WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
z dnia 9 listopada 2004 r.
Sprawa T‑116/03
Oreste Montalto
przeciwko
Radzie Unii Europejskiej
Urzędnicy – Zatrudnienie – Członek personelu tymczasowego – Ogłoszenie o wolnym stanowisku – Nabór
Pełny tekst w języku francuskim II‑0000
Przedmiot:      Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Rady z dnia 23 maja 2002 r. w sprawie powołania dodatkowego prezesa
izby odwoławczej i przewodniczącego Wydziału ds. Odwołań Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
(Dz.U. 2002, C 130, str. 2) oraz wniosek o odszkodowanie.
Orzeczenie:      Decyzja Rady z dnia 23 maja 2002 r. w sprawie powołania dodatkowego prezesa izby odwoławczej i przewodniczącego Wydziału ds.
Odwołań OHIM zostaje uchylona. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Rada zostaje obciążona kosztami postępowania.
Streszczenie
1.     Urzędnicy – Członkowie personelu tymczasowego – Pracownicy w grupie zaszeregowania A1 lub A2 – Zatrudnienie przewodniczącego
izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego – Zatrudnienie – Porównanie zasług – Uznanie administracyjne
– Granice – Przestrzeganie warunków zawartych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku oraz wymogów proceduralnych przyjętych w zakresie
uznania
(rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 120 ust. 1 i art. 131 ust. 1)
2.     Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy – Ciężar dowodu
3.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Uchylenie bezprawnego aktu, który został zaskarżony – Stosowne zadośćuczynienie
za krzywdę
1.     Organ upoważniony do zawarcia umowy dysponuje – zwłaszcza w przypadku gdy stanowisko, które ma zostać obsadzone, jest bardzo
wysokie i odpowiada grupie zaszeregowania A1 lub A2 – szerokim zakresem uznania przy porównywaniu zasług kandydatów na takie
stanowisko. Działanie w ramach tego szerokiego zakresu uznania wymaga jednak przynajmniej przestrzegania właściwych uregulowań,
to znaczy nie tylko ogłoszenia o wolnym stanowisku, lecz również ewentualnych wymogów proceduralnych, które organ ten ustalił
dla korzystania ze swojego uznania.
W tym zakresie do organu upoważnionego do zawarcia umowy należy skrupulatne badanie dokumentów kandydatów oraz sumienne przestrzeganie
wymagań ustalonych w szczególności w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, co oznacza, że organ ten jest zobowiązany odrzucić wszystkich
kandydatów, którzy nie spełniają jednego z tych wymagań, gdy powinny one być spełnione kumulatywnie. Ogłoszenie o wolnym stanowisku
stanowi ramy prawne, które organ upoważniony do zawarcia umowy sam sobie narzuca i których powinien skrupulatnie przestrzegać.
Wymagania te są wiążące również dla Rady Administracyjnej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przy wykonywaniu
przez nią uprawnień przyznanych na podstawie rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w ramach procedury
powoływania przewodniczącego izb odwoławczych tej instytucji. Nawet jeśli to nie ona dokonuje powołania, to jednak do niej
należy sporządzenie listy trzech kandydatów, na podstawie której Rada podejmie decyzję w sprawie powołania, co oznacza, że
posiada ona szeroki zakres uznania w odniesieniu do kandydatów, a zatem pełni rolę decyzyjną.
(zob. pkt 63–68 i 107)
Odesłanie: Trybunał, sprawa C­­–35/92 P Parlament przeciwko Frederiksenowi, 18 marca 1993 r., Rec. str. I‑991, pkt 15 i 16;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑356/94 Vecchi przeciwko Komisji, 2 października 1996 r., RecFP str. I‑A‑437 i II‑1251, pkt 50–58;
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑95/01 Coget i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 20 września 2001 r., RecFP str. I‑A‑191
i II‑879, pkt 113; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑158/01 Tilgenkamp przeciwko Komisji, 9 lipca 2002 r., RecFP str. I‑A‑111
i II‑595, pkt 58; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑73/01 Pappas przeciwko Komitetowi Regionów, 18 września 2003 r., dotychczas
nieopublikowany w Zbiorze, pkt 52–54
2.     Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty uzależniona jest od łącznego wystąpienia szeregu przesłanek dotyczących bezprawności
zachowania zarzucanego instytucjom, rzeczywistego wystąpienia podnoszonej szkody oraz istnienia związku przyczynowego między
zachowaniem a podnoszoną szkodą. Z tego wynika, że nawet w przypadku ustalenia winy instytucji odpowiedzialność Wspólnoty
powstaje tylko wtedy, gdy skarżący jest w stanie wykazać, że szkoda rzeczywiście wystąpiła.
(zob. pkt 125 i 126)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑82/91 Latham przeciwko Komisji, 9 lutego 1994 r., RecFP str. I‑A‑15 i II‑61,
pkt 72; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑165/95 Lucaccioni przeciwko Komisji, 14 maja 1998 r., RecFP str. I‑A‑203 i II‑627,
pkt 57; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑172/00 Pierard przeciwko Komisji, 24 kwietnia 2001 r., RecFP str. I‑A‑91 i II‑429,
pkt 34 i 35
3.     Uchylenie zaskarżonego aktu może stanowić, samo w sobie, stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie za całą krzywdę,
jakiej strona skarżąca mogła doznać.
(zob. pkt 127)
Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑343/87 Culin przeciwko Komisji, 7 lutego 1990 r., Rec. str. I‑225, pkt 25–29; Sąd Pierwszej
Instancji, sprawa T‑60/94 Pierrat przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 26 stycznia 1995 r., RecFP str. I‑A‑23 i II‑77, pkt 62