62024CJ0356
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο τμήμα)
της 27ης Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων – Άρθρο 45 ΣΛΕΕ – Κανονισμός (ΕΕ) 492/2011 – Άρθρο 7, παράγραφος 1 – Κοινωνική πολιτική – Ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία – Οδηγία 2000/78/ΕΚ – Απαγόρευση των δυσμενών διακρίσεων λόγω ηλικίας – Μισθολογικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων – Εθνική ρύθμιση που αποκλείει την προσμέτρηση των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που έχουν συμπληρωθεί σε άλλο κράτος μέλος – Αποκλεισμός κατόπιν αποφάσεως, εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, περί προαγωγής του υπαλλήλου κατά βαθμό – Προαγωγή κατά βαθμό εξαρτώμενη από τη συμπλήρωση ορισμένου αριθμού ετών υπηρεσίας – Εθνική ρύθμιση που αποκλείει την προσμέτρηση των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που έχουν συμπληρωθεί στο οικείο κράτος μέλος»
Στην υπόθεση C‑356/24,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Landesverwaltungsgericht Kärnten (περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας, Αυστρία) με απόφαση της 16ης Μαΐου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 16 Μαΐου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
A.B.
κατά
Kärntner Landesregierung,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο τμήμα),
συγκείμενο από τους J. Passer, πρόεδρο τμήματος, M. L. Arastey Sahún (εισηγήτρια), πρόεδρο του πέμπτου τμήματος, Δ. Γρατσία, δικαστή,
γενικός εισαγγελέας: R. Norkus
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον A. Posch και τη J. Schmoll,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τη S. Delaude και τον B.‑R. Killmann,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 45 ΣΛΕΕ, του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 492/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Ένωσης (ΕΕ 2011, L 141, σ. 1), των άρθρων 1, 2 και 6 της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία (ΕΕ 2000, L 303, σ. 16), καθώς και των άρθρων 20 και 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του A.B. και της Kärntner Landesregierung (Κυβερνήσεως του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας, Αυστρία) σχετικά με τον μη συνυπολογισμό ορισμένων περιόδων προϋπηρεσίας του A.B. τόσο στην Αυστρία όσο και στην αλλοδαπή, προκειμένου να καθοριστεί η αρχαιότητά του στη μισθολογική κλίμακα των δημοσίων υπαλλήλων.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η οδηγία 2000/78
3
Το άρθρο 1 της οδηγίας 2000/78, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σκοπός», ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι η θέσπιση γενικού πλαισίου για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω θρησκείας ή πεποιθήσεων, ειδικών αναγκών, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού στον τομέα της απασχόλησης και της εργασίας, προκειμένου να υλοποιηθεί η αρχή της ίσης μεταχείρισης στα κράτη μέλη.»
4
Το άρθρο 2 της οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Η έννοια των διακρίσεων», έχει ως εξής:
«1.   Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, η αρχή της ίσης μεταχείρισης σημαίνει την απουσία άμεσης ή έμμεσης διάκρισης για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1.
2.   Για τους σκοπούς της παραγράφου 1:
α)
συντρέχει άμεση διάκριση όταν, για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1, ένα πρόσωπο υφίσταται μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή από αυτήν την οποία υφίσταται, υπέστη ή θα υφίστατο σε ανάλογη κατάσταση ένα άλλο πρόσωπο,
β)
συντρέχει έμμεση διάκριση όταν μια εκ πρώτης όψεως ουδέτερη διάταξη, κριτήριο ή πρακτική ενδέχεται να προκαλέσει μειονεκτική μεταχείριση ενός προσώπου μιας ορισμένης θρησκείας ή πεποιθήσεων, με μια ορισμένη ειδική ανάγκη, μιας ορισμένης ηλικίας, ή ενός ορισμένου γενετήσιου προσανατολισμού, σε σχέση με άλλα άτομα εκτός εάν,
i)
η εν λόγω διάταξη, κριτήριο ή πρακτική δικαιολογείται αντικειμενικά από ένα θεμιτό στόχο και τα μέσα για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι πρόσφορα και αναγκαία, […]
[…]»
5
Το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Πεδίο εφαρμογής», προβλέπει στην παράγραφο 1, στοιχείο γʹ, τα εξής:
«Εντός των ορίων των εξουσιών που απονέμονται στην Κοινότητα, η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε όλα τα πρόσωπα, στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων των δημόσιων φορέων, όσον αφορά:
[…]
γ)
τις εργασιακές συνθήκες και τους όρους απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένων των απολύσεων και των αμοιβών».
6
Το άρθρο 6 της οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Δικαιολογημένη διαφορετική μεταχείριση λόγω ηλικίας», ορίζει τα εξής:
«1.   Κατά παρέκκλιση εκ του άρθρου 2 παράγραφος 2, τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ότι η λόγω ηλικίας διαφορετική μεταχείριση δεν συνιστά διάκριση εφόσον δικαιολογείται στο πλαίσιο του εθνικού δικαίου αντικειμενικά και λογικά από έναν θεμιτό στόχο, ιδίως δε από θεμιτούς στόχους της πολιτικής στον τομέα της απασχόλησης, της αγοράς εργασίας και της επαγγελματικής κατάρτισης, και εφόσον τα μέσα επίτευξης του στόχου αυτού είναι πρόσφορα και αναγκαία.
[…]
2.   Κατά παρέκκλιση εκ του άρθρου 2 παράγραφος 2, τα κράτη μέλη δύνανται να προβλέπουν ότι δεν συνιστά διάκριση λόγω ηλικίας, όσον αφορά τα επαγγελματικά συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, ο καθορισμός ηλικίας για την ένταξη ή την αποδοχή σε παροχές συνταξιοδότησης ή αναπηρίας, συμπεριλαμβανομένου και του καθορισμού για τα καθεστώτα αυτά διαφορετικού ορίου ηλικίας για εργαζόμενους ή για ομάδες ή κατηγορίες εργαζομένων και της χρήσης στο πλαίσιο των συστημάτων αυτών κριτηρίων ηλικίας στους αναλογιστικούς υπολογισμούς, υπό τον όρο ότι αυτό δεν καταλήγει σε διακρίσεις λόγω φύλου.»
Ο κανονισμός 492/2011
7
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 ορίζει τα εξής:
«Ο εργαζόμενος υπήκοος ενός κράτους μέλους δεν δύναται στην επικράτεια των άλλων κρατών μελών να έχει, λόγω της ιθαγένειάς του, διαφορετική μεταχείριση από τους ημεδαπούς εργαζομένους, ως προς τους όρους απασχόλησης και εργασίας, ιδίως όσον αφορά την αμοιβή, την απόλυση, την επαγγελματική επανένταξη ή την επαναπασχόληση αν έχει καταστεί άνεργος.»
Το αυστριακό δίκαιο
8
Το άρθρο 143 του Kärntner Dienstrechtsgesetz (νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί υπηρεσιακής κατάστασης των δημοσίων υπαλλήλων), του 1994 (LGBl. αριθ. 71/1994), όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 81 του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας, της 21ης Οκτωβρίου 2021 (LGBl. αριθ. 81/2021) (στο εξής: K-DRG), το οποίο φέρει τον τίτλο «Μισθολογική προαγωγή», ορίζει τα εξής:
«(1)   Η μισθολογική προαγωγή καθορίζεται βάσει της ημερομηνίας αναφοράς. Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για τη μισθολογική προαγωγή στο δεύτερο κλιμάκιο του υπηρεσιακού βαθμού ΙΙΙ είναι πέντε έτη και δύο έτη για τα λοιπά κλιμάκια, εκτός αν ορίζεται άλλως στις επόμενες διατάξεις.
(2)   Η μισθολογική προαγωγή λαμβάνει χώρα την 1η Ιανουαρίου ή την 1η Ιουλίου που έπεται της παρέλευσης χρονικού διαστήματος δύο ή πέντε ετών (ημερομηνία μισθολογικής προαγωγής), εκτός εάν έχει αναβληθεί ή ανασταλεί κατά την ημερομηνία αυτή. Το χρονικό διάστημα των δύο ή πέντε ετών λογίζεται επίσης ως συμπληρωθέν κατά την ημερομηνία μισθολογικής προαγωγής, εάν λήγει πριν από την παρέλευση της 31ης Μαρτίου ή της 30ής Σεπτεμβρίου που έπεται της ημερομηνίας μισθολογικής προαγωγής.
[…]»
9
Κατά το άρθρο 145 του K-DRG, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή»:
«(1)   Υπό την επιφύλαξη των περιορισμών των παραγράφων 4 έως 8, η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή υπολογίζεται διά της αναδρομής από τον χρόνο της προσλήψεως στις περιόδους μετά την 30ή Ιουνίου του έτους κατά το οποίο συμπληρώθηκαν ή επρόκειτο να συμπληρωθούν εννέα έτη σχολικής φοιτήσεως από την ένταξη στον πρώτο βαθμό σχολικής εκπαιδεύσεως:
1.
οι περίοδοι που απαριθμούνται στην παράγραφο 2 λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους·
2.
οι λοιπές περίοδοι
α)
οι οποίες πληρούν τα κριτήρια της παραγράφου 3 λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους,
β)
οι οποίες δεν πληρούν τα κριτήρια της παραγράφου 3
aa)
λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους μέχρι τα τρία έτη και
bb)
λαμβάνονται υπόψη κατά το ήμισυ για τρία επιπλέον έτη.
[…]
(11)   Οι περίοδοι που προβλέπονται στην παράγραφο 2 και στην παράγραφο 1, σημείο 2, κατά τις οποίες ασκήθηκαν επαγγελματικές δραστηριότητες οι οποίες είναι ισοδύναμες με τις δραστηριότητες που ασκούνταν κατά την ημερομηνία της πρόσληψης στην υπηρεσία και παρέχουν ισοδύναμη επαγγελματική πείρα, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους εάν έχουν συμπληρωθεί εκτός Αυστρίας
1.
στο έδαφος συμβαλλόμενου μέρους της Συμφωνίας για τον [Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3)] ή κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή
2.
σε κράτος του οποίου οι υπήκοοι έχουν τα ίδια δικαιώματα πρόσβασης σε επάγγελμα με τους Αυστριακούς υπηκόους ή
3.
σε οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε άλλον διεθνή οργανισμό στον οποίο μετέχει η Αυστρία.
[…]»
10
Το άρθρο 181 του K-DRG, το οποίο επιγράφεται «Προαγωγή», έχει ως εξής:
«(1)   Προαγωγή είναι η τοποθέτηση υπαλλήλου της γενικής διοίκησης στον αμέσως ανώτερο βαθμό της κατηγορίας προσωπικού στην οποία ανήκει.
[…]
(3)   Αν οι αποδοχές που αντιστοιχούν στο χαμηλότερο κλιμάκιο του νέου βαθμού που προβλέπεται για την κατηγορία προσωπικού ενός υπαλλήλου είναι χαμηλότερες από τις προηγούμενες αποδοχές του, ο υπάλληλος τοποθετείται στο κλιμάκιο που αντιστοιχεί στις προηγούμενες αποδοχές, σε περίπτωση δε που δεν προβλέπονται τέτοιες αποδοχές τοποθετείται στο κλιμάκιο που αντιστοιχεί στις αμέσως υψηλότερες αποδοχές.
(4)   Μετά από προαγωγή κατά βαθμό, ο υπάλληλος προάγεται κατά μισθολογικό κλιμάκιο κατά τον χρόνο που, σύμφωνα με την παράγραφο 3, θα πληρούσε στον προηγούμενο βαθμό την προϋπόθεση για να φθάσει να υπαχθεί στο αμέσως ανώτερο μισθολογικό κλιμάκιο του νέου βαθμού, αλλά πάντως το αργότερο μετά από δύο έτη. Ο χρόνος υπηρεσίας που συμπληρώθηκε στο ανώτατο μισθολογικό κλιμάκιο ενός βαθμού συνυπολογίζεται μέχρι το όριο των τεσσάρων ετών. Κατά παρέκκλιση από τα ανωτέρω, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες για την προαγωγή σε ανώτερο βαθμό απαιτείται υποχρεωτικώς η συμπλήρωση δύο ετών υπηρεσίας στο ανώτατο μισθολογικό κλιμάκιο του κατώτερου βαθμού, ο χρόνος υπηρεσίας που συμπληρώθηκε στο ανώτατο μισθολογικό κλιμάκιο αυτού του βαθμού συνυπολογίζεται μέχρι το όριο των τεσσάρων ετών, στο μέτρο που υπερβαίνει τον χρόνο υπηρεσίας που πρέπει υποχρεωτικώς να συμπληρωθεί στο εν λόγω μισθολογικό κλιμάκιο. Τα άρθρα 143 και 144 εφαρμόζονται κατ’ αναλογία.
[…]»
11
Το άρθρο 305b του K-DRG, το οποίο φέρει τον τίτλο «Πεδίο εφαρμογής ορισμένων διατάξεων», προβλέπει τα εξής:
«[…]
(2)   Η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή και η μισθολογική κατάσταση που προκύπτει συναφώς βάσει των άρθρων 143 και 145 του παρόντος νόμου, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο [αριθ. 60 του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας της 13ης Ιουνίου 2019], καθορίζονται εκ νέου αυτεπαγγέλτως, αμελλητί και αποκλειστικά στις περιπτώσεις στις οποίες η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση καθορίζεται βάσει της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή. […]
[…]
(4)   […]
1.
Τα άρθρα 143 και 145 του παρόντος νόμου, όπως ίσχυαν στις 31 Δεκεμβρίου 2003, εξακολουθούν να εφαρμόζονται [για όσους δεν απαιτείται να καθοριστεί εκ νέου η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή σύμφωνα με την παράγραφο 2. Ό]ταν η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική τους προαγωγή καθορίστηκε βάσει του άρθρου 145 του παρόντος νόμου, όπως ίσχυε στις 30 Σεπτεμβρίου 1995, [τα άρθρα 143 και 145 του παρόντος νόμου] εξακολουθούν να εφαρμόζονται όπως ίσχυαν στις 30 Σεπτεμβρίου 1995.
[…]»
12
Κατά το άρθρο VI, παράγραφος 7, του Gesetz, mit dem das Kärntner Dienstrechtsgesetz 1994 (20. K-DRG-Novelle), das Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz 1994 (17. Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz-Novelle), das Kärntner Gemeindebedienstetengesetz, das Kärntner Stadtbeamtengesetz 1993 und das Kärntner Gemeindevertragsbedienstetengesetz geändert werden [νόμου για την τροποποίηση του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1994 περί υπηρεσιακής καταστάσεως των δημοσίων υπαλλήλων (20ή τροποποίηση του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί υπηρεσιακής καταστάσεως των δημοσίων υπαλλήλων), του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1994 περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων (17η τροποποίηση του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων), του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί των υπαλλήλων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1993 περί των δημοτικών υπαλλήλων και του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί των συμβασιούχων υπαλλήλων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης], της 7ης Ιουλίου 2011 (LGBl. αριθ. 82/2011, στο εξής: νόμος 82/2011):
«(7) Η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή και ο μισθός ή οι αποδοχές που προκύπτουν συναφώς βάσει των άρθρων 143 και 145 του [K-DRG], όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο I του παρόντος, ή βάσει των άρθρων 41 και 42 του [Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz] [νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων], όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο II του παρόντος, καθορίζονται εκ νέου μόνον κατόπιν αιτήσεως και αποκλειστικά στις περιπτώσεις στις οποίες η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση καθορίζεται βάσει της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή. […]»
13
Το άρθρο VIII, παράγραφος 3, του Gesetz, mit dem das Kärntner Dienstrechtsgesetz 1994 (39. K-DRG-Novelle), das Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz 1994 (32. K-LVBG-Novelle), das Kärntner Gemeindebedienstetengesetz, das Kärntner Gemeindevertragsbedienstetengesetz, das Kärntner Stadtbeamtengesetz 1993, das Kärntner Pensionsgesetz 2010 und das Kärntner Landes-Personalvertretungsgesetz geändert werden [νόμου για την τροποποίηση του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1994 περί υπηρεσιακής καταστάσεως των δημοσίων υπαλλήλων (39η τροποποίηση του K-DRG)], του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1994 περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων (32η τροποποίηση του K-LVBG), του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί των υπαλλήλων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί των συμβασιούχων υπαλλήλων των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 1993 περί δημοτικών υπαλλήλων, του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας του 2010 περί συντάξεων και του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί εκπροσωπήσεως του προσωπικού του ομόσπονδου κράτους], της 21ης Οκτωβρίου 2021 (LGBl. αριθ. 81/2021, στο εξής: νόμος 81/2021), έχει ως εξής:
«Αν υπάλληλος του ομόσπονδου κράτους ή υπάλληλος οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης αποδεικνύει ότι έχει συμπληρώσει περιόδους προϋπηρεσίας κατά την έννοια του άρθρου 145, παράγραφοι 11 και 12, του [K-DRG], όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο I του παρόντος νόμου ή κατά την έννοια του άρθρου 41, παράγραφοι 12 και 13, του [Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz] [νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων], όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο II του παρόντος νόμου, οι οποίες δεν έχουν ακόμη ληφθεί υπόψη στο σύνολό τους για τον καθορισμό της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή δυνάμει άλλης διατάξεως και οι οποίες πρέπει πλέον να λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους δυνάμει του παρόντος νόμου, πρέπει, κατόπιν αιτήσεώς του, να λάβει χώρα ανάλογος ευνοϊκότερος καθορισμός της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή.»
14
H Beschluss der Kärntner Landesregierung zur Festlegung von Richtlinien für die Vorrückung, Zeitvorrückung und Beförderung der Beamten des Landes Kärnten (LAD-PW‑22/1-98) [απόφαση της Κυβερνήσεως του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας για τη θέσπιση κατευθυντηρίων γραμμών σχετικά με τη μισθολογική προαγωγή, την προαγωγή βάσει αρχαιότητας και την προαγωγή κατά βαθμό των δημοσίων υπαλλήλων του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας (LAD‑PW‑22/1-98)], της 20ής Οκτωβρίου 1998, προβλέπει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Οι προαγωγές κατά βαθμό των υπαλλήλων του Land (ομόσπονδου κράτους) εναπόκεινται στη διακριτική ευχέρεια της Κυβέρνησης αυτού.
Επιλέξιμοι για προαγωγή κατά βαθμό είναι μόνον υπάλληλοι οι οποίοι πληρούν τις κατωτέρω προϋποθέσεις και των οποίων οι υπηρεσιακές επιδόσεις και ικανότητες καθώς και η εντός και εκτός υπηρεσίας συμπεριφορά δικαιολογούν προαγωγές, στο πλαίσιο των οποίων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη ο αντίστοιχος πίνακας προσωπικού και το οργανόγραμμα της υπηρεσίας.
Προϋποθέσεις χρονικής φύσεως:
Κατηγορία προσωπικού
Υπηρεσιακός βαθμός V
Υπηρεσιακός βαθμός VI
Υπηρεσιακός βαθμός VII
Υπηρεσιακός βαθμός VIII
Α
9 έτη
13 έτη
19 έτη
30 έτη
Β
19 έτη
25 έτη
31 έτη
Γ
29 έτη
Τα ως άνω έτη υπολογίζονται με αφετηρία την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή.
[…]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
15
Ο A.B. είναι Αυστριακός υπήκοος γεννηθείς το 1968 που άρχισε να εργάζεται στην υπηρεσία του Land (ομόσπονδου κράτους) της Καρινθίας (στο εξής: ομόσπονδο κράτος) ως συμβασιούχος υπάλληλος στις 3 Οκτωβρίου 2005. Από την 1η Οκτωβρίου 1987 μέχρι και την 4η Απριλίου 2003 συμπλήρωσε περιόδους απασχολήσεως σε ιδιώτες εργοδότες στην Αυστρία και στην αλλοδαπή και στη συνέχεια εργάσθηκε στην υπηρεσία του ομόσπονδου κράτους βάσει βεβαιώσεως ασκήσεως καθηκόντων (Dienstzettel) για την περίοδο μεταξύ 13ης Οκτωβρίου 2003 και 2ας Οκτωβρίου 2005.
16
Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του ως συμβασιούχου υπαλλήλου στην υπηρεσία του ομόσπονδου κράτους, ως ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή του A.B. ορίστηκε η 8η Σεπτεμβρίου 2001. Σύμφωνα με το άρθρο 41 του Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz (νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί του καθεστώτος των συμβασιούχων υπαλλήλων), του 1994 (LGBl. αριθ. 73/1994), όπως ίσχυε κατά την ημερομηνία της αναλήψεως υπηρεσίας, ελήφθη υπόψη, προς τούτο, περίοδος τεσσάρων ετών, 0 μηνών και 25 ημερών, η οποία αντιστοιχούσε στην περίοδο εκπληρώσεως της στρατιωτικής θητείας ή εφεδρικής στρατιωτικής υποχρέωσης του A.B. καθώς και στην περίοδο απασχολήσεως που συμπλήρωσε στην υπηρεσία του ομόσπονδου κράτους βάσει της προαναφερθείσας βεβαιώσεως καθηκόντων, στις οποίες προστέθηκε περίοδος ενός έτους και έξι μηνών. Η τελευταία αυτή περίοδος αντιστοιχεί στο μέγιστο χρονικό διάστημα που επιτρεπόταν, δυνάμει του αυστριακού δικαίου, να ληφθεί υπόψη για τις περιόδους απασχολήσεως στον ιδιωτικό τομέα οι οποίες δεν ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές για την ανάληψη καθηκόντων στην υπηρεσία του ομόσπονδου κράτους και των οποίων η προσμέτρηση δεν δικαιολογείτο από το δημόσιο συμφέρον.
17
Στη συνέχεια, ο A.B. διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος, από 1ης Ιανουαρίου 2010, σε θέση της κατηγορίας προσωπικού Β, με βαθμό III και μισθολογικό κλιμάκιο 7, και έκτοτε η μισθολογική του κατάσταση καθορίζεται από τον K-DRG. Η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή που ορίστηκε δυνάμει του άρθρου 145 του νόμου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας περί υπηρεσιακής κατάστασης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως ίσχυε κατά την ημερομηνία του ως άνω διορισμού, είναι επίσης η 8η Σεπτεμβρίου 2001.
18
Την 1η Ιουλίου 2011 ο A.B. προήχθη μισθολογικά στο ανώτερο μισθολογικό κλιμάκιο και στη συνέχεια προήχθη μισθολογικά στα διαδοχικά κλιμάκια κατά τα επόμενα έτη. Την 1η Ιανουαρίου 2016 και, στη συνέχεια, την 1η Ιανουαρίου 2022, ο A.B. προήχθη στον αμέσως ανώτερο βαθμό, ήτοι, αντιστοίχως, στον βαθμό V και, ακολούθως, στον βαθμό VI.
19
Στις 14 Νοεμβρίου 2022 ο A.B. ζήτησε, βάσει του νόμου 81/2021, τον συνυπολογισμό περιόδων προϋπηρεσίας ισοδύναμης με την υπηρεσία του ως δημοσίου υπαλλήλου, τις οποίες είχε συμπληρώσει στην Αυστρία και στην αλλοδαπή, καθώς και, συνακόλουθα, την εκ των υστέρων καταβολή της μισθολογικής διαφοράς την οποία θεωρεί ότι δικαιούται.
20
Με απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2023, η Κυβέρνηση του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας απέρριψε την αίτηση αυτή βάσει του άρθρου VI, παράγραφος 7, του νόμου 82/2011, με την αιτιολογία ότι, δεδομένου ότι η τοποθέτηση του A.B. στον βαθμό VI ήταν συνέπεια προαγωγής κατά βαθμό, η μισθολογική κατάστασή του δεν καθοριζόταν πλέον από την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή.
21
Ο Α.Β. άσκησε προσφυγή κατά της ως άνω απόφασης ενώπιον του Landesverwaltungsgericht Kärnten (περιφερειακού διοικητικού δικαστηρίου του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας, Αυστρία), που είναι το αιτούν δικαστήριο.
22
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, δυνάμει του άρθρου 145, παράγραφος 11, του K-DRG, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 81/2021, οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν στην αλλοδαπή πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή.
23
Εντούτοις, το άρθρο 305b, παράγραφος 2, του K-DRG, όπως και το άρθρο VI, παράγραφος 7, του νόμου 82/2011, δεν επιτρέπει στους δημοσίους υπαλλήλους να ζητούν να αναθεωρηθεί η ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή τους εφόσον έχουν προαχθεί κατά βαθμό, δεδομένου ότι η προαγωγή κατά βαθμό συνεπάγεται την υπαγωγή τους σε διαφορετικό καθεστώς όσον αφορά τις αποδοχές και τη μισθολογική προαγωγή.
24
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά, πρώτον, ότι το άρθρο 45 ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 αντιτίθενται σε τέτοιες εθνικές διατάξεις αν, για τον καθορισμό της αρχαιότητας, οι συμπληρωθείσες στην αλλοδαπή περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας οι οποίες δεν έχουν ληφθεί υπόψη προηγουμένως δεν μπορούν πλέον να συνυπολογιστούν σε περίπτωση προαγωγής κατά βαθμό, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η επανεκτίμηση της μισθολογικής αρχαιότητας, ενώ, σύμφωνα με άλλη, γενικής ισχύος, διάταξη του K‑DRG, πρέπει, κατ’ αρχήν, να πραγματοποιείται τέτοιος συνυπολογισμός.
25
Δεύτερον, από το γεγονός ότι η προαγωγή κατά βαθμό εξαρτάται από τη συμπλήρωση ορισμένου αριθμού ετών υπηρεσίας το αιτούν δικαστήριο συνάγει ότι η εν λόγω προαγωγή αφορά κυρίως τους μεγαλύτερους σε ηλικία υπαλλήλους και, ως εκ τούτου, ότι αυτούς κυρίως αφορά και η συνακόλουθη συνέπεια που συνίσταται στο ότι δεν μπορούν να αξιώσουν τον συνυπολογισμό των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας για τον καθορισμό της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή. Εκτιμά, κατά συνέπεια, ότι η επίμαχη αυστριακή ρύθμιση θα μπορούσε να συνιστά έμμεση διάκριση λόγω ηλικίας.
26
Τρίτον, το αιτούν δικαστήριο εκθέτει ότι, ενώ το άρθρο 145 του K‑DRG επιβάλλει τον πλήρη συνυπολογισμό των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν εκτός Αυστρίας, τούτο δεν ισχύει όσον αφορά τις περιόδους ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν στον ιδιωτικό τομέα στην ημεδαπή. Πλην όμως, ένας τέτοιος αποκλεισμός θα ήταν ασύμβατος προς το άρθρο 20 του Χάρτη, το οποίο κατοχυρώνει την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, καθώς και προς το άρθρο 45 ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 που κατοχυρώνουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων.
27
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Landesverwaltungsgericht Kärnten (περιφερειακό διοικητικό δικαστήριο του ομόσπονδου κράτους της Καρινθίας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης, και ιδίως στο άρθρο 45 ΣΛΕΕ και στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011, εθνική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία περίοδοι συναφούς προϋπηρεσίας σε άλλα κράτη μέλη της Ένωσης δεν λαμβάνονται πλέον υπόψη όσον αφορά την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, όταν η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προέκυψε από πράξη (προαγωγή κατά βαθμό) εξαρτώμενη από τη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη και όχι από τη μισθολογική προαγωγή βάσει του χρόνου προϋπηρεσίας, η δε εν λόγω εθνική ρύθμιση προβλέπει ότι εκ νέου καθορισμός της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή πρέπει να πραγματοποιείται μόνον όταν η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση καθορίζεται βάσει της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή;
2)
Αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης, και ιδίως στα άρθρα 1, 2 και 6 της οδηγίας 2000/78, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Χάρτη, εθνική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία περίοδοι συναφούς προϋπηρεσίας σε άλλα κράτη μέλη της Ένωσης δεν λαμβάνονται πλέον υπόψη όσον αφορά την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, όταν η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προέκυψε από πράξη (προαγωγή κατά βαθμό) εξαρτώμενη από τη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη και όχι από τη μισθολογική προαγωγή βάσει του χρόνου προϋπηρεσίας, η δε εν λόγω εθνική ρύθμιση ορίζει ότι εκ νέου προσδιορισμός της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή πραγματοποιείται μόνον όταν η υφιστάμενη μισθολογική κατάσταση καθορίζεται βάσει της ημερομηνίας αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, πλην όμως, σύμφωνα με τις σχετικές κατευθυντήριες γραμμές του εργοδότη, η ανωτέρω προαγωγή προβλέπεται κατά κανόνα μόνο μετά από 19 και 25 έτη (των οποίων ο υπολογισμός εκκινεί από την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή), με συνέπεια να θίγονται υπάλληλοι μεγαλύτερης ηλικίας;
3)
Αντιβαίνει στ[ην] κατοχυρούμεν[η] στο άρθρο 45 ΣΛΕΕ αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων και στο άρθρο 20 του Χάρτη εθνική ρύθμιση βάσει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης επαγγελματικής δραστηριότητας λαμβάνονται πλήρως υπόψη όσον αφορά την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή όταν η εν λόγω επαγγελματική δραστηριότητα ασκήθηκε εκτός Αυστρίας (στο έδαφος συμβαλλόμενου μέρους της [Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο] ή κράτους μέλους της Ένωσης, σε κράτος του οποίου οι υπήκοοι έχουν τα ίδια δικαιώματα πρόσβασης σε επάγγελμα με εκείνα των Αυστριακών υπηκόων, ή σε όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή σε άλλο διεθνή οργανισμό στον οποίο μετέχει η Αυστρία), ενώ δεν συνυπολογίζονται αντίστοιχες επαγγελματικές δραστηριότητες του ιδιωτικού τομέα ασκηθείσες στην ημεδαπή;»
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως και επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
28
Η Αυστριακή Κυβέρνηση αμφισβητεί το παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.
29
Αφενός, οι εκτιμήσεις και οι διευκρινίσεις του αιτούντος δικαστηρίου σχετικά με το πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα αφορούν το άρθρο 305b του K-DRG, το οποίο, ωστόσο, δεν τυγχάνει εφαρμογής στις περιστάσεις της διαφοράς της κύριας δίκης. Ως εκ τούτου, η απάντηση στα δύο αυτά ερωτήματα δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της εν λόγω διαφοράς. Αφετέρου, το πρώτο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι αλυσιτελή για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, καθόσον αφορούν την ερμηνεία των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης που έχουν εφαρμογή στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων. Όσον αφορά, ειδικότερα, το πρώτο ερώτημα, η Αυστριακή Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι περίοδοι απασχολήσεως του προσφεύγοντος της κύριας δίκης εκτός Αυστρίας συμπληρώθηκαν στο πλαίσιο αποσπάσεως αποφασισθείσας από τον Αυστριακό εργοδότη του, με αποτέλεσμα οι εν λόγω περίοδοι δραστηριότητας να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων περί ελεύθερης παροχής υπηρεσιών. Όσον αφορά το τρίτο ερώτημα, η Αυστριακή Κυβέρνηση θεωρεί ότι αυτό αφορά αμιγώς εσωτερική κατάσταση.
30
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι για τα σχετικά με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης προδικαστικά ερωτήματα που έχει υποβάλει το εθνικό δικαστήριο εντός του νομικού και πραγματικού πλαισίου το οποίο έχει προσδιορίσει με δική του ευθύνη και την ακρίβεια του οποίου δεν οφείλει να ελέγξει το Δικαστήριο ισχύει τεκμήριο λυσιτέλειας. Το Δικαστήριο μπορεί να απορρίψει αίτηση εθνικού δικαστηρίου για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως μόνον όταν είναι πρόδηλο ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή, ακόμη, όταν το Δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που του είναι αναγκαία για να δώσει χρήσιμη απάντηση στα υποβληθέντα ερωτήματα (απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2023, Keolis Agen, C‑271/22 έως C‑275/22, EU:C:2023:834, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ερμηνεία του εθνικού δικαίου στην οποία στηρίχθηκε το αιτούν δικαστήριο ούτε το πραγματικό πλαίσιο που προσδιορίστηκε με ευθύνη του δικαστηρίου αυτού, όπως το καλεί, κατ’ ουσίαν, να πράξει η Αυστριακή Κυβέρνηση με τα επιχειρήματά της που συνοψίζονται στη σκέψη 29 της παρούσας αποφάσεως.
32
Κατά συνέπεια, το πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα υποβάλλονται παραδεκτώς.
33
Όσον αφορά το επιχείρημα ότι οι διατάξεις περί ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων δεν έχουν εφαρμογή στην κατάσταση που εξετάζεται στο πλαίσιο του τρίτου ερωτήματος, δεδομένου ότι η κατάσταση αυτή έχει αμιγώς εσωτερικό χαρακτήρα, υπενθυμίζεται ότι, εάν οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης τις οποίες αφορά ένα προδικαστικό ερώτημα δεν έχουν εφαρμογή στη διαφορά της κύριας δίκης, οι διατάξεις αυτές δεν ασκούν επιρροή για την επίλυση της διαφοράς και η ζητούμενη προδικαστική απόφαση δεν είναι αναγκαία για να μπορέσει το αιτούν δικαστήριο να εκδώσει την απόφασή του, οπότε το υποβληθέν ερώτημα πρέπει να κριθεί απαράδεκτο (πρβλ. απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 2024, Kolin Inşaat Turizm Sanayi ve Ticaret, C‑652/22, EU:C:2024:910, σκέψη 38).
34
Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση νομικής κατάστασης η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να αποφανθεί επ’ αυτής, οι δε διατάξεις του Χάρτη των οποίων ενδεχομένως γίνεται επίκληση δεν μπορούν να θεμελιώσουν από μόνες τους την αρμοδιότητά του (απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, Gnattai, C‑543/23, EU:C:2025:653, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, το οποίο απαγορεύει, κατ’ αρχήν, κάθε εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, εφαρμόζεται στις διασυνοριακές καταστάσεις εντός της Ένωσης και όχι σε αμιγώς εθνικό πλαίσιο.
36
Το ίδιο ισχύει όσον αφορά την απαγόρευση των διακρίσεων που προβλέπεται στο άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και στο άρθρο 7 του κανονισμού 492/2011.
37
Πλην όμως, η περίπτωση που περιγράφει το αιτούν δικαστήριο στο πλαίσιο του τρίτου προδικαστικού ερωτήματός του, ήτοι ο μη συνυπολογισμός, προκειμένου να καθοριστεί η μισθολογική κατάσταση δημοσίου υπαλλήλου, των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν στον ιδιωτικό τομέα στην Αυστρία, εντάσσεται σε αμιγώς εθνικό πλαίσιο.
38
Επομένως, το άρθρο 45, παράγραφοι 1 και 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7 του κανονισμού 492/2011 δεν έχουν εφαρμογή σε μια τέτοια περίπτωση.
39
Ως εκ τούτου, δεν υφίσταται εν προκειμένω σύνδεσμος κατά την έννοια του άρθρου 51 του Χάρτη, ο οποίος θα δικαιολογούσε την εκτίμηση της επίμαχης καταστάσεως υπό το πρίσμα του άρθρου 20 του Χάρτη.
40
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, συνάγεται το συμπέρασμα ότι, στο μέτρο που το τρίτο προδικαστικό ερώτημα αφορά την ερμηνεία του άρθρου 20 του Χάρτη, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί και ότι, καθόσον αφορά το άρθρο 45 ΣΛΕΕ, το ερώτημα αυτό είναι απαράδεκτο.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
41
Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι, με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, μεταξύ άλλων, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 45 ΣΛΕΕ αντιτίθεται σε κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους η οποία, υπό ορισμένες περιστάσεις, αποκλείει τον συνυπολογισμό των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ) πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο εν λόγω κράτος μέλος.
42
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, πρέπει να υπογραμμιστεί, εκ προοιμίου, ότι ο συνυπολογισμός των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ο εργαζόμενος ενός κράτους μέλους σε άλλο κράτος του ΕΟΧ, προκειμένου να επιβραβευθεί η προηγουμένως κτηθείσα επαγγελματική πείρα του, πρέπει να πραγματοποιείται κατά τρόπο που να αποκλείει, αφενός, κάθε διάκριση λόγω ιθαγένειας, σύμφωνα με το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7 του κανονισμού 492/2011, καθώς και, αφετέρου, κάθε εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ (πρβλ. απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψεις 21 και 54).
43
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το πρώτο προδικαστικό ερώτημα περιλαμβάνει δύο σκέλη.
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
44
Για την εξέταση του πρώτου σκέλους του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία παρέσχε το αιτούν δικαστήριο και τα οποία συνοψίζονται στη σκέψη 26 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 145 του K-DRG επιβάλλει να συνυπολογίζονται στο σύνολό τους οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που πραγματοποιήθηκαν εκτός Αυστρίας, ενώ ο εν λόγω συνυπολογισμός δεν προβλέπεται για τις περιόδους ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν στον ιδιωτικό τομέα στην ημεδαπή.
45
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, με το πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 έχουν την έννοια ότι αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που ένα πρόσωπο συμπλήρωσε σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του λαμβάνονται αναδρομικώς υπόψη όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, ενώ ο εν λόγω συνυπολογισμός δεν προβλέπεται για τις περιόδους ισοδύναμης προϋπηρεσίας που έχουν συμπληρωθεί στον ιδιωτικό τομέα στην ημεδαπή.
46
Το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ απαγορεύει κάθε διάκριση λόγω ιθαγένειας μεταξύ των εργαζομένων των κρατών μελών, όσον αφορά την απασχόληση, την αμοιβή και τους άλλους όρους εργασίας. Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 αποτελεί απλώς ειδική έκφραση της κατά το προαναφερθέν άρθρο 45, παράγραφος 2, αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων στον ειδικό τομέα των όρων απασχολήσεως και εργασίας και πρέπει, επομένως, να ερμηνεύεται κατά τον ίδιο τρόπο με το τελευταίο αυτό άρθρο (απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
47
Η κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία καθορίζει τον τρόπο συνυπολογισμού των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε εργαζόμενος σε κράτος του ΕΟΧ, πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος του εν λόγω κράτους μέλους, για τον καθορισμό της μισθολογικής κατατάξεώς του, ανήκει αναμφισβήτητα στον τομέα των όρων απασχολήσεως και εργασίας. Επομένως, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των διατάξεων που παρατίθενται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
48
Κατά πάγια νομολογία, η αρχή της ίσης μεταχείρισης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 45 ΣΛΕΕ, απαγορεύει όχι μόνον τις άμεσες διακρίσεις λόγω ιθαγενείας, αλλά και κάθε μορφή έμμεσης διακρίσεως η οποία, κατ’ εφαρμογήν άλλων κριτηρίων διαφοροποιήσεως, καταλήγει στην πράξη στο ίδιο αποτέλεσμα [απόφαση της 15ης Ιουνίου 2023, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (Ειδικοί εφεδρικοί πίνακες προσλήψεων), C‑132/22, EU:C:2023:489, σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
49
Όσον αφορά, πρώτον, την ύπαρξη δυσμενούς διακρίσεως στηριζόμενης άμεσα στην ιθαγένεια, επισημαίνεται ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική ρύθμιση, καθόσον εφαρμόζεται αδιακρίτως στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων που προσλαμβάνονται από το ομόσπονδο κράτος, ανεξαρτήτως της ιθαγένειάς τους, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά τέτοια διάκριση.
50
Δεύτερον, μια διάταξη του εθνικού δικαίου, ακόμη και αν εφαρμόζεται αδιακρίτως σε όλους τους εργαζομένους, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, πρέπει να θεωρείται ότι εισάγει εμμέσως δυσμενή διάκριση εφόσον είναι ικανή, ως εκ της ίδιας της φύσεώς της, να θίξει περισσότερο τους εργαζομένους που είναι υπήκοοι άλλων κρατών μελών απ’ ό,τι τους ημεδαπούς εργαζομένους και, συνεπώς, ενέχει τον κίνδυνο να θέσει σε δυσμενέστερη μοίρα ειδικότερα τους πρώτους, εκτός αν είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη και ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό (απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Εν προκειμένω, είναι αληθές ότι ο αποκλεισμός κάθε αναδρομικού συνυπολογισμού των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πριν από την ανάληψη υπηρεσίας και δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξη υπαλλήλου προαχθέντος κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως μπορεί να περιαγάγει τον εν λόγω υπάλληλο σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με υπάλληλο ευρισκόμενο σε ισοδύναμη κατάσταση και μη προαχθέντα κατά βαθμό.
52
Εντούτοις, προκειμένου μια τέτοια διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των εργαζομένων να θεωρηθεί ως εισάγουσα έμμεση διάκριση, κατά την έννοια του άρθρου 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011, πρέπει να είναι ικανή, ως εκ της ίδιας της φύσεώς της, να θίξει περισσότερο τους εργαζομένους που είναι υπήκοοι άλλων κρατών μελών απ’ ό,τι τους ημεδαπούς εργαζομένους (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 31).
53
Τούτο όμως δεν συμβαίνει στην περίπτωση κανονιστικής ρυθμίσεως κράτους μέλους η οποία, όπως αυτή στην οποία αναφέρεται το πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, αποκλείει τον συνυπολογισμό κάθε επαγγελματικής πείρας αποκτηθείσας στον ιδιωτικό τομέα του εν λόγω κράτους μέλους, ενώ προβλέπει τον συνυπολογισμό των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν σε άλλο κράτος του ΕΟΧ, υπό την επιφύλαξη ότι ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος δεν προήχθη κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως. Πράγματι, ενώ οι υπήκοοι άλλων κρατών του ΕΟΧ πλην του οικείου κράτους μέλους είναι περισσότερο πιθανό να έχουν αποκτήσει επαγγελματική πείρα σε άλλο κράτος του ΕΟΧ απ’ ό,τι οι εργαζόμενοι που είναι υπήκοοι του εν λόγω κράτους μέλους, οι τελευταίοι είναι πιθανότερο να έχουν αποκτήσει, πριν αναλάβουν υπηρεσία, επαγγελματική πείρα στον ιδιωτικό τομέα στο εν λόγω κράτος μέλος, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι μια τέτοια κανονιστική ρύθμιση είναι ικανή, ως εκ της ίδιας της φύσεώς της, να περιαγάγει σε δυσμενέστερη θέση τους δημοσίους υπαλλήλους που είναι υπήκοοι άλλων κρατών μελών.
54
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους, όπως αυτή στην οποία αναφέρεται το πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εισάγουσα εμμέσως δυσμενή διάκριση εις βάρος των εργαζομένων που είναι υπήκοοι άλλων κρατών του ΕΟΧ πλην του εν λόγω κράτους μέλους και, ως εκ τούτου, ως αντίθετη προς το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011.
55
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 492/2011 έχουν την έννοια ότι δεν αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που ένα πρόσωπο συμπλήρωσε σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του λαμβάνονται αναδρομικώς υπόψη όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, ενώ ο εν λόγω συνυπολογισμός δεν προβλέπεται για τις περιόδους ισοδύναμης προϋπηρεσίας που έχουν συμπληρωθεί στον ιδιωτικό τομέα στην ημεδαπή.
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
56
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αποκλείει κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αναδρομικώς όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως.
57
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ απαγορεύει, κατ’ αρχήν, κάθε εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων εντός της Ένωσης και ότι το σύνολο των διατάξεων της Συνθήκης ΛΕΕ που διέπουν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων αποσκοπούν να διευκολύνουν την άσκηση, από τους υπηκόους των κρατών μελών, πάσης φύσεως επαγγελματικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της Ένωσης και αποκλείουν μέτρα που θα μπορούσαν να περιαγάγουν σε δυσμενέστερη θέση τους εν λόγω υπηκόους σε περίπτωση που επιθυμούν να ασκήσουν μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος άλλου κράτους μέλους (πρβλ. απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
58
Οι υπήκοοι των κρατών μελών έχουν, ιδίως, το δικαίωμα, το οποίο αρύονται απευθείας από τη Συνθήκη, να εγκαταλείπουν το κράτος μέλος καταγωγής τους και να μεταβαίνουν στο έδαφος άλλου κράτους μέλους προκειμένου να διαμείνουν σ’ αυτό και να ασκήσουν εκεί δραστηριότητα. Κατά συνέπεια, το άρθρο 45 ΣΛΕΕ αποκλείει κάθε εθνικό μέτρο το οποίο δύναται να θίξει ή να καταστήσει λιγότερο ελκυστική την άσκηση, από τους πολίτες της Ένωσης, της θεμελιώδους ελευθερίας που κατοχυρώνεται από το άρθρο αυτό (απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59
Το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι εθνική ρύθμιση κατά την οποία, για τον καθορισμό του ύψους των αποδοχών εργαζομένου, δεν προσμετρώνται στο σύνολό τους οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπληρώθηκαν σε κράτος του ΕΟΧ διαφορετικό από το κράτος καταγωγής του εν λόγω διακινούμενου εργαζομένου είναι ικανή να καταστήσει λιγότερο ελκυστική την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, κατά παράβαση του άρθρου 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ [απόφαση της 23ης Απριλίου 2020, Land Niedersachsen (Συναφής προϋπηρεσία), C‑710/18, EU:C:2020:299, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
60
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του συνυπολογισμού, για τους σκοπούς της μισθολογικής κατατάξεως εργαζομένου, ορισμένων περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας ανάλογα με το κράτος του ΕΟΧ στο οποίο αποκτήθηκε η επαγγελματική πείρα.
61
Η εκτίμηση αυτή δεν κλονίζεται από το γεγονός ότι, όταν ένας υπάλληλος έχει προαχθεί κατά βαθμό, η προαγωγή του κατά κλιμάκιο στον νέο του βαθμό συνδέεται, κατ’ αρχήν, με τον αριθμό των ετών υπηρεσίας που συμπληρώθηκαν στον βαθμό αυτόν. Πράγματι, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, ακόμη και σε μια τέτοια περίπτωση, η επαγγελματική πείρα που απέκτησε ο υπάλληλος πριν από την ανάληψη υπηρεσίας να μπορεί να έχει επίπτωση στη μισθολογική κατάταξή του. Εν προκειμένω, όπως υποστήριξε η Επιτροπή με τις παρατηρήσεις της, από το άρθρο 181, παράγραφος 3, του K-DRG προκύπτει ότι ο αναδρομικός συνυπολογισμός της επαγγελματικής πείρας που απέκτησε υπάλληλος πριν αναλάβει υπηρεσία μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή της μισθολογικής κατάταξής του πριν από την προαγωγή του και, συνακόλουθα, μπορεί να επηρεάσει την κατάταξη του υπαλλήλου σε κλιμάκιο στον βαθμό στον οποίο τοποθετήθηκε μετά την προαγωγή κατά βαθμό.
62
Επομένως, εθνική ρύθμιση όπως αυτή στην οποία γίνεται αναφορά στη σκέψη 60 της παρούσας αποφάσεως είναι ικανή να αποτρέψει τους εργαζομένους από το να εγκαταλείψουν το κράτος μέλος καταγωγής τους για να μεταβούν στο έδαφος άλλου κράτους του ΕΟΧ προκειμένου να ασκήσουν εκεί επαγγελματική δραστηριότητα ισοδύναμη με εκείνη που θα μπορούσαν να ασκήσουν στην υπηρεσία του εργοδότη τους λόγω του ότι, κατά την επιστροφή τους στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, παρά την ισοδυναμία της δραστηριότητας που άσκησαν στο άλλο κράτος του ΕΟΧ, δεν θα προσμετράτο για τον καθορισμό της μισθολογικής κατάταξής τους από τον εργοδότη ολόκληρη η επαγγελματική πείρα που απέκτησαν στο εν λόγω κράτος του ΕΟΧ [πρβλ. απόφαση της 23ης Απριλίου 2020, Land Niedersachsen (Συναφής προϋπηρεσία), C‑710/18, EU:C:2020:299, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
63
Επομένως, μια τέτοια εθνική ρύθμιση καθιστά λιγότερο ελκυστική την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων, κατά παράβαση του άρθρου 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, και συνιστά, ως εκ τούτου, εμπόδιο στην εν λόγω ελευθερία.
64
Ωστόσο, μια τέτοια εθνική κανονιστική ρύθμιση μπορεί να επιτραπεί αν επιδιώκει έναν από τους θεμιτούς σκοπούς που διακηρύσσονται στη Συνθήκη ΛΕΕ ή αν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος. Περαιτέρω επιβάλλεται, σε μια τέτοια περίπτωση, η εφαρμογή της να είναι κατάλληλη να διασφαλίσει την υλοποίηση του επίμαχου σκοπού και να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρο [απόφαση της 23ης Απριλίου 2020, Land Niedersachsen (Συναφής προϋπηρεσία), C‑710/18, EU:C:2020:299, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
65
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, με τις παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο, η Αυστριακή Κυβέρνηση δεν υποστήριξε ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη ρύθμιση επιδιώκει θεμιτό σκοπό προβλεπόμενο στη Συνθήκη ΛΕΕ ή ότι δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος.
66
Εν πάση περιπτώσει, υπενθυμίζεται, αφενός, ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η επιβράβευση της πείρας που έχει αποκτηθεί στον οικείο τομέα, η οποία παρέχει στον εργαζόμενο τη δυνατότητα να εκπληρώνει καλύτερα τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί, συνιστά θεμιτό σκοπό μισθολογικής πολιτικής (απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, σκέψη 86 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
67
Εντούτοις, εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία αποκλείει τον συνυπολογισμό, για τη μισθολογική κατάταξη και τον υπολογισμό των αποδοχών εργαζομένου, ορισμένων περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που αυτός έχει συμπληρώσει, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στην πλήρη αξιοποίηση της με τον τρόπο αυτό κτηθείσας πείρας και, επομένως, δεν μπορεί να διασφαλίσει την επίτευξη του εν λόγω σκοπού (πρβλ. απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, σκέψη 88).
68
Αφετέρου, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη ρύθμιση επιδιώκει όντως τον σκοπό της διατηρήσεως της αφοσιώσεως των εργαζομένων έναντι των εργοδοτών τους και ότι ένας τέτοιος σκοπός συνιστά επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος (απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, σκέψη 89 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), διαπιστώνεται ότι, βάσει των χαρακτηριστικών της εν λόγω ρυθμίσεως, το εμπόδιο το οποίο αυτή συνιστά για την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων δεν προσφέρεται για τη διασφάλιση της επιτεύξεως του ως άνω σκοπού.
69
Πράγματι, δυνάμει της επίμαχης στην κύρια δίκη εθνικής ρυθμίσεως, οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας τις οποίες συμπλήρωσε δημόσιος υπάλληλος σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πλην της Δημοκρατίας της Αυστρίας πριν αναλάβει υπηρεσία στο τελευταίο αυτό κράτος μέλος, και οι οποίες δεν είχαν προηγουμένως ληφθεί υπόψη για τον καθορισμό της μισθολογικής κατατάξεώς του, δεν μπορούν πλέον να ληφθούν υπόψη αναδρομικώς όταν ο υπάλληλος αυτός έχει προαχθεί κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, ενώ πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αναδρομικώς όταν η μισθολογική κατάσταση του δημοσίου υπαλλήλου προκύπτει αποκλειστικά από τη μισθολογική προαγωγή βάσει της αρχαιότητας.
70
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο εν λόγω περιορισμός δεν δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος, όπως αυτοί που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 66 και 68 της παρούσας αποφάσεως.
71
Τέλος, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο σκοπός της απλουστεύσεως των διοικητικών διατυπώσεων που αποβλέπει απλώς στην ελάφρυνση των καθηκόντων της Δημόσιας Διοίκησης, ιδίως καθιστώντας ευχερέστερους τους υπολογισμούς τους οποίους αυτή πρέπει να πραγματοποιήσει, συνιστά επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος δυνάμενο να δικαιολογήσει τον περιορισμό μιας τόσο θεμελιώδους ελευθερίας όπως είναι η ελευθερία κυκλοφορίας των εργαζομένων την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 45 ΣΛΕΕ (απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2013, Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken, C‑514/12, EU:C:2013:799, σκέψη 42).
72
Εν πάση περιπτώσει, η εκτίμηση ότι μια τέτοια απλούστευση επιτρέπει τη μείωση της διοικητικής δαπάνης έχει καθαρά οικονομικό χαρακτήρα και δεν μπορεί ως εκ τούτου, σύμφωνα με πάγια νομολογία, να αποτελέσει επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος (απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2013, Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken, C‑514/12, EU:C:2013:799, σκέψη 43).
73
Επομένως, το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ αποκλείει εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη.
74
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, στο δεύτερο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αποκλείει κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος του ΕΟΧ πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αναδρομικώς όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
75
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν τα άρθρα 1, 2 και 6 της οδηγίας 2000/78, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Χάρτη, έχουν την έννοια ότι αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας, αφενός, οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος μέλος πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τη μισθολογική προαγωγή του όταν ο υπάλληλος έχει προαχθεί κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως και, αφετέρου, μια τέτοια προαγωγή κατά βαθμό μπορεί, κατ’ αρχήν, να λάβει χώρα μόνο μετά την πάροδο πολλών ετών υπηρεσίας, τα οποία υπολογίζονται με αφετηρία την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή.
76
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι η απαγόρευση κάθε διακρίσεως λόγω, μεταξύ άλλων, ηλικίας κατοχυρώνεται στο άρθρο 21 του Χάρτη και ότι η εν λόγω απαγόρευση συγκεκριμενοποιήθηκε με την οδηγία 2000/78 στον τομέα της απασχολήσεως και της εργασίας (απόφαση της 20ής Απριλίου 2023, Landespolizeidirektion Niederösterreich και Finanzamt Österreich, C‑650/21, EU:C:2023:300, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
77
Επομένως, πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξακριβωθεί αν μια ρύθμιση όπως αυτή την οποία αφορά το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2000/78.
78
Συναφώς, από τη σκέψη 47 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι μια τέτοια ρύθμιση ανήκει αναμφισβήτητα στον τομέα των όρων απασχολήσεως και εργασίας. Επομένως, εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της ως άνω οδηγίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
79
Όσον αφορά, περαιτέρω, το ζήτημα αν η εν λόγω ρύθμιση εισάγει διαφορετική μεταχείριση λόγω ηλικίας, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2000/78, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη διάταξη αυτή, «η αρχή της ίσης μεταχείρισης» σημαίνει την απουσία άμεσης ή έμμεσης διάκρισης για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1 της οδηγίας.
80
Το δε άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας διευκρινίζει ότι, για τους σκοπούς της παραγράφου 1, συντρέχει άμεση διάκριση όταν, για έναν από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 1 της εν λόγω οδηγίας, ένα πρόσωπο υφίσταται μεταχείριση λιγότερο ευνοϊκή από αυτήν την οποία υφίσταται σε ανάλογη κατάσταση ένα άλλο πρόσωπο. Επιπλέον, όπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2000/78, για τους σκοπούς της εν λόγω οδηγίας, συντρέχει έμμεση διάκριση λόγω ηλικίας όταν μια εκ πρώτης όψεως ουδέτερη διάταξη, κριτήριο ή πρακτική ενδέχεται να προκαλέσει μειονεκτική μεταχείριση ενός προσώπου ορισμένης ηλικίας σε σχέση με άλλα πρόσωπα, εκτός εάν η εν λόγω διάταξη, κριτήριο ή πρακτική δικαιολογείται αντικειμενικά από έναν θεμιτό σκοπό και τα μέσα για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι πρόσφορα και αναγκαία.
81
Εν προκειμένω, το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα δεν αφορά εθνική ρύθμιση η οποία εξαρτά ρητώς την προαγωγή υπαλλήλου κατά βαθμό από την ηλικία του. Συγκεκριμένα, επισημαίνεται ότι, εν προκειμένω, ο μη αναδρομικός συνυπολογισμός του συνόλου των περιόδων ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ο A.B. εξαρτάται από την έκδοση, εκ μέρους του ομόσπονδου κράτους, αποφάσεως, εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια του κράτους αυτού, περί προαγωγής του εν λόγω υπαλλήλου κατά βαθμό, η οποία δεν συνδέεται με την ηλικία του υπαλλήλου, αλλά με τη διάρκεια της επαγγελματικής πείρας που έχει αποκτήσει.
82
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση, πρώτον, ότι εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στη διαφορά της κύριας δίκης δεν εισάγει διαφορετική μεταχείριση στηριζόμενη άμεσα στην ηλικία (πρβλ. απόφαση της 7ης Ιουνίου 2012, Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft, C‑132/11, EU:C:2012:329, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
83
Όσον αφορά, δεύτερον, το ζήτημα αν μια τέτοια ρύθμιση συνιστά έμμεση διάκριση λόγω ηλικίας, επισημαίνεται ότι τούτο προϋποθέτει ότι η ρύθμιση αυτή, μολονότι έχει ουδέτερη διατύπωση, είναι ικανή να περιαγάγει σε μειονεκτική θέση, ειδικότερα, μια ηλικιακή κατηγορία. Τούτο συμβαίνει στην περίπτωση ρυθμίσεως η οποία εξαρτά την προαγωγή υπαλλήλου κατά βαθμό αποκλειστικώς και μόνον από τη συμπλήρωση μεγάλου αριθμού ετών υπηρεσίας, με αποτέλεσμα μόνον οι υπάλληλοι μεγαλύτερης ηλικίας να μπορούν να προαχθούν.
84
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, δυνάμει της επίμαχης στην κύρια δίκη εθνικής ρυθμίσεως, οι υπάλληλοι της κατηγορίας προσωπικού Α είναι επιλέξιμοι για προαγωγή στον βαθμό V, το νωρίτερο, μετά από 9 έτη υπηρεσίας με αφετηρία την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, ενώ, για να καταλάβουν τον ίδιο βαθμό, οι υπάλληλοι της κατηγορίας προσωπικού Γ πρέπει να έχουν συμπληρώσει 29 έτη υπηρεσίας. Κατά συνέπεια, λαμβανομένης υπόψη της σημαντικής διαφοράς μεταξύ των δύο αυτών χρονικών διαστημάτων υπηρεσίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η δυνατότητα προαγωγής υπαλλήλου εξαρτάται από το κατά πόσον αυτός ανήκει σε συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία.
85
Επιπλέον, κατά την εν λόγω εθνική ρύθμιση, η προαγωγή δεν είναι αυτόματη, αλλά εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια της Κυβερνήσεως του οικείου ομόσπονδου κράτους. Τέλος, η δυνατότητα προαγωγής υπαλλήλου εξαρτάται από τις υπηρεσιακές του επιδόσεις, τις ικανότητές του καθώς και τη συμπεριφορά του εντός και εκτός της υπηρεσίας.
86
Τα κριτήρια όμως αυτά είναι πρόδηλο ότι ουδόλως λαμβάνουν υπόψη την ηλικία των οικείων υπαλλήλων.
87
Ως εκ τούτου, διαπιστώνεται ότι το καθεστώς που θεσπίζει η επίμαχη στην κύρια δίκη εθνική κανονιστική ρύθμιση στηρίζεται σε κριτήριο το οποίο δεν συνδέεται ούτε άρρηκτα ούτε έμμεσα με την ηλικία των δημοσίων υπαλλήλων. Επομένως, κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος μέλος πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τη μισθολογική προαγωγή του, όταν ο υπάλληλος αυτός έχει προαχθεί κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, δεν εισάγει διαφορετική μεταχείριση στηριζόμενη εμμέσως στην ηλικία.
88
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 1, 2 και 6 της οδηγίας 2000/78, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Χάρτη, έχουν την έννοια ότι δεν αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας, αφενός, οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος μέλος πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τη μισθολογική προαγωγή του όταν ο υπάλληλος έχει προαχθεί κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως και, αφετέρου, μια τέτοια προαγωγή κατά βαθμό μπορεί, κατ’ αρχήν, να λάβει χώρα μόνο μετά την πάροδο πολλών ετών υπηρεσίας, τα οποία υπολογίζονται με αφετηρία την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, υπό την προϋπόθεση ότι, αφενός, ο αριθμός των ετών υπηρεσίας που πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος για να είναι επιλέξιμος για προαγωγή κατά βαθμό δεν είναι τέτοιος ώστε να είναι επιλέξιμοι μόνον οι υπάλληλοι προχωρημένης ηλικίας και, αφετέρου, η προαγωγή κατά βαθμό εξαρτάται επίσης και από άλλα κριτήρια, τα οποία ουδόλως λαμβάνουν υπόψη την ηλικία.
Επί των δικαστικών εξόδων
89
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 45, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 492/2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 2011, που αφορά την ελεύθερη κυκλοφορία των εργαζομένων στο εσωτερικό της Ένωσης,
έχουν την έννοια ότι:
δεν αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που ένα πρόσωπο συμπλήρωσε σε άλλο κράτος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του λαμβάνονται αναδρομικώς υπόψη όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως, ενώ ο εν λόγω συνυπολογισμός δεν προβλέπεται για τις περιόδους ισοδύναμης προϋπηρεσίας που έχουν συμπληρωθεί στον ιδιωτικό τομέα στην ημεδαπή.
2)
Το άρθρο 45, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι αποκλείει κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος και οι οποίες δεν ελήφθησαν προηγουμένως υπόψη για τη μισθολογική κατάταξή του πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αναδρομικώς όταν η μισθολογική κατάσταση του υπαλλήλου προκύπτει από τη μισθολογική προαγωγή του λόγω αρχαιότητας και όχι από την προαγωγή του κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως.
3)
Τα άρθρα 1, 2 και 6 της οδηγίας 2000/78/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2000, για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία, σε συνδυασμό με το άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
έχουν την έννοια ότι:
δεν αποκλείουν κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους δυνάμει της οποίας, αφενός, οι περίοδοι ισοδύναμης προϋπηρεσίας που συμπλήρωσε ένα πρόσωπο σε άλλο κράτος μέλος πριν αναλάβει υπηρεσία ως δημόσιος υπάλληλος στο πρώτο κράτος μέλος δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη για τη μισθολογική προαγωγή του όταν ο υπάλληλος έχει προαχθεί κατά βαθμό δυνάμει αποφάσεως εμπίπτουσας στη διακριτική ευχέρεια της Διοικήσεως και, αφετέρου, μια τέτοια προαγωγή κατά βαθμό μπορεί, κατ’ αρχήν, να λάβει χώρα μόνο μετά την πάροδο πολλών ετών υπηρεσίας, τα οποία υπολογίζονται με αφετηρία την ημερομηνία αναφοράς για τη μισθολογική προαγωγή, υπό την προϋπόθεση ότι, αφενός, ο αριθμός των ετών υπηρεσίας που πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος για να είναι επιλέξιμος για προαγωγή κατά βαθμό δεν είναι τέτοιος ώστε να είναι επιλέξιμοι μόνον οι υπάλληλοι προχωρημένης ηλικίας και, αφετέρου, η προαγωγή κατά βαθμό εξαρτάται επίσης και από άλλα κριτήρια, τα οποία ουδόλως λαμβάνουν υπόψη την ηλικία.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.