62021TJ0389_RES
Sprawa T‑389/21
Landesbank Baden-Württemberg
przeciwko
Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
WYROK SĄDU (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 20 grudnia 2023 r.
Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie obliczania składek ex ante za 2021 r. – Obowiązek uzasadnienia – Skuteczna ochrona sądowa – Równość traktowania – Zasada proporcjonalności – Zakres uznania przysługującego SRB – Zarzut niezgodności z prawem – Zakres uznania, jakim dysponuje Komisja – Ograniczenie w czasie skutków wyroku
Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Zakres – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie ustalenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Zasada kontradyktoryjności – Wyjątki – Ogólna zasada ochrony tajemnicy handlowej – Wyważenie – Dopuszczalność
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59; rozporządzenie Komisji 2015/63, art. 4–7, art. 9, załącznik I)
(zob. pkt 37–42, 45–49)
Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Pewność prawa – Uregulowania Unii – Wymogi jasności i precyzji – Granice
(zob. pkt 64–67)
Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Pewność prawa – Uregulowania Unii – Wymóg jasności i przewidywalności – Rozporządzenie delegowane 2015/63 uzupełniające dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Przyznanie Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) zakresu uznania w odniesieniu do metody obliczania składek ex ante – Przesłanki – Wystarczająco wyraźne określenie zakresu i warunków wykonywania tych uprawnień
(rozporządzenie Komisji 2015/63, art. 6 ust. 5–7, art. 7 ust. 4)
(zob. pkt 87–90, 92)
Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie uprawnień – Uprawnienia przyznane Komisji w celu przyjmowania aktów delegowanych – Zakres – Złożone oceny i analizy – Szeroki zakres uznania – Dyrektywa 2014/59/UE ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Ustalenie kryteriów dostosowania składek ex ante – Kontrola sądowa – Granice
(art. 290 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, motyw 41; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59)
(zob. pkt 105, 107, 112, 162)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie ustalenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Brak konieczności wymieniania w tej decyzji wszystkich elementów pozwalających na sprawdzenie poprawności obliczenia składek – Wyważenie obowiązku uzasadnienia z ogólną zasadą ochrony tajemnicy handlowej zainteresowanych instytucji – Zgodność z prawem przepisów rozporządzenia 2015/63 dotyczących metody obliczania składek ex ante na rzecz SRF – Zasada poszanowania tajemnicy handlowej – Spoczywający na SRB obowiązek opublikowania i przekazania instytucjom kredytowym, których to dotyczy, w formie zbiorczej i zanonimizowanej, dotyczących tych instytucji informacji wykorzystanych do obliczenia składki ex ante
(art. 296 akapit drugi TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59; rozporządzenie Komisji 2015/63, art. 4–7, art. 9, załącznik I)
(zob. pkt 261–272, 292, 294)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Przedstawienie przez autora wyjaśnień dotyczących uzasadnienia aktu w toku postępowania przed sądem Unii – Przesłanki – Brak sprzeczności i obowiązek spójności wyjaśnień ze wspomnianym uzasadnieniem
(art. 296 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 329, 330)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie ustalenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Spoczywający na SRB obowiązek podania do wiadomości instytucji kredytowych, których to dotyczy, metody obliczania tych składek i metody określania kwoty rocznego poziomu docelowego
(art. 296 akapit drugi TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014; rozporządzenie Rady 2015/81, art. 4; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59; rozporządzenie Komisji 2015/63, art. 4–7, art. 9, załącznik I)
(zob. pkt 332, 333)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie ustalenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Uzasadnienie oparte jedynie na innych aktach prawnych, takich jak decyzje pośrednie, wyjaśniających i uzupełniających pewne aspekty ustalania wysokości tych składek – Brak opublikowania czy też podania do wiadomości instytucji kredytowych tych innych aktów – Niezgodność z prawem
(art. 296 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 442, 447)
Streszczenie
Landesbank Baden-Württemberg (zwany dalej „stroną skarżącą”) jest instytucją kredytową prawa publicznego z siedzibą w Niemczech. Jest on powiązany z systemem ochrony instytucjonalnej (zwanym dalej „IPS”) Sparkassen-Finanzgruppe (grupy finansowej kas oszczędnościowych, Niemcy).
W dniu 14 kwietnia 2021 r. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) przyjęła decyzję, w której ustaliła (
1
) składki ex ante za 2021 r. na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanego dalej „SRF”) instytucji kredytowych, w tym skarżącej (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) (
2
).
Sąd, do którego wniesiono skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wypowiedział się w przedmiocie szeregu nowych kwestii dotyczących obliczania składek ex ante na rzecz SRF oraz w przedmiocie różnych zarzutów niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63 (
3
). Sąd oddalił wszystkie te zarzuty.
Wyrok ma w całości charakter precedensowy. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia ciążącego na SRB.
Ocena Sądu
Na początku Sąd oddalił wszystkie zarzuty niezgodności z prawem podniesione przez skarżącą.
W szczególności, w pierwszej kolejności, Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia zasady pewności prawa w ramach filaru ryzyka „dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez [SRB]”.
Dla przypomnienia, zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia delegowanego 2015/63, na SRB spoczywa obowiązek skorygowania podstawowej składki rocznej instytucji, uwzględniając cztery elementy ryzyka, z których każdy składa się ze wskaźników ryzyka, które, z kolei, same mogą składać się ze wskaźników składowych ryzyka.
W pierwszym z tych artykułów przyznano SRB zakres uznania w odniesieniu do sposobu, w jakim przy dokonywaniu oceny tych wskaźników ryzyka powinna ona „uwzględniać prawdopodobieństwo, że dana instytucja zostanie poddana restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i związanego z tym prawdopodobieństwa skorzystania z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku gdy instytucja ta zostanie poddana restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”.
Co się tyczy pierwszego wskaźnika ryzyka przynależącego do elementu ryzyka „dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez [SRB]”, który odnosi się do działalności handlowej, ekspozycji pozabilansowych, instrumentów pochodnych, stopnia złożoności oraz możliwości restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji, SRB powinna wziąć pod uwagę liczne wskaźniki składowe przy dokonywaniu oceny, przy czym niektóre z nich mogą prowadzić do podwyższenia, a niektóre do obniżenia profilu ryzyka danej instytucji. Tymczasem te wskaźniki składowe ryzyka nie zawierają uściśleń dotyczących przeprowadzenia porównania, z którym się wiążą.
Co się tyczy wskaźnika ryzyka IPS, SRB dysponuje zakresem uznania w kontekście poszanowania warunków związanych, po pierwsze, z adekwatnością funduszy dostępnych z danego IPS do funduszy koniecznych do sfinansowania danej instytucji oraz, po drugie, stopnia pewności prawa oraz pewności wynikającej ze stosunków umownych w odniesieniu do tych funduszy. To samo dotyczy ustalania wagi różnych wskaźników ryzyka w ramach elementu ryzyka IV (
4
) celem określenia wagi różnych wskaźników składowych ryzyka składających się na te wskaźniki ryzyka, które należy wziąć pod uwagę (
5
).
Sąd zbadał zatem, czy art. 6 ust. 5–7 i art. 7 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63 można uznać za przepisy, które wystarczająco jasno określają zakres i zasady wykonywania uprawnienia dyskrecjonalnego przyznanego SRB, mając na względzie uzasadniony interes, który wchodzi w grę, tak że zapewniają one odpowiednią ochronę przez arbitralnością, a strony mogły z wystarczającą pewnością rozwiać ewentualne wątpliwości co do znaczenia i zakresu wskazanych przepisów.
W niniejszej sprawie Sąd wskazał, po pierwsze, że przepisy, które znajdują zastosowanie, przewidują zamierzony rezultat, zgodnie z którym środki finansowe dostępne w SRF muszą osiągnąć ostateczny poziom docelowy pod koniec początkowego okresu wynoszącego osiem lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. (zwanego dalej „okresem początkowym”), a także metodę, która ma prowadzić do osiągnięcia tego rezultatu, co ogranicza wpływ uznania, z którego korzysta SRB przy określaniu składek ex ante. Z jednej strony, wysokość składki ex ante każdej instytucji zależy od wysokości rocznego poziomu docelowego, który określa SRB na podstawie szacunkowej oceny tej wysokości, która odpowiada, zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 2023 r., co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych we wszystkich państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) (
6
). Z drugiej strony, składka ex ante każdej instytucji jest określana w szczególności w oparciu o podstawową składkę roczną, która jest wyliczana na podstawie wysokości zobowiązań netto danych instytucji. SRB nie wykonuje uprawnienia o charakterze dyskrecjonalnym przy określaniu tych kwot. Ponadto dana instytucja zna wielkość swoich zobowiązań netto i może uzyskać dostęp do całościowej wysokości zobowiązań netto pozostałych instytucji.
Po drugie, wskaźniki ryzyka, których jasność kwestionuje skarżąca, a które wiążą się z pewnym uznaniem SRB, wpływają na profil ryzyka danej instytucji jedynie w stopniu poniżej 20 %. Ponadto wpływ tych wskaźników na ostateczną wysokość składki ex ante jest poza tym dodatkowo osłabiony w zakresie, w jakim SRB nie przysługują uprawnienia dyskrecjonalne przy określaniu kwoty podstawowej składki rocznej, a korekta tej składki o profil ryzyka danej instytucji jest ściśle uregulowana poprzez zdefiniowany uprzednio przedział wynoszący od 0,8 do 1,5 (
7
).
Sąd wywnioskował z powyższego, że zakres i zasady wykonywania uprawnienia dyskrecjonalnego przyznanego SRB (
8
) nie mogą zatem zostać uznane za niewystarczająco określone lub zdefiniowane w sposób niedostatecznie jasny, mając na względzie uzasadniony interes, który wchodzi w grę, i w związku z tym nie mogą one zostać uznane za niezapewniające odpowiedniej ochrony przed arbitralnością. Jest tak tym bardziej, że skarżąca jest rozsądnym uczestnikiem obrotu gospodarczego, który jest w stanie, zasięgając w razie potrzeby porady prawnej lub konsultingowej, przewidzieć w sposób wystarczająco dokładny metodę obliczenia i rząd wielkości swojej składki ex ante.
W drugiej kolejności Sąd oddalił zarzut niezgodności z prawem oparty na tym, że rozróżnienie instytucji należących do tego samego IPS na podstawie wskaźnika ryzyka „działalność handlowa i ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” miałoby naruszać jednakowe i spójne traktowanie wszystkich członków danego IPS, jakiego wymagają dyrektywa 2014/59 (
9
) i rozporządzenie nr 575/2013 (
10
). Stwierdziwszy bowiem, że w przypadku gdy kilka instytucji należy do tego samego IPS, instytucje, które uzyskują lepszą wagę względną w odniesieniu do wskaźnika ryzyka „działalność handlowa i ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” w porównaniu z pozostałymi członkami tego IPS, mogą kwalifikować się do przypisania korzystniejszej wagi w ramach wskaźnika ryzyka IPS w stosunku do tych pozostałych członków, wskazał on, że w odniesieniu do dyrektywy 2014/59 nie przewidziano, iż przyjmując rozporządzenie delegowane 2015/63, Komisja jest zobowiązana przypisywać taką samą wagę wszystkim instytucjom należących do tego samego IPS. Ponadto Komisji przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do metody dostosowania podstawowych składek rocznych. Tymczasem przede wszystkim Komisja i SRB wyjaśniły – przy czym skarżąca nie przedstawiła informacji w celu podważenia ich twierdzeń – że członkowie IPS nie mają bezwarunkowego prawa do otrzymania ze strony takiego IPS bezwarunkowego wsparcia, następnie upadłość instytucji z szerokim i złożonym bilansem mogłaby w pełni wyczerpać środki tego rodzaju IPS, a wreszcie wskaźnik ryzyka „działalność handlowa i ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” pozwala ocenić, czy instytucja posiada szeroki i złożony bilans. Co się tyczy rozporządzenia nr 575/2013, jego art. 113 ust. 7 określa warunki uzyskania zezwolenia dla IPS, a nie obliczanie składek ex ante, i nie zakazuje on wprowadzenia rozróżnienia między instytucjami będącymi członkami tego samego IPS do celów obliczania składek ex ante. Ponadto przepis ten nie sięga tak daleko, by wymagać, aby IPS dysponował wystarczającymi środkami, aby uniknąć restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszystkich jego członków, w tym wszystkich dużych placówek.
W trzeciej kolejności Sąd oddalił zarzut niezgodności z prawem oparty na naruszeniu zasady równego traktowania. Przypomniał on, że specyficzny charakter składek ex ante polega na zagwarantowaniu, zgodnie z logiką ubezpieczeniową, aby sektor finansowy zapewniał SRM wystarczające środki finansowe, aby mógł on wypełniać swoje funkcje, zachęcając jednocześnie do przyjmowania przez dane instytucje mniej ryzykownych sposobów funkcjonowania. W związku z tym instytucje należące do IPS nie muszą koniecznie znajdować się w porównywalnej sytuacji wyłącznie ze względu na tę przynależność. Przede wszystkim bowiem członkowie IPS nie mają bezwarunkowego prawa do otrzymania wsparcia ze strony IPS, które pokrywałoby wszystkie ich zobowiązania. Upadłość instytucji o wysokim i złożonym bilansie mogłaby doprowadzić do całkowitego wyczerpania zasobów takiego IPS, w odróżnieniu od przypadku upadłości instytucji o bardziej ograniczonych i prostych bilansach. Ponadto wskaźnik ryzyka „działalność handlowa i ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” stanowi obiektywne kryterium oceny, które instytucje znajdują się w porównywalnej sytuacji w odniesieniu do takiego ryzyka.
W czwartej kolejności Sąd oddalił zarzut niezgodności z prawem oparty na naruszeniu szeregu norm wyższego rzędu. W tym względzie wskazał on, że ponieważ należy wziąć pod uwagę cele SRM, a w szczególności cel polegający na zachęcaniu instytucji do stosowania mniej ryzykownych sposobów funkcjonowania, metoda binningu, polegająca na przypisaniu instytucji przypisanych do tego samego przedziału („koszyka”), podczas gdy ich wartości znacznie różnią się od siebie w odniesieniu do tego samego wskaźnika ryzyka, nie narusza zasady proporcjonalności, ponieważ instytucje te mają odmienne cechy w odniesieniu do stopnia ryzyka mierzonego przez ten wskaźnik. Chociaż instytucje te są traktowane jednakowo, traktowanie to jest należycie uzasadnione, ponieważ, po pierwsze, pozostaje ono w związku z dopuszczalnym prawnie realizowanym celem polegającym na ustanowieniu ogólnych zasad, które mogą być łatwo stosowane i łatwo kontrolowane przez właściwe organy, a po drugie, z uwagi na szeroki zakres uznania, jakim dysponuje Komisja, rozpatrywana metoda binningu pozwala na osiągnięcie zamierzonego celu, nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, i nie może być uznana za pociągającą za sobą nadmierne niedogodności.
W piątej kolejności Sąd oddalił zarzut niezgodności z prawem dotyczący naruszenia „zasady obliczania składek dostosowanych do ryzyka” w związku z tym, że art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2015/63 miałby być dotknięty oczywistym błędem w ocenie ze względu na to, że przepis ten uniemożliwia SRB dostosowanie w odpowiedni sposób podstawowych składek rocznych do rzeczywistego profilu ryzyka instytucji. Zgodnie z tym artykułem, zatytułowanym „Przepisy przejściowe”, wskaźnika ryzyka nie stosuje się, jeżeli informacje wymagane przez szczegółowy wskaźnik, o którym mowa w załączniku II do tego rozporządzenia, nie są uwzględnione w wymogach sprawozdawczości, o którym mowa w art. 14 owego rozporządzenia. Rozporządzenie delegowane nr 2015/63 zostało przyjęte na podstawie art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59, który zobowiązuje Komisję do uwzględnienia wszystkich elementów wymienionych w lit. a)–h) tego przepisu w celu doprecyzowania koncepcji „dostosowywania składek odpowiednio do profilu ryzyka instytucji”.
Niemniej jednak ze względu na szeroki zakres uznania, jakim dysponuje Komisja w odniesieniu do wykonania tego przepisu, może to oznaczać konieczność ustanowienia okresów przejściowych. Tymczasem, art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63 ustanawia taki okres, jako że upoważnia SRB, przejściowo, do niestosowania niektórych z tych elementów, które odzwierciedlają wskaźniki ryzyka przewidziane w tym rozporządzeniu delegowanym.
Ponadto uzasadnienie okresu przejściowego przewidzianego w tym przepisie jest ściśle związane z progresywnym charakterem procesu wprowadzania wymogów ostrożnościowych i związanych z nimi wymogów informacyjnych. W tym kontekście art. 20 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63 ma na celu uniknięcie sytuacji, w której na instytucje nałożonoby nieproporcjonalne i dyskryminacyjne obciążenie przy obliczaniu składek ex ante z uwagi na to właśnie stopniowe wdrażanie wymogów ostrożnościowych oraz związanych z nimi wymogów sprawozdawczości.
Wreszcie, o ile wyjątek ten może doprowadzić do sytuacji, w której niektóre wskaźniki ryzyka pozostają niestosowane w całym okresie początkowym, o tyle, po pierwsze, taki skutek jest wynikiem stopniowego charakteru wdrażania wymogów ostrożnościowych, a po drugie, wspomniane wskaźniki ryzyka mają zastosowanie również po upływie okresu początkowego.
Następnie Sąd zbadał zarzuty dotyczące zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i uwzględnił zarzut oparty na wadliwości uzasadnienia tej decyzji w odniesieniu do określenia rocznego poziomu docelowego.
Co się tyczy tego ostatniego zarzutu, który stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, tytułem wstępu Sąd przypomniał przede wszystkim, że zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami dostępne środki finansowe SRF powinny osiągnąć na koniec okresu początkowego ostateczny poziom docelowy, który odpowiada co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich państwach członkowskich uczestniczących w SRM. Następnie w okresie początkowym składki ex ante należy rozdzielić w sposób możliwie jednolity w czasie aż do osiągnięcia ostatecznego poziomu docelowego. Ponadto w każdym roku składki należne od wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich państw członkowskich uczestniczących w SRM, nie przekraczają 12,5 % ostatecznego poziomu docelowego. Co się tyczy sposobu obliczania składek ex ante, SRB oblicza je na podstawie rocznego poziomu docelowego przy uwzględnieniu ostatecznego poziomu docelowego oraz na podstawie obliczanej kwartalnie średniej kwoty depozytów gwarantowanych w roku poprzednim dla wszystkich instytucji, które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium państw członkowskich uczestniczących SRM. Wreszcie, SRB oblicza składkę ex ante dla każdej instytucji na podstawie rocznego poziomu docelowego, który należy ustalić na podstawie ostatecznego poziomu docelowego i zgodnie z metodą określoną w rozporządzeniu delegowanym 2015/63.
W niniejszej sprawie SRB ustaliła dla okresu składkowego 2021 r. kwotę rocznego poziomu docelowego na 11287677212,56 EUR. W decyzji tej wyjaśniła ona w istocie, że roczny poziom docelowy powinien zostać określony na podstawie analizy dotyczącej zmian, jakim podlegały depozyty gwarantowane w poprzednich latach, wszelkich istotnych zmian sytuacji gospodarczej, a także analizy dotyczącej wskaźników odnoszących się do fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu procyklicznych składek na sytuację finansową charakteryzującą instytucje. SRB uznała za właściwe ustalenie współczynnika, który opierał się na tej analizie i na środkach finansowych dostępnych w ramach SRF, i zastosowała ten współczynnik do jednej ósmej średniej kwoty depozytów gwarantowanych w 2020 r. w celu osiągnięcia rocznego poziomu docelowego. Następnie przedstawiła ona sposób postępowania w celu ustalenia współczynnika. Uwzględniając powyższe, SRB ustaliła wartość współczynnika na 1,35 %. Następnie obliczyła ona kwotę rocznego poziomu docelowego, mnożąc średnią kwotę depozytów gwarantowanych w 2020 r. przez ten współczynnik i dzieląc wynik tego obliczenia przez osiem.
Z powyższego wynika, że choć SRB jest zobowiązana przedstawić instytucjom, w drodze zaskarżonej decyzji, wyjaśnienia dotyczące metody określania rocznego poziomu docelowego, to wyjaśnienia te powinny być spójne z wyjaśnieniami przedstawionymi przez SRB w toku postępowania sądowego i dotyczącymi faktycznie zastosowanej metody. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Na rozprawie SRB wskazała bowiem, że ustaliła roczny poziom docelowy w okresie składkowym 2021 r., stosując metodę w czterech etapach, z których dwa ostatnie polegały na odjęciu od ostatecznego poziomu docelowego środków finansowych dostępnych w ramach SRF w celu obliczenia kwoty, którą nadal miała otrzymać do końca okresu początkowego, i dzieląc tę ostatnią kwotę przez trzy.
Sąd wskazał, że dwa ostatnie etapy tego obliczenia nie znajdują żadnego odzwierciedlenia we wzorze matematycznym przedstawionym w zaskarżonej decyzji jako podstawa do określenia kwoty rocznego poziomu docelowego.
Prawdą jest, że skarżąca wiedziała o nocie informacyjnej opublikowanej przez SRB po wydaniu zaskarżonej decyzji, ale przed wniesieniem niniejszej skargi, która wskazywała szacunkową kwotę ostatecznego poziomu docelowego. Jednakże, zakładając, że znała ona także wysokość środków finansowych dostępnych w ramach SRF, same te okoliczności nie umożliwiały jej zrozumienia tego, że SRB rzeczywiście zastosowała dwa ostatnie etapy, przy czym we wzorze matematycznym wskazanym w zaskarżonej decyzji nawet o nich nie wspomniano.
Podobne niespójności mają również wpływ na sposób ustalenia współczynnika 1,35 %, który odgrywa jednak kluczową rolę w tym wzorze matematycznym. Jak bowiem SRB przyznała na rozprawie, współczynnik ten został ustalony w sposób umożliwiający uzasadnienie wyniku obliczenia kwoty rocznego poziomu docelowego, czyli po obliczeniu przez SRB tej kwoty w ramach czterech etapów faktycznie zastosowanej metody. Takie postępowanie nie wynika zaś w żaden sposób z zaskarżonej decyzji.
Ponadto przedział, w jakim mieściła się, zgodnie z kartą opisową, kwota szacunkowego ostatecznego poziomu docelowego jest niespójny z zawartym w zaskarżonej decyzji przedziałem stopy wzrostu depozytów gwarantowanych wynoszącym od 4 % do 7 %. W tych okolicznościach skarżąca nie była w stanie określić sposobu, w jaki SRB wykorzystała, w celu obliczenia szacunkowej wartości ostatecznego poziomu docelowego, przedział odnoszący się do stopy zmian tych depozytów.
Sąd uznał, że jeśli chodzi o określenie rocznego poziomu docelowego, metoda rzeczywiście zastosowana przez SRB, wyjaśniona na rozprawie, nie odpowiada metodzie opisanej w zaskarżonej decyzji, w związku z czym rzeczywiste powody, w świetle których został ustalony ten poziom docelowy, nie mogły zostać zidentyfikowane na podstawie zaskarżonej decyzji ani przez instytucje kredytowe, ani przez Sąd. Zaskarżona decyzja jest zatem obarczona wadami w uzasadnieniu w zakresie dotyczącym określenia rocznego poziomu docelowego.
Po oddaleniu pozostałych zarzutów co do istoty, zbadanych w interesie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, Sąd doszedł do wniosku, że brak uzasadnienia, którym dotknięta jest zaskarżona decyzja, może sam w sobie uzasadniać stwierdzenie jej nieważności w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.
W tych okolicznościach należy utrzymać w mocy skutki zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, do czasu wejścia w życie, w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, nowej decyzji SRB ustalającej składki ex ante skarżącej na rzecz SRF za okres składkowy 2021 r.
(
1
)	Zgodnie z art. 70 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).
(
2
)	Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.
(
3
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U 2015, L 11, s. 44).
(
4
)	Zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63.
(
5
)	Zgodnie z art. 6 ust. 5–7 rozporządzenia delegowanego 2015/63.
(
6
)	Zgodnie z art. 69 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 806/2014.
(
7
)	Zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63.
(
8
)	Zgodnie z art. 6 ust. 5–7 i art. 7 ust. 4 rozporządzenia delegowanego 2015/63.
(
9
)	Artykuł 103 ust. 7 lit. h) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).
(
10
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1), art. 113 ust. 7.