61980C0175
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟῦ ΓΕΝΙΚΟΎ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΩΣ
SIR GORDON SLYNN
ΠΟΫ ΆΝΕΠΤΫΧΘΗΣΑΝ ΣΤΊΣ 18 'ΙΟΥΝΊΟΥ 1981 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
κύριοι δικαστές,
Ὁ Peter Tither ήταν δόκιμος υπάλληλος τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπό 10ης Αὐγούστου 1978 μέχρι τά γεγονότα πού αποτελοῦν τό ἀντικείμενο τῆς παρούσης προσφυγῆς. Μέ την παρούσα προσφυγή ζητεί ἀπό τό Δικαστήριο νά κηρύξει άκυρη καί χωρίς νόμιμο ἀποτέλεσμα τήν ἔκθεση τῆς 6ης Ἰουλίου 1979, μέ την οποία συνεστήθη ἡ ἀπόλυση του, καί τήν απόφαση τῆς 1ης Αὐγούστου 1979, μέ τήν ὁποία ἀπελύθη. Ζητεί ἐπίσης τήν ἀκύρωση μιας ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ή οποία περιέχεται σέ επιστολή τῆς 24ης Ἀπριλίου 1980, καί μέ τήν ὁποία ἀπερρίφθη ή ένσταση του κατά τῆς εκθέσεως καί τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεώς του· τέλος, ζητεί σημαντική ἀποζημίωση.
Ή υπόθεση άφορᾶ τό άρθρο 34 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακῆς καταστάσεως των υπαλλήλων, ὅπως έχει τροποποιηθεί. Τό άρθρο αυτό, σέ ὅ,τι έχει σχέση μέ τήν παρούσα υπόθεση, ὁρίζει τά έξῆς:
«(1)
Κάθε υπάλληλος, μέ εξαίρεση τους υπαλλήλους τῶν βαθμῶν Α 1 καί Α 2, υποχρεοῦνται νά συμπληρώσει περίοδο δοκιμασίας έξι μηνών πρίν δυνηθεί νά μονιμοποιηθεί. Ή περίοδος αύτη εἶναι διαρκείας εννέα μηνῶν γιά τους υπαλλήλους τῆς... κατηγορίας Β, καί έξι μηνών γιά τους άλλους ὑπαλλήλους.
Ἐάν κατά τήν διάρκεια τῆς δοκιμασίας ὁ υπάλληλος δέν εἶναι σέ θέση νά ἀσκήσει τά καθήκοντά του, λόγω ἀσθενείας ἡ ἀτυχήματος, ἐπί ένα τουλάχιστον μήνα, ἡ ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή δύναται νά παρατείνει τήν περίοδο δοκιμασίας κατά ἀντίστοιχο χρονικό διάστημα.
(2)
Τό ἀργότερο ένα μήνα πρίν ἀπό τήν λήξη τῆς περιόδου δοκιμασίας, καταρτίζεται έκθεση περί τῆς ικανότητος τοῦ ἐνδιαφερομένου πρός εκπλήρωση των καθηκόντων πού τοῦ έχουν ἀνατεθεί, καθώς καί περί τῆς ἀποδόσεως καί τῆς συμπεριφοράς του στην υπηρεσία. Ἡ έκθεση αυτή γνωστοποιείται στόν δόκιμο υπάλληλο, ὁ όποιος δύναται νά διατυπώσει ἐγγράφως τίς παρατηρήσεις του. Ό υπάλληλος πού δέν έχει επιδείξει ἐπαγγελματικές ικανότητες επαρκείς γιά τήν μονιμοποίηση του ἀποκλείεται... Ἐκτός ἀπό τήν περίπτωση
πού έχει τήν δυνατότητα νά επιστρέψει ἀμέσως στην θέση του στην υπηρεσία στην ὁποία ἀνήκει, ὁ δόκιμος υπάλληλος, τοῦ ὁποίου λύεται ἡ υπαλληλική σχέση, λαμβάνει ἀποζημίωση πού ἀντιστοιχεί στόν βασικό μισθό δύο μηνών, ἐάν έχει συμπληρώσει τουλάχιστον έξι μῆνες υπηρεσίας...»
Δεδομένου ὅτι ὁ Tither είχε προσληφθεί στην κατηγορία Β, ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας του έπρεπε, ὑπό κανονικές συνθήκες, νά λήξει στίς 10 Μαΐου 1979. Ἐπειδή όμως ἐπί ένα χρονικό διάστημα δέν ἦταν σέ θέση νά ἀσκήσει τά καθήκοντά του λόγω ἀσθενείας, ἡ ἐν λόγω περίοδος δοκιμασίας παρε-τάθη κατά ένα μήνα, σύμφωνα μέ τό ἐδάφιο 2 παράγραφος 1 τοῦ ἄρθρου 34.
Στίς 11 Μαΐου 1979, ὁ προϊστάμενος τοῦ τμήματος του υπέγραψε έκθεση, ἡ ὁποία συνετάγη σύμφωνα μέ τό άρθρο 34 παράγραφος 2. Ἀν καί ἐσημειώνετο ὅτι οἱ σχέσεις του εντός τοῦ τμήματος δέν ήταν Ικανοποιητικές καί ὅτι εἶχε ὁρισμένα προβλήματα προσαρμογῆς πρός τίς ἀπαιτήσεις της ζωῆς ἐντός τῆς Ἐπιτροπής, ἐπαινοῦνται οἱ γνώσεις του καί ἡ πρωτοβουλία του. Ή έκθεση συνιστούσε τήν μονιμοποίηση του καί ἐκοινοποιήθη στόν προσφεύγοντα, ὁ όποιος προσέθεσε τήν υπογραφή του καί τίς παρατηρήσεις του.
Λίγο ἀργότερα, ἐχορηγήθησαν στόν Tither τρεῖς ήμέρες ειδικής ἀδείας, ἀπό τήν Δευτέρα 21 Μαΐου έως τήν Τετάρτη 23 Μαίου 1979, γιά νά ψηφίσει στίς εκλογές πρός ἀνάδειξη τοπικής κυβερνήσεως στό Llanelli. Οἱ υπόλοιπες δύο εργάσιμες ήμερες τῆς ἑβδομάδος εκείνης ήταν ἀργίες γιά τους υπαλλήλους τῆς Ἐπιτροπής. Ό Tither ισχυρίζεται ὅτι, κατά τήν διάρκεια τοῦ Σαββατοκύριακου πού ἀκολούθησε, ἠσθένησε ἐκ νέου καί δέν ήταν σέ θέση νά επιστρέψει στίς Βρυξέλλες.
Ἰσχυρίζεται ὅτι κατά τήν Δευτέρα, 28 Μαΐου 1979, καθώς καί κατά τήν επόμενη, προσεπάθησε ἀρκετές φορές νά επικοινωνήσει τηλεφωνικῶς μέ τόν άμεσο προϊστάμενο του, χωρίς ὅμως νά τό επιτύχει. Σύμφωνα μέ ὅσα λέγει, ὁ προσφεύγων ἐπεσκέφθη γιά πρώτη φορά γιατρό τήν Τρίτη, 29 Μαίου, στό Cydweli. Τήν επομένη ἀνεχώρησε γιά Βρυξέλλες. Στό Λονδίνο έλαβε μήνυμα νά τηλεφωνήσει στόν Munro, βοηθό τοῦ γενικού διευθυντοῦ στίς Βρυξέλλες. Ἐπραξε δέ τοῦτο ἀπό τά γραφεία τῆς Ἐπιτροπής στό Λονδίνο. Οἱ διάδικοι δίδουν διαφορετικές ἐκδοχές γιά τό περιεχόμενο τῆς συνδιαλέξεως αυτής, ἄν καί εἶναι σαφές ὅτι ὁ Munro εξέφρασε τήν δυσαρέσκειά του γιά τήν ἀπουσία τοῦ Tither ἀπό τήν εργασία του καί ὅτι ὁ τελευταίος επέστρεψε στό σπίτι του στην Οὐαλλία, επειδή (κατά τά λεγόμενά του) έχασε τό τραίνο γιά τίς Βρυξέλλες καί ἠσθά-νετο πολύ ἀσθενής καί καταπονημένος γιά νά ταξιδεύσει μέ τό ἑπόμενο νυκτερινό τραίνο. Τό βράδυ τῆς ἑπομένης ημέρας, ὁ Tither ἐτηλεφώνησε στόν Munro, στό σπίτι του, καί τό πρωί τῆς Παρασκευής, 1η Ἰουνίου, ὁ Munro τοῦ ἐτηλεφώνησε στην Οὐαλλία. Οἱ δύο διάδικοι δίδουν διαφορετικό περιεχόμενο στην συνδιάλεξη αυτή, καίτοι καί οι δύο συμφωνούν ὅτι ὁ Tither τοῦ ἀνέφερε ὅτι ἐχρειάζετο νά επισκεφθεί ένα γιατρό.
Κατά τίς ἀμέσως ἑπόμενες ήμερες, ἡ Ἐπιτροπή ἐκάλεσε τόν Tither, μέ τηλεγράφημα καί επιστολή, νά ἐξηγήσει τήν ἀπουσία του καί νά επιστρέψει στίς Βρυξέλλες. Αυτός λέει ὅτι κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου αυτής ἐτηλεφώνησε στόν προϊστάμενο τοῦ τμήματός του, ἀναγγείλας ὅτι ήταν ἀσθενής. Ἀπέστειλε στην Ἐπιτροπή Ιατρικό πιστοποιητικό καί μία επιστολή πού ἀνεφέ-ροντο στην ἀσθένειά του.
Ή Ἐπιτροπή έλαβε ἀκολούθως ιατρικά πιστοποιητικά μέ ημερομηνίες 4 Ἰουνίου, 15 Ἰουνίου, 6 Ἰουλίου καί 30 Ἰουλίου, μέ τά όποια ἐβεβαιώνετο ὅτι ὁ προσφεύγων εἶχε εξετασθεί σέ κάθε μία ἀπό τίς ήμερες αυτές καί ήταν ἀνίκανος πρός εργασία γιά καθορισμένες περιόδους. Ό Titrier προσεκόμισε τώρα στό Δικαστήριο ένα πιστοποιητικό πού καλύπτει τήν ὅλη περίοδο ἀπό 29ης Μαίου μέχρι 6ης Αυγούστου 1979. Μέ τό τελευταίο βεβαιώνεται ὅτι υπέστη εξετάσεις γιά ὁρισμένα καρδιακά συμπτώματα καί δυσπεψία καί ὅτι ήταν ἀνίκανος νά εργασθεί. Στό πιστοποιητικό προστίθεται ὅτι «υπήρχαν συμπτώματα bona fide, τά όποια ἐπηυξάνοντο ἀπό μία κατάσταση ἀγωνίας ... άλλά μεταγενέστερες ἐξετάσεις δέν έδειξαν σημαντική ὀργανική νόσο».
Στίς 6 Ἰουλίου 1979 (χρόνος κατά τόν όποιον τό πρώτο Ιατρικό πιστοποιητικό είχε ὁπωσδήποτε φθάσει στην Ἐπιτροπή, ὅπως φαίνεται δέ καί τό δεύτερο), ὁ προϊστάμενος τοῦ τμήματος τοῦ Tither υπέγραψε μιά καινούργια έκθεση περί τῆς δοκιμασίας γιά τόν προσφεύγοντα. Μέ τήν έκθεση αυτή τοῦ προσήφθη «ἀνεπαρκής συναίσθηση ευθύνης σέ σχέση μέ ὅ,τι ἀπαιτεί ἐπείγουσα εργασία» ἀνέφερε δέ ὅτι «ὑπήρξαν ἀδικαιολόγητες ἀπουσίες ἀπό τήν εργασία» καί έκανε λόγο γιά «σοβαρά κακή συμπεριφορά ... ἀφ᾽ ὅτου συνετάγη ἡ πρώτη ἔκθεση περί τῆς δοκιμασίας». Ἐν εἴδει ἐπεξηγήσεως, ὁ προϊστάμενος τοῦ τμήματος ἀνέφερε ὅτι ὁ Tither εἶχε στείλει ἐκ τῶν υστέρων Ιατρικά πιστοποιητικά, τά όποῖα ἐκάλυπταν την περίοδο ἀπό 4 Ἰουνίου μέχρι 6 Ἰουλίου, ἀλλα ὅτι δέν ἐπληρο-φόρησε μέ τέλεξ την Ἐπιτροπή ὅτι ἠσθένησε. Ή ἔκθεση ἀνέφερε ὅτι «ὁ Tither εἶχε συνδιαλέξεις μέ τόν βοηθό τῆς ΓΔ VΙΙ, καί ὅτι τοῦ έγραψε μέ ὕφος αὐθάδες καί προπετές» καί συνιστούσε τήν ἀπόλυση του.
Ό Tither έλαβε τήν έκθεση αὐτή στίς 17 Ἰουλίου 1979 μέ συνοδευτική επιστολή, ή ὁποία τόν ἐκάλει νά στείλει τίς γραπτές του παρατηρήσεις εντός 15 ήμερων. Μέ τέλεξ τῆς 19ης Ἰουλίου 1979, οἱ δικηγόροι τοῦ Tither ἐπληροφόρησαν τήν Ἐπιτροπή γιά τήν ημερομηνία ἀφίξεως τῆς επιστολῆς καί τῶν συνημμένων της. Ό Munro ἀπήντησε μέ τηλεγράφημα τῆς 20ής Ἰουλίου, μέ τό όποιο ἐγνώριζε ὅτι ἡ Ἐπιτροπή ἀνέμενε τίς παρατηρήσεις του μέχρι τήν 31η Ἰουλίου 1979. Τήν 1η Αυγούστου, μή έχοντας λάβει τίς παρατηρήσεις τοῦ Tither, ή Ἐπιτροπή ἀπεφάσισε νά τόν ἀπολύσει, διότι δέν ἀπεδείχθη επαρκής γιά τήν θέση του, ένεκα τῶν λόγων πού ἀνεφέρθησαν στίς δύο εκθέσεις.
Ἀκολούθησε ἀνταλλαγή ἀλληλογραφίας μεταξύ τῶν διαδίκων, κατά τήν ὁποία ὁ Tither, κατ' ἀρχάς μέν, ὑπέβαλε ένσταση κατά τήν έννοια τοῦ κανονισμού υπηρεσιακῆς καταστάσεως, Ισχυριζόμενος ὅτι ή δήθεν ἀπόλυση του ήταν άκυρη, ἀργότερα ὅμως (μέ ἐπιστολή τῆς 11ης Ὀκτωβρίου 1979) ἐζήτησε ἀποζημίωση γιά τήν ἀπόλυση του, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 34 παράγραφος 3 εδάφιο 2 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως τῶν υπαλλήλων. Ή Ἐπιτροπή ἀπέστειλε στόν Tither επιταγή 2420,43 λιρών στερλινῶν, ως ἀποζημίωση, ὑπολογισθεῖσα σύμφωνα μέ τό άρθρο 34 παράγραφος 2, μέ συνοδευτική επιστολή, στην ὁποία διετυπώνετο ἡ άποψη ὅτι ή αίτηση ἀποζημιώσεως Ισοδυναμοῦσε μέ τροποποίηση τῆς ἐνστάσεως του. Ό Tither ἀπήντησε αμέσως λέγοντας ὅτι, κατόπιν συμβουλής τῶν δικηγόρων του, δέν ἀπεδέ-χετο τήν επιταγή καί ὅτι δέν είχε τήν πρόθεση νά τήν εἰσπράξει. Ἀργότερα φαίνεται ἐνεφάνισε τήν επιταγή ἡ ὁποία καί ἐπληρώθη.
Ή Ἐπιτροπή δέν ισχυρίζεται ὅτι ἡ ἀποδοχή τῆς ἀποζημιώσεως αυτής εμποδίζει τόν Tither νά προβάλει τά αἰτήματά του στην παρούσα δίκη. Δέν νομίζω ὅτι συντρέχει ἐν προκειμένω ὁποιαδήποτε μορφή ἀπαραδέκτου. Ή αίτηση ἀποζημιώσεως βάσει τοῦ άρθρου 34 παράγραφος 2 πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι υπεβλήθη χωρίς νά παραβλάπτει τό αἴτημα τῆς ενστάσεως πού ὑπεβλήθη βάσει τοῦ ἄρθρου 90. Ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψη τήν στάση πού υἱοθέτησε ἡ Ἐπιτροπή, δέν νομίζω ὅτι τό Δικαστήριο υποχρεούται νά ἀποφανθεί αυτεπαγγέλτως περί τοῦ ἄν ἡ ἀποδοχή τῆς ἐν λόγω ἀποζημιώσεως εἶναι σέ τέτοιο σημείο ἀσυμβίβαστη πρός τήν ἐπιδίωξη Ικανοποιήσεως των αἰτημάτων του στην παρούσα δίκη, ώστε αυτά πρέπει νά ἀπορριφθούν ·in limine.
Ό Tither υποστηρίζει, κατ' ἀρχάς, ὅτι, ούτε βάσει τοῦ ἄρθρου 34 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως ούτε βάσει κάποιας άλλης διατάξεως, ἡ Ἐπιτροπή δέν έχει τό δικαίωμα νά συντάξει περισσότερες τῆς μιας ἐκθέσεις δοκιμασίας γιά έναν υπάλληλο. Ή δευτέρα ἑπομένως έκθεση εἶναι άκυρη. Τό ἴδιο πρέπει νά γίνει δεκτό καί γιά τήν ἀπόφαση ἡ ὁποία ἀπορρέει ἐξ αυτής. Εἶναι βεβαίως ἀκριβές ὅτι τό άρθρο 34 επιβάλλει τήν υποχρέωση νά συντάσσεται μία μόνο έκθεση. Δέν προκύπτει ὅμως ἐξ αὐτοῦ ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά συν-ταγοῦν περισσότερες τῆς μιας εκθέσεις. Τό Δικαστήριο ήδη έχει δεχθεί ὅτι, σέ περίπτωση πού ἡ πρώτη έκθεση εἶναι δυσμενής, ἡ ἁρμοδία ἀρχή δύναται νά συντάξει καινούργιες εκθέσεις, τουλάχιστον όταν αυτό γίνεται γιά νά εὐεργετηθεί ὁ υπάλληλος ἀπό μιά βελτίωση πού επέδειξε στην εργασία του: ὑπόθεση 52/70 Nagels κατά Επιτροπής (1971) ECR 365, σ. 371.
Όμοίως, κατά την γνώμη μου, ἡ ἐν λόγω ἀρχή πρέπει νά έχει την δυνατότητα νά συντάξει μία δευτέρα ἔκθεση καί ὅταν ή πρώτη εἶναι εὐνοϊκή. Αυτό πηγάζει ἀπό τό γεγονός ὅτι, σύμφωνα μέ τό άρθρο 34, ή περίοδος δοκιμασίας ἑνός υπαλλήλου δέν τελειώνει κατά τήν ἡμερομηνία συντάξεως τῆς εκθέσεως του, ἡ ὁποία πρέπει νά συ-νταγεῖ «τουλάχιστον ένα μήνα πρό της λήξεως τῆς περιόδου δοκιμασίας», άλλα συνεχίζεται γιά ὁρισμένους μῆνες πού καθορίζονται στην πρώτη παράγραφο τοῦ ἐν λόγω άρθρου, έκτός ἐάν συντμηθεῖ λόγω τοῦ ὅτι ἡ εργασία τοῦ δοκίμου ἀποδειχθεί προφανώς μή Ικανοποιητική. Ή ἁρμοδία γιά τους διορισμούς ἀρχή, γιά νά ἀντεπεξέρχεται στά καθήκοντά τῆς (σύμφωνα πχ. μέ τό άρθρο 27), πρέπει νά έχει τό δικαίωμα, καί σέ μερικές περιπτώσεις τήν υποχρέωση, νά λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη σημαντικά νέα περιστατικά ἡ γεγονότα, τά όποια λαμβάνουν χώρα ἡ έρχονται εἰς φως κατά τήν περίοδο πού μεσολαβεί μεταξύ τῆς συντάξεως τῆς πρώτης εκθέσεως δοκιμασίας καί τοῦ τέλους τῆς περιόδου δοκιμασίας, καί τά όποια έχουν σχέση μέ τά προσόντα τοῦ υπαλλήλου. Καίτοι ή ἁρμοδία ἀρχή υποχρεούται νά λαμβάνει ὑπ᾽ ὄψη ένα τέτοιο περιστατικό ἡ γεγονός, ή χρηστότης τῆς διοικήσεως ἀπαιτεί νά παρέχεται στόν υπάλληλο ἡ δυνατότης νά υποβάλει τίς παρατηρήσεις του. Μία δευτέρα έκθεση ἀποτελεί ένα πρόσφορο καί κατάλληλο μέσο προειδοποιήσεως τοῦ υπαλλήλου, ὅτι ἡ ἁρμοδία ἀρχή εξετάζει κάποιο νέο στοιχείο, καί προσκλήσεως του νά υποβάλει τίς ἐπ᾽ αὐτοῦ παρατηρήσεις του. Ἀποτελεί επίσης ένα λογικό μέσο επικοινωνίας μεταξύ διαφόρων επιπέδων εντός τῆς υπηρεσίας.
Ὑπεστηρίχθη ἐκ μέρους τοῦ Tither ὅτι κάθε περιστατικό τό όποιο λαμβάνει χώρα ή έρχεται εἰς φως μετά τήν σύνταξη τῆς εκθέσεως περί τῆς δοκιμασίας δύναται νά ἀποτελέσει μόνο ἀντικείμενο πειθαρχικῆς διώξεως κατά τό άρθρο 87 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Ή τελευταία δύναται νά ἀποτελέσει μία μέθοδο ενεργείας. Κατά τήν γνώμη μου, αυτό δέν ἀποκλείει ἀναγκαστικά τήν σύνταξη νέας εκθέσεως πρό τῆς λήψεως ἀποφάσεως περί μονιμοποιήσεως.
Παρετηρήθη, ἀκόμα, ὅτι ἡ δευτέρα έκθεση συνετάγη δύο περίπου μήνες μετά τό τέλος της περιόδου πού ὁρίζει τό άρθρο 34. Τό Δικαστήριο έχει ήδη ἀποφανθεί, στίς υποθέσεις 10 καί 47/72, Di Pillo κατά Ἐπιτροπῆς (1973) ECR 763, στην σ. 770, ὅτι ἡ παράλειψη τῆς ἁρμοδίας ἀρχής νά συντάξει τήν έκθεση περί δοκιμασίας μερικούς μήνες μετά τήν περίοδο δοκιμασίας, ἄν καί δύναται νά γεννήσει ευθύνη τῆς Ἐπιτροπής, δέν έχει ὡς συνέπεια τήν ἀκυρότητα τῆς εκθέσεως.
Ἐλέχθη κατόπιν ὅτι ἡ ἀπόφαση περί ἀπολύσεως τοῦ Tither έπασχε, διότι ἐλήφθη ευθύς ἀμέσως μετά τήν δευτέρα έκθεση, ὥστε ὁ τελευταίος δέν ἠδυνήθη νά υποβάλει εγκαίρως τίς παρατηρήσεις του. Σύμφωνα μέ τήν άποψη αυτή, «ήταν άδικο νά επιβληθεί μιά σύντομη καί αυστηρή προθεσμία, ἡ μιά ὁποιαδήποτε προθεσμία, σέ υπάλληλο πού ἡ Ἐπιτροπή ἐγνώριζε ὅτι ἀπουσίαζε λόγω ἀσθενείας». Κατά τήν γνώμη μου, σέ παρομοία περίπτωση, στην Ἐπιτροπή ἐναπόκειται νά παράσχει στόν υπάλληλο εύλογη προθεσμία γιά νά υποβάλει τίς παρατηρήσεις του: βλ. υπόθεση 99/77 D'Auria κατά Ἐπιτροπῆς (1978) ECR 1267, στην σ. 1274 υπόθεση 17/74 Transocean Manne Paint Association κατά Επιτροπής (1974) ECR 1063, στην σ. 1079. Τό ποιά περίοδος εἶναι επαρκής πρέπει νά εξαρτάται ἀπό τίς περιστάσεις τῆς κάθε υποθέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, ή Ἐπιτροπή ἐχορήγησε κατ' ἀρχάς στόν Tither δεκαπέντε ήμερες, ἀπό τῆς ἀποστολής τῆς δευτέρας εκθέσεως, γιά νά υποβάλει τίς παρατηρήσεις του: καί ἀργότερα, ἀφοῦ ἐπληροφορήθη ὅτι ἡ ἔκθεση μέ την επιστολή τῆς ἐχρειάσθη ένδεκα ἡμερες γιά νά φθάσει στην Οὐαλλία, παρέτεινε ἀντιστοίχως τήν προθεσμία πρός ὑποβολήν των παρατηρήσεων του. Ό Tither συνεβουλεύθη ἀργότερα δικηγόρους, οἱ όποιοι ἐπεκοινώνησαν μέ τήν Ἐπιτροπή μέ τέλεξ καί ουδέποτε ὑπεστήριξαν ὅτι ἡ προθεσμία ήταν ἀνεπαρκής ούτε ἐζήτησαν κάποια παράταση ἡ ὅτι ἡ ἀσθένεια τοῦ Tither ήταν τέτοια, ώστε νά τόν εμποδίζει νά τους δώσει τίς κατάλληλες ὁδηγίες. Ἐάν οἱ δικηγόροι εἶχαν ζητήσει μία εὔλογη παράταση, εξηγώντας τους λόγους γιά τους ὁποίους τήν ἐχρειάζοντο, πιστεύω ὅτι θά τους είχε χορηγηθεί. Ὑπό τίς περιστάσεις αυτές, θά ἀπέρριπτα τόν ισχυρισμό ὅτι στόν Tither δέν εδόθη επαρκής χρόνος πρός ὑποβολήν των παρατηρήσεων του.
Ὑπεστηρίχθη κατόπιν ὅτι ἡ ἀπόφαση πού έθεσε σέ ἐφαρμογή τήν δευτέρα έκθεση έπασχε, διότι ἀνεφέρθη μόνο στά δυσμενή σχόλια τῆς πρώτης εκθέσεως καί ὄχι στά ευνοϊκά. Ή ἀπόφαση έπρεπε νά εἶναι αιτιολογημένη. Δέν εἶναι υποχρεωτικό νά εκθέτει ὅλα τά περί τοῦ ἀντιθέτου στοιχεία. Δέν χωρεί ἀμφιβολία ὅτι σέ ὁρισμένες περιπτώσεις πρέπει νά γίνεται στάθμιση. Δέν είμαι σέ θέση νά υποθέσω, στην προκειμένη περίπτωση, ἀπό τό κείμενο τῆς ἀποφάσεως ὅτι δέν ελήφθησαν ὑπ' ὄψη ευνοϊκά στοιχεία.
Βεβαίως, τό ζήτημα τῆς ἀπολύσεως ἡ μή ενός δοκίμου υπαλλήλου ἀνάγεται κατά μέγα μέρος στην διακριτική ευχέρεια τῆς ἀρμοδίας γιά τους διορισμούς ἀρχής. Ὡστόσο τό Δικαστήριο δύναται κατά τήν γνώμη μου νά παρεμβαίνει ὅταν δέν έχει τηρηθεί ὁ κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, ὅταν παρεβιάσθη ἡ ἀρχή τῆς επιεικείας, ὅταν ἡ ἁρμοδία ἀρχή ἐπλανήθη περί τό δίκαιο ἡ κατέληξε σέ συμπέρασμα πού δέν εἶναι αὐτό στό όποιο θά ἠδύνατο νά καταλήξει μιά ἀρχή πού ενεργεί λογικά σύμφωνα μέ ὅλες τίς περιστάσεις. Τό ὅτι έγινε σύσταση γιά μονιμοποίηση (ένα μόνο μήνα πρίν ἀπό τό προβλεπόμενο τέλος τῆς περιόδου δοκιμασίας καί ἐκοινοποιήθη στόν δόκιμο υπάλληλο) συνιστά γεγονός πού πρέπει νά ληφθεί ὑπ' ὄψη κατά τήν εκτίμηση τῶν γεγονότων τά ὁποῖα ἀκολούθησαν.
Οἱ μομφές πού προσάπτει ἡ Ἐπιτροπή στόν Tither γιά τήν συμπεριφορά του κατά τήν περίοδο πού ἀκολούθησε τήν κοινοποίηση τῆς πρώτης εκθέσεως εἶναι κατ' οὐσίαν δύο ειδών: πρώτον, ἡ ἀπουσία του ἀπό τήν εργασία, ἡ ὁποία θεωρείται ἀδικαιολόγητη, καί, δεύτερον, οἱ σχέσεις του μέ τους ἀνωτέρους του.
Ή πρώτη ἀπουσία πού τοῦ προσάπτει ή Ἐπιτροπή εἶναι ἡ μεταξύ 21ης καί 23ης Μαΐου, ὅταν τοῦ εδόθη άδεια γιά νά δυνηθεί νά ψηφίσει στίς τοπικές εκλογές. Ἐλέχθη ὅτι δέν ἐδικαιοῦτο τήν άδεια αυτή. Ἐνδεχομένως νά μήν ἠδύνατο νά δικαιολογηθεί ὅτι εἶχε δικαίωμα γιά ὁλόκληρη τῆν άδεια αυτή. Γεγονός παραμένει ὅτι, καθώς φαίνεται, καλοπίστως υπέβαλε αίτηση καί τοῦ ενεκρίθη. Ἐάν, ὅπως υποστηρίζει τώρα ἡ Ἐπιτροπή, ὁ Tither δέν ἐδικαιοῦτο τριών ήμερῶν άδεια γιά τόν σκοπό αυτό, παρά μόνο άδεια μιᾶς ημέρας, ἡ Ἐπιτροπή δύναται νά ἀφαιρέσει τίς υπόλοιπες δύο ήμερες ἀπό τίς ήμερες τῆς ετησίας ἀδείας πού δικαιοῦται ὁ Tither, ἀλλά κατά τήν γνώμη μου δέν δύναται νά στηριχθεί στην ἀπουσία τοῦ Tither, κατά τήν διάρκεια τῶν δύο αυτών ήμερῶν, γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀπόλυση του.
Ή δευτέρα ἀπουσία πού πρέπει νά εξετασθεί εἶναι ἡ μεταξύ τῆς Δευτέρας, 28ης Μαΐου, καί Παρασκευῆς, 1ης Ἰουνίου, ή ὁποία ήταν ἡ τελευταία εργάσιμη ήμερα πρό τῆς υποβολῆς πρός τήν Ἐπιτροπή τοῦ πρώτου ἰατρικοῦ πιστοποιητικοί), πρίν ἀπό τίς προσβαλλόμενες ἀποφάσεις. Ἐνας υπάλληλος ὁ όποιος, λόγω ἀσθενείας, δέν δύναται νά εκπληρώσει τά καθήκοντα του, υποχρεούται βεβαίως βάσει τοῦ ἄρθρου 59 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακῆς καταστάσεως τῶν υπαλλήλων νά εἰδοποιήσει τό ταχύτερο δυνατό τήν υπηρεσία του καί ἄν ἡ ἀπουσία του υπερβαίνει τίς τρεις ήμερες νά προσκομίσει ιατρικό πιστοποιητικό. Δέν υπάρχει, ὅπως υπεδείχθη στό Δικαστήριο, ειδική υποχρέωση νά σταλεί ειδοποίηση μέ τέλεξ, ὅπως υποστηρίζει στην δευτέρα ἔκθεση του ὁ προϊστάμενος τοῦ τμήματος τοῦ Tither ἡ μέ τηλεγράφημα, ὅπως εἶπε ὁ Munro στόν Tither σύμφωνα μέ τό υπόμνημα τῆς καθ'ἧς.
Οἱ περιγραφές πού έγιναν πρός τό Δικαστήριο ὡς πρός τό περιεχόμενο των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων μεταξύ τοῦ Tither καί τοῦ Munro διαφέρουν τόσο πολύ, ώστε εἶναι ἀδύνατο νά προσδιορισθεί μέ ἀκρίβεια ἡ ημερομηνία κατά τήν ὁποία ὁ πρώτος ἀνέφερε γιά πρώτη φορά τήν ἀσθένειά του. Ἀλλά, καί ἡ περιγραφή τοῦ Munro ἀναφέρεται σέ υπόσχεση πού έδωσε τηλεφωνικώς ὁ Tither τό βράδυ τῆς Πέμπτης, 31ης Μαίου νά προσκομίσει ιατρικά πιστοποιητικά καλύπτοντα τήν περίοδο ἀπό 28 Μαίου μέχρι 1 Ἰουνίου. Φαίνεται ὅτι τό ἀργότερο κατά τήν τετάρτη ἡμερα αὐτῆς τῆς περιόδου ἀπουσίας, ὁ Tither ειδοποίησε τήν υπηρεσία του ὅτι δέν ἠδύνατο λόγω ἀσθενείας νά εργασθεί ἀπό τήν ἀρχή τῆς περιόδου αυτής. Μέ δεδομένο τό γεγονός αυτό, καθώς καί τόν ισχυρισμό ὅτι προσεπάθησε μέν νά εξηγήσει τήν ἀπουσία του στίς 28 Μαίου, τό επέτυχε δέ στίς 30 Μαίου, δέν νομίζω ὅτι δύναται νά υποστηριχθεί ὅτι ὁ Tither παρέβη τό άρθρο 59 παράγραφος 1. Ἀλλά κι ἄν τό παρέβη, τό περιστατικό αυτό πρέπει νά εξετασθεί ὑπό τό φως τῶν γεγονότων πού ἀκολούθησαν.
Στίς 6 Ἰουλίου, ὅταν συνετάγη καί ἡ δευτέρα έκθεση, ἡ Ἐπιτροπή εἶχε λάβει δύο Ιατρικά πιστοποιητικά, πού ἐκάλυπταν τήν περίοδο ἀπό 4 Ἰουνίου μέχρι 6 Ἰουλίου. Τήν 1η Αυγούστου, ὅταν ελήφθη ἡ ἀπόφαση ἀπολύσεως, ελήφθη καινούργιο ιατρικό πιστοποιητικό πού έφερε ημερομηνία 6 Ἰουλίου. Κανένα ἀπό τά πιστοποιητικά αυτά δέν ἀναφέρεται στην ἀπόφαση ἀπολύσεως. Ἐλέχθη ἐπίσης στό Δικαστήριο ὅτι τό πρόσωτο πού έλαβε τήν ἀπόφαση ἀπολύσεως, καίτοι πιθανῶς ἐπληροφορήθη τήν λήψη καί τίς ημερομηνίες τῶν πιστοποιητικῶν καί «ὁτιδήποτε αυτά ἐβεβαίωναν ὡς επιτρεπομένη ἀπουσία», δέν εἶδε τά πιστοποιητικά οὔτε τήν πραγματική διάγνωση.
Ἐάν ἡ φράση τῆς δευτέρας εκθέσεως «ἀδικαιολόγητες ἀπουσίες ἀπό τήν εργασία» θεωρείται ὅτι ἀναφέρεται σέ κάποια περίοδο μεταξύ τῆς 4ης Ἰουνίου καί τῆς 6ης Ἰουλίου, εἶναι ἀδικαιολόγητη. Δεδομένου ὅτι τά δύο ιατρικά πιστοποιητικά ἀναφέρονται στην έκθεση, θεωρώ ὅτι δέν είναι έτσι, στην περίπτωση πού ἡ μόνη περίοδος πού ἀπομένει κατά τήν φάση αυτή εἶναι ή περίοδος μεταξύ 28ης Μαίου καί 4ης Ἰουνίου. Δέν ήταν φρόνιμο ἐκ μέρους τοῦ Tither νά μή ζητήσει ιατρικό πιστοποιητικό πού νά καλύπτει τήν περίοδο αυτή, πρίν ἀπό ἐκείνο τό όποιο έλαβε μετά τήν ἀπόλυση του. Ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων πού έγιναν κατά τήν διάρκεια τῆς περιόδου αυτής καί τῶν μεταγενεστέρων ιατρικών πιστοποιητικών_- θεωρώ ὅτι δέν εἶναι πάντως λογικό νά ἀπολυθεί λόγω τῆς ἀπουσίας του κατά τήν περίοδο αυτή, καθ' ὅσον ἰδίως δέν ἐζητήθη ἀπό τόν Tither εἰδικά τό ἐάν ἠδύνατο νά λάβει ιατρικό πιστοποιητικό πού νά καλύπτει τήν περίοδο αυτή.
Ἀπομένει, επομένως, ὁ άλλος λόγος πού προβάλλεται υπέρ τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεως τοῦ Tither, δηλαδή ἡ συμπεριφορά του έναντι τῶν ἀνωτέρων του, ή ὁποία στην δευτέρα ἔκθεση περί τῆς δοκιμασίας περιγράφεται ὡς «το πρόβλημα ... τοῦ μή συνεργάσιμου χαρακτῆρος του, πού τόν ὁδηγεί καμμιά φορά σέ περιφρονητική καί ἀπρεπη συμπεριφορά». Ή συμπεριφορά αύτη λέγεται ὅτι ἐξεδηλώθη ὑπό την μορφή των προφορικῶν καί γραπτών ἐπικοινωνιῶν μέ τόν Munro «σέ ὕφος ἀλαζονικής ἀναίδειας». Ὡστόσο, ἀκόμα καί ἡ εκδοχή πού δίδει ὁ Munro γία τίς συνομιλίες αυτές δέν ἀποδίδει στόν Tither λόγια πού νά ἀνταποκρίνονται στην περιγραφή αυτή, στην δευτέρα έκθεση περί τῆς δοκιμασίας. Καί βέβαια ὁ Tither δίδει μιά διαφορετική καί πολύ πιό ευνοϊκή εκδοχή γιά τά ὅσα εἶπε. Γι' αυτό τό λόγο, ἐζήτησα νά δω ὅλες τίς επιστολές στίς όποιες ἡ Ἐπιτροπή στηρίζει τους ισχυρισμούς της. Τό Δικαστήριο έλαβε μόνο ένα ἀντίγραφο τῆς ἀπό 10 Ἰουνίου 1979 επιστολής, τό όποιο ὁ ίδιος ὁ Tither ἐπεσύναψε στην προσφυγή του. Τό πολύ πού δύναται νά λεχθεί, κατά τήν γνώμη μου, εἶναι ὅτι σέ ὁρισμένα σημεία ὁ τόνος του γίνεται ἐπιτακτικός, άλλά δέν εὑρῆκα τίποτα τό προσβλητικό καί, ἀκόμα λιγότερο, τό υπεροπτικό καί τό αὔθαδες. Ή ἴδια παρατήρηση δύναται νά γίνει καί γιά ὁρισμένα άλλα έγγραφα, τά όποια συνέταξε ὁ Tither καί τά όποια κατετέθησαν στά Δικαστήριο. Κανένα ἀπό αυτά, κατά τήν γνώμη μου, δέν δύναται νά δικαιολογήσει τήν ἀπόλυση του, ἐν ὄψει καί τῆς πρώτης εκθέσεως, ἡ ὁποία συνιστούσε τήν μονιμοποίηση του, παρά τίς μή Ικανοποιητικές σχέσεις του μέ τους ἄλλους στό τμήμα.
Ἐπί πλέον, πρέπει νά ὑπομνησθεῖ ὅτι μεταξύ τῆς πρώτης εκθέσεως καί τῆς ημερομηνίας τῆς ἀπολύσεως του ὁ Tither στην πραγματικότητα εἰργάσθη μόνον πέντε ήμερες. Τό διάστημα αυτό εἶναι πολύ βραχύ γιά τήν συναγωγή σμπερασμάτων ὡς προς τήν ἀποδοθεῖσα σ' αυτόν συμπεριφορά, έκτος ἄν αυτή συσχετισθεί μέ τήν απουσία του. Ἐφ' ὅσον δέν υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα μιᾶς τέτοιας συμπεριφοράς, μοῦ φαίνεται ὀρθό νά συγκεντρώσουμε τήν προσοχή μας στά σημεία πού ἀνέφερα ποηγουμένως. Κατά τήν γνώμη μου, ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπής, έχοντας ὑπ' ὄψη ὅλα τά περιστατικά πού ἀνεφέρθησαν στό Δικαστήριο, δέν συνιστά ἀπόφαση στην ὁποία δύναται νά καταλήξει λογικά μιά ἀρχή.
Νομίζω ὅτι ἐπί μιᾶς τέτοιας βάσεως ὁ Tither δύναται νά πετύχει τήν ἀκύρωση τής δευτέρας εκθέσεως, τῆς ἀποφάσεως περί ἀπολύσεως καί τῆς ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως του. Στην υπόθεση 24/79 Oberthür κατά Ἐπιτροπῆς (1980), ECR 1745, τό Δικαστήριο προσδιώρισε ὅτι εἶναι δυνατόν νά υπάρξουν περιστάσεις, ὑπό τίς όποιες είναι περισσότερο ενδεδειγμένο νά περιορισθεί στην χορήγηση ἀποζημιώσεως καί ὄχι νά ἀκυρώσει μιά πράξη, τῆς ὁποίας έχει διαπιστωθεί τό παράνομο. Δέν νομίζω ὅτι αυτό συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Γιά τόν προσφεύγοντα σημασία έχει νά ακυρωθεί ἡ ἀπόφαση αυτή, στην προκειμένη δέ περίπτωση δέν δύνανται νά προκύψει ἀποτέλεσμα γενικοτέρας σημασίας, πράγμα πού θά ἠδύνατο νά συμβεί στην υπόθεση Oberthür. Ἐξ άλλου, δέν νομίζω ὅτι ὁ Tither εξακολουθεῖ νά εἶναι υπάλληλος. Ἄν καί τό ζήτημα αυτό ἀμφισβητεῖται, κατά τήν γνώμη μου, μετά τό τέλος τῆς περιόδου δοκιμασίας έπαυσε νά εἶναι υπάλληλος έστω κι ἄν δέν ἀπελύθη. Ἐάν ἀκυρωθεί ἡ ἀπόλυση δικαιοῦται ἀποζημιώσεως γιά τίς ζημίες πού υπέστη ἀπό τήν παράλειψη μονιμοποιήσεώς του. Δέν ἐμονιμοποιήθη γιά τόν μόνο λόγο ὅτι ή Ἐπιτροπή κατέληξε σέ ένα συμπέρασμα στό όποιο δέν θά έπρεπε λογικά νά εἶχε καταλήξει, ὅσον άφορᾶ τίς ἀπουσίες του καί τήν συμπεριφορά του.
Ὡς ἀποζημίωση δέν δικαιούται νά λάβει τόν μισθό πού ζητεῖ, άλλα «δικαιούται νά λάβει ἀποζημίωση γιά τήν πραγματική ζημία πού υπέστη λόγω τοῦ ὅτι ἐστερήθη τόν μισθό του». (Ὑπόθεση 58/75 Sergy κατά Ἐπιτροπῆς (1976) ECR 1139, στην σ. 1153).
Κατ' ἀρχήν τό ποσό αυτό ἀντιστοιχεί πρώτον στην διαφορά μεταξύ τῶν καθαρῶν ἀποδοχῶν, τίς ὁποίες θά ἐδικαιοῦτο ἐάν εἶχε προσληφθεί ἀπό τήν Ἐπιτροπή ἀπό τήν ήμερα τῆς ἀπολύσεως του μέχρι τήν ἡμερομηνία τῆς ἀποφάσεως καί τῶν καθαρών εσόδων πού ἐπραγματοποίησε κατά τήν ἴδια περίοδο, κατά τήν ὁποία προσελήφθη σέ κάποια άλλη θέση ἡ πού θά ἠδύνατο νά πραγματοποιήσει, ἐάν προέβαινε στίς εύλογες ἐνέργειες πρός εύρεση κατάλληλης εργασίας. Κατά τήν γνώμη μου, πρέπει επίσης νά ἀφαιρεθοῦν τά έσοδα (ἄν υπάρχουν) ἀπό επιδόματα ἀνεργίας ἡ ἄλλα επιδόματα κοινωνικής ἀσφαλίσεως, τά όποια τοῦ κατεβλήθησαν λόγω τῆς ἀνεργίας του. Οἱ καθαρές ἀποδοχές πού πρέπει νά ληφθοῦν ὑπ' ὄψη γιά τόν σκοπό αυτό δέν πρέπει νά περιλαμβάνουν, κατά τήν γνώμη μου, τήν ἀποζημίωση ἀποδημίας πού θά προσετίθετο στόν μισθό τοῦ Tither, σύμφωνα μέ τό άρθρο 60 τοῦ κανονισμοί) υπηρεσιακής καταστάσεως. Τό ποσό αυτό χορηγείται πρός κάλυψη τῶν πραγματικών εξόδων στά ὁποῖα πιθανολογεῖται ὅτι υποβάλλεται ένας υπάλληλος πού ζεῖ μακριά ἀπό τό σπίτι του. Βλέπετε σχόλια τοῦ δικαστοῦ Donner: CP 27. 6. 62 καί Louis Peters, «L'impôt communautaire sur la rémunération des fonctionnaires et agents des Communautés européennes», 1968 (3) Revue internationale des sciences administratives 256, στην σ. 260. Κατά τόν κρίσιμο χρόνο, ὁ Tither δέν έζησε μακριά ἀπό τό σπίτι του καί ἑπομένως δέν υπεβλήθη σέ τέτοια έξοδα.
Δεύτερον, νομίζω ὅτι δικαιούται, παρά τήν δυσκολία υπολογισμού της, ἀποζημιώσεως γιά διαφυγόντα κέρδη. Αυτό συνεπάγεται υπολογισμό τοῦ χρόνου κατά τόν όποιο θά ἠδύνατο νά εργασθεί καί τήν δυνατότητα νομίμου ἀπολύσεως του. Πρέπει νά ληφθούν ὑπ' ὄψη τόσοι ἀστάθμιτοι παράγοντες, ώστε νομίζω ὅτι τό ποσό πρέπει, ἐν πάση περιπτώσει, νά περιορισθεί σέ περίοδο δέκα ετών τό πολύ. Ό ἴδιος ὁ Tither περιορίζει τήν ἀξίωσή του σέ 500000 βελγικά φράγκα.
Ζητεί επίσης ἀποζημίωση γιά τά έξοδα στά όποια υπεβλήθη λόγω τῆς ἀπολύσεως του. Ὡστόσο, δέν έχει προσκομίσει καμμία ἀπόδειξη για νά στηρίξει ὁποιαδήποτε ἀπό τίς ἀξιώσεις του γιά έξοδα. Ἐνδέχεται κάλλιστα νά ὑπεχρεώθη νά πληρώσει ένα ποσό ὡς ἀποζημίωση γιά τήν καταγγελία τῆς συμβάσεως μισθώσεως του στίς Βρυξέλλες. Δέν υπάρχει ὅμως καμμία ἀπόδειξη περί τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ ἡ γιά τίς άλλες ἀξιώσεις.
Δέν νομίζω ὅτι τό Δικαστήριο δύναται νά εγκρίνει ὁποιοδήποτε ἀπό αυτά τά κονδύλια. Θεωρώ ὅτι, γιά τό ζήτημα τῆς ἀποζημιώσεως, ἡ καλύτερη ὁδός εἶναι νά ἀφεθούν οἱ δύο διάδικοι νά ἐπιδιώξουν μόνοι τους μιά συμφωνία. Ἐάν δέν δυνηθούν νά τό πράξουν, πρέπει ελευθέρως νά ζητήσουν ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί ἐπί τοῦ ζητήματος αὐτοῦ.
Ό Tither ζητεί επίσης ένα σημαντικό ποσό ὡς ἀποζημίωση γιά ηθική βλάβη καί τήν ἀγωνία πού ἰσχυρίζεται ὅτι τοῦ προεκάλεσαν οἱ παράνομες πράξεις τῆς Ἐπιτροπής. Τό αίτημα αυτό δέν συνοδεύεται ἀπό καμμιά άλλη λεπτομέρεια καί νομίζω ὅτι ἐν πάση περιπτώσει πρέπει νά ἀπορριφθεί.
Ὁ Tither ζητεί ἀκόμα τόκους ἐπί τῶν καθυστερουμένων μισθών καί επιδομάτων ἀπό την ημερομηνία κατά την ὁποία ἡ κάθε πληρωμή κατέστη ἀπαιτητή. Κατά τήν γνώμη μου, δικαιούται νά λάβει τόκους, ὄχι ὅμως ἀπό τήν ἡμερομηνία κατά τήν ὁποία ὁ μισθός έπρεπε νά καταβληθεί. Όπως ἀπεφάνθη τό Δικαστήριο στην υπόθεση 156/80 Morbelli κατά Ἐπιτροπής, τῆς 7ης Μαΐου 1981, (ή ὁποία δέν έχει ἀκόμα δημοσιευθεί στην Συλλογή), τόκοι υπερημερίας καταβάλλονται μόνο σέ περίπτωση παρανόμου καί υπαιτίου καθυστερήσεως ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπής. Ή παράλειψη τῆς Ἐπιτροπής νά καταβάλει τά ποσά πού ἀξιώνει ὁ προσφεύγων δέν δύναται νά θεωρηθεί ως παράνομος καί ὑπαίτιος μέχρι τήν 9η Ὀκτωβρίου 1979, ημερομηνία κατά τήν ὁποία ἐπρωτοκολλήθη ἡ ένσταση του στην Ἐπιτροπή. Στην ὑπόθεση 114/77, Jacquemart κατά Ἐπιτροπῆς (1978), ECR 1967 στην σ. 1709, τό Δικαστήριο διευκρίνισε ὅτι ή περίοδος γιά τήν καταβολή τόκων υπερημερίας άρχεται ἀπό τήν ημερομηνία υποβολής τῆς ενστάσεως. Κατά τήν γνώμη μου, βάσει τῆς ἀποφάσεως αυτής, πρέπει νά καταβληθούν τόκοι ἀπό τήν ημερομηνία αυτή έως τήν ημερομηνία καταβολής.
Ό Tither, σέ άλλο σημείο, ζητεί 10 % ως εύλογο επιτόκιο γιά τόν υπολογισμό των τόκων υπερημερίας. Τό Δικαστήριο σέ πολλές περιπτώσεις ἐνέκρινε ως εύλογο επιτόκιο τό 8 %. Ἀναφέρομαι στίς υποθέσεις 40/79 Mrs Ρ. κατά Ἐπιτροπής, καί στην υπόθεση 785/79 Pizziolo κατά Ἐπιτροπῆς καί στίς προτάσεις τοῦ γενικού εισαγγελέως Warner, οἱ ὁποιες ἀνεπτύχθησαν στίς 26 Φεβρουαρίου 1981 (καί δέν ἔχουν επίσης ἀκόμα δημοσιευθεί στην Συλλογή). Τό επιτόκιο αυτό ενδέχεται νά μεταβληθεί κάποια ήμερα, σύμφωνα μέ τίς μεταβολές των επιτοκίων, άλλά γιά τήν προκειμένη περίπτωση μοῦ φαίνεται εύλογο.
Ό Tither ζητεί τέλος τά δικαστικά του έξοδα. Νομίζω ὅτι δικαιούται νά λάβει τά δικαστικά τοῦ έξοδα ἀπό τήν Ἐπιτροπή. Θεωρώ ὅτι ἡ ενδεδειγμένη ενέργεια είναι νά επιστρέψει ἡ Ἐπιτροπή στό ταμείο τοῦ Δικαστηρίου τό ποσό πού ἐχορηγήθη εἰς τόν Tither ἀπό τό Δικαστήριο ὡς ευεργέτημα πενίας, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 2ας Ὀκτωβρίου 1980. Τά ενδεχόμενα άλλα έξοδά του πρέπει νά ὑπολογισθοῦν καί νά καταβληθοῦν ἀπό τήν Ἐπιτροπή. Δέν πρέπει δέ νά καταβληθεί ὁποιοδήποτε άλλο ποσό ὡς ευεργέτημα πενίας σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου.
Κατά συνέπεια, εἶμαι τῆς γνώμης ὅτι τό Δικαστήριο πρέπει νά ἀποφανθεί ὅτι:
1)
ἀκυρώνεται ἡ έκθεση τῆς 6ης Ἰουλίου 1979 τῆς Ἐπιτροπῆς μέ τήν ὁποία συνίσταται ἡ ἀπόλυση τοῦ προσφεύγοντος καί ἡ ἀπόφαση τῆς τῆς 1ης Αυγούστου 1979 περί ἀπολύσεως του προσφεύγοντος, καθώς καί ἡ ἀπόφαση τῆς της 24ης Ἀπριλίου 1980 περί ἀπορρίψεως τῆς ενστάσεως τοῦ προσφεύγοντος κατά τῆς συντάξεως τῆς εκθέσεως αυτής καί κατά τῆς αποφάσεως τῆς 1ης Αυγούστου 1979
2)
ή Ἐπιτροπή υποχρεούται νά καταβάλει στόν προσφεύγοντα
α)
ἀποζημίωση ἴση μέ τίς καθαρές αποδοχές, χωρίς τήν αποζημίωση ἀποδημίας, τίς ὁποιες θά ἐδικαιοῦτο ἐάν είχε προσληφθεί ἀπό τήν Ἐπιτροπή, ἀπό τήν ημέρα τῆς ἀπολύσεως του έως την ημέρα τῆς ἀποφάσεως, μειωμένη κατά τά εισοδήματα πού αυτός ἐπραγματοποίησε ἀπό κάποια ἄλλη εργασία ἡ ἀπό την εργασία πού λογικά θά ἠδύνατο νά εἶχε βρεῖ ἤ κατά τά επιδόματα ἀνεργίας ἤ κατά άλλα επιδόματα τά όποια τοῦ κατεβλήθησαν κατά τήν περίοδο τῆς ἀνεργίας του, μειωμένη, επίσης, κατά τό ποσό πού κατεβλήθη στόν προσφεύγοντα ἀπό τήν Επιτροπή ὡς ἀποζημίωση γιά τήν ἀπόλυση του
β)
ἀποζημίωση γιά τήν ἀπώλεια μελλοντικῶν εισοδημάτων
γ)
ἀποζημίωση γιά τά έξοδα στά όποια υπεβλήθη λόγω τῆς παραλείψεως νά μονιμοποιηθεί στην θέση του
δ)
τόκους ἐπί τοῦ ποσού πού ἀναφέρεται ἀνωτέρω ὑπό στοιχ. α) πρός 8 % ἀπό 9ης Ὀκτωβρίου 1979 μέχρις εξοφλήσεως καί
ε)
τά δικαστικά έξοδα, σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τοῦ κανονισμού διαδικασίας
3)
ή υπόθεση παραπέμπεται στους διαδίκους γιά νά συμφωνήσουν, εἰ δυνατόν, ἐπί τῆς ἀποζημιώσεως, σέ περίπτωση δέ διαφωνίας θά ἐπανέλθει ἐκ νέου στό Δικαστήριο
4)
ή Ἐπιτροπή ὑποχρεούται νά καταβάλει μέν στό ταμείο τοῦ Δικαστηρίου ποσό ἴσο πρός τά ποσά τά όποια κατεβλήθησαν στον Tither ὡς ευεργέτημα πενίας, σύμφωνα μέ τό άρθρο 76 παράγραφος 5 ἐδάφιο 2 τοῦ κανονισμού διαδικασίας, νά καταβάλει δέ στόν Tither τά λοιπά δικαστικά έξοδα στά όποια υπεβλήθη καί
5)
στόν Tither ουδέν άλλο ποσό καταβάλλεται ὡς ευεργέτημα πενίας, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς 2ας Ὀκτωβρίου 1980.
(
1
)	Μετάφραση ἀπό τά ἀγγλικά.