61967C0010
Conclusie van de Advocaat-Generaal J. Gand van
14 juni 1967 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Artikel 2, lid 4, van bijlage VII van het Statuut van de ambtenaren bepaalt:
„In afzonderlijke gevallen kan een persoon ten aanzien van wie de ambtenaar een wettelijke onderhoudsplicht heeft welke hem zware lasten oplegt, bij bijzonder, met redenen omkleed besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag, genomen op grond van bewijsstukken, met een te zijnen laste komend kind worden gelijkgesteld.”
Bij beschikking van 10 juli 1963, gepubliceerd in de „Mededelingen voor het Personeel” van 29 juli daaropvolgende, belastte de E.E.G.-Commissie haar Directeur-Generaal van Algemeen Beheer met de uitoefening van de in bovengenoemd artikel omschreven bevoegdheden.
Bij een inmiddels in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de Arrondissementsrechtbank te Den Haag werd het huwelijk van Mr. J.C. Moulijn (hoofdadministrateur bij de Commissie) met mevrouw Pircher door echtscheiding ontbonden verklaard, met veroordeling van verzoeker aan zijn gewezen echtgenote tot levensonderhoud een bedrag van Fl 700, — per maand te betalen. Hij komt bij Uw Hof in beroep tegen het stilzwijgend besluit tot afwijzing gelegen in het feit, dat de Commissie niet heeft beschikt op het d.d. 11 november 1966 tot haar gericht verzoek voornoemd artikel 2, lid 4, van bijlage VII, te zijnen gunste toe te passen.
Wij beperken ons thans tot de vraag der ontvankelijkheid, daar de Commissie ex artikel 91 van het Reglement van de procesvoering op dit punt een exceptie van tardiviteit heeft opgeworpen welke ons, gezien Uw rechtspraak, gegrond voorkomt.
Voor een juiste beoordeling van deze vraag zij hier herinnerd aan de verschillende verzoeken welke Moulijn in deze zaak tot zijn Administratie heeft gericht en die door de Commissie bij haar verweerschrift werden overgelegd.
Het eerste verzoek aan de Directeur-Generaal van Algemeen Beheer d.d. 22 december 1965 werd op 4 februari 1966 afgewezen op grond van de overweging, dat als wettelijke onderhoudsplichten slechts künnen worden beschouwd die welke rechtstreeks uit het Burgerlijk Wetboek voortvloeien en niet de door de rechter opgelegde plichten. Deze stelling werd door verzoeker op 13 februari betwist, doch bij bericht van 1 april handhaafde de Directeur-Generaal zijn standpunt. Verzoeker ging opnieuw tot de aanval over en wel bij brief van 13 mei 1966, gericht aan „het tot aanstelling bevoegd gezag, in casu de heer J. van Gronsveld”, doch ditmaal evenmin met succes, immers de Directeur-Generaal deelde hem op 28 juni mede, dat hij weigerde zijn besluit te herzien. Verzoeker wendde zich vervolgens op 11 november 1966 tot de Commissie. Op grond van zijn reeds eerder voorgedragen argumenten — doch zonder van zijn vroegere verzoeken te gewagen — verlangde hij andermaal toepassing te zijnen gunste van artikel 2, lid 4, van bijlage VII van het Statuut. Het gedurende meer dan twee maanden uitblijven van een beschikking der Commissie als een stilzwijgende afwijzing in de zin van artikel 91, lid 2, van het Statuut interpreterend, wendt hij zich thans tot Uw Hof.
Het verzoek aan de Commissie was geredigeerd alsof het hier een nieuwe eis betrof, waarop tot dusver nog niet werd beslist. Ware dit juist geweest, dan had de vraag der ontvankelijkheid niet kunnen rijzen; wij zagen echter zojuist, dat het geval geheel anders lag.
De Directeur-Generaal van Algemeen Beheer weigerde op 4 februari 1966 Moulijn in het genot te stellen van de in meergenoemd artikel 4, lid 2, geregelde voordelen en handhaafde zijn standpunt tweemaal achtereen. Deze weigering vormde een beschikking welke voor Uw Hof binnen de bij artikel 91, paragraaf 2, lid 1, voorziene termijn van drie maanden had kunnen worden bestreden en die, nu zulk een actie niet tijdig werd ingesteld, inmiddels definitieve rechtskracht heeft verkregen. Weliswaar kan tegen zulk een beschikking een hiërarchisch beroep bij de Commissie worden ingesteld — en als zodanig dient het tot haar gerichte verzoek te worden geïnterpreteerd — doch deze handeling kan slechts verlenging van de gerechtelijke beroepstermijn tengevolge hebben, wanneer het administratieve beroep binnen die tetmijn werd ingesteld. (Zie bij voorbeeld voor het administratief beroep: arrest 52-64; Pfloeschner/Commissie E.E.G., Jurisprudentie, Deel XI, blz. 1263). Derhalve was — ook bij de voor verzoeker gunstigste beoordeling, in die zin namelijk dat slechts acht wordt geslagen op de beschikking van de Directeur-Generaal van Algemeen Beheer d.d. 28 juni 1966 gegeven op een klacht waarbij voor de eerste maal uitdrukkelijk van de aan deze Directeur-Generaal toegekende bevoegdheden werd gewaagd — de tot de Commissie gerichte klacht van 11 november 1966 in elk geval tardief.
Wij hebben de eer te concluderen :
—
dat het beroep van Mr. J.C. Moulijn niet-ontvankelijk zal worden verklaard met veroordeling van verzoeker in de proceskosten met dien verstande, dat de door de E.E.G.-Commissie gemaakte kosten te haren laste blijven.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.