61984CJ0096_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 96/84,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Amtsgericht Koeln προς το Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου μεταξύ
Vereniging Slachtpluimvee-Export e.V .
και
Rewe-Zentral-Aktiengesellschaft,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 76/211/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία ( ΕΕ ειδ . έκδ . 13/003, σ . 195 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με Διάταξη της 21ης Μαρτίου 1984, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 6 Απριλίου 1984, το Amtsgericht της Κολωνίας υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικά ερωτήματα ως προς την ερμηνεία της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία ( ΕΕ ειδ . έκδ . 13/003, σ . 195 ).
2 Τα ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ της ολλανδικής εταιρίας Vereniging Slachtpluimvee-Export e.V . και της Rewe-Zentral-Aktiengesellschaft, που αφορά τη μη εκτέλεση από τη Vereniging Slachtpluimvee της συμβατικής της υποχρεώσεως να παραδώσει στη Rewe-Zentral 200 κιβώτια ατεμάχιστων πουλερικών, τα οποία φέρουν το σήμα ΕΟΚ « Ε »
3 Όπως συνάγεται από το φάκελο της δικογραφίας που διαβίβασε το εθνικό δικαστήριο, οι διάδικοι στην κύρια δίκη συνήψαν σύμβαση, σύμφωνα με την οποία η Vereniging Slachtpluimvee ανέλαβε την υποχρέωση να παραδώσει 200 κιβώτια ατεμάχιστων πουλερικών με το σήμα ΕΟΚ « Ε » . Η Vereniging Slachtpluimvee όμως δεν μπόρεσε να παραδώσει τα κιβώτια των ατεμάχιστων πουλερικών με το σήμα ΕΟΚ « Ε », επειδή δεν έλαβε από την ολλανδική υπηρεσία μέτρων και σταθμών την άδεια να θέσει το εν λόγω σήμα στα προσυσκευασμένα εμπορεύματά της, όπως το απαιτεί το Koninklijk Besluit ( βασιλικό διάταγμα ) της 18ης Απριλίου 1980 . Επειδή η Rewe-Zentral-Aktiengesellschaft δεν παρέλαβε έγκαιρα τα εν λόγω πουλερικά με το σήμα ΕΟΚ « Ε », προμηθεύτηκε από ένα γερμανό πωλητή και χρέωσε τη Vereniging Slachtpluimvee με το επιπλέον ποσό των 1 139,60 γερμανικών μάρκων ( DM ), που όφειλε να καταβάλει . Το ποσό αυτό αφαιρέθηκε από ένα τιμολόγιο της Vereniging Slachtpluimvee, που αφορούσε μια άλλη σύμβαση μεταξύ των διαδίκων στην κύρια δίκη .
4 Η Vereniging Slachtpluimvee διεκδίκησε το ποσό αυτό ενώπιον του Amtsgericht της Κολωνίας . Κατ’ αυτή το προαναφερθέν βασιλικό διάταγμα αποτελεί απόλυτο και ανυπέρβλητο εμπόδιο για την προσήκουσα εκτέλεση της συμβάσεως, ώστε η εν λόγω σύμβαση πρέπει να ακυρωθεί σύμφωνα με την παράγραφο 306 του γερμανικού αστικού κώδικα ( BGB ). Αντίθετα, η Rewe-Zentral AG υποστήριξε την άποψη ότι η εκτέλεση της σύμβασης δεν ήταν αδύνατη, διότι η οδηγία 76/211 του Συμβουλίου παρέχει χωρίς καμιά επιφύλαξη στην επιχείρηση παραγωγής το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το σήμα ΕΟΚ « Ε », εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προς τούτο προϋποθέσεις . Κατά συνέπεια, η Vereniging Slachtpluimvee πρέπει να της καταβάλει αποζημίωση λόγω μη εκτελέσεως της σύμβασης .
5 Για να εξουδετερώσει τα εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των προϊόντων σε προσυσκευασία που οφείλονται στις διαφορές μεταξύ των σχετικών εθνικών νομοθεσιών, το Συμβούλιο θέσπισε την οδηγία 76/211 περί προσεγγίσεως των εν λόγω νομοθεσιών . Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 2, της οδηγίας « ένα προϊόν είναι προσυσκευασμένο όταν έχει τοποθετηθεί σε μια συσκευασία οποιασδήποτε φύσεως απουσία του αγοραστού [ και κατά τρόπο ώστε η ποσότητα του προϊόντος που περιέχεται στη συσκευασία να έχει εκ των προτέρων καθορισμένη αξία και δεν μπορεί να μεταβληθεί χωρίς η συσκευασία να ανοιχτεί ή να υποστεί αισθητή μεταβολή ] » 1 . Εξάλλου, το άρθρο 3, παράγραφος 1, ορίζει ότι « οι προσυσκευασίες που δύνανται να φέρουν το σήμα ΕΟΚ, το προβλεπόμενο από το σημείο 3.3 του παραρτήματος Ι, είναι εκείνες που ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές της παρούσας οδηγίας και του παραρτήματος Ι αυτής » . Οι πρώτες πέντε παράγραφοι του σημείου 4 του εν λόγω παραρτήματος, που αναφέρεται στη Διάταξη περί παραπομπής, έχουν την εξής διατύπωση :
« Ο συσκευαστής ή ο εισαγωγεύς ευθύνονται όπως οι προσυσκευασίες ανταποκρίνονται προς τις προδιαγραφές της παρούσας οδηγίας .
Η ποσότης του προϊόντος η περιεχομένη σε μια προσυσκευασία ( ή η ποσότης πληρώσεως ), ονομαζομένη πραγματικό περιεχόμενο, πρέπει να μετράται ή να ελέγχεται ( σε μάζα ή όγκο ) υπ’ ευθύνη του συσκευαστού ή του εισαγωγέως . Η μέτρηση ή ο έλεγχος γίνεται με τη χρησιμοποίηση ενός νομίμου οργάνου μετρήσεως καταλλήλου για τη φύση των προς εκτέλεση εργασιών .
Ο έλεγχος δύναται να γίνει με δειγματοληψία .
Εφόσον δεν μετράται το πραγματικό περιεχόμενο, ο έλεγχος του ‛‛ συσκευαστού ’’ πρέπει να οργανωθεί κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να υπάρχει πραγματική διασφάλιση για την ποσότητα του περιεχομένου αυτού .
Ο όρος αυτός πληρούται εάν ο συσκευαστής προβαίνει σε έλεγχο της κατασκευής, συμφώνως με μεθόδους αναγνωρισμένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους μέλους και τηρεί στη διάθεση των υπηρεσιών αυτών τα έγγραφα στα οποία αναγράφονται τα αποτελέσματα του ελέγχου αυτού, ώστε να βεβαιώνεται ότι οι έλεγχοι, καθώς και οι διορθώσεις και οι προσαρμογές των οποίων κατεδείχθη η αναγκαιότης, έχουν γίνει κανονικά και σωστά . »
6 Το Amtsgericht της Κολωνίας θεώρησε ότι η επιχειρηματολογία της Rewe-Zentral έθετε πρόβλημα ερμηνείας του κοινοτικού δικαίου και ότι επιβαλλόταν να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα :
« Πρέπει η οδηγία 76/211/EOK του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία της Επιτροπής 78/891, της 28ης Σεπτεμβρίου 1978, περί προσαρμογής στην τεχνική πρόοδο των παραρτημάτων των οδηγιών 75/106 και 76/211, ιδίως του παραρτήματος Ι, αριθ . 1.3, 3.3, 4 και 5, να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι επιτρέπεται στις εθνικές αρχές που είναι αρμόδιες για τον έλεγχο των κατασκευαστών προσυσκευασιών να εξαρτήσουν το δικαίωμα που έχει ο παραγωγός να θέσει στο προϊόν του το σήμα ‛‛Ε’’, από ρητή ‛‛ έγκριση ’’, η οποία προϋποθέτει συμμόρφωση με ορισμένους όρους που θέτουν οι αρμόδιες αρχές και με τους οποίους επιδιώκεται η πραγματοποίηση των σκοπών που αναφέρονται στον αριθ . 1 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/211/ΕΟΚ ;
´Η η οδηγία πρέπει να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι βάσει αυτής και μόνο και χωρίς οποιαδήποτε επιφύλαξη παρέχεται σε κάθε επιχείρηση παραγωγής το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το σήμα ‛‛Ε’’, αν πληρούνται οι όροι που θέτει το άρθρο 3 της οδηγίας σε συνδυασμό με το παράρτημα Ι, αριθ . 1.3 και 3.3, της οδηγίας αυτής ;
Εφαρμόζονται απευθείας στην εσωτερική έννομη τάξη οι αναφερθείσες διατάξεις της οδηγίας 76/211/ΕΟΚ » ;
Επί του πρώτου ερωτήματος
7 Το πρώτο ερώτημα αφορά στην ουσία το αν ένας συσκευαστής μπορεί να θέσει το σήμα ΕΟΚ « Ε » σύμφωνα με την οδηγία 76/211 του Συμβουλίου, μόνο αν του έχει χορηγηθεί προηγουμένως άδεια από την αρμόδια εθνική υπηρεσία μέτρων και σταθμών .
8 Από την παράγραφο 2 του ψηφίου 4 του παραρτήματος Ι συνάγεται ότι ο συσκευαστής έχει τη δυνατότητα επιλογής, είτε να μετρήσει την ποσότητα του προϊόντος που περιέχεται σε κάθε προσυσκευασία, είτε να ελέγξει αν τηρήθηκε η αναφερόμενη ποσότητα . Σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ψηφίου 4 του εν λόγω παραρτήματος, ο έλεγχος μπορεί στην τελευταία περίπτωση να γίνει με δειγματοληψία .
9 Στην περίπτωση που ο συσκευαστής επιλέγει τη μέθοδο της μετρήσεως, η Vereniging Slachtpluimvee, η Rewe-Zentral, η Επιτροπή και η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών συμφωνούν ότι ο εν λόγω συσκευαστής έχει το δικαίωμα να επιθέσει το σήμα ΕΟΚ « Ε », χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής υπηρεσίας μέτρων και σταθμών . Πρέπει να γίνει δεκτή η ερμηνεία αυτή, η οποία ήδη συνάγεται αναγκαίως από τη διατύπωση του ψηφίου 4 του παραρτήματος Ι της οδηγίας .
10 Αντίθετα, στην περίπτωση που ο συσκευαστής επιλέγει τη μέθοδο του ελέγχου οι απόψεις που διατυπώθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου σχετικά με την αναγκαιότητα προηγούμενης άδειας της αρμόδιας εθνικής υπηρεσίας μέτρων και σταθμών διαφέρουν μεταξύ τους .
11 Ως προς το σημείο αυτό, η Vereniging Slachtpluimvee περιορίζεται να παραπέμψει στις απαντήσεις που έδωσε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στις γραπτές ερωτήσεις αριθ . 1855/81 και αριθ . 2169/82, που απηύθυνε στις 22 Ιανουαρίου 1982 και στις 10 Φεβρουαρίου 1983 ένα μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ( ΕΕ 1982, C 98, σ . 24, και ΕΕ 1983, C 216, σ . 3 ). Απ’ αυτές συνάγει το συμπέρασμα ότι το βασιλικό διάταγμα της 18ης Απριλίου 1980 δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από άποψη κοινοτικού δικαίου και ότι συνεπώς οι ολλανδικές αρχές μπορούσαν να επιβάλουν προγενέστερη διαδικασία χορηγήσεως άδειας .
12 Κατά τη Rewe-Zentral AG, πρέπει να γίνει σαφής διάκριση μεταξύ της σήμανσης μιας προσυσκευασίας με το σήμα ΕΟΚ « Ε » και του ζητήματος υπό ποιες προϋποθέσεις ο συσκευαστής μπορεί να θεωρηθεί ότι ευθύνεται για το αν οι προσυσκευασίες πράγματι ανταποκρίνονται στις διατάξεις της οδηγίας . Αν ο συσκευαστής επιλέξει τη μέθοδο του ελέγχου, είναι ελεύθερος να αποφασίσει σύμφωνα με ποια διαδικασία θα διενεργήσει τον έλεγχο αυτό . Πάντως, αν ο συσκευαστής διενεργήσει έλεγχο παρασκευής σύμφωνα με μία από τις μεθόδους που αναγνωρίζεται από την αρμόδια εθνική υπηρεσία μέτρων και σταθμών, θεωρείται ότι ο έλεγχός του διενεργήθηκε, έτσι ώστε να υπάρχει πραγματική διασφάλιση για την ποσότητα του περιεχομένου . Συνεπώς, σε περίπτωση παραβάσεως των διοικητικών προδιαγραφών δεν είναι δυνατό να προσαφθεί στον εν λόγω συσκευαστή ότι διενήργησε ανεπαρκή έλεγχο . Η αρμόδια εθνική υπηρεσία μπορεί να απαιτήσει την τήρηση ορισμένης διαδικασίας, μόνο όταν ο συσκευαστής προτίθεται να αναφερθεί, όσον αφορά τον έλεγχο που υποχρεούται να διενεργήσει στο πλαίσιο της ρύθμισης περί μέτρων και σταθμών, σε « μεθόδους αναγνωρισμένες από τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους μέλους » ( παράγραφος 5 του σημείου 4 του παραρτήματος Ι της οδηγίας ).
13 Η Επιτροπή προβάλλει ότι η οδηγία 76/211 του Συμβουλίου απαιτεί να είναι αναγνωρισμένες οι μέθοδοι ελέγχου και όχι ο συσκευαστής . Με την οδηγία δεν ρυθμίζεται το θέμα αν τα κράτη μέλη αναγνωρίζουν, μετά από αίτηση, τις μεθόδους ελέγχου που προτείνει ο συσκευαστής ή αν ανακοινώνουν με δική τους πρωτοβουλία τις αναγνωρισμένες μεθόδους ελέγχου .
14 Η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών εκθέτει ότι η οδηγία 76/211 του Συμβουλίου αφήνει καταρχήν στο συσκευαστή την ελευθερία να καθορίσει τη μέθοδο με την οποία επιθυμεί να ελέγξει την ποσότητα του περιεχομένου των προσυσκευασιών που παρασκευάζει . Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται να γίνει δεκτή η μέθοδος που επιλέχθηκε από την αρμόδια εθνική υπηρεσία .
15 Πρέπει να σημειωθεί ότι η οδηγία 76/211 του Συμβουλίου ούτε ρυθμίζει τις μεθόδους ελέγχου που πρέπει να αναγνωριστούν, ούτε προβλέπει βάσει ποιας διαδικασίας πρέπει να αναγνωριστούν οι μέθοδοι αυτές . Σύμφωνα με την παράγραφο 5, σημείο 4, του παραρτήματος Ι της οδηγίας, όμως, ο συσκευαστής, ο οποίος ελέγχει αν το πραγματικό περιεχόμενο ανταποκρίνεται στο δηλωθέν περιεχόμενο, μπορεί να χρησιμοποιήσει το σήμα ΕΟΚ « Ε » μόνον αν εφαρμόζει μέθοδο ελέγχου, αναγνωρισμένη εκ των προτέρων από την αρμόδια εθνική υπηρεσία μέτρων και σταθμών, είτε μέσω γενικών διατάξεων, είτε μέσω ατομικών αποφάσεων .
16 Συνεπώς, στο πρώτο ερώτημα προσήκει η εξής απάντηση : δυνάμει του ψηφίου 4 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία, ο συσκευαστής ο οποίος μετρά την ποσότητα κάθε προσυσκευασίας, έχει το δικαίωμα να θέτει το σήμα ΕΟΚ « Ε », χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής υπηρεσίας μέτρων και σταθμών . Αντιθέτως, ο συσκευαστής ο οποίος περιορίζεται να ελέγχει την ποσότητα του προϊόντος που περιέχεται σε κάθε προσυσκευασία, οφείλει, για να μπορεί να χρησιμοποιήσει το σήμα ΕΟΚ « Ε », να εφαρμόζει τις μεθόδους ελέγχου που αναγνωρίζει η αρμόδια εθνική αρχή μέτρων και σταθμών, είτε μέσω γενικών διατάξεων, είτε μέσω ατομικών αποφάσεων .
Επί του δεύτερου ερωτήματος
17 Το δεύτερο ερώτημα στην ουσία αναφέρεται στο αν ένας συσκευαστής που διενεργεί έλεγχο, με τον οποίο εξασφαλίζεται ότι το πραγματικό περιεχόμενο των προσυσκευασιών ανταποκρίνεται στο δηλωθέν περιεχόμενο, του οποίου οι μέθοδοι ελέγχου δεν είναι αναγνωρισμένες, μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις της οδηγίας ενώπιον ενός εθνικού δικαστηρίου .
18 Η Rewe-Zentral προβάλλει ότι οι διατάξεις της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, βάσει των οποίων ο συσκευαστής δικαιούται να επιθέσει στις προσυσκευασίες του, με δική του ευθύνη, το σήμα ΕΟΚ « Ε », εφαρμόζονται απευθείας στον εσωτερικό χώρο από την 1η Ιανουαρίου 1980, ημερομηνία από την οποία παρήλθε, έναντι όλων των κρατών μελών, η προθεσμία μεταφοράς της οδηγίας .
19 Κατά την Επιτροπή, υπό τις συνθήκες που αναφέρονται πιο πάνω, ο συσκευαστής μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις της οδηγίας ενώπιον εθνικού δικαστηρίου .
20 Κατά την κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, η αρμόδια εθνική υπηρεσία μέτρων και σταθμών οφείλει να αναγνωρίσει τις μεθόδους ελέγχου που έχει επιλέξει ο συσκευαστής, όταν αυτός αποδεικνύει ότι αυτές οι μέθοδοι εξασφαλίζουν, σύμφωνα με την παράγραφο 4, σημείο 4, του παραρτήματος Ι της οδηγίας, ότι η ποσότης πληρώσεως των προσυσκευασιών αντιστοιχεί πράγματι στη δηλωθείσα μέση αξία . Ως προς το σημείο αυτό, η οδηγία δεν προβλέπει καμία περαιτέρω προϋπόθεση .
21 Πρέπει να γίνει δεκτή η άποψη που υποστήριξε η Επιτροπή . Όταν τα κράτη μέλη αναγνωρίζουν μια μέθοδο ελέγχου, δικαιούνται, σύμφωνα με την παράγραφο 5, σημείο 4, του παραρτήματος Ι της οδηγίας, να ελέγξουν μόνο αν η μέθοδος αυτή εξασφαλίζει ότι η πραγματική ποσότητα πληρώσεως μιας προσυσκευασίας αντιστοιχεί στη δηλωθείσα ποσότητα πληρώσεως, την οποία εγγυάται το σήμα ΕΟΚ « Ε » . Τα κράτη μέλη δεν έχουν τη δυνατότητα να αρνηθούν στο συσκευαστή την αναγνώριση άλλων μεθόδων ελέγχου από αυτές που έχει ήδη αναγνωρίσει η αρμόδια αρχή και συνεπώς να εμποδίσουν το συσκευαστή αυτόν να χρησιμοποιεί το σήμα « Ε », εφόσον αυτός παρέχει την απόδειξη ότι η μέθοδος ελέγχου που έχει επιλέξει ανταποκρίνεται αντικειμενικά στις επιταγές της παραγράφου 4, ψηφίο 4, του παραρτήματος Ι της οδηγίας .
22 Συνεπώς, στο δεύτερο ερώτημα προσήκει η εξής απάντηση : ο συσκευαστής, ο οποίος αποδεικνύει ότι εφαρμόζει μεθόδους ελέγχου που εξασφαλίζουν πράγματι την αξία του περιεχομένου των προσυσκευασιών του, μπορεί να επικαλεστεί τις διατάξεις της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία, καθώς και του παραρτήματός της Ι, έναντι της αρμόδιας εθνικής αρχής, η οποία αρνείται να αναγνωρίσει αυτές τις μεθόδους ελέγχου .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
23 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και η κυβέρνηση των Κάτω Χωρών, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται . Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πέμπτο τμήμα )
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε το Amtsgericht της Κολωνίας, με Διάταξη της 21ης Μαρτίου 1984, αποφαίνεται :
Δυνάμει του ψηφίου 4 του παραρτήματος Ι της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία, ο συσκευαστής ο οποίος μετρά την ποσότητα κάθε προσυσκευασίας έχει το δικαίωμα να επιθέτει το σήμα ΕΟΚ « Ε » χωρίς προηγούμενη άδεια της αρμόδιας εθνικής αρχής μέτρων και σταθμών . Αντιθέτως ο συσκευαστής ο οποίος περιορίζεται να ελέγχει την ποσότητα του προϊόντος που περιέχεται σε κάθε προσυσκευασία οφείλει, για να μπορεί να χρησιμοποιήσει το σήμα ΕΟΚ « Ε », να εφαρμόζει τις μεθόδους ελέγχου που αναγνωρίζει η αρμόδια εθνική αρχή μέτρων και σταθμών, είτε μέσω γενικών διατάξεων, είτε μέσω ατομικών αποφάσεων .
Ο συσκευαστής, ο οποίος αποδεικνύει ότι εφαρμόζει μεθόδους ελέγχου που εξασφαλίζουν πράγματι την αξία του περιεχομένου των προσυσκευασιών του, μπορεί να επικαλε στεί τις διατάξεις της οδηγίας 76/211 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1976, περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στην προπαρασκευή σε μάζα ή όγκο ορισμένων προϊόντων σε προσυσκευασία, καθώς και του παραρτήματός της Ι, έναντι της αρμόδιας εθνικής αρχής, η οποία αρνείται να αναγνωρίσει αυτές τις μεθόδους ελέγχου .