62000CJ0087_PL
Strony
Motywy wyroku
Sentencja
Strony
W sprawie C-87/00
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di Pace di Genova (Włochy) postanowieniem z dnia 28 lutego 2000 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 marca 2000 r., w postępowaniu:
Roberto Nicoli
przeciwko
Eridania SpA,
TRYBUNAŁ (druga izba),
w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 marca 2004 r.,
rozważywszy uwagi przedstawione:
– w imieniu R. Nicolego przez G. Contego i B. Dellę Barile, avvocati,
– w imieniu Eridanii SpA przez I. Vigliottiego i C. Cacciapuotiego, avvocati,
– w imieniu rządu włoskiego przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. De Bellisa i A. Cingola, avvocati dello Stato,
– w imieniu Rady Unii Europejskiej przez F. P. Ruggeriego Laderchiego, działającego w charakterze pełnomocnika,
– w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez C. Cattabrigę i. L. Visaggia, działających w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 18 maja 2004 r.,
wydaje następujący
Wyrok
Motywy wyroku
1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, str. 4) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1101/95 z dnia 24 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 110) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1785/81”), jak również ważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1361/98 z dnia 26 czerwca 1998 r. ustalającego na rok gospodarczy 1998/1999 pochodne ceny interwencyjne cukru białego, cenę interwencyjną cukru surowego, ceny minimalne za buraki A i buraki B, a także kwotę zwrotu z tytułu wyrównania kosztów składowania (Dz.U. L 185, str. 3).
2. Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy R. Nicolim, producentem buraków we Włoszech, a spółką Eridania SpA (zwaną dalej „Eridanią”), przedsiębiorstwem produkującym cukier, któremu R. Nicoli dostarczał buraki cukrowe, w przedmiocie zasadności klasyfikacji Włoch jako obszaru nieobjętego deficytem w roku gospodarczym 1998/1999 oraz nieustalenia w związku z tym pochodnej ceny interwencyjnej cukru białego dla obszarów tego Państwa Członkowskiego, jak też podwyższonych cen minimalnych wypłacanych producentom buraków.
Ramy prawne
Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru
3. W ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (zwanej dalej „WOR cukru”) rozporządzenie nr 1785/81 ustanowiło w tytule I system cen i w tytule III system kwot.
4. W odniesieniu do systemu kwot każdemu Państwu Członkowskiemu zostaje przydzielona między innymi podstawowa ilość produkcji krajowej. Jest ona rozdzielana w obrębie każdego z Państw Członkowskich – w oparciu o kryteria określone w rozporządzeniu nr 1785/81 – między przedsiębiorstwa produkcyjne w formie kwoty A i kwoty B. Obie te kwoty są objęte gwarancją zbytu za pomocą cen interwencyjnych cukru białego zarówno na rynku wspólnotowym, jak i w państwach trzecich, jak też gwarancją odpowiedniego wynagrodzenia, które jest zróżnicowane ze względu na to, że kwota B obciążona jest wyższymi opłatami. Jeśli nadwyżka produkcji, zwana „cukrem C”, nie została przeniesiona przez przedsiębiorstwa produkcyjne – w granicach ustalonej ilości – na poczet produkcji w kolejnym roku gospodarczym, musi ona zostać wywieziona do państw trzecich bez jakiejkolwiek interwencji ze strony Wspólnoty.
5. System cen zakłada, że są one ustalane corocznie dla roku gospodarczego, który rozpoczyna się w dniu 1 lipca następnego roku. W związku z tym art. 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1785/81 stanowi:
„4. Cena interwencyjna cukru białego jest ustalana przed dniem 1 sierpnia dla roku gospodarczego rozpoczynającego się w dniu 1 lipca następnego roku, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 43 ust. 2 Traktatu.
Według tej samej procedury Rada określa standardową jakość, dla której cena ta obowiązuje.
5. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, ustala corocznie jednocześnie z ceną interwencyjną cukru białego cenę interwencyjną cukru surowego oraz pochodne ceny interwencyjne.
Według tej samej procedury Rada określa standardową jakość, dla której obowiązuje pochodna cena interwencyjna cukru surowego” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
6. Istnieją dwie kategorie cen interwencyjnych cukru białego: właściwa cena interwencyjna dla cukru produkowanego na obszarach nieobjętych deficytem i pochodna cena interwencyjna dla cukru produkowanego na obszarach deficytowych. Cena ustalona dla tych ostatnich jest wyższa od ceny przyjętej dla obszarów nieobjętych deficytem. Takie zróżnicowanie cen określa się mianem „regionalizacji”.
7. Podobnie do ceny cukru zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1785/81 jednocześnie z ceną interwencyjną cukru białego corocznie ustalana jest minimalna cena, po jakiej cukrownie dokonują skupu buraków od producentów. Tak jak w przypadku cukru, istnieją dwie kategorie buraków A i B, odpowiadające cukrowi A i cukrowi B, których surowiec stanowią.
8. Dla zachowania analogii z systemem obowiązującym w stosunku do cukru art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1785/81 stanowi, że „dla obszarów, dla których została ustalona pochodna cena interwencyjna cukru białego, ceny minimalne buraków A i buraków B zostają powiększone o kwotę równą różnicy między pochodną ceną interwencyjną dla danego obszaru a ceną interwencyjną, przy czym kwota taka zostaje skorygowana o współczynnik 1,30”.
9. W rezultacie system ustanowiony rozporządzeniem nr 1785/81 przewiduje dla obszarów deficytowych i w granicach przyznanej kwoty wyższą cenę zakupu surowca niezbędnego do produkcji cukru i jednocześnie – gwarancję wyższego wynagrodzenia za cukier wyprodukowany na tych obszarach.
10. Rozporządzenie nr 1785/81 zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 252, str. 1), które z kolei zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1).
11. Artykuł 14 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 779/96 z dnia 29 kwietnia 1996 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1785/81 w odniesieniu do przekazywania informacji w sektorze cukru (Dz.U. L 106, str. 9) stanowi, że:
„Każde Państwo Członkowskie informuje Komisję:
1) przed dniem 1 września każdego roku w odniesieniu do poprzedniego roku obrotowego oraz przed dniem 1 stycznia każdego roku w stosunku do poprzedniego roku produkcyjnego, o danych dotyczących bilansu dostaw w odniesieniu do cukru, izoglukozy i syropu inulinowego dla danego okresu, z wykorzystaniem wzoru formularza przedstawionego w załączniku II”.
12. Rozporządzenie nr 779/96 zawiera w załączniku II tabelę będącą wzorem formularza do przekazywania informacji określonych w art. 14 pkt 1 rzeczonego rozporządzenia. Lewa kolumna tej tabeli ma następującą treść:
>lt>2
Rozporządzenia (WE) nr 1360/98 oraz nr 1361/98
13. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1360/98 z dnia 26 czerwca 1998 r. ustalające na rok gospodarczy 1998/1999 niektóre ceny w sektorze cukru i standardową jakość buraków (Dz.U. L 185, str. 1) ustaliło między innymi cenę interwencyjną na rok gospodarczy, którego dotyczy spór przed sądem krajowym.
14. Rozporządzenie nr 1361/98 przyjęte na podstawie rozporządzenia nr 1785/81 stanowi w motywach drugim i trzecim w odniesieniu do ustalania pochodnych cen interwencyjnych, że:
„Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 przewiduje, że dla każdego obszaru deficytowego należy ustalić pochodne ceny interwencyjne cukru białego; przy czym należy uwzględniać regionalne różnice w cenach cukru, które mogą zostać założone przy normalnych zbiorach i swobodnym przepływie cukru na podstawie naturalnych warunków kształtowania się cen rynkowych.
Przewiduje się braki w dostawach na obszarach produkcyjnych Irlandii, Zjednoczonego Królestwa, Hiszpanii, Portugalii i Finlandii” [tłumaczenie nieoficjalne].
15. Ponieważ rozporządzenie nr 1361/98 nie ustaliło żadnej pochodnej ceny interwencyjnej cukru białego dla terytorium włoskiego, cena interwencyjna cukru białego przyjęta w art. 1 ust. 2 rozporządzenie nr 1360/98 obowiązywała we Włoszech również w roku gospodarczym 1998/1999. Włochy zostały w rezultacie potraktowane jako obszar objęty nadwyżką.
Spór przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
16. R. Nicoli, producent buraków, na mocy umowy zawartej w dniu 2 grudnia 1997 r. sprzedał Eridanii swoją produkcję buraków na rok gospodarczy 1998/1999 o łącznej masie 53,23 ton. Eridania zapłaciła kwotę 6 651 350 ITL (3 435,14 EUR), która nie obejmowała kwoty wynikającej z „regionalizacji” ceny, tj. 421 263,88 ITL (217,56 EUR).
17. R. Nicoli, uznając się za wierzyciela tej kwoty, wytoczył powództwo przeciwko Eridanii przed Guidice di Pace di Genova w celu uzyskania zapłaty pozostałej części należnej mu, jego zdaniem, ceny.
18. Sąd krajowy podnosi między innymi, że kryteria definicji obszarów objętych nadwyżką i obszarów deficytowych zależą od przewagi produkcji nad spożyciem (obszary objęte nadwyżką) lub spożycia nad produkcją (obszary deficytowe).
19. W odniesieniu do spożycia sąd ten chce w szczególności ustalić, czy w celu określenia danego obszaru za deficytowy cukier, który w tym kraju został dodany do artykułów spożywanych następnie w innych Państwach Członkowskich należy, zgodnie z wszelką logiką, uznać za spożyty we Włoszech, czy wręcz przeciwnie należy uznać, że cukier ten jest spożywany w państwach, w których spożywane są te artykuły.
20. W tych okolicznościach Guidice di Pace di Genova postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z trzema pytaniami prejudycjalnymi.
21. Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 13 kwietnia 2000 r. Trybunał zawiesił postępowanie w oczekiwaniu na zakończenie sprawy będącej podstawą wyroku z dnia 14 marca 2002 r. w sprawie C-340/98 Włochy przeciwko Radzie, Rec. str. I-2663, której przedmiotem była ważność rozporządzeń nr 1360/98 i 1361/98. Wyrok ten został przekazany Guidice di Pace di Genova, który postanowieniem z dnia 30 lipca 2002 r., zarejestrowanym w Sekretariacie Trybunału w dniu 19 sierpnia 2002 r. uznał, że Trybunał udzielił odpowiedzi jedynie na pierwsze z trzech pytań przedłożonych w postanowieniu odsyłającym.
22. Zdaniem Guidice di Pace di Genova bez odpowiedzi pozostaje wciąż pytanie drugie zmierzające do ustalenia, po pierwsze, jak powinno być interpretowane pojęcie „spożycie na danym obszarze” i po drugie, czy pojęcie to obejmuje cukier zawarty w przetworzonym produkcie spożywanym następnie w innym państwie. Zdaniem tego sądu nie udzielono również odpowiedzi na zadane przez niego pytanie trzecie, które jest związane z pytaniem drugim w ten sposób, iż wynika ono z niego nie tylko z powodu braku uzasadnienia rozporządzenia nr 1361/98, ale także dlatego, że rozporządzenie to nie ustaliło pochodnej ceny interwencyjnej dla wszystkich obszarów Włoch.
23. W tych okolicznościach Guidice di Pace di Genova, podtrzymując dwa ostatnie pytania przedstawione w postanowieniu odsyłającym z dnia 28 lutego 2000 r., przedłożył Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:
„1) Czy rozporządzenie nr 1785/81 należy interpretować w ten sposób, że klasyfikacja obszaru jako deficytowego powinna być dokonana w oparciu o metodę obliczania, która przyjmuje za spożyty na tym obszarze cukier zawarty w przetworzonym tam produkcie, nawet jeśli produkt ten jest spożywany w innym państwie, czy też klasyfikacja obszaru jako deficytowego powinna być dokonana w oparciu o metodę obliczania, która nie zalicza do cukru spożytego na tym obszarze cukru dodanego na nim do przetworzonego produktu, ale spożywanego w innym państwie?
2) Czy rozporządzenie […] nr 1361/98 […] jest ważne, zważywszy, że nie ustala ono pochodnej ceny interwencyjnej dla wszystkich obszarów Włoch zgodnie z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 2 rozporządzenia […] nr 1785/81 i że nie zawiera ono żadnego uzasadnienia w tej kwestii?”.
24. Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 3 września 2002 r. postępowanie zostało podjęte na nowo.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
25. Dwa pytania Guidice di Pace di Genova podtrzymane przed Trybunałem, które należy rozważyć łącznie, zmierzają w istocie do ustalenia, czy rozporządzenie nr 1361/98 jest nieważne, ponieważ z powodu błędnej metody obliczania szacunkowego spożycia cukru terytorium Włoch nie jest zaliczone w roku gospodarczym 1998/1999 do obszarów deficytowych Wspólnoty, które są wymienione w art. 1 tego rozporządzenia. Sąd krajowy chce również ustalić, czy rozporządzenie to jest nieważne z tego względu, iż nie zawiera ono żadnego uzasadnienia wyjaśniającego brak ustalenia pochodnej ceny interwencyjnej dla wszystkich obszarów wspomnianego terytorium.
W przedmiocie ww. wyroku w sprawie Włochy przeciwko Radzie
26. W przeciwieństwie do tego, co twierdzą Rada i Komisja, należy stwierdzić, że ww. wyrok w sprawie Włochy przeciwko Radzie nie dostarcza odpowiedzi na pytanie dotyczące ważności rozporządzenia nr 1361/98 z uwagi na metodę obliczania szacunkowego spożycia cukru przyjętą przez prawodawcę wspólnotowego.
27. Jeśli chodzi o wykładnię pojęcia spożycia, z pkt 71–78 ww. wyroku w sprawie Włochy przeciwko Radzie wynika, że Trybunał zbadał wyłącznie podnoszoną zmianę metody stosowanej przez Komisję i Radę dla dokonania oceny przyszłej sytuacji we Włoszech.
28. Trybunał w pkt 73 rzeczonego wyroku uznał w szczególności, że stosowana metoda sprowadzała się do porównania z zakładanym spożyciem ogółu dostępnej produkcji złożonej z przewidywanej ilości cukru A i cukru B, powiększonej ewentualnie o przeniesiony cukier C.
29. Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Włochy przeciwko Radzie nie badał jednak ani metody obliczania szacunkowego spożycia, ani kwestii ważności rozporządzenia nr 1361/98 związanej z niezaliczeniem Włoch do obszarów deficytowych w roku gospodarczym 1998/1999, z uwagi na zastosowanie metody obliczania spożycia uznanej za błędną.
30. Z pkt 56–63 ww. wyroku w sprawie Włochy przeciwko Radzie, w których Trybunał rozważał zarzut oparty na braku lub niewystarczającym charakterze uzasadnienia rozporządzenia nr 1361/98 w świetle art. 190 Traktatu WE (obecnie art. 253 WE) wynika natomiast, że uzasadnienie to zostało uznane za zgodne z wymogami rzeczonego postanowienia. Trybunał uznał bowiem w pkt 63 tego wyroku, że w kontekście całości uregulowań właściwych w omawianym przypadku i rozwoju rozważanego rynku uzasadnienie wspomnianego rozporządzenia w kwestii zakwalifikowania Włoch do obszarów nieobjętych deficytem w roku gospodarczym 1998/1999, mimo iż jest lakoniczne, spełnia w wystarczającym stopniu wymogi uzasadnienia wynikające z orzecznictwa Trybunału.
31. W rezultacie ważność rozporządzenia nr 1361/98 nie może zostać podważona z powodu rzekomego naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji, w której nie została ustalona pochodna cena interwencyjna dla wszystkich obszarów Włoch.
W przedmiocie metody obliczania szacunkowego spożycia
32. Należy na wstępie przypomnieć, że szacunkowe spożycie na nadchodzący rok gospodarczy jest jednym z dwóch czynników, w oparciu o które instytucje dokonują oceny, czy na danym obszarze należy spodziewać się deficytu lub nadwyżki. W rozumieniu rozporządzenia nr 1785/81 deficyt występuje bowiem wówczas, gdy całość dostępnej produkcji jest niższa od spożycia (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie C-289/97 Eridania, Rec. str. I-5409, pkt 46, i ww. wyrok w sprawie Włochy przeciwko Radzie, pkt 76).
33. Pojęcie „spożycia” nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu dotyczącym systemu WOR cukru. Nawet jeśli rozporządzenie nr 779/96, obowiązujące w czasie powstania zdarzeń będących podstawą sporu przed sądem krajowym, przewiduje w pkt 8 załącznika II metodę obliczania całkowitego spożycia, załącznik ten nie zawiera definicji pojęcia spożycia, której należałoby użyć do ustalenia, czy na danym obszarze występuje deficyt czy nadwyżka produkcji. Metoda ta ma raczej na celu stworzenie jednolitego wzoru formularza do przekazywania danych, które są wykorzystywane w licznych mechanizmach WOR cukru.
34. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że Rada i Komisja opierają się na definicji „całkowitego spożycia” zawartej we wspomnianym pkt 8 w celu określenia, czy na danym obszarze występuje deficyt lub nadwyżka produkcji. Dokonują one zatem oceny całkowitego spożycia, odejmując od cukru dostępnego ogółem sumę odpowiadającą ilości: dostaw do innych Państw Członkowskich, wywozu do państw trzecich oraz zasobów końcowych. Wynika z tego, że uwzględniony zostaje cukier zawarty w przetworzonych produktach, sprowadzany z państw trzecich lub przywieziony z pozostałych Państw Członkowskich, natomiast cukier dodany do przetworzonych produktów i wywieziony do innych państw nie jest uznawany za cukier spożyty w danym Państwie Członkowskim.
35. Zdaniem R. Nicolego takie obliczenie spożycia jest obarczone poważnym błędem, ponieważ nie uwzględnia ono jako spożytej ilości cukru wymienionej na ostatnim miejscu w poprzednim punkcie.
36. W kwestii zakresu kontroli sądowej dokonanej przez Trybunał w odniesieniu do metody przyjętej przez instytucje w celu ustalenia szacunkowego spożycia cukru w omawianym roku gospodarczym należy przypomnieć, że Rada i Komisja dokonują prognoz w oparciu o dane dostarczone przez Państwa Członkowskie, które odnoszą się, jeśli chodzi o rozwój spożycia, do bieżącego roku gospodarczego, oraz jednocześnie, w odniesieniu do rozwoju dostępnej produkcji – do przewidywań na nadchodzący rok gospodarczy (zob. ww. wyrok w sprawie Eridania, pkt 47).
37. Z uwagi na konieczność dokonania oceny złożonej sytuacji gospodarczej instytucjom Wspólnoty przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania. Sąd wspólnotowy, dokonując kontroli legalności wykonania takiego uprawnienia, nie może zastąpić oceny właściwego organu w danej dziedzinie własną oceną, lecz powinien ograniczyć się do zbadania, czy ocena ta jest dotknięta oczywistym błędem lub nadużyciem prawa bądź czy dana instytucja nie przekroczyła w sposób oczywisty granic przysługującego jej swobodnego uznania (zob. wyroki z dnia 27 listopada 1997 r. w sprawie C-369/95 Somalfruit i Camar, Rec. str. I-6619, pkt 50, oraz z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie C-99/99 Włochy przeciwko Komisji, Rec. str. I-11535, pkt 26).
38. Jeżeli chodzi o rozporządzenie nr 1361/98, należy rozważyć w świetle wspomnianego orzecznictwa, czy Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, dokonując oceny szacunkowego spożycia cukru w roku gospodarczym 1998/1999, uwzględniając jedynie ilości spożywane na miejscu, z wyłączeniem cukru zawartego w produktach przetworzonych na danym obszarze, które są następnie wywożone.
39. Jak Komisja podkreśliła w uwagach na piśmie, ustalenie wyższej pochodnej ceny interwencyjnej dla obszarów deficytowych ma na celu, po pierwsze, zaopatrzenie tych obszarów w cukier z obszarów nieobjętych deficytem, przy uwzględnieniu w pewnym stopniu, między innymi, kosztów transportu, i po drugie, powstrzymanie spadku produkcji buraków, który prowadziłby do jeszcze większego deficytu w następnych latach.
40. Zakładając nawet, że metoda obliczania spożycia zaproponowana przez R. Nicolego jest bardziej odpowiednia dla osiągnięcia celów wymienionych w poprzednim punkcie, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, przyjmując metodę obliczania szacunkowego spożycia, zgodnie z którą nie jest uważany za spożyty w danym Państwie Członkowskim cukier zawarty w przetworzonych produktach, wywożony następnie do innych państw. Zgodnie bowiem z przyjętą metodą dla obliczenia rzeczonego spożycia uwzględnia się jednocześnie cukier zawarty w przetworzonych produktach przywieziony z innych państw.
W przedmiocie ważności rozporządzenia nr 1361/98
41. Z całości powyższych rozważań wynika, że badanie zadanych pytań nie wykazało nic, co mogłoby wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 1361/98.
W przedmiocie kosztów
42. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Sentencja
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
Badanie zadanych pytań nie wykazało nic, co mogłoby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1361/98 z dnia 26 czerwca 1998 r. ustalającego na rok gospodarczy 1998/1999 pochodne ceny interwencyjne cukru białego, cenę interwencyjną cukru surowego, ceny minimalne za buraki A i buraki B, a także kwotę zwrotu z tytułu wyrównania kosztów składowania.