Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
R. NORKUS
van 7 mei 2026
(1)
Zaak C‑276/25
RÖSLE GROUP GmbH
tegen
EVROmat a.s.
[verzoek van de Nejvyšší soud (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Tsjechië) om een prejudiciële beslissing]
„ Prejudiciële verwijzing – Intellectuele eigendom – Richtlijn 2004/48/EG – Handhaving van intellectuele-eigendomsrechten – Vordering inzake inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht – Recht op informatie – Omvang – Niet alleen recht op informatie maar ook op de relevante stukken die de juistheid en volledigheid van die informatie staven ”
1.        Het Unierecht beoogt intellectuele-eigendomsrechten, die een belangrijke motor vormen voor het welslagen van de interne markt, te beschermen. Een specifieke procedurele maatregel voor de bescherming van deze rechten bestaat in het recht van de houder van een intellectuele-eigendomsrecht om inlichtingen te verkrijgen over de herkomst en de distributiekanalen van de goederen of diensten die inbreuk maken op dat recht. Kunnen met deze maatregel alleen inlichtingen, in de zin van de gegevens zelf, worden verkregen of ook de documenten waarmee de juistheid en de volledigheid van die inlichtingen kunnen worden aangetoond? Dat is de vraag waarover het Hof zich in de onderhavige zaak dient uit te spreken.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
2.        Voor de onderhavige zaak zijn de overwegingen 1, 3, 10, 13, 14, 17, 20 en 21 en de artikelen 1, 3 en 6 tot en met 8 van richtlijn 2004/48/EG(2) relevant.
Tsjechisch recht
3.        Artikel 8 van richtlijn 2004/48 is in Tsjechisch recht omgezet bij artikel 3 van zákon č. 221/2006 Sb., o vymáhání práv z průmyslového vlastnictví (wet nr. 221/2006 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten; hierna: „wet nr. 221/2006”). Artikel 3
van die wet bepaalt:
„(1)      De rechthebbende kan een derde
a)      die in het bezit is geweest van inbreukmakende goederen om er direct of indirect economisch of commercieel voordeel uit te halen, of
b)      die gebruik heeft gemaakt van inbreukmakende diensten om er direct of indirect economisch of commercieel voordeel uit te halen, of
c)      die met de bedoeling om een direct of indirect economisch of commercieel voordeel te behalen diensten blijkt te hebben verleend die zijn gebruikt bij inbreukmakende handelingen, of
d)      die door een onder a), b) of c) bedoelde persoon is aangewezen als zijnde betrokken bij de productie, de verwerking, de opslag of de distributie van die goederen of bij het verlenen van die diensten,
verzoeken om inlichtingen over de herkomst en de distributiekanalen van de inbreukmakende goederen of diensten te verstrekken.
(2)      Wanneer de in lid 1 bedoelde informatie niet vrijwillig binnen een redelijke termijn wordt verstrekt, kan de rechthebbende deze bij de rechter opvragen in het kader van een procedure wegens inbreuk op een recht. De rechter wijst de ingestelde rechtsvordering af indien deze niet in verhouding staat tot de inbreuk of de dreigende inbreuk op het recht.
(3)      De inlichtingen omvatten:
a)      de volledige naam of bedrijfsnaam en de plaats van vestiging van de fabrikant, de verwerker, de pakhuismeester, de distributeur, de leverancier en alle eerdere bezitters van de inbreukmakende goederen of diensten,
b)      gegevens over de geproduceerde, verwerkte, geleverde, opgeslagen, ontvangen of bestelde hoeveelheden en over de voor de goederen of diensten ontvangen prijs.
(4)      De bepalingen van de leden 1 en 2 gelden onverminderd bijzondere wettelijke bepalingen betreffende met name:
a)      het recht om ruimer te worden geïnformeerd,
b)      het gebruik van de verstrekte inlichtingen in burgerlijke of strafzaken,
c)      de aansprakelijkheid wegens misbruik van het recht op informatie,
d)      de geheimhoudingsplicht,
e)      het recht om te weigeren om informatie te verstrekken die de in lid 1 bedoelde persoon zou dwingen deelname door hemzelf of zijn naaste verwanten aan een inbreuk toe te geven,
f)      de bescherming van de vertrouwelijkheid van informatiebronnen of de verwerking van persoonsgegevens.”
Feiten van het hoofdgeding, prejudiciële vraag en procedure bij het Hof
4.        Het hoofdgeding heeft betrekking op een geschil tussen enerzijds RÖSLE GROUP, een vennootschap naar Duits recht die houder is van de gemeenschapsmodellen nr. 004702645‑0001 en nr. 004702645‑0002 (beide met 9 februari 2018 als prioriteitsdatum) en die deze heeft gebruikt om haar producten te vervaardigen, en anderzijds EVROmat, een vennootschap naar Tsjechisch recht, die volgens RÖSLE GROUP een product (een klep van een regenwaterafvoersysteem) op de markt heeft gebracht dat naar vorm identiek is aan haar eigen modellen.
5.        RÖSLE GROUP heeft de rechter onder meer verzocht EVROmat te gelasten om het betreffende product niet langer te vervaardigen, aan te bieden en te verkopen alsook om RÖSLE GROUP relevante inlichtingen over het product te verstrekken, met inbegrip van de relevante stukken die deze inlichtingen staven.
6.        De Městský soud v Praze (rechter in eerste aanleg Praag, Tsjechië) heeft de vordering van RÖSLE GROUP in haar geheel afgewezen. In hoger beroep heeft de Vrchní soud v Praze (rechter in tweede aanleg Praag, Tsjechië) het vonnis van de rechter in eerste aanleg evenwel gewijzigd en EVROmat gelast, ten eerste, om het product niet langer te vervaardigen, aan te bieden en te verkopen en, ten tweede, om RÖSLE GROUP de volgende inlichtingen over het product te verstrekken: a) de volledige naam of bedrijfsnaam en de plaats van vestiging van de fabrikant, de verwerker, de distributeur, de leverancier en alle eerdere bezitters van de goederen, en b) inlichtingen over de geproduceerde, verwerkte, geleverde, opgeslagen, ontvangen of bestelde hoeveelheden en over de voor die goederen betaalde en ontvangen prijs.
7.        Ten aanzien van de afwijzing van het verzoek van RÖSLE GROUP tot overlegging van de relevante stukken om deze inlichtingen te staven, heeft de rechter in tweede aanleg het vonnis van de rechter in eerste aanleg echter bevestigd. De rechter in tweede aanleg heeft zijn beslissing over het recht op informatie gemotiveerd onder verwijzing naar artikel 3, lid 1, onder a), van wet nr. 221/2006, dat bepaalt dat de rechter alleen kan gelasten om inlichtingen te verstrekken maar niet om stukken tot staving van deze inlichtingen over te leggen, want een verplichting tot overlegging van stukken zou de wettelijke verplichting aanzienlijk uitbreiden en zou voor de tot nakoming gehouden persoon onder meer hogere kosten met zich brengen.
8.        RÖSLE GROUP en EVROmat hebben beide cassatieberoep tegen de uitspraak van de rechter in tweede aanleg ingesteld bij de Nejvyšší soud, de verwijzende rechter, en hebben zich daarbij beroepen op een juridische beoordelingsfout.
9.        Volgens de verwijzende rechter heeft het Hof nog geen uitspraak gedaan over de vraag „of een particuliere marktdeelnemer die op grond van artikel 8 van richtlijn 2004/48 – of de nationaalrechtelijke norm die strekt tot omzetting van het recht op informatie – gehouden is om inlichtingen te verstrekken, tegelijkertijd kan worden verplicht om de juistheid en volledigheid van de aldus verstrekte inlichtingen te staven door aan de eiser de relevante stukken over te leggen”. Naar het oordeel van de verwijzende rechter bieden de Unierechtelijke bepalingen ter zake geen ondubbelzinnig en boven alle twijfel verheven antwoord op de gestelde vraag en vormen zij derhalve geen acte clair.
10.      In die omstandigheden heeft de Nejvyšší soud de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
„Moet het bepaalde in artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn [2004/48] aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter de inbreukmaker (of de andere in die bepaling genoemde persoon) op verzoek van de eiser niet alleen moet gelasten om de in die bepaling bedoelde inlichtingen te verstrekken, maar tevens om aan te tonen dat die inlichtingen juist en volledig zijn door aan de eiser de passende stukken over te leggen?”
11.      De verwijzingsbeslissing van 19 maart 2025 is op 11 april 2025 ter griffie van het Hof ontvangen. De verzoekende partij in het hoofdgeding, RÖSLE GROUP, en de Europese Commissie hebben schriftelijke opmerkingen ingediend. Ingevolge artikel 76, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering heeft het Hof besloten geen pleitzitting te houden.
Analyse
12.      Met zijn enige prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter te vernemen wat de omvang is van het recht op informatie van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48. In het bijzonder gaat het om de vraag of dit artikel de houder van een intellectuele-eigendomsrecht waarop inbreuk wordt gemaakt het recht verleent om, indien aan de voorwaarden van dit artikel is voldaan, alleen de in dat artikel genoemde informatie te verkrijgen of ook de overlegging van de stukken waarmee de juistheid en de volledigheid van die informatie kan worden aangetoond.
13.      De verwijzende rechter, die bijzonder belang lijkt te hechten aan de betekenis van de term „informatie” in artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48, die volgens hem naar de gegevens zelf verwijst, is van mening dat de in dat artikel bedoelde procedure alleen betrekking kan hebben op de mededeling van die gegevens. De Commissie en RÖSLE GROUP voeren daarentegen, samengevat, aan dat de omvang van het recht op informatie in de zin van dit artikel ruim is en het artikel aldus moet worden uitgelegd dat het niet alleen de verstrekking van de informatie omvat, maar ook de overlegging van de stukken waarmee de juistheid en de volledigheid ervan kunnen worden aangetoond.
14.      In dit verband moet er om te beginnen aan worden herinnerd dat de lidstaten er volgens artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 zorg voor dragen dat de bevoegde rechterlijke instanties tijdens een gerechtelijke procedure wegens inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht, op gerechtvaardigd en redelijk verzoek van de eiser kunnen gelasten dat informatie over de herkomst en de distributiekanalen van de goederen of diensten die inbreuk maken op een intellectuele-eigendomsrecht, wordt verstrekt door de inbreukmaker en/of door een andere persoon die op commerciële schaal diensten die bij inbreukmakende handelingen worden gebruikt, blijkt te verlenen.
15.      Artikel 8, lid 2, van richtlijn 2004/48 verduidelijkt dat de in lid 1 van dit artikel bedoelde informatie, naargelang passend, de naam en het adres omvat van de producenten, fabrikanten, distributeurs, leveranciers en andere eerdere bezitters van de goederen of diensten, alsmede van de beoogde groot‑ en kleinhandelaren, en inlichtingen over de geproduceerde, gefabriceerde, geleverde, ontvangen of bestelde hoeveelheden, alsmede over de voor de desbetreffende goederen of diensten verkregen prijs.
16.      De bewoordingen van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 geven geen antwoord op de vraag of de lidstaten ervoor moeten zorgen dat de bevoegde rechterlijke instanties in een situatie als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, de verweerder niet alleen kunnen gelasten om de gevraagde informatie te verstrekken, maar ook om aan te tonen dat deze juist en volledig is. Uit de bewoordingen van dit artikel kan met andere woorden niet worden afgeleid in welke vorm of op welke wijze de informatie moet worden verstrekt. Op basis van de bewoordingen van artikel 8, leden 1 en 2, kan echter evenmin worden uitgesloten dat deze informatie moet worden verstrekt in de vorm van documenten, die aldus de juistheid en volledigheid ervan aantonen.(3)
17.      Nochtans blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat de procedure betreffende een verzoek om informatie, waarin artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 voorziet ten gunste van de houder van een intellectuele-eigendomsrecht, een afzonderlijke procedure is en specifiek is voor het Unierecht.(4) Met het recht op informatie van artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 wordt invulling gegeven aan het in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) neergelegde grondrecht op een doeltreffende voorziening in rechte en wordt er voor gezorgd dat het grondrecht op eigendom, waartoe het in artikel 17, lid 2, van dat Handvest beschermde intellectuele-eigendomsrecht behoort, ten volle kan worden uitgeoefend. Met dit recht op informatie kan de houder van een intellectuele-eigendomsrecht dus achterhalen wie inbreuk maakt op zijn recht en de nodige maatregelen ter bescherming van dit recht nemen, zoals het indienen van een verzoek om voorlopige maatregelen als bedoeld in artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 of een verzoek om schadevergoeding als bedoeld in artikel 13 van deze richtlijn. Zonder volledige kennis van de omvang van de inbreuk op zijn intellectuele-eigendomsrecht zou de houder van dat recht immers niet in staat zijn om nauwkeurig de omvang van de schadevergoeding waarop hij wegens die inbreuk recht heeft, vast te stellen of te berekenen.(5) Het staat dus vast dat artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 voorziet in een procedurele maatregel die de houder van een intellectuele-eigendomsrecht in staat stelt informatie te verkrijgen over de personen die betrokken zijn bij de inbreuk op zijn recht en over de omvang van die inbreuk.
18.      Ik ben van mening dat de houder van een intellectuele-eigendomsrecht pas kan worden geacht te zijn ingelicht omtrent de werkelijke omvang van de inbreuk en de daarbij betrokken personen indien de verstrekte informatie juist en volledig is. Om de juistheid en de volledigheid van deze informatie te waarborgen moet het recht op informatie in de zin van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 aldus worden opgevat dat het niet alleen betrekking heeft op het verstrekken van de daarin bedoelde inlichtingen, maar ook op het overleggen van de stukken tot staving van de juistheid en de volledigheid ervan, wanneer de eiser hierom vraagt. De context en de doelstelling van richtlijn 2004/48 bevestigen deze benadering.(6)
19.      Wat de context van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 betreft, moet worden gewezen op overweging 21 van deze richtlijn, waarin staat te lezen dat met het recht op informatie, dat een hoog beschermingsniveau beoogt te waarborgen, waardevolle gegevens kunnen worden verkregen over de herkomst van de inbreukmakende goederen of diensten, de distributiekanalen en de identiteit van bij de inbreuk betrokken derden. Deze overweging versterkt dus de uitlegging volgens welke het recht op informatie in de zin van artikel 8, leden 1 en 2, de houder van het intellectuele-eigendomsrecht waarop inbreuk is gemaakt, moet garanderen dat hij op basis van de als bewijs overgelegde stukken nauwkeurig bepaalde gegevens(7) verkrijgt.
20.      De verwijzende rechter is van oordeel dat de overlegging van documenten tot staving van een vermeende inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht onderwerp moet zijn van een latere tenuitvoerleggingsprocedure overeenkomstig de regels van het nationale recht, mits de regels van de artikelen 6 en 7 van richtlijn 2004/48 in acht zijn genomen. De krachtens de artikelen 6 en 7, en artikel 8 van deze richtlijn ingestelde procedures zijn volgens hem dus afzonderlijke procedures, waarbij de laatste procedure zelfs voorafgaat aan de procedures die krachtens de artikelen 6 en 7 worden ingesteld.
21.      Niets in richtlijn 2004/48 wijst er echter op dat deze procedurele maatregelen verplicht moeten worden toegepast in de door de verwijzende rechter voorgestelde chronologische volgorde. Ik herinner eraan dat al deze procedurele maatregelen staan vermeld in hoofdstuk II van deze richtlijn, met als opschrift „Maatregelen, procedures en rechtsmiddelen”, en zijn verdeeld over verschillende afdelingen naargelang van het soort procedure waartoe zij behoren.
22.      In afdeling 2 („Bewijsmateriaal”) van richtlijn 2004/48 staan de artikelen 6 en 7 van deze richtlijn, die in het bijzonder betrekking hebben op de verplichtingen van de lidstaten om ervoor te zorgen dat er doeltreffende middelen voor het overleggen en beschermen van bewijsmateriaal bestaan, en die beogen dat aan de eiser en de bevoegde rechterlijke instanties de informatie wordt verstrekt die nodig is om vast te stellen of er sprake is van een inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten en, zo ja, wat de gevolgen daarvan zijn.(8) Bovendien benadrukt overweging 20 van die richtlijn niet alleen het belang van het bewijs voor de vaststelling van een inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten, maar ook het belang dat moet worden gehecht aan het daadwerkelijk beschikbaar zijn van middelen om bewijsmateriaal over te leggen, te verkrijgen en te beschermen. Het recht op informatie in de zin van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 is echter niet zozeer bedoeld om de houder van een intellectuele-eigendomsrecht te informeren over het bestaan van de inbreuk, als wel om hem te informeren over de herkomst en de omvang ervan.
23.      Bovendien lijken de procedurele maatregelen van de artikelen 6 en 7 van richtlijn 2004/48 een ruimere draagwijdte te hebben dan de procedurele maatregel van artikel 8 van deze richtlijn wat de betrokken informatie betreft. Artikel 8, lid 2, geeft namelijk een uitputtende omschrijving van de informatie waarop deze procedurele maatregel betrekking kan hebben, terwijl de artikelen 6 en 7 alleen doelen op bewijsmateriaal in het algemeen, zonder de met de bewijzen te staven feiten te beperken. Daarnaast kan met artikel 8 van richtlijn 2004/48 ook informatie worden verkregen van andere personen dan alleen de inbreukmaker, zodat al degenen die zich „achter de schermen” van de inbreuk bevinden, vaak als onderdeel van een complex distributiesysteem, kunnen worden geïdentificeerd.(9) Deze kenmerken van de hierboven genoemde procedurele maatregelen lijken mij te pleiten voor de conclusie dat er sprake is van autonome maatregelen, waarbij de ene dus niet van de andere afhankelijk is en de uitvoering ervan niet aan een bepaalde volgorde gebonden is.
24.      Het recht op informatie is, ten opzichte van de maatregelen die betrekking hebben op het overleggen, verkrijgen en beschermen van bewijsmateriaal, dus een „andere” maatregel die een hoog beschermingsniveau beoogt te waarborgen.(10) Het recht op informatie en de middelen voor het overleggen en beschermen van bewijsmateriaal kunnen evenwel in voorkomend geval als complementair worden beschouwd. Hoewel het recht op informatie als procedureel middel ertoe strekt de in artikel 8, lid 2, van richtlijn 2004/48 genoemde informatie te verkrijgen, kan dit recht mijns inziens namelijk worden uitgeoefend samen met andere procedurele maatregelen, die met name betrekking hebben op het overleggen en verkrijgen van bewijsmateriaal betreffende de inbreuk op het intellectuele-eigendomsrecht, indien overeenkomstig artikel 6, lid 1, van de richtlijn is voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van die maatregelen.
25.      Overweging 14 van richtlijn 2004/48 biedt steun voor de conclusie dat de procedurele maatregel van artikel 8, leden 1 en 2, van deze richtlijn en, met name, die van artikel 6, lid 1, van deze richtlijn complementair zijn. Deze overweging noemt de in artikel 6, lid 1, en artikel 8, lid 2, van deze richtlijn vermelde maatregelen namelijk als maatregelen die uitsluitend van toepassing moeten zijn op handelingen die op commerciële schaal worden verricht, onverminderd de mogelijkheid voor de lidstaten om deze maatregelen ook op andere handelingen toe te passen.(11)
26.      Bovendien kan volgens de rechtspraak van het Hof een verzoek om informatie krachtens artikel 8, lid 1, van richtlijn 2008/48 zowel vóór het instellen van een procedure wegens inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht(12) als na de definitieve beëindiging van een dergelijke procedure(13) worden gedaan. De volgens de verwijzende rechter bestaande chronologische volgorde voor het indienen van enerzijds verzoeken tot het verkrijgen van informatie en anderzijds verzoeken tot het verkrijgen van de stukken tot staving van die informatie, lijkt echter te botsen met de hierboven beschreven context.
27.      Bovendien kan de chronologische volgorde van eerst behandeling van een verzoek om informatie en vervolgens verificatie van de juistheid en de volledigheid van de informatie in strijd blijken te zijn met de algemene verplichting van artikel 3 van richtlijn 2004/48. Gelet op het feit dat dit artikel een algemene bepaling is, zoals blijkt uit het opschrift van afdeling 1, waarin deze verplichting is opgenomen onder hoofdstuk II („Maatregelen, procedures en rechtsmiddelen”) van deze richtlijn, is het van toepassing op het volledige gebied van de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten waarop genoemde richtlijn betrekking heeft.(14) In het bijzonder zou bij verificatie van de juistheid en de volledigheid van de krachtens artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 verstrekte informatie in het kader van een latere tenuitvoerleggingsprocedure de procedure onnodig langer, ingewikkelder en zelfs kostbaarder kunnen worden, met name voor de houder van een intellectuele-eigendomsrecht waarop inbreuk wordt gemaakt.(15) Afgezien daarvan kan een oplossing waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen het verstrekken van informatie en het overleggen van documenten ter staving van de juistheid en de volledigheid ervan, vanuit het oogpunt van een goede rechtsbedeling weinig gerechtvaardigd blijken te zijn.
28.      Bijgevolg ben ik van mening dat de hierboven beschreven context zich verzet tegen de door de verwijzende rechter voorgestane conclusie dat, mits de regels van de artikelen 6 en 7 van richtlijn 2004/48 in acht zijn genomen, de verificatie van de volledigheid en de juistheid van de verstrekte informatie in de zin van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 in een latere en afzonderlijke tenuitvoerleggingsprocedure dient plaats te vinden, terwijl de houder van een intellectuele-eigendomsrecht om die informatie heeft verzocht in het kader van de uitoefening van zijn recht op informatie.
29.      Wat de teleologische uitlegging van artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 betreft, lijkt de conclusie dat op verzoek van de houder van een intellectuele-eigendomsrecht in de zin van dat artikel niet alleen de in dat artikel bedoelde informatie moet worden verstrekt, maar ook de stukken die de juistheid en de volledigheid ervan aantonen, het meest in overeenstemming met de doelstelling van richtlijn 2004/48.
30.      Met deze richtlijn heeft de Uniewetgever er namelijk voor gekozen een hoog, gelijkwaardig en homogeen niveau van bescherming van de intellectuele eigendom in de interne markt te waarborgen door de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten(16), en aldus een minimumharmonisatie inzake de eerbiediging van intellectuele-eigendomsrechten in het algemeen tot stand te brengen(17). De bescherming van intellectuele eigendom is een essentieel element voor het welslagen van de interne markt. Deze bescherming is niet alleen van belang voor de bevordering van innovatie en creativiteit, maar ook voor de ontwikkeling van de werkgelegenheid en de verbetering van het concurrentievermogen.(18)
31.      De middelen tot handhaving van intellectuele-eigendomsrechten zijn voor het welslagen van de interne markt van wezenlijk belang.(19) Uit dien hoofde voorziet richtlijn 2004/48 in de maatregelen, procedures en rechtsmiddelen die noodzakelijk zijn om de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten te waarborgen.(20) Het Hof heeft geoordeeld dat de bepalingen van deze richtlijn niet beogen alle aspecten betreffende de intellectuele-eigendomsrechten te regelen, maar enkel de aspecten die inherent zijn aan enerzijds de handhaving van deze rechten en anderzijds de inbreuken op die rechten, door te eisen dat doeltreffende rechtswegen bestaan om elke inbreuk op een bestaand intellectuele-eigendomsrecht te voorkomen, te doen staken of te verhelpen.(21)
32.      Het in artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 neergelegde recht op informatie is dus een instrumenteel recht dat de doeltreffende bescherming van de intellectuele eigendom beoogt te waarborgen, met als doel om het verschil in informatie waarover de persoon die inbreuk op het intellectuele-eigendomsrecht zou hebben gemaakt en de houder van dat recht beschikken, in een bepaalde mate te nivelleren.(22) Net als de Commissie lijken mij de juistheid en de volledigheid van de inlichtingen die met dit recht op informatie kunnen worden verkregen derhalve van wezenlijk belang om het nuttig effect van dit recht te garanderen en, in het algemeen, dat van de bescherming van de intellectuele-eigendomsrechten die de maatregelen van richtlijn 2004/48 beogen te waarborgen.
33.      In dit verband herinner ik eraan dat het Hof in het arrest Knor, in antwoord op de vraag welk bewijsmateriaal de eiser moet overleggen om, in verband met het op artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 gebaseerde verzoek om informatie, aan te tonen dat hij houder is van een intellectuele-eigendomsrecht, heeft geoordeeld dat om te kunnen bepalen of het bewijsmateriaal dat in het kader van dit verzoek om informatie is overgelegd, voldoende is, rekening moet worden gehouden met de aard van het intellectuele-eigendomsrecht en de eventuele bijzondere formaliteiten waaraan de houder van dat recht moet voldoen, en dat het dus aan de verwijzende rechter is om na te gaan of die eiser voldoende bewijs overlegt dat hij houder is van het intellectuele-eigendomsrecht.(23)
34.      In dit verband rijst de vraag of de aan de procespartijen gestelde eisen inzake de bescherming van intellectuele-eigendomsrechten uit hoofde van richtlijn 2004/48, zoals gewaarborgd door de procedurele maatregel van artikel 8, lid 1, van deze richtlijn, niet gelijk zouden moeten worden getrokken. Indien de eiser met het oog op het opvragen van informatie over de omvang van de inbreuk op zijn intellectuele-eigendomsrecht verplicht is voldoende bewijsmateriaal over te leggen om het bestaan van dat recht aan te tonen, waarom zou de inbreukmaker of een derde dan ontheven zijn van de verplichting om documenten over te leggen die de volledigheid en de juistheid van de in het kader van die procedure verstrekte informatie kunnen staven?
35.      Dit vereiste om niet alleen de inlichtingen zelf maar ook de documenten ter onderbouwing daarvan over te leggen, lijkt mij des te meer gerechtvaardigd omdat het recht op informatie in de zin van artikel 8 van richtlijn 2004/48 geen absoluut recht is. Het is namelijk afgebakend, omdat misbruik ervan niet wordt getolereerd.(24) Wanneer wordt vastgesteld dat ten onrechte wordt verzocht om
toekenning van het recht op informatie, moet dit door de verwijzende rechter worden geweigerd.(25) Het spreekt ook voor zich dat het algemene Unierechtelijke beginsel dat „niemand rechtens tot het onmogelijke is gehouden”(26) van toepassing is wanneer van een inbreukmaker of een derde wordt verlangd dat hij de houder van een intellectuele-eigendomsrecht overeenkomstig artikel 8 informatie verstrekt, met inbegrip van documenten die deze informatie staven. In het bijzonder zou alleen overlegging mogen worden geëist van ter onderbouwing dienende documenten die redelijkerwijs beschikbaar zijn, en wel onder de volgens het nationale recht geldende voorwaarden, die zodanig moeten worden aangepast dat de doelstellingen van richtlijn 2004/48 kunnen worden verwezenlijkt, met name door de procedurele maatregel van het recht op informatie doeltreffend en evenredig te maken(27) en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de rechten en verplichtingen van de procespartijen in evenwicht zijn.
36.      Vanuit praktisch oogpunt moet er tot slot op worden gewezen dat de informatie waarvan RÖSLE GROUP onderbouwing verzoekt, inlichtingen omvat over de geproduceerde, verwerkte, geleverde, opgeslagen, ontvangen of bestelde hoeveelheden goederen, alsmede over de voor deze goederen betaalde en verkregen prijs.
37.      Wat deze inlichtingen betreft, en in het bijzonder wat betreft de hoeveelheden en de prijs die voor de goederen is betaald en verkregen, is het moeilijk voor te stellen dat het volgens de Uniewetgever voldoende zou zijn voor een inbreukmaker of een derde als bedoeld in artikel 8, lid 1, van richtlijn 2004/48 om alleen de inlichtingen zelf, in de zin van de desbetreffende gegevens, te verstrekken, zonder de documenten waaruit die inlichtingen blijken, zoals bestelbonnen, ontvangstbewijzen of facturen. Tegen deze achtergrond en met name gelet op het hoge beschermingsniveau dat deze wetgever met richtlijn 2004/48 beoogde te waarborgen, is het moeilijk denkbaar dat de verstrekking van informatie over de omvang van de inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht wordt gescheiden van de overlegging van documenten ter staving van die informatie. Zonder documenten die ter staving van de verstrekte informatie worden overgelegd, beschikt de houder van een intellectuele-eigendomsrecht waarop inbreuk wordt gemaakt immers over geen enkel middel om na te gaan of die informatie onjuist, onnauwkeurig of onvolledig is. In dat geval zou het, gezien het hoge beschermingsniveau van de intellectuele-eigendomsrechten als bedoeld in richtlijn 2004/48, weinig bevredigend zijn hem te verplichten om in een later stadium een procedure in te stellen teneinde op goed geluk de documenten te verkrijgen die de verstrekte informatie staven, zonder dat hij over aanwijzingen met betrekking tot de juistheid van die informatie beschikt.
38.      Om al deze redenen ben ik van mening dat de prejudiciële vraag in de onderhavige zaak bevestigend moet worden beantwoord. In het bijzonder moet artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48 aldus worden uitgelegd dat op verzoek van de houder van een intellectuele-eigendomsrecht in de zin van dat artikel niet alleen de daarin bedoelde inlichtingen moeten worden verstrekt, maar ook de passende stukken die de juistheid en de volledigheid ervan kunnen staven.
Conclusie
39.      Gelet op het bovenstaande geef ik het Hof in overweging om de prejudiciële vraag van de Nejvyšší soud te beantwoorden als volgt:
„Artikel 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten
moet aldus worden uitgelegd dat
de nationale rechter de inbreukmaker of de andere in dat artikel genoemde persoon op gerechtvaardigd en evenredig verzoek van de eiser niet alleen moet kunnen gelasten om de in die bepaling bedoelde inlichtingen te verstrekken, maar tevens om aan te tonen dat die inlichtingen juist en volledig zijn door aan de eiser de passende stukken over te leggen.”
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
2      Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB 2004, L 157, blz. 45, met rectificatie in PB 2004, L 195, blz. 16).
3      In dit verband moet worden erkend dat de term „informatie” zeer ruim is en in zijn gebruikelijke betekenis verwijst naar alle gegevens, ongeacht de drager van die gegevens, waaronder een schriftelijke drager. Zou het dus niet gekunsteld zijn om al op tekstueel niveau een onderscheid te maken tussen de gegevens zelf en de documenten waarin zij voorkomen? Overigens heeft het Hof in andere contexten dan die van richtlijn 2004/48, die wel zeer specifiek zijn, zoals op het gebied van het mededingingsrecht, met betrekking tot het verzamelen van inlichtingen over het onderwerp van een onderzoek geoordeeld dat, gelet op het algemene karakter van het begrip „informatie” in artikel 19, lid 1, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen [101 en 102 VWEU] (PB 2003, L 1, blz. 1), deze bepaling zonder onderscheid van toepassing is op zowel de categorie „aanwijzingen” als de categorie „bewijzen” [arrest van 9 maart 2023, Intermarché Casino Achats/Commissie (C‑693/20 P, EU:C:2023:172, punten 103‑108)].
4      Arrest van 27 april 2023, Castorama Polska en Knor (C‑628/21, EU:C:2023:342, punten 40 en 45; hierna: „arrest Knor”).
5      Zie arrest van 18 januari 2017, NEW WAVE CZ (C‑427/15, EU:C:2017:18, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
6      Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context van die bepaling en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt [zie het arrest Knor (punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak)].
7      Voetnoot niet relevant voor de Nederlandse taalversie.
8      Zie in die zin de mededeling van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité van 29 november 2017, Richtsnoeren inzake bepaalde aspecten van richtlijn [2004/48] [COM(2017) 708 final, blz. 29].
Het gebruik van de term „informatie” in deze mededeling, in de context van de artikelen 6 en 7 van richtlijn 2004/48, bevestigt mijns inziens de opvatting dat het niet opportuun is om informatie en bewijsmateriaal duidelijk van elkaar te scheiden. Het is namelijk heel goed mogelijk dat de informatie is vervat in dat bewijsmateriaal.
9      Verslag van de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s van 22 december 2010, Toepassing van richtlijn [2004/48] [SEC(2010) 1589 final, blz. 11].
10      Overweging 21, gelezen in samenhang met overweging 20 van richtlijn 2004/48.
11      Volgens overweging 14 van richtlijn 2004/48 zijn „[o]p commerciële schaal verrichte handelingen [...] handelingen waarmee rechtstreeks of onrechtstreeks economisch of commercieel voordeel wordt beoogd; normaliter sluit dit handelingen van eindgebruikers te goeder trouw uit”.
12      Arrest van 17 juni 2021, M.I.C.M. (C‑597/19, EU:C:2021:492, punten 84 en 96).
13      Arrest van 18 januari 2017, NEW WAVE CZ (C‑427/15, EU:C:2017:18, punt 28).
14      Volgens deze bepaling moeten de maatregelen, procedures en rechtsmiddelen die nodig zijn om de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten te waarborgen, waartoe ook het in artikel 8 van richtlijn 2004/48 bedoelde recht op informatie behoort, eerlijk en billijk zijn, mogen zij niet onnodig ingewikkeld of kostbaar zijn en mogen zij geen onredelijke termijnen of nodeloze vertragingen inhouden (lid 1 van deze bepaling). Deze maatregelen, procedures en rechtsmiddelen moeten tevens doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn en zodanig worden toegepast dat het scheppen van belemmeringen voor legitiem handelsverkeer wordt vermeden en dat wordt voorzien in waarborgen tegen misbruik van deze procedures (lid 2 van deze bepaling).
15      In dit verband moet worden benadrukt dat indien de kosten hoger mochten uitvallen voor de inbreukmaker of een derde die bij de inbreuk betrokken is, dit mij niet problematisch lijkt, aangezien deze kosten overeenkomstig artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/48 kunnen worden opgevat als afschrikking tegen inbreuken op intellectuele-eigendomsrechten.
16      Zie overweging 10 van richtlijn 2004/48 en arrest van 18 december 2019, IT Development (C‑666/18, EU:C:2019:1099, punt 38).
17      Arrest van 9 juli 2020, Constantin Film Verleih (C‑264/19, EU:C:2020:542, punt 36).
18      Overweging 1 van richtlijn 2004/48.
19      Overweging 3 van richtlijn 2004/48.
20      Artikel 1 van richtlijn 2004/48.
21      Zie arrest van 16 juli 2015, Diageo Brands (C‑681/13, EU:C:2015:471, punt 73 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22      Zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Cruz Villalón in de zaak Coty Germany (C‑580/13, EU:C:2015:243, punt 24).
23      Arrest Knor (punten 46, 47 en 51).
24      Artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/48.
25      Zie het arrest Knor (punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
26      Zie arrest van 6 november 2018, Scuola Elementare Maria Montessori/Commissie, Commissie/Scuola Elementare Maria Montessori en Commissie/Ferracci (C‑622/16 P–C‑624/16 P, EU:C:2018:873, punt 79 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
27      Artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/48.