62021CO0379_INF
Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 stycznia 2023 r. –TBI Bank
(sprawa C‑379/21) (
1
)
Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kredyt konsumencki – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 6 ust. 1 – Nieuczciwe warunki umowne – Odmowa wydania nakazu natychmiastowej zapłaty w wypadku roszczenia opartego na nieuczciwym warunku umownym – Skutki związane z nieuczciwym charakterem warunku umownego – Wskazówki sądu wyższej instancji nieuwzględniające wspomnianych skutków
1.
Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Zakres – Pytania ogólne lub hipotetyczne – Pytanie mające charakter abstrakcyjny i całkowicie hipotetyczny w odniesieniu do przedmiotu sporu postępowania głównego – Niedopuszczalność
(art. 267 TFUE)
(zob. pkt 23, 25, 26)
2.
Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty – Konsument nieuczestniczący w postępowaniu do chwili wydania nakazu zapłaty – Obowiązek wyciągnięcia przez sąd krajowy z urzędu wszystkich konsekwencji wynikających ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru danego warunku – Nakaz zapłaty częściowo oparty na wspomnianym warunku – Częściowe oddalenie przez sąd krajowy – Przesłanki – Dalsze obowiązywanie umowy – Rozróżnienie roszczeń wynikających z nieuczciwego warunku umownego od pozostałej części żądania – Ustalenie spoczywające na sądzie krajowym
(dyrektywa Rady 93/13, art. 6 ust. 1)
(zob. pkt 29–31, 33–35; pkt 1 sentencji)
3.
Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13 – Stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunku umownego – Zakres – Obowiązek uwzględnienia przez sąd krajowy całości wniosku o płatność i natychmiastowego wydania nakazu zapłaty – Obowiązek niestosowania przez ten sąd sprzecznych z prawem Unii wskazówek wydanych przez sąd wyższej instancji
(dyrektywa Rady 93/13, art. 6 ust. 1)
(zob. pkt 37–40; pkt 2 sentencji)
Sentencja
1)
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich
należy interpretować w ten sposób, że:
sąd krajowy rozpatrujący wniosek o wydanie nakazu zapłaty, podczas gdy dłużnik będący konsumentem nie uczestniczy w postępowaniu aż do chwili wydania tego nakazu, musi z urzędu odstąpić od stosowania nieuczciwego warunku umownego umowy o kredyt konsumencki zawartej między tym konsumentem a zainteresowanym przedsiębiorcą, na którym to warunku umownym opiera się część dochodzonej wierzytelności. W tej sytuacji sąd ten dysponuje możliwością częściowego oddalenia tego wniosku, pod warunkiem, po pierwsze, że umowa ta może istnieć bez żadnej innej zmiany lub rewizji lub uzupełnienia, co powinien zweryfikować wspomniany sąd, i po drugie, że roszczenia wynikające z tego warunku mogą być odróżnione od pozostałej części żądania.
2)
Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia 93/13
należy interpretować w ten sposób, że:
stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, który powinien orzec w następstwie przekazania mu sprawy przez sąd wyższej instancji, był związany, zgodnie z krajowym prawem proceduralnym, ocenami prawnymi oraz wskazówkami sądu wyższej instancji, jeśli jest on zdania – biorąc pod uwagę wykładnię, o której przeprowadzenie zwrócił się do Trybunału – że te oceny i wskazówki nie wywodzą skutków prawnych z nieuczciwego charakteru warunku umowy o kredyt konsumencki.
(
1
)	Dz.U. C 368 z 13.9.2021.