62024CO0406
BESCHIKKING VAN HET HOF (Zesde kamer)
11 september 2025 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Beginselen van het Unierecht – Nationale procedure voor de aanwijzing van een vertegenwoordiger voor een persoon met een geestelijke handicap – Moeilijkheid om een geschikte vertegenwoordiger te vinden – Twijfels over de rechterlijke aard van de procedure voor de verwijzende instantie”
In zaak C‑406/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Bezirksgericht Linz (rechter in eerste aanleg Linz, Oostenrijk) bij beslissing van 3 juni 2024, ingekomen bij het Hof op 11 juni 2024, in de procedure betreffende de aanwijzing van een gerechtelijk bewindvoerder voor
RC,
andere partij in de procedure:
VertretungsNetz, gevestigd te Linz (Oostenrijk),
geeft
HET HOF (Zesde kamer),
samengesteld als volgt: A. Kumin, kamerpresident, T. von Danwitz (rapporteur), vicepresident van het Hof, en S. Gervasoni, rechter,
advocaat-generaal: J. Richard de la Tour,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de artikelen 3 tot en met 5, 12, 19 en 28 van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, gesloten te New York op 13 december 2006 en namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2010/48/EG van de Raad van 26 november 2009 (PB 2010, L 23, blz. 35, hierna: „VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap”), van de artikelen 1, 20, 21 en 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), en van de in artikel 6, lid 3, VEU bedoelde algemene beginselen van het Unierecht, met name de beginselen van gelijkheid en non-discriminatie, nuttige werking en effectieve rechterlijke bescherming.
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van een door het Bezirksgericht Linz (rechter in eerste aanleg Linz, Oostenrijk) ambtshalve ingeleide procedure betreffende de aanwijzing van een gerechtelijk bewindvoerder voor RC.
Toepasselijke bepalingen
Internationaal recht
3
Het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap beoogt overeenkomstig artikel 1 ervan „het volledige genot door alle personen met een handicap van alle mensenrechten en fundamentele vrijheden op voet van gelijkheid te bevorderen, beschermen en waarborgen, en ook de eerbiediging van hun inherente waardigheid te bevorderen”.
4
Artikel 2 („Begripsomschrijvingen”) van dit verdrag bepaalt:
„Voor de toepassing van dit verdrag wordt verstaan onder:
[…]
‚discriminatie op grond van handicap’: elk onderscheid en elke uitsluiting of beperking op grond van een handicap dat of die ten doel of tot gevolg heeft dat de erkenning, het genot of de uitoefening, op voet van gelijkheid met anderen van de mensenrechten en fundamentele vrijheden in het politieke, economische, sociale, culturele of burgerlijke leven, of op andere gebieden aangetast of onmogelijk gemaakt wordt. Het omvat alle vormen van discriminatie, met inbegrip van de weigering van redelijke aanpassingen;
‚redelijke aanpassingen’: noodzakelijke en passende wijzigingen, en aanpassingen die geen disproportionele of onevenredige, of onnodige last opleggen, indien zij in een specifiek geval nodig zijn om te waarborgen dat personen met een handicap alle mensenrechten en fundamentele vrijheden op voet van gelijkheid met anderen kunnen genieten of uitoefenen;
[…]”
5
Artikel 3 („Algemene beginselen”) van dat verdrag bepaalt:
„De grondbeginselen van dit verdrag zijn:
[…]
b) non-discriminatie
c) volledige en daadwerkelijke participatie en opname in de samenleving;
[…]
e) gelijke kansen;
f) toegankelijkheid;
[…]”
6
Lid 1 van artikel 4 („Algemene verplichtingen”) van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap is als volgt verwoord:
„De staten die partij zijn verplichten zich ertoe de volle uitoefening van alle mensenrechten en fundamentele vrijheden door alle personen met een handicap zonder enige vorm van discriminatie op grond van hun handicap te waarborgen en te bevorderen. Hiertoe verplichten de staten die partij zijn zich:
a)
tot het aannemen van alle relevante wetgevende, bestuurlijke en andere maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de rechten die in dit verdrag erkend worden;
b)
tot het nemen van alle relevante maatregelen, met inbegrip van wetgeving, teneinde bestaande wetten, voorschriften, gebruiken en praktijken die discriminatie van personen met een handicap vormen, aan te passen of af te schaffen;
[…]”
7
Artikel 5 („Gelijkheid en non-discriminatie”) van dit verdrag bepaalt in de leden 1 tot en met 3:
„1.   De staten die partij zijn erkennen dat eenieder gelijk is voor de wet en zonder aanziens des persoons recht heeft op dezelfde bescherming door, en hetzelfde voordeel van de wet.
2.   De staten die partij zijn verbieden alle discriminatie op grond van handicap en garanderen personen met een handicap op voet van gelijkheid effectieve wettelijke bescherming tegen discriminatie op welke grond dan ook.
3.   Teneinde gelijkheid te bevorderen en discriminatie uit te bannen, nemen de staten die partij zijn alle passende maatregelen om te waarborgen dat redelijke aanpassingen worden verricht.”
8
Artikel 12 („Gelijkheid voor de wet”) van dat verdrag bepaalt in leden 2 en 3:
„2.   De staten die partij zijn erkennen dat personen met een handicap op voet van gelijkheid met anderen in alle aspecten van het leven handelingsbekwaam zijn.
3.   De staten die partij zijn nemen passende maatregelen om personen met een handicap toegang te verschaffen tot de ondersteuning die zij mogelijk behoeven bij de uitoefening van hun handelingsbekwaamheid.”
9
Artikel 19 van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap heeft als opschrift „Zelfstandig wonen en deel uitmaken van de samenleving” en bepaalt dat de verdragsluitende partijen „[…] het gelijke recht [erkennen] van alle personen met een handicap om in een normale omgeving te wonen, met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen, en nemen doeltreffende en passende maatregelen om het personen met een handicap gemakkelijker te maken dit recht ten volle te genieten en volledig deel uit te maken van en te participeren in de maatschappij […]”.
10
Artikel 28 („Behoorlijke levensstandaard en sociale bescherming”) van dat verdrag bepaalt in lid 1:
„De staten die partij zijn erkennen het recht van personen met een handicap op een behoorlijke levensstandaard voor henzelf en voor hun gezinnen, met inbegrip van voldoende voeding, kleding en huisvesting en op de voortdurende verbetering van hun levensomstandigheden, en nemen passende maatregelen om de verwezenlijking van dit recht zonder discriminatie op grond van handicap te beschermen en te bevorderen.”
Oostenrijks recht
11
§ 271 van het Allgemeine bürgerliche Gesetzbuch (burgerlijk wetboek; hierna: „ABGB”) luidt als volgt:
„De rechter wijst een gerechtelijk bewindvoerder aan voor een meerderjarige persoon, op verzoek van deze laatste of ambtshalve, indien:
1.
deze persoon wegens een geestesziekte of een vergelijkbare aantasting van zijn beslissingsvermogen niet in staat is om bepaalde zaken te regelen zonder het risico te lopen zichzelf schade te berokkenen,
2.
hij daarvoor geen vertegenwoordiger heeft,
3.
hij geen vertegenwoordiger kan of wil kiezen, en
4.
een wettelijke bewindvoering niet in aanmerking komt.”
12
§ 272, lid 1, ABGB bepaalt dat „[e]en gerechtelijk bewindvoerder […] slechts voor afzonderlijke zaken of bepaalde categorieën zaken [kan] worden aangewezen die meteen moeten worden behandeld en duidelijk moeten worden omschreven”.
13
§ 274 ABGB bepaalt:
„(1)   Als bewindvoerder wordt bij voorkeur, met diens instemming, de persoon aangewezen die staat vermeld in een volmacht, een bewindvoeringsovereenkomst of een bewindvoeringsinstructie.
(2)   Indien een dergelijke persoon niet beschikbaar of geschikt is, wordt – met diens instemming – een voor die taak geschikte naaste van de meerderjarige aangewezen.
(3)   Indien de aanwijzing van een dergelijke persoon niet mogelijk is, wordt – met haar instemming – een vereniging voor de bescherming van volwassenen aangewezen.
(4)   Indien de aanwijzing van een vereniging voor de bescherming van volwassenen evenmin mogelijk is, wordt overeenkomstig § 275 een notaris (kandidaat-notaris) of een advocaat (advocaat-stagiair) of, met diens instemming, een andere geschikte persoon aangewezen.
(5)   Een notaris (kandidaat-notaris) of een advocaat (advocaat-stagiair) wordt vooral aangewezen wanneer het beheer van de zaken hoofdzakelijk juridische kennis vereist, en een vereniging voor de bescherming van volwassenen […] vooral wanneer er anderszins bijzondere vereisten aan de bewindvoering verbonden zijn.”
14
Volgens § 275, lid 1, ABGB kan een notaris of een advocaat die niet regelmatig is ingeschreven op de lijst van advocaten of notarissen die speciaal gekwalificeerd zijn voor de uitoefening van bewindvoering op grond van een volmacht of gerechtelijke bewindvoering, de bewindvoering weigeren, met name wanneer het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist.
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
15
Bij beslissing van 18 juli 2022 heeft het Bezirksgericht Linz, de verwijzende instantie in de onderhavige zaak, ambtshalve een procedure ingeleid om te onderzoeken of het noodzakelijk was een gerechtelijk bewindvoerder aan te wijzen voor RC.
16
De verwijzende instantie overweegt de aanwijzing van een gerechtelijk bewindvoerder voor RC voor het beheer van de zaken van deze persoon waarvoor niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist was in de zin van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wetgeving. RC heeft in het kader van het hoofdgeding ook om dergelijke bijstand verzocht.
17
Volgens de gegevens in het verzoek om een prejudiciële beslissing is de zaak sinds oktober 2022 in staat van wijzen en dient er een gerechtelijk bewindvoerder te worden aangewezen voor RC. De verwijzende instantie heeft echter geen van de in § 274, leden 1 tot en met 3, ABGB genoemde natuurlijke personen en verenigingen voor de bescherming van volwassenen als gerechtelijk bewindvoerder voor RC kunnen aanwijzen aangezien de daartoe door deze bepalingen vereiste instemming van die personen en verenigingen ontbrak. Deze instantie heeft zich vervolgens overeenkomstig § 274, lid 4, ABGB tot notarissen en advocaten gewend. Geen van deze laatsten heeft echter aanvaard om als bewindvoerder op te treden, op grond dat het beheer van de zaken van RC niet hoofdzakelijk juridische kennis in de zin van § 275, lid 1, ABGB vereiste.
18
De verwijzende instantie betwijfelt of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling verenigbaar is met de artikelen 3 tot en met 5, 12, 19 en 28 van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, met de in de artikelen 1, 20, 21 en 26 van het Handvest verankerde grondrechten en met de beginselen van gelijkheid en non-discriminatie, nuttige werking en rechterlijke bescherming.
19
Zij is van mening dat het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap en de andere in het vorige punt genoemde rechten en beginselen van het Unierecht, overeenkomstig het beginsel van voorrang van het Unierecht voorrang hebben boven het recht van de lidstaten, dat in geval van conflict buiten toepassing moet blijven.
20
In die omstandigheden heeft het Bezirksgericht Linz de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de ‚algemene beginselen’ van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], zoals verankerd in artikel 3 van dat verdrag, en meer bepaald met de daarin genoemde beginselen van non-discriminatie, volledige en daadwerkelijke participatie en opname in de samenleving, respect voor verschillen en aanvaarding dat personen met een handicap deel uitmaken van de mensheid en menselijke diversiteit, gelijke kansen en toegankelijkheid?
2)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de ‚algemene verplichtingen’ van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], zoals verankerd in artikel 4 van dat verdrag, en meer bepaald met de daarin genoemde beginselen, volgens welke de staten die partij zijn zich verbinden tot het aannemen van alle relevante wetgevende, bestuurlijke en andere maatregelen voor de tenuitvoerlegging van de rechten die in dat verdrag erkend worden en tot het nemen van alle relevante maatregelen, met inbegrip van wetgeving, teneinde bestaande wetten, voorschriften, gebruiken en praktijken die discriminatie van personen met een handicap vormen, aan te passen of af te schaffen?
3)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met het non-discriminatiebeginsel van artikel 5 van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], en meer bepaald met de daarin genoemde verplichting van [de staten die partij zijn om te erkennen dat] eenieder gelijk is voor de wet en zonder aanziens des persoons recht heeft op dezelfde bescherming door, en hetzelfde voordeel van de wet, en om alle discriminatie op grond van handicap te verbieden en personen met een handicap op voet van gelijkheid effectieve wettelijke bescherming te garanderen tegen discriminatie op welke grond dan ook?
4)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met het beginsel van gelijke behandeling, zoals verankerd in artikel 12 van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], en meer bepaald met de daarin genoemde erkenning door de staten die partij zijn dat personen met een handicap op voet van gelijkheid met anderen in alle aspecten van het leven handelingsbekwaam zijn en met de verplichting van deze staten om passende maatregelen te nemen om personen met een handicap toegang te verschaffen tot de ondersteuning die zij mogelijk behoeven bij de uitoefening van hun handelingsbekwaamheid?
5)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de verplichting om personen met een handicap deel te laten uitmaken [van de samenleving], zoals verankerd in artikel 19 van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], dat bepaalt dat de staten die partij zijn bij dat verdrag het gelijke recht erkennen van alle personen met een handicap om in een normale omgeving te wonen, met dezelfde keuzemogelijkheden als anderen, en doeltreffende en passende maatregelen nemen om het personen met een handicap gemakkelijker te maken dit recht ten volle te genieten en volledig deel uit te maken van en te participeren in de maatschappij?
6)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de verplichting van artikel 28 van het [VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap], op grond waarvan de staten die partij zijn het recht van personen met een handicap op een behoorlijke levensstandaard voor henzelf en voor hun gezinnen, met inbegrip van voldoende voeding, kleding en huisvesting en op de voortdurende verbetering van hun levensomstandigheden moeten erkennen, en passende maatregelen moeten nemen om de verwezenlijking van dit recht zonder discriminatie op grond van handicap te beschermen en te bevorderen?
7)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de in het [Handvest] genoemde grondrechten, volgens welke de menselijke waardigheid onschendbaar is en moet worden geëerbiedigd en beschermd (artikel 1), eenieder gelijk is voor de wet (artikel 20), discriminatie op grond van onder meer een handicap verboden is (artikel 21) en de Unie het recht van personen met een handicap erkent op maatregelen die beogen hun zelfstandigheid, hun maatschappelijke en beroepsintegratie en hun deelname aan het gemeenschapsleven te bewerkstelligen (artikel 26)?
8)
Is een nationale regeling (§§ 274 en 275 ABGB) die niet als rechtsgevolg bepaalt wie de rechter als vertegenwoordiger van een kwetsbare persoon moet aanwijzen wanneer de [leden] van de beroepscategorieën van notarissen of advocaten, met inbegrip van kandidaten voor de uitoefening van deze beroepen, die in de in die regeling vastgestelde volgorde van aanwijzing in laatste instantie worden aangezocht, als weigeringsgrond kunnen aanvoeren dat ‚het beheer van de zaken niet hoofdzakelijk juridische kennis vereist’, verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht, als bedoeld in artikel 6, lid 3, VEU, meer bepaald met het gelijkheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel, de verplichting om aan het Unierecht nuttige werking toe te kennen en de daarin toegekende rechten te beschermen (‚doeltreffendheidsbeginsel’) en de verplichting tot effectieve rechterlijke bescherming?”
Procedure bij het Hof
21
De verwijzende instantie heeft het Hof in haar verzoek om een prejudiciële beslissing verzocht om op de onderhavige zaak de versnelde procedure van artikel 105 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof toe te passen.
22
Gelet op de beslissing van het Hof om krachtens artikel 53, lid 2, van dit Reglement voor de procesvoering uitspraak te doen bij beschikking, hoeft op dit verzoek niet meer te worden beslist.
Ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing
23
Volgens artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer een verzoek om een prejudiciële beslissing kennelijk niet-ontvankelijk is, te allen tijde, de advocaat-generaal gehoord, zonder de behandeling voort te zetten beslissen bij met redenen omklede beschikking.
24
In casu dient deze bepaling te worden toegepast.
25
De aanwijzingen in het verzoek om een prejudiciële beslissing roepen vooraf de vraag op of het Bezirksgericht Linz, wanneer bij dat gerecht een procedure betreffende de aanwijzing van een gerechtelijk bewindvoerder aanhangig is gemaakt, kan worden beschouwd als een „rechterlijke instantie”, als bedoeld in artikel 267 VWEU, die uitspraak doet in een procedure die moet leiden tot een rechterlijke beslissing. Die rechtsvraag hoeft in het kader van de onderhavige zaak echter niet te worden beantwoord aangezien alle prejudiciële vragen om andere redenen niet-ontvankelijk zijn.
26
Volgens vaste rechtspraak is het in het kader van de in artikel 267 VWEU geregelde samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, uitsluitend een zaak van de nationale rechter aan wie het geschil is voorgelegd en die de verantwoordelijkheid draagt voor de te geven rechterlijke beslissing om, gelet op de bijzonderheden van het geval, zowel de noodzaak van een prejudiciële beslissing voor het wijzen van zijn vonnis als de relevantie van de vragen die hij aan het Hof voorlegt te beoordelen. Wanneer de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van het Unierecht, is het Hof derhalve in beginsel verplicht daarop te antwoorden. Bijgevolg geldt voor prejudiciële vragen over het Unierecht een vermoeden van relevantie. Het Hof kan slechts weigeren uitspraak te doen op een prejudiciële vraag van een nationale rechter indien duidelijk blijkt dat de gevraagde uitlegging van het Unierecht geen verband houdt met een reëel geschil of met het voorwerp van het hoofdgeding, of wanneer het vraagstuk van hypothetische aard is of het Hof niet beschikt over de gegevens, feitelijk en rechtens, die noodzakelijk zijn om een nuttig antwoord op de gestelde vragen te geven (arrest van 7 september 2023, Groenland Poultry, C‑169/22, EU:C:2023:638, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
27
In dat verband is het wegens het vereiste om tot een voor de nationale rechter nuttige uitlegging van het Unierecht te komen, noodzakelijk dat deze rechter nauwgezet de vereisten met betrekking tot de inhoud van een verzoek om een prejudiciële beslissing naleeft zoals die uitdrukkelijk zijn vermeld in artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat de verwijzende rechter wordt geacht te kennen (arrest van 17 oktober 2024, FA.RO. di YK & C., C‑16/23, EU:C:2024:886, punt 35 aldaar aangehaalde rechtspraak). Die vereisten zijn overigens in herinnering gebracht in de punten 13, 15 en 16 van de aanbevelingen van het Hof van Justitie van de Europese Unie aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures (PB 2019, C 380, blz. 1), die thans zijn opgenomen in de punten 13, 15 en 16 van de aanbevelingen van het Hof van Justitie van de Europese Unie aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures (PB C, C/2024/6008).
28
Zo is het overeenkomstig artikel 94, onder c), van het Reglement voor de procesvoering onontbeerlijk dat de verwijzingsbeslissing de uiteenzetting bevat van de redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht om over de uitlegging van specifieke bepalingen van het Unierecht vragen te stellen, alsook het verband tussen die bepalingen en de op het hoofdgeding toepasselijke nationale wettelijke regeling (arrest van 8 mei 2024, Instituto da Segurança Social e.a., C‑20/23, EU:C:2024:389, punt 49).
29
In dit verband moet ook worden benadrukt dat de in de verwijzingsbeslissing verstrekte gegevens, ten eerste, het Hof in staat moeten stellen een bruikbaar antwoord te geven op de vragen van de nationale rechter en, ten tweede, de regeringen van de lidstaten en de andere belanghebbenden de mogelijkheid moeten geven om het recht om opmerkingen in te dienen, dat hun bij artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie is verleend, uit te oefenen. Het Hof dient erop toe te zien dat dit recht gewaarborgd blijft, in aanmerking genomen dat ingevolge deze bepaling alleen de verwijzingsbeslissingen ter kennis van de belanghebbenden worden gebracht (arrest van 19 december 2024, SISTEM LUX, C‑717/22 en C‑372/23, EU:C:2024:1041, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30
In casu wenst de verwijzende instantie met haar eerste tot en met zesde vraag in wezen van het Hof te vernemen of de artikelen 3 tot en met 5, 12, 19 en 28 van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de vertegenwoordiging van personen met een handicap regelt.
31
In dit verband zij eraan herinnerd dat de vertegenwoordiging van personen met een handicap weliswaar tot de bevoegdheid van elke lidstaat behoort, maar dat deze bevoegdheid moet worden uitgeoefend met inachtneming van het Unierecht [zie naar analogie arresten van 15 oktober 2024, KUBERA, C‑144/23, EU:C:2024:881, punt 31 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 29 april 2025, Commissie/Malta (Staatsburgerschap door investeringen), C‑181/23, EU:C:2025:283, punt 81 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
32
Het is juist dat het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap namens de Unie is goedgekeurd bij besluit 2010/48, zodat de bepalingen van dit verdrag sedert de inwerkingtreding van dat besluit inderdaad onlosmakelijk deel uitmaken van de rechtsorde van de Unie (arrest van 11 september 2019, Nobel Plastiques Ibérica, C‑397/18, EU:C:2019:703, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
33
Dat verdrag is echter een gemengde overeenkomst die de Unie en haar lidstaten krachtens een gedeelde bevoegdheid hebben gesloten. Wat dergelijke overeenkomsten betreft is het Hof, dat overeenkomstig artikel 267 VWEU wordt aangezocht, bevoegd om de scheidslijn aan te brengen tussen de verplichtingen die de Unie op zich neemt en die welke uitsluitend ten laste blijven van de lidstaten, en om daartoe de bepalingen van een dergelijke overeenkomst uit te leggen. Vervolgens is het Hof ook bevoegd om de bepalingen van een gemengde overeenkomst uit te leggen wanneer deze binnen een gebied vallen waarop de Unie haar bevoegdheid heeft uitgeoefend en bepalingen heeft vastgesteld ter uitvoering van de verplichtingen die daaruit voortvloeien (zie in die zin arresten van 8 maart 2011, Lesoochranárske zoskupenie, C‑240/09, EU:C:2011:125, punten 31, 32 en 34, en 14 juli 2022, ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft, C‑500/20, EU:C:2022:563, punten 40 en 41).
34
Daarnaast heeft het Hof geoordeeld dat een specifiek vraagstuk dat wordt geregeld in overeenkomsten die door de Unie en haar lidstaten zijn gesloten, onder het recht van de Unie valt, ook al bestaat er nog geen regelgeving van de Unie daaromtrent, wanneer het een materie betreft die in ruime mate onder dit recht valt (zie in die zin arrest van 8 maart 2011, Lesoochranárske zoskupenie, C‑240/09, EU:C:2011:125, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35
Het is tevens vaste rechtspraak dat wanneer een bepaling van een internationale overeenkomst zowel kan worden toegepast op situaties die onder het nationale recht vallen als op situaties die onder het recht van de Unie vallen, de Unie er stellig belang bij heeft dat, ter vermijding van uiteenlopende uitleggingen in de toekomst, die bepaling op eenvormige wijze wordt uitgelegd, ongeacht de omstandigheden waaronder zij toepassing moet vinden (zie in die zin arrest van 14 juli 2022, ÖBB-Infrastruktur Aktiengesellschaft, C‑500/20, EU:C:2022:563, punten 42 en 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
36
Er dient echter te worden vastgesteld dat het verzoek om een prejudiciële beslissing kennelijk niet de nodige informatie bevat aan de hand waarvan het Hof overeenkomstig de in de punten 33 tot en met 35 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak kan nagaan of het bevoegd is om de bepalingen van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap uit te leggen. De verwijzende instantie heeft met name niet aangetoond dat er een verband bestaat tussen de bepalingen van dat verdrag waarvan om uitlegging wordt verzocht en de regelgeving van de Unie, zoals diezelfde rechtspraak vereist.
37
Hoewel de verwijzende instantie met haar eerste tot en met zesde vraag van het Hof wenst te vernemen welke verplichtingen in voorkomend geval uit dat verdrag voortvloeien met betrekking tot de vertegenwoordiging van personen met een handicap, verwijst zij in haar verzoek om een prejudiciële beslissing namelijk enkel naar de artikelen 3 tot en met 5, 12, 19 en 28 van dat verdrag, zonder evenwel te preciseren in welk opzicht de aldus opgeworpen vragen hetzij onder een specifieke bepaling vallen die de Unie in de uitoefening van haar bevoegdheden heeft vastgesteld, hetzij een materie betreft die in ruime mate onder het Unierecht valt.
38
Het verzoek om een prejudiciële beslissing bevat evenmin enige aanwijzing over de vraag of de bepalingen van het VN‑Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap waarvan de uitlegging wordt gevraagd, zowel van toepassing kunnen zijn op situaties die onder het nationale recht vallen als op situaties die onder het Unierecht vallen.
39
Hieruit volgt dat het verzoek om een prejudiciële beslissing, wat de eerste tot en met de zesde vraag betreft, kennelijk niet voldoet aan de vereisten die door de in de punten 27 en 28 van de onderhavige beschikking aangehaalde rechtspraak in herinnering zijn gebracht.
40
Met haar zevende en haar achtste vraag wenst de verwijzende instantie in wezen van het Hof te vernemen of de in de artikelen 1, 20, 21 en 26 van het Handvest verankerde grondrechten en bepaalde algemene beginselen van het Unierecht, met name het gelijkheids‑ en non-discriminatiebeginsel, het beginsel van nuttige werking en het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, zich verzetten tegen de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling.
41
Er zij evenwel aan herinnerd dat de werkingssfeer van het Handvest, voor zover het gaat om handelingen van de lidstaten, wordt omschreven in artikel 51, lid 1, ervan, op grond waarvan de bepalingen van het Handvest enkel tot de lidstaten gericht zijn wanneer zij het Unierecht ten uitvoer brengen. Deze bepaling bevestigt de vaste rechtspraak van het Hof inzake de algemene beginselen van het Unierecht waarin is geoordeeld dat de door de rechtsorde van de Unie gewaarborgde grondrechten van toepassing zijn in alle door het Unierecht beheerste situaties, maar niet daarbuiten. Wanneer daarentegen een juridische situatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, is het Hof niet bevoegd om over deze situatie uitspraak te doen en kunnen eventueel ingeroepen bepalingen van het Handvest en de algemene beginselen van het Unierecht als zodanig niet de grondslag voor die bevoegdheid vormen (zie in die zin arresten van 10 juli 2014, Julián Hernández e.a., C‑198/13, EU:C:2014:2055, punt 33; 13 januari 2022, Marcas MC, C‑363/20, EU:C:2022:21, punten 33‑36, en 25 januari 2024, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Craiova, C‑58/22, EU:C:2024:70, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
42
In casu stelt de verwijzende instantie het Hof weliswaar vragen over de uitlegging van de in punt 40 van de onderhavige beschikking bedoelde grondrechten en algemene beginselen van het Unierecht, maar zij legt niet uit welk verband zij legt tussen de nationale wettelijke regeling die van toepassing is op het hoofdgeding en een andere Unierechtelijke bepaling dan de bepalingen van het Handvest of de genoemde algemene beginselen.
43
Wat de zevende en de achtste vraag betreft, voldoet het verzoek om een prejudiciële beslissing dus kennelijk niet aan de vereisten van artikel 94, onder c), van het Reglement voor de procesvoering, gelezen in samenhang met artikel 51, lid 1, van het Handvest.
44
Gelet op een en ander is het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing overeenkomstig artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kennelijk niet-ontvankelijk.
Kosten
45
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende instantie over de kosten heeft te beslissen.
Het Hof (Zesde kamer) verklaart voor recht:
Het verzoek om een prejudiciële beslissing van het Bezirksgericht Linz (rechter in eerste aanleg Linz, Oostenrijk), ingediend bij beslissing van 3 juni 2024, is kennelijk niet-ontvankelijk.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Duits.