61966J0024(01)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 13ης Δεκεμβρίου 1973 (
*1
)
Στην υπόθεση 24/66 Α,
Gesellschaft für Getreidehandel mbH, με έδρα το Ντύσελντορφ, εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο στο Bundesgerichtshof, Oliver Brandel, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικαστικό επιμελητή Félicien Jansen, 21, rue Aldringen,
αιτούσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τους νομικούς της συμβούλους Claus-Dieter Ehlermann και Rolf Wägenbaur, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το νομικό της σύμβουλο Pierre Lamoureux, 4, boulevard Royal,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ερμηνεία των αποφάσεων που εκδόθηκαν από το Δικαστήριο την 1η Ιουλίου 1965 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 106 και 107/63 και την 14η Ιουλίου 1967 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 5, 7 και 13 έως 24/66,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους R. Lecourt, πρόεδρο, Α. Μ. Donner (εισηγητή δικαστή) και Μ. Sørensen, προέδρους τμήματος, R. Monaco, J. Mertens de Wilmars, P. Pescatore, H. Kutscher, C. O'Dalaigh και A. J. Mackenzie Stuart, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: G. Reischl
γραμματέας: A. Van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται)
Σκεπτικό
1
Με αίτηση που κατέθεσε στις 31 Αυγούστου 1973 η προσφεύγουσα στην υπόθεση 24/66 ζήτησε κατά το άρθρο 40 του οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος την ερμηνεία της αποφάσεως της 1ης Ιουλίου 1965 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 106 και 107/63 (SLG. 1965, σ. 548) και της προδικαστικής αποφάσεως της 14ης Ιουλίου 1967 στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 5, 7 και 13 έως 24/66 (SLG. 1967, σ. 332).
2
Με την αίτηση ζητείται η ερμηνεία της έκτασης του δεδικασμένου των αποφάσεων αυτών και κυρίως ως προς το αν το δεδικασμένο δεσμεύει τα εθνικά δικαστήρια καθόσον οι αποφάσεις αυτές
1)
αναγνωρίζουν ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για τα μέτρα διασφαλίσεως που θέσπισε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και ενέκρινε η Επιτροπή με απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 1963 και
2)
καθόρισαν τις αρχές που ισχύουν ως προς την επιμέλεια που πρέπει να καταβάλλουν η Επιτροπή και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών κατά τη θέσπιση μέτρων διασφαλίσεως κατά το άρθρο 22 του κανονισμού του Συμβουλίου 19/62 (ABL 1962, σ. 933).
3
Σύμφωνα με το πρώτο μέρος της αιτήσεως, η απόφαση που εκδόθηκε στις 14 Ιουλίου 1967 επί προσφυγής της αιτούσας και άλλων διαδίκων δεν έκρινε ότι ήταν παράνομη η απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 1963 της Επιτροπής, αλλά περιορίστηκε να συναγάγει συμπεράσματα από την απόφαση της 1ης Ιουλίου 1965, η οποία ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής με ισχύ έναντι πάντων. Το πρώτο μέρος λοιπόν της αιτήσεως αναφέρεται στον πυρήνα των εννόμων αποτελεσμάτων της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 1ης Ιουλίου 1965. Δεδομένου όμως ότι η αιτούσα δεν ήταν διάδικος στην ένδικη διαφορά, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή, δεν μπορεί κατά το άρθρο 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου να ζητήσει την ερμηνεία της αποφάσεως.
4
Το δεύτερο μέρος της αιτήσεως έχει ως αντικείμενο να διευκρινιστεί η δεσμευτική ισχύς που μπορεί να έχει απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε επί υποθέσεως εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας σε παράλληλες διαδικασίες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Επειδή οι παράλληλες αυτές διαδικασίες διεξάγονται μεταξύ διαφορετικών διαδίκων, η αιτουμένη διευκρίνιση δεν αφορά την έκταση του δεδικασμένου της αποφάσεως επί των εννόμων σχέσεων μεταξύ των διαδίκων της υποθέσεως, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση αυτή-η αίτηση συνεπώς δεν μπορεί να βρεί έρεισμα στο άρθρο 40 του Οργανισμού.
5
Κατά συνέπεια, και το δεύτερο μέρος της αιτήσεως είναι απαράδεκτο.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
λαμβάνοντας υπόψη τα έγγραφα του φακέλου,
αφού άκουσε την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση, τις αγορεύσεις των εκπροσώπων των διαδίκων και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα,
λαμβάνοντας υπόψη το πρωτόκολλο περί του οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, ιδίως δε το άρθρο 40 του οργανισμού αυτού, καθώς και τον κανονισμό διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ιδίως δε τα άρθρα 69 και 102 του κανονισμού αυτού,
εκδίδει την ακόλουθη απόφαση:
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την αίτηση ερμηνείας.
Lecourt
Donner
Sørensen
Monaco
Mertens de Wilmars
Pescatore
Kutscher
O'Dalaigh
Mackenzie Stuart
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 13 Δεκεμβρίου 1973.
Ο γραμματέας
Α. Van Houtte
Ο Πρόεδρος
R. Lecourt
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.