61995CO0173_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-173/95 P,
Anne Hogan, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κάτοικος Λουξεμβούργου, εκπροσωπούμενη από τον Giancarlo Lattanzi, δικηγόρο Massa-Carrara, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο τη διεύθυνση 33, rue Godchaux,
αναιρεσείουσα,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά της αποφάσεως που εξέδωσε στις 29 Μαρτίου 1995 το Πρωτοδικείο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (τέταρτο τμήμα) στην υπόθεση T-497/93, Hogan κατά Δικαστηρίου (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-703), και με την οποία ζητείται η αναίρεση της αποφάσεως αυτής,
όπου ο έτερος διάδικος είναι
το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενο από τη Luigia Maggioni και τον Niels Lierow, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο την L. Maggioni, Δικαστήριο των ΕΚ, Kirchberg,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους D. A. O. Edward, πρόεδρο τμήματος, P. Jann (εισηγητή) και M. Wathelet, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. La Pergola
γραμματέας: R. Grass
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Ιουνίου 1995, η Α. Hogan άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΚ και των αντιστοίχων διατάξεων των Οργανισμών ΕΚΑΧ και ΕΚΑΕ του Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 29ης Μαρτίου 1995, T-497/93, Hogan κατά Δικαστηρίου (Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-703, στο εξής: αναιρεσιβαλλομένη απόφαση), με την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της που είχε ως αντικείμενο την ακύρωση των αποφάσεων του Δικαστηρίου σχετικά με παρακράτηση, στο πλαίσιο επιβολής κατασχέσεως εις χείρας τρίτου, τμήματος του μισθού της αναιρεσείουσας, την επιστροφή του παρακρατηθέντος ποσού, την αποζημίωση για την υλική ζημία και την ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι έχει υποστεί και, επικουρικώς, τη διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα της εθνικής διαδικασίας κατασχέσεως εις χείρας τρίτου.
2 Από τις διαπιστώσεις στις οποίες προέβη το Πρωτοδικείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση προκύπτουν τα εξής:
"1 Η προσφεύγουσα, Hogan, είναι μόνιμη υπάλληλος, με βαθμό C 1, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κατά τον κρίσιμο χρόνο ήταν αποσπασμένη στο Δικαστήριο των ΕΚ. Την 1η Νοεμβρίου 1993 επανήλθε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
2 Κατόπιν της ασκήσεως από έναν Λουξεμβούργιο δικηγόρο, στις 18 Μαΐου 1993, αγωγής για την καταβολή 'εξόδων και αμοιβής, όπως αυτά είχαν εκτιμηθεί στις 3 Φεβρουαρίου 1993', ο juge de paix του Λουξεμβούργου επέτρεψε, με διάταξη της 21ης Μαΐου 1993 που κοινοποιήθηκε στο Δικαστήριο και πρωτοκολλήθηκε στις 25 Μαΐου 1993, την κατάσχεση του δυνάμενου να κατασχεθεί τμήματος του μισθού της Hogan εις χείρας του εργοδότη της, δηλαδή του Δικαστηρίου, ανερχομένου σε 43 811 φράγκα Λουξεμβούργου (LFR), ποσό στο οποίο το εν λόγω δικαστήριο είχε εκτιμήσει προσωρινώς την απαίτηση.
3 Στις 27 Μαΐου 1993 το Δικαστήριο προέβη, μερίμνη του προϊσταμένου του Τμήματος Προσωπικού, σε 'καταφατική δήλωση' με την οποία γνωστοποίησε στον προϊστάμενο της γραμματείας του tribunal de paix του Λουξεμβούργου το ύψος του μισθού της προσφεύγουσας, αναφέροντας ότι το κατασχεθέν ποσό επρόκειτο να κατατεθεί σε ειδικό λογαριασμό. Στη συνέχεια, σε εκτέλεση της δηλώσεως αυτής και όπως προκύπτει από το εκκαθαριστικό σημείωμα των αποδοχών της Hogan για τον Ιούλιο του 1993, παρακρατήθηκε πράγματι το ποσό των 43 811 LFR, το οποίο και κατατέθηκε στον ειδικό λογαριασμό που είχε ανοίξει το Δικαστήριο.
4 Δεδομένου ότι ο κατασχών δανειστής υπέβαλε στις 26 Μαΐου 1993 αίτηση επικυρώσεως της κατασχέσεως, ο juge de paix κάλεσε την 1η Ιουνίου 1993 τους ενδιαφερομένους διαδίκους να εμφανιστούν στη δημόσια συνεδρίαση που ορίσθηκε στις 28 Ιουλίου 1993. Το Δικαστήριο δεν παρέστη στη συνεδρίαση αυτή. Η Hogan, ως η καθ'
ής η κατάσχεση, προέβαλε αντιρρήσεις ως προς τον τύπο και την ουσία και ζήτησε, με ανταγωγή, αποζημίωση από τον δανειστή της.
5 Παραλλήλως, η Hogan υπέβαλε στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) την 1η Ιουνίου 1993 αίτηση, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 1, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (στο εξής: ΚΥΚ), ζητώντας της να διατάξει το Τμήμα Προσωπικού να μην προβεί σε καμιά παρακράτηση από τον μισθό της. Στις 3 Ιουνίου 1993 η προσφεύγουσα υπέβαλε διοικητική ένσταση, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, κατά της προμνημονευθείσας 'καταφατικής δηλώσεως' . Στις 15 Ιουλίου 1993 ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου πληροφόρησε την Hogan ότι η διοικητική επιτροπή του Δικαστηρίου είχε εξετάσει την αίτηση καθώς και τη διοικητική της ένσταση και αποφάσισε την απόρριψή τους.
6 Με απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 1993, το tribunal de paix του Λουξεμβούργου έκρινε βάσιμο το αίτημα να υποχρεωθεί η Hogan να καταβάλει το ποσό των 43 811 LFR και επικύρωσε την επιβληθείσα στις 21 Μαΐου 1993 κατάσχεση εις χείρας τρίτου. Η απόφαση αυτή επιδόθηκε στο Δικαστήριο στις 26 Νοεμβρίου 1993.
7 Στις 23 Φεβρουαρίου 1994 ο προϊστάμενος της γραμματείας του tribunal de paix του Λουξεμβούργου χορήγησε στον κατασχόντα δανειστή βεβαίωση περί μη ασκήσεως ανακοπής εκ μέρους του οφειλέτη του, βεβαίωση η οποία κοινοποιήθηκε στο Δικαστήριο με έγγραφο του δανειστή της 24ης Φεβρουαρίου 1994. Εν όψει της βεβαιώσεως αυτής, το Τμήμα Προσωπικού του Δικαστηρίου κατέβαλε στον κατασχόντα δανειστή, τον Μάρτιο του 1994, το ποσό των 43 811 LFR, ενημερώνοντας σχετικώς την Hogan με έγγραφο της 23ης Μαρτίου 1994.
8 Η αίτηση να μην ισχύσει η έκπτωση, λόγω εκπνοής της προθεσμίας, από το δικαίωμα της ασκήσεως ανακοπής κατά της αποφάσεως της 30ής Σεπτεμβρίου 1993 που υποβλήθηκε από την Hogan στο tribunal d' arrondissement του Λουξεμβούργου κηρύχθηκε απαράδεκτη με απόφαση της 5ης Μαΐου 1994, η οποία επιδόθηκε στο Τμήμα Προσωπικού του Δικαστηρίου στις 20 Μαΐου 1994."
3 Στις 29 Μαρτίου 1995 το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή της Hogan με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση.
4 Με την αίτηση αναιρέσεως η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
"να κρίνει την παρούσα αίτηση αναιρέσεως παραδεκτή
επί της ουσίας, να την κρίνει βάσιμη ειδικότερα:
να δεχθεί τα αιτήματα που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως και συγκεκριμένα τα περιεχόμενα στο εισαγωγικό της δίκης έγγραφο που κατατέθηκε στις 6 Αυγούστου 1993 (υπό στοιχεία: ahritce 5.893), καθώς και στα διάφορα προαπαιτούμενα, συναφή και παρεπόμενα έγγραφα, ειδικότερα δε τα αιτήματα που ρητώς εκτίθενται στην ανακεφαλαίωση των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών στο πρώτο μέρος της παρούσης αιτήσεως αναιρέσεως
να αναγνωρίσει ότι η αναίρεση στρέφεται κατά της ΑΔΑ του Δικαστηρίου, και όχι κατά του 'Δικαστηρίου των ΕΚ', ότι δεν στρέφεται δηλαδή κατά του οργάνου που εκδικάζει την παρούσα αναίρεση
να αναγνωρίσει ότι αυτός ο λόγος ακυρότητας αρκεί αφ' εαυτού για ν' απορροφήσει όλους τους άλλους λόγους
να κηρύξει ρητώς ανενεργές, στο πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου, τις λουξεμβουργιανές 'ordonnances', λόγω ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως του Δικαστηρίου και των άλλων κοινοτικών οργάνων προκειμένου περί διατάξεων προσωρινών μέτρων
να αναγνωρίσει ότι οι υπηρεσίες προσωπικού και/ή τα κοινοτικά όργανα δεν είναι εργοδότες υποκείμενοι στους κανόνες του λουξεμβουργιανού εθνικού δικαίου
να αναγνωρίσει ότι η A. Hogan είναι υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και όχι του Δικαστηρίου να αναγνωρίσει ότι εσφαλμένως το Πρωτοδικείο αποφάνθηκε ότι εργοδότης είναι το Δικαστήριο, ενώ στη σκέψη 1 της αποφάσεως μνημονεύει ότι η ίδια είναι 'μόνιμη υπάλληλος, με βαθμό C 1, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου'
να αναγνωρίσει ότι ο προϊστάμενος του Τμήματος Προσωπικού δεν είναι εξουσιοδοτημένος να εκπροσωπεί το Δικαστήριο ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, πράγμα που μπορούν να πράττουν μόνον οι ρητώς εξουσιοδοτημένοι προς τούτο πληρεξούσιοι του κοινοτικού οργάνου, σύμφωνα με τις διατάξεις, στην προκειμένη περίπτωση, του νόμου της 10ης Αυγούστου 1991 περί του δικηγορικού επαγγέλματος (εγγραφή στα μητρώα του λουξεμβουργιανού δικηγορικού συλλόγου)
να αναγνωρίσει ότι το άρθρο 24 του ΚΥΚ επιβάλλει στις Κοινότητες την υποχρέωση να παρέχουν αρωγή στους υπαλλήλους τους και να μη τους βλάπτουν ότι οι υπηρεσίες του Δικαστηρίου παρέβησαν, επομένως, την υποχρέωσή τους αυτή εξ ού και το παράνομον της αποφάσεως περί παρακρατήσεως του ποσού των 43 811 φράγκων, καθώς και της αποφάσεως περί πληρωμής του ποσού αυτού
να ακυρώσει, κατά συνέπεια, την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση και όλες τις προαπαιτούμενες, συναφείς και παρεπόμενες πράξεις
να αναπέμψει την υπόθεση στην ολομέλεια του Πρωτοδικείου ή, επικουρικώς, σε πενταμελές τουλάχιστον τμήμα ή πάντως σε τμήμα στο οποίο να μη μετέχει ο δικαστής του οποίου ζητείται η εξαίρεση
ενδεχομένως, να κρατήσει το ίδιο προς εκδίκαση τη διαφορά
επικουρικώς, να αποφανθεί ότι τα μέτρα που διατάσσουν τα αλλοδαπά δικαστήρια, των διατάξεων συμπεριλαμβανομένων, δεν είναι απ' ευθείας εκτελεστά εντός της κοινοτικής έννομης τάξης, αν το Δικαστήριο δεν έχει προηγουμένως αναγνωρίσει την εκτελεστότητά τους και ελέγξει αν τηρήθηκαν οι δημοσίας τάξεως αρχές του διεθνούς και του κοινοτικού δικαίου
να διατάξει τη λήψη παντός άλλου ενδεδειγμένου μέτρου
να καταδικάσει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα."
5 Με μεταγενέστερο υπόμνημα, που κατέθεσε στις 15 Σεπτεμβρίου 1995, η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
"* να εκδώσει προδικαστική απόφαση με την οποία να δηλώνει ρητώς εάν δέχεται ή όχι την κατ' αντιδικία συζήτηση
* στην περίπτωση κατά την οποία δέχεται την κατ' αντιδικία συζήτηση, να εκδώσει απόφαση εκθέτουσα σαφώς ποιοι είναι οι εκπρόσωποί του κατά την παρούσα κατ' αντιδικία διαδικασία υπό την έννοια του άρθρου 17 του Οργανισμού ΕΚ και σύμφωνα με το άρθρο 6 της Συμβάσεως του Στρασβούργου
* λόγω του γενικού χαρακτήρα των ζητημάτων που ανέκυψαν, να επιτρέψει την κατάθεση υπομνήματος απαντήσεως επί του υπομνήματος αντικρούσεως της 21ης Αυγούστου 1995 και να εκδώσει προηγουμένως απόφαση περί του ζητήματος αν το υπόμνημα αντικρούσεως είναι παραδεκτό
* να λάβει υπόψη το γεγονός ότι, πριν ακόμη αμφισβητήσει το υποστατό των 'πραγματικών περιστατικών', η αναιρεσείουσα αμφισβήτησε και εξακολουθεί να αμφισβητεί 'την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών', πράγμα που αποτελεί αναμφιβόλως νομικό ζήτημα, και ότι αμφισβητεί επίσης ότι ο προϊστάμενος της Υπηρεσίας Προσωπικού μπορούσε να εκπροσωπεί, χωρίς ρητή εξουσιοδότηση, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ενώπιον του μονομελούς λουξεμβουργιανού δικαστηρίου".
6 Επισημαίνεται εντούτοις ότι το Δικαστήριο δεν επέτρεψε την κατάθεση υπομνήματος απαντήσεως.
7 Με τις παρατηρήσεις του το Δικαστήριο ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως ως προδήλως απαράδεκτης, κατ' εφαρμογή του άρθρου 119 του Κανονισμού Διαδικασίας, και, εν πάση περιπτώσει, ως προδήλως αβάσιμης.
8 Κατά το άρθρο 119 του Κανονισμού Διαδικασίας του, το Δικαστήριο μπορεί, κατά πάσα στάση της δίκης, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, όταν η αίτηση αυτή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, χωρίς να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.
9 Προς στήριξη της αναιρέσεως που άσκησε κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
10 Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα επικαλείται διάφορες διαδικαστικές πλημμέλειες. Ισχυρίζεται καταρχάς ότι το Πρωτοδικείο μετέβαλε το όνομα του καθού, που ήταν η ΑΔΑ του Δικαστηρίου και όχι το ίδιο το Δικαστήριο.
11 Στη συνέχεια η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Πρωτοδικείο ότι δεν τήρησε τους κανόνες περί αναβολής (άρθρο 55 του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου), περί τροποποιήσεως των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας (άρθρα 49 και 64, παράγραφος 4), περί ορισμού γενικού εισαγγελέα (ιδίως άρθρο 18), περί συνεκδικάσεως (άρθρο 50), περί δυνατότητας παραπομπής στην Ολομέλεια κατά πάσα στάση της δίκης (άρθρα 11, 14 και 51, τελευταία περίοδος), το άρθρο 25, παράγραφος 1 (καταχρηστική επιστροφή διαδικαστικών εγγράφων), και το άρθρο 65, στοιχείο γ' (χρήση πρόσφορων αποδεικτικών μέσων), ότι παρέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του τετάρτου τμήματος του Πρωτοδικείου, στο οποίο μετέχει ο Λουξεμβούργιος δικαστής R. Schintgen, κατά της συμμετοχής του οποίου η αναιρεσείουσα είχε ήδη επανειλημμένως εκφράσει αντιρρήσεις και ο οποίος όμως δεν εξαιρέθηκε, παρά την αίτηση εξαιρέσεως της αναιρεσείουσας.
12 Κατ' εφαρμογή του άρθρου 51 του Οργανισμού ΕΚ, ως λόγοι αναιρέσεως επιτρέπεται να προβληθούν πλημμέλειες κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος. Κατά το άρθρο 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να περιέχει τους προβαλλόμενους νομικούς λόγους και επιχειρήματα.
13 'Οσον αφορά τη μεταβολή του ονόματος του καθού και αναιρεσιβλήτου, το Πρωτοδικείο τόνισε με τη σκέψη 31 της αποφάσεώς του ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα άσκησε την προσφυγή της κατά της ΑΔΑ ενός θεσμικού οργάνου και όχι κατά του ιδίου του οργάνου αρκεί αφ' εαυτού για να απορριφθεί η προσφυγή ως απαράδεκτη. Στο μέτρο που το Πρωτοδικείο, αντί να απορρίψει την προσφυγή, έκρινε ότι καθού είναι το όργανο στο οποίο έπρεπε να καταλογιστεί η προσβαλλομένη πράξη, κατέστησε δυνατή την εξέταση της προσφυγής ως προς την ουσία.
14 Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο δεν έθιξε τα συμφέροντα της αναιρεσείουσας. Το σκέλος αυτό του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι επομένως προδήλως αβάσιμο.
15 Ως προς τις λοιπές αιτιάσεις που αφορούν τη διαδικασία, η αναιρεσείουσα δεν τις στηρίζει σε κανένα νομικό επιχείρημα, κατά παράβαση του άρθρου 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας. Ουδόλως εξηγεί σε τί ακριβώς συνίσταται εν προκειμένω η μη τήρηση των επίμαχων κανόνων ούτε με ποιο τρόπο οι προβαλλόμενες πλημμέλειες έθιξαν τα συμφέροντά της. Εκτός όμως από το γεγονός ότι πρόκειται περί μέτρων εσωτερικής οργανώσεως του Πρωτοδικείου, τα οποία δεν υπόκεινται κατά συνέπεια στον έλεγχο του Δικαστηρίου, η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει τις συνέπειες των προβαλλομένων πλημμελειών επί της αποφάσεως του Πρωτοδικείου.
16 Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 51 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας. Τα λοιπά σκέλη του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτα, οπότε ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
17 Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα καταρτίζει κατάλογο διαφόρων παραβάσεων του κοινοτικού δικαίου καθώς και της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών. Θεωρεί έτσι ότι με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση το Πρωτοδικείο:
"* παραβιάζει τις σχετικές με τον σεβασμό των δικαιωμάτων άμυνας διατάξεις
* δεν λαμβάνει υπόψη την έλλειψη παθητικής νομιμοποιήσεως του Δικαστηρίου ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων
* εσφαλμένως κρίνει θεμιτές κατά το κοινοτικό δίκαιο ορισμένες προσωρινής ισχύος 'διατάξεις', οι οποίες υφίστανται μόνο στο αλλοδαπό δίκαιο
* εσφαλμένως θεωρεί σύννομες τις κατάφωρες παραβάσεις του άρθρου 24 του ΚΥΚ εκ μέρους της Υπηρεσίας Προσωπικού του Δικαστηρίου, η οποία παρέλειψε να τηρήσει έναντι των υπαλλήλων της, άρα και της αναιρεσείουσας, την υποχρέωση αρωγής, την οποία προβλέπει ρητώς ο εν λόγω ΚΥΚ, και μάλιστα:
* παρέχοντας εμπιστευτικές προσωπικές πληροφορίες για την προσφεύγουσα, οι οποίες καλύπτονται από το απόρρητο των δεδομένων της πληροφορικής
* μη εμφανιζόμενη ενώπιον των λουξεμβουργιανών δικαστηρίων και παραλείποντας έτσι να προβάλει επιχειρήματα υπέρ της αναιρεσείουσας, ήτοι:
* έλλειψη εξουσίας του juge de paix να επιβάλει υποχρέωση προς ενέργεια στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
* έλλειψη της ιδιότητας του εργοδότη της αναιρεσείουσας
* αδυναμία εξομοιώσεως του κοινοτικού εργοδότη προς τον Λουξεμβούργιο εργοδότη
* εν πάση περιπτώσει, ανυπόστατο της οφειλής
* δυσμενή διάκριση και έμμεση κατασταλτική πολιτική έναντι του συζύγου της αναιρεσείουσας
* αρνησιδικία ως προς το αίτημα που υποβλήθηκε στο Πρωτοδικείο επί των εξής ζητημάτων:
* επί της ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ενώπιον του Λουξεμβούργιου juge de paix
* επί της ικανότητας της ΑΔΑ του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να είναι διάδικος ενώπιον του Πρωτοδικείου και όχι ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο αποφαίνεται κατ' αναίρεση επί των αποφάσεων του Πρωτοδικείου
* επί της ελλείψεως αρμοδιότητας της Υπηρεσίας Προσωπικού να εκτιμά τη νομιμότητα των μέτρων που λαμβάνουν αλλοδαπά δικαστήρια
* επί της ελλείψεως αρμοδιότητας της ίδιας υπηρεσίας να προβαίνει στην άμεση εκτέλεση των ίδιων των μέτρων
* επί της αδυναμίας εκτελέσεως, τουλάχιστον εντός της κοινοτικής έννομης τάξης, των μη οριστικών μέτρων που διατάσσονται από αλλοδαπά δικαστήρια χωρίς να τηρείται η αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως και κατά παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας
* επί της παραλείψεως διαπιστώσεως ότι η βεβαίωση περί μη ασκήσεως ανακοπής εκδόθηκε κατά παραβίαση των δικαιωμάτων άμυνας και, επομένως, υπό συνθήκες αντίθετες προς την κοινοτική δημόσια τάξη".
18 Η απαρίθμηση αυτή δεν στηρίζεται σε κανένα επιχείρημα σχετικό με την προσβολή των δικαιωμάτων της αναιρεσείουσας, η οποία άλλωστε δεν αναφέρει τις συγκεκριμένες σκέψεις της αποφάσεως του Πρωτοδικείου κατά των οποίων βάλλει.
19 Επιπλέον, όλα τα ανωτέρω επιχειρήματα έχουν ήδη προβληθεί πρωτοδίκως, οπότε πρόκειται περί απλής επαναλήψεως αποσκοπούσας στην επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών που υποβλήθηκαν στην κρίση του Πρωτοδικείου.
20 Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι από την εφαρμογή του άρθρου 51 του Οργανισμού, σε συνδυασμό με την εφαρμογή του άρθρου 112, παράγραφος 1, στοιχείο γ', του Κανονισμού Διαδικασίας προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Δεν πληροί την επιταγή αυτή η αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται στην αναδιατύπωση ή στην κατά γράμμα επανάληψη των λόγων και επιχειρημάτων που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου, περιλαμβανομένων και εκείνων που στηρίζονται σε πραγματικούς ισχυρισμούς που έχουν ρητώς απορριφθεί απ' αυτό πράγματι, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Πρωτοδικείου προσφυγής, πράγμα που δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, τη διάταξη της 26ης Σεπτεμβρίου 1994, C-26/94 Ρ, Χ κατά Επιτροπής, Συλλογή 1994, σ. Ι-4379, σκέψεις 12 και 13, και την παρατιθέμενη στη διάταξη εκείνη νομολογία).
21 Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
Επί των αιτημάτων που υποβλήθηκαν με το υπόμνημα της 15ης Σεπτεμβρίου 1995
22 'Οσον αφορά τα αιτήματα που υπέβαλε η αναιρεσείουσα με το υπόμνημα της 15ης Σεπτεμβρίου 1995, αρκεί να υπομνησθεί ότι το Δικαστήριο δεν επέτρεψε την υποβολή υπομνήματος απαντήσεως, οπότε οι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας είναι απαράδεκτοι.
23 Επομένως, επειδή οι λόγοι αναιρέσεως που προέβαλε η αναιρεσείουσα είναι εν μέρει προδήλως απαράδεκτοι και εν μέρει προδήλως αβάσιμοι, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
24 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Κατά το άρθρο 70 του κανονισμού αυτού, στις διαφορές μεταξύ των Κοινοτήτων και των υπαλλήλων τους τα όργανα φέρουν τα έξοδά τους. Εντούτοις, δυνάμει του άρθρου 122, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, το άρθρο 70 δεν έχει εφαρμογή επί των αναιρέσεων που ασκούνται από μονίμους ή μη μονίμους υπαλλήλους οργάνου κατά του οργάνου αυτού. Αφού η Hogan ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα της παρούσας δίκης.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2) Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 14 Δεκεμβρίου 1995.