62002CJ0006_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-6/02,
Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον H. van Lier και την J. Adda, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
προσφεύγουσα,
κατά
Γαλλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον G. de Bergues και την A. Colomb, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ την παρεχόμενη σε εθνικό επίπεδο έννομη προστασία της ονομασίας «Salaisons d'Auvergne», καθώς και των περιφερειακών σημάτων «Savoie», «Franche-Comtι», «Corse», «Midi-Pyrιnιes», «Normandie», «Nord-Pas-de-Calais», «Ardennes de France», «Limousin», «Languedoc-Roussillon» και «Lorraine», παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 28 ΕΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους J.-P. Puissochet, πρόεδρο τμήματος, C. Gulmann (εισηγητή) και την F. Macken, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Mischo
γραμματέας: R. Grass
έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 5ης Δεκεμβρίου 2002,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Ιανουαρίου 2002, η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 226 ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, διατηρώντας σε ισχύ την παρεχόμενη σε εθνικό επίπεδο έννομη προστασία της ονομασίας «Salaisons d'Auvergne», καθώς και των περιφερειακών σημάτων «Savoie», «Franche-Comtι», «Corse», «Midi-Pyrιnιes», «Normandie», «Nord-Pas-de-Calais», «Ardennes de France», «Limousin», «Languedoc-Roussillon» και «Lorraine», παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 28 ΕΚ.
Το νομικό πλαίσιο
Η κοινοτική νομοθεσία
2 Δυνάμει του άρθρου 28 ΕΚ, απαγορεύονται μεταξύ των κρατών μελών οι ποσοτικοί περιορισμοί επί των εισαγωγών καθώς και τα μέτρα ισοδύναμου αποτελέσματος. Εντούτοις, κατά το άρθρο 30 ΕΚ, επιτρέπονται οι περιορισμοί στις εισαγωγές που δικαιολογούνται, μεταξύ άλλων, από λόγους προστασίας της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας, εφόσον δεν συνιστούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.
3 Το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο ββ, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουλίου 1992, για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϋόντων και των τροφίμων (ΕΕ L 208, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 535/97 του Συμβουλίου, της 17ης Μαρτίου 1997 (ΕΕ L 83, σ. 3, στο εξής: κανονισμός 2081/92), ορίζει:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, νοούνται ως:
[...]
β) "γεωγραφική ένδειξη": το όνομα μιας περιοχής, ενός συγκεκριμένου τόπου ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μιας χώρας, το οποίο χρησιμοποιείται στην περιγραφή ενός γεωργικού προϋόντος ή ενός τροφίμου:
- που κατάγεται από την περιοχή αυτή, το συγκεκριμένο τόπο ή τη χώρα αυτή
και
- του οποίου μια συγκεκριμένη ποιότητα, η φήμη ή άλλο χαρακτηριστικό μπορούν να αποδοθούν στη γεωγραφική αυτή καταγωγή και του οποίου η παραγωγή ή/και η μεταποίηση ή/και η επεξεργασία πραγματοποιούνται στην οριοθετημένη γεωγραφική περιοχή.»
4 Η προστασία μιας γεωγραφικής ενδείξεως σύμφωνα με τον κανονισμό 2081/92 άρχεται από της περατώσεως της διαδικασίας που προβλέπουν τα άρθρα 5 έως 7 του εν λόγω κανονισμού, με την έκδοση αποφάσεως της Επιτροπής περί καταχωρίσεως της εν λόγω ενδείξεως.
5 Το άρθρο 17, παράγραφος 1, του κανονισμού 2081/92 προβλέπει ότι, «[ε]ντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του [...] κανονισμού, τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή ποιες από τις νομίμως προστατευόμενες ονομασίες τους ή, στα κράτη μέλη που δεν υπάρχει σύστημα προστασίας, ποιες από τις ονομασίες που έχουν καθιερωθεί με τη χρήση επιθυμούν να καταχωρίσουν δυνάμει του [εν λόγω] κανονισμού». Η Επιτροπή καταχωρίζει τις εν λόγω ονομασίες, εφόσον συμφωνούν με τα κριτήρια των άρθρων 2 και 4 του ιδίου κανονισμού. Τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν την εθνική προστασία των ονομασιών που ανακοινώνονται με τον τρόπο αυτό, μέχρι την ημερομηνία που θα ληφθεί απόφαση για την καταχώριση.
6 Εξάλλου, το άρθρο 5, παράγραφος 5, του κανονισμού 2081/92 ορίζει ότι:
«Το κράτος μέλος ελέγχει εάν η αίτηση [καταχωρίσεως] είναι αιτιολογημένη και τη διαβιβάζει στην Επιτροπή μαζί με τις προδιαγραφές που αναφέρονται στο άρθρο 4 και τα λοιπά έγγραφα βάσει των οποίων έλαβε τη σχετική απόφαση, εάν κρίνει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του παρόντος κανονισμού.
Το εν λόγω κράτος μέλος μπορεί στο εθνικό επίπεδο να χορηγήσει στη διαβιβαζόμενη ονομασία προστασία κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού καθώς και, ενδεχομένως, περίοδο προσαρμογής μόνον προσωρινά από την ημερομηνία διαβίβασης· τα [ανωτέρω] μπορούν να χορηγηθούν προσωρινά υπό τις ίδιες συνθήκες και στο πλαίσιο αίτησης τροποποίησης της συγγραφής υποχρεώσεων.
Η προσωρινή εθνική προστασία τερματίζεται από την ημερομηνία κατά την οποία λαμβάνεται απόφαση καταχώρησης δυνάμει του παρόντος κανονισμού. Κατά τη λήψη της απόφασης, μπορεί να καθοριστεί περίοδος προσαρμογής έως πέντε ετών υπό τον όρο ότι οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις εμπορεύονται νομίμως τα εν λόγω προϋόντα, με συνεχή χρησιμοποίηση των ονομασιών τουλάχιστον πέντε έτη πριν τη δημοσίευση που προβλέπει το άρθρο 6, παράγραφος 2.
Οι συνέπειες μιας παρόμοιας εθνικής προστασίας, αν η ονομασία δεν καταχωρηθεί κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού, αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του οικείου κράτους μέλους.
Τα μέτρα που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη δυνάμει του δευτέρου εδαφίου παράγουν αποτελέσματα μόνον στο εθνικό επίπεδο και δεν επηρεάζουν τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές.»
Η εθνική νομοθεσία
7 Κατόπιν της θέσεως σε ισχύ του κανονισμού 2081/92, η Γαλλική Κυβέρνηση θέσπισε τον νόμο 94-2, της 3ης Ιανουαρίου 1994, περί αναγνωρίσεως της ποιότητας των γεωργικών προϋόντων και των τροφίμων (JORF της 4ης Ιανουαρίου 1994, σ. 131, στο εξής: νόμος 94-2). Το άρθρο L. 115-23-1 του καταναλωτικού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με τον εν λόγω νόμο (στο εξής: καταναλωτικός κώδικας), ορίζει:
«[...]
[...] το σήμα ή η πιστοποίηση συμφωνίας δεν μπορεί να περιλαμβάνει γεωγραφική ένδειξη αν αυτή δεν έχει καταχωριστεί ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη.
Πάντως, αν η διοικητική αρχή ζήτησε την καταχώριση της γεωγραφικής αυτής ενδείξεως ως προστατευόμενης γεωγραφικής ενδείξεως, το σήμα ή η πιστοποίηση συμφωνίας μπορούν να περιλαμβάνουν την ένδειξη αυτή, περιλαμβανομένων των ειδικών χαρακτηριστικών, μέχρι της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως περί καταχωρίσεώς της
[...]
Τα γεωργικά προϋόντα και τα τρόφιμα τα οποία, πριν από τη δημοσίευση του νόμου 94-2, της 3ης Ιανουαρίου 1994, περί αναγνωρίσεως της ποιότητας των γεωργικών προϋόντων και των τροφίμων, διέθεταν γεωργικό σήμα ή πιστοποίηση μπορούν να εξακολουθήσουν να φέρουν μια γεωγραφική ένδειξη καταγωγής, χωρίς να διαθέτουν προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη, για περίοδο οκτώ ετών από της ημερομηνίας δημοσιεύσεως του προαναφερθέντος νόμου.»
Η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία
8 Σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ (νυν άρθρο 226 ΕΚ), η Επιτροπή, αφού έταξε προθεσμία στη Γαλλική Δημοκρατία να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της, της απηύθυνε, με έγγραφο της 28ης Απριλίου 1999, αιτιολογημένη γνώμη. Στην αιτιολογημένη αυτή γνώμη η Επιτροπή υποστήριζε, μεταξύ άλλων, ότι το εν λόγω κράτος μέλος, διατηρώντας σε ισχύ την παρεχόμενη σε εθνικό επίπεδο έννομη προστασία των εν λόγω ονομασιών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΚ (νυν, κατόπιν τροποποιήσεως, άρθρου 28 ΕΚ). Η Επιτροπή ζητούσε από τη Γαλλική Δημοκρατία να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την αιτιολογημένη γνώμη εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεώς της. Βάσει των πληροφοριών που οι γαλλικές αρχές διαβίβασαν στην Επιτροπή κατόπιν της αιτιολογημένης αυτής γνώμης, η Επιτροπή έκρινε ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν είχε συμμορφωθεί προς τις απαιτήσεις της αιτιολογημένης γνώμης και αποφάσισε να ασκήσει την παρούσα προσφυγή.
Επί της ουσίας
9 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προς το κοινοτικό δίκαιο συμφωνία των προβλεπομένων από τη γαλλική νομοθεσία σημάτων πρέπει να κριθεί βάσει των διατάξεων των άρθρων 28 ΕΚ και 30 ΕΚ, ερμηνευομένων ιδίως σε σχέση με τις διατάξεις του κανονισμού 2081/92.
10 Όσον αφορά την ονομασία «Salaisons d'Auvergne», η Επιτροπή τονίζει ότι κατά τις γαλλικές αρχές η ονομασία αυτή επρόκειτο να αποτελέσει αντικείμενο αιτήσεως καταχωρίσεως ως γεωγραφική ένδειξη, δυνάμει του άρθρου 5 του κανονισμού 2081/92. Εντούτοις, η Επιτροπή έχει αμφιβολίες ως προς το κατά πόσον μια τέτοια ονομασία μπορεί να καταχωριστεί, δεδομένου ότι ο εν λόγω κανονισμός επιτρέπει την καταχώριση ενός δεδομένου προϋόντος ή τροφίμου και όχι μιας κατηγορίας προϋόντων όπως εκείνα που περιλαμβάνει ο όρος «salaisons» [αλίπαστα]. Εν πάση περιπτώσει, ελλείψει αιτήσεως καταχωρίσεως της ονομασίας «Salaisons d'Auvergne», οι γαλλικές αρχές δεν μπορούν εγκύρως να επικαλεστούν τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού, που θα της παρείχαν τη δυνατότητα προσωρινής προστασίας αυτής της ονομασίας σε εθνικό επίπεδο, εν αναμονή εκδόσεως κοινοτικής αποφάσεως περί καταχωρίσεως της ονομασίας αυτής.
11 Όσον αφορά τις λοιπές ονομασίες, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το άρθρο L. 115-23-1 του καταναλωτικού κώδικα, καίτοι ορίζει ότι ένα σήμα «δε μπορεί να περιλαμβάνει γεωγραφική ένδειξη αν αυτή δεν έχει καταχωριστεί ως προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη», εντούτοις προβλέπει μεταβατική περίοδο οκτώ ετών, από της δημοσιεύσεως του νόμου 94-2, κατά τη διάρκεια της οποίας τα προϋόντα ή τα τρόφιμα που έφεραν σήμα πριν από τη δημοσίευση του εν λόγω νόμου μπορούν να συνεχίσουν να φέρουν ένδειξη γεωγραφικής καταγωγής, χωρίς να απολαύουν προστατευόμενης γεωγραφικής ενδείξεως. Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι έχει υπόψη της τις τυχόν τεχνικές δυσχέρειες που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι επιχειρηματίες και οι αρμόδιες περιφερειακές αρχές στο πλαίσιο της μεταρρυθμίσεως της σχετικής με τα σήματα νομοθεσίας. Εντούτοις, δεν μπορεί να δεχθεί μεταβατική περίοδο οκτώ ετών, η οποία συνιστά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 28 ΕΚ και 30 ΕΚ.
12 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι διατάξεις της γαλλικής νομοθεσίας που καθιερώνουν τις εν λόγω ονομασίες μπορεί να έχουν συνέπειες επί της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών μελών, ιδίως καθόσον οι διατάξεις αυτές διευκολύνουν την εμπορία εμπορευμάτων εγχώριας καταγωγής, προς ζημία των εισαγομένων εμπορευμάτων. Η εφαρμογή τους θα είχε ως συνέπεια την πρόκληση ή τη συνέχιση διαφορετικής μεταχειρίσεως μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών εμπορευμάτων.
13 Σκοπός των εν λόγω ονομασιών είναι να ενημερώσουν τον καταναλωτή περί του ότι το γεωργικό προϋόν ή το τρόφιμο που φέρει τη σχετική ονομασία προέρχεται από ορισμένη περιοχή. Εντούτοις, μετά τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 2081/92, αντικείμενο του οποίου είναι ακριβώς ο καθορισμός, κατά τρόπο αποκλειστικό, των προϋποθέσεων υπό τις οποίες μπορεί να χωρήσει προστασία μιας ονομασίας η οποία υποδηλώνει σχέση μεταξύ, αφενός, των γεωργικών προϋόντων και των τροφίμων και, αφετέρου, μιας ορισμένης γεωγραφικής καταγωγής, η προστασία των ονομασιών καταγωγής και των γεωγραφικών ενδείξεων δεν μπορεί πλέον να παρέχεται παρά μόνον στο πλαίσιο του εν λόγω κανονισμού.
14 Στο υπόμνημά της αντικρούσεως, η Γαλλική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί ότι μετά τη θέσπιση του νόμου 94-2 η εθνική της νομοθεσία δεν ήταν σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο.
15 Εντούτοις, η εν λόγω κυβέρνηση υποστηρίζει, στο υπόμνημά της ανταπαντήσεως, ότι η θέσπιση ενός νέου νομικού πλαισίου έθεσε τέρμα στην παράβαση. Ισχυρίζεται σχετικώς τα ακόλουθα:
- η ονομασία «Salaisons d'Auvergne» καταργήθηκε με το άρθρο 6 της αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, Τροφίμων, Αλιείας και Αγροτικών Υποθέσεων καθώς και του Υφυπουργού του αρμόδιου για τις μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις, το εμπόριο, τη βιοτεχνία, τα ελευθέρια επαγγέλματα και την κατανάλωση της 12ης Αυγούστου 2002, περί τροποποιήσεως των αποφάσεων των σχετικών με τα περιφερειακά σήματα (JORF της 11ης Σεπτεμβρίυ 2002, σ. 15051, στο εξής: κοινή απόφαση)·
- όσον αφορά το περιφερειακό σήμα «Savoie», από το άρθρο 1 της κοινής αποφάσεως προκύπτει ότι καταργήθηκαν οι ονομασίες «jιsus, rosette», «pur jus de pomme de Savoie» και «plants de vigne de Savoie»·
- καίτοι τυπικά δεν ήταν αναγκαία καμία άλλη τροποποίηση για το περιφερειακό σήμα «Franche-Comtι», από το άρθρο 2 της κοινής αποφάσεως προκύπτει ότι η ένδειξη «morbier au lait cru» δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα των προστατευομένων ονομασιών·
- το περιφερειακό σήμα «Corse» καταργήθηκε με την απόφαση του Υπουργού Γεωργίας, Τροφίμων, Αλιείας και Αγροτικών Υποθέσεων της 12ης Αυγούστου 2002, περί καταργήσεως μιας γενικής κανονιστικής αποφάσεως περί γεωργικών σημάτων (JORF της 11ης Σεπτεμβρίου 2002, σ. 15051)·
- η κατάργηση του περιφερειακού σήματος «Midi-Pyrιnιes» προκύπτει από το άρθρο 3 της κοινής αποφάσεως·
- όσον αφορά το περιφερειακό σήμα «Nord-Pas-de-Calais», στον κατάλογο των προστατευομένων ονομασιών παρέμειναν μόνον οι ονομασίες των οποίων εκκρεμεί η αίτηση καταχωρίσεως ως γεωγραφικών ενδείξεων, σύμφωνα με το άρθρο 4 της κοινής αποφάσεως·
- οι διατάξεις που αφορούν το περιφερειακό σήμα «Ardennes de France» καταργήθηκαν, όπως προκύπτει από το άρθρο 5 της κοινής αποφάσεως·
- όσον αφορά το περιφερειακό σήμα «Lorraine», οι ονομασίες που προέρχονται από το σήμα αυτό καταχωρίστηκαν ως γεωγραφικές ενδείξεις με τον κανονισμό (ΕΚ) 1107/96 της Επιτροπής, σχετικά με την καταχώριση των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2081/92 (ΕΕ L 148, σ. 1), και
- όσον αφορά τα περιφερειακά σήματα «Normandie», «Limousin» και «Languedoc-Roussillon», η εναρμόνιση της εθνικής νομοθεσίας με το κοινοτικό δίκαιο δεν απαιτούσε οποιαδήποτε τροποποίησή της.
16 Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σύμφωνα με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή εμφανίζεται κατά το πέρας της προθεσμίας που έχει ταχθεί με την αιτιολογημένη γνώμη (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2002, C-352/01, Επιτροπή κατά Ισπανίας, μη δημοσιευθείσα ακόμα στη Συλλογή, σκέψη 6).
17 Όμως, δεν αμφισβητείται εν προκειμένω ότι η Γαλλική Δημοκρατία δεν έλαβε τα μέτρα που ήταν αναγκαία για τη συμμόρφωσή της προς το κοινοτικό δίκαιο εντός της προς τούτο ταχθείσας προθεσμίας.
18 Εξάλλου, ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής έννομης τάξεώς του για να δικαιολογήσει τη μη συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 19ης Μαρτίου 2002, C-13/00, Επιτροπή κατά Ιρλανδίας, Συλλογή 2002, σ. Ι-2943, σκέψη 21).
19 Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να γίνει δεκτή.
20 Κατά συνέπεια, επιβάλλεται να διαπιστωθεί ότι η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείπουσα να άρει, εντός της προθεσμίας που έταξε η αιτιολογημένη γνώμη, την παρεχόμενη σε εθνικό επίπεδο έννομη προστασία των εν λόγω ονομασιών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 28 ΕΚ.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
21 Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να καταδικαστεί η Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία ηττήθηκε, η Γαλλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(τρίτο τμήμα)
αποφασίζει:
1) Η Γαλλική Δημοκρατία, παραλείπουσα να άρει εντός της προθεσμίας που έταξε η αιτιολογημένη γνώμη την παρεχόμενη σε εθνικό επίπεδο έννομη προστασία της ονομασίας «Salaisons d'Auvergne», καθώς και των περιφερειακών σημάτων «Savoie», «Franche-Comtι», «Corse», «Midi-Pyrιnιes», «Normandie», «Nord-Pas-de-Calais», «Ardennes de France», «Limousin», «Languedoc-Roussillon» και «Lorraine», παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει δυνάμει του άρθρου 28 ΕΚ.
2) Καταδικάζει τη Γαλλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.