62018TJ0598_RES
Sprawa T‑598/18
Grupo Textil Brownie, SL
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2020 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BROWNIE – Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BROWNIES, BROWNIE, Brownies i Brownie – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001]
Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Data właściwa do zbadania względnej podstawy odmowy rejestracji – Data dokonania zgłoszenia do rejestracji – Wystąpienie odnośnego państwa członkowskiego z Unii – Brak wpływu
[art. 50 TUE; rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), art. 42 ust. 3]
(zob. pkt 19)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Wykładnia uwzględniająca ratio legis art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009
(rozporządzenie Rady nr 207/2002, motyw 10, art. 42 ust. 2, 3; rozporządzenie Komisji nr 2868/2002, art. 1 zasada 22 ust. 3)
(zob. pkt 30)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Kryteria oceny
(rozporządzenie Rady nr 207/2002, art. 42 ust. 2, 3; rozporządzenie Komisji nr 2868/2002, art. 1 zasada 22 ust. 3)
(zob. pkt 31–34, 51)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Używanie w okresie pięciu lat
(rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 42 ust. 2, 3)
(zob. pkt 37, 38)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Używanie w okresie pięciu lat – Uwzględnienie dowodów dotyczących używania niemieszczącego się w tym okresie – Przesłanki
(rozporządzenie Rady nr 207/2002, art. 42 ust. 2, 3; rozporządzenie Komisji nr 2868/2002, art. 1 zasada 22 ust. 3)
(zob. pkt 41)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Moc dowodowa przedstawionych dowodów – Kryteria oceny
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 42 ust. 2, 3, art. 78 ust. 1 lit. f)]
(zob. pkt 53, 74, 76)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego znaku – Przedmiot i zakres przedmiotowy stosowania art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1 akapit drugi lit. a), art. 42 ust. 2, 3]
(zob. pkt 61–63)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Decyzje Urzędu – Zasada równego traktowania – Zasada dobrej administracji – Wcześniejsza praktyka decyzyjna Urzędu – Zasada legalności – Konieczność przeprowadzenia dokładnego i kompletnego badania w każdym konkretnym przypadku
(zob. pkt 93)
Streszczenie
W wyroku Grupo Textil Brownie/EUIPO – The Guide Association (BROWNIE) (T‑598/18), wydanym w dniu 30 stycznia 2020 r., Sąd wyjaśnił niektóre aspekty dotyczące dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego i oddalił skargę na decyzję Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Guide Association (zwaną dalej „interwenientem”) a Grupo Textil Brownie (zwaną dalej „skarżącą”).
W niniejszej sprawie interwenient wniósł sprzeciw wobec rejestracji słownego znaku towarowego BROWNIE, opierając się na szeregu wcześniejszych słownych znaków towarowych Zjednoczonego Królestwa BROWNIES, BROWNIE, Brownies i Brownie (zwanych dalej, łącznie, „wcześniejszym znakiem towarowym”). Skarżąca zażądała, by interwenient przedstawił dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. Uznawszy, że interwenient przedstawił taki dowód, Wydział Sprzeciwów EUIPO stwierdził, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do niektórych towarów i usług, a w konsekwencji częściowo uwzględnił sprzeciw. Odwołanie od tej decyzji zostało oddalone przez izbę odwoławczą EUIPO.
W pierwszej kolejności, co się tyczy wpływu, jaki może wywierać wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej (
1
), Sąd przypomniał, że należy odnieść się do momentu dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego, wobec którego wniesiono sprzeciw w oparciu o wcześniejszy znak towarowy. Wobec tego poszczególne aspekty wcześniejszego znaku należy rozpatrzyć w postaci, w jakiej prezentowały się one w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji. Okoliczność, że wcześniejszy znak towarowy mógłby utracić status znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim (
2
) w momencie następującym po dokonaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego, wobec którego wniesiono sprzeciw oparty na tym wcześniejszym znaku towarowym, w szczególności w następstwie ewentualnego wystąpienia danego państwa członkowskiego z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 TUE, bez przewidzenia w tym względzie przepisów szczególnych w ewentualnej umowie zawartej na podstawie art. 50 ust. 2 TUE, jest zatem co do zasady nieistotna dla rozpatrzenia sprzeciwu. Okoliczność ta nie wpływa również co do zasady na istnienie interesu prawnego we wniesieniu do Sądu skargi na decyzję izby odwoławczej EUIPO uwzględniającą sprzeciw oparty na takim wcześniejszym krajowym znaku towarowym lub utrzymującą w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów w tym względzie.
W drugiej kolejności Sąd zauważył, że w zakresie, w jakim skarżąca twierdziła, iż niektóre z dowodów nie pochodzą z rozpatrywanego okresu, z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 jednoznacznie wynika, iż to jedynie rzeczywiste używanie powinno mieć miejsce w rozpatrywanym okresie. Jeżeli dowody powołane dla celów wykazania rzeczywistego używania dotyczą używania, jakie miało miejsce w rozpatrywanym okresie, to nie można wymagać, by same te dowody zostały sporządzone w tym rozpatrywanym okresie. W konsekwencji argument skarżącej, zgodnie z którym niektóre z dowodów nie są związane z rozpatrywanym okresem jedynie ze względu na to, że sporządzono je poza wspomnianym okresem, nie może, jako taki, podważyć ich charakteru dowodowego w świetle art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.
W trzeciej kolejności, co się tyczy dowodów dotyczących używania, które miało miejsce przed rozpatrywanym okresem lub po nim, Sąd przypomniał, że zgodnie z orzecznictwem uwzględnienie takich dowodów jest możliwe, jeżeli pozwala na potwierdzenie lub lepszą ocenę zakresu używania wcześniejszego znaku towarowego, a także rzeczywistych zamiarów właściciela w tym okresie. Jednakże takie dowody mogą zostać uwzględnione jedynie, gdy przedstawiono inne dowody, które same w sobie dotyczą rozpatrywanego okresu.
W czwartej kolejności, co się tyczy materiałów reklamowych powołanych jako dowód na okoliczność rzeczywistego używania, Sąd przyznał z jednej strony, że orzekł już w przeszłości, iż co do zasady niezbędne jest wykazanie, że materiały reklamowe wspominające wcześniejszy znak towarowy, którego rzeczywiste używanie należy wykazać, zostały rozpowszechnione wśród właściwego kręgu odbiorców w stopniu wystarczającym do wykazania rzeczywistego charakteru używania spornego znaku towarowego. Niemniej jednak Sąd wskazał z drugiej strony, iż z orzecznictwa wynika również, że w ramach oceny dowodów rzeczywistego używania znaku towarowego nie chodzi o analizę każdego z dowodów w sposób odrębny, lecz łącznie, tak aby ustalić ich najbardziej prawdopodobne i spójne znaczenie. A zatem nawet jeśli moc dowodowa danego dowodu jest ograniczona w zakresie, w jakim – uwzględniony odrębnie – nie wykazuje on z pewnością, czy i w jaki sposób dane towary zostały wprowadzone na rynek, i nawet jeśli sam w sobie nie jest więc rozstrzygający, może on jednak zostać uwzględniony w ramach całościowej oceny rzeczywistego charakteru używania spornego znaku towarowego. Sytuacja taka ma miejsce na przykład, gdy dowód ten uzupełnia pozostałe dowody. W tym wypadku Sąd stwierdził, że materiał reklamowy stanowi jedynie jeden z dowodów, wobec czego mógł zostać uwzględniony przez Izbę Odwoławczą.
W piątej i ostatniej kolejności, odnosząc się do mocy dowodowej oświadczenia pod przysięgą, które miało wykazać rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego, Sąd przypomniał, że z art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009 (
3
) wynika, iż pisemne oświadczenia, dokonywane pod przysięgą lub potwierdzone, lub mające podobny skutek na mocy ustawodawstwa państwa, w którym sporządzono takie oświadczenie, stanowią część środków dowodowych, jakie może w szczególności dopuścić EUIPO. W tym wypadku oświadczenie pod przysięgą zostało złożone w formie oświadczenia świadka, która stanowi formę przewidzianą w przepisach postępowania cywilnego obowiązujących w Anglii i w Walii. Ponadto Sąd zauważył, iż z orzecznictwa wynika, że w przypadku gdy – tak jak w niniejszej sprawie – oświadczenie zostało złożone, w rozumieniu art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009, przez jednego z członków personelu kierowniczego strony, która powinna wykazać rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego, temu oświadczeniu można nadać moc dowodową jedynie, jeśli znajduje potwierdzenie w innych dowodach, co ma miejsce w tym wypadku.
(
1
)	Umowa o wystąpieniu nie była jeszcze ostatecznie zawarta w momencie zakończenia narady sędziowskiej.
(
2
)	W rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) i art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)].
(
3
)	Obecnie art. 97 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2017/1001.