62025CO0411
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ(τμήμα εγκρίσεως της εξετάσεως των αναιρέσεων)
της 18ης Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Έγκριση της εξετάσεως των αιτήσεων αναιρέσεως – Άρθρο 170β του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Αίτηση με την οποία τεκμηριώνεται η σημασία ενός ζητήματος για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης – Έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως»
Στην υπόθεση C-411/25 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 20 Ιουνίου 2025,
Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενο από τους D. Gája, D. Hanf και την D. Stoyanova-Valchanova,
αναιρεσείον,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Versiontech Inc., με έδρα το Μπρούκλιν (Ηνωμένες Πολιτείες),
προσφεύγουσα πρωτοδίκως,
Verizon Trademark Services LLC, με έδρα την Ουάσινγκτον DC (Ηνωμένες Πολιτείες),
παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα εγκρίσεως της εξετάσεως των αναιρέσεων),
συγκείμενο από τους T. von Danwitz, Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου, M. Gavalec και Z. Csehi (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την πρόταση του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα Α. Ράντο,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: EUIPO) ζητεί την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 30ής Απριλίου 2025, Versiontech κατά EUIPO – Verizon Trademark Services (VersionTech) (T‑242/24, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2025:422), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 6ης Μαρτίου 2024 (υπόθεση R 31/2023-1) (στο εξής: επίδικη απόφαση), σχετικά με διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας μεταξύ των Verizon Trademark Services LLC και Versiontech Inc.
Επί της αιτήσεως για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως
2
Κατά το άρθρο 58α, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς προηγούμενη έγκριση του Δικαστηρίου, δεν χωρεί εξέταση αιτήσεως αναιρέσεως που ασκείται κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου η οποία αφορά απόφαση ανεξάρτητου τμήματος προσφυγών του EUIPO.
3
Κατά το άρθρο 58α, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως εγκρίνεται, εν όλω ή εν μέρει, κατά τα ειδικώς προβλεπόμενα στον Κανονισμό Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αυτή εγείρει σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης.
4
Κατά το άρθρο 170α, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, στις περιπτώσεις του άρθρου 58α, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού, ο αναιρεσείων επισυνάπτει στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως στην οποία εκτίθεται το σημαντικό ζήτημα που εγείρει η αναίρεση για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης και στην οποία περιλαμβάνονται όλα τα αναγκαία στοιχεία προκειμένου το Δικαστήριο να είναι σε θέση να αποφανθεί επί της εν λόγω αιτήσεως εγκρίσεως.
5
Κατά το άρθρο 170β, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφασίζει επί της αιτήσεως εγκρίσεως το συντομότερο δυνατόν με αιτιολογημένη διάταξη.
Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
6
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως, το EUIPO υποστηρίζει ότι ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14 Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1), εγείρει σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης.
7
Κατά πρώτον, το EUIPO υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα, στη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κρίνοντας ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις άσκησης της εξουσίας τροποποίησης της απόφασης του τμήματος προσφυγών δυνάμει του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001. Συναφώς, προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε ότι το τμήμα προσφυγών είχε λάβει θέση επί του ζητήματος περί ύπαρξης κινδύνου σύγχυσης, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009, μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων, ενώ το εν λόγω τμήμα είχε εξετάσει το ζήτημα αυτό, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 22 και 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αποκλειστικά σε σχέση με την αντίληψη του γερμανόφωνου μέρους του ενδιαφερόμενου κοινού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς να προβεί σε πραγματική ή νομική εκτίμηση σχετικά με το μη γερμανόφωνο μέρος.
8
Κατά δεύτερον, κατά το EUIPO, το Γενικό Δικαστήριο άσκησε, ως εκ τούτου, στη σκέψη 70 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης την εξουσία τροποποίησης που διαθέτει κατά παράβαση του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001. Συγκεκριμένα, ελλείψει απόδειξης οποιουδήποτε πραγματικού και νομικού στοιχείου όσον αφορά τον κίνδυνο σύγχυσης για το μη γερμανόφωνο μέρος του ενδιαφερόμενου κοινού, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να κρίνει ότι το τμήμα προσφυγών όφειλε να διαπιστώσει την απουσία του κινδύνου αυτού μεταξύ των επίμαχων σημάτων εντός της Ένωσης.
9
Συναφώς, το EUIPO διευκρινίζει ότι, μολονότι η ύπαρξη κινδύνου σύγχυσης, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009, βασίμως μπορούσε να θεμελιωθεί αποκλειστικώς στην αντίληψη του γερμανόφωνου κοινού ως μη αμελητέου μέρους του ενδιαφερόμενου κοινού, εντούτοις, δεν ισχύει το ίδιο για την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία περιλαμβάνεται στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης σχετικά με την απουσία κινδύνου σύγχυσης, καθότι τέτοια εκτίμηση απαιτεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων τέτοιος κίνδυνος για το σύνολο του ενδιαφερόμενου κοινού της Ένωσης. Σε αυτό το σημείο, το EUIPO παραπέμπει στην απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης Σεπτεμβρίου 2008, ΓΕΕΑ (C-514/06 P, EU:C:2008:511, σκέψεις 54 έως 57), καθώς και στην απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 25ης Οκτωβρίου 2023, Quantic Dream κατά EUIPO – Quentia (Q) (T-458/21, EU:T:2023:671, σκέψη 73). Το EUIPO εκτιμά ότι η απόρριψη της υποβληθείσας αίτησης κήρυξης ακυρότητας κατά του σήματος VersionTech, χωρίς να έχει αποδειχθεί ότι δεν υφίστατο κίνδυνος σύγχυσης του εν λόγω σήματος με το προγενέστερο σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης VERIZON στο σύνολο της εδαφικής περιοχής που το προγενέστερο σήμα απολαύει προστασίας στερεί από το προγενέστερο σήμα την προστασία που παρέχει ο κανονισμός 207/2009.
10
Το EUIPO προσθέτει ότι, ακόμη και αν η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης έπρεπε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αυτό έλαβε εμμέσως πλην αναγκαίως υπόψη την αντίληψη του μη γερμανόφωνου μέρους του ενδιαφερόμενου κοινού, η τροποποίηση της επίδικης απόφασης από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει ως αποτέλεσμα την αντικατάστασή της βάσει πραγματικής και νομικής εκτίμησης του κινδύνου σύγχυσης μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων, σχετικά με το μη γερμανόφωνο μέρος του ενδιαφερόμενου κοινού, ενώ το τμήμα προσφυγών δεν είχε πραγματοποιήσει τέτοια εκτίμηση.
11
Υπό το πρίσμα των στοιχείων αυτών, το EUIPO υποστηρίζει ότι η εξουσία τροποποίησης δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το Γενικό Δικαστήριο να εκτιμήσει για πρώτη φορά πραγματικά περιστατικά ή αποδεικτικά στοιχεία τα οποία δεν έχει εξετάσει το τμήμα προσφυγών (βλ., ιδίως, απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 2025, EUIPO κατά Neoperl, C-93/23 P, EU:C:2025:33, σκέψη 70) ούτε, κατά μείζονα λόγο, να τροποποιήσει απόφαση του τμήματος προσφυγών η οποία δεν περιλαμβάνει την εξέταση τέτοιων πραγματικών περιστατικών ή αποδεικτικών στοιχείων, όπως αυτά που αφορούν, εν προκειμένω, τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο μη γερμανόφωνο κοινό της Ένωσης αντιλαμβάνεται τα αντιπαρατιθέμενα σήματα.
12
Εξάλλου, το EUIPO υποστηρίζει, αφενός, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει ένα από τα νομικώς προστατευόμενα συμφέροντά του, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο, τροποποιώντας την επίδικη απόφαση, παραβλέπει και στερεί οριστικά από το τμήμα προσφυγών την άσκηση της αποκλειστικής και ειδικής εξουσίας του να επανεξετάζει την απόφαση του τμήματος ακυρώσεων με την οποία διαπιστώνεται κίνδυνος σύγχυσης μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων για το μη γερμανόφωνο μέρος του ενδιαφερόμενου κοινού. Αφετέρου, το EUIPO υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θίγει επίσης την αποτελεσματική και ειδική έννομη προστασία που παρέχει το δίκαιο των σημάτων στην παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως, δεδομένου ότι η τροποποίηση της επίδικης απόφασης θα της στερούσε τη δυνατότητα ανεξάρτητης εξέτασης από το τμήμα προσφυγών.
13
Όσον αφορά τη σημασία του ζητήματος που εγείρεται με την αίτηση αναιρέσεως, κατά την έννοια του άρθρου 58α, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το EUIPO υπενθυμίζει καταρχάς ότι, με τη διάταξη της 11ης Ιουλίου 2023, EUIPO κατά Neoperl (C-93/23 P, EU:C:2023:601, σκέψεις 24 έως 38), το Δικαστήριο έκρινε ότι ο καθορισμός της έκτασης και των προϋποθέσεων άσκησης της εξουσίας τροποποίησης που διαθέτει το Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 συνιστά ζήτημα που υπερβαίνει το περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, εν τέλει, το περιεχόμενο της αίτησης αναιρέσεως, καθόσον η τελευταία εγείρει «σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης».
14
Συναφώς, το EUIPO υποστηρίζει, πρώτον, ότι η αίτηση αναιρέσεως εγείρει οριζόντιο ζήτημα δικονομικής φύσεως το οποίο αφορά όλες τις υποθέσεις στις οποίες οι αποφάσεις των τμημάτων προσφυγών του στους τομείς των σημάτων, σχεδίων και υποδειγμάτων υπόκεινται σε έλεγχο νομιμότητας από το Γενικό Δικαστήριο.
15
Δεύτερον, κατά το EUIPO, το εν λόγω ζήτημα είναι συνταγματικής φύσεως. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων που του ανατίθενται από το άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ, υποχρεούται νομικώς να ενεργεί εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που του ανατίθενται από το άρθρο 263 ΣΛΕΕ και το άρθρο 72 του κανονισμού 2017/1001.
16
Τρίτον, το EUIPO εκτιμά ότι το ζήτημα που εγείρεται αφορά τον ειδικό ρόλο των ανεξάρτητων τμημάτων προσφυγών στο πλαίσιο του ολοκληρωμένου, αποτελεσματικού και πολυεπίπεδου συστήματος έννομης προστασίας έναντι των αποφάσεών του.
17
Τέταρτον, το EUIPO υποστηρίζει ότι το εν λόγω ζήτημα έχει διαρθρωτική σημασία για το ειδικό σύστημα έννομης προστασίας έναντι των αποφάσεων που λαμβάνει. Συγκεκριμένα, αφενός, η υπέρβαση εκ μέρους του Γενικού δικαστηρίου της εξουσίας τροποποίησης που διαθέτει συνιστά προσβολή της κύριας αποκλειστικής αρμοδιότητας των τμημάτων προσφυγών του EUIPO όσον αφορά τον έλεγχο των αποφάσεών του. Αφετέρου, τούτο περιορίζει την έννομη προστασία των προσώπων τα οποία αφορούν οι αποφάσεις του EUIPO, στερώντας τους ένα ειδικό όργανο επανεξέτασης.
18
Πέμπτον, το EUIPO θεωρεί ότι η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει κίνδυνο πρόκλησης ανασφάλειας δικαίου, καθόσον η απόφαση αυτή εκδόθηκε παρά την πρόσφατη και ρητή διευκρίνιση του Δικαστηρίου στις σκέψεις 70 και 71 της απόφασης της 23ης Ιανουαρίου 2025, EUIPO κατά Neoperl (C-93/23 P, EU:C:2025:33). Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η εξουσία τροποποίησης, που προβλέπει το άρθρο 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001, δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να εκτιμήσει για πρώτη φορά το Γενικό Δικαστήριο πραγματικά περιστατικά ή αποδεικτικά στοιχεία τα οποία δεν είχε εξετάσει το τμήμα προσφυγών, χωρίς να παραβεί προδήλως το δεσμευτικό θεσμικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η εν λόγω εξουσία.
19
Έκτον, το EUIPO υποστηρίζει ότι το ζήτημα που εγείρεται είναι σημαντικό για την έννομη προστασία έναντι των αποφάσεων άλλων οργανισμών της Ένωσης ως προς τις οποίες ο νομοθέτης της Ένωσης απαιτεί, κατά την έννοια του άρθρου 263, παράγραφος 5, ΣΛΕΕ, ειδικό, πλήρη και προηγούμενο έλεγχο από ανεξάρτητο τμήμα προσφυγών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
20
Εισαγωγικώς, πρέπει να τονιστεί ότι στον αναιρεσείοντα απόκειται να τεκμηριώσει ότι τα ζητήματα που εγείρονται με την αίτηση αναιρέσεως είναι σημαντικά για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης (διατάξεις της 10ης Δεκεμβρίου 2021, EUIPO κατά Τhe KaiKai Company Jaeger Wichmann, C-382/21 P, EU:C:2021:1050, σκέψη 20, και της 29ης Απριλίου 2025, SC κατά Eulex Kosovo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, σκέψη 14).
21
Επιπλέον, όπως προκύπτει από το άρθρο 58α, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνδυασμό με το άρθρο 170α, παράγραφος 1, και το άρθρο 170β, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, η αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να έχει το Δικαστήριο τη δυνατότητα να αποφανθεί επί της αιτήσεως εγκρίσεως και να προσδιορίσει, σε περίπτωση εν μέρει εγκρίσεως, τους λόγους αναιρέσεως ή τα σκέλη των λόγων αναιρέσεως τα οποία θα πρέπει να αφορά το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως. Πράγματι, δεδομένου ότι ο μηχανισμός της προηγούμενης εγκρίσεως της εξετάσεως των αιτήσεων αναιρέσεως, που προβλέπεται στο άρθρο 58α του Οργανισμού, αποσκοπεί στον περιορισμό του ελέγχου του Δικαστηρίου μόνο στα ζητήματα που έχουν σημασία για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης, μόνον οι λόγοι αναιρέσεως που εγείρουν τέτοια ζητήματα, την ύπαρξη των οποίων αποδεικνύει ο αναιρεσείων, πρέπει να εξετάζονται από το Δικαστήριο κατ’ αναίρεση (διατάξεις της 10ης Δεκεμβρίου 2021, EUIPO κατά The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C-382/21 P, EU:C:2021:1050, σκέψη 21, και της 29ης Απριλίου 2025, SC κατά Eulex Kosovo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, σκέψη 15).
22
Επομένως, η αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να παραθέτει σαφώς και επακριβώς τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η αίτηση αναιρέσεως, να προσδιορίζει με την ίδια ακρίβεια και σαφήνεια το νομικό ζήτημα που εγείρει κάθε λόγος αναιρέσεως, να διευκρινίζει αν το ζήτημα αυτό είναι σημαντικό για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης και να εκθέτει ειδικώς τους λόγους για τους οποίους το εν λόγω ζήτημα είναι σημαντικό υπό το πρίσμα του κριτηρίου του οποίου γίνεται επίκληση. Όσον αφορά, ειδικότερα, τους λόγους αναιρέσεως, η αίτηση εγκρίσεως πρέπει να προσδιορίζει τη διάταξη του δικαίου της Ένωσης ή τη νομολογία στην οποία αντιβαίνει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ή διάταξη, να εκθέτει συνοπτικώς σε τι συνίσταται η πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο και να επισημαίνει σε ποιον βαθμό η πλάνη αυτή επηρέασε το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ή διάταξη. Όταν η προβαλλόμενη πλάνη περί το δίκαιο απορρέει από παράβαση της νομολογίας, η αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να εκθέτει συνοπτικώς, αλλά σαφώς και επακριβώς, πρώτον, πού έγκειται η προβαλλόμενη αντίφαση, προσδιορίζοντας τόσο τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ή διάταξης κατά των οποίων βάλλει ο αναιρεσείων όσο και τις σκέψεις της απόφασης του Δικαστηρίου ή του Γενικού Δικαστηρίου που παραβιάστηκαν, και, δεύτερον, τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους η αντίφαση αυτή εγείρει σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης (διατάξεις της 10ης Δεκεμβρίου 2021, EUIPO κατά The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C-382/21 P, EU:C:2021:1050, σκέψη 22, και της 29ης Απριλίου 2025, SC κατά Eulex Kosovo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, σκέψη 16).
23
Σύμφωνα με την αρχή ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο αιτών την έγκριση της εξετάσεως αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων πρέπει να τεκμηριώσει ότι, ανεξαρτήτως των νομικών ζητημάτων που προβάλλει με την αίτηση αναιρέσεως, η αίτηση αυτή εγείρει ένα ή περισσότερα σημαντικά ζητήματα για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης, τα οποία υπερβαίνουν το πλαίσιο της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, εν τέλει, της αιτήσεως αναιρέσεως (βλ., ιδίως, διατάξεις της 30ής Ιανουαρίου 2023, bonnanwalt κατά EUIPO, C-580/22 P, EU:C:2023:126, σκέψη 15, και της 29ης Απριλίου 2025, SC κατά Eulex Kosovo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, σκέψη 17).
24
Προς τούτο, πρέπει να αποδεικνύεται τόσο η ύπαρξη όσο και η σπουδαιότητα τέτοιων ζητημάτων, μέσω συγκεκριμένων και ιδιαίτερων στοιχείων της συγκεκριμένης περίπτωσης, και όχι απλώς μέσω επιχειρημάτων γενικής φύσεως (διατάξεις της 30ής Ιανουαρίου 2023, bonnanwalt κατά EUIPO, C-580/22 P, EU:C:2023:126, σκέψη 16, και της 29ης Απριλίου 2025, SC κατά Eulex Kosovo, C-881/24 P, EU:C:2025:313, σκέψη 18).
25
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται, πρώτον, ότι η αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως παραθέτει με ακρίβεια και σαφήνεια τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και με το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009.
26
Ειδικότερα, στην αίτηση εγκρίσεως, το EUIPO προσδιορίζει τόσο τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης κατά των οποίων βάλλει όσο και τις προβαλλόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης, καθώς επίσης και την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο.
27
Πράγματι, όπως επισημαίνεται στη σκέψη 7 της παρούσας διάταξης, το EUIPO προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, αφενός, ότι έκρινε, στη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι πληρούνταν οι προϋποθέσεις άσκησης της εξουσίας τροποποίησης της επίδικης απόφασης δυνάμει του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001, θεωρώντας ότι το τμήμα προσφυγών είχε λάβει θέση, στην επίδικη απόφαση, επί της ύπαρξης κινδύνου σύγχυσης, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009, μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων σημάτων, ενώ το εν λόγω τμήμα είχε εξετάσει το ζήτημα αυτό, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 22 και 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αποκλειστικά σε σχέση με την αντίληψη του γερμανόφωνου μέρους του ενδιαφερόμενου κοινού της Ένωσης, χωρίς να προβεί σε πραγματική ή νομική εκτίμηση σχετικά με το μη γερμανόφωνο μέρος του κοινού αυτού.
28
Αφετέρου, το EUIPO προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, όπως εκτίθεται στις σκέψεις 8 έως 11 της παρούσας διάταξης, ότι τροποποίησε, κατά συνέπεια, με τη σκέψη 70 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την επίδικη απόφαση κατά παράβαση του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001.
29
Συναφώς, το EUIPO επισημαίνει ότι, ελλείψει απόδειξης εκ μέρους των ενδιαφερομένων μερών οποιουδήποτε πραγματικού και νομικού στοιχείου όσον αφορά τον κίνδυνο σύγχυσης για το μη γερμανόφωνο μέρος του ενδιαφερόμενου κοινού της Ένωσης, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να κρίνει ότι το τμήμα προσφυγών όφειλε να διαπιστώσει την απουσία του εν λόγω κινδύνου σύγχυσης μεταξύ των επίμαχων σημάτων.
30
Επιπλέον, το EUIPO διευκρινίζει, παραπέμποντας στην απόφαση του Δικαστηρίου της 18ης Σεπτεμβρίου 2008, Armacell κατά ΓΕΕΑ (C-514/06 P, EU:C:2008:511, σκέψεις 54 έως 57), ότι, μολονότι η ύπαρξη κινδύνου σύγχυσης, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009, βασίμως μπορούσε να θεμελιωθεί αποκλειστικώς στην αντίληψη του γερμανόφωνου κοινού ως μη αμελητέου μέρους του ενδιαφερόμενου κοινού της Ένωσης, εντούτοις, δεν ισχύει το ίδιο για την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης σχετικά με την απουσία κινδύνου σύγχυσης, καθότι τέτοια εκτίμηση απαιτεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων τέτοιος κίνδυνος για το σύνολο του ενδιαφερόμενου κοινού της Ένωσης.
31
Δεύτερον, το EUIPO προσδιορίζει το ζήτημα που εγείρεται με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, το οποίο συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στον καθορισμό της έκτασης και των προϋποθέσεων άσκησης της εξουσίας τροποποίησης που παρέχει στο Γενικό Δικαστήριο το άρθρο 72 παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001 και ορθώς υποστηρίζει ότι το ζήτημα αυτό αφορά, πέραν της υπό κρίση υπόθεσης, τον καθορισμό της αρμοδιότητας και της έντασης του ελέγχου που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης.
32
Τρίτον, το EUIPO εκθέτει επαρκώς τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι το νομικό ζήτημα που εγείρει η αίτηση αναιρέσεως είναι σημαντικό για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης.
33
Συγκεκριμένα, κατά πρώτον, το EUIPO υπογραμμίζει τον οριζόντιο χαρακτήρα του δικονομικής φύσεως ζητήματος που έγκειται στο κατά πόσον το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη την εξουσία τροποποίησης των αποφάσεων του τμήματος προσφυγών δυνάμει του άρθρου 72, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1001, καθώς και την κρισιμότητα του εν λόγω ζητήματος για όλες τις υποθέσεις που αφορούν τον έλεγχο νομιμότητας, εκ μέρους του δικαστή της Ένωσης, απόφασης του τμήματος προσφυγών σχετικά με την καταχώριση εμπορικών σημάτων, σχεδίων ή υποδειγμάτων της Ένωσης.
34
Κατά δεύτερον, ορθώς επισημαίνει ότι το ζήτημα της ανάθεσης αρμοδιοτήτων αποτελεί σημαντικό ζήτημα συνταγματικής φύσεως, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο υποχρεούται να ενεργεί εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που του έχουν ανατεθεί.
35
Κατά τρίτον, διευκρινίζει ότι το ζήτημα των προϋποθέσεων και της έκτασης της εξουσίας τροποποίησης που παρέχεται στο Γενικό Δικαστήριο έχει ιδιαίτερη σημασία, στο μέτρο που η υπέρβαση των ορίων της εξουσίας του αυτής επηρεάζει την αποκλειστική αρμοδιότητα των τμημάτων προσφυγών, την έννομη προστασία των προσώπων τα οποία αφορούν οι αποφάσεις του EUIPO και, εν γένει, την αποτελεσματική δικαστική προστασία.
36
Συναφώς, το EUIPO υπενθυμίζει ότι η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει κίνδυνο ανασφάλειας δικαίου, καθόσον δεν λαμβάνει υπόψη τη νομολογία του Δικαστηρίου επί του ζητήματος αυτού, όπως αυτή προκύπτει από τις σκέψεις 70 και 71 της απόφασης της 23ης Ιανουαρίου 2025, EUIPO κατά Neoperl (C-93/23 P, EU:C:2025:33).
37
Κατά τέταρτον, υπογραμμίζει ότι το ζήτημα των προϋποθέσεων και της έκτασης της εξουσίας τροποποίησης που παρέχεται στο Γενικό Δικαστήριο αποτελεί σημαντικό ζήτημα, στο μέτρο που δεν περιορίζεται στο δίκαιο της διανοητικής ιδιοκτησίας, αλλά μπορεί να αφορά και τις αποφάσεις άλλων οργανισμών της Ένωσης, οι οποίες υπόκεινται στον έλεγχο νομιμότητας του δικαστή της Ένωσης.
38
Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που εξέθεσε το EUIPO, η υπό κρίση αίτηση για την έγκριση της εξετάσεως της αιτήσεως αναιρέσεως τεκμηριώνει επαρκώς κατά νόμον ότι η εν λόγω αναίρεση εγείρει σημαντικά ζητήματα για την ενότητα, τη συνοχή και την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης.
39
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να εγκριθεί η εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως.
Επί των δικαστικών εξόδων
40
Κατά το άρθρο 170β, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, εφόσον η εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως εγκριθεί, εν όλω ή εν μέρει, υπό το πρίσμα των κριτηρίων του άρθρου 58α, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η διαδικασία συνεχίζεται σύμφωνα με τα άρθρα 171 έως 190α του Κανονισμού.
41
Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας, που εφαρμόζεται στην κατ’ αναίρεση διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα έξοδα με την απόφαση ή τη διάταξη που περατώνει τη δίκη.
42
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως εγκρίθηκε, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα εγκρίσεως της εξετάσεως των αναιρέσεων) διατάσσει:
1)
Εγκρίνει την εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως.
2)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.