62022TJ0412
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)
της 19ης Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Φυτοπροστατευτικά προϊόντα – Δραστική ουσία dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη) – Αίτηση ανανέωσης δραστικής ουσίας – Παράταση της περιόδου έγκρισης – Διάρκεια της παράτασης – Αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης – Άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 – Απόφαση απόρριψης της αίτησης – Άρθρο 17 του κανονισμού (ΕΚ) 1107/2009»
Στην υπόθεση T‑412/22,
Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τον A. Bailleux, δικηγόρο,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από την A. Becker, τον G. Gattinara και τον M. ter Haar,
καθής,
υποστηριζόμενης από το
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκπροσωπούμενο από τους M. Menegatti και W. Kuzmienko,
από το
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από την A. Nowak‑Salles, την A. Maceroni και τον P. Pecheux,
και από την
CropLife Europe, με έδρα τις Βρυξέλλες, εκπροσωπούμενη από τον D. Waelbroeck και την I. Antypas, δικηγόρους,
παρεμβαίνοντες,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους R. da Silva Passos, πρόεδρο, N. Półtorak, I. Reine, T. Pynnä (εισηγήτρια) και H. Cassagnabère, δικαστές,
γραμματέας: P. Cullen, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, και ιδίως:
–
την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή με δικόγραφο το οποίο κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 23 Σεπτεμβρίου 2022,
–
τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας επί της ενστάσεως απαραδέκτου οι οποίες κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 Νοεμβρίου 2022,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 13ης Φεβρουαρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), ζητεί την ακύρωση της απόφασης Ares(2022) 3275139 της Επιτροπής, της 27ης Απριλίου 2022, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης που είχε υποβάλει η προσφεύγουσα σχετικά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/2068 της Επιτροπής, της 25ης Νοεμβρίου 2021, για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών benfluralin (βενφλουραλίνη), dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη), fluazinam (φλουαζινάμη), flutolanil (φλουτολανίλη), mecoprop-P (μεκοπρόπιο-P), mepiquat (μεπικουάτ), metiram (μετιράμη), oxamyl (οξαμύλη) και pyraclostrobin (πυρακλοστροβίνη) (ΕΕ 2021, L 421, σ. 25) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), κατά το μέρος που, με τον κανονισμό αυτόν, παρατείνεται η περίοδος έγκρισης της dimoxystrobin.
Ιστορικό της διαφοράς και πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της άσκησης της προσφυγής
2
Η προσφεύγουσα είναι ένωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο) η οποία έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, την προώθηση των δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στη μείωση και την εξάλειψη των φυτοφαρμάκων.
3
Η dimoxystrobin ανήκει στη χημική ομάδα των στροβιλουρινών, η οποία περιλαμβάνει διάφορα φυτοφάρμακα με παρόμοια δράση που χρησιμοποιούνται ως μυκητοκτόνα στη γεωργία.
4
Η dimoxystrobin εγκρίθηκε για πρώτη φορά με την οδηγία 2006/75/ΕΚ της Επιτροπής, της 11ης Σεπτεμβρίου 2006, για την τροποποίηση της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου ώστε να καταχωριστεί η ουσία dimoxystrobin ως δραστική ουσία (ΕΕ 2006, L 248, σ. 3). Σύμφωνα με το παράρτημα της οδηγίας αυτής, η έγκριση τέθηκε σε ισχύ την 1η Οκτωβρίου 2006 και επρόκειτο να λήξει στις 30 Σεπτεμβρίου 2016.
5
Το 2009 τέθηκε σε ισχύ ο κανονισμός (ΕΚ) 1107/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με τη διάθεση φυτοπροστατευτικών προϊόντων στην αγορά και την κατάργηση των οδηγιών 79/117/ΕΟΚ και 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου (ΕΕ 2009, L 309, σ. 1). Η dimoxystrobin λογιζόταν εγκεκριμένη σύμφωνα με το άρθρο 78, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού.
6
Στις 24 Ιουλίου 2013 υποβλήθηκε αίτηση ανανέωσης της έγκρισης της dimoxystrobin.
7
Στις 12 Νοεμβρίου 2013 η περίοδος έγκρισης της dimoxystrobin παρατάθηκε με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 1136/2013 της Επιτροπής για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών clothianidin, dimoxystrobin, oxamyl and pethoxamid (ΕΕ 2013, L 302, σ. 34), έως τις 31 Ιανουαρίου 2018, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009. Στην αιτιολογική σκέψη 2 του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζεται ότι «είναι αναγκαίο να δοθεί στους αιτούντες επαρκής χρόνος για να ολοκληρωθεί η διαδικασία ανανέωσης», ότι, «[σ]υνεπώς, οι εγκρίσεις αυτών των δραστικών ουσιών είναι πιθανό να λήξουν πριν από τη λήψη απόφασης σχετικά με την ανανέωσή τους» και ότι, «[γ]ια τον λόγο αυτό, είναι αναγκαίο να παραταθούν οι περίοδοι έγκρισής τους».
8
Το 2015 η dimoxystrobin συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των υποψήφιων προς υποκατάσταση ουσιών με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2015/408 της Επιτροπής, της 11ης Μαρτίου 2015, για την εφαρμογή του άρθρου 80 παράγραφος 7 του κανονισμού 1107/2009 σχετικά με τη διάθεση φυτοπροστατευτικών προϊόντων στην αγορά και τον καθορισμό καταλόγου υποψηφίων προς υποκατάσταση (ΕΕ 2015, L 67, σ. 18). Οι αιτιολογικές σκέψεις 5 και 6 του εν λόγω κανονισμού διευκρινίζουν ότι η δόση αναφοράς οξείας έκθεσης (ARfD) της ουσίας αυτής, η οποία είναι ανθεκτική και τοξική, είναι πολύ χαμηλότερη από την αντίστοιχη της πλειονότητας των εγκεκριμένων δραστικών ουσιών εντός της ομάδας της. Η αιτιολογική σκέψη 9 του ίδιου κανονισμού προσθέτει ότι η dimoxystrobin πρέπει να θεωρείται ως έχουσα ιδιότητες ενδοκρινικής διαταραχής η οποία μπορεί να προκαλέσει δυσμενείς επιπτώσεις στον άνθρωπο.
9
Τον Αύγουστο του 2017 το κράτος μέλος-εισηγητής (Ουγγαρία) και το κράτος μέλος-συνεισηγητής (Ιρλανδία) εξέδωσαν έκθεση αξιολόγησης της ανανέωσης. Η έκθεση αυτή προσδιορίζει σημεία στα οποία δεν κατέστη δυνατή η ολοκλήρωση της αξιολόγησης κινδύνων, καθώς και κρίσιμους τομείς ανησυχίας.
10
Στις 19 Ιανουαρίου 2018 η έγκριση της dimoxystrobin παρατάθηκε για δεύτερη φορά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2018/84 της Επιτροπής για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών chlorpyrifos, chlorpyrifos-methyl, clothianidin, ενώσεις χαλκού, dimoxystrobin, mancozeb, mecoprop-p, metiram, oxamyl, pethoxamid, propiconazole, propineb, propyzamide, pyraclostrobin και zoxamide (ΕΕ 2018, L 16, σ. 8), έως τις 31 Ιανουαρίου 2019. Στην αιτιολογική σκέψη 7 του κανονισμού αυτού διευκρινίζεται ότι, «[ε]πειδή η αξιολόγηση των ουσιών έχει καθυστερήσει για λόγους που βρίσκονται εκτός του ελέγχου των αιτούντων, οι εγκρίσεις αυτών των δραστικών ουσιών αναμένεται να λήξουν προτού ληφθεί απόφαση σχετικά με την ανανέωσή τους» και ότι, «[σ]υνεπώς, είναι αναγκαίο να παραταθούν οι περίοδοι έγκρισής τους».
11
Στις 20 Νοεμβρίου 2018 η έγκριση της dimoxystrobin παρατάθηκε για τρίτη φορά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2018/1796 της Επιτροπής για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών amidosulfuron, bifenox, chlorpyrifos, chlorpyrifos-methyl, clofentezine, dicamba, difenoconazole, diflubenzuron, diflufenican, dimoxystrobin, fenoxaprop-p, fenpropidin, lenacil, mancozeb, mecoprop-p, metiram, nicosulfuron, oxamyl, picloram, pyraclostrobin, pyriproxyfen και tritosulfuron (ΕΕ 2018, L 294, σ. 15), έως τις 31 Ιανουαρίου 2020. Η αιτιολογική σκέψη 6 του κανονισμού αυτού επαναλαμβάνει την αιτιολογία που εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 7 του εκτελεστικού κανονισμού 2018/84.
12
Στις 29 Νοεμβρίου 2019 η έγκριση της dimoxystrobin παρατάθηκε για τέταρτη φορά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2019/2094 της Επιτροπής για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών benfluralin, dimoxystrobin, fluazinam, flutolanil, mancozeb, mecoprop-P, mepiquat, metiram, oxamyl και pyraclostrobin (ΕΕ 2019, L 317, σ. 102), έως τις 31 Ιανουαρίου 2021. Η αιτιολογική σκέψη 5 του κανονισμού αυτού επαναλαμβάνει την αιτιολογία που εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 7 του εκτελεστικού κανονισμού 2018/84.
13
Στις 22 Ιανουαρίου 2021 η έγκριση της dimoxystrobin παρατάθηκε για πέμπτη φορά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/52 της Επιτροπής για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών benfluralin, dimoxystrobin, fluazinam, flutolanil, mecoprop-P, mepiquat, metiram, oxamyl και pyraclostrobin (ΕΕ 2021, L 23, σ. 13), έως τις 31 Ιανουαρίου 2022. Η αιτιολογική σκέψη 4 του κανονισμού αυτού επαναλαμβάνει την αιτιολογία που εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 7 του εκτελεστικού κανονισμού 2018/84.
14
Στις 25 Νοεμβρίου 2021 η έγκριση της dimoxystrobin παρατάθηκε για έκτη φορά με τον εκτελεστικό κανονισμό 2021/2068 έως τις 31 Ιανουαρίου 2023. Η αιτιολογική σκέψη 4 του κανονισμού αυτού επαναλαμβάνει την αιτιολογία που εκτίθεται στην αιτιολογική σκέψη 7 του εκτελεστικού κανονισμού 2018/84.
15
Στις 14 Ιανουαρίου 2022 η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης του εκτελεστικού κανονισμού 2021/2068 βάσει του άρθρου 10 του κανονισμού (ΕΚ) 1367/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 6ης Σεπτεμβρίου 2006, για την εφαρμογή στα όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης των διατάξεων της σύμβασης του Århus σχετικά με την πρόσβαση στις πληροφορίες, τη συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη για περιβαλλοντικά θέματα (ΕΕ 2006, L 264, σ. 13).
16
Με έγγραφο της 27ης Απριλίου 2022, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε την αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης της προσφεύγουσας.
17
Μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, η Επιτροπή παρέτεινε για έβδομη φορά την έγκριση της dimoxystrobin με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2023/115, της 16ης Ιανουαρίου 2023, για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση της περιόδου έγκρισης της δραστικής ουσίας dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη) (ΕΕ 2023, L 15, σ. 13), έως τις 31 Ιανουαρίου 2024.
18
Στις 10 Ιουλίου 2023, με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2023/1436 για τη μη ανανέωση της έγκρισης της δραστικής ουσίας dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη), σύμφωνα με τον κανονισμό 1107/2009, και για την τροποποίηση των εκτελεστικών κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 540/2011 και (ΕΕ) 2015/408 της Επιτροπής (ΕΕ 2023, L 176, σ. 10), η Επιτροπή αποφάσισε να μην ανανεώσει την έγκριση της dimoxystrobin.
Αιτήματα των διαδίκων
19
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αφορά την παράταση της περιόδου έγκρισης της dimoxystrobin·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
20
Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την CropLife Europe, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
21
Η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της προσφυγής της, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 με την προσβαλλόμενη απόφαση και ο δεύτερος, ο οποίος προβάλλεται επικουρικώς, ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου αυτού.
Επί της διατήρησης του έννομου συμφέροντος
22
Το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι, κατόπιν της μη ανανέωσης της έγκρισης της dimoxystrobin με τον εκτελεστικό κανονισμό 2023/1436, η περίοδος παράτασης της έγκρισης της εν λόγω δραστικής ουσίας έληξε. Επομένως, η προσφυγή έχει καταστεί άνευ αντικειμένου και η προσφεύγουσα δεν έχει πλέον έννομο συμφέρον. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εφαρμόσει το άρθρο 131, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του.
23
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος πρέπει να είναι γεγενημένο και ενεστώς. Το έννομο αυτό συμφέρον πρέπει, λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της προσφυγής, να υφίσταται κατά τον χρόνο της άσκησής της, άλλως η προσφυγή κηρύσσεται απαράδεκτη, πρέπει δε να διατηρείται μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης, άλλως η δίκη καταργείται (βλ. απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2015, Mory κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑33/14 P, EU:C:2015:609, σκέψεις 56 και 57 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24
Εν προκειμένω, όπως υποστηρίζει το Συμβούλιο, από τον εκτελεστικό κανονισμό 2023/1436 προκύπτει ότι εκδόθηκε απόφαση περί μη ανανέωσης της έγκρισης της dimoxystrobin.
25
Ωστόσο, πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ανακλήθηκε από την Επιτροπή, με αποτέλεσμα η διαφορά να διατηρεί το αντικείμενό της (πρβλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2018, ClientEarth κατά Επιτροπής, C‑57/16 P, EU:C:2018:660, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Δεύτερον, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο προσφεύγων διατηρεί το έννομο συμφέρον του για την ακύρωση πράξης θεσμικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς αποτροπή του ενδεχομένου επανάληψης της προβαλλόμενης παρανομίας στο μέλλον. Το εν λόγω έννομο συμφέρον απορρέει από το άρθρο 266, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, βάσει του οποίου το θεσμικό όργανο που εξέδωσε την ακυρωθείσα πράξη οφείλει να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου. Πάντως, αυτό το έννομο συμφέρον υφίσταται μόνον αν η προβαλλόμενη παρανομία είναι δυνατόν να επαναληφθεί στο μέλλον ανεξαρτήτως των περιστάσεων της υπόθεσης στο πλαίσιο της οποίας ασκήθηκε η προσφυγή του προσφεύγοντος (αποφάσεις της 7ης Ιουνίου 2007, Wunenburger κατά Επιτροπής, C‑362/05 P, EU:C:2007:322, σκέψεις 50 έως 52, και της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Mellifera κατά Επιτροπής, T‑12/17, EU:T:2018:616, σκέψη 28).
27
Τούτο συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι η παρανομία που επικαλείται η προσφεύγουσα βασίζεται, ιδίως, σε ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 την οποία η Επιτροπή ενδέχεται να επαναλάβει στο πλαίσιο αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης της παράτασης της περιόδου έγκρισης άλλης δραστικής ουσίας πέραν της dimoxystrobin.
28
Επομένως, παρά την έκδοση του εκτελεστικού κανονισμού 2023/1436, η προσφεύγουσα διατηρεί εν προκειμένω έννομο συμφέρον.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009
Επί του παραδεκτού του πρώτου λόγου ακυρώσεως
29
Η Επιτροπή προέβαλε, με χωριστό δικόγραφο, ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, με την οποία υποστηρίζει ότι οι δύο λόγοι ακυρώσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα είναι απαράδεκτοι.
30
Κατά πρώτον, η Επιτροπή εκτιμά ότι, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί την εκτίμηση που περιέχεται στην απάντηση στην αίτησή της για εσωτερική επανεξέταση, αλλά βάλλει, με τα επιχειρήματά της, κατά της παράτασης της περιόδου έγκρισης της dimoxystrobin με τον εκτελεστικό κανονισμό 2021/2068, ο οποίος αποτελούσε αντικείμενο της αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης. Από τον συνδυασμό, όμως, των άρθρων 10 και 12 του κανονισμού 1367/2006 και της νομολογίας προκύπτει ότι, όταν ο προσφεύγων ασκεί προσφυγή ακυρώσεως κατά της απάντησης σε αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης δυνάμει του άρθρου 12, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού, μπορεί να αμφισβητήσει μόνον τη νομιμότητα της εν λόγω απάντησης.
31
Κατά δεύτερον, και επικουρικώς, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι παραδεκτός, τα επιχειρήματα με τα οποία αμφισβητείται η νομιμότητα της εκ μέρους της ερμηνείας του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα λόγω αναντιστοιχίας μεταξύ του δικογράφου της προσφυγής και της αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης, στο μέτρο που τα συγκεκριμένα επιχειρήματα δεν προβλήθηκαν με την αίτηση αυτή.
32
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, κατά πρώτον, ότι το άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006 προβλέπει ότι «οιαδήποτε μη κυβερνητική οργάνωση ή άλλα μέλη του κοινού που πληρούν τα κριτήρια του άρθρου 11 δικαιούνται να ζητήσουν εσωτερική επανεξέταση από το όργανο ή τον οργανισμό της Ένωσης που εξέδωσε τη διοικητική πράξη ή, σε περίπτωση προβαλλόμενης διοικητικής παράλειψης, θα έπρεπε να είχε εκδώσει την πράξη αυτή, με την αιτιολογία ότι αυτή η πράξη ή παράλειψη αντιτίθεται στο περιβαλλοντικό δίκαιο». Το άρθρο 12, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού ορίζει ότι «η μη κυβερνητική οργάνωση η οποία υπέβαλε αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης σύμφωνα με το άρθρο 10 δύναται να προσφύγει στο Δικαστήριο».
33
Συνεπώς, η αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης διοικητικής πράξης αποσκοπεί στη διαπίστωση του προβαλλόμενου παράνομου χαρακτήρα ή της έλλειψης βασιμότητας της οικείας πράξης. Στη συνέχεια, κατά της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε ως αβάσιμη η αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης, ο αιτών μπορεί να ασκήσει ενώπιον του δικαστή της Ένωσης προσφυγή λόγω αναρμοδιότητας, παράβασης ουσιώδους τύπου, παραβίασης των Συνθηκών ή οποιουδήποτε κανόνα δικαίου σχετικού με την εφαρμογή τους ή λόγω κατάχρησης εξουσίας (απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2019, TestBioTech κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, σκέψη 38). Επομένως, στο πλαίσιο της εν λόγω προσφυγής, ο προσφεύγων δεν δύναται να προβάλει επιχειρήματα με τα οποία αμφισβητείται ευθέως η νομιμότητα ή το βάσιμο της πράξης την οποία αφορούσε η αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης (βλ. απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Mellifera κατά Επιτροπής, T‑12/17, EU:T:2018:616, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πράγματι, το σύστημα δικαιοδοτικού ελέγχου που θεσπίζεται από τις Συνθήκες δεν προβλέπει τη δυνατότητα του Γενικού Δικαστηρίου να ακυρώσει απόφαση κατά της οποίας δεν έχει ασκηθεί ευθεία προσφυγή ακυρώσεως στηριζόμενη στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ (απόφαση της 4ης Απριλίου 2019, ClientEarth κατά Επιτροπής, T‑108/17, EU:T:2019:215, σκέψη 28).
34
Εν προκειμένω, κατ’ αρχάς, από το δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει σαφώς ότι αντικείμενο της προσφυγής ακυρώσεως είναι η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αυτή αφορά την dimoxystrobin.
35
Περαιτέρω, από τον τίτλο του πρώτου λόγου ακυρώσεως και από τα δύο σκέλη που τον απαρτίζουν προκύπτει ευθέως ότι η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η πράξη που στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 είναι η προσβαλλόμενη απόφαση.
36
Τέλος, από την ανάγνωση του συνόλου του πρώτου λόγου ακυρώσεως, και ιδίως της εισαγωγικής παραγράφου του μέρους του δικογράφου της προσφυγής το οποίο αφορά τον λόγο αυτόν, προκύπτει σαφώς ότι, με την επιχειρηματολογία της, η προσφεύγουσα βάλλει κατά της ερμηνείας του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 στην οποία προέβη η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση. Το γεγονός ότι, λόγω του ίδιου του αντικειμένου της διαδικασίας εσωτερικής επανεξέτασης και της λογικής των άρθρων 10 και 12 του κανονισμού 1367/2006, ενδέχεται να υπάρχει κάποια αλληλεπικάλυψη μεταξύ των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν στο πλαίσιο της αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης και εκείνων που προβάλλονται προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως κατά της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η εν λόγω αίτηση ως αβάσιμη δεν είναι ικανό να μεταβάλει το συμπέρασμα αυτό.
37
Επομένως, η επιχειρηματολογία της Επιτροπής κατά την οποία ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι απαράδεκτος διότι δεν αφορά την προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να απορριφθεί.
38
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αναντιστοιχία μεταξύ της αίτησης επανεξέτασης και του δικογράφου της προσφυγής, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, κατά πάγια νομολογία, μια προσφυγή ακυρώσεως κατά απόφασης με την οποία απορρίπτεται αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης δεν μπορεί να στηρίζεται σε νέους λόγους ή σε αποδεικτικά στοιχεία που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην αίτηση επανεξέτασης, άλλως η απαίτηση περί αιτιολόγησης μιας τέτοιας αίτησης, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 10, παράγραφος 1, του κανονισμού 1367/2006, θα στερούνταν την πρακτική αποτελεσματικότητά της και θα μεταβαλλόταν το αντικείμενο της διαδικασίας που κινήθηκε με την αίτηση αυτή (αποφάσεις της 12ης Σεπτεμβρίου 2019_TestBioTech κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑82/17 P, EU:C:2019:719, σκέψη 39, και της 17ης Απριλίου 2024, Föreningen Svenskt Landskapsskydd κατά Επιτροπής, T‑346/22, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2024:246, σκέψη 70).
39
Επιπλέον, οι λόγοι και τα επιχειρήματα που προβάλλονται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο προσφυγής με αίτημα την ακύρωση απόφασης περί απόρριψης αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης μπορούν να κριθούν παραδεκτά μόνον εφόσον έχουν ήδη προβληθεί από τον προσφεύγοντα στην αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης, τούτο δε με τέτοιο τρόπο ώστε η Επιτροπή να μπορεί να δώσει σχετική απάντηση (πρβλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2016, TestBioTech κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑177/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:736, σκέψεις 68 και 69). Ωστόσο, δεν μπορεί να απαιτείται από τον προσφεύγοντα ο οποίος ασκεί προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου επί τη βάσει του άρθρου 12 του κανονισμού 1367/2006 να περιορίζεται στην κατά γράμμα επανάληψη των επιχειρημάτων που είχε προβάλει με την αίτησή του για εσωτερική επανεξέταση.
40
Εν προκειμένω, από την αίτησή της για εσωτερική επανεξέταση προκύπτει σαφώς ότι η προσφεύγουσα έθεσε ιδίως υπό αμφισβήτηση την εφαρμογή του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 στην οποία προέβη η Επιτροπή κατά την έκδοση του εκτελεστικού κανονισμού 2021/2068. Ειδικότερα, προέβαλε επιχειρήματα αντλούμενα από την αρχή της προφύλαξης, από τον αυτόματο χαρακτήρα των παρατάσεων και από τις προθεσμίες αξιολόγησης που προβλέπει ο κανονισμός 1107/2009 και επικαλέστηκε τα άρθρα 4, 5, 7, 9, 14 και 15 του κανονισμού αυτού. Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η επιχειρηματολογία αυτή συμπίπτει με τον πρώτο λόγο που προβάλλεται με την υπό κρίση προσφυγή ακυρώσεως.
41
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα της Επιτροπής σχετικά με την αναντιστοιχία μεταξύ της αίτησης εσωτερικής επανεξέτασης και του δικογράφου της προσφυγής.
42
Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι παραδεκτός.
Επί της ουσίας
43
Στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υπενθυμίζει ότι ο κανονισμός 1107/2009 στηρίζεται στον σκοπό της διασφάλισης υψηλού επιπέδου προστασίας της ανθρώπινης υγείας και βασίζεται στην αρχή της προφύλαξης και της προστασίας του περιβάλλοντος.
44
Ειδικότερα, στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο κανονισμός 1107/2009 εκδόθηκε κυρίως με σκοπό την επιτάχυνση της αξιολόγησης των δραστικών ουσιών. Καθορίζονται αυστηρές προθεσμίες για κάθε στάδιο της διαδικασίας ανανέωσης, ώστε να είναι δυνατόν να ολοκληρωθεί η προπαρασκευαστική διαδικασία εντός δυόμισι ετών και να δοθεί στην Επιτροπή και στα κράτη μέλη χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών για να αποφασίσουν αν θα ανανεώσουν ή όχι μια έγκριση.
45
Τούτου δοθέντος, κατά την προσφεύγουσα, το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 μπορεί να ερμηνευθεί μόνον υπό την έννοια ότι προβλέπει περιορισμένη παράταση μερικών μηνών, ή ακόμη και ενός έτους κατ’ ανώτατο όριο, και δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπει διαδοχικές παρατάσεις οι οποίες, συνολικά, ισοδυναμούν με παράταση άνω των έξι ετών, δηλαδή πάνω από το διπλάσιο του χρόνου που προβλέπεται για τη διεξαγωγή της διαδικασίας ανανέωσης, χωρίς καμία αιτιολόγηση ή εξήγηση εκ μέρους της Επιτροπής. Το γεγονός ότι η μη τήρηση των προθεσμιών δεν συνοδεύεται από κυρώσεις εκθέτει το σύστημα σε στρατηγικές καταχρήσεις.
46
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 191, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η περιβαλλοντική πολιτική στηρίζεται, ιδίως, στην αρχή της προφύλαξης, αρχή η οποία έχει επίσης εφαρμογή στο πλαίσιο άλλων πολιτικών της Ένωσης, ειδικότερα της πολιτικής για την προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και όταν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης λαμβάνουν μέτρα προστασίας της ανθρώπινης υγείας στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής ή της πολιτικής της εσωτερικής αγοράς (βλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2019, Blaise κ.λπ., C‑616/17, EU:C:2019:800, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
47
Επομένως, ο νομοθέτης της Ένωσης οφείλει, όταν θεσπίζει κανόνες που διέπουν τη διάθεση φυτοπροστατευτικών προϊόντων στην αγορά, όπως οι κανόνες που προβλέπει ο κανονισμός 1107/2009, να συμμορφώνεται με την αρχή της προφύλαξης, προκειμένου ιδίως να εξασφαλίζει, σύμφωνα με το άρθρο 35 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και με το άρθρο 9 και το άρθρο 168, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, υψηλό επίπεδο προστασίας της ανθρώπινης υγείας (βλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2019, Blaise κ.λπ., C‑616/17, EU:C:2019:800, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
48
Βάσει της αρχής της προφύλαξης, όταν υπάρχει αβεβαιότητα ως προς την ύπαρξη ή την έκταση των κινδύνων για την υγεία των ανθρώπων, μπορούν να ληφθούν μέτρα προστασίας χωρίς να έχουν ακόμη αποδειχθεί πλήρως το υποστατό και η σοβαρότητα των κινδύνων αυτών (βλ. απόφαση της 1ης Οκτωβρίου 2019, Blaise κ.λπ., C‑616/17, EU:C:2019:800, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
49
Η αρχή της προφύλαξης, η οποία συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, επιβάλλει στις οικείες αρχές να λαμβάνουν, στο συγκεκριμένο πλαίσιο της άσκησης των αρμοδιοτήτων που τους έχουν ανατεθεί βάσει της σχετικής νομοθεσίας, κατάλληλα μέτρα προκειμένου να προλαμβάνουν ορισμένους δυνητικούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία, την ασφάλεια και το περιβάλλον, εξασφαλίζοντας την υπεροχή των απαιτήσεων που συνδέονται με την προστασία των συμφερόντων αυτών επί των οικονομικών συμφερόντων [βλ. αποφάσεις της 21ης Οκτωβρίου 2003, Solvay Pharmaceuticals κατά Συμβουλίου, T‑392/02, EU:T:2003:277, σκέψη 121 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 12ης Απριλίου 2013, Du Pont de Nemours (France) κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑31/07, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:167, σκέψη 134 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Η αρχή της προφύλαξης διαπνέει το σύνολο των διατάξεων του κανονισμού 1107/2009.
50
Στην αιτιολογική σκέψη 8 του κανονισμού 1107/2009 διευκρινίζεται ότι θα πρέπει να τηρείται η αρχή της προφύλαξης και να εξασφαλίζεται μέσω του εν λόγω κανονισμού ότι η βιομηχανία θα αποδεικνύει ότι οι ουσίες ή τα προϊόντα που παράγονται ή διατίθενται στην αγορά δεν έχουν επιβλαβείς επιδράσεις στην υγεία των ανθρώπων ή των ζώων ή μη αποδεκτές επιδράσεις στο περιβάλλον. Επισημαίνεται επ’ αυτού ότι οι διαδικασίες προηγούμενης άδειας και έγκρισης οι οποίες θεσπίστηκαν με τον ανωτέρω κανονισμό για τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα και τις δραστικές τους ουσίες εμπνέονται από την αρχή της προφύλαξης (βλ. απόφαση της 17ης Μαρτίου 2021, FMC κατά Επιτροπής, T‑719/17, EU:T:2021:143, σκέψεις 60 και 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Επομένως, η Επιτροπή, όταν ασκεί τις αρμοδιότητές της στο πλαίσιο του κανονισμού 1107/2009, πρέπει να λαμβάνει υπόψη την αρχή της προφύλαξης. Όσον αφορά ειδικότερα τις δραστικές ουσίες, από τη νομολογία προκύπτει ότι η Επιτροπή μπορεί να λάβει μέτρα που περιορίζουν τη χρήση μιας ουσίας δίνοντας έτσι προτεραιότητα στο συμφέρον της ασφάλειας των καταναλωτών, τούτο δε χωρίς να αναμείνει την έκβαση της διαδικασίας ανανέωσης της έγκρισης της ουσίας αυτής (πρβλ. απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Arysta LifeScience Netherlands κατά Επιτροπής, T‑476/17, EU:T:2019:618, σκέψη 97).
52
Όσον αφορά την ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος. Το ιστορικό της θέσπισης μιας διάταξης του δικαίου της Ένωσης μπορεί επίσης να παρέχει κρίσιμα στοιχεία για την ερμηνεία της (βλ. αποφάσεις της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, CRCAM, C‑337/20, EU:C:2021:671, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 25ης Ιανουαρίου 2017, Rusal Armenal κατά Συμβουλίου, T‑512/09 RENV, EU:T:2017:26, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
53
Κατά πρώτον, από το γράμμα του άρθρου 17, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009 προκύπτει ότι, «[ό]ταν, για λόγους που δεν μπορεί να ελέγξει ο αιτών, κρίνεται ότι η έγκριση είναι πιθανόν να λήξει πριν ληφθεί απόφαση για ανανέωση, εκδίδεται απόφαση με την κανονιστική διαδικασία του άρθρου 79 παράγραφος 3, για την αναβολή της λήξης της περιόδου έγκρισης για τον εν λόγω αιτούντα για διάστημα που επαρκεί για την εξέταση της αίτησης». Το άρθρο 17, τρίτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού προβλέπει τα στοιχεία με βάση τα οποία πρέπει να καθορίζεται η διάρκεια της περιόδου παράτασης, δηλαδή «α) τον χρόνο που απαιτείται για την υποβολή των απαιτούμενων πληροφοριών· β) τον χρόνο που απαιτείται για την ολοκλήρωση της διαδικασίας· γ) κατά περίπτωση, την ανάγκη εξασφάλισης της θέσπισης συνεκτικού προγράμματος εργασίας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 18».
54
Επομένως, από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι, όταν, για λόγους που εκφεύγουν του ελέγχου του αιτούντος, η έγκριση πρόκειται να λήξει πριν ληφθεί απόφαση ανανέωσης, εκδίδεται «απόφαση [...] για την αναβολή της λήξης της περιόδου έγκρισης», τούτο δε «για διάστημα που επαρκεί για την εξέταση της αίτησης». Μολονότι το γράμμα της ανωτέρω διάταξης δεν αποκλείει την έκδοση νέας απόφασης παράτασης στο τέλος της εν λόγω περιόδου, η παράταση αυτή, η οποία χορηγείται μόνο για να καταστεί δυνατή η ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης, δεν μπορεί παρά να έχει προσωρινό χαρακτήρα, όπως εξηγεί το Συμβούλιο με το υπόμνημα παρεμβάσεώς του.
55
Συνεπώς, η διάρκεια της περιόδου παράτασης πρέπει να προσαρμόζεται στις συγκεκριμένες περιστάσεις της εκάστοτε περίπτωσης και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εφαρμόζεται αυτόματα ούτε, μάλιστα, συστηματικά.
56
Επιπλέον, κατά τη νομολογία, το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 έχει ως αποτέλεσμα να επιτρέπει την παράταση της διαδικασίας ανανέωσης της έγκρισης της δραστικής ουσίας λόγω περιστάσεων που επήλθαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής και δεν ήταν γνωστές προηγουμένως (απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Arysta LifeScience Netherlands κατά Επιτροπής, T‑476/17, EU:T:2019:618, σκέψη 104).
57
Κατά δεύτερον, πρέπει να ληφθεί υπόψη το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται ο κανόνας του άρθρου 17, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009.
58
Ο εν λόγω κανόνας περιλαμβάνεται στο τμήμα του κανονισμού 1107/2009 το οποίο αφορά την έγκριση των δραστικών ουσιών.
59
Πρώτον, έγκριση μπορεί να χορηγηθεί μόνο για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δέκα έτη (άρθρο 5 του κανονισμού 1107/2009), περιορισμός ο οποίος είναι ίδιος με εκείνον που προέβλεπε η οδηγία 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 1991, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων (ΕΕ 1991, L 230, σ. 1), η οποία ίσχυε κατά τον χρόνο έγκρισης της dimoxystrobin. Όπως διευκρινίζεται στην αιτιολογική σκέψη 15 του κανονισμού 1107/2009, για λόγους ασφαλείας, η περίοδος έγκρισης των δραστικών ουσιών πρέπει να περιορίζεται χρονικά και να είναι ανάλογη προς τυχόν εγγενείς κινδύνους που ενέχει η χρήση των ουσιών. Η ανανέωση ισχύει για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δεκαπέντε έτη (άρθρο 14, παράγραφος 2, του κανονισμού 1107/2009).
60
Επομένως, ο νομοθέτης φρόντισε να προβλέψει περιορισμένες περιόδους έγκρισης και ανανέωσης, προκειμένου να αποφευχθεί η διατήρηση στην αγορά δραστικών ουσιών που ενδέχεται να παρουσιάζουν μη αποδεκτούς κινδύνους κατά την έννοια του άρθρου 4 του κανονισμού 1107/2009. Η επίτευξη του σκοπού αυτού, υπό το πρίσμα της αρχής της προφύλαξης, απαιτεί να επαναξιολογούνται περιοδικώς οι ουσίες, όπως ορθώς υπογραμμίζει η Επιτροπή εξηγώντας την προσέγγιση περί περιοδικότητας που ακολουθεί ο κανονισμός 1107/2009.
61
Δεύτερον, η αίτηση ανανέωσης πρέπει να υποβληθεί το αργότερο τρία έτη πριν από τη λήξη της περιόδου έγκρισης (άρθρο 15 του κανονισμού 1107/2009). Επομένως, το χρονικό αυτό διάστημα θεωρείται, κατ’ αρχήν, επαρκές για την ολοκλήρωση της εν λόγω διαδικασίας και για την έκδοση απόφασης σχετικά με την ανανέωση της έγκρισης, διασφαλιζομένης παράλληλα της αποτελεσματικότητας της προσέγγισης περί περιοδικότητας που αναφέρθηκε στη σκέψη 60 ανωτέρω.
62
Προς τούτο, το άρθρο 19 του κανονισμού 1107/2009 παρέσχε στην Επιτροπή την αρμοδιότητα να θεσπίζει, με εκτελεστικό κανονισμό, τις αναγκαίες διατάξεις για την εφαρμογή της διαδικασίας ανανέωσης.
63
Κατ’ αυτόν τον τρόπο εκδόθηκε ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 844/2012 της Επιτροπής, της 18ης Σεπτεμβρίου 2012, για τον καθορισμό των διατάξεων που απαιτούνται για την εφαρμογή της διαδικασίας ανανέωσης της έγκρισης δραστικών ουσιών, που προβλέπεται στον κανονισμό 1107/2009 (ΕΕ 2012, L 252, σ. 26), ο οποίος καθορίζει, μεταξύ άλλων, χρονικές περιόδους για τα διάφορα στάδια της διαδικασίας ανανέωσης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία της (αιτιολογική σκέψη 3). Σκοπός του κανονισμού αυτού είναι να θέσει σε ισχύ τους κανόνες που θεσπίστηκαν ήδη με τον κανονισμό 1107/2009, εξασφαλίζοντας παράλληλα ομοιόμορφους όρους εφαρμογής σε ολόκληρη την Ένωση.
64
Ειδικότερα, τα άρθρα 1 έως 8 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012 προβλέπουν τους κανόνες σχετικά με το παραδεκτό της αίτησης που υποβάλλει παραγωγός δραστικής ουσίας σε κράτος μέλος και καθορίζουν ορισμένες χρονικές περιόδους για το πρώτο αυτό στάδιο της διαδικασίας. Σύμφωνα με το άρθρο 3 του εν λόγω κανονισμού, η αίτηση αυτή ελέγχεται αρχικά από το κράτος μέλος-εισηγητή, το οποίο βεβαιώνεται ότι η αίτηση υποβλήθηκε έως την ημερομηνία που προβλέπεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού και ότι περιέχει όλα τα στοιχεία που προβλέπονται στο άρθρο 2 του κανονισμού. Πιο συγκεκριμένα, κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, η αίτηση ανανέωσης πρέπει να παραθέτει τις νέες πληροφορίες τις οποίες σκοπεύει να υποβάλει ο αιτών και οι οποίες είναι απαραίτητες σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 6 του ανωτέρω κανονισμού, μετά την παραλαβή της καταφατικής απάντησης του κράτους μέλους-εισηγητή σχετικά με τον έλεγχο αυτόν, ο αιτών υποβάλλει τους συμπληρωματικούς φακέλους στο κράτος μέλος-εισηγητή, στο κράτος μέλος-συνεισηγητή, στην Επιτροπή και στην Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA). Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 8 του εν λόγω κανονισμού, εάν οι συμπληρωματικοί φάκελοι έχουν υποβληθεί εμπροθέσμως και περιέχουν όλα τα προβλεπόμενα στοιχεία, το κράτος μέλος-εισηγητής ενημερώνει τον αιτούντα, το κράτος μέλος-συνεισηγητή, την Επιτροπή και την EFSA για την ημερομηνία παραλαβής των συμπληρωματικών φακέλων και για το παραδεκτό της αίτησης.
65
Ομοίως, τα άρθρα 11 έως 14 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012 καθορίζουν τη διαδικασία αξιολόγησης της αίτησης ανανέωσης της έγκρισης δραστικής ουσίας και προβλέπουν συγκεκριμένες χρονικές περιόδους εντός των οποίων οι διάφοροι φορείς που εμπλέκονται στη διαδικασία πρέπει να προετοιμάσουν και να κοινοποιήσουν την έκθεση ή τα πορίσματά τους. Κατ’ αρχάς, το κράτος μέλος-εισηγητής, κατόπιν διαβούλευσης με το κράτος μέλος-συνεισηγητή, συντάσσει και υποβάλλει στην Επιτροπή, με αντίγραφο στην EFSA, έκθεση με την οποία αξιολογείται αν μπορεί να αναμένεται ότι η δραστική ουσία πληροί τα κριτήρια έγκρισης σύμφωνα με το άρθρο 4 του κανονισμού 1107/2009 (άρθρο 11 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012). Η EFSA, αφού λάβει το σχέδιο έκθεσης αξιολόγησης που της απέστειλε το κράτος μέλος-εισηγητής, το διαβιβάζει στον αιτούντα και στα λοιπά κράτη μέλη (άρθρο 12 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012). Μετά την παρέλευση της περιόδου υποβολής των γραπτών παρατηρήσεων, η EFSA, αφού λάβει υπόψη τις τρέχουσες επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις και χρησιμοποιώντας τα έγγραφα καθοδήγησης που ίσχυαν κατά τον χρόνο υποβολής των συμπληρωματικών φακέλων, εκδίδει πόρισμα σχετικά με το αν η δραστική ουσία μπορεί να αναμένεται ότι πληροί τα κριτήρια έγκρισης που προβλέπονται στο άρθρο 4 του κανονισμού 1107/2009. Εάν το κρίνει σκόπιμο, η EFSA διοργανώνει διαβουλεύσεις με εμπειρογνώμονες, συμπεριλαμβανομένων εμπειρογνωμόνων από το κράτος μέλος-εισηγητή και το κράτος μέλος-συνεισηγητή. Διαβιβάζει το πόρισμά της στον αιτούντα, στα κράτη μέλη και στην Επιτροπή και το δημοσιοποιεί (άρθρο 13 του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012). Τέλος, μετά την παραλαβή του πορίσματος της EFSA και λαμβάνοντας υπόψη το σχέδιο έκθεσης αξιολόγησης που συνέταξε το κράτος μέλος-εισηγητής, τις παρατηρήσεις του αιτούντος και των άλλων κρατών μελών και το πόρισμα της EFSA, η Επιτροπή υποβάλλει στη μόνιμη επιτροπή τη λεγόμενη έκθεση «ανανέωσης» και σχέδιο κανονισμού. Παρέχεται η δυνατότητα στον αιτούντα να υποβάλει παρατηρήσεις επί της έκθεσης ανανέωσης (άρθρο 14, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012). Η Επιτροπή, με βάση την έκθεση ανανέωσης και αφού λάβει υπόψη τις παρατηρήσεις του αιτούντος, εκδίδει κανονισμό σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 1107/2009 (άρθρο 14, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012).
66
Μόνον το τελευταίο στάδιο της διαδικασίας το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 14, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012 και το οποίο αφορά την έκδοση του κανονισμού για την ανανέωση της έγκρισης σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κανονισμού 1107/2009 δεν υπόκειται σε προθεσμία.
67
Επομένως, η διαδικασία ανανέωσης στηρίζεται στην τήρηση ακριβούς χρονοδιαγράμματος (πρβλ. απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2019, Arysta LifeScience Netherlands κατά Επιτροπής, T‑476/17, EU:T:2019:618, σκέψη 103). Η επιβολή των χρονικών αυτών διαστημάτων και η ανάγκη τήρησής τους συνάδουν, εξάλλου, με την απαίτηση κατά την οποία ολόκληρη η διαδικασία δεν πρέπει να διαρκεί περισσότερο από τρία έτη, όπως προκύπτει από το άρθρο 1, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 844/2012 (απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2021, Agrochem-Maks κατά Επιτροπής, C‑374/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:990, σκέψη 82).
68
Η τήρηση των ανωτέρω χρονικών διαστημάτων και της απαίτησης περί ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας είναι κατά μείζονα λόγο σημαντική καθόσον ένας εκτελεστικός κανονισμός ο οποίος εκδίδεται βάσει του άρθρου 17, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009 και ο οποίος παρατείνει την έγκριση της επίμαχης δραστικής ουσίας για ορισμένη χρονική περίοδο έχει τις ίδιες συνέπειες με εκτελεστικό κανονισμό για την αρχική έγκριση μιας τέτοιας ουσίας δυνάμει του άρθρου 13, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού ή με κανονισμό για την ανανέωση της έγκρισης δυνάμει του άρθρου 20 του ίδιου κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2018, Mellifera κατά Επιτροπής, T‑12/17, EU:T:2018:616, σκέψεις 57 και 58).
69
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 θεσπίζει μηχανισμό ο οποίος πρέπει να εφαρμόζεται κατ’ εξαίρεση, όταν πληρούνται οι προβλεπόμενες σε αυτό προϋποθέσεις. Επομένως, η συστηματική εφαρμογή του εν λόγω μηχανισμού στις διαδικασίες ανανέωσης της έγκρισης δραστικής ουσίας δεν είναι συμβατή με τις απαιτήσεις του κανονισμού 1107/2009 και, γενικότερα, με το πνεύμα του κανονισμού αυτού.
70
Αντιθέτως, η Επιτροπή οφείλει, κάθε φορά που παρατείνει μια περίοδο έγκρισης, να προβαίνει σε αξιολόγηση της συγκεκριμένης περίπτωσης και να λαμβάνει υπόψη τα σχετικά στοιχεία προκειμένου να προσδιορίσει το αναγκαίο «διάστημα που επαρκεί» για την ολοκλήρωση της εν εξελίξει αξιολόγησης.
71
Εξάλλου, το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 παρέχει στην Επιτροπή διακριτική ευχέρεια προκειμένου να καθορίσει ποιο είναι το «διάστημα που επαρκεί». Η διακριτική αυτή ευχέρεια δεν είναι απόλυτη, αλλά οριοθετείται από το τρίτο εδάφιο του εν λόγω άρθρου, το οποίο προβλέπει τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν καθορίζεται η περίοδος παράτασης.
72
Επομένως, το άρθρο 17, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009 πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται όχι μεμονωμένα, αλλά σε συνδυασμό με τις διατάξεις του τρίτου εδαφίου, το οποίο το συμπληρώνει. Η σχέση αυτή μεταξύ του πρώτου και του τρίτου εδαφίου του εν λόγω άρθρου προκύπτει, ιδίως, από το αρχικό κείμενο της πρότασης κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου COM(2006) 388 τελικό της Επιτροπής, της 12ης Ιουλίου 2006, σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων, όπου το πρώτο και το δεύτερο εδάφιο του νυν άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 περιλαμβάνονταν στο ίδιο εδάφιο και, αμέσως μετά το εδάφιο αυτό, ακολουθούσε το εδάφιο σχετικά με τη διάρκεια της παράτασης. Τούτο καταδεικνύει ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν τα στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της διάρκειας της παράτασης να εφαρμόζονται στις περιπτώσεις που καλύπτονται σήμερα από τα δύο πρώτα εδάφια του άρθρου 17 του κανονισμού αυτού. Επιπλέον, όπως ορθώς υποστηρίζει το Συμβούλιο, η διάρκεια της περιόδου παράτασης καθορίζεται λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων της εκάστοτε συγκεκριμένης περίπτωσης.
73
Τρίτον, όπως υπομνήσθηκε στις σκέψεις 46 έως 51 ανωτέρω, η αρχή της προφύλαξης διαπνέει το σύνολο των διατάξεων του κανονισμού 1107/2009.
74
Στο πλαίσιο αυτό, η έκφραση «διάστημα που επαρκεί» πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι απαιτεί να καθοριστεί χρονικό διάστημα το οποίο ούτε υπολείπεται του αναγκαίου μέτρου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ούτε υπερβαίνει το μέτρο αυτό.
75
Κατά τρίτον, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι σκοποί που επιδιώκει ο κανονισμός 1107/2009.
76
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού 1107/2009, σκοπός του κανονισμού αυτού είναι η εξασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας της υγείας τόσο των ανθρώπων όσο και των ζώων καθώς και του περιβάλλοντος και η βελτίωση της λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, μέσω της εναρμόνισης των κανόνων σχετικά με τη διάθεση στην αγορά των φυτοπροστατευτικών προϊόντων με παράλληλη βελτίωση της γεωργικής παραγωγής. Επομένως, ορθώς η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο σκοπός του κανονισμού 1107/2009 είναι πολλαπλός. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 24 του κανονισμού 1107/2009, κατά την αδειοδότηση για φυτοπροστατευτικά προϊόντα, θα πρέπει, ειδικότερα, να δίνεται προτεραιότητα στην προστασία της υγείας των ανθρώπων και των ζώων και του περιβάλλοντος σε σχέση με τη βελτίωση της φυτικής παραγωγής.
77
Ο κανονισμός 1107/2009, επιβάλλοντας τη διατήρηση υψηλού επιπέδου προστασίας του περιβάλλοντος, εφαρμόζει το άρθρο 11 ΣΛΕΕ, το οποίο προβλέπει ότι οι απαιτήσεις της περιβαλλοντικής προστασίας πρέπει να ενταχθούν στον καθορισμό και την εφαρμογή των πολιτικών και των δράσεων της Ένωσης, ιδίως προκειμένου να προωθηθεί η αειφόρος ανάπτυξη, και το άρθρο 114, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, το οποίο συγκεκριμενοποιεί την υποχρέωση αυτή. Το τελευταίο ορίζει, πράγματι, ότι η Επιτροπή, στις προτάσεις της, μεταξύ άλλων, στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος, τις οποίες υποβάλλει στο πλαίσιο της προσέγγισης των νομοθεσιών με αντικείμενο την εγκαθίδρυση και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, λαμβάνει ως βάση ένα υψηλό επίπεδο προστασίας, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη όσες νέες εξελίξεις στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, και ότι, στο πλαίσιο των αντίστοιχων αρμοδιοτήτων τους, το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο επιδιώκουν επίσης την επίτευξη αυτού του στόχου. Η εν λόγω προστασία έχει υπέρτερη σπουδαιότητα σε σχέση με οικονομικής φύσεως θεωρήσεις, με αποτέλεσμα να μπορεί να δικαιολογήσει αρνητικές οικονομικές συνέπειες, ακόμη και σημαντικές, για ορισμένους επιχειρηματίες (βλ. απόφαση της 17ης Μαρτίου 2021, FMC κατά Επιτροπής, T‑719/17, EU:T:2021:143, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
78
Επομένως, μεταξύ των διαφόρων σκοπών του κανονισμού 1107/2009, η Επιτροπή πρέπει να αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στον σκοπό της διασφάλισης υψηλού επιπέδου προστασίας της υγείας των ανθρώπων και των ζώων καθώς και του περιβάλλοντος όταν διαχειρίζεται διαδικασία ανανέωσης της έγκρισης δραστικής ουσίας, κατά μείζονα λόγο όταν η διαδικασία αυτή υπερβαίνει το προβλεπόμενο χρονικό πλαίσιο για τη διεξαγωγή της και χορηγείται παράταση της περιόδου έγκρισης δυνάμει του άρθρου 17 του εν λόγω κανονισμού.
79
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων μπορούν να συναχθούν οι ακόλουθες αρχές. Πρώτον, η παράταση της περιόδου έγκρισης είναι προσωρινής και εξαιρετικής φύσεως και επιτρέπεται λόγω περιστάσεων που επήλθαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και που δεν ήταν γνωστές προηγουμένως. Πρέπει να χορηγείται λαμβανομένων υπόψη των συγκεκριμένων περιστάσεων της εκάστοτε περίπτωσης και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εφαρμόζεται αυτόματα ούτε, μάλιστα, συστηματικά. Δεύτερον, η διάρκεια της παράτασης πρέπει να είναι επαρκής για την εξέταση της αίτησης ανανέωσης. Κατά τον καθορισμό της διάρκειας αυτής, η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα στοιχεία που προβλέπονται στο άρθρο 17, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 1107/2009 και να προβαίνει σε κατά περίπτωση αξιολόγηση. Τρίτον, η εν λόγω περίοδος δεν πρέπει ούτε να υπολείπεται του αναγκαίου μέτρου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης ούτε να υπερβαίνει το μέτρο αυτό.
80
Τέταρτον, γενικότερα, όταν προτίθεται να εφαρμόσει το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009, η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη συνολική διάρκεια της διαδικασίας ανανέωσης, προκειμένου να διασφαλίσει ότι η διαδικασία αυτή θα παραμείνει εντός εύλογων ορίων υπό το πρίσμα της αρχής της ταχείας διεξαγωγής της διαδικασίας η οποία υπενθυμίστηκε στη σκέψη 68 ανωτέρω. Ειδικότερα, λαμβανομένων υπόψη της περιορισμένης διάρκειας της έγκρισης και της περιοδικότητας στην προσέγγιση την οποία επέλεξε ο νομοθέτης και η οποία στηρίζεται σε επαναξιολόγηση των κινδύνων των δραστικών ουσιών σε τακτά χρονικά διαστήματα, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η παράταση της έγκρισης, η οποία έχει προσωρινό και εξαιρετικό χαρακτήρα, καθιστά δυνατή τη διατήρηση μιας δραστικής ουσίας στην αγορά για περίοδο που υπερβαίνει σημαντικά εκείνη της αρχικής έγκρισης, διότι διαφορετικά το σύστημα ανανέωσης που θεσπίζει ο κανονισμός αυτός θα καθίστατο άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας.
81
Ερμηνευόμενο κατ’ αυτόν τον τρόπο, το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 αποτελεί έκφραση στάθμισης των διάφορων εμπλεκόμενων συμφερόντων η οποία είναι συμβατή με τους σκοπούς του εν λόγω κανονισμού και με την αρχή της προφύλαξης. Αφενός, λαμβάνονται υπόψη τα συμφέροντα που συνηγορούν υπέρ του να μην απαγορεύεται κατά τρόπο απρόβλεπτο μια ουσία που έχει εγκριθεί σύμφωνα με τους κανόνες της Ένωσης εξαιτίας καθυστερήσεων στο χρονοδιάγραμμα της διαδικασίας ανανέωσης οι οποίες εκφεύγουν του ελέγχου του αιτούντος.
82
Αφετέρου, η χορηγούμενη παράταση είναι απλώς προσωρινή, μπορεί να διακοπεί με απόφαση περί μη ανανέωσης ή να συνοδεύεται από περιορισμούς στη χρήση των ουσιών και, προπαντός, δεν πρέπει να υπερβαίνει το αναγκαίο μέτρο, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης.
83
Εν προκειμένω, κατά την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή εκτιμά ότι το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 την υποχρεώνει να παρεκκλίνει από τις γενικές προθεσμίες που προβλέπονται για την έγκριση των ουσιών όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου αυτού. Η Επιτροπή εξηγεί ότι οι παρατάσεις της έγκρισης της dimoxystrobin που χορηγήθηκαν με διαδοχικούς εκτελεστικούς κανονισμούς περιορίζονταν σε ένα έτος, διότι η ίδια προέκρινε παρατάσεις περιορισμένης διάρκειας οι οποίες μπορούσαν να ανανεωθούν εφόσον ήταν αναγκαίο, αντί για μία μόνο παράταση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αναφέρεται επίσης ότι, όπως εκτίθεται σε τυποποιημένη αιτιολογική σκέψη του εκτελεστικού κανονισμού 2021/2068, η περίοδος παράτασης θα ακυρωνόταν εάν, κατά τη διάρκεια της περιόδου παράτασης, εκδιδόταν κανονισμός περί μη ανανέωσης.
84
Επομένως, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι πληρούνταν τα κριτήρια του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009, χωρίς ωστόσο να εξετάσει τα διάφορα στοιχεία της υπό κρίση υπόθεσης προκειμένου να βεβαιωθεί ότι εφάρμοζε παράταση επαρκούς διάρκειας ώστε να καταστεί δυνατή η εξέταση της αίτησης ανανέωσης της έγκρισης της dimoxystrobin.
85
Επιπλέον, οι εξηγήσεις της Επιτροπής όσον αφορά το γεγονός ότι προέκρινε περιορισμένης διάρκειας παρατάσεις οι οποίες μπορούσαν να επεκταθούν εκ νέου εάν ήταν αναγκαίο, αντί για μία μόνο παράταση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, δεν συνάδουν με τις αρχές που διατυπώθηκαν στις σκέψεις 79 και 80 ανωτέρω. Πράγματι, από τις εν λόγω αρχές συνάγεται ότι η περίοδος παράτασης πρέπει να υπολογίζεται in concreto και σε συνάρτηση με τα εναπομένοντα στάδια της διαδικασίας και δεν μπορεί να υπολείπεται του αναγκαίου μέτρου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης ούτε να υπερβαίνει το μέτρο αυτό.
86
Εξάλλου, ο εκτελεστικός κανονισμός 2021/2068 παρατείνει, για έκτη συνεχή φορά, την περίοδο έγκρισης της dimoxystrobin. Ως αποτέλεσμα της παράτασης αυτής, η διάρκεια της έγκρισης της εν λόγω δραστικής ουσίας, η οποία αρχικά ήταν δεκαετής σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού 1107/2009, επεκτάθηκε σε πάνω από δεκαέξι χρόνια και τρεις μήνες. Αυτή η διάρκεια της παράτασης υπερβαίνει το διπλάσιο της τριετούς διάρκειας που προβλέπει ο εκτελεστικός κανονισμός 844/2012 για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ανανέωσης. Εντούτοις, η Επιτροπή έκρινε, επ’ αυτού, ότι το άρθρο 17 του κανονισμού 1107/2009 τής επέτρεπε να παρατείνει την περίοδο έγκρισης της dimoxystrobin χωρίς κανέναν χρονικό περιορισμό, ανεξάρτητα από τη συνολική διάρκεια της διαδικασίας ανανέωσης.
87
Επισημαίνεται επίσης ότι ο εκτελεστικός κανονισμός 2021/2068 εκδόθηκε στο πλαίσιο αίτησης ανανέωσης δραστικής ουσίας την οποία η ίδια η Επιτροπή ταξινόμησε ως «ανθεκτική και τοξική» ουσία, η οποία είναι υποψήφια προς υποκατάσταση δεδομένου ότι έχει ιδιότητες ενδοκρινικής διαταραχής που μπορούν να προκαλέσουν δυσμενείς επιπτώσεις στον άνθρωπο (βλ. σκέψη 8 ανωτέρω).
88
Όσον αφορά, όμως, τις υποψήφιες προς υποκατάσταση ουσίες, το άρθρο 24 του κανονισμού 1107/2009 προβλέπει ότι κάθε περίοδος ανανέωσης δεν μπορεί να υπερβαίνει τα επτά έτη.
89
Επομένως, κατόπιν της έκτης παράτασης της περιόδου έγκρισης της dimoxystrobin, η συνολική περίοδος παράτασης αντιστοιχεί, με απόκλιση μερικών μηνών, στη μέγιστη διάρκεια της ανανέωσης της έγκρισης η οποία θα μπορούσε να έχει αποφασιστεί κατά το πέρας της επίμαχης διαδικασίας ανανέωσης, εάν υποτεθεί ότι πληρούνταν τα λοιπά κριτήρια.
90
Η Επιτροπή, ισχυριζόμενη, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι μπορούσε να παρατείνει για έκτη φορά την έγκριση της dimoxystrobin χωρίς να λάβει υπόψη τις περιστάσεις αυτές, παρέβλεψε τον προσωρινό και εξαιρετικό χαρακτήρα του μηχανισμού παράτασης της έγκρισης δραστικής ουσίας καθώς και τις απαιτήσεις ταχείας διεξαγωγής που προβλέπονται από το σύστημα το οποίο έχει θεσπιστεί για την ανανέωση μιας τέτοιας έγκρισης.
91
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
92
Τα επιχειρήματα της Επιτροπής δεν είναι ικανά να κλονίσουν το συμπέρασμα αυτό.
93
Πρώτον, η Επιτροπή υποστηρίζει ορθώς ότι ο σκοπός του κανονισμού 1107/2009 είναι πολλαπλός. Το στοιχείο αυτό, όμως, επιβεβαιώνει, και δεν θέτει υπό αμφισβήτηση, την ερμηνεία του άρθρου 17 του εν λόγω κανονισμού η οποία εκτίθεται στις σκέψεις 52 επ. ανωτέρω (βλ. ιδίως σκέψη 76 ανωτέρω).
94
Δεύτερον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο εντοπισμός κρίσιμων τομέων ανησυχίας και κενών στα δεδομένα όσον αφορά την dimoxystrobin δεν ασκεί επιρροή ως προς την εφαρμογή του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 και ότι η παράταση της περιόδου έγκρισης που προβλέπεται στο άρθρο 17 του κανονισμού αυτού δεν στηρίζεται σε ουσιαστικά κριτήρια.
95
Πράγματι, από την ανάγνωση του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 προκύπτει ότι το άρθρο αυτό δεν περιλαμβάνει εκτιμήσεις σχετικές με επί της ουσίας αξιολογήσεις των δραστικών ουσιών. Ωστόσο, αφενός, η ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού αυτού η οποία εκτίθεται στις σκέψεις 54 έως 82 ανωτέρω δεν στηρίζεται σε τέτοιες εκτιμήσεις. Αφετέρου, η υποχρέωση διενέργειας in concreto ανάλυσης των περιστάσεων που καθιστούν δυνατή την παράταση της περιόδου έγκρισης δραστικής ουσίας όπως η dimoxystrobin, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της ουσίας αυτής (βλ. σκέψη 85 ανωτέρω), δεν προϋποθέτει, επίσης, επί της ουσίας αξιολόγηση.
96
Κατά συνέπεια, τα ανωτέρω επιχειρήματα της Επιτροπής δεν ασκούν επιρροή στο συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου.
97
Τέλος, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε το επιχείρημα της CropLife Europe κατά το οποίο η προτεινόμενη από την προσφεύγουσα ερμηνεία του άρθρου 17 του κανονισμού 1107/2009 είναι αντίθετη προς την ασφάλεια δικαίου διότι καθιστά αυθαίρετο τον μηχανισμό παράτασης. Αφενός, η υποχρέωση της Επιτροπής να ελέγχει την τήρηση των κριτηρίων του άρθρου 17 του εν λόγω κανονισμού λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης και τις συμφυείς με τον κανονισμό αυτόν απαιτήσεις ταχείας διεξαγωγής απορρέει από το ίδιο το γράμμα του κανονισμού.
98
Αφετέρου, όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 81 και 82 ανωτέρω, η ασφάλεια δικαίου ελήφθη υπόψη κατά τη στάθμιση των διάφορων εμπλεκόμενων συμφερόντων, η οποία συνάδει με τους σκοπούς του κανονισμού 1107/2009.
99
Από όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα είναι βάσιμο.
100
Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί κατά το μέρος που αφορά την dimoxystrobin, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως ή ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως.
Επί των δικαστικών εξόδων
101
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και εκείνα της προσφεύγουσας, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
102
Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 138, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και η CropLife Europe φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση Ares(2022) 3275139 της Επιτροπής, της 27ης Απριλίου 2022, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση εσωτερικής επανεξέτασης που είχε υποβάλει η Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) σχετικά με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/2068 της Επιτροπής, της 25ης Νοεμβρίου 2021, για την τροποποίηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 540/2011 όσον αφορά την παράταση των περιόδων έγκρισης των δραστικών ουσιών benfluralin (βενφλουραλίνη), dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη), fluazinam (φλουαζινάμη), flutolanil (φλουτολανίλη), mecoprop-P (μεκοπρόπιο-P), mepiquat (μεπικουάτ), metiram (μετιράμη), oxamyl (οξαμύλη) και pyraclostrobin (πυρακλοστροβίνη), κατά το μέρος που η απόφαση αυτή αφορά την dimoxystrobin (διμοξυστροβίνη).
2)
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η PAN Europe.
3)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η CropLife Europe φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
da Silva Passos
Półtorak
Reine
Pynnä
Cassagnabère
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Νοεμβρίου 2025.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.