62022TJ0679_RES
Zaak T‑679/22
Oy Shaman Spirits Ltd
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 22 november 2023
„Uniemerk – Procedure tot herroeping van beslissingen of doorhaling van inschrijvingen – Doorhaling van een inschrijving in het register die berust op een door het EUIPO gemaakte kennelijke fout – Inschrijving in het register van licenties voor de beeldmerken LAPLANDIA Land of purity e.a. – Voorwaarden voor inschrijving van een licentie – Bewijs dat de ingeschreven merkhouder een licentie heeft verstrekt – Begrip ‚door het EUIPO gemaakte kennelijke fout’ – Artikel 27, lid 1, tweede volzin, van verordening (EU) 2017/1001 – Artikel 103, lid 1, eerste volzin, van verordening 2017/1001”
Uniemerk – Uniemerk als deel van het vermogen – Licentie – Inschrijving in het register – Voorwaarden – Bewijs dat de ingeschreven merkhouder de licentie heeft verstrekt – Nationaalrechtelijke voorwaarden niet relevant
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 19, lid 1, 20, 25, 26 en 27, lid 1; verordening 2018/626 van de Commissie, art. 13)
(zie punten 20‑27, 33, 34, 43)
Uniemerk – Procedurevoorschriften – Doorhaling of herroeping – Voorwaarde – Kennelijke fout – Begrip – Inschrijving van een licentie in het register zonder bewijs dat de ingeschreven merkhouder deze licentie heeft verstrekt – Daaronder begrepen
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 103, lid 1)
(zie punten 40‑42)
Samenvatting
Tussen 2008 en 2016 heeft Brandavid Oy bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) inschrijving verkregen van drie beeldmerken.
In 2017 is de overgang van deze merken aan Global Drinks Finland Oy, de interveniërende partij in deze zaak, ingeschreven in het register van Uniemerken.
In 2020 heeft verzoekster, Oy Shaman Spirits Ltd, het EUIPO op basis van een tussen haar en Brandavid Oy gesloten licentieovereenkomst (hierna: „licentieovereenkomst”) verzocht om ten gunste van haar een exclusieve licentie voor de betrokken merken in te schrijven in het register. Na inschrijving van de licentie heeft interveniënte te kennen gegeven dat zij het niet eens was met deze inschrijving.
In 2021 heeft de met het register van het EUIPO belaste dienst de inschrijving van de licentie in dat register doorgehaald.
De kamer van beroep van het EUIPO heeft het door verzoekster ingestelde beroep afgewezen op grond dat de inschrijving van de licentie een door het EUIPO gemaakte kennelijke fout in de zin van artikel 103, lid 1, van verordening 2017/1001 (
1
) vormde, die rechtvaardigde dat deze inschrijving werd doorgehaald. Immers was het enige bewijsstuk dat samen met de aanvraag tot inschrijving was overgelegd de licentieovereenkomst, waarbij interveniënte, als geregistreerd houder van de betrokken merken, nooit partij is geweest.
Bij zijn arrest verwerpt het Gerecht verzoeksters beroep. Het spreekt zich uit over de voorwaarden voor inschrijving van een licentie en over het begrip „door het EUIPO gemaakte kennelijke fout”.
Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats merkt het Gerecht op dat het EUIPO, door de inschrijving van de licentie door te halen, de artikelen 25 en 26 van verordening 2017/1001 (
2
), gelezen in samenhang met de bepalingen waarnaar deze artikelen verwijzen (
3
), correct heeft toegepast. Deze regels vereisen omwille van de rechtszekerheid dat de ingeschreven merkhouder actief zijn wil kenbaar maakt om een licentie te verlenen, namelijk door ofwel de aanvraag tot inschrijving van de licentie rechtstreeks bij het EUIPO in te dienen, ofwel een verklaring, overeenkomst of standaardformulier te ondertekenen (
4
). De licentieovereenkomst bevatte echter geen vermelding of handtekening van interveniënte, die ten tijde van de aanvraag en de inschrijving van de licentie de ingeschreven merkhouder was. De voormalige ingeschreven merkhouder was niet langer gerechtigd om de vereiste toestemming te geven.
Zelfs gesteld dat de door de rechtsvoorganger van interveniënte verleende licentie kan worden tegengeworpen aan interveniënte (
5
), voor zover deze twee vennootschappen de overgang van de betrokken merken hebben verricht met volledige kennis van de licentie, betekent dit niet dat de licentie kan worden ingeschreven. Zelfs al zou een licentie in deze omstandigheden geldig kunnen blijven of rechten kunnen blijven verlenen krachtens het nationale recht, kan deze materieelrechtelijke situatie geen invloed hebben op het recht op inschrijving, dat een geformaliseerde benadering volgt. De rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep hangt immers uitsluitend af van de in de toepasselijke bepalingen gestelde formele voorwaarden. Het staat verzoekster evenwel vrij om haar uit het materiële recht voortvloeiende rechten voor de nationale rechterlijke instanties te doen gelden.
In de tweede plaats weerlegt het Gerecht de argumenten van verzoekster die zijn gebaseerd op de toepasselijkheid van het Finse recht vanwege het feit dat de betrokken vennootschappen in Finland gevestigd zijn. De inschrijving in het register van een licentie voor een Uniemerk wordt immers autonoom door het Unierecht geregeld. Voor de beoordeling of de licentie al dan niet terecht ten gunste van verzoekster in het register was ingeschreven, is het dus irrelevant of het Finse recht vormvereisten kent voor een licentieovereenkomst en onder welke voorwaarden een dergelijke overeenkomst ook de rechtsopvolger van de houder van de betrokken merken bindt.
In de derde en laatste plaats verwerpt het Gerecht het argument van verzoekster dat het EUIPO zijn bevoegdheden heeft overschreden door de inschrijving van een licentieovereenkomst te herroepen die in overeenstemming was met het Finse recht. De doorgehaalde inschrijving berustte immers op een door het EUIPO gemaakte kennelijke fout. Aangezien voor de inschrijving van een licentie dezelfde regels gelden als voor de inschrijving van een overgang, past het Gerecht mutatis mutandis de rechtspraak toe waaruit volgt dat het niet aan het EUIPO staat om op grond van het nationale recht de geldigheid en de rechtsgevolgen van een overgang van een Uniemerk te onderzoeken. Hieruit volgt dat bij de behandeling van een aanvraag om inschrijving van een licentie, de bevoegdheid van het EUIPO zich in beginsel beperkt tot het onderzoek van de formele voorwaarden, wat geen beoordeling inhoudt van de inhoudelijke kwesties die in het kader van het toepasselijke nationale recht kunnen opkomen.
(
1
)	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).
(
2
)	Overeenkomstig artikel 25, lid 5, van deze verordening wordt de verlening of overgang van een licentie betreffende een Uniemerk op verzoek van een van de partijen ingeschreven in het register en gepubliceerd.
(
3
)	Artikel 20, lid 5, van die verordening bepaalt dat de aanvraag om inschrijving van een overgang de documenten bevat die genoegzaam het bewijs leveren van de overgang. Dit artikel bepaalt in lid 3 dat „overgang van het Uniemerk, tenzij zij het gevolg is van een rechterlijke uitspraak, [geschiedt] bij een door de partijen bij de overeenkomst ondertekende akte; bij gebreke daarvan is de overgang nietig”. Artikel 13, lid 3, onder a), c) en d), van uitvoeringsverordening (EU) 2018/626 van de Commissie van 5 maart 2018 houdende nadere uitvoeringsvoorschriften voor enkele bepalingen van verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1431 (PB 2018, L 104, blz. 37), preciseert dat de ondertekening door of instemming van de ingeschreven merkhouder een voorwaarde is voor de geldige verlening van een licentie.
(
4
)	Artikel 26, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 en artikel 13, lid 3, onder a), b), c) en d), van uitvoeringsverordening 2018/626.
(
5
)	Krachtens artikel 27, lid 1, tweede volzin, van verordening 2017/1001.