ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ (πρώτο τμήμα)
της 19ης Οκτωβρίου 2007
Υπόθεση F-23/07
M
κατά
Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΜΕΑ)
«Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Αναπηρία – Επιτροπή αναπηρίας – Άρνηση συγκλήσεως – Προδήλως απαράδεκτο»
Αντικείμενο: Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει των άρθρων 236 ΕΚ και 152 ΕΑ, με την οποία ο M ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του ΕΜΕΑ,
της 25ης Οκτωβρίου 2006, περί απορρίψεως του αιτήματός του για τη συγκρότηση επιτροπής αναπηρίας, καθώς και της αποφάσεως
του EMEA, της 31ης Ιανουαρίου 2007, περί απορρίψεως του αιτήματός του αποζημιώσεως.
Απόφαση: Η προσφυγή-αγωγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Περίληψη
1.      Υπάλληλοι – Προσφυγή – Βλαπτική πράξη – Απόφαση με την οποία επαναλαμβάνεται η θέση που ελήφθη με την αρχική απόφαση – Αμιγώς
επιβεβαιωτική πράξη – Απαράδεκτο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)
2.      Υπάλληλοι – Προσφυγή – Εκπρόθεσμη προσφυγή ακυρώσεως – Αγωγή αποζημιώσεως σκοπούσα στο ίδιο αποτέλεσμα – Απαράδεκτο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91)
1.      Συνιστά αμιγώς επιβεβαιωτική πράξη και όχι νέα απόφαση που έχει ως αποτέλεσμα την εκ νέου έναρξη της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής,
η απόφαση με την οποία η διοίκηση περιορίζεται, ελλείψει εξελίξεως της καταστάσεως της υγείας του ενδιαφερομένου υπαλλήλου,
στην επανάληψη της αρνήσεώς της να συγκαλέσει επιτροπή αναπηρίας, ακόμη και αν η απόφαση αυτή λαμβάνεται κατόπιν ιατρικής
εκθέσεως η οποία δεν ήταν διαθέσιμη όταν η διοίκηση έλαβε θέση αρχικώς.
(βλ. σκέψεις 40 και 43)
Παραπομπή:
ΔΕΚ: 20 Μαΐου 1987, 214/85, Gherardi Dandolo κατά Επιτροπής, Συλλογή 1987, σ. 2163, σκέψεις 15 έως 17
2.      Η αγωγή αποζημιώσεως δεν είναι παραδεκτή εφόσον ο υπάλληλος επιδιώκει κατά τον τρόπο αυτό να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα με
αυτό που θα είχε η ευόδωση της προσφυγής του ακυρώσεως, την οποία παρέλειψε να ασκήσει εμπροθέσμως. Ως εκ τούτου, ο υπάλληλος
που έχει παραλείψει να ασκήσει, εντός των προθεσμιών των άρθρων 90 και 91 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων,
προσφυγή ακυρώσεως κατά πράξεως η οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, τον θίγει, δεν μπορεί, μέσω αγωγής για την αποκατάσταση
της ζημίας που του προκάλεσε η πράξη αυτή, να θεραπεύσει την παράλειψη αυτή και να τύχει, ως εκ τούτου, νέων προθεσμιών ασκήσεως
προσφυγής.
(βλ. σκέψη 45)
Παραπομπή:
ΔΕΚ: 14 Φεβρουαρίου 1989, 346/87, Bossi κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 303, σκέψη 32
ΠΕΚ: 13 Ιουλίου 1993, T-20/92, Moat κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. II-799, σκέψη 46· 28 Ιουνίου 2005, T-147/04, Ross κατά
Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2005, σ. I-A-171 και II-771, σκέψη 48