ARREST VAN HET GERECHT (Tweede kamer)
van 13 december 2004
Zaak T‑251/02
E
tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen
„Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Dagvergoeding – Inrichtingsvergoeding – Vergoeding van reiskosten bij indiensttreding en van verhuiskosten – Plaats van aanwerving – Artikelen 4, 5, 7, 9 en 10 van bijlage VII bij Statuut – Beroep tot nietigverklaring – Beroep tot schadevergoeding”
Volledige Franse tekst II - 0000
Betreft:         Enerzijds, vordering tot nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 29 augustus 2001 waarbij
Brussel als de plaats van herkomst en van aanwerving van verzoekster is aangemerkt en waarbij haar betaling van de ontheemdingstoelage,
de inrichtingsvergoeding en dagvergoeding alsmede vergoeding van de reiskosten en de verhuiskosten bij indiensttreding is
geweigerd, en, anderzijds vorderingen tot betaling van vertragingsrente en schadevergoeding.
Beslissing:         Het beroep wordt verworpen. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
Samenvatting
1.     Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden – Geen gewone verblijfplaats en voornaamste beroepsbezigheid
in standplaats gedurende referentieperiode – Begrip
(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, lid 1)
2.     Ambtenaren – Bezoldiging – Toekenning van in bijlage VII bij Statuut bedoelde toelagen en vergoedingen – Gebonden bevoegdheid
van bevoegd gezag – Omvang van rechterlijke toetsing
(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 4, 5, 7, 9 en 10)
3.     Ambtenaren – Bezoldiging – Ontheemdingstoelage – Voorwaarden – Onderscheid tussen situaties voortvloeiende uit diensten vervuld
voor staat of internationale organisatie en die voortvloeiende uit diensten vervuld in kader van terbeschikkingstelling door
particuliere instelling – Schending van beginsel van gelijke behandeling – Geen
1.     Artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut moet aldus worden uitgelegd dat het als voornaamste criterium voor het recht
op de ontheemdingstoelage de gewone verblijfplaats van de ambtenaar vóór zijn indiensttreding aanhoudt.
Onder gewone verblijfplaats moet worden verstaan de plaats waar de betrokkene het permanente centrum van zijn belangen heeft
gevestigd, met de bedoeling daaraan een vast karakter te verlenen, met dien verstande dat voor de vaststelling van de gewone
verblijfplaats rekening moet worden gehouden met alle feitelijke omstandigheden die voor dat begrip bepalend zijn.
Elke uitlegging die een ambtenaar die slechts gedurende een gedeelte van de referentieperiode zijn gewone verblijfplaats heeft
gehad of zijn voornaamste beroepsbezigheden heeft uitgeoefend in het land van zijn toekomstige standplaats, van het recht
op de ontheemdingstoelage zou uitsluiten, zou ingaan tegen de bestaansreden van die toelage, namelijk het compenseren van
de bijzondere lasten en nadelen die voortvloeien uit de permanente uitoefening van een ambt in een land waarmee de ambtenaar
vóór zijn indiensttreding geen duurzame band heeft gevestigd.
(cf. punten 53, 54 en 70)
Referentie: Hof 15 september 1994, Magdalena Fernández/Commissie, C‑452/93 P, Jurispr. blz. I‑4295, punt 22; Gerecht 8 april
1992, Costacurta Gelabert/Commissie, T‑18/91, Jurispr. blz. II‑1655, punt 42, en de aangehaalde rechtspraak; Gerecht 14 december
1995, Diamantaras/Commissie, T‑72/94, JurAmbt. blz. I‑A‑285 en II‑865, punt 48; Gerecht 28 september 1999, J/Commissie, T‑28/98,
JurAmbt. blz. I‑A‑185 en II‑973, punt 32
2.     De bepalingen van bijlage VII bij het Statuut verlenen het tot aanstelling bevoegd gezag geen enkele discretionaire bevoegdheid
om de daarin bedoelde toelagen of vergoedingen al dan niet toe te kennen, maar verlenen hem een gebonden bevoegdheid in die
zin dat uit de dwingende bewoordingen van die bepalingen blijkt dat het gezag gehouden is de betrokken toelage of vergoeding
toe te kennen wanneer het vaststelt dat aan de voorwaarden van de betrokken bepaling is voldaan. Hieruit volgt dat de gemeenschapsrechter,
wanneer hij de door het bevoegd gezag vastgestelde feiten en de kwalificatie van die feiten onderzoekt teneinde te beoordelen,
of is voldaan aan de voorwaarden waarvan de toekenning van die toelagen en vergoedingen afhangt, een volledige rechterlijke
toetsing uitoefent.
(cf. punt 118)
Referentie: Gerecht 21 oktober 2003, Birkhoff/Commissie, T‑302/01, JurAmbt. blz. I‑A‑245 en II‑1185, punt 38
3.     Voorzover de vaststelling van de voorwaarden die recht geven op de ontheemdingstoelage onder de uitoefening van een discretionaire
bevoegdheid door de gemeenschapsinstellingen valt, wordt het beginsel van gelijke behandeling of non-discriminatie alleen
geschonden wanneer artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII een onderscheid zou maken dat op willekeur berust of kennelijk
niet spoort met het doel ervan, namelijk de bijzondere lasten en nadelen te compenseren die voortvloeien uit de permanente
uitoefening van een ambt in een land waarmee de ambtenaar vóór zijn indiensttreding geen duurzame band heeft gevestigd.
Onderscheid tussen situaties die het gevolg zijn van voor een staat of internationale organisatie vervulde diensten enerzijds
en van diensten die een gedetacheerd functionaris voor een particuliere instelling heeft vervuld anderzijds, kan ten opzichte
van dat doel niet als willekeurig of kennelijk inadequaat worden aangemerkt. De in artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII
voorziene uitzondering ten behoeve van de ambtenaar die gedurende de referentieperiode in het land van tewerkstelling heeft
gewoond uit hoofde van een dienstverband met een andere staat of een internationale organisatie, vindt immers juist haar bestaansreden
in het feit dat die ambtenaar in dergelijke omstandigheden niet kan worden geacht een duurzame band met het land van tewerkstelling
te hebben opgebouwd. De omstandigheid dat de categorieën van artikel 4 van bijlage VII in grensgevallen ongetwijfeld kunnen
leiden tot situaties waarin ambtenaren de ontheemdingstoelage wordt onthouden ofschoon zij zich bevinden in omstandigheden
welke die bedoeld in dat artikel benaderen, wil evenwel niet zeggen dat de bepalingen van dit artikel een willekeurig onderscheid
maken. De keuze van de wetgever om het vermoeden van het ontbreken van duurzame banden te beperken tot situaties voortvloeiende
uit diensten die voor een andere staat of een internationale organisatie zijn vervuld, kan dus niet als een dergelijk onderscheid
worden aangemerkt.
(cf. punten 124‑126)
Referentie: Hof 15 januari 1981, Vutera/Commissie, 1322/79, Jurispr. blz. 127, punten 8 en 9; Diamantaras/Commissie, reeds
aangehaald, punt 48; Gerecht 30 september 1998, Busacca e.a./Rekenkamer, T‑164/97, JurAmbt. blz. I‑A‑565 en II‑1699, punten 48
en 49; J/Commissie, reeds aangehaald, punt 32; Gerecht 8 januari 2003, Hirsch e.a./ECB, T‑94/01, T‑152/01 en T‑286/01, JurAmbt.
blz. I‑A‑1 en II‑27, punt 51