Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
TAMARA ĆAPETA
της 13ης Νοεμβρίου 2025 (1)
Υπόθεση C‑773/23 P
European Crop Care Association (ECCA)
κατά
Ascenza Agro, SA,
Industrias Afasa, SA,
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
« Αίτηση αναιρέσεως – Μη προνομιούχος παρεμβαίνων – Αντιπροσωπευτική ένωση – Παραδεκτό – Άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Φυτοπροστατευτικά προϊόντα – Κανονισμός (ΕΚ) 1107/2009 – Μη ανανέωση της έγκρισης της δραστικής ουσίας chlorpyrifos-methyl – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/17 της Επιτροπής – Προσφυγή ακυρώσεως »
I.      Εισαγωγή
1.        Μια ένωση που εκπροσωπεί την ευρωπαϊκή βιομηχανία φυτοπροστασίας παρενέβη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς στήριξη προσφυγής για την ακύρωση κανονισμού της Επιτροπής με τον οποίο δεν ανανεώθηκε η έγκριση ορισμένης ουσίας βάσει της εφαρμοστέας νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η προσφυγή απορρίφθηκε.
2.        Η ένωση επιδιώκει τώρα να ασκήσει αναίρεση κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου. Θίγεται απευθείας η εν λόγω ένωση από την ανωτέρω απόφαση, όπως απαιτεί το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Οργανισμός του Δικαστηρίου), προκειμένου η αίτησή της αναιρέσεως να είναι παραδεκτή;
3.        Αυτό είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που εγείρονται στην υπό κρίση υπόθεση.
II.    Το ιστορικό της διαφοράς
4.        Η European Crop Care Association (στο εξής: ECCA) είναι ένωση εδρεύουσα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), η οποία εκπροσωπεί τους Ευρωπαίους παραγωγούς φυτοπροστατευτικών προϊόντων (2)
5.        Τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα διέπονται από τη νομοθεσία της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του κανονισμού 1107/2009 (3), ο οποίος θεσπίζει εναρμονισμένους κανόνες για την έγκριση δραστικών ουσιών και τη διάθεσή τους στην αγορά (4). Ο εν λόγω κανονισμός θεσπίζει ένα μικτό σύστημα, στο πλαίσιο του οποίου οι δραστικές ουσίες εγκρίνονται σε επίπεδο Ένωσης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ οι άδειες φυτοπροστατευτικών προϊόντων που περιέχουν τις εγκεκριμένες από την Ένωση δραστικές ουσίες χορηγούνται σε εθνικό επίπεδο από τα κράτη μέλη (5).
6.        Κρίσιμο στην υπό κρίση υπόθεση είναι το γεγονός ότι η έγκριση δραστικών ουσιών είναι χρονικά περιορισμένη, οπότε η συνέχιση της χρήσης τους απαιτεί την ανανέωση της έγκρισης αυτής από την Επιτροπή σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κανονισμού 1107/2009 (6). Ειδικές διατάξεις σχετικά με τη διαδικασία ανανέωσης των δραστικών ουσιών προβλέπονται επίσης στον εκτελεστικό κανονισμό 844/2012 (7), με τη συμμετοχή της Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων (στο εξής: EFSA) και των κρατών μελών.
Α.      Τα πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στη δίκη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
7.        Η επίμαχη στην υπό κρίση υπόθεση δραστική ουσία είναι η ουσία chlorpyrifos-methyl (στο εξής: CHP-methyl), η οποία χρησιμοποιείται σε φυτοπροστατευτικά προϊόντα για την καταπολέμηση επιβλαβών οργανισμών και για χρήση στα αποθηκευμένα σιτηρά καθώς και στις κενές αποθήκες.
8.        Η ουσία CHP-methyl εγκρίθηκε για πρώτη φορά στην Ένωση το 2006 (8) και η έγκρισή της επρόκειτο να λήξει το 2016 (9).
9.        Το 2013 δύο εταιρίες παραγωγής CHP-methyl –η Ascenza Agro, SA (στο εξής: Ascenza) και η Dow AgroSciences Ltd– υπέβαλαν η καθεμία αίτηση για την ανανέωση της έγκρισης της ουσίας CHP-methyl.
10.      Ακολούθησε η διαδικασία για την ανανέωση της ουσίας CHP-methyl (10).
11.      Εν τέλει, με τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/17 (11), η Επιτροπή αποφάσισε να μην ανανεώσει την έγκριση της ουσίας CHP-methyl. Κατά τον κανονισμό αυτόν, υπήρχαν ανησυχίες για τη γονιδιοτοξικότητα και την αναπτυξιακή νευροτοξικότητα της ουσίας CHP-methyl, όπως αυτές εκτίθενται σε δύο δηλώσεις της EFSA, οι οποίες δεν μπορούσαν να αποκλειστούν. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή έκρινε ότι δεν μπορούσε να αποδειχθεί ότι πληρούνταν τα κριτήρια έγκρισης του άρθρου 4 του κανονισμού 1107/2009 σχετικά με την επίδραση στην ανθρώπινη υγεία.
Β.      Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
12.      Στις 10 Φεβρουαρίου 2020 η Ascenza, μία από τις αιτούσες την ανανέωση της ουσίας CHP-methyl, από κοινού με την Industrias Afasa, SA, εταιρία δραστηριοποιούμενη στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (στο εξής, από κοινού: προσφεύγουσες), άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως του εκτελεστικού κανονισμού 2020/17, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Προέβαλαν ότι η απόφαση της Επιτροπής να μην ανανεώσει την έγκριση της ουσίας CHP-methyl ενείχε διαδικαστικά και ουσιαστικά σφάλματα που καθιστούσαν μη σύννομο τον κανονισμό.
13.      Η ECCA ζήτησε να παρέμβει προς στήριξη του αιτήματος των προσφευγουσών να ακυρωθεί ο κανονισμός αυτός. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε παραδεκτή την αίτηση παρέμβασης της ECCA, διαπιστώνοντας ότι η τελευταία απέδειξε ότι είχε έννομο συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς, όπως απαιτεί το δίκαιο της Ένωσης (12). Το συμφέρον της ECCA στηριζόταν στο γεγονός ότι εκπροσωπούσε την ευρωπαϊκή βιομηχανία φυτοπροστασίας και ότι η έκβαση της διαδικασίας μπορούσε να επηρεάσει τα συλλογικά συμφέροντά της, καθόσον υποστηρίχθηκε ότι ο εκτελεστικός κανονισμός 2020/17 έθετε προηγούμενα που θα είχαν αντίκτυπο στη βιομηχανία αυτήν.
14.      Η Επιτροπή ζήτησε να απορριφθεί στο σύνολό της η προσφυγή ακυρώσεως των προσφευγουσών.
15.      Το Βασίλειο της Δανίας, η Γαλλική Δημοκρατία και η Health and Environmental Alliance (στο εξής: HEAL), μια οργάνωση προστασίας του περιβάλλοντος, ζήτησαν να παρέμβουν προς στήριξη του αιτήματος της Επιτροπής να απορριφθεί η προσφυγή. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε παραδεκτές τις ως άνω αιτήσεις παρεμβάσεως (13).
16.      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (14), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε όλους τους λόγους ακυρώσεως ως αβάσιμους. Στους λόγους αυτούς περιλαμβάνονταν οι οκτώ λόγοι ακυρώσεως που προέβαλαν οι προσφεύγουσες (15), καθώς και τρεις ακόμη λόγοι ακυρώσεως που προέβαλε η ECCA (16). Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή.
III. Διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
17.      Με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 14 Δεκεμβρίου 2023, η ECCA ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να ακυρώσει τον εκτελεστικό κανονισμό 2020/17. Ζητεί επίσης από το Δικαστήριο να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
18.      Με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως της 20ής Μαρτίου 2024, η Ascenza στηρίζει τα αιτήματα της ECCA και ζητεί να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
19.      Με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως της 22ας Μαρτίου 2024, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει την ECCA στα δικαστικά έξοδα.
20.      Με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως της 23ης Μαρτίου 2024, η HEAL ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει την ECCA στα δικαστικά έξοδα.
21.      Με το υπόμνημά της επί της αιτήσεως αναιρέσεως της 8ης Απριλίου 2024, η Γαλλική Δημοκρατία ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως.
22.      Η ECCA κατέθεσε υπόμνημα απαντήσεως στις 22 Ιουλίου 2024 και η Ascenza και η Επιτροπή κατέθεσαν υπόμνημα ανταπαντήσεως, αντιστοίχως, στις 30 Αυγούστου 2024 και στις 2 Οκτωβρίου 2024.
23.      Το Δικαστήριο αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 76, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, να μη διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
IV.    Ανάλυση
24.      Ένα από τα ζητήματα που εγείρονται με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως (17) αφορά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μια ένωση που μετέσχε στην πρωτοβάθμια δίκη ως μη προνομιούχος παρεμβαίνουσα επιτρέπεται να ασκήσει αναίρεση κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου.
25.      Κατόπιν υπόδειξης του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα εστιάσουν αποκλειστικά στο ζήτημα αυτό.
26.      Το Δικαστήριο έχει ήδη εξετάσει το παραδεκτό αιτήσεων αναιρέσεως που ασκούνται από μη προνομιούχους παρεμβαίνοντες, όχι όμως όταν ο παρεμβαίνων είναι ένωση. Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως παρέχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να διευκρινίσει την απαίτηση του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου –κατά την οποία ο μη προνομιούχος παρεμβαίνων πρέπει να θίγεται απευθείας από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου–, όταν ο εν λόγω παρεμβαίνων είναι αντιπροσωπευτική ένωση.
27.      Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την HEAL, αμφισβητεί το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως για τον λόγο ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν θίγει απευθείας την ECCA κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
28.      Η ECCA υποστηρίζει ότι η αίτησή της αναιρέσεως είναι παραδεκτή για δύο λόγους. Πρώτον, η ECCA, υποστηριζόμενη από την Ascenza, υποστηρίζει ότι πληροί την απαίτηση σύμφωνα με την οποία πρέπει να θίγεται απευθείας από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή έχει σημαντικό και άμεσο αντίκτυπο στα συμφέροντά της. Δεύτερον, η ECCA υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί, ως ένωση, τα συμφέροντα του μέλους της Ascenza, η οποία νομιμοποιούνταν ενεργητικώς να έχει ασκήσει αναίρεση. Συναφώς, η ECCA υποστηρίζει ότι οι προϋποθέσεις παραδεκτού που ισχύουν για τις ενώσεις όταν ασκούν προσφυγή ακυρώσεως εκ μέρους των μελών τους δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει να εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν στις προϋποθέσεις παραδεκτού αιτήσεων αναιρέσεως ασκούμενων από ενώσεις δυνάμει του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
29.      Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από την HEAL, αντιτείνει ότι τα επιχειρήματα της ECCA που στηρίζονται στις προϋποθέσεις παραδεκτού βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν μπορούν να γίνουν δεκτά.
30.      Η εκτίμησή μου διαρθρώνεται ως εξής. Πρώτον, θα εξετάσω το δικαίωμα παρεμβάσεως ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης και το συμφέρον παρεμβάσεως των αντιπροσωπευτικών ενώσεων (υπό Α). Δεύτερον, θα εξετάσω τη σχέση μεταξύ του συμφέροντος παρεμβάσεως των μη προνομιούχων παρεμβαινόντων και του δικαιώματος ασκήσεως αναιρέσεως (υπό Β). Τρίτον, θα εξετάσω τα επιχειρήματα που προβάλλει η ECCA σχετικά με τη σημασία που ενδέχεται να έχουν οι προϋποθέσεις παραδεκτού που προβλέπονται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ για το δικαίωμά της να ασκήσει αναίρεση ως μη προνομιούχος παρεμβαίνων (υπό Γ). Τέταρτον και τελευταίο, θα εφαρμόσω την ανάλυσή μου για να διαπιστώσω ότι η ECCA έχει το δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση στην υπό κρίση υπόθεση (υπό Δ).
Α.      Συμφέρον παρεμβάσεως των αντιπροσωπευτικών ενώσεων
31.      Κατ’ αρχάς, η παρέμβαση αποτελεί ειδικό δικονομικό μηχανισμό για τις ευθείες προσφυγές ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, ο οποίος παρέχει στα κράτη μέλη, στα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμούς της Ένωσης, καθώς και σε κάθε είδους φυσικά και νομικά πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των ενώσεων, τη δυνατότητα να συμμετάσχουν αυτοβούλως στη διαδικασία στηρίζοντας έναν από τους κύριους διαδίκους της διαφοράς ενώπιον των δικαιοδοτικών αυτών οργάνων. Δεδομένου ότι η υπόθεση ενδέχεται να αφορά τους ανωτέρω, η παρέμβαση παρέχει στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης τη δυνατότητα να λάβουν υπόψη τις απόψεις τους κατά την εκδίκαση της υπόθεσης (18).
32.      Πράγματι, η κύρια ιδέα είναι ότι ο παρεμβαίνων μπορεί να υποστηρίξει έναν από τους διαδίκους, αλλά η παρέμβαση δεν αποτελεί «πλάγια οδό» για να εισέλθει ο ίδιος στη δίκη ως διάδικος (19).
33.      Τούτο αντικατοπτρίζεται στους δικονομικούς κανόνες της Ένωσης οι οποίοι ορίζουν, για παράδειγμα, ότι τα επιχειρήματα του παρεμβαίνοντος έχουν ως αντικείμενο αποκλειστικά την υποστήριξη, εν όλω ή εν μέρει, των αιτημάτων του ενός των διαδίκων, ότι η παρέμβαση είναι παρεπόμενη της κύριας διαφοράς και ότι ο παρεμβαίνων «αποδέχεται τη δίκη στο στάδιο που αυτή βρίσκεται» κατά τον χρόνο της παρεμβάσεως (20).
34.      Οι δικονομικοί κανόνες της Ένωσης διακρίνουν επίσης μεταξύ των προνομιούχων και των μη προνομιούχων παρεμβαινόντων. Αφενός, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης είναι προνομιούχοι παρεμβαίνοντες, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να παρέμβουν σε κάθε υπόθεση χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς (21). Αφετέρου, τα λοιπά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης, καθώς και τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των ενώσεων, θεωρούνται ως μη προνομιούχοι παρεμβαίνοντες, πράγμα που σημαίνει ότι υποχρεούνται να αποδείξουν συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς, σύμφωνα με το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, προκειμένου να τους επιτραπεί να παρέμβουν σε ορισμένη υπόθεση (22). Θα ονομάζω εφεξής την απαίτηση αυτή «συμφέρον παρεμβάσεως».
35.      Το Δικαστήριο έχει ερμηνεύσει ευρύτερα το συμφέρον παρεμβάσεως όταν πρόκειται για αντιπροσωπευτικές ενώσεις, σε σχέση με τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που ενεργούν για ίδιο λογαριασμό.
36.      Όσον αφορά τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, κατά πάγια νομολογία, η έννοια του «συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς», κατά το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, πρέπει «να εκλαμβάνεται ως άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται σε αυτά καθεαυτά τα αιτήματα και όχι ως συμφέρον σε σχέση με τους προβαλλόμενους λόγους ή επιχειρήματα. Πράγματι, ο όρος “επίλυση της διαφοράς” παραπέμπει στη ζητούμενη τελική κρίση, όπως θα διατυπωθεί στο διατακτικό της απόφασης που θα εκδοθεί». Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι πρέπει, ιδίως, να εξετάζεται αν ο αιτών την παρέμβαση θίγεται απευθείας από την επίμαχη πράξη και αν στοιχειοθετείται το συμφέρον του στην επίλυση της διαφοράς. Κατ’ αρχήν, το συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς μπορεί να θεωρηθεί αρκούντως άμεσο μόνον καθόσον η επίλυση της διαφοράς δύναται να μεταβάλει τη νομική θέση του αιτούντος την παρέμβαση (23).
37.      Ωστόσο, η νομολογία αυτή παρουσιάζει λεπτές αποχρώσεις όσον αφορά τις αντιπροσωπευτικές ενώσεις. Κατά πάγια νομολογία, «μπορεί να επιτραπεί η παρέμβαση σε αντιπροσωπευτική επαγγελματική ένωση η οποία έχει ως σκοπό την προστασία των συμφερόντων των μελών της, όταν στο πλαίσιο της διαφοράς ανακύπτουν ζητήματα αρχής που δύνανται να επηρεάσουν τα εν λόγω συμφέροντα. Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι η απαίτηση να έχει η επαγγελματική ένωση άμεσο και ενεστώς συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς πληρούται όταν η ένωση αυτή αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση, και τούτο ανεξάρτητα από το ζήτημα εάν η επίλυση της διαφοράς δύναται να μεταβάλει αυτή καθεαυτήν τη νομική θέση της ενώσεως» (24).
38.      Επομένως, το συμφέρον παρεμβάσεως μιας αντιπροσωπευτικής ενώσεως δεν συνδέεται κατ’ ανάγκην με την επίλυση συγκεκριμένης διαφοράς, αλλά ενδέχεται επίσης να συνδέεται με τη συλλογιστική που οδήγησε το Γενικό Δικαστήριο να επιλέξει τη συγκεκριμένη λύση.
39.       Το Δικαστήριο έχει εξηγήσει ως ακολούθως τους λόγους για τους οποίους έχει ερμηνεύσει ευρύτερα το συμφέρον παρεμβάσεως των αντιπροσωπευτικών ενώσεων: «Πράγματι, μια τέτοια ευρεία ερμηνεία του δικαιώματος παρεμβάσεως προς όφελος των αντιπροσωπευτικών επαγγελματικών ενώσεων σκοπεί στο να καθίσταται δυνατή η καλύτερη εκτίμηση του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται οι υποθέσεις που υποβάλλονται στην κρίση του δικαστή της Ένωσης και συγχρόνως να αποφεύγεται η πληθώρα ατομικών παρεμβάσεων οι οποίες θα διατάρασσαν την αποτελεσματικότητα και την ομαλή διεξαγωγή της δίκης. […] Αντιθέτως προς τα φυσικά και νομικά πρόσωπα τα οποία ενεργούν για ίδιο λογαριασμό, οι αντιπροσωπευτικές επαγγελματικές ενώσεις δύνανται να ζητήσουν να παρέμβουν σε διαφορά ενώπιον του Δικαστηρίου με σκοπό να προασπίσουν όχι ατομικά συμφέροντα, αλλά τα συλλογικά συμφέροντα των μελών τους. Πράγματι, η παρέμβαση μιας τέτοιας ένωσης παρέχει συνολική θεώρηση των εν λόγω συλλογικών συμφερόντων, τα οποία επηρεάζονται από ένα ζήτημα αρχής από το οποίο εξαρτάται η επίλυση της διαφοράς, και, ως εκ τούτου, η παρέμβαση παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να εκτιμήσει καλύτερα το πλαίσιο της υπόθεσης που εκκρεμεί ενώπιόν του» (25).
Β.      Δικαίωμα των μη προνομιούχων παρεμβαινόντων να ασκήσουν αναίρεση
40.      Κατά τους δικονομικούς κανόνες της Ένωσης (26), η άσκηση αναιρέσεως κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου ενώπιον του Δικαστηρίου παρέχει στους διαδίκους τη δυνατότητα να προσβάλλουν την απόφαση λόγω νομικών σφαλμάτων στα οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο με την απόφασή του, με σκοπό την ολική ή μερική αναίρεση της αποφάσεως αυτής (27).
41.      Δύο προϋποθέσεις επιβάλλονται από το άρθρο 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, τις οποίες πρέπει να πληρούν οι μη προνομιούχοι παρεμβαίνοντες προκειμένου να ασκήσουν αναίρεση. Η πρώτη αφορά γενικώς κάθε αίτηση αναιρέσεως, ενώ η δεύτερη αφορά ειδικά τους μη προνομιούχους παρεμβαίνοντες.
42.      Σύμφωνα με την πρώτη προϋπόθεση, το πρόσωπο που προτίθεται να ασκήσει αναίρεση πρέπει να έχει ηττηθεί στην υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Τούτο προκύπτει από το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, πρώτη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, κατά το οποίο «η αναίρεση [...] μπορεί να ασκηθεί από τον εν όλω ή εν μέρει ηττηθέντα διάδικο» (28). Η έννοια του «διαδίκου», όπως έχει αναγνωρίσει το Δικαστήριο, περιλαμβάνει όχι μόνον τους κύριους διαδίκους (προσφεύγοντες και καθών), αλλά και τους παρεμβαίνοντες ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (29).
43.      Κατά συνέπεια, οι μη προνομιούχοι παρεμβαίνοντες μπορούν να ασκήσουν αναίρεση μόνον αν παρενέβησαν πρωτοδίκως υπέρ του διαδίκου ο οποίος στη συνέχεια ηττήθηκε εν όλω ή εν μέρει στην υπόθεση. Η πλήρωση της προϋπόθεσης αυτής δεν αμφισβητείται εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες υπέρ των οποίων παρενέβη η ECCA ηττήθηκαν εν όλω στην υπόθεση.
44.      Η δεύτερη προϋπόθεση αποτελεί πρόσθετη προϋπόθεση η οποία ισχύει μόνο για τους μη προνομιούχους παρεμβαίνοντες. Συγκεκριμένα, αυτοί πρέπει να θίγονται απευθείας από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Τούτο προκύπτει από το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το οποίο «[ο]ι παρεμβαίνοντες, εξαιρέσει των κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, δεν μπορούν πάντως να ασκήσουν αναίρεση, εκτός εάν η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου τους θίγει [απευθείας]» (30).
45.      Το ζήτημα που βρίσκεται στον πυρήνα της υπό κρίση υποθέσεως είναι πράγματι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να εκλαμβάνεται η έκφραση «θίγει απευθείας» στην περίπτωση των αντιπροσωπευτικών ενώσεων.
46.      Συναφώς, κατά τη διάρκεια των ετών, σε ελάχιστες μόνον υποθέσεις έχει αποφανθεί το Δικαστήριο με τη μέχρι τούδε νομολογία του επί του παραδεκτού των αιτήσεων αναιρέσεως που ασκούνται από μη προνομιούχους παρεμβαίνοντες και, όπως προαναφέρθηκε, καμία από τις υποθέσεις αυτές δεν αφορούσε αντιπροσωπευτικές ενώσεις. Οι εν λόγω αιτήσεις αναιρέσεως ασκήθηκαν στους τομείς των κρατικών ενισχύσεων (31), του δικαίου του ανταγωνισμού (32) και του αντιντάμπινγκ (33) και, σε όλες τις υποθέσεις, το Δικαστήριο έκρινε ότι οι αιτήσεις αναιρέσεως ήταν παραδεκτές, διότι η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου έθιγε απευθείας τον οικείο παρεμβαίνοντα.
47.      Ωστόσο, όλες αυτές οι υποθέσεις αφορούσαν γενικώς αιτήσεις αναιρέσεως ασκηθείσες από φυσικά και νομικά πρόσωπα τα οποία είχαν παρέμβει στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ως προς τα οποία η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου μπορούσε να μεταβάλει δυσμενώς τη δική τους νομική κατάσταση ή να επηρεάσει αρνητικά τα δικά τους οικονομικά ή ηθικά συμφέροντα (34). Ως εκ τούτου, στις υποθέσεις αυτές δεν εξετάστηκε η περίπτωση αιτήσεως αναιρέσεως ασκηθείσας από παρεμβαίνουσα ένωση, της οποίας η νομική κατάσταση δεν θα μεταβαλλόταν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
48.      Εντούτοις, από τη νομολογία αυτή φαίνεται να προκύπτει ότι το Δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει αν ένας τέτοιος μη προνομιούχος παρεμβαίνων μπορούσε να ασκήσει αναίρεση, εξέτασε το έννομο συμφέρον του να παρέμβει πρωτοδίκως. Εξ αυτού θα μπορούσε να συναχθεί ότι το να θίγεται ο ενδιαφερόμενος απευθείας, δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, συμπίπτει με το συμφέρον παρεμβάσεως.
49.      Τούτο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι το Δικαστήριο πρέπει αυτοδικαίως να παρέχει το δικαίωμα ασκήσεως αναιρέσεως σε μη προνομιούχο παρεμβαίνοντα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Τούτο συμβαίνει, δεδομένου ότι, άπαξ και εκδοθεί η απόφαση, το συμφέρον παρεμβάσεως μπορεί πλέον να εκτιμηθεί με πιο συγκεκριμένο τρόπο σε σχέση με το πώς είχε εκτιμηθεί πρωτοδίκως. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν ορισμένοι ακαδημαϊκοί (35). Εν ολίγοις, το Δικαστήριο μπορεί, κατά κάποιον τρόπο, να εκτιμήσει εκ νέου εάν υπήρχε το συμφέρον παρεμβάσεως και, εφόσον διαπιστώσει ότι τούτο δεν συνέβαινε, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως. Ωστόσο, κατ’ αρχήν, ο μη προνομιούχος παρεμβαίνων στον οποίο έχει παρασχεθεί το δικαίωμα να παρέμβει θα πρέπει, για τους ίδιους λόγους, να έχει επίσης το δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση.
50.      Η ερμηνεία αυτή φαίνεται επίσης να συνάγεται από το γεγονός ότι, όπως προαναφέρθηκε (σημείο 36 των παρουσών προτάσεων), η έκφραση «θίγεται απευθείας» χρησιμοποιείται στη νομολογία του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της εξακρίβωσης της ύπαρξης συμφέροντος παρεμβάσεως.
51.      Στο μέτρο που το δικαίωμα των μη προνομιούχων παρεμβαινόντων να ασκήσουν αναίρεση εξαρτάται από το συμφέρον τους να παρέμβουν, η έννοια του να «θίγεται απευθείας» ο ενδιαφερόμενος από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου κατά το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου θα μπορούσε να ερμηνευθεί διαφορετικά όσον αφορά, αφενός, τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που παρεμβαίνουν ιδίω ονόματι και, αφετέρου, τις αντιπροσωπευτικές ενώσεις που παρεμβαίνουν για την προάσπιση των συλλογικών συμφερόντων των μελών τους.
52.      Αν ακολουθηθεί η ερμηνευτική αυτή προσέγγιση, τότε φαίνεται να προκύπτει ότι η εκ μέρους του Δικαστηρίου ευρύτερη ερμηνεία του συμφέροντος παρεμβάσεως των αντιπροσωπευτικών ενώσεων σε σχέση με το συμφέρον παρεμβάσεως των φυσικών και νομικών προσώπων που ενεργούν ιδίω ονόματι (βλ. σημεία 37 και 39 των παρουσών προτάσεων) συνεπάγεται ευρύτερη ερμηνεία της προϋπόθεσης να θίγονται απευθείας οι εν λόγω ενώσεις. Ακόμη και αν, για τα φυσικά και νομικά πρόσωπα που ενεργούν ιδίω ονόματι, το κατά πόσον αυτά θίγονται απευθείας συνδέεται με την έκβαση της υπόθεσης και μόνον, οι αντιπροσωπευτικές ενώσεις μπορούν να ασκήσουν αναίρεση αν αμφισβητούν μέρος του σκεπτικού του Γενικού Δικαστηρίου, τούτο δε ακόμη και αν η έκβαση δεν μεταβάλλει άμεσα τη νομική τους κατάσταση.
53.      Τούτο φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία σε τομείς του δικαίου της Ένωσης, όπως ο σχετικός με τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα, στους οποίους ενδέχεται να εμπλέκονται παντός είδους αντιπροσωπευτικές ενώσεις οι οποίες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο που δικαιολογεί το συμφέρον τους να παρέμβουν και οι οποίες δεν θα πρέπει να στερούνται της δυνατότητας ασκήσεως αναιρέσεως όταν το συμφέρον αυτό θίγεται από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου.
54.      Επομένως, θα μπορούσε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι οι αντιπροσωπευτικές ενώσεις στις οποίες επετράπη να παρέμβουν υπέρ του διαδίκου που ηττήθηκε μεταγενέστερα την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πληρούν την απαίτηση να θίγονται απευθείας προκειμένου να ασκήσουν αναίρεση, έστω και αν η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου δεν μεταβάλλει άμεσα τη νομική κατάσταση των ενώσεων αυτών.
Γ.      Η επιρροή που ασκούν οι προϋποθέσεις του παραδεκτού βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ
55.      Η ECCA υποστηρίζει επίσης ότι η νομιμοποίηση για την άσκηση ευθείας προσφυγής βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ είναι κρίσιμη προκειμένου να πληρούται η προϋπόθεση να θίγεται απευθείας ο ενδιαφερόμενος από απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού ώστε να ασκήσει αναίρεση ως μη προνομιούχος παρεμβαίνων.
56.      Είναι βεβαίως αληθές ότι ένα πρόσωπο το οποίο πληροί τις προϋποθέσεις περί άμεσου και ατομικού επηρεασμού για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως δικαιούται επίσης να παρέμβει, αντί να ασκήσει τέτοια προσφυγή, σε δίκη επί προσφυγής ασκηθείσας από άλλο πρόσωπο.
57.      Ωστόσο, αν το πρόσωπο αυτό δεν ασκήσει την προσφυγή ακυρώσεως, ακόμη και αν είχε τη δυνατότητα, και δεν παρέμβει στη δίκη επί της προσφυγής που άσκησε άλλο πρόσωπο, δεν θα είναι σε θέση να ασκήσει αναίρεση, δεδομένου ότι δεν ήταν ούτε ο διάδικος ούτε ο παρεμβαίνων πρωτοδίκως.
58.      Επομένως, το δικαίωμα ασκήσεως αναιρέσεως μπορεί να εκτιμηθεί αποκλειστικά και μόνο σε συνάρτηση με την ιδιότητα που είχε ένα πρόσωπο πρωτοδίκως. Αν το πρόσωπο αυτό αποφάσισε να μετάσχει ως παρεμβαίνων και όχι να ασκήσει την προσφυγή, η δυνατότητά του να ασκήσει την ευθεία προσφυγή δεν ασκεί επιρροή.
59.      Συνεπώς, κατά τη γνώμη μου, και αντιθέτως προς τα επιχειρήματα που προέβαλε η ECCA, οι προϋποθέσεις παραδεκτού των προσφυγών ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν ασκούν επιρροή για την εκτίμηση της προϋποθέσεως ασκήσεως αναιρέσεως από αντιπροσωπευτικές ενώσεις δυνάμει του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
Δ.      Η υπό κρίση υπόθεση
60.      Από την ανάλυσή μου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως της ECCA στην υπό κρίση υπόθεση είναι παραδεκτή, δεδομένου ότι η ECCA θίγεται απευθείας από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 56, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
61.      Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, αν δεν αναιρεθεί από το Δικαστήριο, καθιερώνει νομολογιακά προηγούμενα σχετικά με την ορθή εφαρμογή του κανονισμού 1107/2009 και με τη διαδικασία για την ανανέωση της έγκρισης δραστικών ουσιών, τα οποία ενδέχεται να επηρεάσουν τα συμφέροντα των μελών της ECCA.
62.      Πράγματι, στην υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τέθηκαν τέτοια ζητήματα αρχής, με αποτέλεσμα την παρέμβαση της ECCA.
63.      Όπως ήδη εξέθεσα, κατ’ αρχήν, ο μη προνομιούχος παρεμβαίνων στον οποίο είχε παρασχεθεί το δικαίωμα να παρέμβει θα πρέπει, για τους ίδιους λόγους, να έχει επίσης το δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση.
64.      Στην ECCA επιτράπηκε να παρέμβει και θα πρέπει, για τους ίδιους λόγους, να της επιτραπεί να ασκήσει αναίρεση.
65.      Από κανένα στοιχείο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ύπαρξη συμφέροντος της ECCA να παρέμβει πρωτοδίκως.
66.      Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ECCA θίγεται απευθείας από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Τούτο ισχύει ανεξαρτήτως του αν η απόφαση αυτή είναι ικανή να μεταβάλει τη νομική της κατάσταση.
V.      Πρόταση
67.      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να κρίνει παραδεκτή την αίτηση αναιρέσεως της European Crop Care Association.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
2      Βλ. ιστότοπο της ECCA, διαθέσιμο στην ακόλουθη διεύθυνση: https://www.ecca-org.eu/.
3      Κανονισμός (ΕΚ) 1107/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με τη διάθεση φυτοπροστατευτικών προϊόντων στην αγορά και την κατάργηση των οδηγιών 79/117/ΕΟΚ και 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ 2009, L 309, σ. 1).
4      Βλ., ιδίως, άρθρο 1, παράγραφος 1, και άρθρο 9 του κανονισμού 1107/2009. Για
μια
λεπτομερή
ανάλυση, βλ., για
παράδειγμα, Bozzini, E., Pesticide Policy and Politics in the European Union – Regulatory Assessment, Implementation and Enforcement, Palgraire Macmillan, Cham, 2017, κεφ. 2· Morvillo, M., «From contestation to accountability in EU pesticides regulation? The case of glyphosate», σε Arcuri, A., και Coman-Kund, F. (επιμ.), Technocracy and the Law: Accountability, Governance and Expertise, Routledge, Λονδίνο, 2021, σ. 196-222, ειδικότερα
σ. 198-203.
5      Βλ. κεφάλαια II και III, καθώς και αιτιολογικές σκέψεις 10 και 23 του κανονισμού 1107/2009.
6      Βλέπε άρθρα 14 έως 20 και αιτιολογική σκέψη 15 του κανονισμού 1107/2009.
7      Εκτελεστικός κανονισμός (EE) 844/2012 της Επιτροπής, της 18ης Σεπτεμβρίου 2012, για τον καθορισμό των διατάξεων που απαιτούνται για την εφαρμογή της διαδικασίας ανανέωσης της έγκρισης δραστικών ουσιών, που προβλέπεται στον κανονισμό 1107/2009 (ΕΕ 2012, L 252, σ. 26). Ο ανωτέρω κανονισμός καταργήθηκε με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1740 της Επιτροπής, της 20ής Νοεμβρίου 2020, για τον καθορισμό των διατάξεων που απαιτούνται για την εφαρμογή της διαδικασίας ανανέωσης της έγκρισης δραστικών ουσιών, που προβλέπεται στον κανονισμό 1107/2009, και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012 (ΕΕ 2020, L 392, σ. 20).
8      Οδηγία 2005/72/ΕΚ της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2005, για την τροποποίηση της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου με σκοπό την καταχώριση των ουσιών chlorpyrifos, chlorpyrifos-methyl, mancozeb, maneb και metiram ως δραστικών ουσιών (ΕΕ 2005, L 279, σ. 63), η οποία, κατά το άρθρο της 4, τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 2006. Εκδόθηκε βάσει της οδηγίας 91/414/EOK του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1991, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (ΕΕ 1991, L 230, σ. 1), η οποία στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 1107/2009. Δυνάμει του άρθρου 78, παράγραφος 3, του κανονισμού 1107/2009, οι δραστικές ουσίες που περιλαμβάνονται στο παράρτημα I της οδηγίας 91/414 λογίζονταν εγκεκριμένες και καταχωρίστηκαν στο μέρος Α του παραρτήματος του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 540/2011 της Επιτροπής, της 25ης Μαΐου 2011, σχετικά με την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1107/2009 (ΕΕ 2011, L 153, σ. 1) (στην καταχώριση αριθ. 112 του παραρτήματος αυτού αναγραφόταν η 30ή Ιουνίου 2016 ως ημερομηνία λήξης της έγκρισης της ουσίας CHP-methyl).
9      Εντούτοις, λόγω της διάρκειας της διαδικασίας ανανέωσης, η Επιτροπή χορήγησε τρεις παρατάσεις της λήξης της έγκρισης της ουσίας CHP-methyl έως το 2020.
10      Η εν λόγω διαδικασία εκτίθεται στις σκέψεις 15 έως 56 της απόφασης της 4ης Οκτωβρίου 2023, Ascenza Agro και Industrias Afrasa κατά Επιτροπής (T‑77/20, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:602).
11      Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2020/17 της Επιτροπής, 10ης Ιανουαρίου 2020, για τη μη ανανέωση της έγκρισης της δραστικής ουσίας chlorpyrifos-methyl, σύμφωνα με τον κανονισμό 1107/2009, και για την τροποποίηση του παραρτήματος του εκτελεστικού κανονισμού 540/2011 (ΕΕ 2020, L 7, σ. 11).
12      Βλ. διάταξη του προέδρου του εβδόμου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 2020, Ascenza Agro και Industrias Afasa κατά Επιτροπής (T‑77/20, μη δημοσιευθείσα, ιδίως σκέψεις 3, 4 και 6).
13      Βλ. διάταξη του προέδρου του εβδόμου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 2020, Ascenza Agro και Industrias Afasa κατά Επιτροπής (T‑77/20, μη δημοσιευθείσα).
14      Βλ. υποσημείωση 10 των παρουσών προτάσεων.
15      Όπως προκύπτει από τη σκέψη 86 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι λόγοι ακυρώσεως που προέβαλαν οι προσφεύγουσες στηρίζονταν: ο πρώτος σε παράβαση ουσιώδους τύπου, ο δεύτερος σε παράβαση της υποχρέωσης διαφάνειας, ο τρίτος σε προσβολή του δικαιώματος ακρόασης, ο τέταρτος σε παραβίαση της αρχής της προφύλαξης, ο πέμπτος σε παράβαση της υποχρέωσης συνεκτίμησης των κρίσιμων στοιχείων και περιστάσεων της κατάστασης στη ρύθμιση της οποίας αποσκοπούσε ο προσβαλλόμενος κανονισμός, ο έκτος σε παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, ο έβδομος σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά την εκτίμηση των κινδύνων την οποία δέχθηκε η EFSA και, στη συνέχεια, η Επιτροπή, και ο όγδοος σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και σε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
16      Όπως προκύπτει από τη σκέψη 87, σε συνδυασμό με τους τίτλους E και ΙΑ, της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως της ECCA στηρίζονταν: ο ένατος σε παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης όσον αφορά την εκ μέρους της Επιτροπής έκδοση κανονισμού στηριζόμενου σε επιστημονική αξιολόγηση αποκλίνουσα από την περιλαμβανόμενη στο σχέδιο έκθεσης αξιολόγησης που κατάρτισε το κράτος μέλος-εισηγητής, ο δέκατος σε παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης ως προς την εφαρμογή της μεθόδου της συγκριτικής προσέγγισης και ο ενδέκατος σε παράβαση του άρθρου 14 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε καθέναν από τους λόγους αυτούς ως αβάσιμους, κρίνοντας ότι παρείλκε η απόφανση επί του παραδεκτού τους (βλ. σκέψεις 181, 288 και 654 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).
17      Η ECCA προβάλλει τέσσερις λόγους αναιρέσεως. Κατ’ ουσίαν, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε παράβαση του κανονισμού 1107/2009 σε σχέση με τον έβδομο λόγο ακυρώσεως των προσφευγουσών· ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 296 ΣΛΕΕ σε σχέση με τον δέκατο λόγο ακυρώσεως της ECCA· ο τρίτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε παράβαση ουσιώδους τύπου σε σχέση με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως των προσφευγουσών· και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε παράβαση της μεθόδου της συγκριτικής προσέγγισης και σε αντιφατική αιτιολογία σε σχέση με τον έβδομο λόγο ακυρώσεως των προσφευγουσών.
18      Συναφώς, οι κανόνες που διέπουν την παρέμβαση καθορίζονται στο άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και στο κεφάλαιο 4 του τίτλου IV του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις ευθείες προσφυγές (άρθρα 129 έως 132).
Παρόμοιες διατάξεις περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο 14 του τίτλου III του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου (άρθρα 142 έως 145).
19      Βλ. Lenaerts, K., Gutman, K., και Nowak, J. T., EU Procedural Law, 2η
έκδ., Oxford University Press, Οξφόρδη, 2023, σ. 733.
20      Βλ., συναφώς, άρθρο 129, παράγραφοι 1 έως 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
21      Βλ. άρθρο 40, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
22      Βλ. άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου.
23      Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Μαρτίου 2023, Illumina κατά Επιτροπής (C‑611/22 P, EU:C:2023:205, σκέψεις 6 και 7) (η υπογράμμιση δική μου). Βλ., επίσης, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 4ης Φεβρουαρίου 2025, Medel κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑555/24 P, EU:C:2025:73, σκέψεις 6 έως 8).
24      Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Μαρτίου 2023, Illumina κατά Επιτροπής (C‑611/22 P, EU:C:2023:205, σκέψη 8) (η υπογράμμιση δική μου). Βλ., επίσης, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 4ης Φεβρουαρίου 2025, Medel κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑555/24 P, EU:C:2025:73, σκέψη 9). Επομένως, μπορεί να επιτραπεί σε μια τέτοια ένωση να παρέμβει σε μια υπόθεση αν, πρώτον, είναι αντιπροσωπευτική σημαντικού αριθμού επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον οικείο τομέα, δεύτερον, έχει ιδίως ως αντικείμενο την προστασία των συμφερόντων των μελών της, τρίτον, η υπόθεση μπορεί να εγείρει ζητήματα αρχής που επηρεάζουν τη λειτουργία του οικείου τομέα και, ως εκ τούτου, τέταρτον, τα συμφέροντα των μελών της μπορούν να θιγούν σε σημαντικό βαθμό από την εκδοθησόμενη απόφαση ή διάταξη. Βλ., για παράδειγμα, διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Μαρτίου 2023, Illumina κατά Επιτροπής (C‑611/22 P, EU:C:2023:205, σκέψη 10), και της 1ης Αυγούστου 2025, Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑865/24 P, EU:C:2025:639, σκέψη 10).
.
25      Διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 10ης Μαρτίου 2023, Illumina κατά Επιτροπής (C‑611/22 P, EU:C:2023:205, σκέψη 9) (η υπογράμμιση δική μου). Βλ., επίσης, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 1ης Αυγούστου 2025, Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles κ.λπ. κατά Συμβουλίου (C‑865/24 P, EU:C:2025:639, σκέψη 9).
26      Εν προκειμένω, οι κανόνες που διέπουν τις αιτήσεις αναιρέσεως (καθώς και τις ανταναιρέσεις) προβλέπονται στα άρθρα 56 έως 61 του Οργανισμού του Δικαστηρίου και στον τίτλο V του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις αιτήσεις αναιρέσεως κατά των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου (άρθρα 167 έως 190).
27      Βλ., συναφώς, άρθρο 169, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
28      Η υπογράμμιση δική μου.
29      Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 1993, Pincherle κατά Επιτροπής (C‑244/91 P, EU:C:1993:950, σκέψη 16), και της 11ης Φεβρουαρίου 1999, Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑390/95 P, EU:C:1999:66, σκέψη 20).
30      Η υπογράμμιση δική μου.
31      Βλ. αποφάσεις της 24ης Σεπτεμβρίου 2002, Falck και Acciaierie di Bolzano κατά Επιτροπής (C‑74/00 P και C‑75/00 P, EU:C:2002:524, σκέψεις 57 και 58) (η οικεία εταιρία θιγόταν απευθείας διότι θα υποχρεωνόταν ενδεχομένως να επιστρέψει ποσά καταβληθέντα ως ενίσχυση κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο στο πλαίσιο αγωγής εξ αναγωγής)· της 26ης Οκτωβρίου 2016, ΔΕΗ και Επιτροπή κατά Αλουμίνιον της Ελλάδος (C‑590/14 P, EU:C:2016:797, σκέψεις 23 έως 26) (η οικεία εταιρία θιγόταν απευθείας διότι θα υποχρεωνόταν να επιστρέψει το ανακτηθέν ποσό προκειμένου να συμμορφωθεί με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου)· της 2ας Φεβρουαρίου 2023, Ισπανία κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑649/20 P, C‑658/20 P και C‑662/20 P, EU:C:2023:60, σκέψεις 25 και 26) (οι οικείες οντότητες θίγονταν απευθείας διότι θα υποχρεώνονταν ενδεχομένως να επιστρέψουν τις ενισχύσεις που έλαβαν προκειμένου να συμμορφωθούν με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου)· και της 14ης Σεπτεμβρίου 2023, Land Rheinland-Pfalz κατά Deutsche Lufthansa (C‑466/21 P, EU:C:2023:666, σκέψεις 37 έως 40) (το οικείο ομόσπονδο κράτος θιγόταν απευθείας διότι ήταν υποχρεωμένο να ανακτήσει τις δόσεις της επίμαχης ενίσχυσης και του απαγορεύθηκε να καταβάλει στο μέλλον νέες δόσεις της ενίσχυσης αυτής κατόπιν της έκδοσης της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου).
32      Βλ. απόφαση της 2ας Οκτωβρίου 2003, International Power κ.λπ. κατά NALOO (C‑172/01 P, C‑175/01 P, C‑176/01 P και C‑180/01 P, EU:C:2003:534, σκέψεις 52 και 53) (οι οικείες εταιρίες θίγονταν απευθείας διότι η Επιτροπή, προκειμένου να συμμορφωθεί με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, θα υποχρεωνόταν να προβεί σε νέα εξέταση δυνάμενη να καταλήξει σε δυσμενές μέτρο για τις εταιρίες αυτές, οι οποίες θα διέτρεχαν τον κίνδυνο να ασκηθεί εναντίον τους αγωγή αποζημίωσης ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων).
33      Βλ. απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 2020, Changmao Biochemical Engineering κατά Distillerie Bonollo κ.λπ. (C‑461/18 P, EU:C:2020:979, σκέψεις 122 έως 129) (η οικεία εταιρία θιγόταν απευθείας λόγω του κινδύνου να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη αγωγή με αίτημα την καταβολή πολύ υψηλότερων δασμών αντιντάμπινγκ εξαιτίας των μέτρων που θα λάμβανε η Επιτροπή προκειμένου να συμμορφωθεί με την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου).
34      Πρβλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Fresh Del Monte Produce κατά Επιτροπής και Επιτροπή κατά Fresh Del Monte Produce (C‑293/13 P και C‑294/13 P, EU:C:2014:2439, ιδίως σημείο 57).
35      Βλ., για παράδειγμα, Lasok, K.P.E., Lasok’s European Court Practice and Procedure, 4η έκδ., Bloomsbury Professional, Λονδίνο, 2022, σ. 1192 έως 1193 («Δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό η απαίτηση κατά την οποία η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να θίγει απευθείας τον αναιρεσείοντα παρεμβαίνοντα διαφέρει άμεσα από το σύνηθες κριτήριο βάσει του οποίου μπορεί να καθοριστεί αν ο παρεμβαίνων είχε ή όχι ευθύς εξαρχής το δικαίωμα να παρέμβει πρωτοδίκως. Όταν μια αίτηση παρεμβάσεως εξετάζεται προκειμένου να κριθεί αν πρέπει να κριθεί παραδεκτή ή όχι, το συμφέρον του παρεμβαίνοντος στην επίλυση της διαφοράς εκτιμάται εκ των προτέρων· όταν εξετάζεται αίτηση αναιρέσεως ασκηθείσα από παρεμβαίνοντα, το συμφέρον του παρεμβαίνοντος μπορεί να εκτιμηθεί εκ των υστέρων, οπότε μπορεί να καταστεί σαφές αν ο παρεμβαίνων είχε όντως άμεσο και συγκεκριμένο συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς. Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι, ακόμη και αν το κριτήριο για να κριθεί παραδεκτή μια αίτηση αναιρέσεως ασκηθείσα από παρεμβαίνοντα είναι κατ’ αρχήν το ίδιο με εκείνο βάσει του οποίου κρίνεται παραδεκτή η αίτηση παρεμβάσεως πρωτοδίκως, τούτο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι ο παρεμβαίνων στην πρωτοβάθμια δίκη νομιμοποιείται να ασκήσει αναίρεση») (η υπογράμμιση δική μου). Βλ., επίσης, Lenaerts, K., Gutman, K., και Nowak, J. T., EU Procedural Law, που παρατίθεται στην υποσημείωση 19 των παρουσών προτάσεων, σ. 653 έως 654: «Το συμφέρον το οποίο ένας τέτοιος παρεμβαίνων –συμπεριλαμβανομένων των λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης καθώς και οποιουδήποτε άλλου προσώπου– πρέπει να αποδείξει προκειμένου να του επιτραπεί να ασκήσει αναίρεση είναι κατ’ αρχήν το ίδιο με εκείνο που έπρεπε να αποδείξει προκειμένου του επιτραπεί να παρέμβει σε πρώτο βαθμό (Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο), αλλά το Δικαστήριο διαθέτει, υπό τη μορφή της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου, μια πιο συγκεκριμένη βάση για την εξέταση του συμφέροντος αυτού από εκείνη που διαθέτει το Γενικό Δικαστήριο όταν εκτιμά το συμφέρον δυνητικού παρεμβαίνοντος πριν από την έκδοση οποιασδήποτε αποφάσεως επί της ουσίας. Για τον λόγο αυτόν είναι δυνατόν να μην επιτραπεί στον πρωτοδίκως παρεμβαίνοντα να ασκήσει αναίρεση» (η υπογράμμιση δική μου).