WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
z dnia 30 września 2004 r.
Sprawa T‑16/03
Albano Ferrer de Moncada
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Nieprawidłowości w postępowaniu – Uzasadnienie – Stwierdzenie nieważności sprawozdania – Naprawienie poniesionej szkody
Pełny tekst w języku francuskim II‑0000
Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie sprawozdania z oceny za okres 1995/1997 dotyczącego skarżącego oraz wniosek
o odszkodowanie.
Orzeczenie:         Sprawozdanie z oceny skarżącego za okres 1995/1997 zostaje uchylone. Komisja zostaje obciążona zapłatą sumy w wysokości 1 000 EUR
na rzecz skarżącego. Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.
Streszczenie
1.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Uchybienie obowiązkowi dialogu pomiędzy oceniającym a ocenianym
– Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
(regulamin pracowniczy, art. 43)
2.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Zmiana oceniającego apelacyjnego wywołana odejściem z instytucji
poprzednio właściwego oceniającego apelacyjnego – Dialog pomiędzy oceniającym z odwołania a ocenianym – Obowiązek spoczywający
na nowym oceniającym apelacyjnym
(regulamin pracowniczy, art. 43)
3.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Dialog pomiędzy oceniającym a ocenianym – Konieczność bezpośredniego
kontaktu – Niedostateczność rozmowy telefonicznej lub wymiany listów
(regulamin pracowniczy, art. 43)
4.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Przypadek wymagający szczególnego uzasadnienia
(regulamin pracowniczy, art. 43)
5.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Uchylenie zaskarżonego aktu, które nie zapewnia stosownego zadośćuczynienia
krzywdzie – Systematyczna odmowa dialogu w ramach procedury oceny
1.     Dialog pomiędzy oceniającym oraz oceniającym apelacyjnym, z jednej strony, a ocenianym, z drugiej strony, przewidziany na
podstawie przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, wynika z prawa urzędnika
do obrony w ramach procedury oceny, która go dotyczy i stąd jego nieobecność stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego
uzasadniające stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny.
(zob. pkt 31, 32 i 46)
2.     W ramach postępowania odwoławczego przewidzianego na podstawie przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do
art. 43 regulaminu pracowniczego, jeśli urzędnik, który powinien był wykonywać funkcję oceniającego apelacyjnego za okres
podlegający ocenie, zakończył w tym czasie pracę w instytucji, to jako oceniający apelacyjny powinien być wyznaczony przełożony
ocenianego sprawujący funkcję w momencie sporządzania sprawozdania z oceny, pod warunkiem konsultacji, w najszerszym możliwym
zakresie, z poprzednim oceniającym. Z tego wynika, że dialog pomiędzy oceniającym apelacyjnym a ocenianym, przewidziany na
podstawie wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych, powinien obowiązkowo odbywać się z oceniającym apelacyjnym sprawującym
funkcje w momencie sporządzania sprawozdania z oceny.
(zob. pkt 37)
3.     Rozmowa telefoniczna czy, a fortiori, wymiana listów nie może stanowić przesłuchania ocenianego, przewidzianego na podstawie
przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego. W istocie, zarówno charakter
tego dialogu, jak i jego przedmiot zakładają bezpośredni kontakt pomiędzy ocenianym i oceniającym. Bez bezpośredniej wymiany
ocena nie może całkowicie wypełnić swojego zadania jako narzędzie zarządzania zasobami ludzkimi i instrument towarzyszący
rozwojowi zawodowemu zainteresowanego. Ponadto jedynie taki kontakt ma charakter sprzyjający szczeremu i pogłębionemu dialogowi
pomiędzy oceniającym i ocenianym, umożliwiając im, z jednej strony, dokładny pomiar charakteru, przyczyn i zakresu ewentualnych
rozbieżności oraz, z drugiej strony, dojście do lepszego wzajemnego zrozumienia.
(zob. pkt 38, 39 i 41)
4.     Administracja ma obowiązek uzasadniać sprawozdania z oceny w sposób dostateczny i szczegółowy. W pewnych przypadkach należy
dołożyć szczególnych starań przy sporządzaniu takiego uzasadnienia.
A zatem sprawozdanie z oceny powinno być uzasadnione w sposób szczególny, jeśli oceniający zamierza nie stosować się do zaleceń
wspólnego komitetu ocen i jeśli opinia tego ostatniego ujawnia szczególne okoliczności mogące poddać w wątpliwość ważność
lub zasadność wstępnej oceny i wymaga, z tego względu, specjalnej oceny oceniającego apelacyjnego co do ewentualnych konsekwencji,
jakie powinny być wyciągnięte z tych okoliczności.
Należy również zwrócić szczególną uwagę na uzasadnienie oceny zawierającej mniej korzystne oceny niż zawarte w poprzednim
sprawozdaniu z oceny. Konieczne w istocie jest, by stwierdzony przez organ regres był uzasadniony w sposób umożliwiający urzędnikowi
ocenę zasadności i, w odpowiednim przypadku, umożliwiający Sądowi wykonywanie kontroli sądowej.
Wreszcie szczególne uzasadnienie jest niezbędne zwłaszcza, w przypadku gdy sporządzenie sprawozdania z oceny ma miejsce z opóźnieniem
i gdy oceniający nie jest już przełożonym sprawującym funkcję w okresie podlegającym ocenie. Uzasadnienie powinno pozostawić
wrażenie, że organ powołujący dołożył wszelkich starań, aby ocena mogła opierać się na dokładnych i pewnych informacjach.
Powinno także odzwierciedlać obowiązek oceniającego do przedsięwzięcia należytej ostrożności.
(zob. pkt 49, 50, 53 i 54)
Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑187/01 Mellone przeciwko Komisji, 12 czerwca 2002 r., RecFP str. I‑A‑81 i II‑389,
pkt 27 i 33; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑98/02 Lebedef Caponi przeciwko Komisji, 5 listopada 2003 r., RecFP str. I‑A‑277
i II‑1343, pkt 61
5.     Uchylenie nieprawidłowego sprawozdania z oceny nie stanowi odpowiedniego ani wystarczającego zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej
przez niego urzędnikowi, w przypadku gdy, naruszając prawo do bycia wysłuchanym, brak oferty dialogu z zainteresowanym miał
charakter systematyczny, i to wbrew opinii wspólnego komitetu oceny oraz szczególnie wbrew jego naciskowi na konieczność podjęcia
inicjatywy przez przełożonych zaradzającej bardzo złej sytuacji zawodowej i w zakresie stosunków w pracy.
(zob. pkt 68)