden in het exceptionele geval waarin een harmonisatie der „job-description” nodig blijkt, men zulks a fortiori moet doen in het normale geval, waarbij het slechts gaat om de enkele toepassing van bijlage I en van de door de instelling krachtens artikel 5, paragraaf 4, vastgestelde job-description.
Deze redenering komt ons juist voor: het staat vast, dat de titularisatie in de op 1 januari 1962 verkregen situatie, de instelling niet ontheft van de eventuele verplichting later tot herindeling over te gaan in de tabellen van het nieuwe Statuut, zulks onverschillig of er al dan niet op een bepaald punt een harmonisatie tussen instellingen plaats heeft gevonden. Maar volgt hieruit nu ook, dat artikel 102 door deze enkele toespeling — aan het einde van de zin — op een bijzonder geval van herindeling, een juridische interdepentie vestigt tussen de titularisatie en de herindeling? De vraag wordt niet beantwoord. Wij menen, dat bij gebreke van een bijzonderlijk daartoe voorziene regeling, beide handelingen van elkander onderscheiden moeten worden en dat, nu in bijlage X een aan de normale regels derogerende overgangsbepaling ontbreekt, de indeling of herindeling in de tabellen voor de vaste ambtenaren slechts volgens deze regels dient te geschieden en zulks — daar niet uitdrukkelijk anders is bepaald — zonder terugwerkende kracht.
Hieruit volgt, dat de bestreden beschikking, waarbij de heer Maudet vast werd aangesteld in de door hem feitelijk reeds verworven rang A/4 (hetzij dan uitdrukkelijk of stilzwijgend) zonder van een mogelijke latere herindeling te gewagen, wettig is.
II — Het beroep 21-63
Wij gaan thans over tot de behandeling van het beroep 21-63. Inderdaad heeft dit beroep ten dele hetzelfde voorwerp als het eerste beroep, doch, naar het ons voorkomt, ook slechts ten dele. Het strekt er in hoofdzaak toe door middel van een administratief beroep bij de Voorzitter van de Commissie de herziening te verkrijgen van de titularisatiebeschikking. Niettemin draagt verzoeker in het dispositief van zijn klacht nog een alternatieve vordering voor. Hij drukt zich namelijk als volgt uit:
„Om deze redenen en daar ik meen zowel een onstoffelijke als een financiële schade te lijden, heb ik de eer, met een beroep op de in artikel 90 in het Statuut geopende mogelijkheid, te verzoeken dat de beschikking waarbij ik werd geïntegreerd zal worden herzien, dan wel aangevuld met een bevorderingsbeschikking in dier voege dat mij met ingang van 1 januari 1962 rang A/3 zal worden toegekend.”
Door aldus alternatief te verzoeken dat, indien de beschikking niet wordt „herzien”, zij althans zal worden „aangevuld met een bevorderingsbeschikking”, heeft verzoeker zelf duidelijk het onderscheid gemaakt tussen de vaste aanstelling enerzijds en een latere indeling of herindeling op grond van de aard der uit te oefenen functie anderzijds. Indien U onze opvatting deelt, zult U weliswaar niet goedkeuren, dat een dergelijke maatregel wordt genomen met terugwerkende kracht tot 1 januari 1962, maar dit neemt niet weg dat verzoeker uitdrukkelijk heeft gevorderd dat de maatregel zelve zal worden genomen. In zoverre heeft het beroep dus een ander voorwerp dan het eerste, gelijk ook de president van de Commissie impliciet in zijn antwoord erkent, wanneer hij spreekt van „het wezenlijk onderscheid” tussen beide vragen.
Immers in dit antwoord heet het:
„Het vraagstuk van de vaste aanstelling in een rang en een salaristrap en dat van de overeenstemming van die rang met de in feite uitgeoefende functie zijn van wezenlijk verschillende aard.”
En, na een zinspeling op „het grote belang van de aan betrokkene toevertrouwde taak” en de „voortreffelijke wijze” waarop hij zich daarvan kwijt, besluit de brief aldus:
„Ik heb dan ook aan het Directoraat-Generaal Administratie opdracht gegeven zo spoedig mogelijk een oplossing te zoeken, welke aan een ook door mij betreurenswaardig geachte situatie een einde maakt.”
Welk rechtskarakter komt nu aan dit antwoord toe? Er kan met recht worden geaarzeld. Men kan oordelen dat het hier slechts een „afwachtend antwoord” betreft, hetwelk geen beschikking inhoudt, in welk geval het beroep 21-63 zou moeten worden beschouwd als gericht tegen de stilzwijgende afwijzing van verzoeker's klacht, gelijk artikel 91, paragraaf 2, tweede lid, van het Statuut voorziet; de te dien opzichte toepasselijke termijnen zijn in acht genomen. Of wel — en wij zijn geneigd aan deze andere zienswijze de voorkeur te geven — men interpreteert het antwoord als een beschikking waarbij, althans voor het ogenblik, de gevraagde promotie wordt geweigerd hetgeen het meest met de werkelijkheid overeenstemt.
Uiteraard had verzoeker geen enkel recht op een hogere rang, hetzij door promotie, hetzij door een nieuwe indeling, maar de administratie had haar weigering met redenen moeten omkleden. Immers, het betreft hier een rechtsvraag welke bijzonder delicate problemen oproept, waarvan enkele bij pleidooi werden aangeroerd: waren er nog budgettaire posten beschikbaar? Zo ja, (en men heeft verklaard, dat zulks het geval was, zij het niet in voldoende getale om alle daarvoor in aanmerking komende ambtenaren in te delen) heeft de instelling dan — en in hoeverre — een discretionaire bevoegdheid om de tot een bepaalde rang behorende en aan dezelfde loopbaan beantwoordende posten over de verschillende diensten te verdelen?
Mag zij — en in hoeverre — wanneer een post vacant wordt verklaard, de promotiemogelijkheden door het stellen van bepaalde voorwaarden beperken? Wanneer meerdere candidaten op promotie aanspraak kunnen maken, genieten dan niet zij de voorkeur, die op hun nieuwe indeling wachten? Maar in het algemeen rijst het vraagstuk van de bevoegdheden — en rechten — der instelling met betrekking tot het voorstellen van het aantal posten per rang en van de bevoegdheden der budgettaire instanties tot het vaststellen daarvan, een vraagstuk dat noodzakelijkerwijs met de indelingswerkzaamheden verband houdt.
Het spreekt vanzelf, dat het Hof in dit geding niet op al deze vragen kan beslissen, ook al werden enkele daarvan bij de pleidooien behandeld. Om op deze vragen recht te kunnen doen had het antwoord van 8 maart 1963 — hoe summier ook — met redenen moeten zijn omkleed, hetgeen niet het geval is. Uiteraard ware het eveneens noodzakelijk geweest kennis te nemen van het standpunt van de Raad ten opzichte van die vragen, hetgeen zonder moeite had kunnen geschieden met toepassing van artikel 21, tweede lid, van het protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de E.E.G.
Wij stellen derhalve voor, dat Uw Hof zich bepaalt tot nietigverklaring van de bij het beroep 21-63 bestreden beschikking, daar zij niet met redenen is omkleed en voor zover daarbij het verzoek van de heer Maudet „om herindeling bij wege van promotie” wordt afgewezen.
Wij concluderen derhalve in bovenbedoelde zin en voorts tot verwerping van beroep 20-63 en van het meer of anders gevorderde bij beroep 21-63.
Wij concluderen voorts tot veroordeling van de Commissie in de kosten van het beroep 21-63.