62024TJ0113_EXT
ARREST VAN HET GERECHT (Achtste kamer)
23 juli 2025 (
*1
)
„Overheidsopdrachten – Bescherming van de financiële belangen van de Unie – Beroep tot nietigverklaring – Niet rechtstreeks geraakt – Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid – Criteria voor uitsluiting van deelname aan procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten – Begrip ‚definitieve rechterlijke beslissing waarbij de schuld van een persoon of entiteit wordt vastgesteld’ – Artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening (EU, Euratom) 2018/1046 – Personen die vertegenwoordigings-, beslissings- of controlebevoegdheid hebben ten aanzien van een persoon of entiteit die in een uitsluitingssituatie verkeert – Artikel 136, lid 4, onder a), van verordening 2018/1046 – Motiveringsplicht – Evenredigheid”
In zaak T‑113/24,
Lattanzio KIBS SpA, gevestigd te Milaan (Italië),
CY,
CV
CW,
vertegenwoordigd door M. Hommé en B. O’Connor, advocaten,
verzoekers,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door F. Moro en P. Rossi als gemachtigden,
verweerster,
wijst
HET GERECHT (Achtste kamer),
samengesteld als volgt: A. Kornezov (rapporteur), president, K. Kecsmár en S. Kingston, rechters,
griffier: P. Cullen, administrateur,
gezien de beschikking van 8 mei 2024, Lattanzio KIBS e.a./Commissie (T‑113/24 R, niet gepubliceerd, EU:T:2024:306),
gezien de stukken,
na de terechtzitting op 15 januari 2025,
het navolgende
Arrest (
1
)
1
Met hun beroep krachtens artikel 263 VWEU vorderen verzoekers, Lattanzio KIBS SpA (hierna: „LKIBS”) alsmede CY, CV en CW, nietigverklaring van besluit Ares (2023) 8545235 van de Commissie van 13 december 2023 inzake de procedure tot uitsluiting van LKIBS van deelname aan procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten en het toekennen van subsidies waarop verordening (EU, Euratom) 2018/1046 en verordening (EU) 2018/1877 van toepassing zijn (hierna: „bestreden besluit”).
[omissis]
Conclusies van partijen
10
De verzoekers verzoeken het Gerecht:
–
het bestreden besluit te vernietigen;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
11
De Commissie verzoekt het Gerecht:
–
het beroep niet-ontvankelijk te verklaren voor zover het door CW is ingesteld, en het beroep hoe dan ook in zijn geheel ongegrond te verklaren;
–
verzoekers te verwijzen in de kosten.
In rechte
[omissis]
Ten gronde
21
Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers acht middelen aan, die in essentie zijn ontleend aan, ten eerste, een kennelijke beoordelingsfout doordat de Commissie het vonnis van de strafrechtbank van Milaan heeft aangemerkt als een definitieve rechterlijke beslissing waarbij CY en CV schuldig zijn bevonden aan corruptie, ten tweede, schending van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046, ten derde, het feit dat de Commissie bij de toepassing van deze bepaling rekening had moeten houden met het nationale recht, ten vierde, schending van artikel 136, lid 4, van verordening 2018/1046, ten vijfde, ontoereikende motivering, ten zesde, schending van het in artikel 136, lid 3, van verordening 2018/1046 en artikel 5, lid 4, VEU neergelegde evenredigheidsbeginsel, ten zevende, schending van artikel 136, lid 6, onder a), van verordening 2018/1046 en, ten achtste, schending van het in artikel 41 van het Handvest verankerde recht om te worden gehoord.
Eerste, tweede en derde middel: schending van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046
22
Met hun eerste drie middelen, die samen moeten worden onderzocht, voeren verzoekers in wezen aan dat de Commissie artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 heeft geschonden door het vonnis van de strafrechtbank van Milaan aan te merken als een definitieve rechterlijke beslissing waarbij CY en CV schuldig zijn bevonden aan corruptie.
23
In het kader van het eerste middel betogen verzoekers dat de Commissie de in artikel 444 van de codice di procedura penale (wetboek van strafvordering) bedoelde „patteggiamento”-procedure, die heeft geleid tot de uitspraak van het vonnis van de strafrechtbank van Milaan, ten onrechte heeft aangemerkt als een procedure van „voorafgaande schuldbekentenis” („plea bargain” in het Engels), en dat CY en CV in het kader van die procedure schuld hadden erkend. Die vaststelling is onjuist, aangezien de nationale rechter, bij het wijzen van een vonnis op grond van die bepaling, de feiten en de schuld van de verdachten niet beoordeelt.
24
Bovendien volgt uit artikel 445, lid 1bis, van het wetboek van strafvordering dat een krachtens artikel 444 van dat wetboek gewezen vonnis geen veroordelend vonnis vormt. Volgens deze eerste bepaling kan een dergelijk vonnis immers alleen worden „gelijkgesteld” met een veroordeling, hetgeen er impliciet op wijst dat een vonnis krachtens een „patteggiamento”-procedure niet als een veroordeling kan worden beschouwd.
25
In het kader van het tweede middel betogen verzoekers dat de Commissie artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 heeft geschonden door te oordelen dat het vonnis van de strafrechtbank van Milaan een rechtsgeldige grondslag vormde om LKIBS uit te sluiten van deelname aan toekenningsprocedures die worden geregeld door met name verordening 2018/1046. Hoewel zij niet betwisten dat het vonnis van de strafrechtbank van Milaan een definitieve rechterlijke beslissing is, voeren zij aan dat uit dat vonnis niet blijkt dat CY en CV zich schuldig hebben gemaakt aan corruptie.
26
In het kader van het derde middel betogen verzoekers dat de Commissie bij de uitlegging van het vonnis van de strafrechtbank van Milaan rekening diende te houden met het nationale recht. Met name had de Commissie dat vonnis moeten beoordelen in het licht van artikel 445, lid 1bis, van het wetboek van strafvordering, waaruit naar voren komt dat een krachtens artikel 444 van dat wetboek gewezen vonnis niet kan worden gebruikt in een administratieve procedure als die welke tot de vaststelling van het bestreden besluit heeft geleid.
27
De Commissie concludeert tot verwerping van de eerste drie middelen.
28
Volgens artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 „[sluit] de bevoegde ordonnateur [...] een in artikel 135, lid 2, bedoelde persoon of entiteit uit van deelname aan onder deze verordening vallende toekenningsprocedures of van selectie voor de uitvoering van middelen van de Unie wanneer die persoon of entiteit zich in één of meer van de volgende uitsluitingssituaties bevindt: [...] in een definitieve rechterlijke beslissing is vastgesteld dat de persoon of entiteit zich schuldig heeft gemaakt aan [...] corruptie, als omschreven in artikel 4, lid 2, van richtlijn (EU) 2017/1371 [...] of corruptie als omschreven in andere toepasselijke regelgeving.”
29
In het bestreden besluit heeft de Commissie in essentie vastgesteld dat het vonnis van de strafrechtbank van Milaan een definitieve rechterlijke beslissing was en dat CY en CV, door te verzoeken om een lagere straf en daarmee in te stemmen, hadden erkend dat zij schuldig waren aan corruptie in de zin van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046.
30
Dienaangaande moet ten eerste worden vastgesteld dat uit dit vonnis blijkt dat CY en CV, in hun hoedanigheid [vertrouwelijk] (
2
) van de „Lattanzio-groep”, waaronder ook Lattanzio Advisory, thans LAIC, en de andere vennootschappen van de groep, door het met de zaak belaste openbaar ministerie zijn beschuldigd van onder meer corruptie in de zin van het Italiaanse wetboek van strafrecht. CY en CV hebben aan ambtenaren van de Republiek Noord-Macedonië geldbedragen aangeboden en zijn met hen geldbedragen en andere diensten of voordelen overeengekomen teneinde deze ambtenaren op duurzame wijze afhankelijk te maken van de belangen van Lattanzio Advisory en de „Lattanzio-groep” in het kader van aanbestedingen voor door de Unie in die Staat gefinancierde overeenkomsten.
31
Ten tweede blijkt uit dat vonnis dat de verdachten een verzoek om toepassing van de bijzondere procedure van artikel 444 van het wetboek van strafvordering hebben ingediend en dat het openbaar ministerie met dit voorstel heeft ingestemd.
32
Ten derde heeft de Tribunale di Milano in essentie geoordeeld dat de bewijzen waarover deze rechter beschikte de ten laste gelegde feiten genoegzaam aantoonden, vervolgens dat deze feiten een strafbaar feit vormden, namelijk corruptie in de zin van het Italiaanse wetboek van strafrecht en, ten slotte, dat die feiten aan de beklaagden konden worden toegeschreven. De Tribunale di Milano heeft tevens geoordeeld dat er geen redenen waren die tot het tenietgaan van het strafbare feit leidden, noch gebreken op het gebied van de procedurele vereisten, zoals konden worden afgeleid uit de onderzoekshandelingen en in het bijzonder uit de overgelegde bewijzen, dat de partijen geldig toestemming hadden gegeven, dat de aan de verdachten ten laste gelegde feiten rechtens juist waren gekwalificeerd en de met het openbaar ministerie overeengekomen straf passend was voor het betrokken strafbare feit.
33
Op basis van deze vaststellingen heeft de Tribunale di Milano CY en CV tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee jaar veroordeeld en Lattanzio Advisory, thans LAIC, een geldelijke sanctie van 80000 EUR opgelegd.
34
Uit het vonnis van de strafrechtbank van Milaan blijkt dus in essentie, hetgeen verzoekers ter terechtzitting hebben bevestigd, dat er voldoende bewijs was voor de ten laste gelegde feiten, die juridisch werden gekwalificeerd als corruptie in de zin van het Italiaanse wetboek van strafrecht, dat deze feiten aan met name CY en CV konden worden toegeschreven, en dat hun voor die feiten een voorwaardelijke vrijheidsstraf is opgelegd. Daarnaast werd aan Lattanzio Advisory, thans LAIC, voor diezelfde feiten een geldelijke sanctie opgelegd.
35
Met betrekking tot de vraag of het vonnis van de strafrechtbank van Milaan een definitieve rechterlijke beslissing is waarbij de betrokken personen en entiteiten schuldig zijn bevonden aan corruptie in de zin van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046, zijn partijen het erover eens dat dit vonnis een definitieve rechterlijke beslissing is.
36
Aangaande de voorwaarde dat bij een dergelijke definitieve rechterlijke beslissing is vastgesteld dat de betrokken persoon of entiteit schuldig is aan corruptie, moet worden geconstateerd dat uit de bewoordingen van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 niet blijkt of een definitieve rechterlijke beslissing die is gewezen in het kader van een bijzondere strafprocedure, zoals de in het wetboek van strafvordering bedoelde „patteggiamento”-procedure waarin – zonder de verdachten formeel schuldig te verklaren aan corruptie – wordt vastgesteld dat aan hen dergelijke feiten kunnen worden toegeschreven en hun voor die feiten een straf en een geldelijke sanctie wordt opgelegd, moet worden geacht aan die voorwaarde te voldoen.
37
Derhalve moet artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 contextueel en teleologisch worden uitgelegd (zie naar analogie arrest van 4 maart 2020, Bank BGŻ BNP Paribas, C‑183/18, EU:C:2020:153, punten 42 en 43).
38
Wat de context van deze bepaling betreft, moet erop worden gewezen dat de bepalingen van verordening 2018/1046, waaronder deze van titel V, hoofdstuk 2, afdeling 2 ervan, die betrekking hebben op het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting en waarvan artikel 136, lid 1, onder d), ii), van die verordening deel uitmaakt, administratief en niet strafrechtelijk van aard zijn. Artikel 91 van verordening 2018/1046 bepaalt met name dat titel IV, hoofdstuk 5 ervan, met als opschrift „Verantwoordelijkheid van financiële actoren”, niet afdoet aan de eventuele strafrechtelijke verantwoordelijkheid van de financiële actoren krachtens het toepasselijke nationale recht en de geldende bepalingen aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Unie en de bestrijding van corruptie waarbij ambtenaren van de Unie of van de lidstaten betrokken zijn.
39
Als bepaling van administratieve aard is artikel 136, lid 1, onder d), van verordening 2018/1046 dus niet bedoeld om de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van een natuurlijke persoon of rechtspersoon naar nationaal recht vast te stellen, maar is daarin enkel bepaald in welke situaties die persoon moet worden uitgesloten van de onder deze verordening vallende toekenningsprocedures, met name in het geval van corruptie als bedoeld in artikel 136, lid 1, onder d), ii), van die verordening.
40
Wat de teleologische uitlegging van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 betreft, moet worden opgemerkt dat zowel uit overweging 64 als uit artikel 135, lid 1, van deze verordening blijkt dat het systeem voor uitsluiting tot doel heeft de bescherming van de financiële belangen van de Unie te garanderen. Om te beginnen beoogt artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 dus de personen en entiteiten die wegens hun gedragingen een risico kunnen vormen voor de financiële belangen van de Unie, uit te sluiten van de onder deze verordening vallende toekenningsprocedures. Voorts stelt deze bepaling de Commissie in staat te voldoen aan de verplichting tot goed en gezond beheer van de financiële middelen van de Unie, die haar is opgelegd bij artikel 317 VWEU (zie in die zin arrest van 27 september 2023, Imdea Materiales/Commissie, T‑765/21, niet gepubliceerd, EU:T:2023:588, punt 81).
41
Het is overigens juist om het risico van aantasting van de financiële belangen van de Unie te voorkomen dat verordening 2018/1046 voorziet in gevallen als die van artikel 136, leden 2 en 5, op grond waarvan inschrijvers voorlopig kunnen worden uitgesloten van de daarin geregelde toekenningsprocedures, zelfs wanneer er geen definitieve rechterlijke beslissing voorhanden is waarbij de betrokken personen of entiteiten schuldig worden bevonden.
42
Bovendien is het vaste rechtspraak dat de toepassing van nationale regels geen afbreuk mag doen aan de nuttige werking van een handeling van de Unie [arrest van 16 mei 2024, Toplofikatsia Sofia (Begrip woonplaats van de verweerder), C‑222/23, EU:C:2024:405, punt 55]. Wanneer een bepaling van het recht van de Unie voor verschillende uitleggingen vatbaar is, moet dus de voorkeur worden gegeven aan de uitlegging die de nuttige werking van de bepaling kan verzekeren (zie arrest van 23 november 2023, EVN Business Service e.a., C‑480/22, EU:C:2023:918, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
43
Een strikte uitlegging van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046, zoals verzoekers bepleiten, zou afbreuk dreigen te doen aan de nuttige werking van deze bepaling, aangezien zij ertoe zou leiden dat personen en entiteiten aan wie bij een definitieve rechterlijke beslissing straffen en geldelijke sancties zijn opgelegd wegens corruptie, niettemin zouden kunnen deelnemen aan toekenningsprocedures voor uit de Uniebegroting gefinancierde overheidsopdrachten, waardoor de financiële belangen van de Unie en een goed en gezond beheer van de financiële middelen van de Unie in gevaar zouden worden gebracht.
44
Bijgevolg moet worden geoordeeld dat een definitieve rechterlijke beslissing als die van de strafrechtbank van Milaan, waarbij – zonder de beschuldigde personen en entiteiten formeel schuldig te verklaren – in essentie evenwel wordt vastgesteld dat aan hen corruptie kan worden toegeschreven en hun voor die feiten een straf en een geldelijke sanctie wordt opgelegd, onder artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 valt.
45
De argumenten van verzoekers laten deze conclusie onverlet.
46
In de eerste plaats betogen verzoekers dat het bestreden besluit verschillende vertaalfouten bevat. Zelfs indien dergelijke fouten zouden worden aangetoond, hebben deze echter geen invloed op de wettigheid van dat besluit, aangezien zij niet raken aan de in het onderhavige arrest gegeven uitlegging van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046, noch aan de wezenlijke bestanddelen van het vonnis van de strafrechtbank van Milaan, zoals samengevat in de punten 30 tot en met 34 hierboven en zoals partijen die ter terechtzitting hebben bevestigd.
47
In de tweede plaats stellen verzoekers dat de nationale rechter op grond van artikel 444 van het wetboek van strafvordering geen „vrijspraak” in de zin van artikel 530 van dat wetboek kan uitspreken, ook al bevat het dossier bewijzen van de onschuld van de verdachte.
48
Deze door verzoekers aan die nationaalrechtelijke bepalingen gegeven uitlegging – gesteld al dat zij juist is – heeft evenwel geen invloed op het feit dat uit het vonnis van de strafrechtbank van Milaan, zoals samengevat in de punten 30 tot en met 34 hierboven, met name naar voren komt dat er wel voldoende bewijzen waren om aan CY en CV, die hebben verzocht om in aanmerking te komen voor de procedure van artikel 444 van het wetboek van strafvordering, corruptie te kunnen toerekenen, en er daarentegen geen kennelijke bewijzen waren van hun onschuld.
49
In de derde plaats voeren verzoekers aan dat artikel 445, lid 1bis, van het wetboek van strafvordering – anders dan de Commissie in het bestreden besluit heeft aangegeven – niet bepaalt dat een krachtens artikel 444 van dat wetboek gewezen „sentenza di patteggiamento” een strafrechtelijke veroordeling vormt, maar alleen dat een dergelijk vonnis onder bepaalde voorwaarden met een dergelijke veroordeling kan worden gelijkgesteld. Daarnaast wijzen zij op de verschillen tussen een volgens artikel 444 van dat wetboek gewezen vonnis en een volgens artikel 533 van dat wetboek uitgesproken veroordeling.
50
In dit verband volstaat het vast te stellen dat die argumenten betrekking hebben op de kwalificatie naar Italiaans recht van het vonnis van de strafrechtbank van Milaan en op de eventuele verschillen tussen de gevolgen van een dergelijk vonnis en die van een strafrechtelijke veroordeling in de zin van artikel 533 van het wetboek van strafvordering. Dergelijke verschillen kunnen echter niet afdoen aan de in punt 44 hierboven gegeven uitlegging van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046.
51
Verder moet worden benadrukt, zoals ook de Commissie heeft opgemerkt, dat overeenkomstig de laatste zin van artikel 445, lid 1 bis, van het wetboek van strafvordering, en onder voorbehoud van de uitzonderingen waarin de eerste twee zinnen van deze bepaling ter zake voorzien, een krachtens artikel 444 van het wetboek van strafvordering gewezen vonnis hoe dan ook wordt „gelijkgesteld” met een veroordeling.
52
Bovendien heeft het Hof reeds geoordeeld dat een definitief geworden vonnis dat is gewezen krachtens de „patteggiamento”-procedure van artikel 444 van het wetboek van strafvordering, voor de toetsing van de toepassingsvoorwaarden van het in artikel 50 van het Handvest neergelegde ne bis in idem-beginsel een definitief geworden strafrechtelijke veroordeling vormde (arrest van 20 maart 2018, Garlsson Real Estate e.a., C‑537/16, EU:C:2018:193, punten 14, 30, 59 en 63).
53
In de vierde plaats is het juist, zoals verzoekers opmerken, dat de Commissie in overweging 40 van het bestreden besluit ten onrechte heeft gesteld dat verzoekers, door te verzoeken om een lagere straf – zoals die welke de Tribunale di Milano hun heeft opgelegd – en daarmee in te stemmen, schuld hadden erkend. Een dergelijke uitdrukkelijke schuldbekentenis blijkt immers niet uit dat vonnis. De Commissie heeft zich voor haar conclusie dat dit vonnis binnen de werkingssfeer van artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 valt, echter niet alleen op die stelling gebaseerd, maar zij heeft in de overwegingen 36 tot en met 38 van het bestreden besluit ook rekening gehouden met de in de punten 32 en 34 hierboven aangehaalde omstandigheid dat er volgens dat vonnis voldoende bewijs was dat met name de ten laste gelegde feiten aan de verdachten konden worden toegeschreven, dat artikel 445, lid 1bis, van het wetboek van strafvordering de krachtens artikel 444 van dat wetboek gewezen vonnissen gelijkstelt met een veroordeling en dat artikel 136, lid 1, onder d), ii), van verordening 2018/1046 geen onderscheid tussen definitieve rechterlijke beslissingen maakt naargelang deze al dan niet na een overeenkomst tussen de betrokkenen en het openbaar ministerie zijn gewezen.
54
In de vijfde plaats baseren verzoekers zich op de eerste zin van artikel 445, lid 1bis, van het wetboek van strafvordering, waarin is bepaald dat een krachtens artikel 444 van dat wetboek gewezen vonnis geen gevolgen heeft en niet kan worden gebruikt als bewijs in met name administratieve procedures. Aangezien de procedure die tot de vaststelling van het bestreden besluit heeft geleid van administratieve aard is, kan de Commissie zich volgens hen niet op het vonnis van de strafrechtbank van Milaan beroepen om dat besluit vast te stellen.
55
Dit argument moet worden afgewezen, aangezien het erop neerkomt dat een bepaling van nationaal recht in de weg kan staan aan de toepassing van een bepaling van het Unierecht. Dat argument is dus in strijd met het beginsel van voorrang van het Unierecht, dat inhoudt dat het Unierecht prevaleert boven het recht van de lidstaten. Dat beginsel verplicht alle instanties van de lidstaten dan ook om volle werking te verlenen aan de verschillende bepalingen van het Unierecht, aangezien het recht van de lidstaten niet kan afdoen aan de werking die op het grondgebied van die staten aan deze verschillende normen is verleend (zie arrest van 11 januari 2024, Global Ink Trade, C‑537/22, EU:C:2024:6, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Op grond van het beginsel van voorrang van het Unierecht is het onaanvaardbaar dat nationale rechtsregels, ook al zijn deze van grondwettelijke aard, afbreuk doen aan de eenheid en de werking van het Unierecht (arrest van 21 december 2021, Randstad Italia, C‑497/20, EU:C:2021:1037, punt 52).
56
In de zesde plaats moet het door verzoekers ter terechtzitting aangevoerde argument dat is ontleend aan het arrest van 18 december 2024, TP/Commissie (T‑776/22, waartegen hogere voorziening is ingesteld, EU:T:2024:908), worden afgewezen. In de punten 44 en 45 van dat arrest heeft het Gerecht namelijk geoordeeld dat de ordonnateur die bevoegd is om een uitsluitingsmaatregel volgens artikel 136, lid 1, onder b) tot en met d) en f) tot en met h), van verordening 2018/1046 vast te stellen, gebonden is aan de juridische kwalificatie die in een definitieve rechterlijke beslissing of in een definitief administratief besluit aan een gedraging is gegeven, zonder dat hij met betrekking tot die kwalificatie ook maar de geringste discretionaire bevoegdheid kan uitoefenen. In casu gaat het er echter niet om de betrokken gedragingen juridisch anders te kwalificeren dan in het vonnis van de strafrechtbank van Milaan, maar om een bepaling van het Unierecht uit te leggen teneinde vast te stellen of een dergelijke beslissing, gelet op de juridische kwalificaties die daarin zijn verricht, binnen de werkingssfeer van die bepaling valt.
57
Gelet op alle voorgaande overwegingen moeten de eerste drie middelen ongegrond worden verklaard.
[omissis]
Achtste middel: schending van het in artikel 41, lid 2, onder a), van het Handvest verankerde recht om te worden gehoord
[omissis]
124
Aangezien geen van de door verzoekers aangevoerde middelen is aanvaard, moet het beroep in zijn geheel worden verworpen.
Kosten
125
Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd.
126
Aangezien verzoekers in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij overeenkomstig de vordering van de Commissie worden verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.
HET GERECHT (Achtste kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Lattanzio KIBS SpA alsmede CY, CV en CW worden verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.
Kornezov
Kecsmár
Kingston
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 23 juli 2025.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Engels.
(
1
)	Enkel de punten van dit arrest waarvan het Gerecht publicatie nuttig acht, worden weergegeven.
(
2
)	Weggelaten vertrouwelijke gegevens.