2. De vaststaande feiten
Voorzover thans van belang staat tussen pp. ten processe vast dat
de president van deze rechtbank bij tussen partijen gewezen vonnis
van 7 augustus 1980 in reconventie Mobilar heeft verboden een partij
spuitbussen Super Kill naar een aantal landen in het Nabije Oosten,
waaronder Saoedi-Arabië, te vervoeren of te doen vervoeren en/of
aldaar in het verkeer te brengen en voorts Mobilar heeft veroordeeld
om ten titel van dwangsom aan Johnson te betalen f 10 000 voor
iedere overtreding van voormeld verbod alsmede voor elke dag dat die
overtreding voortduurt.
3. De vordering in de hoofdzaak
Johnson vordert veroordeling van Mobilar tot betaling van f 120 000. Zij
stelt daartoe -kort weergegeven -dat Mobilar de spuitbussen in strijd met
het verbod heeft doen vervoeren via Hamburg naar Saoedi-Arabie en
aldaar in het verkeer heeft gebracht en dat Mobilar wegens verbeurde
dwangsommen f 120 000 aan Johnson verschuldigd is geworden.
4. Het bevoegdheidsincident
Mobilar meent dat deze rechtbank niet bevoegd is van de onderhavige
vordering kennis te nemen, nu geen van beide partijen woon- of
verblijfplaats heeft in Nederland, Mobilar woonplaats heeft in Hamburg,
B.R.D. en de Nederlandse rechter niet als bevoegde rechter wordt
aangewezen, noch door Nederlands nationaal recht, noch door een
bepaling van het E.E.G.-Executieverdrag (verder EEX).
Johnson bestrijdt het standpunt van Mobilar en voert aan dat de
bevoegdheid van deze rechtbank moet worden gebaseerd op artikel 16 lid
5 en/of artikel 43 EEX.
In artikel 43 EEX wordt voor de mogelijkheid van tenuitvoerlegging in
een andere verdragsstaat van een beslissing houdende veroordeling tot
betaling van een dwangsom de eis gesteld dat een gerecht in de staat van
herkomst van die beslissing het bedrag van de dwangsom heeft bepaald.
Derhalve dient, vóór het presidentiële vonnis op dit punt in een andere
verdragsstaat kan worden tenuitvoergelegd, eerst door de Nederlandse
rechter te worden vastgesteld dat en tot welk bedrag de dwangsom is
verbeurd.
De bevoegdheid van de president van deze rechtbank berusste op artikel
24 (jo artikel 28) EEX. De door artikel 43 EEX geëiste vaststelling is een
direct vervolg op de veroordeling in diens vonnis tot betaling van een
dwangsom en hangt daarmee ten nauwste samen.
Mede gelet op de strekking van het Verdrag de tenuitvoerlegging van
beslissingen in een andere verdragsstaat te verzekeren, brengt een
redelijke uitleg van de artikelen 24 en 43 EEX in onderling verband bezien
mee, dat deze rechtbank ook bevoegd is de nadere, op het vonnis van
de president voortbouwende beslissing te nemen over het bedrag van de
dwangsom.
Het petitum van de in de hoofdzaak ingestelde vordering luidt naar de
letter weliswaar ruimer dan alleen het vaststellen van de verbeurde
dwangsom, doch nu de veroordeling tot betaling van de dwangsom
reeds was opgenomen in het vonnis van de president heeft het thans
gevorderde in feite geen verdere strekking dan het bepalen of deze
dwangsom is verbeurd en zo ja tot welk bedrag.