62016TJ0001_RES
Sprawa T‑1/16
Hitachi-LG Data Storage, Inc.iHitachi-LG Data Storage Korea, Inc.
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 12 lipca 2019 r.
Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek napędów optycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Porozumienia o znamionach zmowy dotyczące przetargów organizowanych przez dwóch producentów komputerów – Nieograniczone prawo orzekania – Naruszenie zasady dobrej administracji – Obowiązek uzasadnienia – Punkt 37 wytycznych z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien – Szczególne okoliczności – Naruszenie prawa
Skarga o stwierdzenie nieważności – Właściwość sądu Unii – Nieograniczone prawo orzekania – Kontrola sądowa decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji i nakładającej grzywnę – Brak odrębnej skargi w trybie nieograniczonego prawa do orzekania
(art. 101, 261, 263 TFUE)
(zob. pkt 53–58)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Spoczywający na Komisji obowiązek uzasadnienia odstąpienia od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien – Brak
(art. 101, art. 296 akapit drugi TFUE; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 37)
(zob. pkt 77–82)
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Komitet doradczy ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej – Obowiązek zasięgnięcia opinii – Istotny wymóg formalny – Zakres
(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 14)
(zob. pkt 89–95)
Streszczenie
W wyroku Hitachi-LG Data Storage i Hitachi-LG Data Storage Korea/Komisja (T‑1/16), ogłoszonym w dniu 12 lipca 2019 r., Sąd oddalił skargę spółki Hitachi-LG Data Storage, Inc. i jej spółki zależnej Hitachi-LG Data Storage Korea Inc. (zwanych dalej „skarżącymi”) zmierzającą do obniżenia kwoty grzywny, która została na nie nałożona decyzją Komisji C(2015) 7135 final z dnia 21 października 2015 r. (
1
) ze względu na naruszenie reguł konkurencji w sektorze produkcji i dostaw napędów optycznych (z ang. „optical disc drive”, zwanych dalej „ODD”).
Po przeprowadzeniu wszczętego w reakcji na złożone doniesienie dochodzenia administracyjnego Komisja uznała, że trzynaście spółek uczestniczyło w kartelu na rynku ODD. Zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji Komisja wykazała, że co najmniej od dnia 23 czerwca 2004 r. do dnia 25 listopada 2008 r. uczestnicy tego zabronionego kartelu koordynowali swe działania związane z przetargami organizowanymi przez producentów komputerów Dell i Hewlett Packard. Według Komisji spółki uczestniczące w kartelu, poprzez sieć równoległych kontaktów dwustronnych, dążyły do tego, aby ceny produktów ODD utrzymywały się na poziomie wyższym niż ten, który osiągnęłyby w braku owych dwustronnych kontaktów. Komisja nałożyła zatem na skarżące grzywnę w wysokości 37121000 EUR za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.
Na poparcie skargi o obniżenie tej grzywny skarżące podniosły dwa zarzuty oparte, po pierwsze, na naruszeniu zasady dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia, a po drugie, naruszeniu prawa polegającym na tym, że Komisja nie odstąpiła od zastosowania ogólnej metody wskazanej w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, aby obniżyć kwotę nałożonej na nie grzywny ze względu na szczególne okoliczności sprawy i ich rolę na rynku ODD. W odpowiedzi na zarządzone przez Sąd środki organizacji postępowania skarżące wyjaśniły, że zwracają się do Sądu o skorzystanie z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania poprzez zmianę dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu ich wniosku o obniżenie kwoty grzywny oraz zbadanie tego wniosku co do istoty.
W tym względzie Sąd w pierwszej kolejności przypomniał, że traktat nie przewiduje odrębnego rodzaju skargi zwanego „skargą w trybie nieograniczonego prawa orzekania”, wobec czego sądy Unii mogą korzystać z tego nieograniczonego prawa orzekania tylko w ramach kontroli aktów instytucji, a w szczególności skarg o stwierdzenie nieważności. Tak więc Sąd stwierdził przede wszystkim, że skarga zawiera, po pierwsze, żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja oddaliła wniosek skarżących o obniżenie kwoty nałożonej grzywny, oraz po drugie, żądanie dotyczące zmiany tej decyzji, zmierzające do tego, aby sam Sąd uwzględnił ów wniosek i w konsekwencji obniżył wspomnianą kwotę.
Następnie – w odniesieniu do zarzutu pierwszego – Sąd z jednej strony oddalił argumentację skarżących, w myśl której Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia odmowy zastosowania wyjątku przewidzianego w pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (
2
), który pozwala Komisji na odstąpienie od metodologii przewidzianej w rzeczonych wytycznych i zastosowania którego skarżące się domagały. W tym względzie Sąd uznał, że Komisja była zobowiązana do uzasadnienia w zaskarżonej decyzji jedynie metodologii zastosowanej do obliczenia kwoty grzywny, a nie elementów, których nie uwzględniła przy obliczaniu owej kwoty, a w szczególności powodów, dla których nie skorzystała z wyjątku przewidzianego w pkt 37 wspomnianych wytycznych.
Z drugiej strony Sąd oddalił zastrzeżenia dotyczące naruszenia zasady dobrej administracji. W tym względzie Sąd w szczególności potwierdził, że w trakcie postępowania administracyjnego Komisja zachowała staranność, ponieważ, po pierwsze, wysłuchała skarżących i zbadała ich uwagi, przed wydaniem przez komitet doradczy ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej opinii na piśmie w przedmiocie wstępnego projektu decyzji, a po drugie, przekazała temu komitetowi najważniejsze informacje dotyczące obliczenia kwoty grzywny na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (
3
).
Wreszcie w odniesieniu do zarzutu drugiego Sąd przypomniał, że obniżka kwoty grzywny może zostać przyznana na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien jedynie w szczególnych okolicznościach, w sytuacji gdy konkretne okoliczności danej sprawy lub konieczność osiągnięcia efektu odstraszającego w konkretnej sprawie mogą uzasadnić odstąpienie przez Komisję od przewidzianej w tych wytycznych ogólnej metodologii ustalania kwoty grzywny. Sąd uznał w tym względzie, że żadna z okoliczności, na które powołały się skarżące, nie jest istotna z punktu widzenia uzasadnienia takiej obniżki grzywny poprzez zastosowanie wyjątku przewidzianego w pkt 37 wytycznych.
(
1
)	Decyzja Komisji C(2015) 7135 final z dnia 21 października 2015 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39639 – Napędy optyczne).
(
2
)	Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).
(
3
)	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).