61984C0086
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΝΓΕΛΈΑ
CARL OTTO LENZ
της 13ης Δεκεμβρίου 1984 (
*1
)
Κύριε πρόεόρε,
Κύριοι δικαστές,
Με τη σύμφωνη γνώμη του Δικαστηρίου, επιθυμώ να αναπτύξω τις προτάσεις μου στις δύο αυτές υποθέσεις αμέσως μετά το πέρας της προφορικής διαδικασίας.
Το υποβληθέν ερώτημα είναι σαφές· το εθνικό δικαστήριο επιθυμεί να πληροφορηθεί κατά ποίον τρόπο πρέπει να υπολογιστεί η χωρητικότητα των πλοίων κατ' εφαρμογή του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 171/83 του Συμβουλίου.
Κατά τη γνώμη μου, οι κύριες δίκες δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καθιερώσει νομολογία, διότι πρώτον τα εξεταζόμενα πραγματικά περιστατικά αφορούν την εφαρμογή του κανονισμού σε ένα κράτος μέλος. Δεν εμπλέκονται περισσότερα κράτη μέλη, και επομένως, το ζήτημα αυτό δεν επεξηγήθηκε υπό διαφορετικές απόψεις. Πράγματι, στο Δικαστήριο υποβλήθηκαν η άποψη της Επιτροπής και η άποψη της ολλανδικής κυβερνήσεως και, κατά συνέπεια, θα πρέπει το Δικαστήριο να αποφύγει να εκδώσει σήμερα απόφαση στην παρούσα υπόθεση ως προς το ζήτημα της εφαρμογής της εν λόγω διάταξης σε περίπτωση που υπάρχουν στα κράτη μέλη διαφορετικοί κανόνες για τον προσδιορισμό της χωρητικότητας σε κόρους, διότι [νομίζω ότι] το εν λόγω ζήτημα δεν συζητήθηκε επαρκώς κατ' αντιδικίαν.
Ουσιαστικά, το Δικαστήριο ευρίσκεται ενώπιον δύο σύμφωνων απόψεων, της άποψης της ολλανδικής κυβέρνησης και εκείνης της Επιτροπής· τόσο η μια όσο και η άλλη εκκινούν από την αρχή ότι δεν υπάρχουν μέθοδοι υπολογισμού που να προβλέπονται από το κοινοτικό δίκαιο και ότι, επομένως, το εθνικό δικαστήριο, στα πλαίσια της αρμοδιότητας του, δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά παρά να εφαρμόσει τις ισχύουσες μεθόδους υπολογισμού.
Εξάλλου, κατέστη γνωστό ότι αυτή είναι η ακολουθούμενη πρακτική από δεκαετίας και ότι από την πρακτική αυτή δεν προέκυψε καμιά ιδιαίτερη δυσκολία. Όταν θεσπίζονται παρόμοια ανώτατα όρια, είναι προφανές ότι υπάρχουν πάντοτε ορισμένοι που παραπονούνται είτε διότι μόλις υπερβαίνουν ή μόλις προσεγγίζουν τα εν λόγω όρια. Επ' αυτού πάντως, αμφιβάλλω αν η παρούσα υπόθεση είναι πάρα πολύ κλασική διότι η υπέρβαση είναι σημαντική και στις δύο περιπτώσεις και προφανώς δεν εμφανίστηκαν περιπτώσεις στις οποίες να εμπλέκονται περισσότερα κράτη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εν λόγω κανονιστική ρύθμιση εφαρμόζεται στην παράκτια ναυσιπλοία εντός της ζώνης των δώδεκα μιλίων, όπου γενικά αλιεύουν οι αλιείς του κράτους στο οποίο ανήκει η εν λόγω ζώνη των δώδεκα μιλίων. Εξάλλου, δεν φαίνεται ότι οι διαφορετικές μέθοδοι υπολογισμού που μπορούν να εφαρμόζονται στα κράτη μέλη έχουν πρακτική σημασία. Ακόμη δε και αν είχαν πρακτική σημασία, δεν θα διαδραμάτιζαν κανένα ρόλο, επειδή σε κάθε περίπτωση θα γινόταν δεκτό ακριβώς υπέρ του κατηγορουμένου το πιστοποιητικό χωρητικότητας που προέρχεται από το κράτος καταγωγής του και αν, από το έγγραφο αυτό, δεν εμφαίνεται υπέρβαση των εβδομήντα κόρων, η υπόθεση θα έκλεινε.
Προτείνω επομένως να γίνει δεκτή η γραπτή πρόταση της Επιτροπής και στο υποβληθέν ερώτημα να δοθεί η εξής απάντηση:
Για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 171/83, η ολική χωρητικότητα των πλοίων σε κόρους πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με τους κανόνες καταμέτρησης της χωρητικότητας σε κόρους που ισχύουν στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.
Στην περίπτωση που το Δικαστήριο, αντίθετα από την άποψη μου, θα επιθυμούσε να δοθεί επίσης απάντηση στο ερώτημα του τι ισχύει όταν εμπλέκεται πλοίο άλλου κράτους μέλους, προτείνω να συμπληρωθεί η απάντηση ως εξής:
Αν πρόκειται για πλοίο άλλου κράτους μέλους, πρέπει να γίνει δεκτό το πιστοποιητικό χωρητικότητας του εν λόγω κράτους μέλους.
(
*1
)	Μετάφραση από τα γερμανικά.