WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)
z dnia 15 marca 2007 r.
Sprawa T‑402/03
Georgios Katalagarianakis
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Urzędnicy – Powołanie– Zmiana zaszeregowania do grupy i na stopień – Zastosowanie orzecznictwa Trybunału – Artykuł 5, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 45 i 62 regulaminu pracowniczego
Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zmianie i ustaleniu zaszeregowania skarżącego
w chwili jego powołania do grupy A6, pierwszy stopień, o zmianie i późniejszym ustaleniu zaszeregowania do grupy A5, trzeci
stopień, w dniu 1 kwietnia 2000 r. i ustalającej datę rozpoczęcia biegu jej skutków finansowych na dzień 5 października 1995 r.
Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. w zakresie, w jakim ustala datę rozpoczęcia biegu jej
skutków finansowych na dzień 5 października 1995 r. Komisja dokona porównania osiągnięć skarżącego z osiągnięciami urzędników
awansowanych do grupy zaszeregowania A5 w ramach każdego postępowania w sprawie awansu, począwszy od dnia 1 maja 1993 r. W następstwie
tego porównania i w związku z niemożnością zapewnienia skarżącemu przez Komisję awansu do grupy zaszeregowania, która wydawałaby
się uzasadniona, wzywa się strony do zawarcia ugody w przedmiocie właściwego odszkodowania. Strony poinformują Sąd w terminie
trzech miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku o treści ugody, do której zawarcia ewentualnie doszło lub, w braku takiej
ugody, o ich szacunkach kwotowych odnośnie do poniesionej szkody. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Rozstrzygnięcie
w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Streszczenie
1.      Urzędnicy – Decyzja niekorzystna – Decyzja o zaszeregowaniu do grupy i na stopień – Obowiązek uzasadnienia najpóźniej na etapie
oddalenia zażalenia
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 25 akapit drugi, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi, art. 90 ust. 2)
2.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania i zaklasyfikowanie na stopień
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi)
3.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Równość traktowania – Zaklasyfikowanie na stopień
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 5 ust. 3, art. 31 ust. 2, art. 32 akapit drugi)
4.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie do grupy zaszeregowania
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 31 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 62 akapit pierwszy)
5.      Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Niezgodne z prawem działanie administracji
1.      Uzasadnienie decyzji o zaszeregowaniu do grupy i na stopień może zostać skutecznie przedstawione na etapie decyzji rozstrzygającej
w sprawie zażalenia, wystarczy, że dotyczyć ono będzie spełnienia prawnych przesłanek, którym regulamin pracowniczy podporządkowuje
prawidłowość postępowania oraz indywidualnego i istotnego powodu uzasadniającego decyzję podjętą w sprawie danego urzędnika.
Organ powołujący nie podlega obowiązkowi wskazania w decyzji oddalającej zażalenie wniesione na decyzję ustalającą zaszeregowanie
nowo zatrudnionego urzędnika w wyższej grupie zaszeregowania, jakiego rodzaju wykształcenie i szczególne doświadczenie zawodowe
wymagane są dla uzyskania zaklasyfikowania na wyższym stopniu w ramach wyższej grupy zaszeregowania. Ze względu bowiem na
uprawnienia dyskrecjonalne przyznane temu organowi w zakresie decyzji o zaszeregowaniu z jednej strony i kazuistyczny charakter
oceny wyjątkowego charakteru wykształcenia i doświadczenia zawodowego wymaganego dla uzyskania zmiany zaszeregowania do wyższej
grupy z drugiej – organ ten nie ma obowiązku określenia wykształcenia i okresu doświadczenia zawodowego, jakie są wymagane
dla uzyskania zaklasyfikowania na wyższym stopniu w danej grupie zaszeregowania.
(zob. pkt 39, 42, 43)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑133/02 Chawdhry przeciwko Komisji, 17 grudnia 2003 r., RecFP str. I‑A‑329, II‑1617, pkt 121;
sprawa T‑55/03 Brendel przeciwko Komisji, 26 października 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑311, II‑1437, pkt 120; sprawa T‑284/03
Aycinena przeciwko Komisji, 16 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑29, II‑125, pkt 33; sprawa T‑145/04 Righini przeciwko Komisji,
15 listopada 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑349, II‑1547, pkt 55
2.      W ramach określonych przepisami art. 31 i art. 32 akapit drugi regulaminu pracowniczego organowi powołującemu przysługuje
szeroki zakres uznania w zakresie oceny doświadczeń zawodowych uprzednio zdobytych przez osobę zatrudnioną w charakterze urzędnika,
zarówno w odniesieniu do ich charakteru i okresu trwania, jak i bliższego lub dalszego związku z wymogami stanowiska do obsadzenia.
Wynika z tego, że wykonując kontrolę sądową nad decyzją o zaklasyfikowaniu na stopień urzędnika powołanego do wyższej grupy
zaszeregowania, sąd nie może zastąpić własną oceną oceny wspomnianego organu.
W przypadku zatem, gdy organ ten uwzględnił wykształcenie i szczególne doświadczenie zawodowe nowo zatrudnionego urzędnika
w celu powołania go już w momencie zatrudnienia do wyższej grupy zaszeregowania, organ ten może uznać, że urzędnik ten nie
może ubiegać się o zaklasyfikowanie na wyższym stopniu w ramach tej grupy zaszeregowania, ponieważ jego wykształcenie i doświadczenie
zawodowe zostały uwzględnione przy powołaniu go do grupy zaszeregowania.
(zob. pkt 59, 61)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone 314/86 i 315/86 De Szy-Tarisse i Feyaerts przeciwko Komisji, 5 października 1988, Rec. str. 6013,
pkt 26
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑2/90 Ferreira de Freitas przeciwko Komisji, 7 lutego 1991 r., Rec. str. II‑103, pkt 56;
ww. sprawa Aycinena przeciwko Komisja, pkt 72
3.      Ze względu na to, że urzędnik zatrudniony w wyższej grupie zaszeregowania i urzędnik zatrudniony w podstawowej grupie zaszeregowania
w swej kategorii nie znajdują się w identycznej sytuacji prawnej i faktycznej, okoliczność, iż urzędnikowi zatrudnionemu w podstawowej
grupie zaszeregowania przysługuje uznanie dodatkowego stażu na danym stopniu, podczas gdy urzędnik powołany do wyższej grupy
takiej możliwości jest pozbawiony właśnie w związku z jego zaszeregowaniem, nie może być uznane za nierówne traktowanie tych
urzędników.
(zob. pkt 71)
4.      Dokonując, przy okazji zmiany grupy zaszeregowania danego urzędnika ustalonej przy jego zatrudnieniu, rozróżnienia między
zmianą zaszeregowania obowiązującą od dnia powołania na urzędnika a skutkami finansowymi tej decyzji, które maja rozpocząć
bieg w terminie późniejszym, organ powołujący w arbitralny sposób ogranicza w okresie między tymi dwoma terminami prawo zainteresowanego
do wynagrodzenia, stanowiące jego prawo podmiotowe zagwarantowane regulaminem pracowniczym i mogące być ograniczone – w rozumieniu
art. 62 akapit pierwszy tego regulaminu – jedynie w sposób wyraźny przez inne przepisy regulaminu.
Ponadto dokonując takiego rozróżnienia, organ ten nie uwzględnia rozróżnienia między wnioskiem o zmianę zaszeregowania zmierzającym
do zmiany pierwotnego zaszeregowania dokonanego w momencie powołania urzędnika a przyznaniem awansu, dzięki któremu – zgodnie
z art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego – urzędnik przeniesiony zostaje na wyższy szczebel w ramach kategorii, w której
jest zatrudniony.
W tym względzie okoliczność, iż pierwotna decyzja o zaszeregowaniu nie została zaskarżona w terminie przewidzianym do wniesienia
odwołania nie jest istotna, ponieważ decyzja o zmianie zaszeregowania do wyższej grupy od dnia powołania, podjęta w wykonaniu
wyroku w sprawie C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji, ma zastąpić pierwotną decyzję o zaszeregowaniu wraz ze wszystkimi jej
skutkami.
(zob. pkt 80, 84, 85, 87, 88, 90)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji, 11 stycznia 2001 r., Rec. str. I‑65, pkt 39
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑214/00 X przeciwko Komisji, 27 czerwca 2001 r., RecFP str. I‑A‑143, II‑663, pkt 29
5.      Niezgodnym z prawem działaniem administracji, mogącym powodować powstanie po jej stronie odpowiedzialności, jest to, że organ
powołujący wykluczył z porównywania osiągnięć, poprzedzających przyznanie urzędnikom awansu, urzędnika, względem którego –
w wykonaniu wyroku w sprawie C‑389/98 P Gevaert przeciwko Komisji – dokonał zmiany ustalonego przy jego powołaniu zaszeregowania
dopiero w terminie późniejszym, ponieważ w ten sposób pozbawił urzędnika możliwości uwzględnienia jego kandydatury w ramach
danych postępowań w sprawie awansu.
Jednak pomimo takiego niezgodnego z prawem działania, odpowiedzialność może faktycznie powstać dopiero po określeniu rzeczywistego
charakteru oraz zakresu rzekomej szkody. Aby szkoda mogła zostać ustalona, należy w niniejszym przypadku, dokonać najpierw
porównania osiągnięć skarżącego i urzędników awansowanych w postępowaniach w sprawie awansu, z których skarżącego niezgodnie
z prawem wykluczono, które to porównanie umożliwi ustalenie, czy rzeczywiście pozbawiono skarżącego awansu, o który mógł się
zasadnie ubiegać, i w takim przypadku określenie wysokości szkody, jakiej doznał.
(zob. pkt 101–106)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑99/95 Stott przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., Rec. str. II‑2227, pkt 72