62022TJ0579_RES
Zaak T‑579/22
ClientEarth AISBL
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Zesde kamer – uitgebreid) van 10 september 2025
„Milieu – Verdrag van Aarhus – Afwijzing van een verzoek tot interne herziening – Artikel 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006 – Gedelegeerde verordening (EU) 2021/2139 – Activiteiten op het gebied van bio-energie – Bosbiomassa – Productie van organisch-chemische basisproducten – Vervaardiging van kunststoffen in primaire vorm – Taxonomie – Vereisten voor technische screeningcriteria – Artikel 19 van verordening (EU) 2020/852 – Substantiële bijdrage aan de mitigatie van klimaatverandering – Artikel 10 van verordening 2020/852 – Transitieactiviteiten – Kwantitatieve drempel – Sluitend wetenschappelijk bewijs – Levenscyclus – Voorzorgsbeginsel – Beginsel dat geen ernstige afbreuk mag worden gedaan aan de milieudoelstellingen – Artikel 17 van verordening 2020/852 – Circulaire economie – Water en mariene hulpbronnen – Vervuiling”
Milieu – Verdrag van Aarhus – Toepassing op de instellingen van de Unie – Mogelijkheid voor niet-gouvernementele organisaties om te verzoeken om een interne herziening van bestuurlijke handelingen op milieugebied – Precisering van de redenen voor de herziening – Noodzaak om aan te geven welke elementen twijfel over de gegrondheid van de betrokken handeling kunnen doen rijzen
(Verordening nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad, art. 10, lid 1)
(zie punten 27, 28)
Milieu – Verdrag van Aarhus – Toepassing op de instellingen van de Unie – Mogelijkheid voor niet-gouvernementele organisaties om te verzoeken om een interne herziening van bestuurlijke handelingen op milieugebied – Afwijzing van een verzoek tot interne herziening als ongegrond – Rechterlijke toetsing – Grenzen – Kennelijk onjuiste beoordeling – Geen
(Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 1367/2006, art. 10 en 2020/852, art. 19, lid 1)
(zie punten 29‑33, 87, 104‑108, 122, 143‑147, 151, 152)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Door de Commissie te garanderen evenwicht tussen de verschillende toepasselijke vereisten – Toelaatbaarheid
[Verordening van het Europees Parlement en de Raad 2020/852, art. 10, leden 3 en 5, 11, lid 3 en 19, lid 1, f)]
(zie punten 52‑57, 94)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Inaanmerkingneming van de relevante toepasselijke Uniewetgeving – Toelaatbaarheid
[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad 2018/841 en 2020/852, art. 10, lid 1, a), en 19, lid 1, d); richtlijn 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad]
(zie punten 61‑71, 95‑100)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Verplichting om rekening te houden met de levenscyclus van de goederen of diensten – Omvang
[Verordening 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad, overwegingen 34, 40 en 47 en art. 19, leden 1, g), en 5; richtlijn 2003/87 van het Europees Parlement en de Raad]
(zie punten 75‑86, 139‑142)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Technische screeningcriteria – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Vaststelling door de Commissie – Criteria die zijn vastgesteld voor activiteiten op het gebied van bio-energie – Niet-opname van een criterium in verband met het beginsel van het cascaderend gebruik van bosbiomassa – Onvoldoende wetenschappelijk bewijs – Beroep op een stapsgewijze benadering – Toelaatbaarheid
(Verordening 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad, art. 19, leden 1 en 5; richtlijn 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad)
(zie punten 114‑128)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Criteria die zijn vastgesteld voor de productie van organisch-chemische basisproducten – Inaanmerkingneming van downstream economische activiteiten – Uitgesloten
[Verordening 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad, art. 3, b), 9, c), 10, lid 3, b), 17, lid 1, c), i) en ii), en lid 2, en 19, lid 1, g); richtlijn 2000/60 van het Europees Parlement en de Raad]
(zie punten 156‑172)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Criteria die zijn vastgesteld voor de productie van organisch-chemische basisproducten – Indeling als transitieactiviteit – Kennelijk onjuiste beoordeling – Geen
[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad nr. 1907/2006, nr. 1272/2008 en 2020/852, art. 9, e), 10, lid 3, b), en 17, lid 1, e)]
(zie punten 177‑191)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Criteria die zijn vastgesteld voor de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen – Ontbreken van een kwantitatieve drempel inzake het gebruik van hernieuwbare materialen – Toelaatbaarheid
[Verordening 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad, art. 19, lid 1, c) en k)]
(zie punten 201‑207)
Harmonisatie van de wetgevingen – Kader ter bevordering van duurzame beleggingen – Vaststelling van de ecologische duurzaamheid van economische activiteiten – Technische screeningcriteria – Vaststelling door de Commissie – Criteria die zijn vastgesteld voor de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen – Indeling als transitieactiviteit – Toelaatbaarheid – Niet-opname van een criterium op basis waarvan kan worden vastgesteld dat de economische activiteit geen ernstige afbreuk doet aan de doelstelling van de transitie naar een circulaire economie – Onvoldoende wetenschappelijk bewijs – Kennelijk onjuiste beoordeling – Geen
[Verordening 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad, art. 9, d), art. 10, lid 3, b), art. 17, lid 1, d), en art. 19, lid 1, g) en k), en art. 5]
(zie punten 220‑231)
Samenvatting
Het Gerecht bevestigt het besluit van de Europese Commissie waarmee zij een verzoek tot interne herziening van gedelegeerde verordening 2021/2139 (
1
) tot aanvulling van verordening 2020/852 betreffende de vaststelling van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen (
2
) (hierna: „taxonomieverordening”) heeft afgewezen. Daarbij spreekt het zich voor het eerst uit over een aantal bepalingen van de taxonomieverordening inzake economische activiteiten die verband houden met bio-energie, de productie van organisch-chemische basisproducten en de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen.
De taxonomieverordening voert een uniform classificatiesysteem in om op Unieniveau de criteria te harmoniseren op basis waarvan kan worden bepaald of een economische activiteit kan worden aangemerkt als een ecologisch duurzame economische activiteit in het licht van verschillende milieudoelstellingen, zoals de mitigatie van klimaatverandering (
3
).
In dit verband heeft de Commissie ter aanvulling van de taxonomieverordening de gedelegeerde verordening vastgesteld. Daarin worden technische screeningcriteria vastgesteld om te bepalen onder welke voorwaarden kan worden geoordeeld dat bepaalde economische activiteiten in verband met bio-energie, de productie van organisch-chemische basisproducten en de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen substantieel bijdragen aan de doelstelling van mitigatie van klimaatverandering en geen ernstige afbreuk doen aan andere milieudoelstellingen die in deze verordening zijn vastgesteld.
ClientEarth, een organisatie zonder winstoogmerk naar Belgisch recht die met name milieubescherming tot doel heeft, heeft bij de Commissie op grond van de Aarhus-verordening (
4
) een verzoek tot interne herziening van de gedelegeerde verordening ingediend, omdat deze volgens haar in strijd was met de taxonomieverordening.
De Commissie heeft het verzoek tot interne herziening afgewezen bij besluit van 6 juli 2022 (hierna: „bestreden besluit”), waartegen het onderhavige beroep is gericht.
Beoordeling door het Gerecht
In de eerste plaats onderzoekt het Gerecht het middel van ClientEarth dat in essentie eraan is ontleend dat de Commissie blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de vereisten die krachtens artikel 19 van de taxonomieverordening gelden voor de technische screeningcriteria.
Volgens lid 1, onder f), van deze bepaling zijn de technische screeningcriteria gebaseerd op sluitend wetenschappelijk bewijs en op het in artikel 191 VWEU vastgelegde voorzorgsbeginsel.
In deze context verwerpt het Gerecht ten eerste het middel dat de Commissie het begrip „sluitend wetenschappelijk bewijs” te restrictief heeft uitgelegd als „wetenschappelijk bewijs waaruit een conclusie kan worden getrokken”.
Om te beginnen merkt het Gerecht op dat ClientEarth niet uitlegt waarom de uitlegging van de Commissie het bestreden besluit onrechtmatig maakt, noch waarom het niet overeenstemt met de „beste beschikbare gegevens” of met „het meest recente en betrouwbare wetenschappelijke bewijs”.
Vervolgens verwerpt het Gerecht het argument van ClientEarth dat de Commissie meende voorbij te kunnen gaan aan het beste en meest recente wetenschappelijke bewijs omdat de gedelegeerde verordening regelmatig wordt geactualiseerd. Dit argument berust namelijk op een onjuiste lezing van het bestreden besluit, waarin enkel wordt gesteld dat een al te strikte uitlegging van het vereiste om dergelijk bewijs in aanmerking te nemen, afbreuk zou doen aan de doelstellingen van de taxonomieverordening en elk nuttig effect zou ontnemen aan haar verplichting om de technische screeningcriteria regelmatig te herzien in het licht van de wetenschappelijke en technologische vooruitgang.
Ten slotte heeft ClientEarth evenmin bewezen dat het voorzorgsbeginsel is geschonden, aangezien zij niet uitlegt in welk opzicht de uitlegging die in het bestreden besluit aan artikel 19, lid 1, onder f), van de taxonomieverordening is gegeven in strijd is met het voorzorgsbeginsel. Zij stelt dienaangaande immers louter dat wanneer er geen sluitend wetenschappelijk bewijs bestaat, de Commissie een bepaalde activiteit niet volgens die verordening kan indelen.
Ten tweede weerlegt het Gerecht de stelling dat de Commissie artikel 19, lid 1, van de taxonomieverordening onjuist heeft uitgelegd door te oordelen dat zij de verschillende daarin gestelde vereisten tegen elkaar moet afwegen. In dit verband merkt het Gerecht op dat deze bepaling een geheel van vereisten bevat die betrekking hebben op zowel de inhoud als de vorm van de technische screeningcriteria. Deze screeningcriteria moeten rekening houden met verschillende factoren waarmee verschillende doelstellingen worden nagestreefd, te weten met name milieudoelstellingen, wetenschappelijke, economische, financiële en haalbaarheidsdoelstellingen. Bij de vaststelling van deze criteria dient de Commissie dus rekening te houden met alle vereisten van artikel 19, lid 1, van de taxonomieverordening, waarbij zij in voorkomend geval het juiste evenwicht of een praktische overeenstemming tussen deze vereisten moet vinden.
Ten derde buigt het Gerecht zich over de vraag of de Commissie het recht onjuist heeft opgevat door zich uitsluitend te baseren op de geldende Uniewetgeving, in het bijzonder de RED II-richtlijn (
5
) en de LULUCF-verordening (
6
). Volgens ClientEarth vervullen deze wetgevingshandelingen – die de Commissie in aanmerking heeft genomen om de technische screeningcriteria voor de activiteiten in verband met bio-energie vast te stellen – andere functies dan de taxonomieverordening en berusten zij op verouderd wetenschappelijke bewijs dat niet voldoet aan de vereisten van artikel 19, lid 1, van die verordening.
Het Gerecht merkt hierover allereerst op dat de Commissie volgens die verordening bij de vaststelling van de technische onderzoekscriteria rekening moet houden met „alle relevante bestaande Uniewetgeving”, zodat haar niet kan worden verweten dat zij rekening heeft gehouden met de geldende Uniewetgeving.
Wat meer bepaald de bewering betreft dat de in de RED II-richtlijn en de LULUCF-verordening vastgestelde criteria achterhaald zijn, wijst het Gerecht erop dat de datum van vaststelling van de wetgeving op zich niet volstaat om aan te tonen dat niet is voldaan aan de vereisten van de taxonomieverordening. Bovendien kunnen deze richtlijn en deze verordening, gelet op het doel ervan, niet als irrelevant worden aangemerkt voor de vaststelling van de technische screeningcriteria voor activiteiten op het gebied van bio-energie. In deze zin voegt het Gerecht daaraan toe dat de taxonomieverordening uitdrukkelijk verwijst naar de RED II-richtlijn en indirect naar de LULUCF-verordening, en dat de in deze twee wetgevingshandelingen vastgestelde criteria intrinsiek met elkaar verbonden zijn wat betreft biobrandstoffen, vloeibare biomassa en biomassabrandstoffen die worden geproduceerd uit bosbiomassa.
Ten vierde is het Gerecht van oordeel dat, anders dan ClientEarth betoogt, de Commissie de in artikel 19, lid 1, onder g), van de taxonomieverordening neergelegde verplichting om met betrekking tot de productie van organisch-chemische basisproducten en de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen rekening te houden met de levenscyclus, niet heeft geschonden.
Het Gerecht merkt in dit verband op dat de Commissie in het bestreden besluit inderdaad heeft aangevoerd dat de universele opname van levenscyclusoverwegingen in de technische screeningcriteria moeilijk bleek te zijn omdat er geen bruikbare en vergelijkbare gegevens voorhanden waren. Zij heeft echter, wat de productie van organisch-chemische basisproducten betreft, met name rekening gehouden met de directe uitstoot van broeikasgassen en, wat de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen betreft, waren de technische screeningcriteria gebaseerd op deskundigenadviezen en op een levenscyclusanalyse.
Het Gerecht benadrukt dat artikel 19, lid 1, onder g), van de taxonomieverordening overigens niet vereist dat technische screeningcriteria worden vastgesteld die specifiek betrekking hebben op de levenscyclus, noch dat in alle concrete gevallen een levenscyclusanalyse wordt verricht. Vereist is daarentegen dat de Commissie bij de vaststelling van de technische screeningcriteria de levenscyclus in aanmerking neemt, en met name de reeds bestaande levenscyclusanalyses.
In de tweede plaats onderzoekt het Gerecht het middel in verband met kennelijke beoordelingsfouten met betrekking tot de activiteiten op het gebied van bio-energie
Om te beginnen heeft verzoekster zich beroepen op een kennelijke beoordelingsfout omdat de Commissie heeft geconcludeerd dat de verbranding van bosbiomassa substantieel bijdraagt tot de mitigatie van klimaatverandering en geen ernstige afbreuk doet aan de milieudoelstellingen. In het bijzonder verwijt zij de Commissie dat zij alle bosgrondstoffen op uniforme wijze heeft behandeld zonder de aanbevelingen van de technische deskundigengroep inzake duurzame financiering te volgen. Op dit punt stelt het Gerecht vast dat verzoekster niet heeft aangetoond dat de door de Commissie aangevoerde redenen om deze aanbevelingen niet te volgen, berusten op een kennelijke beoordelingsfout die afdoet aan de aannemelijkheid ervan. Het Gerecht voegt daaraan toe dat – in tegenstelling tot de beweringen van ClientEarth – het ingevoerde hout wel degelijk in aanmerking is genomen voor de vaststelling van de technische screeningcriteria voor de economische activiteiten in verband met bio-energie, rekening houdend met artikel 29, leden 6 en 7, van de RED II-richtlijn.
Daarnaast heeft de Commissie volgens verzoekster ten onrechte geoordeeld dat er onvoldoende wetenschappelijk bewijs was om technische screeningcriteria vast te stellen betreffende het beginsel dat geen ernstige afbreuk mag worden gedaan aan de doelstelling van transitie naar een circulaire economie wat betreft het gebruik van bosbiomassa bij activiteiten in verband met bio-energie, teneinde het beginsel van het cascaderend gebruik van bosbiomassa in aanmerking te kunnen nemen.
Het Gerecht wijst er dienaangaande op dat de Commissie in het bestreden besluit heeft aangevoerd dat dit beginsel uiterst complex is en dat voldoende wetenschappelijk bewijs essentieel is om passende criteria te kunnen vaststellen. In deze context heeft zij geoordeeld dat zij overeenkomstig artikel 19, lid 5, van de taxonomieverordening gebruik kon maken van een stapsgewijze benadering. De Commissie heeft met name geoordeeld dat de RED II-richtlijn de marktdeelnemers reeds verplichtingen oplegde in verband met de afvalhiërarchie en de circulaire economie, en dat het voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de RED II-richtlijn bepaalde dat de lidstaten ervoor zorgen dat energie uit biomassa op zodanige wijze wordt geproduceerd dat rekening wordt gehouden met de afvalhiërarchie en het beginsel van het cascaderend gebruik van biomassa.
Verzoekster heeft evenwel geen concrete argumenten aangevoerd ter weerlegging van de conclusie van de Commissie dat er voldoende wetenschappelijk bewijs voorhanden was, en zij heeft niet aangetoond dat de analyse die tot de bovenvermelde stapsgewijze aanpak heeft geleid, op een kennelijke beoordelingsfout berust.
In de derde plaats gaat het Gerecht in op het middel inzake kennelijke beoordelingsfouten met betrekking tot de productie van organisch-chemische basisproducten, die de Commissie ten onrechte als transitieactiviteit in de zin van artikel 10, lid 2, van de taxonomieverordening zou hebben aangemerkt (
7
).
In dit kader stelde ClientEarth met name dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het levenscycluseffect van de producten. Het Gerecht herinnert eraan dat de Commissie niet verplicht was om technische screeningscriteria vast te stellen die specifiek betrekking hadden op de levenscyclus, noch om in alle concrete gevallen een levenscyclusanalyse uit te voeren.
Verzoekster betoogde daarenboven dat de Commissie – door de productie van organisch-chemische basisproducten aan te merken als een transitieactiviteit, terwijl deze kwalificatie uitsluitend voorbehouden is aan toepassingen die essentieel zijn voor de samenleving – een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan met betrekking tot de criteria voor de toepassing van het beginsel dat geen ernstige afbreuk mag worden gedaan aan de doelstelling van preventie en bestrijding van verontreiniging.
Het Gerecht merkt evenwel op dat uit het bestreden besluit volgt dat de indeling als transitieactiviteit slechts kan worden aanvaard indien de productie van organisch-chemische basisproducten plaatsvindt volgens een minder koolstofintensief proces. Bovendien is deze indeling niet van toepassing op de productie van organische chemische basisproducten, wanneer het gaat om de productie van stoffen die kunnen worden ingedeeld voor bepaalde gevaren en gevarencategorieën, „behalve indien is bewezen dat de toepassing ervan van essentieel belang is voor de samenleving”. Bijgevolg kon verzoekster de Commissie niet verwijten dat deze onvoldoende gegevens heeft aangedragen over het downstreamgebruik van de gevaarlijke stoffen en over de voor de samenleving essentiële toepassing ervan.
Het Gerecht voegt eraan toe dat, anders dan ClientEarth beweert, de Reach-verordening (
8
) en de CLP-verordening (
9
), waarnaar het bestreden besluit verwijst, in dit verband relevant zijn. Uit de wettelijke vereisten inzake chemische veiligheid, die inzonderheid zijn neergelegd in de Reach-verordening en de CLP-verordening, volgt namelijk dat de downstreamtoepassingen van organisch-chemische basisproducten worden gereguleerd en dat de fabrikanten van deze producten en andere actoren in de toeleveringsketen onderworpen zijn aan een reeks verplichtingen op het gebied van onder meer registratie, informatie en gegevensuitwisseling.
In de vierde en laatste plaats analyseert het Gerecht het middel van ClientEarth betreffende de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen
Volgens verzoekster had de Commissie voor deze activiteit een kwantitatief criterium moeten vaststellen waarbij een minimumaandeel hernieuwbare grondstoffen wordt opgelegd dat nodig is om deze vervaardiging te kunnen aanmerken als een activiteit die substantieel bijdraagt aan de beperking van klimaatverandering. Het Gerecht stelt echter vast dat de Commissie in de gedelegeerde verordening enerzijds een kwalitatief criterium heeft vastgesteld dat de verplichting van het gebruik van hernieuwbare grondstoffen in niet nader bepaalde hoeveelheden oplegt, en anderzijds een kwantitatief criterium heeft vastgesteld op grond waarvan de broeikasgasemissies de vastgestelde bovengrenzen niet mogen overschrijden. Deze keuze is in overeenstemming met artikel 19 van de taxonomieverordening, dat geen verplichting oplegt om in alle situaties kwantitatieve criteria of drempelwaarden in de technische screeningcriteria op te nemen.
Evenmin kan de Commissie worden verweten dat zij in het bestreden besluit heeft verwezen naar toekomstige herzieningen van de technische screeningcriteria. Volgens artikel 19, lid 5, eerste en laatste alinea, van de taxonomieverordening is een dergelijke herziening immers ten minste om de drie jaar verplicht voor als transitieactiviteit ingedeelde activiteiten, waartoe de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen behoort.
Bovendien verweet ClientEarth de Commissie dat zij geen technische screeningcriteria heeft vastgesteld om uit te maken of de vervaardiging van kunststoffen in primaire vormen ernstig afbreuk doet aan de doelstelling van de transitie naar een circulaire economie. Bovendien zou zij geen gevolg hebben gegeven aan een aanbeveling van de deskundigengroep inzake duurzame financiering in dit verband.
Dienaangaande stelt het Gerecht om te beginnen vast dat de aanbevelingen van de deskundigengroep de Commissie niet binden. Voorts moeten de technische screeningcriteria volgens artikel 19, lid 1, onder g) en k), van de taxonomieverordening wel rekening houden met de levenscyclus van de betrokken activiteit, maar moeten zij ook gemakkelijk te gebruiken en te verifiëren zijn. De Commissie is er bij het bestreden besluit van uitgegaan dat de elementen van de levenscyclus moeilijk op universele wijze in de criteria konden worden opgenomen omdat er geen bruikbare en vergelijkbare gegevens voorhanden waren en omdat kunststoffen van biogene oorsprong veelvuldig worden gebruikt. Het Gerecht kan zich evenwel niet in de plaats van de Commissie stellen bij de beoordeling of wetenschappelijke en ingewikkelde gegevens toepasbaar dan wel toereikend zijn om te bepalen of een dergelijk technisch screeningcriterium kon worden vastgesteld.
Aangezien alle argumenten van ClientEarth aldus zijn afgewezen, verwerpt het Gerecht het beroep in zijn geheel.
(
1
)	Gedelegeerde verordening (EU) 2021/2139 van de Commissie van 4 juni 2021 tot aanvulling van verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad door technische screeningcriteria vast te stellen om de voorwaarden te bepalen waaronder een specifieke economische activiteit kan worden aangemerkt als substantieel bijdragend aan de mitigatie van klimaatverandering of de adaptatie aan klimaatverandering, en om uit te maken of die economische activiteit niet ernstig afbreuk doet aan een van de andere milieudoelstellingen (PB 2021, L 442, blz. 1; hierna: „gedelegeerde verordening”).
(
2
)	Verordening (EU) 2020/852 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2020 betreffende de totstandbrenging van een kader ter bevordering van duurzame beleggingen en tot wijziging van verordening (EU) 2019/2088 (PB 2020, L 198, blz. 13).
(
3
)	Artikelen 9 en 10 van de taxonomieverordening.
(
4
)	Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13), zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2021/1767 van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober 20211 (PB 2021, L 356, blz. 1; hierna: „Aarhus-verordening”).
(
5
)	Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PB 2018, L 328, blz. 82; hierna: „RED II-richtlijn”).
(
6
)	Verordening (EU) 2018/841 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 inzake de opname van broeikasgasemissies en -verwijderingen door landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouw in het klimaat- en energiekader 2030, en tot wijziging van verordening (EU) nr. 525/2013 en besluit nr. 529/2013/EU (PB 2018, L 156, blz. 1; hierna: „LULUCF-verordening”).
(
7
)	Transitieactiviteiten zijn activiteiten waarvoor er geen koolstofarme alternatieven bestaan die technologisch en economisch haalbaar zijn, maar die – mits aan bepaalde criteria wordt voldaan – de transitie naar een klimaatneutrale economie ondersteunen.
(
8
)	Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van Richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB 2006, L 396, blz. 1).
(
9
)	Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, tot wijziging en intrekking van de richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1907/2006 (PB 2008, L 353, blz. 1).