61985CJ0273_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 273/85 και 107/86,
Silver Seiko Limited, με έδρα το Τόκιο, Ιαπωνία,
Silver Reed (UK) Limited, με έδρα το Watford, Ηνωμένο Βασίλειο, και
Silver Reed International GmbH, με έδρα το Kelsterbach, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας,
εκπροσωπούμενες από τον Philippe De Smedt, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Alex Schmitt, 13, boulevard Royal,
και
Silver Seiko Limited, με έδρα το Τόκιο, Ιαπωνία, εκπροσωπούμενη από τον Philippe de Smedt, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Alex Schmitt, 13, boulevard Royal,
προσφεύγουσες,
κατά
Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενου από τον H. J. Lambers, διευθυντή στη νομική υπηρεσία, και από τον E. H. Stein, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενους από τον F. Jacobs, Queen' s Counsel, με αντίκλητους στο Λουξεμβούργο τον J. Kaeser, διευθυντή της νομικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,
καθού,
υποστηριζόμενου από την
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από το νομικό της σύμβουλο J. Temple Lang, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γ. Κρεμλή, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, κτίρο Jean Monnet, Kirchberg,
και, στην υπόθεση 273/85, από την
Committee of European Typewriter Manufacturers (Cetma), εκπροσωπούμενη από τον E. Ehle, δικηγόρο Κολωνίας, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους E. Arendt και G. Harles, 4, avenue Marie-Therese,
παρεμβαίνουσες,
που έχει ως αντικείμενο:
- την ακύρωση του κανονισμού 1698/85 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1985, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών καταγωγής Ιαπωνίας (ΕΕ L 163, σ. 1), στο σύνολό του ή, τουλάχιστον, καθόσον αφορά τις προσφεύγουσες (υπόθεση 273/85)
- την ακύρωση του κανονισμού 113/86 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1986, για την τροποποίηση του κανονισμού 1698/85 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1985, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών καταγωγής Ιαπωνίας (ΕΕ L 17, σ. 1), στο σύνολό του ή, τουλάχιστον, καθόσον αφορά την προσφεύγουσα (υπόθεση 107/86),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
συγκείμενο από τους G. Bosco, πρόεδρο τμήματος, J. C. Moitinho de Almeida, U. Everling, Y. Galmot και R. Joliet, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Sir Gordon Slynn
γραμματέας: B. Pastor, υπάλληλος διοικήσεως
έχοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 22ας Σεπτεμβρίου 1987,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 8ης Μαρτίου 1988,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Σεπτεμβρίου 1985 (υπόθεση 273/85), η εταιρία Silver Seiko Limited, με έδρα το Τόκιο, και οι ευρωπαϊκές θυγατρικές εταιρίες Silver Reed (UK) Limited και Silver Reed International GmbH άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού 1698/85 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1985, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών καταγωγής Ιαπωνίας (ΕΕ L 163, σ. 1), στο σύνολό του ή, τουλάχιστον, καθόσον ο κανονισμός αυτός αφορά τις προσφεύγουσες. Επικουρικώς, οι προσφεύγουσες ζητούν την ακύρωση των άρθρων 1 και 2 του εν λόγω κανονισμού, επικουρικότερα δε, την ακύρωση του άρθρου 1, καθόσον με το άρθρο αυτό επιβάλλεται οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ 21% στις ηλεκτρονικές γραφομηχανές καταγωγής Ιαπωνίας τις οποίες πωλούν και εξάγουν στην Κοινότητα οι προσφεύγουσες, ακόμα δε επικουρικότερα, την ακύρωση του άρθρου 2, καθόσον με το άρθρο αυτό διατάσσεται η οριστική είσπραξη των ποσών που εγγυάτο ο προσωρινός δασμός που είχε προηγουμένως επιβληθεί επί των εν λόγω γραφομηχανών.
2 Η επιχείρηση Silver κατασκευάζει από το 1981 ηλεκτρονικές γραφομηχανές (στο εξής: ΗΓ) και τις διαθέτει είτε στην αλλοδαπή, ιδίως δε εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, μέσω των θυγατρικών της εταιριών Silver Reed (UK) Limited, εγκατεστημένης στο Ηνωμένο Βασίλειο, και Silver Reed International GmbH, εγκατεστημένης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, είτε, καίτοι σε σχετικά μικρές ποσότητες, στην Ιαπωνία, μέσω συνδεδεμένου διανομέα, της εταιρίας Silver Business Machines. Το 1984, κατά της Silver, καθώς και άλλων ιαπώνων παραγωγών, υποβλήθηκε στην Επιτροπή καταγγελία από μια ένωση ευρωπαίων κατασκευαστών, την Committee of European Typewriter Manufacturers (στο εξής: Cetma), με την κατηγορία ότι πωλούσε τα προϊόντα της εντός της Κοινότητας σε τιμές ντάμπινγκ.
3 Η διαδικασία αντιντάμπινγκ που κίνησε η Επιτροπή βάσει του κανονισμού 2176/84 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1984, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ L 201, σ. 1), οδήγησε, αρχικά, στο να επιβληθεί στη Silver προσωρινός δασμός 26,6%. Στη συνέχεια, το Συμβούλιο, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, επέβαλε οριστικό δασμό αντιντάμπινγκ 21% με τον κανονισμό 1698/85, κατά του οποίου η Silver Seiko Limited και οι ευρωπαϊκές θυγατρικές της εταιρίες άσκησαν την υπό κρίση προσφυγή.
4 Με δικόγραφο που κατέθεσαν την ημέρα της ασκήσεως της προσφυγής, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν αίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων ζητώντας την αναστολή της εφαρμογής, ως προς αυτές, του κανονισμού 1698/85 μέχρις ότου το Δικαστήριο αποφανθεί επί της προσφυγής. Ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, με Διάταξη της 18ης Οκτωβρίου 1985, απέρριψε την αίτηση αυτή και επιφυλάχθηκε να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
5 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Μαΐου 1986 (υπόθεση 107/86), η Silver Seiko Limited άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού 113/86 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 1986, για την τροποποίηση του κανονισμού 1698/85 του Συμβουλίου, της 19ης Ιουνίου 1985, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ηλεκτρονικών γραφομηχανών καταγωγής Ιαπωνίας (ΕΕ L 17, σ. 2), καθόσον ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται στην προσφεύγουσα.
6 Με Διάταξη της 11ης Μαρτίου 1987, αποφασίστηκε η συνεκδίκαση των υποθέσεων 273/85 και 107/86 προς διευκόλυνση της διαδικασίας και έκδοση κοινής αποφάσεως.
7 Στην Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και τη Cetma επετράπη να παρέμβουν στις δύο υποθέσεις υπέρ των αιτημάτων του καθού.
8 Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι λόγοι ακυρώσεως και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
9 Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγουσες (στο εξής αναφερόμενες συλλήβδην ως Silver) προβάλλουν τους εξής επτά λόγους ακυρώσεως:
- αράνομος και εσφαλμένος υπολογισμός της κανονικής αξίας
- εσφαλμένος υπολογισμός της τιμής εξαγωγής
- σφάλματα κατά τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής
- σφάλματα κατά τον υπολογισμό της ζημίας που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία
- επιβολή υπερβολικά υψηλών οριστικών δασμών αντιντάμπινγ
- μη έγκυρη οριστική είσπραξη των προσωρινών δασμών
- διαδικαστικές παρατυπίες.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται στον παράνομο και εσφαλμένο υπολογισμό της κανονικής αξίας
10 Η Silver υποστηρίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο καθορίστηκαν οι τιμές της εσωτερικής αγοράς προκειμένου να υπολογιστεί η κανονική αξία των προϊόντων της είναι παράνομος και εσφαλμένος, καθότι οι ιαπωνικές τιμές δεν αποτελούν συγκρίσιμες τιμές υπό την έννοια του κανονισμού 2176/84, καθότι τα κοινοτικά όργανα δεν βασίστηκαν, κατά τον υπολογισμό της κανονικής αξίας των μοντέλων που πωλούνται στην Ιαπωνία, στις τιμές της θυγατρικής εταιρίας πωλήσεων της Silver και καθότι το περιθώριο κέρδους που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της κανονικής αξίας των μοντέλων που δεν πωλούνται στην Ιαπωνία υπολογίστηκε λαμβανομένου συστηματικώς υπόψη κόστους κατωτέρου του πραγματικού.
11 'Οσον αφορά το πρώτο σημείο, είναι αληθές ότι, για λόγους που άπτονται ιδίως των ιδιαιτεροτήτων της ιαπωνικής γραφής, οι γραφομηχανές δεν χρησιμοποιούνται στην Ιαπωνία στις εσωτερικές εμπορικές σχέσεις και διατίθενται, επομένως, στο εμπόριο σε πολύ περιορισμένες ποσότητες σε σχέση με τις ποσότητες που διατίθενται στην Κοινότητα υπάρχει, εντούτοις, στην Ιαπωνία, όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία της δικογραφίας, μια αγορά ΗΓ η οποία αφορά μερικές δεκάδες χιλιάδων γραφομηχανών ετησίως και χαρακτηρίζεται από αρκετά έντονο ανταγωνισμό, όπως αποδεικνύεται, μεταξύ άλλων, και από την παρουσία αλλοδαπών παραγωγών στην εν λόγω αγορά. Υπό τις συνθήκες αυτές, τίποτα δεν εμποδίζει να θεωρηθεί ότι οι τιμές που επιτυγχάνονται στην ιαπωνική αγορά είναι συγκρίσιμες με τις τιμές που εφαρμόζονται στην κοινοτική αγορά.
12 'Οσον αφορά την αιτίαση ότι τα κοινοτικά όργανα υπολόγισαν την κανονική αξία βάσει των τιμών μεταπωλήσεως του συνδεδεμένου διανομέα της Silver στην Ιαπωνία, πρέπει να παρατηρηθεί ότι, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, η Silver διαθέτει τα προϊόντα της στην εσωτερική αγορά μέσω εταιρίας διανομής, την οποία ελέγχει οικονομικώς και στην οποία αναθέτει καθήκοντα τα οποία εκπληρώνονται συνήθως από τα ενταγμένα στην εσωτερική οργάνωση του παραγωγού τμήματα πωλήσεων.
13 Η κατανομή των δραστηριοτήτων παραγωγής και πωλήσεως στο εσωτερικό ενός ομίλου απαρτιζόμενου από νομικώς διακρινόμενες εταιρίες δεν αναιρεί καθόλου το γεγονός ότι πρόκειται για μια ενιαία οικονομική οντότητα που ασκεί κατ' αυτόν τον τρόπο δραστηριότητες οι οποίες, σε άλλες περιπτώσεις, ασκούνται από μία οντότητα ενιαία και από νομικής απόψεως.
14 Κατόπιν των παρατηρήσεων αυτών, πρέπει να θεωρηθεί ότι με τη λήψη υπόψη των τιμών του συνδεδεμένου διανομέα αποτρέπεται το ενδεχόμενο το κόστος, το οποίο προφανώς περιλαμβάνεται στην τιμή πωλήσεως ενός προϊόντος όταν η πώληση αυτή πραγματοποιείται από τμήμα πωλήσεων ενταγμένο στην εσωτερική οργάνωση του παραγωγού, να μην περιληφθεί όταν η ίδια δραστηριότητα πωλήσεως του προϊόντος ασκείται από εταιρία νομικώς διακρινόμενη, καίτοι οικονομικώς ελεγχόμενη από τον παραγωγό.
15 Η Silver υποστηρίζει στη συνέχεια ότι κακώς τα κοινοτικά όργανα κατασκεύασαν την κανονική αξία "ως εάν είχαν πραγματοποιηθεί πωλήσεις στην εσωτερική αγορά", αντί να υπολογίσουν τα έξοδα που θα έπρεπε να περιληφθούν στην αξία αυτή βάσει της υποθέσεως της εξαγωγής του προϊόντος, και ότι το περιθώριο κέρδους που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της κανονικής αξίας υπολογίστηκε λαμβανομένου συστηματικώς υπόψη κόστους κατωτέρου του πραγματικού.
16 'Οσον αφορά το πρώτο επιχείρημα, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την οικονομία του κανονισμού 2176/84, σκοπός της κατασκευής της κανονικής αξίας είναι ο καθορισμός της τιμής πωλήσεως ενός προϊόντος ως εάν το προϊόν αυτό επωλείτο εντός της χώρας καταγωγής ή εξαγωγής του. Κατά συνέπεια, εκείνα που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη είναι ακριβώς τα έξοδα που αφορούν τις πωλήσεις στην εσωτερική αγορά.
17 'Οσον αφορά τον υπολογισμό του περιθωρίου κέρδους, παρατηρείται ότι, αντίθεται προς ό,τι υποστηρίζει η Silver, τα κοινοτικά όργανα δεν ήταν υποχρεωμένα να επιλέξουν ως "λογικό περιθώριο κέρδους", υπό την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 3, στοιχείο β), σημείο ii), του κανονισμού 2176/84, το περιθώριο κέρδους του παραγωγού (Silver Seiko Ltd) αντί του περιθωρίου κέρδους της θυγατρικής του εταιρίας πωλήσεων στην Ιαπωνία (Silver Business Machines), μπορούσαν δε νομίμως να λάβουν υπόψη τους, προς το σκοπό αυτό, το συνδυασμό των περιθωρίων κέρδους των δύο εταιριών. Πράγματι, όπως ήδη έχει αναφερθεί, οι δύο προαναφερόμενες εταιρίες αποτελούν ενιαία οικονομική οντότητα.
18 Απορριπτέο είναι επίσης και το επιχείρημα της Silver ότι έγινε διάκριση εις βάρος της σε σχέση προς άλλες επιχειρήσεις, όπως η ΤΕC ή η Sharp, οι οποίες δεν πραγματοποιούν πωλήσεις στην εσωτερική αγορά και στις οποίες τα κοινοτικά όργανα εφάρμοσαν το χαμηλότερο περιθώριο που διαπιστώθηκε όσον αφορά τις επιχειρήσεις (Silver, Canon, και Brother) που πωλούσαν αρκετές ποσότητες στην εσωτερική αγορά. Πράγματι, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η κατάσταση της Silver, ως προς την οποία καθορίστηκε ένα πραγματικό περιθώριο κέρδους, είναι η ίδια με την κατάσταση της ΤΕC και της Sharp, ως προς τις οποίες, ελλείψει πραγματικών στοιχείων, θα πρέπει αναγκαστικά να αναγνωριστεί στα κοινοτικά όργανα μια κάποια διακριτική εξουσία.
19 Ως προς τον ισχυρισμό της Silver ότι, κατά τον υπολογισμό του κέρδους, τα κοινοτικά όργανα δεν αφαίρεσαν από την τιμή πωλήσεως κανένα από τα γενικά έξοδα του διανομέα, πράγμα το οποίο αύξησε υπέρμετρα το περιθώριο κέρδους, πρέπει να παρατηρηθεί ότι τα έξοδα αυτά, αν είχαν αφαιρεθεί, θα έπρεπε να προστεθούν στο κόστος παραγωγής και, ως εκ τούτου, η κατασκευασμένη κανονική αξία δεν θα είχε μεταβληθεί.
20 Η Silver υποστήριξε, για πρώτη φορά κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, ότι τα κοινοτικά όργανα περιέλαβαν στο περιθώριο κέρδους, το οποίο υπολόγισαν προκειμένου να κατασκευάσουν την κανονική αξία ορισμένων μοντέλων, δαπάνες του αποκλειστικού διανομέα της, άμεσα συνδεόμενες με τις πωλήσεις. Κατά την άποψή της, αν οι δαπάνες αυτές είχαν αφαιρεθεί, σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο γ), από την κατασκευασμένη κανονική αξία, το περιθώριο ντάμπινγκ θα είχε μειωθεί από 31 σε 18%.
21 Από τη δικογραφία προκύπτει σχετικά ότι, σε έγγραφο που παρέδωσε στους υπαλλήλους της Επιτροπής στις 19 και 20 Ιουλίου 1984 και το οποίο περιείχε κατανομή των εξόδων κατά μονάδα για κάθε μοντέλο ΗΓ, η Silver ανέφερε "αντιστοίχως τα διοικητικά και γενικά έξοδα της Silver Seiko Ltd και της Silver Business Machines" καθώς και χωριστά τα έξοδα πωλήσεως και το κόστος παραδόσεως, ενώ το ποσό των εξόδων πωλήσεως, των γενικών και των διοικητικών εξόδων υπολογίστηκε τελικά κατόπιν "εντόνων διαπραγματεύσεων" μεταξύ των μερών βάσει εγγράφου που προσκόμισε η Silver και το οποίο αναφερόταν στο "σύνολο των εξόδων πωλήσεως, των γενικών και των διοικητικών εξόδων όσον αφορά τις γραφομηχανές".
22 Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν υπάρχει λόγος να θεωρηθεί ότι το μέγεθος που έλαβαν υπόψη τα κοινοτικά όργανα δεν αναφέρεται στο σύνολο των εξόδων του ομίλου Silver όσον αφορά τις ΗΓ.
23 Επομένως αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται στον εσφαλμένο υπολογισμό της τιμής εξαγωγής
24 Η Silver υποστηρίζει ότι, για τον υπολογισμό των τιμών εξαγωγής της, τα κοινοτικά όργανα όφειλαν να λάβουν υπόψη το περιθώριο κέρδους των ευρωπαϊκών θυγατρικών της εταιριών και όχι το περιθώριο κέρδους των ανεξαρτήτων εισαγωγέων ΗΓ.
25 Στο μέτρο που, σε περίπτωση υπάρξεως συνδέσμου μεταξύ του παραγωγού και του εισαγωγέα εντός της Κοινότητας, το άρθρο 2, παράγραφος 8, στοιχείο β), του κανονισμού 2176/84 επιτρέπει στα κοινοτικά όργανα να μη λαμβάνουν υπόψη τους την τιμή εκχωρήσεως που εφαρμόζεται μεταξύ των δύο και να βασίζονται στην τιμή μεταπωλήσεως προς τον πρώτο ανεξάρτητο κοινοτικό αγοραστή, κατάλληλη βάση για τον υπολογισμό του "λογικού περιθωρίου κέρδους" αποτελούν όχι τα στοιχεία που προέρχονται από το συνδεδεμένο εισαγωγέα, τα οποία επηρεάζονται ενδεχομένως από το σύνδεσμο αυτό, αλλά τα στοιχεία που προέρχονται από ανεξάρτητο εισαγωγέα ΗΓ.
26 Η Silver αμφισβητεί, επίσης, την κατανομή των γενικών εξόδων των θυγατρικών της εταιριών μεταξύ των ΗΓ και των άλλων τύπων μηχανών, με την αιτιολογία ότι η κατανομή αυτή έγινε, παρά τις εισηγήσεις της, βάσει του κύκλου εργασιών και όχι βάσει του αριθμού των πωλουμένων συσκευών.
27 Παρατηρείται σχετικά ότι ο γενικός κανόνας του άρθρου 2, παράγραφος 11, του κανονισμού 2176/84 προβλέπει κατανομή κατ' αναλογία του κύκλου εργασιών για κάθε υπό εξέταση προϊόν και αγορά. Μολονότι, όμως, παρέκκλιση από το γενικό αυτό κανόνα είναι θεμιτή όταν τα κοινοτικά όργανα κρίνουν ότι μια διαφορετική κατανομή αντανακλά πιστότερα κάθε επί μέρους κόστος, η Silver δεν διευκρίνισε για ποιους λόγους δικαιολογείτο παρέκκλιση στην υπό κρίση περίπτωση.
28 Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται σε σφάλματα κατά τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής
29 Η Silver υποστηρίζει ότι κακώς τα κοινοτικά όργανα αρνήθηκαν να δεχθούν προσαρμογές προκειμένου να ληφθούν υπόψη διαφορές ως προς το στάδιο εμπορίας, διαφορές ως προς τις ποσότητες και διαφορές ως προς τις συνθήκες και τους όρους πωλήσεως.
30 'Οσον αφορά τον ισχυρισμό περί υπάρξεως διαφορών ως προς το στάδιο εμπορίας, υπενθυμίζεται ότι τα κοινοτικά όργανα δεν ήταν υποχρεωμένα να δεχτούν σχετικές προσαρμογές, δεδομένου ότι η Silver και ο συνδεδεμένος διανομέας της στην Ιαπωνία αποτελούσαν ενιαία οικονομική οντότητα και ότι, ως εκ τούτου, η τιμή που εφάρμοζε ο διανομέας αυτός έπρεπε να θεωρηθεί ως η τιμή του προϊόντος στο στάδιο "έξοδος από το εργοστάσιο" στην εσωτερική αγορά.
31 'Οσον αφορά τις προσαρμογές για διαφορές ως προς τις ποσότητες, παρατηρείται ότι η Silver ουδόλως απέδειξε ότι οι εκπτώσεις που είχε χορηγήσει σε ιάπωνα πελάτη για δύο από τα μοντέλα της είχαν "ελεύθερα συμφωνηθεί επί συνήθων εμπορικών πράξεων", ούτε ότι υπήρχε ένα σύστημα εκπτώσεων λόγω ποσότητας, βάσει του οποίου τέτοιες εκπτώσεις ήταν δυνατόν να χορηγηθούν σε οποιονδήποτε αγοραστή. Επομένως, η Silver δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 10, στοιχείο β), σημείο i), ώστε να επιτύχει την πραγματοποίηση τέτοιων προσαρμογών.
32 'Οσον αφορά τις διαφορές ως προς τους εμπορικούς όρους, από τη δικογραφία προκύπτει ότι τα κοινοτικά όργανα δέχτηκαν προσαρμογές για τις πιστώσεις που εφαρμόζονται στην Ιαπωνία, έστω και αν οι προσαρμογές δεν έγιναν στην έκταση που επιθυμούσε η Silver. Εν πάση περιπτώσει, η Silver δεν απέδειξε ότι τα ποσά για τα οποία δεν έγιναν δεκτές προσαρμογές είχαν άμεση σχέση με τις συγκεκριμένες πωλήσεις, όπως απαιτεί το άρθρο 2, παράγραφος 10, στοιχείο γ), του κανονισμού 2176/84.
33 Το επιχείρημα της Silver ότι τα έξοδα αυτά έπρεπε να ληφθούν υπόψη και να αποτελέσουν αντικείμενο προσαρμογής, εφόσον ανάλογα έξοδα είχαν αφαιρεθεί κατά τον καθορισμό της τιμής εξαγωγής προς την Κοινότητα, δεν μπορεί να γίνει δεκτό. 'Οπως το Δικαστήριο έχει ήδη διευκρινίσει με τις αποφάσεις της 7ης Μαΐου 1987 (240, 255, 256, 258 και 260/84), "δασμός αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ενσφαίρων τριβέων", Συλλογή 1987, σσ. 1809, 1861, 1899, 1923 και 1975), υπάρχουν τρία χωριστά συστήματα κανόνων που πρέπει να τηρούνται αντιστοίχως για τον καθορισμό της κανονικής αξίας, για τον υπολογισμό της τιμής εξαγωγής και για την πραγματοποίηση της συγκρίσεως μεταξύ των δύο.
34 Η Silver προσάπτει στα κοινοτικά όργανα ότι δεν πραγματοποίησαν τη σύγκριση για κάθε συναλλαγή χωριστά, αλλά με αναφορά στις σταθμισμένες μέσες τιμές.
35 Παρατηρείται σχετικά ότι, ναι μεν, στο πλαίσιο του κανονισμού 1698/85, "η κανονική αξία συγκρίνεται γενικά με τις τιμές εξαγωγής με βάση την κάθε εμπορική πράξη", η μέθοδος, όμως, των σταθμισμένων μέσων τιμών που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση της Silver προβλέπεται ρητώς από το άρθρο 2, παράγραφος 13, στοιχείο β), του κανονισμού 2176/84.
36 Δεν μπορεί, τέλος, να γίνει δεκτό, όπως το υποστηρίζει η Silver, ότι η κανονική αξία και η τιμή εξαγωγής δεν συγκρίθηκαν στην ίδια περίοδο, κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 9, του κανονισμού 2176/84. Αν η κανονική αξία καθορίστηκε σε σχέση με περίοδο ενός έτους, οι μηνιαίες τιμές εξαγωγής σταθμίστηκαν κατ' αναλογία των ποσοτήτων που πωλήθηκαν κάθε μήνα και, στη συνέχεια, υπολογίστηκε ο ετήσιος μέσος όρος των τιμών αυτών.
37 Επομένως, υπό το φως των παρατηρήσεων αυτών, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται σε σφάλματα κατά τον υπολογισμό της ζημίας που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία
38 Η Silver υποστηρίζει ότι κακώς ελήφθησαν υπόψη, κατά τον υπολογισμό της ζημίας, οι ζημίες που υπέστησαν οι κοινοτικοί παραγωγοί οι οποίοι εισήγαγαν οι ίδιοι προϊόντα που φέρονται ως πωληθέντα σε τιμές ντάμπινγκ, ότι δεν εξετάστηκαν σωστά τα αίτια της ζημίας, ότι το λεγόμενο σύστημα της "τιμής-στόχου" που χρησιμοποίησαν τα κοινοτικά όργανα δεν αποτελεί την κατάλληλη βάση για τον υπολογισμό της ζημίας και ότι οι ενδεχόμενες απώλειες της κοινοτικής βιομηχανίας οφείλονται σε παράγοντες ξένους προς το ντάμπινγκ.
39 'Οσον αφορά το πρώτο σημείο, από τους ισχυρισμούς των κοινοτικών οργάνων, κατά των οποίων η Silver δεν προέβαλε ουσιαστικά επιχειρήματα, προκύπτει ότι οι κοινοτικοί παραγωγοί εισήγαγαν λίγα και μόνο χαμηλής κατηγορίας μοντέλα για να καλύψουν τα κενά που υπήρχαν τότε στο φάσμα των προϊόντων τους και ότι ο συνολικός όγκος των εισαγωγών αυτών παρέμεινε πάντοτε σχετικά μικρός. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι εισαγωγές που πραγματοποίησαν οι κοινοτικοί παραγωγοί δεν συνέβαλαν στην πρόκληση της ζημίας που υπέστη η κοινοτική βιομηχανία και ότι, επομένως, δεν υπάρχει λόγος να εξαιρεθούν οι παραγωγοί αυτοί κατά την εξέταση της ζημίας.
40 'Οσον αφορά την αιτίαση ότι δεν εξετάστηκαν οι παράγοντες που αναφέρει το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχεία α), β) και γ), του κανονισμού 2176/84 (όγκος των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, τιμές των εισαγωγών αυτών, επιπτώσεις των εισαγωγών αυτών στην κοινοτική παραγωγή), από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 1698/85 συνάγεται ότι τα κοινοτικά όργανα προέβησαν στην εξέταση των παραγόντων αυτών. Αν, κατά την εκτίμηση των επιπτώσεων του ντάμπινγκ στην κοινοτική παραγωγή, δεν εξέτασαν όλους τους σχετικούς οικονομικούς παράγοντες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της παράγραφου 2, στοιχείο γ), πρέπει να παρατηρηθεί ότι, όπως προκύπτει από τη διάταξη αυτή, ο κατάλογος αυτός είναι απλώς ενδεικτικός και, επομένως, τα κοινοτικά όργανα νομίμως μπορούσαν να θεωρήσουν ότι τα πλέον καίρια στοιχεία που αναφέρονται στον κατάλογο αποτελούσαν ήδη επαρκή βάση για τη διαμόρφωση κρίσεως.
41 'Οσον αφορά το επιχείρημα περί χρησιμοποιήσεως της λεγομένης μεθόδου των "τιμών-στόχων", πρέπει να παρατηρηθεί ότι η Επιτροπή μπόρεσε να προβεί στον υπολογισμό της ζημίας το πρώτον μετά την υποβολή της καταγγελίας, στις 15 Φεβρουαρίου 1984, εκ μέρους των κοινοτικών παραγωγών, ενώ από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι επιπτώσεις των ιαπωνικών εισαγωγών που αποτέλεσαν αργότερα το αντικείμενο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ είχαν ήδη από ορισμένου χρόνου αρχίσει να γίνονται αισθητές στην κοινοτική βιομηχαία. Συνεπώς, οι τιμές των κοινοτικών προϊόντων, κατά τη διάρκεια του 1984, δεν αποτελούσαν πλέον τιμές δυνάμενες να χρησιμοποιηθούν για τον υπολογισμό της ζημίας υπό την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 4, δεδομένου ότι είχαν ήδη υποστεί μειώσεις για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν, από ένα ορισμένο χρονικό σημείο και μετά, τη συνεχώς αυξανόμενη πίεση των ιαπωνικών εισαγωγών.
42 Ενόψει των ανωτέρω παρατηρήσεων, η κατασκευή της τιμής στο εσωτερικό της Κοινότητας, όπως η τιμή αυτή θα ήταν αν δεν είχε υποστεί επί μακρόν πίεση προς τα κάτω λόγω των ιαπωνικών εισαγωγών, αποτελεί τη μόνη λύση που δεν καθιστά άνευ ουσίας τη σύγκριση που προβλέπει το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο β), του κανονισμού 2176/84.
43 Κατά τη Silver, τα κοινοτικά όργανα κακώς απέδωσαν στο ντάμπινγκ ζημίες που οφείλονται στην πραγματικότητα σε άλλες αιτίες, ιδίως δε στο ότι οι κοινοτικές επιχειρήσεις δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στη νέα τεχνολογία.
44 Από τη δικογραφία προκύπτει ότι, στην πραγματικότητα, οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες ήταν εκείνες που πρώτες εφάρμοσαν τη νέα τεχνολογία στον τομέα των γραφομηχανών και κυκλοφόρησαν στην αγορά τις ΗΓ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 70, δηλαδή πριν από την είσοδο των ιαπώνων παραγωγών στην αγορά. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Silver δεν προσκόμισε επαρκή στοιχεία ώστε να αποδείξει ότι οι δυσκολίες της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ΗΓ οφείλονται σε τεχνολογική καθυστέρηση έναντι της ιαπωνικής βιομηχανίας.
45 Καίτοι το πέρασμα στην παραγωγή ΗΓ υπήρξε για ορισμένες κοινοτικές επιχειρήσεις λιγότερο εύκολη απ' ό,τι για ορισμένες άλλες και μολονότι το πέρασμα αυτό απαίτησε σημαντικότατες επενδύσεις, οι απώλειες που οφείλονται στις εν λόγω επενδύσεις ουδαμώς πρέπει να συγχέονται με τις απώλειες που οφείλονται στο ντάμπινγκ. Πράγματι, εφόσον οι κοινοτικές επιχειρήσεις ήταν προφανώς σε θέση, κατά την περίοδο που καλύπτει η έρευνα, να προσφέρουν ένα μεγάλο φάσμα ΗΓ, η συρρίκνωση του τμήματος της αγοράς που κατείχαν δεν μπορεί να αποδοθεί σε δυσκολίες οφειλόμενες στην αναδιάρθρωση της παραγωγής, αλλά κυρίως στο ντάμπινγκ που εφάρμοσαν οι ιάπωνες παραγωγοί.
46 Από τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στη δικογραφία προκύπτει επίσης ότι, κατά την περίοδο της έρευνας, οι κοινοτικές επιχειρήσεις ουδέποτε έκαναν πλήρη χρήση της παραγωγικής ικανότητάς τους, πράγμα το οποίο αποδεικνύει ότι η απώλεια τμήματος της αγοράς δεν οφείλεται σε αδυναμία της κοινοτικής βιομηχανίας να ανταποκριθεί στην αυξανόμενη ζήτηση.
47 Τέλος, η Silver δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο από το οποίο να αποδεικνύεται ότι οι ήδη αναφερθέντες ή άλλοι παράγοντες, όπως οι τιμές των εισαγωγών από τρίτες χώρες ή η μείωση της ζητήσεως, συνέβαλαν στην πρόκληση της διαπιστωθείσας ζημίας.
48 Επομένως, ο λόγος ακυρώσεως που συνίσταται στην ύπαρξη σφαλμάτων κατά τον υπολογισμό της ζημίας πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται στην επιβολή υπερβολικά υψηλών οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ
49 Η Silver υποστηρίζει ότι τα κοινοτικά όργανα καθόρισαν τους οριστικούς δασμούς αντιντάμπινγκ σε επίπεδο υψηλότερο από εκείνο που αντιστοιχεί στο περιθώριο ντάμπινγκ ή στη ζημία που πράγματι υπέστη η κοινοτική βιομηχανία, και τούτο λόγω σφαλμάτων όσον αφορά τη μεθοδολογία και τον υπολογισμό, τα οποία, κατά τη γνώμη της, επηρέασαν τη διαδικασία που ακολούθησαν τα κοινοτικά όργανα.
50 'Οσον αφορά τη μεθοδολογία, υπενθυμίζεται, με βάση τα ανωτέρω αναπτυχθέντα, ότι ούτε η λήψη υπόψη των κοινοτικών παραγωγών που εισήγαγαν ΗΓ ιαπωνικής καταγωγής, ούτε το γεγονός ότι αναλύθηκαν μόνο ορισμένα από τα στοιχεία που αναφέρει το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο γ), του κανονισμού 2176/84, ούτε η χρησιμοποίηση "τιμών στόχων" αποτελούν στοιχεία δυνάμενα να επηρεάσουν το έγκυρον του υπολογισμού της ζημίας, στον οποίο προέβησαν τα κοινοτικά όργανα.
51 'Οσον αφορά τα προβαλλόμενα σφάλματα υπολογισμού, πρέπει να παρατηρηθεί ότι η Silver δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο προς απόδειξη του βασίμου των ισχυρισμών του.
52 Το επιχείρημα ότι η επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ στην προσφεύγουσα συνιστά παράνομη διάκριση, λόγω της μη επιβολής οριστικών δασμών στην εταιρία Nakajima All, επίσης δεν μπορεί να γίνει δεκτό.
53 Παρατηρείται σχετικά ότι, μετά την έκδοση του προαναφαεραθέντος κανονισμού 3643/84, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι, κατόπιν σφάλματος κατά τους υπολογισμούς, είχε θεωρήσει το περιθώριο ντάμπινγκ της Nakajima ως "το ελάχιστο". Ωστόσο, η εκ νέου κίνηση της διαδικασία όσον αφορά τη Nakajima, την οποία αποφάσισε πολύ σύντομα η Επιτροπή, δεν μπορούσε να συνοδεύεται από αναστολή των αποτελεσμάτων του κανονισμού 3643/84 όσον αφορά τις επιχειρήσειως ως προς τις οποίες είχε αποδειχθεί η ύπαρξη σημαντικού περιθωρίου ντάμπινγκ, άλλως θα υπήρχε κίνδυνος προκλήσεως ανεπανόρθωτης ζημίας στην κοινοτική βιομηχανία, για την προστασία της οποίας είχε εκδοθεί ο εν λόγω κανονισμός.
54 Στη συνέχεια, η διαδικασία αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές ΗΓ κατασκευής Nakajima κατέληξε στην απόφαση της Επιτροπής της 12ης Φεβρουαρίου 1986 (ΕΕ L 40, σ. 29), κατά την οποία το περιθώριο ντάμπινγκ της εταιρίας αυτής έπρεπε να θεωρηθεί αμελητέο.
55 Δεδομένου ότι η εξαίρεση της Nakajima από τις εταιρίες στις οποίες επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ απορρέει από την απόφαση αυτή, η ύπαρξη διακρίσεως υπέρ της Nakajima, ακόμα και αν αποδεικνυόταν, δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στην ακύρωση του κανονισμού περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στη Silver, καθόσον ο κανονισμός αυτός θεσπίστηκε βάσει ορθώς γενομένων διαπιστώσεων κατά τη διάρκεια της έρευνας αντιντάμπινγκ και σύμφωνα με τους κανόνες του κανονισμού 2176/84. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισός περί δυσμενούς διακρίσεως είναι απορριπτέος.
56 Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται στο μη έγκυρον της οριστικής εισπράξεως των προσωρινών δασμών
57 Η Silver υποστηρίζει ότι ο κανονισμός 1698/85, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιουνίου 1985, δεν είναι έγκυρος, καθόσον προβλέπει την οριστική είσπραξη των προσωρινών δασμών που επιβλήθηκαν με τον κανονισμό 3643/84, ο οποίος έπαυσε να ισχύει είτε στις 22 Απριλίου 1985 είτε στις 22 Ιουνίου 1985, αν θεωρηθεί ότι η τετράμηνη περίοδος της ισχύος του παρατάθηκε εγκύρως για δύο μήνες με τον κανονισμό 1015/85 του Συμβουλίου, της 19ης Απριλίου 1985 (ΕΕ L 108, σ. 18).
58 'Οσον αφορά αυτόν το λόγο ακυρώσεως, παρατηρείται, κατ' αρχάς, ότι η ισχύς του κανονισμού 3643/84 της Επιτροπής παρατάθηκε εγκύρως με τον κανονισμό 1015/85 του Συμβουλίου δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 5, του κανονισμού 2176/84, κατά το οποίο η ισχύς των προσωρινών δασμών μπορεί να παραταθεί "αν οι εξαγωγείς που αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό ποσοστό των σχετικών εμπορικών συναλλαγών το ζητήσουν ή αν, μετά από δήλωση προθέσεως της Επιτροπής, δεν προβάλλουν αντίρρηση". Μολονότι, μεταξύ των εξαγωγέων στους οποίους ο κανονισμός 3643/84 είχε επιβάλει προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ, η Brother και η Silver προέβαλαν αντιρρήσεις σχετικά με την πρόθεση της Επιτροπής να παρατείνει την ισχύ του εν λόγω κανονισμού, το γεγονός ότι όλοι οι άλλοι εξαγωγείς, οι οποίοι, συνολικώς λαμβανόμενοι, είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικοί με τις δύο ανωτέρω επιχειρήσεις, δεν εναντιώθηκαν στην παράταση αυτή δεν επιτρέπεται να θεωρηθεί ότι η παράταση αυτή θεσπίστηκε κατά παράβαση της προαναφερθείσας διάταξης.
59 Επομένως, απομένει να εξεταστεί μήπως ο κανονισμός 3643/84, η ισχύς του οποίου παρατάθηκε με τον προαναφερθέντα κανονισμό 1015/85, έπαυσε να ισχύει, όπως ισχυρίζεται η Silver, πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού 1698/85.
60 Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 1182/71 του Συμβουλίου, της 3ης Ιουνίου 1971, περί καθορισμού των κανόνων που εφαρμόζονται στις προθεσμίες, ημερομηνίες και διορίες (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 131), "όπου πράξεις του Συμβουλίου ή της Επιτροπής ή διατάξεις των πράξεων αυτών αρχίζουν να ισχύουν, να αποκτούν ενέργεια ή να εφαρμόζονται σε ορισμένη ημερομηνία, ως έναρξή τους υπολογίζεται η έναρξη της πρώτης ώρας της ημέρας που αντιστοιχεί στην ημερομηνία αυτή" ενώ, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, όταν μια πράξη παύει να ισχύει, να έχει ενέργεια ή να εφαρμόζεται σε ορισμένη ημερομηνία, "ως λήξη ((της)) υπολογίζεται η παρέλευση της τελευταίας ώρας της ημέρας που αντιστοιχεί στην ημερομηνία αυτή". Από αυτό έπεται ότι ο κανονισμός 3643/84, η ισχύς του οποίου άρχισε στις 23 Δεκεμβρίου 1984, παρατάθηκε έως τις 23 Ιουνίου 1985 και έληγε τα μεσάνυκτα της ημερομηνίας αυτής, αντικαταστάθηκε, κατά τη διάρκεια της ισχύος του, από τον κανονισμό 1698/85, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιουνίου 1985 και ώρα 00.00'.
61 Επομένως αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
'Οσον αφορά το λόγο ακυρώσεως που συνίσταται σε διαδικαστικές παρατυπίες
62 Η Silver υποστηρίζει, τέλος, ότι ο κανονισμός πάσχει λόγω του ότι, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνας, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην προσφεύγουσα δεν παρασχέθηκαν ούτε η δυνατότητα προσβάσεως στις σχετικές πληροφορίες ούτε οι δυνατότητες άμυνας που παρασχέθηκαν στις άλλες επιχειρήσεις.
63 Παρατηρείται σχετικά ότι οι λεπτομερείς κανόνες που προβλέπουν τα άρθρα 7 και 8 του κανονισμού 2176/84, όσον αφορά την ενημέρωση των επιχειρήσεων που εμπλέκονται στην έρευνα αντιντάμπινγκ, τηρήθηκαν στην υπό κρίση περίπτωση. Η απόσταση μεταξύ των ημερομηνιών κατά τις οποίες οι πληροφορίες παρασχέθηκαν στις διάφορες εταιρίες οφείλεται στην πρακτική αδυναμία οργανώσεως συναντήσεων στις οποίες θα ελάμβαναν μέρος ταυτοχρόνως όλες οι ενδιαφερόμενες εταιρίες και, επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως προσβολή του δικαιώματος άμυνας, ιδίως δε όταν από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι αυτή η διαφορά στις ημερομηνίες χρησιμοποιήθηκε για να τεθεί η Silver σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση προς τις λοιπές ενδιαφερόμενες εταιρίες.
64 Επομένως, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
65 Κατόπιν των ανωτέρω διαπιστώσεων, οι προσφυγές πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους ως αβάσιμες.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
66 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν, εις ολόκληρον στην υπόθεση 273/85, στα δικαστικά έξοδα τόσο της κύριας διαδικασίας όσο και της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων των παρεμβάντων που υπέβαλαν σχετικό αίτημα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1). Απορρίπτει τις προσφυγές.
2) Καταδικάζει τις προσφεύγουσες, εις ολόκληρον στην υπόθεση 273/85, στα δικαστικά έξοδα τόσο της κύριας διαδικασίας όσο και της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων των παρεμβάντων που υπέβαλαν σχετικό αίτημα.