POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań) z dnia 26 czerwca 2009 r.
Sprawa T‑114/08 P
Luigi Marcuccio
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Rozsądny termin do złożenia wniosku o odszkodowanie – Przekroczenie terminu – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne
Przedmiot: Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia
14 grudnia 2007 r. w sprawie F‑21/07 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.
Orzeczenie: Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez
Komisję Wspólnot Europejskich w postępowaniu odwoławczym.
Streszczenie
1.      Urzędnicy – Skarga – Ramy proceduralne – Artykuł 236 WE; art. 90, 91 regulaminu pracowniczego – Termin
(art. 236 WE; regulamin pracowniczy, art. 90, 91)
2.      Urzędnicy – Skarga – Termin – Wniosek o odszkodowanie skierowany do instytucji – Dochowanie rozsądnego terminu – Kryteria
oceny
(statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 46; regulamin pracowniczy, art. 90)
3.      Postępowanie – Orzeczenie w drodze postanowienia z uzasadnieniem – Przesłanki – Skarga oczywiście niedopuszczalna lub oczywiście
pozbawiona podstawy prawnej
1.      Spór pomiędzy urzędnikiem a instytucją, w której ten urzędnik jest lub był zatrudniony, o naprawienie szkody mieści się, jeśli
u podstaw tego sporu leży stosunek pracy łączący zainteresowanego z instytucją, w zakresie stosowania art. 236 WE oraz art. 90
i 91 regulaminu pracowniczego, natomiast znajduje się, w szczególności w kwestii dopuszczalności, poza zakresem stosowania
zarówno art. 235 WE i art. 288 akapit drugi WE, jak i art. 46 statutu Trybunału. Z tego wynika, że skargi wniesione na podstawie
art. 236 WE podlegają terminom określonym w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, bez względu na to, czy ich przedmiotem
jest stwierdzenie nieważności, czy odszkodowanie.
(zob. pkt 12)
Odesłanie: Trybunał, sprawa 9/75 Meyer-Burckhardt przeciwko Komisji, 22 października 1975 r., Rec. s. 1171, pkt 7; Trybunał,
sprawa 48/76 Reinarz przeciwko Komisji i Radzie, 17 lutego 1977 r., Rec. s. 291, pkt 10; Trybunał, sprawa 174/83 Amman i in.
przeciwko Radzie, 4 lipca 1985 r., Rec. s. 2133, pkt 12; Trybunał, sprawa 175/83 Culmsee i in. przeciwko KES, 4 lipca 1985 r.,
Rec. s. 2149, pkt 12; Trybunał, sprawa 257/85 Dufay przeciwko Parlamentowi, 1 kwietnia 1987 r., Rec. s. 1561, pkt 21; Trybunał,
sprawa 401/85 Schina przeciwko Komisji, 7 października 1987 r., Rec. s. 3911, pkt 9
2.      Określenie terminu do wniesienia skargi jest kwestią prawną. Obowiązujące przepisy nie przewidują konkretnego terminu do złożenia
wniosku o odszkodowanie wynikające ze stosunku pracy pomiędzy urzędnikiem a instytucją, w której jest on zatrudniony. Wprost
przeciwnie, termin do złożenia wniosku o odszkodowanie określa się w świetle okoliczności sprawy, zgodnie z zasadą przestrzegania
rozsądnego terminu, czyli, między innymi, w świetle: znaczenia sporu dla zainteresowanego, stopnia złożoności sprawy, zachowania
stron oraz, orientacyjnie, poprzez odesłanie do art. 46 statutu Trybunału, uważanego za termin maksymalny. W tym względzie,
jeśli Sąd do spraw Służby Publicznej ustali istotne dla sprawy fakty i dokona ich niezależnej oceny, z zastrzeżeniem przypadku
ich przeinaczenia, to następnie dokonuje ich kwalifikacji prawnej w świetle zasady przestrzegania rozsądnego terminu, pod
kontrolą Sądu Pierwszej Instancji.
(zob. pkt 25–27)
3.      Z pozostawionej przez art. 111 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji możliwości wydania rozstrzygnięcia w drodze postanowienia
z uzasadnieniem w przedmiocie skargi, która jest oczywiście niedopuszczalna lub oczywiście pozbawiona podstawy prawnej, można
skorzystać nawet przed złożeniem odpowiedzi na skargę, a zasadności skorzystania z tego przepisu nie ocenia się według liczby
motywów podniesionych w wydanym postanowieniu.
(zob. pkt 50)