62018CO0292
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 6ης Δεκεμβρίου 2018 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Μεταφορές – Κανονισμός (ΕΚ) 261/2004 – Δικαίωμα αποζημιώσεως σε περίπτωση ματαιώσεως της πτήσεως – Άρθρο 3, παράγραφος 5 – Πεδίο εφαρμογής – Άρθρο 2, στοιχείο αʹ – Έννοια του αερομεταφορέα – Επιχείρηση που δεν διαθέτει ακόμη άδεια εκμεταλλεύσεως κατά την προγραμματισμένη ημερομηνία πραγματοποιήσεως της πτήσεως – Ερώτημα ως προς το οποίο δεν υπάρχει περιθώριο εύλογης αμφιβολίας»
Στην υπόθεση C-292/18,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Amtsgericht Kassel (ειρηνοδικείο Κάσελ, Γερμανία) με απόφαση της 23ης Μαρτίου 2018, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Απριλίου 2018, στο πλαίσιο της δίκης
Petra Breyer,
Heiko Breyer
κατά
Sundair GmbH,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen, πρόεδρο τμήματος, J. Malenovský (εισηγητή) και L. S. Rossi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Y. Bot
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο αʹ, του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης και ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 295/91 (ΕΕ 2004, L 46, σ. 1).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της P. Breyer και του Η. Breyer, αφενός, και της Sundair GmbH, αφετέρου, με αντικείμενο την ύπαρξη υποχρεώσεως της τελευταίας να τους καταβάλει αποζημίωση λόγω της ματαιώσεως της πτήσεώς τους.
Το νομικό πλαίσιο
Ο κανονισμός 261/2004
3
Το άρθρο 2 του κανονισμού 261/2004, με τίτλο «Ορισμοί», έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού νοείται ως:
α)
“αερομεταφορέας”, αεροπορική εταιρία με έγκυρη άδεια εκμετάλλευσης·
β)
“πραγματικός αερομεταφορέας”, αερομεταφορέας που πραγματοποιεί ή σκοπεύει να πραγματοποιήσει πτήση κατόπιν συμβάσεως με επιβάτη ή για λογαριασμό άλλου φυσικού ή νομικού προσώπου που έχει σύμβαση με τον επιβάτη·
γ)
“κοινοτικός αερομεταφορέας”, ο αερομεταφορέας που διαθέτει έγκυρη άδεια εκμετάλλευσης, την οποία έχει χορηγήσει κράτος μέλος σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 2407/92 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1992, περί της εκδόσεως αδειών των αερομεταφορέων [(ΕΕ 1992, L 240, σ. 1)]·
[…]».
4
Το άρθρο 3, παράγραφοι 5 και 6, του κανονισμού 261/2004 ορίζει τα εξής:
«5)   Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται σε κάθε πραγματικό αερομεταφορέα που παρέχει υπηρεσίες μεταφοράς σε επιβάτες καλυπτόμενους από τις παραγράφους 1 και 2. Όταν ο πραγματικός αερομεταφορέας που δεν έχει σύμβαση με τον επιβάτη εκπληρώνει υποχρεώσεις του βάσει του παρόντος κανονισμού, λογίζεται ότι το πράττει για λογαριασμό του προσώπου με το οποίο έχει σύμβαση ο συγκεκριμένος επιβάτης.
6)   Ο παρών κανονισμός δεν θίγει τα βάσει της οδηγίας 90/314/ΕΟΚ [του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 1990, για τα οργανωμένα ταξίδια και τις οργανωμένες διακοπές και περιηγήσεις (ΕΕ 1990, L 158, σ. 59] δικαιώματα των επιβατών. […]»
5
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:
«Σε περίπτωση ματαίωσης μιας πτήσης, οι επιβάτες δικαιούνται:
[…]
γ)
αποζημίωση από τον πραγματικό αερομεταφορέα σύμφωνα με το άρθρο 7, εκτός αν:
[…]
iii)
έχουν πληροφορηθεί τη ματαίωση λιγότερο από επτά ημέρες πριν από την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησης και τους προσφέρεται μεταφορά με άλλη πτήση, που τους επιτρέπει να φύγουν όχι περισσότερο από μία ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα αναχώρησης και να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό λιγότερο από δύο ώρες μετά την προγραμματισμένη ώρα άφιξης.»
6
Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού:
«Όταν γίνεται παραπομπή στο παρόν άρθρο, ο επιβάτης λαμβάνει αποζημίωση ύψους:
α)
250 ευρώ για όλες τις πτήσεις έως και 1500 χιλιομέτρων·
[…]
Για τον προσδιορισμό της σχετικής απόστασης, λαμβάνεται ως βάση ο τελευταίος προορισμός στον οποίο ο επιβάτης θα φθάσει καθυστερημένα μετά την προγραμματισμένη ώρα εξαιτίας της άρνησης επιβίβασης ή της ματαίωσης.»
Η οδηγία 90/314
7
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, της οδηγίας 90/314 προβλέπει τα εξής:
«Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε ο διοργανωτής ή/και ο πωλητής, που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση, να φέρουν ευθύνη έναντι του καταναλωτή για την καλή εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την εν λόγω σύμβαση, ασχέτως του αν οι υποχρεώσεις αυτές πρόκειται να εκτελεσθούν από τους ίδιους ή από άλλους παρέχοντες υπηρεσίες, και με την επιφύλαξη του δικαιώματος του διοργανωτή ή/και του πωλητή να στραφεί κατ’ αυτών των παρεχόντων υπηρεσίες.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
8
Η P. και ο Η. Breyer είχαν προβεί σε κράτηση, τον Φεβρουάριο του 2017, στη διοργανώτρια ταξιδιών TUI Deutschland GmbH, για ένα οργανωμένο ταξίδι.
9
Τα έγγραφα κρατήσεως που έλαβαν προέβλεπαν, για την πτήση μεταβάσεως, ότι το αεροσκάφος αναχωρεί στις 9 Ιουλίου 2017, στις 06:00 από το Κάσελ‑Κάλντεν (Γερμανία) και προσγειώνεται στην Πάλμα της Μαγιόρκας (Ισπανία), στις 08:30. Για την πτήση επιστροφής, αναγραφόταν ότι το αεροσκάφος έπρεπε να αναχωρήσει στις 16 Ιουλίου 2017, στις 10:20. Το αιτούν δικαστήριο δεν ανέφερε τι ώρα ήταν προγραμματισμένη η προσγείωσή του. Σύμφωνα με τα εν λόγω έγγραφα, αμφότερες οι πτήσεις έπρεπε να πραγματοποιηθούν από τη Sundair.
10
Ωστόσο, κατά τις προγραμματισμένες ημερομηνίες πραγματοποιήσεως των δύο αυτών πτήσεων, η Sundair είχε, βεβαίως, ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως από τη Luftfahrtbundesamt (Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπλοΐας, Γερμανία), όμως η άδεια αυτή δεν της είχε ακόμη χορηγηθεί. Η άδεια αυτή χορηγήθηκε το πρώτον στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, ήτοι μετά την προγραμματισμένη ημερομηνία πραγματοποιήσεως της πτήσεως επιστροφής.
11
Πέντε ημέρες πριν από την έναρξη του ταξιδιού, η Ρ. και ο Η. Breyer πληροφορήθηκαν ότι επρόκειτο να μεταφερθούν με άλλη πτήση, την οποία θα πραγματοποιούσε η αεροπορική εταιρία Cobrex Trans. Η πτήση αυτή έφθασε στον τελικό προορισμό με 13 ώρες και 30 λεπτά καθυστέρηση σε σχέση με την προγραμματισμένη πριν από την τροποποίηση της κρατήσεως ώρα. Η Ρ. και ο Η. Breyer πληροφορήθηκαν επίσης ότι η μεταφορά τους, όσον αφορά την πτήση επιστροφής, θα πραγματοποιηθεί με πτήση της αεροπορικής εταιρίας Air Europa. Η πτήση αναχώρησε στις 16 Ιουλίου 2017, στις 06:40 η ώρα, ήτοι 3 ώρες και 40 λεπτά νωρίτερα από την αρχικώς προγραμματισμένη ώρα αναχωρήσεως.
12
Κατά συνέπεια, η Ρ. και ο Η. Breyer άσκησαν αγωγή ενώπιον του Amtsgericht Kassel (ειρηνοδικείου Κάσελ, Γερμανία) προκειμένου να ζητήσουν από τη Sundair την καταβολή, σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 7 του κανονισμού 261/2004, αποζημιώσεως ύψους 500 ευρώ έκαστος, αφαιρουμένου συνολικού ποσού 190,40 ευρώ το οποίο τους έχει ήδη καταβληθεί.
13
Εντούτοις, μολονότι το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 261/2004 ορίζει ότι ως «αερομεταφορέας» νοείται «αεροπορική εταιρία με έγκυρη άδεια εκμετάλλευσης», το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το αν τα άρθρα 5 και 7 του εν λόγω κανονισμού τυγχάνουν εφαρμογής σε επιχείρηση η οποία, κατά τον χρόνο κρατήσεως της επίμαχης πτήσεως, είχε, βεβαίως, ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως, αλλά την έλαβε το πρώτον μετά την προγραμματισμένη για τη συγκεκριμένη πτήση ημερομηνία. Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται μήπως, προκειμένου να υλοποιηθεί ο επιδιωκόμενος με τον εν λόγω κανονισμό σκοπός που είναι η επίτευξη υψηλού επιπέδου προστασίας των επιβατών, η εν λόγω έννοια πρέπει να ερμηνεύεται ως καλύπτουσα επίσης και τις επιχειρήσεις που έχουν ζητήσει άδεια διενέργειας πτήσεων και οι οποίες, στη συνέχεια, πρότειναν πτήσεις πριν τους χορηγηθεί η ζητηθείσα άδεια.
14
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Amtsgericht Kassel (ειρηνοδικείο Κάσελ) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Πρέπει τα άρθρα 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, 7, παράγραφος 1, και 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 261/2004 να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι έχουν επίσης εφαρμογή στην περίπτωση αεροπορικής εταιρίας η οποία κατά την προγραμματισμένη για την πραγματοποίηση πτήσεως ημερομηνία δεν διαθέτει ακόμη άδεια εκμεταλλεύσεως κατά το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 261/2004, η οποία έχει ήδη υποβάλει αίτηση άδειας εκμεταλλεύσεως πριν από την προγραμματισμένη πραγματοποίηση της πτήσεως και στην οποία η άδεια αυτή χορηγείται το πρώτον μεταγενέστερα (μετά την προγραμματισμένη για την πραγματοποίηση της πτήσεως ημερομηνία);»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
15
Στην υπόθεση της κύριας δίκης, επιβάτες των οποίων οι πτήσεις ματαιώθηκαν ζητούν, δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 261/2004, ποσό αποζημιώσεως που υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 7 του ίδιου κανονισμού από αεροπορική εταιρία η οποία, κατά τις προγραμματισμένες για την πραγματοποίηση των πτήσεων αυτών ημερομηνίες, είχε ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως, που, ωστόσο, δεν της είχε ακόμη χορηγηθεί.
16
Υπό τις συνθήκες αυτές, η ενδεχόμενη ύπαρξη δικαιώματος αποζημιώσεως εξαρτάται από την απάντηση στο προκριματικό ερώτημα αν επιχείρηση όπως αυτή της κύριας δίκης μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 261/2004, και ιδίως του άρθρου 3, παράγραφος 5, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού.
17
Συνεπώς, το υποβληθέν ερώτημα έχει την έννοια ότι το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινισθεί αν το άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 261/2004, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιχείρηση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία έχει ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως που ωστόσο δεν της είχε ακόμη χορηγηθεί κατά τις προγραμματισμένες για την πραγματοποίηση των σχεδιαζομένων πτήσεων ημερομηνίες, μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του συγκεκριμένου κανονισμού και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν οι οικείοι επιβάτες έχουν δικαίωμα αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
18
Κατά το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη όταν, μεταξύ άλλων, δεν υπάρχει καμία εύλογη αμφιβολία ως προς την απάντηση που προσήκει στο υποβληθέν με αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ερώτημα.
19
Δεδομένου ότι τούτο συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση, πρέπει να εφαρμοστεί η εν λόγω διάταξη.
20
Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 3 του κανονισμού 261/2004, το οποίο καθορίζει το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, ορίζει, στην παράγραφο 5, ότι ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε κάθε πραγματικό αερομεταφορέα που παρέχει υπηρεσίες μεταφοράς σε επιβάτες καλυπτόμενους από τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου αυτού.
21
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η έννοια του «αερομεταφορέα» ορίζεται στο άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 261/2004 ως αναφερόμενη σε αεροπορική εταιρία με έγκυρη άδεια εκμεταλλεύσεως.
22
Εξάλλου, σε ευρύτερο πλαίσιο, το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1008/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Σεπτεμβρίου 2008, σχετικά με κοινούς κανόνες εκμετάλλευσης των αεροπορικών γραμμών στην Κοινότητα (ΕΕ 2008, L 293, σ. 3), ο οποίος αντικατέστησε τον κανονισμό 2407/92 στον οποίο παραπέμπει το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 261/2004, προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι δεν επιτρέπεται σε καμία εγκατεστημένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιχείρηση να μεταφέρει αεροπορικώς επιβάτες έναντι αμοιβής ή/και μίσθωσης, εκτός εάν της έχει χορηγηθεί η κατάλληλη άδεια εκμετάλλευσης.
23
Αυτό συνεπάγεται, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι επιχείρηση στην οποία δεν έχει ακόμη χορηγηθεί άδεια εκμεταλλεύσεως δεν επιτρέπεται να πραγματοποιεί πτήσεις.
24
Ως εκ τούτου, επιχείρηση η οποία, παρά τις απαιτήσεις του άρθρου 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 261/2004, ερμηνευομένου σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, και εξυπακουομένου επίσης ότι δεν υπάρχει αυτόματη πρόσβαση στην άδεια εκμεταλλεύσεως, δεν διέθετε τέτοια άδεια κατά τις προγραμματισμένες για την πραγματοποίηση των σχεδιαζομένων πτήσεων ημερομηνίες δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων αυτών ούτε, κατά συνέπεια, του εν λόγω κανονισμού στο σύνολό του.
25
Η μη πραγματοποίηση των σχεδιαζομένων πτήσεων από την εν λόγω επιχείρηση, υπό περιστάσεις όπως αυτές της κύριας δίκης, δεν μπορεί συνεπώς να παραγάγει τα αποτελέσματα της ματαιώσεως πτήσεως που προβλέπει το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 261/2004, σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
26
Λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της υποθέσεως της κύριας δίκης, πρέπει να προστεθεί ότι το γεγονός ότι το άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 261/2004, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, αποκλείει τη δυνατότητα των οικείων επιβατών να αποζημιωθούν δυνάμει του εν λόγω κανονισμού δεν τους στερεί τη δυνατότητα να επιδιώξουν να αποζημιωθούν στηριζόμενοι σε άλλες νομικές βάσεις, στις οποίες συγκαταλέγεται, όπως προβλέπει το άρθρο 3, παράγραφος 6, του ίδιου κανονισμού, η οδηγία 90/314 η οποία, μεταξύ άλλων, προβλέπει, στο άρθρο 5, παράγραφος 1, ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα ώστε ο διοργανωτής ή/και ο πωλητής, που είναι συμβαλλόμενα μέρη στη σύμβαση, να φέρουν ευθύνη έναντι του καταναλωτή για την καλή εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την εν λόγω σύμβαση, ασχέτως του αν οι υποχρεώσεις αυτές πρόκειται να εκτελεσθούν από τους ίδιους ή από άλλους παρέχοντες υπηρεσίες, και με την επιφύλαξη του δικαιώματος του διοργανωτή ή/και του πωλητή να στραφεί κατ’ αυτών των παρεχόντων υπηρεσίες.
27
Πρέπει, επίσης, να προστεθεί ότι, με γνώμονα το υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών που πρέπει να διασφαλίζεται στο πλαίσιο των πολιτικών της Ένωσης, η λύση που προκρίνεται με τις σκέψεις 24 και 25 της παρούσας διατάξεως δεν θίγει τα δικαιώματα που μπορούν να αντλήσουν καταναλωτές, όπως οι ενάγοντες της κύριας δίκης, έναντι επαγγελματιών, από άλλα νομοθετήματα του δικαίου της Ένωσης, όπως η οδηγία 2005/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου («Οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές») (ΕΕ 2005, L 149, σ. 22).
28
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 261/2004, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιχείρηση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία έχει ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως που ωστόσο δεν της είχε ακόμη χορηγηθεί κατά τις προγραμματισμένες για την πραγματοποίηση των σχεδιαζομένων πτήσεων ημερομηνίες, δεν μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού και, επομένως, οι οικείοι επιβάτες δεν έχουν δικαίωμα αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
Επί των δικαστικών εξόδων
29
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού (ΕΚ) 261/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Φεβρουαρίου 2004, για τη θέσπιση κοινών κανόνων αποζημίωσης των επιβατών αεροπορικών μεταφορών και παροχής βοήθειας σε αυτούς σε περίπτωση άρνησης επιβίβασης και ματαίωσης ή μεγάλης καθυστέρησης της πτήσης και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 295/91, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιχείρηση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία έχει ζητήσει άδεια εκμεταλλεύσεως που ωστόσο δεν της είχε ακόμη χορηγηθεί κατά τις προγραμματισμένες για την πραγματοποίηση των σχεδιαζομένων πτήσεων ημερομηνίες, δεν μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού και, επομένως, οι οικείοι επιβάτες δεν έχουν δικαίωμα αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.