62022TJ0679_RES
Sprawa T‑679/22
Oy Shaman Spirits Ltd
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2023 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie uchylenia decyzji lub wykreślenia wpisu w rejestrze – Wykreślenie wpisu w rejestrze dotkniętego oczywistym błędem popełnionym przez EUIPO – Wpis licencji do rejestru graficznych znaków towarowych LAPLANDIA Land of purity i in. – Przesłanki rejestracji licencji – Dowód udzielenia licencji przez zarejestrowanego właściciela – Pojęcie „oczywistego błędu popełnionego przez EUIPO” – Artykuł 27 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 103 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001
Znak towarowy Unii Europejskiej – Unijny znak towarowy jako przedmiot własności – Licencja – Wpis do rejestru – Przesłanki – Dowód udzielenia licencji przez zarejestrowanego właściciela – Nieistotność warunków przewidzianych w prawie krajowym
(rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 19 ust. 1, art. 20, 25, 26, art. 27 ust. 1; rozporządzenie Komisji 2018/626, art. 13)
(zob. pkt 20–27, 33, 34, 43)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Wykreślenie wpisu w rejestrze lub uchylenie decyzji – Przesłanka – Oczywista pomyłka – Pojęcie – Wpis licencji do rejestru bez dowodu udzielenia jej przez zarejestrowanego właściciela – Włączenie
(rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 103 ust. 1)
(zob. pkt 40–42)
Streszczenie
W latach 2008–2016 Brandavid Oy uzyskała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) rejestrację trzech graficznych unijnych znaków towarowych.
W 2017 r. do rejestru unijnych znaków towarowych wpisano przeniesienie tych znaków towarowych na Global Drinks Finland Oy, będącą interwenientem w niniejszej sprawie.
W 2020 r. skarżąca, Oy Shaman Spirits Ltd, wniosła do EUIPO – na podstawie umowy licencyjnej zawartej z Brandavid Oy w 2016 r. (zwanej dalej „umową licencyjną”) – o wpisanie do rejestru na jej rzecz wyłącznej licencji dotyczącej odnośnych znaków towarowych. Po wpisaniu do rejestru tej licencji interwenient wyraził swój sprzeciw wobec owej rejestracji.
W 2021 r. departament odpowiedzialny za prowadzenie rejestru EUPO wykreślił wpis z tego rejestru.
Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie skarżącej, uznawszy, że zarejestrowanie zgłoszonej licencji stanowiło oczywisty błąd popełniony przez EUIPO w rozumieniu art. 103 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 (
1
), co uzasadniało wykreślenie wpisu. W jej ocenie jedynym dowodem przedstawionym wraz z wnioskiem o rejestrację była umowa licencyjna, której interwenient, jako zarejestrowany właściciel odnośnych znaków towarowych, nigdy nie był stroną.
W swoim wyroku Sąd oddalił skargę skarżącej. Wypowiedział się on w przedmiocie przesłanek rejestracji licencji oraz pojęcia „oczywistego błędu popełnionego przez EUIPO”.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że cofając rejestrację licencji, EUIPO prawidłowo zastosowało art. 25 i 26 rozporządzenia 2017/1001 (
2
) w związku z przepisami, do których te artykuły odsyłają (
3
). Przepisy te wymagają, ze względów pewności prawa, aby zarejestrowany właściciel aktywnie wyraził wolę udzielenia licencji, czego może dokonać poprzez złożenie bezpośrednio w EUIPO wniosku o rejestrację licencji albo poprzez złożenie swojego podpisu na oświadczeniu, umowie lub standardowym formularzu (
4
). Tymczasem umowa licencyjna nie wskazywała interwenienta, który był zarejestrowanym właścicielem w chwili złożenia wniosku i rejestracji licencji, ani nie była opatrzona jego podpisem. Poprzedni zarejestrowany właściciel nie był już uprawniony do udzielenia wymaganej zgody.
Nawet jeśli założyć, iż wobec interwenienta można powoływać się na licencję udzieloną przez jego poprzednika prawnego (
5
) w zakresie, w jakim te dwie spółki dokonały przeniesienia praw do odnośnych znaków towarowych z pełną świadomością istnienia licencji, to jednak nie oznacza to, że licencja może zostać zarejestrowana. Chociaż licencja może pod pewnymi warunkami pozostać ważna lub przyznawać prawa na gruncie prawa krajowego, to ta sytuacja materialnoprawna nie może mieć wpływu na prawo do dokonania wpisu do rejestru, które bazuje na podejściu formalistycznym. Zgodność z prawem decyzji Izby Odwoławczej zależy bowiem jedynie od wymogów formalnych przewidzianych w mających zastosowanie przepisach, których brzmienie nie pozostawia żadnej swobody interpretacyjnej. Skarżącej pozostaje jednak możliwość dochodzenia swoich praw wynikających z prawa materialnego przed sądami krajowymi.
W drugiej kolejności Trybunał odmówił uwzględnienia argumentów skarżącej przemawiających za tym, że z uwagi na to, iż zaangażowane w niniejszą sprawę spółki mają siedzibę w Finlandii, zastosowanie powinno znajdować prawo fińskie. Wpis do rejestru licencji dotyczącej unijnego znaku towarowego jest bowiem regulowany przez prawo Unii w sposób autonomiczny (
6
). Wobec tego kwestia, czy prawo fińskie przewiduje wymogi formalne dla umowy licencyjnej lub na jakich warunkach taka umowa wiąże również następcę prawnego właściciela odnośnych znaków towarowych, jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy wpisanie licencji do rejestru na rzecz skarżącej było prawidłowe, czy też nie.
Wreszcie w trzeciej kolejności Trybunał oddalił argument skarżącej, zgodnie z którym EUIPO przekroczyło swoje uprawnienia, cofając rejestrację umowy licencyjnej, która była zgodna z prawem fińskim. Wpis, który wykreślono, był bowiem dotknięty oczywistym błędem popełnionym przez EUIPO. Ponieważ rejestracja licencji podlega tym samym zasadom co rejestracja przeniesienia prawa, Sąd zastosował odpowiednio orzecznictwo, zgodnie z którym do EUIPO nie należy badanie ważności i skutków prawnych przeniesienia prawa do unijnego znaku towarowego na podstawie prawa krajowego. Stąd przy rozpatrywaniu wniosku o rejestrację licencji kompetencja EUIPO ogranicza się co do zasady do badania wymogów formalnych i nie wiąże się z przeprowadzaniem oceny kwestii materialnoprawnych, które mogą pojawić się w kontekście właściwego prawa krajowego.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).
(
2
)	Zgodnie z art. 25 ust. 5 tego rozporządzenia na wniosek jednej ze stron udzielenie lub przeniesienie licencji w zakresie unijnego znaku towarowego wpisuje się do rejestru i publikuje.
(
3
)	Artykuł 20 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że wniosek o rejestrację przeniesienia zawiera dokumenty należycie stwierdzające przeniesienie praw, a na podstawie jego ust. 3 „przeniesienie unijnego znaku towarowego wymaga formy pisemnej i podpisu stron umowy, z wyjątkiem przypadku, gdy przeniesienie wynika z orzeczenia; w przeciwnym razie przeniesienie jest nieważne”. Artykuł 13 ust. 3 lit. a), c) i d) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/626 z dnia 5 marca 2018 r. określającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1431 (Dz.U. 2018, L 104, s. 37), precyzuje, że podpis lub zgoda zarejestrowanego właściciela stanowią warunek wstępny ważnego udzielenia licencji.
(
4
)	Artykuł 26 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 i art. 13 ust. 3 lit. a), b), c), d) rozporządzenia wykonawczego 2018/626.
(
5
)	Na podstawie art. 27 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001.
(
6
)	Artykuł 19 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, odsyłający do prawa państwa członkowskiego, w którym właściciel unijnego znaku towarowego ma swoją siedzibę, ma zastosowanie wyłącznie „[j]eżeli art. 20–28 nie stanowią inaczej”. Zobacz art. 25–28 tego rozporządzenia oraz art. 13 rozporządzenia wykonawczego 2018/626.