62023TJ0025_RES
Υπόθεση T‑25/23
Orgatex GmbH & Co. KG
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 23ης Οκτωβρίου 2024
«Κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα – Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας – Καταχωρισθέν κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα που αναπαριστά σήμανση εδάφους – Άρθρο 3, στοιχείο αʹ, και άρθρο 25, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 – Ενότητα του σχεδίου ή υποδείγματος – Συνοχή μεταξύ των όψεων του σχεδίου ή υποδείγματος»
Κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα – Προϋποθέσεις προστασίας – Αναπαράσταση η οποία εμπίπτει στον ορισμό του σχεδίου ή υποδείγματος – Κριτήρια εκτιμήσεως – Συνεκτίμηση της αναπαράστασης που κατατέθηκε με την αίτηση καταχώρισης
(Κανονισμός 6/2002 του Συμβουλίου, άρθρο 3, στοιχείο αʹ)
(βλ. σκέψεις 34, 41, 101)
Κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα – Αίτηση καταχωρίσεως – Προϋποθέσεις – Αναπαράσταση του σχεδίου ή υποδείγματος κατάλληλη για αναπαραγωγή – Έννοια – Κατάθεση περισσότερων όψεων του ίδιου σχεδίου ή υποδείγματος – Επιτρέπεται – Προϋποθέσεις – Απαίτηση ενότητας – Συνοχή μεταξύ των όψεων του σχεδίου ή υποδείγματος
(Κανονισμός 6/2002 του Συμβουλίου, άρθρο 36 § 1· κανονισμός 2245/2002 της Επιτροπής, άρθρα 1 § 1, στοιχείο γʹ, και 4 § 2)
(βλ. σκέψεις 36-40, 43)
Κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα – Παραίτηση και ακυρότητα – Αίτηση περί κηρύξεως της ακυρότητας – Εξέταση της αιτήσεως – Ερμηνευτική αρχή εύνοιας προς τον δικαιούχο του σχεδίου ή υποδείγματος – Δεν υφίσταται
(Κανονισμός 6/2002 του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 48-52)
Κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα – Λόγοι ακυρότητας – Αναπαράσταση η οποία εμπίπτει στον ορισμό του σχεδίου ή υποδείγματος – Αναπαράσταση σήμανσης εδάφους
(Κανονισμός 6/2002 του Συμβουλίου, άρθρα 3, στοιχείο αʹ, και 25 § 1, στοιχείο αʹ)
(βλ. σκέψεις 63, 69, 70, 80, 83, 115, 116)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, επιληφθέν προσφυγής ακυρώσεως την οποία απορρίπτει, αποφαίνεται επί του καινοφανούς ζητήματος της συνοχής μεταξύ των όψεων ενός σχεδίου ή υποδείγματος υπό το πρίσμα της απαίτησης περί ενότητάς του. Παρέχει επίσης διευκρινίσεις επί της ανυπαρξίας ερμηνευτικής αρχής υπέρ της καταχώρισης των σχεδίων ή υποδειγμάτων στο πλαίσιο διαδικασίας για την κήρυξη ακυρότητας.
Η προσφεύγουσα, Orgatex GmbH & Co. KG., είναι δικαιούχος κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος που αναπαριστά σήμανση εδάφους. Ο L. Longton υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση για την κήρυξη της ακυρότητας του εν λόγω σχεδίου ή υποδείγματος, την οποία το ακυρωτικό τμήμα απέρριψε.
Το συμβούλιο προσφυγών ακύρωσε εντούτοις την απόφαση του ακυρωτικού τμήματος και κήρυξε άκυρο το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα, κρίνοντας ότι είχε καταχωριστεί κατά παράβαση του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 6/2002 (
1
), επειδή οι τέσσερις όψεις του που είχαν κατατεθεί ήταν ασαφείς και απεικόνιζαν τουλάχιστον δύο διαφορετικά σχέδια ή υποδείγματα.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η εξέταση του σχεδίου ή υποδείγματος δυνάμει του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 6/2002 πρέπει να γίνεται με βάση την αναπαράσταση που καταχωρίστηκε στο μητρώο, η οποία καθορίζει το αντικείμενο και την έκταση της προστασίας. Οι παρατηρήσεις που διατυπώνει ο καταθέτης ή ο δικαιούχος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μπορούν, συνεπώς, να ληφθούν υπόψη μόνον αν προκύπτουν από την αναπαράσταση του σχεδίου ή υποδείγματος. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει αν οι όψεις που αποτελούν την αναπαράσταση στο σύνολό της απεικονίζουν ένα μοναδικό ή ενιαίο προϊόν, ήτοι αν υπάρχει ενότητα του σχεδίου ή υποδείγματος.
Ως προς το ζήτημα αυτό, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η απαίτηση συνοχής μεταξύ των όψεων συνεπάγεται ότι όλες οι όψεις πρέπει να αναπαριστούν ένα και το αυτό προϊόν, ούτως ώστε να καθίσταται δυνατή βάσει αυτών η σαφής ταυτοποίηση ενός και του αυτού σχεδίου ή υποδείγματος. Η ύπαρξη ασυνεπειών ή αντιφάσεων μεταξύ των κατατεθεισών όψεων μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αναπαρίστανται διαφορετικά προϊόντα. Αυτό συμβαίνει μεταξύ άλλων στην περίπτωση που οι όψεις αποτελούν διαφορετικές εκτελέσεις ή παραλλαγές της ίδιας ιδέας, ή ακόμη όταν η χρήση των γραμμών που αποσκοπούν στον προσδιορισμό του σχεδίου ή υποδείγματος ή στην εξαίρεση ορισμένων χαρακτηριστικών του από την προστασία δεν είναι συνολικά συνεπής. Πράγματι, δεν μπορεί να υπάρχει ενότητα του σχεδίου ή υποδείγματος αν μεταξύ των όψεών του υφίσταται ανεπίλυτη ασυνέπεια ή ανυπέρβλητη αντίφαση, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατός ο προσδιορισμός της εικόνας ενός και μόνον προϊόντος και, συνεπώς, να μην είναι δυνατή βάσει της οικείας αναπαράστασης η σαφής ταυτοποίηση ενός μόνον σχεδίου ή υποδείγματος. Αντιθέτως, μπορεί να διαπιστωθεί η ενότητα του σχεδίου ή υποδείγματος παρά την ύπαρξη ήσσονος σημασίας αποκλίσεων μεταξύ των όψεών του, μόνον όμως εφόσον οι όψεις αυτές μπορούν να συγκεραστούν σε ένα ενιαίο σχέδιο ή υπόδειγμα. Τούτου λεχθέντος, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι τα όργανα του EUIPO δεν υποχρεούνται να εξετάζουν όλους τους πιθανούς συνδυασμούς μεταξύ των όψεων που υποβάλλει ο καταθέτης με την αίτηση καταχώρισης, αλλά μόνο τους συνδυασμούς που φαίνονται λογικοί και εύλογοι βάσει της κοινής πείρας.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι κανένα στοιχείο του κανονισμού 6/2002 δεν επιβάλλει ερμηνευτική αρχή εύνοιας προς τον καταθέτη ή τον δικαιούχο κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος και εξ αυτού συνάγει ότι τέτοια αρχή δεν υφίσταται ούτε στο πλαίσιο διαδικασίας για την κήρυξη ακυρότητας.
Κατά τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η εκδοχή βάσει της οποίας οι όψεις 1.1 και 1.2 απεικονίζουν την εμπρόσθια πλευρά του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος και οι όψεις 1.3 και 1.4 την οπίσθια πλευρά, ενώ κάθε πλευρά απεικονίζεται σε κάτοψη και υπό προοπτική, φαίνεται λογική και εύλογη βάσει της κοινής πείρας. Πλην όμως, οι όψεις αυτές εμφανίζουν ανεπίλυτες ασυνέπειες και δεν απεικονίζουν ένα μόνο σχέδιο ή υπόδειγμα και, επομένως, το επίμαχο σχέδιο ή υπόδειγμα καταχωρίστηκε στο μητρώο του EUIPO κατά παράβαση του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 6/2002.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει την εκδοχή κατά την οποία η όψη 1.1 απεικονίζει την εμπρόσθια πλευρά και οι όψεις 1.2, 1.3 και 1.4 την οπίσθια πλευρά του επίμαχου σχεδίου ή υποδείγματος, εκδοχή την οποία επικαλείται η προσφεύγουσα ως ευνοϊκότερη για την ίδια. Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι τα όργανα του EUIPO δεν είχαν την υποχρέωση να εξετάσουν την εκδοχή αυτή. Πράγματι, η συγκεκριμένη εκδοχή συνδυασμού των όψεων δεν φαίνεται λογική ούτε πιθανή βάσει της κοινής πείρας, δεδομένου ότι, πλην ειδικής περιστάσεως, η οποία δεν καταδεικνύεται και δεν συντρέχει εν προκειμένω, παρίσταται παράλογη και απίθανη η απεικόνιση της εμπρόσθιας πλευράς σε μία μόνο όψη και της οπίσθιας πλευράς σε τρεις όψεις. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η εκδοχή αυτή οδηγεί επίσης σε ανεπίλυτες ασυνέπειες μεταξύ των όψεων, τονίζει δε ότι οι ασυνέπειες αυτές δεν μπορούν να αρθούν μέσω σύγκρισης με προϊόντα που φέρονται να διατίθενται στο εμπόριο. Πράγματι, μολονότι τα διατιθέμενα στο εμπόριο προϊόντα τα οποία αντιστοιχούν σε σχέδιο ή υπόδειγμα μπορούν να ληφθούν υπόψη για την εκτίμηση της συνολικής εντύπωσης, το ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι να εκτιμηθεί αν δύο αντιπαρατιθέμενα σχέδια ή υποδείγματα προκαλούν την ίδια συνολική εντύπωση στον ενημερωμένο χρήστη, αλλά να διαπιστωθεί αν ένα σχέδιο ή υπόδειγμα παρουσιάζει ενότητα βάσει της αναπαράστασης που καταχωρίστηκε στο μητρώο.
Λαμβάνοντας υπόψη τις ανωτέρω εκτιμήσεις, το Γενικό Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, ακόμη και αν γινόταν δεκτή η εκδοχή της προσφεύγουσας, υπάρχουν ανυπέρβλητες αντιφάσεις ή ανεπίλυτες ασυνέπειες μεταξύ των όψεων και, ως εκ τούτου, αυτές δεν αναπαριστούν ένα ενιαίο σχέδιο ή υπόδειγμα.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (ΕΕ 2002, L 3, σ. 1).