62023TJ0329_RES
Cás T-329/23
Poblacht na Seice
v
an Coimisiún Eorpach
Breithiúnas na Cúirte Ginearálta (an Deichiú Dlísheomra méadaithe) an 9 Aibreán 2025
(Acmhainní dílse an Aontais – Freagrachtaí airgeadais na mBallstát – Oibleagáid na mBallstát acmhainní dílse a chur ar fáil don Choimisiún – Méideanna a fhreagraíonn d’acmhainní dílse nár aisghabhadh a aistriú chuig an gCoimisiún – Dleachtanna ar allmhairí – Allmhairiú táirgí teicstíle, bróg agus spéaclaí gréine de thionscnamh na hÁise – Luach custaim – Easpa tearcluachála – Easpa oibleagáid ráthaíocht a thabhairt roimh scaoileadh – Saibhriú éagórach an Aontais)
Acmhainní dílse an Aontais Eorpaigh – Acmhainní dílse a chur ar fáil faoi réir forchoimeádas – Caingean bunaithe ar shaibhriú éagórach an Aontais – Ualach fianaise
(Airteagal 268 agus an dara mír d’Airteagal 340 CFAE)
(féach míreanna 38, 39)
Aontas custaim – Comhtharaif chustaim – Luach custaim – Cinneadh – Modhanna luachála – Luacháil ar bhonn luach staidrimh, amhail an t-íosphraghas inghlactha (IPI) – Neamh-inghlactha chun luach custaim a chinneadh de réir an mhodha cúltaca – Úsáid luacha staidrimh a fhorchoimeádtar d’allmhairithe a d’fhéadfaí a mheas faoi bhonn luacha a aithint
(Rialachán Uimh. 2913/92 ón bParlaimint agus ón gComhairle, Airteagal 29)
(féach míreanna 82-84, 93)
Acmhainní dílse an Aontais Eorpaigh – Cosaint leasanna airgeadais an Aontais Eorpaigh – Oibleagáidí na mBallstát – Ráthaíocht a chur ar fáil le haghaidh allmhairithe a bhféadfadh luach custaim tearcluachála a bheith ag gabháil leo – Coinníoll – Faisnéis ónar féidir méid custaim níos airde ná an méid arna chinneadh ar bhonn an luacha custaim arna dhearbhú
(Rialachán Uimh. 2913/92 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle, Airteagal 13(1), Airteagail 29, 30 agus 31; Rialachán Uimh. 2454/93, Airteagal 248(1))
(féach míreanna 85-87, 94, 95)
Résumé
I gcaingean maidir le saibhriú éagórach an Aontais Eorpaigh, a seasann an Chúirt Ghinearálta léi, tugann an Chúirt Ghinearálta rialú ar cheist nua a bhaineann, ar an gcéad dul síos, le scrúdú ar chaingean arna tabhairt ag Ballstát bunaithe ar shaibhriú éagórach acmhainní dílse sa réimse custaim agus, ar an dara dul síos, maidir le luach staidrimh a chur san áireamh mar bhunús chun an luach custaim ar earraí a íoc.
I ndiaidh deireadh a chur leis na cuótaí go léir is infheidhme maidir le allmhairí teicstíle agus éadaí de thionscnamh na dtíortha is baill den Eagraíocht Dhomhanda Trádála (EDT), nochtadh an tAontas Eorpach do mhéid mór allmhairithe táirgí teicstíle agus bróg de thionscnamh na hÁise agus, go háirithe, na Síne, mar aon le riosca go ndéanfaí tearcluacháil ar luach custaim na n allmhairí sin. Mar fhreagairt ar an riosca sin, bhí an oibríocht rialaithe tosaíochta (
1
) ar a gcuirtear ‘Discount’ (‘PCA Discount’), a raibh gach Ballstát páirteach ann, dírithe ar allmhairithe táirgí teicstíle áirithe, ar bhróga agus ar spéaclaí gréine de thionscnamh na Síne, na Téalainne agus Vítneam a bhfuil luach custaim íseal ag gabháil leo. I gcomhthéacs na hoibríochta sin, socraíodh tairsí riosca. Ar bhonn na dtairsí sin, bhí na Ballstáit in ann luachanna an-íseal arna ndearbhú ar allmhairiú a bhrath agus, dá thoradh sin, allmhairí lena mbaineann riosca suntasach tearcluachála a luacha custaim a aithint. Chuige sin, cruthaíodh 20 cód taraife comhtháite de chuid an Aontais Eorpaigh agus, le haghaidh gach ceann de na cóid sin, shocraigh an Coimisiún ‘meánphraghas cheartaithe’ (‘MPC’). Ina dhiaidh sin, ríomhadh meánmhéid le haghaidh an Aontais go léir ar bhonn meán uimhríochtúil, arna ríomh sna Ballstáit go léir, ach cuireadh luachanna thar a bheith ard nó íseal as an áireamh. Ar deireadh, ríomhadh an ‘t-íosphraghas inghlactha’ (‘IPI’) a fhreagraíonn do 50% den MPC agus úsáideadh é mar thairseach riosca.
Ón 10 go dtí an 14 Samhain 2014, thug an Coimisiún faoi mhisean cigireachta i bPoblacht na Seice maidir le cur i bhfeidhm PCA Discount aici. I ndiaidh an mhisin sin, chuir an Coimisiún tuarascáil ar aghaidh chuig údaráis na Seice, inar chuir sí forchoimeádais in iúl maidir le cur chun feidhme na hoibríochta sin. Go bunúsach, ar an gconclúid nach ndearnadh rialú éifeachtach ar na dearbhuithe custaim go léir lena mbaineann agus gur scaoileadh na hearraí go léir gan ráthaíocht a lorg, d’ainneoin an amhrais réasúnta maidir le tearcluacháil ar luach custaim na n-earraí sin. Dar leis, tharla caillteanas acmhainní dílse an Aontais mar thoradh ar an staid sin a raibh údaráis na Seice freagrach astu, arbh ionann sin agus an difear idir an dleacht chustaim arna ríomh ar bhonn an luacha custaim a dearbhaíodh agus an luach custaim arna ríomh ar bhonn IPI. I gcomhfhreagras idir Poblacht na Seice agus an Coimisiún, inar dhiúltaigh an Coimisiún don fhianaise arna cur ar fáil ag an mBallstát sin, d’éiligh an Coimisiún go rialta go gcuirfeadh Poblacht na Seice ar fáil do bhuiséad an Aontais, ar dtús, an difear idir an dleacht chustaim arna ríomh ar bhonn an luacha custaim dearbhaithe agus an dleacht arna ríomh ar bhonn IPI, agus ó 2017 ar aghaidh, an difear idir an dleacht chustaim arna ríomh ar bhonn an luacha custaim a dearbhaíodh agus an dleacht arna ríomh ar bhonn MPC (seachas IPI). Cé gur chuir Poblacht na Seice ina choinne roinnt uaireanta, chuir sí ar fáil do bhuiséad an Aontais na méideanna a eascraíonn as na difríochtaí thuasluaite. An 22 Meitheamh 2020, rinneadh fritháireamh páirteach ar an tsuim a fuarthas i bhfabhar Phoblacht na Seice.
Sa chomhthéacs sin, thionscain Poblacht na Seice an chaingean seo bunaithe ar shaibhriú éagórach an Aontais.
Measúnú na Cúirte Ginearálta
Sa chéad áit, meabhraíonn an Chúirt Ghinearálta na rialacha fianaise is infheidhme maidir le caingean le haghaidh damáistí bunaithe ar shaibhriú éagórach an Aontais. De réir chásdlí na Cúirte, i gcomhthéacs caingean den sórt sin, arna tabhairt ag Ballstát a chuir méid acmhainní dílse an Aontais ar fáil don Choimisiún ach forchoimeádais á gcur in iúl i ndáil leis, is faoin gCúirt Ghinearálta atá sé a mheas, inter alia, an bhfuil bonn cirt le bochtú an Bhallstáit is iarratasóir, a fhreagraíonn don mhéid sin a chur ar fáil don Choimisiún, agus don saibhriú a fhreagraíonn dó ar thaobh an Choimisiúin mar gheall ar oibleagáidí atá ar an mBallstát sin de bhun dhlí an Aontais i ndáil le hacmhainní dílse an Aontais nó an amhlaidh nach bhfuil bonn cirt den sórt sin ann (
2
).
Dá réir sin, is faoin mBallstát atá sé a léiriú nach raibh sé de cheangal air, de bhun rialacha an Aontais maidir le córas na n-acmhainní dílse, an méid acmhainní dílse is ábhar don díospóid a chur ar fáil don Choimisiún agus gur chomhlíon sé na hoibleagáidí atá air. Níl sé d’éifeacht ag an dualgas cruthúnais sin, áfach, go bhféadfaidh an Coimisiún gan ach a dhearbhú, ar bhonn ginearálta agus gan fianaise tacaíochta, nach leor an fhaisnéis arna cur ar fáil ag an mBallstát.
Sa dara háit, maidir le hábharthacht an luacha staidrimh mar bhonn chun an luach custaim a mheas, tugann an Chúirt Ghinearálta dá haire go n-áitíonn an Coimisiún, go bunúsach, fad atá an luach custaim níos ísle na IPI, nach féidir glacadh leis agus, dá bhrí sin, nach mór do na húdaráis náisiúnta ráthaíocht a lorg sula scaoiltear na hearraí. Measann sí, dá mba rud é gur ghá diúltú do gach luach custaim atá faoi bhun IPI, beag beann ar an leibhéal amhrais atá ann i gcónaí, nó nach bhfuil ann, i ndiaidh na bhfíoruithe agus na rialuithe arna ndéanamh ag na húdaráis chustaim, shárófaí an lamháltas atá ag na Ballstáit agus iad i mbun rialú custaim agus an reachtaíocht chustaim lena bhforáiltear do nós imeachta sonrach i gcás ina dtugtar faoi cheist an luach custaim a dearbhaíodh.
Dá réir sin, measann an Chúirt Ghinearálta nach féidir luach staidrimh, amhail IPI, a úsáid ach amháin mar uirlis anailíse riosca, is é sin mar uirlis lenar féidir an bonn do na próifílí riosca allmhairithe a d’fhéadfaí a mheas faoi bhun luacha agus a bhfuil gá le fíorú ina leith, seachas chun a luach custaim a chinneadh.
Sa tríú háit agus ar deireadh, i gcomhthéacs measúnú ar na féidearthachtaí atá ag údaráis chustaim na Seice luach custaim níos airde a chinneadh, scrúdaíonn an Chúirt Ghinearálta, an bhféadfadh na húdaráis chustaim, trí modhanna tánaisteacha a chur i bhfeidhm (
3
) chun an luach custaim a chinneadh, teacht ar luach custaim níos airde ná an luach idirbhirt (
4
) agus, dá thoradh sin, an gcuirfeadh ráthaíocht roimh scaoileadh na n-earraí lena mbaineann le cosaint leasanna airgeadais an Aontais.
I ndáil leis sin, meabhraíonn an Chúirt Ghinearálta gurb é is cuspóir do ráthaíocht ná a chur ar chumas na n-údarás custaim, ar thaobh amháin, scaoileadh na n-earraí a údarú agus leanúint de na hearraí sin agus de na doiciméid a ghabhann leo a scrúdú ag an am céanna, agus ar an taobh eile, cosc a chur ar chás a theacht chun cinn nach bhféadfaí fiach custaim a eascraíonn as scrúdú den sórt sin a aisghabháil. Dá bhrí sin, ní rannchuidíonn ráthaíocht le leasanna airgeadais an Aontais a chosaint ach amháin sa chás ina bhfuil an fhaisnéis ag Ballstát lenar féidir leo méid dleachtanna custaim a ríomh atá níos airde ná an méid ar bhonn an luacha custaim a dearbhaíodh agus, teidlíocht bhreise chun acmhainní dílse i bhfabhar an Aontais a chinneadh. Thairis sin, meabhraíonn an Chúirt Ghinearálta nach bhfónann luach staidrimh, amhail IPI, chun luach custaim na n-earraí a chinneadh, fiú i gcás an luach a chinneadh de réir an mhodha chúltaca.
Dá réir sin, ós rud é gur eisiadh le Cód Custaim an Chomhphobail (
5
) agus leis an gcásdlí úsáid luachanna custaim treallacha nó samhailteacha, cinneann an Chúirt Ghinearálta nach bhfágann an fhaisnéis sa chomhad chun gur féidir teacht ar an gconclúid go mbeadh sé de thoradh ar an modh cúltaca (
6
) a chur i bhfeidhm go mbaileofaí méid breise dleachtanna custaim agus leis sin, acmhainní dílse an Aontais.
Dá réir sin, tagann an Chúirt Ghinearálta ar an gconclúid nach raibh sé de cheangal ar Phoblacht na Seice, de bhun rialacha an Aontais maidir le córas na n-acmhainní dílse, an méid acmhainní dílse is ábhar don díospóid a chur ar fáil don Choimisiún agus ordaítear don Choimisiún an méid sin a thabhairt ar ais don Bhallstát lena mbaineann.
(
1
)	De bhun Airteagal 13(2) de Rialachán (CEE) Uimh. 2913/92 ón gComhairle an 12 Deireadh Fómhair 1992 lena leagtar síos Cód Custaim an Chomhphobail (IO 1992 L 302, lch. 1, ‘Cód Custaim an Chomhphobail’).
(
2
)	Féach, chuige sin, breithiúnas an 9 Iúil 2020, Poblacht na Seice v an Coimisiún, C-575/18 P, EU:C:2020:530, mír 83.
(
3
)	Dá bhforáiltear in Airteagail 30 agus 31 de Chód Custaim an Aontais.
(
4
)	De bhun Airteagal 29 de Chód Custaim an Aontais.
(
5
)	Airteagal 30(2) de Chód Custaim an Aontais.
(
6
)	De bhun Airteagal 31 de Chód Custaim an Aontais.