62015CO0322
ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 8ης Σεπτεμβρίου 2016 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή — Άρθρο 53, παράγραφος 2, και άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου — Μη παροχή επαρκών διευκρινίσεων σχετικά με το πραγματικό και το κανονιστικό πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης καθώς και σχετικά με τους λόγους που δικαιολογούν την αναγκαιότητα να δοθεί απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα — Προδήλως απαράδεκτο»
Στην υπόθεση C-322/15,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο Περιφέρειας Λατίου, Ιταλία) με απόφαση της 22ας Απριλίου 2015, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 29 Ιουνίου 2015, στο πλαίσιο της δίκης
Google Ireland Limited,
Google Italy Srl
κατά
Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni,
παρισταμένων των:
Filandolarete Srl,
Associazione Confindustria Radio Televisioni,
Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο από τους T. von Danwitz (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, Κ. Λυκούργο, E. Juhász, C. Vajda και K. Jürimäe, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
γραμματέας: A. Calot Escobar
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
—
η Google Ireland Limited και η Google Italy Srl, εκπροσωπούμενες από τους M. Siragusa, S. Valentino και F. Marini Balestra, avvocati,
—
η Associazione Confindustria Radio Televisioni, εκπροσωπούμενη από τους C. San Mauro και G. Rossi, avvocati,
—
η Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG), εκπροσωπούμενη από τους M. Annecchino και C. Palmieri, avvocati,
—
η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri, επικουρούμενη από τον S. Varone, avvocato dello Stato,
—
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον V. Di Bucci και την E. Montaguti,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, σύμφωνα με το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 56 ΣΛΕΕ.
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Google Ireland Limited και της Google Italy Srl και, αφετέρου, της Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (Εποπτικής Αρχής Επικοινωνιών, στο εξής: AGCOM), όσον αφορά απόφαση της τελευταίας περί επεκτάσεως στις εταιρίες διαφημιστικής διαχειρίσεως που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και στις εταιρίες που εδρεύουν στην αλλοδαπή της υποχρεώσεως συστηματικής υποβολής δηλώσεως οικονομικών πληροφοριών (στο εξής: IES).
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Το άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που τιτλοφορείται «Περιεχόμενο της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως», προβλέπει τα εξής:
«Πλην του κειμένου των υποβαλλομένων στο Δικαστήριο προδικαστικών ερωτημάτων, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως περιλαμβάνει:
α)
συνοπτική έκθεση του αντικειμένου της διαφοράς, καθώς και των σχετικών διαπιστωθέντων από το αιτούν δικαστήριο πραγματικών περιστατικών ή, τουλάχιστον, έκθεση των πραγματικών στοιχείων στα οποία στηρίζονται τα ερωτήματα·
β)
το περιεχόμενο των δυνητικά εφαρμοστέων εν προκειμένω εθνικών διατάξεων και, ενδεχομένως, τη σχετική εθνική νομολογία·
γ)
έκθεση των λόγων που οδήγησαν το αιτούν δικαστήριο να υποβάλει ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ή το κύρος ορισμένων διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, καθώς και της κατά τη γνώμη του σχέσεως μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοστέας στη διαφορά της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας.»
Το ιταλικό δίκαιο
4
Το decreto-legge n. 63, recante Disposizioni urgenti in materia di riordino dei contributi alle imprese editrici, nonché di vendita della stampa quotidiana e periodica e di pubblicità istituzionale (πράξη νομοθετικού περιεχομένου 63, περί θεσπίσεως επειγουσών διατάξεων για την αναμόρφωση των εισφορών υπέρ των επιχειρήσεων εκδόσεως και πωλήσεως του ημερήσιου και περιοδικού Τύπου και θεσμικής διαφημίσεως), της 18ης Μαΐου 2012 (στο εξής: πράξη νομοθετικού περιεχομένου 63/2012), τροποποίησε το άρθρο 1, παράγραφος 6, στοιχείο a, σημείο 5, του legge n. 249, Istituzione dell’Autorità per le garanzie nelle comunicazioni e norme sui sistemi delle telecomunicazioni e radiotelevisivo (νόμου 249, περί συστάσεως της Εποπτικής Αρχής Επικοινωνιών και περί θεσπίσεως των κανόνων σχετικά με τα συστήματα τηλεπικοινωνιών και ραδιοτηλεοράσεως), της 31ης Ιουλίου 1997, υποβάλλοντας στην υποχρέωση εγγραφής στο Μητρώο των παρόχων υπηρεσιών επικοινωνιών (στο εξής: ROC) τις εταιρίες διαχειρίσεως διαφημίσεων μεταδιδόμενων μέσω ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως ή δημοσιευόμενων στον ημερήσιο ή περιοδικό Τύπο, στο διαδίκτυο και στις άλλες σταθερές ή κινητές ψηφιακές πλατφόρμες.
5
Επιπλέον, η πράξη νομοθετικού περιεχομένου 63/2012 τροποποίησε το άρθρο 43, παράγραφος 10, του decreto legislativo n. 177 – Testo Unico dei Servizi di Media Audiovisivi e Radiofonici (νομοθετικού διατάγματος 177 – Ενιαίο κανονιστικό κείμενο των υπηρεσιών των οπτικοακουστικών και ραδιοφωνικών μέσων), προσθέτοντας στα συνολικά έσοδα του ολοκληρωμένου συστήματος επικοινωνιών τα έσοδα από διαφημίσεις στο διαδίκτυο και στα διάφορα δίκτυα άμεσης επικοινωνίας, περιλαμβανομένων των μηχανών αναζητήσεως και των ψηφιακών τόπων κοινωνικής δικτυώσεως και ανταλλαγής.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
6
Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η AGCOM έκρινε αναγκαίο, λαμβάνοντας υπόψη τις προαναφερθείσες τροποποιήσεις της νομοθεσίας, να επεκτείνει στις εταιρίες διαφημιστικής διαχειρίσεως που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και στις εταιρίες που εδρεύουν στην αλλοδαπή την υποχρέωση υποβολής της IES. Κατά συνέπεια, η AGCOM εξέδωσε, στις 25 Ιουνίου 2013, την απόφαση 397/13/CONS, με την οποία ορίστηκαν ως επιχειρηματίες που έχουν υποχρέωση υποβολής της IES, μεταξύ άλλων, οι εταιρίες διαφημιστικής διαχειρίσεως που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και στις άλλες σταθερές ή κινητές ψηφιακές πλατφόρμες (άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ) καθώς και τα πρόσωπα των οποίων τα εισοδήματα αποκτήθηκαν στην ημεδαπή, ακόμη και αν αποτέλεσαν αντικείμενο λογιστικής επεξεργασίας στους ισολογισμούς εταιριών που εδρεύουν στην αλλοδαπή (άρθρο 3, παράγραφος 5).
7
Την ίδια ημέρα, η AGCOM, με την απόφαση 398/13/CONS, προέβη σε ορισμένες τροποποιήσεις όσον αφορά το ROC. Ως εκ τούτου, τα πρακτορεία Τύπου εθνικής εμβέλειας, οι πάροχοι υπηρεσιών οπτικοακουστικών ή ραδιοφωνικών μέσων και οι πάροχοι διαδραστικών υπηρεσιών ή υπηρεσιών προσβάσεως υπό όρους υποχρεούνται πλέον να εγγραφούν στο ROC, με σκοπό την ευθυγράμμιση της συγκεκριμένης κατηγορίας δραστηριοτήτων με εκείνη που προβλέπεται στην απόφαση 397/13/CONS.
8
Συγκεκριμένα, η AGCOM είναι της γνώμης ότι τα δύο συστήματα συλλογής πληροφοριών, ήτοι η IES και το ROC, συνδέονται στενά μεταξύ τους και αμφότερα ανταποκρίνονται στην ανάγκη να παρέχεται στην AGCOM πλήρης ενημέρωση σχετικά με τους επιχειρηματικούς φορείς του τομέα των επικοινωνιών, προκειμένου να μπορεί να επιτελεί τα καθήκοντά της.
9
Η Google Ireland και η Google Italy, εκτιμώντας ότι η απόφαση 397/13/CONS στερείται νομιμότητας κατά το μέρος που επεκτείνει την υποχρέωση υποβολής της IES στις διαφημιστικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο και που εδρεύουν στην αλλοδαπή, άσκησαν προσφυγή ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου με αίτημα τη μερική ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως. Οι προσφεύγουσες ζητούν επίσης από το αιτούν δικαστήριο την αναγνώριση του δικαιώματός τους να μην περιλαμβάνονται στα πρόσωπα που υπόκεινται στην υποχρέωση υποβολής της IES.
10
Το αιτούν δικαστήριο εκφράζει επιφυλάξεις ως προς το κατά πόσον η ως άνω απόφαση καθώς και ορισμένες σχετικές με αυτή διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας συνάδουν προς την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών κατά την έννοια του άρθρου 56 ΣΛΕΕ.
11
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο Περιφέρειας Λατίου, Ιταλία) αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Εμποδίζει το άρθρο 56 ΣΛΕΕ την εφαρμογή της αποφάσεως 397/13/CONS της αρχής AGCOM και των σχετικών με αυτή διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας, όπως αυτές ερμηνεύονται από την ίδια αυτή αρχή, οι οποίες επιβάλλουν μια πολύπλοκη [IES] (που πρέπει υποχρεωτικά να έχει συνταχθεί σύμφωνα με τους ιταλικούς λογιστικούς κανόνες) σχετικά με τις υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στους Ιταλούς καταναλωτές, έχουσα ως σκοπό την προστασία του ανταγωνισμού, αλλά οι οποίες κατ’ ανάγκη συνδέονται με τις διαφορετικές και πιο περιορισμένες άλλες λειτουργίες που η ίδια αρχή επιτελεί για την προστασία της πολυφωνίας στον συγκεκριμένο τομέα, όπου αυτή η υποχρέωση δηλώσεως βαρύνει εταιρίες που όμως δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εθνικής νομοθεσίας που διέπει τον εν λόγω τομέα [Ενιαίο κανονιστικό κείμενο των υπηρεσιών των οπτικοακουστικών και ραδιοφωνικών μέσων], και ειδικότερα, εν προκειμένω, την ημεδαπή εταιρία που παρέχει υπηρεσίες μόνο σε ιρλανδικού δικαίου εταιρία του ίδιου ομίλου, καθώς και την τελευταία, η οποία δεν εδρεύει στην Ιταλία και δεν απασχολεί μισθωτούς στην ημεδαπή· με άλλα λόγια, συνιστά αυτό το μέτρο περιορισμό στην ελεύθερη παροχή υπηρεσιών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά παράβαση του άρθρου 56 ΣΛΕΕ;»
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως
12
Δυνάμει του άρθρου 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν το Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί της υποθέσεως ή όταν μια αίτηση ή μια προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Δικαστήριο, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
13
Η διάταξη αυτή του Κανονισμού Διαδικασίας πρέπει να τύχει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση.
14
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, με το οποίο το Δικαστήριο τους παρέχει τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς επί της οποίας καλούνται να αποφανθούν (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2012, Pringle, C-370/12, EU:C:2012:756, σκέψη 83).
15
Οι απαιτήσεις σχετικά με το περιεχόμενο αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως μνημονεύονται ρητώς στο άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο οφείλει να γνωρίζει και να τηρεί σχολαστικώς το αιτούν δικαστήριο στο πλαίσιο της συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ (βλ. διατάξεις της 3ης Ιουλίου 2014, Talasca, C‑19/14, EU:C:2014:2049, σκέψη 21· της 12ης Μαΐου 2016, Security Service κ.λπ., C-692/15 έως C-694/15, EU:C:2016:344, σκέψη 18, καθώς και απόφαση της 5ης Ιουλίου 2016, Ognyanov, C-614/14, EU:C:2016:514, σκέψη 18).
16
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει ήδη υπενθυμίσει ότι από το σημείο 22 των συστάσεων του Δικαστηρίου προς τα εθνικά δικαστήρια, των σχετικών με την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων (ΕΕ 2012, C 338, σ. 1), προκύπτει ότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει «να είναι πλήρης και να περιλαμβάνει όλα τα συναφή στοιχεία ώστε να παρέχει στο Δικαστήριο, καθώς και στους ενδιαφερόμενους που έχουν δικαίωμα να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους, τη δυνατότητα κατανοήσεως των πραγματικών περιστατικών και του κανονιστικού πλαισίου της υποθέσεως της κύριας δίκης» (διάταξη της 3ης Σεπτεμβρίου 2015, Vivium, C‑250/15, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2015:569, σκέψη 12 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
17
Πρέπει να υπογραμμιστεί συναφώς ότι τα πληροφοριακά στοιχεία που περιέχονται στις αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως όχι μόνον παρέχουν στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να δώσει χρήσιμες απαντήσεις στα υποβληθέντα από το αιτούν δικαστήριο ερωτήματα, αλλά και παρέχουν στις κυβερνήσεις των κρατών μελών και στα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη τη δυνατότητα να υποβάλουν παρατηρήσεις, κατά το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Δικαστήριο εναπόκειται να μεριμνά για τη διασφάλιση της δυνατότητας αυτής, λαμβανομένου υπόψη ότι, δυνάμει της εν λόγω διατάξεως, στα ενδιαφερόμενα μέρη κοινοποιούνται μόνον οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως, συνοδευόμενες από μετάφραση στην επίσημη γλώσσα του κάθε κράτους μέλους, και όχι η εθνική δικογραφία που τυχόν διαβιβάστηκε στο Δικαστήριο από το αιτούν δικαστήριο (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 11ης Ιουνίου 2015, Base Company και Mobistar, C-1/14, EU:C:2015:378, σκέψη 48, και της 5ης Ιουλίου 2016, Ognyanov, C‑614/14, EU:C:2016:514, σκέψη 19).
18
Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αποτελεί τη βάση της διαδικασίας που διεξάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι απαραίτητο ο εθνικός δικαστής να διασαφηνίζει, στην αίτηση αυτή, το πραγματικό και το κανονιστικό πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης και να παρέχει έναν ελάχιστο αριθμό διευκρινίσεων όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους επέλεξε τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης των οποίων ζητεί την ερμηνεία καθώς και όσον αφορά τη σχέση που εκτιμά ότι υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοστέας στη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί εθνικής νομοθεσίας (βλ., μεταξύ άλλων, διάταξη της 14ης Νοεμβρίου 2013, Mlamali, C-257/13, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2013:763, σκέψη 21, και απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, Safe Interenvíos, C-235/14, EU:C:2016:154, σκέψη 115).
19
Η Επιτροπή, επικαλούμενη μεταξύ άλλων τη νομολογία κατά την οποία προδικαστικό ερώτημα πρέπει να απορρίπτεται ως απαράδεκτο όταν το εθνικό δικαστήριο δεν παρέχει στο Δικαστήριο τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία για να δώσει χρήσιμη απάντηση στο ερώτημα αυτό (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 5ης Μαρτίου 2015, Copydan Båndkopi, C-463/12, EU:C:2015:144, σκέψη 93), θέτει υπό αμφισβήτηση το παραδεκτό της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.
20
Με τις γραπτές παρατηρήσεις της, η Επιτροπή επισημαίνει ότι, καίτοι στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως εκτίθενται εκτενώς τα επιχειρήματα των διαδίκων, εντούτοις στην τελευταία αυτή αίτηση δεν περιγράφονται κατά τρόπο αρκούντως λεπτομερή ούτε η φύση των υποχρεώσεων που επιβάλλονται στους επιχειρηματίες με την απόφαση 397/13/CONS ούτε η εν γένει οικονομία των εθνικών διατάξεων περί προστασίας του ανταγωνισμού και της πολυφωνίας, των οποίων η αποτελεσματικότητα εξαρτάται, όπως υποστηρίχθηκε, από την τήρηση της υποχρεώσεως υποβολής της IES.
21
Η Επιτροπή υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι μόνον η εξέταση της σχετικής εθνικής νομοθεσίας θα παρείχε τη δυνατότητα να κατανοηθούν το περιεχόμενο, η λογική και η συνοχή των μηχανισμών προστασίας του ανταγωνισμού και της πολυφωνίας, επί των οποίων στηρίζεται η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης συλλογή των δεδομένων.
22
Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, προκειμένου να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να δώσει χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να περιλαμβάνει, εκτός από το κείμενο των υποβαλλομένων προδικαστικών ερωτημάτων, και τα πληροφοριακά στοιχεία που μνημονεύονται στο άρθρο 94, στοιχεία αʹ έως γʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
23
Ειδικότερα, όσον αφορά τις απαιτήσεις για τις οποίες γίνεται λόγος στα στοιχεία βʹ και γʹ του εν λόγω άρθρου και οι οποίες σχετίζονται, αφενός, με τη μνεία του περιεχομένου των δυνητικά εφαρμοστέων εν προκειμένω εθνικών διατάξεων και, ενδεχομένως, της σχετικής εθνικής νομολογίας καθώς και, αφετέρου, με την έκθεση των λόγων που οδήγησαν το αιτούν δικαστήριο να υποβάλει ερωτήματα ως προς την ερμηνεία ή το κύρος ορισμένων διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, καθώς και με την ένδειξη της κατά τη γνώμη του σχέσεως μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοστέας στη διαφορά της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα παρεχόμενα συναφώς με την υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πληροφοριακά στοιχεία δεν πληρούν τις ως άνω απαιτήσεις.
24
Βεβαίως, λόγω του πνεύματος συνεργασίας που πρυτανεύει στις σχέσεις μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της διαδικασίας προδικαστικής παραπομπής, η έλλειψη ορισμένων προγενέστερων διαπιστώσεων του αιτούντος δικαστηρίου δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε το απαράδεκτο της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως αν, παρά τις ελλείψεις αυτές, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που προκύπτουν από τη δικογραφία, εκτιμά ότι είναι σε θέση να δώσει χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο (βλ., σχετικώς, απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2016, CASTA κ.λπ., C-50/14, EU:C:2016:56, σκέψη 48 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Ωστόσο, τούτο δεν ισχύει εν προκειμένω.
25
Πράγματι, μολονότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως κάνει μνεία, συνολικά, του επίμαχου στην κύρια δίκη κανονιστικού πλαισίου, εντούτοις η εν λόγω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δεν αναφέρει τις διατάξεις εκείνες που είναι συγκεκριμένα εφαρμοστέες επί της διαφοράς της κύριας δίκης. Ειδικότερα, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως περιορίζεται, κατ’ ουσίαν, στο να κάνει μνεία του ότι η απόφαση 397/13/CONS εκδόθηκε από την AGCOM κατόπιν των τροποποιήσεων της νομοθεσίας, οι οποίες εκτέθηκαν στις σκέψεις 4 και 5 της παρούσας διατάξεως, προκειμένου να επεκταθεί στις εταιρίες διαφημιστικής διαχειρίσεως που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και στις εδρεύουσες στην αλλοδαπή εταιρίες η υποχρέωση υποβολής της IES.
26
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δεν περιλαμβάνει καμία ένδειξη όσον αφορά την υποχρέωση μίας εκ των προσφευγουσών της κύριας δίκης, ήτοι της Google Italy, να υποβάλει την IES. Πράγματι, σύμφωνα με την ως άνω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, η εν λόγω προσφεύγουσα, η οποία δεν δραστηριοποιείται στον τομέα των οπτικοακουστικών μέσων ή στον τομέα των εκδόσεων, περιορίζεται στο να παρέχει υπηρεσίες σε άλλα μέλη του ομίλου Google και δεν εισπράττει έσοδα από διαφημίσεις στο διαδίκτυο.
27
Επιπλέον, οι διατάξεις του εθνικού δικαίου, όπως αυτές εκτέθηκαν στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, αφορούν μόνον την επέκταση της υποχρεώσεως υποβολής της IES σε επιχειρηματικούς φορείς που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και οι οποίοι έχουν τη νόμιμη έδρα τους σε άλλο κράτος μέλος. Ως εκ τούτου, στην ως άνω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δεν αποσαφηνίζονται ούτε η έκταση ούτε το περιεχόμενο της υποχρεώσεως της οποίας το πεδίο εφαρμογής έχει επεκταθεί, ήτοι τα πληροφοριακά στοιχεία που οι ως άνω επιχειρηματικοί φορείς οφείλουν, δυνάμει της IES, να παρέχουν στην AGCOM. Ειδικότερα, η ως άνω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ουδόλως παραθέτει τις συνέπειες που ενδεχομένως προκύπτουν από το έντυπο που έχει καταρτίσει η AGCOM, έντυπο το οποίο απευθύνεται στους ενδιαφερόμενους επιχειρηματικούς φορείς και το οποίο περιλαμβάνει κατάλογο των πληροφοριακών στοιχείων που οφείλουν να παρέχουν οι τελευταίοι αυτοί επιχειρηματικοί φορείς.
28
Όσον αφορά τους λεπτομερείς κανόνες σχετικά με την υποχρέωση υποβολής της IES, το αιτούν δικαστήριο περιορίζεται, κατ’ ουσίαν, στο να αναφέρει ότι πρόκειται για μια «πολύπλοκη» δήλωση που αφορά «υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στους Ιταλούς καταναλωτές» και η οποία «πρέπει οπωσδήποτε να έχει συνταχθεί σύμφωνα με τους ιταλικούς λογιστικούς κανόνες».
29
Ωστόσο, αποτελεί ουσιώδες στοιχείο η παράθεση, εντός της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως, του περιεχομένου των εθνικών διατάξεων των δυναμένων να τύχουν εφαρμογής εν προκειμένω και, ενδεχομένως, της σχετικής εθνικής νομολογίας, προκειμένου να παρέχεται στα κατά το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενδιαφερόμενα μέρη καθώς και στο Δικαστήριο η δυνατότητα να εκτιμήσουν κατά πόσον η εν λόγω υποχρέωση συνάδει προς το δίκαιο της Ένωσης, λαμβανομένων υπόψη, ιδίως, της φύσεως, του περιεχομένου και της εκτάσεως της εν λόγω υποχρεώσεως.
30
Στην υπό κρίση υπόθεση, της οποίας το αντικείμενο αφορά την ενδεχόμενη ύπαρξη εμποδίου για μια θεμελιώδη ελευθερία, το αιτούν δικαστήριο, ελλείψει της παροχής σαφών ενδείξεων όσον αφορά το περιεχόμενο των εθνικών διατάξεων των δυναμένων να τύχουν εφαρμογής εν προκειμένω, δεν παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να εκτιμήσει την ύπαρξη και την ευρύτητα ενός τέτοιου εμποδίου και, εφόσον παρίσταται ανάγκη, να προβεί λυσιτελώς στην εξέταση του λόγου που ενδεχομένως δικαιολογεί την ύπαρξη του εμποδίου αυτού, συμπεριλαμβανομένης, ιδίως, της εξετάσεως του κατά πόσον το τελευταίο αυτό εμπόδιο είναι σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας.
31
Ειδικότερα, ελλείψει της παροχής διευκρινίσεων σχετικά με την έκταση των υποχρεώσεων των οποίων το πεδίο εφαρμογής επεκτάθηκε, με την απόφαση 397/13/CONS, στους επιχειρηματικούς φορείς που δραστηριοποιούνται στη διάθεση διαφημιστικού χώρου στο διαδίκτυο και οι οποίοι έχουν τη νόμιμη έδρα τους σε κράτος μέλος άλλο από την Ιταλική Δημοκρατία, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να εξετάσει ενδεχόμενο δικαιολογητικό λόγο αυτού του είδους και, ως εκ τούτου, να δώσει χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο. Συγκεκριμένα, ναι μεν η προστασία του ανταγωνισμού και της πολυφωνίας αποτελούν, βεβαίως, επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος που είναι ικανοί να δικαιολογήσουν την ύπαρξη εμποδίων για την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών, πλην όμως μόνο μια αρκούντως λεπτομερής περιγραφή του τρόπου κατά τον οποίο η επίτευξη του σκοπού αυτού αποτελεί επιδίωξη της εν λόγω αποφάσεως 397/13/CONS παρέχει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να εξακριβώσει αν και σε ποιο βαθμό η εν λόγω απόφαση 397/13/CONS είναι κατάλληλη και αναγκαία προς επίτευξη του σκοπού γενικού συμφέροντος, την υλοποίηση του οποίου αυτή επιδιώκει.
32
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, επιβάλλεται η διαπίστωση, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ότι η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι προδήλως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
33
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (πρωτοβάθμιο διοικητικό δικαστήριο Περιφέρειας Λατίου, Ιταλία), με απόφαση της 22ας Απριλίου 2015, είναι προδήλως απαράδεκτη.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.