62015CO0129
BESCHIKKING VAN HET HOF (Negende kamer)
7 juli 2016 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor leveringen — Richtlijn 2004/18/EG — Artikel 1, lid 9 — Begrip ‚publiekrechtelijke instelling’ — Ziekenhuis dat is opgericht met winstoogmerk en waarvan het kapitaal volledig privaat is — Inkomsten die voor meer dan 50 % of 30 % afkomstig zijn van betalingen door het publieke stelsel van ziektekostenverzekeringen als tegenprestatie voor het verrichten van medische diensten — Artikel 7, onder b) — Geraamde waarde van de opdracht — Drempel niet bereikt — Duidelijk grensoverschrijdend belang — Geen informatie — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”
In zaak C‑129/15,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (bestuursrechter Sofia, Bulgarije) bij beslissing van 4 maart 2015, ingekomen bij het Hof op 16 maart 2015, in de procedure
H. M.
tegen
Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI),
geeft HET HOF (Negende kamer),
samengesteld als volgt: C. Lycourgos, kamerpresident, E. Juhász (rapporteur) en C. Vajda, rechters,
advocaat-generaal: H. Saugmandsgaard Øe,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing om, de advocaat-generaal gehoord, te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1251/2011 van de Commissie van 30 november 2011 (PB 2011, L 319, blz. 43) (hierna: „richtlijn 2004/18”).
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen H. M., directeur van een privéziekenhuis, en de Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (overheidsdienst voor financiële inspectie, Bulgarije) over de regelmatigheid van een bestuursrechtelijke sanctie die laatstgenoemde M. heeft opgelegd.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
3
In overweging 2 van richtlijn 2004/18 heet het:
„Bij het plaatsen van overheidsopdrachten die worden afgesloten in de lidstaten voor rekening van de staat, territoriale lichamen en andere publiekrechtelijke instellingen moeten de beginselen van het Verdrag geëerbiedigd worden, met name het vrije verkeer van goederen, vrijheid van vestiging en het vrij verlenen van diensten, alsmede de daarvan afgeleide beginselen, zoals gelijke behandeling, het discriminatieverbod, wederzijdse erkenning, evenredigheid en transparantie. Voor overheidsopdrachten boven een bepaalde waarde is het echter raadzaam om bepalingen voor de coördinatie door de Gemeenschap van de nationale procedures voor de plaatsing van dergelijke opdrachten op te stellen die gebaseerd zijn op die beginselen, om ervoor te zorgen dat zij effect sorteren en daadwerkelijke mededinging op het gebied van overheidsopdrachten te garanderen. Bijgevolg moeten deze coördinatiebepalingen overeenkomstig voornoemde regels en beginselen alsmede overeenkomstig de andere Verdragsregels worden uitgelegd.”
4
Artikel 1 van die richtlijn, met als opschrift „Definities”, bepaalt in lid 9:
„Als ‚aanbestedende diensten’ worden aangemerkt de staat, de territoriale lichamen, publiekrechtelijke instellingen en verenigingen gevormd door een of meer van deze lichamen of een of meer van deze publiekrechtelijke instellingen.
Onder ‚publiekrechtelijke instelling’ wordt iedere instelling verstaan
a)
die is opgericht met het specifieke doel te voorzien in behoeften van algemeen belang die niet van industriële of commerciële aard zijn,
b)
die rechtspersoonlijkheid bezit, en
c)
waarvan ofwel de activiteiten in hoofdzaak door de staat, de territoriale lichamen of andere publiekrechtelijke instellingen worden gefinancierd, ofwel het beheer onderworpen is aan toezicht door deze laatste, ofwel de leden van het bestuursorgaan, het leidinggevend of het toezichthoudend orgaan voor meer dan de helft door de staat, de territoriale lichamen of andere publiekrechtelijke instellingen zijn aangewezen.
De niet-limitatieve lijsten van de publiekrechtelijke instellingen en van de categorieën publiekrechtelijke instellingen die aan de in de tweede alinea onder a), b) en c), genoemde criteria voldoen, zijn in bijlage III opgenomen. Daartoe stellen de lidstaten de Commissie op gezette tijden in kennis van de in hun lijsten opgetreden wijzigingen.”
5
Artikel 7 van die richtlijn, met als opschrift „Drempelbedragen voor overheidsopdrachten”, bepaalt de drempels van de geraamde waarden vanaf welke de gunning van een opdracht moet plaatsvinden overeenkomstig de regels van deze richtlijn, waarbij de drempel voor opdrachten voor leveringen geplaatst door andere aanbestedende diensten dan de centrale overheidsinstanties ten tijde van de feiten van het hoofdgeding was vastgesteld op 200000 EUR.
6
Artikel 9 van die richtlijn, met als opschrift „Methoden voor de berekening van de geraamde waarde van overheidsopdrachten, raamovereenkomsten en dynamische [aankoop]systemen”, luidt:
„[...]
5.   [...]
b)
Wanneer een voorgenomen verkrijging van homogene leveringen aanleiding kan geven tot opdrachten die gelijktijdig in afzonderlijke percelen worden geplaatst, wordt de geraamde totale waarde van deze percelen als grondslag genomen voor de toepassing van artikel 7, punten a) en b).
Wanneer de samengetelde waarde van de percelen gelijk is aan of groter is dan het in artikel 7 bepaalde drempelbedrag, is deze richtlijn van toepassing op de plaatsing van elk perceel.
De aanbestedende diensten mogen van de toepassing van de richtlijn afwijken voor percelen waarvan de geraamde waarde, exclusief BTW, minder dan EUR 80000 bedraagt, mits het samengetelde bedrag van de percelen in kwestie niet meer dan 20 % van de totale waarde van alle percelen beloopt.
[...]
7.   In het geval van overheidsopdrachten voor leveringen of voor diensten die met een zekere regelmaat worden verleend of die bestemd zijn om gedurende een bepaalde periode te worden hernieuwd, wordt voor de berekening van de geraamde waarde van de opdracht de volgende grondslag genomen:
a)
de totale reële waarde van de tijdens het voorafgaande boekjaar of tijdens de voorafgaande twaalf maanden geplaatste soortgelijke opeenvolgende opdrachten, indien mogelijk gecorrigeerd voor verwachte wijzigingen in hoeveelheid of waarde gedurende de twaalf maanden volgende op de eerste opdracht, of
b)
de geraamde totale waarde van de opeenvolgende opdrachten over de twaalf maanden volgende op de eerste levering of over het boekjaar, indien dit zich over meer dan twaalf maanden uitstrekt.
De wijze waarop de geraamde waarde van een overheidsopdracht wordt berekend mag niet bedoeld zijn om de opdracht aan de toepassing van de richtlijn te onttrekken.
[...]”
Bulgaars recht
7
Artikel 7, punt 4, van de zakon za obshtestvenite porachki (wet inzake overheidsopdrachten, DV nr. 28, van 6 april 2004), in de op de feiten van het hoofdgeding toepasselijke versie, bepaalt:
„Aanbestedende diensten zijn:
[...]
3.
publiekrechtelijke instellingen”.
8
Artikel 8, lid 1, van die wet luidt:
„Aanbestedende diensten zijn gehouden tot het voeren van een procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten wanneer is voldaan aan de in de wet vastgestelde criteria;
[...]
3)
Wanneer de aanbestedende dienst een collectieve entiteit of een rechtspersoon is, worden de in lid 2 bedoelde bevoegdheden uitgeoefend door de vertegenwoordiger van die collectieve entiteit of rechtspersoon.”
9
§ 1, punt 21, van de aanvullende bepalingen op die wet bepaalt:
„Een ‚publiekrechtelijke instelling’ is een rechtspersoon die, ongeacht de industriële of commerciële aard ervan, is opgericht om te voorzien in behoeften van algemeen belang en voldoet aan een van de volgende voorwaarden:
а)
zij wordt voor meer dan 50 % gefinancierd uit de begroting van de Staat, uit de begrotingen van de sociale zekerheid van de Staat of van de nationale ziektekostenverzekering, uit de begrotingen van de gemeenten of door aanbestedende diensten in de zin van artikel 7, punt 1 of punt 3;
b)
de leden van haar bestuurs- of toezichtsorgaan zijn voor meer dan de helft aangewezen door aanbestedende diensten in de zin van artikel 7, punt 1 of punt 3;
c)
het beheer ervan is onderworpen aan toezicht door aanbestedende diensten in de zin van artikel 7, punt 1 of punt 3; van dit toezicht op het beheer is sprake wanneer een persoon op enige wijze een doorslaggevende invloed op de activiteiten van een andere persoon kan uitoefenen.
Ook ziekenhuizen die handelsvennootschappen zijn en waarvan meer dan 30 % van de inkomsten van het vorige jaar ten laste zijn van de begroting van de Staat, van de gemeenten of van de nationale ziektekostenverzekering, zijn publiekrechtelijke instellingen.”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
10
M. is de directeur van een ziekenhuis dat is ingeschreven als handelsvennootschap met beperkte aansprakelijkheid, waarvan het kapitaal volledig in handen is van een privépersoon die ook de hoedanigheid van handelaar heeft. Ter gelegenheid van een inspectie op de activiteiten van dit ziekenhuis door een ambtenaar van de bevoegde inspectiedienst is op basis van facturen van verschillende leveranciers vastgesteld dat dit ziekenhuis in de loop van de periode van 10 januari 2012 tot en met 19 december 2012 leveringen van medische verbruiksartikelen had ontvangen voor een totaal van 339052,76 Bulgaarse lev (BGN) exclusief belasting over de toegevoegde waarde, terwijl het betrokken ziekenhuis, dat in het register overheidsopdrachten niet was ingeschreven als aanbestedende dienst, gedurende heel 2012 geen procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten had gevoerd. Tevens is vastgesteld dat in 2011 66,27 % van de inkomsten van dit ziekenhuis afkomstig was van betalingen door de nationale ziektekostenverzekering, die een aanbestedende dienst is in de zin van de wet inzake overheidsopdrachten.
11
Omdat dit ziekenhuis volgens de inspecterende ambtenaar een publiekrechtelijke instelling was in de zin van § 1, punt 21, onder c), tweede alinea, van de aanvullende bepalingen op de wet inzake overheidsopdrachten, was deze van mening dat de directeur van dit ziekenhuis geen procedure voor het plaatsen van overheidsopdrachten had gevoerd, terwijl hij dat had moeten doen. Bijgevolg heeft deze ambtenaar bij akte van 12 juli 2013 een bestuursrechtelijke overtreding van de relevante bepalingen van de wet inzake overheidsopdrachten vastgesteld. Naar aanleiding van deze akte is de directeur een boete van 3000 BGN opgelegd, op grond van de relevante bepaling van deze wet. De directeur heeft tegen deze sanctie beroep ingesteld bij de bevoegde rechter, die dit beroep heeft verworpen. M. heeft daarop cassatieberoep ingesteld bij de verwijzende rechter.
12
De verwijzende rechter merkt op dat het hoofdgeding in wezen betrekking heeft op de vraag of een ziekenhuis waarvan het kapitaal volledig in private handen is en dat ook, naast andere middelen, betalingen ontvangt van de nationale ziektekostenverzekering als tegenprestatie voor de diensten die het verricht, een aanbestedende dienst is. Dienaangaande moet volgens hem worden bepaald of een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding extra criteria kan invoeren naast de in artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 omschreven criteria, hetgeen, indien dat het geval is, zou leiden tot de uitbreiding van de categorie van personen die ertoe zijn gehouden procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten te voeren.
13
Aangaande de vraag die het onderwerp is van het hoofdgeding, merkt de verwijzende rechter op dat de inkomsten van het betrokken ziekenhuis die afkomstig zijn van de nationale ziektekostenverzekering en bijgevolg overheidsmiddelen zijn, in de loop van het boekjaar 2011 meer dan 66 % van de inkomsten van dit ziekenhuis vertegenwoordigden. Overeenkomstig § 1, punt 21, eerste alinea, onder a), van de aanvullende bepalingen op de wet inzake overheidsopdrachten moet dus worden geoordeeld dat dit ziekenhuis, ongeacht de eigendomsvorm, een aanbestedende dienst is. Deze conclusie is niet alleen geboden vanwege het aanzienlijke deel van de overheidsmiddelen in zijn inkomsten, maar ook omdat de medische diensten die het verstrekt een activiteit van algemeen belang betreffen.
14
Bovendien verschilt de definitie van artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 aanzienlijk van de definitie in de wet inzake overheidsopdrachten. Terwijl volgens de in artikel 1, lid 9, punten a) tot en met c), van deze richtlijn vastgestelde criteria sprake is van een publiekrechtelijke instelling wanneer cumulatief aan deze criteria is voldaan, wordt volgens deze wet immers elke instelling die aan minstens een van de analoge criteria voldoet, omschreven als een publiekrechtelijke instelling. Anders dan richtlijn 2004/18 bepaalt, staat het feit dat een instelling van commerciële of industriële aard is, er bovendien niet aan in de weg dat deze kan worden beschouwd als een publiekrechtelijke instelling in de zin van het Bulgaarse recht.
15
In het bijzonder is § 1, punt 21, onder c), tweede alinea, van de aanvullende bepalingen op de wet inzake overheidsopdrachten kennelijk onverenigbaar met de in richtlijn 2004/18 vastgestelde criteria, aangezien dient te worden vastgesteld dat het zinsdeel „waarvan [...] de activiteiten in hoofdzaak door de staat, de territoriale lichamen of andere publiekrechtelijke instellingen worden gefinancierd” in artikel 1, lid 9, tweede alinea, onder c), van deze richtlijn, een financiering van meer dan 50 % inhoudt, beduidend meer dan de in de nationale wet vastgestelde drempel van 30 %.
16
Gelet op deze overwegingen heeft de Administrativen sad Sofia-grad (bestuursrechter Sofia, Bulgarije) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Dient artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 aldus te worden uitgelegd, dat een instelling, die een handelsvennootschap is, een ‚publiekrechtelijke instelling’ vormt om de enkele reden dat meer dan 30 % van haar inkomsten uit haar activiteiten van het afgelopen jaar afkomstig zijn uit medische activiteiten die zijn vergoed door de nationale ziektekostenverzekering en in een situatie van daadwerkelijke mededinging met andere gezondheidsinstellingen zijn verricht?
2)
Dient artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 aldus te worden uitgelegd, dat het verrichten van medische diensten in een situatie van daadwerkelijke mededinging door private handelsvennootschappen die zijn opgericht met het oogmerk winst te behalen, kan worden beschouwd als ‚het voorzien in behoeften van algemeen belang’?
3)
Dient artikel 1, lid 9, van richtlijn 2004/18 aldus te worden uitgelegd, dat het in de weg staat aan § 1, punt 21, van de aanvullende bepalingen op de wet op inzake overheidsopdrachten, op grond waarvan het voor het kwalificeren van een instelling als ‚publiekrechtelijke instelling’ volstaat, dat één van de in de richtlijn vastgestelde cumulatieve voorwaarden is vervuld?”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
17
Overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof kan het Hof, wanneer het kennelijk onbevoegd is kennis te nemen van een zaak of wanneer een verzoek of een verzoekschrift kennelijk niet-ontvankelijk is, te allen tijde, de advocaat-generaal gehoord, zonder de behandeling voort te zetten beslissen bij met redenen omklede beschikking.
18
Deze bepaling dient in de onderhavige zaak te worden toegepast.
19
Volgens vaste rechtspraak rust er een vermoeden van relevantie op de vragen betreffende de uitlegging van Unierecht die de nationale rechter stelt binnen het juridische en feitelijke kader dat hij onder zijn verantwoordelijkheid bepaalt en waarvan het niet aan het Hof staat de juistheid te onderzoeken. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een vraag van een nationale rechter wanneer duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of wanneer het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een zinvol antwoord te geven op de gestelde vragen (arrest van 6 november 2014, Cartiera dell’Adda, C‑42/13, EU:C:2014:2345, punt 29en aldaar aangehaalde rechtspraak).
20
Opgemerkt zij dat de bijzondere procedures van de richtlijnen van de Unie betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten enkel van toepassing zijn op contracten waarvan de waarde de uitdrukkelijk in elk van die richtlijnen vastgestelde drempel overschrijdt. Deze richtlijnen zijn dus niet van toepassing op opdrachten waarvan de waarde lager is dan de daarin vastgestelde drempel (arrest van 15 mei 2008, SECAP en Santorso, C‑147/06 en C‑148/06, EU:C:2008:277, punt 19).
21
Zoals blijkt uit het bij het Hof ingediende dossier, wordt het in het hoofdgeding aan de orde zijnde privéziekenhuis verweten dat het in de periode van 10 januari 2012 tot en met 19 december 2012 medische verbruiksartikelen heeft doen leveren voor een totaalbedrag van 339052,76 BGN exclusief belasting over de toegevoegde waarde, zonder dat voor deze leveringen procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten waren gevoerd.
22
Aangezien volgens de gegevens van de Europese Centrale Bank de wisselkoers van de euro in Bulgaarse lev gedurende heel deze periode 1,9558 bedroeg, kwam het totaalbedrag van de waarde van deze leveringen op 173357,58 EUR. Bovendien bevat het bij het Hof ingediende dossier geen gegevens over het aantal van deze transacties, het bedrag van elk van deze transacties, of het aantal leveranciers waarmee deze zijn gesloten.
23
Zoals blijkt uit punt 5 van deze beschikking, bedroeg het in artikel 7, onder b), van richtlijn 2004/18 als drempel voor de toepassing van deze richtlijn op opdrachten voor leveringen vastgestelde bedrag tijdens de in het hoofdgeding aan de orde zijnde periode 200000 EUR. Daaruit volgt dat, zelfs in het geval dat cumulatief rekening zou kunnen worden gehouden met de bedragen van alle in de loop van deze periode verrichte leveringen, deze drempel niet zou worden bereikt.
24
In ieder geval kan in het hoofdgeding voor de berekening van de in artikel 7 van richtlijn 2004/18 bepaalde drempel alleen cumulatief rekening worden gehouden met de bedragen van de verschillende verrichte leveringen in het geval dat zou zijn voldaan aan de voorwaarden vastgesteld in artikel 9 van deze richtlijn, met name in lid 5, onder b), en lid 7, ervan. De verwijzende rechter heeft echter geen inlichtingen verstrekt op basis waarvan kan worden vastgesteld dat dit het geval is.
25
Aangezien aan deze voorwaarden niet is voldaan, moet het bedrag van elk van deze leveringen afzonderlijk in aanmerking worden genomen en ligt de waarde van de verschillende opdrachten die in het hoofdgeding aan de orde zijn derhalve noodzakelijkerwijze beduidend lager dan die drempel.
26
Bijgevolg dient te worden vastgesteld dat de regels van richtlijn 2004/18 niet van toepassing zijn op de in het hoofdgeding aan de orde zijnde opdrachten voor leveringen. Bovendien blijkt uit de verwijzingsbeslissing niet uitdrukkelijk dat de relevante bepalingen van het Bulgaarse recht rechtstreeks en onvoorwaardelijk verwijzen naar de bepalingen van deze richtlijn.
27
Evenwel zij erop gewezen dat volgens vaste rechtspraak van het Hof de plaatsing van opdrachten die, gelet op hun waarde, buiten het toepassingsgebied van genoemde richtlijn vallen, desondanks is onderworpen aan de fundamentele regels en de algemene beginselen van het VWEU, in het bijzonder aan het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, alsook aan de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting, voor zover de betrokken opdrachten een duidelijk grensoverschrijdend belang vertonen (zie in deze zin arresten van 15 mei 2008, SECAP en Santorso, C‑147/06 en C‑148/06, EU:C:2008:277, punten 20 en 21; van 11 december 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino e.a., C‑113/13, EU:C:2014:2440, punten 45 en 46; van 18 december 2014, Generali-Providencia Biztosító, C‑470/13, EU:C:2014:2469, punt 32, en van 16 april 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, punt 16).
28
Aangaande de objectieve criteria die kunnen duiden op het bestaan van een duidelijk grensoverschrijdend belang, heeft het Hof reeds geoordeeld dat met name het aanzienlijke bedrag van de betrokken opdracht, in combinatie met de plaats van uitvoering van de werken of de technische kenmerken van de opdracht en de specifieke kenmerken van de betrokken producten, dergelijke criteria kunnen zijn. De verwijzende rechter kan bij zijn algemene beoordeling van het bestaan van een duidelijk grensoverschrijdend belang tevens rekening houden met het bestaan van klachten van in andere lidstaten gevestigde marktdeelnemers, mits wordt nagegaan of het werkelijke klachten en geen schijnklachten betreft (zie in die zin arresten van 15 mei 2008, SECAP en Santorso, C‑147/06 en C‑148/06, EU:C:2008:277, punt 31, en van 16 april 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, punt 20en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29
Vastgesteld zij dat de verwijzende rechter in zijn verzoek om een prejudiciële beslissing geen gegevens heeft verstrekt op basis waarvan het Hof kan beschikken over informatie over het bestaan van een duidelijk grensoverschrijdend belang in het hoofdgeding. In herinnering zij echter gebracht dat het verzoek om een prejudiciële beslissing volgens artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering een uiteenzetting moet bevatten van de feitelijke gegevens waarop de vragen berusten en van het verband tussen met name die gegevens en die vragen. De vaststelling van de nodige gegevens op basis waarvan kan worden nagegaan of er een duidelijk grensoverschrijdend belang bestaat en, in het algemeen, alle door de nationale rechterlijke instanties te verrichten vaststellingen, die bepalen of een handeling van afgeleid of primair Unierecht al dan niet van toepassing is, dienen dus te gebeuren voordat een zaak bij het Hof aanhangig wordt gemaakt (arresten van 11 december 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino e.a., C‑113/13, EU:C:2014:2440, punt 47, en van 16 april 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, punt 18).
30
Het is juist dat er gevallen bestaan waarin het Hof, zonder dat de verwijzende rechter dienaangaande uitdrukkelijke informatie heeft verstrekt, uit de gegevens van de verwijzingsbeslissing het eventuele bestaan van een duidelijk grensoverschrijdend belang kan afleiden (zie in die zin arresten van 11 december 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino e.a., C‑113/13, EU:C:2014:2440, punt 48, en van 16 april 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, punt 19). Bij gebreke van enig dergelijk gegeven in de verwijzingsbeslissing, oordeelt het Hof in casu echter dat zij dit niet kan afleiden.
31
In deze omstandigheden kan het Hof geen zinvol antwoord geven op de vragen die de verwijzende rechter heeft gesteld met het oog op de beslechting van het bij hem aanhangige geding, hetgeen het doel is van de in artikel 267 VWEU neergelegde samenwerking.
32
Daaruit volgt dat het verzoek om een prejudiciële beslissing, overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kennelijk niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
Kosten
33
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen.
Het Hof (Negende kamer) beschikt:
Het door de Administrativen sad Sofia‑grad (bestuursrechter Sofia, Bulgarije) bij beslissing van 4 maart 2015 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Bulgaars.