62024CJ0076_RES
Zaak C‑76/24
Tradeinn Retail Services S.L.
tegen
PH
[verzoek van het Bundesgerichtshof (Duitsland) om een prejudiciële beslissing]
Arrest van het Hof (Derde kamer) van 1 augustus 2025
„Prejudiciële verwijzing – Intellectuele eigendom – Merken – Richtlijn (EU) 2015/2436 – Aanpassing van het merkenrecht der lidstaten – Artikel 10, lid 3, onder b) – Rechten verbonden aan het merk – Recht om een derde het onder het teken aanbieden of in de handel brengen, of daartoe in voorraad hebben van waren te verbieden – Onlinehandel – Waren die te koop worden aangeboden vanuit een andere lidstaat dan die waar het merk is ingeschreven – Begrip ‚in voorraad hebben’”
Recht van de Europese Unie – Uitlegging – Methoden – Letterlijke, systematische en teleologische uitlegging
(zie punt 25)
Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 2015/2436 – Rechten verbonden aan het merk – Waren voorzien van een in een lidstaat beschermd merk – Waren die een derde te koop aanbiedt via onlinereclame vanuit een andere lidstaat dan die waar het merk is ingeschreven – Recht van de houder van dat merk om die derde te verhinderen de waren aan te bieden aan consumenten uit de lidstaat van inschrijving, de waren in de handel te brengen en daartoe in voorraad te hebben
[Richtlijn 2015/2436 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10, lid 2, en lid 3, b)]
(zie punten 27‑37, 39, dictum 1)
Harmonisatie van wetgevingen – Merken – Richtlijn 2015/2436 – Rechten verbonden aan het merk – Begrip „in voorraad hebben” – Derde die een indirecte, doch daadwerkelijke controle over de betrokken waren heeft – Daaronder begrepen
[Richtlijn 2015/2436 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10, lid 2, en lid 3, b)]
(zie punten 44‑47, dictum 2)
Samenvatting
Bij dit arrest schept het Hof duidelijkheid over gevallen waarin de merkhouder een derde kan verhinderen om een teken te gebruiken (
1
), en legt het richtlijn 2015/2436 (
2
) uit.
PH is houder van twee Duitse merken, die met name zijn ingeschreven voor duikaccessoires.
Tradeinn Retail Services S. L. (hierna: „TRS”), gevestigd in Spanje, bood online duikaccessoires te koop aan onder aan die merken gelijke tekens.
PH heeft bij het Landgericht Nürnberg-Fürth (rechter in eerste aanleg Neurenberg-Fürth, Duitsland) een vordering tegen TRS ingesteld die er met name toe strekte om dat gebruik te laten verbieden. Die rechter heeft TRS gelast om niet langer duikaccessoires voorzien van aan die merken gelijke tekens te koop aan te bieden of daarmee te adverteren.
Op hoger beroep van PH heeft het Oberlandesgericht Nürnberg (hoogste rechterlijke instantie van de deelstaat Beieren, Neurenberg, Duitsland) dat verbod uitgebreid tot de verkoop en in het in voorraad hebben van die waren.
TRS heeft beroep in Revision ingesteld bij het Bundesgerichtshof (hoogste federale rechter in burgerlijke en strafzaken, Duitsland). Die rechter heeft twijfels over de uitlegging van artikel 10, lid 3, onder b), van richtlijn 2015/2436 en heeft het Hof daarom vragen gesteld over de omvang van de rechten van een houder van een in een lidstaat beschermd merk en over het in dat artikel opgenomen begrip „in voorraad hebben”.
Beoordeling door het Hof
Allereerst merkt het Hof op dat de bewoordingen van artikel 10, lid 3, onder b), van richtlijn 2015/2436 geen uitdrukkelijke aanwijzing bevatten over de mogelijkheid voor de houder van een in een lidstaat ingeschreven merk om te verhinderen dat een derde waren onder een dergelijk teken in voorraad heeft op het grondgebied van een andere lidstaat.
Vervolgens brengt het Hof in herinnering dat de bescherming die door de inschrijving van een nationaal merk wordt verleend, in beginsel beperkt is tot het grondgebied van de lidstaat waar het is ingeschreven, zodat de houder ervan zich in de regel niet op die bescherming kan beroepen buiten dat grondgebied. Bovendien is het doel van het door de inschrijving van een merk verleende uitsluitende recht (
3
) om de houder van het betrokken merk de mogelijkheid te bieden zijn specifieke belangen als houder van dat merk te beschermen, dat wil zeggen om te verzekeren dat het merk zijn wezenlijke functies kan vervullen. De uitoefening van dat recht moet dus beperkt blijven tot gevallen waarin het gebruik van het teken door een derde afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk. Tot die functies behoren zowel de wezenlijke functie van het merk, de consument de herkomst van de betrokken waar of dienst te waarborgen, als de overige functies ervan, zoals het garanderen van de kwaliteit van die waar of die dienst of de communicatie-, de investerings- of de reclamefunctie.
Dit doel en de geografische reikwijdte van de door het merk verleende bescherming hebben dus verschillende gevolgen voor de uitlegging van artikel 10, lid 3, onder b), van richtlijn 2015/2436. In de eerste plaats mag de houder van een nationaal merk een derde verhinderen om in de lidstaat van inschrijving waren onder een teken in de handel te brengen waarvan het gebruik inbreuk maakt op dat merk, met dien verstande evenwel dat dergelijke waren niet worden geacht in de handel te zijn gebracht indien zij onder een douanerechtelijke schorsingsregeling zoals die van het externe douanevervoer vallen en niet in het vrije verkeer zijn gebracht.
In de tweede plaats kan de houder van een nationaal merk een derde verhinderen om op het grondgebied van de lidstaat van inschrijving waren onder dat teken aan te bieden. De houder kan zich dus tegen een dergelijke aanbieding verzetten, zelfs wanneer deze ziet op waren die onder de douanerechtelijke regeling van het externe douanevervoer zijn geplaatst, mits die aanbieding noodzakelijkerwijs impliceert dat de waren in het vrije verkeer worden gebracht. Voorts wijst het Hof erop dat de merkhouder een derde kan verhinderen om, met name via onlinereclame, waren onder dat teken aan te bieden, zelfs wanneer deze derde, de server van de website die hij gebruikt, of de waren, zich buiten de lidstaat van inschrijving bevinden, mits die aanbieding of die reclame bestemd is voor consumenten uit die lidstaat. Anders zouden marktdeelnemers die elektronisch handeldrijven en aan consumenten op dat grondgebied waren aanbieden die zich buiten dat grondgebied bevinden, immers geen enkele verplichting hebben om de aan dat merk verbonden rechten te eerbiedigen, hetgeen afbreuk zou doen aan de nuttige werking van de door richtlijn 2015/2436 gewaarborgde bescherming. Het feit dat een website vanaf het grondgebied van de lidstaat waar het betrokken merk wordt beschermd toegankelijk is, volstaat evenwel niet om te concluderen dat de op die website afgebeelde verkoopaanbiedingen bestemd zijn voor consumenten op dat grondgebied. Het staat aan de nationale rechter om van geval tot geval te beoordelen of er relevante aanwijzingen zijn die de conclusie wettigen dat een verkoopaanbieding die getoond wordt op een vanaf dat grondgebied toegankelijke website of onlineverkoopplatform, bestemd is voor consumenten op dat grondgebied.
In de derde plaats biedt artikel 10, lid 3, onder b), van richtlijn 2015/2436 de merkhouder de mogelijkheid om een derde niet alleen te verhinderen om waren onder een teken waarvan het gebruik inbreuk maakt op dat merk, aan te bieden en in de handel te brengen, maar ook om die waren „daartoe in voorraad [te] hebben”. Het in voorraad hebben van dergelijke waren door een derde wordt in die bepaling dus slechts beoogd voor zover dat een voorafgaande voorwaarde is voor het aanbieden of in de handel brengen dat door de merkhouder kan worden verhinderd.
De merkhouder kan een derde verhinderen om, met name via onlinereclame, waren onder dat teken aan te bieden, zelfs wanneer deze derde, de server van de website die hij gebruikt, of de waren, zich buiten de lidstaat van inschrijving bevinden, mits die aanbieding bestemd is voor consumenten uit die lidstaat. In een dergelijke situatie is die merkhouder ook gerechtigd om het in voorraad hebben van die waren buiten dat grondgebied door die derde te verhinderen, mits dat een stap is die voorafgaat aan een dergelijke aanbieding of aan de uitvoering ervan, zodat het kan worden geacht daartoe te hebben plaatsgevonden.
Ten slotte stelt het Hof vast dat het in artikel 10, lid 3, onder b), van richtlijn 2015/2436 opgenomen begrip „in voorraad hebben” niet alleen ziet op gevallen waarin de derde rechtstreekse en daadwerkelijke controle over de betrokken waren heeft, maar ook op gevallen waarin die controle indirect is, maar de derde niettemin daadwerkelijke controle over die waren heeft doordat hij beschikt over een toezichthoudende of leidinggevende bevoegdheid ten aanzien van de persoon die de rechtstreekse en daadwerkelijke controle over die waren heeft. Indien die bepaling uitsluitend van toepassing zou zijn op een derde die rechtstreeks de daadwerkelijke controle over de betrokken waren heeft, zou de merkhouder geen stakingsbevel kunnen verkrijgen tegen een marktdeelnemer die deze waren zonder zijn toestemming, met het oog op het aanbieden of in de handel brengen ervan, overdraagt aan een dienstverrichter opdat deze daartoe diensten zoals opslag of vervoer van die waren zou verlenen. Een dergelijke uitlegging zou onverenigbaar zijn met het doel van richtlijn 2015/2436 en de door die richtlijn gewaarborgde bescherming gedeeltelijk van haar nuttige werking ontdoen.
(
1
)	Die gevallen zijn opgenomen in artikel 10, lid 2, van richtlijn 2015/2436.
(
2
)	Richtlijn (EU) 2015/2436 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2015 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2015, L 336, blz. 1).
(
3
)	Dat uitsluitende recht wordt verleend krachtens artikel 10, lid 1, van richtlijn 2015/2436.