61995CJ0315_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-315/95,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Eugenio de March, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον καθηγητή Umberto Leanza, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικουρούμενο από τον Ivo Braguglia, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adelaide,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς:
* την οδηγία 93/48/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό οπωροφόρων φυτών και τα οπωροφόρα δένδρα που προορίζονται για την παραγωγή φρούτων σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 92/34/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 1),
* την οδηγία 93/49/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό καλλωπιστικών φυτών και τα καλλωπιστικά φυτά σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 91/682/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 9),
* την οδηγία 93/52/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1993, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 89/556/ΕΟΚ για τον καθορισμό των υγειονομικών όρων που διέπουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο και τις εισαγωγές εμβρύων κατοικιδίων βοοειδών από τρίτες χώρες (ΕΕ L 175, σ. 21),
* την οδηγία 93/61/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό και τα φυτάρια κηπευτικών εκτός των σπόρων προς σπορά σύμφωνα με την οδηγία 92/33/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 19), και προς
* την οδηγία 93/85/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Οκτωβρίου 1993, για την καταπολέμηση της κορυνοβακτηρίωσης της πατάτας (ΕΕ L 259, σ. 1),
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις εν λόγω οδηγίες και τη Συνθήκη ΕΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμήματος, J. L. Murray, Κ. Ν. Κακούρη (εισηγητή), P. J. G. Kapteyn και H. Ragnemalm, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: D. Ruiz-Jarabo Colomer
γραμματέας: R. Grass
έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 3ης Οκτωβρίου 1996,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Οκτωβρίου 1995, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς:
* την οδηγία 93/48/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό οπωροφόρων φυτών και τα οπωροφόρα δένδρα που προορίζονται για την παραγωγή φρούτων σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 92/34/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 1),
* την οδηγία 93/49/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό καλλωπιστικών φυτών και τα καλλωπιστικά φυτά σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 91/682/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 9),
* την οδηγία 93/52/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1993, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 89/556/ΕΟΚ για τον καθορισμό των υγειονομικών όρων που διέπουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο και τις εισαγωγές εμβρύων κατοικιδίων βοοειδών από τρίτες χώρες (ΕΕ L 175, σ. 21),
* την οδηγία 93/61/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό και τα φυτάρια κηπευτικών εκτός των σπόρων προς σπορά σύμφωνα με την οδηγία 92/33/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ L 250, σ. 19), και προς
* την οδηγία 93/85/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Οκτωβρίου 1993, για την καταπολέμηση της κορυνοβακτηρίωσης της πατάτας (ΕΕ L 259, σ. 1),
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις εν λόγω οδηγίες και τη Συνθήκη ΕΚ.
2 'Οπως προκύπτει από τα άρθρα 10, 8 και 7 των οδηγιών, αντιστοίχως 93/48, 93/49 και 93/61, τα κράτη μέλη όφειλαν να έχουν θέσει σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή τους προς τις εν λόγω οδηγίες πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 1993 και να ενημερώσουν περί αυτού αμέσως την Επιτροπή.
3 Ομοίως, σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 13 των οδηγιών 93/52 και 93/85, τα κράτη μέλη όφειλαν να έχουν θέσει σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή τους προς τις εν λόγω οδηγίες πριν από, αντιστοίχως, την 1η Ιανουαρίου 1994 και τις 15 Νοεμβρίου 1993 και να ενημερώσουν περί αυτού αμέσως την Επιτροπή.
4 Η Επιτροπή, μη έχοντας λάβει από την Ιταλική Δημοκρατία καμιά γνωστοποίηση σχετικά με τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των πέντε αυτών οδηγιών, απηύθυνε, στις 10 Φεβρουαρίου 1994, σύμφωνα με το άρθρο 169 της Συνθήκης, έγγραφο οχλήσεως. Με το έγγραφο αυτό η Επιτροπή κάλεσε την Ιταλική Κυβέρνηση να της γνωστοποιήσει τις παρατηρήσεις της εντός προθεσμίας δύο μηνών από της λήψεως του εν λόγω εγγράφου.
5 Ελλείψει απαντήσεως, η Επιτροπή απηύθυνε στην Ιταλική Κυβέρνηση, στις 22 Σεπτεμβρίου 1994, αιτιολογημένη γνώμη και την κάλεσε να θεσπίσει τις διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς τις εν λόγω οδηγίες εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεως της γνώμης αυτής.
6 Καθώς το έγγραφο της Ιταλικής Δημοκρατίας της 3ης Φεβρουαρίου 1995 δεν κρίθηκε ικανοποιητικό, η Επιτροπή άσκησε την υπό κρίση προσφυγή λόγω παραβάσεως κράτους μέλους.
7 Η Επιτροπή υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 189 της Συνθήκης ΕΚ, η οδηγία δεσμεύει κάθε κράτος στο οποίο απευθύνεται όσον αφορά το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, αλλά αφήνει την επιλογή του τύπου και των μέσων στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών. Η Επιτροπή προσθέτει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 5 της εν λόγω Συνθήκης, τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο κατάλληλο να εξασφαλίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Συνθήκη ή προκύπτουν από πράξεις των οργάνων της Κοινότητας. Ο δεσμευτικός χαρακτήρας των διατάξεων αυτών επιβάλλει στα κράτη μέλη να τηρούν τις τασσόμενες με τις οδηγίες προθεσμίες.
8 Σύμφωνα με την Επιτροπή, αυτή η επιβαλλομένη από τη Συνθήκη υποχρέωση υπενθυμίζεται ρητώς στα άρθρα 10 της οδηγίας 93/48, 8 της οδηγίας 93/49, 2 της οδηγίας 93/52, 7 της οδηγίας 93/61 και 13 της οδηγίας 93/85, άρθρα τα οποία επιβάλλουν στα κράτη μέλη να θέσουν σε ισχύ τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήταν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή τους προς τις εν λόγω οδηγίες εντός των τασσομένων προθεσμιών και να ενημερώσουν περί αυτού αμέσως την Επιτροπή.
9 Η Ιταλική Δημοκρατία ναι μεν δεν αμφισβητεί την προσαπτομένη παράβαση, πλην όμως διευκρινίζει ότι οι εθνικές αρχές έχουν προσκρούσει σε διαδικαστικής και νομικής φύσεως δυσχέρειες.
10 Με έγγραφο της 27ης Φεβρουαρίου 1996, η Ιταλική Δημοκρατία ανέφερε στην Επιτροπή ότι η οδηγία 93/85 είχε μεταφερθεί στο εσωτερικό της δίκαιο με την υπουργική απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 1996 (GURI αριθ. 37 της 14ης Φεβρουαρίου 1996) και της διαβίβασε αντίγραφο της αποφάσεως αυτής.
11 Με έγγραφο της 2ας Απριλίου 1996, η Επιτροπή παραιτήθηκε της προσφυγής της όσον αφορά τη μη μεταφορά της οδηγίας 93/85.
12 Ωστόσο, ενέμεινε στις αιτιάσεις της αναφορικά με τη μη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας των οδηγιών 93/48, 93/49, 93/52 και 93/61 και ζήτησε από το Δικαστήριο να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
13 Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς τις οδηγίες 93/48, 93/49, 93/52 και 93/61, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 10 της οδηγίας 93/48, 8 της οδηγίας 93/49, 2 της οδηγίας 93/52 και 7 της οδηγίας 93/61.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
14 Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
αποφασίζει:
1) Η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς:
* την οδηγία 93/48/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό οπωροφόρων φυτών και τα οπωροφόρα δένδρα που προορίζονται για την παραγωγή φρούτων σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 92/34/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
* την οδηγία 93/49/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 23ης Ιουνίου 1993, περί του δελτίου επί των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό καλλωπιστικών φυτών και τα καλλωπιστικά φυτά σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 91/682/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
* την οδηγία 93/52/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 24ης Ιουνίου 1993, περί τροποποιήσεως της οδηγίας 89/556/ΕΟΚ για τον καθορισμό των υγειονομικών όρων που διέπουν το ενδοκοινοτικό εμπόριο και τις εισαγωγές εμβρύων κατοικιδίων βοοειδών από τρίτες χώρες, και προς
* την οδηγία 93/61/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό των όρων τους οποίους πρέπει να πληρούν το πολλαπλασιαστικό υλικό και τα φυτάρια κηπευτικών εκτός των σπόρων προς σπορά σύμφωνα με την οδηγία 92/33/ΕΟΚ του Συμβουλίου,
παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τα άρθρα 10 της οδηγίας 93/48, 8 της οδηγίας 93/49, 2 της οδηγίας 93/52 και 7 της οδηγίας 93/61.
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.