62023CC0572
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
MACIEJ SZPUNAR
της 4ης Σεπτεμβρίου 2025 (
1
)
Υπόθεση C‑572/23 P
Carles Puigdemont i Casamajó,
Antoni Comín i Oliveres,
Clara Ponsatí i Obiols
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
«Αίτηση αναιρέσεως – Θεσμικό δίκαιο – Μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – Προνόμια και ασυλίες – Αίτηση άρσης της ασυλίας υποβληθείσα στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας – Εξέταση της αίτησης από το Κοινοβούλιο – Αμεροληψία – Κριτήρια άρσης της ασυλίας – Εξουσία εκτιμήσεως του Κοινοβουλίου – Απόφαση περί άρσης της ασυλίας βουλευτή – Προσφυγή ακυρώσεως – Διατήρηση του εννόμου συμφέροντος του αναιρεσείοντος κατόπιν της λήξεως της θητείας του ως βουλευτή»
I. Εισαγωγή
1.
Με την αίτηση αναιρέσεως, ο Carles Puigdemont i Casamajó, ο Antoni Comín i Oliveres και η Clara Ponsatí i Obiols (στο εξής από κοινού: αναιρεσείοντες) ζητούν την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 5ης Ιουλίου 2023, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου (T‑272/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:373), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση των αποφάσεων P9_TA(2021)0059, P9_TA(2021)0060 και P9_TA(2021)0061 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 9ης Μαρτίου 2021, επί της αιτήσεως άρσης της ασυλίας τους (στο εξής: επίμαχες αποφάσεις) (
2
).
2.
Προς στήριξη των αιτημάτων τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δέκα λόγους αναιρέσεως. Καθ’ υπόδειξη του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα επικεντρωθούν στον τρίτο, στον πέμπτο και στον έκτο λόγο αναιρέσεως. Επιπλέον, θα προτείνω στο Δικαστήριο να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το ζήτημα της διατήρησης του εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειόντων μετά τις 15 Ιουλίου 2024, ήτοι κατόπιν της λήξεως των θητειών τους ως βουλευτών κατά την ένατη κοινοβουλευτική περίοδο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
II. Το δίκαιο της Ένωσης
3.
Το άρθρο 9 του πρωτοκόλλου (αριθ. 7) περί των προνομίων και ασυλιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
3
), το οποίο προσαρτάται στις Συνθήκες ΕΕ και ΛΕΕ (στο εξής: πρωτόκολλο αριθ. 7), προβλέπει τα εξής:
«Κατά τη διάρκεια των συνόδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τα μέλη του απολαύουν:
α)
εντός της επικρατείας των κρατών τους, των ασυλιών που αναγνωρίζονται στα μέλη του Κοινοβουλίου της χώρας τους,
β)
εντός της επικρατείας άλλων κρατών μελών της εξαιρέσεως από κάθε μέτρο κρατήσεως και κάθε δικαστική δίωξη.
Η ασυλία τους καλύπτει επίσης όταν μεταβαίνουν στον τόπο συνεδριάσεως του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ή όταν επιστρέφουν από αυτόν.
Επίκληση της ασυλίας δεν δύναται να γίνει στην περίπτωση αυτόφωρου εγκλήματος και ούτε δύναται να εμποδίσει την άσκηση του δικαιώματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να άρει την ασυλία ενός από τα μέλη του.»
4.
Στο κεφάλαιο VII, το οποίο φέρει τον τίτλο «Γενικές διατάξεις», το άρθρο 18 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 προβλέπει τα ακόλουθα:
«Για την εφαρμογή του παρόντος πρωτοκόλλου, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης ενεργούν σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές των ενδιαφερομένων κρατών μελών.»
5.
Η εσωτερική οργάνωση του Κοινοβουλίου διέπεται από τον εσωτερικό κανονισμό του. Το άρθρο 5 του κανονισμού που είχε εφαρμογή κατά την ένατη κοινοβουλευτική περίοδο (2019-2024) (
4
) (στο εξής: Εσωτερικός Κανονισμός) φέρει τον τίτλο «Προνόμια και ασυλίες» και προβλέπει τα εξής:
«1.   Οι βουλευτές απολαύουν των προνομίων και ασυλιών που ορίζονται στο πρωτόκολλο αριθ. 7 […].
2.   Το Κοινοβούλιο, κατά την άσκηση των εξουσιών του σχετικά με τα προνόμια και τις ασυλίες, ενεργεί με σκοπό τη διατήρηση της ακεραιότητάς του ως δημοκρατικής νομοθετικής συνέλευσης και τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας των βουλευτών του κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Η βουλευτική ασυλία δεν αποτελεί προσωπικό προνόμιο των βουλευτών, αλλά εγγύηση της ανεξαρτησίας του Κοινοβουλίου στο σύνολό του και των βουλευτών του.
[…]»
6.
Το άρθρο 6 του Εσωτερικού Κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άρση ασυλίας», προβλέπει τα ακόλουθα:
«1.   Κάθε αίτημα για άρση της ασυλίας αξιολογείται σύμφωνα με τα άρθρα 7, 8 και 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 […] και με τις αρχές που αναφέρονται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, [του παρόντος εσωτερικού κανονισμού].
[…]»
7.
Το άρθρο 9 του Εσωτερικού Κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαδικασίες σχετικά με την ασυλία», προβλέπει τα εξής:
«1.   Κάθε αίτημα το οποίο απευθύνεται στον Πρόεδρο [του Κοινοβουλίου] από αρμόδια αρχή κράτους μέλους με σκοπό την άρση της ασυλίας ενός βουλευτή, ή από βουλευτή ή πρώην βουλευτή με σκοπό την προάσπιση των προνομίων και της ασυλίας, ανακοινώνεται στην Ολομέλεια και παραπέμπεται στην αρμόδια επιτροπή.
[…]
3.   Η επιτροπή εξετάζει χωρίς καθυστέρηση, αλλά λαμβάνοντας υπόψη την σχετική περιπλοκότητά τους, τα αιτήματα για άρση της ασυλίας ή τα αιτήματα για προάσπιση των προνομίων και της ασυλίας.
4.   Η επιτροπή καταρτίζει πρόταση αιτιολογημένης απόφασης που περιορίζεται σε σύσταση για την έγκριση ή την απόρριψη του αιτήματος άρσης της ασυλίας ή προάσπισης των προνομίων και της ασυλίας. Τροπολογίες δεν γίνονται δεκτές. Σε περίπτωση απόρριψης μιας πρότασης, θεωρείται εγκριθείσα η αντίθετη απόφαση.
5.   Η επιτροπή μπορεί να ζητήσει από την ενδιαφερόμενη αρχή να της παράσχει οποιαδήποτε πληροφορία ή επεξήγηση θεωρεί αναγκαία προκειμένου να σχηματίσει γνώμη για το εάν η ασυλία πρέπει να αρθεί ή να προασπισθεί.
6.   Ο ενδιαφερόμενος βουλευτής πρέπει να έχει την ευκαιρία να εκφράσει την άποψή του και μπορεί να προσκομίσει οποιαδήποτε έγγραφα ή άλλα γραπτά στοιχεία θεωρεί χρήσιμα.
Ο ενδιαφερόμενος βουλευτής δεν παρίσταται στις συζητήσεις σχετικά με το αίτημα άρσης ή υπεράσπισης της ασυλίας του, παρά μόνο στην ίδια την ακρόαση.
[…]
7.   Όταν το αίτημα ζητεί την άρση ή την υπεράσπιση της ασυλίας για διαφόρους λόγους, ο κάθε ένας από αυτούς μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής απόφασης. Η έκθεση της επιτροπής μπορεί, κατ’ εξαίρεση, να προτείνει την άρση ή την υπεράσπιση της ασυλίας μόνο για τις ποινικές διώξεις ενώ, μέχρις ότου εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση, ο βουλευτής έχει ασυλία από κάθε μορφή σύλληψης ή κράτησης ή οποιοδήποτε άλλο μέτρο τον παρεμποδίζει στην άσκηση των καθηκόντων που προβλέπει η εντολή του.
8.   Η επιτροπή μπορεί να διατυπώσει αιτιολογημένη γνώμη σχετικά με την αρμοδιότητα της εν λόγω αρχής και σχετικά με το παραδεκτό του αιτήματος, αλλά δεν αποφαίνεται σε καμία περίπτωση για την ενοχή ή μη βουλευτών ούτε για το σκόπιμο ή μη της ποινικής δίωξης για την έκφραση γνώμης ή τις πράξεις που τους καταλογίζονται, ακόμη και στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η εξέταση του αιτήματος παρέχει στην επιτροπή εμπεριστατωμένες πληροφορίες για την υπόθεση.
[…]
11.   Η επιτροπή εξετάζει αυτά τα ζητήματα και χειρίζεται τα όποια έγγραφα λάβει με τη μεγαλύτερη δυνατή εμπιστευτικότητα. Η επιτροπή εξετάζει πάντα κεκλεισμένων των θυρών τις αιτήσεις που υπόκεινται στις διαδικασίες τις σχετικές με την ασυλία.
[…]
13.   Η επιτροπή ορίζει τις αρχές για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου.
14.   Οποιοδήποτε αίτημα εκ μέρους αρμόδιας αρχής για παροχή πληροφοριών ως προς το πεδίο εφαρμογής των προνομίων ή ασυλιών των βουλευτών διεκπεραιώνεται σύμφωνα με τους ανωτέρω κανόνες.»
III. Το ιστορικό της διαφοράς, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων
Α.
Το ιστορικό της διαφοράς
8.
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 19 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Οι σκέψεις αυτές μπορούν να συνοψιστούν ως εξής.
9.
Ο C. Puigdemont i Casamajó (στο εξής: πρώτος αναιρεσείων) ήταν πρόεδρος της Generalitat de Cataluña (Αυτόνομης Κοινότητας της Καταλονίας, Ισπανία) και ο A. Comín i Oliveres (στο εξής: δεύτερος αναιρεσείων) και η C. Ponsatí i Obiols (στο εξής: τρίτη αναιρεσείουσα) ήταν μέλη της Gobierno autonómico de Cataluña (Κυβέρνησης της Αυτόνομης Κοινότητας της Καταλονίας, Ισπανία) κατά τον χρόνο έκδοσης του Ley 19/2017 del Parlamento de Cataluña, reguladora del referéndum de autodeterminación (νόμου 19/2017 του Κοινοβουλίου της Καταλονίας, για τη ρύθμιση του δημοψηφίσματος περί αυτοδιαθέσεως), της 6ης Σεπτεμβρίου 2017 (
5
), και του Ley 20/2017 del Parlamento de Cataluña, de transitoriedad jurídica y fundacional de la República (νόμου 20/2017 του Κοινοβουλίου της Καταλονίας, περί νομικής μεταβάσεως και ιδρυτικού της Δημοκρατίας), της 8ης Σεπτεμβρίου 2017 (
6
), καθώς και κατά τον χρόνο διεξαγωγής, την 1η Οκτωβρίου 2017, του δημοψηφίσματος περί αυτοδιαθέσεως που προέβλεπε ο πρώτος από τους δύο ως άνω νόμους, η ισχύς των διατάξεων του οποίου είχε εν τω μεταξύ ανασταλεί με απόφαση του Tribunal Constitucional (Συνταγματικού Δικαστηρίου, Ισπανία).
10.
Κατόπιν της θεσπίσεως των ως άνω νόμων και της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, η Ministerio fiscal (εισαγγελική αρχή, Ισπανία), ο Abogado del Estado (νομικός σύμβουλος του κράτους, Ισπανία) και το πολιτικό κόμμα VOX κίνησαν ποινική διαδικασία, μεταξύ άλλων, κατά των αναιρεσειόντων, στους οποίους προσήφθη ότι τέλεσαν, μεταξύ άλλων, τα αδικήματα της «στάσης» και της «υπεξαιρέσεως δημοσίου χρήματος». Με διάταξη της 9ης Ιουλίου 2018, το Tribunal Supremo (Ανώτατο Δικαστήριο, Ισπανία) διαπίστωσε τη μη παράσταση των αναιρεσειόντων, μετά την αναχώρησή τους από την Ισπανία, και ανέστειλε την ποινική διαδικασία έως ότου αυτοί εντοπισθούν εκ νέου.
11.
Εν συνεχεία, οι αναιρεσείοντες έθεσαν υποψηφιότητα στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι οποίες διεξήχθησαν στην Ισπανία στις 26 Μαΐου 2019 και στις οποίες ο πρώτος και ο δεύτερος αναιρεσείων εξελέγησαν με ισχύ της εκλογής από τις 2 Ιουλίου 2019.
12.
Στις 14 Οκτωβρίου 2019 ο ανακριτής του ποινικού τμήματος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) εξέδωσε εθνικό ένταλμα σύλληψης, ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και διεθνές ένταλμα σύλληψης εις βάρος του πρώτου αναιρεσείοντος, προκειμένου να δικασθεί στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας. Στις 4 Νοεμβρίου 2019 ο ίδιος ανακριτής εξέδωσε πανομοιότυπα εντάλματα σύλληψης κατά του δεύτερου αναιρεσείοντος και της τρίτης αναιρεσείουσας.
13.
Στις 13 Ιανουαρίου 2020 ο πρόεδρος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) κοινοποίησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την από 10ης Ιανουαρίου 2020 αίτηση, η οποία διαβιβάστηκε υπό την κάλυψη του προέδρου του ποινικού τμήματος του εν λόγω δικαστηρίου και η οποία απέρρεε από διάταξη την οποία είχε εκδώσει αυθημερόν ο ανακριτής του εν λόγω τμήματος, με αντικείμενο την άρση της βουλευτικής ασυλίας του πρώτου και του δεύτερου αναιρεσείοντος.
14.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2020 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατόπιν της αποχωρήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση την 31η Ιανουαρίου 2020, έλαβε υπόψη την εκλογή της τρίτης αναιρεσείουσας ως βουλευτού με ισχύ από 1ης Φεβρουαρίου 2020.
15.
Την ίδια ημέρα, ο πρόεδρος του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) κοινοποίησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την από 4ης Φεβρουαρίου 2020 αίτηση, η οποία διαβιβάστηκε υπό την κάλυψη του προέδρου του ποινικού τμήματος του εν λόγω δικαστηρίου και η οποία απέρρεε από διάταξη την οποία είχε εκδώσει αυθημερόν ο ανακριτής του συγκεκριμένου τμήματος, με αντικείμενο την άρση της ασυλίας της τρίτης αναιρεσείουσας.
16.
Ο Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου κοινοποίησε στην ολομέλεια τις αιτήσεις άρσης ασυλίας και τις παρέπεμψε στην επιτροπή νομικών θεμάτων του Κοινοβουλίου (στο εξής: επιτροπή JURI).
17.
Οι αναιρεσείοντες υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Κοινοβούλιο. Ανέπτυξαν επίσης προφορικώς τις απόψεις τους στο πλαίσιο ακροάσεως ενώπιον της επιτροπής JURI στις 14 Ιανουαρίου 2021.
18.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2021 η επιτροπή JURI εξέδωσε τις εκθέσεις A 9‑0020/2021, A 9‑0021/2021 και A 9‑0022/2021, σχετικά με τις αιτήσεις άρσης της ασυλίας των αναιρεσειόντων.
19.
Με τις επίμαχες αποφάσεις, το Κοινοβούλιο δέχθηκε τις αιτήσεις που μνημονεύθηκαν στα σημεία 13 και 15 των παρουσών προτάσεων.
Β.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
20.
Στις 19 Μαΐου 2021 οι αναιρεσείοντες άσκησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση των επίμαχων αποφάσεων.
21.
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι αναιρεσείοντες προέβαλαν οκτώ λόγους ακυρώσεως. Οι τέσσερις λόγοι ακυρώσεως (
7
) οι οποίοι έχουν σημασία στο πλαίσιο των παρουσών προτάσεων αφορούσαν, κατ’ ουσίαν, προβαλλόμενη παραβίαση εκ μέρους του Κοινοβουλίου των αρχών της αμεροληψίας και του δίκαιου χαρακτήρα της διαδικασίας (τρίτος λόγος ακυρώσεως), παραβίαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της καλόπιστης συνεργασίας, προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και των δικαιωμάτων άμυνας λόγω της ασάφειας των επίμαχων αποφάσεων (πέμπτος λόγος ακυρώσεως), παράβαση του άρθρου 343 ΣΛΕΕ, του άρθρου 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 και του άρθρου 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού, καθόσον το Κοινοβούλιο υπερέβη τα όρια της εξουσίας του όσον αφορά την άρση της ασυλίας των μελών του (έκτος λόγος ακυρώσεως), και παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης και της ίσης μεταχείρισης, καθόσον το Κοινοβούλιο παρεξέκλινε αναιτιολόγητα από την προγενέστερη πρακτική του ή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτίμησης (έβδομος λόγος ακυρώσεως).
22.
Με διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 24ης Μαΐου 2022, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Ισπανίας [C‑629/21 P(R), EU:C:2022:413], η εκτέλεση των επίμαχων αποφάσεων ανεστάλη.
23.
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους οκτώ λόγους ακυρώσεως που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες.
24.
Όσον αφορά τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, κατ’ αρχάς, τα τρία πρώτα σκέλη, τα οποία αφορούσαν τον ορισμό ενός μόνον εισηγητή για τις τρεις υποθέσεις ασυλίας (σκέψη 238 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης), την έλλειψη αμεροληψίας του ορισθέντος εισηγητή (σκέψη 257 της ίδιας απόφασης) και την έλλειψη αμεροληψίας του προέδρου της επιτροπής JURI (σκέψη 262 της εν λόγω απόφασης). Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, λόγω της απόρριψης των τριών προμνησθέντων σκελών, παρήλκε η εξέταση του τέταρτου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των εργασιών της επιτροπής JURI (σκέψη 262 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης).
25.
Όσον αφορά τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι επίμαχες αποφάσεις δεν στερούνται σαφήνειας όσον αφορά τις διαδικασίες βάσει των οποίων ήρθη η ασυλία (σκέψη 97 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) και ότι το άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7 δεν παρείχε στους αναιρεσείοντες προστασία αυτοτελή σε σχέση με εκείνη της οποίας ετύγχαναν δυνάμει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω πρωτοκόλλου (σκέψη 107 της ίδιας απόφασης).
26.
Όσον αφορά τον έκτο και τον έβδομο λόγο ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε κατ’ αρχάς, στη σκέψη 143 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τον έκτο λόγο ακυρώσεως, καθόσον αφορούσε παράβαση του άρθρου 343 ΣΛΕΕ, του άρθρου 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 και του άρθρου 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού, καθώς και προσβολή ορισμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων των αναιρεσειόντων. Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, στη σκέψη 187 της ίδιας απόφασης, τον έκτο λόγο ακυρώσεως, καθόσον αφορούσε πλάνη περί τα πράγματα και πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκ μέρους του Κοινοβουλίου εξέταση του fumus persecutionis, και τον έβδομο λόγο ακυρώσεως.
Γ.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων
27.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2023 οι αναιρεσείοντες άσκησαν αναίρεση κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας, στο οποίο είχε επιτραπεί να παρέμβει υπέρ του Κοινοβουλίου ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, υπέβαλαν υπομνήματα επί της αιτήσεως αναιρέσεως. Με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου, επετράπη στους διαδίκους να υποβάλουν υπόμνημα απαντήσεως και υπόμνημα ανταπαντήσεως.
28.
Με την αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–
να ακυρώσει τις επίμαχες αποφάσεις ή, επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και
–
να καταδικάσει το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα ή, επικουρικώς, να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
29.
Το Κοινοβούλιο και το Βασίλειο της Ισπανίας ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–
να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.
30.
Το Δικαστήριο αποφάσισε να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς να διεξαχθεί επ’ ακροατηρίου συζήτηση.
IV. Ανάλυση
Α.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
31.
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δέκα λόγους αναιρέσεως. Όπως προεκτέθηκε, και καθ’ υπόδειξη του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα επικεντρωθούν στον τρίτο, στον πέμπτο και στον έκτο λόγο αναιρέσεως οι οποίοι αφορούν έλλειψη αμεροληψίας και δίκαιου χαρακτήρα της διαδικασίας άρσης της ασυλίας που διεξήχθη ενώπιον του Κοινοβουλίου (τρίτος λόγος αναιρέσεως), έλλειψη σαφήνειας των επίμαχων αποφάσεων (πέμπτος λόγος αναιρέσεως) και πλείονες περιπτώσεις πλάνης κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή των κανόνων σχετικά με την απόφαση άρσης της βουλευτικής ασυλίας, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την εκ μέρους του Κοινοβουλίου εκτίμηση του fumus persecutionis (έκτος λόγος αναιρέσεως). Θα εξετάσω, κατ’ αρχάς, τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, εν συνεχεία, τον έκτο λόγο και, τέλος, τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως.
32.
Προτού εξετάσω τους τρεις ανωτέρω λόγους αναιρέσεως, είναι σκόπιμο να διατυπώσω ορισμένες παρατηρήσεις, αφενός, σχετικά με τη διατήρηση του εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειόντων μετά τη λήξη της ένατης κοινοβουλευτικής περιόδου και, αφετέρου, σχετικά με την κατά το άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 βουλευτική ασυλία και τον δικαστικό έλεγχο της απόφασης περί άρσης της εν λόγω ασυλίας.
Β.
Επί της διατηρήσεως του εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειόντων
33.
Δεν αμφισβητείται ότι, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει αυτεπαγγέλτως το παραδεκτό του μέσου ένδικης προστασίας, περιλαμβανομένης της διατηρήσεως του εννόμου συμφέροντος των αναιρεσειόντων (
8
). Στην υπό κρίση υπόθεση, φρονώ ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να προβεί αυτεπαγγέλτως στην εν λόγω εξέταση, λόγω της μεταβολής της κατάστασης των αναιρεσειόντων κατόπιν της λήξεως των θητειών τους ως βουλευτών κατά το πέρας της ένατης κοινοβουλευτικής περιόδου, στις 15 Ιουλίου 2024. Επισημαίνεται ότι οι διάδικοι δεν είχαν τη δυνατότητα να τοποθετηθούν επί του ως άνω ζητήματος στο πλαίσιο της έγγραφης διαδικασίας, στο μέτρο που η εν λόγω διαδικασία περατώθηκε στις 2 Ιουλίου 2024, ήτοι πριν από τη λήξη της ένατης κοινοβουλευτικής περιόδου.
34.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το έννομο συμφέρον συνιστά την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε μέσου ένδικης προστασίας εκ μέρους φυσικού ή νομικού προσώπου (
9
). Το εν λόγω συμφέρον πρέπει να υφίσταται κατά τον χρόνο άσκησης του μέσου ένδικης προστασίας, άλλως το μέσο ένδικης προστασίας κρίνεται απαράδεκτο, και να εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και την έκδοση της δικαστικής απόφασης, άλλως η δίκη καταργείται (
10
). Ένα τέτοιο συμφέρον προϋποθέτει ότι η ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης δύναται, αυτή καθεαυτήν, να έχει έννομες συνέπειες και ότι, επομένως, το μέσο ένδικης προστασίας μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός του, να ωφελήσει τον διάδικο που το άσκησε (
11
).
35.
Στο ως άνω πλαίσιο, επισημαίνεται, αφενός, ότι, λόγω της λήξης των θητειών τους ως βουλευτών, ο πρώτος αναιρεσείων και η τρίτη αναιρεσείουσα δεν απολαύουν πλέον, από τις 16 Ιουλίου 2024, των ασυλιών που προβλέπονται στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούν να αντλήσουν κανένα όφελος από ενδεχόμενη ακύρωση των επίμαχων αποφάσεων οι οποίες τους αφορούν. Αφετέρου, παρατηρώ ότι, στο πλαίσιο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασίας, με διάταξη της 24ης Μαΐου 2022 (
12
), ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου διέταξε την αναστολή της εκτέλεσης των επίμαχων αποφάσεων, ότι, η εν λόγω διάταξη δεν ανακλήθηκε πριν από την έκδοση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και ότι, κατόπιν της εκδόσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παρά τη μη εφαρμογή προσωρινών μέτρων στο πλαίσιο της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας, οι επίμαχες αποφάσεις, εν πάση περιπτώσει, δεν εφαρμόστηκαν πριν από τη λήξη των θητειών των βουλευτών.
36.
Υπό τις συνθήκες αυτές, φρονώ ότι ο πρώτος αναιρεσείων και η τρίτη αναιρεσείουσα δεν έχουν πλέον έννομο συμφέρον στην ακύρωση των επίμαχων αποφάσεων οι οποίες τους αφορούν [αποφάσεις P9_TA(2021)0059 και P9_TA(2021)0061], λόγω της λήξης των θητειών τους ως βουλευτών, και ότι, ως εκ τούτου, η ασκηθείσα αναίρεση έχει καταστεί άνευ αντικειμένου. Επομένως, δεδομένου ότι η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τους ως άνω αναιρεσείοντες, πρέπει να γίνει δεκτό ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επ’ αυτής ως προς τους συγκεκριμένους αναιρεσείοντες. Υπό τις συνθήκες αυτές, προτείνω στο Δικαστήριο να διαπιστώσει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 149 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, την κατάργηση της δίκης όσον αφορά την αναίρεση που άσκησαν ο πρώτος αναιρεσείων και η τρίτη αναιρεσείουσα.
37.
Η κατάσταση είναι διαφορετική όσον αφορά τον δεύτερο αναιρεσείοντα. Συγκεκριμένα, από τη δικογραφία της υπόθεσης Comín i Oliveres κατά Κοινοβουλίου (T‑477/24) προκύπτει ότι, στις 9 Ιουνίου 2024, ο δεύτερος αναιρεσείων εξελέγη εκ νέου μέλος του Κοινοβουλίου για τη δέκατη κοινοβουλευτική περίοδο. Εντούτοις, το όνομα του δεύτερου αναιρεσείοντος δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εκλεγέντων στην Ισπανία υποψηφίων τον οποίο κοινοποίησε στο Κοινοβούλιο η κεντρική εκλογική επιτροπή της Ισπανίας. Η εν λόγω επιτροπή εξέθεσε στο Κοινοβούλιο ότι ο δεύτερος αναιρεσείων δεν έδωσε τον όρκο ή την υπόσχεση υπακοής στο ισπανικό Σύνταγμα και, ως εκ τούτου, κήρυξε κενή την απονεμόμενη σε αυτόν έδρα στο Κοινοβούλιο και ανέστειλε προσωρινά όλα τα προνόμια που άπτονται των καθηκόντων του έως ότου δώσει τον προμνησθέντα όρκο ή την προμνησθείσα υπόσχεση (
13
). Λαμβανομένης υπόψη της απόφασης Junqueras Vies (
14
), τούτο συνεπάγεται ότι ο δεύτερος αναιρεσείων εξακολουθεί να απολαύει ασυλίας δυνάμει του άρθρου 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 και ότι διατηρεί έννομο συμφέρον για την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως που τον αφορά [απόφαση P9_TA(2021)0060].
38.
Λαμβανομένης υπόψη της διατήρησης του εννόμου συμφέροντος του δεύτερου αναιρεσείοντος, και για την περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο δεν συμμεριστεί την άποψή μου περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος του πρώτου αναιρεσείοντος και της τρίτης αναιρεσείουσας, θα εξετάσω τον τρίτο, τον πέμπτο και τον έκτο λόγο αναιρέσεως.
Γ.
Επί του ακαταδίωκτου και του δικαστικού ελέγχου της απόφασης άρσης του
39.
Σύμφωνα με την παράδοση του ηπειρωτικού δικαίου, που ανάγεται στη γαλλική επανάσταση (
15
), το πρωτόκολλο αριθ. 7 προβλέπει δύο μορφές βουλευτικής ασυλίας, ήτοι το ανεύθυνο (για τις γνώμες ή τις ψήφους που δίνονται κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων) (άρθρο 8 του εν λόγω πρωτοκόλλου) και το ακαταδίωκτο (προστασία από κάθε μέτρο κράτησης και κάθε δικαστική δίωξη για οποιαδήποτε άλλη πράξη) (άρθρο 9 του ίδιου πρωτοκόλλου). Στην υπό κρίση υπόθεση αμφισβητείται η δεύτερη ως άνω μορφή ασυλίας.
40.
Μολονότι το πρωτόκολλο αριθ. 7 προβλέπει ρητώς ότι, εν αντιθέσει προς το ανεύθυνο, το ακαταδίωκτο μπορεί να αρθεί, εντούτοις δεν προσδιορίζει, πάντως, τα ουσιαστικά κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρούνται για τη λήψη της σχετικής απόφασης και τα οποία, εξάλλου, δεν προβλέπονται ρητώς ούτε στο πρωτογενές δίκαιο ούτε στις νομικά δεσμευτικές πράξεις του παράγωγου δικαίου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η άρση της βουλευτικής ασυλίας εμπίπτει στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου.
41.
Υπό τις συνθήκες αυτές, τίθεται το ζήτημα της έκτασης της εξουσίας του Κοινοβουλίου όταν επιλαμβάνεται αίτησης άρσης της ασυλίας ενός εκ των μελών του και της έκτασης του δικαστικού ελέγχου της απόφασής του. Ελλείψει σχετικών ενδείξεων στα νομοθετικά και κανονιστικά κείμενα, η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στον σκοπό της βουλευτικής ασυλίας, όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία.
42.
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, παραπέμποντας στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (
16
) (στο εξής: ΕΔΔΑ), ότι οι ασυλίες που προβλέπονται υπέρ των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποσκοπούν στη διασφάλιση της ανεξαρτησίας του εν λόγω θεσμικού οργάνου κατά την εκπλήρωση της αποστολής του (
17
). Όπως επισήμανα με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Junqueras Vies, μολονότι η βουλευτική ασυλία εμφανίζεται υπό τη μορφή της προστασίας που παρέχεται σε κάθε μέλος του Κοινοβουλίου ατομικά, δεν αποτελεί προνόμιο του βουλευτή ώστε αυτός να αποφύγει την υπαγωγή του στους γενικώς ισχύοντες νόμους, αλλά μηχανισμό προστασίας του Κοινοβουλίου συνολικά (
18
). Στο πλαίσιο αυτό, από τη νομολογία του ΕΔΔΑ προκύπτει επίσης ότι η ασυλία έναντι των δικαστικών αρχών συνιστά εξαίρεση από το κοινό δίκαιο που διέπει τις διώξεις και την εκδίκαση εικαζόμενων αδικημάτων και ότι, για τον λόγο αυτόν, τα κράτη πρέπει να μεριμνούν για τον σαφή προσδιορισμό της περιορισμένης εμβέλειάς της, ώστε να μη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους πολιτικούς εκπροσώπους ως μέσο διαφυγής από τη δικαιοσύνη (
19
).
43.
Κατά τη γνώμη μου, λαμβανομένων υπόψη του σκοπού του ακαταδίωκτου ως μηχανισμού προστασίας του ίδιου του Κοινοβουλίου, της έλλειψης ενδείξεων στο πρωτογενές δίκαιο σχετικά με τα ουσιαστικά κριτήρια τα οποία πρέπει να πληρούνται για την άρση της βουλευτικής ασυλίας, καθώς και του γεγονότος ότι η απόφαση περί άρσης της ασυλίας υπάγεται στις αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το εν λόγω θεσμικό όργανο διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης όσον αφορά την εξέταση των αιτήσεων άρσης ασυλίας. Τούτο συνεπάγεται τόσο την εξουσία καθορισμού των εφαρμοστέων διαδικαστικών κανόνων και των ουσιαστικών κριτηρίων άρσης της ασυλίας όσο και την εξουσία ελεύθερης έκδοσης απόφασης επί της υποβληθείσας αιτήσεως.
44.
Βεβαίως, η ευρεία εξουσία εκτίμησης που διαθέτει το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να αποκλείσει τον δικαστικό έλεγχο των αποφάσεών του περί άρσεως της ασυλίας. Συγκεκριμένα, τέτοια απόφαση επηρεάζει, αφενός, τη νομική κατάσταση του ενδιαφερόμενου βουλευτή, ο οποίος θα πρέπει να είναι σε θέση να ασκήσει τα δικαιώματά του. Αφετέρου, η απόφαση επηρεάζει το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των ιδιωτών που θίγονται από τις πράξεις που τέλεσε ο εν λόγω βουλευτής.
45.
Εντούτοις, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας εξουσίας εκτίμησης του Κοινοβουλίου, συντάσσομαι με τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου (
20
) κατά την οποία, στο πλαίσιο του δικαστικού ελέγχου απόφασης περί άρσεως της ασυλίας, ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, κατ’ αρχήν, να ελέγξει απλώς και μόνον ότι οι διαδικαστικοί κανόνες τηρήθηκαν, ότι τα πραγματικά περιστατικά που το θεσμικό όργανο έλαβε υπόψη είναι ακριβή και ότι δεν συντρέχει πρόδηλη πλάνη εκτίμησης των εν λόγω πραγματικών περιστατικών ή κατάχρηση εξουσίας (
21
). Συγκεκριμένα, το Κοινοβούλιο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο για να εκτιμήσει αν, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών, η άρση της ασυλίας θίγει ή όχι την ανεξαρτησία του κατά την εκπλήρωση της αποστολής του.
46.
Κατά τη γνώμη μου, οι τρεις λόγοι αναιρέσεως πρέπει να εξεταστούν με γνώμονα τις ανωτέρω αρχές.
Δ.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
47.
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο ότι το Κοινοβούλιο δεν προσέβαλε το δικαίωμα αμερόληπτης και δίκαιης εξέτασης των υποθέσεών τους. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αποτελείται από τέσσερα σκέλη, τα οποία αφορούν, το πρώτο, την απόφαση ορισμού ενός και μόνον εισηγητή για τις τρεις υποθέσεις άρσης της ασυλίας, το δεύτερο, την αμεροληψία του εν λόγω εισηγητή, το τρίτο, την αμεροληψία του προέδρου της επιτροπής JURI και, το τέταρτο, τον εμπιστευτικό χαρακτήρα της διαδικασίας που διεξάγεται ενώπιον της επιτροπής JURI.
48.
Προκαταρκτικώς, παρατηρώ ότι η διαδικασία που διέπει την εξέταση από το Κοινοβούλιο αιτήσεων άρσης της ασυλίας καθορίζεται στον Εσωτερικό Κανονισμό, ειδικότερα στο άρθρο 9, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαδικασίες σχετικά με την ασυλία». Κατά το άρθρο 9, παράγραφος 13, του Εσωτερικού Κανονισμού, η επιτροπή JURI ορίζει τις αρχές για την εφαρμογή του εν λόγω άρθρου. Κατά την ένατη κοινοβουλευτική περίοδο, οι εν λόγω αρχές περιέχονταν στην ανακοίνωση προς τα μέλη της επιτροπής JURI (11/2019), της 19ης Νοεμβρίου 2019, σχετικά με τις αρχές που διέπουν τις αιτήσεις άρσεως ασυλίας (στο εξής: ανακοίνωση 11/2019).
49.
Συναφώς, παρατηρώ ότι το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι μία από τις ανακοινώσεις τις οποίες αντικατέστησε η ανακοίνωση 11/2019, ήτοι η ανακοίνωση 11/2003, της 6ης Ιουνίου 2003, την οποία εξέδωσε η αρμόδια για νομικά θέματα και για την εσωτερική αγορά επιτροπή του Κοινοβουλίου, δεν είχε νομικώς δεσμευτικό χαρακτήρα (
22
). Κατά τη γνώμη μου, το ίδιο ισχύει για την ανακοίνωση 11/2019. Συγκεκριμένα, πρόκειται περί εσωτερικής πράξης οργάνωσης των εργασιών της επιτροπής JURI η οποία δεν δεσμεύει το Κοινοβούλιο. Εντούτοις, τούτο δεν αποκλείει τη συνεκτίμηση της εν λόγω πράξης κατά την εκτίμηση της νομιμότητας της διαδικασίας που καταλήγει στην έκδοση της απόφασης περί άρσεως της ασυλίας. Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση 11/2003 εκτίθεται η πρακτική που εφαρμόζει η επιτροπή JURI, η οποία είναι επιφορτισμένη με την εξέταση της αίτησης άρσης της ασυλίας και την κατάρτιση του σχεδίου απόφασης του Κοινοβουλίου. Εξάλλου, η εν λόγω ανακοίνωση απευθύνεται στους βουλευτές και, επομένως, συνιστά όχι μόνον πηγή πληροφοριών σχετικά με τον τρόπο εξέτασης των υποθέσεων ασυλίας εκ μέρους της επιτροπής JURI, αλλά και έγγραφο το οποίο μπορεί να δημιουργήσει στους βουλευτές εύλογες προσδοκίες όσον αφορά τα διαδικαστικά δικαιώματά τους.
50.
Οι κανόνες που προβλέπονται στον Εσωτερικό Κανονισμό και στην ανακοίνωση 11/2019, καθώς και ο τρόπος εφαρμογής τους από το Κοινοβούλιο, πρέπει να συνάδουν με το πρωτογενές δίκαιο. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το δικαίωμα χρηστής διοίκησης, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), προβλέπει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα, μεταξύ άλλων, στην αμερόληπτη και δίκαιη εξέταση των υποθέσεών του από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Κατά τη γνώμη μου, η εφαρμογή της ανωτέρω διάταξης στις διαδικασίες άρσης της ασυλίας δεν μπορεί να αποκλειστεί (
23
).
51.
Η απαίτηση περί αμεροληψίας καλύπτει, αφενός, την υποκειμενική αμεροληψία, κατά την οποία κανένας υπάλληλος του οικείου οργάνου που επιλαμβάνεται της υπόθεσης δεν πρέπει να εκδηλώνει μεροληψία ή προσωπικές προκαταλήψεις, και, αφετέρου, την αντικειμενική αμεροληψία, κατά την οποία το θεσμικό όργανο πρέπει να παρέχει επαρκή εχέγγυα για τον αποκλεισμό κάθε εύλογης αμφιβολίας συναφώς (
24
).
52.
Εντούτοις, εκτιμώ ότι, όσον αφορά τις υποθέσεις ασυλίας, στο πλαίσιο του καθορισμού του ακριβούς περιεχομένου του δικαιώματος αμερόληπτης εξέτασης των υποθέσεων, πρέπει να ληφθούν υπόψη ο σκοπός της διαδικασίας και η σχέση που, εξ ορισμού, υφίσταται μεταξύ των προσώπων τα οποία είναι επιφορτισμένα να εξετάζουν τις υποθέσεις και του προσώπου το οποίο αφορά η διαδικασία. Συναφώς, παρατηρώ κατ’ αρχάς ότι σε κάθε διαδικασία άρσης της ασυλίας υφίσταται, εξ ορισμού, ιδιαίτερη σχέση μεταξύ του ενδιαφερομένου και των προσώπων που ενεργούν εξ ονόματος του αρμόδιου για την έκδοση της απόφασης οργάνου. Συγκεκριμένα, στις εν λόγω υποθέσεις, το Κοινοβούλιο, το οποίο πρέπει να αποφανθεί επί δικαιώματος ενός εκ των βουλευτών του, είναι θεσμικό όργανο το οποίο δεν έχει δικαιοδοτικό, αλλά πολιτικό χαρακτήρα. Αποτελεί εγγενές στοιχείο του Κοινοβουλίου τα μέλη του, τα οποία ανήκουν σε διαφορετικές πολιτικές ομάδες, να αντιπαρατίθενται σε ιδεολογικό επίπεδο και, υπ’ αυτή την έννοια, να συγκρούονται διαρκώς σε θέματα πολιτικής. Επιπλέον, οι αποφάσεις περί άρσης της βουλευτικής ασυλίας αποτελούν αποκλειστική αρμοδιότητα του Κοινοβουλίου. Επομένως, οι εν λόγω αποφάσεις πρέπει να εκδίδονται σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν την έκδοση των αποφάσεων του εν λόγω θεσμικού οργάνου, ήτοι μέσω ψηφοφορίας με τη συμμετοχή όλων των μελών του Κοινοβουλίου. Κατά συνέπεια, ακόμη και οι βουλευτές που αντιπαρατίθενται σε επίπεδο πέραν του πολιτικού έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος στην έκδοση της τελικής απόφασης περί άρσεως της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου.
53.
Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εφαρμοστεί στους βουλευτές που εξετάζουν υποθέσεις ασυλίας το ίδιο κριτήριο αμεροληψίας με το κριτήριο που ισχύει για τα δικαστήρια ή τις διοικητικές αρχές που είναι επιφορτισμένες με την εξέταση των υποθέσεων των ιδιωτών. Συγκεκριμένα, η επιβολή στους βουλευτές που είναι επιφορτισμένοι με την κατάρτιση απόφασης περί άρσεως της ασυλίας απαιτήσεων ανάλογων με εκείνες που επιβάλλονται στους δικαστές ή στα πρόσωπα που ενεργούν εξ ονόματος των διοικητικών αρχών, όσον αφορά την αντικειμενική αμεροληψία, θα παρέβλεπε την ιδιαιτερότητα του Κοινοβουλίου και τη φύση της διαδικασίας άρσης της ασυλίας.
54.
Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, εκτιμώ ότι οι αμιγώς πολιτικού χαρακτήρα αντιπαραθέσεις μεταξύ, αφενός, των προσώπων τα οποία είναι επιφορτισμένα με τη διεξαγωγή της διαδικασίας άρσης της ασυλίας και, αφετέρου, των προσώπων τα οποία αφορούν οι εν λόγω διαδικασίες πρέπει να θεωρούνται ως αλυσιτελείς στο πλαίσιο της εκτίμησης της αντικειμενικής αμεροληψίας των πρώτων ως άνω προσώπων. Το ίδιο ισχύει επίσης όσον αφορά τα πρόσωπα που είναι επιφορτισμένα με την εξέταση αίτησης άρσης της ασυλίας ή την οργάνωση των εργασιών της επιτροπής JURI. Συγκεκριμένα, τα εν λόγω πρόσωπα δεν καλούνται να αποφανθούν επί της εν λόγω αιτήσεως, αλλά είναι επιφορτισμένα να καταρτίσουν, μαζί με άλλα μέλη της επιτροπής JURI, πρόταση απόφασης, η οποία αποτελεί εν συνεχεία αντικείμενο συζήτησης και υποβάλλεται σε ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο. Δεδομένου ότι δεν προβλέπεται ότι οι βουλευτές που βρίσκονται σε πολιτική αντιπαράθεση με τον βουλευτή για τον οποίο ζητείται άρση της ασυλίας πρέπει να εξαιρούνται από την ψηφοφορία του Κοινοβουλίου επί της σχετικής αιτήσεως, τέτοιας φύσεως αντιπαράθεση δεν μπορεί, κατά μείζονα λόγο, να δικαιολογήσει την εξαίρεση των βουλευτών που είναι επιφορτισμένοι με την εξέταση της εν λόγω αίτησης και με την οργάνωση των εργασιών της επιτροπής JURI.
1. Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
55.
Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 229 έως 238 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι ο αμερόληπτος και δίκαιος χαρακτήρας της διαδικασίας δεν εθίγη παρά το γεγονός ότι ορίστηκε ένας μόνον εισηγητής για τις τρεις υποθέσεις ασυλίας. Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, το Κοινοβούλιο παρέβη τα σημεία 6 και 8 της ανακοίνωσης 11/2019 καθώς και το άρθρο 41, παράγραφος 1, και το άρθρο 39, παράγραφος 2, του Χάρτη, λόγω, μεταξύ άλλων, της έλλειψης αμεροληψίας του ορισθέντος εισηγητή. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το μόνο έγγραφο που προσαρτήθηκε στην ανακοίνωση 1/2020 ήταν η απόφαση του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) της 14ης Οκτωβρίου 2019 και ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία χαρακτηρίζοντας την εν λόγω απόφαση ως «διαβιβαστικό σημείωμα». Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά των διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 237 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά τις οποίες τα σημεία 6 και 8 της ανακοίνωσης 11/2019 δεν κατοχυρώνουν δικαίωμα υπέρ των μελών του Κοινοβουλίου. Συναφώς, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, εάν είχαν οριστεί διαφορετικοί εισηγητές για κάθε υπόθεση ασυλίας, τουλάχιστον ένας εξ αυτών θα μπορούσε να είναι αμερόληπτος. Κατά τους αναιρεσείοντες, κατά το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, μόνον ρητή διάταξη θεσπισθείσα δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 13, του Εσωτερικού Κανονισμού παρείχε στο Κοινοβούλιο τη δυνατότητα να ορίσει έναν μόνον εισηγητή.
56.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο συναφώς από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως και υποστηρίζει ότι το εν λόγω σκέλος είναι απαράδεκτο λόγω πλημμελούς αιτιολόγησης, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες δεν επισήμαναν την πλάνη στη συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου και εξέθεσαν απλώς και μόνον τη δική τους ερμηνεία. Κατά το Κοινοβούλιο, εάν κριθεί παραδεκτό, το συγκεκριμένο σκέλος θα είναι αβάσιμο, καθότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι οι διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 237 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης έχουν επικουρικό χαρακτήρα και ότι, επομένως, το επιχείρημα που αφορά τη συγκεκριμένη σκέψη είναι αλυσιτελές.
β) Εκτίμηση
57.
Κατ’ αρχάς, το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, στη σκέψη 232 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το περιεχόμενο των σημείων 6 έως 8 της ανακοίνωσης 11/2019. Από το σημείο 6 της εν λόγω ανακοίνωσης προκύπτει ότι η αρμόδια επιτροπή ορίζει εισηγητή για «κάθε αίτηση άρσης ασυλίας». Κατά το σημείο 7 της ίδιας ανακοίνωσης, απόκειται σε κάθε πολιτική ομάδα να ορίσει έναν βουλευτή που ενεργεί ως μόνιμος εισηγητής για τις υποθέσεις ασυλίας και αναλαμβάνει καθήκοντα συντονιστή «προκειμένου να μεριμνά ώστε οι υποθέσεις ασυλιών να εξετάζονται από έμπειρους βουλευτές». Κατά το σημείο 8, πρώτη περίοδος, της εν λόγω ανακοίνωσης, για κάθε υπόθεση ασυλίας, τα καθήκοντα του εισηγητή εναλλάσσονται σε ισότιμη βάση μεταξύ των πολιτικών ομάδων (
25
).
58.
Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, αφενός, στη σκέψη 236 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η αρχή της επί ισότιμης βάσεως εναλλαγής στα καθήκοντα του εισηγητή, η οποία προβλέπεται στο σημείο 8 της ανακοίνωσης 11/2019, δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι εμποδίζει τον διορισμό ενός μόνον εισηγητή για την εξέταση πλειόνων συναφών υποθέσεων ασυλίας οσάκις, όπως εν προκειμένω, οι αιτήσεις άρσεως της ασυλίας αφορούν βουλευτές κατά των οποίων έχει κινηθεί η ίδια ποινική διαδικασία. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 237 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, παρατήρησε, επαλλήλως, μεταξύ άλλων, ότι το σημείο 8 της ανακοίνωσης 11/2019 δεν κατοχυρώνει δικαίωμα υπέρ των βουλευτών.
59.
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, φρονώ ότι το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι παραδεκτό, καθόσον αφορά την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την ερμηνεία των σημείων 6 και 8 της ανακοίνωσης 11/2019. Συγκεκριμένα, σε περίπτωση που ο αναιρεσείων αμφισβητεί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης από το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως μπορούν να αποτελέσουν εκ νέου αντικείμενο συζήτησης κατά την εξέταση αιτήσεως αναιρέσεως (
26
). Εντούτοις, το εν λόγω σκέλος δεν είναι βάσιμο, στο μέτρο που η ερμηνεία των επίμαχων σημείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου είναι ορθή.
60.
Παρατηρώ ότι, στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι η ανάθεση των υποθέσεών τους σε έναν μόνον εισηγητή είχε ως αποτέλεσμα να θιγεί ο αμερόληπτος χαρακτήρας της διαδικασίας. Εντούτοις, με την αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη συνδέσμου μεταξύ του ορισμού ενός μόνον εισηγητή και του αμερόληπτου χαρακτήρα της διαδικασίας, αλλά προβάλλουν απλώς και μόνον τα επιχειρήματα σχετικά με την έλλειψη αμεροληψίας του ορισθέντος προσώπου, η οποία δεν αποτελεί αντικείμενο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως. Τα εν λόγω επιχειρήματα είναι αλυσιτελή στο πλαίσιο του συγκεκριμένου σκέλους. Εντούτοις, η απόφαση ανάθεσης των τριών υποθέσεων σε έναν μόνον εισηγητή μπορεί να εκτιμηθεί από την άποψη του δίκαιου χαρακτήρα της διαδικασίας.
61.
Συναφώς, εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στη σκέψη 236 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Συμμερίζομαι την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ότι ο ορισμός ενός μόνον εισηγητή για την εξέταση πλειόνων υποθέσεων που αφορούν αίτηση άρσης ασυλίας δεν αντιβαίνει στα σημεία 6 και 8 της ανακοίνωσης 11/2019. Στο μέτρο που προβλέπουν ότι ορίζεται εισηγητής για κάθε υπόθεση ασυλίας και ότι οι υποθέσεις ανατίθενται στους εισηγητές δυνάμει της αρχής της επί ισότιμης βάσεως εναλλαγής, τα εν λόγω σημεία δεν θεσπίζουν ένα αυστηρό σύστημα ανάθεσης υποθέσεων, αλλά έναν γενικό κανόνα οργάνωσης των εργασιών εντός της επιτροπής JURI. Ειδικότερα, από τα προμνησθέντα σημεία δεν προκύπτει απαγόρευση ανάθεσης στον ίδιο εισηγητή υποθέσεων ασυλίας που συνδέονται στενά μεταξύ τους λόγω συνάφειας, παρατηρώ δε ότι η ανάθεση της εξέτασης τέτοιων υποθέσεων στον ίδιο εισηγητή καθιστά δυνατό να διασφαλίζεται, στο πλαίσιο της διαδικασίας, η ίση μεταχείριση προσώπων που τελούν σε παρόμοιες, ακόμη και πανομοιότυπες, καταστάσεις.
62.
Τέλος, όσον αφορά την προβαλλόμενη στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως παραμόρφωση αποδεικτικών στοιχείων, εκτιμώ ότι το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι αλυσιτελές καθόσον δεν αφορά τον ορισμό ενός μόνον εισηγητή, αλλά την αμεροληψία του εισηγητή. Όπως επισήμανα (
27
), το επιχείρημα που αφορά την έλλειψη αμεροληψίας του προσώπου που ορίστηκε ως εισηγητής είναι αλυσιτελές για τους σκοπούς του πρώτου σκέλους.
63.
Το επιχείρημα που βάλλει κατά της σκέψης 237 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι απορριπτέο στο μέτρο που η επίμαχη σκέψη περιέχει παρατήρηση διατυπωθείσα επαλλήλως. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο απορρίπτει πάραυτα τις αιτιάσεις οι οποίες στρέφονται κατά των αιτιολογιών που παρατίθενται ως εκ περισσού σε απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, δεδομένου ότι οι εν λόγω αιτιάσεις δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την αναίρεση της αποφάσεως αυτής (
28
).
64.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
2. Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
65.
Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας ως αβάσιμο, στις σκέψεις 244 έως 257 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το επιχείρημά τους περί ελλείψεως αμεροληψίας του εισηγητή και ότι, επομένως, παρέβη το άρθρο 41, παράγραφος 1, και το άρθρο 39, παράγραφος 2, του Χάρτη και παραβίασε τις αρχές που απορρέουν από το σημείο 8 της ανακοίνωσης 11/2019. Στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν πέντε αιτιάσεις.
66.
Με την πρώτη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στις σκέψεις 245 και 246 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το γεγονός ότι ο εισηγητής ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα με το κόμμα VOX, το οποίο κίνησε την ποινική διαδικασία εναντίον τους, δεν αρκεί αντικειμενικώς για τη δημιουργία εύλογων αμφιβολιών όσον αφορά την ενδεχόμενη μεροληψία του συγκεκριμένου εισηγητή.
67.
Με τη δεύτερη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε να αναγνωρίσει, στις σκέψεις 247 έως 251 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το γεγονός ότι ο εισηγητής προέδρευσε δημόσιας συνάντησης εντός του Κοινοβουλίου, κατά τη διάρκεια της οποίας υποστήριξε το σύνθημα «Ο Puigdemont στη φυλακή!», καταδεικνύει τη μεροληψία του ή, τουλάχιστον, δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες ως προς την αμεροληψία του. Η άρνηση του Γενικού Δικαστηρίου ήταν, κατά τους αναιρεσείοντες, αποτέλεσμα παραμόρφωσης των αποδεικτικών στοιχείων.
68.
Με την τρίτη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι κακώς απέρριψε ως απαράδεκτο, στις σκέψεις 253 και 254 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ένα αποδεικτικό στοιχείο, ήτοι συνέντευξη του εισηγητή σε βουλγαρική εφημερίδα, με την αιτιολογία ότι οι αναιρεσείοντες δεν δικαιολόγησαν την καθυστερημένη προσκόμιση του εν λόγω στοιχείου. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη επίσης την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει καθόσον δεν εξέθεσε τον λόγο για τον οποίο έκρινε ότι η εξήγηση που παρείχαν οι αναιρεσείοντες, ήτοι ότι έλαβαν γνώση της εν λόγω συνέντευξης μετά την άσκηση της προσφυγής ακυρώσεως, ήταν ανεπαρκής.
69.
Με την τέταρτη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στη σκέψη 255 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα στοιχεία που μνημονεύονται στην εν λόγω σκέψη, καθώς και άλλα στοιχεία που μνημονεύθηκαν σε προηγούμενες σκέψεις, δεν μπορούν να καταδείξουν την έλλειψη αμεροληψίας εκ μέρους του εισηγητή, όπερ συνιστά επίσης, κατά τους αναιρεσείοντες, παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων.
70.
Με την πέμπτη αιτίαση, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εκτιμώντας, στη σκέψη 256 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι αναιρεσείοντες δεν προέβαλαν «προσωπικό» συμφέρον του εισηγητή.
71.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως. Ειδικότερα, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, κατ’ αρχάς, ότι το γεγονός ότι ο εισηγητής ανήκει σε ομάδα που αντιπαρατίθεται, σε πολιτικό επίπεδο, με τον βουλευτή τον οποίο αφορά η αίτηση άρσης της ασυλίας δεν καθιστά δυνατή την αμφισβήτηση της αμεροληψίας του εν λόγω εισηγητή. Εν συνεχεία, το θεσμικό όργανο υποστηρίζει ότι η δεύτερη αιτίαση είναι απαράδεκτη, καθόσον αποσκοπεί, στην πράξη, σε εκ νέου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, είναι δε, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμη. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο ζητεί την απόρριψη της τρίτης αιτιάσεως, η οποία αφορά απόρριψη του αποδεικτικού στοιχείου που συνίσταται στην προμνησθείσα συνέντευξη και παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως. Τέλος, το θεσμικό όργανο υποστηρίζει επίσης ότι η τέταρτη και η πέμπτη αιτίαση είναι απαράδεκτες και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμες.
β) Εκτίμηση
72.
Κατά πρώτον, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στις σκέψεις 245 και 246 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η συμμετοχή του εισηγητή στην ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών δεν ασκούσε, κατ’ αρχήν, επιρροή στην εκτίμηση περί αμεροληψίας του, μολονότι οι βουλευτές του πολιτικού κόμματος VOX, οι οποίοι κίνησαν την ποινική διαδικασία βάσει της οποίας υποβλήθηκαν οι αιτήσεις άρσης ασυλίας, ανήκουν στη συγκεκριμένη πολιτική ομάδα.
73.
Κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση της ανωτέρω αιτιάσεως. Συγκεκριμένα, αφενός, το Κοινοβούλιο δεν παρέβη κανέναν εσωτερικό κανόνα σχετικά με την εξέταση των αιτήσεων άρσης ασυλίας ορίζοντας ως εισηγητή ένα πρόσωπο το οποίο ανήκει σε πολιτική ομάδα διαφορετική από εκείνη στην οποία ανήκουν οι βουλευτές τους οποίους αφορούν οι εν λόγω αιτήσεις. Ειδικότερα, με τον εν λόγω ορισμό, το Κοινοβούλιο δεν παρέβη το σημείο 8, δεύτερη περίοδος, της ανακοίνωσης 11/2019, κατά το οποίο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ο εισηγητής στην υπόθεση ασυλίας δεν πρέπει να ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα με τον βουλευτή τον οποίο αφορά η αίτηση ούτε να έχει εκλεγεί στο ίδιο κράτος μέλος. Ο ανωτέρω κανόνας δεν συνεπάγεται ότι απαγορεύεται ο ορισμός ως εισηγητή προσώπου που ανήκει σε πολιτική ομάδα αντιπαρατιθέμενη σε εκείνη στην οποία ανήκει ο ενδιαφερόμενος βουλευτής. Σε τέτοια περίπτωση, και λαμβανομένου υπόψη του πολιτικού χαρακτήρα της αντιπαράθεσης που υφίσταται, εξ ορισμού, μεταξύ των βουλευτών που ανήκουν στις διαφορετικές πολιτικές ομάδες, θα υπήρχε κίνδυνος, σε ορισμένες περιπτώσεις, κανένας από τους μόνιμους εισηγητές να μη θεωρηθεί ικανός να ασκήσει το συγκεκριμένο καθήκον.
74.
Αφετέρου, είναι αληθές ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων βασίζονται όχι απλώς στο ότι ο εισηγητής μετέχει σε αντίπαλη πολιτική ομάδα, αλλά στο ότι μετέχει στην ίδια πολιτική ομάδα με το κόμμα VOX, το οποίο καταλέγεται στους υποκινητές των κατά των αναιρεσειόντων ποινικών διώξεων λόγω των οποίων ανέκυψαν οι αιτήσεις άρσης της ασυλίας. Εντούτοις, εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας ότι η συγκεκριμένη περίσταση δεν αρκεί αφ’ εαυτής προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν πληρούται η απαίτηση περί αμεροληψίας του εισηγητή. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι υφίστανται, μεταξύ διαφορετικών εθνικών κομμάτων της ίδιας πολιτικής ομάδας του Κοινοβουλίου, δεσμοί τόσο ισχυροί ώστε να πρέπει να θεωρηθεί ότι η στάση, έναντι των αναιρεσειόντων, του εισηγητή που ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα με το κόμμα VOX καθορίζεται από τη σχέση μεταξύ των αναιρεσειόντων και του κόμματος VOX. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, το πολιτικό συμφέρον του κόμματος VOX για την ποινική δίωξη των αναιρεσειόντων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως περίσταση η οποία προκαλεί ιδιαίτερες αμφιβολίες όσον αφορά την αμεροληψία του εισηγητή.
75.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά τη δεύτερη και την τέταρτη αιτίαση, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, αφενός, στη σκέψη 249 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι ο εισηγητής είχε οργανώσει και είχε λάβει μέρος σε εκδήλωση, στις 6 Μαρτίου 2019, στις εγκαταστάσεις του Κοινοβουλίου, συνιστάμενη σε παρέμβαση του γενικού γραμματέα του πολιτικού κόμματος VOX με θέμα «Cataluña es España» («Η Καταλονία είναι Ισπανία»). Ο τελευταίος έκλεισε την ομιλία του με τη φράση «Viva España, viva Europa y Puigdemont a prisión» («Ζήτω η Ισπανία, ζήτω η Ευρώπη, ο Puigdemont στη φυλακή»). Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης, στις σκέψεις 250 και 251 της ίδιας απόφασης, ότι, κατά τη διάρκεια της ως άνω εκδήλωσης, μολονότι ήταν παρών στο τραπέζι των ομιλητών, ο (μέλλων) εισηγητής δεν εξέφρασε άποψη προφορικώς και ότι η ανωτέρω δημοσιοποίηση της άποψής του ως προς την πολιτική κατάσταση στην Καταλονία δεν αρκεί για να στοιχειοθετηθεί παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας. Αφετέρου, στη σκέψη 255 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε ότι οι διάφορες αντιδράσεις του πολιτικού κόμματος VOX, που διατυπώθηκαν μετά την έκδοση των επίμαχων αποφάσεων, ή το γεγονός ότι στον εισηγητή επιβλήθηκε διοικητική κύρωση δεν μπορούσαν να καταδείξουν την έλλειψη αμεροληψίας εκ μέρους του.
76.
Στο πλαίσιο της δεύτερης και της τέταρτης αιτιάσεως, οι αναιρεσείοντες εκθέτουν, κατ’ ουσίαν, τη δική τους ερμηνεία ορισμένων πραγματικών περιστατικών. Υπό την επιφύλαξη της περίπτωσης παραμόρφωσης των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών δεν συνιστά νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (
29
). Παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων υφίσταται, όμως, όταν, χωρίς να εξεταστούν νέα αποδεικτικά στοιχεία, προκύπτει ότι η εκτίμηση των προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων είναι προδήλως εσφαλμένη ή προδήλως αντίθετη προς το γράμμα τους. Η παραμόρφωση αυτή πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να χρειάζεται εκ νέου εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (
30
).
77.
Εν προκειμένω, μολονότι οι αναιρεσείοντες προσάπτουν ρητώς στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, υπό το πρόσχημα του συγκεκριμένου ισχυρισμού, οι αναιρεσείοντες επιδιώκουν, στην πράξη, την επανεξέταση των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν συναφώς πρωτοδίκως, χωρίς να εκθέτουν τους λόγους για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε προδήλως εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων. Ως εκ τούτου, οι ανωτέρω αιτιάσεις είναι απαράδεκτες.
78.
Είναι αληθές ότι, κατά πάγια νομολογία, όταν το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ελέγξει, δυνάμει του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, τον νομικό χαρακτηρισμό των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και τις εξ αυτού αντληθείσες έννομες συνέπειες (
31
). Συναφώς, εκτιμώ ότι ο χαρακτηρισμός των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο δεν ενέχει πλάνη. Πρώτον, η συμμετοχή και μόνο στην ίδια πολιτική ομάδα με το κόμμα VOX δεν αρκεί για να αμφισβητηθεί η αμεροληψία του εισηγητή. Δεύτερον, παρατηρώ ότι, όπως επισήμανε το Κοινοβούλιο, η επίμαχη συνάντηση βρισκόταν σε εξέλιξη κατά την όγδοη κοινοβουλευτική περίοδο, ήτοι δύο και πλέον μήνες πριν από τις εκλογές στις οποίες εξελέγησαν οι αναιρεσείοντες και έξι και πλέον μήνες πριν από την έκδοση των ενταλμάτων σύλληψης που μνημονεύονται στις αιτήσεις άρσης της ασυλίας. Πέραν του ότι ο εισηγητής είχε λάβει μέρος σε συνάντηση σχετικά με την πολιτική κατάσταση στην Καταλονία λόγω –πράγματι– των πράξεων που αφορούσε η ποινική διαδικασία από την οποία ανέκυψαν οι αιτήσεις άρσης της ασυλίας, το πλαίσιο της εκδήλωσης δεν συνδεόταν με την ιδιότητα των αναιρεσειόντων ως μελών του Κοινοβουλίου. Τέλος, τρίτον, εκτιμώ, όπως και το Γενικό Δικαστήριο, ότι οι αντιδράσεις των μελών του πολιτικού κόμματος VOX, μετά την έκδοση των επίμαχων αποφάσεων, ή το γεγονός ότι επιβλήθηκε στον εισηγητή διοικητική κύρωση δεν μπορούν να αποδείξουν την έλλειψη αμεροληψίας του εισηγητή.
79.
Κατά τρίτον, όσον αφορά την πέμπτη αιτίαση, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 256 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι αναιρεσείοντες δεν υποστήριξαν ότι ο εισηγητής τελούσε σε κατάσταση σύγκρουσης συμφερόντων, ούτε προέβαλαν προσωπικό συμφέρον του εισηγητή ικανό να θίξει την αμεροληψία του κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Ομοίως, οι αναιρεσείοντες δεν προέβαλαν καμία δήλωση του εισηγητή από την οποία να προκύπτει ότι εξέτασε το ενδεχόμενο να επιτελέσει το έργο του εμφορούμενος από προσωπική προκατάληψη, δυνάμενη να διαχωρισθεί από την πολιτική ιδεολογία του.
80.
Οι αναιρεσείοντες δεν προβάλλουν κανένα επιχείρημα προς στήριξη των αιτιάσεών τους, διατείνονται ότι η έλλειψη αντικειμενικής αμεροληψίας αρκεί για τους σκοπούς του άρθρου 41, παράγραφος 1, και του άρθρου 39, παράγραφος 2, του Χάρτη και παραπέμπουν απλώς και μόνον στις περιστάσεις που επισήμαναν στο πλαίσιο άλλων αιτιάσεων. Επομένως, η πέμπτη αιτίαση είναι απαράδεκτη στο μέτρο που δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη.
81.
Τέλος, κατά τέταρτον, στις σκέψεις 253 και 254 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως απαράδεκτο ένα αποδεικτικό στοιχείο, ήτοι συνέντευξη του εισηγητή σε βουλγαρική εφημερίδα, επισημαίνοντας ότι προσκομίστηκε με το υπόμνημα απαντήσεως χωρίς οι αναιρεσείοντες να δικαιολογήσουν την καθυστερημένη προσκόμισή του, μολονότι η συνέντευξη ήταν χρονολογημένη την επομένη της έκδοσης των επίμαχων αποφάσεων και ήταν, επομένως, προγενέστερη της κατάθεσης του δικογράφου της προσφυγής.
82.
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, από το άρθρο 85, παράγραφοι 1 και 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι, σε περίπτωση καθυστερημένης προσκόμισης αποδεικτικού στοιχείου εκ μέρους διαδίκου, ο διάδικος οφείλει να αιτιολογήσει την καθυστέρηση (
32
). Συγκεκριμένα, το δικαιοδοτικό όργανο της Ένωσης έχει την εξουσία να ελέγχει το βάσιμο του λόγου της καθυστέρησης ως προς την προσκόμιση αποδεικτικού στοιχείου, καθώς και, αν η καθυστερημένη αυτή προσκόμιση δεν δικαιολογείται επαρκώς κατά νόμον ή δεν είναι βάσιμη, την εξουσία να απορρίψει το αποδεικτικό μέσο (
33
). Η αιτιολογία που παραθέτει ο ενδιαφερόμενος διάδικος παρέχει στο δικαιοδοτικό όργανο τη δυνατότητα να ασκήσει τον συγκεκριμένο έλεγχο. Εν προκειμένω, με το υπόμνημα απαντήσεως, οι αναιρεσείοντες απλώς δήλωσαν, στο πλαίσιο της προβολής του περιεχομένου του προσκομιζομένου αποδεικτικού στοιχείου, ότι έλαβαν γνώση της επίμαχης συνέντευξης κατόπιν της ασκήσεως της προσφυγής ακυρώσεως. Εάν αυτή η δήλωση πρέπει να θεωρηθεί δικαιολόγηση της καθυστερημένης προσκομίσεως του επίμαχου αποδεικτικού στοιχείου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι αυτή δεν περιέχει στοιχεία δυνάμενα να καταστήσουν δυνατό τον έλεγχο του βασίμου του λόγου καθυστέρησης. Πρόκειται πάντως για αποδεικτικό στοιχείο υφιστάμενο από της ημερομηνίας η οποία έπεται της εκδόσεως των επίμαχων αποφάσεων και στο οποίο έχει πρόσβαση το ευρύ κοινό.
83.
Ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας ότι το προσκομισθέν αποδεικτικό στοιχείο ήταν απαράδεκτο. Όπως προκύπτει από τη σκέψη 254 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη επίσης την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει, στο μέτρο που επισήμανε ότι η καθυστερημένη προσκόμιση του εν λόγω αποδεικτικού στοιχείου δεν ήταν δικαιολογημένη και ότι η ημερομηνία της συνέντευξης ήταν προγενέστερη της ημερομηνίας κατάθεσης του δικογράφου της προσφυγής.
84.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
3. Επί του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
85.
Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας, στις σκέψεις 259 έως 261 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το επιχείρημά τους περί ελλείψεως αμεροληψίας του προέδρου της επιτροπής JURI. Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι προσδιόρισαν επαρκώς όλα τα κρίσιμα στοιχεία στα σημεία 144 και 145 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως. Κατά τους αναιρεσείοντες, παραβλέποντας τα στοιχεία που παρατίθενται στα παραρτήματα του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως και παραλείποντας να προσδιορίσει επακριβώς τα επιχειρήματά τους τα οποία έκρινε απαράδεκτα, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία, προσέβαλε το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και τα δικαιώματα άμυνας και παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει.
86.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο συναφώς από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως και υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα είναι είτε απαράδεκτα είτε αβάσιμα. Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που αφορούν τις παρατηρήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 261 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προβαίνοντας σε αντικατάσταση του σκεπτικού και υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς όσα διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 260 της ίδιας απόφασης, τα επιχειρήματα που βασίζονται σε στρατηγική την οποία φέρεται να ακολούθησε ο πρόεδρος της επιτροπής JURI για να εμποδίσει τους αναιρεσείοντες να καταλάβουν την έδρα τους στο Κοινοβούλιο δεν αναπτύχθηκαν επαρκώς με το δικόγραφο της προσφυγής.
β) Εκτίμηση
87.
Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως απαράδεκτα, στη σκέψη 259 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων σχετικά με την έλλειψη αμεροληψίας του προέδρου της επιτροπής JURI. Μολονότι εκτίθενται στα παραρτήματα του δικογράφου της προσφυγής, εντούτοις τα εν λόγω επιχειρήματα δεν παρατίθενται ρητώς στο ίδιο το δικόγραφο της προσφυγής. Τούτο συμβαίνει, μεταξύ άλλων, όσον αφορά το επιχείρημα που αφορά την ισπανική ιθαγένεια του προέδρου της επιτροπής JURI και ορισμένα επιχειρήματα σχετικά με τη συμπεριφορά του εν λόγω προσώπου.
88.
Κατά τη γνώμη μου, με την ανωτέρω κρίση, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
89.
Συγκεκριμένα, παρατηρώ ότι οι αναιρεσείοντες επισήμαναν απλώς και μόνον, στο σημείο 144 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, ότι ο πρόεδρος της επιτροπής JURI δεν παρείχε καμία εγγύηση αμεροληψίας για τους λόγους που εκτίθενται στις γραπτές παρατηρήσεις που περιέχονται στα παραρτήματα A.31, A.32 και A.33 και στο παράρτημα A.44, σημεία 267 έως 281, του δικογράφου της προσφυγής.
90.
Σε σχέση με το περιεχόμενο του προμνησθέντος σημείου του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, η «συνοπτική έκθεση των λόγων», η οποία πρέπει να περιέχεται σε κάθε δικόγραφο προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού και του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, έχει την έννοια ότι με το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να διευκρινίζεται σε τι συνίσταται ο λόγος στον οποίο στηρίζεται η προσφυγή. Επομένως, για να είναι παραδεκτή προσφυγή ασκηθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου απαιτείται τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, πλην όμως κατά τρόπο συνεπή και κατανοητό, από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής. Η αμιγώς αποδεικτική και διευκρινιστική λειτουργία των παραρτημάτων συνεπάγεται ότι, στον βαθμό που τα έγγραφα αυτά περιέχουν νομικά ή πραγματικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζονται λόγοι ή ισχυρισμοί διατυπωμένοι στο εν λόγω δικόγραφο, τα συγκεκριμένα στοιχεία πρέπει να περιλαμβάνονται στο ίδιο το κείμενο του δικογράφου ή, τουλάχιστον, να προσδιορίζονται επαρκώς σε αυτό (
34
).
91.
Στο ως άνω πλαίσιο, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες δεν προσδιόρισαν με το δικόγραφο της προσφυγής τους λόγους για τους οποίους ο πρόεδρος της επιτροπής JURI δεν παρείχε, κατά τη γνώμη τους, καμία εγγύηση αμεροληψίας, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τα ανωτέρω επιχειρήματα ως απαράδεκτα. Πρέπει επίσης να απορριφθούν τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που αφορούν την παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, την προσβολή του δικαιώματός τους σε αποτελεσματική δικαστική προστασία και των δικαιωμάτων άμυνας καθώς την παράβαση, εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, της υποχρέωσης αιτιολογήσεως που υπέχει, τα οποία βασίζονται στη μη εξέταση των στοιχείων που περιέχονταν στα σχετικά παραρτήματα.
92.
Κατά δεύτερον, στη σκέψη 261 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως αβάσιμο το επιχείρημα σχετικά με την προβαλλόμενη εχθρότητα του προέδρου της επιτροπής JURI και τη στρατηγική που φέρεται να ακολουθήθηκε προκειμένου να εμποδιστούν οι αναιρεσείοντες να καταλάβουν την έδρα τους στο Κοινοβούλιο. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, οι ως άνω προβαλλόμενες ενέργειες δεν προέρχονταν από τον πρόεδρο της επιτροπής JURI, αλλά από το κόμμα του.
93.
Η ως άνω σκέψη της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης αφορά το σημείο 145 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, στο οποίο οι αναιρεσείοντες απλώς διαπίστωσαν ότι ο πρόεδρος της επιτροπής JURI και το κόμμα του είχαν επιδείξει οξύτατη εχθρότητα κατά των αναιρεσειόντων, ισχυριζόμενοι συγχρόνως ότι ο πρόεδρος της επιτροπής JURI είχε ακολουθήσει στρατηγική έχουσα ως σκοπό να τους παρεμποδίσει να καταλάβουν την έδρα τους στο Κοινοβούλιο.
94.
Συντάσσομαι με την άποψη του Κοινοβουλίου ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων, στο σημείο 145 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, είναι ιδιαιτέρως λακωνικά και δεν αναπτύχθηκαν επαρκώς προκειμένου να είναι παραδεκτά. Τίθεται, επομένως, το ζήτημα αν πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα του Κοινοβουλίου περί αντικαταστάσεως του σκεπτικού.
95.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το παραδεκτό αιτήματος αντικατάστασης σημείων του σκεπτικού προϋποθέτει την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, υπό την έννοια ότι το εν λόγω αίτημα θα μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός του, να ωφελήσει τον διάδικο που το υπέβαλε. Τούτο μπορεί να συμβαίνει οσάκις το αίτημα περί αντικαταστάσεως σημείων του σκεπτικού συνιστά άμυνα κατά λόγου που προέβαλε ο αναιρεσείων (
35
).
96.
Στο μέτρο που το Κοινοβούλιο έχει τέτοιο συμφέρον, προτείνω στο Δικαστήριο να αντικαταστήσει το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και να κρίνει ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων, τα οποία εκτίθενται στο σημείο 145 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, είναι επίσης απαράδεκτα καθότι δεν αναπτύχθηκαν επαρκώς με το δικόγραφο της προσφυγής. Ως εκ τούτου, η αιτίαση που αφορά παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως λόγω ελλείψεως ακριβούς μνείας των απαράδεκτων στοιχείων θα πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής, δεδομένου ότι όλα τα στοιχεία πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα.
97.
Διευκρινίζω επιπλέον, για την περίπτωση που το Δικαστήριο δεν συμμεριστεί την πρότασή μου συναφώς, ότι, κατά τη γνώμη μου, οι τυχόν ενέργειες του προέδρου της επιτροπής JURI και του κόμματός του με σκοπό να εμποδιστούν οι αναιρεσείοντες να καταλάβουν τις έδρες τους στο Κοινοβούλιο είναι απόρροια αμιγώς πολιτικής αντιπαράθεσης της οποίας η ύπαρξη δεν αρκεί για να διαπιστωθεί παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας (
36
).
98.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
4. Επί του τέταρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
99.
Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, η οποία συνεπάγεται επίσης πλάνη στη συλλογιστική του και προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και των δικαιωμάτων άμυνας, καθόσον ερμήνευσε εσφαλμένα το τέταρτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως της προσφυγής τους και κρίνοντας ότι έπρεπε να απορριφθεί. Κατά τους αναιρεσείοντες, το συγκεκριμένο σκέλος είναι ανεξάρτητο από τα δύο προηγούμενα. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως, επισήμαναν, αφενός, ότι το άρθρο 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού στερείται νομιμότητας, δεν έχει αναλογικό χαρακτήρα και παραβιάζει τις αρχές της δημοσιότητας και της διαφάνειας που κατοχυρώνονται στο άρθρο 15 ΣΛΕΕ και, αφετέρου, ότι η απόφαση περί διεξαγωγής των συνεδριάσεων της επιτροπής JURI κεκλεισμένων των θυρών τους εμπόδισε να συγκεντρώσουν αποδείξεις σχετικά με την κατάχρηση εξουσίας.
100.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του τέταρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως. Το Κοινοβούλιο επαναλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το επιχείρημα που προέβαλε με το υπόμνημα αντικρούσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και υποστηρίζει ότι ο βουλευτής του οποίου ζητείται η άρση της ασυλίας δεν μπορεί να παραιτηθεί από την εφαρμογή των κανόνων σχετικά με τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των ανωτέρω διαδικασιών, δεδομένου ότι σκοπός της επίμαχης διάταξης είναι να προστατεύσει όχι μόνον τα συμφέροντα του εν λόγω βουλευτή, αλλά και τα συμφέροντα των τρίτων, καθώς και της εισαγγελικής αρχής και των δικαστικών αρχών.
β) Εκτίμηση
101.
Το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε, στη σκέψη 262 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι στο μέτρο που απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί περί μεροληψίας οι οποίοι προβλήθηκαν κατά του εισηγητή και του προέδρου της επιτροπής JURI, παρήλκε η εξέταση του τέταρτου σκέλους περί του ότι ο εμπιστευτικός χαρακτήρας των εργασιών της εν λόγω επιτροπής συνιστούσε εμπόδιο στην απόδειξη των επιπτώσεων που η προβαλλόμενη μεροληψία τους είχε στις επίμαχες αποφάσεις.
102.
Διαπιστώνω ότι το τέταρτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως εκτέθηκε στα σημεία 147 έως 162 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως, στην ενότητα IV.3.4, η οποία επιγράφεται «Συνέπειες του εμπιστευτικού χαρακτήρα της διαδικασίας. Παράβαση του άρθρου 15 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη. Έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 9, παράγραφος 11, του εσωτερικού κανονισμού». Είναι αληθές ότι, στα σημεία 147 έως 151 του δικογράφου της προσφυγής, οι αναιρεσείοντες μνημονεύουν τον εμπιστευτικό χαρακτήρα της διαδικασίας όχι in abstracto και γενικά, αλλά στο πλαίσιο των δυσχερειών που αντιμετώπισαν για να εξακριβώσουν την επιρροή που άσκησαν ο πρόεδρος της επιτροπής JURI και ο εισηγητής ως προς την έκβαση της εν λόγω διαδικασίας.
103.
Εντούτοις, στα επόμενα σημεία του δικογράφου της προσφυγής, οι αναιρεσείοντες διατύπωσαν γενικές παρατηρήσεις σχετικά με το κύρος του άρθρου 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού και επισήμαναν στο σημείο 162, δεύτερη περίοδος, του δικογράφου της προσφυγής, ότι ο εμπιστευτικός χαρακτήρας της διαδικασίας συνιστά παράβαση του άρθρου 15 ΣΛΕΕ και του άρθρου 47 του Χάρτη, σε σχέση με τα δικαιώματα άμυνας.
104.
Το Γενικό Δικαστήριο δεν απάντησε ρητώς στο επιχείρημα που αφορά το ανίσχυρο του άρθρου 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού. Εντούτοις, δεδομένου ότι επρόκειτο για αμιγώς νομικό λόγο, είναι εν πάση περιπτώσει δυνατό στο Δικαστήριο να συμπληρώσει την παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου (
37
).
105.
Συναφώς, υπενθυμίζεται, κατά πρώτον, ότι το άρθρο 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού προβλέπει ότι η επιτροπή JURI εξετάζει πάντοτε κεκλεισμένων των θυρών τις αιτήσεις που υπόκεινται στις διαδικασίες σχετικά με την ασυλία. Είναι αληθές ότι από το άρθρο 15, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, στο οποίο κατοχυρώνεται η αρχή της διαφάνειας, προκύπτει ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διεξάγουν τις εργασίες τους όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά. Εντούτοις, η εν λόγω διάταξη δεν προβλέπει την απόλυτη διαφάνεια όλων των εργασιών των θεσμικών οργάνων. Από το άρθρο 15, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι το Κοινοβούλιο συνεδριάζει δημόσια, χωρίς τούτο να συνεπάγεται τη δημοσιότητα των εργασιών όλων των επιτροπών του. Στο άρθρο 232 ΣΛΕΕ αναγνωρίζεται η αυτονομία του Κοινοβουλίου όσον αφορά την εσωτερική οργάνωσή του, όπερ συνεπάγεται το δικαίωμα του εν λόγω θεσμικού οργάνου να καθορίζει τα όρια της δημοσιότητας των εργασιών των επιτροπών του.
106.
Όπως προκύπτει από το υπόμνημα του Κοινοβουλίου επί της αιτήσεως αναιρέσεως, το άρθρο 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού είναι αποτέλεσμα της στάθμισης, από το Κοινοβούλιο, της αρχής της διαφάνειας και άλλων νομίμων συμφερόντων τα οποία πρέπει να προστατεύονται, ιδίως της προστασίας του εμπιστευτικού χαρακτήρα των ποινικών διαδικασιών κατά τη διάρκεια του ανακριτικού σταδίου. Ειδικότερα, το Κοινοβούλιο επισημαίνει ότι σκοπός της επίμαχης διάταξης είναι η προστασία όχι μόνον των συμφερόντων του ενδιαφερόμενου βουλευτή, αλλά και των συμφερόντων των τρίτων καθώς και της εισαγγελικής αρχής και των δικαστικών αρχών. Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρώ ότι η λύση που προέκρινε το Κοινοβούλιο συνάδει με τις συστάσεις της Επιτροπής της Βενετίας, κατά την οποία οι αιτήσεις άρσης ασυλίας πρέπει να εξετάζονται από την αρμόδια επιτροπή κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς την παρουσία του ενδιαφερόμενου βουλευτή (
38
). Υπό τις συνθήκες αυτές, κανένα στοιχείο δεν θίγει, κατά τη γνώμη μου, το κύρος του άρθρου 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού σε σχέση με το άρθρο 15 ΣΛΕΕ.
107.
Κατά δεύτερον, με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το άρθρο 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού συνιστά παράνομη επέμβαση στα δικαιώματά τους που κατοχυρώνονται στα άρθρα 47 και 48 του Χάρτη. Εντούτοις, οι αναιρεσείοντες δεν παρέχουν συναφώς οποιαδήποτε αιτιολογία. Ως εκ τούτου, τα εν λόγω επιχειρήματα θα πρέπει να απορριφθούν.
108.
Επαλλήλως, επισημαίνω ότι, εάν θεωρηθεί ότι οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι τα δικαιώματά τους άμυνας δεν έγιναν σεβαστά λόγω του άρθρου 9, παράγραφος 11, του Εσωτερικού Κανονισμού, το συγκεκριμένο επιχείρημα θα πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές. Συγκεκριμένα, η εν λόγω διάταξη και το άρθρο 15 ΣΛΕΕ περιορίζουν όχι τα δικαιώματα των μερών στη διαδικασία άρσης της ασυλίας, αλλά το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στις πληροφορίες. Τα δικαιώματα άμυνας μέρους της διαδικασίας δεν μπορούν, επομένως, να περιορίζονται λόγω των διατάξεων περί εξέτασης της υπόθεσης κεκλεισμένων των θυρών, αλλά μπορούν ενδεχομένως να περιορίζονται από τις διατάξεις που διέπουν τη διεξαγωγή της διαδικασίας και τη συμμετοχή των μερών, όπως, εν προκειμένω, το άρθρο 9, παράγραφος 6, δεύτερο εδάφιο, του Εσωτερικού Κανονισμού, το οποίο προβλέπει ότι ο ενδιαφερόμενος βουλευτής δεν παρίσταται στις συζητήσεις της επιτροπής JURI, παρά μόνο στην ίδια την ακρόαση. Οι αναιρεσείοντες επικαλούνται την ανωτέρω διάταξη το πρώτον με την αίτηση αναιρέσεως και χωρίς να παράσχουν οποιαδήποτε επεξήγηση. Επομένως, παρέλκει η εξέτασή της.
109.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το τέταρτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
5. Συμπέρασμα επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
110.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω παρατηρήσεων, εκτιμώ ότι ο τρίτος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
Ε.
Επί του έκτου λόγου αναιρέσεως
111.
Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τον έκτο (
39
) και τον έβδομο λόγο ακυρώσεως (
40
), είτε παρεκκλίνοντας από την πρακτική του είτε υποπίπτοντας σε πλάνη εκτίμησης.
112.
Ο έκτος λόγος αναιρέσεως διαρθρώνεται σε δύο σκέλη. Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο, με το πρώτο σκέλος, ότι υπέπεσε σε πλείονες περιπτώσεις σε πλάνη περί το δίκαιο κατά τον καθορισμό και την εφαρμογή των κριτηρίων άρσης της ασυλίας και, με το δεύτερο σκέλος, ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το Κοινοβούλιο δεν υπέπεσε σε πλάνη κατά την εκτίμηση του fumus persecutionis. Με το πρώτο σκέλος, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν εννέα ειδικότερες αιτιάσεις (
41
).
1. Επί της πρώτης και της δεύτερης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
113.
Η πρώτη αιτίαση του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 343 ΣΛΕΕ, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε, στη σκέψη 122 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η εν λόγω διάταξη δεν θέτει στο Κοινοβούλιο κανέναν περιορισμό, οποιασδήποτε φύσεως, όσον αφορά το δικαίωμά του να αίρει την ασυλία των μελών του. Οι αναιρεσείοντες διευκρινίζουν ότι, μολονότι η κίνηση διαδικασίας, περιλαμβανομένης της ποινικής, κατά μέλους του Κοινοβουλίου δεν παρεμποδίζει συνήθως την άσκηση της εντολής του, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις υποθέσεις που αποσκοπούν στην προσωρινή κράτηση των ενδιαφερόμενων βουλευτών, όπως στην υπό κρίση υπόθεση. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι στο εν λόγω πλαίσιο επικαλέσθηκαν, επανειλημμένως, με το δικόγραφο της προσφυγής τους, την αρχή της αναλογικότητας, την οποία, κατ’ αυτούς, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη.
114.
Η δεύτερη αίτηση του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως αφορά παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, ειδικότερα στις σκέψεις 117 έως 122 και 126 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η ύπαρξη ή μη fumus persecutionis ήταν το μόνο κριτήριο το οποίο το Κοινοβούλιο όφειλε να λάβει υπόψη. Συναφώς, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι από την προμνησθείσα διάταξη συνάγεται ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να διασφαλίζει την ακεραιότητά του ως δημοκρατικής νομοθετικής συνέλευσης και την ανεξαρτησία των βουλευτών του κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
115.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη των ανωτέρω αιτιάσεων, οι οποίες, κατ’ αυτό, βασίζονται ενίοτε σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, είναι δε ενίοτε απαράδεκτες και ενίοτε αβάσιμες.
β) Εκτίμηση
116.
Επικαλούμενο τη σκέψη 76 της απόφασης Junqueras Vies, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 122 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το άρθρο 343 ΣΛΕΕ δεν έχει την έννοια ότι η ασυλία μέλους του Κοινοβουλίου ουδέποτε μπορεί να αρθεί, εάν η συνέχιση της διαδικασίας στο πλαίσιο της οποίας ζητήθηκε η άρση της ασυλίας μπορεί να παρεμποδίσει την άσκηση της εντολής του ή ενδεχομένως, κατά το πέρας της διαδικασίας αυτής, να έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εντολής. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, τέτοια ερμηνεία θα καθιστούσε άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας το άρθρο 9, τρίτο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7.
117.
Όσον αφορά το άρθρο 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στις σκέψεις 119 και 120 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι στο μέτρο που το Κοινοβούλιο εφάρμοσε το κριτήριο του fumus persecutionis, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τον σκοπό της προάσπισης της ανεξαρτησίας του και της εύρυθμης λειτουργίας του όσο και την ανάγκη τήρησης του αναγκαίου σεβασμού της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας, αποκλείοντας την ύπαρξη fumus persecutionis, το Κοινοβούλιο εκτίμησε, επομένως, κατ’ ανάγκην ότι η άρση της ασυλίας των αναιρεσειόντων δεν θα έθιγε τα συμφέροντά του, ιδίως δε την εύρυθμη λειτουργία και την ανεξαρτησία του.
118.
Εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε οποιαδήποτε πλάνη στις προμνησθείσες σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
119.
Αφενός, όσον αφορά την αιτίαση που βάλλει κατά της σκέψης 122 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, επισημαίνω ότι, όπως προκύπτει από τη συνοπτική παράθεση της εν λόγω σκέψης (
42
), αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο δεν εκτίμησε ότι το άρθρο 343 ΣΛΕΕ δεν επιβάλλει οποιονδήποτε περιορισμό στο δικαίωμα του Κοινοβουλίου να αίρει την ασυλία των μελών του ή ότι η αρχή της αναλογικότητας δεν έχει εφαρμογή στην απόφαση περί άρσεως της ασυλίας. Αντιθέτως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι ο κίνδυνος παρεμπόδισης της άσκησης της εντολής, και ειδικότερα της απώλειας της εν λόγω εντολής, κατά το πέρας της διαδικασίας με την οποία ζητήθηκε η άρση της ασυλίας, δεν εμποδίζει την εν λόγω άρση της ασυλίας. Επομένως, η επίμαχη αιτίαση απορρέει από εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 122 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Εξάλλου, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στη συγκεκριμένη σκέψη είναι ορθή.
120.
Αφετέρου, όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, παρατηρώ ότι το άρθρο 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού είναι γενική διάταξη η οποία καθορίζει τους σκοπούς που επιδιώκει το Κοινοβούλιο κατά την άσκηση των εξουσιών του σχετικά με τα προνόμια και τις ασυλίες. Η ως άνω διάταξη δεν προβλέπει κανένα κριτήριο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την έκδοση της απόφασης περί άρσεως της ασυλίας. Εντούτοις, ένα τέτοιο κριτήριο προβλέπεται στο σημείο 43 της ανακοίνωσης 11/2019, κατά το οποίο η ασυλία αίρεται«εκτός εάν αποδειχθεί ότι σκοπός των διώξεων είναι να θιγεί η πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή και, επομένως, η ανεξαρτησία του Κοινοβουλίου (fumus persecutionis)». Η χρήση του ανωτέρω κριτηρίου από το Κοινοβούλιο εντάσσεται στην ευρεία εξουσία εκτίμησης που διαθέτει όσον αφορά την άρση της ασυλίας (
43
) και προτείνεται, εξάλλου, από την Επιτροπή της Βενετίας (
44
). Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η χρήση του εν λόγω κριτηρίου από την επιτροπή JURI είναι αποτέλεσμα της διαπίστωσης ότι η εφαρμογή του κριτηρίου του fumus persecutionis καθιστά δυνατή τη διασφάλιση της επίτευξης των σκοπών που καθορίζονται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού. Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η δεύτερη αιτίαση θα πρέπει επίσης να απορριφθεί.
2. Επί της τρίτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
121.
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο, εκτιμώντας, στις σκέψεις 128 έως 131 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι δεν απέδειξαν ότι απολαύουν ασυλίας δυνάμει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και προσέβαλε το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στις σκέψεις 132 και 133 της ίδιας απόφασης, ότι δεν μπορούσαν βασίμως να υποστηρίξουν ότι οι επίμαχες αποφάσεις είχαν εκδοθεί κατά παράβαση του άρθρου 9, δεύτερο εδάφιο, του προμνησθέντος πρωτοκόλλου.
122.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη της ανωτέρω αιτιάσεως. Κατά το Κοινοβούλιο, οι αναιρεσείοντες δεν έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλουν τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 128 και 131 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Συγκεκριμένα, ενδεχόμενη πλάνη την οποία ενέχουν οι εν λόγω εκτιμήσεις δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση των επίμαχων αποφάσεων, οι οποίες αφορούν αποκλειστικά και μόνο την άρση της ασυλίας των αναιρεσειόντων δυνάμει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.
β) Εκτίμηση
123.
Όσον αφορά την έκταση και το περιεχόμενο της ασυλίας που απολαύουν οι βουλευτές εντός της χώρας τους, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 130 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν βασίμως ότι το Κοινοβούλιο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο παραπέμποντας στο εθνικό δίκαιο, όπως αυτό ερμηνεύεται από τα εθνικά δικαστήρια. Κατά την ως άνω ερμηνεία, δεν απαιτείται κοινοβουλευτική άδεια για τη συνέχιση της ποινικής διαδικασίας κατά προσώπου εις βάρος του οποίου ασκήθηκε ποινική δίωξη προτού αποκτήσει την ιδιότητα Ισπανού βουλευτή. Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι η άρση της ασυλίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7 δεν είναι δυνατή χωρίς να αρθεί επίσης η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του ίδιου πρωτοκόλλου, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε, στη σκέψη 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν βασίμως ότι οι επίμαχες αποφάσεις είχαν εκδοθεί κατά παράβαση του άρθρου 9, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω πρωτοκόλλου, ιδίως στο μέτρο που το Βασίλειο της Ισπανίας είχε αναγνωρίσει στους αναιρεσείοντες την ιδιότητα του βουλευτή.
124.
Κατά πρώτον, εκτιμώ, όπως υποστηρίζει και το Κοινοβούλιο, ότι η αιτίαση που αφορά την ερμηνεία, από το θεσμικό όργανο, του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7 είναι αλυσιτελής καθόσον αφορά σημεία του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης τα οποία δεν ασκούν επιρροή στο διατακτικό της εν λόγω απόφασης (
45
). Συγκεκριμένα, οι επίμαχες αποφάσεις δεν αφορούν την άρση της ασυλίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του εν λόγω πρωτοκόλλου.
125.
Επαλλήλως, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 18 που περιέχεται στο κεφάλαιο VII του πρωτοκόλλου αριθ. 7 προβλέπει ότι, για την εφαρμογή του εν λόγω πρωτοκόλλου, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης ενεργούν σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές των ενδιαφερομένων κρατών μελών. Επομένως, ορθώς το Κοινοβούλιο βασίστηκε στην ερμηνεία των ισπανικών δικαστηρίων προκειμένου να αποδείξει ότι οι αναιρεσείοντες δεν απολαύουν της ασυλίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του προμνησθέντος πρωτοκόλλου, δεδομένου ότι ασκήθηκε εις βάρος τους ποινική δίωξη πριν από την εκλογή τους στο Κοινοβούλιο.
126.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα σχετικά με το άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, από την απόφαση Junqueras Vies προκύπτει ότι, μολονότι το άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω πρωτοκόλλου προβλέπει ασυλίες των οποίων απολαύουν τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά τον ίδιο τρόπο καθ’ όλη τη διάρκεια των συνόδων ορισμένης κοινοβουλευτικής περιόδου του Κοινοβουλίου (
46
), το άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του ίδιου πρωτοκόλλου προβλέπει, αντιθέτως, ότι τα μέλη του Κοινοβουλίου απολαύουν της εν λόγω ασυλίας και πριν από την έναρξη της θητείας τους (
47
). Επομένως, το πρώτο και το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 έχουν διαφορετικό χρονικό πεδίο εφαρμογής (
48
), δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το Κοινοβούλιο πρέπει να θεωρείται ότι βρίσκεται σε σύνοδο, έστω και αν δεν συνεδριάζει πράγματι (
49
). Ως εκ τούτου, βουλευτής ο οποίος, μετά την έναρξη της πρώτης συνόδου της κοινοβουλευτικής περιόδου, ανέλαβε τα καθήκοντά του, τυγχάνει μόνον της προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι οι αναιρεσείοντες δεν μπορούσαν βασίμως να υποστηρίξουν ότι οι επίμαχες αποφάσεις είχαν εκδοθεί κατά παράβαση του άρθρου 9, δεύτερο εδάφιο, του προμνησθέντος πρωτοκόλλου.
127.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η τρίτη αιτίαση θα πρέπει να απορριφθεί.
3. Επί της τέταρτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
128.
Στο πλαίσιο της εισαγωγικής αιτιάσεως (
50
), οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Κοινοβούλιο διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης όσον αφορά τη σκοπιμότητα της εξέτασης ή μη αίτησης άρσης ασυλίας. Η έκδοση των επίμαχων αποφάσεων μπορεί, όμως, να θίγει πλείονα θεμελιώδη δικαιώματα.
129.
Στο πλαίσιο της τέταρτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, αφενός, ότι αντιθέτως προς όσα επισημαίνονται στις σκέψεις 135 έως 143 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι επίμαχες αποφάσεις συνιστούν επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματά τους τα οποία κατοχυρώνονται στο άρθρο 6, στο άρθρο 39, παράγραφος 2, και στο άρθρο 45 του Χάρτη. Αφετέρου, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι εκτίμησε, στις σκέψεις 126 και 127 της ίδιας απόφασης, ότι η νομιμότητα των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος τους ουδεμία ασκεί επιρροή στην εξέταση αίτησης άρσης ασυλίας με σκοπό να καταστεί δυνατή η εκτέλεση των εν λόγω ενταλμάτων. Συναφώς, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Κοινοβούλιο όφειλε να αξιολογήσει τους κινδύνους προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, όπως η δικαστική αρχή εκτέλεσης στο πλαίσιο των διαδικασιών παράδοσης δυνάμει της απόφασης-πλαισίου 2002/584/ΔΕΥ (
51
).
130.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη της ανωτέρω αιτιάσεως. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι ορισμένα επιχειρήματα είναι απαράδεκτα και ορισμένα είναι αλυσιτελή και ότι, εν πάση περιπτώσει, όλα τα επιχειρήματα είναι αβάσιμα. Όσον αφορά το επιχείρημα που βάλλει κατά των σκέψεων 126 και 127 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Κοινοβούλιο ζητεί να απορριφθεί στο μέτρο που βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία των εν λόγω σκέψεων.
β) Εκτίμηση
131.
Στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι, στο μέτρο που στο άρθρο 9, τρίτο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7 δεν διευκρινίζονται οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες το Κοινοβούλιο εκτιμά αν πρέπει να άρει την ασυλία, το εν λόγω θεσμικό όργανο διαθέτει ευρύτατη εξουσία εκτίμησης ως προς τον προσανατολισμό που προτίθεται να δώσει σε απόφαση επί αιτήσεως άρσης ασυλίας, λόγω του πολιτικού χαρακτήρα που έχει μια τέτοια απόφαση. Εν συνεχεία, στις σκέψεις 113 και 114 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι τα ουσιαστικά κριτήρια εξέτασης των αιτήσεων άρσης ασυλίας δεν προκύπτουν από τον Εσωτερικό Κανονισμό, και ειδικότερα το άρθρο του 5, παράγραφος 2, αλλά απορρέουν από τα σημεία 41 έως 44 της ανακοίνωσης 11/2019, κατά τα οποία η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7 αίρεται, εκτός εάν το Κοινοβούλιο διαπιστώσει την ύπαρξη fumus persecutionis. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στη σκέψη 115 της εν λόγω απόφασης, ότι οι ασυλίες παρέχονται αποκλειστικώς προς το συμφέρον της Ένωσης.
132.
Όπως προκύπτει σαφώς από τη συνοπτική έκθεση του περιεχομένου των σκέψεων 112 έως 115 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η εισαγωγική αιτίαση βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 112. Εν αντιθέσει προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, ουδόλως προκύπτει από τη σκέψη 112 ή τις επόμενες σκέψεις της εν λόγω απόφασης ότι, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η ευρύτατη εξουσία εκτίμησης την οποία διαθέτει το Κοινοβούλιο συνεπάγεται ότι η απόφαση του Κοινοβουλίου δεν μπορεί να θίγει τα θεμελιώδη δικαιώματα των αναιρεσειόντων. Επομένως, το επιχείρημα κατά το οποίο η ευρεία εξουσία εκτίμησης που διαθέτει ένα θεσμικό όργανο συνεπάγεται ότι δεν οφείλει να σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι προδήλως εσφαλμένο. Κατά συνέπεια, η ανωτέρω αιτίαση θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να απορριφθεί καθόσον βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
133.
Στη σκέψη 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ασυλία δεν μπορεί να συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα αναγνωριζόμενο υπέρ των βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, καθόσον παρέχεται αποκλειστικώς προς το συμφέρον του Κοινοβουλίου. Το γεγονός ότι η απόφαση άρσης της ασυλίας μεταβάλλει τη νομική κατάσταση του βουλευτή δεν ασκεί επιρροή συναφώς. Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε, στις σκέψεις 140 και 141 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η άρση της βουλευτικής ασυλίας δεν έχει αφ’ εαυτής καμία συνέπεια επί της ασκήσεως της βουλευτικής εντολής ούτε επί της ελευθερίας, ιδίως δε επί της ελευθερίας κυκλοφορίας, των αναιρεσειόντων και δεν θίγει το δικαίωμά τους στον σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας. Τέλος, στη σκέψη 142 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, ως εκ τούτου, το επιχείρημα που έχει ως σκοπό να αποδειχθεί ότι οι επεμβάσεις αυτές δεν πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη είναι αλυσιτελές και, για τον λόγο αυτόν, πρέπει να απορριφθεί.
134.
Διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις ανωτέρω σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Οι αναιρεσείοντες δεν προβάλλουν κανένα νομικό επιχείρημα προς αντίκρουση των διαπιστώσεων του Γενικού Δικαστηρίου τις οποίες απλώς και μόνον αμφισβητούν. Συντάσσομαι πλήρως με την άποψη του Γενικού Δικαστηρίου ότι η άρση της βουλευτικής ασυλίας δεν έχει, αφ’ εαυτής, ως αποτέλεσμα την απώλεια της εντολής του βουλευτή και δεν θίγει την ελευθερία κυκλοφορίας του, δεδομένου ότι η ίδια η ασυλία δεν είναι θεμελιώδες δικαίωμα του βουλευτή.
135.
Στις σκέψεις 126 και 127 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν απόκειται στο Κοινοβούλιο να εκτιμήσει τη νομιμότητα, αφενός, των πράξεων που εξέδωσαν οι δικαστικές αρχές στο πλαίσιο της διαδικασίας από την οποία ανέκυψε η αίτηση άρσης της ασυλίας, δεδομένου ότι το ζήτημα αυτό υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα των εθνικών αρχών, και, αφετέρου, των εθνικών και των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας.
136.
Όπως προεκτέθηκε (
52
), το άρθρο 18 που περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο VII του πρωτοκόλλου αριθ. 7 προβλέπει ότι, για την εφαρμογή του εν λόγω πρωτοκόλλου, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης ενεργούν σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές των ενδιαφερομένων κρατών μελών. Εξ αυτού συνάγεται ότι, όταν επιλαμβάνεται αίτησης άρσης ασυλίας, το Κοινοβούλιο οφείλει, κατ’ αρχήν, προκειμένου να εξακριβώσει τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, να βασιστεί στις πληροφορίες που παρέχει η αρμόδια εθνική αρχή σχετικά με το αντικείμενο και την πρόοδο της δικαστικής διαδικασίας για τους σκοπούς της οποίας θα πρέπει να αρθεί η ασυλία. Εξάλλου, σε περίπτωση έλλειψης ή ασάφειας ορισμένων πληροφοριών, η επιτροπή JURI μπορεί να ζητήσει από την οικεία αρχή να της παράσχει πληροφορίες και επεξηγήσεις, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 5, του Εσωτερικού Κανονισμού. Αντιθέτως, το Κοινοβούλιο δεν είναι αρμόδιο για να εξετάσει τη νομιμότητα των αποφάσεων που εκδίδονται στο πλαίσιο εθνικής διαδικασίας.
137.
Ομοίως, το Κοινοβούλιο δεν είναι αρμόδιο για να αποφανθεί επί του κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων ως αποτέλεσμα της εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης, όπως θα έπρατταν δικαστικές αρχές οι οποίες θα καλούνταν να αποφανθούν σχετικά με την εκτέλεσή τους. Όχι μόνον τέτοια αρμοδιότητα δεν έχει ανατεθεί στο Κοινοβούλιο, αλλά η απόφασή του δεν έχει ως αποτέλεσμα να στερεί από άλλες αρχές την εξουσία άσκησης του αναγκαίου ελέγχου επί των εν λόγω ενταλμάτων. Συγκεκριμένα, η απόφαση άρσης της βουλευτικής ασυλίας δεν αντικαθιστά την απόφαση των δικαστικών αρχών εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, στο πλαίσιο της οποίας οι εν λόγω αρχές οφείλουν να εξετάσουν το ένταλμα και, ιδίως, να εκτιμήσουν την πλήρωση των ενδεχόμενων προϋποθέσεων που προβλέπονται στην απόφαση-πλαίσιο 2002/584 προκειμένου να προβούν στην εκτέλεση του εντάλματος ή να αρνηθούν την εκτέλεσή του. Επιπλέον, η απόφαση του Κοινοβουλίου δεν υποχρεώνει τις αρχές εκτέλεσης να εκτελέσουν ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι δεν απόκειται στο Κοινοβούλιο να θέσει υπό αμφισβήτηση τέτοιο ένταλμα το οποίο εκδόθηκε από τις εθνικές αρχές ούτε να εξετάσει τις ενδεχόμενες συνέπειες της εκτέλεσής του επί των θεμελιωδών δικαιωμάτων των αναιρεσειόντων.
138.
Στο πλαίσιο αυτό, παρατηρώ ότι η Επιτροπή της Βενετίας υπογραμμίζει στην έκθεσή της ότι το κοινοβουλευτικό όργανο που εξετάζει την αίτηση άρσης της ασυλίας δεν θα πρέπει να προβαίνει σε δικαστικού χαρακτήρα εξέταση και, ειδικότερα, δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποφαίνεται επί της σκοπιμότητας άσκησης ποινικής δίωξης (
53
).
139.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η τέταρτη αιτίαση θα πρέπει να απορριφθεί.
4. Επί της πέμπτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
140.
Στο πλαίσιο της πέμπτης αιτιάσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τα επιχειρήματά τους σχετικά με την αρχή της αναλογικότητας και ότι, επομένως, όχι μόνον παραβίασε την εν λόγω αρχή, αλλά παρέβη και την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει.
141.
Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το ανωτέρω επιχείρημα είναι απαράδεκτο στο μέτρο που δεν είναι αρκούντως σαφές. Εξάλλου, το Βασίλειο της Ισπανίας παρατηρεί ότι η ως άνω αιτίαση δεν συνδέεται με καμία σκέψη της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, επομένως, είναι αλυσιτελής.
β) Εκτίμηση
142.
Η πέμπτη αιτίαση είναι, κατά τη γνώμη μου, απαράδεκτη, καθόσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, υπ’ αυτήν την έννοια, η εν λόγω αιτίαση δεν είναι αιτιολογημένη και παραπέμπει απλώς και μόνον στο δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως.
143.
Όσον αφορά τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τα επιχειρήματά τους σχετικά με την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, ο λόγος ο οποίος αντλείται από την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου παράλειψη εξέτασης των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν πρωτοδίκως ισοδυναμεί, κατ’ ουσίαν, με επίκληση παράβασης της υποχρέωσης αιτιολογήσεως η οποία απορρέει από το άρθρο 36 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού, και το άρθρο 117 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου (
54
).
144.
Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία επίσης, η υποχρέωση αιτιολογήσεως δεν επιβάλλει στο Γενικό Δικαστήριο να παραθέτει αιτιολογία η οποία να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν οι διάδικοι και, επομένως, η αιτιολογία του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει στους μεν ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να λάβουν γνώση των λόγων για τους οποίους το Γενικό Δικαστήριο δεν δέχθηκε τα επιχειρήματά τους, στο δε Δικαστήριο επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον έλεγχό του (
55
).
145.
Στο ανωτέρω πλαίσιο, δεν χωρεί αμφιβολία, κατά τη γνώμη μου, ότι το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, έστω εμμέσως, την αιτίαση που αφορά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, δεδομένου ότι, στο πλαίσιο του έκτου λόγου ακυρώσεως, οι αναιρεσείοντες υποστήριξαν ότι η άδεια για τη σύλληψή τους ήταν δυσανάλογο μέτρο, λαμβανομένων υπόψη, πρώτον, της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους που απορρέει από αυτήν και, δεύτερον, του σταδίου της ποινικής διαδικασίας (
56
). Όπως συνάγεται από την ανωτέρω εξέταση της τέταρτης αιτιάσεως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το πρώτο επιχείρημα. Όσον αφορά το δεύτερο επιχείρημα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 126 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι δεν απέκειτο στο Κοινοβούλιο να εκτιμήσει τη νομιμότητα των πράξεων που εξέδωσαν οι δικαστικές αρχές στο πλαίσιο της διαδικασίας, δεδομένου ότι το ζήτημα αυτό υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητα των εθνικών αρχών. Επομένως, στο πλαίσιο του έκτου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέλειψε να αποφανθεί ούτε, γενικότερα, να αιτιολογήσει την κρίση του συναφώς. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης παρέχει στους ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να λάβουν γνώση των λόγων για τους οποίους τα επιχειρήματά τους δεν έγιναν δεκτά.
146.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η πέμπτη αιτίαση θα πρέπει να απορριφθεί.
5. Επί της έκτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
147.
Στο πλαίσιο της έκτης αιτιάσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 141 έως 143 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, κατ’ αρχήν, η απόφαση άρσης της ασυλίας ευρωβουλευτή και η διαδικασία που καταλήγει στην έκδοση της εν λόγω απόφασης δεν θίγουν –και δεν μπορούν να θίγουν– το δικαίωμα στον σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας. Συναφώς, στο σημείο B των επίμαχων αποφάσεων μνημονεύεται η διάταξη του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) της 25ης Οκτωβρίου 2018, μολονότι η εν λόγω διάταξη αφορούσε όχι τους αναιρεσείοντες, αλλά τους συγκατηγορουμένους τους. Επιπλέον, δεδομένου ότι το μόνο έγγραφο που υποβλήθηκε στα μέλη της επιτροπής JURI ήταν η απόφαση του Tribunal Supremo (Ανωτάτου Δικαστηρίου) της 14ης Οκτωβρίου 2019, με την οποία καταδικάζονται άλλα πρόσωπα, η έκδοση των επίμαχων αποφάσεων βασίστηκε, κατά τους αναιρεσείοντες, στην παραδοχή ότι οι αναιρεσείοντες ήταν ένοχοι, τούτο δε συνιστά προσβολή του δικαιώματος στο τεκμήριο αθωότητας. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει, κατά τους αναιρεσείοντες, από το γεγονός ότι, κατ’ αυτούς, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τα επιχειρήματά τους που αφορούσαν κατάχρηση εξουσίας και την ύπαρξη απώτερου σκοπού, τα οποία προβλήθηκαν στο πλαίσιο του έκτου λόγου ακυρώσεως, και, κατά συνέπεια, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει.
148.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη της ανωτέρω αιτιάσεως. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι η ανωτέρω αιτίαση βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 141 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στην οποία το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε απλώς και μόνο ότι, αφ’ εαυτής, η άρση της ασυλίας βουλευτή δεν θίγει το δικαίωμά του στον σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας. Εξάλλου, όσον αφορά το επιχείρημα περί παραβάσεως της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμο.
β) Εκτίμηση
149.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 141 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι απόφαση περί άρσεως της ασυλίας δεν θίγει το δικαίωμα στον σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, το ζήτημα του αν οι προϋποθέσεις άρσης της βουλευτικής ασυλίας, δυνάμει του άρθρου 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7, πληρούνται κατά τον χρόνο υποβολής της σχετικής αίτησης είναι διαφορετικό από το ζήτημα του αν έχουν αποδειχθεί τα προσαπτόμενα στους ενδιαφερόμενους βουλευτές πραγματικά περιστατικά, το οποίο υπάγεται στην αρμοδιότητα των αρχών του κράτους μέλους.
150.
Όπως επισημαίνει το Κοινοβούλιο, η έκτη αιτίαση βασίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, για τον λόγο αυτόν, θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
151.
Κατά τη γνώμη μου, με την ως άνω αιτίαση, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν, στην πραγματικότητα, στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν εξέτασε τα επιχειρήματα, τα οποία προέβαλαν με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως, σχετικά με τη συνεκτίμηση από το Κοινοβούλιο δικαστικών αποφάσεων οι οποίες μπορεί να θεωρηθούν ότι καταδεικνύουν την ενοχή των αναιρεσειόντων, μολονότι δεν τους αφορούν. Κατά τους αναιρεσείοντες, το γεγονός ότι το Κοινοβούλιο βασίστηκε στις εν λόγω αποφάσεις είναι κρίσιμο σε σχέση με τα επιχειρήματά τους περί καταχρήσεως εξουσίας και περί υπάρξεως ανομολόγητου σκοπού.
152.
Όπως προεκτέθηκε (
57
), αφενός, ο λόγος ο οποίος αντλείται από έλλειψη απάντησης του Γενικού Δικαστηρίου σε επιχειρήματα που προβλήθηκαν πρωτοδίκως ισοδυναμεί, κατ’ ουσίαν, με επίκληση παράβασης της υποχρέωσης αιτιολογήσεως και, αφετέρου, η υποχρέωση αιτιολογήσεως δεν επιβάλλει στο Γενικό Δικαστήριο να παραθέτει αιτιολογία η οποία να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς που διατύπωσαν οι διάδικοι.
153.
Στο πλαίσιο αυτό, διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε όντως, αφενός, το σημείο B των επίμαχων αποφάσεων (
58
) και, αφετέρου, τις ενδεχόμενες συνέπειες, των ανακριβών διατυπώσεων που περιέχονται στις επίμαχες αποφάσεις, στην απόφαση περί άρσεως της ασυλίας του Κοινοβουλίου. Επομένως, το ανωτέρω επιχείρημα είναι αβάσιμο.
154.
Τα επιχειρήματα περί καταχρήσεως εξουσίας και περί υπάρξεως ανομολόγητου σκοπού πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα στο μέτρο που οι αναιρεσείοντες δεν παρέχουν, με την αίτηση αναιρέσεως, καμία αιτιολογία προς στήριξή τους και παραπέμπουν, γενικώς, στο δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως.
6. Επί της έβδομης και της όγδοης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
155.
Στο πλαίσιο της έβδομης και της όγδοης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση, στις σκέψεις 147 έως 161 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, των ανακριβών διαπιστώσεων του Κοινοβουλίου οι οποίες παρατίθενται στα σημεία ΙΘ και B των επίμαχων αποφάσεων και οι οποίες αφορούν τον σκοπό της βουλευτικής ασυλίας, που προβλέπεται στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7, και την πρόοδο της εις βάρος τους κινηθείσας ποινικής διαδικασίας, αντιστοίχως. Κατά τους αναιρεσείοντες, οι ανακριβείς διαπιστώσεις του Κοινοβουλίου άσκησαν επιρροή στην απόφαση άρσης ασυλίας του Κοινοβουλίου, στο μέτρο που οδήγησαν τα μέλη του σε εσφαλμένη κρίση.
156.
Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, αφενός, είναι σχετικά εύλογο να θεωρηθεί ότι τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ψήφισαν υπέρ των επίμαχων αποφάσεων θα είχαν ψηφίσει διαφορετικά, εάν γνώριζαν ότι, όσον αφορά τις ασυλίες που προβλέπονται στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7, το σημείο ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων ενείχε πρόδηλη πλάνη. Αφετέρου, εάν είχε λάβει γνώσει του γεγονότος ότι, αντιθέτως προς όσα επισημαίνονται στο σημείο B των επίμαχων αποφάσεων, το ανακριτικό στάδιο σε σχέση με τους αναιρεσείοντες δεν είχε περατωθεί, το Κοινοβούλιο θα μπορούσε να θεωρήσει ότι η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εις βάρος των αναιρεσειόντων, πριν από την περάτωση του ανακριτικού σταδίου, ήταν δυσανάλογο μέτρο. Επιπλέον, κατά τους αναιρεσείοντες, η σκέψη 159 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ενέχει πλάνη περί το δίκαιο συνιστάμενη σε παραμόρφωση των διατάξεων του ισπανικού κώδικα ποινικής δικονομίας.
157.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη των δύο ανωτέρω αιτιάσεων. Κατά το Κοινοβούλιο, το επιχείρημα κατά το οποίο η απόφασή του να άρει την ασυλία των αναιρεσειόντων βασίστηκε αποκλειστικά και μόνο στον λόγο που μνημονεύεται στο σημείο ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων αντικρούεται από τις παρατηρήσεις του στα σημεία Κ έως ΚΓ των εν λόγω αποφάσεων και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο. Εξάλλου, το επιχείρημα που αφορά την παραμόρφωση των διατάξεων του ισπανικού κώδικα ποινικής δικονομίας θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο, δεδομένου ότι προβάλλεται από τους αναιρεσείοντες το πρώτον στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως. Εν πάση περιπτώσει, το ως άνω επιχείρημα θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο. Το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει ότι η όγδοη αιτίαση είναι αλυσιτελής στο μέτρο που η αίτηση άρσης της ασυλίας μπορεί να γίνει δεκτή ανεξαρτήτως της περάτωσης ή μη του ανακριτικού σταδίου.
β) Εκτίμηση
158.
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στη σκέψη 148 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι στο σημείο ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων εκτίθεται εκ νέου η αρχή η οποία διατυπώνεται στο σημείο 3 της ανακοίνωσης 11/2019, κατά την οποία «[η] βουλευτική ασυλία αποσκοπεί στην προστασία του Κοινοβουλίου και των βουλευτών του από ένδικες διαδικασίες που αφορούν δραστηριότητες κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα εν λόγω καθήκοντα». Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 149 της εν λόγω απόφασης, ότι δεν αμφισβητείται ότι οι αναιρεσείοντες καλύπτονταν από την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, έστω και αν η επίμαχη ποινική διαδικασία αφορούσε δραστηριότητες που δεν σχετίζονται με την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων. Εντούτοις, στη σκέψη 152 της ίδιας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι η γενική διαπίστωση που παρατίθεται στο σημείο ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων δεν τέθηκε σε εφαρμογή υπό την έννοια ότι η αίτηση άρσης της ασυλίας μέλους του Κοινοβουλίου πρέπει να γίνει δεκτή εφόσον αφορά ένδικη διαδικασία αφορώσα πραγματικά περιστατικά μη σχετιζόμενα με την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.
159.
Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, στη σκέψη 155 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το περιεχόμενο του σημείου Β των επίμαχων αποφάσεων και διαπίστωσε, στη σκέψη 157 της ίδιας απόφασης, ότι οι αναιρεσείοντες βασίμως υποστήριξαν ότι το συγκεκριμένο σημείο ενέχει πλάνη περί τα πράγματα ή, τουλάχιστον, έλλειψη σαφήνειας ως προς το ζήτημα του αν το ανακριτικό στάδιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας είχε περατωθεί ως προς αυτούς. Εντούτοις, στη σκέψη 160 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο συμπέρανε ότι δεν προκύπτει ότι η εν λόγω πλάνη ή, τουλάχιστον, η εν λόγω έλλειψη σαφήνειας επηρέασε την εξέταση της αίτησης άρσης της ασυλίας.
160.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε όντως ότι ορισμένες διατυπώσεις στα σημεία B και ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων δεν ήταν ακριβείς. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο συμπέρανε, εν συνεχεία, αντιθέτως προς όσα υποστήριξαν οι αναιρεσείοντες, ότι οι εν λόγω ανακρίβειες δεν ήταν ικανές να επηρεάσουν την απόφαση άρσης της ασυλίας του Κοινοβουλίου.
161.
Κατά τη γνώμη μου, το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου δεν ενέχει πλάνη. Συγκεκριμένα, η αιτιολογία των επίμαχων αποφάσεων δεν περιέχεται μόνο στα σημεία τους B και ΙΘ. Επομένως, προκειμένου να εκτιμηθούν οι συνέπειες των ως άνω ανακριβών διατυπώσεων, πρέπει να ληφθούν υπόψη το πλαίσιο και η αιτιολογία των εν λόγω αποφάσεων στο σύνολό τους. Στο πλαίσιο του έκτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες δεν προέβαλαν κανένα επιχείρημα με το οποίο μπορεί να καταδειχθεί ότι οι ανακρίβειες στη διατύπωση των σημείων B και ΙΘ ήταν τέτοιες ώστε η απόφαση άρσης της ασυλίας που εξέδωσε το Κοινοβούλιο θα ήταν διαφορετική, εάν οι επίμαχες διατυπώσεις ήταν ορθές. Συμμερίζομαι, ιδίως, την άποψη του Βασιλείου της Ισπανίας κατά την οποία, όσον αφορά την απόφαση άρσης της ασυλίας, η περάτωση ή μη του ανακριτικού σταδίου της ποινικής υπόθεσης δεν ασκεί επιρροή.
162.
Επικουρικώς, όσον αφορά το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι το Κοινοβούλιο θα μπορούσε να εκτιμήσει ότι η έκδοση ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης εις βάρος τους, πριν από την περάτωση της ανακριτικής διαδικασίας, ήταν δυσανάλογο μέτρο, υπενθυμίζω (
59
) ότι ουδόλως εμπίπτει στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου η εκτίμηση της αναλογικότητας της σύλληψης των αναιρεσειόντων ως προς το στάδιο της εις βάρος τους κινηθείσας ποινικής διαδικασίας.
163.
Στο πλαίσιο αυτό, εκτιμώ ότι τα επιχειρήματα που αφορούν τις διατάξεις του ισπανικού κώδικα ποινικής δικονομίας είναι αλυσιτελή.
164.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η έβδομη και η όγδοη αιτίαση θα πρέπει να απορριφθούν.
7. Επί της ένατης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
165.
Στο πλαίσιο της ένατης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο, κατά πρώτον, ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στις σκέψεις 162 έως 172 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Κοινοβούλιο δεν παραβίασε τις αρχές της ίσης μεταχείρισης και της χρηστής διοίκησης. Κατά τους αναιρεσείοντες, το Κοινοβούλιο δεν εφάρμοσε, όμως, την πάγια πρακτική του, η οποία συνίσταται στην άρνηση της άρσης ασυλίας βουλευτή στις περιπτώσεις που μνημονεύονται στις σκέψεις 162 και 163 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Κατά δεύτερον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο διαπιστώνοντας, στη σκέψη 166 της ίδιας απόφασης, ότι τα στοιχεία που μνημονεύθηκαν στο πλαίσιο του έκτου και του έβδομου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με τις πρακτικές και τον τρόπο λειτουργίας του Κοινοβουλίου επί θεμάτων ασυλιών, δεν ήταν πλέον λυσιτελή, σύμφωνα με το σημείο 53 της ανακοίνωσης 11/2019, το οποίο προβλέπει ότι η συγκεκριμένη ανακοίνωση αντικαθιστά τις προηγούμενες ανακοινώσεις. Κατά τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία εκτιμώντας ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν αποδείξει «τους λόγους για τους οποίους» οι αποφάσεις που επικαλέστηκαν θα μπορούσαν να καταδεικνύουν την ύπαρξη τέτοιας πρακτικής. Κατά τέταρτον, στις σκέψεις 166 έως 172 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε επίσης αποδεικτικά στοιχεία και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μη λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των προηγούμενων αποφάσεων που επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες, καθώς και τα σχετικά επιχειρήματα, για την εξακρίβωση της ύπαρξης fumus persecutionis.
166.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη της ως άνω αιτιάσεως ως αβάσιμης. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι ούτε η αρχή της χρηστής διοίκησης ούτε η αρχή της ίσης μεταχείρισης του απαγορεύουν να προσαρμόσει και να τροποποιήσει την προηγούμενη πρακτική του. Επιπλέον, τα επιχειρήματα που αφορούν την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου παραμόρφωση αποδεικτικών στοιχείων είναι, κατά το Κοινοβούλιο, απαράδεκτα, δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες δεν προσδιορίζουν επακριβώς την πολλαπλή πλάνη στην οποία φέρεται να υπέπεσε ή τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία φέρεται να παραμόρφωσε. Κατά το θεσμικό όργανο, τα ανωτέρω επιχειρήματα είναι, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμα.
β) Εκτίμηση
167.
Το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε συνοπτικά, στις σκέψεις 162 και 163 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων σχετικά με τα στοιχεία της προβαλλόμενης πρακτικής του Κοινοβουλίου τα οποία το θεσμικό όργανο δεν έλαβε υπόψη.
168.
Στη σκέψη 166 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη πρακτικής του Κοινοβουλίου συνιστάμενης στην άρνηση άρσεως της ασυλίας βουλευτή όταν αυτός διώκεται για τις πολιτικές δραστηριότητές του, όταν οι διώξεις έχουν ασκηθεί από πολιτικό αντίπαλο ή όταν οι οικείες εθνικές αρχές έχουν ζητήσει την επιβολή παραδειγματικών κυρώσεων εις βάρος του συγκεκριμένου βουλευτή, οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν την ανακοίνωση 11/2003, της 6ης Ιουνίου 2003. Η εν λόγω ανακοίνωση καταρτίστηκε από την επιτροπή νομικών θεμάτων και εσωτερικής αγοράς του Κοινοβουλίου, η οποία ήταν τότε αρμόδια για θέματα ασυλιών, και συνοψίζει την προηγούμενη πρακτική λήψης αποφάσεων του Κοινοβουλίου. Το Γενικό Δικαστήριο παρέθεσε σύνοψη των κρίσιμων χωρίων της εν λόγω ανακοίνωσης και επισήμανε, εν συνεχεία, ότι η ανακοίνωση αυτή αντικαταστάθηκε, στις 19 Νοεμβρίου 2019, με την ανακοίνωση 11/2019.
169.
Στη σκέψη 167 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το επιχείρημα του Κοινοβουλίου ότι δεν ακολουθούσε πλέον την πρακτική, όπως συνοψιζόταν στην ανακοίνωση 11/2003, καθόσον έχουν περιοριστεί οι περιπτώσεις στις οποίες το Κοινοβούλιο αρνείται να άρει την ασυλία.
170.
Στη σκέψη 168 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι η πρακτική του Κοινοβουλίου, η οποία συνίσταται σε άρνηση άρσης της ασυλίας όταν σκοπός των επίμαχων δικαστικών διώξεων είναι η παρεμπόδιση άσκησης των βουλευτικών καθηκόντων του βουλευτή, δεν αμφισβητείται. Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, όσον αφορά τις περιπτώσεις στις οποίες το Κοινοβούλιο αρνείται να άρει την ασυλία ενός εκ των μελών του, οι αναιρεσείοντες περιορίστηκαν στην επίκληση ορισμένων αποφάσεων του Κοινοβουλίου, χωρίς ωστόσο να αποδείξουν τους λόγους για τους οποίους οι συγκεκριμένες αποφάσεις θα μπορούσαν να καταδείξουν την ύπαρξη τέτοιας πρακτικής. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η πλειονότητα των αποφάσεων που επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες είχαν εκδοθεί κατά τα έτη 1982 έως 2003.
171.
Κατά τη γνώμη μου, το Γενικό Δικαστήριο ουδόλως υπέπεσε σε πλάνη στις προμνησθείσες σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
172.
Όπως προκύπτει από το σημείο 53 της ανακοίνωσης 11/2019, η συγκεκριμένη ανακοίνωση αντικατέστησε όλες τις προηγούμενες ανακοινώσεις και όλα τα άλλα έγγραφα της επιτροπής JURI σχετικά με τις πρακτικές και τον τρόπο λειτουργίας του Κοινοβουλίου επί θεμάτων ασυλιών. Τούτο καταδεικνύει σαφώς την πρόθεση του Κοινοβουλίου να μεταβάλει την προηγούμενη πρακτική του. Κατά τη γνώμη μου, λαμβανομένης υπόψη της διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει όσον αφορά την άρση της βουλευτικής ασυλίας, το Κοινοβούλιο μπορούσε να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατά μείζονα λόγο καθόσον η μεταβολή της πρακτικής του δικαιολογούνταν από την εξέταση της νομολογίας.
173.
Το ανωτέρω συμπέρασμα επιρρωννύεται από τις κρίσεις του Δικαστηρίου, το οποίο έχει αποφανθεί ότι η ανακοίνωση 11/2003 δεν εφαρμόζεται πλέον μετά τη δημοσίευση της ανακοίνωσης 11/2019 και ότι, επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν οφείλει να τη λάβει υπόψη (
60
). Δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες βασίζουν την επιχειρηματολογία τους στην παλαιότερη πρακτική του Κοινοβουλίου, η οποία συνοψιζόταν στην ανακοίνωση 11/2003, η κρίση του Δικαστηρίου ισχύει, κατά μείζονα λόγο, για κάθε πρακτική του Κοινοβουλίου προγενέστερη της ανακοίνωσης 11/2019.
174.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, διαπιστώνεται ότι τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που αφορούν την προηγούμενη πρακτική του Κοινοβουλίου είναι αβάσιμα.
175.
Επικουρικώς, κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα με τα οποία προβάλλεται παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου είναι απαράδεκτα, στο μέτρο που οι αναιρεσείοντες δεν προσδιορίζουν επακριβώς τα στοιχεία που παραμόρφωσε το Γενικό Δικαστήριο και δεν καταδεικνύουν τα σφάλματα ανάλυσης τα οποία, κατά την εκτίμησή του, οδήγησαν το Γενικό Δικαστήριο στην παραμόρφωση αυτή (
61
). Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες παραπέμπουν απλώς και μόνο με αφηρημένο και γενικό τρόπο στις αποδείξεις που προσκόμισαν προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως. Τοιουτοτρόπως, οι αναιρεσείοντες ζητούν στην πραγματικότητα από το Δικαστήριο να εκτιμήσει αποδεικτικά στοιχεία τα οποία υποβλήθηκαν με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως.
176.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η ένατη αιτίαση θα πρέπει να απορριφθεί.
8. Επί του δευτέρου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
177.
Το δεύτερο σκέλος του έκτου λόγου αναιρέσεως αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία, κατά τους αναιρεσείοντες, υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνοντας ότι το Κοινοβούλιο δεν είχε υποπέσει σε πλάνη κατά την εκτίμηση του fumus persecutionis.
178.
Κατά πρώτον, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει. Οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν εκ νέου (
62
) την αρχή, η οποία υπενθυμίζεται στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Κοινοβούλιο διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτίμησης ως προς τον προσανατολισμό που προτίθεται να δώσει σε απόφαση επί αιτήσεως άρσης ασυλίας.
179.
Κατά δεύτερον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει και προσέβαλε το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας «παραλείποντας να λάβει θέση επί του εφαρμοσθέντος κριτηρίου ελέγχου» και παραλείποντας να εφαρμόσει τα κριτήρια ελέγχου που μνημονεύονται στο δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως.
180.
Κατά τρίτον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία, υπέπεσε πλειστάκις σε πλάνη περί το δίκαιο, παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως που υπέχει και προσέβαλε το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας «παραλείποντας να εξετάσει τα περισσότερα επιχειρήματα τα οποία προέβαλαν, λόγω της λυσιτέλειάς τους για τον σκοπό της εξακρίβωσης fumus persecutionis, στο πλαίσιο του έκτου, του έβδομου και του όγδοου λόγου ακυρώσεως». Συναφώς, οι αναιρεσείοντες παραπέμπουν στα επιχειρήματα που προέβαλαν με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν επίσης ότι η ανακριβής διατύπωση στο σημείο ΙΘ των επίμαχων αποφάσεων επηρέασε την εκτίμηση της ύπαρξης fumus persecutionis.
181.
Κατά τέταρτον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, στις σκέψεις 174 έως 186 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία και υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των σφαλμάτων στα οποία, κατά τους αναιρεσείοντες, το Κοινοβούλιο υπέπεσε στο πλαίσιο της εξακρίβωσης της ύπαρξης fumus persecutionis.
182.
Ειδικότερα, οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν, πρώτον, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με την απουσία συνεπειών, για την εξακρίβωση της ύπαρξης fumus persecutionis, αφενός, της ημερομηνίας έκδοσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης (σκέψη 174 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) και, αφετέρου, της απουσίας ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης σε ισχύ στο διάστημα από τον Ιούλιο του 2018 έως τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο του 2019 (σκέψεις 175 έως 178 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης)· δεύτερον, τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 179 έως 182 της ίδιας απόφασης, ότι τα επιχειρήματα που αφορούσαν το υποστατό των πράξεων που τους προσάπτονταν, τον χαρακτηρισμό τους βάσει της ισπανικής ποινικής νομοθεσίας και το ζήτημα αν οι συγκεκριμένες πράξεις δικαιολογούσαν την άσκηση ποινικής δίωξης ήταν αλυσιτελή· τρίτον, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 183 και 184 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σχετικά με τη λυσιτέλεια των στοιχείων τα οποία το Κοινοβούλιο έλαβε υπόψη κατά την εκτίμηση της ύπαρξης fumus persecutionis· τέταρτον, την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο εκτιμώντας, στη σκέψη 185 της εν λόγω απόφασης, ότι δεν απόκειται στο Κοινοβούλιο να εκτιμήσει τη νομιμότητα των πράξεων που εκδίδουν οι δικαστικές αρχές στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας. Καθεμιά από τις ανωτέρω αντιρρήσεις των αναιρεσειόντων συνοδεύεται είτε από τη δική τους εκτίμηση της λυσιτέλειας των στοιχείων που μνημονεύθηκαν για την εκτίμηση της ύπαρξης fumus persecutionis είτε από παραπομπή σε άλλους λόγους αναιρέσεως ή απλώς από τη διαπίστωση ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
183.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη των επιχειρημάτων των αναιρεσειόντων είτε ως απαράδεκτων είτε ως αβάσιμων.
β) Εκτίμηση
184.
Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, κατ’ αρχάς, στη σκέψη 183 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, προκειμένου να αποφανθεί ότι δεν υπήρχε fumus persecutionis, το Κοινοβούλιο είχε στηριχθεί σε πλείονα στοιχεία, τα οποία εξετάσθηκαν από κοινού, συγκεκριμένα δε στο γεγονός ότι οι προσαπτόμενες πράξεις είχαν τελεσθεί το 2017, ενώ οι αναιρεσείοντες είχαν αποκτήσει την ιδιότητα του μέλους του Κοινοβουλίου στις 13 Ιουνίου 2019, καθώς και στο ότι, αφενός, είχαν απαγγελθεί κατηγορίες εις βάρος των αναιρεσειόντων την 21η Μαρτίου 2018, ημερομηνία κατά την οποία η απόκτηση της ιδιότητας του βουλευτή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ήταν υποθετική, και, αφετέρου, η κατηγορία αυτή αφορούσε και άλλα πρόσωπα, τα οποία δεν ήταν μέλη του Κοινοβουλίου.
185.
Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε, στη σκέψη 186 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι αναιρεσείοντες δεν είχαν αποδείξει την πρόδηλη πλάνη εκτίμησης στην οποία είχε υποπέσει, κατ’ αυτούς, το Κοινοβούλιο στηριζόμενο στις περιστάσεις (που υπομνήσθηκαν στην προηγούμενη σκέψη της ίδιας απόφασης) για να αποκλείσει την ύπαρξη fumus persecutionis. Συναφώς, κατά το Γενικό Δικαστήριο, τα στοιχεία, πρώτον, ότι οι αναιρεσείοντες διώκονται λόγω των πολιτικών δραστηριοτήτων τους σε εθνικό επίπεδο, δεύτερον, ότι θα μπορούσαν, στο πλαίσιο ή στο πέρας της επίμαχης ποινικής διαδικασίας, να παρεμποδιστούν προσωρινά να ασκήσουν τη βουλευτική εντολή τους ή, ενδεχομένως, ακόμη και να την απολέσουν, τρίτον, ότι το ισπανικό κόμμα VOX άσκησε αγωγή επικαλούμενο το γενικό συμφέρον (actio popularis) στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας και, τέταρτον, ότι οι αναιρεσείοντες ήταν στόχος ορισμένων δημόσιων δηλώσεων αρνητικού περιεχομένου, οι οποίες αποτελούσαν, μεταξύ άλλων, έκκληση για την επιβολή σε αυτούς παραδειγματικών κυρώσεων, δεν δύνανται να κλονίσουν το συμπέρασμα αυτό. Το αυτό ίσχυε για τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων με τα οποία αμφισβητήθηκε η αμεροληψία των δικαστικών αρχών που παρενέβησαν στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας. Επιπλέον, προκειμένου να αποδείξουν την ύπαρξη της ως άνω πρόδηλης πλάνης εκτίμησης στην οποία υπέπεσε, κατ’ αυτούς, το Κοινοβούλιο, οι αναιρεσείοντες δεν μπορούν να προβάλουν λυσιτελώς γεγονότα μεταγενέστερα των επίμαχων αποφάσεων, όπως την ανακοίνωση της κεντρικής εκλογικής επιτροπής της 3ης Νοεμβρίου 2022 και το ότι οι ισπανικές αρχές παρακολουθούσαν τους ίδιους και τους νομικούς συμβούλους τους.
186.
Εκτιμώ ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη στο πλαίσιο της εξέτασης της εκτίμησης, εκ μέρους του Κοινοβουλίου, της ύπαρξης fumus persecutionis. Ειδικότερα, συντάσσομαι με την άποψη του Γενικού Δικαστηρίου ότι το Κοινοβούλιο διαθέτει ευρεία εξουσία εκτίμησης, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των κρίσιμων περιστάσεων, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη fumus persecutionis, και ότι η απόφασή του θα μπορούσε να ακυρωθεί μόνον σε περίπτωση πρόδηλης πλάνης κατά την εν λόγω εκτίμηση (
63
). Κατά τη γνώμη μου, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου κατά την οποία το Κοινοβούλιο δεν υπέπεσε σε τέτοια πρόδηλη πλάνη δεν ενέχει πλάνη.
187.
Επαλλήλως, κατά πρώτον, τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που εκτέθηκαν συνοπτικά στο σημείο 178 των παρουσών προτάσεων είναι, κατά τη γνώμη μου, αβάσιμα. Μολονότι οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τυπικώς παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, με τα ανωτέρω επιχειρήματα, αμφισβητούν στην πραγματικότητα την αρχή, η οποία υπενθυμίζεται στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, επί της οποίας το Γενικό Δικαστήριο βασίστηκε για την εκτίμησή του. Εξέτασα τα εν λόγω επιχειρήματα στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του έκτου λόγου αναιρέσεως σε σχέση με την προβαλλόμενη προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων των αναιρεσειόντων (
64
). Ερμηνευόμενη γενικότερα, η διαπίστωση στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι, όπως προεκτέθηκε, ορθή (
65
).
188.
Κατά δεύτερον, κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα που συνοψίστηκαν στα σημεία 179 και 180 των παρουσών προτάσεων είναι απαράδεκτα στο μέτρο που είναι αόριστα και αποσκοπούν σε εκ νέου εξέταση των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν με το δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως. Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, δεν πληροί τις επιταγές αιτιολογήσεως που απορρέουν από το άρθρο 256 ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, αίτηση αναιρέσεως η οποία περιορίζεται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των λόγων και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (
66
). Τούτο συμβαίνει, όμως, με τα επιχειρήματα που μνημονεύθηκαν στα σημεία 179 και 180 των παρουσών προτάσεων, στο μέτρο που οι αναιρεσείοντες περιορίζονται σε γενική παραπομπή στα επιχειρήματα που περιέχονται στο δικόγραφο της προσφυγής ακυρώσεως.
189.
Όσον αφορά, τέλος, τα επιχειρήματα που συνοψίστηκαν στα σημεία 181 και 182 των παρουσών προτάσεων, οι αναιρεσείοντες είτε απλώς εκθέτουν την άποψή τους σχετικά με τις συνέπειες ορισμένων στοιχείων τα οποία το Κοινοβούλιο έκρινε λυσιτελή ή μη (σκέψεις 174 έως 182 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης) είτε παραπέμπουν στους λόγους ακυρώσεως (σκέψεις 183 και 184 της εν λόγω απόφασης) ή διαπιστώνουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο (σκέψεις 185 και 186 της ίδιας απόφασης). Ως εκ τούτου, τα ανωτέρω επιχειρήματα είναι επίσης απαράδεκτα στο μέτρο που οι αναιρεσείοντες δεν προσδιορίζουν πλάνη στη συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου.
190.
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι τα εν λόγω επιχειρήματα είναι παραδεκτά, θα πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα, δεδομένου ότι δεν μπορούν να κλονίσουν τη διαπίστωση στην οποία κατέληξα στο σημείο 186 των παρουσών προτάσεων.
191.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το δεύτερο σκέλος του έκτου λόγου αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
9. Συμπέρασμα επί του έκτου λόγου αναιρέσεως
192.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω παρατηρήσεων, εκτιμώ ότι ο έκτος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
ΣΤ.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
193.
Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου λόγω έλλειψης σαφήνειας των επίμαχων αποφάσεων. Συναφώς, κατά τους αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι το Κοινοβούλιο, αφενός, δεν έχει εξετάσει ποτέ αίτηση άρσης της ασυλίας με σκοπό τη συνέχιση διαδικασίας παράδοσης δυνάμει του κεφαλαίου 2 της απόφασης-πλαισίου 2002/584 και, αφετέρου, αποφάσισε για πρώτη φορά την άρση μίας μόνον εκ των ασυλιών που προβλέπονται στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.
1. Επί του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
194.
Με το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο εκτιμώντας, όσον αφορά τις διαδικασίες δυνάμει των οποίων ήρθη η ασυλία, ότι οι επίμαχες αποφάσεις δεν στερούνταν σαφήνειας. Συναφώς, οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν την ερμηνεία των επίμαχων αποφάσεων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 94 έως 97 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, και η οποία, κατά τους αναιρεσείοντες, δεν είναι η μόνη δυνατή. Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι μόνος σκοπός των αιτήσεων άρσης της ασυλίας τους ήταν η συνέχιση των τρεχουσών διαδικασιών παράδοσής τους, ήτοι των διαδικασιών εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης στο Βέλγιο και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
195.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως και υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα είναι απαράδεκτα ή αλυσιτελή και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμα.
β) Εκτίμηση
196.
Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τις επίμαχες αποφάσεις στις σκέψεις 95 και 96 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, αφενός, ότι από το σημείο 1 του διατακτικού τους προέκυπτε ότι οι εν λόγω αποφάσεις ήραν την ασυλία των αναιρεσειόντων η οποία προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, ήτοι την ασυλία που παρέχεται στο έδαφος κάθε άλλου κράτους μέλους πλην του Βασιλείου της Ισπανίας, χωρίς να προβούν σε οποιαδήποτε επιλογή μεταξύ των κρατών αυτών. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο παρέθεσε τα χωρία των εν λόγω αποφάσεων στα οποία επισημαίνεται ότι η άρση της ασυλίας ζητήθηκε για την άρση των εμποδίων ως προς την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν εις βάρος των αναιρεσειόντων. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο συμπέρανε ότι οι επίμαχες αποφάσεις, ερμηνευόμενες μεμονωμένως ή σε σχέση με τις αιτήσεις άρσης της ασυλίας, δεν στερούνταν σαφήνειας.
197.
Συμμερίζομαι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο. Η ερμηνεία των αιτήσεων άρσης της ασυλίας που προτείνουν οι αναιρεσείοντες, κατά την οποία σκοπός των εν λόγω αιτήσεων ήταν αποκλειστικά και μόνον η εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης στο Βέλγιο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν μπορεί να γίνει δεκτή, εάν ληφθούν υπόψη όχι μόνον ορισμένα στοιχεία εκτός των συμφραζομένων τους, όπως πράττουν οι αναιρεσείοντες, αλλά οι επίμαχες αποφάσεις στο σύνολό τους.
198.
Είναι αληθές ότι το άρθρο 9, παράγραφος 1, της απόφασης-πλαισίου 2002/584 προβλέπει τη δυνατότητα της δικαστικής αρχής έκδοσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης να διαβιβάσει το εν λόγω ένταλμα απευθείας στη δικαστική αρχή εκτέλεσης όταν είναι γνωστό πού ευρίσκεται ο καταζητούμενος. Εντούτοις, η εν λόγω διαβίβαση δεν έχει ως αποτέλεσμα να περιορίζει την εμβέλεια του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης στο έδαφος του κράτους μέλους της δικαστικής αρχής εκτέλεσης. Η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης παραμένει δυνατή σε όλα τα κράτη μέλη. Επομένως, ελλείψει ρητής μνείας στις αιτήσεις άρσης της ασυλίας, από την οποία θα προέκυπτε ότι το Κοινοβούλιο έπρεπε να άρει την ασυλία όσον αφορά την εκτέλεση των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης μόνον στο Βέλγιο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ερμηνεία των εν λόγω αιτήσεων την οποία προτείνουν οι αναιρεσείοντες πρέπει να απορριφθεί ως πεπλανημένη. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη συμπεραίνοντας ότι από τις επίμαχες αιτήσεις και αποφάσεις προκύπτει ότι το Κοινοβούλιο αποφάσισε να άρει την ασυλία των αναιρεσειόντων στο έδαφος όλων των κρατών μελών, πλην της Ισπανίας.
199.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, εκτιμώ ότι το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
2. Επί του δευτέρου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
200.
Το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως αφορά την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε, κατά τους αναιρεσείοντες, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμώντας, στις σκέψεις 98 έως 109 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι επίμαχες αποφάσεις δεν στερούνταν σαφήνειας όσον αφορά τα μέτρα που μπορούν να ληφθούν στο πλαίσιο της εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ερμηνεύοντας εσφαλμένα το περιεχόμενο των ασυλιών που προβλέπονται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, και στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, και διαπιστώνοντας ότι μόνον η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του εν λόγω πρωτοκόλλου συνιστούσε εμπόδιο στη σύλληψη των αναιρεσειόντων και στην παράδοσή τους στις ισπανικές αρχές. Τοιουτοτρόπως, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε, κατά τους αναιρεσείοντες, το περιεχόμενο των αποδεικτικών στοιχείων. Εξάλλου, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν εκ νέου τα επιχειρήματα που αποτελούν αντικείμενο του τέταρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως.
201.
Το Κοινοβούλιο, υποστηριζόμενο από το Βασίλειο της Ισπανίας, ζητεί την απόρριψη του δεύτερου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως και παρατηρεί ότι οι αιτιάσεις που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες είναι αλυσιτελείς στο μέτρο που οι αιτήσεις άρσης της ασυλίας αφορούσαν μόνο την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7. Κατά το θεσμικό όργανο, οι αιτιάσεις που βάλλουν κατά των σκέψεων 103 και 106 έως 109 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης βασίζονται σε εσφαλμένη ερμηνεία των συγκεκριμένων σκέψεων.
β) Εκτίμηση
202.
Το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, στις σκέψεις 101 έως 105 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το περιεχόμενο των επίμαχων αποφάσεων και το συμπέρασμα που συνήγαγε συναφώς το Κοινοβούλιο, κατά το οποίο μόνον η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, συνιστούσε εμπόδιο στη σύλληψη των αναιρεσειόντων. Επιπλέον, στις σκέψεις 106 έως 108 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω πρωτοκόλλου δεν παρείχε στους αναιρεσείοντες προστασία αυτοτελή σε σχέση με την προστασία της οποίας ετύγχαναν δυνάμει του άρθρου 9, πρώτο εδάφιο, του ίδιου πρωτοκόλλου.
203.
Προκαταρκτικώς, παρατηρώ ότι, στο μέτρο που οι αιτήσεις άρσης της ασυλίας αφορούσαν μόνον τη ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, οι αιτιάσεις των αναιρεσειόντων σχετικά με ενδεχόμενες παρατηρήσεις του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την εμβέλεια της ασυλίας τους στο έδαφος της Ισπανίας είναι αλυσιτελείς. Συγκεκριμένα, αφενός, οι ανωτέρω αιτιάσεις βάλλουν κατά σημείων του σκεπτικού που δεν ασκούν επιρροή στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης (
67
). Αφετέρου, όπως ορθώς επισήμανε το Κοινοβούλιο, στις σκέψεις 100 έως 105 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέθεσε το περιεχόμενο πλειόνων σημείων των επίμαχων αποφάσεων, καθώς και τα συμπεράσματα που διατύπωσε το Κοινοβούλιο, οι δε προμνησθείσες σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ουδόλως παρέχουν την ερμηνεία, εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, του περιεχομένου της ασυλίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7.
204.
Κατά πρώτον, κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που αφορούν την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, η οποία είναι, κατά τους αναιρεσείοντες, αυτοτελής σε σχέση με την ασυλία που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο του ίδιου άρθρου, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα. Όπως προεκτέθηκε στο πλαίσιο της εξέτασης του έκτου λόγου αναιρέσεως (
68
), μετά την έναρξη της πρώτης συνόδου της κοινοβουλευτικής περιόδου και την πραγματική ανάληψη των καθηκόντων του ως βουλευτή, ο βουλευτής απολαύει μόνον της προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, του προμνησθέντος πρωτοκόλλου. Εν προκειμένω, η ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του εν λόγω πρωτοκόλλου ήρθη μετά την πραγματική ανάληψη των καθηκόντων των αναιρεσειόντων ως βουλευτών. Στο στάδιο αυτό, οι αναιρεσείοντες δεν απήλαυαν πλέον, παράλληλα, της προστασίας που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του ίδιου πρωτοκόλλου. Επομένως, προκειμένου να διασφαλίζεται η προστασία που προβλέπεται στο άρθρο 9, δεύτερο εδάφιο, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, δεν ήταν αναγκαίο να διευκρινιστούν, με τις επίμαχες αποφάσεις, τα μέτρα που μπορούν να ληφθούν στο πλαίσιο της εκτέλεσης των ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης.
205.
Κατά δεύτερον, κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα που αφορούν την παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων είναι απορριπτέα. Αφενός, τα επιχειρήματα που αφορούν το περιεχόμενο της ασυλίας των αναιρεσειόντων, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του πρωτοκόλλου αριθ. 7, είναι αλυσιτελή στο μέτρο που η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε σχετικά με την προβαλλόμενη πλάνη του Γενικού Δικαστηρίου είναι, όπως προεκτέθηκε (
69
), αλυσιτελής. Αφετέρου, τα επιχειρήματα που αφορούν την ασυλία που προβλέπεται στο άρθρο 9, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, του ίδιου πρωτοκόλλου, είναι αβάσιμα, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία της απόφασης Junqueras Vies.
206.
Κατά τρίτον, εξέτασα ανωτέρω το επιχείρημα που αφορά τον εμπιστευτικό χαρακτήρα της διαδικασίας που διεξάγεται ενώπιον της επιτροπής JURI (
70
).
207.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το δεύτερο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
3. Συμπέρασμα επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
208.
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω παρατηρήσεων, εκτιμώ ότι ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει να απορριφθεί.
Ζ.
Επί των δικαστικών εξόδων
209.
Όσον αφορά την αναίρεση που άσκησαν ο πρώτος αναιρεσείων και η τρίτη αναιρεσείουσα, κατά το άρθρο 142 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184 του Κανονισμού Διαδικασίας, τα δικαστικά έξοδα σε περίπτωση κατάργησης της δίκης καθορίζονται κατά την κρίση του Δικαστηρίου. Δεδομένου ότι, εν προκειμένω, οι περιστάσεις που δικαιολογούν την κατάργηση της αναιρετικής δίκης δεν εξαρτώνται από τους διαδίκους, έκαστος διάδικος θα φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
210.
Όσον αφορά την αναίρεση που άσκησε ο δεύτερος αναιρεσείων, δεδομένου ότι οι παρούσες προτάσεις αφορούν αποκλειστικά και μόνον την εξέταση του τρίτου, του πέμπτου και του έκτου λόγου αναιρέσεως, δεν θα διατυπώσω πρόταση σχετικά με τα δικαστικά έξοδα, στο μέτρο που η κρίση επί του ζητήματος αυτού θα εξαρτηθεί από την αποδοχή ή μη των λοιπών λόγων αναιρέσεως, κατά το άρθρο 138 του Κανονισμού Διαδικασίας.
V. Πρόταση
211.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:
–
να διαπιστώσει ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αναιρέσεως που άσκησαν ο Carles Puigdemont i Casamajó και η Clara Ponsatí i Obiols·
–
όσον αφορά την αναίρεση που άσκησαν ο Carles Puigdemont i Casamajó και η Clara Ponsatí i Obiols, να κρίνει ότι έκαστος των διαδίκων φέρει τα δικαστικά έξοδά του·
–
να απορρίψει τον τρίτο, τον πέμπτο και τον έκτο λόγο της αναιρέσεως που άσκησε ο Antoni Comín i Oliveres.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(
2
)	Επισημαίνω ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι τρεις επίμαχες αποφάσεις είναι σχεδόν πανομοιότυπες, καθόσον διαφέρουν μόνον ως προς τα ονόματα των οικείων βουλευτών, την ημερομηνία έκδοσης ορισμένων δικαστικών πράξεων και, όσον αφορά την C. Ponsatí i Obiols, τις περιστάσεις υπό τις οποίες εξελέγη στο Κοινοβούλιο και το γεγονός ότι, στο πλαίσιο της επίμαχης ποινικής διαδικασίας, διώκεται μόνον για το προβαλλόμενο αδίκημα της στάσης.
(
3
)	ΕΕ 2012, C 326, σ. 266.
(
4
)	ΕΕ 2019, L 302, σ. 1, όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με την απόφαση του Κοινοβουλίου της 17ης Ιανουαρίου 2023.
(
5
)	DOGC αριθ. 7449A, της 6ης Σεπτεμβρίου 2017, σ. 1.
(
6
)	DOGC αριθ. 7451A, της 8ης Σεπτεμβρίου 2017, σ. 1.
(
7
)	Ήτοι ο τρίτος, ο πέμπτος, ο έκτος και ο έβδομος λόγος ακυρώσεως.
(
8
)	Απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2018, Bank Mellat κατά Συμβουλίου (C‑430/16 P, EU:C:2018:668, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
9
)	Απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2015, Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑33/14 P, EU:C:2015:609, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
10
)	Απόφαση της 13ης Ιουλίου 2023, D & A Pharma κατά EMA (C‑136/22 P, EU:C:2023:572, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
11
)	Απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2018, Gul Ahmed Textile Mills κατά Συμβουλίου (C‑100/17 P, EU:C:2018:842, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
12
)	Βλ. σημείο 22 των παρουσών προτάσεων.
(
13
)	Επ’ αυτού παρατηρώ ότι, στις 12 Σεπτεμβρίου 2024, ο δεύτερος αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η οποία πρωτοκολλήθηκε με αριθμό T‑477/24, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να μην αναγνωρίσει την ιδιότητά του ως εκλεγμένου μέλους του Κοινοβουλίου για την κοινοβουλευτική περίοδο 2024‑2029. Μετά την παραίτηση του δεύτερου αναιρεσείοντος, η υπόθεση διεγράφη με διάταξη του προέδρου του όγδοου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Νοεμβρίου 2024, Comín i Oliveres κατά Κοινοβουλίου (T‑477/24, EU:T:2024:836).
(
14
)	Απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2019 (C‑502/19, στο εξής: απόφαση Junqueras Vies, EU:C:2019:1115, διατακτικό).
(
15
)	Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Junqueras Vies (C‑502/19, EU:C:2019:958, σημεία 3 και 4).
(
16
)	Βλ., συναφώς, αποφάσεις του ΕΔΔΑ της 17ης Μαΐου 2016, Karácsony και λοιποί κατά Ουγγαρίας (CE:ECHR:2016:0517JUD004246113, § 138), και της 20ής Δεκεμβρίου 2016, Uspaskich κατά Λιθουανίας (CE:ECHR:2016:1220JUD001473708, § 98), στις οποίες παρέπεμψε το Δικαστήριο με την απόφαση Junqueras Vies.
(
17
)	Απόφαση Junqueras Vies (σκέψη 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
18
)	Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Junqueras Vies (C‑502/19, EU:C:2019:958, σημείο 5).
(
19
)	Απόφαση του ΕΔΔΑ της 20ής Δεκεμβρίου 2016, Uspaskich κατά Λιθουανίας (CE:ECHR:2016:1220JUD001473708, § 91).
(
20
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 17ης Ιανουαρίου 2013, Gollnisch κατά Κοινοβουλίου (T‑346/11 και T‑347/11, EU:T:2013:23, σκέψη 60), της 8ης Νοεμβρίου 2018, Troszczynski κατά Κοινοβουλίου (T‑550/17, EU:T:2018:754, σκέψη 44), της 1ης Δεκεμβρίου 2021, Jalkh κατά Κοινοβουλίου (T‑230/21, EU:T:2021:848, σκέψη 24), και της 26ης Ιουνίου 2024, Fest κατά Κοινοβουλίου (T‑305/23, EU:T:2024:422, σκέψη 24).
(
21
)	Το Γενικό Δικαστήριο χαρακτηρίζει τις αποφάσεις περί άρσης της ασυλίας ως «αποφάσεις που έχουν πολιτικό χαρακτήρα». Συναφώς, από την έκθεση σχετικά με την έκταση και την άρση των βουλευτικών ασυλιών που ενέκρινε η Επιτροπή της Βενετίας κατά την 98η σύνοδο ολομέλειάς της (Βενετία, 21-22 Μαρτίου 2014) (στο εξής: έκθεση της Επιτροπής της Βενετίας) προκύπτει ότι ο ως άνω χαρακτηρισμός αντιστοιχεί στον χαρακτηρισμό που αποδίδουν ορισμένα εθνικά δίκαια (σημείο 135 της έκθεσης της Επιτροπής της Βενετίας). Ανεξαρτήτως του όρου που χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό της οικείας απόφασης, εξέχουσα σημασία έχει η ευρεία εξουσία εκτίμησης την οποία διαθέτει το Κοινοβούλιο κατά την έκδοσή της.
(
22
)	Απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2020, Troszczynski κατά Κοινοβουλίου (C‑12/19 P, EU:C:2020:725, σκέψη 25).
(
23
)	Πρβλ. διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 24ης Μαΐου 2022, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Ισπανίας [C‑629/21 P(R), EU:C:2022:413, σκέψεις 193 και 194].
(
24
)	Απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 2024, Scania κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑251/22 P, EU:C:2024:103, σκέψη 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
25
)	Το σημείο 8, δεύτερη περίοδος, της ανακοίνωσης 11/2019 είναι αλυσιτελές όσον αφορά το ζήτημα που αποτελεί αντικείμενο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως. Θα είναι, εντούτοις, λυσιτελές για την εξέταση του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου ακυρώσεως και θα παρατεθεί στην επόμενη ενότητα.
(
26
)	Απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Κοινοβούλιο κατά Moi (C‑246/21 P, EU:C:2022:1026, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
27
)	Βλ. σημείο 60 των παρουσών προτάσεων.
(
28
)	Απόφαση της 7ης Μαρτίου 2024, Nevinnomysskiy Azot και NAKAzot κατά Επιτροπής (C‑725/22 P, EU:C:2024:217, σκέψη 94 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
29
)	Απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA (C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
30
)	Απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA (C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
31
)	Απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2019, Μυτιληναίος Ανώνυμος Εταιρία – Όμιλος Επιχειρήσεων (C‑332/18 P, EU:C:2019:1065, σκέψη 149 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
32
)	Βλ. απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2020, BP κατά FRA (C‑669/19 P, EU:C:2020:713, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
33
)	Βλ. απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2020, BP κατά FRA (C‑669/19 P, EU:C:2020:713, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
34
)	Πρβλ. απόφαση της 3ης Μαρτίου 2022, WV κατά ΕΥΕΔ (C‑162/20 P, EU:C:2022:153, σκέψεις 67 έως 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
35
)	Απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2017, TV2/Danmark κατά Επιτροπής (C‑649/15 P, EU:C:2017:835, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
36
)	Βλ. σημείο 54 των παρουσών προτάσεων.
(
37
)	Απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2003, Kik κατά ΓΕΕΑ (C‑361/01 P, EU:C:2003:434, σκέψη 101).
(
38
)	Βλ. σημείο 194 της έκθεσης της Επιτροπής της Βενετίας.
(
39
)	Αφορά παράβαση των ασυλιών που προβλέπονται στο άρθρο 343 ΣΛΕΕ και στο άρθρο 9 του πρωτοκόλλου αριθ. 7, ερμηνευομένων σε συνδυασμό με το άρθρο 6, το άρθρο 39, παράγραφος 2, και το άρθρο 45 του Χάρτη καθώς και το άρθρο 5, παράγραφος 2, του Εσωτερικού Κανονισμού.
(
40
)	Αφορά παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης και της ίσης μεταχείρισης.
(
41
)	Οι εννέα αιτιάσεις του πρώτου σκέλους έπονται εισαγωγικής αιτίασης περί προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων των αναιρεσειόντων. Στο μέτρο που το ζήτημα αυτό αποτελεί αντικείμενο της τέταρτης αιτιάσεως, δεν απαιτείται να θεωρηθεί διακριτή αιτίαση και, επομένως, θα εξεταστεί στο πλαίσιο της τέταρτης αιτιάσεως.
(
42
)	Βλ. σημείο 116 των παρουσών προτάσεων.
(
43
)	Βλ. σημείο 43 των παρουσών προτάσεων.
(
44
)	Βλ. σημεία 162, 188 και 190 της έκθεσης της Επιτροπής της Βενετίας.
(
45
)	Απόφαση της 27ης Απριλίου 2023, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑549/21 P, EU:C:2023:340, σκέψη 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
46
)	Απόφαση Junqueras Vies (σκέψη 78).
(
47
)	Απόφαση Junqueras Vies (σκέψη 80).
(
48
)	Απόφαση Junqueras Vies (σκέψη 79).
(
49
)	Απόφαση της 10ης Ιουλίου 1986, Wybot (149/85, EU:C:1986:310, σκέψη 27).
(
50
)	Βλ. υποσημείωση 41 των παρουσών προτάσεων.
(
51
)	Απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1).
(
52
)	Βλ. σημείο 125 των παρουσών προτάσεων.
(
53
)	Βλ. σημείο 168 της έκθεσης της Επιτροπής της Βενετίας.
(
54
)	Απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2023, Changmao Biochemical Engineering κατά Επιτροπής (C‑123/21 P, EU:C:2023:708, σκέψη 185 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
55
)	Απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Mylan IRE Healthcare κατά Επιτροπής (C‑237/22 P, EU:C:2024:850, σκέψη 84 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
56
)	Σημεία 339 έως 365 του δικογράφου της προσφυγής ακυρώσεως.
(
57
)	Βλ. σημεία 143 και 144 των παρουσών προτάσεων.
(
58
)	Βλ. επόμενη ενότητα των παρουσών προτάσεων.
(
59
)	Βλ. σημεία 138 και 145 των παρουσών προτάσεων.
(
60
)	Διάταξη της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Jalkh κατά Κοινοβουλίου (C‑82/22 P, EU:C:2022:1039, σκέψη 38).
(
61
)	Βλ., συναφώς, απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA (C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
62
)	Βλ. σημείο 128 των παρουσών προτάσεων.
(
63
)	Βλ., συναφώς, ενότητα IV.Γ των παρουσών προτάσεων, ιδίως σημεία 43 έως 45.
(
64
)	Βλ. ενότητα IV.Ε.1 των παρουσών προτάσεων.
(
65
)	Βλ. ενότητα IV.Γ των παρουσών προτάσεων, ιδίως σημεία 43 έως 45.
(
66
)	Απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Κοινοβούλιο κατά Moi (C‑246/21 P, EU:C:2022:1026, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
67
)	Πρβλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 2023, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro κ.λπ. κατά Επιτροπής (C‑549/21 P, EU:C:2023:340, σκέψη 80 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
68
)	Βλ. σημείο 126 των παρουσών προτάσεων.
(
69
)	Βλ. σημείο 203 των παρουσών προτάσεων.
(
70
)	Βλ. ενότητα IV.Δ.4 των παρουσών προτάσεων.