62023CC0554
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
L. MEDINA
van 28 november 2024 (
1
)
Gevoegde zaken C‑554/23 P en C‑568/23 P
Fertilizers Europe
tegen
AO Nevinnomysskiy Azot,
AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (C‑554/23 P)
en
Europese Commissie
tegen
AO Nevinnomysskiy Azot,
AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (C‑568/23 P)
„Hogere voorziening – Dumping – Invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland – Definitieve antidumpingrechten – Verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregel – Artikel 11, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 – Artikel 5, leden 3 en 9, van verordening 2016/1036 – Termijn – Toereikendheid van het bewijsmateriaal”
I. Inleiding
1.
Deze conclusie heeft betrekking op een hogere voorziening die is ingesteld door de Europese Commissie en Fertilizers Europe, waarbij om vernietiging van het arrest van 5 juli 2023, Nevinnomysskiy Azot en NAKAzot/Commissie (T‑126/21, EU:T:2023:376) (
2
), wordt verzocht.
2.
In dat arrest heeft het Gerecht uitvoeringsverordening 2020/2100 (
3
), waarbij een definitief antidumpingrecht werd ingesteld op de invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van een maatregel krachtens artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 (
4
), nietig verklaard. Het Gerecht heeft in wezen geoordeeld dat producenten in de Unie die een verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel hebben ingediend, volgens de tweede en de vierde alinea van die bepaling ten minste drie maanden vóór het verstrijken van de geldigheidsperiode van de antidumpingmaatregel toereikend bewijs moeten hebben overgelegd dat schadelijke dumping waarschijnlijk is. Dit betekent dat, wanneer eenmaal een verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel door die producenten is ingediend, de Commissie de ontoereikendheid van het bewijs niet kan herstellen binnen die periode van drie maanden.
3.
Zowel de Commissie als Fertilizers Europe stelt zich op het standpunt dat de uitlegging die het Gerecht aan artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 heeft gegeven, een ernstige beperking vormt voor het proces van het vergaren van het bewijs dat nodig is om vast te stellen of een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel (hierna ook: „herzieningsprocedure”), met als mogelijk gevolg de verlenging van de antidumpingmaatregelen, gerechtvaardigd is. Zij betogen dat het Gerecht die bepaling onjuist heeft uitgelegd, of althans ten onrechte zijn eigen wettelijke maatstaven heeft toegepast op de feiten van de zaak in eerste aanleg.
4.
De onderhavige zaak biedt het Hof de gelegenheid om zich uit te spreken over de uitlegging van een bepaling die van aanzienlijk belang is voor het handhaven van maatregelen die producenten in de Unie beschermen tegen dumpingpraktijken vanuit landen buiten de Europese Unie. Het Hof zal moeten beslissen of de uitlegging van de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 de conclusie kan dragen die het Gerecht heeft getrokken met betrekking tot de temporele beperkingen die het, in het kader van een herzieningsprocedure, van toepassing acht op de verstrekking van bewijsmateriaal door producenten in de Unie. Het Hof zal daartoe onder meer moeten uitmaken of sommige van de bepalingen van verordening 2016/1036 die van toepassing zijn op het onderzoek van de Commissie naar aanleiding van oorspronkelijke klachten, tevens relevant zijn in het kader van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel.
II. Toepasselijke bepalingen
A.
Verordening 2016/1036
5.
Verordening 2016/1036 bevat maatregelen ter bescherming van de handel die de invoer van producten uit landen buiten de Europese Unie met dumping op de markt van de Europese Unie moeten voorkomen.
6.
Artikel 5 van verordening 2016/1036 bepaalt:
„[…]
3.   De Commissie onderzoekt, voor zover mogelijk, de juistheid en toereikendheid van het in de klacht vermelde bewijsmateriaal teneinde vast te stellen of dit voldoende is om tot de opening van een onderzoek te rechtvaardigen.
[…]
9.   Wanneer duidelijk is dat er voldoende bewijsmateriaal is om de inleiding van een procedure te rechtvaardigen, gaat de Commissie binnen 45 dagen na de datum van indiening van de klacht daartoe over en maakt zij dit in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend. Wanneer onvoldoende bewijsmateriaal is ingediend, wordt de klager daarvan in kennis gesteld binnen 45 dagen na de datum waarop de klacht bij de Commissie is ingediend. De Commissie verstrekt de lidstaten informatie betreffende haar onderzoek van de klacht normaliter binnen 21 dagen nadat de klacht bij de Commissie is ingediend.”
7.
Artikel 11 van verordening 2016/1036 bepaalt:
„1.   Een antidumpingmaatregel blijft slechts van toepassing zolang en voor zover dit nodig is om de schadeveroorzakende invoer met dumping tegen te gaan.
2.   Een definitieve antidumpingmaatregel vervalt vijf jaar nadat hij is ingesteld of vijf jaar na de datum van beëindiging van het meest recente nieuwe onderzoek dat zowel op de dumping als op de schade betrekking heeft gehad, tenzij bij een nieuw onderzoek wordt vastgesteld dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk tot een voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden. Een nieuw onderzoek bij het vervallen van een maatregel wordt op initiatief van de Commissie dan wel op verzoek van of namens een bedrijfstak van de Unie geopend en de maatregel blijft van kracht, totdat de resultaten van dit onderzoek bekend zijn.
Een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel wordt geopend wanneer het verzoek daartoe voldoende bewijs bevat dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zou leiden. Deze waarschijnlijkheid kan bijvoorbeeld worden aangetoond door het bewijs dat nog steeds invoer met dumping plaatsvindt en dat daardoor schade ontstaat, dat het verdwijnen van de schade geheel of ten dele aan de bestaande maatregelen is toe te schrijven, dat de omstandigheden van de exporteurs dan wel de marktsituatie van zodanige aard zijn dat de schadeveroorzakende dumping waarschijnlijk zal voortduren, of door bewijs dat er verstoringen van de grondstoffenmarkt blijven bestaan.
Bij een overeenkomstig dit lid uitgevoerd onderzoek worden de exporteurs, de importeurs, de vertegenwoordigers van het land van uitvoer en de producenten in de Unie in de gelegenheid gesteld de in het verzoek om een nieuw onderzoek verstrekte informatie aan te vullen, te weerleggen of daarover opmerkingen te maken en in de conclusies wordt passend rekening gehouden met al het relevante, naar behoren gestaafde bewijsmateriaal met betrekking tot de vraag of het al dan niet waarschijnlijk is dat het vervallen van de maatregelen tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden
Op een passend tijdstip in de loop van het laatste jaar waarin de in dit lid omschreven maatregelen van toepassing zijn, wordt in het Publicatieblad van de Europese Unie een bericht gepubliceerd waarin wordt aangekondigd dat de maatregelen op korte termijn zullen vervallen. Na de publicatie van dit bericht kunnen de producenten in de Unie, uiterlijk drie maanden vóór het einde van de termijn van vijf jaar, overeenkomstig de tweede alinea een verzoek tot een nieuw onderzoek indienen. Tevens wordt een bericht gepubliceerd waarin het feitelijke vervallen van de maatregelen uit hoofde van dit lid wordt aangekondigd.
[…]
5.   De bepalingen van deze verordening betreffende procedures en onderzoeken, met uitzondering van die welke betrekking hebben op termijnen, zijn van toepassing op alle herzieningsprocedures op grond van de leden 2, 3 en 4.”
B.
Litigieuze verordening
8.
Overwegingen 20, 23 en 29 van de litigieuze verordening luiden:
„20)
De Commissie heeft het nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen geopend op basis van het oorspronkelijk op 21 juni 2019 ingediende verzoek om een nieuw onderzoek, dat verder is aangevuld met aanvullende informatie (hierna gezamenlijk ‚het geconsolideerde verzoek om een nieuw onderzoek’ genoemd). Het geconsolideerde verzoek om een nieuw onderzoek, dat de basis vormt voor de opening van dit nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen, is in het niet-vertrouwelijke dossier opgenomen en voor raadpleging ter beschikking gesteld van de belanghebbenden. Zoals vermeld in punt 4.1 van het bericht heeft de indiener van het verzoek in zijn verzoek om een nieuw onderzoek bewijsmateriaal verstrekt voor een normale waarde op basis van de werkelijke binnenlandse prijzen en heeft hij tevens de normale waarde berekend voor het geval de binnenlandse prijzen niet worden geacht betrouwbaar te zijn en normale handelstransacties te weerspiegelen. De vraag of het oorspronkelijke verzoek is aangevuld met geraamde normale waarden op basis van de beschikbare informatie over de werkelijke binnenlandse prijzen in het betrokken land is niet relevant, aangezien de Commissie het nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen heeft geopend op basis van het geconsolideerde verzoek om een nieuw onderzoek.
[…]
23)
[…] De Commissie herinnert derhalve aan haar in overweging 20 uiteengezette standpunt dat dit nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen is geopend op basis van het geconsolideerde verzoek om een nieuw onderzoek. De Commissie is van oordeel dat het verzoek in de versie die binnen de termijn van drie maanden is ingediend, voldoende bewijsmateriaal bevatte waaruit, met inachtneming van de verduidelijkingen die de indieners van het verzoek hebben verstrekt naar aanleiding van de schriftelijke aanmaning om hun oorspronkelijke verzoek aan te vullen, bleek dat de opening van het nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen gegrond was. […]
[…]
29)
[…] zoals uiteengezet in overweging 20, [is] de opening van dit nieuwe onderzoek bij het vervallen van de maatregelen niet alleen gebaseerd op de informatie in het oorspronkelijke verzoek om een nieuw onderzoek van 21 juni 2019, maar ook op verder bewijsmateriaal dat vóór de opening door de indiener van het verzoek is aangevuld en in het geconsolideerde verzoek om een nieuw onderzoek is opgenomen (met bewijsmateriaal voor een normale waarde op basis van de werkelijke binnenlandse prijzen en een door berekening vastgestelde normale waarde voor het geval de binnenlandse prijzen niet als betrouwbaar zouden worden beschouwd).”
9.
Artikel 1 van de litigieuze verordening bepaalt:
„1.   Er wordt een definitief antidumpingrecht ingesteld op vaste meststoffen met een gehalte aan ammoniumnitraat van meer dan 80 gewichtspercenten, […] en van oorsprong uit Rusland.
[…]”
III. Feiten en procedure
A.
Voorgeschiedenis van het geding
10.
De punten 1 tot en met 13 van het bestreden arrest beschrijven de voorgeschiedenis van het geding in eerste aanleg. Ten behoeve van de onderhavige conclusie kan die voorgeschiedenis als volgt worden samengevat.
11.
AO Nevinnomysskiy Azot en AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (
5
) zijn in Rusland gevestigde producenten en exporteurs van ammoniumnitraat. Ze zijn onderworpen aan de antidumpingrechten die zijn opgelegd bij verordening (EG) nr. 2022/95 van de Raad van 16 augustus 1995 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland (PB 1995, L 198, blz. 1), zoals nadien, na verschillende nieuwe onderzoeken, gehandhaafd in 2002, 2008 en 2014.
12.
Op 21 juni 2019 ontving de Commissie van Fertilizers Europe, een Europese vereniging van meststoffenproducenten, een verzoek om op grond van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van die maatregel in te leiden. (
6
) Dat verzoek volgde op de bekendmaking in het Publicatieblad van het bericht van het naderend vervallen van bepaalde antidumpingmaatregelen (PB 2019, C 53, blz. 3), waaronder het hierboven in punt 11 genoemde antidumpingrecht.
13.
In het oorspronkelijke verzoek werd aangevoerd dat er bewijs was dat de invoer met dumping bij het vervallen van de maatregelen zou voortduren, welk bewijs was gebaseerd op een vergelijking van de uitvoerprijzen met een berekende normale waarde. Dienaangaande voerde Fertilizers Europe aan dat er in Rusland een bijzondere marktsituatie bestond als gevolg van een onderling afgestemde overeenkomst om de prijzen te drukken en de strategie van de Russische regering om kunstmatig lage prijzen vast te stellen voor aardgas, de belangrijkste grondstof voor ammoniumnitraat.
14.
Op verzoek van de Commissie heeft Fertilizers Europe op 20 augustus 2019 aanvullende informatie ingediend, die is opgenomen in een geconsolideerde versie van het verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel. (
7
) De aan het geconsolideerde verzoek toegevoegde aanvullende informatie was gebaseerd op een normale waarde die uitging van de werkelijke prijzen op de binnenlandse markt in Rusland.
15.
Op 23 september 2019 heeft de Commissie een bericht van opening van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de antidumpingmaatregelen die van toepassing zijn op de invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland (PB 2019, C 318, blz. 6) (
8
) bekendgemaakt. Zij meende dat er voldoende bewijsmateriaal was om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen te openen en een algemeen onderzoek in te stellen.
16.
Na het algemene onderzoek is de Commissie tot de conclusie gekomen dat de dumping en de daarmee gepaard gaande schade zich waarschijnlijk opnieuw zouden voordoen indien de ten aanzien van ammoniumnitraat uit Rusland geldende antidumpingmaatregelen zouden komen te vervallen. Zij heeft derhalve besloten deze maatregelen met vijf jaar te verlengen door de litigieuze verordening vast te stellen.
B.
Beroep tot nietigverklaring bij het Gerecht en bestreden arrest
17.
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht, hebben verzoeksters in eerste aanleg krachtens artikel 263 VWEU beroep tot nietigverklaring van de litigieuze verordening ingediend. Ter staving van hun beroep hebben zij één middel aangevoerd, waarin zij kort samengevat stelden dat de Commissie artikel 11, leden 2 en 5, en artikel 5, lid 3, van verordening 2016/1036 had geschonden door ten onrechte de procedure van nieuw onderzoek bij het vervallen van de maatregelen in te leiden zonder dat daar voldoende bewijsmateriaal voor was.
18.
In het bijzonder betoogden zij, in de eerste plaats, dat de Commissie alleen rekening had moeten houden met het oorspronkelijke verzoek als basis voor haar beoordeling of het overgelegde bewijs voldoende was om het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen te openen, en niet met de aanvullende informatie, die de inhoud van dat verzoek wijzigde. In de tweede plaats bevatte het oorspronkelijke verzoek volgens hen ontoereikend bewijs dat de dumping waarschijnlijk zou worden voortgezet indien de maatregelen zouden komen te vervallen. In de derde plaats betoogden zij dat de Commissie hoe dan ook ten onrechte had vastgesteld dat het geconsolideerde verzoek toereikend bewijs bevatte dat zulks waarschijnlijk was.
19.
In het bestreden arrest heeft het Gerecht geoordeeld dat zowel uit een letterlijke lezing van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 (
9
) als uit het doel van die bepaling (
10
) volgt, dat de beoordeling of een door producenten in de Unie ingediend verzoek toereikend bewijs bevat om een nieuw onderzoek in te leiden, alleen kan berusten op informatie die uiterlijk drie maanden vóór het einde van de periode van de geldigheid van antidumpingmaatregel in kwestie is overgelegd. (
11
) Volgens het Gerecht heeft de Commissie het recht om gedurende die periode van producenten in de Unie aanvullende verduidelijkingen te ontvangen of te vragen, die kunnen leiden tot een geconsolideerde versie van het verzoek. Deze informatie kan het binnen de wettelijke termijn verstrekte toereikende bewijsmateriaal echter slechts aanvullen of bevestigen; deze kan geen nieuwe argumenten of bewijzen vormen, noch de ontoereikendheid van de in dat verzoek vervatte bewijzen verhelpen. (
12
) Het Gerecht heeft voorts geoordeeld dat artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036, gelezen in samenhang met artikel 5, leden 3 en 9, ervan, aan die vaststelling niet afdoet. (
13
)
20.
Gelet op het bovenstaande heeft het Gerecht ten eerste geoordeeld dat de Commissie in de litigieuze verordening ten onrechte had verklaard dat het niet relevant was dat het oorspronkelijke verzoek met aanvullende informatie was aangevuld en dat de opening van het nieuwe onderzoek kon worden gerechtvaardigd op basis van het geconsolideerde verzoek. (
14
) Ten tweede was het van oordeel dat de aanvullende informatie die de producenten in de Unie binnen de periode van drie maanden hadden verstrekt, niet kon worden geacht slechts te zijn bedoeld als aanvulling op de in het oorspronkelijke verzoek uiteengezette bewijzen. (
15
)
21.
Het Gerecht is derhalve tot de slotsom gekomen dat de grieven van verzoeksters in eerste aanleg inzake schending van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 moesten worden aanvaard en dat de litigieuze verordening nietig diende te worden verklaard, zonder dat de overige grieven behoefden te worden onderzocht. (
16
)
IV. Procedure bij het Hof en conclusies van partijen
22.
In hun verzoekschriften in hogere voorziening, neergelegd ter griffie van het Hof op 4 en 14 september 2023, hebben Fertilizers Europe en de Commissie, in respectievelijk zaak C‑554/23 P en zaak C‑568/23 P, het Hof verzocht:
–
het bestreden arrest te vernietigen;
–
het beroep in eerste aanleg te verwerpen;
–
verzoeksters in eerste aanleg te verwijzen in de kosten.
23.
Bij beslissing van de president van het Hof van 9 oktober 2023 zijn de zaken C‑554/23 P en C‑568/23 P gevoegd voor de schriftelijke en de mondelinge behandeling en voor het arrest.
24.
Verzoeksters in eerste aanleg verzoeken het Hof:
–
de hogere voorziening af te wijzen en het bestreden arrest te bevestigen;
–
subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht;
–
rekwiranten te verwijzen in de kosten.
25.
In de onderhavige zaak heeft geen terechtzitting plaatsgevonden.
V. Beoordeling
26.
Ter staving van haar hogere voorziening in zaak C‑554/23 P voert Fertilizers Europe vier middelen aan. Zij betoogt met name aan dat:
–
het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat er toereikend bewijsmateriaal ter rechtvaardiging van de opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel moet zijn opgenomen in een verzoek dat vóór aanvang van de periode van drie maanden is ingediend, en niet pas in handen van de Commissie moet zijn wanneer zij een herzieningsprocedure inleidt;
–
het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036, gelezen in samenhang met artikel 5, leden 3 en 9, van die verordening, niet toelaat dat in het kader van een herzieningsverzoek na de aanvang van de periode van drie maanden nieuwe gegevens worden overgelegd;
–
het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de berekeningen van dumpingprijzen die Fertilizers Europe na aanvang van de periode van drie maanden aan de Commissie had verstrekt, nieuw bewijsmateriaal vormden en dat de Commissie zich in haar beslissing om een nieuw onderzoek in te leiden niet daarop mocht baseren;
–
het Gerecht een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan en de feiten en het bewijsmateriaal verkeerd heeft opgevat, door te oordelen dat uit de litigieuze verordening niet blijkt dat de Commissie van mening was dat het oorspronkelijke verzoek om een nieuw onderzoek in te leiden toereikend bewijsmateriaal bevatte dat de dumping na het vervallen van de maatregel waarschijnlijk zou voortduren.
27.
De Commissie voert op haar beurt, in zaak C‑568/23 P, twee middelen aan, waarvan het eerste een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 betreft, en het tweede een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 met betrekking tot de litigieuze verordening.
28.
Voor zover de vier door Fertilizers Europe aangevoerde middelen in hogere voorziening, gezien de daarin gebruikte specifieke argumenten, in wezen worden bestreken door de twee door de Commissie aangevoerde middelen, volg ik in mijn bespreking van de onderhavige zaak de opbouw van het betoog van de Commissie voor het Hof. Voorts is het van belang erop te wijzen dat het, bij een eventuele conclusie dat het eerste middel van de Commissie gegrond is, niet nodig is het tweede middel te onderzoeken, aangezien dit slechts subsidiair is aangevoerd.
Eerste middel: onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036
1. Argumenten van partijen
29.
De Commissie en Fertilizers Europe betogen dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat verordening 2016/1036 de beoordeling of er een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel moet worden ingeleid, beperkt tot de informatie die en het bewijsmateriaal dat de producenten in de Unie hebben overgelegd vóór het ingaan van de in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 bedoelde periode van drie maanden. Volgens hen blijkt uit de tweede alinea van die bepaling dat pas aan het vereiste van toereikendheid van het bewijs hoeft te zijn voldaan op het tijdstip van de beslissing om een nieuw onderzoek te openen. Gedurende de periode van drie maanden kan de Commissie derhalve alle aanvullende informatie opvragen die zij relevant acht om vast te stellen of er een nieuw onderzoek moet worden ingeleid.
30.
De Commissie en Fertilizers Europe betogen meer specifiek dat, anders dan het Gerecht in het bestreden arrest heeft geoordeeld, een letterlijke lezing van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 neutraal is met betrekking tot de vraag of de Commissie haar beoordeling van de toereikendheid van het bewijs moet beperken tot het verzoek zoals dit vóór de in dat artikel vastgelegde uiterste datum is ingediend. Die letterlijke lezing wordt voorts ondersteund door een contextuele uitlegging van verordening 2016/1036, en met name van artikel 5, leden 3 en 9, ervan, die moeten worden geacht van toepassing te zijn op de inleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel in de zin van artikel 11, lid 5, van die verordening. Ten slotte betogen beide partijen dat het doel van de termijn van drie maanden erin bestaat de producenten in de Unie te laten weten wanneer zij een verzoek moeten indienen, zodat de eventuele opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel in goede banen kan worden geleid en belanghebbenden hierover geïnformeerd kunnen worden. Huns inziens is het doel van deze termijn niet om de rechtszekerheid van marktdeelnemers op zodanige wijze te waarborgen dat deze een beperking inhoudt van de gegevens die de Commissie kan verzamelen om vast te stellen of het verzoek tot inleiding van een nieuw onderzoek terecht is.
31.
Verzoeksters in eerste aanleg bestrijden die argumenten. Huns inziens heeft het Gerecht de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, gelezen in samenhang met de tweede alinea daarvan, terecht aldus uitgelegd dat de vraag of er toereikend bewijs is om een nieuw onderzoek in te leiden, moet worden beantwoord aan de hand van het verzoek zoals dit uiterlijk drie maanden vóór het vervallen van de antidumpingmaatregel is ingediend. Volgens hen staat verordening 2016/1036 niet toe dat na die wettelijke termijn nieuw bewijsmateriaal wordt aangedragen. Tijdens deze periode van drie maanden mogen alleen toelichtingen en verduidelijkingen worden opgevraagd of ontvangen waarmee reeds vóór aanvang van die periode overgelegd bewijs beter kan worden begrepen of waarmee de toereikendheid ervan kan worden bevestigd. Zoals het Gerecht heeft geoordeeld, mag de aanvullende informatie daarentegen geen nieuwe argumenten of gegevens opleveren waarvan nog geen sprake was toen het verzoek om een nieuw onderzoek werd ingediend.
2. Analyse
32.
Met het eerste middel wordt het Hof verzocht vast te stellen of artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 de Commissie, bij de beoordeling of er een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel moet worden geopend, beperkt tot het bewijs dat de producenten in de Unie hebben opgenomen in hun tijdig, vóór aanvang van de in de vierde alinea van die bepaling genoemde periode ingediende verzoek, hooguit aangevuld met nadere informatie om dat bewijs te ondersteunen.
33.
Het is vaste rechtspraak van het Hof dat bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening moet worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt. (
17
) In het bestreden arrest heeft het Gerecht overwogen dat deze drie uitleggingsregels leiden tot de vaststelling dat producenten in de Unie volgens artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 vóór de aanvang van de periode van drie maanden, die geldt voor verzoeken om opening van een nieuw onderzoek, toereikend bewijs moeten aanleveren dat het vervallen van de betrokken maatregel waarschijnlijk voortzetting of herhaling van dumping en schade tot gevolg zal hebben.
34.
Artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036 bepaalt dat een antidumpingrecht slechts van toepassing blijft zolang en voor zover dit nodig is om de schadeveroorzakende invoer met dumping tegen te gaan. Voorts bepaalt artikel 11, lid 2, eerste alinea, van verordening 2016/1036 dat een definitieve antidumpingmaatregel vervalt, onder meer, vijf jaar na de datum van beëindiging van het meest recente nieuwe onderzoek, tenzij bij een nieuw onderzoek wordt vastgesteld dat het vervallen van de maatregelen waarschijnlijk tot een voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden. Een zodanig nieuw onderzoek wordt geopend op verzoek van of namens een bedrijfstak van de Unie, zoals in het onderhavige geval, dan wel op initiatief van de Commissie.
35.
Bovendien bepaalt artikel 11, lid 2, tweede alinea, van verordening 2016/1036 dat een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel alleen wordt geopend wanneer het verzoek voldoende bewijs bevat dat het vervallen van de antidumpingmaatregel waarschijnlijk tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zou leiden. Die bepaling beschrijft ook aan de hand van welke soorten bewijs die waarschijnlijkheid kan worden aangetoond. Artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 bepaalt vervolgens, in de tweede volzin daarvan, dat producenten in de Unie uiterlijk drie maanden vóór het einde van de vijfjarige geldigheidsperiode van een antidumpingmaatregel een verzoek om een nieuw onderzoek kunnen indienen. Die zin bevat voorts de woorden „overeenkomstig de tweede alinea”.
a) Tekstuele uitlegging
36.
Wat betreft de tekstuele uitlegging van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 zijn partijen het in wezen oneens over de betekenis die moet worden toegekend aan de hierboven aangehaalde term „overeenkomstig de tweede alinea” in de tweede volzin van de vierde alinea van die bepaling. Verzoeksters in eerste aanleg betogen, in navolging van het bestreden arrest, dat die verwijzing betekent dat de termijn van drie maanden, vóór aanvang waarvan producenten in de Unie om een onderzoek kunnen verzoeken, tevens van toepassing is op de voorwaarde betreffende de toereikendheid van het bewijsmateriaal waaraan dat verzoek moet voldoen om de opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel te rechtvaardigen. De Commissie en Fertilizers Europe zijn daarentegen van mening dat de bewoordingen van die bepalingen, zelfs in onderlinge samenhang gelezen, een dergelijke uitlegging simpelweg niet ondersteunen.
37.
Om te beginnen zij eraan herinnerd dat de term „overeenkomstig” („in accordance with”), in een normatieve handeling, meestal wordt gedefinieerd als „in lijn met” („in line with”) of „volgens” („following”) een bepaalde regel. (
18
) Wanneer een normatieve handeling bepaalt dat er iets „overeenkomstig” die specifieke regel moet worden gedaan, dan moet het worden gedaan op de manier die deze regel voorschrijft. (
19
)
38.
In artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 wordt de term „overeenkomstig” („in accordance with”) gebruikt achteraan in een zin die is gericht tot producenten in de Unie. Volgens die zin kunnen producenten in de Unie na de publicatie van een bericht in het Publicatieblad een verzoek tot een nieuw onderzoek indienen bij de Commissie; daarvoor wordt ook een specifieke uiterste datum gesteld en de afzonderlijke voorwaarde dat het indienen van het verzoek moet gebeuren volgens – „overeenkomstig” – het bepaalde in artikel 11, lid 2, tweede alinea, van verordening 2016/1036.
39.
De bron van de dubbelzinnigheid die tot de onenigheid tussen partijen leidt, is gelegen in het feit dat de eerste zin van de tweede alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, letterlijk genomen, geen voorwaarden opsomt waaraan producenten in de Unie moeten voldoen voor de indiening van een verzoek om een nieuw onderzoek. Deze zin, die is gericht tot de Commissie, beschrijft de wettelijke maatstaven waaraan de inleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel moet voldoen, en bepaalt in wezen dat die instelling op het tijdstip van inleiding van een dergelijk onderzoek in het bezit moet zijn van een verzoek dat toereikend bewijs bevat dat schadelijke dumping waarschijnlijk is. Het is derhalve lastig om vast te stellen hoe een verzoek om opening van een nieuw onderzoek precies moet worden ingediend overeenkomstig de eerste zin van de tweede alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036.
40.
Indien de bestanddelen van de tweede alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 moeten worden toegepast op de indiening van een verzoek door producenten in de Unie, kan daaruit niettemin worden afgeleid dat die producenten in hun verzoek moeten aanvoeren dat het vervallen van de betrokken antidumpingmaatregel waarschijnlijk zal leiden tot voortzetting of herhaling van schadelijke dumping. Zij zouden daartoe ook de in die bepaling opgesomde soorten bewijsmateriaal moeten aanvoeren. Mijns inziens kan bij lezing van de tweede alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 daaruit echter niet worden afgeleid dat producenten in de Unie al vóór aanvang van de in de vierde alinea vastgelegde periode van drie maanden moeten voldoen aan de vereisten die worden gesteld aan de toereikendheid van het bewijsmateriaal, aangezien deze vereisten alleen de Commissie aangaan op het moment dat zij besluit een onderzoek in te leiden. Naar mijn mening is voor een dergelijke uitlegging een extra hermeneutische stap nodig waarvoor de formulering van die alinea’s, bij gebreke van een meer expliciete uitlating dienaangaande, geen enkele steun biedt.
41.
Die opvatting wordt bevestigd door andere taalversies van verordening 2016/1036, die, zoals het Hof meerdere malen heeft geoordeeld, in aanmerking moeten worden genomen wanneer de formulering van een Unierechtelijke bepaling dubbelzinnig is of wanneer er verschillen bestaan tussen de diverse taalversies. (
20
) Zoals de Commissie en Fertilizers Europe opmerken, gebruikt de Spaanse taalversie van artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 bijvoorbeeld de zinssnede „en virtud de” (
21
) („uit hoofde van”) in plaats van de uitdrukking „in accordance with” in de Engelse versie. Met die formulering maakt de Spaanse taalversie duidelijk dat het in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 genoemde verzoek hetzelfde verzoek is als dat van de tweede alinea van die bepaling. Er volgt echter niet noodzakelijkerwijs uit dat producenten in de Unie een verzoek om een nieuw onderzoek bij het vervallen van een maatregel moeten indienen overeenkomstig de voorwaarden die in die tweede alinea worden omschreven, zodat niet kan worden geconcludeerd dat het vereiste inzake de toereikendheid van het bewijsmateriaal ook op dat tijdstip voor die producenten geldt.
42.
Ik ben derhalve niet overtuigd door het betoog van verzoeksters in eerste aanleg dat de tekstuele uitlegging van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, en met name van de tweede en de vierde alinea daarvan, ondubbelzinnig de conclusie van het Gerecht ondersteunt dat een door producenten in de Unie ingediend verzoek tot opening van een nieuw onderzoek reeds vóór de aanvang van de in die bepaling vastgelegde periode van drie maanden toereikend bewijs moet bevatten van de waarschijnlijkheid dat de schadelijke dumping wordt voortgezet of herhaald, en in het bijzonder dat dit zwaarwegend genoeg moet zijn om op grond van die bepalingen een nieuw onderzoek te openen. Die uitlegging leidt evenmin tot een duidelijke vaststelling dat de Commissie tijdens die periode van drie maanden de ontoereikendheid van het door die producenten overgelegde bewijsmateriaal niet zou kunnen verhelpen en dat elk verzoek aan hen van de Commissie om ter staving van hun stellingen meer bewijsmateriaal te verstrekken, slechts ondersteunende of aanvullende gegevens zou kunnen betreffen.
b) Contextuele uitlegging
43.
Gezien de dubbelzinnigheid van de hierboven besproken alinea’s is het nodig deze in hun context te bezien om de juiste betekenis ervan te bepalen, zoals de in punt 33 van deze conclusie aangehaalde rechtspraak vereist. Ook in dat opzicht zijn de standpunten van verzoeksters in eerste aanleg en rekwiranten diametraal tegengesteld aan elkaar. Terwijl eerstgenoemden betogen dat het Gerecht de context van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 op juiste wijze heeft uitgelegd, zijn de laatsten van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door andere relevante bepalingen van die verordening, met name artikel 5, leden 3 en 9, onvoldoende in aanmerking te nemen.
44.
Ik zou het Hof al meteen willen uitnodigen om bij de contextuele uitlegging van de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 de eerste en de derde alinea daarvan in aanmerking te nemen.
45.
Wat de eerste alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 betreft, bepaalt de laatste zin daarvan dat een nieuw onderzoek van een antidumpingmaatregel niet alleen op initiatief van producenten in de Unie, maar ook op initiatief van de Commissie kan plaatsvinden. De Commissie blijft aldus bevoegd om op eigen initiatief het nodige bewijs te verzamelen om een nieuw onderzoek in te leiden, zelfs na de in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 bepaalde uiterste datum, die alleen geldt voor verzoeken van producenten in de Unie.
46.
Vanuit een oogpunt van interne consistentie is een uitlegging volgens welke, enerzijds, de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 een termijn verbinden aan de onderzoeksbevoegdheden van de Commissie in het kader van verzoeken van producenten in de Unie, terwijl, anderzijds, de eerste alinea de Commissie in staat stelt om te allen tijde het benodigde bewijs te verzamelen om vast te stellen of zij een nieuw onderzoek zal inleiden, beslist aanvechtbaar.
47.
Verzoeksters in eerste aanleg brengen hiertegen in dat argumenten betreffende het ontbreken van een uiterste datum voor het verkrijgen van voldoende bewijs in de context van een onderzoek op eigen initiatief van de Commissie van de hand moeten worden gewezen, nu deze instelling het onderzoek wegens het vervallen van de litigieuze verordening niet op eigen initiatief heeft ingeleid. Wat dat aangaat, volstaat de opmerking dat het doel van een contextuele uitlegging van een bepaling nu juist is om verbanden te leggen met de overige bepalingen in dezelfde normatieve handeling (zelfs wanneer die niet van toepassing zijn op de zaak die aan de orde is) en de betekenis te vinden die over het geheel genomen de meeste harmonie en samenhang biedt. Daarom acht ik dit argument van verzoeksters in eerste aanleg niet ter zake doend.
48.
De derde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 bepaalt op haar beurt dat in de conclusies van de Commissie dat er een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel nodig is, terdege rekening moet worden gehouden met al het relevante, naar behoren gestaafde bewijsmateriaal met betrekking tot de vraag of het al dan niet waarschijnlijk is dat het vervallen van de maatregelen tot voortzetting of herhaling van dumping en schade zal leiden.
49.
Uit die bepaling blijkt duidelijk dat onderzoek van de Commissie in de context van een herzieningsprocedure erop gericht is om, in overeenstemming met het vereiste van artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036, te verzekeren dat een antidumpingmaatregel blijft gelden zolang dit nodig is om de schadeveroorzakende invoer met dumping tegen te gaan. Ook hier geldt dat de Commissie bij de uitoefening van die taak alleen al het relevante bewijs in aanmerking kan nemen indien zij – zelfs in temporeel opzicht – niet wordt beperkt ten aanzien van de gegevens die zij, als eerste stap, meent te moeten opvragen van producenten in de Unie om te kunnen vaststellen of zij een nieuw onderzoek zal inleiden.
50.
Bij deze terugkoppeling van de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 naar de eerste en de derde alinea van diezelfde bepaling, komt een meer samenhangende uitlegging naar voren, volgens welke de Commissie ook binnen de in de vierde alinea genoemde periode van drie maanden vóór het vervallen van de maatregel nog nieuw bewijsmateriaal kan opvragen bij producenten in de Unie wanneer zij van oordeel is dat die gegevens in hun oorspronkelijke verzoek moeten worden opgenomen om tot opening van een nieuw onderzoek te kunnen leiden.
51.
Deze vaststelling is bovendien in overeenstemming met de geest van andere bepalingen van verordening 2016/1036, die mijns inziens (anders dan is geoordeeld in het bestreden arrest) krachtens artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036 van toepassing geacht moeten worden op een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel. Volgens voornoemde bepaling zijn de bepalingen van de verordening betreffende procedures en onderzoeken, met uitzondering van die welke betrekking hebben op termijnen, van toepassing op alle herzieningsprocedures. Zoals de Commissie en Fertilizers Europe betogen, behoort daartoe ook artikel 5, leden 3 en 9, van verordening 2016/1036.
52.
In de eerste plaats zij eraan herinnerd dat artikel 5 van verordening 2016/1036, met het opschrift „Inleiding van de procedure”, in lid 3 ervan de wettelijke maatstaf vastlegt waaraan de Commissie moet voldoen bij haar beslissing of een klacht de inleiding van een oorspronkelijk onderzoek rechtvaardigt. Het bepaalt met name dat de Commissie, voor zover mogelijk, de juistheid en toereikendheid van het bij de klacht gevoegde bewijsmateriaal onderzoekt teneinde vast te stellen of dit voldoende is om tot de opening van een onderzoek over te gaan.
53.
Het Gerecht heeft in zijn rechtspraak, op grond van een uitlegging die zonder problemen door het Hof zou kunnen worden bekrachtigd, erkend (
22
) dat de Commissie zich volgens artikel 5, lid 3, van verordening 2016/1036 niet hoeft te beperken tot de informatie die wordt aangevoerd in de klacht. Die instelling blijft vrij om nieuwe aanvullende bewijzen en gegevens te verzamelen, ook van de klager, om te voldoen aan het in die bepaling omschreven criterium inzake de toereikendheid van het bewijs dat nodig is om een onderzoek in te leiden. (
23
)
54.
In dat verband is het van belang dat de Commissie, zowel in de context van een oorspronkelijke klacht als bij een verzoek om een herzieningsprocedure, bovenal onderzoekt of er toereikend bewijs is om de inleiding van een onderzoek te rechtvaardigen. In het eerste geval heeft de beoordeling van de toereikendheid van het overgelegde bewijs betrekking op het bestaan van dumping, schade en een oorzakelijk verband tussen de gestelde invoer met dumping en de gestelde schade. (
24
) Zoals hierboven reeds werd aangegeven, heeft de beoordeling in het tweede geval betrekking op de waarschijnlijkheid dat het vervallen van de antidumpingmaatregel zal resulteren in voortzetting of herhaling van dumping en schade. (
25
) Wanneer de Commissie een onderzoek heeft ingeleid en verricht, kan zij derhalve een nieuwe antidumpingmaatregel vaststellen (
26
) of een maatregel handhaven die op het punt staat te vervallen. (
27
)
55.
Zoals verzoeksters in eerste aanleg, in lijn met het bestreden arrest, terecht opmerken, heeft het Hof in zijn rechtspraak geoordeeld dat een herzieningsprocedure verschilt van een procedure voor een eerste onderzoek, waarop andere bepalingen van dezelfde verordening van toepassing zijn. (
28
) Gelet op de algemene structuur en de doelstellingen van verordening 2016/1036 zijn daarom niet alle bepalingen met betrekking tot het oorspronkelijke onderzoek bedoeld om te worden toegepast op de herzieningsprocedure. (
29
)
56.
Gelet op het bepaalde in artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036, dat als hoofddoel heeft om de bepalingen met betrekking tot het verloop van onderzoeken in beginsel van toepassing te verklaren op herzieningsprocedures, is er mijns inziens geen objectieve reden om de onderzoeksbevoegdheden waarover de Commissie beschikt met het oog op de inleiding van een dergelijke procedure te beperken in vergelijking met de bevoegdheden waarover zij met het oog op de inleiding van een eerste antidumpingsonderzoek kan beschikken. De enige factor die in dat opzicht relevant is, is dat de Commissie in beide gevallen moet beoordelen of een onderzoek moet worden ingeleid, hetgeen vereist dat zij over dezelfde onderzoeksbevoegdheden beschikt, met name betreffende de toereikendheid van het bewijs en de gegevens die zijn verstrekt in een klacht of een verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel.
57.
In de tweede plaats kan dezelfde conclusie worden bereikt wanneer artikel 5, lid 9, van verordening 2016/1036, dat het Gerecht niet van toepassing achtte op de zaak in eerste aanleg, in aanmerking wordt genomen. Het Gerecht was van oordeel dat die bepaling uitsluitend termijnen betreft en derhalve onder de in artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036 genoemde uitzondering viel.
58.
Artikel 5, lid 9, van verordening 2016/1036 schrijft de procedure voor die de Commissie moet volgen wanneer zij een klacht als bedoeld in artikel 5, lid 1, van die verordening ontvangt. Onderdeel van die procedure is onder meer dat de klager wordt geïnformeerd of de oorspronkelijke klacht al dan niet toereikend is.
59.
Het is waar dat artikel 5, lid 9, van verordening 2016/1036 specifiek bepaalt dat de Commissie deze informatie moet verstrekken binnen 45 dagen nadat de oorspronkelijke klacht is ingediend. De verwijzing naar de termijn die dan van toepassing is kan echter eenvoudig worden gescheiden van de verplichting uit hoofde van die bepaling om informatie te verstrekken. Zoals de Commissie terecht opmerkt, kan geen enkele andere bepaling van verordening 2016/1036 in feite als grondslag dienen voor die verplichting, hetgeen betekent dat artikel 5, lid 9, van verordening 2016/1036 de enige normatieve bron voor die verplichting is.
60.
Voor zover artikel 5, lid 9, van verordening 2016/1036 de Commissie toestaat om, wanneer zij de oorspronkelijke klacht ontoereikend acht, bij een klager nadere informatie op te vragen met het doel een onderzoek in te leiden, moet dus worden aangenomen dat zij een soortgelijke mogelijkheid heeft in het kader van de vaststelling of zij een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel zou moeten inleiden. Ik herhaal dat het Gerecht mijns inziens ten onrechte het tegengestelde heeft geconcludeerd. (
30
)
61.
Gelet op bovenstaande overwegingen kan de contextuele uitlegging van de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, en met name van de manier waarop deze alinea’s verband houden met andere relevante bepalingen van die verordening, mijns inziens licht werpen op de betekenis die daaraan moet worden toegekend. Die uitlegging pleit er in feite voor dat de Commissie zich bij de vaststelling of zij een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel moet openen, niet hoeft te beperken tot de gegevens in het oorspronkelijke verzoek dat producenten in de Unie hebben overgelegd vóór de aanvang van de in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 vastgelegde periode van drie maanden. De Commissie moet, integendeel, juist alle aanvullende informatie kunnen opvragen die zij relevant acht om vast te stellen of er een nieuw onderzoek moet worden ingeleid.
c) Teleologische uitlegging
62.
Hier moet worden nagegaan of de in de voorgaande punten van deze conclusie voorgestelde contextuele uitlegging ook toelaatbaar is op basis van een teleologische uitlegging van de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, waarbij het doel van nieuwe onderzoeken in verband met het vervallen van maatregelen en de doelstellingen van het bij de verordening in het leven geroepen stelsel in aanmerking worden genomen.
63.
In het bestreden arrest heeft het Gerecht in feite overwogen dat de uit artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 voortvloeiende uiterste datum tot doel heeft bij te dragen tot de rechtszekerheid. Het Gerecht heeft geoordeeld dat deze termijn enerzijds marktdeelnemers in staat stelt om tijdig te weten of de antidumpingmaatregelen waarschijnlijk zullen worden gehandhaafd. Anderzijds geeft die termijn de Commissie een passende periode om het bewijsmateriaal in een door producenten in de Unie vóór die uiterste datum ingediend verzoek om een nieuw onderzoek te beoordelen en zich ervan te vergewissen dat het bewijsmateriaal toereikend en relevant is, teneinde te voorkomen dat een antidumpingmaatregel ten onrechte na de voorgeschreven termijn wordt gehandhaafd.
64.
Als preliminaire opmerking breng ik in de herinnering dat de periode van drie maanden in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 oorspronkelijk was ingesteld bij artikel 11, lid 2, onder c), van verordening (EG) nr. 3283/94, in verband met de procedure die van toepassing is op de beoordeling van verzoeken tot herziening. (
31
) Alle partijen zijn het erover eens dat het een van de doelen van de invoering van die termijn was om ervoor te zorgen dat producenten in de Unie wisten wanneer een verzoek moest worden ingediend, zodat de beëindiging van de maatregelen of de inleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel op ordelijke wijze zou verlopen, en om belanghebbenden daarvan in kennis te stellen.
65.
Om die redenen heeft het Gerecht in het bestreden arrest terecht overwogen dat de termijn in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 de Commissie een passende periode biedt om het bewijsmateriaal in een verzoek om een nieuw onderzoek dat vóór de uiterste datum door of namens producenten in de Unie is ingediend te beoordelen en zich ervan te vergewissen dat het bewijsmateriaal toereikend en relevant is.
66.
Ik teken evenwel aan dat niets in verordening 2016/1036, in de totstandkomingsgeschiedenis of in latere wijzigingen ervan het argument staaft dat die verordening mede beoogde de rechtszekerheid voor marktdeelnemers te bevorderen door beperkingen te stellen aan de aard van de gegevens die de Commissie zou mogen verzamelen om vast te stellen of zij een verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel zal inwilligen.
67.
In dat verband zij in de eerste plaats erop gewezen dat, zoals de Commissie stelt, een door producenten in de Unie overgelegd verzoek om een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel met geen enkele belanghebbende wordt gedeeld totdat het bericht van opening van het onderzoek wordt gepubliceerd in het Publicatieblad, in overeenstemming met artikel 11, lid 5, van verordening 2016/1036. Dat betekent, ten eerste, dat de fase die voorafgaat aan de opening van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel niet op tegenspraak is en, ten tweede, dat de termijn van drie maanden niet kan worden geacht de bescherming van de rechten van verdediging van andere belanghebbenden tot doel te hebben. Die belanghebbenden worden tijdens de herzieningsprocedure zelf volledig in staat gesteld hun procedurele en inhoudelijke rechten uit te oefenen.
68.
In de tweede plaats maakt artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036 duidelijk, zoals kort is vermeld in punt 49 van deze conclusie, dat het voornaamste doel van de herzieningsprocedure erin bestaat te verzekeren dat een antidumpingmaatregel van kracht blijft wanneer dit noodzakelijk is om schadelijke dumping tegen te gaan. Die vaststelling is duidelijk in overeenstemming met het overkoepelende doel van verordening 2016/1036, die in artikel 1, lid 1, ervan, met het opschrift „Beginselen”, bepaalt dat een antidumpingrecht kan worden toegepast ten aanzien van ieder product waarvan het in het vrije verkeer brengen in de Europese Unie schade veroorzaakt. De Commissie zou de haar bij artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036 opgedragen taken, die in overeenstemming zijn met de internationale handelsregels, met name van de Wereldhandelsorganisatie, waarschijnlijk niet volledig kunnen uitoefenen indien vaststond dat de Commissie aan temporele beperkingen is onderworpen bij het verzamelen van informatie van producenten in de Unie. Geen enkele andere dwingende doelstelling, met name in verband met de ondernemingen waarop het onderzochte antidumpingrecht betrekking heeft, rechtvaardigt dat aan deze overweging wordt voorbijgegaan.
69.
Hieruit volgt dat, ook al kon het Gerecht terecht oordelen dat de in artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 vastgelegde termijn de Commissie een passende periode biedt om het bewijsmateriaal in een verzoek tot opening van een nieuw onderzoek te beoordelen, en dat deze instelling zich tijdens die periode ervan dient te vergewissen dat het bewijsmateriaal toereikend en relevant is, teneinde te voorkomen dat een antidumpingmaatregel ten onrechte na de voorgeschreven termijn wordt gehandhaafd, het Gerecht de doelstellingen die een herzieningsprocedure volgens artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036 moet nastreven, niet juist heeft beoordeeld. Het heeft met name blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat de in artikel 11, lid 2, vierde alinea, van verordening 2016/1036 vastgelegde periode van drie maanden beoogt de rechtszekerheid voor marktdeelnemers te verzekeren door beperkingen te stellen aan de aard van de informatie die de Commissie zou kunnen verzamelen om vast te stellen of een herzieningsprocedure moet worden ingeleid.
70.
Gelet op de in de bovenstaande punten voorgestelde teleologische analyse, ben ik van mening dat de doelstellingen van herzieningsprocedures, in het licht van artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036 en van artikel 11, lid 2, tweede en vierde alinea, daarvan, de conclusies uit de contextuele uitlegging van die bepalingen, als uiteengezet in punt 61 van deze conclusie, bevestigen.
3. Slotopmerkingen
71.
Uit het bovenstaande volgt dat geen van de regels die in de rechtspraak van het Hof zijn gegeven om de betekenis van een bepaling van Unierecht vast te stellen, de uitlegging ondersteunt die het Gerecht blijkens het bestreden arrest heeft gegeven aan de tweede en de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036.
72.
Daarom moet ik concluderen dat de Commissie, anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, terecht heeft vastgesteld dat zij, wanneer producenten in de Unie een verzoek voor een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van een maatregel hebben ingediend, volgens die bepalingen niet wordt beperkt in haar bevoegdheden om alle nadere informatie in te winnen die zij noodzakelijk acht om vast te stellen of zij een herzieningsprocedure dient in te leiden. De Commissie heeft in de litigieuze verordening tevens terecht vastgesteld dat het niet relevant was of aan het oorspronkelijke verzoek aanvullende informatie was toegevoegd, en dat zij op basis van het geconsolideerde verzoek tot opening van de herzieningsprocedure kon besluiten.
73.
Het eerste door de Commissie en Fertilizers Europe aangevoerde middel moet derhalve gegrond worden verklaard.
74.
Voorts vernietigt het Hof volgens artikel 61, lid 1, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie in geval van gegrondheid van het verzoek om hogere voorziening het arrest van het Gerecht. Het kan zelf de zaak afdoen wanneer deze in staat van wijzen is. Het kan deze ook voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht.
75.
Aangezien ik het Hof voorstel het eerste middel van de Commissie en Fertilizers Europe, waarmee zij stellen dat blijk is gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036, gegrond te verklaren, dient het bestreden arrest te worden vernietigd, zonder dat het tweede, subsidiair aangevoerde middel hoeft te worden onderzocht, dat betrekking heeft op de vraag of de door Fertilizers Europe verstrekte aanvullende informatie hoe dan ook kan worden aangemerkt als bevestigend of aanvullend ten aanzien van de informatie in het eerste verzoek.
76.
Voor zover verzoeksters in eerste aanleg ter staving van hun beroep tot nietigverklaring bij het Gerecht hebben aangevoerd dat de Commissie hoe dan ook ten onrechte heeft vastgesteld dat het geconsolideerde verzoek voldoende bewijs bevatte dat de dumping waarschijnlijk zou voortduren, en voor zover dat middel in eerste aanleg niet is onderzocht, is de zaak niet in staat van wijzen, zodat het Hof de onderhavige zaak niet zelf kan afdoen.
77.
Derhalve dient de zaak mijns inziens te worden terugverwezen naar het Gerecht en moet een beslissing over de kosten worden aangehouden.
VI. Conclusie
78.
In het licht van bovenstaande analyse geef ik het Hof in overweging:
–
het arrest van 5 juli 2023, Nevinnomysskiy Azot en NAKAzot/Commissie (T‑126/21, EU:T:2023:376) te vernietigen;
–
de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht;
–
de beslissing omtrent de kosten aan te houden.
(
1
)	Oorspronkelijke taal: Engels.
(
2
)	Hierna: „bestreden arrest”.
(
3
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2020/2100 van de Commissie van 15 december 2020 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2020, L 425, blz. 21; hierna: „litigieuze verordening”).
(
4
)	Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21), zoals gewijzigd (hierna: „verordening 2016/1036”).
(
5
)	Hierna: „verzoeksters in eerste aanleg”.
(
6
)	Hierna: „oorspronkelijk verzoek”.
(
7
)	Hierna: „geconsolideerd verzoek”.
(
8
)	Hierna: „bericht van opening”.
(
9
)	Bestreden arrest, punten 65‑68.
(
10
)	Bestreden arrest, punten 69 en 70.
(
11
)	Bestreden arrest, punten 76, 77 en 103.
(
12
)	Bestreden arrest, punten 71‑74.
(
13
)	Bestreden arrest, punten 78‑85 en 86‑92.
(
14
)	Bestreden arrest, punt 104.
(
15
)	Bestreden arrest, punt 136.
(
16
)	Bestreden arrest, punten 141 en 142.
(
17
)	Zie onder meer arrest van 16 november 2016, Hemming e.a. (C‑316/15, EU:C:2016:879, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
18
)	Zie Cambridge English Dictionary (2024), te vinden op https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/accordance?q=in+accordance+with.
(
19
)	Zie Collins Dictionary (2024), te vinden op https://www.collinsdictionary.com/dictionary/english/in-accordance-with#google_vignette.
(
20
)	Zie onder meer arrest van 17 januari 2023, Spanje/Commissie (C‑632/20 P, EU:C:2023:28, punt 42).
(
21
)	De Spaanse taalversie van de vierde alinea van artikel 11, lid 2, van verordening 2016/1036 bepaalt: „[…] los productores de la Unión podrán presentar una solicitud de reconsideración en virtud de lo dispuesto en el párrafo segundo por lo menos tres meses antes de la finalización del período de cinco años”.
(
22
)	Zie arrest van 15 december 2016, Gul Ahmed Textile Mills/Raad (T‑199/04 RENV, EU:T:2016:740).
(
23
)	Ibidem (punt 96).
(
24
)	Zie artikel 5, lid 2, van verordening 2016/1036.
(
25
)	Zie artikel 11, lid 2, tweede alinea, van verordening 2016/1036.
(
26
)	Zie artikel 9 van verordening 2016/1036.
(
27
)	Zie artikel 11 van verordening 2016/1036.
(
28
)	Arrest van 11 februari 2010, Hoesch Metals and Alloys GmbH (C‑373/08, EU:C:2010:68, punten 65 en 66).
(
29
)	Ibidem (punt 77).
(
30
)	Ik dien hieraan in het kort toe te voegen dat, zoals volgt uit bovenstaande punten van deze conclusie, de Uniewetgever de Commissie bij een verzoek tot opening van een nieuw onderzoek een langere periode toekent om vast te stellen of het bewijsmateriaal toereikend is – te weten 90 dagen – dan bij een verzoek om een oorspronkelijk onderzoek – te weten 45 dagen. Omwille van de interne samenhang valt te overwegen dat de Commissie over ten minste dezelfde bevoegdheden voor de beoordeling van de toereikendheid van het bewijsmateriaal moet beschikken in het kader van een herzieningsprocedure als in het kader van het oorspronkelijke onderzoek, en zeker niet over minder bevoegdheden. Een zodanig verschil in de duur van de respectieve perioden, dat niet valt te rechtvaardigen louter op grond van de specifieke procedure voor een nieuw onderzoek krachtens artikel 11, lid 6, van verordening 2016/1036, zoals verzoeksters in eerste aanleg wel voorstaan, zou anders iedere logica ontberen.
(
31
)	Verordening van de Raad van 22 december 1994 inzake beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1994, L 349, blz. 1).