Instantie Gerechtshof Amsterdam
Datum uitspraak 07-08-2018
Datum publicatie 13-08-2018
Zaaknummer 200.236.247/01
Rechtsgebieden Civiel recht
Bijzondere kenmerken Hoger beroep kort geding
Inhoudsindicatie
Vordering in kort geding tot restitutie van op grond van in kort geding in Luxemburg
gewezen, in hoger beroep vernietigd vonnis betaald bedrag. Internationale
bevoegdheid. Artikel 35 van de (herschikte) EEX-Verordening. Niet voldaan aan
de voorwaarde dat erkenning van het desbetreffende recht wordt gevorderd in de
bodemzaak. Evenmin voldaan aan de voorwaarde dat gegarandeerd is dat het toe
te wijzen bedrag aan de verweerder wordt terugbetaald indien de eiser in de
bodemzaak in het ongelijk wordt gesteld.
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
Uitspraak
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I
zaaknummer  : 200.236.247/01 SKG
zaaknummer rechtbank Haarlem : C/15/270114KG ZA 18-95
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 7 augustus 2018
inzake
[X] AKOESTIEK B.V.,
gevestigd te [vestigingsplaats] ,
appellante,
advocaat: mr. G.A. van Gorcom te Amsterdam,
ECLI:NL:GHAMS:2018:2852
GERECHTSHOF AMSTERDAM
tegen
LEGLUX S.a.r.l.,
gevestigd te Howald, Groothertogdom Luxemburg,
geïntimeerde,
advocaat: mr. G.C. Endedijk te Veenendaal.
Partijen worden hierna [X] en Leglux genoemd.
[X] is bij dagvaarding van 26 maart 2018 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de
voorzieningenrechter in de rechtbank Noord-Holland, locatie Haarlem, van 19 maart 2018, in kort
geding gewezen tussen Leglux als eiseres in conventie tevens verweerster in reconventie en [X] als
gedaagde in conventie tevens eiseres in reconventie. De appeldagvaarding bevat de grieven.
[X] heeft op de dienende dag geconcludeerd overeenkomstig de eis als vervat in de
appeldagvaarding. [X] heeft geconcludeerd dat het hof het bestreden vonnis zal vernietigen en alsnog
haar vordering zal toewijzen en, naar het hof begrijpt, alsnog de vordering van Leglux zal afwijzen,
met veroordeling van Leglux - uitvoerbaar bij voorraad - in de proceskosten van beide instanties en de
nakosten.
Ter zitting van het hof op 10 april 2018 heeft Leglux van antwoord gediend, producties overgelegd en
geconcludeerd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bekrachtigen, met veroordeling van [X] in
de proceskosten van het hoger beroep.
Partijen hebben op genoemde zitting voorts hun standpunten nader doen toelichten, Leglux door mr.
Van Gorcum voornoemd en [X] door mr. Endedijk voornoemd, ieder aan de hand van pleitnotities die
aan het hof zijn overgelegd.
Ter zitting in hoger beroep hebben partijen te kennen gegeven de mogelijkheid van een schikking
nader te willen onderzoeken. Het hof is evenwel op 20 april 2018 en bij H16-formulier ten behoeve
van de rol van 8 mei 2018 door partijen bericht dat geen overeenstemming is bereikt en arrest
gevraagd.
Bij H13-formulier respectievelijk H16-formulier ten behoeve van de rol van 19 juni 2018 is vervolgens
door [X] schorsing wegens faillissement van Leglux medegedeeld dan wel verzocht op de voet van
artikel 27 van de Faillissementswet (hierna: Fw) respectievelijk het desbetreffende
faillissementsvonnis van 18 mei 2018 overgelegd. Gelet op het bepaalde in artikel 30 lid 1 Fw is
hieraan door het hof geen gevolg gegeven.
1 Het geding in hoger beroep
3.1
De voorzieningenrechter heeft in het vonnis onder 2.1 tot en met 2.8 de feiten opgesomd die hij bij de
beoordeling van de zaak tot uitgangspunt heeft genomen. Deze feiten zijn in hoger beroep niet in
geschil en dienen derhalve ook het hof als uitgangspunt. Zij komen neer op het volgende.
a. [X] heeft als onderaannemer in 2015 in opdracht en voor rekening van Leglux werkzaamheden
uitgevoerd te Luxemburg. In de overeenkomst van (onder)aanneming hebben partijen een
rechtskeuze gemaakt voor het Luxemburgse recht en de rechter te Luxemburg-Stad aangewezen als
bevoegde rechter voor alle geschillen die voortspruiten uit deze overeenkomst. In de overeenkomst is
dienaangaande bepaald:
b. De advocaat van [X] heeft Leglux bij brief van 17 december 2015 gesommeerd tot betaling van vier
openstaande facturen van [X] met een totaalbedrag van 
€ 92.480,68.
c. [X] heeft Leglux op 25 februari 2016 gedagvaard in kort geding voor de “juge des référes” te
Luxemburg. Bij vonnis van 18 januari 2017 is Leglux in kort geding veroordeeld tot betaling aan [X]
van een bedrag van € 72.480,68, te vermeerderen met rente en kosten.
d. Leglux heeft [X] hierop in zes termijnen een bedrag van € 82.993,02 betaald.
e. Leglux is in hoger beroep gekomen van voormelde uitspraak van 18 januari 2017. Bij arrest van het
Hof van Beroep te Luxemburg van 18 oktober 2017 is het hoger beroep gegrond verklaard en is de
vordering van [X] op Leglux alsnog afgewezen.
f. Het arrest is op 29 november 2017 aan [X] betekend. [X] is tot op heden niet overgegaan tot
terugbetaling aan Leglux van het bedrag van € 82.993,02.
g. [X] is in oktober 2017 bij de rechtbank van koophandel in Luxemburg een bodemprocedure
begonnen tegen Leglux. In die procedure is pleidooi bepaald op 26 mei 2018.
h. Leglux heeft op 12 februari 2018 ten laste van [X] conservatoir derdenbeslag gelegd onder ABN
AMRO Bank.
Leglux heeft in eerste aanleg in conventie - kort gezegd - (terug)betaling gevorderd van voormeld
bedrag van € 82.993,02 en een bedrag van € 1.705,- ter zake van buitengerechtelijke
incassokosten, te vermeerderen met wettelijke rente. Leglux heeft aan deze vordering ten
grondslag gelegd dat zij eerstgenoemd bedrag onverschuldigd aan [X] heeft betaald. [X] heeft in
reconventie opheffing gevorderd van voormeld door Leglux onder ABN AMRO Bank gelegd
conservatoir derdenbeslag dan wel veroordeling van Leglux dit beslag op te heffen en opgeheven
te houden en geen nieuwe of andere beslagen te leggen ten laste van [X] op straffe van
verbeurte van een in goede justitie te bepalen dwangsom. De voorzieningenrechter heeft de
vordering in conventie toegewezen en de vordering in reconventie afgewezen en [X] veroordeeld
in de kosten van de procedure in conventie en de kosten van de procedure in reconventie. De
voorzieningenrechter heeft zich hierbij bevoegd geoordeeld van het onderhavige geschil kennis te
2 Feiten
“Tout litige y relatif, s’il n’est pas résolu a l’amiable, sera de la compétence exclusive des Courts et
Tribunaux de et à Luxembourg-Ville.”
3 Beoordeling
3.2
3.3
3.4
3.5
nemen op grond van het bepaalde in artikel 35 van de Verordening (EU) Nr. 1215/2012 van het
Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid,
de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en in handelszaken, de
zogenaamde Brussel I bis-verordening (hierna: de (herschikte) EEX-Verordening). Tegen de
beslissing van de voorzieningenrechter en de daaraan ten grondslag gelegde motivering komt [X]
met elf grieven op. Leglux heeft verweer gevoerd.
Het hof dient ambtshalve de rechtsmacht van de Nederlandse rechter te toetsen. Daarbij staat
voorop dat indien de Nederlandse rechter geen bevoegdheid aan de (herschikte) EEX-Verordening
kan ontlenen, hij zich niet op andere grond alsnog internationaal bevoegd kan oordelen. Partijen
hebben bij het sluiten van de aan de orde zijnde overeenkomst een forumkeuze uitgebracht. Deze
forumkeuze, een keuze voor de Luxemburgse rechter, die naar de onweersproken stellingen van
[X] exclusief is, sluit de bevoegdheid van de Nederlandse rechter uit, zo bepaalt artikel 25 van de
(herschikte) EEX-Verordening. Het hof oordeelt dat de onderhavige vordering als vallend onder het
forumkeuzebeding ( tout litige y relatif) dient te worden geduid, nu de kwestie waarop deze
vordering is gebaseerd in rechtstreeks verband met voormelde overeenkomst staat.
De forumkeuze staat evenwel niet aan toepassing van artikel 35 van de (herschikte) EEX-
Verordening in de weg. In dit een afwijkende bevoegdheidsregel scheppende artikel is bepaald
dat in de wetgeving van een lidstaat vastgestelde voorlopige of bewarende maatregelen bij de
gerechten van die staat kunnen worden aangevraagd, zelfs indien een gerecht van een andere
lidstaat bevoegd is om van het bodemgeschil kennis te nemen. Onder ‘voorlopige of bewarende
maatregelen’ moeten worden verstaan de maatregelen die ter zake van onderwerpen die binnen
het toepassingsgebied van de (herschikte) EEX-Verordening vallen, bedoeld zijn een feitelijke of
juridische situatie te handhaven ter bewaring van de rechten waarvan de erkenning voor het
overige wordt gevorderd voor de rechter die van het bodemgeschil kennis neemt (HvJ EG 28 april
2005, C-104/03, Jur. 2005, p. I-3481, NJ 2006/636 ( St. Paul Dairy/Unibel) en HvJ EG 26 maart 1992,
C-261/90, Jur.1992, p. I-2149, NJ 1996/315 (Reichert/Dresdner Bank II). Dat dit laatste het geval is,
kan echter niet worden vastgesteld. Van de zijde van Leglux is desgevraagd ter zitting
meegedeeld, en bij e-mailbericht van 20 april 2018 (deels) bevestigd, dat [X] in de thans lopende
bodemzaak betaling van haar facturen vordert en Leglux in reconventie aanspraak op
schadevergoeding maakt, níet op restitutie van het op de facturen van [X] voldane bedrag en dat
ook verder geen bodemzaak ziende op restitutie van die betaling aanhangig is. Het hof stelt
overigens vast dat Leglux op geen enkele manier heeft gegarandeerd dat het toe te wijzen
bedrag aan [X] wordt terugbetaald, indien Leglux in de Luxemburgse bodemprocedure in het
ongelijk mocht worden gesteld met betrekking tot de verschuldigdheid van de facturen van [X]
(HvJ EG 17 november 1998, C-391/95, Jur. 1998, p. I-7091, NJ 1999/339 ( Van Uden Maritime/Deco-
Line), r.o. 47).Voor zover voormeld arrest van het Hof van Beroep te Luxemburg van 18 oktober
2017 de beslissing inhoudt dat Leglux dient te worden gerestitueerd zoals door Leglux gesteld,
dient Leglux voor de erkenning en tenuitvoerlegging van deze beslissing de daarvoor gecreëerde
Europeesrechtelijke wegen te bewandelen. Artikel 35 van de (herschikte) EEX-Verordening is
daartoe niet bedoeld. Het hof komt met het bovenstaande tot de slotsom dat de Nederlandse
rechter geen rechtsmacht toekomt met betrekking tot de door Leglux ingestelde vordering en dat
de voorzieningenrechter dus niet bevoegd is van die vordering kennis te nemen.
Blijkens het beslagrekest is voormeld beslag slechts in het kader van de onderhavige procedure
verzocht. Voorgaand oordeel leidt ertoe dat dit beslag dient te worden opgeheven. De vordering
van [X] zal in zoverre worden toegewezen. Het hof ziet in de stellingen van [X] geen aanleiding
het resterende deel van de vordering van [X] toe te wijzen.
De grieven behoeven geen verdere behandeling. Het vonnis waarvan beroep zal worden
vernietigd. Leglux zal als in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten van het
geding in beide instanties.
Het hof:
vernietigt het vonnis waarvan beroep
en opnieuw rechtdoende:
verklaart de Nederlandse rechter onbevoegd van de vordering van Leglux kennis te nemen;
heft op het door Leglux ten laste van [X] op 12 februari 2018 onder ABN AMRO Bank gelegde
conservatoire (derden)beslag;
veroordeelt Leglux in de kosten van het geding in beide instanties, in eerste aanleg aan de zijde van
[X] begroot op € 618,- aan verschotten en € 816,- voor salaris in conventie en op € 408,- voor salaris
in reconventie en in hoger beroep tot op heden op € 2.059,08 aan verschotten en € 5.877,- voor
salaris en op € 157,-  voor nasalaris, te vermeerderen met € 82,- voor nasalaris en de kosten van het
betekeningsexploot ingeval betekening van dit arrest plaatsvindt;
verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. E.K. Veldhuijzen van Zanten, J.E. Molenaar en M.A.J.G. Janssen en door
de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 7 augustus 2018.
4 Beslissing