62024TJ0066_RES
Sprawa T‑66/24
Lidl Vertriebs GmbH & Co. KG
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 12 marca 2025 r.
Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający żarówkę oświetleniową z diodami elektroluminescencyjnymi – Niewzięcie pod uwagę ujawnienia wcześniejszego wzoru – Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Przesłanki – Ciężar dowodu
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Publiczne udostępnienie – Wyjątek – Ujawnienie przez twórcę lub jego następcę prawnego – Przesłanki – Wcześniejszy wzór, który wywołuje to samo całościowe wrażenie co sporny wzór, nie będąc koniecznie wzorem identycznym
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 5, 6, art. 7 ust. 2, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 24–30, 34–41, 65)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak nowości – Brak indywidualnego charakteru – Publiczne udostępnienie – Wyjątek – Ujawnienie przez twórcę lub jego następcę prawnego – Dowód ujawnienia
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 7 ust. 2, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 45–47)
Wzory wspólnotowe – Podstawy unieważnienia – Brak nowości – Brak indywidualnego charakteru – Publiczne udostępnienie – Wyjątek – Ujawnienie przez twórcę lub jego następcę prawnego – Badanie wstępne, inne niż badanie podstaw uzasadnienia
[rozporządzenie Rady nr 6/2002, art. 7 ust. 2, art. 25 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 67, 68)
Streszczenie
W wyroku tym Sąd oddalił skargę strony skarżącej i wyjaśnił przesłanki stosowania wyjątku, zgodnie z którym nie jest brane pod uwagę ujawnienie wzoru wspólnotowego przez twórcę lub jego następcę prawnego w okresie 12 miesięcy poprzedzających zgłoszenie, jak przewiduje art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 (
1
).
Liquidleds Lighting Corp., interwenient, jest właścicielem wzoru wspólnotowego przedstawiającego żarówkę oświetleniową z diodami elektroluminescencyjnymi od 2017 r. W 2021 r. Lidl Vertriebs GmbH & Co. KG, skarżąca, zwróciła się do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z wnioskiem o unieważnienie prawa do tego wzoru ze względu na dwa wcześniejsze wzory. Decyzją Wydziału Unieważnień EUIPO wniosku tego jednak nie uwzględniono.
Podobnie, Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła wniesione przez skarżącą odwołanie od owej decyzji ze względu na to, po pierwsze, że ujawnienie pierwszego z wcześniejszych wzorów jest objęte zakresem stosowania wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, a po drugie, że skarżąca nie wykazała ujawnienia drugiego z wcześniejszych wzorów.
Skarżąca wniosła więc do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd wypowiedział się w przedmiocie stosowania wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. Wskazał on, że ów wyjątek ma zastosowanie zarówno w odniesieniu do warunku ochrony dotyczącego nowości wzoru (
2
), jak i w odniesieniu do warunku ochrony dotyczącego indywidualnego charakteru tego wzoru (
3
). W tym względzie Sąd przypomniał, że brak nowości oznacza, iż ujawniono wzór identyczny, a brak indywidualnego charakteru oznacza, że ujawniono wzór wywołujący takie samo całościowe wrażenie na poinformowanym użytkowniku. Wyłącznie zatem wtedy, gdy rozpatrywany wyjątek stosuje się w ramach badania nowości, ujawnienie, które może nie zostać wzięte pod uwagę, dotyczy wcześniejszego wzoru identycznego ze spornym wzorem. O ile bowiem brak indywidualnego charakteru może także wynikać z ujawnienia wcześniejszego identycznego wzoru, o tyle warunek dotyczący indywidualnego charakteru jako taki nie wymaga braku ujawnienia wcześniejszego identycznego wzoru, lecz wcześniejszego wzoru wywołującego takie samo całościowe wrażenie. Zatem stosowanie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 6 tego rozporządzenia nie wymaga, aby wcześniejszy wzór, którego ujawnienie może nie zostać wzięte pod uwagę, był identyczny ze spornym wzorem lub był tym samym wzorem.
Wykładnia taka wynika z brzmienia wspomnianego przepisu, z kontekstu, w jaki się on wpisuje, i z celów rozporządzenia nr 6/2002. Sąd stwierdził po pierwsze, że w sformułowaniu rzeczonego artykułu nie użyto słowa „identyczny”, że nie odwołano się do pojęcia „identyczności” oraz że przepis ów również nie zawiera wyrażenia „ten sam wzór”. I tak sformułowanie to ogranicza się do powiązania, bez wątpienia ścisłego, zarejestrowanego wzoru z wzorem ujawnionym wcześniej przez twórcę lub jego następcę prawnego w okresie karencji. Tymczasem rzeczone sformułowanie nie pozwala wykluczyć, że takie powiązanie może formalnie istnieć zarówno w wypadku, gdy owe wzory są identyczne, jak i w wypadku, gdy wywołują one takie samo całościowe wrażenie.
Po drugie, co się tyczy kontekstu, Sąd wskazał, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 i motyw 20 tego rozporządzenia odwołują się do badania zarówno nowości, jak i indywidualnego charakteru spornego wzoru. Tymczasem do celów badania indywidualnego charakteru spornego wzoru ujawnienie, które może nie zostać wzięte pod uwagę, dotyczy wzoru wywołującego to samo całościowe wrażenie co sporny wzór.
Po trzecie, Sąd zauważył, że celem wyjątku przewidzianego w owym artykule jest ochrona interesów twórcy i jego następcy prawnego, a także wspieranie innowacji i rozwoju nowych produktów oraz inwestycji w ich produkcję. Realizacja tych celów byłaby jednak zagrożona, gdyby po przetestowaniu wzoru na rynku twórca lub jego następca prawny, chcąc skorzystać z okresu karencji, byli w każdej sytuacji zmuszani do zgłaszania do rejestracji wzoru pierwotnie testowanego na rynku, bez możliwości uwzględnienia konkretnych wyników owego testu, w celu wprowadzenia w rzeczonym wzorze ewentualnych zmian, koniecznych do zapewnienia sukcesu komercyjnego, a zatem bez możliwości zgłoszenia do rejestracji wzoru, który nie będąc identyczny, wywoływałby to samo całościowe wrażenie co wzór pierwotnie testowany na rynku. Ponadto przy rejestracji wzoru, który nie byłby identyczny z wzorem testowanym na rynku, twórca lub jego następca prawny narażaliby się na to, iż ujawnienie przez nich samych, w okresie karencji, owego wcześniejszego wzoru zostanie wykorzystane przeciwko nim.
Poza tym Sąd przypomniał, że kwestia dotycząca ujawnienia wcześniejszego wzoru jest kwestią wstępną, której rozstrzygnięcie jest niezbędne do dokonania oceny, czy kolidujące ze sobą wzory są identyczne lub wywołują to samo całościowe wrażenie. Dany wzór podlega bowiem porównaniu z innym wzorem w celu stwierdzenia jego nowości oraz w celu ustalenia jego indywidualnego charakteru tylko wówczas, gdy ten inny wzór został udostępniony publicznie i gdy wzięcie pod uwagę tego ujawnienia nie jest wykluczone na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. W rezultacie Sąd oddalił argumenty skarżącej dotyczące porównania spornego wzoru z wcześniejszym wzorem.
W drugiej kolejności, co się tyczy kwestii ciężaru dowodu, Sąd przypomniał, iż to do wnoszącego o unieważnienie należy wykazanie, że sporny wzór nie spełnia warunków ochrony, a w szczególności, że został on rzeczywiście udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia do rejestracji. Niemniej, aby art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 miał zastosowanie, właściciel wzoru będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie musi wykazać, że jest on twórcą wzoru przywoływanego w celu uzasadnienia owego wniosku albo następcą prawnym tego twórcy, że wzór ten został ujawniony przez niego samego lub osobę trzecią i że owo ujawnienie nastąpiło w okresie karencji. Zatem w niniejszym przypadku do skarżącej należało najpierw wykazanie, że sporny wzór nie spełnia warunków ochrony, a następnie, do interwenienta – powołanie się na wyjątek przewidziany w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 i wykazanie spełnienia przesłanek zastosowania owego wyjątku. W konsekwencji Sąd stwierdził, że poprzez poddanie analizie uwag przedstawionych przez skarżącą w celu podważenia zastosowania tego wyjątku Izba Odwoławcza nie przeniosła ciężaru dowodu na skarżącą, lecz zastosowała ogólną zasadę ochrony prawa do obrony, a dokładniej art. 62 rozporządzenia nr 6/2002.
Sąd podkreślił poza tym, że możliwość skutecznego przedstawienia przez skarżącą uwag nie jest uzależniona od tego, czy wyjaśnienia i dowody dostarczone przez interwenienta w celu uzasadnienia zastosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 osiągają jakiś określony poziom wiarygodności i spójności. Przeciwnie, to właśnie poprzez swoje uwagi strona skarżąca może przedstawić instancjom EUIPO powody, dla których jej zdaniem wyjaśnienia i dowody dostarczone przez interwenienta nie są ani wiarygodne, ani spójne. Ponadto, o ile Izba Odwoławcza zdawała się sugerować, że strona, która zamierza podważyć zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, powinna przedstawić dowody na poparcie swojego stanowiska, o tyle wskazania tego nie można rozumieć jako wymagania od takiej strony, aby koniecznie przedstawiła dowody na poparcie swoich uwag. Strona ta może bowiem ograniczyć się w stosownym wypadku do sformułowania uwag dotyczących wyjaśnień i dowodów przedstawionych przez stronę, która powołuje się na stosowanie rzeczonego wyjątku.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).
(
2
)	W rozumieniu art. 5 rozporządzenia nr 6/2002.
(
3
)	W rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.