62020TO0252(01)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο πενταμελές τμήμα)
της 8ης Ιουνίου 2021 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση και την Ευρατόμ – Απόφαση του Συμβουλίου σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας για την αποχώρηση – Υπήκοοι του Ηνωμένου Βασιλείου – Απώλεια της ιθαγένειας της Ένωσης – Πράξη που δεν αφορά ατομικά τον προσφεύγοντα – Πράξη μη κανονιστικής φύσεως – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑252/20,
Joshua Silver, κάτοικος Bicester (Ηνωμένο Βασίλειο), και οι λοιποί προσφεύγοντες των οποίων τα ονόματα παρατίθενται στο παράρτημα (
1
) της διατάξεως, εκπροσωπούμενοι από τους Π. Τριδήμα, barrister, D. Harrison και A. von Westernhagen, solicitors,
προσφεύγοντες,
κατά
Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενου από τους M. Bauer, R. Meyer και J. Ciantar,
καθού,
με αντικείμενο προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα τη μερική ακύρωση της αποφάσεως (ΕΕ) 2020/135 του Συμβουλίου, της 30ής Ιανουαρίου 2020, σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 1),
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Kornezov, πρόεδρο, E. Buttigieg, K. Kowalik‑Bańczyk (εισηγήτρια), G. Hesse και M. Stancu, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1
Οι προσφεύγοντες, Joshua Silver και λοιποί προσφεύγοντες των οποίων τα ονόματα παρατίθενται στο παράρτημα της διατάξεως, είναι υπήκοοι Ηνωμένου Βασιλείου που κατοικούν στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
2
Στις 23 Ιουνίου 2016 οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισαν με δημοψήφισμα υπέρ της αποχωρήσεως της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
3
Στις 29 Μαρτίου 2017, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας γνωστοποίησε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την Ένωση κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 50, παράγραφος 2, ΣΕΕ.
4
Στις 24 Ιανουαρίου 2020 οι εκπρόσωποι της Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου υπέγραψαν τη συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 7, στο εξής: συμφωνία αποχωρήσεως).
5
Στις 30 Ιανουαρίου 2020 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσε την απόφαση (ΕΕ) 2020/135 σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 1, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Δυνάμει του άρθρου 1 της αποφάσεως αυτής, η συμφωνία αποχωρήσεως εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας.
6
Στις 31 Ιανουαρίου 2020 το Ηνωμένο Βασίλειο αποχώρησε από την Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας. Την 1η Φεβρουαρίου 2020 τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία αποχωρήσεως.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
7
Με δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στις 23 Απριλίου 2020, οι προσφεύγοντες άσκησαν την υπό κρίση προσφυγή.
8
Με χωριστό δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Ιουνίου 2020, δύο εκ των προσφευγόντων ζήτησαν την τήρηση ανωνυμίας. Με απόφαση της 24ης Ιουνίου 2020, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα αυτό.
9
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Ιουλίου 2020, το Συμβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
10
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020 οι προσφεύγοντες κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου τις παρατηρήσεις τους επί της ενστάσεως απαραδέκτου.
11
Εν τω μεταξύ, με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 15 Ιουνίου 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 28 και στις 31 Αυγούστου 2020, το Συμβούλιο και οι προσφεύγοντες έλαβαν γνώση της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
12
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 2020, η British in Europe, ένωση γαλλικού δικαίου, ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων των προσφευγόντων. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, οι προσφεύγοντες και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
13
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 2020, το Plaid Cymru – The Party of Wales, πολιτικό κόμμα βρετανικού δικαίου, ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων των προσφευγόντων. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, οι προσφεύγοντες και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
14
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 2020, η European Democracy Lab, ένωση γερμανικού δικαίου, ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων των προσφευγόντων. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, οι προσφεύγοντες και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
15
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Αυγούστου 2020, το ECIT, κοινωφελές ίδρυμα βελγικού δικαίου, ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων των προσφευγόντων. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, οι προσφεύγοντες και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
16
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Αυγούστου 2020, η European Alternatives Ltd, η οποία κατά δήλωσή της συνιστά ομάδα οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών αποτελούμενη από μία εταιρία αγγλικού και ουαλικού δικαίου, μία ένωση γαλλικού δικαίου, μία ένωση γερμανικού δικαίου και μία ένωση ιταλικού δικαίου, ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία προς στήριξη των αιτημάτων των προσφευγόντων. Με έγγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, οι προσφεύγοντες και το Συμβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί της εν λόγω αιτήσεως παρεμβάσεως.
17
Με διάταξη της 5ης Νοεμβρίου 2020, το Γενικό Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) αποφάσισε, βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, να συνεκδικάσει την ένσταση απαραδέκτου με την ουσία της υποθέσεως και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
18
Με απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2020, το Γενικό Δικαστήριο παρέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του δέκατου πενταμελούς τμήματος, σύμφωνα με το άρθρο 28 του Κανονισμού Διαδικασίας.
19
Το Συμβούλιο κατέθεσε το υπόμνημα αντικρούσεως στις 8 Φεβρουαρίου 2021. Στις 11 Φεβρουαρίου 2021 ο πρόεδρος του δέκατου πενταμελούς τμήματος αποφάσισε να μην κοινοποιήσει το υπόμνημα αυτό στους προσφεύγοντες.
20
Με έγγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Φεβρουαρίου 2021, το Συμβούλιο ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει, στην υπό κρίση υπόθεση, τη δυνατότητα αναστολής της διαδικασίας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 69, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, μέχρις ότου το Δικαστήριο αποφανθεί επί των αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως οι οποίες πρωτοκολλήθηκαν με τους αριθμούς C‑673/20 και C‑32/21 ή απεκδυθεί την αρμοδιότητά του κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 128 του ίδιου Κανονισμού, προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί από κοινού επί της υπό κρίση προσφυγής και επί των αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως. Με έγγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία στις 17 Φεβρουαρίου 2021, οι προσφεύγοντες ζήτησαν να λάβουν γνώση του υπομνήματος αντικρούσεως προκειμένου να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους επί του ενδεχομένου αναστολής της διαδικασίας ή απεκδύσεως της αρμοδιότητας. Στις 22 Φεβρουαρίου 2021 ο πρόεδρος του δέκατου πενταμελούς τμήματος αποφάσισε να κοινοποιήσει στους προσφεύγοντες τα σημεία 42 και 61 του εν λόγω υπομνήματος. Με έγγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία στις 10 Μαρτίου 2021, οι προσφεύγοντες υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί του ενδεχόμενου αναστολής της διαδικασίας ή απεκδύσεως της αρμοδιότητας. Με απόφαση της 15ης Μαρτίου 2021, ο πρόεδρος του δέκατου πενταμελούς τμήματος αποφάσισε να μην αναστείλει τη διαδικασία.
21
Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον «τους στερεί […] την ιδιότητά τους ως πολιτών της Ένωσης και τα εξ αυτής απορρέοντα δικαιώματά τους»·
–
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
22
Με την ένσταση απαραδέκτου το Συμβούλιο ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
Επί της προτάσεως απεκδύσεως αρμοδιότητας
23
Δυνάμει του άρθρου 54, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οσάκις ενώπιον του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου έχουν αχθεί υποθέσεις έχουσες το ίδιο αντικείμενο, εγείρουσες το ίδιο ζήτημα ερμηνείας ή στο πλαίσιο των οποίων αμφισβητείται το κύρος της ιδίας πράξεως, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί, αφού ακούσει τους διαδίκους, να αναστέλλει τη διαδικασία μέχρις ότου δημοσιευθεί η απόφαση του Δικαστηρίου ή, εφόσον πρόκειται για προσφυγές ασκηθείσες δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, να απεκδυθεί της αρμοδιότητάς του ώστε να αποφανθεί επί των προσφυγών αυτών το Δικαστήριο.
24
Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να απεκδυθεί της αρμοδιότητάς του επί υποθέσεως μόνον υπό την προϋπόθεση ότι αμφότερα το Δικαστήριο και το Γενικό Δικαστήριο έχουν επιληφθεί προσφυγών ακυρώσεως.
25
Ωστόσο, εν προκειμένω, το Συμβούλιο προτείνει στο Γενικό Δικαστήριο να απεκδυθεί της αρμοδιότητάς του ώστε το Δικαστήριο να αποφανθεί και επί της υπό κρίση προσφυγής και επί δύο αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως (σκέψη 20 ανωτέρω).
26
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί να απεκδυθεί της αρμοδιότητάς του επί της υπό κρίση υποθέσεως.
Επί της δυνατότητας αποφάνσεως με αιτιολογημένη διάταξη
27
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, εάν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 6, του εν λόγω Κανονισμού, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία επί της ενστάσεως απαραδέκτου.
28
Κατά τη νομολογία, η δυνατότητα απορρίψεως προσφυγής ως απαράδεκτης με αιτιολογημένη διάταξη και, ως εκ τούτου, χωρίς να διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση δεν αποκλείεται από το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέδωσε προηγουμένως διάταξη με την οποία αποφασίσθηκε να εξετασθεί μαζί με την ουσία της υποθέσεως ένσταση απαραδέκτου προβληθείσα βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας (πρβλ. διάταξη της 19ης Φεβρουαρίου 2008, Tokai Europe κατά Επιτροπής, C‑262/07 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2008:95, σκέψεις 26 έως 28).
29
Εν προκειμένω, μολονότι αποφάσισε με διάταξη της 5ης Νοεμβρίου 2020 να εξετάσει την προβληθείσα από το Συμβούλιο ένσταση απαραδέκτου μαζί με την ουσία της υποθέσεως, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι είναι επαρκώς ενημερωμένο από τη δικογραφία ώστε να αποφανθεί με διάταξη επί της ενστάσεως αυτής.
Επί της ενστάσεως απαραδέκτου
30
Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη στο μέτρο που οι προσφεύγοντες δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς να ασκήσουν προσφυγή κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Συγκεκριμένα, πρώτον, οι προσφεύγοντες δεν είναι αποδέκτες της αποφάσεως αυτής. Δεύτερον, η εν λόγω απόφαση δεν αφορά ατομικά τους προσφεύγοντες. Τρίτον, η προσβαλλόμενη απόφαση, αφενός, συνεπάγεται τη λήψη εκτελεστικών μέτρων και, αφετέρου, δεν συνιστά κανονιστική πράξη.
31
Οι προσφεύγοντες αντικρούουν την ένσταση απαραδέκτου. Προβάλλουν, αφενός, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση τους αφορά άμεσα και ατομικά και, αφετέρου, ότι η εν λόγω απόφαση συνιστά κανονιστική πράξη που τους αφορά άμεσα και δεν συνεπάγεται τη λήψη εκτελεστικών μέτρων.
32
Υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί, υπό τις προϋποθέσεις του πρώτου και του δευτέρου εδαφίου του άρθρου αυτού, να ασκεί προσφυγή κατά τριών ειδών πράξεων, ήτοι, πρώτον, κατά των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης, δεύτερον, κατά των πράξεων που το αφορούν άμεσα και ατομικά και, τρίτον, κατά των κανονιστικών πράξεων που το αφορούν άμεσα χωρίς να περιλαμβάνουν εκτελεστικά μέτρα.
33
Εν προκειμένω, η ενεργητική νομιμοποίηση προς άσκηση προσφυγής πρέπει να εξεταστεί με γνώμονα μόνον την προσβαλλόμενη απόφαση. Εντούτοις, επισημαίνεται ότι ο έλεγχος της νομιμότητας που οφείλει να ασκήσει ο δικαστής της Ένωσης επί αποφάσεως για τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας δύναται να αφορά τη νομιμότητα της εν λόγω αποφάσεως λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της επίμαχης διεθνούς συμφωνίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Western Sahara Campaign UK, C‑266/16, EU:C:2018:118, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Κατά συνέπεια, πρέπει, για την εξέταση της ενεργητικής νομιμοποιήσεως των προσφευγόντων, να ληφθούν υπόψη η φύση και το περιεχόμενο της συμφωνίας αποχωρήσεως.
34
Διαπιστώνεται ευθύς εξαρχής ότι οι προσφεύγοντες δεν είναι αποδέκτες της προσβαλλόμενης αποφάσεως ή της συμφωνίας αποχωρήσεως. Ως εκ τούτου δεν έχουν το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής βάσει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, πρώτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ, πράγμα το οποίο, εξάλλου, δεν αμφισβητούν.
35
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί κατά πόσον οι προσφεύγοντες έχουν δικαίωμα προσφυγής βάσει της μίας ή της άλλης εκ των περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερο και τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
Επί της ενεργητικής νομιμοποιήσεως των προσφευγόντων υπό το πρίσμα του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ
36
Υπενθυμίζεται ότι οι προϋποθέσεις άμεσου, αφενός, και ατομικού επηρεασμού, αφετέρου, οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ είναι σωρευτικές (βλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψεις 75 και 76 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, πρέπει καταρχάς να εξεταστεί κατά πόσον πληρούται η δεύτερη προϋπόθεση, σχετικά με το αν η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά ατομικά τους προσφεύγοντες.
38
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, για να θεωρηθεί ότι μια πράξη αφορά φυσικό ή νομικό πρόσωπο άλλο από τους αποδέκτες της, πρέπει η πράξη αυτή να το θίγει λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία το διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου και, ως εκ τούτου, το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη τέτοιας αποφάσεως (αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής, 25/62, EU:C:1963:17, σ. 223, και της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 93).
39
Κατά συνέπεια, η δυνατότητα προσδιορισμού, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου στην περίπτωση των οποίων έχει εφαρμογή ένα μέτρο ουδόλως συνεπάγεται ότι πρέπει να γίνει δεκτό ότι το εν λόγω μέτρο αφορά ατομικά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου, εφόσον η εφαρμογή αυτή στηρίζεται σε αντικειμενική νομική ή πραγματική κατάσταση που ορίζεται από την οικεία πράξη (αποφάσεις της 22ας Νοεμβρίου 2001, Antillean Rice Mills κατά Συμβουλίου, C‑451/98, EU:C:2001:622, σκέψη 52, και της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 94).
40
Ομοίως, το γεγονός ότι κανονιστική πράξη μπορεί να έχει διαφορετικά συγκεκριμένα αποτελέσματα για τα διάφορα υποκείμενα δικαίου στα οποία έχει εφαρμογή δεν μπορεί να τα εξατομικεύσει σε σχέση με όλα τα άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα, εφόσον η πράξη αυτή εφαρμόζεται δυνάμει μιας αντικειμενικώς προσδιοριζομένης καταστάσεως (απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2000, ACAV κ.λπ. κατά Συμβουλίου, T‑138/98, EU:T:2000:45, σκέψη 66, και διάταξη της 3ης Δεκεμβρίου 2008, RSA Security Ireland κατά Επιτροπής, T‑227/06, EU:T:2008:547, σκέψη 59).
41
Εντούτοις, το γεγονός ότι μια διάταξη έχει, λόγω της φύσεως και του περιεχομένου της, γενικό χαρακτήρα, καθόσον εφαρμόζεται επί του συνόλου των ενδιαφερομένων προσώπων, δεν σημαίνει ότι αποκλείεται η εν λόγω διάταξη να αφορά ατομικά ορισμένα από αυτά (αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 2006, Βέλγιο και Forum 187 κατά Επιτροπής, C‑182/03 και C‑217/03, EU:C:2006:416, σκέψη 58, και της 23ης Απριλίου 2009, Sahlstedt κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑362/06 P, EU:C:2009:243, σκέψη 29).
42
Συγκεκριμένα, όταν μια πράξη θίγει ομάδα προσώπων που ήταν προσδιορισμένα ή μπορούσαν να προσδιοριστούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως αυτής και βάσει κριτηρίων που προσιδιάζουν στα μέλη της εν λόγω ομάδας, η πράξη αυτή δύναται να αφορά ατομικά τα πρόσωπα αυτά, καθόσον αποτελούν μέρος ενός στενού κύκλου προσώπων. Τούτο συμβαίνει, μεταξύ άλλων, όταν η εν λόγω πράξη τροποποιεί δικαιώματα των προσώπων αυτών που κτήθηκαν προ της εκδόσεώς της (πρβλ. αποφάσεις της 13ης Μαρτίου 2008, Επιτροπή κατά Infront WM, C‑125/06 P, EU:C:2008:159, σκέψεις 71 και 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonpunt κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑132/12 P, EU:C:2014:100, σκέψη 59).
43
Εν προκειμένω, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση τους αφορά άμεσα και ατομικά στο μέτρο που τους στερεί την ιδιότητά τους ως πολιτών της Ένωσης και τα συνδεόμενα με την ιδιότητα αυτή δικαιώματα.
44
Ειδικότερα, προκειμένου να αποδείξουν ότι θίγονται ατομικά, οι προσφεύγοντες εξηγούν ότι αποτελούν μέρος ενός κλειστού κύκλου που αποτελείται από πρόσωπα που έχουν την ιδιότητα του υπηκόου του Ηνωμένου Βασιλείου και, ως εκ τούτου, την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της συμφωνίας αποχωρήσεως και της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
45
Κατά τους προσφεύγοντες, ο «κλειστός» χαρακτήρας του εν λόγω κύκλου προσώπων απορρέει από το γεγονός ότι τα μέλη του κύκλου αυτού είναι όλα προσδιορισμένα ή μπορούσαν να προσδιοριστούν κατά τον χρόνο ενάρξεως ισχύος της συμφωνίας αποχωρήσεως και της προσβαλλόμενης αποφάσεως και ότι κανένα νέο μέλος δεν μπορεί να εισέλθει στον εν λόγω κύκλο στη συνέχεια. Συγκεκριμένα, τα πρόσωπα που αποκτούν την ιδιότητα του υπηκόου του Ηνωμένου Βασιλείου μετά από την αποχώρηση του κράτους αυτού από την Ένωση δεν μπορούν να επικαλεστούν την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης.
46
Επιπλέον, οι προσφεύγοντες προβάλλουν ότι η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης έχει μόνιμο χαρακτήρα και, καταρχήν, δεν δύναται να ανακληθεί, καθώς και ότι οι προσφεύγοντες την απέκτησαν προ της εκδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Κατά συνέπεια, η απόφαση αυτή τους στερεί κεκτημένο δικαίωμα, που έχουν ειδικά και αποκλειστικά τα μέλη του κλειστού κύκλου του οποίου αποτελούν μέρος.
47
Δεύτερον, οι προσφεύγοντες προβάλλουν ότι καθένας εξ αυτών θίγεται ατομικά από την απώλεια της ιδιότητάς του ως πολίτη της Ένωσης και των δικαιωμάτων που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή. Συναφώς, υποστηρίζουν ότι η απώλεια της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης και των δικαιωμάτων που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή θα είχε δυσμενείς συνέπειες για όσους εξ αυτών έχουν ήδη ασκήσει το δικαίωμά τους ελεύθερης κυκλοφορίας. Επικαλούνται ιδίως:
–
την αγορά οικίας στη Γαλλία, την πραγματική ή σχεδιαζόμενη μόνιμη κατοικία στο εν λόγω κράτος μέλος και την ανάγκη να διαθέτουν εκεί ασφαλιστική κάλυψη ασθενείας (τέσσερις προσφεύγοντες)·
–
την άσκηση, κατά το παρελθόν, του δικαιώματος αναφοράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (μία προσφεύγουσα)·
–
την άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας στη Γαλλία (ένας προσφεύγων)·
–
πανεπιστημιακές σπουδές κατά το παρελθόν ή στο μέλλον στη Γερμανία και σχέδια επαγγελματικής δραστηριοποιήσεως στο εν λόγω κράτος μέλος (δύο προσφεύγοντες)·
–
την ύπαρξη μελών της οικογένειάς τους ή φίλων στη Γαλλία ή στη Γερμανία (τρεις προσφεύγοντες).
48
Τρίτον, οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να εκτιμήσει κατά τρόπο ευρύ την προϋπόθεση περί ατομικού επηρεασμού. Συγκεκριμένα, η προϋπόθεση αυτή πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Εξάλλου, η υπό κρίση υπόθεση αφορά την αρχή της δημοκρατίας και άπτεται της ουσίας της συνταγματικής ταυτότητας της Ένωσης.
49
Τέταρτον, οι προσφεύγοντες φρονούν ότι το ζήτημα του ατομικού επηρεασμού τους, ιδίως υπό το πρίσμα της υπάρξεως κεκτημένου δικαιώματος, συνδέεται με το ζήτημα του μόνιμου χαρακτήρα της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης ως μη δυνάμενης να ανακληθεί και δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς επί της ουσίας εξέταση της υποθέσεως.
50
Διαπιστώνεται ευθύς εξαρχής ότι η επιχειρηματολογία των προσφευγόντων με την οποία επιχειρούν να αποδείξουν την ενεργητική νομιμοποίησή τους δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ στηρίζεται στην παραδοχή κατά την οποία η προσβαλλόμενη απόφαση θα είχε ως συνέπεια την «απώλεια» ή τη «στέρηση» της ιδιότητάς τους ως πολιτών της Ένωσης και των δικαιωμάτων που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή.
51
Συναφώς, είναι βεβαίως αληθές ότι η προσβαλλόμενη απόφαση και η συμφωνία αποχωρήσεως δεν ανακαλούν ρητώς από τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης και τα συνδεόμενα με την ιδιότητα αυτή δικαιώματα.
52
Ωστόσο, από το γράμμα και την οικονομία της συμφωνίας αποχωρήσεως –και ιδίως από την έκτη παράγραφο του προοιμίου της, το άρθρο 2, στοιχεία βʹ έως δʹ, το άρθρο 10, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως δʹ, και γενικότερα, από το σύνολο του δεύτερου μέρους της με τίτλο «Δικαιώματα των πολιτών»– προκύπτει σαφώς ότι η συμφωνία αποχωρήσεως αντιμετωπίζει τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν πολίτες της Ένωσης κατά την ημερομηνία αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση, ως πρόσωπα που δεν έχουν, ή δεν έχουν πλέον από την ημερομηνία αυτή, την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης. Επομένως, η εν λόγω συμφωνία δεν προβλέπει τη διατήρηση της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης και του συνόλου των δικαιωμάτων που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή για τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου.
53
Επισημαίνεται ότι, αναμφισβήτητα, η απώλεια ή η μη διατήρηση της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης μπορεί να επηρεάσει αισθητά τα δικαιώματα υπηκόου κράτους μέλους που αποχωρεί από την Ένωση (πρβλ. απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2018, Wightman κ.λπ., C‑621/18, EU:C:2018:999, σκέψη 64). Οι υπήκοοι τέτοιου κράτους μέλους, απόδημοι σε άλλο κράτος μέλος, είναι πολύ πιθανότερο να επηρεαστούν από την έξοδο του κράτους μέλους καταγωγής τους από την Ένωση, λόγω των μακροχρόνιων, ορισμένες φορές, δεσμών που δημιουργούνται τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό και οικονομικό επίπεδο (διάταξη της 16ης Ιουνίου 2020, Walker κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, T‑383/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:269, σκέψη 41).
54
Εντούτοις, όσον αφορά την προϋπόθεση περί ατομικού επηρεασμού και σύμφωνα με τη μνημονευόμενη στη σκέψη 38 ανωτέρω νομολογία, εναπόκειται στους προσφεύγοντες να αποδείξουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον τους στερεί την ιδιότητά τους ως πολιτών της Ένωσης και τα δικαιώματα που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή, τους θίγει λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία τους διακρίνει έναντι κάθε άλλου προσώπου και, ως εκ τούτου, τους εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο εκείνου με τον οποίο θα εξατομίκευε τους αποδέκτες τέτοιας αποφάσεως.
55
Συναφώς, πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι η συμφωνία αποχωρήσεως, ιδίως καθόσον δεν προβλέπει τη διατήρηση της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης για τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου, εφαρμόζεται στο σύνολο των υπηκόων του κράτους αυτού κι είναι επομένως γενικής ισχύος.
56
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εισάγει τη συμφωνία αποχωρήσεως στην έννομη τάξη της Ένωσης αποτελεί καθεαυτήν πράξη γενικής ισχύος και, ως εκ τούτου, θίγει τους προσφεύγοντες λόγω της αντικειμενικής ιδιότητάς τους ως υπηκόων του Ηνωμένου Βασιλείου.
57
Δεύτερον, οι περιστάσεις που επικαλούνται οι προσφεύγοντες, οι οποίες εκτίθενται στις σκέψεις 44 έως 46 ανωτέρω και σύμφωνα με τις οποίες οι ίδιοι ανήκουν σε ομάδα προσώπων που έχουν αποκτήσει την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης λόγω της ιδιότητάς τους ως υπηκόων του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν δικαιολογούν το συμπέρασμα ότι οι προσφεύγοντες αποτελούν μέρος ενός στενού κύκλου προσώπων κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 42 ανωτέρω.
58
Συγκεκριμένα, πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον στερεί από τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης και τα συνδεόμενα με την ιδιότητα αυτή δικαιώματα, εκδόθηκε λαμβανομένης υπόψη της αντικειμενικής ιδιότητάς τους ως προσώπων τα οποία έχουν την ιθαγένεια κράτους μέλους που αποχωρεί από την Ένωση (σκέψη 56 ανωτέρω) και, επιπλέον, χωρίς να συνεκτιμηθούν οι ιδιαιτερότητες των ατομικών καταστάσεών τους, οπότε η απόφαση αυτή δεν αφορά ειδικώς τους εν λόγω υπηκόους (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής, C‑456/13 P, EU:C:2015:284, σκέψεις 66 και 67, και διάταξη της 20ής Μαΐου 2020, Nord Stream κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, T‑530/19, EU:T:2020:213, σκέψη 64). Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά τους προσφεύγοντες, όπως κι οι ίδιοι αναγνωρίζουν, ακριβώς όπως όλους τους άλλους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου. Ως εκ τούτου, ο «κλειστός κύκλος» που επικαλούνται οι προσφεύγοντες προκύπτει από την ίδια τη φύση του συστήματος που θεσπίζει η προσβαλλόμενη απόφαση (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 10ης Ιουλίου 1996, Weber κατά Επιτροπής, T‑482/93, EU:T:1996:97, σκέψη 65, και της 6ης Ιουνίου 2013, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής, T‑279/11, EU:T:2013:299, σκέψεις 84 και 89).
59
Υπό τις συνθήκες αυτές, και σύμφωνα με τη μνημονευόμενη στη σκέψη 39 ανωτέρω νομολογία, οι περιστάσεις, αφενός, ότι ο αριθμός, ακόμη και η ταυτότητα, των προσώπων που αποτελούν μέρος του «κλειστού κύκλου» που επικαλούνται οι προσφεύγοντες μπορούν να προσδιοριστούν με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια και, αφετέρου, ότι ο κύκλος αυτός δεν μπορούσε πλέον να διευρυνθεί μετά την έναρξη ισχύος της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν είναι ικανές, αφ’ εαυτών, να καταστήσουν τα πρόσωπα αυτά θιγόμενα ατομικώς από την εν λόγω απόφαση.
60
Δεύτερον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης και τα δικαιώματα που συνδέονται με την ιδιότητα αυτή δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως «ειδικά» ή «αποκλειστικά» δικαιώματα. Συγκεκριμένα, κατά τον χρόνο αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση, όλοι οι υπήκοοι του κράτους αυτού, τότε μέλους της Ένωσης, κατείχαν την εν λόγω ιδιότητα και τα συνδεόμενα με την ιδιότητα αυτή δικαιώματα. Ως εκ τούτου, η κατάσταση των μελών του «κλειστού κύκλου» που επικαλούνται οι προσφεύγοντες δεν μπορεί να συγκριθεί με την κατάσταση της προσφεύγουσας στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 18ης Μαΐου 1994, Codorniu κατά Συμβουλίου (C‑309/89, EU:C:1994:197, σκέψεις 21 και 22), στο πλαίσιο της οποίας είχε απαγορευθεί στην προσφεύγουσα η χρήση καταχωρισμένου σήματος, το οποίο συστήνει εκ φύσεως ατομικό και αποκλειστικό δικαίωμα ιδιοκτησίας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 23ης Νοεμβρίου 2015, Beul κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, T‑640/14, EU:T:2015:907, σκέψη 48).
61
Κατά συνέπεια, οι προσφεύγοντες δεν μπορούν βασίμως να υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση τους στέρησε κεκτημένο δικαίωμα ειδικού ή αποκλειστικού χαρακτήρα. Πάντως, μόνη η ύπαρξη κεκτημένου ή υποκειμενικού δικαιώματος, το περιεχόμενο ή η άσκηση του οποίου επηρεάζεται δυνητικώς από την επίμαχη πράξη, δεν αρκεί για να εξατομικεύσει τον δικαιούχο του εν λόγω δικαιώματος, όταν άλλα πρόσωπα έχουν ενδεχομένως ανάλογα δικαιώματα και, ως εκ τούτου, βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με τον εν λόγω δικαιούχο (πρβλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2011, Enviro Tech Europe και Enviro Tech International κατά Επιτροπής, T‑291/04, EU:T:2011:760, σκέψη 116 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
62
Τρίτον, τα διάφορα χαρακτηριστικά που προβάλλει καθένας προσωπικά εκ των προσφευγόντων και που απαριθμούνται στη σκέψη 47 ανωτέρω είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ικανά να καταδείξουν τις συγκεκριμένες, διαφορετικές και, ενδεχομένως, σημαντικές συνέπειες που μπορεί να συνεπάγεται για καθέναν εξ αυτών η προβαλλόμενη απώλεια της ιδιότητας του πολίτη της Ένωσης και των συνδεόμενων με την ιδιότητα αυτή δικαιωμάτων. Αντιθέτως, κανένα από τα χαρακτηριστικά αυτά δεν μπορεί να αποδείξει ότι η απώλεια της ιδιότητας αυτής και των συνδεόμενων με την εν λόγω ιδιότητα δικαιωμάτων θα είχε τόσο ιδιαίτερες και ειδικές συνέπειες για τους προσφεύγοντες που θα τους εξατομίκευε σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη, υπό την έννοια της υπομνησθείσας στη σκέψη 38 ανωτέρω νομολογίας.
63
Τέταρτον, όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγόντων κατά το οποίο η προϋπόθεση περί ατομικού επηρεασμού πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο ευρύ, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 47 του Χάρτη δεν έχει ως σκοπό να τροποποιήσει το σύστημα δικαστικού ελέγχου που προβλέπουν οι Συνθήκες, και δη των κανόνων περί παραδεκτού των ευθειών προσφυγών που ασκούνται ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης. Επομένως, οι κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋποθέσεις παραδεκτού πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα του θεμελιώδους δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, χωρίς όμως η ερμηνεία αυτή να καταλήγει στην παράκαμψη των προϋποθέσεων αυτών, οι οποίες προβλέπονται ρητώς από τη ΣΛΕΕ (βλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‐583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψεις 97 και 98 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής, C‑456/13 P, EU:C:2015:284, σκέψεις 43 και 44).
64
Ωστόσο, η προστασία που παρέχει το άρθρο 47 του Χάρτη δεν επιτάσσει ο πολίτης να μπορεί, άνευ όρων, να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά των πράξεων που δεν τον αφορούν ατομικά.
65
Εξάλλου, η περίσταση, που προβάλλουν οι προσφεύγοντες, κατά την οποία η υπό κρίση υπόθεση αφορά την αρχή της δημοκρατίας και άπτεται της ουσίας της συνταγματικής ταυτότητας της Ένωσης είναι, αφ’ εαυτής, άνευ σημασίας για την εκτίμηση του αν οι προσφεύγοντες πληρούν την προϋπόθεση περί ατομικού επηρεασμού. Συγκεκριμένα, οι προϋποθέσεις παραδεκτού που προβλέπονται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ εφαρμόζονται σε κάθε προσφυγή ακυρώσεως, ανεξαρτήτως των ζητημάτων ουσίας που εγείρει. Κατά τα λοιπά, τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως διαφέρουν από τα πολύ ιδιαίτερα εκείνα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 23ης Απριλίου 1986, Les Verts κατά Κοινοβουλίου (294/83, EU:C:1986:166, σκέψεις 32 έως 37), που μνημονεύουν οι προσφεύγοντες, και η οποία αφορούσε το δικαίωμα προσφυγής πολιτικού κόμματος μη εκπροσωπούμενου στο Κοινοβούλιο κατά πράξεων του Κοινοβουλίου σχετικών με τη χορήγηση πιστώσεων ενόψει των ευρωεκλογών και στων οποίων την έκδοση είχαν συμμετάσχει αντίπαλα πολιτικά κόμματα εκπροσωπούμενα στο Κοινοβούλιο.
66
Πέμπτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, το ζήτημα του ατομικού επηρεασμού τους μπορεί, εν προκειμένω, να επιλυθεί χωρίς επί της ουσίας εξέταση της υποθέσεως και, ιδίως, χωρίς να εξεταστεί αν η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης έχει μόνιμο χαρακτήρα και δύναται να ανακληθεί.
67
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αφορά ατομικά τους προσφεύγοντες. Ως εκ τούτου, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί κατά πόσον η απόφαση αυτή τους αφορά άμεσα, οι προσφεύγοντες δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς υπό το πρίσμα του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, δεύτερο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
Επί της ενεργητικής νομιμοποιήσεως των προσφευγόντων υπό το πρίσμα του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ
68
Υπενθυμίζεται ότι οι προϋποθέσεις που συνδέονται, πρώτον, με την κανονιστική φύση της προσβαλλόμενης πράξεως, δεύτερον, με τον άμεσο επηρεασμό των προσφευγόντων και, τρίτον, με την απουσία εκτελεστικών μέτρων οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ είναι σωρευτικές (πρβλ. διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2020, Buxadé Villalba κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, T‑32/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:552, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
69
Υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, πρέπει να εξεταστεί καταρχάς αν πληρούται η πρώτη προϋπόθεση, σχετικά με τον κανονιστικό χαρακτήρα της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
70
Είναι σκόπιμο να υπομνησθεί ότι η έννοια των «κανονιστικών πράξεων», κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος, ΣΛΕΕ έχει περισσότερο περιορισμένο περιεχόμενο από την έννοια «πράξεις» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, πρώτο και δεύτερο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ. Ως εκ τούτου, η έννοια αυτή δεν αφορά το σύνολο των πράξεων γενικής ισχύος, αλλά αναφέρεται σε μια περισσότερο περιορισμένη κατηγορία πράξεων αυτής της φύσεως (απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψη 58).
71
Κατά συνέπεια, η έννοια «κανονιστικές πράξεις», αφενός, αφορά πράξεις γενικής ισχύος και, αφετέρου, δεν περιλαμβάνει τις νομοθετικές πράξεις (πρβλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψεις 60 και 61).
72
Εν προκειμένω, πρώτον, οι διάδικοι συμφωνούν, ορθώς, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι μη νομοθετική πράξη γενικής ισχύος.
73
Συγκεκριμένα, αφενός, δεν αμφισβητείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πράξη γενικής ισχύος (σκέψη 56 ανωτέρω).
74
Αφετέρου, υπενθυμίζεται ότι μια νομική πράξη μπορεί να χαρακτηρισθεί ως νομοθετική πράξη της Ένωσης μόνον εάν εκδόθηκε βάσει διατάξεως των Συνθηκών που παραπέμπει ρητώς είτε στη συνήθη νομοθετική διαδικασία είτε στην ειδική νομοθετική διαδικασία (απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2017, Σλοβακία και Ουγγαρία κατά Συμβουλίου, C‑643/15 και C‑647/15, EU:C:2017:631, σκέψη 62). Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε βάσει του άρθρου 50, παράγραφος 2, ΣΕΕ. Ωστόσο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι μολονότι η διάταξη αυτή διευκρινίζει ότι η συμφωνία που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους συνάπτεται εξ ονόματος της Ένωσης από το Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία, μετά από έγκριση του Κοινοβουλίου, δεν παραπέμπει εντούτοις ρητώς στη συνήθη νομοθετική διαδικασία ή στην ειδική νομοθετική διαδικασία. Κατά συνέπεια η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως νομοθετική πράξη.
75
Δεύτερον, οι διάδικοι διαφωνούν ως προς τις συνέπειες που πρέπει να συναχθούν από το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι μη νομοθετική πράξη γενικής ισχύος. Κατά τους προσφεύγοντες, η απόφαση αυτή μπορεί να είναι μόνον κανονιστική πράξη. Κατά το Συμβούλιο, η εν λόγω απόφαση δεν αποτελεί νομοθετική ή κανονιστική πράξη.
76
Συναφώς, παρατηρείται ότι, με την απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑583/11 P, EU:C:2013:625), το Δικαστήριο δεν έκρινε ότι η έννοια «κανονιστικές πράξεις» περιλαμβάνει όλες τις μη νομοθετικές πράξεις γενικής ισχύος.
77
Βεβαίως, υπενθυμίζεται ότι, με μεταγενέστερη απόφαση, το Δικαστήριο απέκλεισε ρητώς την ερμηνεία σύμφωνα με την οποία υφίστανται μη νομοθετικές πράξεις γενικής ισχύος οι οποίες δεν εμπίπτουν στην έννοια των «κανονιστικών πράξεων» κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια αυτή καλύπτει όλες τις μη νομοθετικές πράξεις γενικής ισχύος (πρβλ. απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci, C‑622/16 P έως C‑624/16 P, EU:C:2018:873, σκέψεις 24 και 28).
78
Ωστόσο, επισημαίνεται ότι, στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci (C‑622/16 P έως C‑624/16 P, EU:C:2018:873), η επίδικη πράξη ήταν μια απόφαση της Επιτροπής ληφθείσα επί θεμάτων κρατικών ενισχύσεων. Μολονότι ήταν πράξη γενικής ισχύος λόγω του γεγονότος ότι αποφαινόταν επί εθνικών καθεστώτων, η απόφαση αυτή είχε διοικητικό χαρακτήρα και είχε εξάλλου εκδοθεί από μόνη την Επιτροπή, χωρίς παρέμβαση του Συμβουλίου ή του Κοινοβουλίου. Στο πλαίσιο αυτό, η άποψη που υποστήριξε η Επιτροπή κατά την οποία η εν λόγω απόφαση ήταν μη νομοθετική πράξη γενικής ισχύος μη εμπίπτουσα στην έννοια των «κανονιστικών πράξεων» δεν έβρισκε κανένα έρεισμα στο γράμμα, στο ιστορικό θεσπίσεως ή στον σκοπό του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ, όπως επισήμανε το Δικαστήριο στις σκέψεις 24 έως 27 της αποφάσεώς του αυτής.
79
Αντιθέτως, το Δικαστήριο δεν είχε μέχρι τούδε την ευκαιρία να εξετάσει αν οι αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας, και ειδικότερα οι αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη συμφωνίας η οποία καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους, πρέπει να χαρακτηρίζονται ως κανονιστικές πράξεις κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
80
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να εξεταστεί αν η έννοια των «κανονιστικών πράξεων» καλύπτει εξίσου και τέτοιες αποφάσεις.
81
Συναφώς, πρώτον, επισημαίνεται ότι, όπως όλες οι διεθνείς συμφωνίες που συνάπτει η Ένωση, συμφωνία που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους δεσμεύει τα θεσμικά όργανά της και υπερισχύει των πράξεων που αυτά εκδίδουν (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2015, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Stichting Natuur en Milieu και Pesticide Action Network Europe, C‑404/12 P και C‑405/12 P, EU:C:2015:5, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
82
Από την υπεροχή αυτή των συναπτόμενων από την Ένωση διεθνών συμφωνιών έναντι των διατάξεων του παράγωγου δικαίου προκύπτει ότι η συμφωνία αποχωρήσεως είναι υπέρτερης τυπικής ισχύος, στην ιεραρχία των κανόνων, έναντι των πράξεων γενικής ισχύος, τόσο των νομοθετικών όσο και των κανονιστικών.
83
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση εισάγει στην έννομη τάξη της Ένωσης κανόνες, που περιέχονται στη συμφωνία αποχωρήσεως, οι οποίοι υπερισχύουν των νομοθετικών και κανονιστικών πράξεων και οι οποίοι, ως εκ τούτου, δεν μπορούν καθεαυτούς να έχουν κανονιστικό χαρακτήρα.
84
Δεύτερον, λαμβανομένης υπόψη της διαδικασίας συνάψεώς της και κατά το πρότυπο άλλων διεθνών συμφωνιών που έχει συνάψει η Ένωση, η συμφωνία αποχωρήσεως μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί, σε εξωτερικό επίπεδο, το ισοδύναμο αυτού που είναι σε εσωτερικό επίπεδο μια νομοθετική πράξη [πρβλ., κατ’ αναλογίαν, γνωμοδότηση 1/15 (Συμφωνία PNR ΕΕ-Καναδάς), της 26ης Ιουλίου 2017, EU:C:2017:592, σκέψη 146].
85
Συγκεκριμένα, η συμφωνία αποχωρήσεως συνήφθη εξ ονόματος της Ένωσης από το Συμβούλιο, μετά από έγκριση του Κοινοβουλίου, σύμφωνα με την προβλεπόμενη στο άρθρο 50, παράγραφος 2, ΣΕΕ, διαδικασία. Στο μέτρο που συνεπάγεται τη συμμετοχή του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου, η διαδικασία αυτή είναι παρεμφερής με τις συνήθεις και ειδικές νομοθετικές διαδικασίες που ορίζονται στο άρθρο 289, παράγραφοι 1 και 2, ΣΛΕΕ και μνημονεύονται στο άρθρο 21, παράγραφοι 2 και 3, στο άρθρο 22, παράγραφοι 1 και 2, στο άρθρο 23, δεύτερο εδάφιο, στο άρθρο 24, πρώτο εδάφιο, στο άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, και στο άρθρο 228, παράγραφος 4, ΣΛΕΕ βάσει των οποίων τα δύο αυτά θεσμικά όργανα μπορούν να θεσπίζουν διατάξεις σχετικά με τα δικαιώματα που συνδέονται με την ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης. Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, οι πολίτες της Ένωσης που είναι υπήκοοι του κράτους μέλους που αποχωρεί συμμετέχουν στην έκδοση της αποφάσεως συνάψεως συμφωνίας που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση του εν λόγω κράτους μέλους, δεδομένου ότι το άρθρο 50 ΣΕΕ δεν προβλέπει την εξαίρεση κανενός ευρωβουλευτή κατά την έγκριση τέτοιας συμφωνίας από το Κοινοβούλιο.
86
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση εισάγει στην έννομη τάξη της Ένωσης κανόνες, που περιέχονται στη συμφωνία αποχωρήσεως, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα υψηλή δημοκρατική νομιμότητα, κατά το πρότυπο των κανόνων που περιλαμβάνονται σε νομοθετική πράξη. Ακριβώς αυτή η ιδιαίτερα υψηλή δημοκρατική νομιμότητα της νομοθεσίας που θεσπίζεται σύμφωνα με διαδικασία που προβλέπει τη συμμετοχή του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου δικαιολογεί τη μη δυνατότητα ελαστικής εφαρμογής των προϋποθέσεων υπό τις οποίες οι ιδιώτες μπορούν να ασκήσουν προσφυγές ακυρώσεως κατά νομοθετικών πράξεων (πρβλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott επί της υποθέσεως Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:21, σκέψη 38).
87
Εξάλλου, σε πολλές γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ, η έννοια των «κανονιστικών πράξεων» υποδηλώνει περισσότερο κανόνες δικαίου που θεσπίζονται από την εκτελεστική εξουσία και λιγότερο κανόνες δικαίου που θεσπίζονται από τη νομοθετική (πρβλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott επί της υποθέσεως Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:21, σκέψη 41). Πάντως, απόφαση η οποία εγκρίνει τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας ή συμφωνίας που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους, όπως η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν μπορεί να συγκρίνεται με πράξη της εκτελεστικής εξουσίας.
88
Τρίτον, θα ήταν ανακόλουθη και παράδοξη η ελαστική εφαρμογή των προϋποθέσεων υπό τις οποίες οι ιδιώτες μπορούν να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως χαρακτηρίζοντάς την ως κανονιστική πράξη. Συγκεκριμένα, μια τέτοια ελαστική εφαρμογή θα είχε ως συνέπεια οι ιδιώτες να μπορούν να αμφισβητήσουν ευκολότερα έναν συγκεκριμένο νομικό κανόνα όταν περιλαμβάνεται σε διεθνή συμφωνία, όπως η συμφωνία αποχωρήσεως, και στη συνέχεια εισάγεται στην έννομη τάξη της Ένωσης μέσω αποφάσεως που εγκρίνει τη σύναψη της επίμαχης συμφωνίας, όπως η προσβαλλόμενη απόφαση, απ’ ό,τι όταν ο ίδιος νομικός κανόνας περιλαμβάνεται σε νομοθετική πράξη με πανομοιότυπο περιεχόμενο και κατώτερη τυπική ισχύ στην ιεραρχία των κανόνων δικαίου.
89
Τέταρτον, από το ιστορικό θεσπίσεως του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι οι συντάκτες του σχεδίου συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος για την Ευρώπη και στη συνέχεια οι συντάκτες της Συνθήκης της Λισσαβώνας δεν είχαν συγκεκριμένη πρόθεση να αμβλύνουν τις προϋποθέσεις του παραδεκτού των προσφυγών που ασκούν ιδιώτες κατά των αποφάσεων που εγκρίνουν τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας, όπως, μεταξύ άλλων, οι αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη συμφωνίας η οποία καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους. Ειδικότερα, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες του σχεδίου συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος για την Ευρώπη –και ιδίως του άρθρου III‑365, παράγραφος 4, το περιεχόμενο του οποίου περιελήφθη με πανομοιότυπη διατύπωση στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ– ουδόλως προκύπτει ότι οι εν λόγω συντάκτες επιθυμούσαν τέτοιες αποφάσεις να χαρακτηρίζονται ως «κανονιστικές πράξεις» κατά την έννοια των δύο αυτών άρθρων.
90
Υπό τις συνθήκες αυτές, ο όρος «κανονιστικές πράξεις» κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι δεν περιλαμβάνει τις αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας, όπως είναι, ιδίως, οι αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη συμφωνίας η οποία καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους.
91
Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κανονιστική πράξη κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
92
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα των προσφευγόντων.
93
Πρώτον, το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό τον τίτλο «Μη νομοθετικές πράξεις» δεν συνεπαγόταν ότι η απόφαση αυτή είναι κατ’ ανάγκην κανονιστική πράξη. Κατά συνέπεια, η δημοσίευση αυτή δεν δημιουργούσε κίνδυνο παραπλανήσεως των ιδιωτών ως προς τις δυνατότητες προσφυγής που διέθεταν κατά της εν λόγω αποφάσεως.
94
Δεύτερον, ο χαρακτηρισμός της προσβαλλόμενης αποφάσεως ως πράξεως γενικής ισχύος η οποία δεν είναι νομοθετική ή κανονιστική δεν αντιβαίνει στις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Πράγματι, οι αρχές αυτές δεν μπορούν να ερμηνευθούν ως απαγορεύουσες τη σταδιακή διασαφήνιση των κανόνων του παραδεκτού με νομολογιακή ερμηνεία, υπό την προϋπόθεση ότι το αποτέλεσμα αυτής μπορούσε ευλόγως να προβλεφθεί (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψη 167 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εν προκειμένω, όμως, η ερμηνεία του όρου «κανονιστικές πράξεις» που έγινε δεκτή στη σκέψη 90 ανωτέρω, μπορούσε ευλόγως να προβλεφθεί λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων των αποφάσεων που εγκρίνουν τη σύναψη διεθνούς συμφωνίας, όπως, ειδικότερα, οι αποφάσεις που εγκρίνουν τη σύναψη συμφωνίας η οποία καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρηση κράτους μέλους.
95
Τρίτον, η αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας όπως αυτή κατοχυρώνεται με το άρθρο 47 του Χάρτη, δεν επιτάσσει να μπορεί ο πολίτης να ασκήσει άνευ όρων προσφυγή ακυρώσεως κατευθείαν ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης κατά πράξεων γενικής ισχύος που δεν εμπίπτουν στην έννοια των «κανονιστικών πράξεων» (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψη 105, και της 9ης Νοεμβρίου 2017, SolarWorld κατά Συμβουλίου, C‑204/16 P, EU:C:2017:838, σκέψη 66).
96
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί κατά πόσον η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά άμεσα τους προσφεύγοντες και αν συνεπάγεται τη λήψη εκτελεστικών μέτρων, οι προσφεύγοντες δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς υπό το πρίσμα του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τρίτο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
97
Επομένως, το Συμβούλιο βασίμως υποστηρίζει ότι οι προσφεύγοντες δεν νομιμοποιούνται ενεργητικώς προς άσκηση προσφυγής. Ως εκ τούτου, η ένσταση απαραδέκτου πρέπει να γίνει δεκτή και η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των αιτήσεων παρεμβάσεως
98
Κατά το άρθρο 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η παρέμβαση καθίσταται άνευ αντικειμένου σε περίπτωση που η προσφυγή κριθεί απαράδεκτη. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, παρέλκει η κρίση επί των αιτήσεων παρεμβάσεως της Επιτροπής, της British in Europe, του Plaid Cymru – The Party of Wales, της European Democracy Lab, του ECIT και της European Alternatives Ltd.
Επί των δικαστικών εξόδων
99
Πρώτον, κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν, πέραν των δικών τους δικαστικών εξόδων, και στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά του, πλην εκείνων που αφορούν τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
100
Δεύτερον, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν η δίκη επί της κύριας υποθέσεως τερματιστεί πριν ληφθεί απόφαση επί της αιτήσεως παρεμβάσεως, ο αιτούμενος την παρέμβαση και οι κύριοι διάδικοι φέρουν έκαστος τα σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά τους. Εν προκειμένω, οι προσφεύγοντες, το Συμβούλιο, η Επιτροπή, η British in Europe, το Plaid Cymru – The Party of Wales, η European Democracy Lab, το ECIT και η European Alternatives Ltd φέρουν έκαστος τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο πενταμελές τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Παρέλκει η εξέταση των αιτήσεων παρεμβάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της British in Europe, του Plaid Cymru – The Party of Wales, της European Democracy Lab, του ECIT και της European Alternatives Ltd.
3)
Ο Joshua Silver και οι λοιποί προσφεύγοντες των οποίων τα ονόματα παρατίθενται στο παράρτημα φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους, και τα έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλην εκείνων που αφορούν τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
4)
Ο J. Silver και οι λοιποί προσφεύγοντες των οποίων τα ονόματα παρατίθενται στο παράρτημα, το Συμβούλιο, η Επιτροπή, η British in Europe, το Plaid Cymru – The Party of Wales, η European Democracy Lab, το ECIT και η European Alternatives Ltd φέρουν έκαστος τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά τους.
Λουξεμβούργο, 8 Ιουνίου 2021.
Ο Γραμματέας
E. Coulon
Ο Πρόεδρος
A. Kornezov
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
1
)	Ο κατάλογος των λοιπών προσφευγόντων παρατίθεται ως παράρτημα μόνο στο κείμενο που κοινοποιείται στους διαδίκους.