62008CO0062
POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (druga izba)
z dnia 19 lutego 2009 r. (
*1
)
W sprawie C-62/08
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) postanowieniem z dnia 7 lutego 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 lutego 2008 r., w postępowaniu:
UDV North America, Inc.
przeciwko
Brandtraders NV,
TRYBUNAŁ (druga izba),
w składzie: C.W.A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, J.C. Bonichot, K. Schiemann, P. Kūris i L. Bay Larsen, sędziowie,
rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,
sekretarz: R. Grass,
po powiadomieniu sądu krajowego, że Trybunał zamierza orzec postanowieniem z uzasadnieniem, zgodnie z art. 104 § 3 akapit drugi regulaminu,
po wezwaniu podmiotów wymienionych w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości do przedstawienia ewentualnych uwag w tym względzie,
po wysłuchaniu rzecznika generalnego,
wydaje następujące
Postanowienie
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu między UDV North America Inc. (zwaną dalej „UDV”), spółką mającą siedzibę w Stamford (Stany Zjednoczone), a Brandtraders NV (zwaną dalej „Brandtraders”), spółką mającą siedzibę w Zeebrugge (Belgia), dotyczącego używania przez tę ostatnią wspólnotowego znaku towarowego Smirnoff Ice, którego UDV jest właścicielem.
Ramy prawne
3
Zgodnie z motywem siódmym rozporządzenia nr 40/94:
„[…] ochrona udzielana zarejestrowanemu znakowi towarowemu, która w szczególności ma mu zapewnić funkcję wskazania pochodzenia, jest całkowita w przypadku identyczności między znakiem i oznaczeniem, oraz towarami lub usługami; ochrona ma zastosowanie również do przypadków podobieństwa między znakiem i oznaczeniem oraz [między] towarami lub usługami; pojęcie podobieństwa należy interpretować w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, którego ocena zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami lub usługami, stanowi szczególny warunek dla takiej ochrony”.
4
Artykuł 9 rozporządzenia nr 40/94, zatytułowany „Prawa przyznane przez wspólnotowy znak towarowy”, przewiduje:
„1.   Wspólnotowy znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel znaku jest uprawniony do zakazania wszelkim stronom [osobom] trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:
a)
oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany;
b)
oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do wspólnotowego znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczą wspólnotowy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców]; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym;
c)
oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego [powoduje czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wspólnotowego znaku towarowego lub działa na ich szkodę].
2.   Na podstawie ust. 1 mogą być zakazane w szczególności następujące działania:
a)
umieszczanie oznaczenia na towarach lub na ich opakowaniach;
b)
oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie usług pod tym oznaczeniem;
c)
przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
d)
używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie.
[…]”.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
5
UDV jest właścicielem wspólnotowego znaku towarowego Smirnoff Ice. Znak ten został zarejestrowany pod numerem 001540913 ze skutkiem od dnia 6 marca 2000 r. dla towarów należących do klasy 33 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadających następującemu opisowi: „napoje alkoholowe, a mianowicie napoje na bazie spirytusu destylowanego i likiery”.
6
Brandtraders jest administratorem strony internetowej (zwanej dalej „stroną internetową”), na której zrzeszone spółki mogą anonimowo umieszczać ogłoszenia jako sprzedający lub kupujący i na której mogą one, również anonimowo, negocjować swoje transakcje i dochodzić ewentualnie do porozumienia zgodnie z ogólnymi warunkami przedstawionymi na tej stronie.
7
Strona ta może być również konsultowana przez podmioty niezrzeszone, które mogą zapoznać się z ofertą i popytem, przy czym podmioty takie nie są informowane o miejscu przechowywania towarów lub o żądanych za nie cenach.
8
Zgodnie z ogólnymi warunkami po uzyskaniu informacji o dojściu do porozumienia Brandtraders zawiera z kupującym, w zamian za prowizję, umowę kupna-sprzedaży, działając jako komisant, czyli w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego.
9
W dniu 11 grudnia 2001 r. jeden ze sprzedających umieścił na stronie internetowej ofertę sprzedaży towarów określanych „Smirnoff Ice/24 btl/30 cl/5%”, wskazując dostępną ilość i fakt, że chodziło o towary o tzw. statusie celnym „T 1”, czyli towary, które znajdują się we wspólnotowym tranzycie zewnętrznym.
10
W dniu 13 grudnia 2001 r. na wniosek UDV komornik sporządził protokół, który zawierał pełną kopię strony internetowej, a zatem również ofertę dotyczącą omawianych towarów w postaci, w jakiej była ona dostępna dla podmiotów niezrzeszonych.
11
W dniu 19 grudnia 2001 r. w następstwie wniosku o zaniechanie złożonego jednostronnie przez UDV voorzitter van de rechtbank van koophandel te Brussel (prezes sądu gospodarczego w Brukseli) nakazał Brandtraders w drodze postanowienia zachowanie omawianych towarów w ich ówczesnym stanie i nałożył na nią grzywnę w wysokości 500 EUR za każdy egzemplarz, który nie zostanie zachowany w takim stanie. W postanowieniu tym wskazano również biegłego właściwego do dokonania bardziej szczegółowego opisu zarzucanego naruszenia.
12
Jak wynika z postanowienia odsyłającego i akt sprawy, w oparciu o opinię biegłego okoliczności faktyczne w postępowaniu przed sądem krajowym zostały następnie ustalone w następujący sposób.
13
W następstwie umieszczenia oferty na stronie internetowej Hillyard Trading Ltd (zwana dalej „Hillyard”), spółka mająca siedzibę w Gibraltarze, porozumiała się z Checkprice UK Ltd (zwaną dalej „Checkprice”), spółką mającą siedzibę w Norwich (Zjednoczone Królestwo) co do sprzedaży na rzecz tej ostatniej 3040 kartonów, każdy zawierający 24 butelek, Smirnoff Ice pochodzących z Kapsztadu (Afryka Południowa).
14
W dniu 3 września 2001 r. Brandtraders zawarła z Checkprice, w imieniu własnym, ale na rachunek Hillyard, umowę kupna-sprzedaży na warunkach, co do których porozumiały się Hillyard i Checkprice, i skierowała do Hillyard pisemne potwierdzenie zawarcia tej umowy. Znak towarowy Smirnoff Ice występował w tym pisemnym potwierdzeniu, jednak nie w umowie kupna-sprzedaży. We wspomnianym piśmie wskazano również, że Brandtraders występowała w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego.
15
W dniu 15 października 2001 r. Brandtraders wysłała do Checkprice fakturę obejmującą 2846 kartonów nieodprawionego towaru, gdyż 194 kartonów zostało uszkodzonych przy wyładowywaniu. Faktura ta opiewała na cenę sprzedaży powiększoną o prowizję Brandtraders. Wymieniała ona znak towarowy Smirnoff Ice.
16
Po zapłacie tej faktury w dniu 22 października 2001 r. towary wyładowane w porcie Felixstowe (Zjednoczone Królestwo) zostały przekazane Checkprice i następnie dopuszczone do wolnego obrotu.
17
W dniu 30 października 2001 r., po otrzymaniu noty kredytowej za uszkodzone kartony, wydanej przez Hillyard w dniu 29 października 2001 r., Brandtraders zapłaciła skierowaną do niej przez Hillyard w dniu 18 września 2001 r. fakturę za omawiane towary. Faktura ta wymieniała znak towarowy Smirnoff Ice.
18
W dniu 28 grudnia 2001 r. UDV przypozwała Brandtraders w ramach powództwa o zaniechanie wniesionego do voorzitter van de rechtbank van koophandel te Brussel, działającego jako sędzia orzekający w przedmiocie środka tymczasowego.
19
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2002 r. stwierdzono dopuszczalność i zasadność tego powództwa.
20
Zgodnie z tym postanowieniem, wydanym w postępowaniu spornym, Brandtraders dopuściła się naruszenia art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ, po pierwsze, w dniu 3 września 2001 r. nabyła od Hillyard partię butelek Smirnoff Ice, które sprzedała następnie na rzecz Checkprice, po drugie, reklamowała tę transakcję na stronie internetowej przed jej zawarciem i wreszcie reklamowała tę transakcję na stronie internetowej po jej zawarciu, w dniu 13 grudnia 2001 r. Ponadto względem Brandtraders wydano zakaz ponawiania tych naruszeń pod rygorem nałożenia grzywny w wysokości 100 EUR za każde popełnione naruszenie.
21
Rozstrzygający odwołanie od tego postanowienia hof van beroep te Brussel wyrokiem z dnia 23 września 2003 r. orzekł o jego uchyleniu i oddalił jako bezzasadne przedstawione przez UDV żądanie zaniechania.
22
Sąd ten uznał, po pierwsze, że wyładowanie towaru w porcie Felixtowe pod kierownictwem partnera logistycznego Brandtraders nie może w żadnym razie wskazywać na używanie znaku towarowego Smirnoff Ice przez tę ostatnią.
23
Po drugie, zdaniem hof van beroep te Brussel, ze względu na to że zawarte na stronie internetowej informacje nie są tam umieszczane przez Brandtraders, a przy tym spółka ta nie sprawuje żadnej kontroli nad umieszczanymi na tej stronie ofertami, będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym oferowanie towarów opatrzonych znakiem towarowym Smirnoff Ice nie może zostać przypisane tej spółce. Sąd ten wywiódł z tego, że w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z używaniem w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
24
Po trzecie, jeżeli chodzi o wymienienie znaku towarowego Smirnoff Ice w dokumentacji handlowej Brandtraders, w szczególności w pisemnym potwierdzeniu i na fakturach, hof van beroep te Brussel orzekł, że stanowi to używanie w obrocie handlowym mające miejsce na terytorium Wspólnoty, nawet jeżeli w danym przypadku towary nie znajdują się na tym terytorium.
25
Sąd ten stwierdził jednak, że z uwagi na to, iż Brandtraders nie używała oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jako uczestnik obrotu towarami, w ramach którego sama jest stroną umowy, ponieważ działała na rachunek osoby trzeciej, w tym wypadku sprzedającego, nie używała ona tego oznaczenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94.
26
Od wyroku z dnia 23 września 2003 r. UDV odwołała się do Hof van Cassatie, podnosząc, że wbrew temu, co zostało orzeczone przez hof van beroep te Brussel, w ramach stosowania art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 działanie przez daną osobę trzecią, w tym przypadku Brandtraders, występującą jako pośrednik handlowy, na własny rachunek lub używanie znaku towarowego jako uczestnik obrotu towarami, w ramach którego sama jest stroną umowy, nie jest wymagane do tego, aby można było uznać, że osoba ta używa oznaczenia w rozumieniu wspomnianego przepisu.
27
W tych okolicznościach Hof van Cassatie postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy dla stwierdzenia używania oznaczenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia […] nr 40/94 […] konieczne jest, by osoba trzecia w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia:
a)
używała oznaczenia na własny rachunek?
b)
używała oznaczenia jako uczestnik obrotu towarami, w ramach którego sama jest stroną umowy?
2)
Czy pośrednik, który działa w imieniu własnym, ale nie na własny rachunek, może zostać uznany za osobę trzecią, która używa oznaczenia w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
28
Zważywszy, że odpowiedź na postawione pytania nie pozostawia żadnych uzasadnionych wątpliwości, zgodnie z art. 104 § 3 akapit drugi regulaminu Trybunał poinformował sąd krajowy, że zamierza orzec postanowieniem z uzasadnieniem, i wezwał podmioty wymienione w art. 23 statutu Trybunału Sprawiedliwości do przedstawienia ewentualnych uwag w tym względzie.
29
W odpowiedzi na wezwanie Trybunału UDV nie przedstawiła żadnych obiekcji względem wyrażonego przez Trybunał zamiaru orzeczenia postanowieniem z uzasadnieniem. Rząd Zjednoczonego Królestwa odpowiedział na to wezwanie, wskazując, że nie jest zainteresowany przedstawieniem uwag w tym względzie.
30
W swych pytaniach sąd krajowy zwraca się w istocie o wyjaśnienie, czy pojęcie używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 obejmuje taką sytuację jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, w której pośrednik handlowy działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego, i niebędący w związku z tym uczestnikiem obrotu towarami, w ramach którego sam jest stroną umowy, używa w swej dokumentacji handlowej oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany.
31
Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, że jedno z naruszeń zarzucanych spółce Brandtraders, co do którego hof van beroep te Brussel orzekł, iż wskazanie na stronie internetowej znaku towarowego Smirnoff Ice, zawarte w ofercie będącej przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nie może zostać przypisane spółce Brandtraders i nie stanowi zatem używania w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, nie zostało objęte odwołaniem UDV do Hof van Cassatie i co za tym idzie, nie jest przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
32
W konsekwencji nie ma potrzeby odniesienia się do argumentów spółki Brandtraders, zawartych w jej uwagach pisemnych, w części, w jakiej dotyczą tego zarzucanego jej naruszenia.
33
Następnie nie ma również potrzeby ustosunkowania się do przedstawionych w uwagach pisemnych spółki Brandtraders argumentów odnoszących się do wynikających z orzecznictwa Trybunału, a zwłaszcza z wyroku z dnia 18 października 2005 r. w sprawie C-405/03 Class International, Zb.Orz. s. I-8735, i obowiązujących w zakresie towarów objętych procedurą celną tranzytu zewnętrznego zasad dotyczących działań polegających na oferowaniu lub przywożeniu towarów opatrzonych oznaczeniem identycznym z zarejestrowanym znakiem towarowym lub podobnym do niego, takich jak określone w art. 9 ust. b) i c) rozporządzenia nr 40/94.
34
W rzeczywistości zarzucane w postępowaniu przed sądem krajowym naruszenie dotyczy działań polegających na używaniu takiego oznaczenia w dokumentacji handlowej, takich jak określone w art. 9 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94, które zdaniem hof van beroep te Brussel i zgodnie z tym, co zostało powiedziane w pkt 24 niniejszego postanowienia, zostały podjęte na terytorium Wspólnoty, nawet jeżeli w danym przypadku towary nie znajdują się na tym terytorium.
35
Jednakże w uwagi na to, że w tym zakresie wyrok hof van beroep te Brussel nie stanowi przedmiotu kasacji przed sądem krajowym, kwestia prawna rozstrzygana przed ten pierwszy sąd nie jest objęta niniejszym wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
36
Z postanowienia odsyłającego wynika, że pytania prejudycjalne mają swe źródło w twierdzeniu, dowodzonym przez Brandtraders przed hof van beroep te Brussel i podzielanym przez ten sąd, że wymienienie znaku towarowego Smirnoff Ice w dokumentacji handlowej tej spółki, w szczególności w pisemnym potwierdzeniu i na fakturach, nie stanowi używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94, ze względu na to że Brandtraders nie używała tego oznaczenia jako uczestnik obrotu towarami, w ramach którego sama jest stroną umowy, bowiem występowała na rachunek osoby trzeciej, w tym wypadku sprzedającego.
37
W swych uwagach pisemnych Brandtraders poparła to twierdzenie następującą argumentacją, oddającą tę przedstawioną przed hof van beroep te Brussel.
38
W prawie belgijskim komisant, taki jak występujący w postępowaniu przed sądem krajowym, działa w imieniu własnym, ale na rachunek osoby trzeciej — komitenta, w tym wypadku sprzedającego. A zatem jeżeli przy zawarciu umowy kupna-sprzedaży komisant działa na rachunek sprzedającego, to nie nabywa on prawa do towaru.
39
Uważając za możliwe wyprowadzenie w drodze analogii argumentu z orzecznictwa Cour de justice Benelux, Brandtraders utrzymuje, że aby używanie przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym mogło zostać zakazane przez właściciela tego znaku z tytułu przysługującego mu prawa wyłącznego, musi mieć ono związek z towarami należącymi do tej osoby trzeciej.
40
Ponieważ w niniejszym przypadku komisant z definicji nie używa wspomnianego oznaczenia w stosunku do własnych towarów, właściciel omawianego znaku towarowego, w oparciu o przysługujące mu prawo wyłączne, nie może się sprzeciwić wymienianiu przez niego tego znaku.
41
Argumentacja ta w żadnym wypadku nie może zostać uwzględniona.
42
W istocie w świetle utrwalonego orzecznictwa Trybunału dotyczącego pojęcia używania w rozumieniu art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) [zob. w szczególności wyroki: z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie C-206/01 Arsenal Football Club, Rec. s. I-10273, z dnia 16 listopada 2004 r.C-245/02 Anheuser-Busch, Zb.Orz. s. I-10989, z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie C-48/05 Adam Opel, Zb.Orz. s. I-1017, z dnia 11 września 2007 r. w sprawie C-17/06 Céline, Zb.Orz. s. I-7041, z dnia 12 czerwca 2008 r. w sprawie C-533/06 O2 Holdings i O2 (UK), Zb.Orz. s. I-4231, pkt 57], przepisu identycznego z postanowieniem art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 i podlegającego jednakowej wykładni, aby właściciel znaku towarowego mógł powoływać się na swoje prawo wyłączne w sytuacji takiej jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, która należy do sytuacji określonych w art. 5 dyrektywy i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, a mianowicie gdy osoba trzecia używa oznaczenia identycznego z tym znakiem w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których jest on zarejestrowany, wystarczy, by zostały spełnione cztery następujące przesłanki:
—
używanie to musi odbywać się bez zgody właściciela znaku towarowego,
—
musi mieć ono miejsce w obrocie handlowym,
—
musi ono zachodzić w odniesieniu do towarów lub usług,
—
osoba trzecia musi używać tego oznaczenia jako znaku towarowego, czyli używanie tego oznaczenia przez osobę trzecią wpływa lub może wpływać negatywnie na pełnione przez znak towarowy funkcje, a w szczególności na jego podstawową funkcję, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towarów lub usług.
43
W świetle tych przesłanek stosowania okoliczność, że występująca w niniejszym przypadku osoba trzecia używa oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów, które nie są jej własnymi towarami w tym znaczeniu, że nie posiada ona tytułu prawnego do nich, nie ma znaczenia i nie może oznaczać sama w sobie, że takie używanie nie mieści się w definicji pojęcia używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94.
44
Przede wszystkim Trybunał orzekł, że aby takie używanie mogło zostać uznane za używanie w obrocie handlowym, musi ono mieć miejsce w kontekście działalności handlowej mającej na celu uzyskanie korzyści gospodarczej, a nie w sferze prywatnej (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Arsenal Football Club, pkt 40).
45
W niniejszym wypadku będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym używanie oznaczenia przez podmiot taki jak Brandtraders sytuuje się bezwzględnie w kontekście działalności handlowej mającej na celu uzyskanie korzyści gospodarczej.
46
Bezsporne jest bowiem, że w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym Brandtraders brała udział w zawarciu umowy i uzyskała za to wynagrodzenie. Okoliczność, że w tym kontekście komisant działa na rachunek sprzedającego, jest bez znaczenia.
47
Następnie nie budzi wątpliwości, że używanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym odnosi się do towarów, ponieważ mimo że nie chodzi tu o przypadek umieszczenia oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym na towarach osoby trzeciej, to z używaniem „dla towarów lub usług” w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 mamy do czynienia także wtedy, gdy osoba trzecia używa tego oznaczenia w sposób, który powoduje powstanie związku między tym oznaczeniem a sprzedawanymi przez nią towarami lub świadczonymi przez nią usługami, w przypadku niniejszej sprawy poprzez używanie oznaczenia w dokumentacji handlowej (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Arsenal Football Club, pkt 41, oraz w sprawie Céline, pkt 22 i 23).
48
Z chwilą powstania takiego związku nie ma już znaczenia, że osoba trzecia używa oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym do sprzedaży towarów, które nie są jej własnymi towarami w tym znaczeniu, że w ramach transakcji, w której występuje, nie uzyskuje ona tytułu prawnego do nich.
49
Nie można ponadto zaprzeczyć, że używanie wspomnianego oznaczenia przez osobę trzecią w sytuacji porównywalnej z występującą w postępowaniu przed sądem krajowym może być interpretowane przez docelowych odbiorców jako wskazujące lub mające wskazywać tę osobę trzecią jako przedsiębiorstwo, z którego towary te pochodzą, a zatem może ugruntować przekonanie o istnieniu w obrocie handlowym materialnego związku między tymi towarami a przedsiębiorstwem, z którego pochodzą (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Anheuser-Busch, pkt 60).
50
W wyniku takiego używania bowiem osoba trzecia przywłaszcza sobie de facto podstawową prerogatywę przysługującą właścicielowi z tytułu ochrony znaku towarowego, a mianowicie wyłączne prawo używania danego oznaczenia w celu odróżniania towarów.
51
W takim przypadku w sposób oczywisty mamy do czynienia z używaniem danego oznaczenia jako znaku towarowego. W tym zakresie pozostaje przy tym bez znaczenia, że osoba trzecia używa tego oznaczenia w ramach sprzedaży towarów na rachunek innego podmiotu, który jako jedyny posiada do nich tytuł prawny.
52
Wreszcie bezsporne jest, że będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym używanie oznaczenia przez Brandtraders odbywa się bez zgody UDV.
53
Z powyższego wynika, że używanie przez osobę trzecią w okolicznościach takich jak występujące w postępowaniu przed sądem krajowym oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym mieści się w definicji pojęcia używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ wszystkie określone w tym przepisie przesłanki jego stosowania w związku z tym pojęciem zostały w sposób oczywisty spełnione.
54
Mając powyższe na uwadze, na zadane pytania należy odpowiedzieć, że pojęcie używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 obejmuje taką sytuację jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, w której pośrednik handlowy działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego, i niebędący w związku z tym uczestnikiem obrotu towarami, w ramach którego sam jest stroną umowy, używa w swej dokumentacji handlowej oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany.
W przedmiocie kosztów
55
Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
Pojęcie używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego obejmuje taką sytuację jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, w której pośrednik handlowy działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego, i niebędący w związku z tym uczestnikiem obrotu towarami, w ramach którego sam jest stroną umowy, używa w swej dokumentacji handlowej oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niderlandzki.