61995CO0257_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-257/95,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του tribunal administratif de Clermont-Ferrand (Γαλλία) προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
Gerard Bresle
και
Prefet de la Region Auvergne και Prefet du Puy-de-Dome,
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 95 του Συνθήκης ΕΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους G. C. Rodriguez Iglesias, Πρόεδρο, K. N. Kακούρη, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet και G. Hirsch, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann, H. Ragnemalm, L. Sevon και M. Wathelet (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Γ. Κοσμάς
γραμματέας: R. Grass
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Mε απόφαση της 27ης Ιουνίου 1995, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 28 Ιουλίου 1995, το tribunal administratif de Clermont-Ferrand υπέβαλε στο Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΚ, ένα προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 95 της ίδιας συνθήκης.
2 Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του G. Bresle και του prefet du Puy-de-Dome, σχετικά με την άρνηση του δευτέρου να μειώσει τη φορολογική ιπποδύναμη του αυτοκινήτου του G. Bresle.
3 Με την απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1987, 433/85, Feldain (Συλλογή 1987, σ. 3521), το Δικαστήριο έκρινε ότι ένα σύστημα τελών κυκλοφορίας όπως το γαλλικό είχε αποτελέσματα ενέχοντα διακρίσεις ή προστατευτικά, κατά την έννοια του άρθρου 95 της Συνθήκης. Συναφώς, το Δικαστήριο εξέτασε, μεταξύ άλλων, τους τρόπους καθορισμού της φορολογικής ιπποδυνάμεως που θεσπίστηκαν με την εγκύκλιο 77-191, της 23ης Δεκεμβρίου 1977 (Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας της 8ης Φεβρουαρίου 1978, σ. 1052, στο εξής: εγκύκλιος 77-191), και έκρινε ότι οι τρόποι αυτοί είχαν ως συνέπεια τη δυσμενή μεταχείριση των εισαγομένων από άλλα κράτη μέλη αυτοκινήτων.
4 Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, οι γαλλικές αρχές διευκρίνισαν, με την εγκύκλιο 91-71, της 20ής Σεπτεμβρίου 1991 (Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας της 23ης Ιουνίου 1993, σ. 8833, στο εξής: εγκύκλιος 91-71), τους όρους υπό τους οποίους έπρεπε ή όχι να διορθωθούν οι φορολογικές ιπποδυνάμεις ορισμένων αυτοκινήτων.
5 Το παράρτημα Ι της εγκυκλίου αυτής, τιτλοφορούμενο "Κατηγορίες αυτοκινήτων των οποίων δεν μπορεί να διορθωθεί η φορολογική ιπποδύναμη", προβλέπει ότι:
"'Ολες οι αιτήσεις που υποβάλλονται από ιδιοκτήτες ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων, τα οποία εμπίπτουν σε μια από τις απαριθμούμενες κατωτέρω κατηγορίες, είναι αβάσιμες και πρέπει συνεπώς να απορρίπτονται:
α) τα οχήματα των οποίων η φορολογική ιπποδύναμη υπολογίστηκε σύμφωνα με τις διατάξεις της εγκυκλίου της 28ης Δεκεμβρίου 1956.
Η εγκύκλιος της 23ης Δεκεμβρίου 1977 δεν έχει εφαρμογή παρά σε ορισμένες κατηγορίες ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων: επομένως, τα ιδιωτικής χρήσεως αυτοκίνητα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εγκυκλίου αυτής και όλες οι λοιπές κατηγορίες οχημάτων (...) εξακολουθούν να διέπονται από τις διατάξεις της εγκυκλίου της 28ης Δεκεμβρίου 1956, όσον αφορά τον υπολογισμό της φορολογικής ιπποδυνάμεώς τους. Επομένως, η φορολογική ιπποδύναμή τους δεν μπορεί να τροποποιηθεί.
Μεταξύ των ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων, αυτό ισχύει για:
α 1) τα οχήματα που τέθηκαν σε κυκλοφορία για πρώτη φορά πριν από την 1η Ιανουαρίου 1978,
α 2) τα οχήματα που ταξινομήθηκαν για πρώτη φορά μετά την 1η Ιανουαρίου 1978, αλλά των οποίων ο τύπος εγκρίθηκε πριν από την έναρξη εφαρμογής της εγκυκλίου της 23ης Δεκεμβρίου 1977, δηλαδή πριν από την 1η Ιανουαρίου 1978.
(...)"
6 Το παράρτημα ΙΙ της εγκυκλίου 91-71 περιέχει τον κατάλογο των τύπων των ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτων των οποίων τροποποιήθηκε η φορολογική ιπποδύναμη. Δεδομένου ότι στην παρούσα υπόθεση πρόκειται για αυτοκίνητο μάρκας Porsche και τύπου 930-19, από τον ανωτέρω κατάλογο προκύπτει ότι η αρχική φορολογική ιπποδύναμη, ανερχόμενη σε 19 ίππους, τροποποιείται και ανέρχεται πλέον σε 13 ίππους, εφόσον η ημερομηνία εγκρίσεως του τύπου είναι η 16η Ιουνίου 1987 και το αυτοκίνητο δεν τέθηκε το πρώτον σε κυκλοφορία πριν από την ημερομηνία αυτή.
7 Από της 16ης Απριλίου 1986, ο G. Bresle είναι κύριος ενός αυτοκινήτου Porsche 930-19, το οποίο εγκρίθηκε μεμονωμένα από τη service des Mines (αρμόδια γαλλική υπηρεσία) στις 3 Ιανουαρίου 1978 και τέθηκε σε κυκλοφορία στις 21 Ιουλίου 1981. Η φορολογική ιπποδύναμη του οχήματος αυτού καθορίστηκε στους 19 ίππους, βάσει των κριτηρίων που προβλέπονταν στην εγκύκλιο της 28ης Δεκεμβρίου 1956 (Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας της 22ας Ιανουαρίου 1957).
8 Βάσει του παραρτήματος ΙΙ της εγκυκλίου 91-71, ο G. Bresle υπέβαλε δύο φορές αίτηση στον prefet du Puy-de-Dome, ζητώντας να μειωθεί η φορολογική ιπποδύναμη του αυτοκινήτου του μάρκας Porsche από 19 σε 13 ίππους. Οι αιτήσεις αυτές απορρίφθηκαν, η μια ρητώς και η άλλη σιωπηρώς, με αποφάσεις της 26ης Μαΐου 1992 και της 2ας Αυγούστου 1992, αντιστοίχως.
9 Ο G. Bresle προσέβαλε τις δύο αυτές αποφάσεις ενώπιον του tribunal administratif de Clermont-Ferrand (στο εξής: tribunal administratif), ζητώντας, αφενός μεν, να ακυρωθούν οι αποφάσεις αυτές και, συνεπώς, να μειωθεί η φορολογική ιπποδύναμη του αυτοκινήτου του, αφετέρου δε, να υποχρεωθεί το Δημόσιο να του καταβάλει ποσά 4 000 και 5 000 γαλλικών φράγκων (FF) αντιστοίχως, κατ' εφαρμογή του άρθρου L. 8-1 του γαλλικού κώδικα περί διοικητικών πρωτοδικείων και εφετείων.
10 Με προδικαστική απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 1994, το tribunal administratif, αφενός, διέταξε την ένωση των δύο προσφυγών ακυρώσεως και απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή που στρεφόταν κατά της σιωπηράς απορριπτικής αποφάσεως της 2ας Αυγούστου 1992, για τον λόγο ότι με την προσφυγή αυτή εζητείτο η ακύρωση μιας βεβαιωτικής αποφάσεως. Αφετέρου, το tribunal administratif απέρριψε τον ισχυρισμό περί εφαρμογής στη συγκεκριμένη περίπτωση της εγκυκλίου 77-191 και ζήτησε από τους διαδίκους να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους επί δύο λόγων ακυρώσεως, από τους οποίους ο ένας αντλείται από τη δι' εγκυκλίων εναρμόνιση του εθνικού δικαίου προς το κοινοτικό δίκαιο, ο δε άλλος από το συμβιβαστό της εγκυκλίου της 28ης Δεκεμβρίου 1956 προς το άρθρο 95 της Συνθήκης, μετά την έναρξη ισχύος του άρθρου αυτού.
11 Με την απόφαση περί παραπομπής, το tribunal administratif απέρριψε τον πρώτο από τους ανωτέρω λόγους ακυρώσεως, για τον λόγο ότι η εγκύκλιος της 28ης Δεκεμβρίου 1956 περιλαμβανόταν μεταξύ των διατάξεων στις οποίες το άρθρο 35.-Ι του νόμου 93-859, της 22ας Ιουνίου 1993 (Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας της 23ης Ιουνίου 1993, σ. 8815), αναγνώρισε αναδρομικώς ισχύ νόμου.
12 'Οσον αφορά τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, το tribunal administratif τόνισε ότι, κατ' εφαρμογή της εγκυκλίου 91-71, τα οχήματα που ταξινομήθηκαν για πρώτη φορά μετά την 1η Ιανουαρίου 1978, των οποίων όμως ο τύπος εγκρίθηκε πριν από την ημερομηνία αυτή, εξακολουθούν να διέπονται από τις διατάξεις της εγκυκλίου της 28ης Δεκεμβρίου 1956 και, επομένως, η φορολογική ιπποδύναμή τους δεν μπορεί να τροποποιηθεί.
13 Κατά το tribunal administratif, το αυτοκίνητο του G. Bresle υπάγεται στην τελευταία αυτή κατηγορία: αφενός μεν, ταξινομήθηκε στις 21 Ιουλίου 1981, αφετέρου δε, μολονότι εγκρίθηκε μεμονωμένα από τη service des Mines στις 3 Ιανουαρίου 1978, ο τύπος του αυτοκινήτου αυτού είχε εγκριθεί πριν από την 1η Ιανουαρίου 1978, βάσει των κριτηρίων που όριζε η εγκύκλιος της 28ης Δεκεμβρίου 1956. Επομένως, κατ' εφαρμογή του παραρτήματος Ι της εγκυκλίου 91-71, το αυτοκίνητο του G. Bresle δεν μπορεί να τύχει της μειώσεως της φορολογικής ιπποδυνάμεως που προβλέπεται στο παράρτημα ΙΙ της εν λόγω εγκυκλίου.
14 Ωστόσο, το tribunal administratif υποστήριξε ότι, δεδομένου ότι ο τύπος του αυτοκινήτου Porsche 930-19 εγκρίθηκε πριν από την έναρξη της ισχύος της Συνθήκης ΕΟΚ, ενόψει της ισχύος που ανέπτυσσαν τότε τα αυτοκίνητα που παράγονταν στη Γαλλία και τα αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν εντός άλλων κρατών μελών, ο προβλεπόμενος από την έχουσα νομοθετική ισχύ εγκύκλιο της 28ης Δεκεμβρίου 1956 τρόπος υπολογισμού είναι δυνατόν, από της ενάρξεως της ισχύος της Συνθήκης, να ενέχει διακρίσεις κατά την έννοια του άρθρου 95.
15 Υπό τις συνθήκες αυτές, το tribunal administratif υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
"Μπορεί ο τρόπος υπολογισμού της φορολογικής ιπποδυνάμεως των οχημάτων, κατ' εφαρμογήν της έχουσας αναδρομικώς νομοθετική ισχύ εγκυκλίου του Secretaire d' Etat aux Travaux Publics, aux Transports et au Tourisme (Υφυπουργού Δημοσίων 'Εργων, Μεταφορών και Τουρισμού) της 28ης Δεκεμβρίου 1956, να θεωρηθεί ως ενέχων διακρίσεις, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 95 της Συνθήκης της 25ης Μαρτίου 1957 περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, όσον αφορά τα οχήματα των οποίων ο τύπος εγκρίθηκε μετά την έναρξη ισχύος της εν λόγω συνθήκης και πριν από την 1η Ιανουαρίου 1978;"
16 Πρέπει να τονιστεί, εκ προοιμίου, ότι, η ανάγκη να διατυπωθεί ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου που να είναι χρήσιμη στο εθνικό δικαστήριο επιβάλλει, κατά πάγια νομολογία, το δικαστήριο αυτό να προσδιορίζει το πραγματικό και κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται τα ερωτήματα που υποβάλλει ή, τουλάχιστον, να εξηγεί τις πραγματικές περιστάσεις επί των οποίων στηρίζονται τα ερωτήματα αυτά (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 26ης Ιανουαρίου 1993, C-320/90, C-321/90 και C-322/90, Telemarsicabruzzo κ.λπ., Συλλογή 1993, σ. Ι-393, σκέψη 6 διατάξεις της 19ης Μαρτίου 1993, C-157/92, Banchero, Συλλογή 1993, σ. Ι-1085, σκέψη 4 της 23ης Μαρτίου 1995, C-458/93, Saddik, Συλλογή 1995, σ. Ι-511, σκέψη 12 της 7ης Απριλίου 1995, C-167/94, Grau Gomis κ.λπ., Συλλογή 1995, σ. Ι-1023, σκέψη 8, και της 21ης Δεκεμβρίου 1995, C-307/95, Max Mara, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 6).
17 Η απόφαση περί παραπομπής δεν περιέχει επαρκείς ενδείξεις που να ικανοποιούν τις προϋποθέσεις αυτές. Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει απλώς, αφενός, το κείμενο μιας εγκυκλίου, στην οποία ο νόμος αναγνώρισε αναδρομικώς νομοθετική ισχύ, από το οποίο προκύπτει ότι ένα αυτοκίνητο όπως αυτό του G. Bresle δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να τύχει μειώσεως της φορολογικής ιπποδυνάμεως και, αφετέρου, ότι είναι ενδεχομένως ασύμβατος προς το άρθρο 95 της Συνθήκης ο τρόπος υπολογισμού της φορολογικής ιπποδυνάμεως των αυτοκινήτων που προκύπτει από μια άλλη εγκύκλιο, στην οποία ο νόμος αναγνώρισε επίσης αναδρομικώς νομοθετική ισχύ. Το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρει ούτε τις διατάξεις της τελευταίας αυτής εγκυκλίου που είναι κρίσιμες για τον καθορισμό του τρόπου υπολογισμού της φορολογικής ιπποδυνάμεως ούτε το περιεχόμενό τους ούτε τους ακριβείς λόγους για τους οποίους διερωτάται αν οι διατάξεις αυτές είναι συμβατές προς το κοινοτικό δίκαιο και έκρινε ότι ήταν αναγκαίο να υποβάλει ερώτημα στο Δικαστήριο ούτε, ακόμη, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου Porsche 930-19, στοιχεία ελλείψει των οποίων δεν καθίσταται δυνατή η αντικειμενική σύγκριση, υπό το πρίσμα του άρθρου 95 της Συνθήκης, με παρόμοια αυτοκίνητα που παράγονται στη Γαλλία.
18 Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο δεν μπορεί, βάσει των διαλαμβανομένων στην απόφαση περί παραπομπής στοιχείων που παραπέμπουν κατά τρόπο υπερβολικά ασαφή στις νομικές και πραγματικές καταστάσεις που έχει υπόψη του το εθνικό δικαστήριο, να δώσει μια χρήσιμη ερμηνεία του κοινοτικού δικαίου.
19 Επί πλέον, πρέπει να τονιστεί ότι τα πληροφοριακά στοιχεία που παρέχονται και τα ερωτήματα που υποβάλλονται με τις αποφάσεις περί παραπομπής δεν πρέπει μόνο να καθιστούν δυνατό στο Δικαστήριο να δίδει χρήσιμες απαντήσεις αλλά και στις κυβερνήσεις των κρατών μελών, καθώς και στους άλλους ενδιαφερομένους, να υποβάλλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου (προπαρατεθείσα διάταξη Μax Mara, σκέψη 7).
20 Επομένως, διαπιστώνεται ότι, κατ' εφαρμογή του άρθρου 92 του Κανονισμού Διαδικασίας, το προδικαστικό ερώτημα που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο είναι προδήλως απαράδεκτο.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
21 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Γαλλική Κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
διατάσσει:
Η αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το tribunal administratif de Clermont-Ferrand, με απόφαση της 27ης Ιουνίου 1995, είναι απαράδεκτη.
Λουξεμβούργο, 2 Φεβρουαρίου 1996.