62021CO0035
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο τμήμα)
της 9ης Φεβρουαρίου 2022 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων – Κανονισμός (ΕΕ) 1151/2012 – Ονομασίες προέλευσης και γεωγραφικές ενδείξεις – Άρθρο 9 – Μεταβατική εθνική προστασία – Γεωγραφική ένδειξη που περιγράφει γεωργικό προϊόν καταχωρισμένο βάσει της νομοθεσίας κράτους μέλους το οποίο προστατεύεται σε εθνικό επίπεδο»
Στην υπόθεση C‑35/21,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Varhoven kasatsionen sad (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Βουλγαρία) με απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2020, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 19 Ιανουαρίου 2021, στο πλαίσιο της δίκης
«Konserinvest» OOD
κατά
«Bulkons Parvomay» OOD,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο τμήμα),
συγκείμενο από τους I. Jarukaitis (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, M. Ilešič και Z. Csehi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: N. Αιμιλίου
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η «Konservinvest» OOD, εκπροσωπούμενη από τους Y. Ivanova και P. Angelov, advokati,
–
η «Bulkons Parvomay» OOD, εκπροσωπούμενη από την M. Georgieva- Τabakova, advokat,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τους M. Κωνσταντινίδη και I. Naglis καθώς και από την G. Koleva, στη συνέχεια από τους M. Κωνσταντινίδη και G. Koleva,
κατόπιν της απόφασης που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 9 του κανονισμού (ΕΕ) 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Νοεμβρίου 2012, για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (ΕΕ 2012, L 343, σ. 1).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της «Konservinvest» OOD και της «Bulkons Parvomay» OOD (στο εξής: Bulkons) σχετικά με τη χρήση από την Konserinvest εμπορικών σημάτων που φέρονται να προσβάλλουν τα δικαιώματα της Bulkons επί της γεωγραφικής ενδείξεως «Lyutenitsa Parvomay».
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Ο κανονισμός (ΕΚ) 510/2006
3
Ο κανονισμός (ΕΚ) 510/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Μαρτίου 2006, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (ΕΕ 2006, L 93, σ. 12), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1791/2006 του Συμβουλίου, της 20ής Νοεμβρίου 2006 (ΕΕ 2006, L 363, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός 510/2006), προέβλεπε στο άρθρο 5, παράγραφος 8, δεύτερο εδάφιο, ότι η Δημοκρατία της Βουλγαρίας και η Ρουμανία θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις για την τήρηση των παραγράφων 4 έως 7 του εν λόγω άρθρου 5 το αργότερο εντός ενός έτους από την ημερομηνία προσχώρησης.
4
Ο κανονισμός 510/2006 προέβλεπε, επιπλέον, στο άρθρο 5, παράγραφος 11, τα εξής:
«Στην περίπτωση της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, η εθνική προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης που υφίσταται ήδη κατά την ημερομηνία της προσχώρησής τους μπορεί να συνεχίζεται επί δώδεκα μήνες από την ημερομηνία της προσχώρησής τους.
Εφόσον έχει διαβιβασθεί στην Επιτροπή αίτηση καταχώρησης δυνάμει του παρόντος κανονισμού έως τη λήξη της προαναφερθείσας περιόδου, η εν λόγω προστασία τερματίζεται από την ημερομηνία κατά την οποία λαμβάνεται απόφαση καταχώρησης δυνάμει του παρόντος κανονισμού.
Οι συνέπειες μιας παρόμοιας εθνικής προστασίας, αν η ονομασία δεν καταχωρηθεί κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού, αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του οικείου κράτους μέλους.»
5
Τον κανονισμό αυτό κατήργησε και αντικατέστησε, με ισχύ από 3ης Ιανουαρίου 2013, ο κανονισμός 1151/2012.
Ο κανονισμός 1151/2012
6
Οι αιτιολογικές σκέψεις 13 έως 15, 17, 18, 20 και 24 του κανονισμού 1151/2012 έχουν ως εξής:
«(13)
[…] οι ακόλουθες διατάξεις θα πρέπει να συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο νομοθετικό πλαίσιο που θα περιλαμβάνει τις νέες ή ενημερωμένες διατάξεις των κανονισμών (ΕΚ) […] 509/2006 [του Συμβουλίου, της 20ής Μαρτίου 2006, για τα γεωργικά προϊόντα και τα τρόφιμα που χαρακτηρίζονται ως εγγυημένα παραδοσιακά ιδιότυπα προϊόντα (ΕΕ 2006, L 93, σ. 1)] και [510/2006] καθώς και όσες διατάξεις των κανονισμών [509/2006 και 510/2006] διατηρούνται.
(14)
Συνεπώς, για λόγους σαφήνειας και διαφάνειας, οι κανονισμοί [509/2006 και 510/2006] θα πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από τον παρόντα κανονισμό.
(15)
Το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να περιορισθεί στα γεωργικά προϊόντα που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση και περιλαμβάνονται στο παράρτημα I της Συνθήκης και σε κατάλογο προϊόντων που δεν εμπίπτουν στο εν λόγω παράρτημα και συνδέονται στενά με τη γεωργική παραγωγή ή την αγροτική οικονομία.
[…]
(17)
Το πεδίο εφαρμογής για τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις θα πρέπει να περιορισθεί σε προϊόντα για τα οποία υπάρχει ουσιαστικός δεσμός μεταξύ των χαρακτηριστικών του προϊόντος ή τροφίμου και της γεωγραφικής προέλευσης. […]
(18)
Οι ειδικοί στόχοι της προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων εξασφαλίζουν δίκαιη απόδοση για τους γεωργούς και τους παραγωγούς, όσον αφορά τα στοιχεία ποιότητας και τα χαρακτηριστικά δεδομένου προϊόντος ή του τρόπου παραγωγής του, και την παροχή σαφούς πληροφόρησης για προϊόντα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά συνδεόμενα με τη γεωγραφική προέλευση, ώστε οι καταναλωτές να είναι καλύτερα ενημερωμένοι όταν επιλέγουν τα προϊόντα που αγοράζουν.
[…]
(20)
Ένα ενωσιακό πλαίσιο που προστατεύει τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις, προβλέποντας την καταχώρισή τους σε μητρώο, διευκολύνει την ανάπτυξη των μέσων αυτών, δεδομένου ότι η επακόλουθη, πιο ομοιόμορφη προσέγγιση εξασφαλίζει ισότιμο ανταγωνισμό μεταξύ των παραγωγών προϊόντων που φέρουν τις εν λόγω ενδείξεις και ενισχύει την αξιοπιστία αυτών των προϊόντων στα μάτια των καταναλωτών. […]
[…]
(24)
Για να δικαιούνται προστασία στην επικράτεια των κρατών μελών, οι ονομασίες προέλευσης και οι γεωγραφικές ενδείξεις θα πρέπει να καταχωρίζονται μόνο σε ενωσιακό επίπεδο. Από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης καταχώρισης σε επίπεδο Ένωσης τα κράτη μέλη θα πρέπει να είναι σε θέση να παρέχουν μεταβατική προστασία σε εθνικό επίπεδο χωρίς να θίγεται το ενδοενωσιακό ή διεθνές εμπόριο. […]»
7
Το άρθρο 1 του κανονισμού 1151/2012, με τίτλο «Στόχοι», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Στόχος του παρόντος κανονισμού είναι να βοηθηθούν οι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων και τροφίμων να γνωστοποιούν τα χαρακτηριστικά προϊόντος και τα στοιχεία της γεωργικής παραγωγής των εν λόγω προϊόντων και τροφίμων σε αγοραστές και καταναλωτές, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο:
α)
τον ισότιμο ανταγωνισμό για τους γεωργούς και τους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων και τροφίμων τα οποία διαθέτουν χαρακτηριστικά και στοιχεία τα οποία προσδίδουν αξία·
[…]
Τα μέτρα που θεσπίζονται στον παρόντα κανονισμό έχουν στόχο να στηρίζουν τις γεωργικές και μεταποιητικές δραστηριότητες και τα συστήματα γεωργίας που συνδέονται με προϊόντα υψηλής ποιότητας, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην επίτευξη των στόχων της πολιτικής για την αγροτική ανάπτυξη.»
8
Το άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο οριοθετεί το πεδίο εφαρμογής του, ορίζει στην παράγραφο 1, πρώτο εδάφιο, τα εξής:
«Ο παρών κανονισμός καλύπτει γεωργικά προϊόντα προοριζόμενα για ανθρώπινη κατανάλωση τα οποία περιλαμβάνονται στο παράρτημα I της Συνθήκης [ΛΕΕ] και άλλα γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα τα οποία περιλαμβάνονται στο παράρτημα I του παρόντος κανονισμού.»
9
Ο τίτλος II του κανονισμού 1151/2012, ο οποίος επιγράφεται «Προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης και προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις», περιλαμβάνει τα άρθρα 4 έως 16. Το άρθρο 4 του ίδιου κανονισμού, με τίτλο «Στόχος», έχει ως εξής:
«Θεσπίζεται σύστημα προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων ώστε να βοηθηθούν οι παραγωγοί προϊόντων συνδεόμενων με μια γεωγραφική περιοχή με τους εξής τρόπους:
α)
με την εξασφάλιση δίκαιων αποδόσεων ανάλογων με την ποιότητα των προϊόντων τους·
β)
με την εξασφάλιση ενιαίας προστασίας των ονομασιών ως δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας στην επικράτεια της Ένωσης·
γ)
με την παροχή σαφούς ενημέρωσης στους καταναλωτές για τα στοιχεία του προϊόντος τα οποία του προσδίδουν αξία.»
10
Το άρθρο 5 του κανονισμού 1151/2012, με τίτλο «Απαιτήσεις για τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις», ορίζει στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.   Για τον σκοπό του παρόντος κανονισμού, ως “ονομασία προέλευσης” νοείται η ονομασία που ταυτοποιεί ένα προϊόν:
α)
το οποίο κατάγεται από συγκεκριμένο τόπο, περιοχή ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, χώρα·
β)
του οποίου η ποιότητα ή τα χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο ιδιαίτερο γεωγραφικό περιβάλλον που συμπεριλαμβάνει τους εγγενείς φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες· και
γ)
του οποίου όλα τα στάδια της παραγωγής εκτελούνται εντός της οριοθετημένης γεωγραφικής περιοχής.
2.   Για τον σκοπό του παρόντος κανονισμού, ως “γεωγραφική ένδειξη” νοείται η ονομασία που ταυτοποιεί ένα προϊόν:
α)
το οποίο κατάγεται από συγκεκριμένο τόπο, περιοχή ή χώρα·
β)
του οποίου ένα συγκεκριμένο ποιοτικό χαρακτηριστικό, η φήμη ή άλλο χαρακτηριστικό μπορεί να αποδοθεί κυρίως στη γεωγραφική του προέλευση· και
γ)
του οποίου ένα τουλάχιστον από τα στάδια της παραγωγής εκτελείται εντός της οριοθετημένης γεωγραφικής περιοχής.»
11
Το άρθρο 9 του ως άνω κανονισμού, με τίτλο «Μεταβατική εθνική προστασία», προβλέπει τα εξής:
«Ένα κράτος μέλος μπορεί, μόνον μεταβατικά, να παρέχει προστασία σε ονομασία βάσει του παρόντος κανονισμού, σε εθνικό επίπεδο, με ισχύ από την ημερομηνία υποβολής αίτησης στην Επιτροπή.
Η εθνική αυτή προστασία παύει από την ημερομηνία κατά την οποία είτε λαμβάνεται απόφαση σχετικά με την καταχώριση βάσει του παρόντος κανονισμού είτε η αίτηση ανακαλείται.
Όταν μια ονομασία δεν είναι καταχωρισμένη βάσει του παρόντος κανονισμού, αρμόδιο για τις συνέπειες αυτής της εθνικής προστασίας είναι αποκλειστικά το οικείο κράτος μέλος.
Τα μέτρα που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη βάσει του πρώτου εδαφίου παράγουν αποτελέσματα μόνο σε εθνικό επίπεδο και δεν δύνανται να θίγουν το ενδοενωσιακό ή το διεθνές εμπόριο.»
12
Το άρθρο 12 του ίδιου κανονισμού, με τίτλο «Ονομασίες, σύμβολα και ενδείξεις», έχει ως εξής:
«1.   Οι προστατευόμενες ονομασίες προέλευσης και οι προστατευόμενες γεωγραφικές ενδείξεις μπορούν να χρησιμοποιούνται από οποιαδήποτε επιχείρηση διαθέτει στην αγορά προϊόν το οποίο είναι σύμφωνο προς τις αντίστοιχες προδιαγραφές.
[…]
3.   […] Μπορούν να αναγράφονται στην επισήμανση οι ενδείξεις “προστατευόμενη ονομασία προέλευσης” ή “προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη” […] αντιστοίχως.
4.   Επιπλέον, στην επισήμανση μπορούν επίσης να περιλαμβάνονται: απεικονίσεις της γεωγραφικής περιοχής προέλευσης, όπως αναφέρεται στο άρθρο 5, καθώς και κείμενο, σχέδια ή σύμβολα που παραπέμπουν στο κράτος μέλος και/ή την περιφέρεια στην οποία βρίσκεται η εν λόγω γεωγραφική περιοχή προέλευσης.
[…]»
13
Στον τίτλο V του ίδιου κανονισμού, ο οποίος επιγράφεται «Κοινές διατάξεις», περιλαμβάνεται το κεφάλαιό του IV που καθορίζει τις διαδικασίες υποβολής αιτήσεων και καταχώρισης που εφαρμόζονται, μεταξύ άλλων, για τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις.
Το βουλγαρικό δίκαιο
Ο νόμος περί σημάτων και γεωγραφικών ονομασιών
14
Ο Zakon za markite i geografskite oznachenia (νόμος περί σημάτων και γεωγραφικών ονομασιών) (DV αριθ. 81, της 14ης Σεπτεμβρίου 1999), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: ZMGO), προέβλεπε στο άρθρο 51, παράγραφοι 1 έως 3, τα εξής:
«(1)   Ως γεωγραφική ονομασία νοείται η ονομασία προέλευσης και η γεωγραφική ένδειξη.
(2)   Ονομασία προέλευσης είναι το όνομα μιας χώρας, μιας περιοχής ή ενός συγκεκριμένου τόπου της χώρας αυτής, το οποίο χρησιμοποιείται για την περιγραφή ενός προϊόντος που κατάγεται από αυτή τη χώρα, την περιοχή ή τον συγκεκριμένο τόπο και του οποίου η ποιότητα ή τα χαρακτηριστικά οφείλονται κυρίως ή αποκλειστικά στο γεωγραφικό περιβάλλον που συμπεριλαμβάνει τους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες.
(3)   Γεωγραφική ένδειξη είναι το όνομα μιας χώρας, μιας περιοχής ή ενός συγκεκριμένου τόπου της χώρας αυτής, το οποίο χρησιμοποιείται για την περιγραφή ενός προϊόντος που κατάγεται από αυτή τη χώρα, την περιοχή ή τον συγκεκριμένο τόπο και του οποίου η ποιότητα, η φήμη ή άλλο χαρακτηριστικό μπορεί να αποδοθεί σε αυτή τη γεωγραφική προέλευση.»
15
Το άρθρο 53 του ZMGO διευκρίνιζε στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«(1)   Η έννομη προστασία της γεωγραφικής ονομασίας παρέχεται διά της καταχωρίσεως της ονομασίας αυτής στο Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας.
(2)   Η έννομη προστασία εκτείνεται στην απαγόρευση:
1. οποιασδήποτε εμπορικής χρήσης της γεωγραφικής ονομασίας για προϊόντα που είναι συγκρίσιμα με το καταχωρισμένο, στο μέτρο που η εν λόγω χρήση αποτελεί εκμετάλλευση της φήμης της προστατευόμενης ονομασίας·
2. οποιασδήποτε κατάχρησης ή απομίμησης της γεωγραφικής ονομασίας, ακόμη και αν αναφέρεται η πραγματική προέλευση του προϊόντος ή εάν η τελευταία χρησιμοποιείται σε μετάφραση ή συνοδεύεται από εκφράσεις όπως “στυλ”, “είδος”, “τύπος”, “απομίμηση” ή παρόμοιες εκφράσεις·
3. οποιασδήποτε χρήσης άλλης ψευδούς ή παραπλανητικής ένδειξης όσον αφορά την καταγωγή, την προέλευση, τη φύση ή τις ουσιαστικές ιδιότητες του προϊόντος, αναγραφόμενης στη συσκευασία ή το περιτύλιγμα, στο διαφημιστικό υλικό ή σε έγγραφα που αφορούν το συγκεκριμένο προϊόν, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει εσφαλμένη εντύπωση ως προς την προέλευσή του·
4. οποιασδήποτε άλλης πρακτικής ικανής να παραπλανήσει τον καταναλωτή ως προς την πραγματική προέλευση του προϊόντος.»
16
Κατά το άρθρο 76 του ZMGO:
«(1)   Οι αγωγές λόγω προσβολής δικαιωμάτων βάσει του παρόντος νόμου μπορούν να συνίστανται σε αγωγές με αίτημα:
1. τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών της παραβάσεως·
2. την παύση της παραβάσεως·
3. την αποκατάσταση της ζημίας·
4. την κατάσχεση και την καταστροφή των εμπορευμάτων που αποτελούν αντικείμενο της παραβάσεως, καθώς και των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για τη διάπραξή της.
(2)   Ταυτόχρονα με την αγωγή της παραγράφου 1, ο ενάγων μπορεί να διεκδικήσει δικαστικώς:
[…]
3. να δημοσιευθεί με έξοδα του εναγομένου το διατακτικό της αποφάσεως σε δύο ημερήσιες εφημερίδες καθώς και να προβληθεί στη ζώνη προβολής ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού εθνικής εμβέλειας, όπως θα ορίσει το δικαστήριο.»
17
Ο ZMGO καταργήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2019 (DV αριθ. 98, της 13ης Δεκεμβρίου 2019).
Οι μεταβατικές και τελικές διατάξεις του νόμου περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του ZMGO
18
Οι μεταβατικές και τελικές διατάξεις του νόμου περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του ZMGO (DV αριθ. 61, της 24ης Ιουλίου 2018) προβλέπουν στο άρθρο 8 τα εξής:
«(1)   Οι κάτοχοι δικαιωμάτων επί καταχωρισμένων γεωγραφικών ονομασιών για γεωργικά προϊόντα ή τρόφιμα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού [1151/2012] δεν μπορούν να ασκήσουν αγωγές για παραβάσεις διαπραχθείσες μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου.
(2)   Δεν επιτρέπεται να κινηθούν διοικητικές διαδικασίες ποινικού χαρακτήρα για προσβολές που προκλήθηκαν πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου σε δικαιώματα επί γεωγραφικών ονομασιών καταχωρισμένων για γεωργικά προϊόντα ή τρόφιμα τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού [1151/2012].»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
19
Στις 12 Φεβρουαρίου 1999 η Konservinvest, εταιρία με διοικητική και καταστατική έδρα στη Βουλγαρία, καταχώρισε στο Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας (στο εξής: Γραφείο) το σύνθετο εμπορικό σήμα «K Konservinvest Parvomayska lyutenitsa» για τον προσδιορισμό του προϊόντος «lyutenitsa». Επιπλέον, στις 3 Μαΐου 2005 καταχώρισε το σύνθετο σήμα «Parvomayska lyutenitsa Rachenitsa», για τον προσδιορισμό του ίδιου προϊόντος, κατόπιν σχετικής αίτησης που είχε υποβάλει στις 15 Μαΐου 2003. Σε αμφότερα τα σήματα, τα σημεία «parvomayska lyutenitsa» δεν τυγχάνουν προστασίας.
20
Με απόφαση του διευθυντή του Γραφείου της 3ης Ιουλίου 2013 η Bulkons, εταιρία η οποία έχει επίσης την καταστατική και διοικητική της έδρα στη Βουλγαρία, καταχωρίστηκε, δυνάμει του ισχύοντος τότε ZMGO, ως χρήστης της γεωγραφικής ένδειξης «Lyutenitsa Parvomay» (στο εξής: επίμαχη γεωγραφική ένδειξη), όπου «lyutenitsa» είναι η ονομασία του προσδιοριζόμενου προϊόντος και Parvomay ενός βουλγαρικού δήμου. Η Bulkons είχε υποβάλει την αίτηση καταχώρισης της εν λόγω γεωγραφικής ένδειξης στις 14 Μαρτίου 2013.
21
H Konserinvest άσκησε ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων προσφυγή για την ακύρωση της εν λόγω απόφασης, προβάλλοντας ότι ο διευθυντής του Γραφείου δεν ήταν αρμόδιος να καταχωρίσει γεωγραφική ένδειξη που αφορά γεωργικό προϊόν, δεδομένου ότι μια τέτοια καταχώριση διέπεται από τον κανονισμό 1151/2012 και, σύμφωνα με την προβλεπόμενη από αυτόν διαδικασία, είναι δυνατή μόνο στο επίπεδο της Ένωσης. Με απόφαση της 12ης Ιουλίου 2017, το Varhoven administrativen sad (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Βουλγαρία) απέρριψε την εν λόγω προσφυγή, με το σκεπτικό ότι ο κανονισμός αυτός δεν ήταν εφαρμοστέος στην ένδικη διαφορά, δεδομένου ότι η επίμαχη καταχώριση δεν επιδίωκε την παροχή της προστασίας που παρέχει ο κανονισμός.
22
Επιπλέον, η Bulkons άσκησε ενώπιον του Sofiyski gradski sad (πρωτοδικείου Σόφιας, Βουλγαρία) αγωγές κατά της Konserinvest, βάσει του άρθρου 76, παράγραφος 1, σημεία 1 έως 3, σε συνδυασμό ειδικότερα, με το άρθρο 76, παράγραφος 1, σημείο 4, και παράγραφος 2, σημείο 3, του ZMGO, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν. Με τις αγωγές αυτές ζήτησε, μεταξύ άλλων, να διαπιστωθεί ότι η εκ μέρους της Konserinvest χρήση διαφόρων εμπορικών σημάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που μνημονεύονται στη σκέψη 19 της παρούσας διάταξης, για τον προσδιορισμό του προϊόντος «lyutenitsa» προσέβαλε τα δικαιώματά της επί της επίμαχης γεωγραφικής ένδειξης· να υποχρεωθεί η Konserinvest να παύσει την παράβαση και να αποκαταστήσει τη ζημία ύψους 636284,16 βουλγαρικών λέβα (BGN) (περίπου 325000 ευρώ) που υπέστη η ενάγουσα, καθώς και να διαταχθεί η κατάσχεση και η καταστροφή των προϊόντων που αποτελούν αντικείμενο της παραβάσεως.
23
Με απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2017, το Sofiyski gradski sad (πρωτοδικείο Σόφιας, Βουλγαρία) απέρριψε τις αγωγές αυτές, με την αιτιολογία ότι αφορούσαν προϊόν επί του οποίου έχει άμεση εφαρμογή ο κανονισμός 1151/2012 και ότι ο κανονισμός αυτός απαιτεί η καταχώριση των γεωγραφικών ονομασιών των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων να γίνεται ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
24
Η έφεση που άσκησε η Bulkons κατά της απόφασης αυτής έγινε δεκτή από το Sofiyski Apelativen sad (εφετείο Σόφιας, Βουλγαρία) με απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2019, με την οποία οι αγωγές της εν λόγω εταιρίας έγιναν δεκτές στο σύνολό τους. Το δικαστήριο έκρινε τις αγωγές αυτές παραδεκτές, καθώς το άρθρο 8, παράγραφος 1, των μεταβατικών και τελικών διατάξεων του νόμου περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του ZMGO δεν είχε εφαρμογή στην ενώπιόν του διαφορά, αλλά και βάσιμες, καθώς ο ZMGO και ο κανονισμός 1151/2012 διέπουν διαφορετικές σχέσεις και διασφαλίζουν την παράλληλη προστασία διαφορετικών δικαιωμάτων.
25
Η Konserinvest άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Varhoven kasatsionen sad (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Βουλγαρία), που είναι το αιτούν δικαστήριο. Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, προκειμένου να εκτιμήσει, ως οφείλει, το παραδεκτό των αγωγών που άσκησε η Bulkons, πρέπει να καθορίσει αν η επίμαχη γεωγραφική ένδειξη τυγχάνει προστασίας βάσει της βουλγαρικής νομοθεσίας.
26
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή, η ενώπιον του Γραφείου καταχώριση μιας γεωγραφικής ένδειξης, μεταξύ άλλων, για γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα απολαύει εθνικής προστασίας, η οποία επιτρέπει στα δικαστήρια να επιβάλλουν κυρώσεις όταν θίγεται η χρήση της ενδείξεως αυτής από υποκείμενο δικαίου που δεν διαθέτει σχετική άδεια. Μια τέτοια γεωγραφική ένδειξη παρέχει στους καταναλωτές εχέγγυα υψηλής ποιότητας του προσδιοριζόμενου από αυτήν προϊόντος και περιγράφει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προϊόντος αυτού. Επιπλέον, δημιουργεί εμπόδιο στην υποβάθμιση της ως άνω ποιότητας που θα προκαλούνταν εξαιτίας της παραγωγής του ίδιου προϊόντος από μη καταχωρισμένους παραγωγούς.
27
Λαμβανομένης υπόψη της εξέλιξης της διεθνούς νομοθεσίας και της νομοθεσίας της Ένωσης σχετικά με την προστασία των γεωγραφικών ονομασιών των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων των οποίων η ποιότητα και η μοναδικότητα συνδέονται με ορισμένες ευρωπαϊκές περιοχές, και υπό το πρίσμα του άρθρου 9, καθώς και των αιτιολογικών σκέψεων 15 και 24 του κανονισμού 1151/2012, το αιτούν δικαστήριο φρονεί ότι η καταχώριση και η έννομη προστασία των προϊόντων αυτών ενδέχεται να αποκλείονται σε εθνικό επίπεδο. Εντούτοις, εκτιμά ότι το δίκαιο της Ένωσης δεν αποκλείει ρητώς τη δυνατότητα καταχώρισης μόνο σε εθνικό επίπεδο των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων που εμπίπτουν στον κανονισμό 1151/2012 ούτε τη δυνατότητα παροχής συγκεκριμένης προστασίας αποκλειστικώς στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, όταν πρόκειται για ένδικη διαφορά μεταξύ τοπικών παραγωγών του ίδιου γεωργικού προϊόντος, με αντικείμενο γεωγραφική ένδειξη καταχωρισμένη μόνο σε εθνικό επίπεδο και εφόσον οι παραβάσεις διαπράχθηκαν στο έδαφος του ίδιου κράτους μέλους.
28
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Varhoven kasatsionen sad (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Βουλγαρία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Επιτρέπει το άρθρο 9 του [κανονισμού 1151/2012], πλην των περιπτώσεων μεταβατικής προστασίας που ρυθμίζει η διάταξη αυτή, την ύπαρξη εθνικού συστήματος για την καταχώριση και την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού, παρέχει δε η διάταξη αυτή τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να εφαρμόζουν άλλες, εκ παραλλήλου ισχύουσες διατάξεις σε εθνικό επίπεδο (όπως συμβαίνει με το παράλληλο σύστημα εμπορικών σημάτων) για την επίλυση διαφορών σχετικών με προσβολές του δικαιώματος επί τοιαύτης γεωγραφικής ενδείξεως μεταξύ τοπικών εμπόρων οι οποίοι παράγουν και εμπορεύονται, εντός του κράτους μέλους εντός του οποίου καταχωρίσθηκε η γεωγραφική ένδειξη, γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του [κανονισμού 1151/2012];»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
29
Κατά το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η απάντηση σε προδικαστικό ερώτημα μπορεί να συναχθεί σαφώς από τη νομολογία, το Δικαστήριο, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη.
30
Η ως άνω διάταξη πρέπει να εφαρμοστεί στην υπό κρίση υπόθεση.
31
Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι, μολονότι η διατύπωση του υποβληθέντος ερωτήματος αφορά μόνον το άρθρο 9 του κανονισμού 1151/2012, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς το πεδίο εφαρμογής του καθεστώτος προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων στο σύνολό του, όπως αυτό προβλέπεται από τον εν λόγω κανονισμό.
32
Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, με το ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν ο κανονισμός 1151/2012 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει εθνικό καθεστώς καταχώρισης και προστασίας γεωγραφικών ονομασιών, σχετικών με γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού, η οποία έχει εφαρμογή μόνο στις ένδικες διαφορές με αντικείμενο προσβολές των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις εν λόγω ονομασίες μεταξύ εμπόρων του εν λόγω κράτους μέλους οι οποίοι παράγουν, στο έδαφος του τελευταίου, τα προϊόντα για τα οποία έχουν καταχωρισθεί οι ονομασίες αυτές δυνάμει της ως άνω ρύθμισης.
33
Συναφώς, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 13 και 14 του κανονισμού 1151/2012, ο εν λόγω κανονισμός, αφενός, συγχωνεύει σε ενιαίο νομικό πλαίσιο, μεταξύ άλλων, τις νέες ή ενημερωμένες διατάξεις του κανονισμού 510/2006 καθώς και τις διατάξεις του τελευταίου που διατηρούνται σε ισχύ και, αφετέρου, τον αντικαθιστά. Συνεπώς, η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις διατάξεις του κανονισμού 510/2006, οι οποίες επαναλαμβάνονται κατ’ ουσίαν στον κανονισμό 1151/2012, εξακολουθεί να είναι κρίσιμη για την ερμηνεία των αντίστοιχων διατάξεων του τελευταίου κανονισμού. Ομοίως, δεδομένου ότι ο κανονισμός 510/2006 κατήργησε και αντικατέστησε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων (ΕΕ 1992, L 208, σ. 1), η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις διατάξεις του κανονισμού αυτού οι οποίες επαναλαμβάνονται, κατ’ ουσίαν, στον κανονισμό 510/2006 και, εν συνεχεία, στον κανονισμό 1151/2012, παραμένει επίσης λυσιτελής για την εν λόγω ερμηνεία.
34
Όσον αφορά το υποβληθέν ερώτημα, επισημαίνεται, πρώτον, ότι, όπως προκύπτει από την πρώτη περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 20, από την αιτιολογική σκέψη 24 και από το άρθρο 4 του κανονισμού 1151/2012, ο κανονισμός αυτός έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, την εξασφάλιση ομοιόμορφης προστασίας, εντός της Ένωσης, των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων στις οποίες αναφέρεται και έχει καθιερώσει, προς τον σκοπό αυτό, την υποχρέωση καταχώρισής τους στο επίπεδο της Ένωσης, ώστε να μπορούν να προστατεύονται σε κάθε κράτος μέλος (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 107 και 108).
35
Κατά συνέπεια, ο κανονισμός 1151/2012, ο οποίος εκδόθηκε ιδίως βάσει του άρθρου 43, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, συνιστά ένα μέσο της κοινής γεωργικής πολιτικής που αποσκοπεί κυρίως στην παροχή στους καταναλωτές της εγγυήσεως ότι τα γεωργικά προϊόντα που καλύπτονται από ονομασία προέλευσης ή γεωγραφική ένδειξη που έχει καταχωριστεί βάσει του κανονισμού αυτού εμφανίζουν, λόγω της προέλευσής τους από συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη, ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και, επομένως, παρέχουν εγγύηση ποιότητας που οφείλεται στη γεωγραφική προέλευσή τους, με σκοπό να δοθεί στους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων που έχουν καταβάλει πραγματικές προσπάθειες ποιοτικής βελτίωσης των προϊόντων τους η δυνατότητα, ως αντάλλαγμα, να βελτιώσουν το εισόδημά τους και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να επωφελούνται τρίτοι καταχρηστικά από τη φήμη που δημιουργεί η ποιότητα των προϊόντων αυτών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 109 έως 111 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), ιδέα την οποία απηχεί, ιδίως, η αιτιολογική σκέψη 18 καθώς και τα άρθρα 1 και 4 του εν λόγω κανονισμού.
36
Αν όμως τα κράτη μέλη είχαν τη δυνατότητα να επιτρέπουν στους παραγωγούς τους να χρησιμοποιούν εντός της εθνικής επικράτειας, βασιζόμενοι σε δικαίωμα εθνικού δικαίου που ενδέχεται να ανταποκρίνεται σε λιγότερο αυστηρές προϋποθέσεις από τις επιβαλλόμενες στο πλαίσιο του κανονισμού 1151/2012 σε σχέση με τα οικεία προϊόντα, κάποια από τις ενδείξεις ή τα σύμβολα των οποίων η χρήση επιτρέπεται, κατά το άρθρο 12 του κανονισμού αυτού, μόνο για τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις που καταχωρίζονται σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό, θα διακυβευόταν η εν λόγω εγγύηση ποιότητας, η οποία αποτελεί τη βασική λειτουργία που επιτελούν οι ονομασίες προέλευσης και οι γεωγραφικές ενδείξεις δυνάμει του εν λόγω κανονισμού, πράγμα που θα υπονόμευε επίσης την επίτευξη, εντός της εσωτερικής αγοράς, του σκοπού ενός δίκαιου ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγών προϊόντων που καλύπτονται από τέτοιες ενδείξεις ή τέτοια σύμβολα και θα μπορούσε ειδικότερα να θίξει τα δικαιώματα που πρέπει να παρέχονται μόνον στους παραγωγούς που έχουν καταβάλει πραγματικές προσπάθειες ποιοτικής βελτίωσης των προϊόντων τους με σκοπό να μπορούν να χρησιμοποιούν ονομασία προέλευσης ή γεωγραφική ένδειξη που έχει καταχωριστεί δυνάμει του κανονισμού 1151/2012 (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψη 112).
37
Αυτός ο κίνδυνος διακύβευσης του βασικού σκοπού της διασφάλισης της ποιότητας των οικείων γεωργικών προϊόντων είναι ιδιαίτερα σοβαρός για τον λόγο ότι, αντίθετα από ό,τι έχει συμβεί με τα σήματα, δεν έχει θεσπιστεί παράλληλα κανένα μέτρο της Ένωσης για την εναρμόνιση των τυχόν ισχυόντων εθνικών συστημάτων προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψη 113).
38
Το συμπέρασμα επομένως είναι ότι σκοπός του κανονισμού 1151/2012 δεν είναι να θεσπίσει, ενόσω θα εξακολουθούν να ισχύουν οι εθνικοί κανόνες, ένα συμπληρωματικό καθεστώς προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των ειδικών γεωγραφικών ενδείξεων, δηλαδή των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων που πληρούν τα κριτήρια του άρθρου 5 του κανονισμού αυτού, αλλά να προβλέψει ένα ομοιόμορφο και αποκλειστικό καθεστώς προστασίας των ονομασιών και ενδείξεων αυτών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψη 114).
39
Ο αποκλειστικός χαρακτήρας του καθεστώτος προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων που προβλέπει ο κανονισμός 1151/2012 καταδεικνύεται από το γεγονός ότι η διαδικασία καταχώρισης που προβλέπει ο κανονισμός 1151/2012 βασίζεται στην κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ του ενδιαφερόμενου κράτους μέλους και της Επιτροπής. Πράγματι, σύμφωνα με τη διαδικασία υποβολής αιτήσεων και καταχώρισης που προβλέπεται στο κεφάλαιο IV του τίτλου V του κανονισμού 1151/2012, η Επιτροπή δεν μπορεί να λάβει την απόφαση να καταχωρίσει μια ονομασία προέλευσης ή μια γεωγραφική ένδειξη παρά μόνον αν το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος τής έχει υποβάλει σχετική αίτηση, η οποία πάλι δεν μπορεί να υποβληθεί παρά μόνο αν το εν λόγω κράτος μέλος έχει εξακριβώσει εάν είναι αιτιολογημένη. Οι εθνικές διαδικασίες καταχώρισης είναι επομένως ενσωματωμένες στην ενωσιακή διαδικασία λήψης της απόφασης και αποτελούν ουσιώδες τμήμα της. Οι εν λόγω διαδικασίες δεν έχουν δυνατότητα ύπαρξης εκτός του καθεστώτος προστασίας της Ένωσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 116 και 117 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
40
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει, αφενός, να επισημανθεί ότι το άρθρο 9 του κανονισμού 1151/2012 προβλέπει, κατ’ ουσίαν, ότι τα κράτη μέλη μπορούν να χορηγούν, με αποκλειστική ευθύνη τους, μεταβατική εθνική προστασία έως ότου ληφθεί απόφαση επί της αίτησης καταχώρισης δυνάμει του κανονισμού αυτού ή έως ότου η αίτηση αυτή ανακληθεί. Μια τέτοια διάταξη δεν θα είχε νόημα, αν τα κράτη μέλη μπορούσαν να διατηρήσουν σε ισχύ τα δικά τους συστήματα προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων, κατά την έννοια του κανονισμού 1151/2012, με αποτέλεσμα τη συνύπαρξη των συστημάτων αυτών με τον εν λόγω κανονισμό (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 118 και 120).
41
Αφετέρου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει κατ’ ουσίαν η Bulkons ενώπιον του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι ο κανονισμός 1151/2012 δεν επαναλαμβάνει το μεταβατικό καθεστώς που προέβλεπε το άρθρο 5, παράγραφος 11, του κανονισμού 510/2006 υπέρ της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας κατόπιν της προσχώρησής τους στην Ένωση για τις εθνικές γεωγραφικές ενδείξεις και τις εθνικές ονομασίες προέλευσης που ίσχυαν κατά την ημερομηνία της προσχώρησης αυτής, ουδόλως σημαίνει ότι ο κανονισμός 1151/2012 επανεξέτασε τον αποκλειστικό χαρακτήρα του καθεστώτος προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων που προβλεπόταν από τον κανονισμό 510/2006.
42
Το μεταβατικό καθεστώς της διάταξης αυτής επαναλάμβανε, κατ’ ουσίαν, το μεταβατικό καθεστώς που είχε προβλεφθεί προηγουμένως για τις εθνικές ονομασίες προέλευσης και τις εθνικές γεωγραφικές ενδείξεις που υπήρχαν στα δέκα κράτη τα οποία προσχώρησαν στην Ένωση την 1η Μαΐου 2004. Πράγματι, το μεταβατικό αυτό καθεστώς δεν θεωρήθηκε ως στοιχείο που καθορίζει τον αποκλειστικό χαρακτήρα του καθεστώτος προστασίας που προβλεπόταν από τον κανονισμό 510/2006, αλλά απλώς ως ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει τον εν λόγω αποκλειστικό χαρακτήρα (πρβλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 124 έως 128).
43
Στην πραγματικότητα, αυτό που οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι ο κανονισμός 510/2006 προέβλεπε ομοιόμορφο και αποκλειστικό καθεστώς προστασίας για τις γεωγραφικές ονομασίες στις οποίες αναφερόταν, αποκλειομένης της παράλληλης υπάρξεως εθνικών καθεστώτων προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων, κατά την έννοια του κανονισμού αυτού, ήταν η ίδια η φύση του καθεστώτος προστασίας που καθιέρωσε ο κανονισμός 510/2006, και προηγουμένως ο κανονισμός 2081/92, που απέρρεε από τον σκοπό του ο οποίος συνίστατο στην εξασφάλιση ομοιόμορφης προστασίας, εντός της Κοινότητας, των εν λόγω γεωγραφικών ονομασιών και στη διασφάλιση με αυτόν τον τρόπο δίκαιου ανταγωνισμού μεταξύ των παραγωγών προϊόντων που δικαιούνται τις εν λόγω ονομασίες (πρβλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2009, Budějovický Budvar, C‑478/07, EU:C:2009:521, σκέψεις 107 έως 114). Επιπλέον, όπως διαπιστώθηκε στις σκέψεις 34 έως 38 της παρούσας διατάξεως, ο κανονισμός 1151/2012 επιδιώκει τον ίδιο σκοπό όσον αφορά την προστασία των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων που προβλέπει.
44
Επιβάλλεται επίσης η διαπίστωση ότι η μεταβατική διάταξη του άρθρου 5, παράγραφος 11, του κανονισμού 510/2006 δεν περιελήφθη στον κανονισμό 1151/2012 απλώς και μόνο λόγω του ότι η προβλεπόμενη σε αυτόν περίοδος είχε λήξει και ότι, ως εκ τούτου, η συγκεκριμένη διάταξη είχε καταστεί άνευ αντικειμένου, δεδομένου ότι, κατά τη λήξη της οικείας περιόδου, τα κράτη μέλη τα οποία αφορά η διάταξη αυτή είχαν πλήρη υποχρέωση τηρήσεως των διατάξεων του κανονισμού 510/2006, οι οποίες πλέον επαναλαμβάνονται στον κανονισμό 1151/2012.
45
Συναφώς, και λαμβανομένων υπόψη των αμφιβολιών που εξέφρασε το αιτούν δικαστήριο καθώς και των παρατηρήσεων που υπέβαλε η Bulkons ενώπιον του Δικαστηρίου, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 288, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ένας κανονισμός, όπως ο κανονισμός 1151/2012, είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Εξάλλου, η αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης, βάσει της οποίας το δίκαιο αυτό υπερισχύει του δικαίου των κρατών μελών, επιβάλλει σε όλες τις αρχές των κρατών μελών να διασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα των κανόνων του δικαίου της Ένωσης, το δε δίκαιο των κρατών μελών δεν μπορεί να επηρεάσει την αποτελεσματικότητα που αναγνωρίζεται στους κανόνες αυτούς στο έδαφος των εν λόγω κρατών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 2ας Απριλίου 2020, CRPNPAC και Vueling Airlines, C‑370/17 και C‑37/18, EU:C:2020:260, σκέψη 74 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46
Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα όλων των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, η αρχή της υπεροχής επιβάλλει στα εθνικά δικαστήρια να ερμηνεύουν, κατά το μέτρο του δυνατού, το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς το δίκαιο της Ένωσης [απόφαση της 24ης Ιουνίου 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, σκέψη 57, και απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2021, ZX (Τακτοποίηση του κατηγορητηρίου), C‑282/20, EU:C:2021:874, σκέψη 39].
47
Μόνο σε περίπτωση που είναι αδύνατη η σύμφωνη προς τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης ερμηνεία της εθνικής νομοθεσίας, το εθνικό δικαστήριο στο οποίο έχει ανατεθεί η εφαρμογή των κανόνων του δικαίου της Ένωσης έχει την υποχρέωση να διασφαλίζει την πλήρη αποτελεσματικότητά τους, αφήνοντας εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως ανεφάρμοστη κάθε αντίθετη διάταξη της εθνικής νομοθεσίας, έστω και μεταγενέστερη, χωρίς να υποχρεούται να ζητήσει ή να αναμείνει την προηγούμενη εξαφάνισή της είτε διά της νομοθετικής οδού είτε μέσω οποιασδήποτε άλλης συνταγματικής διαδικασίας [απόφαση της 24ης Ιουνίου 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, καθώς και απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2021, ZX (Τακτοποίηση του κατηγορητηρίου), C‑282/20, EU:C:2021:874, σκέψη 40].
48
Συνεπώς, σε περίπτωση που είναι αδύνατη η σύμφωνη ερμηνεία, κάθε εθνικό δικαστήριο που έχει αρμοδίως επιληφθεί μιας υποθέσεως οφείλει, ως όργανο κράτους μέλους, να αφήνει ανεφάρμοστη κάθε διάταξη του εθνικού δικαίου που αντιβαίνει προς διάταξη του δικαίου της Ένωσης η οποία έχει άμεσο αποτέλεσμα στη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί [πρβλ. απόφαση της 24ης Ιουνίου 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, καθώς και απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 2021, ZX (Τακτοποίηση του κατηγορητηρίου), C‑282/20, EU:C:2021:874, σκέψη 41].
49
Δεύτερον, όσον αφορά το εφαρμοστέο στην αγορά κράτους μέλους καθεστώς, επισημαίνεται ότι, μολονότι ο κανονισμός 1151/2012 έχει ως σκοπό να θεσπίσει ένα ομοιόμορφο και αποκλειστικό καθεστώς προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων για τα γεωργικά προϊόντα και τα τρόφιμα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του, η αποκλειστικότητα αυτή δεν αντιτίθεται στην εφαρμογή καθεστώτος προστασίας γεωγραφικών ονομασιών που δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Μαΐου 2014, Assica et Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
50
Συναφώς, από την αιτιολογική σκέψη 17 καθώς και από το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 1151/2012 προκύπτει ότι το καθεστώς προστασίας που προβλέπει ο κανονισμός αυτός για τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις περιορίζεται, αντιστοίχως, στις ονομασίες προέλευσης που αφορούν προϊόντα για τα οποία υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ, αφενός, της ποιότητας ή των χαρακτηριστικών τους και, αφετέρου, της γεωγραφικής προέλευσής τους, καθώς και στις γεωγραφικές ενδείξεις που αφορούν προϊόντα για τα οποία υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ, αφενός, μιας συγκεκριμένης ποιότητας, της φήμης ή μιας άλλης ιδιότητας αυτών και, αφετέρου, της γεωγραφικής προέλευσής τους (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2000, Warsteiner Brauerei, C‑312/98, EU:C:2000:599, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, καθώς και απόφαση της 8ης Μαΐου 2014, Assica και Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, σκέψη 29).
51
Επομένως, οι ονομασίες γεωγραφικής προέλευσης οι οποίες χρησιμοποιούνται αποκλειστικώς για να δώσουν έμφαση στη γεωγραφική προέλευση ενός προϊόντος, ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1151/2012 καθόσον o κανονισμός αυτός αφορά τις ονομασίες προέλευσης και τις γεωγραφικές ενδείξεις (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Μαΐου 2014, Assica και Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52
Ως εκ τούτου, το καθεστώς προστασίας που δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να εφαρμοστεί στην αγορά ενός κράτους μέλους επί γεωγραφικής ονομασίας η οποία δεν έχει καταχωρισθεί στο επίπεδο της Ένωσης είναι το προβλεπόμενο για τις γεωγραφικές ονομασίες που αφορούν προϊόντα για τα οποία δεν υφίσταται ιδιαίτερη σχέση μεταξύ των χαρακτηριστικών τους και της γεωγραφικής προέλευσής τους (απόφαση της 8ης Μαΐου 2014, Assica και Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, σκέψη 31).
53
Εντούτοις, προκειμένου να τύχει εφαρμογής, ένα τέτοιο καθεστώς πρέπει να συμμορφώνεται προς τις απαιτήσεις που επιβάλλει το δίκαιο της Ένωσης. Συναφώς, είναι αναγκαίο, αφενός, η εφαρμογή του να μην υπονομεύει τους σκοπούς του κανονισμού 1151/2012. Λαμβανομένου υπόψη του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού αυτού, τούτο συνεπάγεται ότι αποτέλεσμα της παρεχόμενης από το εθνικό καθεστώς προστασίας πρέπει να είναι όχι η εγγύηση προς τους καταναλωτές ότι τα προϊόντα που τυγχάνουν της προστασίας αυτής διαθέτουν συγκεκριμένη ποιότητα ή χαρακτηριστικό, αλλά αποκλειστικώς η εγγύηση ότι τα προϊόντα αυτά προέρχονται από την οικεία γεωγραφική περιοχή. Αφετέρου, είναι αναγκαίο η εφαρμογή αυτή να μην αντιστρατεύεται τις διατάξεις της Συνθήκης ΛΕΕ περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων (πρβλ. απόφαση της 8ης Μαΐου 2014, Assica και Kraft Foods Italia, C‑35/13, EU:C:2014:306, σκέψεις 33 έως 35).
54
Εν προκειμένω, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 51, παράγραφος 1, του ZMGO, ο όρος «γεωγραφική ονομασία» αναφέρεται τόσο στις «ονομασίες προέλευσης» όσο και στις «γεωγραφικές ενδείξεις», κατά την έννοια του νόμου αυτού, και ότι, σύμφωνα με τις παραγράφους 2 και 3, αντιστοίχως, του άρθρου 51, καθεμία από τις εν λόγω κατηγορίες ονομασίας προορίζεται να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό προϊόντων για τα οποία υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ, αφενός, της ποιότητας, της φήμης ή ενός άλλου εκ των χαρακτηριστικών τους και, αφετέρου, της γεωγραφικής προέλευσής τους. Εξάλλου, το γράμμα των δύο τελευταίων διατάξεων ανταποκρίνεται, κατ’ ουσίαν, σε εκείνο του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, και σε εκείνο του άρθρου 5, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ και βʹ, του κανονισμού 1151/2012, αντιστοίχως.
55
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι μια γεωγραφική ένδειξη, κατά την έννοια του ως άνω νόμου, παρέχει στους καταναλωτές εχέγγυα υψηλής ποιότητας του προσδιοριζόμενου από αυτήν προϊόντος, περιγράφει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και δημιουργεί εμπόδιο στην υποβάθμιση της ποιότητας που θα προκαλούνταν εξαιτίας της παραγωγής του ίδιου προϊόντος από μη καταχωρισμένους παραγωγούς.
56
Επομένως, προκύπτει ότι οι επίμαχες στην κύρια δίκη γεωγραφικές ονομασίες δεν συνιστούν απλές γεωγραφικές ονομασίες, κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 52 της παρούσας διατάξεως, αλλά ειδικές γεωγραφικές ονομασίες, κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 38 της παρούσας διατάξεως, όπως ακριβώς και οι ονομασίες προέλευσης και οι γεωγραφικές ενδείξεις των οποίων η προστασία προβλέπεται από τον κανονισμό 1151/2012, στοιχείο το οποίο εναπόκειται, ωστόσο, στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
57
Εκτός αυτού, από την απόφαση περί παραπομπής και, ειδικότερα, από τη διατύπωση του προδικαστικού ερωτήματος προκύπτει ότι το πεδίο εφαρμογής της επίμαχης στην κύρια δίκη εθνικής ρύθμισης καλύπτει τα «γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα» τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1151/2012, όπως αυτό προσδιορίζεται στην αιτιολογική σκέψη 15 και οριοθετείται στο άρθρο 2 του εν λόγω κανονισμού, πράγμα που καθίσταται άλλωστε εμφανές από τη διαφορά της κύριας δίκης, στο πλαίσιο της οποίας δεν αμφισβητείται η υπαγωγή του επίμαχου προϊόντος στο εν λόγω πεδίο εφαρμογής.
58
Υπό τις συνθήκες αυτές, και υπό την επιφύλαξη των εξακριβώσεων στις οποίες οφείλει να προβεί το αιτούν δικαστήριο, ένα τέτοιο εθνικό καθεστώς καταχώρισης και προστασίας γεωγραφικών ονομασιών, σχετικών με τα γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1151/2012, δεν μπορεί να συνυπάρχει με το καθεστώς προστασίας των ονομασιών προέλευσης και των γεωγραφικών ενδείξεων που προβλέπει ο κανονισμός αυτός.
59
Συναφώς, το γεγονός ότι ένα τέτοιο εθνικό καθεστώς καταχώρισης και προστασίας των ειδικών γεωγραφικών ονομασιών προορίζεται να εφαρμοστεί μόνο για να ρυθμίσει τις σχέσεις μεταξύ εμπόρων του οικείου κράτους μέλους οι οποίοι παράγουν, στην επικράτεια του κράτους αυτού, προϊόντα για τα οποία έχουν καταχωρισθεί οι ονομασίες αυτές δυνάμει της εθνικής νομοθεσίας και, ως εκ τούτου, έχει εφαρμογή μόνο στην εσωτερική αγορά αυτού του κράτους μέλους δεν σημαίνει ότι η συνύπαρξη αυτή είναι επιτρεπτή. Πράγματι, ένα τέτοιο καθεστώς, εφόσον έχει ως αποτέλεσμα όχι να εγγυάται αποκλειστικά στους καταναλωτές ότι τα οικεία προϊόντα προέρχονται από την οικεία γεωγραφική περιοχή, αλλά να τους εγγυάται, επίσης, ότι τα προϊόντα αυτά έχουν συγκεκριμένη ποιότητα ή χαρακτηριστικό, διακυβεύει τους σκοπούς του κανονισμού 1151/2012. Κατά συνέπεια, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 53 της παρούσας διατάξεως, ένα τέτοιο καθεστώς δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμφωνο προς τις απαιτήσεις που επιβάλλει το δίκαιο της Ένωσης.
60
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι ο κανονισμός 1151/2012 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει εθνικό καθεστώς καταχώρισης και προστασίας ειδικών γεωγραφικών ονομασιών, σχετικών με γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού, και η οποία έχει εφαρμογή μόνο στις ένδικες διαφορές με αντικείμενο προσβολές των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις ονομασίες αυτές μεταξύ εμπόρων του εν λόγω κράτους μέλους οι οποίοι παράγουν, στο έδαφος του τελευταίου, τα προϊόντα για τα οποία έχουν καταχωρισθεί οι ονομασίες αυτές δυνάμει της εν λόγω ρύθμισης.
Επί των δικαστικών εξόδων
61
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) αποφαίνεται:
Ο κανονισμός (ΕΕ) 1151/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Νοεμβρίου 2012, για τα συστήματα ποιότητας των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει εθνικό καθεστώς καταχώρισης και προστασίας ειδικών γεωγραφικών ονομασιών, σχετικών με γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού, και η οποία έχει εφαρμογή μόνο στις ένδικες διαφορές με αντικείμενο προσβολές των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις ονομασίες αυτές μεταξύ εμπόρων του κράτους μέλους οι οποίοι παράγουν, στο έδαφος του τελευταίου, τα προϊόντα για τα οποία έχουν καταχωρισθεί οι εν λόγω ονομασίες δυνάμει της κανονιστικής αυτής ρύθμισης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική.