61985J0152
'ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 152/85 (
*1
)
Ι — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1.
Ο προσφεύγων, Rudolf Misset, μεταφραστής με το βαθμό LA 7 στη γλωσσική υπηρεσία του Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες, απουσίασε από τον τόπο της εργασίας του κατά την περίοδο από 18 Ιουλίου μέχρι 3 Αυγούστου 1984. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1984 ο διευθυντής προσωπικού και διοικήσεως της γενικής γραμματείας του Συμβουλίου, Gueben, πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι δεν μπορούσε πλέον να προσκομίσει ιατρική βεβαίωση για να δικαιολογήσει την απουσία του.
2.
Με έγγραφο της 19ης Δεκεμβρίου 1984, ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως αυτής δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Η ένσταση απορρίφθηκε ρητά με σημείωμα της 18ης Φεβρουαρίου 1985 του γενικού γραμματέα του Συμβουλίου, Ersböll. Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα αυθημερόν.
3.
Με δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 21 Μαΐου 1985, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή και βάσιμη ·
—
κατά συνέπεια, να ακυρώσει την απόφαση που κοινοποιήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1984 από τον Gueben και, επικουρικώς, την απόφαση του γενικού γραμματέα Ersböll, της 18ης Φεβρουαρίου 1985·
—
να καταδικάσει το καθού στα δικαστικά έξοδα.
4.
Με παρεμπίπτουσα αίτηση, το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου λόγω εκπροθέσμου της προσφυγής και ζήτησε από το Δικαστήριο να αποφανθεί επί της αιτήσεως χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
5.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων μόνο ως προς το ζήτημα του παραδεκτού χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Το τμήμα κάλεσε πάντως το Συμβούλιο, την Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να διευκρινίσουν την πρακτική που ακολουθούν ως προς τον υπολογισμό της ημερομηνίας κατά την οποία εκπνέει η προθεσμία για την άσκηση διοικητικής ενστάσεως δυνάμει του άρθρου 90 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως και να εκθέσουν την άποψη τους όσον αφορά τη σημασία του κανονισμού 1182/71 του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 1971, περί καθορισμού των κανόνων που εφαρμόζονται στις προθεσμίες, ημερομηνίες και διορίες ( ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 131 ), για τον εν λόγω υπολογισμό καθώς και για τον υπολογισμό των προθεσμιών για την άσκηση προσφυγής. Οι απαντήσεις των τριών οργάνων εκτίθενται κατωτέρω στο τμήμα IV.
6.
Με διάταξη της 27ης Φεβρουαρίου 1986, το δεύτερο τμήμα αποφάσισε να παραπέμψει την υπόθεση ενώπιον της ολομελείας όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής.
II — Αιτήματα των διαδίκων
1.
Το ΣνμβονΑιο ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη ·
—
να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
2.
Ο προσφεύγωνζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου·
—
κατά συνέπεια, να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή του και να εξετάσει την υπόθεση κατ' ουσία.
III — Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων
1.
Κατά το Συμβούλιο, η προσφυγή ασκήθηκε εκπρόθεσμα. Δυνάμει του άρθρου 80, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας, η προθεσμία που προβλέπεται για την άσκηση της προσφυγής υπολογίζεται από την επομένη της ημέρας του γεγονότος που αποτελεί την αφετηρία της, δηλαδή από τις 19 Φεβρουαρίου 1985. Άρα η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής θα εξέπνεε κανονικά τρεις μήνες αργότερα, δηλαδή στις 18 Μαΐου 1985. Ο προσφεύγων που είναι όμως κάτοικος Βελγίου, είχε δύο επιπλέον ημέρες ( παρέκταση λόγω αποστάσεως, δυνάμει του άρθρου 81, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας). Ωστόσο, η προσφυγή ασκήθηκε στις 21 Μαΐου 1985, δηλαδή εκπροθέσμως κατά μία ημέρα.
2.
Ο προσφεύγων φρονεί ότι η τρίμηνη προθεσμία για την άσκηση προσφυγής που προβλέπει το άρθρο 91, παράγραφος 3, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως περιλαμβάνει την τελευταία ημέρα, την « dies ad quem », και κατά συνέπεια, η προσφυγή ασκήθηκε εμπροθέσμως. Ο προσφεύγων ομολογεί ότι ούτε ο κανονισμός διαδικασίας ούτε ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως επέλυσαν αυτό το ζήτημα. Ωστόσο, ο τρόπος υπολογισμού που προτείνει ο ίδιος συνάδει προς τις διατάξεις του προαναφερθέντος κανονισμού 1182/71. Συγκεκριμένα, το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού προβλέπει ότι « αν η προθεσμία που προσδιορίζεται κατά ... μήνες... υπολογίζεται από τη στιγμή που συμβαίνει κάποιο γεγονός ή πραγματοποιείται κάποια ενέργεια, η ημέρα κατά την οποία συμβαίνει το γεγονός αυτό ή πραγματοποιείται η ενέργεια αυτή δεν υπολογίζεται στην προθεσμία », σύμφωνα δε με την παράγραφο 2, στοιχείο γ ), του εν λόγω άρθρου, η προθεσμία « αρχίζει με την έναρξη της πρώτης ώρας της πρώτης ημέρας και λήγει με την παρέλευση της τελευταίας ώρας της ημέρας... του τελευταίου μήνα... που είναι κατά ... τον αριθμό αντίστοιχη με την ημέρα ενάρξεως της προθεσμίας ». Καίτοι ο κανονισμός αυτός έχει περιορισμένο πεδίο εφαρμογής, δηλαδή ισχύει για τις πράξεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής, μπορεί να εφαρμοστεί κατ' αναλογία και σε άλλες περιπτώσεις στις οποίες δεν προβλέπονται ειδικότερες διατάξεις για τον υπολογισμό των προθεσμιών. Εξάλλου, με την κατ' αναλογία εφαρμογή επιτυγχάνεται η ενιαία εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει περαιτέρω ότι το Δικαστήριο φαίνεται να λαμβάνει υπόψη την « dies ad quem » για τον υπολογισμό των προθεσμιών ασκήσεως προσφυγής. Ο προσφεύγων παραπέμπει ενδεικτικά στις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 1981 ( Michel κατά Κοινοβουλίου, 195/80, Συλλογή σ. 2861 ) και της 2ας Μαΐου 1985 (J. Κ. κατά Κοινοβουλίου, 38/84, Συλλογή 1985, σ. 1267).
Εάν, πάντως, υπάρχει αμφιβολία ως προς το παραδεκτό της προσφυγής και αν το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφυγή κατατέθηκε εκπρόθεσμα κατά μία ημέρα, ο προσφεύγων ζητεί από το Δικαστήριο να την κρίνει παρ' όλ αυτά παραδεκτή και να εξετάσει την υπόθεση κατ' ουσία για λόγους δικαιοσύνης.
IV — Απαντήσεις στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου
Οι απαντήσεις των οργάνων στις ερωτήσεις που υπέβαλε το δεύτερο τμήμα, είναι οι ακόλουθες.
Το Συμβούλιο δήλωσε ότι η γενική γραμματεία του υπολογίζει την ημερομηνία παρελεύσεως της προθεσμίας για την υποβολή ενστάσεως βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, δεύτερη περίπτωση, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως σύμφωνα με το γράμμα της διάταξης αυτής, δηλαδή «τρεις μήνες από την ημέρα κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει γνώση της αποφάσεως». Το Συμβούλιο φρονεί περαιτέρω ότι ο κανονισμός 1182/71 δεν λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό των προθεσμιών, εκτός αν πρόκειται για τις πράξεις που αναφέρει στο άρθρο 1 και, επομένως, δεν αφορά τις προθεσμίες που τάσσει η Συνθήκη, ο Οργανισμός του Δικαστηρίου ή ο κανονισμός διαδικασίας.
Η Επιτροπή δήλωσε ότι δεν έχει καθιερωμένη πρακτική για τον υπολογισμό της ημερομηνίας εκπνοής της προθεσμίας για την υποβολή ενστάσεως καθόσον μάλιστα απαντά σε κάθε ένσταση, έστω και εκπρόθεσμη, επισημαίνοντας τον κίνδυνο απαραδέκτου σε περίπτωση προσφυγής στο Δικαστήριο. Η Επιτροπή ομολογεί ότι δεν υπάρχει στο κοινοτικό δίκαιο διάταξη που να ρυθμίζει ρητά τον υπολογισμό της ημέρας παρελεύσεως της προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής. Παρατηρεί όμως ότι ο κανονισμός 1182/71 ορίζει στο άρθρο 1 ότι « εκτός αντιθέτων διατάξεων, ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις πράξεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής που εξεδό-θησαν ή θα εκδοθούν δυνάμει της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος ή της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Ατομικής Ενεργείας ». Η γενική διατύπωση του άρθρου αυτού στηρίζει την άποψη ότι ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων, ως κανονισμός του Συμβουλίου, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού και ότι η διατύπωση αυτή καλύπτει και τις διατάξεις που αφορούν τις δικονομικές προθεσμίες. Εν πάση περιπτώσει, κατά την Επιτροπή, είναι δυνατό να γίνει λόγος για ανάλογη εφαρμογή του κανονισμού.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δήλωσε ότι, κατά τον υπολογισμό των προθεσμιών υποβολής ενστάσεως, ακολουθεί την ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο με την προαναφερθείσα απόφαση της 26ης Νοεμβρίου. 1981. 'Οσον αφορά την εφαρμογή του κανονισμού 1182/71, το Κοινοβούλιο εφαρμόζει μόνο τις διατάξεις του άρθρου 90 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Ο. Due
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.