62023CC0798
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
JEAN RICHARD DE LA TOUR
της 10ης Απριλίου 2025 (
1
)
Υπόθεση C‑798/23 [Abbottly] (
i
)
Minister for Justice
κατά
SH
[αίτηση του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Ιρλανδία)για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
«Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις – Απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ – Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης – Άρθρο 4α, παράγραφος 1 – Λόγοι μη εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης – Έννοια της “δίκης που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης” – Μετατροπή παρεπόμενης ποινής αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή»
I. Εισαγωγή
1.
Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (
2
), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009 (
3
).
2.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας για την εκτέλεση, στην Ιρλανδία, ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος σε βάρος του SH, προς τον σκοπό εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής στη Λεττονία.
3.
Όπως προκύπτει από το άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, η δικαστική αρχή εκτέλεσης δύναται να αρνηθεί την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που έχει εκδοθεί με σκοπό την εκτέλεση στερητικής της ελευθερίας ποινής ή στερητικού της ελευθερίας μέτρου ασφαλείας, εάν το πρόσωπο δεν εμφανίστηκε αυτοπροσώπως στη δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης, εκτός εάν πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις που απαριθμούνται στη διάταξη αυτή.
4.
Το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο, Ιρλανδία) ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να διευκρινιστεί κατά πόσον η φράση «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή, αφορά διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας το δικαστήριο μπορεί να διατάξει, λόγω παραβίασης των όρων όσον αφορά προηγουμένως επιβληθείσα παρεπόμενη ποινή αστυνομικής επιτήρησης, τη μετατροπή της ποινής αυτής σε στερητική της ελευθερίας ποινή διάρκειας ίσης με το ήμισυ της μη εκτιθείσας ποινής αστυνομικής επιτήρησης.
5.
Στις παρούσες προτάσεις θα παραθέσω τους λόγους για τους οποίους φρονώ ότι πρέπει να δοθεί καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό.
II. Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
6.
Ο SH καταδικάστηκε το 2014 από το Valmieras rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Valmiera, Λεττονία) και το Jēkabpils rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Jēkabpils, Λεττονία) για δύο ποινικά αδικήματα, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί σε αμφότερες τις περιπτώσεις ποινή φυλάκισης και θέση υπό αστυνομική επιτήρηση. Στις 27 Οκτωβρίου 2015, κατόπιν συγχώνευσης των ανωτέρω ποινών, καθορίστηκε συνολική στερητική της ελευθερίας ποινή τεσσάρων ετών και εννέα μηνών, συνοδευόμενη από παρεπόμενη ποινή θέσης υπό αστυνομική επιτήρηση επί τριετία. Σύμφωνα με το λεττονικό δίκαιο, η εκτέλεση της εν λόγω παρεπόμενης ποινής άρχισε το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο SH εξέτισε τη στερητική της ελευθερίας ποινή.
7.
Ο SH δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση που του είχε επιβληθεί στο πλαίσιο της αστυνομικής επιτήρησης να παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα εντός τριών εργάσιμων ημερών από την αποφυλάκισή του, μολονότι είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων ότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε να του επιβληθεί διοικητική ποινή. Συνακόλουθα, στις 11 και στις 27 Μαΐου 2020 ο SH κρίθηκε ένοχος για τη διάπραξη διοικητικής παράβασης από το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale, Λεττονία) και καταδικάστηκε, ως εκ τούτου, στην καταβολή δύο προστίμων.
8.
Σε περίπτωση καταδίκης για παραβίαση των όρων αστυνομικής επιτήρησης δύο φορές εντός του ίδιου έτους, το λεττονικό δίκαιο προβλέπει ότι το αρμόδιο δικαστήριο μπορεί να αντικαταστήσει τη μη εκτιθείσα παρεπόμενη ποινή με στέρηση της ελευθερίας, της μίας ημέρας στέρησης της ελευθερίας λογιζομένης ως δύο μη εκτιθείσες ημέρες αστυνομικής επιτήρησης. Συνεπώς, η εν λόγω μετατροπή της ποινής πραγματοποιείται βάσει σταθερής και προκαθορισμένης αναλογίας.
9.
Τον Ιούνιο του 2020 το αστυνομικό τμήμα του Jēkabpils (Λεττονία) υπέβαλε αίτηση προς το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale) για μετατροπή του εναπομένοντος χρονικού διαστήματος αστυνομικής επιτήρησης του SH σε στέρηση της ελευθερίας.
10.
Στις 25 Ιουνίου 2020 ο SH κλητεύθηκε με συστημένη επιστολή που του απεστάλη στον δηλωθέντα τόπο κατοικίας του στο Jēkabpils. Η εν λόγω κλήση δεν παρελήφθη και επεστράφη στις 31 Ιουλίου 2020.
11.
Στις 19 Αυγούστου 2020 διεξήχθη ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Zemgales rajona tiesa (περιφερειακού δικαστηρίου Zemgale) ερήμην του SH. Την ίδια ημερομηνία το δικαστήριο αυτό εξέδωσε απόφαση με την οποία διέτασσε τη μετατροπή της μη εκτιθείσας ποινής αστυνομικής επιτήρησης του SH, ήτοι χρονικού διαστήματος δύο ετών και δύο ημερών, σε στερητική της ελευθερίας ποινή ενός έτους και μίας ημέρας, σύμφωνα με την αναλογία που προβλέπεται στο άρθρο 45, παράγραφος 5, του Krimināllikums (ποινικού κώδικα, στο εξής: λεττονικός ποινικός κώδικας). Η απόφαση αυτή εστάλη στον SH, αλλά επεστράφη ως μη παραληφθείσα. Ο SH δεν άσκησε έφεση κατά της εν λόγω απόφασης.
12.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2021 εκδόθηκε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης κατά του SH για την εκτέλεση της στερητικής της ελευθερίας ποινής που του επιβλήθηκε στις 19 Αυγούστου 2020 από το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale).
13.
Με απόφαση της 27ης Ιουλίου 2022, το High Court (ανώτερο δικαστήριο, Ιρλανδία) αρνήθηκε να διατάξει την παράδοση του SH, στηριζόμενο στη μεταφορά στο ιρλανδικό δίκαιο του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584.
14.
Δεδομένου ότι το High Court (ανώτερο δικαστήριο) δεν ενέκρινε την άσκηση έφεσης κατά της απόφασης αυτής από τον Minister for Justice and Equality (Υπουργό Δικαιοσύνης και Ισότητας, Ιρλανδία, στο εξής: Υπουργός Δικαιοσύνης) ενώπιον του Court of Appeal (εφετείου, Ιρλανδία), ο Υπουργός Δικαιοσύνης ζήτησε να του χορηγηθεί άδεια για την άσκηση αναίρεσης κατά της εν λόγω απόφασης ενώπιον του Supreme Court (Ανωτάτου Δικαστηρίου), η οποία του χορηγήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2023.
15.
Το δικαστήριο αυτό κλίνει προς το συμπέρασμα ότι η λεττονική διαδικασία για τη μετατροπή της παρεπόμενης ποινής της αστυνομικής επιτήρησης σε στέρηση της ελευθερίας προσομοιάζει με την ανάκληση της αναστολής εκτέλεσης ποινής, η οποία, όπως προκύπτει από την απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2017, Ardic (
4
), δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584. Πράγματι, ο αναγκαστικός χαρακτήρας της αστυνομικής επιτήρησης μπορεί να εξομοιωθεί με τους όρους που κατά κανόνα επιβάλλονται σε συνάρτηση με την αναστολή ποινής.
16.
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι από την απόφαση αυτή προκύπτει ότι η έννοια της «απόφασης», κατά τη διάταξη αυτή, δεν περιλαμβάνει απόφαση σχετική με την εκτέλεση ή την εφαρμογή προηγουμένως επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής, όπως η ανάκληση της αναστολής εκτέλεσης ποινής, εκτός εάν η απόφαση αυτή έχει ως αντικείμενο ή ως συνέπεια τη μεταβολή της φύσεως ή του ύψους της εν λόγω ποινής και η αρχή που την εξέδωσε είχε, συναφώς, περιθώριο εκτιμήσεως (
5
).
17.
Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο διαπιστώνει ότι, εν προκειμένω, η περίοδος της αστυνομικής επιτήρησης άρχισε το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο SH εξέτισε τη στερητική της ελευθερίας ποινή. Δεν εκδόθηκε νέα δικαστική απόφαση που να μεταβάλλει τη φύση ή το ύψος της προηγουμένως επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής δεδομένου ότι, σε περίπτωση παραβίασης των όρων της αστυνομικής επιτήρησης, η διάρκεια της στέρησης της ελευθερίας που μπορεί να επιβληθεί καθορίζεται βάσει αριθμητικού υπολογισμού που προβλέπει το λεττονικό δίκαιο. Συνεπώς, το μόνο ζήτημα που έπρεπε να επιλυθεί από το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale) ήταν αν έπρεπε ή όχι να επιβληθεί παρεπόμενη στερητική της ελευθερίας ποινή, καθότι η διάρκειά της προκύπτει εκ του νόμου.
18.
Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο εκτίμησε προσωρινώς ότι δεν συντρέχει λόγος άρνησης της παράδοσης, με το σκεπτικό ότι η στέρηση της ελευθερίας που επιβλήθηκε στις 19 Αυγούστου 2020 δεν αποτελούσε νέα ποινή. Πράγματι, οι όροι και οι λεπτομέρειες εφαρμογής της στέρησης της ελευθερίας που επιβλήθηκε για τις τελεσθείσες από τον SH αξιόποινες πράξεις ορίζονται κατά τρόπο σαφή και επαληθεύσιμο, χωρίς να συνεπάγονται νέα απόφαση ή μεταβολή της φύσεως ή του ύψους της αρχικής ποινής.
19.
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί ορισμένες αμφιβολίες ως προς τη λύση αυτή.
20.
Ειδικότερα, επισημαίνει ότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης ποινή διαφέρει από την επίμαχη στην υπόθεση Ardic ποινή. Συνεπώς, μολονότι η προοπτική επιβολής νέας ποινής φυλάκισης ενυπήρχε στην ποινή που επιβλήθηκε το 2015, η απόφαση που εκδόθηκε από το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale) δεν επέβαλε απλώς στον αναιρεσίβλητο την υποχρέωση «εκτίσεως, εν μέρει ή εν όλω, των στερητικών της ελευθερίας ποινών που είχαν επιβληθεί αρχικώς» (
6
).
21.
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, συναφώς, ότι ο αναιρεσίβλητος είχε εκτίσει την αρχικώς επιβληθείσα στερητική της ελευθερίας ποινή. Συνεπώς, μπορεί να θεωρηθεί ότι η ποινή που του επιβλήθηκε από το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale) επέφερε προδήλως μεταβολή της φύσεως ή του ύψους της προηγουμένως επιβληθείσας ποινής, η δε μεταβολή αυτή συνίστατο στη μετατροπή της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης σε πρόσθετη ποινή φυλάκισης.
22.
Επιπλέον, το Zemgales rajona tiesa (περιφερειακό δικαστήριο Zemgale) διέθετε περιθώριο εκτιμήσεως ως προς το αν θα επέβαλλε τέτοια ποινή στον SH, μολονότι δεν διέθετε περιθώριο εκτιμήσεως ως προς τη διάρκειά της. Συνεπώς, το αιτούν δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ανακύψαν ζήτημα σχετικά με την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, υπό τις περιστάσεις της ασκηθείσας ενώπιόν του αιτήσεως αναιρέσεως, δεν παρίσταται τόσο προφανές ώστε να μην καταλείπεται περιθώριο για οποιαδήποτε εύλογη αμφιβολία.
23.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Σε περίπτωση που ζητείται η παράδοση του καταζητουμένου με σκοπό την έκτιση στερητικής της ελευθερίας ποινής η οποία του έχει επιβληθεί λόγω παραβίασης των όρων προηγουμένως επιβληθείσας σε βάρος του ποινής αστυνομικής επιτήρησης και το δικαστήριο που επέβαλε την εν λόγω στερητική της ελευθερίας ποινή είχε εξουσία εκτιμήσεως ως προς το να επιβάλει ή όχι στερητική της ελευθερίας ποινή (αλλά καμία εξουσία εκτιμήσεως ως προς τη διάρκεια της ποινής σε περίπτωση επιβολής της), αποτελεί η διαδικασία που οδήγησε στην επιβολή της εν λόγω στερητικής της ελευθερίας ποινής μέρος “δίκης που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης” κατά την έννοια του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου [2002/584];
2)
Αποτελούσε η απόφαση μετατροπής της ποινής αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή, υπό τις προαναφερθείσες στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα περιστάσεις, απόφαση η οποία είχε ως αντικείμενο ή ως συνέπεια τη μεταβολή της φύσης και/ή του ύψους της προηγουμένως επιβληθείσας στον κατηγορούμενο ποινής και, ειδικότερα, της ποινής αστυνομικής επιτήρησης που αποτελούσε μέρος της προηγούμενης ποινής του, με αποτέλεσμα να εμπίπτει στην εξαίρεση που διαλαμβάνεται στη σκέψη 77 της απόφασης Ardic;»
24.
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο SH, η Ρουμανική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις και συμμετείχαν στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση που διεξήχθη στις 9 Ιανουαρίου 2025.
25.
Δεδομένου ότι ο δικηγόρος του SH γνωστοποίησε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου ότι ο SH εξέτιε ποινή φυλάκισης στη Λεττονία, το Δικαστήριο, με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 26ης Απριλίου 2024, απηύθυνε αίτημα παροχής διευκρινίσεων στο αιτούν δικαστήριο, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η απάντηση του Δικαστηρίου στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως εξακολουθούσε να είναι χρήσιμη για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.
26.
Με απάντηση της 10ης Μαΐου 2024, το αιτούν δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι ο SH εξέτιε ποινή φυλάκισης στη Λεττονία και ότι είχε παραδοθεί στις λεττονικές αρχές σε εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης της 17ης Φεβρουαρίου 2021, πλην όμως, επισήμανε ότι, καθόσον ο SH δεν παραδόθηκε σε εκτέλεση του επίμαχου ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης της κύριας δίκης και, ως εκ τούτου, δεν αποκλείεται η εφαρμογή του μηχανισμού του άρθρου 27 της απόφασης-πλαισίου 2002/584 από τις λεττονικές αρχές για την εκτέλεση της επιβληθείσας σε βάρος του SH στερητικής της ελευθερίας ποινής, η απάντηση στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως εξακολουθούσε να είναι χρήσιμη για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.
III. Ανάλυση
27.
Με τα δύο προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να διευκρινίσει κατά πόσον το άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 έχει την έννοια ότι η φράση «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή, αφορά διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας το δικαστήριο μπορεί να διατάξει, λόγω παραβίασης των όρων υπό τους οποίους τελεί προηγουμένως επιβληθείσα παρεπόμενη ποινή αστυνομικής επιτήρησης, τη μετατροπή της ποινής αυτής σε στερητική της ελευθερίας ποινή διάρκειας ίσης με το ήμισυ της μη εκτιθείσας ποινής αστυνομικής επιτήρησης.
28.
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και η Ρουμανική Κυβέρνηση προτείνουν να δοθεί αρνητική απάντηση στο ερώτημα αυτό, αναπτύσσοντας κατ’ ουσίαν μια συλλογιστική που στηρίζεται στην απόφαση Ardic, ενώ ο SH και η Επιτροπή προτείνουν να δοθεί καταφατική απάντηση στο εν λόγω ερώτημα, αποκλίνοντας από την απόφαση αυτή.
29.
Συμφωνώ με την άποψη του SH και της Επιτροπής.
30.
Προτού παραθέσω τους λόγους για τους οποίους εκτιμώ ότι η διαδικασία που οδηγεί σε δικαστική απόφαση μετατροπής ποινής αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή συνιστά «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», κατά την έννοια του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, επιβάλλεται να προσδιοριστεί σε τι συνίσταται η πρώτη αυτή ποινή και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να επιβληθεί από το αρμόδιο δικαστήριο.
31.
Συναφώς, είναι σκόπιμη η παραπομπή στο άρθρο 45 του λεττονικού ποινικού κώδικα, επιγραφόμενο «Αστυνομική επιτήρηση», το οποίο όριζε τα εξής (
7
):
«(1) Η αστυνομική επιτήρηση αποτελεί παρεπόμενη ποινή η οποία μπορεί να επιβληθεί από δικαστήριο ως αναγκαστικό μέτρο, προς τον σκοπό επιτήρησης της συμπεριφοράς του προσώπου που απολύεται από κατάστημα κράτησης και υπαγωγής του στους περιορισμούς που επιβάλλονται από την αστυνομική αρχή. […]
(2) Η ποινή της αστυνομικής επιτήρησης επιβάλλεται μόνον εφόσον έχει επιβληθεί στερητική της ελευθερίας ποινή, στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο ειδικό μέρος του παρόντος νόμου, για χρονικό διάστημα από ένα έως τρία έτη.
[…]
(4) Εάν ο καταδικασθείς, κατά την έκτιση παρεπόμενης ποινής, διαπράξει νέο αδίκημα, το δικαστήριο αντικαθιστά το τμήμα της παρεπόμενης ποινής που δεν εκτίθηκε με στέρηση της ελευθερίας και καθορίζει την τελική ποινή σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 51 και 52 του παρόντος νόμου.
(5) Εάν ένα πρόσωπο σε βάρος του οποίου επιβλήθηκε αστυνομική επιτήρηση με δικαστική απόφαση παραβιάζει κακόπιστα τους όρους του εν λόγω μέτρου επιτήρησης, το δικαστήριο μπορεί, κατόπιν αιτήματος της αστυνομικής αρχής, να αντικαταστήσει το τμήμα της παρεπόμενης ποινής που δεν εκτίθηκε με στέρηση της ελευθερίας, των δύο ημερών αστυνομικής επιτήρησης λογιζομένων ως μία ημέρα στέρησης της ελευθερίας.
(6) Η παραβίαση των όρων της αστυνομικής επιτήρησης τελείται κακόπιστα όταν έχει επιβληθεί διοικητική ποινή για τέτοια παράβαση δύο φορές εντός ενός έτους.»
32.
Στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης, το άρθρο 45, παράγραφος 5, του λεττονικού ποινικού κώδικα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθόσον προβλέπει τη δυνατότητα του αρμόδιου δικαστηρίου, κατόπιν αιτήματος της αρμόδιας αστυνομικής αρχής, να μετατρέψει ποινή αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή σε περίπτωση που ο καταδικασθείς παραβιάσει κακόπιστα τους όρους της πρώτης αυτής ποινής. Στη συνέχεια, η μετατροπή αυτή πραγματοποιείται, όσον αφορά τη διάρκεια της μη εκτιθείσας ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, βάσει σταθερής νόμιμης αναλογίας μίας ημέρας στέρησης της ελευθερίας για κάθε δύο μη εκτιθείσες ημέρες αστυνομικής επιτήρησης.
33.
Προκειμένου να αποδειχθεί ότι μια τέτοια απόφαση περί μετατροπής ποινής εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, υπενθυμίζεται εκ των προτέρων ότι, κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω απόφαση-πλαίσιο κατατείνει, μέσω της καθιέρωσης ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικού συστήματος παράδοσης των καταδικασθέντων ή υπόπτων για παραβάσεις της ποινικής νομοθεσίας, στη διευκόλυνση και στην επιτάχυνση της δικαστικής συνεργασίας, συμβάλλοντας στην επίτευξη του σκοπού τον οποίο έχει θέσει η Ένωση, να συγκροτήσει χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης επί τη βάσει του υψηλού βαθμού εμπιστοσύνης που πρέπει να υφίσταται μεταξύ των κρατών μελών (
8
).
34.
Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η οποία, κατά την αιτιολογική σκέψη 6 της απόφασης-πλαισίου 2002/584, συγκεκριμενοποιείται για πρώτη φορά στο προβλεπόμενο στην εν λόγω απόφαση-πλαίσιο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, αποτελεί τον «ακρογωνιαίο λίθο» της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις. Η αρχή αυτή αποτυπώνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, της ως άνω απόφασης-πλαισίου, το οποίο θεσπίζει τον κανόνα κατά τον οποίο τα κράτη μέλη υποχρεούνται να εκτελούν κάθε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης βάσει της εν λόγω αρχής και σύμφωνα με τις διατάξεις της απόφασης-πλαισίου (
9
).
35.
Συνεπώς, αφενός, οι δικαστικές αρχές εκτέλεσης μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης μόνον για λόγους που απορρέουν από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, όπως αυτή έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο. Αφετέρου, ενώ η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης συνιστά τον κανόνα, η άρνηση εκτέλεσης έχει προβλεφθεί ως εξαίρεση, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται στενά (
10
).
36.
Ειδικότερα, το άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 συνιστά εξαίρεση από τον κανόνα που επιβάλλει στη δικαστική αρχή εκτέλεσης την υποχρέωση παράδοσης του εκζητουμένου προσώπου στο κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος και, ως εκ τούτου, πρέπει να ερμηνεύεται στενά (
11
).
37.
Από το ίδιο το γράμμα του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 προκύπτει ότι η δικαστική αρχή εκτέλεσης έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί την εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εκδοθέντος προς τον σκοπό εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής ή μέτρου στερητικού της ελευθερίας, αν ο ενδιαφερόμενος δεν εμφανίστηκε αυτοπροσώπως στη δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης, εκτός εάν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης αναγράφεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται, αντιστοίχως, στα στοιχεία αʹ έως δʹ της διάταξης αυτής (
12
).
38.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η εν λόγω διάταξη περιορίζει τη δυνατότητα άρνησης εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, καθότι απαριθμεί, με συγκεκριμένο και ενιαίο τρόπο, τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες δεν χωρεί άρνηση αναγνώρισης και εκτέλεσης απόφασης εκδοθείσας κατόπιν δίκης στην οποία ο ενδιαφερόμενος δεν παρέστη αυτοπροσώπως (
13
).
39.
Συνεπώς, η δικαστική αρχή εκτέλεσης υποχρεούται να προβεί σε εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, παρά την απουσία του ενδιαφερομένου από τη δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης, όταν διαπιστώνεται η συνδρομή κάποιας από τις περιστάσεις που προβλέπονται στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, βʹ, γʹ ή δʹ, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 (
14
).
40.
Πράγματι, σε όλες τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως δʹ, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης δεν θίγει τα δικαιώματα άμυνας του ενδιαφερομένου ούτε το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και δίκαιης δίκης, όπως κατοχυρώνονται στο άρθρο 47 και στο άρθρο 48, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
15
).
41.
Προτού η δικαστική αρχή εκτέλεσης κληθεί να εξακριβώσει τη συνδρομή κάποιας από τις περιστάσεις που προβλέπονται στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, βʹ, γʹ ή δʹ, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, πρέπει, εντούτοις, να διαπιστώσει κατά πόσον αντιμετωπίζει περίπτωση στην οποία ο εκζητούμενος δεν εμφανίστηκε αυτοπροσώπως στη «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», κατά την έννοια της διάταξης αυτής.
42.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η έννοια της «δίκης που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στην εν λόγω διάταξη, πρέπει να θεωρείται αυτοτελής έννοια του δικαίου της Ένωσης και να ερμηνεύεται με ενιαίο τρόπο στο έδαφός της, ανεξαρτήτως του χαρακτηρισμού που δίδεται εντός των κρατών μελών (
16
). Η έννοια αυτή πρέπει να νοηθεί ως αφορώσα τη δίκη η οποία κατέληξε στην έκδοση τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης σε βάρος του προσώπου του οποίου ζητείται η παράδοση στο πλαίσιο της εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης (
17
).
43.
Το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι, σε περίπτωση που η υπόθεση εκδικάσθηκε ενώπιον δικαστηρίων διαφόρων βαθμών δικαιοδοσίας, με συνέπεια την έκδοση διαδοχικών αποφάσεων, μία τουλάχιστον εκ των οποίων εκδόθηκε ερήμην, η εν λόγω έννοια αφορά τη δίκη κατόπιν της οποίας εκδόθηκε η τελευταία από τις αποφάσεις αυτές, υπό την προϋπόθεση ότι το δικαστήριο αποφάνθηκε τελεσιδίκως επί της ενοχής του ενδιαφερομένου και τον καταδίκασε σε ποινή, όπως είναι ένα στερητικό της ελευθερίας μέτρο, κατόπιν εξέτασης των πραγματικών και των νομικών περιστάσεων της υπόθεσης όσον αφορά τα επιβαρυντικά και τα απαλλακτικά στοιχεία, πράγμα το οποίο περιλαμβάνει, κατά περίπτωση, τη συνεκτίμηση της ατομικής κατάστασης του συγκεκριμένου προσώπου (
18
).
44.
Το Δικαστήριο διευκρίνισε, επίσης, ότι, μολονότι δεν θίγει την κρίση επί της ενοχής προγενέστερων αποφάσεων, μια διαδικασία, όπως αυτή που καταλήγει στην έκδοση δικαστικής απόφασης επιβάλλουσας συνολική ποινή, με την οποία προσδιορίζεται εκ νέου το ύψος προηγουμένως επιβληθεισών στερητικών της ελευθερίας ποινών, πρέπει να θεωρείται ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, εφόσον παρέχει, προς τούτο, στην αρμόδια αρχή περιθώριο εκτιμήσεως και καταλήγει στην έκδοση απόφασης που αποφαίνεται τελειωτικά επί της ποινής (
19
).
45.
Αντιθέτως, όπως τόνισε το Δικαστήριο στην απόφαση Ardic, απόφαση σχετική με την εκτέλεση ή την εφαρμογή προηγουμένως επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής δεν συνιστά «απόφαση», κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 4α, παράγραφος 1, εκτός εάν η απόφαση αυτή θίγει την κρίση επί της ενοχής ή έχει ως αντικείμενο ή ως συνέπεια τη μεταβολή της φύσεως ή του ύψους της εν λόγω ποινής και η αρχή που την εξέδωσε είχε, συναφώς, περιθώριο εκτιμήσεως (
20
).
46.
Επομένως, απόφαση περί ανάκλησης της αναστολής εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής, συνεπεία παραβάσεως από τον ενδιαφερόμενο αντικειμενικού όρου που συνοδεύει την αναστολή αυτή, όπως η τέλεση νέας αξιόποινης πράξης κατά τη διάρκεια της περιόδου αναστολής, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω άρθρου 4α, παράγραφος 1, καθότι δεν θίγει ούτε τη φύση ούτε το ύψος της εν λόγω ποινής (
21
).
47.
Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι εφόσον η αρχή που είναι αρμόδια να αποφανθεί επί της ανάκλησης δεν καλείται να επανεξετάσει την ουσία της υπόθεσης η οποία οδήγησε στην ποινική καταδίκη, το γεγονός ότι η εν λόγω αρχή έχει περιθώριο εκτιμήσεως δεν ασκεί επιρροή, δεδομένου ότι το περιθώριο αυτό εκτιμήσεως δεν της παρέχει τη δυνατότητα μεταβολής της φύσεως ή του ύψους της στερητικής της ελευθερίας ποινής, όπως αυτά καθορίστηκαν με την τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του εκζητουμένου προσώπου (
22
).
48.
Ειδικότερα, το Δικαστήριο υιοθέτησε μια στενή ερμηνεία της έννοιας της «δίκης που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», κατά το άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584. Επισήμανε ότι η ως άνω ερμηνεία της διάταξης αυτής συνάδει με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (
23
). Πράγματι, δυνάμει της εν λόγω νομολογίας, αφενός, οι διαδικασίες που αφορούν τις λεπτομέρειες εκτέλεσης των ποινών δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (
24
) και, αφετέρου, τα μέτρα που λαμβάνονται από δικαστήριο μετά την επιβολή τελεσίδικης ποινής ή κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής της μπορούν να θεωρηθούν ως «ποινές» κατά την έννοια της ως άνω Σύμβασης μόνον εφόσον μπορούν να οδηγήσουν σε επαναπροσδιορισμό ή μεταβολή του περιεχομένου της αρχικώς επιβληθείσας ποινής (
25
).
49.
Τόσο ο Υπουργός Δικαιοσύνης όσο και η Ρουμανική Κυβέρνηση υποστήριξαν ότι η επίμαχη περίπτωση στην υπόθεση της κύριας δίκης πρέπει να εξομοιωθεί με εκείνη στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ardic. Η υιοθέτηση διαφορετικής προσέγγισης θα συνεπαγόταν, κατά την άποψή τους, την υπερίσχυση του τύπου έναντι της ουσίας, στον βαθμό που η απόφαση περί ανάκλησης της αναστολής εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής και η απόφαση περί μετατροπής της ποινής αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή έχουν ισοδύναμο αποτέλεσμα.
50.
Δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή. Ειδικότερα, συμφωνώ με τον SH και την Επιτροπή ότι η επίμαχη περίπτωση στην υπόθεση της κύριας δίκης πρέπει να διακρίνεται από εκείνη που οδήγησε στην έκδοση της ανωτέρω απόφασης για τους ακόλουθους λόγους.
51.
Κατά πρώτον, όσον αφορά την προστασία ενός θεμελιώδους δικαιώματος όπως το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, πρέπει να εξετάζονται με προσοχή τα επιχειρήματα υπέρ της κατ’ αναλογίαν επέκτασης της στενής ερμηνείας που υιοθέτησε το Δικαστήριο σε σχέση με μέτρα τα οποία, μολονότι παρουσιάζουν ορισμένα παρεμφερή αποτελέσματα, είναι, ωστόσο, διαφορετικής φύσεως.
52.
Πράγματι, είναι σημαντικό να τονισθεί ότι η στενή ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 δεν αναιρεί το γεγονός ότι το δικαίωμα του κατηγορουμένου να παρίσταται στη δίκη του συνιστά ουσιώδες στοιχείο των δικαιωμάτων άμυνας και, γενικότερα, έχει κεφαλαιώδη σημασία για τον σεβασμό του δικαιώματος σε δίκαιη ποινική δίκη, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, καθώς και στο άρθρο 48 του Χάρτη (
26
).
53.
Συναφώς, όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο, το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι η ερήμην καταδίκη προσώπου το οποίο δεν αποδείχθηκε ότι είχε παραιτηθεί από το δικαίωμά του να εμφανιστεί και να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή ότι είχε την πρόθεση να αποφύγει την κρίση του δικαστηρίου, χωρίς το εν λόγω πρόσωπο να έχει τη δυνατότητα να επιτύχει την έκδοση νέας απόφασης, κατόπιν ακροάσεώς του, επί του βασίμου της κατηγορίας, τόσο ως προς τα πραγματικά περιστατικά όσο και ως προς το νομικό μέρος, συνιστά κατάφωρη αρνησιδικία (
27
).
54.
Επιπλέον, όσον αφορά το ιστορικό θεσπίσεως και τους σκοπούς τους οποίους επιδιώκει το άρθρο 4α της απόφασης-πλαισίου 2002/584, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η διάταξη αυτή έχει ως σκοπό να εξασφαλίσει υψηλό επίπεδο προστασίας και να παράσχει στη δικαστική αρχή εκτέλεσης τη δυνατότητα να παραδώσει τον ενδιαφερόμενο παρά την απουσία του από τη δίκη που οδήγησε στην καταδίκη του, τηρουμένων συγχρόνως πλήρως των δικαιωμάτων άμυνάς του. Ειδικότερα, όπως προκύπτει ρητώς από το άρθρο 1 της απόφασης-πλαισίου 2009/299, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα των αιτιολογικών της σκέψεων 1, 4, 8 και 15, το εν λόγω άρθρο 4α προστέθηκε στην απόφαση-πλαίσιο 2002/584 με σκοπό την προστασία του δικαιώματος του κατηγορουμένου να εμφανίζεται αυτοπροσώπως στην ποινική δίκη που έχει κινηθεί εναντίον του και, συγχρόνως, τη βελτίωση της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων μεταξύ των κρατών μελών (
28
). Όπως επισήμανε το Δικαστήριο, ο νομοθέτης της Ένωσης αποφάσισε με αυτό τον τρόπο να προσδώσει ιδιαίτερη σημασία στο δικαίωμα αυτό (
29
).
55.
Συνεπώς, η αποτελεσματικότητα του μηχανισμού του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης δεν πρέπει να υπονομεύει την ανάγκη ενίσχυσης των δικονομικών δικαιωμάτων των προσώπων σε βάρος των οποίων έχει κινηθεί ποινική διαδικασία.
56.
Υπό το πρίσμα αυτό, το άρθρο 4α της απόφασης-πλαισίου 2002/584 πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται κατά τρόπο σύμφωνο με το άρθρο 47, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, καθώς και με το άρθρο 48 του Χάρτη, τα οποία, όπως διευκρινίζεται στις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (
30
), αντιστοιχούν στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ. Επομένως, το Δικαστήριο οφείλει να ερμηνεύει το άρθρο 47, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, και το άρθρο 48 του Χάρτη κατά τέτοιον τρόπο ώστε να διασφαλίζεται επίπεδο προστασίας σύμφωνο με εκείνο που κατοχυρώνεται στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, όπως ερμηνεύεται από το ΕΔΔΑ (
31
).
57.
Σε αντίθεση με τα ζητήματα που αφορούν τις λεπτομέρειες εκτέλεσης ή εφαρμογής μιας ποινής, η δικαστική απόφαση που καταδικάζει τον κατηγορούμενο εμπίπτει στο ποινικού δικαίου σκέλος του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ (
32
).
58.
Συναφώς, από τη νομολογία του ΕΔΔΑ προκύπτει ότι οι εγγυήσεις που προβλέπει το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ έχουν εφαρμογή όχι μόνον όσον αφορά τη διαπίστωση της ενοχής, αλλά και τον προσδιορισμό της ποινής. Συγκεκριμένα, η επιταγή περί δίκαιης δίκης συνεπάγεται το δικαίωμα του ενδιαφερομένου να παρίσταται στη συζήτηση της υπόθεσης λόγω των σημαντικών συνεπειών τις οποίες μπορεί να έχει η συζήτηση αυτή για το ύψος της ποινής που θα του επιβληθεί (
33
).
59.
Λαμβανομένης υπόψη της ανωτέρω νομολογίας, πρέπει να εξακριβωθεί αν μια απόφαση η οποία θα μπορούσε, εκ πρώτης όψεως, να θεωρηθεί ως σχετική με την εκτέλεση ή την εφαρμογή ποινής δεν μπορεί, στην πραγματικότητα, να εξομοιωθεί με απόφαση για τη διαπίστωση της ενοχής ή για τον προσδιορισμό της ποινής, όπερ συνεπάγεται ότι τυγχάνουν εφαρμογής οι εγγυήσεις που προβλέπει το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ.
60.
Κατά δεύτερον, διαπιστώνεται ότι η επίμαχη απόφαση στην υπό κρίση υπόθεση αφορά παρεπόμενη ποινή και δεν συνιστά απόφαση σχετική με την εκτέλεση ή την εφαρμογή προηγουμένως επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής, σε αντίθεση με την επίμαχη απόφαση στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ardic. Συνεπώς, η επίμαχη περίπτωση στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν αφορά λεπτομέρεια εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής που παρέχει στον καταδικασθέντα τη δυνατότητα να εκτίσει μια τέτοια ποινή εκτός φυλακής, με την υποχρέωση τήρησης συγκεκριμένων όρων.
61.
Κατά τρίτον, η διαδικασία με την οποία το αρμόδιο δικαστήριο επιλαμβάνεται αιτήματος της αστυνομικής αρχής δυνάμει του άρθρου 45, παράγραφος 5, του λεττονικού ποινικού κώδικα εντάσσεται στο στάδιο της εκτέλεσης της παρεπόμενης ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, το οποίο αρχίζει μετά την έκτιση της στερητικής της ελευθερίας ποινής.
62.
Με τη διαδικασία αυτή, το αρμόδιο δικαστήριο καλείται να αποφανθεί κατά πόσον, λόγω παραβίασης από τον καταδικασθέντα των όρων της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, η μη εκτιθείσα διάρκεια της ποινής αυτής πρέπει να αντικατασταθεί με στερητική της ελευθερίας ποινή, της μίας ημέρας στέρησης της ελευθερίας λογιζομένης ως δύο μη εκτιθείσες ημέρες αστυνομικής επιτήρησης.
63.
Σε αντίθεση με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο στην απόφαση Ardic, φρονώ ότι μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί απόφαση σχετική με την εκτέλεση ή την εφαρμογή ποινής αστυνομικής επιτήρησης, η οποία, στην περίπτωση αυτή, θα εξαιρούνταν από το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584.
64.
Πράγματι, η διαδικασία με την οποία το αρμόδιο δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει την αντικατάσταση της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης με στερητική της ελευθερίας ποινή ισοδυναμεί με επιβολή νέας ποινής διαφορετικής φύσεως από την αρχικώς επιβληθείσα.
65.
Το εν λόγω δικαστήριο μπορεί να επιβάλει τη νέα αυτή ποινή εφόσον κρίνει ότι τούτο επιτάσσεται λόγω της παραβίασης των όρων της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης από τον καταδικασθέντα. Επομένως, η στερητική της ελευθερίας ποινή που ενδέχεται να επιβληθεί δεν αποσκοπεί στην τιμωρία του αρχικού ποινικού αδικήματος για το οποίο επιβλήθηκε, ως παρεπόμενη ποινή, η ποινή της αστυνομικής επιτήρησης, αλλά των συγκεκριμένων παραβιάσεων των όρων της ποινής αυτής. Το εν λόγω δικαστήριο πρέπει, συνεπώς, να αποφασίσει, αφού εξετάσει την περίπτωση του συγκεκριμένου προσώπου, αν οι παραβιάσεις αυτές δικαιολογούν τη μετατροπή της απλής αστυνομικής επιτήρησης σε στέρηση της ελευθερίας.
66.
Ως εκ τούτου, εκτιμώ ότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης απόφαση περί μετατροπής της ποινής συνδέεται περισσότερο με την κατηγορία των αποφάσεων για τη διαπίστωση της ενοχής ή τον προσδιορισμό της ποινής παρά με εκείνη των αποφάσεων για τις λεπτομέρειες εκτέλεσης της ποινής. Μια τέτοια απόφαση εμπίπτει, επομένως, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584.
67.
Κατά συνέπεια, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να γίνει δεκτό ότι η διαδικασία η οποία οδήγησε στη μετατροπή από το αρμόδιο δικαστήριο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 45, παράγραφος 5, του λεττονικού ποινικού κώδικα, της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή εξομοιώνεται με δίκη η οποία κατέληξε στην έκδοση τελεσίδικης καταδικαστικής απόφασης σε βάρος του προσώπου του οποίου ζητείται η παράδοση στο πλαίσιο της εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης (
34
). Συνεπώς, η φράση «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, αφορά διαδικασία όπως εκείνη που οδήγησε στην επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης απόφαση περί μετατροπής της ποινής.
68.
Είναι αληθές ότι, όπως έχει επανειλημμένως επισημάνει το ΕΔΔΑ, η διάκριση μεταξύ μέτρου το οποίο συνιστά ποινή και μέτρου σχετικού με την εκτέλεση ή την εφαρμογή ποινής δεν είναι πάντοτε σαφής στην πράξη (
35
). Τούτο καταδεικνύεται σαφώς από την επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης περίπτωση καθότι, όπως αναφέρεται ανωτέρω, η απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου λαμβάνεται κατά το στάδιο της εκτέλεσης της παρεπόμενης ποινής της αστυνομικής επιτήρησης.
69.
Τούτων λεχθέντων, ακόμη και αν η απόφαση περί μετατροπής της επίμαχης στην υπόθεση της κύριας δίκης ποινής θεωρηθεί, λόγω του υβριδικού της χαρακτήρα, ότι συνιστά λεπτομέρεια εκτέλεσης της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, επιβάλλεται η διαπίστωση, αφενός, ότι η απόφαση αυτή έχει ως αποτέλεσμα να μεταβάλλεται η ίδια η φύση της ποινής αυτής και, αφετέρου, ότι το δικαστήριο που την εξέδωσε διέθετε περιθώριο εκτιμήσεως για να αποφανθεί επί της μετατροπής αυτής. Κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας του Δικαστηρίου, από τη συνδρομή των δύο αυτών προϋποθέσεων προκύπτει ότι η δικαστική αρχή εκτέλεσης έχει να αντιμετωπίσει «απόφαση», κατά την έννοια του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 (
36
). Εκτιμώ ότι η διαπίστωση αυτή ενισχύει την άποψη ότι θα πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να αποκλειστεί η κατ’ αναλογίαν εφαρμογή του συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε το Δικαστήριο στην απόφαση Ardic.
70.
Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι, μολονότι η παραβίαση ορισμένων όρων επιφέρει την εκ νέου φυλάκιση τόσο όσον αφορά την επίμαχη περίπτωση στην ως άνω απόφαση όσο και όσον αφορά την επίμαχη περίπτωση στην υπόθεση της κύριας δίκης, εντούτοις, υπάρχουν πλείονες διαφορές μεταξύ των δύο αυτών περιπτώσεων.
71.
Ειδικότερα, στην επίμαχη περίπτωση στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ardic, πρέπει να εκτελεστεί, λόγω της ανάκλησης της αναστολής (
37
), η αρχικώς επιβληθείσα στερητική της ελευθερίας ποινή η οποία δεν μεταβάλλεται ούτε ως προς τη φύση ούτε ως προς το ύψος της (
38
). Με την ανάκληση αυτή αναβιώνει, επομένως, η ποινή η οποία έχει καθοριστεί αμετάκλητα κατά τον χρόνο της καταδίκης, έστω και αν στη συνέχεια ανεστάλη υπό ορισμένες προϋποθέσεις (
39
). Αντιθέτως, στην επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης περίπτωση, η παραβίαση των όρων της παρεπόμενης ποινής της αστυνομικής επιτήρησης συνεπάγεται, εφόσον ληφθεί τέτοια απόφαση από το αρμόδιο δικαστήριο, την επιβολή νέας στερητικής της ελευθερίας ποινής η οποία αντικαθιστά την αρχικώς επιβληθείσα παρεπόμενη ποινή. Συνεπώς, δεν πρόκειται για αναβίωση της αρχικής ποινής φυλάκισης, η οποία έχει εκτιθεί εξ ολοκλήρου. Η στέρηση της ελευθερίας δεν οφείλεται στην αρχική αξιόποινη πράξη, αλλά στην επανειλημμένη παραβίαση των όρων της αστυνομικής επιτήρησης, η οποία συνιστά, κατά το λεττονικό δίκαιο, διοικητική παράβαση.
72.
Δεν αμφισβητείται ότι μεταβάλλεται συνακόλουθα η φύση της παρεπόμενης ποινής που είχε αρχικώς επιβληθεί. Ειδικότερα, πρέπει, κατ’ εμέ, να τονισθεί ότι η μετατροπή μιας ποινής αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή συνεπάγεται τη μετατροπή μέτρου ο σκοπός του οποίου φαίνεται να είναι πρωτίστως προληπτικός (
40
) σε μέτρο κατασταλτικού σκοπού. Πράγματι, η αστυνομική επιτήρηση μετά την αποφυλάκιση δεν επιδιώκει τέτοιον σκοπό, αλλά την αποφυγή του κινδύνου υποτροπής και τη διευκόλυνση της επανένταξης του αποφυλακισθέντος, με τη διασφάλιση του συννόμου της συμπεριφοράς του.
73.
Συναφώς, επισημαίνω ότι το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι ένα συγκεκριμένο μέτρο αστυνομικής επιτήρησης «δεν μπορεί να συγκριθεί με ποινή καθότι αποσκοπεί στην αποτροπή της τέλεσης αξιόποινων πράξεων· συνεπώς, η συναφής διαδικασία δεν αφορά το “βάσιμο” μιας “κατηγορίας ποινικής φύσης”», κατά την έννοια του άρθρου 6, παράγραφος 1, της ΕΣΔΑ (
41
).
74.
Εξάλλου, το ΕΔΔΑ έχει κρίνει, όσον αφορά μέτρο διοικητικής εποπτείας ορισμένου προσώπου, το οποίο συνδέεται με ποινική καταδίκη και επιβάλλεται κατόπιν αυτής, ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν συνιστά «ποινή», κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, της ΕΣΔΑ, καθόσον το μέτρο αυτό αποσκοπεί πρωτίστως στην αποφυγή της υποτροπής, με αποτέλεσμα να έχει προληπτικό και όχι κατασταλτικό χαρακτήρα (
42
).
75.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι, μολονότι η αστυνομική επιτήρηση χαρακτηρίζεται «παρεπόμενη ποινή» κατά το λεττονικό δίκαιο, τούτο ουδόλως αποκλείει το ενδεχόμενο να θεωρηθεί μέτρο ασφαλείας. Συναφώς, το ΕΔΔΑ έχει επισημάνει ότι «το ίδιο είδος μέτρου μπορεί να χαρακτηριστεί παρεπόμενη ποινή σε ένα κράτος και μέτρο ασφαλείας σε άλλο» (
43
).
76.
Επιπλέον, υπογραμμίζεται ότι, εν προκειμένω, το αρμόδιο δικαστήριο διαθέτει, στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας διακριτής από εκείνη που οδήγησε στην αρχική καταδίκη, περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά την ενδεχόμενη μετατροπή της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή. Σε αντίθεση με την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ardic, στην οποία η εξουσία της δικαστικής αρχής να ανακαλέσει την αναστολή δεν αφορούσε τον προσδιορισμό της ποινής αλλά την εκτέλεσή της (
44
), το περιθώριο εκτιμήσεως του αρμόδιου δικαστηρίου στην υπό κρίση υπόθεση αφορά το κατά πόσον η παραβίαση των όρων της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης είναι αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογεί τη μετατροπή της ποινής αυτής σε στέρηση της ελευθερίας. Τούτο απαιτεί να καθοριστεί αν πρέπει να επιβληθεί νέα, διαφορετικής φύσεως ποινή. Ειδικότερα, το εν λόγω περιθώριο εκτιμήσεως μπορεί να παράσχει στο δικαστήριο αυτό τη δυνατότητα συνεκτίμησης της κατάστασης ή της προσωπικότητας του οικείου προσώπου ή και των περιστάσεων που εξηγούν την παραβίαση των όρων της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης από το πρόσωπο αυτό (
45
).
77.
Ομολογουμένως, η εν λόγω δυνατότητα μετατροπής της ποινής προβλέπεται στον νόμο, ο οποίος ορίζει το ύψος της στερητικής της ελευθερίας ποινής που μπορεί να επιβληθεί από το αρμόδιο δικαστήριο βάσει σταθερής νόμιμης αναλογίας μίας ημέρας στέρησης της ελευθερίας για κάθε δύο μη εκτιθείσες ημέρες αστυνομικής επιτήρησης. Εντούτοις, γεγονός παραμένει ότι το δικαστήριο αυτό διαθέτει περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά αυτή καθεαυτήν την απόφαση να προβεί στη μετατροπή αυτή.
78.
Πάντοτε υπό το πρίσμα του περιθωρίου εκτιμήσεως που διαθέτει το αρμόδιο δικαστήριο, υπενθυμίζω ότι το Δικαστήριο έκρινε στην απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) ότι η φράση «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, αφορά απόφαση η οποία επιβάλλει συνολική ποινή, δεδομένου ότι η διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση της απόφασης αυτής παρέχει περιθώριο εκτιμήσεως για τον προσδιορισμό του ύψους της εν λόγω συνολικής ποινής (
46
). Όπως ορθώς τόνισε ο SH κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, θα ήταν παράδοξο να γίνει δεκτή διαφορετική λύση σε περίπτωση που, όπως στην υπό κρίση υπόθεση, το περιθώριο εκτιμήσεως του αρμόδιου δικαστηρίου αφορά την ίδια τη φύση της ποινής την οποία το οικείο πρόσωπο θα πρέπει να εκτίσει μετά το πέρας της επίμαχης διαδικασίας, ήτοι τη διατήρηση της αστυνομικής επιτήρησης για το μη εκτιθέν χρονικό διάστημα ή τη μετατροπή της επιτήρησης αυτής σε νέα στερητική της ελευθερίας ποινή βάσει του ύψους που προβλέπει ο νόμος.
79.
Ένα τελευταίο στοιχείο διαφοροποιεί την επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης περίπτωση από εκείνη στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Ardic. Ειδικότερα, στην τελευταία αυτή υπόθεση, η αρχική καταδικαστική απόφαση αποτελεί την εκτελεστή απόφαση στην οποία στηρίζεται το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Συνεπώς, η ανάκληση της αναστολής δεν συνεπάγεται νέα απόφαση περί προσδιορισμού της ποινής, στην οποία να στηρίζεται το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (
47
). Τούτο δεν ισχύει στην επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης περίπτωση κατά την οποία η νέα απόφαση περί επιβολής στερητικής της ελευθερίας ποινής αντί της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης ήταν καθοριστική για την έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης και αποτελεί τη βάση του (
48
).
80.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των στοιχείων αυτών, φρονώ ότι, αφ’ ης στιγμής μια δικαστική απόφαση δεν περιορίζεται στην εκτέλεση ή την εφαρμογή προηγουμένως επιβληθείσας ποινής, αλλά μεταβάλλει τη φύση ή το ύψος της ποινής αυτής και το αρμόδιο δικαστήριο διαθέτει συναφώς περιθώριο εκτιμήσεως, μια τέτοια απόφαση πρέπει να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584, προκειμένου η δικαστική αρχή εκτέλεσης να μπορεί να εξακριβώσει την ενδεχόμενη συνδρομή κάποιας από τις περιστάσεις που προβλέπονται στα στοιχεία αʹ, βʹ, γʹ ή δʹ της διάταξης αυτής. Εν προκειμένω, η «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», κατά την έννοια του άρθρου 4α, παράγραφος 1, και η οποία επέβαλε τη στερητική της ελευθερίας ποινή, είναι, επομένως, η δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης περί μετατροπής της ποινής της 19ης Αυγούστου 2020.
81.
Συνεπώς, ο ενδιαφερόμενος πρέπει, κατά το στάδιο της διαδικασίας έκδοσης απόφασης για την ενδεχόμενη μετατροπή της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης σε στερητική της ελευθερίας ποινή, να μπορεί να ασκεί πλήρως τα δικαιώματα άμυνάς του ώστε να προβάλει αποτελεσματικά την άποψή του και να επηρεάσει με τον τρόπο αυτόν την τελική απόφαση η οποία είναι ικανή να επιφέρει στέρηση της ατομικής του ελευθερίας (
49
). Ειδικότερα, το πρόσωπο αυτό πρέπει να μπορεί να προβάλει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν το αρμόδιο δικαστήριο να μην προβεί σε μια τέτοια μετατροπή ποινής.
82.
Το γεγονός ότι η έκδοση απόφασης περί μετατροπής της ποινής μπορεί να προβλεφθεί, βάσει του άρθρου 45, παράγραφοι 5 και 6, του λεττονικού ποινικού κώδικα, ήδη κατά την επιβολή της παρεπόμενης ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, σε περίπτωση παραβίασης των όρων της ποινής αυτής, είναι άνευ σημασίας, κατά τη γνώμη μου, για τον χαρακτηρισμό της «δίκης που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», κατά την έννοια του άρθρου 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584. Πράγματι, η εν λόγω προβλεψιμότητα συνάδει με την αρχή «ουδέν έγκλημα, ουδεμία ποινή χωρίς νόμο». Χαρακτηριστικό κάθε ποινής που στηρίζεται σε νομική βάση αποτελεί η προβλεψιμότητά της σε περίπτωση τέλεσης ποινικού αδικήματος. Εντούτοις, το πρόσωπο που ενδέχεται να καταδικαστεί σε μια τέτοια ποινή πρέπει να μπορεί να επηρεάσει την απόφαση του δικαστηρίου διά της αυτοπρόσωπης εμφάνισης στη δίκη του.
83.
Κρίσιμο για τον προσδιορισμό αυτόν είναι ότι η διαδικασία μετατροπής ποινής μπορεί να οδηγήσει σε στέρηση της ελευθερίας η οποία, μολονότι μπορούσε να προβλεφθεί σε περίπτωση παραβίασης των όρων της ποινής της αστυνομικής επιτήρησης, δεν συνδέεται, αυτή καθεαυτήν, με την αρχική καταδικαστική απόφαση και προϋποθέτει, συνεπώς, την έκδοση νέας καταδικαστικής απόφασης η οποία να αντικαθιστά την πρώτη.
IV. Πρόταση
84.
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Supreme Court (Ανώτατο Δικαστήριο, Ιρλανδία) ως εξής:
Το άρθρο 4α, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα των άρθρων 47 και 48 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
έχει την έννοια ότι:
η φράση «δίκη που οδήγησε στην έκδοση της απόφασης», η οποία περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή, αφορά διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας το δικαστήριο μπορεί να διατάξει, λόγω παραβίασης των όρων όσον αφορά προηγουμένως επιβληθείσα παρεπόμενη ποινή αστυνομικής επιτήρησης, τη μετατροπή της ποινής αυτής σε στερητική της ελευθερίας ποινή διάρκειας ίσης με το ήμισυ της μη εκτιθείσας ποινής αστυνομικής επιτήρησης.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.
(
2
)	ΕΕ 2002, L 190, σ. 1.
(
3
)	ΕΕ 2009, L 81, σ. 24 (στο εξής: απόφαση-πλαίσιο 2002/584).
(
4
)	Απόφαση C‑571/17 PPU, (στο εξής: απόφαση Ardic, EU:C:2017:1026).
(
5
)	Βλ. απόφαση Ardic (σκέψη 77).
(
6
)	Βλ. απόφαση Ardic (σκέψη 80).
(
7
)	Το άρθρο αυτό καταργήθηκε με νόμο της 8ης Ιουλίου 2011, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ, σύμφωνα με τις μεταβατικές διατάξεις του νόμου αυτού, την 1η Ιανουαρίου 2015. Η ποινή της αστυνομικής επιτήρησης αντικαταστάθηκε από εκείνη της επιτήρησης στο πλαίσιο της υπό όρους απόλυσης.
(
8
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, GN (Λόγος άρνησης στηριζόμενος στο υπέρτατο συμφέρον του παιδιού) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
9
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 21ης Δεκεμβρίου 2023, GN (Λόγος άρνησης στηριζόμενος στο υπέρτατο συμφέρον του παιδιού) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και της 21ης Δεκεμβρίου 2023, G. K. κ.λπ.. (Ευρωπαϊκή Εισαγγελία) (C‑281/22, EU:C:2023:1018, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
10
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 21ης Δεκεμβρίου 2023, GN (Λόγος άρνησης στηριζόμενος στο υπέρτατο συμφέρον του παιδιού) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) [C‑396/22, στο εξής: απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη), EU:C:2023:1029, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
(
11
)	Βλ. απόφαση της 23ης Μαρτίου 2023, Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) [C‑514/21 και C‑515/21, στο εξής: απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής), EU:C:2023:235, σκέψη 55] και διάταξη της 20ής Σεπτεμβρίου 2024, Anacco (C‑504/24 PPU, στο εξής: διάταξη Anacco, EU:C:2024:779, σκέψη 42).
(
12
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 48 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και διάταξη Anacco (σκέψη 43).
(
13
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψεις 49 και 71 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), καθώς και διάταξη Anacco (σκέψη 44).
(
14
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Generalstaatsanwaltschaft Hamburg (C‑416/20 PPU, EU:C:2020:1042, σκέψη 41) και Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και διάταξη Anacco (σκέψη 45).
(
15
)	Στο εξής: Χάρτης. Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 73 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η θέσπιση της απόφασης-πλαισίου 2009/299, η οποία ενέταξε το άρθρο 4α, παράγραφος 1, στην απόφαση-πλαίσιο 2002/584, στόχευε στη θεραπεία των δυσχερειών της αμοιβαίας αναγνώρισης των εκδοθεισών ερήμην του ενδιαφερομένου αποφάσεων, οι οποίες ήταν απόρροια της ύπαρξης διαφορών εντός των κρατών μελών στο θέμα της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Συναφώς, η ανωτέρω απόφαση-πλαίσιο εναρμονίζει τις προϋποθέσεις εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης σε περίπτωση ερήμην καταδίκης, η δε εναρμόνιση αυτή απηχεί τη συναίνεση η οποία επετεύχθη από τα κράτη μέλη στο σύνολό τους αναφορικά με την εφαρμοστέα, δυνάμει του δικαίου της Ένωσης, έκταση των δικονομικών δικαιωμάτων των οποίων απολαύουν οι ερήμην καταδικασθέντες τους οποίους αφορά ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης: βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2013, Melloni (C‑399/11, EU:C:2013:107, σκέψη 62) καθώς και διάταξη Anacco (σκέψη 58).
(
16
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), καθώς και απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (C‑397/22, στο εξής: απόφαση LM, EU:C:2023:1030, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
17
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και LM (σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
18
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
19
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψεις 29 και 32 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
20
)	Βλ. απόφαση Ardic (σκέψεις 77 και 88). Βλ. επίσης απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 53).
(
21
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Στην απόφαση αυτή το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι στην περίπτωση κατά την οποία, συνεπεία νέας ποινικής καταδίκης, ανακαλείται η αναστολή εκτέλεσης στερητικής της ελευθερίας ποινής και εκδίδεται ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για την εκτέλεση της εν λόγω ποινής, η ερήμην εκδοθείσα απόφαση περί της ποινικής αυτής καταδίκης συνιστά «απόφαση» κατά την έννοια της ως άνω διάταξης. Τούτο δεν ισχύει όσον αφορά την απόφαση περί ανάκλησης της αναστολής εκτέλεσης της εν λόγω ποινής (σκέψη 68).
(
22
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
23
)	Στο εξής: ΕΔΔΑ.
(
24
)	Υπογραφείσα στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ).
(
25
)	Βλ. απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
26
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
27
)	Βλ. απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
28
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) καθώς και διάταξη Anacco (σκέψη 48).
(
29
)	Βλ. απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 64).
(
30
)	ΕΕ 2007, C 303, σ. 17.
(
31
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) καθώς και διάταξη Anacco (σκέψη 56).
(
32
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
33
)	Βλ. απόφαση της 10ης Αυγούστου 2017, Zdziaszek (C‑271/17 PPU, EU:C:2017:629, σκέψη 87 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
34
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και LM (σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
35
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση του ΕΔΔΑ της 10ης Νοεμβρίου 2022, Kupinskyy κατά Ουκρανίας (CE:ECHR:2022:1110JUD000508418, § 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Παραπέμπω επίσης στην απόφαση της 3ης Απριλίου 2025, Alchaster II (C‑743/24, EU:C:2025:230), στην οποία το Δικαστήριο επισήμανε ότι, όσον αφορά τις τροποποιήσεις του συστήματος της υπό όρους απόλυσης, που επήλθαν μετά τη φερόμενη τέλεση της αξιόποινης πράξη για την οποία διώκεται ο εκζητούμενος, και για τους σκοπούς της ερμηνείας του άρθρου 49, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του Χάρτη, πρέπει, προκειμένου να κριθεί αν ένα μέτρο αφορά αποκλειστικώς τους λεπτομερείς κανόνες για την εκτέλεση της ποινής ή, αντιθέτως, αν επηρεάζει το περιεχόμενό της, να εξετάζεται κατά περίπτωση τι συνεπαγόταν πράγματι κατά τον κρίσιμο χρόνο στο εσωτερικό δίκαιο η επιβληθείσα «ποινή» ή, με άλλα λόγια, ποια ήταν η εγγενής φύση της (σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
36
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Ardic (σκέψη 77) και Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 53).
(
37
)	Βλ. απόφαση Ardic, στην οποία το Δικαστήριο επισήμανε ότι οι αποφάσεις περί ανάκλησης της αναστολής έχουν ως μόνο αποτέλεσμα ότι ο καταδικασθείς, στη χειρότερη περίπτωση, θα πρέπει να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής που του είχε επιβληθεί αρχικώς. Εφόσον η αναστολή ανακληθεί στο σύνολό της, η καταδίκη παράγει εκ νέου όλα τα αποτελέσματά της και ο προσδιορισμός του ύψους της λοιπής προς έκτιση ποινής πραγματοποιείται με απλή αριθμητική πράξη, καθώς αφαιρείται απλώς από τη συνολική ποινή που επιβλήθηκε με την τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση ο αριθμός των ημερών που αντιστοιχούν στο τμήμα της ποινής φυλάκισης που έχει ήδη εκτιθεί (σκέψη 81).
(
38
)	Βλ. απόφαση Ardic (σκέψη 82).
(
39
)	Βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση Ardic (C‑571/17 PPU, EU:C:2017:1013, σημείο 71). Συγκεκριμένα, στην περίπτωση αυτή, είχε ήδη επιβληθεί στερητική της ελευθερίας ποινή η οποία στη συνέχεια ανεστάλη για το υπόλοιπο της ποινής, με αποτέλεσμα η ανάκληση της αναστολής αυτής να επαναφέρει απλώς την προηγουμένως επιβληθείσα στερητική της ελευθερίας ποινή.
(
40
)	Ο εν λόγω προληπτικός χαρακτήρας της αστυνομικής επιτήρησης επισημάνθηκε από τον SH και την Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
(
41
)	Βλ. απόφαση του ΕΔΔΑ της 22ας Φεβρουαρίου 1994, Raimondo κατά Ιταλίας (CE:ECHR:1994:0222JUD001295487, § 43). Βλ. επίσης απόφαση του ΕΔΔΑ της 23ης Φεβρουαρίου 2017, De Tommaso κατά Ιταλίας (CE:ECHR:2017:0223JUD004339509, § 143).
(
42
)	Βλ. απόφαση του ΕΔΔΑ της 19ης Ιανουαρίου 2021, Timofeyev και Postupkin κατά Ρωσίας (CE:ECHR:2021:0119JUD004543114, § 70 έως 82).
(
43
)	Βλ. αποφάσεις του ΕΔΔΑ της 17ης Δεκεμβρίου 2009, M. κατά Γερμανίας (EC:ECHR:2009:1217JUD001935904, § 74), και της 19ης Ιανουαρίου 2021, Timofeyev και Postupkin κατά Ρωσίας (EC:ECHR:2021:0119JUD004543114, § 75). Όπως επισήμανε το ΕΔΔΑ στις δύο αυτές αποφάσεις, «η επιτήρηση της συμπεριφοράς ενός ατόμου μετά την αποφυλάκισή του, για παράδειγμα, θεωρείται παρεπόμενη ποινή κατά τα άρθρα 131-36-1 επ. του γαλλικού ποινικού κώδικα και μέτρο ασφαλείας κατά τα άρθρα 215 και 228 του ιταλικού ποινικού κώδικα».
(
44
)	Βλ. απόφαση Ardic, στην οποία το Δικαστήριο επισήμανε ότι το αρμόδιο δικαστήριο έπρεπε απλώς να κρίνει εάν το γεγονός ότι ο καταδικασθείς δεν τήρησε τους όρους αναστολής εκτέλεσης στερητικών της ελευθερίας ποινών δικαιολογούσε την υποχρέωση έκτισης, εν μέρει ή εν όλω, των στερητικών της ελευθερίας ποινών που είχαν επιβληθεί αρχικώς στον καταδικασθέντα και των οποίων, στη συνέχεια, είχε ανασταλεί η εκτέλεση. Συνεπώς, το εν λόγω δικαστήριο διέθετε, συναφώς, διακριτική ευχέρεια, η οποία όμως δεν αφορούσε το ύψος ή τη φύση των επιβληθεισών στον κατηγορούμενο ποινών, αλλά μόνον το εάν η αναστολή εκτέλεσης των ποινών έπρεπε να ανακληθεί ή μπορούσε να διατηρηθεί, συνοδευόμενη, ενδεχομένως, από πρόσθετους όρους (σκέψη 80).
(
45
)	Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Ερήμην καταδίκη) (σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Βλ. επίσης όσον αφορά το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, απόφαση του ΕΔΔΑ της 28ης Νοεμβρίου 2013, Aleksandr Dementyev κατά Ρωσίας (EC:ECHR:2013:1128JUD004309505, § 26) και, όσον αφορά το άρθρο 7 της ΕΣΔΑ, απόφαση του ΕΔΔΑ της 19ης Ιανουαρίου 2021, Timofeyev και Postupkin κατά Ρωσίας (EC:ECHR:2021:0119JUD004543114, § 79).
(
46
)	Βλ. σκέψεις 33 και 34 της απόφασης αυτής.
(
47
)	Βλ. απόφαση Ardic, στην οποία το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι οι αποφάσεις περί ανάκλησης της αναστολής εκτέλεσης στερητικών της ελευθερίας ποινών που είχαν επιβληθεί προγενέστερα, όπως οι επίμαχες στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή, δεν επηρέασαν ούτε τη φύση ούτε το ύψος των στερητικών της ελευθερίας ποινών που είχαν επιβληθεί με τις προγενέστερες αποφάσεις περί τελεσίδικης καταδίκης του κατηγορουμένου, στις οποίες στηριζόταν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης του οποίου την εκτέλεση στις Κάτω Χώρες ζητούσαν οι γερμανικές αρχές (σκέψη 78).
(
48
)	Βλ. απόφαση Minister for Justice and Equality (Άρση αναστολής) (σκέψη 67).
(
49
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση LM (σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγει η εν λόγω διαδικασία δεν έχει σημασία στο συγκεκριμένο πλαίσιο.