61984C0172
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
CARL OTTO LENZ
της 31ης Ιανουαρίου 1985 (
*1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι οικαανες,
Θα ήθελα να αναπτύξω αμέσως ενώπιον σας τις προτάσεις μου.
Η επ' ακροατηρίου συζήτηση κατέδειξε ότι η απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου επί της προκειμένης διαφοράς περιέχει σοβαρές δυσχέρειες.
Δεν εκπλήσσομαι καθόλου από το ότι έγινε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου, ούτε από το ότι έγινε εφαρμογή μιας διάταξης και όχι μιας άλλης.
Ύστερα από τη μελέτη του συνόλου της υποθέσεως που έγινε με τη βοήθεια της Επιτροπής, η υπόθεση αυτή φαίνεται ότι δεν είναι πια τόσο περίπλοκη.
Συμφωνώ με την άποψη του εκπροσώπου της ενάγουσας στην κύρια δίκη ότι η λύση πρέπει να αναζητηθεί στη σύσταση 874/83, επειδή με τις αιτιολογικές σκέψεις της παρατίθενται όλες οι σχετικές διατάξεις που επιλύουν το ζήτημα.
Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές αυτές σκέψεις:
Με την υπ' αριθ. 1006/78/ΕΚΑΧ σύσταση της 18ης Μαΐου 1978, η Επιτροπή επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ σε ορισμένες επιψευδαργυρωμένες λαμαρίνες από χάλυβα, πλην των δι' ηλεκτρολύσεως, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, που υπάγονται στη δασμολογική διάκριση 73.13.Β IV γ 2 του κοινού δασμολογίου.
Στη συνέχεια, τροποποίησε τη σύσταση αυτή με τη σύσταση 3140/78, της 29ης Δεκεμβρίου 1978, η οποία καθόριζε νέο κριτήριο για την επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ που περιελάμβανε και την προαναφερθείσα διάκριση του ICA. Η σύσταση αυτή άρχισε να ισχύει στις 15 Ιανουαρίου 1979 και παρέμεινε σε ισχύ για τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες, μέχρι τις 16 Απριλίου 1983, όταν αντικαταστάθηκε από τη σύσταση 874/83.
Κατανοώ απόλυτα τον εκπρόσωπο της Ιταλικής Δημοκρατίας, ο οποίος θεωρεί τη ρύθμιση αυτή ως ασυνήθη. Πράγματι, σε μια τόσο ασταθή αγορά όσο η αγορά του χάλυβα και του σιδήρου, σε μια εποχή τόσης αναστατώσεως όσο η παρούσα, η επιβολή και διατήρηση ενός και του αυτού δασμού αντιντάμπινγκ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελεί. ασφαλώς φαινόμενο που απαιτεί διευκρινίσεις.
Φοβούμαι όμως ότι οι διευκρινίσεις αυτές δεν πρέπει να μας απασχολήσουν στην προκειμένη περίπτωση. Δεν πρόκειται για το ζήτημα αν το μέτρο αυτό οικονομικής πολιτικής είναι ορθό ή εσφαλμένο. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι επ' αυτού μπορεί να διεξαχθεί διάλογος, ο εκπρόσωπος μάλιστα της Επιτροπής το τόνισε προ ολίγου, ότι ακόμη και οι προβλέψιμοι και σταθεροί δασμοί αντιντάμπινγκ παρουσιάζουν ορισμένα θετικά στοιχεία.
Το μόνο ζήτημα που μας ενδιαφέρει είναι αν η σύσταση ήταν ή όχι έγκυρη. Κατ' εμέ, κανένα επιχείρημα αποφασιστικής σημασίας δεν προβλήθηκε κατά της νομικής ισχύος της.
Οι συστάσεις 1006/79 και 874/83 αφορούν δασμούς αντιντάμπινγκ επί προϊόντων σιδήρου και χάλυβα καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Η σύσταση 3140/78 δεν αναφέρει ρητά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, παραπέμπει όμως ιδίως στη σύσταση 1006/78η οποία αφορά μόνο την εν λόγω χώρα. Μόλις προ ολίγου ακούσαμε κατά τη διάρκεια της προφορικής διαδικασίας ότι δεν χωρεί καμία απολύτως αμφιβολία ότι οι επίδικες εισαγωγές διείποντο κατά τον κρίσιμο χρόνο από τη σύσταση 3140/78.
Η σύσταση 1006/78, σύμφωνα με την οποία το τελωνείο του Luino υπολόγισε το ύψος που έπρεπε να καταβάλει η ενάγουσα στην κύριαδίκη, είχε ήδη καταργηθεί με τη σύσταση 3140/78 της Επιτροπής κατά το επίδικο χρονικό διάστημα. Συνεπώς, δεν μπορούσε να τύχει εφαρμογής.
Αυτή, νομίζω είναι η κατάσταση από απόψεως δικαίου που αντιμετωπίζουμε. Γνωρίζουμε ποιες διατάξεις δεν ίσχυαν. Το ίδιο ισχύει και για την ανακοίνωση σχετικά με τις τιμές, της 29ης Δεκεμβρίου 1981, δεδομένου ότι αναφέρεται στη σύσταση 3018/79, η οποία είναι άσχετη προς την παρούσα υπόθεση.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται — άλλωστε το υπαινίχθηκε ο εκπρόσωπος της ιταλικής κυβέρνησης — είναι η στάση που οφείλουμε να τηρήσουμε. Θεωρώ — άλλωστε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής ορθά παρατήρησε — ότι εν ονόματι του πνεύματος συνεργασίας με το παραπέμπον δικαστήριο δεν μπορούμε να οχυρωνόμαστε πίσω από τον εσφαλμένο τρόπο με τον οποίο συντάχθηκε το ερώτημα, έχοντας εμείς οι ίδιοι διαπιστώσει πόσο δυσχερές είναι το θέμα ακόμη και για τους ειδικούς· αντίθετα, αν θέλουμε να φανούμε χρήσιμοι, οφείλουμε να δώσουμε μια απάντηση επί της ουσίας.
Προτείνω, λοιπόν, να δοθεί η ακόλουθη απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα:
1)
Το ζήτημα του κύρους της ανακοίνωσης της Επιτροπής περί τροποποιήσεως των τιμών βάσεως ορισμένων προϊόντων σιδήρου και χάλυβα ( ΕΕ L 372 της 29. 12. 1981, σ. 1 ), δεν έχει καμία σχέση με την απόφαση που πρέπει να εκδοθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς.
2)
Κατά τον κρίσιμο χρόνο έπρεπε να τηρηθούν οι πραγματικές τιμές που είχε καθορίσει για τα προϊόντα της δασμολογικής διάκρισης 73.13.Β IV γ 2 του ΚΔ (ABl. L 372 της 30. 12. 1978, σσ. 1 και 17), η σύσταση 1006/78/ΕΚΑΧ, όπως τροποποιήθηκε από τη σύσταση 3140/78.
(
*1
)	Μετάφραση από τα γερμανικά.