61990TO0023(01)_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση T-23/90 (92),
Automobiles Peugeot SA και Peugeot SA, εταιρίες γαλλικού δικαίου, με έδρα το Παρίσι, εκπροσωπούμενες από τον Xavier de Roux, δικηγόρο Παρισιού, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Guy Loesch, 8, rue Zithe,
προσφεύγουσες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης αρχικώς από τον Jacques Bourgeois, κύριο νομικό σύμβουλο, και κατόπιν από τον Giuliano Marenco, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενο από τον Francis Herbert, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
υποστηριζόμενης από
την Eco System SA, εταιρία γαλλικού δικαίου, με έδρα τη Ρουέν (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους Robert Collin, δικηγόρο Παρισιού, και Nicolas Decker, δικηγόρο Λουξεμβούργου, τον οποίο διόρισε και αντίκλητο, 16, avenue Marie-Therese,
το Bureau europeen des unions de consommateurs (BEUC), σωματείο βελγικού δικαίου, με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσωπούμενο από τον Philip Bentley, barrister of Lincoln' s Inn, και τον Κωνσταντίνο Αδαμαντόπουλο, δικηγόρο Αθηνών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Arsene Kronshagen, 12, boulevard de la Foire,
και
το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Νοτίου Ιρλανδίας, εκπροσωπούμενη από τον Hussein A. Kaya, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία του Ηνωμένου Βασιλείου, 14, boulevard Roosevelt,
παρεμβαίνοντες,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων που πρέπει να καταβάλουν οι προσφεύγουσες στην παρεμβάσα Eco System SA κατόπιν της διατάξεως που εξέδωσε ο Πρόεδρος του Πρωτοδικείου κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων στις 21 Μαΐου 1990 στην υπόθεση Τ-23/90 R, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. ΙΙ-195), και κατόπιν της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 12ης Ιουλίου 1991 στην υπόθεση Τ-23/90, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1991, σ. ΙΙ-653),
και στην υπόθεση T-9/92 (92),
Automobiles Peugeot SA και Peugeot SA, εταιρίες γαλλικού δικαίου, με έδρα το Παρίσι, εκπροσωπούμενες από τον Xavier de Roux, δικηγόρο Παρισιού, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Guy Loesch, 8, rue Zithe,
προσφεύγουσες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον Giuliano Marenco, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενο από τον Francis Herbert, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
υποστηριζόμενης από
την Eco System SA, εταιρία γαλλικού δικαίου, με έδρα τη Ρουέν (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους Robert Collin, δικηγόρο Παρισιού, και Nicolas Decker, δικηγόρο Λουξεμβούργου, τον οποίο διόρισε και αντίκλητο, 16, avenue Marie-Therese,
και από
το Bureau europeen des unions de consommateurs (BEUC), σωματείο βελγικού δικαίου, με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσωπούμενο από τον Philip Bentley, barrister of Lincoln' s Inn, και τον Κωνσταντίνο Αδαμαντόπουλο, δικηγόρο Αθηνών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Arsene Kronshagen, 12, boulevard de la Foire,
παρεμβαίνοντες,
που έχει ως αντικείμενο που έχει ως αντικείμενο αίτηση καθορισμού των δικαστικών εξόδων που πρέπει να καταβάλουν οι προσφεύγουσες στην παρεμβάσα Eco System SA κατόπιν της αποφάσεως του Πρωτοδικείου (δεύτερο τμήμα) της 22ας Απριλίου 1993 στην υπόθεση Τ-9/92, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-493),
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (πρώτο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο από τους J. L. Cruz Vilaca, Πρόεδρο, D. P. M. Barrington, A. Saggio, H. Kirschner και V. Tiili, δικαστές,
γραμματέας: H. Jung
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
Η διαδικασία
1 Mε δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 24 Απριλίου 1990, οι εταιρίες Automobiles Peugeot SΑ και Peugeot SA (στο εξής: Peugeot) άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Μαρτίου 1990, σχετικά με μια διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (ΙV/33.157 * Eco System/Peugeot * προσωρινά μέτρα). Με την επίδικη απόφαση η Επιτροπή υποχρέωσε την Peugeot να αναστείλει την εκτέλεση μιας εγκυκλίου που είχε διανείμει στις 9 Μαΐου 1989, μέχρις ότου εκδοθεί οριστική απόφαση στο πλαίσιο της κύριας διαδικασίας που είχε κινηθεί κατόπιν καταγγελίας της Eco System. Με την εν λόγω εγκύκλιο εζητείτο από τους αποκλειστικούς αντιπροσώπους και εξουσιοδοτημένους μεταπωλητές της Peugeot στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο να αναστείλουν τις παραδόσεις τους προς την Eco System και να μην καταχωρίζουν πλέον παραγγελίες καινουργών οχημάτων προερχόμενες από την εν λόγω εταιρία, είτε αυτή ενεργεί για δικό της λογαριασμό είτε ενεργεί για λογαριασμό των εντολέων της.
2 Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου την ίδια ημέρα, η Peugeot υπέβαλε επίσης, δυνάμει του άρθρου 186 της Συνθήκης ΕΟΚ, αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων για την αναστολή εκτελέσεως της επίδικης αποφάσεως.
3 Με διάταξη της 21ης Μαΐου 1990, Τ-23/90 R, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. ΙΙ-195), ο Πρόεδρος απέρριψε αυτή την αίτηση προσωρινών μέτρων.
4 Με διάταξη του Πρωτοδικείου (πρώτο τμήμα) της 5ης Ιουλίου 1990, επιτράπηκε στην Eco System να παρέμβει υπέρ της καθής στην υπόθεση Τ-23/90.
5 Με απόφαση της 12ης Ιουλίου 1991, Τ-23/90 R, Peugeot κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. ΙΙ-653), το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή και καταδίκασε την Peugeot στα δικαστικά της έξοδα καθώς και, μεταξύ άλλων, στα δικαστικά έξοδα της παρεμβάσας Eco System.
6 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Σεπτεμβρίου 1991, η Peugeot άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΟΚ του Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής (υπόθεση C-229/91 P).
7 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία στις 10 Φεβρουαρίου 1992, η Peugeot άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής, της 4ης Δεκεμβρίου 1991, σχετικά με μια διαδικασία εφαρμογής του άρθρου 85 της Συνθήκης ΕΟΚ (ΙV/33.157 * Eco System/Peugeot, ΕΕ 1992, L 66, σ. 1), με την οποία η Επιτροπή, αφενός, διαπίστωσε ότι η εγκύκλιος που απηύθυνε η Peugeot στις 9 Μαΐου 1989 προς τους αποκλειστικούς αντιπροσώπους της στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο και η εφαρμογή της εκ μέρους των τελευταίων, με αποτέλεσμα τη διακοπή των παραδόσεων οχημάτων Peugeot στην Eco System, συνιστούν συμφωνία ή τουλάχιστον εναρμονισμένη πρακτική που απαγορεύονται από το άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ και, αφετέρου, επέβαλε στην Peugeot να θέσει τέρμα στην παράβαση, απευθύνοντας προς τους αποκλειστικούς αντιπροσώπους της νέα εγκύκλιο ακυρώνουσα την εγκύκλιο της 9ης Μαΐου 1989.
8 Κατόπιν της αποφάσεως της Επιτροπής της 4ης Δεκεμβρίου 1991, η Peugeot παραιτήθηκε της αιτήσεως αναιρέσεως που είχε υποβάλει κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της 12ης Ιουλίου 1991. Με διάταξη της 6ης Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου διέταξε τη διαγραφή της υποθέσεως C-229/91 P.
9 Με διάταξη του Προέδρου του δευτέρου τμήματος του Πρωτοδικείου της 9ης Ιουλίου 1992, επιτράπηκε στην Eco System να παρέμβει υπέρ της καθής στην υπόθεση Τ-9/92.
10 Με απόφαση της 22ας Απριλίου 1993, το Πρωτοδικείο απέρριψε την προσφυγή και καταδίκασε την Peugeot στα δικαστικά της έξοδα καθώς και, μεταξύ άλλων, στα δικαστικά έξοδα της παρεμβάσας Eco System.
11 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 22 Ιουνίου 1993, η Peugeot άσκησε, δυνάμει του άρθρου 49 του Οργανισμού ΕΟΚ του Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής (υπόθεση C-322/93 P).
12 Με απόφαση της 16ης Ιουνίου 1994, το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως και καταδίκασε την Peugeot στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
13 Με έγγραφο της 23ης Δεκεμβρίου 1994, το δικηγορικό γραφείο που είχε εκπροσωπήσει την Eco System ζήτησε από την Peugeot την καταβολή ποσού συνολικού ύψους 530 651,46 γαλλικών φράγκων (FF) σχετικά με τα έξοδα στα οποία είχε υποβληθεί η Eco System στην υπόθεση Τ-23/90, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
14 Με έγγραφο της ίδιας ημέρας, το ίδιο δικηγορικό γραφείο ζήτησε επίσης από την Peugeot την καταβολή συνολικού ποσού ύψους 283 691 FF σχετικά με τα έξοδα στα οποία είχε υποβληθεί η Eco System στην υπόθεση Τ-9/92.
15 Επειδή η Peugeot δεν συμφώνησε, η Eco System, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 24 Απριλίου 1995, ζήτησε από το Πρωτοδικείο, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 92, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, να καθορίσει τα δικαστικά έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν ως έξοδα και αμοιβή δικηγόρου στο ποσό των 814 342,46 FF.
16 Στις 7 Ιουνίου 1995 η Peugeot κατέθεσε παρατηρήσεις επί της αιτήσεως καθορισμού των δικαστικών εξόδων που είχε υποβάλει η Eco System και ζήτησε από το Πρωτοδικείο να τα καθορίσει συνολικά στο ποσό των 230 443,46 FF. Οι άλλοι διάδικοι δεν κατέθεσαν παρατηρήσεις.
Συνοπτική έκθεση της επιχειρηματολογίας των διαδίκων
17 Η Eco System φρονεί ότι το ποσό το οποίο ζητεί από το Πρωτοδικείο να καθορίσει ως έξοδα δυνάμενα να αναζητηθούν δικαιολογείται όχι μόνο λόγω του χρόνου που διέθεσε ο δικηγόρος της για τις εν λόγω υποθέσεις, λαμβανομένης υπόψη της πολυπλοκότητας των υποθέσεων, αλλά και λόγω της φήμης του δικηγόρου αυτού.
18 'Οσον αφορά την πολυπλοκότητα των υποθέσεων, η Eco System υπογραμμίζει ότι ήταν η πρώτη φορά που ετίθετο ενώπιον της Επιτροπής και του Πρωτοδικείου το ζήτημα της έννοιας του "εντεταλμένου ενδιαμέσου", όπως χρησιμοποιείται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 123/85 της Επιτροπής, της 12ης Δεκεμβρίου 1984, σχετικά με την εφαρμογή του άρθρου 85, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ, σε ορισμένες κατηγορίες συμφωνιών διανομής και εξυπηρέτησης των πελατών πριν και μετά την πώληση αυτοκινήτων οχημάτων (ΕΕ 1985, L 15, σ. 16, στο εξής: κανονισμός 123/85). Η αναπτυχθείσα από την Peugeot επιχειρηματολογία όχι μόνον οδήγησε σε λεπτομερή ανάλυση των πραγματικών περιστατικών, αλλά και σε εμπεριστατωμένη μελέτη της έννοιας της εντολής, του περιεχομένου και των ορίων της στο γαλλικό δίκαιο, προκειμένου να αποδειχθεί ότι η συμπεριφορά της Eco System είχε παραμείνει εντός των πλαισίου των εξουσιών του εντολοδόχου κατά τον γαλλικό Αστικό Κώδικα.
19 'Οσον αφορά την ωριαία αμοιβή των 3 000 FF που απαιτεί ο δικηγόρος της, η Eco System επισυνάπτει στο δικόγραφο της προσφυγής της έγγραφο του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου του Παρισιού * ο οποίος έχει αρμοδιότητα κατά το εθνικό δίκαιο να καθορίζει τις αμοιβές των δικηγόρων σε περίπτωση διαφοράς με τους πελάτες τους * ο οποίος θεωρεί ως απολύτως δικαιολογημένη την αμοιβή αυτή, ενόψει του είδους των υποθέσεων και των εξαιρετικών ειδικών γνώσεων του δικηγόρου αυτού.
20 Η Peugeot ισχυρίζεται ότι η Eco System, για να καταλήξει στο ποσό τον καθορισμό του οποίου ζητεί από το Πρωτοδικείο, υπολογίζει την αμοιβή του δικηγόρου επί ανεπίτρεπτα μεγάλου αριθμού ωρών εργασίας και βασίζεται σε ωριαία αμοιβή η οποία δεν ανταποκρίνεται καθόλου στις πραγματικές συνθήκες της αγοράς.
21 Προκειμένου για τον αριθμό των ωρών εργασίας επί των οποίων υπολογίζεται η αμοιβή του δικηγόρου, η Peugeot υπογραμμίζει, προκαταρκτικώς, αφενός ότι η Eco System ενήργησε πάντα στο πλευρό της καθής και συνεπώς είχε συχνά επικουρικό ρόλο στις υποθέσεις αυτές και αφετέρου ότι οι υποθέσεις αυτές έχουν σχετικώς πολλά κοινά στοιχεία. Η Peugeot φρονεί ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, ο συνολικός αριθμός των ωρών εργασίας επί των οποίων υπολογίζεται η αμοιβή του δικηγόρου που λογικώς μπορεί να ληφθεί υπόψη είναι 125 ώρες και όχι 223 ώρες και 50 λεπτά, όπως υποστηρίζει η Eco System.
22 Προκειμένου για την επιλεγείσα ως βάση ωριαία αμοιβή, η Peugeot υποστηρίζει, ουσιαστικώς, ότι η βεβαίωση του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου του Παρισιού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απόφασή του κατά την άσκηση των εξουσιών του περί καθορισμού των δικηγορικών αμοιβών, αλλά ως απλή διατύπωση γνώμης. Εν πάση περιπτώσει, κατά τη γνώμη της Peugeot ο πρώτος πρόεδρος του cour d' appel de Paris, αρχή ενώπιον της οποίας μπορεί να ασκηθεί έφεση κατά των εν λόγω αποφάσεων του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου, δεν έκανε ποτέ δεκτή ωριαία αμοιβή μεγαλύτερη των 1 800 FF, ακόμα και όταν επρόκειτο για περίπλοκες υποθέσεις και για φημισμένο δικηγόρο. Εν τέλει, αναφερόμενη στη διάταξη του Πρωτοδικείου της 8ης Μαρτίου 1995, Τ-2/93, Air France κατά Επιτροπής (που δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στη Συλλογή), η οποία καθορίζει τα έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν εκ μέρους της παρεμβάσας ΤΑΤ SA στο ποσό των 220 000 FF, η Peugeot φρονεί ότι ο καθορισμός των δικαστικών εξόδων που ζητεί η Eco System είναι εξωπραγματικός τόσο κατά το εθνικό δίκαιο όσο και κατ' εφαρμογήν της νομολογίας του Πρωτοδικείου.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
23 Κατά το άρθρο 91 του Κανονισμού Διαδικασίας, "θεωρούνται ως έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν (...) τα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι λόγω της δίκης, και ιδίως τα έξοδα μετακινήσεως και διαμονής και η αμοιβή των εκπροσώπων, συμβούλων ή δικηγόρων".
24 Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, ελλείψει κοινοτικών διατάξεων περί τιμών, ο κοινοτικός δικαστής οφείλει να εκτιμά ελεύθερα τα στοιχεία της υποθέσεως, λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και τη φύση της διαφοράς, τη σημασία της από πλευράς κοινοτικού δικαίου καθώς και τις δυσκολίες της υποθέσεως, τον όγκο της εργασίας που κλήθηκαν να επιτελέσουν οι εκπρόσωποι ή οι σύμβουλοι στο πλαίσιο της ένδικης διαδικασίας και τα οικονομικά συμφέροντα που αντιπροσωπεύει η διαφορά για τους διαδίκους και, προς τούτο, ο κοινοτικός δικαστής δεν υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του ούτε το εθνικό τιμολόγιο που καθορίζει τις αμοιβές των δικηγόρων ούτε ενδεχόμενη σχετική συμφωνία μεταξύ του διαδίκου και των εκπροσώπων ή συμβούλων του (διάταξη του Δικαστηρίου της 26ης Νοεμβρίου 1985, 318/82, Leeuwarder Papierwarenfabrik κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 3727, και, προσφάτως, διάταξη του Πρωτοδικείου της 7ης Ιουνίου 1995, T-36/92 DEP, SFEI κ.λπ. κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα στη Συλλογή, σκέψεις 33 και 34).
25 Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο παρατηρεί, πρώτον, ότι οι επίδικες αποφάσεις της Επιτροπής εκδόθηκαν κατόπιν καταγγελίας που της υπέβαλε η Eco System στις 19 Απριλίου 1989, με σκοπό να διαπιστωθεί ότι η Peugeot, κατά παράβαση του άρθρου 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ, εμπόδιζε την Eco System να ασκεί τη δραστηριότητα εντολοδόχου που ενεργεί για λογαριασμό Γάλλων τελικών καταναλωτών που είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν οχήματα Peugeot μέσω αυτής.
26 Δεύτερον, το Πρωτοδικείο υπενθυμίζει ότι, με τις αιτιολογικές σκέψεις της πρώτης αποφάσεώς της, η Επιτροπή δικαιολόγησε τη λήψη των προσωρινών μέτρων εκτιμώντας ότι, βάσει των αποδεδειγμένων πραγματικών περιστατικών, η μη λήψη των προσωρινών αυτών μέτρων θα ήταν ενδεχόμενο να προκαλέσει σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία στα οικονομικά συμφέροντα της Eco System.
27 Τρίτον, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι ορισμένα ζητήματα που ετίθεντο στις εν λόγω υποθέσεις δημιουργούσαν, εκ πρώτης όψεως, σοβαρά προβλήματα ερμηνείας, και συγκεκριμένα η έννοια του ενδιαμέσου στον οποίο έχει δοθεί έγγραφη εντολή, η οποία απαντά στο άρθρο 3, σημείο 11, του κανονισμού 123/85. Συναφώς, η επίδικη διαφορά έλαβε ιδιαίτερη σημασία από πλευράς κοινοτικού δικαίου του ανταγωνισμού, εφόσον η έννοια αυτή έχει ουσιώδη ρόλο για την εξασφάλιση των παράλληλων εισαγωγών και την εξάλειψη της στεγανότητας των εθνικών αγορών στο πλαίσιο συστήματος διανομής αυτοκινήτων οχημάτων που τυγχάνουν εξαιρέσεως ανά κατηγορία.
28 Εν τούτοις, μολονότι η ερμηνεία της έννοιας αυτής προκάλεσε δυσκολίες, ιδίως σε σχέση με την έννοια της ισοδύναμης προς μεταπώληση δραστηριότητας, η οποία εισήχθη με ερμηνευτική ανακοίνωση της Επιτροπής, ο όγκος της εργασίας που χρειάστηκε να παράσχει ο δικηγόρος της Eco System κατά την ενώπιον του Πρωτοδικείου διαδικασία δεν ήταν υπερβολικός. Πράγματι, αφενός, η νομολογία σχετικά με τη μέθοδο ερμηνείας μιας διατάξεως όπως το άρθρο 3, σημείο 11, και σχετικά με τη σχέση μεταξύ των κοινοτικών κανονιστικών διατάξεων και των ερμηνευτικών πράξεων ήταν ευκόλως προσιτή. Αφετέρου, οι διάδικοι έθιξαν την έννοια του εντεταλμένου ενδιαμέσου παραπέμποντας ευρέως στο εθνικό δίκαιο, όπου ο νομικός θεσμός του εντολοδόχου έχει μελετηθεί εξαντλητικώς. Εξάλλου, ο όγκος της εργασίας που χρειάστηκε να παράσχει ο δικηγόρος της Eco System για την απόδειξη των συναφών πραγματικών περιστατικών δεν μπορεί να ήταν μεγάλος, αφού τα περιστατικά αυτά δεν παρουσίαζαν καμία ιδιαίτερη πολυπλοκότητα.
29 Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνεται ότι, στην παρούσα υπόθεση και κατ' αντίθεση προς την προπαρατεθείσα υπόθεση Τ-23/93, Air France κατά Επιτροπής, στην οποία αναφέρεται ρητώς η Peugeot, για να αμφισβητήσει το αιτούμενο από την Eco System ποσό, επρόκειτο για μια διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων και για δύο κύριες υποθέσεις.
30 Εν τούτοις, από την εξέταση των φακέλων των υποθέσεων προκύπτει ότι η Eco System δεν προέτεινε κρίσιμα για την επίλυση της διαφοράς επιχειρήματα που να διαφέρουν ουσιωδώς από αυτά που αναπτύσσονται στα υπομνήματα της Επιτροπής. Εξάλλου, η βασική επιχειρηματολογία της Eco System σχετικά με την ερμηνεία που πρέπει να δοθεί στην έννοια του εντεταλμένου ενδιαμέσου αναπτύχθηκε στην υπόθεση Τ-23/90. Συναφώς, το Πρωτοδικείο πρέπει να προβεί στη διαπίστωση ότι οι εν λόγω υποθέσεις χαρακτηρίζονται από αρκετές επαναλήψεις. 'Οπως αναγνωρίζει και η ίδια η προσφεύγουσα, τα προβλήματα που ετίθεντο στην υπόθεση Τ-9/92 είχαν ήδη εξεταστεί σε προηγούμενη δίκη.
31 Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, το Πρωτοδικείο, αποφαινόμενο κατά δικαία κρίση, καθορίζει τα έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν στις υποθέσεις Τ-23/90 R και Τ-9/92 στο συνολικό ποσό των 320 000 FF.
32 Δοθέντος ότι το Πρωτοδικείο, κατά τον καθορισμό των δικαστικών εξόδων που μπορούν να αναζητηθούν, έλαβε υπόψη όλες τις περιστάσεις των υποθέσεων μέχρι το χρονικό σημείο κατά το οποίο αποφάνθηκε, δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί χωριστά για τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν οι διάδικοι στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας καθορισμού των δικαστικών εξόδων (βλ. προπαρατεθείσα διάταξη Air France κατά Επιτροπής).
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο πενταμελές τμήμα)
διατάσσει:
Kαθορίζει σε 320 000 FF το συνολικό ποσό των δικαστικών εξόδων που η Peugeot πρέπει να καταβάλει στην Eco System.
Λουξεμβούργο, 11 Ιουλίου 1995.