61985CJ0214_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 214/85,
Sandro Gherardi Dandolo, συνταξιούχος υπάλληλος της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενος από τον Xavier Leurquin, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nickts, δικαστικό επιμελητή, 87, avenue Guillaume,
προσφεύγων,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Δημήτριο Γκουλούση, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της απόφασης της 20ής Ιουλίου 1984 με την οποία η Επιτροπή καθόρισε τη σύνταξη αναπηρίας του Gherardi Dandolo βάσει του άρθρου 78, τρίτη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
συγκείμενο από τους F . Schockweiler, πρόεδρο τμήματος, G . Bosco και R . Joliet, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας : M . Darmon
γραμματέας : Η . Α . Roehl, υπάλληλος διοικήσεως
έχοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 10ης Δεκεμβρίου 1986,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 4ης Φεβρουαρίου 1987,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 16 Ιουλίου 1985, ο Sandro Gherardi Dandolo, πρώην υπάλληλος της Επιτροπής, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής, της 20ής Ιουλίου 1984, με την οποία δεν έγινε δεκτή η αίτησή του να καθοριστεί η σύνταξή του αναπηρίας βάσει του άρθρου 78, δεύτερη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ( εφεξής : κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης ). Ο προσφεύγων ζητεί επίσης από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει την επαγγελματική προέλευση της αναπηρίας του και να υποχρεώσει την Επιτροπή να του καταβάλει για το μέλλον και αναδρομικώς από την 1η Ιουλίου 1982, ημερομηνία της συνταξιοδοτήσεώς του λόγω αναπηρίας, σύνταξη αναπηρίας, υπολογιζόμενη βάσει του άρθρου 78, δεύτερη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης .
2 Η συχνότητα των αναρρωτικών αδειών του προσφεύγοντος οδήγησε την Επιτροπή στο να κινήσει, το 1981, την προβλεπόμενη με το άρθρο 78, πρώτη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης διαδικασία συνταξιοδοτήσεως λόγω αναπηρίας . Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, η προβλεπόμενη με το άρθρο 13 του παραρτήματος VΙΙΙ του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης επιτροπή αναπηρίας υπέβαλε, στις 28 Μαΐου 1982, πόρισμα σύμφωνα με το οποίο είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υφίστατο διαρκής και ολική αναπηρία του προσφεύγοντος οφειλόμενη "εν μέρει" σε ατύχημα επελθόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του . Στις 21 Ιουνίου 1982, η Επιτροπή αποφάσισε, βάσει του πιο πάνω πορίσματος, να χορηγήσει στον προσφεύγοντα σύνταξη αναπηρίας η οποία είχε υπολογιστεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 78, τρίτη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, διάταξη η οποία εφαρμόζεται σε περίπτωση αναπηρίας οφειλόμενης σε μη επαγγελματικής φύσεως λόγους . Ο προσφεύγων δεν προσέβαλε την απόφαση αυτή .
3 Δέκα μήνες μετά την πιο πάνω απόφαση, στις 21 Απριλίου 1983, ο προσφεύγων ζήτησε από την Επιτροπή να επανεξετάσει την απόφασή της . Εν προκειμένω, ισχυρίστηκε ότι το πόρισμα της επιτροπής αναπηρίας επέτρεπε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η αναπηρία του ήταν επαγγελματικής προελεύσεως και ότι, ως εκ τούτου, η σύνταξή του αναπηρίας έπρεπε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 78, δεύτερη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, να οριστεί στο 70% του βασικού του μισθού .
4 Στις 20 Ιουνίου 1983, η Επιτροπή απάντησε ότι το πόρισμα της επιτροπής αναπηρίας δεν ήταν σαφές όσον αφορά την αιτία της αναπηρίας του προσφεύγοντος και ότι, κατά συνέπεια, θα υπέβαλε εκ νέου σχετικό ερώτημα στην εν λόγω επιτροπή . Η Επιτροπή διευκρίνισε ότι σύμφωνα με τις εξηγήσεις που θα της δίδονταν, θα εξέταζε το αν θα έπρεπε να αναθεωρήσει το ποσοστό της σύνταξης του προσφεύγοντος .
5 Με δύο συμπληρωματικά πορίσματα της 30ής Μαρτίου και της 10ης Ιουνίου 1984, η επιτροπή αναπηρίας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το αναφερόμενο στο πόρισμά της της 28ης Μαΐου 1982 ατύχημα δεν αποτελούσε την κύρια αιτία της αναπηρίας του προσφεύγοντος .
6 Στις 20 Ιουλίου 1984, η Επιτροπή γνωστοποίησε εγγράφως στον προσφεύγοντα ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ώστε να τροποποιήσει την απόφασή της . Κατά της θέσεως αυτής της Επιτροπής, υποβλήθηκε, στις 22 Οκτωβρίου 1984, διοικητική ένσταση η οποία απορρίφθηκε ρητώς στις 17 Απριλίου 1985 . Στις 16 Ιουλίου 1985, ο προσφεύγων άσκησε την υπό κρίση προσφυγή .
7 Προς στήριξη των αιτημάτων του, ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ανεπαρκώς αιτιολογημένη, παρέβη ουσιώδεις τύπους, λήφθηκε κατά παραβίαση των δικαιωμάτων υπερασπίσεως και στηρίζεται επί πεπλανημένης και αντιφατικής αιτιολογίας .
8 Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, οι λόγοι ακυρώσεως του προσφεύγοντος καθώς και τα επιχειρήματα που ανέπτυξε η Επιτροπή προς άμυνά της .
9 Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της επ' ακροατηρίου συζητήσεως, ο προσφεύγων παραιτήθηκε των αιτημάτων του με τα οποία ζητούσε από το Δικαστήριο, αφενός, να αναγνωρίσει την επαγγελματική προέλευση της αναπηρίας του και, αφετέρου, να υποχρεώσει την Επιτροπή να του καταβάλλει σύνταξη αναπηρίας υπολογιζόμενη βάσει του άρθρου 78, δεύτερη παράγραφος, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης .
10 'Οσον αφορά το αίτημα ακυρώσεως της απόφασης της 20ής Ιουλίου 1984, η Επιτρόπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, δεδομένου ότι η επίδικη απόφαση είναι καθαρά επιβεβαιωτική αυτής της 21ης Ιουνίου 1982, η οποία δεν προσβλήθηκε εντός των τασσόμενων προθεσμιών .
11 Ο προσφεύγων ανταπαντά ότι η Επιτροπή, αποφασίζοντας, τον Ιούνιο 1983, να επανεξετάσει την περίπτωσή του, κατήργησε σιωπηρώς την απόφασή της της 21ης Ιουνίου 1982 . Ο ίδιος εκτιμά ότι η απόφαση της 20ής Ιουλίου 1984 είναι νέα διότι στηρίζεται επί "νέων και ουσιωδών στοιχείων", δηλαδή των δύο πορισμάτων του 1984 της επιτροπής αναπηρίας, τα οποία είναι μεταγενέστερα της απόφασης της 21ης Ιουνίου 1982 . Επομένως, δεδομένου ότι βλαπτική πράξη αποτελεί η απόφασή της 20ής Ιουλίου 1984, η υπό κρίση προσφυγή δεν είναι εκπρόθεσμη .
12 Προκειμένου να εξακριβωθεί αν η προσφυγή ασκήθηκε εντός των τασσόμενων προθεσμιών, έχει σημασία να προσδιοριστεί ποια είναι η βλαπτική για τον προσφεύγοντα πράξη .
13 Καταρχάς, πρέπει να εξεταστεί αν καταργήθηκε, όπως υποστηρίζει ο προσφεύγων, η απόφαση της 21ης Ιουνίου 1982 . Σχετικά με το ζήτημα αυτό, πρέπει να τονιστεί ότι η κατάργηση πράξεως κοινοτικού οργάνου επέρχεται μόνο με πράξη του ίδιου του οργάνου, η οποία είτε αναφέρεται ρητώς στην προγενέστερη απόφαση είτε εμπεριέχει νέα η οποία υποκαθιστά την προηγούμενη .
14 'Εχει σημασία να επισημανθεί ότι η Επιτροπή, με το έγγραφό της 20ής Ιουνίου 1983 με το οποίο απάντησε στην αίτηση επανεξετάσεως, ρητώς διευκρίνισε ότι το ζήτημα αν η απόφαση της 21ης Ιουνίου 1982 έπρεπε να αναθεωρηθεί θα εξεταζόταν βάσει των συμπληρωματικών εξηγήσεων που θα της δίδονταν από την επιτροπή αναπηρίας . Η απάντηση αυτή δεν μπορεί να αναλυθεί ως απόφαση περί καταργήσεως της απόφασης της 21ης Ιουνίου 1982, αλλά ως απλή υπόσχεση επανεξετάσεως της τελευταίας στην περίπτωση που θα προέκυπτε ότι η απόφαση αυτή στηριζόταν σε εσφαλμένη ερμηνεία του πρώτου πορίσματος της επιτροπής αναπηρίας .
15 Τα συμπληρωματικά πορίσματα που υποβλήθηκαν από την επιτροπή αναπηρίας το 1984 επιβεβαίωσαν την ερμηνεία που είχε δοθεί από την Επιτροπή στο πρώτο πόρισμα της επιτροπής αυτής . Με το έγγραφό της της 20ής Ιουλίου 1984, η Επιτροπή γνωστοποίησε στον προσφεύγοντα ότι υπό τις συνθήκες αυτές, δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ώστε να τροποποιήσει την απόφαση της 21ης Ιουνίου 1982 . Εξ αυτού προκύπτει ότι η εν λόγω απόφαση δεν καταργήθηκε .
16 Περαιτέρω, πρέπει να εξεταστεί αν η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθαρά επιβεβαιωτική της απόφασης της 21ης Ιουνίου 1982 ή αν πρόκειται περί νέας αποφάσεως η οποία έχει ως αποτέλεσμα να αρχίσουν να τρέχουν εκ νέου οι προθεσμίες προσφυγής .
17 Σχετικά με το ζήτημα αυτό, πρέπει να τονιστεί ότι με τα δύο συμπληρωματικά πορίσματα, του 1984, η επιτροπή αναπηρίας περιορίστηκε στο να διευκρινίσει την ερμηνεία που έπρεπε να δοθεί στο υποβληθέν το 1982 πρώτο πόρισμα, επιβεβαιώνοντας το νόημα που του είχε δώσει η Επιτροπή με την απόφασή της της 21ης Ιουνίου 1982 . Δεδομένου ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στα δύο αυτά συμπληρωματικά πορίσματα για να λάβει την προσβαλλόμενη απόφασή της, η τελευταία είναι καθαρά επιβεβαιωτική της απόφασης της 21ης Ιουνίου 1982 .
18 Από τα προηγούμενα προκύπτει ότι η βλαπτική για τον προσφεύγοντα πράξη είναι η απόφαση της 21ης Ιουνίου 1982 .
19 Συνεπώς, η υπό κρίση προσφυγή, η οποία ασκήθηκε στις 16 Ιουλίου 1985, είναι εκπρόθεσμη και πρέπει να απορριφθεί .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
20 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του ίδιου κανονισμού, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη .
2 ) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα .