61963C0070(01)
Conclusies van de Advocaat-Generaal Karl Roemer
van 16 maart 1965 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Ten aanzien van het verzoek tot interpretatie van het arrest — welks ontvankelijkheid zojuist mondeling werd behandeld — neem ik het volgende standpunt in :
Het verzoek is gebaseerd op artikel 37 van het E.G.K.S.-Statuut van het Hof waarvan de Franse redactie — die als enige authentiek is — trouwens overeenkomt met de Franse tekst van artikel 40 van het E.E.G.-Statuut en artikel 41 van het E.G.A.-Stauut. Volgens genoemd artikel vooronderstelt een verzoek tot interpretatie dat zich moeilijkheden voordoen -de Franse tekst spreekt van „difficulté” — over de betekenis en de draagwijdte van een vonnis en dat wordt bewezen dat belang bestaat bij de interpretatie (vonnis in de zaak 5-55, Jurisprudentie, deel I. blz. 296 e.v.).
Uitgaande van deze vereisten moet het verzoek van de Hoge Autoriteit van 18 december 1964 worden onderzocht.
Wat de in het verzoek genoemde moeilijkheden in verband met de uitlegging van het arrest betreft, gaat het hier kennelijk om meningsverschillen tussen verschillende diensten of verschillende ambtenaren van de Hoge Autoriteit, dus niet om geschillen over de interpretatie tussen de partijen in de zaak 70-63 of een partij en een Instelling die geen partij is. Dit laatste is evenwel ook niet vereist indien wij artikel 37 van het E.G.K.S.-Statuut goed begrijpen. Veeleer is het voldoende dat een der partijen in het geding of een Instelling, die belang heeft bij de interpretatie deugdelijke gronden aanvoert blijkens welke een arrest op verschillende wijzen kan worden uitgelegd, dat dus twijfel of onduidelijkheid bestaat over de strekking van een arrest — hetgeen bij voorbeeld in artikel 458 van de „Strafprozessordnung” in de Bondsrepubliek Duitsland als voorwaarde wordt gesteld voor de interpretatie van strafvonnissen. In zoverre kunnen dus geen bezwaren worden ingebracht tegen de ontvankelijkheid van het verzoek.
Verder is in de jurisprudentie reeds beslist dat niet alleen interpretatie kan worden verzocht van het dictum van het arrest, maar bovendien van de rechtsoverwegingen die bepalend zijn voor het dictum, zodat ook uit deze gezichtshoek geen bezwaren kunnen worden ingebracht tegen het verzoek van de Hoge Autoriteit.
Ten slotte zijn er mijns inziens ook geen bedenkingen wat de termijn voor de indiening van het verzoek betreft en wel om de eenvoudige reden, dat artikel 37 geen termijn bevat, zulks in tegenstelling tot andere bepalingen in het E.G.K.S.-Statuut (herziening, derden-verzet).
De enige vraag is dus nog wat in artikel 37 van het E.G.K.S.-Statuut wordt bedoeld met de woorden „betekenis en draagwijdte van een vonnis”.
Wat dit betreft geeft naar mijn mening het verzoek tot interpretatie van de Hoge Autoriteit aanleiding tot twijfel. Bekenkingen doen zich namelijk niet alleen voor op grond van de redactie van de vraag, welke als volgt luidt: „Komt aan de rechtsoverwegingen onder punt B, 3, van het arrest principiële betekenis toe in die zin dat zij mede gelden voor andere gevallen dan hetwelk in het dictum werd berecht?” Deze twijfel wordt nog versterkt door de bij deze vraag gegeven motivering waarin wordt beweerd dat volgens de ene opvatting over de betekenis van het arrest 70-63 aan de nietigverklaring van een individuele handeling, uitgesproken in een beroep in volle omvang, slechts een relatief gezag van gewijsde toekomt, terwijl volgens de tweede opvatting uit de algemene formulering van het arrest kan worden afgeleid dat alle personeelsleden, wier indeling op grond van de nieuwe loopbanen in januari 1962 werd gewijzigd, in hun nieuwe rang aanspraak kunnen maken op dezelfde anciënniteit als zij in hun oude rang bezaten.
Artikel 37 van het E.G.K.S.-Statuut ziet, indien alleen gelet wordt op de redactie van dit artikel, ook op een dergelijk geval van interpretatie, daar dit schijnt te vallen onder het begrip „draagwijdte van een vonnis”. Een dergelijke vergaande opvatting van de mogelijkheden van een interpretatieprocedure schijnt evenwel niet in overeenstemming te zijn met het eigenlijke doel van artikel 37.
Artikel 37 moet ons helpen om een duidelijk inzicht te krijgen in de vraag welke overwegingen bepalend zijn voor een rechterlijke beslissing, indien deze overwegingen onduidelijk zijn gebleven of indien twijfel is blijven bestaan. Er dient met andere woorden uitgemaakt te worden door welke overwegingen het college, dat over het geval te beslissen had, zich heeft laten leiden; dit wil zeggen dat een gegeven beslissing van het Hof of een Kamer nader dient te worden verklaard in het kader, waarin het Hof beschikt over een bevoegdheid rechterlijke beslissingen te nemen.
Dit zou het geval zijn in het onderhavige geval, waar de indeling van een ambtenaar besproken werd, indien het niet duidelijk zou zijn, op welke wijze de betreffende ambtenaar zou moeten worden ingedeeld. Nu blijkt echter reeds uit de omstandigheid, dat verzoeker in de zaak 70-63 nadrukkelijk heeft verklaard geen persoonlijk belang te hebben bij de door de Hoge Autoriteit aanhangig gemaakte interpretatieprocedure, dat dergelijke interpretatiemoeilijkheden niet bestaan.
In werkelijkheid streelt de Hoge Autoriteit met haar verzoek tot interpretatie een ander doel na. Zij wil niet een toelichting op de overwegingen van de rechters die het arrest 70-63 hebben gewezen, doch zij wil een antwoord hebben op de vraag naar de juridische draagwijdte van 's Hofs arresten, of in ieder geval van de arresten in de ambtenarenzaken. Strikt genomen wordt hier verzocht om interpretatie van het Verdrag, dus om opheldering van de bedoeling van de auteurs van het Verdrag, en niet om een toelichting op de overwegingen van de rechters. Voor dergelijke doeleinden is artikel 37 niet de juiste weg. Integendeel, daar het Verdrag en het E.G.K.S.-Statuut geen algemene procedure kennen voor de interpretatie van het Verdrag, hebben de Hoge Autoriteit of de andere Instellingen, die opheldering wensen over de juridische draagwijdte van 's Hofs arresten, slechts de mogelijkheid naar aanleiding van een ter zake genomen administratieve beschikking deze vraag in een tweede gewone procedure ter beslissing aan het Hof te onderwerpen.
Derhalve kom ik tot de slotsom dat het door de Hoge Autoriteit ingediende verzoek tot interpretatie niet ontvankelijk moet worden verklaard.
Bij de beslissing ten aanzien van de kosten van deze interpretatieprocedure komt alleen de vraag aan de orde, wie de kosten dient te dragen die door de opmerkingen van verzoeker in de zaak 70-63 zijn ontstaan. Naar mijn gevoelen doen zich hier geen speciale moeilijkheden voor. Daar verzoeker als partij in de vorige procedure, het recht heeft te worden gehoord en de Hoge Autoriteit daarentegen het verzoek tot interpretatie zonder gegronde reden heeft ingediend, dienen de kosten van verzoeken door de Hoge Autoriteit te worden gedragen.
(
1
)	Vertaald uit het Duits.