1. De procedure
Ter terechtzitting van 19 september 2008 heeft eiseres, verder te
noemen eiseres, gesteld en gevorderd overeenkomstig de in fotokopie
aan dit vonnis gehechte dagvaarding. Gedaagde, verder te noemen
gedaagde, heeft verweer gevoerd met conclusie tot weigering van de
gevraagde voorziening. eiseres heeft producties en een pleitnota in het
geding gebracht. Gedaagde heeft een pleitnota in het geding gebracht.
Daarnaast is van de zijde van gedaagde bij fax van 17 september 2008
om aanhouding van het kort geding verzocht. Ter terechtzitting heeft mr.
Focke verklaard dat de fax van 17 september 2008 als niet beschreven
dient te worden beschouwd. Ter terechtzitting waren namens partijen mr.
Swart en mr. Focke aanwezig. Na verder debat hebben partijen verzocht
vonnis te wijzen.
2. De feiten
2.1. In 1995 heeft gedaagde aan eiseres een bedrag van DM 200.000,00
(EUR 102.258,38) geleend tegen een rente van 7,5%.
2.2. Op 20 november 2006 is door de voorzieningenrechter van deze
rechtbank aan gedaagde verlof verleend voor het, ten laste van eiseres,
leggen van conservatoir beslag op de volgende onroerende zaken:
- het appartementsrecht aan de Passeerdersstraat 132 te Amsterdam,
- het appartementsrecht aan de Passeerdersstraat 134 te Amsterdam,
- het appartementsrecht aan de Koningsstraat 13 te Amsterdam en
- het erfpachtsrecht terzake de Copernicusstraat 71 H, 1 tot en met 3 te
Amsterdam,
uit hoofde van een vordering van gedaagde op eiseres met betrekking
tot de leveringen van goederen aan eiseres en de in 1995 aan haar
verstrekte geldlening. In het verzoekschrift heeft gedaagde zijn
vordering op eiseres, met inbegrip van rente en kosten, begroot op
EUR 244.000,00. Vervolgens heeft gedaagde op 22 november 2006
conservatoir beslag gelegd.
2.3. De vorderingen waarvoor gedaagde deze conservatoire beslagen
had gelegd, heeft hij ingesteld bij wijze van reconventionele vordering
in een door eiseres tegen hem aanhangig gemaakte procedure bij de
kantonrechter te Amsterdam. In die procedure heeft de kantonrechter
enkele tussenvonnissen gewezen, waarin onder meer is beslist dat een
deel van de vordering van gedaagde op eiseres ten bedrage van EUR
61.000,00 is verjaard en alleen nog kan fungeren in de conventie voor
zover gedaagde zich tegen eiseres op verrekening beroept.
2.4. Bij (tussen)vonnis van 28 augustus 2008 heeft de kantonrechter in
reconventie, voor zover hier van belang, onder meer ten aanzien van de
door gedaagde aan eiseres in 1995 verstrekte geldlening het volgende
overwogen:
"6. (…) In rechte wordt daarom als vaststaand aangenomen dat op de
onderhavige geldlening per 30 januari 1997 nog DM 165.000,00 (EUR
84.363,16 vzr.) openstond en dat eiseres daar in mei 1997 nog Hfl
123.913,09 (EUR 56.229,31 vzr.) op heeft afgelost. Gedaagde wordt
gelegenheid gegeven zich uit te laten over hetgeen eiseres thans terzake
in euro’s dient te betalen.
7. Vervolgens is nu aan de orde de vordering van gedaagde terzake
van servicekosten op de huurwoning, waarom het gaat in conventie.
Gedaagde heeft zijn vordering op dit punt vermeerderd tot € 7.499,58.
Het betreft kosten voor gas, water en electra. (…).
8. (…) Dit bestandsdeel van de vordering van gedaagde is mitsdien
toewijsbaar."
2.5. Op 31 januari 2008 heeft de gemeente Amsterdam, Dienst
Belastingen, in het kader van de Wet waardering onroerende zaken
(WOZ) de waarde van Passeerdersstraat 132 te Amsterdam op
EUR 85.000,00 getaxeerd, de waarde van Passeerdersstraat 134 te
Amsterdam op EUR 72.500 en de waarde van Koningsstraat 13 te
Amsterdam op EUR 120.000,00 getaxeerd.
2.6. In rapporten van 17 april 2008 heeft F. van Ekeren, makelaar-
taxateur o.z., de verkoopwaarde van Passeerdersstraat 132 te Amsterdam
op EUR 97.000,00 in onverhuurde staat en op EUR 87.000,00 in
verhuurde staat getaxeerd, de verkoopwaarde van Passeerdersstraat
134 te Amsterdam op EUR 97.000,00 in onverhuurde staat en op EUR
87.000,00 in verhuurde staat en de verkoopwaarde van Koningsstraat
13 op EUR 180.000,00 in onverhuurde staat en op EUR 162.000,00 in
verhuurde staat getaxeerd.
3. Het geschil
3.1. Eiseres vordert samengevat - de opheffing van het door gedaagde op
de onroerende zaak Copernicusstraat 71 te Amsterdam gelegde beslag,
met veroordeling van gedaagde in de kosten van dit geding.
3.2. Eiseres stelt daartoe dat er tussen partijen bij de kantonrechter een
bodemprocedure loopt die voortvloeit uit een tweetal geschillen omtrent
de huur van een woonruimte door Eiseres in de Haarlemmerstraat te
Amsterdam werd gehuurd. Eiseres is op grond van een vonnis van de
kantonrechter uit die woonruimten ontruimd, welk vonnis in hoger
beroep is vernietigd. Als gevolg van de ontruiming heeft eiseres schade
geleden die Gedaagde weigert te vergoeden. Eiseres heeft gedaagde
daarom op 27 april 2006 in een bodemprocedure gedagvaard. Gedaagde
heeft in die procedure een vordering in reconventie ingediend. De totale
vordering van gedaagde in reconventie bedraagt ruim EUR 175.000,00.
Ter verzekering van zijn reconventionele vordering heeft gedaagde
op 22 november 2006 conservatoir beslag laten leggen op een aantal
panden van eiseres. Eiseres wenst thans een van de panden waarop
door gedaagde conservatoir beslag is gelegd aan haar dochter te
verkopen (het pand Copernicusstraat 71 te Amsterdam). Er is volgens
eiseres voor gedaagde geen reden om het beslag op dat pand te
handhaven omdat de waarde van de overige panden de nog resterende
reconventionele vordering van gedaagde ver overstijgt. Volgens de
taxatie van makelaar Van Ekeren bedraagt de gezamenlijke waarde van
de overige panden namelijk EUR 336.000,00. Wordt uitgegaan van de
WOZ-taxatie dan bedraagt de gezamenlijke waarde van die panden EUR
277.000,00. De waarde van de overige panden ligt dus ruim boven de
vordering van gedaagde. Daar komt bij dat de kantonrechter reeds heeft
geoordeeld dat een bedrag van EUR 61.000,00 van de vorderingen van
gedaagde verjaard is en dat uit het vonnis van de kantonrechter van 28
augustus 2008 volgt dat van de geldvordering van gedaagde nog slechts
een bedrag van ongeveer EUR 23.000,00 resteert. Indien dat wordt
vermeerderd met de ruim EUR 7.500,00 aan servicekosten bedraagt de
schuld van eiseres aan gedaagde nog slechts een bedrag van ongeveer
EUR 30.500,00. Ook hierom is het onrechtmatig dat gedaagde weigert
medewerking te verlenen aan de opheffing van het beslag op het pand
Copernicusstraat 71 te Amsterdam, aldus gedaagde.
3.3. Gedaagde voert verweer, waarop hierna, voor zover van belang,
nader zal worden ingegaan.
4. De beoordeling
4.1. Gedaagde heeft voor alle weren aangevoerd dat de
voorzieningenrechter van deze rechtbank onbevoegd is, omdat
de Nederlandse rechter op grond van Verordening (EG) nr.
44/2001 betreffende rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken
(hierna: de EEX-verordening) geen rechtsmacht zou hebben om over
de onderhavige vordering van Eiseres te oordelen. Gedaagde stelt
namelijk woonachtig te zijn in Duitsland alsmede in Frankrijk. Volgens
gedaagde dient hij daarom op grond van artikel 2 van de EEX-verordening
opgeroepen te worden voor de bevoegde rechter in Duitsland of Frankrijk.
4.2. Naar Nederlands intern bevoegdheidsrecht is volgens artikel 705
Rv. de voorzieningenrechter die verlof tot het beslag heeft verleend,
steeds bevoegd om dat beslag op vordering van elke belanghebbende
op te heffen. Daarmee is de rechtsmacht van de Nederlandse rechter
tegenover gedaagde nog niet komen vast te staan. Gedaagde heeft
terecht aangevoerd dat de bevoegdheid van de voorzieningenrechter
te Amsterdam niet kan worden gebaseerd op art. 31 EEX-Verordening
(hierna: EEX-VO). De opheffing van een conservatoir beslag is immers
naar zijn aard geen voorlopige of bewarende maatregel. Voor zover de
rechtsmacht van de verlofrechter al niet zou voortvloeien uit artikel 22
lid 5 EEX-VO, kan deze gevonden worden in het volgende. De grondslag
van de onderhavige vordering is dat het volgens eiseres onrechtmatig is
van gedaagde om geen medewerking te verlenen aan de gedeeltelijke
opheffing van het beslag. Het betreft hier derhalve een vordering uit
onrechtmatige daad. Ingevolge artikel 5, aanhef en tweede lid, sub 3,
van de EEX-VO kan een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied
van een lidstaat ten aanzien van een verbintenis uit onrechtmatige daad
in een ander lidstaat worden opgeroepen en wel voor het gerecht van
de plaats waar het schadebrengende feit heeft voorgedaan of zich kan
voordoen. In het onderhavige geval zijn de panden gelegen in Amsterdam
en ook eiseres is woonachtig in Amsterdam. Het door eiseres gestelde
schadebrengende feit doet zich derhalve in Amsterdam voor, zodat
gedaagde op grond van artikel 5, aanhef en tweede lid, sub 3, van de
EEX-VO voor de rechter in Amsterdam kan worden opgeroepen. Reeds
hieruit volgt dat gedaagde voor het juiste gerecht is opgeroepen, zodat de
voorzieningenrechter in Amsterdam bevoegd is.
4.3. De opheffing van een conservatoir beslag kan onder meer worden
bevolen, indien op straffe van nietigheid voorgeschreven vormen zijn
verzuimd, summierlijk blijkt van de ondeugdelijkheid van het door de
beslaglegger ingeroepen recht of van het onnodige van het beslag, of, zo
het beslag is gelegd voor een geldvordering, indien voor deze vordering
voldoende zekerheid is gesteld.
4.4. Vastgesteld wordt dat de gezamenlijke waarde van de onroerende
zaken Passeerdersstraat 132 en 134 en Koningsstraat 13 te Amsterdam,
zowel volgens de taxatie van Van Ekeren als de WOZ-taxatie, hoger
ligt dan het bedrag van EUR 244.000,00 waarvoor ter zekerheid door
Gedaagde conservatoir beslag is gelegd, respectievelijk EUR 336.000,00
(taxatie Van Ekeren) en EUR 277.500 (WOZ-taxatie). Hoewel gedaagde
de juistheid van beide taxaties heeft betwist, is door hem geen eigen
taxatierapport ten aanzien van voormelde onroerende zaken overgelegd.
Bij gebreke daarvan is er op dit moment geen aanleiding om een van
de door eiseres overgelegde taxatierapporten voor onjuist te houden.
Gelet hierop is het voldoende aannemelijk dat gedaagde met een
conservatoir beslag op de onroerende zaken Passeerdersstraat 132 en
134 en Koningsstraat 13 te Amsterdam voldoende zekerheid is gesteld
voor diens reconventionele geldvordering in de bodemprocedure. Het is
voorshands dan ook onrechtmatig van gedaagde om geen medewerking
aan de gedeeltelijke opheffing te verlenen. Nu daarnaast voldoende
aannemelijk is dat eiseres, gezien de voorgenomen verkoop een
spoedeisend belang heeft bij de gevorderde opheffing van het beslag op
het pand Copernicusstraat 71 te Amsterdam, zal die vordering daarom
worden toegewezen.
4.5. Peters zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten
worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van Vos worden begroot op:
- dagvaarding EUR 71,80
- vast recht 254,00
- salaris advocaat 816,00
Totaal EUR 1.141,80
5. De beslissing
De voorzieningenrechter
5.1. heft op het door gedaagde op 22 november 2006 ten laste van
eiseres op de onroerende zaak Copernicusstraat 71 te Amsterdam gelegde
beslag,
5.2. veroordeelt Peters in de proceskosten, aan de zijde van eiseres tot op
heden begroot op EUR 1.141,80,
5.3. verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
5.4. wijst het meer of anders gevorderde af.