EUR-Lex - 61999B0114 - EL
Avis juridique important
|
61999B0114
Διάταξη του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 9ης Νοεμßρίου 1999.
-
CSR PAMPRYL κατά Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
-
Προσφυγή ακυρώσεως - Κανονισμός (ΕΚ) 378/-999 - Καταχώρηση ονομασίας προελεύσεως - 'Pays d'Auge/Pays d'Auge-Cambremer' - Απαράδεκτο.
-
Υπόθεση T-114/99.
Συλλογή της Νομολογίας του Δικαστηρίου 1999 σελίδα II-03331
Περίληψη
Λέξεις κλειδιά
Προσφυγή ακυρώσεως - Φυσικά ή νομικά πρόσωπα - Πράξεις που τα αφορούν άμεσα και ατομικά - Κανονισμός περί εγγραφής ορισμένων ονομασιών στο «μητρώο των προστατευομένων ονομασιών προελεύσεως και των προστατευομένων γεωγραφικών ενδείξεων» - Προσφυγή παραγωγού, ο οποίος εμπορεύεται προϋόντα υπό εγγραφείσες ονομασίες και ο οποίος εναντιώθηκε, ενώπιον της εθνικής αρχής, στην καταχώρησή τους - Απαράδεκτη (Άρθρα 226 ΕΚ, 230 ΕΚ και 249, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ· κανονισμός του Συμβουλίου 2081/92, άρθρο 7· κανονισμός 378/1999 της Επιτροπής)
Περίληψη
$$Είναι απαράδεκτη προσφυγή ακυρώσεως την οποία ασκεί παραγωγός διαφόρων ποικιλιών μηλίτη οίνου που διατίθενται στο εμπόριο υπό διάφορες ονομασίες περιέχουσες τη μνεία «Pays d'Auge» κατά του κανονισμού 378/1999, για τη συμπλήρωση του παραρτήματος του κανονισμού 2400/96 σχετικά με την εγγραφή ορισμένων ονομασιών στο «μητρώο των προστατευομένων ονομασιών προελεύσεως και των προστατευομένων γεωγραφικών ενδείξεων», το οποίο προβλέπεται στον κανονισμό 2081/92, καθ' όσον αφορά την καταχώρηση, ως προστατευομένης ονομασίας προελεύσεως, των ονομασιών «Pays d'Auge/Pays d'Auge-Cambremer». Συγκεκριμένα, η ρύθμιση αυτή έχει τη μορφή μέτρου γενικής ισχύος, κατά την έννοια του άρθρου 249, δεύτερο εδάφιο, ΕΚ, δεδομένου ότι εφαρμόζεται σε αντικειμενικώς οριζόμενες καταστάσεις και παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι προσώπων λαμβανομένων γενικώς και αφηρημένως· και τούτο διότι αναγνωρίζει σε όλες τις επιχειρήσεις, τα προϋόντα των οποίων ανταποκρίνονται στις επιβαλλόμενες γεωγραφικές και ποιοτικές απαιτήσεις, το δικαίωμα να τα εμπορεύονται υπό τη μια ή την άλλη από τις προαναφερόμενες ονομασίες, ενώ αρνείται το δικαίωμα αυτό σε όλες τις επιχειρήσεις τα προϋόντα των οποίων δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, που είναι οι ίδιες για όλους τους παραγωγούς. Καίτοι δεν αποκλείεται μια ρύθμιση όπως η επίδικη, η οποία λόγω της φύσεως και του περιεχομένου της έχει γενικό χαρακτήρα, να μπορεί να αφορά ατομικά ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, τούτο δεν συμβαίνει εν προκειμένω. Αφενός μεν, το ότι η προσφεύγουσα κατέχει μεγάλο μερίδιο της οικείας αγοράς δεν αρκεί αφ' εαυτού για να τη χαρακτηρίσει σε σχέση με κάθε άλλον επιχειρηματία τον οποίον αφορά ο προσβαλλόμενος κανονισμός, ενώ η χρήση της γεωγραφικής ονομασίας την οποία διεκδικεί η προσφεύγουσα δεν προκύπτει από ειδικό δικαίωμα, το οποίο απέκτησε σε εθνικό ή κοινοτικό επίπεδο πριν από την έκδοση του προσβαλλομένου κανονισμού και την οποία αυτός προσέβαλε. Αφετέρου δε, το ότι η προσφεύγουσα εναντιώθηκε στην καταχώρηση της εν λόγω καταχωρήσεως αποστέλλοντας δήλωση δεόντως αιτιολογημένη στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένη, δήλωση που δεν διαβιβάστηκε στην Επιτροπή, δεν αρκεί για να στηρίξει το παραδεκτό της προσφυγής. Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του συστήματος ενστάσεως που προβλέπεται από τον κανονισμό 2081/92, οι αναγνωριζόμενες υπέρ των ιδιωτών διαδικαστικές εγγυήσεις είναι της αποκλειστικής αρμοδιότητας των κρατών μελών και δεν ενέχουν την άσκηση καμμιάς εξουσίας εκτιμήσεως εκ μέρους της Επιτροπής· άρα, δεν θεσπίζονται ειδικές διαδικαστικές εγγυήσεις, σε κοινοτικό επίπεδο, υπέρ των ιδιωτών. Και αν ακόμη υποτεθεί ότι η αρμόδια γαλλική αρχή προσέβαλε ορισμένα διαδικαστικά δικαιώματα της προσφεύγουσας, αρνούμενη να διαβιβάσει στην Επιτροπή την ένσταση που της είχε απευθύνει, αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφυγή ακυρώσεως είναι, γι' αυτόν και μόνον τον λόγο, παραδεκτή. Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο μιας τέτοιας προσφυγής, ο κοινοτικός δικαστής δεν είναι αρμόδιος να αποφαίνεται ως προς τη νομιμότητα πράξεως εθνικής αρχής, έστω και αν η εν λόγω πράξη εντάσσεται στο πλαίσιο διαδικασίας εκδόσεως κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει σαφώς από την κατανομή των αρμοδιοτήτων στον συγκεκριμένο τομέα μεταξύ των εθνικών αρχών και των κοινοτικών οργάνων, η εκδιδόμενη από τις εθνικές αρχές πράξη δεσμεύει την εκδίδουσα την κανονιστική ρύθμιση κοινοτική αρχή και, συνακόλουθα, καθορίζει τους όρους της εκδοθησομένης κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως. Με την επιφύλαξη ενδεχομένης προσφυγής στο Δικαστήριο βάσει του άρθρου 226 ΕΚ, εναπόκειται στα εθνικά και μόνον δικαστήρια να αποφαίνονται, ενδεχομένως ύστερα από προδικαστική παραπομπή στο Δικαστήριο, επί της νομιμότητας της αμφισβητούμενης εθνικής πράξεως, καθώς και επί της ενδεχομένης ευθύνης του οικείου κράτους μέλους σε περίπτωση που υποστηρίζεται ότι η πράξη αυτή προξένησε ζημία.