62021TJ0483
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο πενταμελές τμήμα)
της 25ης Σεπτεμβρίου 2024 (
*1
)
«Ενέργεια – Εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας – Κοινή μεθοδολογία για τον περιφερειακό συντονισμό της επιχειρησιακής ασφάλειας – Απόρριψη της προτάσεως των διαχειριστών δικτύου – Περιφέρεια υπολογισμού δυναμικότητας – Περιφέρεια CORE – Συμβατότητα με τον κανονισμό (ΕΕ) 2019/942, τον κανονισμό (ΕΕ) 2019/943 και τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1485»
Στην υπόθεση T‑483/21,
Polskie sieci elektroenergetyczne S.A., με έδρα την Konstancin-Jeziorna (Πολωνία), εκπροσωπούμενη από την S. Goldberg, solicitor, και τους A. Galos και E. White, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
υποστηριζόμενη από τη
Δημοκρατία της Πολωνίας, εκπροσωπούμενη από τους B. Majczyna και M. Rzotkiewicz,
παρεμβαίνουσα,
κατά
Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER), εκπροσωπούμενου από τους P. Martinet, Z. Vujasinovic και E. Tremmel, επικουρούμενους από τους P. Goffinet, M. Shehu και L. Bersou, δικηγόρους,
καθού,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Schalin, πρόεδρο, P. Škvařilová-Pelzl, I. Nõmm, G. Steinfatt και D. Kukovec (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: I. Kurme, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 14ης Ιουνίου 2023,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την προσφυγή της δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Polskie sieci elektroenergetyczne S.A. ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του συμβουλίου προσφυγών του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER) της 28ης Μαΐου 2021 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), με την οποία επικυρώθηκε η απόφαση 33/2020 του ACER, της 4ης Δεκεμβρίου 2020, επί της προτάσεως των διαχειριστών συστημάτων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας (στο εξής: ΔΣΜ) της περιφέρειας που περιλαμβάνει το Βέλγιο, την Τσεχική Δημοκρατία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Κροατία, το Λουξεμβούργο, την Ουγγαρία, τις Κάτω Χώρες, την Αυστρία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβενία και τη Σλοβακία για τον υπολογισμό της δυναμικότητας με την ονομασία «CORE» (στο εξής: περιφέρεια CORE), σχετικά με την κοινή μεθοδολογία περιφερειακού συντονισμού της επιχειρησιακής ασφάλειας [στο εξής: μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC)], και με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της στην υπόθεση A-007-2021 (ενοποιημένη).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Η προσφεύγουσα είναι ο ΔΣΜ που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση, τη συντήρηση και την ανάπτυξη του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας στην Πολωνία. Δεδομένου ότι πρόκειται για δημόσια επιχείρηση, η προσφεύγουσα έχει ως μοναδικό μέτοχο το Πολωνικό Δημόσιο, εκπροσωπούμενο από τον πληρεξούσιο υπουργό που είναι επιφορτισμένος με τη στρατηγική υποδομή της ενέργειας.
3
Στις 17 Νοεμβρίου 2016 ο ACER εξέδωσε την απόφαση 06/2016, σχετικά με τον προσδιορισμό των περιφερειών για τον υπολογισμό της δυναμικότητας. Το άρθρο 1 και το παράρτημα I της αποφάσεως αυτής απαριθμούν την επικράτεια των κρατών μελών που περιλαμβάνονται στην περιφέρεια CORE.
4
Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, το άρθρο 6, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 76 του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1485 της Επιτροπής, της 2ας Αυγούστου 2017, σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριων γραμμών για τη διαχείριση του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΕ 2017, L 220, σ. 1), οι ΔΣΜ κάθε περιφέρειας υπολογισμού δυναμικότητας προτείνουν προς έγκριση στις εθνικές ρυθμιστικές αρχές (στο εξής: ΕΡΑ), το αργότερο τρεις μήνες μετά την έγκριση της μεθοδολογίας για τον συντονισμό της ανάλυσης επιχειρησιακής ασφάλειας [στο εξής: μεθοδολογία ανάλυσης (CSAM)], περί της οποίας προβλέπει το άρθρο 75, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, ορισμένη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC).
5
Δεδομένου ότι η μεθοδολογία αναλύσεως (CSAM) εγκρίθηκε στις 19 Ιουνίου 2019 με την απόφαση 07/2019 του ACER, οι ΔΣΜ όφειλαν να υποβάλουν πρόταση για τη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2019. Δεδομένου ότι οι ΔΣΜ δεν υπέβαλαν πρόταση εντός της προθεσμίας αυτής, ενημέρωσαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την καθυστέρησή τους και η Επιτροπή δέχθηκε να παρατείνει την προθεσμία έως τις 21 Δεκεμβρίου 2019.
6
Στις 19 Δεκεμβρίου 2019 οι ΔΣΜ της περιφέρειας CORE υπέβαλαν στις ΕΡΑ μια «κοινή μεθοδολογία των ΔΣΜ της περιφέρειας CORE για τον περιφερειακό συντονισμό της επιχειρησιακής ασφάλειας, η οποία εκπονήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 76 του κανονισμού 2017/1485» (στο εξής: πρόταση των ΔΣΜ). Η τελευταία ΕΡΑ έλαβε την πρόταση των ΔΣΜ στις 31 Ιανουαρίου 2020.
7
Η πρόταση των ΔΣΜ συνοδευόταν από επεξηγηματικό σημείωμα.
8
Σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 7, του κανονισμού 2017/1485, οι ΕΡΑ έπρεπε να αποφασίσουν σχετικά με τις προτάσεις αυτές εντός προθεσμίας έξι μηνών από την παραλαβή τους από την τελευταία ΕΡΑ. Εάν οι ΕΡΑ δεν κατέληγαν σε συμφωνία εντός της εξάμηνης αυτής προθεσμίας, ή κατόπιν κοινού αιτήματός τους, ο ACER θα πρέπει να εκδώσει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6, παράγραφος 8, του κανονισμού αυτού, απόφαση σχετικά με την εν λόγω πρόταση εντός προθεσμίας έξι μηνών, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 10, του κανονισμού (ΕΕ) 2019/942 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου 2019, για την ίδρυση Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ΕΕ 2019, L 158, σ. 22).
9
Στις 5 Ιουνίου 2020 ο πρόεδρος του φόρουμ των ρυθμιστικών αρχών ενέργειας της περιφέρειας CORE, εξ ονόματος των ΕΡΑ της περιφέρειας αυτής, ενημέρωσε τον ACER ότι οι τελευταίες είχαν συμφωνήσει να του ζητήσουν να αποφανθεί επί της προτάσεως των ΔΣΜ, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485. Το αίτημα αυτό, το οποίο εστάλη μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, συνοδευόταν από ανεπίσημο έγγραφο των ΕΡΑ της περιφέρειας CORE σχετικά με την πρόταση των ΔΣΜ, στην οποία εξέθεταν τις απόψεις τους.
10
Κατόπιν του εν λόγω αιτήματος, ο ACER έκρινε εαυτόν αρμόδιο να εκδώσει ατομική απόφαση σχετικά με μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) για την περιφέρεια CORE, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 10, στοιχείο βʹ, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2019/942.
11
Μετά από μακρά περίοδο συνεργασίας, διαβουλεύσεων και συζητήσεων μεταξύ του ACER, όλων των ΕΡΑ της περιφέρειας CORE και όλων των ΔΣΜ της περιφέρειας αυτής σχετικά με την πρόταση των ΔΣΜ και τις τροποποιήσεις που επήλθαν στην πρόταση αυτή σε διάφορες συνεδριάσεις και γύρους ψηφοφοριών, το ρυθμιστικό συμβούλιο του ACER, αποτελούμενο από εκπροσώπους των ΕΡΑ, εξέδωσε την απόφαση 33/2020. Το παράρτημα I της αποφάσεως αυτής περιέχει τη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) της περιφέρειας CORE, σύμφωνα με το άρθρο 76 του κανονισμού 2017/1485 [στο εξής: επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC)].
12
Στις 4 Φεβρουαρίου 2021 η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών του ACER κατά της αποφάσεως 33/2020, σύμφωνα με το άρθρο 28 του κανονισμού 2019/942. Ένας άλλος ΔΣΜ της περιφέρειας CORE, ήτοι η TransnetBW GmbH, άσκησε επίσης προσφυγή κατά της ίδιας αποφάσεως. Στις 18 Φεβρουαρίου 2021 το συμβούλιο προσφυγών συνένωσε τις δύο προσφυγές σε μία μόνον υπόθεση με αριθμό A‑007‑2021 (ενοποιημένη).
13
Με την προσβαλλόμενη απόφαση της 28ης Μαΐου 2021, το συμβούλιο προσφυγών του ACER επικύρωσε την απόφαση 33/2020 και απέρριψε στο σύνολό τους τις δύο προσφυγές ακυρώσεως που είχαν ασκηθεί κατά της αποφάσεως αυτής.
Αιτήματα των διαδίκων
14
Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να καταδικάσει τον ACER στα δικαστικά έξοδα.
15
Ο ACER ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή στο σύνολό της·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα και τη Δημοκρατία της Πολωνίας στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
16
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει έξι λόγους ακυρώσεως. Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι το συμβούλιο προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι ο ACER είχε κατά νόμον τη δυνατότητα να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής και το περιεχόμενο του περιφερειακού συντονισμού. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται ότι είναι ανεπαρκής η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το συμβούλιο προσφυγών, καθόσον έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) ήταν σύμφωνη με το άρθρο 35 του κανονισμού (ΕΕ) 2019/943 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου 2019, σχετικά με την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΕ 2019, L 158, σ. 54), και με το άρθρο 40 της οδηγίας (ΕΕ) 2019/944 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουνίου 2019, σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την τροποποίηση της οδηγίας 2012/27/ΕΕ (ΕΕ 2019, L 158, σ. 125), τούτο δε παρά το υπερβολικά ευρύ πεδίο εφαρμογής της. Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το συμβούλιο προσφυγών, καθόσον έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν επηρέαζε τη δυνατότητα των ΔΣΜ να χρησιμοποιούν το κεντρικό μοντέλο καταμερισμού. Με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το συμβούλιο προσφυγών, καθόσον έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν παρέλειψε να θεσπίσει δίκαιους κανόνες στον τομέα του εμπορίου ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ ζωνών και να παράσχει κατάλληλα κίνητρα για τη διαχείριση της συμφορήσεως και των αποτελεσματικών επενδύσεων για διορθωτικά μέτρα συνδεόμενα με τον εξοπλισμό. Με τον έκτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το συμβούλιο προσφυγών, καθόσον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν εμπόδιζε την τήρηση των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, ιδίως των ορίων τάσεως, και ότι, ως εκ τούτου, η μεθοδολογία αυτή ήταν σύμφωνη με τις σχετικές νομικές διατάξεις.
17
Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει κατ’ αρχάς, από κοινού, τον πρώτο και τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, προτού εξετάσει εν συνεχεία, με τη σειρά αυτή, τον τέταρτο, τον πέμπτο, τον έκτο και τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως της προσφεύγουσας.
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις σχετικά με τη διαδικασία περιφερειακής αξιολογήσεως της επιχειρησιακής ασφάλειας
18
Κατά το άρθρο 3 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), ο περιφερειακός συντονισμός της επιχειρησιακής ασφάλειας που διέπεται από την εν λόγω μεθοδολογία περιλαμβάνει την περιφερειακή ανάλυση της επιχειρησιακής ασφάλειας, αφενός, και τη διαδικασία περιφερειακής αξιολογήσεως της επιχειρησιακής ασφάλειας (στο εξής: διαδικασία CROSA), την οποία αναλαμβάνουν τα περιφερειακά κέντρα συντονισμού (στο εξής: περιφερειακά κέντρα), σύμφωνα με το άρθρο 78, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1485, η οποία οδηγεί στην κατάρτιση διορθωτικών μέτρων με συντονισμένο τρόπο, σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, αφετέρου.
19
Πριν από την επί της ουσίας εξέταση των λόγων ακυρώσεως και των επιχειρημάτων που προέβαλε η προσφεύγουσα, πρέπει να εκτεθεί η λειτουργία της διαδικασίας CROSA, προκειμένου να γίνει καλύτερα κατανοητό το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η παρούσα διαδικασία και, ως εκ τούτου, να γίνουν καλύτερα κατανοητοί οι λόγοι τεχνικής φύσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα.
20
Η διαδικασία CROSA είναι μια διαδικασία που λαμβάνει χώρα, αφενός, άπαξ την προτεραία της παραδόσεως της ηλεκτρικής ενέργειας και, αφετέρου, τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα της παραδόσεως, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC).
21
Η εν λόγω διαδικασία αρχίζει με την αξιολόγηση της τοπικής επιχειρησιακής ασφάλειας, η οποία διενεργείται από κάθε ΔΣΜ στο δίκτυό του, σύμφωνα με το άρθρο 13 και το άρθρο 14, παράγραφος 1, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC).
22
Η εν λόγω αξιολόγηση καταλήγει στη δημιουργία, από κάθε ΔΣΜ, ενός ατομικού μοντέλου δικτύου, το οποίο ορίζεται στο άρθρο 2, σημείο 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2015/1222 της Επιτροπής, της 24ης Ιουλίου 2015, σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριων γραμμών για την κατανομή της δυναμικότητας και τη διαχείριση της συμφόρησης (ΕΕ 2015, L 197, σ. 24), ως ένα «σύνολο δεδομένων το οποίο […] περιγράφει τα χαρακτηριστικά συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας (παραγωγή, φορτίο και τοπολογία δικτύου)».
23
Όταν, στο ατομικό μοντέλο δικτύου, μια ροή σε γραμμή υπερβαίνει τη μέγιστη ροή, αυτό αντιστοιχεί σε φυσική συμφόρηση που συνιστά παραβίαση της ασφάλειας. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι αναγκαία η προετοιμασία και η εφαρμογή ενός διορθωτικού μέτρου για την τήρηση των ορίων της επιχειρησιακής ασφάλειας.
24
Ως διορθωτικό μέτρο ορίζεται, στο άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2015/1222, ένα «μη αυτοματοποιημένο ή αυτοματοποιημένο μέτρο που εφαρμόζει ένας ή περισσότεροι ΔΣΜ, προκειμένου να διατηρηθεί η επιχειρησιακή ασφάλεια». Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για την ανακατανομή, η οποία ορίζεται, στο άρθρο 2, σημείο 26, του κανονισμού 2019/943, ως «μέτρο, συμπεριλαμβανομένης της περικοπής, ενεργοποιούμενο από έναν ή περισσότερους [ΔΣΜ] ή διαχειριστές συστημάτων διανομής, μεταβάλλοντας την παραγωγή ή την κατανάλωση, ή και τα δύο, ώστε να αλλάξουν οι φυσικές ροές στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας και να μειωθεί μια φυσική συμφόρηση ή διαφορετικά να επιτευχθεί η ασφάλεια συστήματος», ή για την αντίρροπη συναλλαγή, η οποία ορίζεται στο άρθρο 2, σημείο 27, του κανονισμού αυτού ως η «διαζωνική συναλλαγή εκ μέρους διαχειριστών συστημάτων μεταξύ δύο ζωνών προσφοράς για να μειωθεί η φυσική συμφόρηση».
25
Κατά την προετοιμασία του ατομικού μοντέλου δικτύου και τον εντοπισμό τυχόν συμφορήσεως, ο ΔΣΜ μπορεί ήδη να προγραμματίσει την ενεργοποίηση διορθωτικών μέτρων, σε σχεδόν πραγματικό χρόνο, για την αντιμετώπιση των εν λόγω παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας, σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC). Οι ενέργειες αυτές μπορούν να έχουν ή να μην έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις.
26
Από το άρθρο 9, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προκύπτει ότι συνιστούν διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις εκείνα που μπορούν, τουλάχιστον ενίοτε, να επιλύσουν συμφόρηση ως προς τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο της 5, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, ήτοι όλα τα κρίσιμα στοιχεία δικτύου που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό της δυναμικότητας ανταλλαγής μεταξύ ζωνών, όπως προκύπτουν από τις μεθοδολογίες για τον υπολογισμό της δυναμικότητας, και όλα τα άλλα στοιχεία δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV. Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο δʹ, σημεία i και ii, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC), κάθε ΔΣΜ μπορεί να αποκλείσει μονομερώς ορισμένα στοιχεία δικτύου από τη διαδικασία CROSA. Προσέτι, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC), οι ΔΣΜ μπορούν επίσης να αποκλείσουν με ομοφωνία οποιοδήποτε στοιχείο δικτύου από τη διαδικασία CROSA, εξαιρουμένων των κρίσιμων στοιχείων δικτύου.
27
Στο ατομικό μοντέλο δικτύου του, ο ΔΣΜ πρέπει επίσης να αναφέρει τη διαθεσιμότητα όλων των διορθωτικών μέτρων που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 1, της ίδιας μεθοδολογίας.
28
Στη συνέχεια, σύμφωνα με το άρθρο 18 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC), τα ατομικά μοντέλα δικτύου παρέχονται στα περιφερειακά κέντρα και συγχωνεύονται από αυτά με σκοπό τη δημιουργία κοινού μοντέλου δικτύου για όλες τις ώρες της ημέρας. Το κοινό μοντέλο δικτύου ορίζεται, στο άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού 2015/1222, ως, μεταξύ άλλων, ένα «σύνολο δεδομένων σε επίπεδο Ένωσης το οποίο έχει συμφωνηθεί μεταξύ διαφόρων ΔΣΜ και περιγράφει τα κύρια χαρακτηριστικά του συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας (παραγωγή, φορτία και τοπολογία δικτύου)».
29
Πράγματι, ακόμη και αν κάθε ΔΣΜ παρέχει ατομικό μοντέλο δικτύου χωρίς συμφόρηση, λόγω των προγραμματισμένων διορθωτικών μέτρων, οι ροές στα στοιχεία του δικτύου μπορούν να μεταβληθούν κατά τον χρόνο της συγχωνεύσεως των διαφόρων μοντέλων στο κοινό μοντέλο δικτύου και ενδέχεται να εμφανισθούν νέες συμφορήσεις.
30
Κατά συνέπεια, σκοπός της διαδικασίας CROSA είναι να συντονίσει, να επικυρώσει και να εφαρμόσει διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC). Ειδικότερα, ο αλγόριθμος στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA, που καλείται «βελτιστοποίηση των διορθωτικών μέτρων», εντοπίζει, για κάθε ώρα στο κοινό μοντέλο δικτύου, έναν βέλτιστο συνδυασμό όλων των διορθωτικών μέτρων με διαθέσιμες διασυνοριακές επιπτώσεις των ΔΣΜ, προκειμένου να επιλυθούν όλες οι εντοπισθείσες συμφορήσεις στα στοιχεία του δικτύου που έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις στο κοινό μοντέλο δικτύου, και δη χωρίς να δημιουργηθούν νέες, σύμφωνα με τα άρθρα 20, 23, 24 καθώς και το άρθρο 27, παράγραφος 1, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC).
31
Τα εν λόγω διορθωτικά μέτρα θα υλοποιηθούν την επόμενη ημέρα, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στον πραγματικό χρόνο, σύμφωνα με το άρθρο 31, παράγραφος 1, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC).
32
Η ίδια λογική ισχύει και για τη λεγόμενη «ενδοημερήσια» διαδικασία CROSA, η οποία λαμβάνει χώρα την ημέρα της παραδόσεως της ηλεκτρικής ενέργειας. Τα περιφερειακά κέντρα καταρτίζουν, τουλάχιστον τρεις φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας, διορθωτικά μέτρα με συντονισμένες διασυνοριακές επιπτώσεις για τους ΔΣΜ.
33
Εντούτοις, αν ένας ΔΣΜ εντοπίσει νέα παραβίαση της επιχειρησιακής ασφάλειας μεταξύ δύο επαναλήψεων της διαδικασίας CROSA, ή μετά την τελευταία επανάληψη της διαδικασίας CROSA, όταν διενεργεί ανάλυση της τοπικής επιχειρησιακής ασφάλειας, μπορεί να επιλύσει την εν λόγω παραβίαση με τη διαδικασία ταχείας ενεργοποιήσεως, εκτός της διαδικασίας CROSA, σύμφωνα με το άρθρο 33, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC).
Επί του πρώτου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως οι οποίοι αφορούν την αρμοδιότητα του ACER και το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC)
34
Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, υποστηρίζει, κατ’ αρχάς, ότι ο ACER δεν είχε κατά νόμον τη δυνατότητα να αποκλίνει από την πρόταση των ΔΣΜ σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) και να το διευρύνει. Εν συνεχεία, υποστηρίζει ότι οι αρμοδιότητες του ACER δεν είναι «επακριβώς οριοθετημένες», σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, για τον λόγο ότι το συμβούλιο προσφυγών υπογράμμισε, στο σημείο 484 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αρμοδιότητες του ACER περιορίζονται μόνον από τις αρχές της αναλογικότητας και της επικουρικότητας, κατά την έννοια των άρθρων 4 και 5 ΣΕΕ. Τέλος, η προσφεύγουσα παραθέτει διάφορα παραδείγματα αντλούμενα από την προσβαλλόμενη απόφαση τα οποία αποδεικνύουν ότι το συμβούλιο προσφυγών είχε αποδεχθεί, εκφράζοντας μάλιστα την ικανοποίησή του, ότι ο ACER αποκλίνει από τις αρμοδιότητές του, μολονότι δεν διέθετε καμία νομική βάση προς τούτο.
35
Στο πλαίσιο του τρίτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, προβάλλει ότι το συμβούλιο προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) και, ειδικότερα, ο εκ μέρους του καθορισμός των στοιχείων δικτύου και των διορθωτικών μέτρων ήσαν σύμφωνοι προς το άρθρο 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 και το άρθρο 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944. Κατά την προσφεύγουσα, η εν λόγω μεθοδολογία χαρακτηρίζει σχεδόν όλα τα στοιχεία του δικτύου της και όλα τα διορθωτικά μέτρα ως έχοντα διασυνοριακές επιπτώσεις, όπερ στερεί από τους ΔΣΜ την ικανότητά τους να διαχειρίζονται τις ροές ηλεκτρικής ενέργειας στα δίκτυά τους και να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις που υπέχουν, περιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ικανότητά τους να διασφαλίζουν την επιχειρησιακή ασφάλεια. Ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) αγνοεί τη διάκριση μεταξύ των παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας που «απαιτούν» συντονισμένη διαχείριση και εκείνων που δεν «απαιτούν» τη διαχείριση αυτή βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1485 και αντιβαίνει στο άρθρο 76, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, από το οποίο απορρέει η διάκριση αυτή.
36
Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν είναι συμβατή με το άρθρο 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM), το οποίο προβλέπει ότι, κατά την προετοιμασία της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), οι ΔΣΜ πρέπει να θεσπίζουν «κανόνες οι οποίοι να καθορίζουν ορισμένη διαδικασία για την κατάρτιση κοινού καταλόγου διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις και για τον προσδιορισμό των ΔΣΜ που επηρεάζονται από τις επιπτώσεις των διορθωτικών αυτών μέτρων, σύμφωνα με το άρθρο 15» της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM). Πλην όμως, στην επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC), ο ACER εισήγαγε τεκμήριο διασυνοριακών επιπτώσεων το οποίο θα μπορούσε να ανατραπεί μόνον ομόφωνα από τους ΔΣΜ.
37
Ο ACER αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας καθώς και εκείνα της Δημοκρατίας της Πολωνίας και ζητεί την απόρριψη αυτών των λόγων ακυρώσεως.
38
Στο πλαίσιο αυτό, η ACER αμφισβητεί το παραδεκτό του πρώτου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως. Όσον αφορά τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, ο ACER υποστηρίζει, αφενός, ότι δεν είναι αρκούντως σαφής και ακριβής κατά την έννοια του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όπερ τον εμποδίζει να δώσει χρήσιμη απάντηση και, αφετέρου, ότι συνιστά νέο ισχυρισμό, ο οποίος δεν προβλήθηκε ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών. Όσον αφορά τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, ο ACER υποστηρίζει ότι αυτός στηρίζεται, αφενός, στα ίδια ακριβώς επιχειρήματα τα οποία είχαν ήδη διατυπωθεί ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών και, αφετέρου, σε ένα νέο επιχείρημα, στηριζόμενο στο άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485.
Επί του παραδεκτού του πρώτου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως
39
Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως δεν είναι αρκούντως σαφής και ακριβής κατά την έννοια του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, από το υπόμνημά του αντικρούσεως προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι ο ACER κατανόησε το σύνολο των αιτιάσεων που διατύπωσε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο αυτό και ότι απάντησε λυσιτελώς σε αυτές, παρέχοντας τοιουτοτρόπως στο Γενικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του, με συνέπεια να πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός περί απαραδέκτου.
40
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι με τον πρώτον αυτόν λόγο ακυρώσεως εισάγεται νέος ισχυρισμός, είναι αληθές ότι η κατά νόμον δυνατότητα του ACER να εκδώσει απόφαση αποκλίνουσα από την πρόταση των ΔΣΜ σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) δεν φαίνεται να αμφισβητήθηκε ρητώς από την προσφεύγουσα ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών, οπότε ο λόγος αυτός πρέπει να κριθεί απαράδεκτος. Πράγματι, όπως προκύπτει από το άρθρο 29 του κανονισμού 2019/942, οι προσφυγές ακυρώσεως κατά αποφάσεως ληφθείσας από τον ACER δυνάμει του εν λόγω κανονισμού μπορούν να ασκούνται ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνον αφού εξαντληθεί η διαδικασία ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών του άρθρου 28 του ίδιου κανονισμού, όπερ συνεπάγεται, κατ’ αρχήν, ότι λόγοι που δεν προβλήθηκαν ενώπιον του εν λόγω συμβουλίου δεν μπορούν να προβληθούν για πρώτη φορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως. Πράγματι, καθόσον η προσφυγή ακυρώσεως αφορά μόνον την απόφαση του συμβουλίου προσφυγών, πρέπει να ασκείται λαμβανομένου υπόψη του πραγματικού και νομικού πλαισίου των διαφορών όπως αυτές ήχθησαν ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών (απόφαση της 16ης Μαρτίου 2022, MEKH και FGSZ κατά ACER, T‑684/19 και T‑704/19, EU:T:2022:138, σκέψη 48). Εν πάση περιπτώσει, για τους λόγους που εκτίθενται κατωτέρω, ο πρώτος αυτός λόγος ακυρώσεως είναι αβάσιμος και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί.
41
Όσον αφορά τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν προς στήριξη του τρίτου λόγου ακυρώσεως, τα οποία ήσαν ακριβώς τα ίδια με αυτά τα οποία είχαν ήδη προβληθεί από την προσφεύγουσα ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα παραδεκτώς βάλλει, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, κατά της συλλογιστικής που ακολούθησε το συμβούλιο προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση και, ειδικότερα, παραδεκτώς επιχειρεί να αποδείξει ότι η συλλογιστική αυτή ενέχει πλάνη περί το δίκαιο, στηριζόμενη, εάν η ίδια το θεωρεί αναγκαίο, σε αιτιάσεις που είχαν ήδη προβληθεί ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών, αλλά απορρίφθηκαν από αυτό. Σε αντίθετη περίπτωση, η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία θα έχανε εν μέρει το νόημά της. Εν προκειμένω, στο σημείο 566 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το συμβούλιο προσφυγών ολοκλήρωσε την ανάλυσή του σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) κρίνοντας ότι το πεδίο αυτό ήταν σύμφωνο προς το άρθρο 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943, το άρθρο 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944 και το άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485. Επομένως, τα επιχειρήματα με τα οποία η προσφεύγουσα επιδιώκει να θέσει υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό, στο οποίο κατέληξε το συμβούλιο προσφυγών με την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι παραδεκτά.
42
Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι είναι νέο το επιχείρημα που στηρίζεται στο άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485, το οποίο προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξη του τρίτου λόγου ακυρώσεως, διαπιστώνεται ότι, στα σημεία 552 έως 566 της προσβαλλομένης αποφάσεως, κατά την εξέταση της εννοίας του «διορθωτικού μέτρου με διασυνοριακές επιπτώσεις», το συμβούλιο προσφυγών στήριξε, μεταξύ άλλων, τη συλλογιστική του στη διάταξη αυτή. Επομένως, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του ACER, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως νέο και, ως εκ τούτου, είναι παραδεκτό.
Επί του βασίμου του πρώτου λόγου ακυρώσεως
43
Όσον αφορά το βάσιμο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, επισημαίνεται ότι το άρθρο 6, παράγραφος 10, του κανονισμού 2019/942 και το άρθρο 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485 εξουσιοδοτούν τον ACER να αποφαίνεται ή να εκδίδει ατομικές αποφάσεις, εντός έξι μηνών, σχετικά με ρυθμιστικά ζητήματα ή προβλήματα που επηρεάζουν τις διασυνοριακές συναλλαγές ή τη διασυνοριακή ασφάλεια του συστήματος και εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των ΕΡΑ, όπως είναι η έγκριση της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), εάν δεν κατέστη δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία των αρμόδιων ΕΡΑ εντός της ταχθείσας προς τούτο προθεσμίας ή εάν οι αρμόδιες ΕΡΑ υπέβαλαν στον ACER κοινό αίτημα περί αυτού.
44
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 5ης Ιουνίου 2020, οι ΕΡΑ της περιφέρειας CORE, μέσω του προέδρου του Φόρουμ Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας της εν λόγω περιφέρειας, ζήτησαν από κοινού από τον ACER, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485, να αποφανθεί επί της προτάσεως των ΔΣΜ.
45
Επομένως, η αρμοδιότητα του ACER να αποφανθεί ή να εκδώσει οριστική απόφαση σχετικά με την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) βασιζόταν, εν προκειμένω, στο γεγονός, όπερ μνημονεύεται στο άρθρο 6, παράγραφος 10, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2019/942 και στο άρθρο 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485, ότι όλες οι ΕΡΑ είχαν ζητήσει από κοινού από τον ACER να αποφανθεί επί της εν λόγω μεθοδολογίας.
46
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, του γράμματος του άρθρου 6 του κανονισμού 2019/942, αλλά και του πλαισίου και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση αυτή, το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 39 έως 61 της αποφάσεώς του της 15ης Φεβρουαρίου 2023, Austrian Power Grid κ.λπ. κατά ACER (T‑606/20, εκκρεμεί η εκδίκαση αναιρέσεως, EU:T:2023:64), έκρινε ότι ο ACER δεν δεσμευόταν από τη θέση που είχαν λάβει οι αρμόδιες ΕΡΑ και ότι μπορούσε, λαμβανομένων υπόψη των εξουσιών λήψεως αποφάσεως που του είχαν ανατεθεί χάριν της αποτελεσματικής ασκήσεως των ρυθμιστικών καθηκόντων του, να τροποποιήσει τις προτάσεις των ΔΣΜ πριν από την έγκρισή τους. Λαμβανομένης υπόψη της διατυπώσεώς του, το άρθρο 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485, το οποίο εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο με τον κανονισμό 2019/942 και επιδιώκει ανάλογους σκοπούς με τον κανονισμό αυτόν, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την ίδια έννοια, δεδομένου ότι εξουσιοδοτεί τον ACER να αποφασίζει ο ίδιος σχετικά με τις προτάσεις που του υποβάλλουν οι ΕΡΑ, όπως συμβαίνει εν προκειμένω όσον αφορά την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC).
47
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι οι συναφείς αρμοδιότητες του ACER οριοθετούνται επακριβώς από το άρθρο 6, παράγραφος 10, του κανονισμού 2019/942 και το άρθρο 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485, όπερ καθιστά απορριπτέα την αιτίαση της προσφεύγουσας με την οποία προβάλλεται το αντίθετο.
48
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει επίσης ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, ο ACER είχε, βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 10, του κανονισμού 2019/942 και του άρθρου 6, παράγραφος 8, του κανονισμού 2017/1485, τη δυνατότητα να αποκλίνει από την πρόταση των ΔΣΜ σχετικά με το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) και διέθετε προς τούτο νομική βάση.
Επί του βασίμου του τρίτου λόγου ακυρώσεως
49
Όσον αφορά το βάσιμο του τρίτου λόγου ακυρώσεως, διαπιστώνεται ότι από το άρθρο 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 προκύπτει ότι οι ΔΣΜ είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση των ροών ηλεκτρικής ενέργειας και τη διασφάλιση ασφαλούς, αξιόπιστου και αποτελεσματικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας, σύμφωνα με το άρθρο 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944, ενώ τα περιφερειακά κέντρα συμπληρώνουν τον ρόλο των ΔΣΜ ασκώντας καθήκοντα περιφερειακής διαστάσεως που τους έχουν ανατεθεί, σύμφωνα με το άρθρο 37 του κανονισμού 2019/943.
50
Το άρθρο 37, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2019/943 προβλέπει ότι τα περιφερειακά κέντρα είναι υπεύθυνα για τη διεξαγωγή της διαδικασίας CROSA σύμφωνα με τις μεθοδολογίες που αναπτύσσονται δυνάμει του κανονισμού 2017/1485. Στο πλαίσιο της αρμοδιότητας αυτής, εκπονούν συντονισμένες δράσεις για τους ΔΣΜ, τις οποίες αυτοί εφαρμόζουν, εκτός εάν η εφαρμογή αυτή θα οδηγούσε σε παραβίαση των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας που καθορίζονται από κάθε ΔΣΜ, σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/943.
51
Κατά την προσφεύγουσα, όμως, το άρθρο 21, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1485 περιορίζει τον συντονισμό από τα περιφερειακά κέντρα μόνο στη διαχείριση των παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας οι οποίες «απαιτούν» συντονισμένη διαχείριση, ενώ η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) περιλαμβάνει επίσης παραβιάσεις οι οποίες δεν «απαιτούν» τέτοια διαχείριση.
52
Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι, για τον ορισμό των παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας οι οποίες απαιτούν συντονισμένη διαχείριση, το άρθρο 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485 δεν καθορίζει αυτοτελώς τις παραβιάσεις της επιχειρησιακής ασφάλειας οι οποίες απαιτούν συντονισμένη διαχείριση και εκείνες οι οποίες δεν απαιτούν συντονισμένη διαχείριση, αλλά παραπέμπει, συναφώς, στο άρθρο 76 του κανονισμού 2017/1485 και στη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) που υιοθετήθηκε βάσει του εν λόγω άρθρου. Η ίδια η προσφεύγουσα υποστηρίζει εξάλλου ότι το κρίσιμο νομικό κριτήριο για τον καθορισμό των διορθωτικών μέτρων που «απαιτούν» συντονισμένη διαχείριση είναι το προβλεπόμενο στο άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485.
53
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, για να εξετασθεί το βάσιμο του τρίτου λόγου ακυρώσεως, πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξακριβωθεί αν η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485, προτού εξετασθεί, εν συνεχεία, η αιτίαση περί υπερβάσεως των αρμοδιοτήτων των ΔΣΜ που απορρέουν από το άρθρο 35 του κανονισμού 2019/943 και το άρθρο 40 της οδηγίας 2019/944 και, τέλος, η προβαλλόμενη από την προσφεύγουσα με το υπόμνημά της απαντήσεως αιτίαση περί εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM).
Επί της εσφαλμένης ερμηνείας του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485
54
Το άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 προβλέπει ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η συμφόρηση έχει διασυνοριακή διάσταση, οι ΔΣΜ λαμβάνουν υπόψη τη συμφόρηση που θα εκδηλωνόταν αν δεν υπήρχαν ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ των περιοχών ελέγχου.
55
Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι όλα τα στοιχεία δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV θα μπορούσαν να έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις. Η διαφωνία μεταξύ των διαδίκων αφορά μόνον το ζήτημα ποιες ακριβώς συμφορήσεις στα εν λόγω στοιχεία δικτύου πρέπει να αποτελούν αντικείμενο συντονισμένης διαχειρίσεως μέσω της διαδικασίας CROSA, σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485.
56
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, το συμβούλιο προσφυγών επιβεβαίωσε, συναφώς, τη θέση του ACER κατά την οποία, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485, όλες οι συμφορήσεις στα στοιχεία δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV, ανεξαρτήτως της προέλευσής τους, πρέπει να τελούν υπό συντονισμένη διαχείριση μέσω της διαδικασίας CROSA, όπερ περιλαμβάνει τόσο τις συμφορήσεις που προκαλούνται από τις προβλεπόμενες διασυνοριακές ανταλλαγές, ήτοι τις κατανεμημένες ροές, όσο και εκείνες που προκαλούνται από απρόβλεπτες ροές, ήτοι από ροές βρόχου και από την ενεργοποίηση διορθωτικών μέτρων για τη μείωση άλλων συμφορήσεων που προκαλούνται από τις κατανεμηθείσες ροές.
57
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί την ερμηνεία αυτή υποστηρίζοντας ότι, σύμφωνα με τη γραμματική ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485, μόνον οι συμφορήσεις που προκαλούνται από τις προγραμματισμένες διασυνοριακές ανταλλαγές, ήτοι οι κατανεμηθείσες ροές, πρέπει να τυγχάνουν συντονισμένης διαχειρίσεως. Επομένως, όταν δεν υπάρχει προγραμματισμένη διασυνοριακή ανταλλαγή, η συμφόρηση που εμφανίζεται στο δίκτυο που ελέγχεται από ΔΣΜ αντιμετωπίζεται καλύτερα από τον εν λόγω ΔΣΜ από ό,τι εάν εφαρμοζόταν η διαδικασία CROSA. Κατά συνέπεια, κατά την προσφεύγουσα, δεν πρέπει πάντοτε να γίνεται συντονισμένη διαχείριση όλων των συμφορήσεων στο ίδιο στοιχείο δικτύου τάσεως άνω των 220 kV.
58
Συναφώς, πρέπει, αρχικώς, να καθορισθεί το κρίσιμο νομικό κριτήριο για τον καθορισμό της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) και, σε δεύτερο στάδιο, να εξακριβωθεί αν το συμβούλιο προσφυγών εφάρμοσε ορθώς το κριτήριο αυτό στην εν λόγω μεθοδολογία.
59
Από το γράμμα του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 προκύπτει ότι, «[γ]ια να προσδιοριστεί αν η συμφόρηση έχει διασυνοριακή διάσταση, οι ΔΣΜ λαμβάνουν υπόψη τη συμφόρηση που θα εκδηλωνόταν αν δεν υπήρχαν ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ περιοχών ελέγχου».
60
Από γραμματικής απόψεως, η διάταξη αυτή δεν παρέχει κανένα στοιχείο το οποίο να καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό των διορθωτικών μέτρων που θα απαιτούσαν συντονισμένη διαχείριση ή τον επακριβή προσδιορισμό του πεδίου εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC). Επομένως, η γραμματική ερμηνεία της προσφεύγουσας δεν μπορεί να γίνει δεκτή, δεδομένου ότι η εν λόγω διάταξη δεν μπορεί να ερμηνευθεί ανεξάρτητα από το κανονιστικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται.
61
Από συστηματικής απόψεως, το άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του εν λόγω άρθρου, εξεταζόμενου στο σύνολό του, και των διατάξεων στις οποίες παραπέμπει άμεσα ή έμμεσα, ήτοι, ειδικότερα, του άρθρου 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, σημείο iii, του κανονισμού 2017/1485 και του άρθρου 35 του κανονισμού 2015/1222, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485.
62
Όσον αφορά, πρώτον, το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485, επισημαίνεται ότι από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) πρέπει να προβλέπει την προετοιμασία των υπό συντονισμένη διαχείριση διορθωτικών μέτρων, πλην όμως ουδόλως προκύπτει από τη διάταξη αυτή ότι, για τον καθορισμό του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω μεθοδολογίας, πρέπει να γίνεται διάκριση ανάλογα με την αιτία των παραβιάσεων ασφάλειας, όπως οι συμφορήσεις, για τις οποίες απαιτούνται συντονισμένα διορθωτικά μέτρα.
63
Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι το γράμμα του άρθρου 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485 προβλέπει, κατ’ ουσίαν, ότι ο συντονισμός της προετοιμασίας των διορθωτικών μέτρων αιτιολογείται «λαμβάνοντας υπόψη τη διασυνοριακή τους διάσταση» που καθορίζεται σύμφωνα με το άρθρο 35 του κανονισμού 2015/1222, αφενός, και «λαμβάνοντας υπόψη τις απαιτήσεις των άρθρων 20 έως 23 [του κανονισμού 2017/1485]», αφετέρου, όπερ επιβεβαιώνει την ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485 που παρατίθεται στη σκέψη 62 ανωτέρω.
64
Συναφώς, επισημαίνεται επίσης ότι το άρθρο 35, παράγραφος 4, του κανονισμού 2015/1222 ορίζει ότι η αναδιανομή και η αντίρροπη συναλλαγή με διασυνοριακές επιπτώσεις πρέπει να συντονίζονται. Δεδομένου ότι το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485 προβλέπει τον συντονισμό της προετοιμασίας όχι μόνον της αναδιανομής και της αντίρροπης συναλλαγής, αλλά και άλλων διορθωτικών μέτρων χωρίς κόστος, το κριτήριο αυτό των διασυνοριακών επιπτώσεων εφαρμόζεται επίσης στα εν λόγω διορθωτικά μέτρα, λόγω της ρητής παραπομπής που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή.
65
Προσέτι, το άρθρο 35, παράγραφος 2, του κανονισμού 2015/1222 προβλέπει ότι οι ΔΣΜ κάθε περιοχής μπορούν να ανακουφίσουν αποδοτικά τη φυσική συμφόρηση στην περιοχή ελέγχου τους, ανεξαρτήτως του κατά πόσον οι λόγοι της φυσικής συμφορήσεως εμπίπτουν ή όχι στην οικείες περιοχές ελέγχου.
66
Η ανάγκη συντονισμού των διορθωτικών μέτρων, δεδομένου ότι έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις, προκύπτει επίσης από το άρθρο 16, παράγραφος 1, τρίτη περίοδος, του κανονισμού 2019/943, το οποίο προβλέπει ότι, «[ό]ταν λαμβάνει μέτρα για τη λειτουργία του συστήματος για να διασφαλίσει ότι το οικείο σύστημα μεταφοράς παραμένει στην κανονική κατάσταση, ο [ΔΣΜ] λαμβάνει υπόψη την επίπτωση των εν λόγω μέτρων σε γειτονικές περιοχές ελέγχου και συντονίζει τα μέτρα αυτά με άλλους επηρεαζόμενους [ΔΣΜ], όπως προβλέπεται στον κανονισμό 2015/1222».
67
Προσέτι, παρατηρείται ότι η ερμηνεία αυτή επιρρωννύεται επίσης από το περιεχόμενο των άρθρων 20 έως 23 του κανονισμού 2017/1485, τα οποία πρέπει να λαμβάνει υπόψη η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485.
68
Συναφώς, από το άρθρο 23, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι, κατά την εκπόνηση και τη θέση σε εφαρμογή διορθωτικού μέτρου, συμπεριλαμβανομένης της αναδιανομής ή της αντίρροπης συναλλαγής βάσει των άρθρων 25 και 35 του κανονισμού 2015/1222, ο αρμόδιος ΔΣΜ αξιολογεί, σε συνεργασία με τους οικείους ΔΣΜ, τον αντίκτυπο του εν λόγω διορθωτικού μέτρου εντός και εκτός της περιοχής ελέγχου του.
69
Από την εν λόγω διάταξη προκύπτει επίσης ότι η εκτίμηση του αντικτύπου ενός διορθωτικού μέτρου πραγματοποιείται σύμφωνα, κατ’ αρχάς, με το άρθρο 75, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485, το οποίο προβλέπει την εφαρμογή της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM), στη συνέχεια, σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού αυτού, το οποίο προβλέπει την έγκριση της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) και, τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 78, παράγραφοι 1, 2 και 4, του κανονισμού 2017/1485, τα οποία διέπουν τη συνεργασία μεταξύ των ΔΣΜ και των περιφερειακών κέντρων.
70
Ως εκ τούτου, από τον συνδυασμό του άρθρου 35 του κανονισμού 2015/1222, αφενός, και των άρθρων 20 έως 23 του κανονισμού 2017/1485, αφετέρου, προκύπτει ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν πρέπει να προβλέπει τον συντονισμό των διορθωτικών μέτρων αναλόγως της αιτίας της συμφορήσεως την οποία αποσκοπούν να μειώσουν τα μέτρα αυτά, αλλά των διασυνοριακών επιπτώσεων που ενδέχεται να έχουν τα μέτρα αυτά.
71
Όσον αφορά, δεύτερον, το άρθρο 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, σημείο iii, του κανονισμού 2017/1485, το άρθρο αυτό προβλέπει ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) προσδιορίζει τα πλέον αποτελεσματικά και οικονομικά αποδοτικά διορθωτικά μέτρα σε περίπτωση παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας, όπως είναι αυτά τα οποία αναφέρονται στο άρθρο 22 του κανονισμού 2017/1485, το οποίο περιγράφει τις διάφορες κατηγορίες διορθωτικών μέτρων.
72
Ως εκ τούτου, ένας από τους στόχους της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) είναι η εξεύρεση των βέλτιστων διορθωτικών μέτρων για το σύνολο του δικτύου κάθε περιφέρειας υπολογισμού δυναμικότητας. Κατά συνέπεια, κατά τον καθορισμό του πεδίου εφαρμογής της εν λόγω μεθοδολογίας, ο ACER όφειλε να μεριμνήσει για τον προσδιορισμό των διορθωτικών μέτρων τα οποία μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο καλύτερης διαχειρίσεως με συντονισμένο τρόπο μέσω της διαδικασίας CROSA, λαμβανομένων υπόψη των διασυνοριακών επιπτώσεων τους.
73
Υπό το πρίσμα των διατάξεων αυτών, διαπιστώνεται ότι το νομικό κριτήριο του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 προβλέπει τον προσδιορισμό του συνόλου των στοιχείων του δικτύου ως προς τα οποία, κατ’ αρχάς, είναι αναγκαίος ο συντονισμός των διορθωτικών μέτρων λόγω των διασυνοριακών επιπτώσεων τους, εν συνεχεία, ο συντονισμός πρέπει να καθιστά εφικτή την ανακούφιση της φυσικής συμφορήσεως ανεξαρτήτως της αιτίας της συμφορήσεως αυτής και, τέλος, ο περιφερειακός συντονισμός πρέπει να καθιστά εφικτή την εξεύρεση της βέλτιστης λύσεως.
74
Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι προσδιορίζει τα στοιχεία του δικτύου στα οποία εμφανίζεται, κατ’ αρχήν, η «συμφόρηση [με] διασυνοριακή διάσταση», η οποία πρέπει να αντιμετωπισθεί μέσω διορθωτικών μέτρων τα οποία πρέπει να θεωρηθούν και τα ίδια ως έχοντα διασυνοριακές επιπτώσεις.
75
Ως εκ τούτου, πρέπει να εξετασθεί αν, εν προκειμένω, το συμβούλιο προσφυγών εφήρμοσε ορθώς το κριτήριο αυτό, κρίνοντας ότι η διαχείριση όλων των ενεργοποιημένων διορθωτικών μέτρων που μπορούσαν, τουλάχιστον ενίοτε, να διορθώσουν τις υπερβάσεις των ορίων ρεύματος στα στοιχεία δικτύου τάσεως ίσης ή μεγαλύτερης των 220 kV έπρεπε να γίνεται με συντονισμένο τρόπο μέσω της μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC).
76
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι ο προσδιορισμός των στοιχείων δικτύου με διασυνοριακές επιπτώσεις παραπέμπει στον ορισμό που καθορίζεται από τη μεθοδολογία για την ανάλυση (CSAM), η οποία εγκρίθηκε βάσει του άρθρου 75 του κανονισμού 2017/1485. Πράγματι, το άρθρο 76, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού 2017/1485 προβλέπει ότι η μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC) πρέπει να τηρεί τη μεθοδολογία για την ανάλυση (CSAM), η οποία προβλέπει ορισμένα στοιχεία για την έγκριση της μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC).
77
Ωστόσο, το άρθρο 15, παράγραφος 1 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM) προβλέπει ότι όλα τα κρίσιμα στοιχεία δικτύου και όλα τα στοιχεία δικτύου με τάση άνω του επιπέδου που καθορίζουν οι ΔΣΜ χαρακτηρίζονται ως στοιχεία δικτύου με διασυνοριακές επιπτώσεις, με εξαίρεση τα στοιχεία του δικτύου για τα οποία οι ΔΣΜ συμφωνούν ομόφωνα ότι δεν έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις.
78
Κατ’ εφαρμογήν της διατάξεως αυτής, οι ΔΣΜ εκτίμησαν, στη σελίδα 8 της επεξηγηματικής σημειώσεως της μεθοδολογίας για την ασφάλεια (ROSC) (βλ. σκέψη 7 ανωτέρω), ότι τα πλέον κρίσιμα στοιχεία δικτύου για τη διαδικασία CROSA ήσαν εκείνα με τάση 220 kV και 380 kV, «δεδομένου ότι τα στοιχεία αυτά χρησιμοποι[ούντο] για τη διευκόλυνση των ανταλλαγών ενέργειας μεταξύ ζωνών προσφοράς στο ευρωπαϊκό ενεργειακό σύστημα». Αντιθέτως, οι ΔΣΜ δεν θεώρησαν ότι η διαχείριση όλων των διορθωτικών μέτρων που ενεργοποιούνται επί των στοιχείων αυτών θα πρέπει να γίνεται με συντονισμένο τρόπο μέσω της διαδικασίας CROSA.
79
Προσδιορίζοντας, όμως, τα διορθωτικά μέτρα που απαιτούσαν συντονισμένη διαχείριση, ο ACER εκτίμησε, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 12 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), ότι, εκ του λόγου ότι το διασυνδεδεμένο δίκτυο της περιφέρειας CORE ήταν σε μεγάλο βαθμό βροχοειδές, δεν ήταν εν γένει δυνατόν να προσδιορισθεί ένα στοιχείο δικτύου το οποίο θα επηρεαζόταν κατ’ αποκλειστικότητα από διορθωτικά μέτρα άνευ ουδεμίας επιπτώσεως σε άλλα στοιχεία δικτύου με διασυνοριακή σημασία, οπότε όλα τα διορθωτικά μέτρα τα οποία, τουλάχιστον ενίοτε, μπορούσαν να μειώσουν ενδεχόμενη συμφόρηση στα στοιχεία δικτύου τάσεως ίσης ή μεγαλύτερης των 220 kV έπρεπε να θεωρηθούν ως έχοντα διασυνοριακές επιπτώσεις και, ως εκ τούτου, τα διορθωτικά μέτρα που ενεργοποιήθηκαν στα στοιχεία αυτά έπρεπε να αποτελέσουν αντικείμενο συντονισμού μέσω της διαδικασίας CROSA.
80
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα εξήγησε ότι αντιτίθετο ειδικότερα στον συντονισμό μέσω της διαδικασίας CROSA των διορθωτικών μέτρων των οποίων ο φυσικός αντίκτυπος επί των εν λόγω στοιχείων δικτύου παρουσίαζε έναν «παράγοντα επηρεασμού», δηλαδή μια απόκλιση στη ροή επί στοιχείου δικτύου με διασυνοριακές επιπτώσεις συνεπεία της εφαρμογής ενός διορθωτικού μέτρου κανονικοποιημένου από το αποδεκτό μόνιμο φορτίο στο στοιχείο του δικτύου με συναφείς διασυνοριακές επιπτώσεις [«a flow deviation on a XNEC resulting from the application of a remedial action, normalised by the permanent admissible loading (PAL) on the associated XNE»] κάτω του 5 %. Εντούτοις, ο ACER εξήγησε, χωρίς να αντικρουσθεί επ’ αυτού, ότι, λόγω του άκρως βροχοειδούς διασυνδεδεμένου δικτύου της περιφέρειας CORE, δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί, εκ των προτέρων, αν ένα διορθωτικό μέτρο θα υπερέβαινε το εν λόγω όριο, δεδομένου ότι ο πραγματικός αντίκτυπός του, σε δεδομένη χρονική στιγμή, εξηρτάτο από άλλα διορθωτικά μέτρα που ενεργοποιούντο στο δίκτυο και από τις ροές επί των στοιχείων του δικτύου.
81
Επομένως, στηριζόμενο στην τεχνική αυτή εκτίμηση, κατ’ αρχάς, το συμβούλιο προσφυγών ορθώς έκρινε, λαμβανομένου υπόψη του εφαρμοστέου νομικού κριτηρίου, ότι όλα τα διορθωτικά μέτρα που ήσαν, τουλάχιστον ενίοτε, σε θέση να μειώσουν τη συμφόρηση επί των στοιχείων δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV έπρεπε να συντονίζονται μέσω της διαδικασίας CROSA. Στη συνέχεια, ορθώς επιβεβαίωσε τη θέση του ACER ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) έπρεπε να προβλέπει τον συντονισμό μέσω της διαδικασίας CROSA των διορθωτικών μέτρων που απαιτούνται για τη μείωση της φυσικής συμφορήσεως, ανεξαρτήτως της αιτίας της, εφ’ όλων των στοιχείων δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV. Τέλος, το συμβούλιο προσφυγών δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως επιβεβαιώνοντας ότι η βέλτιστη λύση για το σύνολο του διασυνδεδεμένου δικτύου της περιφέρειας CORE μπορούσε να βρεθεί μόνο μεταξύ όλων των διορθωτικών μέτρων που ενεργοποιούνται στα στοιχεία δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV.
82
Ως εκ τούτου, το συμβούλιο προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι η διαχείριση όλων των συμφορήσεων επί των στοιχείων δικτύου με τάση ίση ή μεγαλύτερη των 220 kV έπρεπε να γίνεται με συντονισμένο τρόπο μέσω της διαδικασίας CROSA, σύμφωνα με τη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC).
83
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας περί παραβάσεως του άρθρου 76, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485.
– Επί της παραβάσεως των αρμοδιοτήτων των ΔΣΜ που απορρέουν από το άρθρο 35 του κανονισμού 2019/943 και από το άρθρο 40 της οδηγίας 2019/944
84
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι ο ορισμός των στοιχείων δικτύου και των διορθωτικών μέτρων που περιλαμβάνεται στην επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) αντιβαίνει στο άρθρο 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 και στο άρθρο 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944, υπενθυμίζεται ότι από την ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στις σκέψεις 52 έως 82 ανωτέρω προκύπτει ότι ο ACER εφάρμοσε ορθώς το σχετικό νομικό κριτήριο και δεν περιέλαβε στο πεδίο εφαρμογής της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) διορθωτικά μέτρα που δεν «απαιτούσαν» συντονισμένη διαχείριση μέσω της διαδικασίας CROSA.
85
Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα και όπως ορθώς διαπίστωσε το συμβούλιο προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση, ο καθορισμός του πεδίου εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) σέβεται τις αρμοδιότητες των ΔΣΜ όσον αφορά την επιχειρησιακή ασφάλεια των δικτύων τους, όπως αυτές καθορίζονται στο άρθρο 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 και στο άρθρο 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944.
86
Προσέτι, πρώτον, διαπιστώνεται ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, όλα τα στοιχεία δικτύου και όλα τα διορθωτικά μέτρα που έχει στη διάθεσή της δεν περιλαμβάνονται, εξ ορισμού, στην επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC). Αφενός, τα στοιχεία δικτύου τάσεως μικρότερης των 220 kV δεν περιελήφθησαν, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC). Περαιτέρω, οι ΔΣΜ εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να εξαιρούν, είτε μονομερώς είτε ομοφώνως, ορισμένα στοιχεία δικτύου από το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω μεθοδολογίας, όπως απαριθμούνται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, στοιχείο δʹ, σημεία i, ii και iii, της μεθοδολογίας αυτής. Αφετέρου, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν περιλαμβάνει ορισμένες κατηγορίες διορθωτικών μέτρων του άρθρου 22 του κανονισμού 2017/1485, σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 2, της μεθοδολογίας αυτής. Προσέτι, οι ΔΣΜ μπορούν να εξαιρούν με ομοφωνία ορισμένα διορθωτικά μέτρα χωρίς διασυνοριακές επιπτώσεις, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC).
87
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι δεν θα διέθετε πλέον κανένα διορθωτικό μέτρο για να διασφαλίσει την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου της.
88
Δεύτερον, πρέπει να σημειωθεί ότι οι ΔΣΜ παραμένουν οι μόνοι υπεύθυνοι για την ενεργοποίηση διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις για τη διασφάλιση της επιχειρησιακής ασφάλειας των δικτύων τους.
89
Πράγματι, στην περίπτωση που το συνιστώμενο διορθωτικό μέτρο θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια να παραβιασθεί η επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου ενός ΔΣΜ, ο ΔΣΜ μπορεί να απορρίψει το εν λόγω μέτρο κατά το στάδιο του συντονισμού σε κάθε επανάληψη της διαδικασίας CROSA, σύμφωνα με το άρθρο 27 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) καθώς και με το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/943.
90
Ομοίως, σε περίπτωση παραβιάσεως της επιχειρησιακής ασφάλειας μη προβλεφθείσας από τη διαδικασία CROSA, ο οικείος ΔΣΜ μπορεί να χρησιμοποιήσει την ταχεία διαδικασία για να ενεργοποιήσει, χωρίς την παρέμβαση του περιφερειακού κέντρου και σε στενό συντονισμό με τους θιγόμενους ΔΣΜ, διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις για τη διασφάλιση της επιχειρησιακής ασφάλειας του δικτύου του, σύμφωνα με το άρθρο 33 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC). Κατά συνέπεια, εξ ουδενός στοιχείου μπορεί να συναχθεί ότι ο περιφερειακός συντονισμός συνιστά κίνδυνο για την επιχειρησιακή ασφάλεια.
91
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι αδυνατεί να εγγυηθεί την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου της και, ως εκ τούτου, να ασκήσει τις αρμοδιότητες που της αναγνωρίζουν το άρθρο 35 του κανονισμού 2019/943 και το άρθρο 40 της οδηγίας 2019/944.
92
Για τους ίδιους λόγους, πρέπει επίσης να απορριφθεί η αιτίαση της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι η προσφεύγουσα αδυνατεί να εγγυηθεί την ενεργειακή ασφάλεια του εν λόγω κράτους μέλους, για τον λόγο ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) περιορίζει τον κατάλογο των διορθωτικών μέτρων στη διάθεση των ΔΣΜ και ότι η προσφεύγουσα χάνει σημαντικά εργαλεία για την άσκηση των αρμοδιοτήτων της, κατά παράβαση της αρχής της αλληλεγγύης, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο στην απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Γερμανία κατά Πολωνίας (C‑848/19 P, EU:C:2021:598).
93
Ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας περί παραβάσεως του άρθρου 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 και του άρθρου 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944.
– Επί της εσφαλμένης εφαρμογής του άρθρου 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM)
94
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC) δεν είναι συμβατή με το άρθρο 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM).
95
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, κατά το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485, η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) πρέπει να είναι σύμφωνη με τη μεθοδολογία για την ανάλυση (CSAM), η οποία εγκρίθηκε βάσει του άρθρου 75 του κανονισμού 2017/1485.
96
Κατά την αιτιολογική σκέψη 3 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM), η μεθοδολογία αυτή περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις διατάξεις για τον καθορισμό των διορθωτικών μέτρων που πρέπει να συντονίζονται μεταξύ των ΔΣΜ και για τη διευκόλυνση του αποτελεσματικού περιφερειακού συντονισμού των διορθωτικών μέτρων, σύμφωνα με την περιφερειακή μεθοδολογία που θα εγκριθεί από τους ΔΣΜ βάσει του άρθρου 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485.
97
Επιπλέον, το άρθρο 15, παράγραφος 3, της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM) προβλέπει ότι, στο πλαίσιο της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), οι ΔΣΜ θα πρέπει να θεσπίζουν διαδικαστικούς κανόνες για τον προσδιορισμό των διασυνοριακών επιπτώσεων των διορθωτικών μέτρων τα οποία θα πρέπει να βασίζονται σε ποιοτικές ή ποσοτικές προσεγγίσεις, οι οποίες περιγράφονται στο άρθρο 15, παράγραφοι 4 έως 6, της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM).
98
Στην πρότασή τους, οι ΔΣΜ προέβλεψαν τοιαύτες διαδικασίες για την εκτίμηση των διασυνοριακών επιπτώσεων των ενδεχόμενων διορθωτικών μέτρων τους, η οποία θα καταρτιζόταν ομοφώνως από τους ΔΣΜ για κάθε επιμέρους διορθωτικό μέτρο. Στο ανεπίσημο έγγραφό τους, οι ΕΡΑ της περιφέρειας CORE συμφώνησαν επίσης σε μια ποιοτική και ποσοτική προσέγγιση, αλλά αναγνώρισαν επίσης ότι απαιτούντο περαιτέρω διευκρινίσεις, καθώς η πρόταση των ΔΣΜ δεν είχε ολοκληρωθεί πλήρως ή δεν ήταν επαρκώς λεπτομερής.
99
Στη συνέχεια, ο ACER έκρινε, βάσει τεχνικής αξιολογήσεως, η οποία περιγράφεται στις αιτιολογικές σκέψεις 12 και 13 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), ότι κάθε διορθωτικό μέτρο το οποίο μπορούσε, τουλάχιστον ενίοτε, να διορθώσει τις υπερβάσεις των ορίων ρεύματος σε στοιχείο δικτύου με τάση άνω των 220 kV, δηλαδή σε στοιχείο δικτύου με διασυνοριακές επιπτώσεις, έπρεπε να θεωρείται ότι έχει και το ίδιο διασυνοριακές επιπτώσεις, εκτός εάν οι ΔΣΜ αποφάσιζαν διαφορετικά. Αντιθέτως, ο ACER τροποποίησε τις ποιοτικές και ποσοτικές προσεγγίσεις προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει για τον προσδιορισμό των ΔΣΜ που επηρεάζονται από την ενεργοποίηση διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, ιδίως για τους σκοπούς της διαδικασίας ταχείας ενεργοποιήσεως.
100
Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM) προβλέπει διαδικασία κατάρτισης της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), η οποία απαιτεί από τους ΔΣΜ της περιφέρειας CORE να εκπονήσουν από κοινού πρόταση μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), συμπεριλαμβάνουσα κανόνες για τον καθορισμό των διασυνοριακών επιπτώσεων των διορθωτικών μέτρων και των ΔΣΜ που επηρεάζονται από τα εν λόγω διορθωτικά μέτρα εν γένει.
101
Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο συμβούλιο προσφυγών ότι δεν διασφάλισε την τήρηση της διάταξης αυτής, δεδομένου ότι η διαδικασία που καθορίζεται από την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) προβλέπει τα κριτήρια για την κατάρτιση από τους ΔΣΜ καταλόγου στοιχείων δικτύου με διασυνοριακές επιπτώσεις και για τον προσδιορισμό των διασυνοριακών επιπτώσεων ενδεχόμενου διορθωτικού μέτρου και, επιπλέον, προβλέπει επίσης ειδικούς κανόνες σχετικά με τον αποκλεισμό στοιχείων του δικτύου καθώς και διορθωτικών μέτρων που δεν έχουν διασυνοριακή σημασία.
102
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας περί ασυμβατότητας μεταξύ του πεδίου εφαρμογής της επίμαχης μεθόδου ασφαλείας (ROSC) και του άρθρου 16 της μεθοδολογίας για την ανάλυση (CSAM).
103
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι το συμβούλιο προσφυγών, παραλείποντας να διαπιστώσει, με την προσβαλλόμενη απόφαση, παράβαση του άρθρου 35, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/943 και του άρθρου 40, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/944, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ή σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Ως εκ τούτου, ο πρώτος και ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθούν.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως των διατάξεων που διασφαλίζουν τη δυνατότητα χρήσεως του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού για τη διαχείριση των εσωτερικών συμφορήσεων ή για την εκτέλεση καθηκόντων εξισορρόπησης
104
Στο πλαίσιο του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, προβάλλει ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) επηρεάζει τη δυνατότητα των ΔΣΜ να χρησιμοποιούν το μοντέλο κεντρικού καταμερισμού και, ειδικότερα, τη διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού που περιλαμβάνεται στο μοντέλο αυτό, δεδομένου ότι, εφόσον ενεργοποιείται ένα διορθωτικό μέτρο με διασυνοριακές επιπτώσεις, δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση στους οικείους πόρους παραγωγής και να τροποποιούν μόνοι τους τις οδηγίες παραγωγής. Ωστόσο, κατά την προσφεύγουσα, η διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού που διεξάγεται στο πλαίσιο του κεντρικού καταμερισμού είναι μια συνεχής διαδικασία που αρχίζει πριν από τη διαδικασία CROSA και ανανεώνεται τακτικά σε πραγματικό χρόνο, δεδομένου ότι συχνά ανανεώνεται περισσότερες από πενήντα φορές την ημέρα, ενώ στη διαδικασία CROSA υπάρχει μόνο ημερήσια επανάληψη και τρεις ενδοημερήσιες επαναλήψεις. Κατά την προσφεύγουσα, το συμβούλιο προσφυγών, αρνούμενο να δεχθεί τοιαύτη παράβαση, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και ερμήνευσε εσφαλμένως το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 και το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943.
105
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, λόγω του ευρέος πεδίου εφαρμογής της, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) εμποδίζει τη χρήση του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού, καθόσον δεν της παρέχει τη δυνατότητα να διαχειρίζεται η ίδια, στην Πολωνία, τις συμφορήσεις, αφενός, καθώς και την εξισορρόπηση, αφετέρου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διασφαλίσει την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου της. Συναφώς, η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι, στο μοντέλο κεντρικού καταμερισμού, εκτελεί τα καθήκοντα εξισορρόπησης από κοινού με τη διαχείριση των συμφορήσεων στο πλαίσιο μιας ενοποιημένης διαδικασίας, ενώ στο μοντέλο αποκεντρωμένου προγραμματισμού, οι δύο διαδικασίες εκτελούνται κεχωρισμένως.
106
Ο ACER αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας καθώς και εκείνα της Δημοκρατίας της Πολωνίας και ζητεί την απόρριψη του ανωτέρω λόγου ακυρώσεως.
107
Στο πλαίσιο αυτό, ο ACER αμφισβητεί το παραδεκτό του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, για τον λόγο ότι στηρίζεται σε πανομοιότυπα επιχειρήματα ήδη διατυπωθέντα ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών.
108
Προκαταρκτικώς, όσον αφορά το παραδεκτό του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, υπενθυμίζεται ότι η προσφεύγουσα δικαιούται να αμφισβητήσει, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τη συλλογιστική που ακολούθησε το συμβούλιο προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση, στηριζόμενη, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, σε αιτιάσεις που έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών (βλ. σκέψη 41 ανωτέρω). Εν προκειμένω, στο σημείο 600 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το συμβούλιο προσφυγών έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν επηρέαζε τη δυνατότητα των ΔΣΜ να χρησιμοποιήσουν τον μηχανισμό του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού. Ομοίως, από το σημείο 609 της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το συμβούλιο προσφυγών κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο συμπέρασμα ότι οι περιορισμοί που απέρρεαν από τη διαδικασία CROSA δεν έθιγαν τις απορρέουσες από το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 ευθύνες των ΔΣΜ, στηριζόμενο σε συλλογιστική αναπτυχθείσα στα σημεία 583 έως 608 της ίδιας ως άνω αποφάσεως. Επομένως, οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας οι οποίες βάλλουν κατά της ορθότητας των ανωτέρω εκτιμήσεων επί των οποίων στηρίχθηκε το συμβούλιο προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι παραδεκτές.
109
Όσον αφορά το βάσιμο του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, διευκρινίζεται ότι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485, οι αρμόδιες αρχές «σέβονται την ευθύνη που ανατίθεται στον οικείο ΔΣΜ να εγγυάται την ασφάλεια του συστήματος, συμπεριλαμβανομένων, κατά περίπτωση, των απαιτήσεων της εθνικής νομοθεσίας». Το δε άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943, αφορά την ευθύνη των ΔΣΜ όσον αφορά την κατανομή εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής και την απόκριση ζήτησης, προβλέποντας ότι η εν λόγω κατανομή και η εν λόγω απόκριση πρέπει να μην εισάγουν διακρίσεις, να είναι διαφανείς και, εκτός εάν προβλέπεται άλλως σύμφωνα με τις παραγράφους 2 έως 6 του εν λόγω άρθρου, να βασίζονται στην αγορά.
110
Η ευθύνη αυτή των ΔΣΜ μπορεί να υλοποιηθεί με τη χρήση του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού, το οποίο ορίζεται στο άρθρο 2, σημείο 18, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/2195 της Επιτροπής, της 23ης Νοεμβρίου 2017, σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριας γραμμής για την εξισορρόπηση ηλεκτρικής ενέργειας (ΕΕ 2017, L 312, σ. 6), ως «μοντέλο προγραμματισμού και καταμερισμού όπου τα προγράμματα παραγωγής και τα προγράμματα κατανάλωσης, καθώς και ο καταμερισμός των εγκαταστάσεων ηλεκτροπαραγωγής και των εγκαταστάσεων ζήτησης, όσον αφορά τις εγκαταστάσεις με δυνατότητα καταμερισμού, καθορίζονται από ΔΣΜ στο πλαίσιο της διαδικασίας ενοποιημένου προγραμματισμού».
111
Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι ούτε το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 ούτε το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943 συνεπάγονται ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC), η οποία εγκρίθηκε βάσει του άρθρου 76, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485, δεν επηρεάζει τις δραστηριότητες των ΔΣΜ, όπερ περιλαμβάνει τη χρήση του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού που προβλέπεται στις εν λόγω διατάξεις. Εντούτοις, η ερμηνεία της διατάξεως αυτής δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την καταστρατήγηση της ρητής ευθύνης των ΔΣΜ να διασφαλίζουν την επιχειρησιακή ασφάλεια των δικτύων τους, όπως αυτή προβλέπεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485.
112
Επομένως, πρέπει να εξετασθεί αν η επίμαχη μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC) έχει, όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, ως συνέπεια να της στερεί τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το μοντέλο κεντρικού καταμερισμού για τη διαχείριση των εσωτερικών συμφορήσεων και για την εκτέλεση εργασιών εξισορρόπησης, θίγοντας τοιουτοτρόπως την ευθύνη της να εγγυάται την ασφάλεια του δικτύου της.
Επί της παραβάσεως των διατάξεων που διασφαλίζουν τη δυνατότητα χρήσεως του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού για τη διαχείριση συμφορήσεων στο ατομικό μοντέλο δικτύου
113
Όσον αφορά, κατά πρώτον, τη διαχείριση των εσωτερικών συμφορήσεων, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι οι λιγότερο συχνές επαναλήψεις της διαδικασίας CROSA αποτελούν εμπόδιο για τις συχνότερες επαναλήψεις της διαδικασίας ενοποιημένου προγραμματισμού, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 19, του κανονισμού 2017/2195, δεδομένου ότι καμία νέα τροποποίηση των προγραμμάτων παραγωγής ή καταναλώσεως δεν είναι δυνατή μετά την ημερήσια επανάληψη της διαδικασίας CROSA, σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC).
114
Συναφώς, πρέπει να απορριφθεί εκ προοιμίου η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι, αφενός, υπάρχει μία μόνον ημερήσια επανάληψη της διαδικασίας CROSA και ότι, αφετέρου, τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις μπορούν να εφαρμοσθούν μόνο πριν από την ημερήσια διαδικασία CROSA, ενώ η διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού διεξάγεται, κατά την προσφεύγουσα, περισσότερες από 50 φορές την ημέρα.
115
Πράγματι, σύμφωνα με το άρθρο 31, παράγραφος 1, της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις ενεργοποιούνται κοντά στον πραγματικό χρόνο και όχι πριν από την ημερήσια λήξη της διαδικασίας CROSA που αρχίζει στις 18:00 την προηγούμενη ημέρα της παραδόσεως.
116
Όσον αφορά, κατά δεύτερον, την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι είναι ενδεχόμενο οι συνθήκες του δικτύου να μεταβάλλονται ταχύτατα, όπερ θα μπορούσε να επιλυθεί αποτελεσματικά με τη διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού, διαπιστώνεται ότι η διαδικασία CROSA προβλέπει επαρκείς εγγυήσεις ώστε να διασφαλίζεται η τήρηση, εκ μέρους των ΔΣΜ, της υποχρεώσεώς τους να διασφαλίζουν την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου τους.
117
Ως εκ τούτου, πρώτον, στο άρθρο 27, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπεται ότι, αν η ενεργοποίηση διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις οδηγεί σε παραβίαση της επιχειρησιακής ασφάλειας, ο θιγόμενος ΔΣΜ και ο ΔΣΜ που είναι υπεύθυνος για την ενεργοποίηση των διορθωτικών μέτρων μπορούν να απορρίψουν το εν λόγω μέτρο. Η ίδια δυνατότητα προβλέπεται στο άρθρο 27, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της εν λόγω μεθοδολογίας, στην περίπτωση που το ίδιο αυτό μέτρο δεν είναι πλέον διαθέσιμο, δηλαδή δεν μπορεί πλέον να εφαρμοσθεί.
118
Δεύτερον, το άρθρο 33 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπει μια ταχεία διαδικασία ενεργοποίησης για την αντιμετώπιση των παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας που εντοπίζονται μεταξύ δύο επαναλήψεων της διαδικασίας CROSA, χωρίς δυνατότητα αναμονής της προσεχούς προθεσμίας, καθώς και για τις παραβιάσεις της επιχειρησιακής ασφάλειας που εντοπίζονται μετά την πλέον πρόσφατη διαδικασία CROSA.
119
Ως εκ τούτου, η διαδικασία ταχείας ενεργοποίησης αποτελεί επικουρική διαδικασία, εκτός του πλαισίου της διαδικασίας CROSA, η οποία προβλέπει τον πιο περιορισμένο συντονισμό μόνο μεταξύ των ΔΣΜ που επηρεάζονται από τα διορθωτικά μέτρα που πρέπει να ενεργοποιηθούν για την αντιμετώπιση νέων παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας οι οποίες δεν μπόρεσαν να επιλυθούν με τη διαδικασία CROSA. Η διαδικασία αυτή επιτρέπει στους ΔΣΜ να διασφαλίζουν μονομερώς την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου τους, σε περίπτωση που η διαδικασία CROSA δεν είναι σε θέση να εντοπίσει παραβίαση της επιχειρησιακής ασφάλειας.
120
Κατόπιν των προεκτεθέντων, πρέπει επίσης να απορριφθεί η αιτίαση της Δημοκρατίας της Πολωνίας ότι η εφαρμογή της διαδικασίας CROSA για τα δίκτυα με μοντέλο κεντρικού καταμερισμού παρέχει εσφαλμένες πληροφορίες σχετικά με τα διορθωτικά μέτρα τα οποία θα έπρεπε να εφαρμοσθούν, δεδομένου ότι η διαδικασία αυτή δεν διαθέτει τις τελευταίες πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση του δικτύου. Συγκεκριμένα, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η διαδικασία CROSA είναι αναποτελεσματική, όπερ δεν αποδείχθηκε από τη Δημοκρατία της Πολωνίας, η Δημοκρατία της Πολωνίας δεν απέδειξε ότι οι εγγυήσεις που μνημονεύονται στις σκέψεις 116 έως 118 ανωτέρω δεν είναι κατάλληλες για να παράσχουν στους ΔΣΜ τη δυνατότητα να εγγυηθούν την επιχειρησιακή ασφάλεια του δικτύου τους, όταν η διαδικασία CROSA δεν είναι σε θέση να εντοπίσει παραβίαση της επιχειρησιακής ασφάλειας και να συστήσει μια συντονισμένη λύση.
121
Ως εκ τούτου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το συμβούλιο προσφυγών δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν στερούσε από την προσφεύγουσα τη δυνατότητα να διαχειρίζεται τις συμφορήσεις στο πλαίσιο του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού, οπότε το συμβούλιο προσφυγών δεν παρέβη ούτε το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 ούτε το άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943.
Επί της παραβάσεως των διατάξεων που διασφαλίζουν τη δυνατότητα χρήσεως του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού για την εκτέλεση καθηκόντων εξισορρόπησης
122
Η προσφεύγουσα προσάπτει επίσης στο συμβούλιο προσφυγών ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, επιβεβαίωσε την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC), μολονότι αυτή την εμπόδιζε να εκτελέσει τα καθήκοντα εξισορρόπησης.
123
Εντούτοις, όπως ορθώς υποστηρίζει ο ACER, η προσφεύγουσα μπορεί να τροποποιήσει το πρόγραμμα παραγωγής μιας μονάδας για σκοπούς εξισορρόπησης, ακόμη και αν η μονάδα αυτή επηρεάζεται από διορθωτικό μέτρο με διασυνοριακές επιπτώσεις, τούτο δε έως ότου ενεργοποιηθεί το διορθωτικό αυτό μέτρο για τη συγκεκριμένη μονάδα.
124
Βεβαίως, από το άρθρο 21, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1485 προκύπτει, κατ’ ουσίαν, ότι οι ΔΣΜ δεν μπορούν να «σχεδιάζουν, καταρτίζουν και θέτουν σε εφαρμογή» διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις με μη συντονισμένο τρόπο, ή ακόμη και εκτός της διαδικασίας CROSA. Ομοίως, από το άρθρο 35, παράγραφος 4, του κανονισμού 2015/1222 προκύπτει ότι οι ΔΣΜ απέχουν «από μονομερή ή μη συντονισμένα» διορθωτικά μέτρα διασυνοριακής σημασίας.
125
Ωστόσο, η απαγόρευση νέων διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις μετά την τελευταία επανάληψη της διαδικασίας CROSA ισχύει για τα μέτρα διαχείρισης της συμφόρησης χωρίς να θίγονται τα μέτρα που λαμβάνονται για σκοπούς εξισορρόπησης.
126
Πράγματι, όπως ορθώς υποστηρίζει ο ACER, ακόμη και μετά τη λήξη της διαδικασίας CROSA, η διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού μπορεί να συνεχισθεί και να τροποποιήσει τα προγράμματα παραγωγής και καταναλώσεως των μονάδων παραγωγής, εφόσον οι τροποποιήσεις αυτές αποσκοπούν στην εξισορρόπηση. Συναφώς, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα παραδέχθηκε ότι, μολονότι ήταν δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ των μέτρων ανακατανομής που ελήφθησαν για τη διαχείριση της συμφορήσεως και εκείνων που ελήφθησαν για σκοπούς εξισορροπήσεως, εντούτοις η διάκριση αυτή δεν ήταν αδύνατη.
127
Προσέτι, μολονότι είναι αληθές ότι, λόγω της μη διαθεσιμότητας των μονάδων παραγωγής στις οποίες ενεργοποιούνται διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις σύμφωνα με τα αποτελέσματα της διαδικασίας CROSA, η προσφεύγουσα διαθέτει λιγότερους πόρους απ’ ό,τι προηγουμένως για να εκτελέσει τα καθήκοντά της εξισορρόπησης, εντούτοις αυτή και μόνον η διαπίστωση δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 καθώς και του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943.
128
Συναφώς, αφενός, υπενθυμίζεται ότι εγγενές στοιχείο της λογικής του περιφερειακού συντονισμού είναι ότι οι ΔΣΜ δεν μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα όλους τους πόρους τους, εφόσον έχουν διασυνοριακές επιπτώσεις.
129
Αφετέρου, πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) προβλέπει διάφορες ειδικές εγγυήσεις σχετικά με την εξισορρόπηση. Ειδικότερα, η εν λόγω μεθοδολογία ορίζει, στο άρθρο της 25, ότι η διαδικασία CROSA πρέπει να διασφαλίζει ότι τα βέλτιστα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις δεν δημιουργούν ενεργειακές ανισορροπίες. Προσέτι, όπως ορθώς υποστηρίζει ο ACER, κατά το άρθρο 31, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), ένας ΔΣΜ μπορεί, στο πλαίσιο της διαδικασίας ταχείας ενεργοποιήσεως, να ζητήσει την επαναξιολόγηση των επιβληθέντων διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις εάν, κατόπιν των αλλαγών αναφοράς που προκύπτουν από τη διαδικασία ενοποιημένου προγραμματισμού, δεν είναι πλέον αναγκαία η ενεργοποίηση του συγκεκριμένου μέτρου.
130
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να προσαφθεί στο συμβούλιο προσφυγών ότι δεν έλαβε υπόψη τις αρμοδιότητες των ΔΣΜ όσον αφορά τη χρήση του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού για τη διασφάλιση της επιχειρησιακής ασφάλειας και την εξισορρόπηση, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 2017/1485 καθώς και στο άρθρο 12, παράγραφος 1, του κανονισμού 2019/943.
131
Οι λοιπές αιτιάσεις που προβάλλει η προσφεύγουσα προς στήριξη του τετάρτου λόγου ακυρώσεως δεν αναιρούν το συμπέρασμα αυτό.
132
Όσον αφορά, πρώτον, την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι, επιβεβαιώνοντας την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) και τη διαδικασία CROSA, το συμβούλιο προσφυγών δέχθηκε ότι υπήρξε παράνομη παρέμβαση στην αρμοδιότητά της να εκτελεί καθήκοντα εξισορρόπησης, αφενός, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε με ποιον τρόπο το λεγόμενο πρότυπο της «πλάκας χαλκού» του μοντέλου της αγοράς σε ζώνες, το οποίο χρησιμοποιείται στη διαδικασία υπολογισμού της δυναμικότητας και το οποίο επικαλείται, είναι κρίσιμο για την εκτίμηση της νομιμότητας της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC). Η προσφεύγουσα εξηγεί, συγκεκριμένα, ότι το μοντέλο της αγοράς σε ζώνες που εφαρμόζεται στην Ευρώπη βασίζεται στο πρότυπο της πλάκας χαλκού και διευκρινίζει ότι τούτο σημαίνει ότι, υπό το πρίσμα της αγοράς χονδρικής, δεν υφίσταται κανένας περιορισμός των εμπορικών δραστηριοτήτων εντός της ζώνης προσφοράς, δηλαδή ότι δεν υφίσταται κανένας περιορισμός στις ανταλλαγές μεταξύ των εγκαταστάσεων παραγωγής και φορτώσεως που βρίσκονται στην ίδια ζώνη προσφοράς και ότι οι ανταλλαγές μεταξύ των ζωνών προσφοράς περιορίζονται από τη διαθεσιμότητα δυναμικότητας μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ των ζωνών. Επιβάλλεται, όμως, η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα ουδόλως εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το γεγονός ότι το μοντέλο της αγοράς σε ζώνες που εφαρμόζεται στην Ευρώπη βασίζεται στο πρότυπο αυτό θα είχε ως συνέπεια να την εμποδίζει να χρησιμοποιεί μονάδες παραγωγής για καθήκοντα εξισορρόπησης, όταν ενεργοποιούνται διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις στις μονάδες αυτές.
133
Αφετέρου, δεν μπορεί να προσαφθεί στο συμβούλιο προσφυγών ότι επιβεβαίωσε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι τα περιφερειακά κέντρα μπορούσαν να συμμετέχουν στην εκμετάλλευση του συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας σε πραγματικό χρόνο, σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη 55 του κανονισμού 2019/943. Πράγματι, από τη λειτουργία της διαδικασίας CROSA προκύπτει ότι τα περιφερειακά κέντρα απλώς συστήνουν κάποιο συντονισμένο διορθωτικό μέτρο, ενώ οι ΔΣΜ παραμένουν οι τελευταίοι υπεύθυνοι για την ενεργοποίηση του μέτρου αυτού σε πραγματικό χρόνο, όπως προκύπτει από το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/943 καθώς και από το άρθρο 78, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1485.
134
Όσον αφορά, δεύτερον, την αιτίαση της προσφεύγουσας που αντλείται από προβαλλόμενη δυσμενή διάκριση μεταξύ των ΔΣΜ που λειτουργούν βάσει του μοντέλου κεντρικού καταμερισμού και εκείνων που λειτουργούν βάσει του μοντέλου αποκεντρωμένου προγραμματισμού, η αιτίαση αυτή δεν προβλήθηκε ούτε ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών ούτε με το δικόγραφο της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, αλλά μόνο με το υπόμνημα απαντήσεως. Δυνάμει όμως του άρθρου 84 του Κανονισμού Διαδικασίας, κατά τη διάρκεια της δίκης απαγορεύεται η προβολή νέων ισχυρισμών, εκτός αν στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία, όπερ δεν προέβαλε η προσφεύγουσα. Κατά συνέπεια, η αιτίαση αυτή είναι εκπρόθεσμη και, ως εκ τούτου, απαράδεκτη.
135
Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε με ποιον τρόπο η ίση μεταχείριση των μοντέλων κεντρικού καταμερισμού και αποκεντρωμένου προγραμματισμού παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως.
136
Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν προβαίνει σε καμία διάκριση μεταξύ των δύο αυτών μοντέλων και, ως εκ τούτου, ότι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο.
137
Στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, ο ACER εξήγησε εξάλλου, χωρίς να αντικρουσθεί από την προσφεύγουσα, ότι οι περιορισμοί που απορρέουν από την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) εφαρμόζονταν, κατ’ αρχήν, κατά τον ίδιο τρόπο στα μοντέλα κεντρικού καταμερισμού και αποκεντρωμένου προγραμματισμού, καθόσον επηρέαζαν όχι μόνον τη διαχείριση της συμφορήσεως, αλλά και άλλες διαδικασίες διαχειρίσεως του δικτύου. Στο πλαίσιο αυτό, ο ACER διευκρίνισε ότι οι ΔΣΜ που λειτουργούν βάσει ενός μοντέλου κεντρικού καταμερισμού έπρεπε επίσης να λαμβάνουν υπόψη τους περιορισμούς αυτούς, για παράδειγμα όσον αφορά την αγορά δυναμικότητας εξισορρόπησης. Ως εκ τούτου, η δυναμικότητα εξισορρόπησης που χρησιμοποιείται ως διορθωτικό μέτρο με διασυνοριακές επιπτώσεις δεν είναι πλέον πλήρως διαθέσιμη για σκοπούς εξισορρόπησης ούτε για τους ΔΣΜ που λειτουργούν σύμφωνα με το μοντέλο αποκεντρωμένου προγραμματισμού ούτε για εκείνους που λειτουργούν σύμφωνα με το μοντέλο κεντρικού καταμερισμού, αδιακρίτως. Προσέτι, ο ACER υποστηρίζει ότι τα δύο αυτά μοντέλα επιδιώκουν τους ίδιους σκοπούς, όπερ επίσης δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα.
138
Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων ή της ίσης μεταχειρίσεως επιτάσσει να μην υπόκεινται όμοιες καταστάσεις σε διαφορετική μεταχείριση ούτε διαφορετικές καταστάσεις σε όμοια μεταχείριση, εκτός και αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς (πρβλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2008, Arcelor Atlantique et Lorraine κ.λπ., C‑127/07, EU:C:2008:728, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
139
Επομένως, εν προκειμένω, προκειμένου να αποδείξει δυσμενή διάκριση, η προσφεύγουσα όφειλε να αποδείξει ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) είχε διαφορετικό αντίκτυπο στη διαχείριση ενός εκ των δύο αυτών μοντέλων, σε σχέση με το άλλο, όπερ παρέλειψε να πράξει.
140
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι το συμβούλιο προσφυγών, διαπιστώνοντας, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δεν συντρέχει παράβαση των διατάξεων οι οποίες διασφαλίζουν στους ΔΣΜ τη δυνατότητα χρήσης του κεντρικού μοντέλου καταμερισμού για τη διαχείριση των εσωτερικών συμφορήσεων ή για την εκτέλεση καθηκόντων εξισορρόπησης, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως λόγω πλάνης περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το συμβούλιο προσφυγών αποφαινόμενο ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν είχε παραλείψει να θεσπίσει δίκαιους κανόνες για τις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας και να προβλέψει κατάλληλα κίνητρα σχετικά με τη διαχείριση συμφορήσεων και αποτελεσματικών επενδύσεων για τη λήψη διορθωτικών μέτρων συνδεόμενων με τον εξοπλισμό, όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως
141
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το συμβούλιο προσφυγών του ACER υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον επικύρωσε την εκ μέρους του ACER ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 και του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485, κατά την οποία η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν είχε παραλείψει, αφενός, να θεσπίσει δίκαιους κανόνες για τις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας και, αφετέρου, να προβλέψει κατάλληλα κίνητρα σχετικά με τη διαχείριση συμφορήσεων και τις επενδύσεις, για τη λήψη διορθωτικών μέτρων συνδεόμενων με τον εξοπλισμό, όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως χάριν μειώσεως της συμφορήσεως, «εξαναγκάζοντας» τη μετάβαση της ηλεκτρικής ενέργειας από κορεσμένη ηλεκτρική γραμμή σε λιγότερο χρησιμοποιούμενη ηλεκτρική γραμμή.
142
Συναφώς, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι, μετά την έναρξη της διαδικασίας CROSA για την οποία γίνεται λόγος στην επίμαχη μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC), οι ΔΣΜ δεν μπορούν πλέον να εφαρμόζουν ατομικώς διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις, τα οποία έχουν στη διάθεσή τους λόγω των επενδύσεων τις οποίες πραγματοποίησαν σε ορισμένους εξοπλισμούς όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως. Επομένως, η επίμαχη μεθοδολογία περιορίζει τη δυνατότητα των ΔΣΜ να προσφεύγουν ατομικώς σε μη δαπανηρά διορθωτικά μέτρα σε τοπικό επίπεδο.
143
Η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι τα διορθωτικά μέτρα που επελέγησαν για τη μείωση της συμφορήσεως σε ορισμένα στοιχεία δικτύου στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA μπορούν να διαφέρουν από τα διορθωτικά μέτρα που αφορούν αποκλειστικά την τοπική συμφόρηση ή τα τοπικά διορθωτικά μέτρα, όπερ δημιουργεί δυσχέρειες όταν υπάρχουν περισσότερες ταυτόχρονες και αλληλένδετες συμφορήσεις σε διάφορα τμήματα της ίδιας περιφέρειας. Η ύπαρξη αυτών των ταυτόχρονων συμφορήσεων είναι ακόμη πιο προβληματική όταν χρησιμοποιούνται μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως, εγκατεστημένοι για τη μείωση της συμφορήσεως σε ένα στοιχείο του δικτύου, διότι οι μετασχηματιστές αυτοί ενδέχεται, στο πλαίσιο διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, να πρέπει να χρησιμοποιηθούν κατά αντίστροφο τρόπο και, κατά την προσφεύγουσα, κατά τρόπο αντίθετο προς την κοινή λογική, για να αυξήσουν τη ροή στα στοιχεία στα οποία υπάρχει συμφόρηση με σκοπό τη μείωση της διασυνοριακής συμφορήσεως.
144
Προσέτι, ένας ΔΣΜ θα μπορούσε, στο πλαίσιο διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, να υποχρεωθεί να εφαρμόσει περιφερειακή λύση η οποία να συνδυάζει μέτρα που χρησιμοποιούν τους μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως και μέτρα ανακατανομής, όπερ θα συνεπαγόταν γι’ αυτόν κόστος ανακατανομής, ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει, ανέξοδα, έναν μετατροπέα μετατοπίσεως φάσεως, στον οποίο είχε προηγουμένως επενδύσει με σκοπό τη μείωση ενδεχόμενων συμφορήσεων στα δικά του στοιχεία του δικτύου. Κατά την προσφεύγουσα πάντως, ουδεμία διάταξη του δικαίου της Ένωσης υποχρεώνει τους ΔΣΜ να ενεργούν προς το συμφέρον άλλων φορέων εγκατεστημένων σε άλλα κράτη μέλη.
145
Η προσφεύγουσα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, πέραν του ότι αντιβαίνει το άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 και το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία επιβεβαιώνει την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC), αντιβαίνει επίσης στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/942, σε συνδυασμό με το άρθρο 19 του κανονισμού 2019/943, στο μέτρο που η απόφαση 33/2020 δεν συμβάλλει στη συνεπή, αποδοτική και αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, αλλά περιπλέκει, ή ακόμη και ματαιώνει, τις προσπάθειες συμμορφώσεως προς το άρθρο 19 του κανονισμού 2019/943 όσον αφορά την κατανομή των αποκομισθέντων από τη συμφόρηση εσόδων σε επενδύσεις για τη μείωση της συμφορήσεως των γραμμών διασυνδέσεως.
146
Ο ACER αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας και ζητεί την απόρριψη του ανωτέρω λόγου ακυρώσεως.
147
Στο πλαίσιο αυτό, ο ACER αμφισβητεί το παραδεκτό του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, για τον λόγο ότι αφορά την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) που εγκρίθηκε με την απόφαση 33/2020 και όχι με την προσβαλλόμενη απόφαση.
148
Προκαταρκτικώς, όσον αφορά το παραδεκτό του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα προσάπτει στο συμβούλιο προσφυγών ότι, στην προσβαλλόμενη απόφαση, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο επικυρώνοντας την ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 και του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485 στην οποία προέβη ο ACER με την απόφαση 33/2020. Στη συνέχεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, με το δικόγραφο της προσφυγής της, η προσφεύγουσα αμφισβητεί ρητώς, προς στήριξη του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, ορισμένα ειδικά σημεία της προσβαλλομένης αποφάσεως. Τέλος, παρατηρείται ότι, στις αιτιολογικές σκέψεις 643 έως 651 της προσβαλλομένης αποφάσεως, το συμβούλιο προσφυγών εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν αντέβαινε στο άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 ούτε στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485, ιδίως διότι δεν είχε ως συνέπεια την αποθάρρυνση των γενόμενων από τους ΔΣΜ επενδύσεων σε ορισμένους εξοπλισμούς, όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως. Εξ αυτού συνάγεται ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο ACER, με τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα βάλλει κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως και όχι κατά της αποφάσεως 33/2020. Κατά συνέπεια, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος.
149
Όσον αφορά το βάσιμο του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, αφενός, διευκρινίζεται ότι το άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 καθορίζει τον σκοπό της θέσπισης δίκαιων κανόνων στον τομέα των διασυνοριακών ανταλλαγών ηλεκτρικής ενέργειας και ότι το άρθρο 4 παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485 αποσκοπεί στην προώθηση του συντονισμού της λειτουργίας του δικτύου και του επιχειρησιακού σχεδιασμού.
150
Όσον αφορά το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/942, αυτό θέτει στον ACER τον σκοπό, μεταξύ άλλων, να συμβάλει στη συνεπή, αποδοτική και αποτελεσματική εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, με σκοπό την επίτευξη των στόχων της Ένωσης για το κλίμα και την ενέργεια. Το δε άρθρο 19 του κανονισμού 2019/943 ρυθμίζει, κατ’ ουσίαν, την κατανομή των εσόδων από την κατανομή της δυναμικότητας ανταλλαγής μεταξύ ζωνών και ορίζει, στην παράγραφο 2, στοιχείο βʹ, ότι η διαδικασία κατανομής των εν λόγω εσόδων αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, στην «κάλυψη δαπανών που προκύπτουν από επενδύσεις στο δίκτυο για τη μείωση της συμφόρησης των γραμμών διασύνδεσης».
151
Αφετέρου, διαπιστώνεται ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) μπορεί να έχει ως συνέπεια τον περιορισμό της δυνατότητας των ΔΣΜ να προσφεύγουν ατομικώς σε μη δαπανηρά διορθωτικά μέτρα σε τοπικό επίπεδο, ιδίως σε περίπτωση ταυτόχρονων και αλληλεξαρτώμενων συμφορήσεων σε διάφορα τμήματα της περιφέρειας CORE, όπερ δεν αμφισβητεί ο ACER. Ωστόσο, όπως υπενθύμισε ο ACER, η διαδικασία CROSA μπορεί να μεταβάλει τη διαμόρφωση ενός μετασχηματιστή μετατοπίσεως φάσεως μόνο για την επίλυση των συμφορήσεων που εντοπίζονται στο κοινό μοντέλο δικτύου και δεν θεωρείται ότι προκαλεί νέες συμφορήσεις ή ότι επαναφέρει παλαιές, σύμφωνα με το άρθρο 23 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC). Επιπλέον, οι συμφορήσεις που «προκαλούνται» από την εφαρμογή των διορθωτικών μέτρων τις οποίες συνιστά η διαδικασία CROSA, για παράδειγμα η τροποποίηση των παραμέτρων ενός μετασχηματιστή μετατοπίσεως φάσεως, επιλύονται επίσης μέσω της διαδικασίας CROSA, με αποτέλεσμα το κόστος της ανακατανομής που ήταν αναγκαίο για την επίλυση των συμφορήσεων αυτών να καταλογίζεται στα στοιχεία δικτύου στα οποία υπάρχει συμφόρηση στο πλαίσιο του μοντέλου του κοινού δικτύου.
152
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι, με τα δικόγραφά του, ο ACER αναγνώρισε ότι η διαδικασία CROSA μπορούσε να συνεπάγεται, για έναν ΔΣΜ, ορισμένες δαπάνες ανακατανομής προκειμένου να μειώσει τις «προκληθείσες» συμφορήσεις, μεταξύ άλλων, από τη μεταβολή της δομής των μετασχηματιστών μετατοπίσεως φάσεως την οποία συνιστούσε η διαδικασία CROSA, όταν η βέλτιστη λύση στο επίπεδο της περιφέρειας CORE απαιτούσε τόσο τη μεταβολή της δομής των μετασχηματιστών μετατοπίσεως φάσεως όσο και δαπανηρά διορθωτικά μέτρα, όπως η ανακατανομή. Ως εκ τούτου, ορθώς η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC) μπορεί να προκαλέσει πρόσθετο κόστος σε ορισμένους ΔΣΜ, όπως η προσφεύγουσα, οι οποίοι έχουν ήδη επενδύσει σε εξοπλισμούς όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως.
153
Ως εκ τούτου, πρέπει να εξετασθεί αν το πρόσθετο κόστος που ενδέχεται να συνεπάγεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) για τους ΔΣΜ που έχουν ήδη επενδύσει σε εξοπλισμό όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως θα καταδείκνυε τον ανεπιεική χαρακτήρα των κανόνων που θεσπίζονται με τη μεθοδολογία αυτή και θα είχε ως συνέπεια να αποθαρρύνει τους ΔΣΜ να επενδύσουν σε παρόμοιο εξοπλισμό, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, άχρι του σημείου να αντιβαίνει στο άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943, στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485 καθώς και στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/942, σε συνδυασμό με το άρθρο 19 του κανονισμού 2019/943.
154
Όσον αφορά τον φερόμενο ως ανεπιεική χαρακτήρα των κανόνων που θεσπίζει η επίμαχη μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC), διαπιστώνεται ότι το κόστος που προκύπτει από την εφαρμογή της περιφερειακής λύσεως η οποία επελέγη με τη διαδικασία CROSA είναι σύμφυτο με τον περιφερειακό συντονισμό και αποτελεί συγκεκριμένη απόρροια της αρχής της ενεργειακής αλληλεγγύης.
155
Όπως υπενθύμισε το Δικαστήριο στη σκέψη 73 της αποφάσεως της 15ης Ιουλίου 2021, Γερμανία κατά Πολωνίας (C‑848/19 P, EU:C:2021:598), η εφαρμογή της αρχής της ενεργειακής αλληλεγγύης δεν σημαίνει ότι η πολιτική της Ένωσης στον τομέα της ενέργειας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έχει αρνητικές επιπτώσεις για τα ιδιαίτερα συμφέροντα κράτους μέλους στον τομέα αυτόν. Εντούτοις, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης και τα κράτη μέλη υποχρεούνται να συνεκτιμούν, στο πλαίσιο της εφαρμογής της εν λόγω πολιτικής, τα συμφέροντα τόσο της Ένωσης όσο και των διαφόρων κρατών μελών που ενδεχομένως επηρεάζονται και να σταθμίζουν τα συμφέροντα αυτά σε περίπτωση συγκρούσεων.
156
Συναφώς, επισημαίνεται ότι ακριβώς το κόστος που προκύπτει από την εφαρμογή της περιφερειακής λύσεως θα κατανεμηθεί μεταξύ των ΔΣΜ ανάλογα με τη συμβολή τους στη συμφόρηση, σύμφωνα με τη μεθοδολογία επιμερισμού του κόστους που εγκρίθηκε βάσει του άρθρου 74 του κανονισμού 2015/1222. Επιπλέον, πρέπει να τονιστεί ότι ένας από τους στόχους της διαδικασίας CROSA είναι η επίλυση αυτών των συμφορήσεων και άλλων παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας με την καλύτερη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας σε περιφερειακό επίπεδο.
157
Εξάλλου, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι το άρθρο 35 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπει παρακολούθηση βάσει της οποίας, αν αποδειχθεί ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA, ο ίδιος ΔΣΜ επηρεάζεται τακτικά ή συστηματικά από υψηλότερο κόστος, η τροποποίηση της μεθοδολογίας αυτής θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κανονισμού 2017/1485.
158
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι το γεγονός και μόνον ότι ένας ΔΣΜ μπορεί να επιβαρυνθεί με υψηλότερο κόστος λόγω του περιφερειακού συντονισμού δεν σημαίνει ότι οι κανόνες που θεσπίζονται με την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) είναι άδικοι και, ως εκ τούτου, ότι η μεθοδολογία αυτή αντιβαίνει στο άρθρο 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943 ή ότι είναι ακατάλληλοι για την προαγωγή του περιφερειακού συντονισμού, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485.
159
Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) αποθαρρύνει τους ΔΣΜ από το να επενδύσουν σε εξοπλισμό όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως, η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε καμία συγκεκριμένη πληροφορία σχετικά με τον οικονομικό αντίκτυπο του επιμερισμού του κόστους ανακατανομής που θα μπορούσε να αποδείξει την ύπαρξη, λόγω της μεθοδολογίας αυτής, ενός πραγματικού εμποδίου για επενδύσεις στον εξοπλισμό αυτόν.
160
Όπως, όμως, υπογράμμισε ο ACER χωρίς να αντικρουσθεί από την προσφεύγουσα, ένας ΔΣΜ μπορεί πάντοτε να επωφεληθεί από την επένδυση που πραγματοποίησε σε εξοπλισμό όπως ένας μετασχηματιστής μετατοπίσεως φάσεως, υπό την προϋπόθεση ότι ο εξοπλισμός αυτός μειώνει το κόστος με το οποίο επιβαρύνεται για την επίλυση των συμφορήσεων στο ατομικό μοντέλο δικτύου του πριν από την έναρξη της διαδικασίας CROSA.
161
Στο μέτρο που δεν αποδείχθηκε, εν προκειμένω, ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) θα αποθάρρυνε τους ΔΣΜ από το να επενδύσουν σε εξοπλισμό όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως, πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση της προσφεύγουσας περί παραβάσεως του άρθρου 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 2019/943, του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1485 καθώς και του άρθρου 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2019/942, σε συνδυασμό με το άρθρο 19 του κανονισμού 2019/943.
162
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι το συμβούλιο προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν είχε παραλείψει να θεσπίσει δίκαιους κανόνες για τις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας και να προβλέψει κατάλληλα κίνητρα σχετικά με τη διαχείριση συμφορήσεων και αποτελεσματικών επενδύσεων για τη λήψη διορθωτικών μέτρων συνδεόμενων με τον εξοπλισμό, όπως οι μετασχηματιστές μετατοπίσεως φάσεως. Συνεπώς, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του έκτου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως των άρθρων 76 και 77 του κανονισμού 2017/1485, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 και το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ και ηʹ, και παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού αυτού, τα οποία διασφαλίζουν την τήρηση των ορίων επιχειρησιακής ασφαλείας, ιδίως των ορίων εντάσεως, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο
163
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το συμβούλιο προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον διαπίστωσε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν εμπόδιζε την τήρηση, από τους ΔΣΜ, των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, ιδίως των ορίων τάσεως. Ως εκ τούτου, κακώς έκρινε το συμβούλιο προσφυγών ότι η εν λόγω μεθοδολογία δεν αντέβαινε στα άρθρα 76 και 77 του κανονισμού 2017/1485, τα οποία αφορούν, αντιστοίχως, την πρόταση που πρέπει να υποβάλουν οι ΔΣΜ για τον περιφερειακό συντονισμό της επιχειρησιακής ασφάλειας και τις κοινές διατάξεις για την οργάνωση του περιφερειακού συντονισμού της επιχειρησιακής ασφάλειας που πρέπει να περιλαμβάνει η πρόταση αυτή, δεδομένου ότι τα εν λόγω άρθρα πρέπει να ερμηνεύονται σε συνδυασμό, πρώτον, με το άρθρο 25 του κανονισμού 2017/1485, το οποίο αφορά τα όρια επιχειρησιακής ασφάλειας που πρέπει να καθορίζει κάθε ΔΣΜ, δεύτερον, με το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ και ηʹ, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο ορίζει, μεταξύ των σκοπών του, αφενός, την εξασφάλιση των συνθηκών διατηρήσεως της επιχειρησιακής ασφάλειας σε ολόκληρη την Ένωση και, αφετέρου, τη συμβολή στην αποτελεσματική διαχείριση και ανάπτυξη του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας στην Ένωση και, τρίτον, με το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του ίδιου κανονισμού, κατά το οποίο τα κράτη μέλη, οι αρμόδιες αρχές και οι διαχειριστές συστημάτων οφείλουν να τηρούν την ευθύνη που έχει ανατεθεί στον αρμόδιο ΔΣΜ για την κατοχύρωση της ασφάλειας του δικτύου, μεταξύ άλλων σύμφωνα με τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας.
164
Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν παρέχει στους ΔΣΜ τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν επαρκή διορθωτικά μέτρα για τη διαχείριση της τάσεως σε τοπικό επίπεδο ούτε στα περιφερειακά κέντρα τη δυνατότητα διαχειρίσεως της τάσεως σε περιφερειακό επίπεδο.
165
Ο ACER αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας και ζητεί την απόρριψη του λόγου ακυρώσεως.
166
Ειδικότερα, αμφισβητεί το παραδεκτό του έκτου λόγου ακυρώσεως για τον λόγο ότι αναπαράγει αυτολεξεί ισχυρισμό ήδη προβληθέντα από την προσφεύγουσα ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών.
167
Προκαταρκτικώς, όσον αφορά το παραδεκτό του έκτου λόγου ακυρώσεως, υπενθυμίζεται ότι η προσφεύγουσα δικαιούται να αμφισβητήσει, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τη συλλογιστική που ακολούθησε το συμβούλιο προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση, στηριζόμενη, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, σε αιτιάσεις ήδη προβληθείσες ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών (βλ. σκέψη 41 ανωτέρω). Εν προκειμένω, στα σημεία 677 έως 690 της προσβαλλόμενης απόφασης, το συμβούλιο προσφυγών εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν εμπόδιζε την τήρηση, από τους ΔΣΜ, των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, ιδίως των ορίων τάσεως, και ότι, ως εκ τούτου, η εν λόγω μεθοδολογία δεν αντέβαινε στα άρθρα 76 και 77 του κανονισμού 2017/1485, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 και το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ και ηʹ, και παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του εν λόγω κανονισμού.
168
Επομένως, οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας με τις οποίες αμφισβητείται η ορθότητα των εκτιμήσεων αυτών, στις οποίες κατέληξε το συμβούλιο προσφυγών με την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι παραδεκτές.
Επί της παραβάσεως των διατάξεων που διασφαλίζουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε τοπικό επίπεδο
169
Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει η προσφεύγουσα, τόσο οι ΔΣΜ όσο και τα περιφερειακά κέντρα υποχρεούνται να τηρούν τα όρια τάσεως. Πράγματι, η υποχρέωση αυτή απορρέει, όσον αφορά τους ΔΣΜ, από το άρθρο 27, παράγραφος 1, και από το άρθρο 34, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1485 και, όσον αφορά τα περιφερειακά κέντρα, από το άρθρο 78, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1485, το οποίο επιβάλλει στα εν λόγω κέντρα να εφαρμόζουν τη διαδικασία CROSA βάσει των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, όπως αυτά προσδιορίζονται από τους ΔΣΜ σύμφωνα με το άρθρο 25 του εν λόγω κανονισμού, σε συνδυασμό με το άρθρο 72 του ίδιου κανονισμού.
170
Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) προβλέπει ότι τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις, τα οποία συντονίζονται από τα περιφερειακά κέντρα, αποσκοπούν στη μείωση των ροών στα στοιχεία δικτύου με διασυνοριακή σημασία. Επομένως, η μεθοδολογία αυτή επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση των παραβιάσεων της επιχειρησιακής ασφάλειας υπό τη μορφή προβλημάτων περιορισμού του ρεύματος, ενώ οι ΔΣΜ παραμένουν κυρίως υπεύθυνοι για τη διασφάλιση της τηρήσεως των ορίων τάσεως.
171
Αυτή η κατανομή υποχρεώσεων μεταξύ των περιφερειακών κέντρων και των ΔΣΜ απορρέει από την πρόταση των ΔΣΜ. Συγκεκριμένα, από τη σελίδα 5 της επεξηγηματικής σημειώσεως των ΔΣΜ προκύπτει (βλ. σκέψη 7 ανωτέρω) ότι οι τελευταίοι έκριναν ότι οι λοιπές παραβιάσεις της επιχειρησιακής ασφάλειας, όπως τα όρια τάσεως και ρεύματος βραχυκυκλώματος που προβλέπονται στο άρθρο 25 του κανονισμού 2017/1485, μπορούσαν να μετριασθούν καλύτερα σε τοπικό επίπεδο.
172
Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις, τα οποία αποτελούν αντικείμενο της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), αφενός, και τα διορθωτικά μέτρα για τη διασφάλιση της τηρήσεως των ορίων τάσεως σε τοπικό επίπεδο, αφετέρου, ενδέχεται να συγκρούονται, διότι τα πρώτα αποσκοπούν στη μείωση των ροών, ενώ τα δεύτερα ενδέχεται να απαιτούν την αύξησή τους. Η προσφεύγουσα προσθέτει ότι αυτή η «σύγκρουση» δεν ελήφθη επαρκώς υπόψη από την επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC).
173
Πάντως, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) προβλέπει διάφορες εγγυήσεις, στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA, οι οποίες αποσκοπούν ακριβώς στη διασφάλιση της τηρήσεως των ορίων τάσεως από τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις που εγκρίνονται κατά το πέρας της διαδικασίας αυτής.
174
Κατά πρώτον, σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 4, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC), για την αντιμετώπιση των παραβάσεων των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, όπως είναι οι υπερβάσεις των ορίων τάσεως, του ρεύματος βραχυκυκλώματος ή σταθερότητας, προβλέπεται ότι κάθε ΔΣΜ της περιφέρειας CORE πρέπει να προβαίνει σε τοπική αξιολόγηση και σε μακροπρόθεσμη ανάλυση της επιχειρησιακής ασφάλειας. Ειδικότερα, οι παραβιάσεις αυτές μπορούν να αντιμετωπισθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA, κατά το στάδιο του συντονισμού των διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, όπως αναφέρεται στο άρθρο 27 της εν λόγω μεθοδολογίας, ιδίως με την εφαρμογή πρόσθετων περιορισμών στα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις.
175
Συναφώς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 27 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφαλείας (ROSC) προβλέπει μόνον τη δυνατότητα, και όχι την υποχρέωση, να αντιμετωπισθούν οι παραβιάσεις αυτές των ορίων εντάσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA. Δεδομένου, όμως, ότι η δυνατότητα αυτή βαρύνει τον ΔΣΜ, ο ΔΣΜ μπορεί, ως εκ τούτου, να βεβαιωθεί ο ίδιος ότι η εν λόγω διαδικασία τηρεί τα όρια τάσεως στο δίκτυό του.
176
Κατά δεύτερον, το άρθρο 22, παράγραφος 5, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπει ότι οι ΔΣΜ μπορούν να εφαρμόζουν πρόσθετους περιορισμούς συστήματος, οι οποίοι απηχούν άλλα όρια επιχειρησιακής ασφάλειας τα οποία ορίζονται στην παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου, ήτοι τα όρια τάσεως που προορίζονται ώστε η διαδικασία CROSA, καθόσον αποσκοπεί στη βελτιστοποίηση των διορθωτικών μέτρων, να μην προκαλεί νέες παραβιάσεις της υποκείμενης επιχειρησιακής ασφάλειας ή να μην τις επιδεινώνει. Ωστόσο, η διαδικασία CROSA δεν πρέπει να επιλύει αυτές τις υποκείμενες παραβιάσεις, οι οποίες πρέπει να επιλύονται σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφος 4, της εν λόγω μεθοδολογίας.
177
Μολονότι η προσφεύγουσα επικαλείται την τελευταία αυτή διάταξη προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της κατά την οποία τα διορθωτικά μέτρα που συντονίζονται από τη διαδικασία CROSA δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επίλυση των παραβιάσεων των ορίων τάσεως, εντούτοις δεν αποδεικνύει ότι η διάταξη αυτή εμποδίζει τους ΔΣΜ να επιλύσουν τις παραβάσεις των ορίων τάσης σε τοπικό επίπεδο. Αντιθέτως, το άρθρο 22, παράγραφος 5, της μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) διασφαλίζει ότι τα διορθωτικά μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις δεν εμποδίζουν τη δυνατότητα των ΔΣΜ να επιλύουν τις παραβιάσεις των ορίων τάσεως. Εξάλλου, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει τους λόγους για τους οποίους το άρθρο 22, παράγραφος 5, της εν λόγω μεθοδολογίας δεν παρέχει στους ΔΣΜ τη δυνατότητα να διασφαλίζουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε τοπικό επίπεδο, αφενός, ούτε τους λόγους για τους οποίους η εν λόγω μεθοδολογία θα έπρεπε να προβλέπει τον καθορισμό διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις για την επίλυση των παραβιάσεων των ορίων τάσεως, αφετέρου.
178
Κατά τρίτον, το άρθρο 27, παράγραφοι 2 και 5, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπει τη δυνατότητα απόρριψης, από τον θιγόμενο ΔΣΜ, διορθωτικού μέτρου με διασυνοριακές επιπτώσεις συνιστώμενου από τη διαδικασία CROSA, με την αιτιολογία ότι η εφαρμογή του συγκεκριμένου μέτρου θα συνεπαγόταν παραβιάσεις της επιχειρησιακής ασφάλειας στο δίκτυό του. Συναφώς, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι η διάταξη αυτή δεν παρέχει στους ΔΣΜ τη δυνατότητα να διασφαλίσουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε τοπικό επίπεδο, για τον λόγο ότι προβλέπει μόνον τη δυνατότητα απόρριψης διορθωτικού μέτρου, αλλά όχι τον καθορισμό ή τη σύσταση τέτοιων μέτρων για την επίλυση προβλημάτων τάσεως. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει με ποιον τρόπο η εν λόγω διάταξη στερεί από τους ΔΣΜ τη δυνατότητα να διασφαλίσουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε τοπικό επίπεδο.
179
Κατά τέταρτον, το άρθρο 16, παράγραφος 4, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) προβλέπει τη δυνατότητα των ΔΣΜ να συμπληρώσουν τη μεθοδολογία αυτή με διατάξεις σχετικές με τους περιορισμούς του δικτύου, προκειμένου να αντιμετωπισθούν, μεταξύ άλλων και εφόσον είναι αναγκαίο, οι υπερβάσεις των ορίων τάσεως.
180
Επομένως, σκοπός της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) είναι να συνεκτιμώνται τα διορθωτικά μέτρα που λαμβάνουν οι ΔΣΜ σε τοπικό επίπεδο στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA, χωρίς ωστόσο να απαιτείται συντονισμός τους σε περιφερειακό επίπεδο.
181
Ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε επαρκώς κατά νόμον ότι οι εγγυήσεις που εξετάσθηκαν στις σκέψεις 175 έως 180 ανωτέρω δεν επαρκούσαν για να διασφαλίσουν την τήρηση των ορίων τάσεως από τους ΔΣΜ σε τοπικό επίπεδο.
182
Εν πάση περιπτώσει, το γεγονός και μόνον ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει ορισμένα διορθωτικά μέτρα για να διασφαλίσει την τήρηση των ορίων τάσεως στο δίκτυό της, δεδομένου ότι τα μέτρα αυτά προορίζονται αποκλειστικά για τη διαδικασία CROSA, δεν αρκεί για να αποδείξει την προβαλλόμενη αδυναμία της να εγγυηθεί την επιχειρησιακή ασφάλεια στο εν λόγω δίκτυο. Πράγματι, τίποτα δεν δικαιολογεί το να προβλέπει η μεθοδολογία ασφαλείας (ROSC) τη χρήση ελάχιστων περιορισμών στις ροές ισχύος και προγραμματισμένων διακοπών, δεδομένου ότι πρόκειται για μέτρα των οποίων η λήψη απόκειται στους ΔΣΜ σε τοπικό επίπεδο.
183
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα κακώς προσάπτει στο συμβούλιο προσφυγών ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, επικύρωσε μεθοδολογία η οποία δεν παρέχει στους ΔΣΜ τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν επαρκή διορθωτικά μέτρα για τη διαχείριση της τάσεως σε τοπικό επίπεδο.
Επί της παραβάσεως των διατάξεων που διασφαλίζουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε περιφερειακό επίπεδο
184
Όσον αφορά την προβαλλόμενη παράβαση των διατάξεων που διασφαλίζουν την τήρηση των ορίων τάσεως σε περιφερειακό επίπεδο, πρώτον, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο προς στήριξη του ισχυρισμού ότι η μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) θα έπρεπε, γενικώς, να προβλέπει τη δυνατότητα καθορισμού διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις και τους περιορισμούς του συστήματος που είναι αναγκαίοι για τον μετριασμό των παραβιάσεων των ορίων τάσεως.
185
Εξάλλου, ο ACER υπογράμμισε, στο σημείο 95 του υπομνήματος ανταπαντήσεως, ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) περιελάμβανε ήδη ορισμένα διορθωτικά μέτρα για την επίλυση των προβλημάτων τάσεως με διασυνοριακές επιπτώσεις, δεδομένου ότι ορισμένα διορθωτικά μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν για την επίλυση των παραβιάσεων του ορίου τάσεως σε περιφερειακό επίπεδο μπορούσαν επίσης να χαρακτηρισθούν ως μέτρα με διασυνοριακές επιπτώσεις οι οποίες έπρεπε να συντονιστούν κατ’ εφαρμογήν της εν λόγω μεθοδολογίας.
186
Δεύτερον, όσον αφορά ειδικότερα τις προγραμματισμένες διακοπές, διαπιστώνεται ότι, μολονότι το άρθρο 8 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) αποκλείει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA τα διορθωτικά μέτρα του άρθρου 22, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ, ηʹ, θʹ και ιʹ, του κανονισμού 2017/1485, τούτο δεν ισχύει στην περίπτωση των προγραμματισμένων διακοπών, περί των οποίων γίνεται λόγος στο άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, οι οποίες, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, θα μπορούσαν να προβλεφθούν στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής.
187
Όσον αφορά, εξάλλου, τους ελάχιστους περιορισμούς στη ροή ισχύος, επισημαίνεται ότι, όπως επισήμανε ο ACER, χωρίς να αντικρουσθεί από την προσφεύγουσα, ούτε το άρθρο 75 του κανονισμού 2017/1485 ούτε καμία άλλη διάταξη του δικαίου της Ένωσης επιβάλλει τη συμπερίληψη ενός τέτοιου μέτρου στο πλαίσιο της διαδικασίας CROSA. Εν πάση περιπτώσει, αυτός ο ελάχιστος περιορισμός μπορεί να προβλεφθεί από κάθε μεμονωμένο ΔΣΜ στο ατομικό του μοντέλο δικτύου.
188
Τρίτον, στο μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι εγγυήσεις που εξετάσθηκαν στις σκέψεις 175 έως 180 ανωτέρω δεν διασφαλίζουν την πλήρη συνοχή μεταξύ των διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, οι οποίες αφορούν τις παραβιάσεις των ορίων ρεύματος, και των τοπικών διορθωτικών μέτρων, που χρησιμοποιήθηκαν για τον μετριασμό των προβλημάτων τάσεως σε τοπικό επίπεδο, παρατηρείται ότι από καμία από τις διατάξεις που επικαλείται, ήτοι το άρθρο 25, το άρθρο 34, παράγραφος 2, το άρθρο 72 και το άρθρο 76 του κανονισμού 2017/1485, δεν μπορεί να συναχθεί ο παράνομος χαρακτήρας μιας τέτοιας καταστάσεως.
189
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα κακώς προσάπτει στο συμβούλιο προσφυγών ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, επικύρωσε μεθοδολογία η οποία δεν παρέχει στα περιφερειακά κέντρα επαρκή διορθωτικά μέτρα για τη διαχείριση της τάσεως σε περιφερειακό επίπεδο.
190
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν κατόρθωσε να αποδείξει ότι το συμβούλιο προσφυγών υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) δεν εμπόδιζε, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, την τήρηση των ορίων επιχειρησιακής ασφάλειας, ιδίως εκείνων της τάσεως, και ότι, ως εκ τούτου, η εν λόγω μεθοδολογία δεν αντέβαινε στα άρθρα 76 και 77 του κανονισμού 2017/1485, σε συνδυασμό με το άρθρο 25 και το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχεία δʹ και ηʹ, και παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, του κανονισμού αυτού. Κατά συνέπεια, ο έκτος λόγος ακυρώσεως είναι απορριπτέος.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί ελλείψεως αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως
191
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το συμβούλιο προσφυγών δεν αιτιολόγησε επαρκώς την προσβαλλόμενη απόφαση, παραβαίνοντας τοιουτοτρόπως το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και το άρθρο 28, παράγραφος 4, του κανονισμού 2019/942. Προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού, η προσφεύγουσα παραθέτει πέντε παραδείγματα εκτιμήσεων του συμβουλίου προσφυγών στην προσβαλλόμενη απόφαση οι οποίες, κατά την άποψή της, είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένες και νομικά έωλες. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα παραπέμπει στα σημεία 556, 559, 574, 605 και 644 της προσβαλλομένης αποφάσεως, τα οποία επισημαίνει ότι αμφισβήτησε περαιτέρω με τους διαφόρους λόγους ακυρώσεως τους οποίους προέβαλε.
192
Ο ACER αντικρούει τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας και ζητεί την απόρριψη του ως άνω λόγου ακυρώσεως.
193
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η απαιτούμενη από το άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ αιτιολογία πρέπει να προσαρμόζεται στη φύση της οικείας πράξεως και να εκθέτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική του εκδόντος την πράξη θεσμικού οργάνου, κατά τρόπο που να παρέχει τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκεί τον έλεγχό του. Η απαίτηση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, ιδίως δε το περιεχόμενο της πράξης, τη φύση των παρατιθέμενων στοιχείων της αιτιολογίας και το συμφέρον που έχουν ενδεχομένως για παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες, ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Δεν απαιτείται η αιτιολογία να προσδιορίζει όλα τα ασκούντα επιρροή πραγματικά και νομικά στοιχεία, στο μέτρο που το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις του άρθρου 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο βάσει της διατυπώσεώς της, αλλά και του πλαισίου της καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν το σχετικό θέμα (πρβλ. αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 2004, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑501/00, EU:C:2004:438, σκέψη 73 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 29ης Ιουνίου 2017, E-Control κατά ACER, T‑63/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:456, σκέψη 68 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
194
Ωστόσο, δεν μπορεί να απαιτείται από συμβούλιο προσφυγών να παραθέτει αιτιολογία που να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν ενώπιόν του οι διάδικοι. Κατά συνέπεια, η αιτιολογία μπορεί να είναι έμμεση, υπό την προϋπόθεση ότι δίνει στους μεν ενδιαφερόμενους τη δυνατότητα να γνωρίσουν τους λόγους για τους οποίους εκδόθηκε η απόφαση του συμβουλίου προσφυγών, στο δε αρμόδιο δικαστήριο επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον έλεγχό του (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουνίου 2017, E-Control κατά ACER, T‑63/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:456, σκέψη 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επομένως, δεν μπορεί να απαιτηθεί από το συμβούλιο προσφυγών να εξετάζει και να αιτιολογεί ρητώς την απόρριψη καθενός από τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο πλαίσιο διαδικασίας κινηθείσας ενώπιόν του.
195
Προσέτι, πρέπει να υπομνησθεί ότι η υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων αποτελεί ουσιώδη τύπο που πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βάσιμου της αιτιολογίας, δεδομένου ότι αυτό αφορά την ουσιαστική νομιμότητα της επίδικης πράξεως. Πράγματι, η αιτιολογία μιας αποφάσεως συνίσταται στην επίσημη έκφραση των λόγων στους οποίους στηρίζεται η απόφαση αυτή. Αν η αιτιολογία πάσχει σφάλματα, αυτά πλήττουν την ουσιαστική νομιμότητα της αποφάσεως, αλλά όχι την αιτιολογία της, η οποία μπορεί να είναι επαρκής αν και προβάλλει εσφαλμένους λόγους (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 181 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
196
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι τα παραδείγματα εκτιμήσεων του συμβουλίου προσφυγών τα οποία η προσφεύγουσα θεωρεί ότι είναι «νομικώς έωλα» είναι παντελώς αλυσιτελή στο μέτρο που προβάλλονται προς στήριξη του δευτέρου λόγου της ακυρώσεως περί ελλείψεως αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως.
197
Υπό την επιφύλαξη αυτή, τα διάφορα παραδείγματα εκτιμήσεων του συμβουλίου προσφυγών που παραθέτει η προσφεύγουσα προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως πρέπει να εξετασθούν υπό το πρίσμα της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 193 έως 195 ανωτέρω.
198
Όσον αφορά, πρώτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το συμβούλιο προσφυγών δεν απάντησε, στο σημείο 556 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στην αιτίαση που είχε προβάλει ενώπιόν του, κατά την οποία ο καθορισμός των διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις, ο οποίος επελέγη στο πλαίσιο της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) δεν πληρούσε τις απαιτήσεις του άρθρου 21, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1485, διαπιστώνεται ότι, στα σημεία 552 έως 558 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το συμβούλιο προσφυγών εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους η διάκριση του άρθρου 9 της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) μεταξύ των διορθωτικών μέτρων με διασυνοριακές επιπτώσεις και εκείνων που δεν είχαν τέτοιες επιπτώσεις ήταν σύμφωνη με τη διάταξη αυτή.
199
Όσον αφορά, δεύτερον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το συμβούλιο προσφυγών δεν ανέλυσε, στο σημείο 559 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, τη συμβατότητα της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) με το δίκαιο της Ένωσης, δεδομένου ότι δεν εξήγησε με ποιον τρόπο η μεθοδολογία αυτή ήταν σύμφωνη με την πρόταση των ΔΣΜ, διαπιστώνεται ότι, στο εν λόγω σημείο, το συμβούλιο προσφυγών εξήγησε τους λόγους για τους οποίους η εν λόγω μεθοδολογία ήταν σύμφωνη με την πρόταση αυτή και, ειδικότερα, με το άρθρο της 10, παράγραφος 1.
200
Εν πάση περιπτώσει, από τις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν, στη σκέψη 46 ανωτέρω, στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου λόγου ακυρώσεως, προκύπτει ότι ο ACER δεν δεσμεύεται από τη θέση που έλαβαν οι αρμόδιες ΕΡΑ και ότι μπορεί, λαμβανομένων υπόψη των εξουσιών λήψεως αποφάσεων που του έχουν ανατεθεί και με σκοπό την αποτελεσματική άσκηση των ρυθμιστικών καθηκόντων του, να τροποποιήσει τις προτάσεις των ΔΣΜ πριν από την έγκρισή τους. Επομένως, η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) μπορούσε, σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης, να αποκλίνει από τις προτάσεις των ΔΣΜ, οπότε το συμβούλιο προσφυγών δεν ήταν υποχρεωμένο να εξηγήσει λεπτομερέστερα τους λόγους για τους οποίους η μεθοδολογία αυτή τηρούσε τις εν λόγω προτάσεις.
201
Όσον αφορά, τρίτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το συμβούλιο προσφυγών δεν απάντησε, στο σημείο 574 της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στην αιτίασή της ότι η επίμαχη μεθοδολογία ασφάλειας (ROSC) στερούσε τους ΔΣΜ από τα εργαλεία που τους παρέχουν τη δυνατότητα να ασκούν την ευθύνη τους όσον αφορά την επιχειρησιακή ασφάλεια και τη διαχείριση των ροών, διαπιστώνεται ότι η σχετική συλλογιστική του συμβουλίου προσφυγών αναπτύσσεται στα σημεία 553 έως 559 και 568 έως 573 της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Με τους τελευταίους αυτούς λόγους, το συμβούλιο προσφυγών διευκρινίζει, κατ’ ουσίαν, ότι εν συνόλω τα διορθωτικά μέτρα δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) και ότι ορισμένα μέτρα μπορούν πάντοτε να ενεργοποιηθούν μεμονωμένα από τους ΔΣΜ προκειμένου να ασκήσουν την ευθύνη τους όσον αφορά τη λειτουργία του δικτύου τους.
202
Όσον αφορά, τέταρτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι τα συμπεράσματα του συμβουλίου προσφυγών, στο σημείο 605 της προσβαλλομένης αποφάσεως, είναι «απλώς εσφαλμένα», δεδομένου ότι το άρθρο 37, παράγραφος 2, της επίμαχης μεθοδολογίας ασφάλειας (ROSC) δεν προβλέπει συντονισμένη περιφερειακή αξιολόγηση της επιχειρησιακής ασφάλειας ενδοημερησίως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί, με το συγκεκριμένο επιχείρημα, το βάσιμο της συλλογιστικής που ανέπτυξε το συμβούλιο προσφυγών στο σημείο 605 της προσβαλλομένης αποφάσεως και όχι την αιτιολογία της αποφάσεως αυτής. Κατά συνέπεια και λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 195 ανωτέρω, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
203
Όσον αφορά, πέμπτον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το συμβούλιο προσφυγών υποστηρίζει, στο σημείο 644 της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι η προσφεύγουσα αντιτίθεται στον περιφερειακό συντονισμό, ενώ κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, διαπιστώνεται ότι, στην πραγματικότητα, η προσφεύγουσα αμφισβητεί επίσης, με το συγκεκριμένο επιχείρημα, το βάσιμο της εν λόγω εκτιμήσεως του συμβουλίου προσφυγών και όχι την αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπερ, εξάλλου, συνομολόγησε η προσφεύγουσα με το υπόμνημα απαντήσεως, επισημαίνοντας ότι το «πέμπτο παράδειγμα [που παραθέτει το συμβούλιο προσφυγών] απηχεί διάσταση απόψεων μεταξύ των διαδίκων και όχι έλλειψη αιτιολογίας». Επομένως, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 195 ανωτέρω, η αιτίαση αυτή δεν είναι λυσιτελής προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
204
Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το συμβούλιο προσφυγών αιτιολόγησε επαρκώς την προσβαλλόμενη απόφαση, οπότε ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
205
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση ακυρώσεως της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
206
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει αυτή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του ACER, να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα.
207
Δυνάμει του άρθρου 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα κράτη μέλη που παρενέβησαν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Επομένως, η Δημοκρατία της Πολωνίας, η οποία παρενέβη στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής υπέρ της προσφεύγουσας, φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Η Polskie sieci elektroenergetyczne S.A. φέρει, πέραν των δικαστικών της εξόδων, και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER).
3)
Η Δημοκρατία της Πολωνίας φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Schalin
Škvařilová-Pelzl
Nõmm
Steinfatt
Kukovec
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 25 Σεπτεμβρίου 2024.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.