62015TJ0381(02)_RES
Υπόθεση T‑381/15 RENV
International Management Group (IMG)
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (ένατο πενταμελές τμήμα) της 4ης Σεπτεμβρίου 2024
«Εξωσυμβατική ευθύνη – Δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης – Εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με έμμεση διαχείριση από διεθνή οργανισμό – Απόφαση περί μη αναγνωρίσεως σε νομικό πρόσωπο του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού – Κατάφωρη παράβαση κανόνα δικαίου που απονέμει δικαιώματα σε ιδιώτες – Υποχρέωση επιμέλειας – Υλική ζημία – Απώλεια ευκαιρίας σύναψης με την Επιτροπή συμβάσεων έμμεσης διαχείρισης με την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού και είσπραξης των αντίστοιχων διοικητικών εξόδων – Αιτιώδης συνάφεια – Απαίτηση ύπαρξης άμεσης και βέβαιης αιτιώδους συνάφειας – Η διαπιστωθείσα παρανομία δεν επηρεάζει την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού, η οποία απαιτείται για την αποζημίωση – Επέλευση γεγονότος μεταγενέστερου της παράνομης πράξης το οποίο είναι δυνατόν να ληφθεί υπόψη από τον δικαστή της Ένωσης – Απόφαση αναδρομικής ισχύος με την οποία διαπιστώνεται η έλλειψη, κατά την κρίσιμη περίοδο, της ιδιότητας του διεθνούς οργανισμού, η οποία απαιτείται για την αποζημίωση»
Ένδικη διαδικασία – Απόφαση του Δικαστηρίου που δεσμεύει το Γενικό Δικαστήριο – Προϋποθέσεις – Αναπομπή κατόπιν αναιρέσεως – Νομικά ζητήματα που έχουν επιλυθεί οριστικά από το Δικαστήριο κατ’ αναίρεση – Δεδικασμένο – Περιεχόμενο
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 61, εδ. 2· Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, άρθρο 215)
(βλ. σκέψεις 27, 28)
Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Έλλειψη νομιμότητας – Κατάφωρη παράβαση του δικαίου της Ένωσης – Παράβαση από την Επιτροπή της υποχρέωσης επιμέλειας στο πλαίσιο της εξέτασης του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού – Έκδοση απόφασης που στερείται προδήλως νομικής και πραγματικής αιτιολόγησης
(Άρθρο 340, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 37-43)
Προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δημοσιονομικός κανονισμός – Εκτέλεση του προϋπολογισμού – Εκτέλεση με έμμεση διαχείριση – Ειδική διαδικασία ισχύουσα μόνον για τους διεθνείς οργανισμούς – Παράνομη απόφαση με την οποία η Επιτροπή αρνείται σε μια οντότητα τη σύναψη συμβάσεων έμμεσης διαχείρισης λόγω αμφιβολιών σχετικά με το καθεστώς της οντότητας ως διεθνούς οργανισμού – Απώλεια ευκαιρίας σύναψης των εν λόγω συμβάσεων και είσπραξης οικονομικής αντιστάθμισης για τις έμμεσες δαπάνες – Επιτρεπτό
(Κανονισμός 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 58 § 1, στοιχείο γʹ, σημείο ii, και 60 § 2)
(βλ. σκέψεις 47-50)
Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Έλλειψη νομιμότητας – Ζημία – Αιτιώδης συνάφεια – Παράνομη απόφαση με την οποία η Επιτροπή αρνείται σε μια οντότητα τη σύναψη συμβάσεων έμμεσης διαχείρισης λόγω αμφιβολιών σχετικά με το καθεστώς της οντότητας ως διεθνούς οργανισμού – Παράβαση της υποχρεώσεως επιμέλειας – Η διαπιστωθείσα παρανομία δεν επηρεάζει την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού, η οποία απαιτείται για την αποζημίωση – Έλλειψη άμεσης και βέβαιης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παρανομίας αυτής και της προβαλλόμενης ζημίας – Απόρριψη της αγωγής αποζημιώσεως στο σύνολό της
(Άρθρο 340, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 58-66, 84)
Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Έλλειψη νομιμότητας – Ζημία – Αιτιώδης συνάφεια – Παράνομη απόφαση με την οποία η Επιτροπή αρνείται σε μια οντότητα τη σύναψη συμβάσεων έμμεσης διαχείρισης λόγω αμφιβολιών σχετικά με το καθεστώς της οντότητας ως διεθνούς οργανισμού – Απόφαση αναδρομικής ισχύος με την οποία διαπιστώνεται η έλλειψη, κατά την κρίσιμη περίοδο, της ιδιότητας του διεθνούς οργανισμού – Απουσία πραγματικής και βεβαίας ζημίας – Απόρριψη της αγωγής αποζημιώσεως στο σύνολό της
(Άρθρο 340, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 67-69, 84)
Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Έλλειψη νομιμότητας – Εκτίμηση του παράνομου χαρακτήρα της πράξεως ή της συμπεριφοράς του θεσμικού οργάνου – Υποχρέωση συνεκτίμησης των υφιστάμενων κατά τον χρόνο έκδοσης της εν λόγω πράξεως ή εκδήλωσης της εν λόγω συμπεριφοράς νομικών και πραγματικών στοιχείων
(Άρθρο 340, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 74, 75)
Εξωσυμβατική ευθύνη – Προϋποθέσεις – Έλλειψη νομιμότητας – Ζημία – Αιτιώδης συνάφεια – Εκτίμηση – Δυνατότητα του δικαστή της Ένωσης να λάβει υπόψη νομικά και πραγματικά στοιχεία μεταγενέστερα της έκδοσης της παράνομης πράξης ή της εκδήλωσης της παράνομης συμπεριφοράς
(Άρθρο 340, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 76-79)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο σε πενταμελή σύνθεση, απορρίπτει ως αβάσιμη την αγωγή αποζημιώσεως που άσκησε η International Management Group (IMG) με αίτημα την αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 8ης Μαΐου 2015, να μη συνάψει πλέον μαζί της νέα σύμβαση ανάθεσης αρμοδιοτήτων με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης που προέβλεπε η τότε ισχύουσα δημοσιονομική νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
1
) υπέρ των διεθνών οργανισμών, μέχρις ότου διευκρινιστεί οριστικώς το νομικό της καθεστώς (στο εξής: απόφαση της 8ης Μαΐου 2015). Με την απόφασή του, το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα διεθνούς οργανισμού στον οποίο η Επιτροπή αρνείται παρανόμως τη σύναψη σύμβασης ανάθεσης αρμοδιοτήτων για τη διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης να ζητήσει αποζημίωση για την απώλεια ευκαιρίας σύναψης τέτοιας σύμβασης.
Η ενάγουσα, International Management Group (IMG) (στο εξής: ενάγουσα), ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1994 ούτως ώστε τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί που συμμετέχουν στην ανασυγκρότηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης να έχουν στη διάθεσή τους προς τούτο μια οντότητα ειδικού σκοπού.
Στις 7 Νοεμβρίου 2013 η Επιτροπή εξέδωσε την εκτελεστική απόφαση σχετικά με το πρόγραμμα ετήσιας δράσης του 2013 για τη Μιανμάρ/Βιρμανία (
2
) που πρόκειται να χρηματοδοτηθεί από τον γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάσει του κανονισμού 966/2012 (
3
). Η απόφαση αυτή προέβλεπε, μεταξύ άλλων, πρόγραμμα αναπτύξεως του εμπορίου, το κόστος του οποίου έπρεπε να χρηματοδοτηθεί από την Ένωση, ενώ το πρόγραμμα έπρεπε να υλοποιηθεί υπό καθεστώς από κοινού διαχείρισης με την ενάγουσα.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2014 η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) ενημέρωσε την Επιτροπή ότι είχε κινήσει διαδικασία έρευνας σχετικά με το νομικό καθεστώς της ενάγουσας. Με την τελική της έκθεση, η OLAF έκρινε, εν συνόψει, ότι η ενάγουσα δεν αποτελούσε διεθνή οργανισμό κατά την έννοια των κανονισμών 1605/2002 (
4
) και 966/2012.
Τέλος, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 με την οποία αποφάσισε ότι, έως ότου υπάρξει απόλυτη βεβαιότητα σχετικά με το νομικό καθεστώς της ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, οι υπηρεσίες της Επιτροπής δεν επρόκειτο να συνάψουν πλέον με αυτή νέα σύμβαση αναθέσεως αρμοδιοτήτων με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης που προβλέπει ο κανονισμός 966/2012.
Η ενάγουσα άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή-αγωγή με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015 και την αποκατάσταση των ζημιών που υπέστη από την απόφαση αυτή. Κατόπιν απόρριψης της προσφυγής-αγωγής, με την απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 2017, IMG κατά Επιτροπής (
5
), η ενάγουσα άσκησε αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Με απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (
6
), το Δικαστήριο αναίρεσε την προαναφερθείσα απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και ακύρωσε την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 της Επιτροπής, ανέπεμψε δε την υπόθεση T‑381/15 ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της αγωγής αποζημιώσεως της ενάγουσας σχετικά με τις ζημίες που ισχυρίζεται ότι υπέστη από την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015.
Με απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (
7
), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή αποζημιώσεως της ενάγουσας. Η ενάγουσα άσκησε αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου.
Στις 8 Ιουνίου 2021 η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση με την οποία αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην ενάγουσα, αναδρομικώς από τις 16 Δεκεμβρίου 2014 (
8
), το καθεστώς διεθνούς οργανισμού που προβλέπεται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης για την εκτέλεση κονδυλίων της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης (στο εξής: απόφαση της 8ης Ιουνίου 2021).
Με απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (
9
), το Δικαστήριο αναίρεσε εν μέρει την αρχική απόφαση και ανέπεμψε την υπόθεση T‑381/15 RENV ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του αιτήματος αποζημιώσεως της ενάγουσας για την υλική ζημία που υποστηρίζει ότι της προκάλεσε η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, κατόπιν αναιρέσεως αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου από το Δικαστήριο και αναπομπής της υποθέσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το Γενικό Δικαστήριο επιλαμβάνεται της υποθέσεως δυνάμει της αποφάσεως του Δικαστηρίου (
10
) και οφείλει να αποφανθεί επί του συνόλου των αιτημάτων του ασκήσαντος το ένδικο βοήθημα, εξαιρουμένων εκείνων που καλύπτονται από τα σημεία του διατακτικού της αρχικής αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που δεν αναιρέθηκαν από το Δικαστήριο και από το σκεπτικό που συνιστά το αναγκαίο θεμέλιο των εν λόγω σημείων, καθόσον τα μέρη αυτά της αποφάσεως έχουν αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου (
11
).
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει εκ προοιμίου ότι η θεμελίωση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων, συγκεκριμένα δε την ύπαρξη κατάφωρης παράβασης κανόνα δικαίου ο οποίος αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράβασης της υποχρέωσης που υπέχει το όργανο που εξέδωσε την πράξη και της ζημίας που υπέστησαν οι ζημιωθέντες.
Πρώτον, όσον αφορά την προϋπόθεση περί κατάφωρης παραβάσεως κανόνα δικαίου ο οποίος αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι η Επιτροπή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όταν ασκεί την αρμοδιότητα που της έχει ανατεθεί για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με την μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης, η οποία παρέχει στο εν λόγω θεσμικό όργανο τη δυνατότητα να αναθέτει καθήκοντα εκτέλεσης του προϋπολογισμού σε διεθνείς οργανισμούς (
12
). Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο υπογραμμίζει επίσης ότι η υποχρέωση επιμέλειας, η οποία είναι συμφυής με την αρχή της χρηστής διοικήσεως (
13
) και έχει γενικώς εφαρμογή στη δράση της Διοίκησης της Ένωσης στις σχέσεις της με το κοινό, επιβάλλει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να ενεργούν με επιμέλεια και προσοχή εξετάζοντας όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως.
Εν προκειμένω, από την αναιρετική απόφαση (
14
) προκύπτει ότι το Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη κατάφωρης παραβάσεως της υποχρεώσεως επιμέλειας που υπείχε η Επιτροπή κατά την έκδοση της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015, παρέβη την υποχρέωση επιμέλειας που υπείχε και, ως εκ τούτου, υπέπεσε σε κατάφωρη παραβίαση του δικαίου της Ένωσης ικανή να θεμελιώσει την ευθύνη της.
Δεύτερον, κάθε ζημία της οποίας ζητείται η αποκατάσταση στο πλαίσιο αγωγής λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης δυνάμει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει να είναι πραγματική και βέβαιη. Επιπλέον, προκειμένου να μπορεί να στοιχειοθετηθεί εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης, η ζημία πρέπει να προκύπτει κατά τρόπο αρκούντως άμεσο από την παράνομη συμπεριφορά των θεσμικών οργάνων.
Σε κάθε περίπτωση, εναπόκειται στον διάδικο που επικαλείται την ύπαρξη εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης να προσκομίσει πειστικά αποδεικτικά στοιχεία ως προς την ύπαρξη και την έκταση της ζημίας που προβάλλει καθώς και ως προς την ύπαρξη αρκούντως άμεσου αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του οικείου οργάνου και της προβαλλόμενης ζημίας. Εξάλλου, η ύπαρξη πραγματικής και βεβαίας ζημίας δεν μπορεί να εξετάζεται κατά τρόπο αφηρημένο από τον δικαστή της Ένωσης, αλλά πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των συγκεκριμένων πραγματικών περιστάσεων που χαρακτηρίζουν κάθε περίπτωση που υποβάλλεται στην κρίση του.
Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, όταν η Επιτροπή αρνείται παρανόμως να συνάψει με διεθνή οργανισμό σύμβαση αναθέσεως αρμοδιοτήτων με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης, είναι δυνατόν ο οικείος οργανισμός να υποστεί, λόγω αυτού, ζημία η οποία αντιστοιχεί στην απώλεια της ευκαιρίας επίτευξης της εν λόγω ανάθεσης. Πλην όμως, ο ολοσχερής αποκλεισμός της δυνατότητας αποζημιώσεως της απώλειας ευκαιρίας συνάψεως συμβάσεως αναθέσεως αρμοδιοτήτων με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης δεν μπορεί να γίνει δεκτός σε περίπτωση παραβάσεως του δικαίου της Ένωσης, δεδομένου ότι, ειδικά όσον αφορά διαφορά οικονομικής φύσεως, ο ολοσχερής αυτός αποκλεισμός της απώλειας ευκαιρίας θα μπορούσε να καταστήσει πρακτικώς ανέφικτη την αποκατάσταση της ζημίας.
Επομένως, από τις προεκτεθείσες εκτιμήσεις προκύπτει ότι, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, όταν η Επιτροπή αρνείται παρανόμως να συνάψει σύμβαση αναθέσεως αρμοδιοτήτων με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης με διεθνή οργανισμό, ο οικείος οργανισμός μπορεί να ζητήσει την αποκατάσταση της ζημίας που αντιστοιχεί όχι στην οικονομική αντιστάθμιση των έμμεσων δαπανών που θα συνεπαγόταν η εφαρμογή μιας τέτοιας συμβάσεως, αλλά στην απώλεια της ευκαιρίας να ληφθεί μια τέτοια αντιστάθμιση.
Συναφώς, όσον αφορά, πρώτον, το ζήτημα της υπάρξεως αρκούντως άμεσης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του παράνομου χαρακτήρα της απόφασης της 8ης Μαΐου 2015 και της απώλειας ευκαιρίας που επικαλείται η ενάγουσα, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η παρανομία της απόφασης συνίσταται στην παράβαση της υποχρεώσεως επιμέλειας που υπείχε η Επιτροπή κατά την άσκηση της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει. Πλην όμως, η παρανομία που απορρέει, κατά την έκδοση αποφάσεως από θεσμικό όργανο της Ένωσης, από την παράβαση της υποχρεώσεως επιμέλειας δεν επηρεάζει κατ’ ανάγκην το βάσιμο της οικείας αποφάσεως. Τούτο συμβαίνει στην περίπτωση του παράνομου χαρακτήρα της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015.
Συγκεκριμένα, από την αναιρετική απόφαση (
15
) προκύπτει ότι η διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015 ουδόλως συνεπαγόταν υποχρέωση της Επιτροπής να αναγνωρίσει στην ενάγουσα το καθεστώς του διεθνούς οργανισμού το οποίο διεκδικούσε, ενώ η αναγνώριση αυτή συνιστούσε, σύμφωνα με τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης και στην περίπτωση της ενάγουσας, υποχρεωτική προϋπόθεση προκειμένου να μπορέσει η ενάγουσα να συνεχίσει την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης και, ως εκ τούτου, προκειμένου το Γενικό Δικαστήριο να είναι σε θέση να διαπιστώσει, στο πλαίσιο της υπό κρίση αγωγής αποζημιώσεως, ότι η ενάγουσα αποδεικνύει απώλεια ευκαιρίας να συνάψει με την Επιτροπή νέες συμβάσεις διαχείρισης με την εν λόγω μέθοδο.
Κατά συνέπεια, η παράβαση της υποχρεώσεως επιμέλειας την οποία ενέχει η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως άμεση και βέβαιη αιτία της οικονομικής ζημίας που επικαλείται η ενάγουσα, ήτοι της απώλειας της ευκαιρίας να συνάψει, μετά την ημερομηνία αυτή, ως διεθνής οργανισμός, νέες συμβάσεις αναθέσεως της διαχείρισης του προϋπολογισμού της Ένωσης σύμφωνα με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης και να εισπράξει τα ποσά που προβλέπονται ως αντιστάθμιση των εμμέσων δαπανών.
Όσον αφορά, δεύτερον, το ζήτημα αν η προβαλλόμενη από την ενάγουσα ζημία είναι πραγματική και βέβαιη, από την απόφαση της 8ης Ιουνίου 2021, τη νομιμότητα της οποίας επιβεβαίωσε το Γενικό Δικαστήριο με απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2024, IMG κατά Επιτροπής (
16
), απορρίπτοντας ως αβάσιμη την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η ενάγουσα κατά της ως άνω αποφάσεως, προκύπτει ότι η ενάγουσα δεν μπορεί να διεκδικήσει το καθεστώς διεθνούς οργανισμού από τις 16 Δεκεμβρίου 2014.
Επομένως, η ενάγουσα, δεδομένου ότι, σύμφωνα με την απόφαση της 8ης Ιουνίου 2021, δεν πληρούσε, κατά την ημερομηνία εκδόσεως της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015 και μετά από αυτήν, την προβλεπόμενη από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης προϋπόθεση να διαθέτει το καθεστώς διεθνούς οργανισμού, δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να συνεχίσει την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης σύμφωνα με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης και να εισπράξει, κατά συνέπεια, τα ποσά που προβλέπονται ως αντιστάθμιση των εμμέσων δαπανών.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η υπό κρίση αγωγή αποζημιώσεως, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι η ενάγουσα αποτελούσε διεθνή οργανισμό κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης και, υπό την ιδιότητα αυτή, είχε σοβαρή πιθανότητα να συνεχίσει την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης σύμφωνα με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
Η ακύρωση αποφάσεως από τον δικαστή της Ένωσης δεν συνεπάγεται δικαίωμα αποζημιώσεως για την οικονομική ζημία που επικαλείται ο αποδέκτης της αποφάσεως αν, μετά την ακυρωτική δικαστική απόφαση, το οικείο θεσμικό όργανο εκδώσει αναδρομική απόφαση με ταυτόσημο διατακτικό και αν ο δικαστής της Ένωσης κρίνει ότι το διατακτικό της νέας αυτής αποφάσεως του θεσμικού οργάνου είναι νόμιμο.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002 του Συμβουλίου (ΕΕ 2012, L 298, σ. 1).
(
2
)	Εκτελεστική απόφαση C(2013) 7682 final.
(
3
)	Άρθρο 84 του κανονισμού 966/2012
(
4
)	Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2002, για τη θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 2002, L 248, σ. 1).
(
5
)	Απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 2017, IMG κατά Επιτροπής (T‑381/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:57).
(
6
)	Απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C‑183/17 P και C‑184/17 P, EU:C:2019:78).
(
7
)	Απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T‑381/15 RENV, στο εξής: αρχική απόφαση, EU:T:2020:406).
(
8
)	Κατά την ημερομηνία αυτή, στις 16 Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή αποφάσισε να αναθέσει την υλοποίηση, με έμμεση διαχείριση, του προγράμματος ανάπτυξης του εμπορίου που προβλεπόταν στην προαναφερθείσα εκτελεστική απόφαση σε άλλον οργανισμό και όχι στην ενάγουσα.
(
9
)	Απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C‑619/20 P και C‑620/20 P, στο εξής: αναιρετική απόφαση, EU:C:2022:722).
(
10
)	Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 215 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
(
11
)	Κατά το άρθρο 61, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε περίπτωση αναπομπής, το Γενικό Δικαστήριο δεσμεύεται ως προς τα νομικά ζητήματα που έχουν επιλυθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου.
(
12
)	Σύμφωνα με το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 966/2012 και το άρθρο 62 του δημοσιονομικού κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1).
(
13
)	Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
(
14
)	Σκέψεις 189 έως 194 της αναιρετικής αποφάσεως.
(
15
)	Ιδίως από τις σκέψεις 113 και 156 της αναιρετικής αποφάσεως.
(
16
)	Απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2024, IMG κατά Επιτροπής (Τ-509/21, EU:T:2024:590).