61985J0302
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 302/85 (
*1
)
Ι — Περιστατικά
1.
Ο Horst Pressler-Hoeft προσελήφθη στο Ελεγκτικό Συνέδριο από τις 6 Ιανουαρίου 1982, βάσει συμβάσεως προσλήψεως που παρατάθηκε μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1983, ως έκτακτος υπάλληλος της κατηγορίας Α, βαθμός 7, κλιμάκιο 1.
2.
Μετά τη λήξη της πρώτης αυτής συμβάσεως προσλήψεως, συνήψε με το Ελεγκτικό Συνέδριο, στις 21 Δεκεμβρίου 1983, νέα σύμβαση ισχύουσα από 1ης Ιανουαρίου 1984, σύμφωνα με την οποία κατετάγη στην κατηγορία Β, βαθμός 3, κλιμάκιο 3.
3.
Ισχυριζόμενος ότι εξακολουθούσε να ασκεί τα ίδια καθήκοντα με εκείνα που του είχαν ανατεθεί βάσει της προηγουμένης συμβάσεως, ο Pressler-Hoeft υπέβαλε, στις 14 Ιανουαρίου 1985, προς το Ελεγκτικό Συνέδριο αίτηση, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, με την οποία ζήτησε την αναδρομική εφαρμογή, από 1ης Ιανουαρίου 1984, των όρων αμοιβής του βαθμού Α 7 και την αναδρομική καταβολή της μισθολογικής διαφοράς με τους νόμιμους τόκους.
4.
Με απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1985, ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε την αίτηση αυτή ως εκπρόθεσμη, με την αιτιολογία ότι η αίτηση του Pressler-Hoeft αποτελούσε στην πραγματικότητα ένσταση η οποία έπρεπε να υποβληθεί, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, το βραδύτερο κατά την εκπνοή της περιόδου των τριών μηνών μετά την έναρξη της ισχύος της νέας συμβάσεως και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμη καθόσον ο αιτών κατείχε θέση αντίστοιχη με την κατάταξη του.
5.
Στις 16 Απριλίου 1985, ο Pressler-Hoeft υπέβαλε στο Ελεγκτικό Συνέδριο ένσταση, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως, αναφέροντας ότι δεν αμφισβητεί τη σύμβαση της 21ης Δεκεμβρίου 1983, αλλά αιτιάται το Ελεγκτικό Συνέδριο επειδή δεν εφαρμόζει στην περίπτωση του τις διατάξεις του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό. Συνεπώς, η αίτηση του της 14ης Ιανουαρίου 1985 δεν έπρεπε να θεωρηθεί ως ένσταση, κατά την éwota του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, και να απορριφθεί ως εκπρόθεσμη.
6.
Με απόφαση της 18ης Ιουλίου 1985, ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αποφαινόμενος επί της ενστάσεως του Pressler-Hoeft, της 16ης Απριλίου 1985, ανακάλεσε την απόφαση του της 7ης Φεβρουαρίου 1985 και ανακοίνωσε τη σύναψη τροποποιητικής συμβάσεως της συμβάσεως προσλήψεως βάσει της οποίας ο Pressler-Hoeft διορίστηκε στο βαθμό Α 7, κλιμάκιο 2, για την περίοδο από 14 Ιανουαρίου 1985, ημερομηνία υποβολής της πρώτης αιτήσεως του Pressler-Hoeft, μέχρι 31 Ιουλίου 1985, ημερομηνία από την οποία ο αιτών κατείχε θέση, από απόψεως προϋπολογισμού, της κατηγορίας Β. Για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1984, ημερομηνία ενάρξεως της ισχύος της δευτέρας συμβάσεως, μέχρι τις 14 Ιανουαρίου 1985, ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως, η τελευταία έπρεπε να θεωρηθεί ως εκπρόθεσμη και απαράδεκτη, δεδομένου ότι οι προθεσμίες που προβλέπει το άρθρο 90 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως παρήλθαν τρεις μήνες μετά την απόφαση κατατάξεως, δηλαδή στις 31 Μαρτίου 1984.
II — Έγγραφη διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
1.
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 Οκτωβρίου 1985, ο Horst Pressler-Hoeft άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο:
α)
Εν πάση περιπτώσει:
—
να κρίνει εαυτό αρμόδιο·
—
να κρίνει την προσφυγή τυπικώς παραδεκτή'
—
να την κρίνει βάσιμη και
—
να καταδικάσει το Ελεγκτικό Συνέδριο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
6)
Ως κύριο αίτημα:
—
να ακυρώσει την απόφαση της ΑΔΑ, καθόσον αυτή θεωρεί την αίτηση του προσφεύγοντος της 14ης Ιανουαρίου 1985 εκπρόθεσμη·
—
να κρίνει ότι η αίτηση αυτή διασφάλισε τα δικαιώματα του προσφεύγοντος, που έχει εξάλλου αναγνωρίσει το Ελεγκτικό Συνέδριο, για τη σύναψη τροποποιητικής συμβάσεως, κατά την έννοια του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό·
—
να υποχρεώσει, συνεπώς, το Ελεγκτικό Συνέδριο να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως που αφορούν τους εκτάκτους υπαλλήλους.
γ )
Επικουρικώς και αποφαινόμενο με πλήρη δικαιοδοσία:
να κρίνει ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο υπέπεσε σε διοικητικό πταίσμα και, κατά συνέπεια, να το υποχρεώσει σε επανόρθωση του πταίσματος αυτού με την επιδίκαση αποζημιώσεως αντίστοιχης με τη μισθολογική διαφορά που αναγνώρισε το Ελεγκτικό Συνέδριο, δηλαδή τη διαφορά μεταξύ των βαθμών Β 3/3 και Α 7/2, για την περίοδο από 1ης Ιανουαρίου 1984 μέχρι 14 Ιανουαρίου 1985, εξυπακουομένου ότι η διαφορά αυτή είναι, εν πάση περιπτώσει, κεκτημένη για την περίοδο από 14 Ιανουαρίου 1985 μέχρι 31 Ιουλίου 1985.
2.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, με αίτηση βάσει του άρθρου 91, παράγραφος 1, του κανονισμού διαδικασίας, που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Δεκεμβρίου 1985, ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
—
να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
3.
Με απόφαση της 21ης Οκτωβρίου 1986, το πρώτο τμήμα του Δικαστηρίου αποφάσισε να εξετάσει το παραδεκτό πριν εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας.
III — Λόγοι και επιχειρήματα των διαδίκων
1.
Το Ελεγκτικό Συνέδριο, καθού επί της ουσίας και αιτών επί της ενστάσεως απαραδέκτου, ισχυρίζεται ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη ως εκπρόθεσμη. Κατά την πρώτη αίτηση του προσφεύγοντος, της 14ης Ιανουαρίου 1985, με την οποία ζητήθηκε επανεξέταση της συμβάσεως προσλήψεως με σκοπό την αναδρομική από 1ης Ιανουαρίου 1984 ανακατάταξη, η διοικητική απόφαση, δηλαδή η κατάταξη σε βαθμό και κλιμάκιο βάσει της συμβάσεως προσλήψεως της 21ης Δεκεμβρίου 1983, είχε καταστεί απρόσβλητη.
Συνεπώς, η προσφυγή του προσφεύγοντος είναι, επίσης, απαράδεκτη εφόσον δεν προηγήθηκε, εντός των προθεσμιών που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, ένσταση, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Η δυνατότητα που προβλέπει το άρθρο 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, σύμφωνα με την οποία κάθε υπάλληλος μπορεί να ζητήσει από την ΑΔΑ να λάβει απόφαση που να τον αφορά, δεν επιτρέπει την παράκαμψη των προθεσμιών που προβλέπουν τα άρθρα 90 και 91 και τη μεθόδευση μιας επανενάρξεως ή παρατάσεως των προθεσμιών με την υποβολή ενστάσεως ή την άσκηση προσφυγής. Μόνο η ύπαρξη ουσιαστικών νέων στοιχείων μπορεί να δικαιολογήσει την υποβολή αιτήσεως για επανεξέταση αποφάσεως που έχει καταστεί απρόσβλητη.
2.
Ο Horst Pressler-Hoeft, προσφεύγων επί της ουσίας και καθού επί της ενστάσεως απαραδέκτου, αντιτίθεται στην ένσταση απαραδέκτου ισχυριζόμενος ότι η αίτηση του της 14ης Ιανουαρίου 1985 δεν θίγει τη σύμβαση της 21ης Δεκεμβρίου 1983, αλλά καλεί την ΑΔΑ να συμμορφωθεί προς τις επιτακτικές διατάξεις των άρθρων 10, εδάφιο 3, και 15, εδάφιο 2, του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό, σύμφωνα με τα οποία η τοποθέτηση εκτάκτου υπαλλήλου σε θέση που αντιστοιχεί σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνο με τον οποίο προσελήφθη καθιστά αναγκαία τη σύναψη προσθήκης στη σύμβαση προσλήψεως, η δε κατάταξη καθορίζεται τότε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 46 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ακολούθησε τη νέα σύμβαση προσλήψεως διαπίστωσε ότι τα καθήκοντα του δεν είχαν αλλάξει και έμαθε ότι κατείχε θέση βαθμού Α 7. Συγκεκριμένα, έλαβε γνώση μιας βεβαιώσεως του προϊσταμένου του τμήματος του, του Νοεμβρίου 1984, από την οποία συνάγεται ότι ασκούσε καθήκοντα που ήταν κατά πολύ ανώτερα από τα καθήκοντα βοηθού της κατηγορίας Β, ενός υπηρεσιακού σημειώματος μέλους του Ελεγκτικού Συνεδρίου προς τον πρόεδρο του εν λόγω οργάνου, της 13ης Νοεμβρίου 1984, από το οποίο προκύπτει ότι, από απόψεως προϋπολογισμού, κατείχε μόνιμη θέση Α 7 και, τέλος, ενός διαβιβαστικού σημειώματος του προέδρου της επιτροπής προσωπικού, της 10ης Ιανουαρίου 1985, περί μιας εσωτερικής οδηγίας με τίτλο « Κατευθύνσεις για τη διοίκηση του προσωπικού », όπου καθορίζονται τα καθήκοντα που ασκούν οι διάφοροι υπάλληλοι.
Τα έγγραφα αυτά και ιδίως οι « Κατευθύνσεις για τη διοίκηση του προσωπικού » συνιστούν νέα γεγονότα σε σχέση με την κατάσταση που υφίστατο κατά το χρόνο υπογραφής της συμβάσεως. Ένα ακόμη νέο στοιχείο συνιστά η απόφαση του προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, της 18ης Ιουλίου 1985, με την οποία ανακλήθηκε η απορριπτική απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1985 και έγινε δεκτή η ένσταση του προσφεύγοντος. Το πρόβλημα που εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καθαρώς χρηματικό, το Δικαστήριο δε έχει αναγνωρίσει ότι οι αιτήσεις ή οι αγωγές αποζημιώσεως ή αναγνωρίσεως της ευθύνης της υπηρεσίας δεν υπόκεινται στην προθεσμία του άρθρου 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο αναγνώρισε ότι υπέπεσε σε διοικητικό πταίσμα, είναι δε αντίθετο προς την αρχή της καλής πίστεως να μην επιδικαστεί αποζημίωση με το πρόσχημα ότι η αγωγή είναι εκπρόθεσμη λόγω εκπνοής της προθεσμίας του άρθρου 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Κατά τον Pressler-Hoeft, η ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, να ασκηθεί εντός τριών μηνών από τη λήψη της αποφάσεως επί της ενστάσεως. Δεν ήταν σε θέση να υποβάλει ένσταση πριν λάβει γνώση της βλαπτικής πράξεως, δηλαδή της παραλείψεως της ΑΔΑ να λάβει τα μέτρα που επιβάλλει ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως. Αποδείξεις, όμως, του δικαιώματος του να υπάρξει προσθήκη στη σύμβαση προσλήψεως είχε μόνο αφού έλαβε γνώση της εσωτερικής βεβαίωσης και του διαβιβαστικού σημειώματος και της οδηγίας « Κατευθύνσεις για τη διοίκηση του προσωπικού ».
F. Schockweiler
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.