62024CJ0453
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 22ας Ιανουαρίου 2026 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Απόφαση-πλαίσιο 2005/214/ΔΕΥ – Αμοιβαία αναγνώριση χρηματικών ποινών – Άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ– Λόγος άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης – Ενημέρωση του ενδιαφερομένου σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει – Άρθρο 7, παράγραφος 3 – Υποχρέωση διαβούλευσης με την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους έκδοσης»
Στην υπόθεση C‑453/24 [Hadenov] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Sofiyski gradski sad (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Σόφιας, Βουλγαρία) με απόφαση της 26ης Ιουνίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 26 Ιουνίου 2024, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης κατά του
BC,
παρισταμένης της:
Sofiyska gradska prokuratura,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Jürimäe (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του δευτέρου τμήματος, F. Schalin, M. Gavalec και Z. Csehi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Richard de la Tour
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους M. Wasmeier και I. Zaloguin,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 3ης Ιουλίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
H αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6 και του άρθρου 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως‑πλαισίου 2005/214/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 24ης Φεβρουαρίου 2005, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης επί χρηματικών ποινών (ΕΕ 2005, L 76, σ. 16), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση‑πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 (ΕΕ 2009, L 81, σ. 24) (στο εξής: απόφαση‑πλαίσιο 2005/214).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας που κίνησε η Bezirkshauptmannschaft Neusiedl am See (διοικητική αρχή της περιφέρειας Neusiedl am See, Αυστρία) (στο εξής: BHM) με σκοπό την αναγνώριση και την εκτέλεση, στη Βουλγαρία, χρηματικής ποινής η οποία επιβλήθηκε στον BC, Βούλγαρο υπήκοο, λόγω μη πληρωμής διοδίων αυτοκινητοδρόμου στην Αυστρία.
Το νομικό πλαίσιο
3
Οι αιτιολογικές σκέψεις 1, 2, 4 και 5 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 έχουν ως εξής:
«(1)
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε στις 15 και 16 Οκτωβρίου 1999, ενέκρινε την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης η οποία θα πρέπει να καταστεί ο ακρογωνιαίος λίθος της δικαστικής συνεργασίας τόσο σε αστικές όσο και σε ποινικές υποθέσεις στα πλαίσια της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης.
(2)
Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης θα πρέπει να ισχύει και για τις χρηματικές ποινές που επιβάλλονται από δικαστικές ή διοικητικές αρχές προς διευκόλυνση της εκτέλεσης των ποινών αυτών σε άλλο κράτος μέλος από εκείνο στο οποίο επεβλήθησαν οι ποινές.
[...]
(4)
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο θα πρέπει να καλύπτει και τις χρηματικές ποινές που επιβάλλονται για παραβάσεις οδικής κυκλοφορίας.
(5)
Η παρούσα απόφαση-πλαίσιο σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα και τηρεί τις αρχές που αναγνωρίζονται από το άρθρο 6 [ΣΕΕ] και εκφράζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης […]».
4
Το άρθρο 1 της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο επιγράφεται «Ορισμοί», προβλέπει τα ακόλουθα:
«Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης-πλαισίου:
α)
ως “απόφαση” νοείται η οριστική απόφαση που επιβάλλει χρηματική ποινή σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, εφόσον ελήφθη:
[...]
iii)
από μη δικαστική αρχή του κράτους έκδοσης, επί πράξεων οι οποίες, βάσει του εθνικού δικαίου του κράτους έκδοσης, τιμωρούνται ως παραβάσεις των κανόνων δικαίου, με την προϋπόθεση ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο είχε την ευκαιρία να δικαστεί από δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία ειδικά σε ποινικές υποθέσεις,
[...]
[...]».
5
Το άρθρο 4 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαβίβαση αποφάσεων και προσφυγή στην κεντρική αρχή», ορίζει τα εξής:
«1.   Οι αποφάσεις, συνοδευόμενες από πιστοποιητικό, όπως αυτό προβλέπεται στο παρόν άρθρο, μπορούν να διαβιβάζονται στις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους, όπου το φυσικό ή νομικό πρόσωπο εναντίον του οποίου έχει απαγγελθεί η καταδικαστική απόφαση διαθέτει περιουσιακά στοιχεία ή εισόδημα και έχει τη συνήθη διαμονή του ή, εάν πρόκειται για νομικό πρόσωπο, την έδρα του.
2.   Το πιστοποιητικό, υπόδειγμα του οποίου περιέχεται στο παράρτημα, πρέπει να φέρει υπογραφή και το περιεχόμενό του να πιστοποιείται ως ακριβές από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης.
[...]»
6
Το άρθρο 6 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 φέρει τον τίτλο «Αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων» και έχει ως εξής:
«Οι αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης αναγνωρίζουν χωρίς άλλη διατύπωση κάθε απόφαση η οποία διαβιβάζεται κατά το άρθρο 4 και λαμβάνουν πάραυτα τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεσή της, εκτός εάν η αρμόδια αρχή αποφασίσει να προβάλει έναν από τους λόγους μη αναγνώρισης ή μη εκτέλεσης που προβλέπει το άρθρο 7.»
7
Το άρθρο 7 της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Λόγοι άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης», προβλέπει τα ακόλουθα:
«1.   Οι αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης δύνανται να αρνηθούν να αναγνωρίσουν και να εκτελέσουν την απόφαση εάν το προβλεπόμενο στο άρθρο 4 πιστοποιητικό δεν προσκομισθεί, είναι ελλιπές ή προδήλως δεν αντιστοιχεί στην απόφαση.
2.   Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται επίσης να αρνηθεί να αναγνωρίσει και να εκτελέσει την απόφαση εάν αποδειχθεί ότι:
[...]
ζ)
όταν, σύμφωνα με το πιστοποιητικό που προβλέπεται στο άρθρο 4, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο, σε περίπτωση γραπτής διαδικασίας, δεν ενημερώθηκε σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, προσωπικά ή μέσω αντιπροσώπου αρμόδιου σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με τις προθεσμίες του ένδικου αυτού μέσου·
[...]
3.   Στις περιπτώσεις που προβλέπονται από την παράγραφο 1 και την παράγραφο 2 στοιχεία γ), ζ), θ) και ι), η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, προτού αποφασίσει ότι δεν θα αναγνωρίσει και δεν θα εκτελέσει μια απόφαση, εν όλω ή εν μέρει, διαβουλεύεται, με κάθε κατάλληλο μέσο, με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης και της ζητεί, κατά περίπτωση, να παράσχει αμελλητί τυχόν αναγκαίες πληροφορίες.»
8
Το άρθρο 9 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Νομοθεσία που διέπει την εκτέλεση», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Με την επιφύλαξη της παραγράφου 3 του παρόντος άρθρου και του άρθρου 10, η εκτέλεση της απόφασης διέπεται από τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης όπως ακριβώς οι χρηματικές ποινές του κράτους αυτού. Οι αρχές του κράτους εκτέλεσης είναι αποκλειστικώς αρμόδιες να αποφασίσουν σχετικά με τη διαδικασία εκτέλεσης και να προσδιορίσουν όλα τα σχετικά μέτρα, περιλαμβανομένων των λόγων διακοπής της εκτέλεσης.»
9
Το άρθρο 12 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου επιγράφεται «Διακοπή εκτέλεσης» και έχει ως εξής:
«1.   Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ενημερώνει πάραυτα την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης περί αποφάσεων ή μέτρων, συνεπεία των οποίων η απόφαση παύει να είναι εκτελεστή ή να εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κράτους εκτέλεσης για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
2.   Το κράτος εκτέλεσης διακόπτει την εκτέλεση της απόφασης μόλις η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης το πληροφορήσει ότι έλαβε τέτοια απόφαση ή μέτρο.»
10
Το άρθρο 20 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, το οποίο φέρει τον τίτλο «Εφαρμογή», προβλέπει στην παράγραφο 3 τα ακόλουθα:
«Όταν το πιστοποιητικό που αναφέρεται στο άρθρο 4 εγείρει ζήτημα ότι μπορεί να παραβιάστηκαν θεμελιώδη δικαιώματα ή οι θεμελιώδεις νομικές αρχές όπως καθιερώνονται στο άρθρο 6 της συνθήκης, κάθε κράτος μέλος μπορεί να αντιταχθεί στην αναγνώριση και την εκτέλεση των αποφάσεων. Εφαρμόζεται η διαδικασία του άρθρου 7 παράγραφος 3.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
11
Με απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023, η BHM επέβαλε στον BC, Βούλγαρο υπήκοο, χρηματική ποινή ύψους 350 ευρώ λόγω παράβασης διαφόρων διατάξεων του Bundesstraβen Mautgesetz 2002 (νόμου περί διοδίων στις ομοσπονδιακές οδούς), της 16ης Ιουλίου 2002 (BGBl. Ι, 155/2021).
12
Η ΒΗΜ, ως αρμόδια αρχή για την εκτέλεση σύμφωνα με την απόφαση‑πλαίσιο 2005/214, υπέβαλε στο Sofiyski gradski sad (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Σόφιας, Βουλγαρία), ήτοι το αιτούν δικαστήριο, αίτηση για την αναγνώριση και εκτέλεση της αποφάσεως της 24ης Νοεμβρίου 2023.
13
Από το πιστοποιητικό που εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 και συνόδευε την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023, προκύπτει ότι για την υπόθεση ακολουθήθηκε γραπτή διαδικασία και ότι, σύμφωνα με το αυστριακό δίκαιο, ο BC ενημερώθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2023, προσωπικώς ή μέσω αρμόδιου αντιπροσώπου, σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διέθετε για να το ασκήσει. Στο πιστοποιητικό αυτό διευκρινίζεται ότι ο BC δεν προσέβαλε την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023 εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας και ότι στις 12 Ιανουαρίου 2024 η απόφαση αυτή κατέστη απρόσβλητη.
14
Εντούτοις, το εν λόγω πιστοποιητικό φέρει την ένδειξη «χωρίς αποδεικτικό κοινοποίησης», γεγονός που δημιουργεί ερωτηματικά στο αιτούν δικαστήριο ως προς την πραγματική κοινοποίηση της ως άνω αποφάσεως στον BC.
15
Το ως άνω δικαστήριο επισημαίνει, περαιτέρω, ότι από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν θεμελιώνεται ότι έλαβε χώρα τέτοια κοινοποίηση. Στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγνώρισης και εκτέλεσης της εν λόγω αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο διαπιστώνει, συναφώς, ότι ο BC δεν κατοικεί στη διεύθυνση στην οποία απεστάλη η απόφαση, ότι, επιπλέον, δεν αποδείχθηκε ότι κατοικεί στη δεύτερη διεύθυνση που είχε δηλωθεί στις δημοτικές αρχές και ότι ουδεμία επικοινωνία είχε με τον συνήγορο υπεράσπισης που διορίστηκε αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.
16
Από τα ανωτέρω το αιτούν δικαστήριο συνάγει ότι ο BC δεν ενημερώθηκε, ούτε προσωπικώς ούτω μέσω αρμόδιου αντιπροσώπου, για την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023 και για το δικαίωμά του να την προσβάλει. Υπό τις περιστάσεις αυτές, το εν λόγω δικαστήριο εκτιμά ότι μπορεί, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, να αρνηθεί να αναγνωρίσει και να εκτελέσει την ως άνω απόφαση.
17
Εξάλλου, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η έλλειψη ενημέρωσης σημαίνει επίσης ότι δεν τηρήθηκε το άρθρο 20, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214.
18
Εντούτοις, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος λόγος άρνησης έχει προαιρετικό χαρακτήρα, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, στην πράξη, αντιμετωπίζει δίλημμα. Μπορεί είτε να αρνηθεί να αναγνωρίσει και να εκτελέσει την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023, με κίνδυνο να διακυβευθεί ο μηχανισμός δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις και να ευνοηθεί η ατιμωρησία, είτε να αναγνωρίσει και να εκτελέσει την απόφαση αυτή εις βάρος των δικαιωμάτων του BC δυνάμει του δικαίου της Ένωσης.
19
Υπό τις ανωτέρω περιστάσεις, το αιτούν δικαστήριο εξετάζει μια τρίτη επιλογή συνιστάμενη στη συνεργασία με την αρχή έκδοσης, προκειμένου να εξακριβωθεί αν, λαμβανομένης υπόψη της έλλειψης σύννομης κοινοποίησης της αποφάσεως της 24ης Νοεμβρίου 2023, ο BC έχει ακόμη το δικαίωμα να την προσβάλει. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, το αιτούν δικαστήριο εξετάζει το ενδεχόμενο να κοινοποιήσει το ίδιο, χρησιμοποιώντας τα μέσα που του παρέχει το βουλγαρικό δίκαιο, την απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2023 στον BC και να τον ενημερώσει σχετικά με την προθεσμία που έχει στη διάθεσή του για να την προσβάλει.
20
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται ως προς τη δυνατότητα ερμηνείας της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 υπό την ανωτέρω έννοια.
21
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Sofiyski gradski sad (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Σόφιας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«Έχουν η υποχρέωση αναγνώρισης που προβλέπεται στο άρθρο 6 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, η εξουσία διαβούλευσης που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου και η αρχή της αποτροπής της ατιμωρησίας την έννοια ότι παρέχουν στην αρχή εκτέλεσης, εφόσον η εν λόγω αρχή διαπιστώσει ότι συντρέχει λόγος προαιρετικής άρνησης δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της [εν λόγω] αποφάσεως-πλαισίου, την εξουσία:
1)
να διαβουλευθεί με την αρχή έκδοσης σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, της [ίδιας] αποφάσεως-πλαισίου, προκειμένου να διαπιστώσει εάν [ο ενδιαφερόμενος] εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να προσβάλει την απόφαση περί επιβολής χρηματικής ποινής·
2)
να κοινοποιήσει, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, [στον ενδιαφερόμενο] την απόφαση περί επιβολής χρηματικής ποινής και να [τον ενημερώσει] σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση·
3)
να αναμείνει, σε περίπτωση προσβολής της αποφάσεως, το αποτέλεσμα και να το λάβει υπόψη κατά την έκδοση της αποφάσεώς της επί της ουσίας;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του παραδεκτού
22
Η Επιτροπή προβάλλει ένσταση απαραδέκτου της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως λόγω του υποθετικού χαρακτήρα του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος και υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η αναδιατύπωσή του για να μπορεί να δοθεί απάντηση στο δεύτερο και στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα.
23
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή θεωρεί ότι το αιτούν δικαστήριο έχει ήδη διαπιστώσει ότι συντρέχει ο προαιρετικός λόγος άρνησης της εκτέλεσης που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, χωρίς να προβεί προηγουμένως στην υποχρεωτική διαβούλευση με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης, όπως επιβάλλεται από το άρθρο 7, παράγραφος 3, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου.
24
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, με το οποίο το Δικαστήριο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που τους είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς επί της οποίας καλούνται να αποφανθούν. Ο δικαιολογητικός λόγος της προδικαστικής παραπομπής δεν έγκειται στη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης επί γενικών ή υποθετικών ζητημάτων, αλλά στην αυτονόητη ανάγκη αποτελεσματικής επίλυσης μιας ένδικης διαφοράς (βλ. αποφάσεις της 1ης Δεκεμβρίου 1965, Schwarze_16/65, EU:C:1965:117, σ. 1094· της 18ης Οκτωβρίου 1990, Dzodzi, C‑297/88 και C‑197/89, EU:C:1990:360, σκέψη 33, και της 26ης Μαρτίου 2020, Miasto Łowicz και Prokurator Generalny, C‑558/18 και C‑563/18, EU:C:2020:234, σκέψη 44).
25
Εν προκειμένω, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο, με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, ζητεί διευκρινίσεις σχετικά με τον σκοπό και το περιεχόμενο της υποχρέωσης διαβούλευσης με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, ώστε να μπορέσει να αποφανθεί, αφού πραγματοποιηθεί η διαβούλευση αυτή, επί της ενδεχόμενης εφαρμογής του λόγου άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου.
26
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι το αιτούν δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί ακόμη επί της εφαρμογής του ως άνω προαιρετικού λόγου άρνησης της εκτέλεσης και ότι προτίθεται, προτού τοποθετηθεί, να προβεί στην υποχρεωτική διαβούλευση με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης. Κατά συνέπεια, το πρώτο προδικαστικό ερώτημα δεν έχει υποθετικό χαρακτήρα.
27
Ως εκ τούτου, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή.
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
28
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 έχουν την έννοια ότι, στο πλαίσιο της υποχρέωσης προς διαβούλευση πριν από την απόφαση περί μη αναγνώρισης και μη εκτέλεσης αποφάσεως με την οποία επιβάλλεται χρηματική ποινή, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης οφείλει, σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς το κατά πόσον ο ενδιαφερόμενος ενημερώθηκε πραγματικά σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει την ποινή αυτή και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, να βεβαιωθεί από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης αν εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως.
29
Υπενθυμίζεται εκ προοιμίου ότι σκοπός της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, όπως προκύπτει ειδικότερα από τα άρθρα της 1 και 6, καθώς και από τις αιτιολογικές σκέψεις της 1 και 2, είναι να τεθεί σε λειτουργία ένας αποτελεσματικός μηχανισμός διασυνοριακής αναγνώρισης και εκτέλεσης των αποφάσεων οι οποίες επιβάλλουν οριστικώς χρηματική ποινή σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατόπιν διάπραξης ενός εκ των απαριθμούμενων στο άρθρο 5 αδικημάτων (απόφαση της 14ης Νοεμβρίου 2013, Baláž, C‑60/12, EU:C:2013:733, σκέψη 27).
30
Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία διαπνέει την όλη οικονομία της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, συνεπάγεται, δυνάμει του άρθρου 6 αυτής, ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται κατ’ αρχήν να αναγνωρίζουν αποφάσεις που επιβάλλουν χρηματική ποινή και οι οποίες διαβιβάζονται σύμφωνα με το άρθρο 4 της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου, χωρίς να απαιτούνται περαιτέρω διατυπώσεις, και να λαμβάνουν αμελλητί όλα τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεσή τους, οι δε λόγοι άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης των αποφάσεων αυτών πρέπει να ερμηνεύονται στενά [πρβλ. αποφάσεις της 14ης Νοεμβρίου 2013, Baláž, C‑60/12, EU:C:2013:733, σκέψη 29, και της 6ης Οκτωβρίου 2021, LU (Είσπραξη προστίμων για τροχαίες παραβάσεις), C‑136/20, EU:C:2021:804, σκέψη 38].
31
Το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 απαριθμεί τους λόγους άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης των αποφάσεων που εμπίπτουν στην απόφαση-πλαίσιο.
32
Ειδικότερα, το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει ότι η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται να αρνηθεί να αναγνωρίσει και να εκτελέσει απόφαση περί επιβολής χρηματικής ποινής εάν αποδειχθεί ότι, σύμφωνα με το πιστοποιητικό που προβλέπεται στο άρθρο 4 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου, ο ενδιαφερόμενος, σε περίπτωση γραπτής διαδικασίας, δεν ενημερώθηκε, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, προσωπικώς ή μέσω αντιπροσώπου αρμόδιου σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει χρηματική ποινή και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει.
33
Ο νομοθέτης της Ένωσης, διά της παραπομπής στη νομοθεσία των κρατών μελών, ανέθεσε σε αυτά την ευθύνη να αποφασίσουν ως προς τον τρόπο ενημέρωσης του ενδιαφερομένου σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει χρηματική ποινή, ως προς την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει καθώς και ως προς τον χρόνο έναρξης της προθεσμίας αυτής, υπό την προϋπόθεση ότι η κοινοποίηση είναι πραγματική και ότι διασφαλίζονται το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και η άσκηση των δικαιωμάτων άμυνας [πρβλ. απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Αναγνώριση και εκτέλεση χρηματικών ποινών), C‑671/18, EU:C:2019:1054, σκέψη 35].
34
Επισημαίνεται, εξάλλου, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 3 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, αυτή δεν επιφέρει τροποποίηση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών νομικών αρχών που κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 ΣΕΕ, για τον λόγο δε αυτόν το άρθρο 20, παράγραφος 3, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει επίσης ότι η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης μπορεί να αρνηθεί την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεως που επιβάλλει χρηματική ποινή σε περίπτωση προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων ή παραβίασης των θεμελιωδών νομικών αρχών, όπως καθιερώνονται στο άρθρο 6 ΣΕΕ [απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Αναγνώριση και εκτέλεση χρηματικών ποινών), C‑671/18, EU:C:2019:1054, σκέψη 37].
35
Συναφώς, η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των δικαιωμάτων τα οποία οι ιδιώτες αντλούν από το δίκαιο της Ένωσης, αρχή την οποία μνημονεύει το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, η οποία απορρέει από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών και έχει κατοχυρωθεί με τα άρθρα 6 και 13 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, που υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950, είναι δε πλέον κατοχυρωμένη με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων [αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C‑64/16, EU:C:2018:117, σκέψη 35, και της 5ης Δεκεμβρίου 2019, Centraal Justitieel Incassobureau (Αναγνώριση και εκτέλεση χρηματικών ποινών), C‑671/18, EU:C:2019:1054, σκέψη 38].
36
Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο σεβασμός του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας απαιτεί, επί αποφάσεως περί επιβολής χρηματικής ποινής, την πραγματική και ουσιαστική παραλαβή της από τον ενδιαφερόμενο, ήτοι την κοινοποίησή της σε αυτόν υπό συνθήκες οι οποίες του παρέχουν τη δυνατότητα να λάβει επακριβώς γνώση των λόγων στους οποίους στηρίζεται η απόφαση, τα διαθέσιμα ένδικα βοηθήματα, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, σημείο iii, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, και την προθεσμία που προβλέπεται για την άσκησή τους, προκειμένου ο ενδιαφερόμενος να είναι σε θέση να προασπίσει κατά τρόπο αποτελεσματικό τα δικαιώματά του και να αποφασίσει, έχοντας γνώση όλων των στοιχείων, αν είναι σκόπιμο να προσβάλει δικαστικώς μια τέτοια απόφαση (πρβλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, Prokuratura Rejonowa Łódź-Bałuty, C‑338/20, EU:C:2021:805, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Ως εκ τούτου, εναπόκειται στην αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης, προτού αναγνωρίσει και εκτελέσει απόφαση με την οποία επιβάλλεται χρηματική ποινή, να εξακριβώσει αν έλαβε χώρα πραγματική και ουσιαστική παραλαβή, όπως περιγράφεται στην προηγούμενη σκέψη.
38
Σύμφωνα με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης η οποία, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 30 της παρούσας αποφάσεως, διαπνέει την όλη οικονομία της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, η εξακρίβωση αυτή στηρίζεται στις πληροφορίες που περιέχονται στο πιστοποιητικό του άρθρου 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214.
39
Εντούτοις, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 50 και 52 των προτάσεών του, όταν το πιστοποιητικό περιέχει αντιφατικές ενδείξεις ικανές να δημιουργήσουν αμφιβολίες ως προς την κοινοποίηση της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναγνώριση και η εκτέλεση, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης πρέπει, πριν εφαρμόσει τον λόγο άρνησης της αναγνώρισης και της εκτέλεσης που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου, να διαβουλευθεί, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου, με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης. Στο πλαίσιο της διαβούλευσης αυτής, η πρώτη από τις ανωτέρω αρχές πρέπει να αναζητήσει στοιχεία που να καθιστούν δυνατή την άρση της αβεβαιότητας ως προς το αν ο ενδιαφερόμενος ενημερώθηκε πραγματικά, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία του κράτους έκδοσης, σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει.
40
Επιπλέον, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 56 των προτάσεών του, η προθεσμία για την προσβολή της αποφάσεως δύναται, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους έκδοσης, να εκκινεί μόνον από την ημερομηνία κατά την οποία η απόφαση περί επιβολής χρηματικής ποινής κοινοποιήθηκε πράγματι στον ενδιαφερόμενο και ο ίδιος ενημερώθηκε σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει. Σε μια τέτοια περίπτωση, η παράλειψη ενημέρωσης του ενδιαφερομένου μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω τον οριστικό χαρακτήρα της αποφάσεως.
41
Πλην όμως, η αναγνώριση και η εκτέλεση μιας τέτοιας αποφάσεως στο κράτος εκτέλεσης προϋποθέτουν την ύπαρξη του ως άνω οριστικού χαρακτήρα. Πράγματι, η απόφαση-πλαίσιο 2005/214, στο άρθρο 1, στοιχείο αʹ, ορίζει ως «απόφαση» την «οριστική απόφαση που επιβάλλει χρηματική ποινή σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο». Το γεγονός ότι η διάταξη αυτή αναφέρεται στον «οριστικό» χαρακτήρα της οικείας αποφάσεως υπογραμμίζει την ιδιαίτερη σημασία που αποδίδεται στον απρόσβλητο χαρακτήρα της αποφάσεως αυτής (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 2017, van Vemde, C‑582/15, EU:C:2017:37, σκέψη 27). Τα ανωτέρω στοιχεία επιρρωννύουν την ερμηνεία της υποχρέωσης διαβούλευσης που έγινε δεκτή στη σκέψη 39 της παρούσας αποφάσεως.
42
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 έχουν την έννοια ότι, στο πλαίσιο της υποχρέωσης προς διαβούλευση πριν από την απόφαση περί μη αναγνώρισης και μη εκτέλεσης αποφάσεως με την οποία επιβάλλεται χρηματική ποινή, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης οφείλει, σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς το κατά πόσον ο ενδιαφερόμενος ενημερώθηκε πραγματικά σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει την ποινή αυτή και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, να βεβαιωθεί από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης αν εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως.
Επί του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
43
Με το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 έχουν την έννοια ότι, όταν από τη διαβούλευση με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενημερώθηκε σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση με την οποία του επιβλήθηκε χρηματική ποινή ούτε σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, καθώς και ότι εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης μπορεί, αφενός, να διαβιβάσει τις πληροφορίες αυτές στον ενδιαφερόμενο και, αφετέρου, να αναστείλει την κινηθείσα ενώπιόν της διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης εν αναμονή του αποτελέσματος της προσβολής της αποφάσεως ή έως τη λήξη της προβλεπόμενης προς τούτο προθεσμίας.
44
Όσον αφορά, κατά πρώτον, τη διαβίβαση των πληροφοριών στον ενδιαφερόμενο, διαπιστώνεται ότι ουδεμία διάταξη της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 διευκρινίζει την αρχή που είναι αρμόδια να προβεί στη διαβίβαση αυτή. Απεναντίας, αφενός, από το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, της ως άνω αποφάσεως-πλαισίου προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος πρέπει να ενημερωθεί σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους έκδοσης σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει.
45
Αφετέρου, επισημαίνεται ότι η απόφαση-πλαίσιο 2005/214 ορίζει στο άρθρο 6 ότι οι αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης αναγνωρίζουν κάθε απόφαση η οποία διαβιβάζεται σύμφωνα με το άρθρο 4 της αποφάσεως-πλαισίου και λαμβάνουν πάραυτα τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεσή της. Συναφώς, το άρθρο 9, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου προβλέπει ότι η διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης διέπεται από τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης όπως ακριβώς οι χρηματικές ποινές στο εν λόγω κράτος και ότι οι αρχές του κράτους αυτού είναι αποκλειστικώς αρμόδιες να αποφασίσουν σχετικά με τη διαδικασία εκτέλεσης και να προσδιορίσουν όλα τα σχετικά μέτρα, περιλαμβανομένων των λόγων διακοπής της εκτέλεσης.
46
Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 69 των προτάσεών του, το στάδιο επιβολής της χρηματικής ποινής πρέπει να διακρίνεται από το στάδιο της αναγνώρισης και της εκτέλεσης της ποινής αυτής. Ενώ οι αρχές του κράτους έκδοσης είναι αρμόδιες για το πρώτο ως άνω στάδιο, αρμόδιες για το δεύτερο στάδιο είναι οι αρχές του κράτους εκτέλεσης.
47
Η κοινοποίηση της αποφάσεως περί χρηματικής ποινής στον ενδιαφερόμενο και η ενημέρωσή του σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση αυτή καθώς και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, δεδομένου ότι εμπίπτουν στο στάδιο επιβολής της ποινής, εναπόκεινται στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης. Συνακόλουθα, η αρχή του κράτους εκτέλεσης ουδεμία αρμοδιότητα διαθέτει, δυνάμει της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, να ενημερώσει τον ενδιαφερόμενο σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει.
48
Όσον αφορά, κατά δεύτερον, τη δυνατότητα αναστολής της διαδικασίας αναγνώρισης και εκτέλεσης της αποφάσεως περί επιβολής χρηματικής ποινής, η απόφαση-πλαίσιο 2005/214 δεν παρέχει τέτοια ευχέρεια στην αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης.
49
Απεναντίας, όπως προκύπτει από την απάντηση που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, όταν από τη διαβούλευση που πραγματοποιήθηκε βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος μπορεί ακόμη να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει χρηματική ποινή, η διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης δεν μπορεί να συνεχιστεί, ελλείψει οριστικού χαρακτήρα της αποφάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, της εν λόγω αποφάσεως-πλαισίου.
50
Σε μια τέτοια περίπτωση, μπορεί να κινηθεί εκ νέου διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης μόνον εφόσον η απόφαση περί επιβολής της χρηματικής ποινής αποκτήσει οριστικό χαρακτήρα. Εναπόκειται, συνεπώς, στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης, εάν επιδιώκει η απόφαση αυτή να εκτελεστεί σε κράτος μέλος, να διαβιβάσει νέο πιστοποιητικό του άρθρου 4 της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, μετά την ενδεχόμενη άσκηση ενδίκου βοηθήματος από τον ενδιαφερόμενο και την έκδοση αποφάσεως επ’ αυτού ή μετά την παρέλευση της προθεσμίας άσκησης ενδίκου βοηθήματος.
51
Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο επιβάλλει στην αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης την υποχρέωση να ενημερώνει πάραυτα την αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης περί αποφάσεων ή μέτρων, συνεπεία των οποίων η απόφαση παύει να είναι εκτελεστή ή να εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κράτους εκτέλεσης για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, η οποία είναι διατυπωμένη σε οριστική ενεστώτα, το κράτος εκτέλεσης δεν έχει άλλη επιλογή από τη διακοπή της εκτέλεσης της αποφάσεως μόλις η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης το πληροφορήσει ότι έλαβε τέτοια απόφαση ή μέτρο.
52
Επομένως, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δεν μπορεί να αναστείλει τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης της αποφάσεως περί επιβολής χρηματικής ποινής εν αναμονή του αποτελέσματος της προσβολής της αποφάσεως από τον ενδιαφερόμενο ή εν αναμονή της παρέλευσης της προθεσμίας που προβλέπεται προς τούτο.
53
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, στο δεύτερο και στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214 έχουν την έννοια ότι, όταν από τη διαβούλευση με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενημερώθηκε σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση με την οποία του επιβλήθηκε χρηματική ποινή ούτε σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, καθώς και ότι εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δεν μπορεί να διαβιβάσει η ίδια τις πληροφορίες αυτές στον ενδιαφερόμενο ούτε να αναστείλει την κινηθείσα ενώπιόν της διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης εν αναμονή του αποτελέσματος της προσβολής της αποφάσεως ή έως τη λήξη της προβλεπόμενης προς τούτο προθεσμίας. Αντιθέτως, η αρχή αυτή υποχρεούται να διακόψει την εν λόγω διαδικασία.
Επί των δικαστικών εξόδων
54
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 24ης Φεβρουαρίου 2005, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης επί χρηματικών ποινών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση‑πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009,
έχουν την έννοια ότι:
στο πλαίσιο της υποχρέωσης προς διαβούλευση πριν από την απόφαση περί μη αναγνώρισης και μη εκτέλεσης αποφάσεως με την οποία επιβάλλεται χρηματική ποινή, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης οφείλει, σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς το κατά πόσον ο ενδιαφερόμενος ενημερώθηκε πραγματικά σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση που του επιβάλλει την ποινή αυτή και σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, να βεβαιωθεί από την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης αν εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως.
2)
Το άρθρο 6 και το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο ζʹ, και παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2005/214, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299,
έχουν την έννοια ότι:
όταν από τη διαβούλευση με την αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος δεν ενημερώθηκε σχετικά με το δικαίωμά του να προσβάλει την απόφαση με την οποία του επιβλήθηκε χρηματική ποινή ούτε σχετικά με την προθεσμία που διαθέτει για να το ασκήσει, καθώς και ότι εξακολουθεί να είναι δυνατή η προσβολή της εν λόγω αποφάσεως, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δεν μπορεί να διαβιβάσει η ίδια τις πληροφορίες αυτές στον ενδιαφερόμενο ούτε να αναστείλει την κινηθείσα ενώπιόν της διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης εν αναμονή του αποτελέσματος της προσβολής της αποφάσεως ή έως τη λήξη της προβλεπόμενης προς τούτο προθεσμίας. Αντιθέτως, η αρχή αυτή υποχρεούται να διακόψει την εν λόγω διαδικασία.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.