62019CO0841
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 3ης Μαρτίου 2021 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Οδηγία 2006/54/ΕΚ – Άρθρο 2, παράγραφος 1, και άρθρο 4 – Ισότητα της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών εργαζομένων – Συμφωνία‑πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης – Ρήτρα 4 – Εργαζόμενοι υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης, κατά κύριο λόγο γυναίκες – Εθνικός οργανισμός ο οποίος εγγυάται στους οικείους εργαζομένους την πληρωμή των ανεξόφλητων εκ μέρους των αφερέγγυων εργοδοτών τους απαιτήσεων – Ανώτατο όριο πληρωμής των απαιτήσεων αυτών – Μείωση του ποσού του ανώτατου ορίου για τους εργαζομένους υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης με βάση την αναλογία μεταξύ του χρόνου εργασίας των εργαζομένων αυτών και του χρόνου εργασίας των εργαζομένων πλήρους απασχόλησης – Αρχή pro rata temporis»
Στην υπόθεση C‑841/19,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Juzgado de lo Social no 41 de Madrid (41ο δικαστήριο εργατικών διαφορών Μαδρίτης, Ισπανία) με απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2019, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Νοεμβρίου 2019, στο πλαίσιο της δίκης
JL
κατά
Fondo de Garantía Salarial (FOGASA),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους N. Wahl, πρόεδρο τμήματος, F. Biltgen (εισηγητή) και L. S. Rossi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Bobek
γραμματέας: Α. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο JL, εκπροσωπούμενος από την I. J. Tello Limaco, abogada,
–
η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον S. Jiménez García,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις I. Galindo Martín και A. Szmytkowska,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/7/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 1978, περί της προοδευτικής εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως μεταξύ ανδρών και γυναικών σε θέματα κοινωνικής ασφαλίσεως (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/003, σ. 160), καθώς και του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006, για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης (ΕΕ 2006, L 204, σ. 23).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ του JL και του Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) [Ταμείου εγγύησης των μισθών (Fogasa), Ισπανία], με αντικείμενο το ύψος της απαίτησης του JL έναντι του πρώην εργοδότη του από την εργασία μερικής απασχόλησης του πρώτου, της οποίας την πληρωμή οφείλει να διασφαλίσει το Fogasa κατόπιν αφερεγγυότητας του εργοδότη.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η οδηγία 79/7
3
Κατά το άρθρο της 3, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, η οδηγία 79/7 εφαρμόζεται στα νομικά συστήματα που εξασφαλίζουν προστασία έναντι των κινδύνων ασθενείας, αναπηρίας, γήρατος, εργατικού ατυχήματος, επαγγελματικής ασθενείας και ανεργίας.
4
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής προβλέπει τα εξής:
«Η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως συνεπάγεται την απουσία κάθε διακρίσεως που βασίζεται στο φύλο, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σε συσχετισμό ιδίως με την οικογενειακή κατάσταση και ιδιαίτερα όσον αφορά:
–
το πεδίο εφαρμογής των συστημάτων και τους όρους πρόσβασης στα συστήματα αυτά,
–
την υποχρέωση καταβολής εισφορών και τον υπολογισμό των εισφορών,
–
τον υπολογισμό των παροχών, συμπεριλαμβανομένων των προσαυξήσεων λόγω συζύγου και προστατευομένου προσώπου και τις προϋποθέσεις διαρκείας και διατηρήσεως του δικαιώματος επί των παροχών.»
Η συμφωνία‑πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης
5
Η ρήτρα 4, σημεία 1 και 2, της συμφωνίας‑πλαισίου για την εργασία μερικής απασχόλησης, που συνήφθη στις 6 Ιουνίου 1997 (στο εξής: συμφωνία‑πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης), η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα της οδηγίας 97/81/ΕΚ του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 1997, σχετικά με τη συμφωνία‑πλαίσιο για την εργασία μερικής απασχόλησης που συνήφθη από την UNICE, το CEEP και την CES (ΕΕ 1998, L 14, σ. 9), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 98/23/ΕΚ του Συμβουλίου, της 7ης Απριλίου 1998 (ΕΕ 1998, L 131, σ. 10, στο εξής: οδηγία 97/81), έχει ως εξής:
«1. Όσον αφορά τις συνθήκες απασχόλησης, οι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τρόπο λιγότερο ευνοϊκό απ’ ό,τι οι συγκρίσιμοι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση για το λόγο και μόνον ότι εργάζονται με μερική απασχόληση, εκτός και αν η διαφορετική τους μεταχείριση δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους.
2. Όπου κρίνεται αναγκαίο, εφαρμόζεται η αρχή pro rata temporis.»
Η οδηγία 2006/54
6
Το άρθρο 1, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2006/54 ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να εξασφαλισθεί η εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης.
Για το σκοπό αυτό, η παρούσα οδηγία περιέχει διατάξεις για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ως προς:
[…]
β) τους όρους εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής·
[…]».
7
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, της ως άνω οδηγίας:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
[…]
β)
“έμμεση διάκριση”: όταν μια εκ πρώτης όψεως ουδέτερη διάταξη, κριτήριο ή πρακτική θέτει σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση πρόσωπα ενός φύλου σε σύγκριση με πρόσωπα του άλλου φύλου, εκτός αν αυτή η διάταξη, το κριτήριο ή η πρακτική δικαιολογείται αντικειμενικώς από νόμιμο στόχο και τα μέσα για την επίτευξη του εν λόγω στόχου είναι πρόσφορα και αναγκαία·
[…]
ε)
“αμοιβή”: οι συνήθεις βασικοί ή κατώτατοι μισθοί ή αποδοχές και όλα τα άλλα οφέλη, που λαμβάνει ο εργαζόμενος άμεσα ή έμμεσα, σε χρήματα ή σε είδος, από τον εργοδότη βάσει της σχέσης εργασίας·
[…]».
8
Το άρθρο 4, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας έχει ως εξής:
«Για όμοια εργασία ή για εργασία στην οποία αποδίδεται η αυτή αξία, καταργούνται οι άμεσες και έμμεσες διακρίσεις λόγω φύλου όσον αφορά όλα τα στοιχεία και τους όρους αμοιβής.»
Η οδηγία 2008/94/ΕΚ
9
Οι αιτιολογικές σκέψεις 3 και 7 της οδηγίας 2008/94/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2008, περί προστασίας των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη (ΕΕ 2008, L 283, σ. 36), διαλαμβάνουν τα εξής:
«3)
Είναι αναγκαία η θέσπιση διατάξεων για την προστασία των μισθωτών σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη, ιδίως για τη διασφάλιση της πληρωμής των ανεξόφλητων απαιτήσεών τους και για την εξασφάλιση της κατ’ ελάχιστον προστασίας, λαμβανομένης υπόψη της αναγκαιότητας ισόρροπης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης στην Κοινότητα. Προς τούτο, τα κράτη μέλη πρέπει να συστήσουν οργανισμό που θα εγγυάται στους οικείους μισθωτούς την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεών τους.
[…]
7)
Τα κράτη μέλη μπορούν να θέτουν περιορισμούς στην ευθύνη των οργανισμών εγγύησης, περιορισμούς οι οποίοι πρέπει να είναι συμβατοί με τον κοινωνικό στόχο της οδηγίας και μπορούν να λαμβάνουν υπόψη τα διαφορετικά επίπεδα των απαιτήσεων.»
10
Το άρθρο 1, παράγραφος 1, της ως άνω οδηγίας έχει ως εξής:
«Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στις απαιτήσεις μισθωτών από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας κατά εργοδοτών σε κατάσταση αφερεγγυότητος, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1.»
11
Το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας προβλέπει τα εξής:
«Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα, έτσι ώστε οι οργανισμοί εγγύησης να εξασφαλίζουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 4, την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων των μισθωτών που απορρέουν από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας περιλαμβανομένης όποτε αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία της καταβολής αποζημιώσεων σε περίπτωση λύσεως της σχέσεως εργασίας.
Οι απαιτήσεις τις οποίες αναλαμβάνει ο οργανισμός εγγύησης είναι όσες αφορούν ανεξόφλητες αμοιβές εργασίας που αντιστοιχούν σε περίοδο που προηγείται ή/και, ενδεχομένως, έπεται μιας ημερομηνίας, την οποία προσδιορίζουν τα κράτη μέλη.»
12
Το άρθρο 4 της ίδιας οδηγίας ορίζει τα εξής:
«1.   Τα κράτη μέλη έχουν την ευχέρεια να περιορίζουν την υποχρέωση πληρωμής των οργανισμών εγγύησης που προβλέπεται στο άρθρο 3.
2.   Όταν τα κράτη μέλη κάνουν χρήση της ευχέρειας που αναφέρεται στη παράγραφο 1, καθορίζουν τη διάρκεια της περιόδου που θεμελιώνει την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων από τον οργανισμό εγγύησης. Η διάρκεια αυτή δεν μπορεί, ωστόσο, να είναι μικρότερη από την περίοδο που καλύπτει την αμοιβή των τελευταίων τριών μηνών της εργασιακής σχέσης που τοποθετείται πριν ή/και μετά την ημερομηνία που αναφέρεται στο άρθρο 3 δεύτερο εδάφιο.
Τα κράτη μέλη μπορούν να εντάξουν αυτή την ελάχιστη περίοδο τριών μηνών σε μια περίοδο αναφοράς, η διάρκεια της οποίας δεν μπορεί να είναι κατώτερη των έξι μηνών.
Τα κράτη μέλη που προβλέπουν περίοδο αναφοράς τουλάχιστον δεκαοκτώ μηνών, μπορούν να περιορίσουν την περίοδο που θεμελιώνει την πληρωμή των ανεξόφλητων απαιτήσεων από τον οργανισμό εγγύησης σε οκτώ εβδομάδες. Στην περίπτωση αυτή, για τον υπολογισμό της ελάχιστης περιόδου επιλέγονται οι χρονικές περίοδοι που είναι ευνοϊκότερες για το μισθωτό.
3.   Τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν ανώτατα όρια για τις πληρωμές που πραγματοποιούνται από τον οργανισμό εγγύησης. Τα ανώτατα αυτά όρια δεν μπορούν να είναι χαμηλότερα από ένα όριο κοινωνικώς συμβατό με τον κοινωνικό στόχο της παρούσας οδηγίας.
Όταν τα κράτη μέλη κάνουν χρήση αυτής της ευχέρειας, γνωστοποιούν στην Επιτροπή τις μεθόδους με τις οποίες καθορίζουν το εν λόγω ανώτατο όριο.»
Το ισπανικό δίκαιο
13
Με το real decreto legislativo 2/2015 (βασιλικό νομοθετικό διάταγμα 2/2015) της 23ης Οκτωβρίου 2015 (BOE αριθ. 255, της 24ης Οκτωβρίου 2015, σ. 100224), εγκρίθηκε το αναδιατυπωμένο κείμενο του Ley del Estatuto de los Trabajadores (νόμου για τον εργατικό κώδικα, στο εξής: εργατικός κώδικας). Το άρθρο 33, παράγραφοι 1, 2 και 5, του εργατικού κώδικα έχει ως εξής:
«1.   To [Fogasa], αυτοτελής οργανισμός υπαγόμενος στο Υπουργείο Απασχολήσεως και Κοινωνικής Ασφαλίσεως, με νομική προσωπικότητα και δικαιοπρακτική ικανότητα για την επίτευξη των σκοπών του, καταβάλλει στους εργαζομένους τους μισθούς που τους οφείλονται σε περίπτωση αφερεγγυότητας ή πτωχεύσεως του εργοδότη τους.
Για τους σκοπούς του προηγούμενου εδαφίου, μισθός θεωρείται το ποσό το οποίο αναγνωρίζεται ως τέτοιο με πρακτικό διαμεσολάβησης ή με δικαστική απόφαση, σε όλες τις περιπτώσεις που διαλαμβάνονται στο άρθρο 26, παράγραφος 1, καθώς και οι μισθοί υπερημερίας που οφείλονται κατά τη διάρκεια ένδικης διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας αμφισβητείται το κύρος της απολύσεως στις προβλεπόμενες από τον νόμο περιπτώσεις, χωρίς το [Fogasa] να μπορεί να καταβάλει, για οποιονδήποτε λόγο, είτε συνολικώς είτε χωριστά, ποσό υπερβαίνον το ποσό που προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του διπλάσιου του κατώτατου διεπαγγελματικού ημερομισθίου, συμπεριλαμβανομένου του αναλογούντος ποσού επιδομάτων, επί τον αριθμό των ημερών για τις οποίες δεν έχει καταβληθεί μισθός, κατ’ ανώτατο όριο εκατόν είκοσι ημέρες.
2.   Στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου, το [Fogasa] καταβάλλει τις αποζημιώσεις που αναγνωρίζονται με δικαστική απόφαση, διάταξη, πρακτικό δικαστικής μεσολάβησης ή διοικητική πράξη υπέρ των εργαζομένων λόγω απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως εργασίας κατά τα άρθρα 50, 51 και 52 του παρόντος νόμου ή λύσεως της συμβάσεως εργασίας κατά το άρθρο 64 του νόμου 22/2003 της 9ης Ιουλίου 2003, περί πτωχεύσεως, καθώς και τις αποζημιώσεις λόγω λύσεως συμβάσεων προσωρινής απασχόλησης ή συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου στις προβλεπόμενες από τον νόμο περιπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση, οι αποζημιώσεις καταβάλλονται μέχρι του ανωτάτου ορίου των αποδοχών ενός έτους, ενώ το ημερομίσθιο που λαμβάνεται ως βάση για τον υπολογισμό δεν μπορεί να υπερβαίνει το διπλάσιο του κατώτατου διεπαγγελματικού μισθού, συμπεριλαμβανομένου του αναλογούντος ποσού επιδομάτων.
Το ύψος της αποζημιώσεως, αποκλειστικώς για τους σκοπούς της εκ μέρους του [Fogasa] καταβολής της σε περιπτώσεις απολύσεως ή λύσεως της συμβάσεως εργασίας κατά το άρθρο 50 του παρόντος νόμου, υπολογίζεται λαμβάνοντας ως βάση 30 ημέρες ανά έτος υπηρεσίας και δεν μπορεί να υπερβαίνει το όριο που καθορίζεται στο προηγούμενο εδάφιο.
[…]
5.   Το [Fogasa] χρηματοδοτείται από τις εισφορές που καταβάλλει το σύνολο των εργοδοτών […] τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα.
Η κυβέρνηση καθορίζει τον συντελεστή εισφοράς επί των μισθών που αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό της εισφοράς που προορίζεται να καλύψει τους κινδύνους σε σχέση με τα εργατικά ατυχήματα, τις επαγγελματικές ασθένειες και την ανεργία στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
14
Ο JL εργάστηκε από τις 27 Σεπτεμβρίου 2017 στην Construcción y Obra Pública Toletum SL (στο εξής: επιχείρηση) ως σερβιτόρος, βάσει σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου και υπό καθεστώς μερικής απασχόλησης σε ποσοστό 50 % του πλήρους ωραρίου, ήτοι 20 ώρες εβδομαδιαίως. Έτυχε της αμοιβής που καθοριζόταν βάσει της εφαρμοστέας συλλογικής συμβάσεως εργασίας.
15
Στις 26 Δεκεμβρίου 2017, η επιχείρηση έκλεισε την εκμετάλλευση στην οποία εργαζόταν ο JL. Εγκατέλειψε επίσης τις εγκαταστάσεις της και τον γνωστό τόπο της έδρας της.
16
Ο JL άσκησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, Juzgado de lo Social no 41 de Madrid (41ου δικαστηρίου εργατικών διαφορών Μαδρίτης, Ισπανία), αγωγή με την οποία αμφισβητούσε το κύρος της απόλυσής του. Με απόφαση της 11ης Ιουνίου 2018, το δικαστήριο αυτό δέχθηκε την αγωγή, αναγνωρίζοντας ότι η απόλυση του JL ήταν καταχρηστική και ότι η σύμβαση εργασίας είχε λυθεί. Με την απόφαση επιδικάστηκαν επίσης στον JL αποζημίωση ύψους 433,13 ευρώ καθώς και μισθοί από την ημερομηνία της απόλυσης έως την ημερομηνία της απόφασης, ύψους 6170,75 ευρώ.
17
Δεδομένου ότι η επιχείρηση κηρύχθηκε αφερέγγυα στις 20 Δεκεμβρίου 2018, το Fogasa ευθυνόταν αλληλεγγύως με την επιχείρηση για την καταβολή της οφειλόμενης αποζημίωσης και των οφειλόμενων μισθών, εντός των ορίων που προβλέπονται στο άρθρο 33 του εργατικού κώδικα.
18
Ο JL άσκησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αγωγή κατά του Fogasa με αίτημα την καταβολή χρηματικής οφειλής, αμφισβητώντας το ποσό που το Fogasa είχε αποφασίσει να του καταβάλει.
19
Κατά το αιτούν δικαστήριο, τα ισπανικά δικαστήρια ερμηνεύουν το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εργατικού κώδικα υπό την έννοια ότι, όσον αφορά την καταβολή σε εργαζόμενο μερικής απασχόλησης των μισθών και των αποζημιώσεων που βαρύνουν το Fogasa σε περίπτωση αφερεγγυότητας επιχείρησης, το προβλεπόμενο στη διάταξη αυτή νόμιμο ανώτατο όριο, το οποίο αντιστοιχεί στο διπλάσιο του κατώτατου διεπαγγελματικού ημερομισθίου (στο εξής: ΚΔΗ), πρέπει να μειώνεται αναλογικώς προς τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησε ο εργαζόμενος αυτός σε σχέση με τον κανονικό χρόνο εργασίας εργαζομένου πλήρους απασχόλησης ο οποίος ασκεί την ίδια δραστηριότητα.
20
Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, για τον εργαζόμενο μερικής απασχόλησης, η ως άνω ερμηνεία της επίμαχης διατάξεως συνεπάγεται διπλή μείωση. Αφενός, η βάση υπολογισμού των μισθών του εργαζόμενου αυτού είναι ήδη μειωμένη λόγω της μερικής απασχόλησής του. Αφετέρου, η εφαρμογή του μηχανισμού που αφορά την ευθύνη του Fogasa επιφέρει νέα μείωση στο πλαίσιο του υπολογισμού του βαρύνοντος το Fogasa ποσού.
21
Κατά το αιτούν δικαστήριο, η διπλή αυτή μείωση συνιστά ιδιαίτερο μειονέκτημα για τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης. Στο μέτρο που, στην Ισπανία, όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία που μνημονεύονται στην απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Villar Láiz (C‑161/18, EU:C:2019:382), σημαντικά μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών από ό,τι ανδρών απασχολούνται με καθεστώς μερικής απασχόλησης, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται μήπως η εφαρμογή του άρθρου 33 του εργατικού κώδικα συνεπάγεται έμμεση δυσμενή διάκριση λόγω φύλου η οποία αντιβαίνει στις οδηγίες 79/7 και 2006/54.
22
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Juzgado de lo Social no 41 de Madrid (41ο δικαστήριο εργατικών διαφορών Μαδρίτης) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα:
«Πρέπει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/7 και το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας [2006/54] να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι αντιτίθενται σε ρύθμιση κράτους μέλους όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, κατά την οποία, όσον αφορά το ποσό για το οποίο ευθύνεται το Fogasa έναντι του εργαζομένου με καθεστώς μερικής απασχόλησης, η βάση των καταβλητέων σε αυτόν μισθών, η οποία είναι μειωμένη λόγω μερικής απασχόλησης, μειώνεται εκ νέου κατά τον υπολογισμό του ορίου ευθύνης του Fogasa δυνάμει του άρθρου 33 του εργατικού κώδικα, καθώς λαμβάνεται εκ νέου υπόψη η παράμετρος της μερικής απασχόλησης, σε σχέση με την αντίστοιχη περίπτωση εργαζομένου με καθεστώς πλήρους απασχόλησης, στο μέτρο που η ρύθμιση αυτή θίγει ιδίως τις γυναίκες εργαζόμενες σε σχέση με τους άνδρες εργαζόμενους;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
Επί του παραδεκτού
23
Κατά την Ισπανική Κυβέρνηση, το προδικαστικό ερώτημα έχει υποθετικό χαρακτήρα και είναι, επομένως, απαράδεκτο. Αφενός, το αιτούν δικαστήριο δεν απέδειξε την επιρροή που θα ασκούσε στην επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης ενδεχόμενη έμμεση δυσμενής διάκριση εις βάρος των γυναικών εργαζομένων, την οποία θα ενείχε τυχόν η επίμαχη εθνική κανονιστική ρύθμιση, δεδομένου ότι ο ενάγων της κύριας δίκης είναι άνδρας εργαζόμενος. Αφετέρου, τα στατιστικά στοιχεία που μνημονεύονται στην απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Villar Láiz (C‑161/18, EU:C:2019:382), στα οποία παρέπεμψε το αιτούν δικαστήριο, δεν είναι λυσιτελή για τους σκοπούς της υπό κρίση υπόθεσης, η οποία διαφέρει από πολλές απόψεις από την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη.
24
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, για τα σχετικά με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ερωτήματα που έχει υποβάλει το εθνικό δικαστήριο εντός του νομικού και πραγματικού πλαισίου το οποίο έχει προσδιορίσει με δική του ευθύνη και την ακρίβεια του οποίου δεν οφείλει να ελέγξει το Δικαστήριο, ισχύει το τεκμήριο ότι είναι λυσιτελή. Το Δικαστήριο μπορεί να μην αποφανθεί επί αιτήσεως εθνικού δικαστηρίου μόνον όταν είναι πρόδηλο ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ή η εξέταση του κύρους του ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή με το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης ή ακόμη όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία τα οποία είναι απαραίτητα προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβάλλονται, καθώς και προκειμένου να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους το εθνικό δικαστήριο φρονεί ότι υπάρχει ανάγκη να απαντηθούν τα ερωτήματα αυτά ώστε να αποφανθεί επί της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του (απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 2021, Consob, C‑481/19, EU:C:2021:84, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25
Εν προκειμένω, αφενός, από το σκεπτικό της απόφασης περί παραπομπής προκύπτει σαφώς ότι ο JL θεωρεί ότι περιάγεται σε μειονεκτική θέση, ως εργαζόμενος μερικής απασχόλησης, από το άρθρο 33 του εργατικού κώδικα, όπως ερμηνεύεται από τα εθνικά δικαστήρια. Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι η έκβαση της διαφοράς της κύριας δίκης θα επηρεαστεί από ενδεχόμενη απόφαση των εθνικών δικαστηρίων να μην εφαρμόσουν τη διάταξη αυτή στην περίπτωση που ενέχει έμμεση δυσμενή διάκριση λόγω φύλου, πράγμα που αποτελεί το αντικείμενο του προδικαστικού ερωτήματος.
26
Αφετέρου, το ερώτημα ως προς το ποια στατιστικά στοιχεία έχουν σημασία για την εξέταση του υποστατού μιας τέτοιας έμμεσης δυσμενούς διάκρισης δεν ασκεί επιρροή στο παραδεκτό του προδικαστικού ερωτήματος, αλλά αφορά την ουσία της υπόθεσης της κύριας δίκης.
27
Συνεπώς, το προδικαστικό ερώτημα είναι παραδεκτό.
Επί της ουσίας
28
Δυνάμει του άρθρου 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η απάντηση σε ερώτημα που υποβάλλεται με αίτηση προδικαστικής αποφάσεως μπορεί να συναχθεί σαφώς από τη νομολογία ή όταν δεν υπάρχει καμία εύλογη αμφιβολία ως προς την απάντηση που προσήκει στο υποβληθέν ερώτημα, το Δικαστήριο, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη.
29
Η διάταξη αυτή κρίνεται εφαρμοστέα στην υπό κρίση υπόθεση.
30
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως κρίνει ότι, μολονότι τυπικά το αιτούν δικαστήριο περιόρισε τα ερωτήματά του στην ερμηνεία ορισμένων πτυχών του δικαίου της Ένωσης, το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να του παράσχει όλα τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα για την εκδίκαση της υποθέσεως της οποίας έχει επιληφθεί, ανεξαρτήτως του αν το αιτούν δικαστήριο έχει κάνει σχετική μνεία κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων του (απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Santen, C‑673/18, EU:C:2020:531, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31
Εν προκειμένω, καίτοι το προδικαστικό ερώτημα μνημονεύει το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας 79/7, διαπιστώνεται ότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης παροχή, η οποία συνίσταται στην πληρωμή στον οικείο εργαζόμενο, εκ μέρους του Fogasa, απαιτήσεων από μισθούς ανεξόφλητους εκ μέρους του εργοδότη λόγω της αφερεγγυότητάς του, δεν σχετίζεται με τα εκ του νόμου συστήματα προστασίας έναντι των κινδύνων που απαριθμούνται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής, ήτοι ασθένεια, αναπηρία, γήρας, εργατικό ατύχημα, επαγγελματική ασθένεια και ανεργία. Επομένως, η οδηγία 79/7 δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη.
32
Αντιθέτως, η οδηγία 2006/54, η οποία επίσης μνημονεύεται στο προδικαστικό ερώτημα, εφαρμόζεται σε τέτοια περίπτωση. Συγκεκριμένα, οι μισθοί των οποίων την πληρωμή διασφαλίζει το Fogasa εμπίπτουν στην έννοια της «αμοιβής» κατά το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, της οδηγίας αυτής. Ομοίως, η αποζημίωση λόγω απόλυσης που χορηγείται στον JL, η καταβολή της οποίας επίσης βαρύνει το Fogasa, πρέπει να θεωρηθεί ότι εμπίπτει στην έννοια αυτή, στο μέτρο που από το άρθρο 33, παράγραφος 2, του εργατικού κώδικα προκύπτει ότι το ποσό της αποζημίωσης αυτής καθορίζεται με βάση την εργασία που παρεχόταν για τον πρώην εργοδότη (πρβλ. απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Praxair MRC, C‑486/18, EU:C:2019:379, σκέψη 71 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
33
Πάντως, μολονότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2006/54, το οποίο μνημονεύεται στο προδικαστικό ερώτημα, ορίζει μεταξύ άλλων, για τους σκοπούς της οδηγίας αυτής, τις έννοιες της «έμμεσης διάκρισης» και της «αμοιβής», το άρθρο 4 της οδηγίας αυτής είναι εκείνο το οποίο προβλέπει, για όμοια εργασία ή για εργασία στην οποία αποδίδεται η αυτή αξία, την κατάργηση των άμεσων και έμμεσων διακρίσεων λόγω φύλου όσον αφορά όλα τα στοιχεία και τους όρους αμοιβής.
34
Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι με το προδικαστικό ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 2, παράγραφος 1, και το άρθρο 4 της οδηγίας 2006/54 έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία, όσον αφορά την πληρωμή, εκ μέρους του αρμόδιου εθνικού οργανισμού, των μισθών και των αποζημιώσεων που δεν καταβλήθηκαν στους εργαζομένους λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους, προβλέπει ανώτατο όριο πληρωμής για τους εργαζομένους πλήρους απασχόλησης, το οποίο μειώνεται για τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης αναλογικώς προς τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι αυτοί σε σχέση με τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης, σε περίπτωση που η μείωση αυτή θίγει ιδιαιτέρως τις γυναίκες εργαζόμενες.
35
Επισημαίνεται ότι η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης εθνική κανονιστική ρύθμιση εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2008/94. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο της 1, η οδηγία αυτή εφαρμόζεται στις απαιτήσεις μισθωτών από συμβάσεις εργασίας ή από σχέσεις εργασίας κατά εργοδοτών σε κατάσταση αφερεγγυότητας. Επιπλέον, από την ερμηνεία της αιτιολογικής σκέψης 3 σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας προκύπτει ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να δημιουργήσουν οργανισμό εγγύησης ο οποίος διασφαλίζει την πληρωμή τέτοιων ανεξόφλητων απαιτήσεων, περιλαμβανομένης, όποτε αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία, της καταβολής αποζημιώσεων σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας. Συναφώς, το Βασίλειο της Ισπανίας έχει δημιουργήσει το Fogasa ως οργανισμό εγγύησης, σύμφωνα με την οδηγία αυτή.
36
Κατά την αιτιολογική σκέψη 7 και το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2008/94, τα κράτη μέλη μπορούν να καθορίζουν ανώτατα όρια για τις πληρωμές που πραγματοποιούνται από τον οργανισμό εγγύησης, εφόσον αυτά δεν είναι χαμηλότερα από ένα όριο κοινωνικώς συμβατό με τον κοινωνικό στόχο της οδηγίας αυτής. Επομένως, εφόσον πληρούται η προϋπόθεση αυτή, πράγμα που απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει, ο καθορισμός ανώτατων ορίων για την πληρωμή των απαιτήσεων των εργαζομένων, όπως τα προβλεπόμενα στο άρθρο 33 του εργατικού κώδικα, συνάδει προς την οδηγία αυτή.
37
Πάντως, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 32 και 33 της παρούσας διατάξεως, πρέπει να εξεταστεί αν, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η εφαρμογή τέτοιων ανώτατων ορίων, ειδικώς όσον αφορά τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, συνάδει προς την οδηγία 2006/54 (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2021, INSS, C‑843/19, EU:C:2021:55, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Συναφώς, επισημαίνεται ότι η εκτίμηση του αιτούντος δικαστηρίου περί ύπαρξης έμμεσης δυσμενούς διάκρισης λόγω φύλου στηρίζεται στη διττή παραδοχή ότι το άρθρο 33 του εργατικού κώδικα, όπως ερμηνεύεται από τα εθνικά δικαστήρια, περιάγει σε μειονεκτική θέση την ομάδα των εργαζομένων μερικής απασχόλησης, η οποία απαρτίζεται κυρίως από γυναίκες.
39
Όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, εργαζόμενος μερικής απασχόλησης όπως ο JL υφίσταται μείωση του ανώτατου ορίου που καθορίζεται όσον αφορά την πληρωμή των μη καταβληθέντων μισθών, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εργατικού κώδικα. Ενώ το ανώτατο αυτό όριο ανέρχεται, για τους εργαζομένους πλήρους απασχόλησης, στο διπλάσιο του ημερήσιου ΚΔΗ, μειώνεται, για τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, αναλογικώς προς τον χρόνο εργασίας τους σε σχέση με τον χρόνο εργασίας των εργαζομένων πλήρους απασχόλησης που ασκούν την ίδια δραστηριότητα.
40
Επισημαίνεται όμως ότι, ανεξάρτητα από τα σχετικά στοιχεία που παρατίθενται στο σκεπτικό της απόφασης περί παραπομπής, δεν προκύπτει ότι ο εργαζόμενος μερικής απασχόλησης υφίσταται, δυνάμει της εν λόγω κανονιστικής ρύθμισης, «διπλή» μείωση, συνιστάμενη, επιπλέον της μείωσης του μισθού λόγω μερικής απασχόλησης, σε «επιπλέον» μείωση του ανώτατου ορίου που καθορίζεται για την εκ μέρους του Fogasa πληρωμή. Συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εργατικού κώδικα, η δεύτερη αυτή μείωση πραγματοποιείται όχι επί του μειωμένου μισθού του εργαζομένου μερικής απασχόλησης αλλά επί του ποσού του ημερήσιου ΚΔΗ, πολλαπλασιαζόμενου επί δύο. Επομένως, δεν συνεπάγεται επιπρόσθετη μείωση, αλλά καθορίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως και ο μισθός του εργαζομένου μερικής απασχόλησης, ήτοι λαμβανομένου υπόψη του χρόνου εργασίας του εν λόγω εργαζομένου.
41
Προκειμένου να κριθεί αν η μείωση αυτή του ανώτατου ορίου που καθορίζεται για την πληρωμή προς τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης πρέπει να θεωρηθεί ότι περιάγει τους εργαζομένους αυτούς σε μειονεκτική θέση σε σχέση με τους εργαζομένους πλήρους απασχόλησης και, επομένως, λαμβανομένων υπόψη των παρατηρήσεων που εκτίθενται στην απόφαση περί παραπομπής και μνημονεύονται στη σκέψη 38 της παρούσας διατάξεως, ότι αντιβαίνει ενδεχομένως στην οδηγία 2006/54, υπενθυμίζεται ότι η ρήτρα 4, σημείο 1, της συμφωνίας‑πλαισίου για την εργασία μερικής απασχόλησης προβλέπει ότι, όσον αφορά τις συνθήκες απασχόλησης, οι εργαζόμενοι με μερική απασχόληση δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τρόπο λιγότερο ευνοϊκό απ’ ό,τι οι συγκρίσιμοι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση για τον λόγο και μόνον ότι εργάζονται με μερική απασχόληση, εκτός και αν η διαφορετική μεταχείρισή τους δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους.
42
Εντούτοις, η απαίτηση αυτή ισοτιμίας μεταξύ εργαζομένων πλήρους απασχόλησης και εργαζομένων μερικής απασχόλησης όσον αφορά τις συνθήκες απασχόλησης θεσπίζεται με την επιφύλαξη της εφαρμογής, όπου κρίνεται αναγκαίο, της αρχής pro rata temporis, βάσει του σημείου 2 της εν λόγω ρήτρας 4 (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουνίου 2010, Bruno κ.λπ., C‑395/08 και C‑396/08, EU:C:2010:329, σκέψη 64).
43
Συγκεκριμένα, η συνεκτίμηση του πραγματικού χρόνου εργασίας του εργαζομένου μερικής απασχόλησης, σε σύγκριση προς τον χρόνο εργασίας του εργαζομένου πλήρους απασχόλησης, συνιστά αντικειμενικό κριτήριο, κατά την έννοια της ρήτρας 4, σημείο 1, της συμφωνίας‑πλαισίου για την εργασία μερικής απασχόλησης, το οποίο δικαιολογεί αναλογική μείωση των δικαιωμάτων και των συνθηκών απασχόλησης εργαζομένου μερικής απασχόλησης (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουνίου 2010, Bruno κ.λπ., C‑395/08 και C‑396/08, EU:C:2010:329, σκέψη 65, και της 5ης Νοεμβρίου 2014, Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑476/12, EU:C:2014:2332, σκέψη 20).
44
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει εφαρμόσει την αρχή pro rata temporis σε παροχές συνδεόμενες με σχέση εργασίας μερικής απασχόλησης. Συγκεκριμένα, έχει κρίνει ότι δεν αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης ο υπολογισμός, βάσει της αρχής αυτής, σύνταξης γήρατος (πρβλ. απόφαση της 23ης Οκτωβρίου 2003, Schönheit και Becker, C‑4/02 και C‑5/02, EU:C:2003:583, σκέψεις 90 και 91), ετήσιας άδειας μετ’ αποδοχών (πρβλ. απόφαση της 22ας Απριλίου 2010, Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols, C‑486/08, EU:C:2010:215, σκέψη 33), καθώς και επιδόματος συντηρούμενου τέκνου που καταβάλλεται από τον εργοδότη (πρβλ. απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2014, Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑476/12, EU:C:2014:2332, σκέψη 25).
45
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η αναπροσαρμογή, ως προς τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης, του ανώτατου ορίου της πληρωμής που διασφαλίζει το Fogasa, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εργατικού κώδικα και η οποία αντιστοιχεί στο ποσοστό του χρόνου εργασίας που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης σε σχέση με τον χρόνο εργασίας που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης που ασκούν την ίδια δραστηριότητα, συνιστά εφαρμογή της αρχής pro rata temporis σε περίπτωση στην οποία τούτο κρίνεται αναγκαίο, κατά την έννοια της ρήτρας 4, σημείο 2, της συμφωνίας‑πλαισίου για την εργασία μερικής απασχόλησης.
46
Συγκεκριμένα, όπως επισήμαναν στις γραπτές παρατηρήσεις τους η Ισπανική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η εν λόγω αναπροσαρμογή είναι ικανή να διασφαλίσει το ίδιο ανώτατο ποσό όσον αφορά την πληρωμή, εκ μέρους του Fogasa, των ανεξόφλητων απαιτήσεων των εργαζομένων για κάθε δεδουλευμένη ώρα και να λειτουργήσει, ως εκ τούτου, υπέρ της αρχής της ίσης μεταχείρισης (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 17ης Νοεμβρίου 2015, Plaza Bravo, C‑137/15, EU:C:2015:771, σκέψη 28).
47
Το συμπέρασμα αυτό επιρρωννύεται από το γεγονός ότι, βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 5, του εργατικού κώδικα, το Fogasa χρηματοδοτείται από εισφορές των εργοδοτών, των οποίων ο συντελεστής εφαρμόζεται στους μισθούς που αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό της εισφοράς η οποία προορίζεται να χρηματοδοτήσει τους καλυπτόμενους από το εθνικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης κινδύνους.
48
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης κανονιστική ρύθμιση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι περιάγει σε μειονεκτική θέση συγκεκριμένη κατηγορία εργαζομένων, εν προκειμένω τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης και ακόμη λιγότερο τις γυναίκες εργαζόμενες. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «μέτρο το οποίο ενέχει έμμεση δυσμενή διάκριση» κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, και του άρθρου 4 της οδηγίας 2006/54.
49
Επομένως, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, και το άρθρο 4 της οδηγίας 2006/54 έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία, όσον αφορά την πληρωμή, εκ μέρους του αρμόδιου εθνικού οργανισμού, των μισθών και των αποζημιώσεων που δεν καταβλήθηκαν στους εργαζομένους λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους, προβλέπει ανώτατο όριο πληρωμής για τους εργαζομένους πλήρους απασχόλησης, το οποίο μειώνεται για τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης αναλογικώς προς τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι αυτοί σε σχέση με τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης.
Επί των δικαστικών εξόδων
50
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, και το άρθρο 4 της οδηγίας 2006/54/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2006, για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα εργασίας και απασχόλησης, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση η οποία, όσον αφορά την πληρωμή, εκ μέρους του αρμόδιου εθνικού οργανισμού, των μισθών και των αποζημιώσεων που δεν καταβλήθηκαν στους εργαζομένους λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους, προβλέπει ανώτατο όριο πληρωμής για τους εργαζομένους πλήρους απασχόλησης, το οποίο μειώνεται για τους εργαζομένους μερικής απασχόλησης αναλογικώς προς τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι αυτοί σε σχέση με τον χρόνο εργασίας που πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.