62017TJ0476_RES
Sprawa T‑476/17
Arysta LifeScience Netherlands BV
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 19 września 2019 r.
Środki ochrony roślin – Substancja czynna o nazwie diflubenzuron – Przegląd zatwierdzenia – Artykuł 21 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 – Prawo do obrony – Przekroczenie uprawnień – Oczywisty błąd w ocenie – Procedura odnowienia zatwierdzenia – Artykuł 14 rozporządzenia nr 1107/2009 – Nałożenie w ramach procedury przeglądu dodatkowych ograniczeń zawężających zakres zastosowania przedmiotowej substancji czynnej przed zakończeniem procedury odnowienia zatwierdzenia – Proporcjonalność
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Przegląd zatwierdzenia substancji czynnej – Prawo do obrony – Zakres – Prawo do przedstawienia uwag na każdym etapie procedury przeglądu – Prawo do przedstawienia uwag w przedmiocie wniosków wyciągniętych przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy na etapie ostatecznej oceny – Brak
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 14, 21; rozporządzenie Komisji 2017/855; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I)
(zob. pkt 63, 67–69, 74–76)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Przegląd zatwierdzenia substancji czynnej – Odnowienie zatwierdzenia – Decyzja Komisji nakładająca w ramach procedury przeglądu ograniczenia dotyczące stosowania substancji czynnej diflubenzuron przed zakończeniem procedury odnowienia zatwierdzenia – Obawy związane z bezpieczeństwem konsumentów – Oczywisty błąd w ocenie – Brak – Naruszenie zasady proporcjonalności – Brak
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 14, 21; rozporządzenie Komisji 2017/855; dyrektywa Rady 91/414, załącznik I)
(zob. pkt 93, 97, 99–101, 103–106, 109–112, 117–121)
Streszczenie
W wydanym w dniu 19 września 2019 r. wyroku Arysta LifeScience Netherlands/Komisja (T‑476/17) Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji w sprawie warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (
1
) oraz udzielił wskazówek z jednej strony w przedmiocie przestrzegania prawa do obrony w ramach procedury przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej, a z drugiej strony w przedmiocie związku między tą procedurą a procedurą odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej, które to procedury są uregulowane odpowiednio w art. 21 i 14–20 rozporządzenia nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (
2
).
Po zatwierdzeniu substancji czynnej diflubenzuron zgodnie z procedurą oceny przewidzianą w art. 11 rozporządzenia w sprawie ciągłej oceny substancji czynnych (
3
) Komisja postanowiła wszcząć przewidzianą w art. 21 rozporządzenia dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin procedurę przeglądu tej substancji czynnej ze względu na jej możliwe skutki dla zdrowia ludzi związane z potencjalnym narażeniem na metabolit 4‑chloroaniliny (PCA) jako pozostałość. W ramach tej procedury przeglądu i przed zakończeniem procedury odnowienia zatwierdzenia tej substancji czynnej Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze dotyczące warunków zatwierdzenia owej substancji, w którym stwierdzono, że narażenia konsumentów na PCA nie można wykluczyć, w związku z czym użycie diflubenzuronu powinno być ograniczone do upraw roślin niejadalnych.
W pierwszej kolejności, w odniesieniu do naruszenia prawa skarżącej do obrony, Sąd podkreślił, że poszanowanie tego prawa w trakcie procedury przeglądu zatwierdzenia substancji czynnej, zgodnie z art. 21 rozporządzenia dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, należy oceniać w świetle całej procedury przeglądu, a nie odrębnie dla każdego etapu tej procedury. W związku z tym Sąd zbadał, czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy poszanowanie prawa do obrony powinno zostać zapewnione konkretnie na określonym etapie procedury przeglądu, w szczególności zaś w fazie oceny dokonywanej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy. W tym względzie Sąd stwierdził, po pierwsze, że skarżąca nie przedstawiła żadnego konkretnego dowodu na poparcie swego twierdzenia, zgodnie z którym zmiana wniosków sformułowanych w ostatecznej ocenie przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy nie jest możliwa na późniejszym etapie postępowania. Po drugie, Sąd stwierdził, że wnioski sformułowane przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy w jego ostatecznej ocenie – mimo że różnią się one istotnie od tych sformułowanych w projekcie oceny potencjalnego narażenia konsumentów na PCA – nie mogą zostać uznane za wskazujące nowe zagrożenia, których skarżąca nie była wcześniej świadoma i w przedmiocie których powinna wobec tego zostać ponownie wysłuchana po sporządzeniu tej oceny. Po trzecie, Sąd stwierdził, że skarżąca nie powołała się na żadne istotne nowe informacje naukowe, które umożliwiałyby podważenie wniosków sformułowanych w ostatecznej ocenie przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy.
W drugiej kolejności, co się tyczy związku pomiędzy procedurą przeglądu a procedurą odnowienia zatwierdzenia, Sąd stwierdził przede wszystkim, że rozporządzenie nr 1107/2009 nie przewiduje żadnego związku między tymi procedurami.
Następnie Sąd zbadał, czy argumenty podniesione przez skarżącą pozwalają z jednej strony na zakwestionowanie decyzji Komisji o uznaniu interesu bezpieczeństwa konsumentów za nadrzędny i o rezygnacji z oczekiwania na wynik procedury odnowienia zatwierdzenia diflubenzuronu, a z drugiej strony na wykazanie, że decyzja ta miała nieracjonalny i nieproporcjonalny charakter. Wobec oddalenia wszystkich argumentów podniesionych w tym względzie przez skarżącą Sąd uznał, że Komisja mogła uznać, po pierwsze, iż wskazany interes uzasadniał taką decyzję, a po drugie, że decyzja ta była proporcjonalna.
(
1
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/855 z dnia 18 maja 2017 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do warunków zatwierdzenia substancji czynnej diflubenzuron (Dz.U. 2017, L 128, s. 10).
(
2
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U.2009, L 309, s. 1).
(
3
)	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000 (Dz.U. 2002, L 224, s. 23).