62020TJ0003_RES
Zaak T‑3/20
Forbo Financial Services AG
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 december 2020
„Uniemerk – Oppositieprocedure – Aanvraag voor Uniewoordmerk Canoleum – Ouder internationaal woordmerk MARMOLEUM – Relatieve weigeringsgrond – Te late indiening van de uiteenzetting van de gronden van het beroep – Niet-ontvankelijkheid van het beroep bij de kamer van beroep – Verzoek tot herstel in de vorige toestand – Plotse ziekte van de advocaat die de verzoekende partij vertegenwoordigt – Zorgvuldigheidsplicht – Bewijswaarde van de onder belofte afgelegde verklaring van de advocaat”
Uniemerk – Procedurevoorschriften – Herstel in de vorige toestand – Voorwaarden – In de gegeven omstandigheden noodzakelijke zorgvuldigheid – Uitzonderlijke en derhalve onvoorzienbare gebeurtenissen
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 104, lid 1)
(zie punten 45, 46)
Uniemerk – Procedurevoorschriften – Herstel in de vorige toestand – Toepassingsvoorwaarden – Strikte uitlegging
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 104, lid 1)
(zie punt 47)
Uniemerk – Procedurevoorschriften – Bewijskracht van de bewijzen –Verklaringen onder belofte
[Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 97, lid 1, f), en art. 104, lid 1]
(zie punten 51‑59)
Samenvatting
Op 17 mei 2017 heeft Windmöller Flooring Products WFP GmbH een aanvraag tot inschrijving van het woordteken Canoleum als Uniemerk ingediend. Op 27 september 2017 heeft Forbo Financial Services AG op grond van haar internationale woordmerk MARMOLEUM oppositie ingesteld tegen de inschrijving van het aangevraagde merk bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO). Volgens haar bestond er verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (
1
). Bij beslissing van 12 februari 2019 is de oppositie afgewezen.
Op 9 april 2019 heeft Forbo Financial Services beroep ingesteld bij het EUIPO. Zij heeft haar uiteenzetting van de gronden van het beroep evenwel pas op 26 juni 2019 ingediend, dit wil zeggen nadat de gestelde termijn (
2
) was verstreken. Bij die uiteenzetting heeft zij een verzoek tot herstel in de vorige toestand gevoegd (
3
), waarin zij heeft aangevoerd dat de advocaat die haar vertegenwoordigde (hierna: „initiële advocaat”) de uiteenzetting niet tijdig had kunnen indienen omdat hij onvoorzien zwaar ziek was geworden. Tot staving van deze stelling heeft Forbo Financial Services twee verklaringen onder belofte overgelegd, een van die advocaat en een van diens echtgenote. Bij beslissing van 9 oktober 2019 heeft de kamer van beroep het beroep niet-ontvankelijk verklaard. Zij was van oordeel dat de initiële advocaat onvoldoende had aangetoond dat hij in de gegeven omstandigheden de noodzakelijke zorgvuldigheid had betracht, en heeft hem onder meer verweten geen medisch attest te hebben overgelegd.
Forbo Financial Services heeft beroep ingesteld bij het Gerecht, dat de beslissing van de kamer van beroep heeft vernietigd, in wezen omdat de kamer van in het begin geen enkele geloofwaardigheid had gehecht aan de twee onder belofte afgelegde verklaringen en de daarin vervatte gedetailleerde uitleg van de hand had gewezen.
Beoordeling door het Gerecht
Om te beginnen brengt het Gerecht in herinnering dat een verklaring onder belofte een toegelaten bewijsmiddel is (
4
). Voorts merkt het Gerecht op dat een verklaring die in het belang van de auteur ervan is opgesteld, slechts een beperkte bewijswaarde heeft en moet worden gestaafd met aanvullend bewijs, maar dat dit niet betekent dat de instanties van het EUIPO er per definitie van mogen uitgaan dat een dergelijke verklaring op zich totaal ongeloofwaardig is. Welke bewijswaarde aan zo’n verklaring dient te worden toegekend, hangt af van de omstandigheden van de zaak. De kamer van beroep heeft in feite van in het begin geen enkele geloofwaardigheid gehecht aan de twee onder belofte afgelegde verklaringen, en heeft dan ook niet naar behoren rekening gehouden met de omstandigheden van de zaak.
Vervolgens stelt het Gerecht met betrekking tot de verklaring van de initiële advocaat vast dat de kamer van beroep is voorbijgegaan aan het feit dat de betrokkene een rechtsbeoefenaar is die zijn taken moet uitvoeren met inachtneming van de deontologische regels en de morele normen, en dat hij met een valse verklaring onder belofte niet alleen strafsancties zou riskeren maar ook zijn reputatie op het spel zou zetten. Het Gerecht voegt daaraan toe dat een onder belofte afgelegde schriftelijke verklaring van een advocaat op zich een stevig bewijs vormt van hetgeen daarin wordt uiteengezet indien deze verklaring eenduidig, coherent en vrij van contradicties is, en geen enkel feitelijk element twijfel kan zaaien over de oprechtheid ervan.
Voorts heeft de kamer van beroep geen rekening gehouden met het feit dat de ziekte die de initiële advocaat heeft aangewezen als de oorzaak van de overschrijding van de termijn, zijn privésfeer betrof en dat hij het best geplaatst was om uitleg te geven over dit incident en met name over de symptomen en problemen die hij had ondervonden.
Wat de onder belofte afgelegde verklaring van de echtgenote van de initiële advocaat betreft, had de kamer van beroep tevens in aanmerking moeten nemen dat degenen die getuige zijn van een incident als het onderhavige, meestal tot de rechtstreekse entourage van de betrokkene behoren, en dat de echtgenote zich net als de advocaat zelf zou blootstellen aan strafsancties indien zij een valse verklaring onder belofte zou afleggen.
Tot slot benadrukt het Gerecht dat de kamer van beroep geen rekening heeft gehouden met het feit dat er geen aanvullend bewijs tot staving van de inhoud van de twee verklaringen onder belofte – zoals een medisch attest – voorhanden was of redelijkerwijs kon worden geëist. Het Gerecht merkt in dit verband op dat de onderhavige zaak een uitzonderlijke en onverwachte gebeurtenis betreft die tot de privésfeer van de betrokkene behoort, en dus moet worden onderscheiden van de situaties waarop de rechtspraak over de bewijswaarde van verklaringen onder belofte doorgaans betrekking heeft, waarbij verklaringen worden overgelegd om zuiver objectieve en onpersoonlijke feiten te staven.
Bijgevolg vernietigt het Gerecht de beslissing van de kamer van beroep.
(
1
)	Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB 2009, L 78, blz. 1), zoals gewijzigd.
(
2
)	Volgens artikel 68, lid 1, laatste volzin, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1) moet een schriftelijke uiteenzetting van de gronden van het beroep worden ingediend binnen vier maanden na de kennisgeving van de beslissing.
(
3
)	Op grond van artikel 104 van verordening 2017/1001.
(
4
)	In de zin van artikel 97, lid 1, onder f), van verordening 2017/1001.