61995CO0254_NL
Partijen
Overwegingen van het arrest
Dictum
Partijen
In zaak C-254/95 P-R,
Europees Parlement, vertegenwoordigd door M. Peter, afdelingshoofd, en J. L. Rufas Quintana, hoofdadministrateur bij de juridische dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij zijn secretariaat-generaal, Kirchberg,
requirant,
betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het op 30 mei 1995 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde kamer) in zaak T-289/94 gewezen arrest tussen A. Innamorati en het Europees Parlement,
andere partij bij de procedure:
A. Innamorati, voormalig hulpfunctionaris van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, deelnemer aan algemeen vergelijkend onderzoek PE/59/A, wonende te Rome, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij SARL Fiduciaire Myson, Rue Glesener 1,
geeft
DE PRESIDENT VAN HET HOF
de navolgende
Beschikking
Overwegingen van het arrest
1 Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 24 juli 1995, heeft het Europees Parlement krachtens artikel 49 van 's Hofs Statuut-EG en de overeenkomstige bepalingen van de Statuten-EGKS en EGA hogere voorziening ingesteld tegen het op 30 mei 1995 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen in zaak T-289/94 gewezen arrest tussen A. Innamorati en het Europees Parlement (JurAmbt. 1995, blz. II-393), houdende nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek PE/59/A, die Innamorati een cijfer beneden het vereiste minimum had toegekend en hem niet tot de andere examens van het vergelijkend onderzoek had toegelaten.
2 Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Hof op dezelfde datum, heeft het Parlement voorts overeenkomstig artikel 53 van 's Hofs Statuut-EG en de overeenkomstige bepalingen van de Statuten-EGKS en EGA, alsook de artikelen 83 en 118 van het Reglement voor de procesvoering, in kort geding primair verzocht om opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden arrest.
3 Verzoeker in het geding voor het Gerecht heeft op 31 augustus 1995 schriftelijke opmerkingen over het verzoek in kort geding ingediend. De schriftstukken van partijen bevatten alle informatie die het Hof voor zijn beslissing op het verzoek in kort geding nodig heeft, zodat het niet noodzakelijk is partijen in hun mondelinge toelichtingen te horen.
4 Vooraf zij herinnerd aan de antecedenten van het geschil, zoals deze in het bestreden arrest zijn uiteengezet:
"1 Verzoeker, hulpfunctionaris in de rang A, groep II, klasse 2, van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, heeft deelgenomen aan algemeen vergelijkend onderzoek PE/59/A met het oog op de samenstelling van een reservelijst van Italiaanstalige administrateurs bij het secretariaat-generaal van het Europees Parlement.
2 In deel III.B.1 van de aankondiging van vergelijkend onderzoek, bekendgemaakt op 23 oktober 1992 (PB 1992, C 275 A, blz. 8), was bepaald, dat de deelnemers zes schriftelijke selectieproeven moesten afleggen. Met betrekking tot proef 1 c) was gepreciseerd:
' c) Samenvatting van een stuk van twee tot drie bladzijden tot één tiende van de lengte, met een marge van ten hoogste 10 %, teneinde het analyserend en samenvattend vermogen, de objectiviteit en de nauwgezetheid van de kandidaat te kunnen beoordelen.
Duur van de proef: ten hoogste 45 minuten
Aantal punten: van 0 tot 20
Bij een puntentotaal lager dan 10 wordt de kandidaat niet tot de volgende fase toegelaten.'
3 Op 20 april 1994 deelde de voorzitter van de jury verzoeker mee, dat hij voor de samenvatting een cijfer beneden het vereiste minimum had gekregen en dat de jury bijgevolg de overige door hem afgelegde schriftelijke proeven niet kon beoordelen.
4 Bij brief van 25 mei 1994 verzocht verzoeker, zijn examen opnieuw te bekijken en hem mee te delen, om welke redenen de jury hem dat cijfer voor proef 1 c) had toegekend.
5 Bij brief van 13 juni 1994 aan de voorzitter van de jury stelde verzoekers raadsman, dat de correctors van proef 1 c) de deelnemers die het gestelde maximumaantal woorden hadden overschreden, niet van verdere deelneming hadden uitgesloten. Voorts verzocht hij de voorzitter van de jury in de eerste plaats om mededeling van de criteria, door de jury vastgesteld voor de beoordeling of de deelnemers aan de in de aankondiging van vergelijkend onderzoek gestelde voorwaarden voldeden, en voor de beoordeling van hun proeven, daaronder begrepen de instructies die aan de correctors waren gegeven ter zake van de inachtneming van de specifieke vereisten van proef 1 c), en in de tweede plaats om mededeling van de ter waarborging van de anonimiteit van de deelnemers getroffen maatregelen.
6 Bij brief van 14 juni 1994 bevestigde de voorzitter van de jury verzoeker het jurybesluit in de volgende bewoordingen:
' Het spijt mij u te moeten bevestigen, dat volgens de gehanteerde maatstaven en volgens de strenge criteria die de jury vóór de verbetering had vastgesteld ° rekening houdend met een geheel van elementen die overigens in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek waren genoemd °, uw cijfer voor proef 1 c) lager is dan voor overgang naar de volgende fase wordt verlangd. U heeft namelijk 8,33 punten gekregen (vereist is minimaal 10 punten).'
7 Bij brief van 4 juli 1994 aan de voorzitter van de jury herinnerde verzoekers raadsman aan zijn verzoek van 13 juni 1994 en stelde hij vast, dat de brief van de voorzitter van de jury van 14 juni 1994 geen motivering van het jurybesluit bevatte. Hij deelde voorts mee, voornemens te zijn, beroep in te stellen bij het Gerecht indien hem de gevraagde inlichtingen niet werden verstrekt.
8 Bij brief van dezelfde datum antwoordde het hoofd van de eenheid 'Vergelijkende onderzoeken' van het Parlement op de brief van verzoekers raadsman van 13 juni 1994, dat zodra het juryrapport zou zijn ondertekend, het Parlement 'in staat zou zijn hem de gevraagde inlichtingen te verstrekken binnen de grenzen die door het Hof van Justitie zijn gesteld aan de verplichting tot motivering van jurybesluiten, gelet op het geheim van de beraadslaging' .
9 Bij brief van 19 juli 1994 deelde het hoofd van de eenheid 'Vergelijkende onderzoeken' van het Parlement verzoekers raadsman het volgende mee:
' ° Alle correcties van de schriftelijke proeven van het betrokken vergelijkend onderzoek hebben anoniem plaatsgevonden. De deelnemers moesten weliswaar hun naam op de antwoordformulieren schrijven, maar de anonimiteit van de beoordelingen is gewaarborgd doordat daarna een geheim codenummer is aangebracht en de persoonlijke gegevens van de deelnemers onleesbaar zijn gemaakt.
° De correctie van de proeven 1 c) 1 (objectieve toets) en 1 c) 2 (culturele toets) is gebeurd door middel van een scanner onder toezicht van de jury. Alle andere proeven zijn ter kennis gebracht van de zeven leden van de jury en door ten minste drie van hen gecorrigeerd.
° De heer Innamorati heeft om een nieuw onderzoek van zijn examen gevraagd. De jury heeft dit tweede onderzoek verricht en heeft erop gelet, of er geen fout was geslopen in de beoordeling. Zij heeft haar aanvankelijk besluit bevestigd. De door de juryleden gehanteerde criteria waren vóór de correctie vastgesteld en zijn in acht genomen volgens de bepalingen van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek.' "
5 In die omstandigheden heeft Innamorati bij op 15 september 1994 ter griffie van het Gerecht neergelegd verzoekschrift beroep ingesteld tot nietigverklaring van het besluit van de jury om hem voor de samenvatting een cijfer beneden het vereiste minimum toe te kennen en hem niet toe te laten tot de andere proeven van het vergelijkend onderzoek.
6 Naar het Gerecht in zijn arrest (r.o. 17) opmerkt, heeft verzoeker twee middelen ingediend. Het eerste is ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling, schending van de aankondiging van vergelijkend onderzoek en aan ontbreken van motivering van het bestreden besluit. Het tweede middel is ontleend aan verkeerde beoordeling, gebrek aan onpartijdigheid en schending van de beginselen die de werkzaamheden van de jury moeten beheersen. Daar verzoeker het tweede middel ter terechtzitting had ingetrokken, was het Gerecht van oordeel (r.o. 18), dat het zich niet over dit middel behoefde uit te spreken.
7 Met betrekking tot de schending van het beginsel van gelijke behandeling en van de aankondiging van vergelijkend onderzoek stelt het Gerecht vast (r.o. 22), dat verzoeker niets heeft aangevoerd tot staving van zijn bewering, dat de jury andere deelnemers aan het vergelijkend onderzoek, die zich niet aan de maximumlengte van de samenvatting van proef 1 c) hadden gehouden, niet had afgewezen. Aangezien het dossier geen enkele aanwijzing daarvoor bevatte, heeft het Gerecht het eerste onderdeel van het eerste middel afgewezen (r.o. 23).
8 Met betrekking tot het tweede onderdeel van het eerste middel, ontleend aan ontbreken van motivering van het jurybesluit, herinnert het Gerecht eraan (r.o. 26), dat volgens vaste rechtspraak de verplichting om een bezwarend besluit met redenen te omkleden, enerzijds tot doel heeft de belanghebbende de nodige gegevens te verschaffen om te beoordelen of het besluit al dan niet gegrond is, en anderzijds rechterlijke toetsing mogelijk te maken. Ook herinnert het Gerecht eraan (r.o. 27), dat volgens vaste rechtspraak bij een vergelijkend onderzoek met zeer veel sollicitanten de jury zich in een eerste fase ertoe mag beperken, de sollicitanten alleen de criteria en het resultaat van de selectie mee te delen en pas later individuele toelichtingen te verstrekken aan degenen die daar uitdrukkelijk om vragen.
9 In casu stelt het Gerecht vast (r.o. 28 en 29), dat om dergelijke toelichtingen herhaaldelijk uitdrukkelijk is verzocht, door verzoeker bij brief van 25 mei 1994 en door zijn raadsman bij brieven van 13 juni en 4 juli 1994, en dat de antwoorden van het Parlement van 14 juni en 19 juli 1994 geen motivering van het bestreden jurybesluit en geen precisering van de inhoud van de door de jury voor de correctie van de samenvatting vastgestelde criteria bevatten.
10 Het Gerecht concludeert daaruit (r.o. 30), dat het Parlement vóór de instelling van het beroep geen enkele motivering heeft verstrekt, die verzoeker in staat stelt, de gegrondheid van de afwijzing van zijn sollicitatie te beoordelen, en het Gerecht, zijn rechterlijk toezicht uit te oefenen.
11 Het Gerecht voegt hieraan toe (r.o. 31), dat dit algeheel ontbreken van motivering niet kan worden gedekt door de toelichtingen die het Parlement na de instelling van het beroep in het verweerschrift en ter terechtzitting heeft verstrekt, daar die toelichtingen in dat stadium hun functie niet meer kunnen vervullen.
12 Bovendien merkt het Gerecht op (r.o. 32), dat "de enkele vermelding in het verweerschrift, dat verzoeker was afgewezen wegens de 'slechte kwaliteit van zijn samenvatting', niet als voldoende motivering valt aan te merken. Deze vermelding verklaart immers zelfs niet summier de redenen waarom de jury tot deze conclusie is gekomen, noch het verband tussen de door de jury gehanteerde criteria, die zelf niet nauwkeurig bepaald zijn, en de in geding zijnde beoordeling. Ook de niet nader uitgewerkte verwijzing door de gemachtigde van het Parlement ter terechtzitting naar bepaalde criteria die de jury voor de beoordeling van proef 1 c) zou hebben gehanteerd, is te vaag om het motiveringsgebrek van het bestreden besluit te ondervangen."
13 Het Gerecht heeft het bestreden besluit dan ook nietig verklaard wegens ontbreken van motivering.
14 Ten aanzien van het thans voorliggende verzoek om opschorting moet eraan worden herinnerd, dat volgens artikel 53 van 's Hofs Statuut-EG en de overeenkomstige bepalingen van de Statuten-EGKS en EGA een verzoek om hogere voorziening in beginsel geen schorsende werking heeft. Ingevolge de artikelen 185 en 186 EG-Verdrag en de overeenkomstige bepalingen van het EGKS- en het EGA-Verdrag kan het Hof echter, indien het van oordeel is dat de omstandigheden zulks vereisen, opschorting van de tenuitvoerlegging van het bestreden arrest gelasten.
15 Ingevolge artikel 83, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering is voor een bevel tot opschorting krachtens voornoemde bepalingen vereist, dat er omstandigheden bestaan waaruit van het spoedeisend karakter blijkt, en dat er middelen, zowel feitelijk als rechtens, zijn aangevoerd op grond waarvan de schorsing aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt.
16 Volgens vaste rechtspraak moet de spoedeisendheid worden getoetst aan de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt.
17 Met betrekking tot de spoedeisendheid stelt het Parlement, dat tenuitvoerlegging van het arrest het belang van de instelling en van derden aanzienlijk zou schaden, zonder Innamorati een wezenlijk voordeel op te leveren. Tot staving van deze stelling betoogt het Parlement, dat de tenuitvoerlegging van het arrest ertoe zou leiden, dat belanghebbende moet worden toegelaten tot de andere schriftelijke proeven, waarvan hij door het nietig verklaarde jurybesluit was uitgesloten. Om de gelijke behandeling tussen de benadeelde kandidaat en de andere kandidaten te waarborgen, zou de instelling dan verplicht zijn een nieuw algemeen vergelijkend onderzoek te organiseren, daar het eerdere vergelijkend onderzoek en de reeds vastgestelde reservelijst "geen waarde" meer hebben. Niettemin zou Innamorati geen enkele zekerheid hebben dat hij zou slagen en uiteindelijk op een reservelijst zou worden geplaatst. Zo gezien heeft het Gerecht het persoonlijk belang van Innamorati enerzijds en het belang van de geslaagden voor het vergelijkend onderzoek en de instelling anderzijds niet voldoende tegen elkaar afgewogen.
18 Dienaangaande moet worden opgemerkt, dat het niet aan de rechter in kort geding staat, de modaliteiten van de tenuitvoerlegging van het arrest van het Gerecht vast te stellen. Volstaan kan worden met eraan te herinneren, dat overeenkomstig vaste rechtspraak van het Hof de jury en het tot aanstelling bevoegd gezag een billijke oplossing moeten zoeken voor het geval van Innamorati, welke zijn rechten voldoende beschermt, zonder dat de gehele uitslag van het vergelijkend onderzoek op de helling behoeft te worden gezet of de daaruit voortgevloeide aanstellingen behoeven te worden geannuleerd (zie met name arrest van 6 juli 1993, zaak C-242/90 P, Albani e.a., Jurispr. 1993, blz. I-3839, r.o. 13 en 14).
19 Blijkens het voorafgaande is niet voldaan aan de in artikel 83, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering gestelde voorwaarde betreffende spoedeisendheid. Mitsdien behoeft niet te worden onderzocht, of op grond van de door het Parlement ingediende middelen, zowel feitelijk als rechtens, de opschorting aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt.
20 Het Parlement verzoekt subsidiair, het bedrag van de in eerste instantie gevorderde kosten op een rentedragende geblokkeerde rekening te mogen storten tot de uitspraak van het arrest van het Hof. Het beroept zich daartoe op moeilijkheden die zich bij het terugvorderen van de kosten wellicht zouden kunnen voordoen, doordat Innamorati zijn woonplaats naar Rome heeft overgebracht.
21 Dit verzoek moet worden afgewezen. Er is immers niets aangevoerd om aannemelijk te maken dat, gelet op de omstandigheden van het geval, het Parlement zonder de gevraagde voorlopige maatregel ernstige en onherstelbare schade dreigt te leiden zelfs indien het bestreden arrest in de bodemprocedure werd vernietigd.
22 Mitsdien moet het verzoek in kort geding worden afgewezen.
Dictum
DE PRESIDENT VAN HET HOF
beschikt:
1) Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
2) De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
Luxemburg, 15 september 1995.