POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba)
z dnia 14 kwietnia 2026 r.(*)
Wzór przemysłowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany unijny wzór przemysłowy przedstawiający znicze nagrobne – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna
W sprawie T‑335/25
Grzegorz Chudy, zamieszkały we Wręczycy Wielkiej (Polska), którego reprezentowała A. Korbela, radca prawna,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował J. Ivanauskas, w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, był
Damian Peca, zamieszkały w Częstochowie (Polska), którego reprezentowała A. Suskiewicz, radca prawna,
SĄD (druga izba),
w składzie: N. Półtorak (sprawozdawczyni), prezeska, G. Hesse i G. Steinfatt, sędziowie,
sekretarz: V. Di Bucci,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
wydaje następujące
Postanowienie
1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący, Grzegorz Chudy, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 marca 2025 r. (sprawa R 1330/2022‑3) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Okoliczności powstania sporu
2        W dniu 5 lipca 2021 r. interwenient, Damian Peca, wystąpił do EUIPO z wnioskiem o unieważnienie prawa do unijnego wzoru przemysłowego zarejestrowanego w następstwie zgłoszenia dokonanego w dniu 16 marca 2021 r., który jest przedstawiony w następujących rzutach:
3        Produkty, w których wzór objęty wnioskiem o unieważnienie ma być zastosowany, należą do klasy 26.01 w rozumieniu Porozumienia z Locarno ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych z dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „znicze nagrobne”.
4        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru powołano się na podstawy określone w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów przemysłowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2002, L 3, s. 1) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)
2024/2822 z dnia 23 października 2024 r. (Dz.U. L, 2024/2822), w związku z art. 4 ust. 1 i 2, art. 5, 6, 9 oraz art. 25 ust. 1 lit. d) i f) tego rozporządzenia.
5        Na poparcie swojej argumentacji interwenient powołał się w szczególności na następujące dowody:
–        świadectwo rejestracji polskiego wzoru przemysłowego nr 26188 dla lampionów, opublikowane w dniu 24 sierpnia 2020 r., obejmujące następujące cztery wzory przemysłowe:
–        świadectwo rejestracji polskiego wzoru przemysłowego nr 26563 dla lampionów, opublikowane w dniu 28 grudnia 2020 r., przedstawionego za pomocą następujących widoków:
–        decyzje polskiego Urzędu Patentowego potwierdzające rejestrację zgłoszeń wzorów przemysłowych nr 29100, od 29656 do 29658 i 29289, pod warunkiem uiszczenia opłat za publikację i dostarczenia kopii potwierdzeń przelewów bankowych, dla wyżej wymienionych zgłoszeń, wraz z następującymi ilustracjami:
–        kopia umowy o prawach autorskich z dnia 22 sierpnia 2019 r. dotyczącej przeniesienia praw autorskich z K.P. na interwenienta oraz protokół przekazania umowy z dnia 18 września 2019 r., zawierający ilustracje lampionów i ich elementów składowych:
6        W dniu 25 maja 2022 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru.
7        W dniu 22 lipca 2022 r. interwenient wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień.
8        W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza częściowo uwzględniła odwołanie, uzasadniając to tym, że w interesie stron leżało umożliwienie temu wydziałowi zbadania również dowodów dotyczących domniemanego naruszenia praw autorskich, które zostały przedstawione i dopuszczone w ramach postępowania odwoławczego. W konsekwencji Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień w odniesieniu do podstawy unieważnienia przewidzianej w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu i przekazała sprawę w tym względzie do dalszego rozpoznania przez Wydział Unieważnień. Ponadto oddaliła ona odwołanie w pozostałym zakresie.
Żądania stron
9        Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie interwenienta do Izby Odwoławczej oraz oddalenie odwołania interwenienta do Izby Odwoławczej w tym zakresie;
–        obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
10      EUIPO wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania w razie zwołania rozprawy.
11      Interwenient wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania;
–        oddalenie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów dotyczącego dowodów załączonych do skargi;
–        gdyby Sąd uznał, że dowody przedłożone przez skarżącego mają znaczenie, dopuszczenie również przedstawianych przez niego dowodów.
Co do prawa
12      Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli skarga jest prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.
13      W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, i postanawia, na podstawie tego przepisu, orzec bez dalszych czynności procesowych, nawet jeśli jedna ze stron wniosła o przeprowadzenie rozprawy [zob. podobnie postanowienie z dnia 16 czerwca 2020 r., Luz Saúde/EUIPO – Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ LEARNING HEALTH), T‑558/19, niepublikowane, EU:T:2020:274, pkt 19].
W przedmiocie wniosku o pominięcie danych
14      Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 sierpnia 2025 r. interwenient złożył wniosek o pominięcie pewnych danych względem opinii publicznej zgodnie z art. 66 i 66a regulaminu postępowania przed Sądem w celu zapewnienia z jednej strony ochrony danych osobowych, z drugiej zaś – ochrony tajemnicy handlowej.
15      We wniosku tym interwenient zwraca się w istocie o pominięcie następujących rodzajów danych:
–        potencjalnych danych osobowych dotyczących osób trzecich w postępowaniu;
–        „różnych dokumentów” dotyczących stron postępowania, a także potencjalnie poufnych ustaleń, ponieważ stanowią one tajemnicę handlową dotyczącą stron;
–        aktu oskarżenia dotyczącego skarżącego.
16      Należy przypomnieć, że godząc jawność orzeczeń sądowych z prawem do ochrony danych osobowych i tajemnicy handlowej, sąd powinien dążyć w okolicznościach każdego przypadku do właściwej równowagi, mając również na względzie prawo opinii publicznej do dostępu do orzeczeń sądowych zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 TFUE (wyrok z dnia 27 kwietnia 2022 r., Sieć Badawcza Łukasiewicz
–
Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja, T‑4/20, EU:T:2022:242, pkt 29).
17      W rozpatrywanym przypadku, po pierwsze, w niniejszym postanowieniu nie zawarto żadnych danych dotyczących osób trzecich w stosunku do stron postępowania ani żadnych informacji na temat aktu oskarżenia skierowanego przeciwko skarżącemu, ponieważ akt ten nie został przedstawiony przez interwenienta w celu włączenia go do akt przedmiotowej sprawy. W związku z tym wnioski o pominięcie są bezprzedmiotowe [zob. podobnie wyrok z dnia 27 kwietnia 2022 r., Sieć Badawcza Łukasiewicz
–
Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja, T‑4/20, EU:T:2022:242, pkt 31).
18      Po drugie, co się tyczy „różnych dokumentów” dotyczących stron postępowania, a także poufnych ustaleń, które miałyby stanowić tajemnicę handlową, w niniejszym postanowieniu zawarto jedynie informacje, których pominięcie mogłoby zaszkodzić dostępowi opinii publicznej do tego postanowienia
i jego zrozumieniu przez opinię publiczną [zob. podobnie wyrok z dnia 27 kwietnia 2022 r., Sieć Badawcza Łukasiewicz
–
Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja, T‑4/20, EU:T:2022:242, pkt 32).
W przedmiocie dopuszczalności dowodów i argumentów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem
19      Skarżący wnosi do Sądu o uwzględnienie dwóch dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem, a mianowicie, po pierwsze, wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
(Polska) z dnia 1 grudnia 2022 r., jako załącznik A.4.3, oraz, po drugie, informacji dotyczących wzorów AZzardo, których autorem miałby być interwenient, co wynikałoby z załącznika A.4.5.
20      EUIPO i interwenient podnoszą, że wspomniane załączniki są niedopuszczalne, ponieważ zostały one przedstawione po raz pierwszy przed Sądem.
21      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga wniesiona do Sądu na podstawie art. 61 ust. 4 rozporządzenia nr 6/2002 ma na celu dokonywanie kontroli zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych, która to kontrola powinna być przeprowadzana z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sporu, który był przedmiotem postępowania przed izbą odwoławczą [zob. analogicznie wyrok z dnia 1 lutego 2005 r., SPAG/OHIM – Dann i Backer (HOOLIGAN), T‑57/03, EU:T:2005:29, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo]. Wynika z tego, że Sąd nie może stwierdzić nieważności lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi z uwagi na podstawy, które zaistniały po jej wydaniu (zob. analogicznie wyroki: z dnia 11 maja 2006 r., Sunrider/OHIM, C‑416/04 P, EU:C:2006:310, pkt 55; z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 53).
22      A zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim. Dopuszczenie takich dowodów byłoby bowiem niezgodne z art. 188 regulaminu postępowania, który stanowi, że pisma procesowe składane przez strony nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą. W związku z tym dowody przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem należy uznać za niedopuszczalne bez konieczności ich badania [zob. wyrok z dnia 14 maja 2009 r., Fiorucci/OHIM – Edwin (ELIO FIORUCCI), T‑165/06, EU:T:2009:157, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo].
23      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że dokumenty zawarte w załącznikach A.4.3 i A.4.5 do skargi zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, przy czym skarżący nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego dokumenty te nie zostały przedstawione w trakcie postępowania przed Izbą Odwoławczą. Należy zatem odrzucić je jako niedopuszczalne.
Co do istoty
24      Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi w istocie pięć zarzutów. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu i przekroczenia kompetencji EUIPO. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) i f) tego rozporządzenia. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady państwa prawnego, a mianowicie art. 41 ust. 1, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i art. 263 TFUE, a także naruszenia zasady równości stron, a mianowicie art. 20 i art. 41 ust. 1 Karty. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty. Wreszcie zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 296 TFUE, wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji oraz naruszenia zasad proporcjonalności i spójności.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002
25      Skarżący zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu poprzez przekroczenie swojej kompetencji w ramach badania tej podstawy. W tym względzie skarżący podnosi, że EUIPO przypisało sobie kompetencję do ustalania autorstwa utworu chronionego oraz do badania istnienia i zakresu krajowych praw autorskich, mimo że dokonywanie takich ustaleń należy wyłącznie do kompetencji sądów krajowych.
Jego zdaniem Izba Odwoławcza orzekała w niniejszej sprawie nie znając jej stanu faktycznego, a mianowicie pomijając wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2022 r., który uchylił postanowienie powołane przez interwenienta i oddalił w całości jego roszczenia. Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu przewiduje możliwość unieważnienia prawa do wzoru jedynie wówczas, gdy „używanie wzoru stanowi naruszenie prawa autorskiego” – a zatem po wcześniejszym i bezspornym stwierdzeniu istnienia takiego prawa przez właściwy organ, a nie w wyniku domniemania lub dokumentów prywatnych. Wydaje się zatem, że Izba Odwoławcza przywiązała zbyt dużą wagę do wartości dowodowej przedłożonych dokumentów krajowych. W ten sposób pełniła ona rolę, która należy wyłącznie do właściwego sądu krajowego.
26      EUIPO oraz interwenient kwestionują tę argumentację.
27      Należy zauważyć, że Izba Odwoławcza uznała, iż z uwagi na to, że dowody przedstawione w ramach odwołania dotyczące podstawy unieważnienia przewidzianej w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu nie zostały zbadane przez Wydział Unieważnień, a także mając na uwadze uzasadniony interes stron w tym, by sprawa została rozpatrzona w całości przez obie instancje EUIPO, sprawę należało przekazać Wydziałowi Unieważnień w celu ponownego rozpatrzenia opartego na tej podstawie wniosku o unieważnienie. Wydział Unieważnień jest zatem wezwany do rozstrzygnięcia o podstawie wskazanej w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, biorąc pod uwagę nie tylko dowody przedłożone na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, ale również dowody dopuszczone w postępowaniu odwoławczym.
28      W tym kontekście należy przypomnieć, że zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu unijny wzór przemysłowy może zostać uznany za nieważny, gdy stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez prawo autorskie państwa członkowskiego. A zatem podmiot praw autorskich może powołać się na tę ochronę, w przypadku gdy zgodnie z prawem państwa członkowskiego, które przyznało mu ochronę, będzie uprawniony do zakazania takiej formy używania przedmiotowego wzoru [wyrok z dnia 24 września 2019 r., Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry Group (Mobylettes), T‑219/18, EU:T:2019:681, pkt 97].
29      Ponadto zgodnie z orzecznictwem strona, która powołuje się na podstawę unieważnienia określoną w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, powinna przedstawić dowody pozwalające wykazać, że kwestionowany wzór stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez prawo autorskie odnośnego państwa członkowskiego (wyrok z dnia 24 września 2019 r., Mobylettes, T‑219/18, EU:C:2019:681, pkt 98).
30      W niniejszym wypadku należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie wypowiedziała się co do zasadności wniosku o unieważnienie prawa do wzoru opartego na art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego Izba Odwoławcza ani nie „ustaliła” autorstwa spornego wzoru, ani nie „zbadała” istnienia lub zakresu krajowych praw autorskich. Wręcz przeciwnie, jak wynika z pkt 27 powyżej, ograniczyła się ona do przekazania sprawy do Wydziału Unieważnień w celu ponownego zbadania tej podstawy. W związku z tym argumentacja skarżącego opiera się na błędnym założeniu, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała żadnego ze spornych ustaleń, co do których skarżący twierdzi, że wykraczają one poza jej kompetencje.
31      W każdym razie, gdyby należało interpretować niniejszy zarzut jako dotyczący braku kompetencji Izby Odwoławczej do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu dokonania przez Wydział Unieważnień oceny dowodów przedstawionych w ramach odwołania dotyczących podstawy unieważnienia przewidzianej w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 29 powyżej to na stronie powołującej się na tę podstawę unieważnienia spoczywa ciężar dowodu, że kwestionowany wzór stanowi nieuprawnione użycie dzieła chronionego prawem autorskim na mocy obowiązujących przepisów krajowych. EUIPO słusznie podnosi, że rozpatrując wniosek o unieważnienie prawa do wzoru oparty na art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, to do niego należy ocena istnienia powoływanego prawa autorskiego, jego własności i zakresu jego ochrony poprzez odwołanie się do przepisów danego państwa członkowskiego zgodnie z wykładnią dokonaną przez jego sądy.
32      W związku z tym zarzut pierwszy należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) i f) tego rozporządzenia
33      Skarżący twierdzi w istocie, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż cecha lameli (piór) zawartych w kolidujących ze sobą wzorach była nowatorska i posiadała indywidualny charakter. Jego zdaniem cecha ta nie wykazuje oryginalności, ma charakter czysto funkcjonalny i była już obecna na rynku przed jej włączeniem do przywołanych wcześniejszych wzorów.
34      EUIPO oraz interwenient kwestionują tę argumentację.
35      Po pierwsze, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza częściowo oddaliła odwołanie interwenienta, stwierdzając, że Wydział Unieważnień nie popełnił błędu, oddalając wniosek o unieważnienie prawa do wzoru oparty na art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 ze względu na to, że kwestionowany wzór jest nowy i posiada indywidualny charakter. W tym względzie należy zauważyć, że jedyne odniesienia do cechy lameli (piór) występujących w kolidujących ze sobą wzorach znajdują się w tych częściach zaskarżonej decyzji, które doprowadziły do częściowego oddalenia odwołania interwenienta. Skarżący wnosi jednak o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie interwenienta przed Izbą Odwoławczą, w związku z czym nie kwestionuje on tej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie interwenienta zostało oddalone na wyżej wymienionej podstawie.
36      W tym względzie należy przypomnieć, że zarzuty szczegółowe skierowane przeciwko części decyzji, która nie została zakwestionowana w skardze, należy oddalić jako bezskuteczne, ponieważ w żadnym wypadku nie mogą one prowadzić do stwierdzenia nieważności tego aktu (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2017 r., Dessi/EBI, T‑510/16, niepublikowany, EU:T:2017:525, pkt 93 i przytoczone tam orzecznictwo).
37      Po drugie, co się tyczy zarzucanego naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) i f) tego rozporządzenia, należy zauważyć, że naruszenie to zostało wymienione jedynie w tytule niniejszego zarzutu drugiego, przy czym nie towarzyszą mu argumenty mogące wykazać naruszenie tych przepisów, wobec czego skarżący nie wykazał istnienia takiego naruszenia. W każdym razie należy zauważyć, podobnie jak uczyniło to EUIPO, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej oceny dotyczącej nowości i indywidualnego charakteru lameli (piór) jako takich, występujących w kolidujących ze sobą wzorach.
38      W związku z tym zarzut drugi należy oddalić jako bezskuteczny.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasady państwa prawnego, a mianowicie art. 41 ust. 1, art. 47 Karty i art. 263 TFUE, a także naruszenia zasady równości stron
39      Skarżący podnosi, że pełnomocniczka interwenienta posłużyła się przed Izbą Odwoławczą tytułem „Europejskiego Rzecznika Patentowego”, mimo że nie została ona wpisana do rejestru Europejskiego Urzędu Patentowego, jak ustalono i co wynika z załącznika A.4.4. Twierdzi on, że nie uwzględniając podnoszonych nieprawidłowości, którymi dotknięta jest reprezentacja interwenienta przed EUIPO, Izba Odwoławcza naruszyła art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty oraz art. 263 TFUE.
40      EUIPO oraz interwenient kwestionują tę argumentację.
41      Jak słusznie stwierdziła Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, pełnomocniczka interwenienta ma status radcy prawnego
w rozumieniu art. 78 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu i jest z tego tytułu uprawniona do reprezentowania osób trzecich przed EUIPO. Ponadto z informacji przekazanych przez EUIPO wynika, że pełnomocniczka interwenienta oraz kancelaria, do której należy, znajdują się na liście zawodowych pełnomocników uprawnionych do występowania przed EUIPO.
42      W każdym razie skarżący nie wyjaśnia, w jaki sposób zarzucana nieprawidłowość w reprezentowaniu interwenienta mogłaby prowadzić do naruszenia art. 20, art. 41 ust. 1 i art. 47 Karty oraz art. 263 TFUE.
43      W związku z tym zarzut trzeci należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty
44      Po pierwsze, skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, a także art. 41 ust. 2 lit. c) Karty w wyniku błędnej oceny stanu faktycznego i pominięcia niektórych dowodów. Po drugie, skarżący podnosi, że te same przepisy zostały również naruszone, ponieważ Izba Odwoławcza oparła swoje ustalenia na postanowieniu Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 lipca 2021 r., które zostało następnie uchylone.
45      Na wstępie EUIPO podnosi, że argumenty przedstawione na poparcie zarzutu czwartego są niedopuszczalne w świetle wymogu jasności i precyzji przewidzianego w art. 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania.
46      Na podstawie art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który ma zastosowanie do Sądu na mocy art. 53 akapit pierwszy statutu i art. 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania, każda skarga musi zawierać zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów. Wskazanie to powinno wynikać z samej treści skargi oraz być na tyle jasne i precyzyjne, by strona pozwana mogła przygotować się do obrony oraz by Sąd mógł orzec w przedmiocie skargi, w stosownym wypadku bez konieczności pozyskiwania dodatkowych informacji [zob. wyrok z dnia 27 września 2005 r., Cargo Partner/OHIM (CARGO PARTNER), T‑123/04, EU:T:2005:340, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo].
47      Po pierwsze, co się tyczy zarzutu szczegółowego dotyczącego błędnej oceny stanu faktycznego i pominięcia dowodów, należy zauważyć, że w pkt 34 i 35 skargi skarżący ogranicza się w istocie do twierdzenia, że niektóre z jego argumentów, przedstawionych w odpowiedzi na odwołanie z dnia 30 listopada 2022 r., zostały uwzględnione przez Izbę Odwoławczą, choć nie wynikają z tego żadne wnioski. Ponadto w pkt 35 skargi skarżący powołuje się na swoją odpowiedź z dnia 30 listopada 2022 r. na zaskarżoną decyzję oraz na zestawienie zawartych w niej twierdzeń, które miałyby być jego zdaniem sprzeczne. Jednakże skarżący nie wskazuje ani nie wyjaśnia, w jaki sposób przywołane w ten sposób dowody stanowiłyby w niniejszym przypadku naruszenie art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu czy też art. 41 ust. 2 lit. c) Karty. W związku z tym sformułowanie tego zarzutu szczegółowego nie jest wystarczająco jasne i precyzyjne, aby umożliwić stronie pozwanej skuteczne przygotowanie obrony, a Sądowi orzeczenie w przedmiocie skargi w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 46 powyżej.
48      W związku z tym ten zarzut szczegółowy należy odrzucić jako niedopuszczalny.
49      Po drugie, w odniesieniu do zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym zaskarżona decyzja miałaby opierać się na nieprawomocnym orzeczeniu sądowym, należy zauważyć, że Izba Odwoławcza stwierdziła, iż interwenient przedłożył postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 lipca 2021 r., opisujące w szczególności stworzenie, istnienie i zakres utworu chronionego prawem autorskim, a także jego autorstwo, wraz z argumentami i okolicznościami faktycznymi dotyczącymi kwestii, czy sporny wzór stanowił nieuprawnione wykorzystanie tego utworu. Izba Odwoławcza nie wyciągnęła jednak z tego postanowienia
żadnych wniosków co do istoty. Przekazując sprawę Wydziałowi Unieważnień w celu ponownego rozpatrzenia tej podstawy, ograniczyła się ona do wskazania, że wspomniane postanowienie należy oceniać łącznie z pozostałymi dowodami zawartymi w aktach sprawy, w świetle przedstawionych w tym zakresie argumentów i stanu faktycznego.
50      W związku z tym zarzut czwarty należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w pozostałym zakresie oddalić jako oczywiście bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia art. 296 TFUE, wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji oraz naruszenia zasad proporcjonalności i spójności
51      Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na wewnętrzne sprzeczności stanowiące naruszenie zasad proporcjonalności i spójności ustanowionych jego zdaniem w art. 296 TFUE. W szczególności twierdzi on, że Izba Odwoławcza stwierdziła brak podobieństwa między rozpatrywanymi wzorami, a mimo to uchyliła decyzję oddalającą wniosek o unieważnienie, co jest niespójne zarówno pod względem logicznym, jak i prawnym.
52      EUIPO oraz interwenient kwestionują tę argumentację.
53      W tym względzie należy przypomnieć, że Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie interwenienta, stwierdzając, że Wydział Unieważnień nie popełnił błędu, oddalając wniosek o unieważnienie prawa do wzoru w zakresie, w jakim opierał się on na art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 ust. 1 i na art. 25 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu ze względu na to, iż,
jak stwierdzono, całościowe wrażenie wywoływane przez kwestionowany wzór różniło się od wrażenia wywoływanego przez wcześniejsze wzory przywołane przez interwenienta.
54      Natomiast, co się tyczy podstawy wskazanej w art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002 we wcześniej obowiązującym brzmieniu, Izba Odwoławcza wskazała, że nowe dowody przedstawione na etapie odwołania na poparcie tej podstawy zostały uznane za dopuszczalne. Uznała ona zatem za właściwe przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień w celu ponownego zbadania tej podstawy przez ten wydział.
55      Wynika stąd, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej wewnętrznej sprzeczności i że zarzut piąty należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
56      Z powyższego wynika, że skargę należy oddalić w całości jako prawnie oczywiście bezzasadną.
W przedmiocie kosztów
57      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
58      Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem interwenienta
– obciążyć go poniesionymi przez interwenienta kosztami. Natomiast, z uwagi na to, iż EUIPO wniosło o obciążenie skarżącego kosztami postępowania jedynie w przypadku przeprowadzenia rozprawy, należy – wobec jej nieprzeprowadzenia – postanowić, że EUIPO pokryje własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
postanawia, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Grzegorz Chudy pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Damiana Pecę.
3)      Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 14 kwietnia 2026 r.
Sekretarz
Prezes
V. Di Bucci
N. Półtorak
*      Język postępowania: polski.