62022CO0482_INF
Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 27 april 2023 –Associazione Raggio Verde
(Zaak C‑482/22)
„Prejudiciële verwijzing – Artikelen 53 en 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Artikel 267 VWEU – Omvang van de verplichting tot verwijzing van de nationale rechterlijke instanties die uitspraak doen in laatste aanleg – Uitzonderingen op die verplichting – Criteria – Situaties waarin de juiste uitlegging van het recht van de Unie zo evident is dat redelijkerwijs geen ruimte voor twijfel kan bestaan – Voorwaarde dat de nationale rechterlijke instantie die in laatste aanleg uitspraak doet, ervan overtuigd is dat die oplossing even evident is voor de rechterlijke instanties in laatste aanleg van de andere lidstaten en voor het Hof”
1.
Prejudiciële vragen – Voorlegging aan het Hof – Uitleggingsvragen – Verplichting tot verwijzing – Geen – Voorwaarden – Geen redelijke twijfel – Criteria
(Art. 267 VWEU)
(zie punten 27‑46 en dictum)
2.
Prejudiciële vragen – Ontvankelijkheid – Grenzen – Kennelijk irrelevante vragen en hypothetische vragen gesteld in een context waarin een nuttig antwoord is uitgesloten – Vragen zonder verband met het voorwerp van het hoofdgeding – Niet-ontvankelijkheid
(Art. 267 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Hof, art. 53, lid 2)
(zie punten 50‑53)
Dictum
Artikel 267 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat een nationale rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, ervan kan afzien het Hof een vraag over de uitlegging van het Unierecht voor te leggen en deze vraag onder eigen verantwoordelijkheid kan beantwoorden indien de juiste uitlegging van het Unierecht zo evident is dat redelijkerwijze geen ruimte voor twijfel kan bestaan. Bij de vraag of een dergelijk geval zich voordoet, moet rekening worden gehouden met de eigen kenmerken van het Unierecht, de bijzondere moeilijkheden bij de uitlegging ervan en het gevaar van uiteenlopende rechtspraak binnen de Europese Unie.
Deze nationale rechterlijke instantie hoeft niet omstandig aan te tonen dat de andere rechterlijke instanties in laatste aanleg van de lidstaten en het Hof dezelfde uitlegging zouden hanteren, maar moet bij een beoordeling die met deze aspecten rekening houdt, tot de overtuiging zijn gekomen dat deze uitlegging voor die andere nationale rechterlijke instanties en het Hof even evident zou zijn.