62022CJ0602_RES
Sprawa C‑602/22 P
ABLV Bank AS, w likwidacji
przeciwko
Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2025 r.
Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Unia bankowa – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Artykuł 7 – Podział zadań w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Artykuł 18 – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Warunki – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Kompetencja SRB
Polityka gospodarcza i pieniężna – Polityka gospodarcza – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Decyzja o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Wyłączna kompetencja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji – Warunek – Brak spełnienia kumulatywnych warunków wszczęcia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, art. 18 ust. 1–6)
(zob. pkt 71–84)
Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie kompetencji – Delegacja uprawnień – Warunki – Delegowanie uprawnień decyzyjnych na agencje – Rodzaje i skutki delegacji – Delegacja wyraźnie określonych uprawnień wykonawczych – Brak istotnej zmiany odnośnych uprawnień – Delegacja uprawnień dyskrecjonalnych wiążących się z szerokim zakresem uznania w zasadniczych kwestiach z danej dziedziny polityki – Potencjalne przesunięcie odpowiedzialności
(art. 290 TFUE)
(zob. pkt 87–90)
Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie kompetencji – Delegacja uprawnień – Warunki – Delegowanie uprawnień decyzyjnych na Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Przyjęcie przez SRB programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Szerokie uprawnienia dyskrecjonalne – Przepisy normatywne zapobiegające przesunięciu odpowiedzialności z Komisji na SRB
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, art. 18 ust. 1–7)
(zob. pkt 91, 92, 97–99)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Akty przygotowawcze – Decyzja w sprawie przyjęcia przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Wejście w życie – Brak wywołania wiążących skutków prawnych – Wykluczenie – Decyzja zatwierdzająca przyjęta przez Komisję bądź Radę Unii Europejskiej, określająca w sposób ostateczny treść tego programu – Włączenie
(art. 263 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, art. 18 ust. 1–8, art. 30 ust. 1, 2)
(zob. pkt 94, 96)
Prawo Unii Europejskiej – Zasady – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Ustanowienie w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej – Sądowa kontrola decyzji przyjętych przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Kontrola ograniczona do sprawdzenia materialnej prawidłowości ustaleń faktycznych i braku oczywistego błędu w ocenie – Naruszenie – Brak
(art. 263 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47)
(zob. pkt 129–132)
Polityka gospodarcza i pieniężna – Polityka gospodarcza – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Warunki – Uwzględnienie okoliczności, które doprowadziły do powstania sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością – Wykluczenie
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 806/2014, motyw 58, art. 18 ust. 1, 4)
(zob. pkt 156)
Streszczenie
Trybunał, orzekający w składzie wielkiej izby, rozpatrując odwołanie od wyroku Sądu z dnia 6 lipca 2022 r., ABLV Bank/SRB (T‑280/18, EU:T:2022:429), które oddalił, wypowiedział się po raz pierwszy w przedmiocie kompetencji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „SRB”) do podjęcia decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Wnosząca odwołanie, ABLV Bank AS, jest instytucją kredytową z siedzibą na Łotwie i spółką dominującą grupy ABLV. ABLV Bank Luxembourg SA jest instytucją kredytową z siedzibą w Luksemburgu, która jest jedną ze spółek zależnych grupy ABLV i której jedynym akcjonariuszem jest wnosząca odwołanie. Obydwie instytucje zostały zaklasyfikowane jako„podmioty istotne” i z tego tytułu podlegające nadzorowi Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego (SSM) (
1
).
W dniu 13 lutego 2018 r. United States Department of the Treasury (departament skarbu Stanów Zjednoczonych Ameryki) ogłosił projekt środka, zgodnie z którym wnosząca odwołanie miała zostać uznana za instytucję, w odniesieniu do której istnieje poważne ryzyko, że bierze ona udział w praniu pieniędzy. W następstwie tego ogłoszenia wnosząca odwołanie utraciła możliwość dokonywania płatności w dolarach amerykańskich. EBC zwrócił się do Finanšu un kapitāla tirgus komisija (komisji ds. rynków finansowych i kapitałowych, Łotwa) oraz do Commission de surveillance du secteur financier (komisji ds. nadzoru nad sektorem finansowym, Luksemburg) o zawieszenie płatności zobowiązań finansowych, odpowiednio, wnoszącej odwołanie i ABLV Bank Luxembourg. W dniu 23 lutego 2018 r. EBC stwierdził, że wnosząca odwołanie znajdowała się na progu upadłości lub była nią zagrożona. W dwóch decyzjach z dnia 23 lutego 2018 r., dotyczących, odpowiednio, wnoszącej odwołanie i ABLV Bank Luxembourg, Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), przyjmując wnioski co do istnienia sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością, uznała jednak, że w stosunku do owych instytucji środek restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie był konieczny w interesie publicznym (
2
).
Ocena Trybunału
Co się tyczy podnoszonego przez wnoszącą odwołanie naruszenia prawa w odniesieniu do dokonanej przez Sąd wykładni art. 18 rozporządzenia nr 806/2014, który oddalił zarzut dotyczący braku kompetencji SRB do podjęcia formalnej decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w rozumieniu tego przepisu, Trybunał przypomniał, po pierwsze, że zgodnie z jego utrwalonym orzecznictwem dotyczącym wykładni przepisu prawa Unii Europejskiej należy wziąć pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (
3
).
Przede wszystkim zgodnie z brzmieniem art. 18 tego rozporządzenia (
4
) SRB przyjmuje program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w szczególności w odniesieniu do instytucji i grup finansowych uznawanych za istotne tylko wtedy, gdy uzna, że spełnione są warunki tego rozporządzenia (
5
), a mianowicie, po pierwsze, że dany podmiot lub grupa znajdują się na progu upadłości lub są zagrożone upadłością, po drugie, nie istnieją środki alternatywne względem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a po trzecie, że dokonanie owej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest konieczne w interesie publicznym.
W tym względzie, co się tyczy pierwszego z tych warunków, z rozporządzenia nr 806/2014 (
6
) wynika, że EBC dokonuje oceny znajdowania się u progu upadłości lub zagrożenia upadłością danego podmiotu lub grupy (zwanej dalej „oceną”) po konsultacji z SRB i że ta ostatnia może dokonać takiej oceny tylko wtedy, gdy po poinformowaniu EBC o jej zamiarze nie dokona on tej oceny w terminie trzech dni kalendarzowych od otrzymania tej informacji. Taka ocena dokonana przez EBC skutkuje wszczęciem procedury przewidzianej w art. 18 tego rozporządzenia, a tym samym badaniem przez SRB wspomnianych warunków przewidzianych w owym rozporządzeniu (
7
). W związku z tym przepis ten przewiduje kompetencję SRB do zbadania tych warunków we wszystkich przypadkach, w których procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaje wszczęta na podstawie oceny EBC lub oceny dokonanej przez nią samą, nawet jeśli nie ma wyraźnej wskazówki co do działań, jakie należy podjąć w następstwie tej procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli SRB uzna, że warunki te nie są spełnione. Ponadto, o ile przepisy rozporządzenia nr 806/2014 (
8
) uzależniają wejście w życie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od jego zatwierdzenia przez Komisję w braku sprzeciwu ze strony Komisji lub Rady, o tyle taki udział tych ostatnich nie jest przewidziany w przypadku, gdy program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie został przyjęty, stanowiąc w takim przypadku ostatni etap procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianej w tym rozporządzeniu.
Następnie, co się tyczy kontekstu, Trybunał zauważył, po pierwsze, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 nie może wykluczyć kompetencji SRB do podjęcia decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Chociaż istnieje rozbieżność między wersjami językowymi tego przepisu, Trybunał przypomniał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie można przyjąć czysto dosłownej wykładni jednej lub więcej niż jednej wersji językowej tekstu prawa Unii, z wyłączeniem innych wersji, a jednolite stosowanie przepisów prawa Unii wymaga interpretowania ich w szczególności w świetle wersji przyjętych we wszystkich językach. Po drugie, w motywie 33 rozporządzenia nr 806/2014 wyjaśniono, że SRB powinna przygotowywać wszystkie „decyzje dotyczące procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oraz przyjmować te decyzje w najszerszym możliwym stopniu, co wskazuje, że prawodawca Unii przyjął szeroką koncepcję rodzajów decyzji, które SRB jest zobowiązana przyjąć w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Wreszcie, co się tyczy celów realizowanych przez rozporządzenie nr 806/2014, z jego motywów (
9
) wynika, że poprzez ustanowienie jednolitego i scentralizowanego procesu podejmowania decyzji w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma ono na celu ustanowienie szybszego i skuteczniejszego procesu podejmowania decyzji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w unii bankowej, w szczególności dla zapewnienia większej przewidywalności co do wyniku upadłości banku, utrzymania stabilności finansowej, zapewnienia ciągłości podstawowych usług finansowych i ochrony deponentów. Tymczasem dokonana przez EBC ocena, zgodnie z którą dany podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością (
10
), skutkuje wszczęciem procedury przewidzianej w art. 18 tego rozporządzenia, a tym samym badaniem przez SRB warunków przewidzianych w tym przepisie.
W związku z tym Trybunał uznał, że wykładnia wspomnianego art. 18 w ten sposób, iż SRB nie jest właściwa do podjęcia decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli uzna, że warunki te nie są spełnione, nie pozwalałaby na zapewnienie wystarczającej przejrzystości co do wyniku procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonej przez SRB w następstwie stwierdzenia, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, a tym samym na zagwarantowanie pewnej przewidywalności co do konsekwencji takiej upadłości, w szczególności w odniesieniu do środków, które zostaną podjęte w następstwie takiego stwierdzenia. W tym względzie Trybunał przypomniał, że w przypadku gdy SRB uważa, iż wspomniane warunki nie są spełnione, taki wniosek stanowi ostatni etap procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (
11
). Tymczasem ze względu na przejrzystość ważne jest, aby właściwe organy krajowe były informowane o wyniku procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzonej przez SRB.
W konsekwencji Trybunał uznał, że Sąd nie naruszył prawa, uznając, że art. 18 rozporządzenia nr 806/2014 należy interpretować w ten sposób, iż SRB jest właściwa do podjęcia decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli uzna, że warunki przewidziane w ust. 1 tego artykułu nie zostały spełnione.
Po drugie, Trybunał uznał, że wniosku tego nie podważa orzecznictwo Trybunału wynikające z wyroków z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:7) i z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, EU:C:2024:520).
W tym względzie Trybunał przypomniał, że system ustanowiony rozporządzeniem nr 806/2014 opiera się na stwierdzeniu (
12
), że wykonywanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wchodzi w zakres unijnej polityki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, którą mogą określić jedynie instytucje Unii, oraz że przy przyjmowaniu poszczególnych programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji istnieje zakres uznania, biorąc pod uwagę istotny wpływ decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na stabilność finansową państw członkowskich i na Unię jako taką. Ponadto prawodawca Unii uznał za konieczne zapewnienie odpowiedniego udziału Rady i Komisji, wzmacniając w ten sposób konieczną niezależność operacyjną SRB, przy jednoczesnym poszanowaniu wynikających z orzecznictwa Trybunału zasad delegowania uprawnień agencjom (
13
).
Dokładniej rzecz ujmując, co się tyczy przepisów art. 18 rozporządzenia nr 806/2014, Trybunał orzekł, że pozwalają one uniknąć przesunięcia odpowiedzialności (
14
). Przyznając bowiem SRB uprawnienie do dokonania oceny, czy warunki przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są spełnione, oraz uprawnienie do określenia instrumentów niezbędnych do celów takiego programu, przepisy te powierzają bowiem Komisji lub w stosownych przypadkach Radzie odpowiedzialność za ostateczną ocenę jego aspektów uznaniowych, które wchodzą w zakres unijnej polityki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych. Aspekty te wymagają szczególnego wyważenia różnych celów i interesów związanych z utrzymaniem stabilności finansowej Unii i integralności rynku wewnętrznego, z uwzględnieniem suwerenności budżetowej państw członkowskich, a także z ochroną interesów akcjonariuszy i wierzycieli.
Ponadto Trybunał zauważył, że o ile SRB przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do stosowności przeprowadzenia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o tyle jest ona ograniczona obiektywnymi kryteriami i warunkami określającymi zakres działania SRB, które odnoszą się zarówno do warunków, jak i do instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto rozporządzenie nr 806/2014 przewiduje udział Komisji i Rady w procedurze prowadzącej do przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który dla wejścia w życie wymaga zatwierdzenia przez Komisję oraz w stosownych przypadkach przez Radę (
15
).
Trybunał uznał zatem, że o ile rozporządzenie nr 806/2014 (
16
) przewiduje, iż SRB jest odpowiedzialna za opracowanie i przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o tyle nie jest ona jednak uprawniona do przyjęcia aktu wywołującego samodzielne skutki prawne, i wyjaśnił, że w ramach takiej procedury zatwierdzenie przez Komisję stanowi niezbędny element zarówno dla wejścia w życie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i dla określenia jego treści. Trybunał podkreślił jednak, że nie można z tego wywnioskować, iż SRB w żadnym wypadku nie jest uprawniona do przyjęcia aktu wywołującego samodzielne skutki prawne. Rozważania zawarte w wyroku z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, EU:C:2024:520), mają bowiem na celu uzasadnienie oceny, zgodnie z którą program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie może wywoływać wiążących skutków prawnych niezależnie od decyzji zatwierdzającej przyjętej przez Komisję. Rozważania te dotyczą wyłącznie przypadku programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Ponadto, o ile Trybunał orzekł, że odpowiednie zaangażowanie Komisji i Rady jest wymagane w ramach przyjmowania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby uniknąć przesunięcia odpowiedzialności, o tyle oparł się on na zbiorze elementów charakteryzujących przyjęcie przez SRB takiego programu. Tymczasem nie wszystkie te elementy występują w przypadku decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Z jednej strony Trybunał wywiódł z art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014, że w celu przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji SRB powinna ocenić w sposób dyskrecjonalny dwa odrębne aspekty rozpatrywanej sytuacji: pierwszy z nich dotyczy warunków uzasadniających przyjęcie takiego programu (
17
), a drugi – określenia instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji niezbędnych (
18
) w tym celu, a także, w stosownych przypadkach, wykorzystania SRF. Tymczasem podjęcie przez SRB decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga jedynie stwierdzenia przez nią, że kumulatywne warunki uzasadniające przyjęcie takiego programu nie są spełnione, co zwalnia ją z konieczności określenia instrumentów, które byłyby niezbędne do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, których zastosowanie wymaga szczególnego wyważenia różnych celów i interesów, wymienionych powyżej.
W związku z tym zakres ocen dyskrecjonalnych, których SRB powinna dokonać w celu podjęcia decyzji o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jest siłą rzeczy węższy niż zakres ocen mających na celu przyjęcie takiego programu. Uprawnienie SRB do oceny tego, czy warunki przewidziane w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014 są spełnione, jest ograniczone obiektywnymi kryteriami i warunkami określającymi zakres działania SRB (
19
).
Z drugiej strony, w przeciwieństwie do programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, decyzja o nieprzyjmowaniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie może sama w sobie skutkować nałożeniem konkretnych środków lub zaangażowaniem funduszy, ponieważ jej jedynym skutkiem jest zakończenie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonej przez SRB.
W konsekwencji w świetle całości powyższych rozważań Trybunał odrzucił jako bezzasadną argumentację wnoszącej odwołanie, zgodnie z którą wykładnia art. 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia przyjęta przez Sąd w zaskarżonym wyroku nie znajduje oparcia w brzmieniu tego przepisu ani w tymże rozporządzeniu i nie uwzględnia granic uprawnień SRB określonych w tym przepisie, wynikających z orzecznictwa Trybunału wywodzącego się z wyroków z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:7) i z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, EU:C:2024:520).
Uznając ponadto, że pozostałe argumenty i zarzuty podniesione przez wnoszącą odwołanie należy odrzucić, Trybunał oddalił odwołanie.
(
1
)	Na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).
(
2
)	W rozumieniu art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem SRM”).
(
3
)	Zobacz wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck (292/82, EU:C:1983:335, pkt 12); z dnia 25 lutego 2025 r., BSH Hausgeräte (C‑339/22, EU:C:2025:108, pkt 27).
(
4
)	Artykuł 18 ust. 1, 6.
(
5
)	Artykuł 18 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia nr 806/2014.
(
6
)	Artykuł 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 806/2014.
(
7
)	Podobnie wyrok z dnia 6 maja 2021 r., ABVL Bank i in./EBC (C‑551/19 P i C‑552/19 P, EU:C:2021:369, pkt 67).
(
8
)	Artykuł 18 ust. 7 rozporządzenia nr 806/2014.
(
9
)	Motywy 2, 10–12, 31, 58, 122.
(
10
)	W rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 806/2014.
(
11
)	Artykuł 18 rozporządzenia nr 806/2014.
(
12
)	Zasadniczo w motywach 24 i 26 rozporządzenia nr 806/2014.
(
13
)	Wyrok z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:7). Zobacz też podobnie wyroki: z dnia 22 stycznia 2014 r., Zjednoczone Królestwo/Parlament i Rada (C‑270/12, EU:C:2014:18); z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, EU:C:2024:520, pkt 69).
(
14
)	W rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza (9/56, EU:C:1958:7).
(
15
)	Wyrok z dnia 18 czerwca 2024 r., Komisja/SRB (C‑551/22 P, EU:C:2024:520, pkt 77).
(
16
)	Artykuły 7, 18.
(
17
)	Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia nr 806/2014.
(
18
)	Artykuł 22 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014.
(
19
)	Artykuł 18 ust. 1, 4, 5 rozporządzenia nr 806/2014.