62024CO0454(03)
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET HOF
30 juni 2025 (
*1
)
„Hogere voorziening – Interventie – Artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie – Belang bij de beslissing van het rechtsgeding – Afwijzing”
In zaak C‑454/24 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 26 juni 2024,
Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR), aanvankelijk vertegenwoordigd door D. Ceran, C. De Falco, H. Ehlers en K.-Ph. Wojcik, vervolgens door D. Ceran, C. De Falco en H. Ehlers als gemachtigden, bijgestaan door H.‑G. Kamann, Rechtsanwalt, en F. Louis, advocaat,
verzoeker,
ondersteund door:
Europese Commissie, vertegenwoordigd door C. Auvret en D. Triantafyllou als gemachtigden,
interveniënte in hogere voorziening,
andere partijen in de procedure:
Dexia SA, vertegenwoordigd door H. Gilliams, advocaat, en J.‑M. Gollier, advocaat,
verzoekster in eerste aanleg,
ondersteund door:
Bundesverband deutscher Banken eV, gevestigd te Berlijn (Duitsland), vertegenwoordigd door H. Berger, Rechtsanwalt, A. Komninos, dikigoros, en M. Weber, Rechtsanwalt,
Fédération bancaire française, gevestigd te Parijs (Frankrijk), vertegenwoordigd door C. Duriez, A. Gosset-Grainville en M. Trabucchi, avocats,
Österreichischer Sparkassenverband (ÖSPV), gevestigd te Wenen (Oostenrijk), vertegenwoordigd door A. Brenneis, G. Eisenberger en J. Holzmann, Rechtsanwälte,
interveniënten in hogere voorziening
Europees Parlement, vertegenwoordigd door G. C. Bartram, O. Denkov, J. Etienne, M. Menegatti en L. Visaggio als gemachtigden,
Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door J. Bauerschmidt, M. Chavrier, E. d’Ursel en A. Westerhof Löfflerová als gemachtigden,
interveniënten in eerste aanleg,
geeft
DE PRESIDENT VAN HET HOF,
gelet op het voorstel van B. Smulders, rechter-rapporteur,
advocaat-generaal D. Spielmann gehoord,
de navolgende
Beschikking
1
Met zijn hogere voorziening verzoekt de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 10 april 2024, Dexia/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑411/22, EU:T:2024:216) (hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht het besluit van de GAR van 11 april 2022 over de berekening van de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) te betalen bijdragen voor 2022 (SRB/ES/2022/18) (hierna: „litigieus besluit”) nietig heeft verklaard voor zover het Dexia SA betreft. In haar memorie van antwoord concludeert Dexia tot afwijzing van de hogere voorziening.
2
Bij beschikkingen van de president van het Hof van 19 december 2024, GAR/Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1061), GAR/Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1062), en GAR/Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1063) zijn respectievelijk de Fédération bancaire française, de Österreichische Sparkassenverband (ÖSPV) en de Bundesverband deutscher Banken eV in de onderhavige zaak toegelaten tot interventie aan de zijde van Dexia.
3
Bij akten, neergelegd ter griffie van het Hof op respectievelijk 7, 11 en 13 februari 2025, hebben DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank Oyj op grond van artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 129, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof verzocht om toelating tot interventie aan de zijde van Dexia.
4
Nadat de griffier van het Hof deze verzoeken om toelating tot interventie overeenkomstig artikel 131, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering – dat krachtens artikel 190, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening – aan partijen heeft betekend, hebben de GAR, de Raad van de Europese Unie en het Europees Parlement binnen de gestelde termijn opmerkingen ingediend, waarin zij zich tegen die verzoeken verzetten.
Verzoeken om toelating tot interventie
5
Om te beginnen zij opgemerkt dat bij verzoeken om toelating tot interventie die worden ingediend na het verstrijken van de in artikel 190, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde termijn, rekening moet worden gehouden met artikel 129, lid 4, eerste volzin, van dat Reglement, dat krachtens artikel 190, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening en dat bepaalt dat de president van het Hof rekening kan houden met een verzoek om toelating tot interventie dat is ingediend na het verstrijken van die termijn, mits dat verzoek voorafgaand aan de vaststelling van de beslissing tot opening van de mondelinge behandeling is ingediend.
6
Aangezien de verzoeken om toelating tot interventie van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank in casu zijn ingediend na het verstrijken van die termijn, maar vóór de vaststelling van die beslissing, moeten zij in aanmerking worden genomen.
7
Ter ondersteuning van hun verzoeken om toelating tot interventie betogen DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank in wezen dat zij niet alleen een indirect maar ook een direct belang hebben bij de beslissing van het rechtsgeding in de onderhavige zaak, aangezien zij zich – anders dan verzoekers tot interventie die zich slechts in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van een partij in het geding en die dezelfde middelen en argumenten aanvoeren als die partij – in dezelfde situatie als Dexia bevinden. Zij wijzen erop dat ook zij namelijk adressaten zijn van het litigieuze besluit en dat het voorwerp van de zaken GAR/Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), GAR/DZ Hyp (C‑852/24 P) en GAR/Nordea Bank (C‑884/24 P), bij welke hogere voorzieningen zij partij zijn, in wezen identiek is aan dat van de onderhavige zaak.
8
In dit verband zij eraan herinnerd dat krachtens artikel 40, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, iedere natuurlijke of rechtspersoon die aannemelijk kan maken belang te hebben bij de beslissing van een voor het Hof aanhangig rechtsgeding, dat geen rechtsgeding is tussen lidstaten, tussen instellingen van de Europese Unie of tussen lidstaten enerzijds en die instellingen anderzijds, het recht heeft zich in dat rechtsgeding te voegen.
9
Volgens vaste rechtspraak moet het begrip „belang bij de beslissing van een rechtsgeding”, als bedoeld in die bepaling, worden gedefinieerd in het licht van het voorwerp van het geding en worden opgevat als een direct en actueel belang bij de uitspraak over de conclusies, en niet als een belang ten aanzien van de aangevoerde middelen of argumenten. De woorden „beslissing van het rechtsgeding” verwijzen immers naar de gevraagde eindbeslissing, zoals die zou worden neergelegd in het dictum van het te wijzen arrest of de te geven beschikking (beschikking van de president van het Hof van 29 februari 2024, EDPS/GAR, C‑413/23 P, EU:C:2024:199, punt 8 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
10
Dienaangaande dient met name te worden nagegaan of de verzoeker om toelating tot interventie rechtstreeks wordt geraakt door de bestreden handeling en of zijn belang bij de beslechting van het geding vaststaat. In beginsel kan er van een voldoende direct belang van een deelnemer aan het economische verkeer bij de beslissing van het rechtsgeding slechts sprake zijn wanneer die beslissing de rechtspositie kan wijzigen van de verzoeker om toelating tot interventie (beschikking van de president van het Hof van 26 september 2024, Air France-KLM en Air France/Ryanair en Malta Air, C‑192/24 P, EU:C:2024:811, punt 8 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
11
Bovendien moet het recht om te interveniëren in een aan het Hof voorgelegd geschil in overeenstemming worden gebracht met het beginsel van een goede rechtsbedeling. Dit beginsel rechtvaardigt dat het Hof, wanneer een bijzonder groot aantal zaken aanhangig is gemaakt die betrekking hebben op identieke of intrinsiek verbonden rechtsvragen, uit die zaken een of meer „pilotzaken” kan aanwijzen en krachtens artikel 55, lid 1, onder b), van het Reglement voor de procesvoering alle andere zaken kan schorsen in afwachting van zijn beslissing of beslissingen tot beëindiging van de procedure in die pilotzaak of pilotzaken. De aanwijzing van pilotzaken, in combinatie met de schorsing van de andere zaken die betrekking hebben op intrinsiek verbonden of zelfs identieke rechtsvragen, vergemakkelijkt en versnelt namelijk de behandeling van dergelijke zaken aanzienlijk en vermindert de vertraging die de behandeling van die zaken veroorzaakt bij de behandeling van de overige zaken die bij het Hof aanhangig zijn.
12
Daaruit volgt dat het partijen in procedures die naar aanleiding van de aanwijzingen van een of meerdere pilotzaken door het Gerecht of het Hof zijn geschorst, in beginsel niet louter op die grond is toegestaan om te interveniëren in de procedure van die pilotzaak of pilotzaken. Zou het deze partijen zijn toegestaan om te interveniëren op de enkele grond dat hun zaak is geschorst naar aanleiding van de aanwijzing van een pilotzaak, dan zou immers worden voorbijgegaan aan het doel van die aanwijzing, dat erin bestaat de behandeling door het Hof van een aanzienlijk aantal zaken te vergemakkelijken teneinde een goede rechtsbedeling te waarborgen (zie in die zin beschikking van de president van het Hof van 30 april 2020, Commissie/HSBC Holdings e.a., C‑806/19 P, EU:C:2020:364, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
13
De aanwijzing van pilotzaken door het Gerecht of het Hof doet geen afbreuk aan het recht op een eerlijk proces van de partijen wier zaken naar aanleiding van die aanwijzing zijn geschorst. In het onderhavige geval wordt het recht – zoals dat voortvloeit uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name uit de waarborgen die inherent zijn aan het daarin verankerde recht op een doeltreffende voorziening in rechte – van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank om hun rechten te doen gelden en hun argumenten naar voren te brengen, afdoend gewaarborgd door hun hoedanigheid van partij in de afzonderlijke hogere voorzieningsprocedures in de zaken GAR/Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), GAR/DZ Hyp (C‑852/24 P) en GAR/Nordea Bank (C‑884/24 P) (zie in die zin beschikking van de president van het Hof van 30 april 2020, Commissie/HSBC Holdings e.a., C‑806/19 P, EU:C:2020:364, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
14
In casu blijkt uit de hogere voorziening van de GAR dat deze, primair, heeft geconcludeerd tot vernietiging van het bestreden arrest en tot afwijzing van het beroep tot nietigverklaring van Dexia, subsidiair, tot terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht, en, uiterst subsidiair, tot handhaving van de gevolgen van het litigieuze besluit tot de vaststelling van een nieuw besluit, uiterlijk binnen zes maanden na de uitspraak van het arrest van het Hof. Dexia heeft in haar memorie van antwoord geconcludeerd tot afwijzing van de hogere voorziening.
15
Ongeacht of het Hof deze hogere voorziening toewijst dan wel afwijst, kan de beslissing van het rechtsgeding, zoals deze haar beslag zal vinden in het dictum van het te wijzen arrest, als zodanig geen rechtstreekse wijziging teweegbrengen in de rechtspositie van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg of Nordea Bank, aangezien die beslissing alleen betrekking zal hebben op de rechtmatigheid van het bestreden arrest waarbij het Gerecht het litigieuze besluit nietig heeft verklaard voor zover het betrekking had op de door Dexia vooraf aan het GAF te betalen bijdrage voor 2022. Het litigieuze besluit, hoewel geredigeerd en bekendgemaakt in de vorm van één enkel besluit, moet immers worden aangemerkt als een bundel van individuele besluiten met betrekking tot de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen voor 2022 die door elk van de in dat besluit bedoelde financiële instellingen verschuldigd waren (zie naar analogie arrest van 14 september 1999, Commissie/AssiDomän Kraft Products e.a., C‑310/97 P, EU:C:1999:407, punt 18).
16
Anders dan in de situatie waarin het afzonderlijke beroep van de verzoeker om toelating tot interventie strekt tot nietigverklaring van dezelfde handeling als die welke aan de orde is in het rechtsgeding waarin die verzoeker wenst te interveniëren (zie bijvoorbeeld en naar analogie beschikking van de president van het Hof van 21 december 2016, Commissie/Spanje e.a., C‑128/16 P, EU:C:2016:1007, punten 13‑15), zou een beslissing van het Hof waarbij de nietigverklaring van het litigieuze besluit wordt bevestigd voor zover het betrekking heeft op de door Dexia vooraf aan het GAF te betalen bijdrage voor 2022, dus niet tot gevolg hebben dat de nietigverklaring – ex tunc en erga omnes – van de besluiten van de GAR inzake de door andere instellingen dan Dexia aan de GAF te betalen bijdragen voor 2022 definitief wordt, ook al zijn deze laatste besluiten en het besluit inzake de bijdrage van Dexia geredigeerd en bekendgemaakt in de vorm van één enkel besluit.
17
Bijgevolg zal de beslissing van het onderhavige geding op zichzelf geen invloed hebben op de wettigheid van de arresten van het Gerecht van 23 oktober 2024, Landesbank Baden-Württemberg/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑396/22, EU:T:2024:734), 23 oktober 2024, DZ Bank/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑401/22, EU:T:2024:739), 23 oktober 2024, DZ Bank/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑403/22, EU:T:2024:741), en 23 oktober 2024, Nordea Bank/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑430/22, EU:T:2024:743), waarbij de besluiten van de GAR inzake de door respectievelijk DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank aan het GAF te betalen bijdragen nietig zijn verklaard. Om dezelfde redenen zal die beslissing ook geen invloed hebben op de geldigheid van de beschikkingen van het Gerecht van 6 augustus 2024, DZ Bank/GAR (T‑484/23, EU:2024:525), 6 augustus 2024, Nordea Bank/GAR (T‑412/23, EU:T:2024:526), en 6 augustus 2024, Landesbank Baden-Württemberg/GAR (T‑441/23, EU:T:2024:555), waarbij het besluit van de GAR van 2 mei 2023 inzake de berekening van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen voor 2023 (SRB/ES/2023/23) nietig is verklaard voor zover het betrekking heeft op respectievelijk DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank.
18
In hun verzoeken om toelating tot interventie gaan DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank elk in op hun eigen situatie, die weliswaar vergelijkbaar is met die van Dexia, maar juridisch daarvan moet worden onderscheiden. Het belang dat zij verdedigen bestaat er namelijk in aan te tonen dat de nietigverklaring door het Gerecht van de besluiten van de GAR met betrekking tot de vooraf door hen aan het GAF te betalen bijdragen voor 2022 gerechtvaardigd is, en niet dat de nietigverklaring van het besluit van de GAR met betrekking tot de bijdrage van Dexia, dit is.
19
Uit de argumenten van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank volgt overigens dat hun vermeende belang bij de beslissing van het onderhavige geding in werkelijkheid verband houdt met de redenering waarmee het Gerecht artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1) heeft uitgelegd, en niet met de beslissing van het rechtsgeding als zodanig. Een dergelijk belang volstaat echter niet om het bestaan van een belang bij de beslissing van het geding in de zin van de in punt 9 van de onderhavige beschikking genoemde rechtspraak aan te tonen.
20
Bovendien zou de toelating tot interventie van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank in de onderhavige zaak afbreuk doen aan het nuttig effect van de keuze die het Hof in het belang van een goede rechtsbedeling heeft gemaakt, namelijk om – uit de meer dan 70 hogere voorzieningen die door de GAR, de Raad en krediet- of beleggingsinstellingen zijn ingesteld tegen op sterk vergelijkbare gronden genomen beslissingen van het Gerecht tot nietigverklaring van besluiten van de GAR inzake de aan de GAF vooraf te betalen bijdragen voor 2022 en 2023 – zeven zaken aan te wijzen als pilotzaken, namelijk de onderhavige zaak en de zaken C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P en C‑705/24 P. Zoals in wezen uit punt 12 van de onderhavige beschikking blijkt, zou de aanwijzing van een pilotzaak immers haar nut verliezen indien elke partij in een zaak waarvan de behandeling is geschorst naar aanleiding van de aanwijzing van een pilotzaak, op grond van die schorsing zou moeten worden toegelaten tot interventie in de pilotzaak.
21
Derhalve moeten de verzoeken om toelating tot interventie van DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank worden afgewezen.
Kosten
22
Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd.
23
Aangezien DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank met betrekking tot hun verzoeken om toelating tot interventie in het ongelijk zijn gesteld, moet overeenkomstig de vordering van de GAR worden beslist dat zij hun eigen kosten, alsook de kosten van de GAR die verband houden met deze verzoeken, zullen dragen.
24
Aangezien het Parlement en de Raad niet hebben gevorderd dat DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank in de kosten worden verwezen, moet worden beslist dat het Parlement en de Raad hun eigen kosten in verband met de verzoeken om toelating tot interventie zullen dragen.
De president van het Hof beschikt:
1)
De verzoeken om toelating tot interventie van DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank Oyj worden afgewezen.
2)
DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg en Nordea Bank Oyj dragen hun eigen kosten alsook die van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR).
3)
Het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie dragen hun eigen kosten.
ondertekening
(
*1
)	Procestaal: Frans.