62022TO0729
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Negende kamer)
17 oktober 2024 (
*1
)
„Beroep tot nietigverklaring – Landbouw – Strategisch plan voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) – Verordening (EU) 2021/2115 – Voorschriften inzake steun voor de strategische plannen van de lidstaten in het kader van het GLB – Goedkeuring van de Commissie – Samengestelde of complexe administratieve procedure – Bevoegdheid van het Gerecht – Ontvankelijkheid – Inachtneming van de beroepstermijn – Kennisneming van de bestreden handeling – Procesbevoegdheid”
In zaak T‑729/22,
Complejo Agrícola Las Lomas, SL, gevestigd te Madrid (Spanje), vertegenwoordigd door J. Sedano Lorenzo, advocaat,
verzoekster,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door A.‑C. Becker en F. Castilla Contreras als gemachtigden,
verweerster,
geeft
HET GERECHT (Negende kamer),
samengesteld als volgt: L. Truchot, president, H. Kanninen (rapporteur) en T. Perišin, rechters,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken,
de navolgende
Beschikking
1
Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, Complejo Agrícola Las Lomas, SL, nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2022) 6017 final van de Commissie van 31 augustus 2022 tot goedkeuring van het strategisch plan van Spanje in het kader van het GLB 2023‑2027 met het oog op steun van de Unie die wordt gefinancierd uit het Europees Landbouwgarantiefonds en het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (hierna: „bestreden besluit”), voor zover de Europese Commissie punt 3.4 van het Spaanse strategisch plan in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB) heeft goedgekeurd, op grond waarvan het maximumbedrag van de basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling die aan een landbouwer moet worden toegekend krachtens artikel 21 van verordening (EU) 2021/2115 van het Europees Parlement en de Raad van 2 december 2021 tot vaststelling van voorschriften inzake steun voor de strategische plannen die de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid opstellen (strategische GLB-plannen) en die uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) worden gefinancierd, en tot intrekking van verordeningen (EU) nr. 1305/2013 en (EU) nr. 1307/2013 (PB 2021, L 435, blz. 1) niet meer mag bedragen dan 200000 EUR (hierna: „litigieuze maatregel”).
Voorgeschiedenis van het geding
2
Verzoekster is een Spaanse vennootschap, gevestigd te Madrid (Spanje), die onder meer tot doel heeft landbouwgronden te verwerven en te gebruiken voor landbouw-, bosbouw- en veeteeltactiviteiten.
3
Op 29 december 2021 heeft het Koninkrijk Spanje op grond van artikel 118, lid 1, van verordening 2021/2115 bij de Europese Commissie een voorstel ingediend voor een strategisch GBL-plan (hierna: „SPGLB”) voor de periode 2023‑2027.
4
Op 31 maart 2022 heeft de Commissie overeenkomstig artikel 118, lid 2, van verordening 2021/2115, na beoordeling van het door het Koninkrijk Spanje opgestelde SPGLB-voorstel (hierna: „Spaanse SPGLB”), opmerkingen gemaakt en om aanvullende informatie verzocht.
5
Op 27 juli 2022 verstrekte het Koninkrijk Spanje de Commissie informatie in antwoord op haar opmerkingen en diende het een herziene versie van zijn SPGLB-voorstel in.
6
Op 31 augustus 2022 heeft de Commissie het bestreden besluit vastgesteld tot goedkeuring van het Spaanse SPGLB-voorstel krachtens artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115.
Procedure en conclusies van partijen
7
Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–
het bestreden besluit nietig te verklaren voor zover de Commissie de litigieuze maatregel heeft goedgekeurd;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
8
Verzoekster verzoekt de Commissie tevens om overlegging van het in haar bezit zijnde verslag over de procedure tot opstelling van het Spaanse SPGLB-voorstel.
9
Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 16 februari 2023, heeft de Commissie krachtens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen, waarbij zij het Gerecht verzoekt:
–
het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
10
Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 27 februari 2023, heeft het Koninkrijk Spanje verzocht om toelating tot interventie in de onderhavige procedure aan de zijde van de Commissie.
11
Op 17 april 2023 heeft verzoekster haar opmerkingen over de door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid ingediend. Zij verzoekt het Gerecht deze exceptie te verwerpen.
In rechte
12
Krachtens artikel 130, leden 1 en 7, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, indien de verwerende partij daarom bij afzonderlijke akte verzoekt, uitspraak doen over de onbevoegdheid of de niet-ontvankelijkheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan.
13
Aangezien de Commissie in deze zaak heeft verzocht om uitspraak te doen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid, besluit het Gerecht, dat zich voldoende voorgelicht acht door de stukken van het dossier, om uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
14
Ter ondersteuning van de exceptie van niet-ontvankelijkheid betoogt de Commissie, ten eerste dat niet is voldaan aan de vereisten van artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 76, onder d) en e), van het Reglement voor de procesvoering, ten tweede dat het Gerecht niet bevoegd is om de litigieuze maatregel te toetsen en ten derde dat verzoekster geen procesbevoegdheid heeft.
15
Op de vraag van het Gerecht in het kader van de krachtens artikel 89 van het Reglement voor de procesvoering vastgestelde maatregelen tot organisatie van de procesgang of de beroepstermijn tegen het bestreden besluit in acht was genomen, was de Commissie eveneens van mening dat het beroep te laat was ingesteld.
Eerbiediging van de beroepstermijn
16
De Commissie stelt dat de aanvangsdatum van de termijn voor het instellen van het onderhavige beroep de datum van vaststelling van het bestreden besluit was, namelijk 31 augustus 2022, of uiterlijk de datum van bekendmaking ervan op haar website, namelijk 8 september 2022. Volgens haar was verzoekster uiterlijk vanaf die datum op de hoogte van het bestaan van dat besluit. Verzoekster heeft echter niet voldaan aan haar zorgvuldigheidsverplichting om binnen een redelijke termijn toegang tot de volledige tekst van dat besluit te vragen. De termijn van twee maanden en tien dagen is dus verstreken op 21 november 2022 en het beroep is de volgende dag ingesteld.
17
Verzoekster voert aan dat er bij gebreke van bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie of kennisgeving van het bestreden besluit, gebruik moet worden gemaakt van het criterium van kennisneming in de zin van artikel 263, zesde alinea, VWEU. Zij verklaart dat zij pas midden oktober 2022 kennis kreeg van het bestreden besluit, toen zij de website van het Spaanse ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening raadpleegde.
18
Volgens artikel 263, zesde alinea, VWEU moet het beroep tot nietigverklaring worden ingesteld binnen twee maanden, te rekenen, al naargelang van het geval, vanaf de dag van bekendmaking van de bestreden handeling, vanaf de dag van kennisgeving aan de verzoeker of, bij gebreke daarvan, vanaf de dag waarop de verzoeker van de handeling kennis heeft gekregen. Uit de formulering van die bepaling blijkt, dat het criterium van de datum waarop van de handeling kennis is gekregen, voor het ingaan van de beroepstermijn subsidiair is ten opzichte van de criteria van bekendmaking of kennisgeving van de handeling (arrest van 10 maart 1998, Duitsland/Raad, C‑122/95, EU:C:1998:94, punt 35).
19
Overeenkomstig artikel 60 van het Reglement voor de procesvoering wordt deze termijn bovendien verlengd met een forfaitaire termijn wegens afstand van tien dagen.
20
In de eerste plaats wordt niet betwist dat het bestreden besluit niet ter kennis van verzoekster is gebracht, aangezien dit besluit niet tot haar was gericht.
21
In de tweede plaats kan de bekendmaking van de bestreden handeling volgens de rechtspraak slechts gelden als tijdstip in de zin van artikel 263, zesde alinea, VWEU waarop de beroepstermijn ingaat, wanneer die bekendmaking wordt opgelegd door een bepaling van primair of afgeleid Unierecht of op zijn minst voortvloeit uit een vaste praktijk waarop verzoekster rechtmatig mocht rekenen (zie in die zin beschikking van 15 mei 2019, Metrans/Commissie en INEA, T‑262/17, EU:T:2019:341, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22
In casu staat ten eerste vast dat het bestreden besluit niet in het Publicatieblad is bekendgemaakt.
23
Ten tweede voorziet noch artikel 118 van verordening 2021/2115, noch enige andere bepaling van die verordening in een specifieke methode voor de bekendmaking van de besluiten tot goedkeuring van de SPGLB.
24
Ten derde moet worden vastgesteld dat, zoals de Commissie in haar antwoord op een vraag van het Gerecht stelt, er bij deze instelling geen vaste praktijk bestaat met betrekking tot de bekendmaking van besluiten, zoals het bestreden besluit, waarop verzoekster rechtmatig mocht rekenen.
25
Aangezien het bestreden besluit niet is bekendgemaakt en evenmin ter kennis van verzoekster is gebracht, is de termijn voor het instellen van beroep tegen die handeling dus overeenkomstig artikel 263, zesde alinea, VWEU, ingegaan op het tijdstip waarop verzoekster er kennis van heeft gekregen.
26
Volgens vaste rechtspraak gaat de beroepstermijn bij gebreke van bekendmaking of kennisgeving eerst in vanaf het tijdstip waarop de betrokken persoon exacte kennis heeft van de inhoud en de motivering van de betrokken handeling, op voorwaarde dat hij de volledige tekst van de betrokken handeling binnen een redelijke termijn aanvraagt (zie in die zin beschikking van 19 november 2018, Landesbank Baden-Württemberg/GAR, T‑14/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:812, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
27
Om ervoor te zorgen dat de termijn voor de betrokken derde pas begint te lopen wanneer hij op de hoogte is van alle informatie die relevant is voor het instellen van het beroep, vereist de rechtspraak dus dat hij met alle nodige zorgvuldigheid de volledige tekst van de handeling die hem aangaat opvraagt (zie beschikking van 8 december 2021, Alessio e.a./ECB, T‑620/20, niet gepubliceerd, EU:T:2021:877, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
28
Uit de rechtspraak volgt dat kennis van het bestaan van een handeling kan worden afgeleid uit verschillende omstandigheden, zoals, ten eerste, de mondelinge of schriftelijke verklaringen van de betrokken derde, ten tweede, de bekendmaking in het Publicatieblad van een samenvatting van de bestreden handeling, ten derde, de bekendmaking in het publicatieblad van een lidstaat van een nationale handeling die – zelfs onnauwkeurig – verwijst naar de bestreden handeling, ten vierde, situaties waarin deze omstandigheden samenvallen, bijvoorbeeld wanneer de bestreden handeling in de media is verspreid en uit verklaringen van de betrokken derde bleek dat hij op de hoogte was van de vaststelling van een handeling, in een context waarin hij duidelijk de ontwikkelingen in het dossier op de voet volgde (zie in die zin beschikking van 8 december 2021, Alessio e.a./ECB, T‑620/20, niet gepubliceerd, EU:T:2021:877, punten 47‑49 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29
In dit verband zij eraan herinnerd dat de in artikel 263, zesde alinea, VWEU gestelde termijn van twee maanden, die bij gebreke van bekendmaking of kennisgeving van de handeling waartegen beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, begint te lopen vanaf de dag waarop de handeling ter kennis van de verzoeker is gekomen, verschilt van de redelijke termijn waarbinnen deze kan verzoeken om mededeling van de volledige tekst van die handeling teneinde daarvan een juist beeld te vormen (zie beschikking van 19 november 2018, Landesbank Baden-Württemberg/GAR, T‑14/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:812, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30
De redelijke termijn om een handeling op te vragen na kennisneming van het bestaan ervan is geen vooraf vastgestelde termijn die automatisch in mindering komt van de termijn voor instelling van het beroep tot nietigverklaring, maar een termijn die afhangt van de omstandigheden van het geval (zie in die zin arrest van 28 februari 2013, Heroverweging Arango Jaramillo e.a./EIB, C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, punten 32‑34).
31
In dit verband moet worden opgemerkt dat in bepaalde zaken is geoordeeld dat het opvragen van de volledige tekst van een handeling twee maanden (zie in die zin beschikking van 5 maart 1993, Ferriere Acciaierie Sarde/Commissie, C‑102/92, EU:C:1993:86, punt 19), meer dan vier maanden (zie in die zin beschikkingen van 10 november 2011, Agapiou Joséphidès/Commissie en EACEA, C‑626/10 P, niet gepubliceerd, EU:C:2011:726, punten 130‑132; 15 juli 1998, LPN en GEOTA/Commissie, T‑155/95, EU:T:1998:167, punt 44, en 19 november 2018, VR-Bank Rhein-Sieg/GAR, T‑42/17, niet gepubliceerd, EU:T:2018:813, punten 44‑49), of meer dan zes maanden (zie in die zin beschikking van 18 mei 2010, Abertis Infraestructuras/Commissie, T‑200/09, niet gepubliceerd, EU:T:2010:200, punt 63) nadat de verzoekende partij kennis van het bestaan van de handeling op de hoogte was geraakt, de redelijke termijn overschreed.
32
Daarnaast is in verschillende omstandigheden geoordeeld dat een termijn van twee weken (zie in die zin arrest van 7 maart 1995, Socurte e.a./Commissie, T‑432/93–T‑434/93, EU:T:1995:43, punt 50) of van een maand, een redelijke termijn was (zie in die zin arrest van 19 mei 1994, Consorzio gruppo di azione locale Murgia Messapica/Commissie, T‑465/93, EU:T:1994:56, punt 32).
33
In deze zaak is de vaststelling van het bestreden besluit aangekondigd in persberichten van 31 augustus 2022 van de vertegenwoordiging van de Commissie in Spanje en van de Spaanse regering, en is het bestreden besluit op 8 september 2022 gepubliceerd op de website van de Commissie en op 19 september 2022 op de website van het Spaanse ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening.
34
Verzoekster verklaart dat zij midden oktober 2022 kennis heeft gekregen van het bestreden besluit toen zij de website van het Spaanse ministerie van Landbouw, Visserij en Voedselvoorziening raadpleegde, maar dat zij geen precieze datum kon geven.
35
Hoe dan ook, zelfs indien verzoekster op 31 augustus of 8 september 2022 kennis had gekregen van het bestaan van het bestreden besluit, zoals de Commissie stelt, bedraagt haar gestelde stilzitten tussen die data en midden oktober 2022 hooguit ongeveer anderhalve maand. In de omstandigheden van het onderhavige geval kan die termijn niet worden beschouwd als een overschrijding van de redelijke termijn.
36
In casu moet immers ook rekening worden gehouden met de omstandigheid dat het beroep tot nietigverklaring is ingesteld op 22 november 2022 en dus slechts als te laat kan worden beschouwd indien verzoekster vóór 12 september 2022 kennis heeft gekregen van de inhoud van het bestreden besluit.
37
In dit verband zij eraan herinnerd dat het – gelet op de met name in artikel 263, zesde alinea, VWEU gestelde termijn – aan de partij die aanvoert dat het beroep te laat is ingesteld staat om het bewijs te leveren van de datum waarop de gebeurtenis die de termijn doet ingaan, heeft plaatsgevonden (zie in die zin arrest van 6 december 2012, Evropaïki Dynamiki/Commissie, T‑167/10, niet gepubliceerd, EU:T:2012:651, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
38
In dit geval heeft de Commissie echter geen bewijs aangevoerd om aan te tonen dat verzoekster vóór 12 september 2022 op de hoogte was van de inhoud van het bestreden besluit, maar heeft zij enkel staande gehouden dat verzoekster uiterlijk op 8 september 2022 kennis had gekregen van het bestaan ervan.
39
Gelet hierop kan niet worden geoordeeld dat het onderhavige beroep te laat is ingesteld.
Naleving van de vormvereisten
40
De Commissie betoogt dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat het verzoekschrift niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en van artikel 76, onder d) en e), van het Reglement voor de procesvoering. Volgens haar is het voorwerp van het geding in werkelijkheid de rechtmatigheid van de litigieuze maatregel, ook al is in het verzoekschrift vermeld dat het gaat om een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van het bestreden besluit. De vorderingen van verzoekster strekken dus niet tot nietigverklaring van voornoemd besluit, maar tot nietigverklaring van deze maatregel. Tot slotte wordt er in de middelen tot nietigverklaring niet gerept over een vergissing of onrechtmatigheid bij de vaststelling van dat besluit, maar wordt er integendeel verwezen naar tekortkomingen van de Spaanse autoriteiten. Bovendien zijn de in het verzoekschrift aangevoerde middelen onvoldoende duidelijk en bevatten zij slechts abstracte en algemene verwijzingen naar de rechtspraak zonder deze op het onderhavige geval toe te passen.
41
Verzoekster is van mening dat het voorwerp van het geschil duidelijk is aangegeven en bestaat in de betwisting van de wettigheid van het bestreden besluit voor zover daarbij het Spaanse SPGLB-voorstel is goedgekeurd. Zij is van mening dat de litigieuze maatregel deel uitmaakt van dat besluit en dat het Spaanse SPGLB geen autonome maatregel is die losstaat van dat besluit. In dit verband verwijst zij naar de bevoegdheden van de Commissie op grond van artikel 118 van verordening 2021/2115.
42
Ingevolge artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie – dat op grond van artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut en artikel 76, onder d) en e), van het Reglement voor de procesvoering van toepassing is op de procedure bij het Gerecht – moet het verzoekschrift het voorwerp van het geding, de aangevoerde middelen en argumenten alsook een summiere uiteenzetting van die middelen en de conclusies van de verzoekende partij bevatten.
43
Deze gegevens moeten zo duidelijk en nauwkeurig zijn dat de verwerende partij haar verweer kan voorbereiden en dat het Gerecht – in voorkomend geval zonder verdere informatie – uitspraak kan doen op het beroep. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de essentiële feitelijke en juridische gronden van het beroep – op zijn minst summier maar coherent en begrijpelijk – blijken uit de bewoordingen van het verzoekschrift zelf (zie arrest van 4 juli 2019, Italië/Commissie, T‑598/17, niet gepubliceerd, EU:T:2019:482, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en beschikking van 9 juli 2019, Scaloni en Figini/Commissie, T‑158/18, niet gepubliceerd, EU:T:2019:491, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
44
Wat meer in het bijzonder de conclusies van partijen betreft, zij eraan herinnerd dat deze het voorwerp van het bij de rechterlijke instanties van de Unie aanhangig gemaakte geding omschrijven en dat deze conclusies bijgevolg eenduidig moeten zijn geformuleerd om te voorkomen dat de Unierechter ultra petita uitspraak doet (zie arrest van 14 september 2017, Università del Salento/Commissie, T‑393/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:604, punt 75 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en beschikking van 19 november 2020, Comune di Stintino/Commissie, T‑174/20, niet gepubliceerd, EU:T:2020:551, punt 45). Met name moet bij een beroep tot nietigverklaring duidelijk worden aangegeven van welke handeling de nietigverklaring wordt gevorderd (zie in die zin beschikking van 6 november 2018, Chioreanu/ERCEA, T‑717/17, EU:T:2018:765, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
45
In casu vordert verzoekster in het verzoekschrift om het bestreden besluit gedeeltelijk nietig te verklaren alsook om de onrechtmatigheid van de litigieuze maatregel vast te stellen. Uit lezing van het verzoekschrift in zijn geheel blijkt echter dat verzoekster met haar beroep verzoekt om dat besluit nietig te verklaren zover dit in strijd met het recht van de Unie deze handeling goedkeurt.
46
Overigens heeft de Commissie ook verzoeksters conclusies in de exceptie van niet-ontvankelijkheid in die zin opgevat. Hoewel zij verzoekster verwijt dat zij het bestreden besluit en het Spaanse SPGLB, die in feite twee verschillende handelingen zijn, door elkaar haalt, blijft het een feit dat het gaat om een vraag over de toerekenbaarheid van de door verzoekster aangevoerde grieven aan de Commissie, en niet om een vraag over de duidelijkheid of nauwkeurigheid van het verzoekschrift. Deze kwestie van toerekenbaarheid valt onder de niet-ontvankelijkheidsgrond die is gebaseerd op het feit dat het Gerecht niet bevoegd is om de litigieuze maatregel te toetsen (zie punt 14 hierboven).
47
De middelen en de essentiële feitelijke en juridische gronden waarop het beroep tot nietigverklaring is gebaseerd, blijken voldoende duidelijk uit het verzoekschrift. Het verzoekschrift omvat vier middelen, namelijk 1) schending van artikel 17 van verordening 2021/2115, 2) het feit dat de gevolgen van de litigieuze maatregel niet zijn beoordeeld op zijn verenigbaarheid met de doelstellingen van het GLB, 3) een verstoring van de interne markt ten nadele van de Spaanse landbouwers, wat tot een versnippering van het GLB leidt, en 4) schending van het evenredigheidsbeginsel. Bovendien verwijst verzoekster naar arresten van het Gerecht en van het Hof, die zij in verband brengt met de feiten van de onderhavige zaak.
48
Uit het voorgaande volgt dat het beroep niet niet-ontvankelijk is wegens schending van de vereisten van artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 76, onder d) en e), van het Reglement voor de procesvoering.
49
De exceptie van niet-ontvankelijkheid op grond dat niet aan de formele vereisten van het verzoekschrift is voldaan, moet dus worden afgewezen.
Bevoegdheid van het Gerecht om de litigieuze maatregel te toetsen en toerekenbaarheid van de grieven aan de Commissie
50
De Commissie betoogt dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat het werkelijke voorwerp van het geding de wettigheidstoetsing is van het Spaanse SPGLB, een rechtshandeling die is vastgesteld door een lidstaat waarvan de toetsing niet onder de bevoegdheid van het Gerecht valt. Het Gerecht is dus niet bevoegd om uitspraak te doen over de wettigheid van de litigieuze maatregel. De Commissie betoogt dat haar goedkeuring van het gehele SPGLB zonder gevolg is voor de opsteller en de aard van deze tekst, die een door de Spaanse autoriteiten vastgesteld besluit blijft. De SPGLB zijn nationale maatregelen die rechtsgevolgen sorteren in de rechtsorde van de betrokken lidstaat en geen handelingen van de instellingen, organen of instanties van de Unie in de zin van artikel 263 VWEU. Het staat aan de nationale rechterlijke instanties om de wettigheid van de SPGLB en de desbetreffende maatregelen te toetsen aan het Unierecht, in het bijzonder aan verordening 2021/2115, en indien nodig de zaak voor een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU aan het Hof voor te leggen.
51
Verzoekster is van mening dat het Gerecht bevoegd is om de wettigheid van de besluiten van de Commissie te toetsen, met inbegrip van de besluiten tot goedkeuring van SPGLB-voorstellen. Volgens haar vormen het Spaanse SPGLB en het bestreden besluit één enkele handeling die onder de exclusieve bevoegdheid van de Commissie valt, voor zover het Koninkrijk Spanje enkel aan de voorbereiding ervan heeft meegewerkt. Bovendien is de goedkeuring van SPGLB-voorstellen een door het Unierecht beheerste procedure waarbij de enige voor beroep vatbare handeling het goedkeuringsbesluit van de Commissie is. Het door de Commissie gemaakte onderscheid tussen het bestreden besluit en het Spaanse SPGLB zou erop neerkomen dat het door de Commissie verrichte onderzoek zonder voorwerp wordt en dat de SPGLB aan elk rechterlijk toezicht worden onttrokken, wat in strijd zou zijn met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Overigens kan het Spaanse SPGLB evenmin voor de Spaanse rechterlijke instanties worden aangevochten aangezien het gaat om een voorbereidende handeling die is verricht in het kader van een Unierechtelijke procedure.
52
In casu is de vordering tot nietigverklaring formeel gericht tegen het bestreden besluit, dat een uitvoeringsbesluit is. Overeenkomstig artikel 263 VWEU behoort een dergelijk besluit van de Commissie tot de handelingen waarvan de wettigheid is onderworpen aan toetsing door de rechterlijke instanties van de Unie, in casu het Gerecht. De Commissie betwist dit trouwens niet.
53
Het argument van de Commissie ter betwisting van de bevoegdheid van het Gerecht in de onderhavige zaak is dat de litigieuze maatregel onder het Spaanse SPGLB en niet onder het bestreden besluit valt en derhalve niet aan haar kan worden toegerekend. De goedkeuring van het Spaanse SPGLB-voorstel door dat besluit heeft niets veranderd aan de aard van deze handeling, die een nationale maatregel blijft waarvan de wettigheid uitsluitend aan toetsing door de nationale rechter is onderworpen.
54
Er zij aan herinnerd dat de argumenten van de Commissie zijn gebaseerd op zowel de toerekenbaarheid van de grieven die verzoekster bij de Commissie heeft ingediend, wat een kwestie over de ontvankelijkheid van het beroep is, als de bevoegdheid van het Gerecht om die grieven en bijgevolg de litigieuze maatregel te onderzoeken.
55
In dit geval moet worden opgemerkt dat de Spaanse autoriteiten en de Commissie betrokken waren bij het opstellen en goedkeuren van het Spaanse SPGLB-voorstel. Derhalve moet worden nagegaan of de Unierechter dan wel de nationale rechter bevoegd is om in een dergelijke procedure uitspraak te doen over de vraag of de litigieuze maatregel wettig is in het licht van het Unierecht.
56
In dit verband zij er allereerst aan herinnerd dat de eventuele betrokkenheid van de nationale autoriteiten bij de procedure die leidt tot de vaststelling van handelingen door Unie-instellingen, geen afbreuk kan doen aan hun status van handelingen van de Unie, wanneer de door de nationale autoriteiten vastgestelde handelingen een fase vormen in een procedure waarin een instelling van de Unie de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid alleen uitoefent, zonder gebonden te zijn aan voorbereidende handelingen of voorstellen van de nationale autoriteiten (arrest van 19 december 2018, Berlusconi en Fininvest, C‑219/17, EU:C:2018:1023, punt 43).
57
In een dergelijk geval, waarin het recht van de Unie niet beoogt een scheiding aan te brengen tussen twee bevoegdheden – een nationale bevoegdheid en een bevoegdheid van de Unie – die verschillende doelstellingen hebben, maar juist de exclusieve beslissingsbevoegdheid vaststelt van een instelling van de Unie, is het immers aan de rechter van de Unie om op grond van zijn exclusieve bevoegdheid krachtens artikel 263 VWEU de wettigheid van de handelingen van de Unie te toetsen, zich uit te spreken over de wettigheid van het definitieve besluit van de betrokken Unie-instelling en eventuele gebreken in de voorbereidende handelingen of voorstellen van de nationale autoriteiten die de geldigheid van dat definitieve besluit kunnen aantasten, te onderzoeken teneinde een doeltreffende rechterlijke bescherming van de betrokken personen te waarborgen (arrest van 19 december 2018, Berlusconi en Fininvest, C‑219/17, EU:C:2018:1023, punt 44).
58
Een handeling van een nationale autoriteit die plaatsvindt binnen het kader van een besluitvormingsproces van de Unie valt echter niet onder de exclusieve bevoegdheid van de rechter van de Unie wanneer uit de verdeling van bevoegdheden op het betrokken gebied tussen de nationale autoriteiten en de instellingen van de Unie volgt dat de door de nationale autoriteit vastgestelde handeling een noodzakelijke stap is in een procedure voor de vaststelling van een handeling van de Unie waarin de instellingen van de Unie slechts over een beperkte of geen beoordelingsmarge beschikken, zodat de nationale handeling de instelling van de Unie bindt (zie in die zin arrest van 3 december 1992, Oleificio Borelli/Commissie, C‑97/91, EU:C:1992:491, punten 9 en 10).
59
Derhalve staat het aan de nationale rechterlijke instanties om zich uit te spreken over de eventuele onregelmatigheden van een dergelijke nationale handeling – in voorkomend geval door de zaak naar het Hof te verwijzen voor een prejudiciële beslissing – volgens dezelfde toetsingsmaatstaven als die welke gelden voor elk definitief besluit van dezelfde nationale autoriteit dat voor derden bezwarend kan zijn. Zij dienen het daartoe ingestelde beroep in naam van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming bovendien als ontvankelijk te beschouwen, zelfs indien het nationale procesrecht hier niet in voorziet (zie in die zin arresten van 3 december 1992, Oleificio Borelli/Commissie, C‑97/91, EU:C:1992:491, punten 11‑13; 6 december 2001, Carl Kühne e.a., C‑269/99, EU:C:2001:659, punt 58, en 2 juli 2009, Bavaria en Bavaria Italia, C‑343/07, EU:C:2009:415, punt 57).
60
Tevens zij eraan herinnerd dat de goedkeuring van een nationale maatregel door de Commissie niet tot gevolg heeft dat deze de status van een Unierechtelijke handeling krijgt (zie in die zin arresten van 19 september 2002, Huber, C‑336/00, EU:C:2002:509, punt 40, en 4 juni 2009, JK Otsa Talu, C‑241/07, EU:C:2009:337, punt 37).
61
In het licht van deze overwegingen moet de procedure worden onderzocht die tot de vaststelling van het bestreden besluit heeft geleid, teneinde te bepalen welke rechter bevoegd is om kennis te nemen van het onderhavige geschil over de verenigbaarheid met het Unierecht van de litigieuze maatregel die is opgenomen in het Spaanse SPGLB-voorstel, zoals goedgekeurd bij het bestreden besluit.
Voorbereiding en goedkeuring van het Spaanse SPGLB
62
Het bestreden besluit is de handeling waarbij de Commissie het Spaanse SPGLB-voorstel heeft goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 118 van verordening 2021/2115.
63
Om te beginnen moet worden onderzocht welke respectieve rollen de Commissie en de lidstaten vervullen bij de uitvoering van het GLB, zoals gedefinieerd in verordening 2021/2115.
64
In dit verband zij er allereerst aan herinnerd dat de gedeelde bevoegdheden van de Unie en de lidstaten overeenkomstig artikel 4, lid 2, VWEU met name van toepassing zijn op het gebied van de landbouw.
65
De hervorming van het GLB-rechtskader is doorgevoerd bij verordening 2021/2115. Zoals in overweging 36 van die verordening in herinnering wordt gebracht, is besloten te voorzien in één enkele verordening.
66
Volgens artikel 1, lid 2, van verordening 2021/2115 is deze van toepassing op steun van de Unie die uit het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt gefinancierd voor interventies die zijn omschreven in een door een lidstaat opgesteld en door de Commissie goedgekeurd SPGLB voor de periode van 1 januari 2023 tot en met 31 december 2027. Uit overweging 36 van deze verordening blijkt dat zij in de plaats is gekomen van verordening (EU) nr. 1305/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het [Elfpo] en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 487) en van verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het [GLB] en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 608).
67
Wat vervolgens de uit die hervorming voortgekomen wijze van beheer van het GLB betreft, berust de nieuwe aanpak volgens overweging 3 van verordening 2021/2115 op de gedachte dat de Unie de fundamentele beleidsparameters moet vaststellen, terwijl de lidstaten meer verantwoordelijkheid moeten dragen voor de wijze waarop zij aan de doelstellingen voldoen en de streefcijfers halen. Door een grotere subsidiariteit wordt het bijgevolg mogelijk om beter rekening te houden met lokale omstandigheden en behoeften en met de bijzondere aard van de landbouwactiviteit.
68
Bovendien blijkt uit overweging 27 van verordening 2021/2115 dat de verdeling van de bevoegdheden binnen dit nieuwe uitvoeringsmodel van het GLB bepaalt dat de doelstellingen, de interventietypen en de gemeenschappelijke vereisten op het niveau van de Unie worden vastgesteld om de gemeenschappelijke aard van het GLB te waarborgen, terwijl het aan de lidstaten wordt overgelaten deze om te zetten in voor de begunstigden geldende steunregelingen.
69
Wat ten slotte de wijze van uitvoering van de GBL-begroting betreft, bepaalt artikel 5 van verordening (EU) 2021/2116 van het Europees Parlement en de Raad van 2 december 2021 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het [GLB] en tot intrekking van verordening (EU) nr. 1306/2013 (PB 2021, L 435, blz. 187) dat het ELGF ten uitvoer wordt gelegd hetzij in het kader van gedeeld beheer tussen de lidstaten en de Unie, hetzij in het kader van rechtstreeks beheer. Artikel 6 van deze verordening bepaalt dat het Elfpo wordt uitgevoerd in het kader van gedeeld beheer tussen de lidstaten en de Unie.
70
Uit de in de punten 67 tot en met 69 hierboven genoemde bepalingen volgt dus dat de door de Uniewetgever ingevoerde nieuwe wijze van beheer van het GLB is gebaseerd op een samenwerkingssysteem dat de lidstaten enige speelruimte laat om de interventies aan te passen aan de specifieke behoeften en vereisten van hun nationale landbouw en tegelijkertijd voorziet in een controle door de Unie om de verenigbaarheid ervan met het GLB te verzekeren.
71
Vervolgens moeten de regels worden onderzocht die van toepassing zijn op de SPGLB en de doelstellingen van dit nieuwe beheerssysteem weerspiegelen.
72
Wat de opstelling van de SPGLB betreft, blijkt ten eerste uit artikel 104, lid 1, van verordening 2021/2115 dat de lidstaten SPGLB opstellen om de uit het ELGF en het Elfpo gefinancierde steun van de Unie te implementeren.
73
In dit verband worden in de artikelen 5 en 6 van verordening 2021/2115 de doelstellingen van de Unie vastgelegd en worden in artikel 7 de indicatoren vastgesteld aan de hand waarvan de verwezenlijking ervan zal worden beoordeeld. Verder bepaalt artikel 9 met name dat de lidstaten de interventies van hun SPGLB ontwerpen in overeenstemming met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en de algemene beginselen van het Unierecht. Daarnaast bepalen de artikelen 8 tot en met 84 welke interventietypen en welke gemeenschappelijke vereisten de lidstaten moeten toepassen om de gemeenschappelijke aard van het GLB te waarborgen.
74
Ten tweede bepaalt artikel 106, lid 1, van verordening 2021/2115 dat de lidstaten de SPGLB ontwerpen in overeenstemming met hun institutionele en wettelijke kader.
75
Ten derde bevatten de artikelen 107 tot en met 115 van verordening 2021/2115 eisen met betrekking tot de inhoud en de presentatie van de SPGLB. Dit zijn richtsnoeren voor de strategie die elke lidstaat hanteert om het GLB uit te voeren.
76
Wat de goedkeuring van de SPGLB door de Commissie betreft, wordt in overweging 110 van verordening 2021/2115 verklaard dat dit een cruciale stap is om ervoor te zorgen dat het GLB overeenkomstig de gemeenschappelijke doelstellingen wordt uitgevoerd.
77
Daartoe regelt artikel 118 van verordening 2021/2115 de procedure voor de beoordeling en goedkeuring van elk SPGLB-voorstel. In lid 1 is bepaald dat elke lidstaat een SPGLB-voorstel indient bij de Commissie.
78
Verder bepaalt artikel 118, lid 2, van verordening 2021/2115 dat de Commissie de aan haar voorgelegde SPGLB beoordeelt op basis van hun volledigheid, hun consistentie en hun samenhang met de algemene beginselen van het Unierecht, met deze verordening en de op grond van deze verordening vastgestelde gedelegeerde en uitvoeringshandelingen, en met verordening 2021/2116, alsmede op basis van hun daadwerkelijke bijdrage aan het bereiken van de specifieke doelstellingen als vastgesteld in artikel 6, leden 1 en 2, van verordening 2021/2115 en hun gevolgen voor de goede werking van de interne markt en concurrentieverstoring, en de omvang van de administratieve lasten voor begunstigden en overheidsdiensten.
79
Artikel 118, lid 3, van verordening 2021/2115 biedt de Commissie de mogelijkheid om opmerkingen te maken indien de beoordeling van het SPGLB-voorstel problemen aan het licht heeft gebracht. De lidstaat van zijn kant moet de Commissie alle noodzakelijke aanvullende informatie verstrekken en zo nodig het voorstel aanpassen.
80
Artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115 stelt de criteria voor de goedkeuring van de SPGLB vast, te weten, ten eerste, dat de in artikel 118, lid 3, van die verordening bedoelde vereiste informatie aan de Commissie is meegedeeld en, ten tweede, dat het plan verenigbaar is met artikel 9 van verordening 2021/2115 en de andere in deze verordening en in verordening 2021/2116 vastgestelde vereisten, evenals met de op grond van die verordeningen vastgestelde gedelegeerde en uitvoeringshandelingen.
81
Overeenkomstig artikel 118, leden 5 en 6, van verordening 2021/2115 moet elk SPGLB uiterlijk zes maanden nadat het door de betrokken lidstaat is ingediend, worden goedgekeurd door middel van een uitvoeringsbesluit.
82
Bovendien hebben de SPGLB ingevolge artikel 118, lid 7, van verordening 2021/2115 enkel rechtsgevolgen nadat zij door de Commissie zijn goedgekeurd.
83
Ten slotte voorziet verordening 2021/2115 in de artikelen 119 en 120 in twee soortgelijke procedures als die van artikel 118 in geval van wijziging of herziening van de SPGLB.
84
Uit alle in de punten 72 tot en met 83 hierboven genoemde bepalingen volgt, ten eerste, dat de Commissie een door een lidstaat opgesteld SPGLB-voorstel niet rechtstreeks kan wijzigen, ten tweede, dat zij controleert of het voorstel in overeenstemming is met bepaalde voorschriften van het Unierecht, ten derde, dat zij opmerkingen kan maken en daarbij haar goedkeuring afhankelijk stellen van de voorwaarde dat de lidstaat het SPGLB wijzigt, ten vierde, dat zij de goedkeuring van een voorgesteld SPGLB-voorstel alleen moet weigeren als dit niet voldoet aan de restrictief opgesomde vereisten van het Unierecht, en ten vijfde, dat een SPGLB pas rechtsgevolgen heeft nadat het door de Commissie is goedgekeurd.
85
De Commissie beschikt dus wel degelijk over een eigen beslissingsbevoegdheid in het kader van de goedkeuringsprocedure van het SPGLB en om die bevoegdheid uit te oefenen moet zij noodzakelijkerwijs dat plan inhoudelijk onderzoeken.
86
Het besluit van de Commissie om een SPGLB goed te keuren moet echter worden onderscheiden van het SPGLB-voorstel dat door een lidstaat wordt ingediend, dat een nationale handeling blijft waarbij de lidstaat zijn bevoegdheid uitoefent, met name wat betreft de keuze van de interventies die in het voorstel worden opgenomen. Het verband tussen deze twee handelingen wordt bepaald door het mechanisme van artikel 118 van verordening 2021/2115.
Gevolgen die in deze zaak aan het rechtskader moeten worden verbonden
87
Gelet op de onderscheiden bevoegdheden van de Commissie en de nationale autoriteiten, vormt het Spaanse SPGLB, zoals goedgekeurd door de Commissie, geen voorbereidende handeling van het bestreden besluit noch een handeling die anderszins deel van dat besluit uitmaakt in de zin van de in de punten 56 en 57 hierboven aangehaalde rechtspraak. Verordening 2021/2115 heeft immers een stelsel van verdeling van bevoegdheden tussen de lidstaat en de Commissie ingevoerd.
88
Evenzo volgt uit de in artikel 118 van verordening 2021/2115 vastgestelde procedure tot goedkeuring van het SPGLB dat, hoewel de handeling van de nationale autoriteit een noodzakelijke stap is in een procedure die leidt tot de vaststelling van een handeling van de Unie, de Commissie niet gebonden is door de nationale handeling in de zin van de in de punten 58 en 59 hierboven genoemde rechtspraak.
89
Bijgevolg is het Gerecht krachtens artikel 263 VWEU bevoegd om de wettigheid van het besluit tot goedkeuring van een SPGLB als Uniehandeling na te gaan, ook al houdt dit noodzakelijkerwijs in dat met name krachtens artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115 wordt onderzocht of de inhoud van het SPGLB-voorstel, dat een nationale handeling blijft, verenigbaar is met het Unierecht.
90
In haar verzoekschrift stelt verzoekster dat het bestreden besluit onwettig is omdat de Commissie het Spaanse SPGLB heeft goedgekeurd hoewel het verschillende regels van het Unierecht schendt, waaronder met name de bepalingen van verordening 2021/2115 en de algemene beginselen van het Unierecht, alsook de nationale wetgeving inzake milieubeoordeling.
91
Opgemerkt zij dat, in tegenstelling tot de nationale wetgeving, de bepalingen van verordening 2021/2115 en de algemene beginselen van het Unierecht behoren tot de regels waarvan de naleving door de SPGLB-voorstellen door de Commissie wordt gecontroleerd in het kader van de goedkeuringsprocedure van artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115 (zie punt 47 hierboven).
92
Hieruit volgt dat bij het onderzoek van de wettigheid van het bestreden besluit kan worden nagegaan of de Commissie, zoals verzoekster stelt, het Spaanse SPGLB-voorstel niet had mogen goedkeuren op grond dat het niet voldoet aan alle voorwaarden van artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115.
93
Bijgevolg moet de exceptie van niet-ontvankelijkheid – meer bepaald dat de tegen het bestreden besluit aangevoerde onregelmatigheden uitsluitend aan het Spaanse SPGLB, dat wil zeggen aan de Spaanse autoriteiten, kunnen worden toegerekend – worden afgewezen voor zover het gaat om onregelmatigheden die moeten worden onderzocht in het kader van de verenigbaarheidscontrole van artikel 118, lid 4, van verordening 2021/2115, waarnaar in punt 91 hierboven is verwezen. Het beroep mag dus niet worden verworpen op grond van deze exceptie van niet-ontvankelijkheid, hoewel de argumenten inzake niet-naleving van de nationale wettelijke regeling moeten worden afgewezen.
Procesbevoegdheid
94
De Commissie betoogt dat het beroep niet-ontvankelijk is, aangezien verzoekster geen procesbevoegdheid heeft. Anders dan artikel 263, vierde alinea, VWEU vereist, wordt verzoekster door het bestreden besluit niet rechtstreeks of individueel geraakt en is het bestreden besluit bovendien uitsluitend tot het Koninkrijk Spanje gericht.
95
Verzoekster is van mening dat zij voldoet aan de voorwaarden van rechtstreekse en individuele geraaktheid.
96
Volgens artikel 263, vierde alinea, VWEU kan iedere natuurlijke of rechtspersoon beroep instellen tegen handelingen die tot hem gericht zijn of die hem rechtstreeks en individueel raken, alsmede tegen regelgevingshandelingen die hem rechtstreeks raken en die geen uitvoeringsmaatregelen met zich brengen.
97
Hier is het bestreden besluit gericht tot het Koninkrijk Spanje en niet tot verzoekster. Gelet hierop moet het eerste scenario waarin een natuurlijke of rechtspersoon krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU procesbevoegdheid heeft, worden afgewezen.
98
Derhalve moet worden onderzocht of het tweede of het derde scenario waarin een natuurlijke of rechtspersoon krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU procesbevoegdheid heeft om beroep in te stellen tegen een handeling die niet tot hem is gericht, met de onderhavige zaak overeen kan komen. In het tweede scenario kan een beroep worden ingesteld op voorwaarde dat de handeling de natuurlijke of rechtspersoon die het beroep instelt, rechtstreeks of individueel raakt. In het derde scenario kan hij beroep instellen tegen een regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt, indien deze hem rechtstreeks raakt (arresten van 19 december 2013, Telefónica/Commissie, C‑274/12 P, EU:C:2013:852, punt 19; 27 februari 2014, Stichting Woonpunt e.a./Commissie, C‑132/12 P, EU:C:2014:100, punt 44, en 27 februari 2014, Stichting Woonlinie e.a./Commissie, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, punt 31).
99
In casu acht het Hof het passend om eerst het derde scenario te onderzoeken en pas daarna, indien dat nodig zou blijken, het tweede scenario.
Bestaan van een regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt
100
De Commissie is van mening dat het bestreden besluit, zelfs indien het als een regelgevingshandeling zou kunnen worden gekwalificeerd, uitvoeringsmaatregelen van de Spaanse autoriteiten vereist, meer bepaald het vaststellen van de regeling die nodig is voor de uitvoering van het SPGLB, waarvan de litigieuze handeling deel uitmaakt.
101
Verzoekster betwist dat het bestreden besluit, indien het moet worden beschouwd als een regelgevingshandeling, uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt in de zin van artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU.
102
Los van de vraag of het bestreden besluit een regelgevingshandeling is, volstaat het in dit geval om na te gaan of dit besluit uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt.
103
Zoals het Hof heeft geoordeeld, moet voor de vraag of een regelgevingshandeling uitvoeringsmaatregelen met zich brengt, de positie van de persoon die aanspraak maakt op het recht om beroep in te stellen op grond van artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU in de beschouwing worden betrokken. Het is dus irrelevant of de betrokken handeling uitvoeringsmaatregelen met zich brengt voor andere justitiabelen (zie arrest van 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
104
Bovendien is in dit verband irrelevant of genoemde maatregelen al dan niet automatische maatregelen zijn (zie arrest van 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
105
Volgens artikel 9, derde alinea, van verordening 2021/2115 stellen de lidstaten het rechtskader voor de toekenning van de steun van de Unie aan landbouwers en andere begunstigden vast overeenkomstig de SPGLB zoals goedgekeurd door de Commissie overeenkomstig artikel 118 van die verordening. Zij geven uitvoering aan deze SPGLB zoals goedgekeurd door de Commissie.
106
Het SPGLB is dus een document op basis waarvan elke lidstaat het GLB ten uitvoer legt voor de periode van 1 januari 2023 tot en met 31 december 2027.
107
In zoverre zijn voor de uitvoering van de litigieuze maatregel, die rechtsgevolgen kan hebben voor verzoeksters economische activiteit, nationale uitvoeringsmaatregelen vereist. Overigens wordt het bestaan van dergelijke uitvoeringsmaatregelen bevestigd door het ontwerp van het Real Decreto sobre la aplicación, a partir de 2023, de las intervenciones en forma de pagos directos y el establecimiento de requisitos comunes en el marco del Plan Estratégico de la Política Agrícola Común, y la regulación de la solicitud única del sistema integrado de gestión y control (koninklijk besluit betreffende de uitvoering, vanaf 2023, van interventies in de vorm van rechtstreekse betalingen en de vaststelling van gemeenschappelijke vereisten in het kader van het SPGLB, en inzake de regeling van de enkele aanvraag voor het geïntegreerde beheers- en controlesysteem), dat door het Koninkrijk Spanje is opgesteld om uitvoering aan het Spaanse SPGLB te geven en door verzoekster is overgelegd als bijlage bij haar opmerkingen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid.
108
Aangezien het bestreden besluit enkel het Spaanse SPGLB, dat de litigieuze maatregel bevat, goedkeurt en het aan het Koninkrijk Spanje is om deze maatregel en het gehele GLB uit te voeren, kan dit besluit ten aanzien van verzoekster dus slechts eventuele rechtsgevolgen sorteren door middel van nationale uitvoeringsmaatregelen.
109
Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit ten aanzien van verzoekster uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt in de zin van artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU.
110
Verzoekster kan zich bijgevolg niet op het derde scenario van artikel 263, vierde alinea, VWEU beroepen om het bestreden besluit aan te vechten.
111
Vervolgens moet worden onderzocht of verzoekster procesbevoegdheid kan ontlenen aan het tweede in punt 98 hierboven uiteengezette scenario, dat vereist dat het bestreden besluit verzoekster rechtstreeks en individueel raakt. Daartoe moet eerst de tweede van deze twee voorwaarden worden onderzocht.
Individueel geraakt zijn
112
Volgens vaste rechtspraak kan een natuurlijke of rechtspersoon die niet de adressaat is van een handeling, slechts stellen dat hij individueel is geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU indien de betrokken handeling hem raakt uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden of van een feitelijke situatie die hem ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hem derhalve individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat (arrest van 15 juli 1963, Plaumann/Commissie, 25/62, EU:C:1963:17, blz. 223; zie ook arrest van 27 februari 2014, Stichting Woonlinie e.a./Commissie, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
113
De Commissie is van mening dat het bestreden besluit verzoekster weliswaar raakt, maar enkel in haar objectieve hoedanigheid van landbouwbedrijf net als elke andere marktdeelnemer die zich feitelijk of potentieel in een identieke situatie bevindt. Bovendien was volgens haar ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit niet duidelijk welke groep er het meest door werd geraakt, aangezien er geen aanvragen voor basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling waren ingediend op basis van het nationale rechtskader voor de toekenning ervan overeenkomstig het Spaanse SPGLB.
114
Verzoekster betoogt dat zij voldoet aan de voorwaarde van individuele geraaktheid omdat zij behoort tot een beperkte kring van marktdeelnemers die ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit perfect identificeerbaar was op grond van, ten eerste, haar hoedanigheid van landbouwonderneming die extensieve landbouw bedrijft op een groot aantal hectaren en, ten tweede, haar hoedanigheid van ontvanger van basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling ten belope van meer dan 200000 EUR indien de litigieuze maatregel niet zou bestaan. Bijgevolg kon verzoekster sinds de vaststelling van het bestreden besluit niet langer voor deze steun in aanmerking komen voor een bedrag van meer dan 200000 EUR.
115
In dit verband is het vaste rechtspraak dat wanneer het besluit een groep personen raakt die op het tijdstip waarop deze handeling werd vastgesteld, waren geïdentificeerd of konden worden geïdentificeerd op basis van specifieke kenmerken van de leden van die groep, kunnen deze personen door die handeling echter individueel zijn geraakt voor zover zij deel uitmaken van een beperkte kring van marktdeelnemers. Dit kan met name het geval zijn wanneer de handeling de rechten aantast die de particulier vóór de vaststelling ervan heeft verworven (zie in die zin arrest van 27 februari 2014, Stichting Woonlinie e.a./Commissie, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
116
De omstandigheid dat het aantal of zelfs de identiteit van de rechtssubjecten op wie een maatregel van toepassing is, meer of minder nauwkeurig kan worden bepaald, impliceert evenwel niet dat deze subjecten moeten worden geacht individueel door deze maatregel te worden geraakt, wanneer deze toepasselijkheid wordt bepaald op grond van een door de betrokken handeling omschreven objectieve feitelijke of rechtssituatie (arrest van 19 december 2013, Telefónica/Commissie, C‑274/12 P, EU:C:2013:852, punt 47).
117
In casu is verzoekster een landbouwonderneming die een activiteit uitoefent die binnen de werkingssfeer van het bestreden besluit valt, voor zover dit besluit betrekking heeft op landbouwers en andere potentiële ontvangers van financiële bijdragen van de Unie waarin het Spaanse SPGLB op grond van verordening 2021/2115 voorziet.
118
Het enkele feit dat verzoekster een landbouwonderneming is, een potentiële begunstigde van financiële bijdragen van de Unie in het kader van het GLB, volstaat echter niet om haar te individualiseren en te karakteriseren ten opzichte van alle andere landbouwondernemingen, aangezien de bij de litigieuze maatregel vastgestelde bovengrens geen beperkte groep van landbouwbedrijven aanwijst, maar zich op grond van hun objectieve status van landbouwers tot hen richt op dezelfde wijze als tot elke andere marktdeelnemer die zich feitelijk of potentieel in een identieke situatie bevindt.
119
Ook de loutere omstandigheid dat verzoekster in aanmerking kwam voor een bedrag aan basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling dat het bij de litigieuze maatregel vastgestelde plafond overschreed, kan haar niet individualiseren, nu dit recht op steun op grond van een algemene en abstracte regel wordt toegekend aan een groot aantal objectief bepaalde marktdeelnemers.
120
Daarbij wordt aan deze vaststelling niet afgedaan door het argument van verzoekster dat zij een verworven recht heeft op basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling voor een bedrag van meer dan 200000 EUR op basis van de bij artikel 23 van verordening 2021/2115 ingevoerde regeling voor de omzetting van het basisbetalingsrecht dat zij in het kader van het GLB 2015‑2022 genoot.
121
Opgemerkt zij ten eerste dat het bestreden besluit niets verandert aan verzoeksters verworven rechten om steun te ontvangen, aangezien in dat besluit een nieuw recht voor het GLB wordt vastgesteld voor de periode van 1 januari 2023 tot en met 31 december 2027. Het feit dat het Spaanse SPGLB ervoor heeft gekozen om basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling toe te kennen op basis van de methode van de betalingsrechten, waarvan de waarde per eenheid wordt bepaald door middel van een convergentiemechanisme waarbij de waarde ervan wordt aangepast naar evenredigheid van de waarde die is vastgesteld bij verordening nr. 1307/2013 in het kader van het GLB 2015‑2022, betekent niet dat verzoekster kan worden geacht een verworven recht te hebben op basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling in de zin van verordening 2021/2115. In zoverre verleent het in de artikelen 23 en 24 van die verordening voorgestelde mechanisme niet aan elke landbouwer het recht om die steun te ontvangen.
122
Ten tweede waren de landbouwers op wie deze bovengrens zou worden toegepast, ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit helemaal niet identificeerbaar, aangezien de toepassing van de litigieuze maatregel hoe dan ook vooronderstelde dat de betrokken landbouwers een aanvraag voor basisinkomenssteun voor duurzame ontwikkeling zouden indienen op basis van het nationale rechtskader dat het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 9 van verordening 2021/2115 in het kader van zijn SPGLB heeft vastgesteld.
123
Derhalve wordt verzoekster slechts in haar objectieve hoedanigheid van landbouwonderneming door het bestreden besluit geraakt op dezelfde wijze als elke andere marktdeelnemer die zich feitelijk of potentieel in een identieke situatie bevindt.
124
Uit het voorgaande volgt dat verzoekster niet op goede gronden kan stellen dat zij individueel wordt geraakt door het bestreden besluit.
125
Aangezien de voorwaarden van rechtstreekse en individuele geraaktheid door de handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd cumulatief zijn, volgt hieruit dat, zonder dat hoeft te worden onderzocht of verzoekster rechtstreeks wordt geraakt door het bestreden besluit, verzoekster haar procesbevoegdheid om op te komen tegen dat besluit niet heeft aangetoond.
126
Aan deze conclusie wordt niet afgedaan door verzoeksters argument dat het recht op effectieve rechterlijke bescherming, dat met name is neergelegd in artikel 47 van het Handvest, vereist dat het beroep dat bij het Gerecht tegen het bestreden besluit is ingesteld wordt toegewezen. Volgens haar kan de wettigheid van het Spaanse SPGLB niet voor de nationale rechter worden betwist omdat het SPGLB-voorstel dat aan de Commissie wordt voorgelegd, geen voor beroep vatbare administratieve handeling is.
127
Wat het beginsel van een doeltreffende voorziening in rechte betreft, bepaalt artikel 47, eerste alinea, van het Handvest dat eenieder wiens door het recht van de Unie gewaarborgde rechten en vrijheden zijn geschonden, recht heeft op een doeltreffende voorziening in rechte, met inachtneming van de in dit artikel gestelde voorwaarden.
128
In dit verband zij eraan herinnerd dat de in artikel 263 VWEU neergelegde ontvankelijkheidsvoorwaarden worden uitgelegd in het licht van het fundamentele recht op effectieve rechterlijke bescherming, zonder dat deze uitlegging evenwel de uitdrukkelijk door dat Verdrag gestelde voorwaarden onwerkzaam mag maken (zie in die zin arrest van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, punt 98 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en beschikking van 28 februari 2017, NF/Europese Raad, T‑192/16, EU:T:2017:128, punt 74).
129
Het Hof heeft eraan herinnerd dat de door artikel 47 van het Handvest geboden bescherming niet vereist dat een justitiabele onvoorwaardelijk rechtstreeks bij de rechter van de Unie beroep tot nietigverklaring kan instellen tegen handelingen van de Unie (arrest van 28 oktober 2020, Associazione GranoSalus/Commissie, C‑313/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:869, punt 62).
130
Hieraan moet worden toegevoegd dat bij de beoordeling van de effectieve rechterlijke bescherming ook rekening moet worden gehouden met de bescherming die de nationale rechterlijke instanties bieden. De lidstaten moeten immers voorzien in een stelsel van beroepsmogelijkheden en procedures dat de eerbiediging van het grondrecht op effectieve rechterlijke bescherming kan verzekeren (zie arrest van 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 116 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
131
In casu moet worden opgemerkt dat de litigieuze maatregel nationale uitvoeringsmaatregelen vereist (zie punt 107 hierboven).
132
Zoals blijkt uit de informatie in de punten 105 tot en met 109 hierboven, is het SPGLB in feite niet meer dan een document op basis waarvan elke lidstaat het GLB voor de periode van 1 januari 2023 tot en met 31 december 2027 ten uitvoer legt door middel van de vaststelling van het nationale rechtskader. Het bestaan van dergelijke uitvoeringsmaatregelen wordt overigens bevestigd door het ontwerp van koninklijk besluit waarnaar in punt 107 hierboven wordt verwezen.
133
Hieruit volgt dat het door verzoekster aangevoerde argument inzake het ontbreken van een effectieve rechterlijke bescherming op zich geen grond kan zijn om het onderhavige beroep ontvankelijk te verklaren.
134
Bijgevolg moet de door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid worden aanvaard en moet het onderhavige beroep niet-ontvankelijk worden verklaard zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan op het verzoek om overlegging van een document (zie punt 8 hierboven).
135
Volgens artikel 142, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering raakt de interventie zonder voorwerp, onder andere wanneer het beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard. In casu hoeft dus geen uitspraak meer te worden gedaan op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje.
Kosten
136
Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.
137
Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig de vordering van de Commissie worden verwezen in de kosten.
HET GERECHT (Negende kamer),
beschikt:
1)
Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)
Op het verzoek tot interventie van het Koninkrijk Spanje hoeft geen uitspraak meer te worden gedaan.
3)
Complejo Agrícola Las Lomas, SL wordt verwezen in de kosten.
4)
Het Koninkrijk Spanje zal zijn eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie dragen.
Luxemburg, 17 oktober 2024.
De griffier
V. Di Bucci
De president
L. Truchot
(
*1
)	Procestaal: Spaans.