ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ
(δεύτερο τμήμα)
της 21ης Ιουλίου 2016
Υπόθεση F‑91/15
AV
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση – Έκτακτος υπάλληλος – Πρόσληψη – Ιατρική εξέταση που προηγείται της προσλήψεως – Ελλιπείς δηλώσεις κατά την ιατρική εξέταση – Επιφύλαξη για ιατρικούς λόγους – Αναδρομική εφαρμογή της επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους – Μη χορήγηση επιδόματος αναπηρίας – Ακύρωση – Εκτέλεση αποφάσεως του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης»
Αντικείμενο:      Προσφυγή-αγωγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο AV ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 16ης Σεπτεμβρίου 2014 περί εφαρμογής, έναντι του προσφεύγοντος-ενάγοντος, της επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους που προβλέπεται στο άρθρο 32 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περί μη χορηγήσεως σε αυτόν του επιδόματος αναπηρίας.
Απόφαση:      Η απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2014 με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εφάρμοσε έναντι του AV την επιφύλαξη για ιατρικούς λόγους του άρθρου 32 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακυρώνεται. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταδικάζεται να καταβάλει στον AV το ποσό των 2 000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης την οποία αυτός υπέστη. Η προσφυγή απορρίπτεται κατά τα λοιπά. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του AV.
Περίληψη
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχές – Τήρηση εύλογης προθεσμίας – Παραβίαση στο πλαίσιο διοικητικής διαδικασίας – Παρέλευση του χρόνου δυνάμενη να έχει επίπτωση στο περιεχόμενο της αποφάσεως – Συνέπειες στο πλαίσιο της εφαρμογής επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους βάσει του άρθρου 32 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41 § 1· Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού, άρθρο 32)
Η υποχρέωση τηρήσεως εύλογης προθεσμίας κατά τη διεξαγωγή των διοικητικών διαδικασιών συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης της οποίας τον σεβασμό διασφαλίζει ο δικαστής της Ένωσης και η οποία προβλέπεται, άλλωστε, ως συστατικό στοιχείο του δικαιώματος σε χρηστή διοίκηση, και στο άρθρο 41, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εντούτοις, η παραβίαση της αρχής της τηρήσεως εύλογης προθεσμίας δεν δικαιολογεί, κατά κανόνα, την ακύρωση αποφάσεως ληφθείσας κατά το πέρας διοικητικής διαδικασίας. Πράγματι, η μη τήρηση της αρχής της εύλογης προθεσμίας ασκεί επιρροή επί του κύρους της διοικητικής διαδικασίας μόνον όταν η παρέλευση υπερβολικού χρόνου δύναται να έχει επίπτωση σ’ αυτό καθαυτό το περιεχόμενο της αποφάσεως που λαμβάνεται κατά το πέρας διοικητικής διαδικασίας.
Το άρθρο 32 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού (ΚΛΠ) προϋποθέτει ότι η αρμόδια για τη σύναψη των συμβάσεων προσλήψεως αρχή εκδίδει οριστική απόφαση περί της εφαρμογής ή μη της επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους βάσει πληροφοριών που συγκεντρώθηκαν από τον ιατρό σύμβουλο κατά την εξέταση που προηγήθηκε της προσλήψεως ή μόλις η ίδια διαθέτει πρόσθετες σχετικές πληροφορίες που μεταβάλλουν ουσιωδώς εκείνες που συγκεντρώθηκαν κατά την προ της προσλήψεως ιατρική εξέταση.
Εν προκειμένω, η διάρκεια της διαδικασίας μπορεί να έχει επιπτώσεις στο περιεχόμενο της αποφάσεως περί αναδρομικής εφαρμογής έναντι του ενδιαφερομένου της επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους καθόσον, όχι μόνον παρήλθαν τρία έτη και επτά μήνες αφότου η αρμόδια για τη σύναψη συμβάσεων προσλήψεως αρχή έλαβε γνώση της ασθένειάς του, αλλά κυρίως, αφότου η επιτροπή αναπηρίας διαπίστωσε ότι ο ενδιαφερόμενος είχε υποστεί ολική μόνιμη αναπηρία η οποία καθιστούσε αδύνατη την εκτέλεση των καθηκόντων του. Επομένως, η απόφαση περί εφαρμογής επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους, βάσει του άρθρου 32 του ΚΛΠ, μετετράπη, ως προς το ενδεχόμενο να προκληθεί αναπηρία εντός πέντε ετών αφότου έγινε γνωστή η ύπαρξη της επίμαχης ασθένειας, σε απόφαση περί αποκλεισμού, με άμεση ισχύ, του ενδιαφερομένου από το ευεργέτημα των παροχών που προβλέπονται για την περίπτωση αναπηρίας λόγω ήδη υπάρχουσας αναπηρίας.
Κατά συνέπεια, η απόφαση περί εφαρμογής έναντι του ενδιαφερομένου της επιφυλάξεως για ιατρικούς λόγους και περί μη χορηγήσεως σε αυτόν του επιδόματος αναπηρίας είναι ακυρωτέα. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι προγενέστερη απόφαση που έχει το ίδιο περιεχόμενο με την προσβαλλόμενη απόφαση είχε ακυρωθεί λόγω διαδικαστικής πλημμέλειας δεν αποκλείει τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να προβάλει, στο πλαίσιο της αποφάσεως εκτελέσεως της ακυρωτικής αποφάσεως, ουσιαστικό λόγο ακυρώσεως που είχε προβληθεί στο πλαίσιο της προσφυγής επί της οποίας εκδόθηκε η ακυρωτική απόφαση. Πράγματι, ο ενδιαφερόμενος είχε προβάλει, στο πλαίσιο της εν λόγω υποθέσεως, λόγο αντλούμενο από παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου.
(βλ. σκέψεις 44, 45, 50, 51, 54 και 55)
Παραπομπή:
ΔΔΔΕΕ: απόφαση της 12ης Μαΐου 2016, Guittet κατά Επιτροπής, F‑92/15, EU:F:2016:118, σκέψεις 75 και 76 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία