61965C0059
Conclusie van de Advocaat-Generaal K. Roemer
van 24 november 1966 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Verzoeker in het geding waaromtrent ik mij thans heb uit te spreken is op 25 november 1960 bij de Euratom-Commissie in dienst getreden. Zijn aanvangssalaris bedroeg Bfr 21.000_—, hetgeen volgens de Commissie overeenkomt met de rang A 5 bedoeld in het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. Bij het begin zijner dienstbetrekking werd hij terstond geplaatst op het Directoraat-Generaal Administratie, alwaar hij de taak van een „chef du service intérieur” kreeg te vervullen. Hij is tot heden als zodanig werkzaam. In het onderhavige geding gaat het om de vraag hoe deze werkzaamheden in de zin van het Statuut en volgens de door de Commissie gegeven omschrijving van functies moeten worden gewaardeerd.
Ten aanzien van hetgeen aan het proces voorafging kan met enkele opmerkingen worden volstaan.
Nadat het Statuut van de ambtenaren in werking was getreden werd verzoeker bij besluit van de Commissie d.d. 5 maart 1963 met ingang van 1 januari 1962 als hoofd-administrateur („administrateur-principal”) in de rang A 5, salaristrap 2, in vaste dienst aangesteld. Op 8 juli 1964 richtte hij tot de Voorzitter van de Commissie het verzoek hem in verband met het gewicht zijner werkzaamheden een toelage ingevolge artikel 7, lid 2, van het Statuut („indemnité differentielle”) toe te kennen. De Commissie ging hierop niet in, doch nam op 13 oktober 1964 het besluit hem met ingang van 1 januari 1964 te bevorderen naar de rang A 4, salaristrap 1.
Toen verzoeker uit een op 3 mei 1965 geafficheerde mededeling vernam, dat een aantal ambtenaren (onder meer twee van het Directoraat-Generaal Administratie en een collega uit zijn naaste omgeving) bij besluit van 8 april 1965 naar de rang A 3 waren bevorderd, richtte hij zich op 8 juli 1965 met een administratieve klacht ingevolge artikel 90 van het Statuut tot de Commissie. Daarin gaf hij te kennen, dat hij eveneens met terugwerkende kracht en met ingang van 1 januari 1962 voor toekenning van de rang A 3 in aanmerking wenste te worden gebracht, zulks op grond van het gewicht der door hem te vervullen taak. Ook deze klacht leidde niet tot het beoogde resultaat; de Commissie wees haar af bij schrijven van de Directeur-Generaal Administratie, houdende mededeling van het besluit van de Voorzitter der Commissie d.d. 22 september 1965 waarin er met nadruk op wordt gewezen dat in de waardering van zijn werkzaamheden, vervat in het aanstellingsbesluit van 5 maart 1963, geen wijziging kon worden gebracht. Verzoeker besloot toen een procedure aanhangig te maken. Zijn verzoekschrift werd op 13 december 1965 bij het Hof van Justitie ingediend en strekt tot:
—
Nietigverklaring van het besluit van 22 september 1965, houdende afwijzing van zijn verzoek;
—
Verklaring voor recht, dat de Commissie verplicht is verzoeker met ingang van 1 januari 1962 de rang A 3 toe te kennen alsook de volgende salaristrappen, waarop hij ingevolge artikel 44 van het Statuut op 1 januari 1964 en op 1 januari 1966 recht heeft verkregen c.q. verkrijgt;
—
subsidiair: Veroordeling van de Commissie tot betaling van schadevergoeding in de vorm van een toelage ingevolge artikel 7, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren, met ingang van 1 januari 1962 te voldoen, wordende het uit dezen hoofde te betalen bedrag — onder voorbehoud van rechten — voorshands op Bfr 100000_— begroot;
Naar aanleiding van deze vordering richtte de Commissie op 17 januari 1966 tot het Hof van Justitie een verzoek ingevolge artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering, daartoe strekkende dat het Hof vooraf omtrent de ontvankelijkheid zou beslissen. Nadat de Kamer bij beschikking van 3 maart 1966 had bepaald, dat omtrent de ontvankelijkheid eerst in het ten deze te wijzen eindarrest zou worden beslist, vorderde de Commissie voorts subsidiair, dat het Hof verzoekers vorderingen als ongegrond zou afwijzen.
Over deze geschilpunten heb ik mij thans uit te spreken.
Beoordeling rechtens
I — Vragen, de ontvankelijkheid betreffende
1. De gevorderde nietigverklaring en de gevraagde declaratoire uitspraak
Wat betreft de alleen met betrekking tot de primaire vordering opgeworpen ontvankelijkheidsvraag, ook in dit cas is de Commissie van mening, dat verzoeker zijn beweerde aanspraken op toekenning van een hogere rang thans niet meer mag doen gelden. Er bestond aanleiding de vraag te stellen, toen aan verzoeker het te zijnen aanzien genomen integratie-besluit van 5 maart 1963 werd betekend. De afwijzende beschikking op zijn klacht d.d. 8 juli 1965 hield daarentegen slechts in, dat de Commissie bij haar eerder standpunt volhardt en opende bij gebreke van nieuwe feiten ook geen nieuwe beroepsmogelijkheden.
Zoals bekend huldigt verzoeker hiertegenover onder verwijzing naaide door de Directeur-Generaal Funck in de zaak Mosthaf/Euratom-Commissie als getuige afgelegde verklaring en met een beroep op diens nota van 4 april 1963 de opvatting, dat de Commissie in feite nog niet definitief haar standpunt had bepaald met betrekking tot de vraag, welke ambten in de rang A 3 moesten worden ingedeeld; zulks was in 1963 stellig nog niet — en op zijn vroegst in 1965 — het geval. Voor zoveel in bedoeld besluit van 5 maart 1963 aan verzoeker voor de door hem te verrichten werkzaamheden de rang A 5 werd toegekend, draagt het derhalve slechts een voorlopig karakter in die zin, dat een termijn tot het instellen van beroep daardoor geen aanvang nam. Meent men evenwel, dat het besluit als definitief moet worden beschouwd, dan houdt niettemin het feit, dat de Commissie in 1965 tot vervulling van een aantal plaatsen in de rang A 3 overging, een procesrechtelijk novum in, op grond waarvan verzoeker de vraag of de hem toegekende rang met het gewicht zijner werkzaamheden in overeenstemming is opnieuw aan de orde mocht stellen. Hij stelt zulks, gerekend vanaf de mededeling van het desbetreffende besluit, tijdig en in de vereiste vorm te hebben gedaan; het antwoord der Commissie op zijn klacht van 8 juli 1965 mag daarom niet zonder meer als bevestiging van het door haar tevoren ingenomen standpunt worden beschouwd.
Over al deze vragen heb ik mij, naar U zich zult herinneren, reeds uitvoerig uitgesproken in de zaak 34-65. Ik kan daarover thans derhalve betrekkelijk kort zijn.
Zo wijs ik er slechts op, dat de stelling dat volgens de getuige Funck de Commissie ten aanzien van de vraag welke ambten in de rang A 3 moesten worden ingedeeld tot nu toe niet definitief haar standpunt had bepaald, kennelijk niet houdbaar is. Het moet reeds op zichzelf hoogst onwaarschijnlijk worden geacht, dat de Commissie met betrekking tot essentiële vragen betreffende de statutaire positie van een grote groep ambtenaren jarenlang een toestand van onzekerheid zou hebben laten voortbestaan, doch bovendien zijn in de verklaring van genoemde getuige zelf belangrijke aanwijzigingen te vinden, dat verzoekers mening niet juist is, evenals in het proces-verbaal van een door de Commissie op 22 januari 1963 gehouden zitting (waarin van een „examen général du classement des emplois occupés par les agents admis au bénéfice du statut” sprake is). Zoals reeds betoogd, moeten wij derhalve de verklaring van de getuige Funck dat de herwaardering van alle voor de rang A 3 in aanmerking komende posten nog niet voltooid is in die zin verstaan, dat het ook in de toekomst in afzonderlijke gevallen en in het kader van de budgetaire mogelijkheden noodzakelijk kan blijken een bepaald ambt (bij voorbeeld in geval van wijziging van de daaraan verbonden werkzaamheden) anders te classificeren. Het komt mij evenwel niet juist voor de ontvankelijkheid van het beroep op deze verklaring te baseren.
Ook de uit de zaak 34-65 bekende nota van de Directeur-Generaal Funck d.d. 4 april 1963 — waarin er sprake van is, dat de classificatie van door ambtenaren in de rang A 3 te bekleden posten voorlopig wordt opgeschort — is voor de ontvankelijkheid van geen belang. Daargelaten dat deze nota uitsluitend betrekking heeft op de in het begrotingsjaar 1963 beschikbare plaatsen in genoemde rang — en derhalve alleen met het in september 1963 gevoerde indelingsbeleid in verband mag worden gebracht — neemt Schreckenberg ook in zoverre een andere positie in dan verzoeker in de zaak 34-65, dat niet met zoveel woorden een voorstel werd gedaan de door hem beklede post voortaan in de rang A 3 in te delen. Anders dan in de zaak-Mosthaf kan hier derhalve niet de vraag rijzen, of de nota-Funck op verzoekers ambt betrekking had en of niet tenminste voor het jaar 1963 zijn indeling in de salaristabel een voorlopig karakter droeg.
Verzoeker kan zich derhalve ten betoge, dat zijn in 1965 ingesteld beroep ontvankelijk is, niet van het argument bedienen dat het in 1963 te zijnen aanzien genomen besluit geen definitief karakter droeg.
Hoogstens kan het de vraag zijn, of nadere feiten aanleiding kunnen geven de discussie over zijn indeling te heropenen. Ook dit kan echter na het in de zaak Mosthaf overwogene niet het geval zijn. Dat een arrest van het Hof van Justitie in tussen derden gevoerde analoge gedingen niet als een „nieuw feit” kan worden beschouwd, is hier vaste jurisprudentie. Hetzelfde geldt voor de door de Commissie — meer dan twee jaar vóór het beroep opgestelde — staat van omschrijving. Voor zoveel voorts al van wijziging van het door de Commissie ten aanzien van de classificatie van ambten in de rang A 3 gevolgde beleid sprake zou kunnen zijn — zulks zou wel als een nieuw feit kunnen worden beschouwd — is dit in casu nochtans zonder betekenis: immers ook wanneer de door de Commissie ten deze in de jaren 1963, 1964 en 1965 genomen maatregelen niet slechts bevorderingen, doch ook correcties op eerdere indelingsbesluiten inhouden (er zijn aanwijzigingen in die richting), dan zou zulks nog niet een zodanig over de gehele linie toegepast algemeen administratief beleid opleveren als waarvan sprake zou moeten zijn wanneer men zich op een relevant nieuw feit in de zin van ons procesrecht zou willen beroepen. Voor zover wij weten werd in een aantal afzonderlijke gevallen tot een nieuwe indeling overgegaan; van een principiële wijziging van het tevoren door de Commissie gevolgde administratieve beleid kan echter niet worden gesproken. Doch al zou men willen aannemen, dat ten deze van een algemeen beleid in voormelde zin wel sprake is, dan nog zou in casu de omstandigheid de doorslag moeten geven, dat daarvan reeds in de jaren 1963 en 1964 — en niet eerst in 1965 — op ruime schaal was gebleken. Verzoeker had alzo welbeschouwd reeds in 1963 en 1964 aanleiding de Commissie te verzoeken zijn indeling opnieuw onder ogen te zien. Daarentegen levert de omstandigheid, dat de gevolgen van de in 1965 genomen indelingsmaatregelen zich in verzoekers naaste omgeving deden gevoelen en — volgens hem — de op het vroegere integratiebeleid aangebrachte correcties daarmede werden afgesloten, geen factor op, die tot herleving van zijn beroepsrecht kan leiden.
Het verzoek tot nietigverklaring kan derhalve in geen geval — ook niet bij welwillende beoordeling van alle in aanmerking komende factoren — ontvankelijk worden geacht en een zelfde beslissing zal moeten volgen ten aanzien van de gevraagde — van de gevorderde nietigverklaring afhankelijke — declaratoire uitspraak. In zoverre moet de vordering derhalve worden afgewezen.
2. De gevorderde schadevergoeding
Met het vorenstaande is der partijen geschil echter nog niet uitputtend behandeld. Juist voor zoveel de vorderingen tot nietigverklaring en tot het bekomen van een declaratoire uitspraak worden afgewezen — in welk geval een verzoek om correctie van genomen integratiemaatregelen niet meer kan worden gedaan — wenst verzoeker namelijk door middel van een schadevergoeding ter hoogte van het bedrag der ingevolge artikel 7 van het Statuut te berekenen aanvullende toelage financieel in een toestand te worden gebracht, die met de waarde zijner werkelijke prestaties in overeenstemming is.
Ook in zoverre kan verzoeker volgens de Commissie in zijn vordering niet worden ontvangen. Zij wijst erop, dat men niet langs de weg van schadevergoedingsacties een geldelijk doel mag nastreven, dat door het vragen van een constitutieve uitspraak niet meer kan worden gerealiseerd. Zij beroept zich daarbij in hoofdzaak op het arrest in de zaak 25-62, waarin het Hof van Justitie ten aanzien van een analoog geval uitsprak, dat een bestuurshandeling die niet werd nietig verklaard geen dienstfout kan opleveren en dat wanneer ten aanzien van een beschikking geen nietigverklaring heeft plaatsgevonden men zich niet van een schadevergoedingsactie kan bedienen om daaraan de rechtskracht te ontnemen.
Ook hier is mijns inziens de opvatting der Commissie de juiste.
Weliswaar heb ik reeds meermalen bezwaren ontwikkeld tegen de in genoemd arrest tot uitdrukking gebrachte rechtsopvatting, die ik van te vergaande strekking acht, met name omdat in het E.E.G.-Verdrag niet met zoveel woorden een beginsel als in artikel 34 van het E.G.K.S.-Verdrag vervat is neergelegd. Evenmin komt mij het standpunt juist voor, dat de Raad onder afwijking van de krachtens artikel 44 van het Euratom-Statuut voor vorderingen wegens niet-contractuele aansprakelijkheid in het algemeen geldende verjaringsvoorschriften voor door ambtenaren aanhangig gemaakte schadevorderingen, ingesteld wegens voor nietigverklaring in aanmerking komende handelingen der administratie, de in artikel 91 genoemde termijn van drie maanden wil zien aangehouden.
Tot het door de Commissie voor juist gehouden resultaat kan men echter komen wanneer men uitgaat van een beginsel zoals dat voor op schending van ambtelijke verplichtingen gebaseerde vorderingen in paragraaf 839 van het Deutsche Bürgerliche Gesetzbuch is neergelegd. Wij lezen daar in Absatz 3 : „die Ersatzpflicht tritt nicht ein, wenn der Ver-letzte vorsatzlich oder fahrlässig unterlassen hat, den Schaden durch Gebrauch eines Rechtsmittels abzuwenden”. Brengt men deze gedachte over naar het terrein van de vraag die ons thans bezighoudt, dan komen wij tot de volgende regel: Wanneer betrokkene de mogelijkheid heeft om door het instellen van een actie tot nietigverklaring bepaalde rechtsgevolgen te voorkomen doch deze mogelijkheid laat voorbijgaan, kan hij zich — ten einde voor het geheel of in hoofdzaak tot eenzelfde resultaat te komen — niet van compenserende, op geld luidende, vorderingen bedienen. Of het hier stricto sensu om medeschuld — en alzo om de gegrondheid der vordering — dan wel om de ontvankelijkheid gaat, is van secundaire betekenis. Ik acht het te verdedigen in zulke omstandigheden de vordering als niet-ontvankelijk af te wijzen. In casu wil dat zeggen, dat het verzoeker, wanneer hij de termijn voor het instellen van een — in de eerste plaats in aanmerking komende — actie tot nietigverklaring heeft verzuimd, niet mogelijk moet zijn alsnog door middel van een op administratiefrechtelijke aansprakelijkheid gebaseerde vordering zijn doel te bereiken.
Een en ander brengt mede, dat de vordering wegens niet-ontvanke-lijkheid geheel zal moeten worden afgewezen.
Ik zou het echter, voor wat het onderzoek naar de feiten betreft, in casu evenmin als in andere gedingen, bij het vorenoverwogene willen laten; nu het om ingewikkelde ontvankelijkheidskwesties gaat zal ik subsidiair ook dé hoofdzaak bespreken ten einde na te gaan, of verzoekers vorderingen, zijn indeling betreffende, gegrond moeten worden geacht.
II — Zijn de vorderingen gegrond?
Evenals in de zaak-Mosthaf betoogt verzoeker, dat hem, gezien het niveau van de hem door het tot aanstelling bevoegde gezag opgedragen en sinds 1 januari 1962 in hoofdzaak onveranderd gebleven werkzaamheden, de aan een afdelingshoofd toekomende rang A 3 moet worden toegekend. Uit de zaak-Mosthaf herinneren wij ons ook, hoe de werkzaamheden van een afdelingshoofd in de staat van de Commissie d.d. 13 maart 1963 zijn omschreven; volgens deze omschrijving gaat het erom, of men belast is met de leiding van een administratieve eenheid op een gespecialiseerd gebied en of de betrokken ambtenaar onder het gezag van een directeur staat. Verzoekers tegenwoordige loopbaan, die van hoofdadministrateur (A 5-A 4) wordt daarentegen gedefinieerd als: hoofd van een sector van werkzaamheden van een afdeling c.q. hoofd van een gespecialiseerde dienst.
Ik heb ten aanzien van deze definities reeds betoogd, dat zij weinig mogelijkheden bieden om bepaalde indelingen opnieuw in overweging te nemen en dat de Commissie in ieder geval voor wat de hogere A-rangen betreft een ruime marge moet worden gelaten, binnen welke zij vrij is tot zelfstandige appreciatie. Het Hof van Justitie kan in zoverre eigenlijk niet zijn oordeel voor dat van de administratie in de plaats stellen, doch alleen nagaan of in concreto is gebleken van aanwijzigingen dat de werkzaamheden, waarmede de zich bezwaard gevoelende ambtenaar is belast, te laag zijn geclassificeerd.
Wij willen in het licht van deze overwegingen van principiële aard de feiten nader bezien.
Vergeleken met de zaak-Mosthaf zou men kunnen denken, dat de beoordeling thans — in voor verzoeker nadelige zin — veel eenvoudiger is geworden, immers de in de omschrijving gestelde voorwaarde, dat hij zijn werkzaamheden onder gezag van een directeur verricht, is kennelijk niet vervuld. In feite staat de administratieve eenheid, waartoe verzoeker behoort, onder een ambtenaar aan wie slechts de salarisrang A.3 is toegekend, te weten een afdelingshoofd in de zin van het Statuut, die blijkbaar tot nu toe geen stappen ondernam ten einde correctie van zijn eigen indeling te bekomen.
Men moet echter naar het mij voorkomt aan dit aspect geen te grote betekenis achten, en wel omdat — zoals door verzoeker is betoogd — in een document uit het jaar 1960 (dossier no. Eur-/C/3840/l/60) de betrokken administratieve eenheid met zoveel woorden directie wordt genoemd, terwijl bovendien in een „organigram” dezelfde aanduiding wordt gebezigd en in de Gids van de Europese Gemeenschappen voor 1965 (blz. 163) de naam van de hiërarchiek boven verzoeker geplaatste ambtenaar, juist zoals die van andere directeuren, in vette letters is afgedrukt. Aan een en ander kunnen natuurlijk geen dwingende argumenten worden ontleend. Doch het gaat hier om gegevens betreffende een periode, waarin de Commissie zich wat haar organisatieschema betreft nog niet kon richten naar statutaire normen c.q. om gegevens die geen officieel karakter dragen, hetzij omdat zij (zo bij voorbeeld genoemde Gids van de Europese Gemeenschappen) door de documentatiedienst werden verstrekt met geen ander doel dan om een opsomming te geven van alle ambtenaren met vermelding van functies, hetzij omdat het Directoraat Administratie ze zelf heeft verstrekt (zo bedoeld organigram). Ik gevoel er evenwel niet voor hier overwegingen van formele aard te doen gelden; het is immers geenszins uitgesloten, doch zeer wel mogelijk, dat de gevolgen van indelings- en organisatiefouten zich in meerdere rangen doen gevoelen. Wij moeten daarom ook andere gezichtspunten in onze beschouwingen betrekken ten einde omtrent het niveau van verzoekers werkzaamheden tot klaarheid te geraken.
Wanneer wij aldus te werk gaan moeten wij echter tevens opmerken, dat er in casu te midden van de veelheid der door verzoeker gebezigde argumenten enige zijn aan te treffen waaraan voor onze beoordeling der feiten nauwelijks enige waarde kan worden toegekend.
—
Zo acht ik het van geen belang, dat in de tot verzoeker gerichte mededeling d.d. 13 juni 1962, zijn indeling betreffende, zijn administratieve eenheid „afdeling” wordt genoemd. Deze mededeling werd namelijk slechts door een van verzoekers superieuren gedaan en was ook slechts door één lid der Commissie gecontrasigneerd, hetgeen bewijst dat een officiële kwalificatie van verzoekers administratieve eenheid door het tot aanstelling bevoegde gezag daarin niet valt te lezen. Bovendien werd er door de Commissie op gewezen, dat verzoekers superieuren zijn administratieve eenheid soms ook als „sector van werkzaamheden” hebben aangeduid. Zouden al deze kwalificaties in technische zin moeten worden verstaan, dan ware het niet duidelijk, hoe de Commissie niettemin kon voorstellen verzoeker in de rang A 5 in te delen. Voor de beoordeling moet het daarom ten deze de doorslag geven, dat het tot aanstelling bevoegde gezag naar aanleiding van het desbetreffend voorstel verzoeker in de rang A 5 heeft ingedeeld.
—
Ik kan het voorts niet met verzoeker eens zijn, wanneer hij de conclusie trekt, dat de Commissie door zijn klacht voor zoveel betreffende de omschrijving zijner werkzaamheden en het daaraan toe te kennen gewicht — vooral in vergelijking met de functies van andere ambtenaren — niet in onderdelen te weerleggen in beginsel de juistheid van zijn standpunt zou hebben erkend. In een juiste rechtsopvatting moet namelijk een categorische afwijzing van zijn vordering in die zin worden verstaan, dat zij tevens een niet-erkenning der door hem gebezigde argumenten inhoudt. Men kan hoogstens tot de slotsom komen — conclusie die door de gemachtigde der Commissie bij de mondelinge behandeling ook niet van de hand werd gewezen — dat een vergaande mate van overeenstemming bestaat met betrekking tot de weergave van de door verzoeker in feite verrichtte functies (ten minste voor zoveel zij niet op onderdelen werd bestreden). Daarmede is echter over de beoordeling dier functies in de zin van de staat van omschrijving nog niets gezegd.
Wij zullen daarom — in stede van langer bij de aangevoerde argumenten stil te staan — overgaan tot bespreking van de wijze waarop verzoeker de classificatie van zijn functies en de aard der door hem verrichte werkzaamheden heeft vergeleken met de classificatie der functies van een in zijn naaste omgeving werkzame ambtenaar en de werkzaamheden, door ambtenaren van de E.E.G.-Commissie en de Hoge Autoriteit te verrichten.
—
Zoals wij weten vond verzoeker tot het instellen van beroep voornamelijk aanleiding in de omstandigheid, dat in 1965 een ander administratief ambtenaar, die tot op dat tijdstip dezelfde rang bekleedde als verzoeker, naar de rang A 3 werd bevorderd. Het gaat er verzoeker vooral om de classificatie van zijn functies en die van deze ambtenaar te vergelijken.
Reeds hier wordt echter duidelijk, hoe hachelijk zulke vergelijkingen kunnen zijn, wanneer zij op ongelijksoortige functies betrekking hebben. Heeft verzoekers collega zich in hoofdzaak bezig te houden met bezoldigingen en kostenvergoedingen, verzoeker ziet zich als ambtenaar van de Huishoudelijke Dienst in de regel geheel andere werkzaamheden opgedragen, zoals: beheer van onroerend goed (huur, koop, onderhoud), de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen en tot het doen van betalingen ten laste van de Huishoudelijke Dienst en de begroting van de dienst voor het onderzoek, koop en opslag van bureaubenodigdheden, vervoer, technische inrichtingen (telefoon, telex, installaties voor de vertaaldienst), bodendienst, reproduktiedienst; pool der typisten, inkopen en sociale instellingen ten behoeve van de ambtenaren. Reeds in de zaak-Mosthaf heb ik erop gewezen, dat men ter bepaling van het relatief gewicht dezer onderscheiden taken op het aantal hulpkrachten, waarover de verschillende ambtenaren de beschikking hebben, niet kan afgaan. Het zegt derhalve ook in casu niets, dat bij het inwerkingtreden van het Statuut 178 ambtenaren onder verzoekers gezag stonden (thans 227), terwijl zijn collega slechts 31 ambtenaren onder zich heeft. Cijfers zijn in dit verband van secundair belang, vooral wanneer men bedenkt, dat verzoekers collega in ieder geval door 12 ambtenaren in de categorie B wordt bijgestaan, verzoeker zelf door slechts 8 (alle overige op verzoekers dienst werkzame personeelsleden zijn ingedeeld in de categorieën C en D). Wanneer de Commissie er dan voorts met betrekking tot de relatieve waarde der verrichte prestaties op wijst, dat de behandeling van bezoldigingsaangelegenheden (met inbegrip van fiscale kwesties) en vraagstukken betreffende de vergoeding van kosten voor alle te Brussel of elders werkzame ambtenaren der Commissie als een ingewikkelder en hoger te classificeren taak moet worden beschouwd dan de door verzoeker te verrichten werkzaamheden, die althans laatstelijk slechts op de centrale administratie betrekking hebben, dan zie ik niet in wat tegen deze — mijns inziens op goede gronden gemaakte — differentiatie kan worden ingebracht. Een vergelijking met de rechtspositie van zijn bevorderde collega kan derhalve niet tot de conclusie leiden, dat het administratief gezag in het voor verzoeker geldende indelingsbesluit van haar discretionnaire bevoegdheid een verkeerd gebruik heeft gemaakt.
—
Van meer nut kan het echter zijn verzoekers positie te vergelijken met die van de ambtenaren van andere Instellingen, die volgens verzoeker in hoofdzaak met soortgelijke taken zijn belast als hijzelf. Aan zijn algemeen luidende stelling, dat door de Euratom-Commissie de verschillende functies van oudsher te laag zijn geclassificeerd kan daarbij geen bijzonder gewicht worden toegekend; zij vindt immers slechts steun in enige rijkelijk vage uitspraken, voorkomende in het rapport van het Personeelscomité d.d. 7 juni 1966, dat betrekking heeft op de eerste bevindingen van een werkgroep voor de harmonisatie der indelingen.
Verzoeker beroept zich in dit verband vooral op de rechtspositie van de heer Maudet, wiens taak bij de E.E.G.-Commissie dezelfde (zo niet een geringere) is als die waarmede hijzelf is belast, terwijl hem volgens het Hof van Justitie terecht de rang A 3 is toegekend.
Zou deze vergelijking opgaan, dan zou verzoeker daarmede in feite over een belangrijk argument tot staving van zijn vordering beschikken, zelfs wanneer men mocht menen, dat het ten deze door een bepaalde Instelling gevoerde administratieve beleid niet steeds bepalend kan zijn voor dat der andere Instellingen.
Na het ten processe gevoerde debat ontkomen wij evenwel niet aan de indruk, dat verweerster het bestaan van enige belangrijke verschillen heeft aangetoond, waaraan wij niet zonder meer kunnen voorbijgaan. Zo werd ons aan de hand van documenten bewezen, dat aan verzoeker reeds sinds januari 1962 de behandeling van met de verzekering der gebouwen verband houdende kwesties niet meer is opgedragen. — Voorts hebben wij gezien, dat voor de inkoop van materialen, in ieder geval voor zoveel het om belangrijke contracten gaat, bij Euratom een speciale dienst is ingeschakeld, waaraan verzoeker geen instructies te geven heeft. — Het is vooral van belang, dat genoemde ambtenaar der E.E.G.-Commissie op zijn gebied voor het gehele administratieve apparaat der E.E.G. bevoegd is; verzoekers taak daarentegen betreft in ieder geval sinds 1964 — nadat in de beginjaren, tijdens de opbouw van de reactorcentra, decentralisatie nog niet was voorzien — nog slechts de administratie te Brussel en niet meer die van de centra.
Deze verschillen worden mijns inziens niet uitgewist door de omstandigheid, dat aan verzoeker ook bijkomende functies — die bij de Commissie niet door de ambtenaar Maudet, doch volgens verzoeker door verschillende andere ambtenaren worden vervuld — zijn opgedragen. Aan een door verzoeker zelf opgestelde lijst — zoals die op enkele punten door de Commissie is gecorrigeerd — kan worden ontleend (bijlage 8, overgelegd op 28 oktober 1966), dat bedoelde ambtenaren van de E.E.G.-Commissie nog met andere gewichtige taken zijn belast, die door verzoeker niet behoeven te worden vervuld en die tot indeling in de rang A 3 aanleiding kunnen geven (zo is bijvoorbeeld de E.E.G.-ambtenaar, belast met aangelegenheden betreffende de boden- en portiersdienst, ook verantwoordelijk voor de archieven en de post; de ambtenaar die aan het hoofd staat van de „pool” is daarnevens verantwoordelijk voor de vertaaldienst en ten slotte draagt de ambtenaar, aldaar belast met de voorbereiding van conferenties, vergaderingen en ontvangsten bovendien de verantwoordelijkheid voor de simultaanvertalingen. Van andere in dit verband genoemde ambtenaren staat evenwel vast, dat zij slechts de rang A 4 bekleden (zo van de ambtenaar, aan wie — evenals aan verzoeker — de „geprivilegeerde” inkoop voor het personeel en economische activiteiten ten behoeve van het personeel zijn toevertrouwd en die bovendien nog belangrijke bijkomende taken heeft te verrichten) of wel slechts de rang A 5 (zoals de ambtenaar, bij de E.E.G.-Commissie belast met de afrekeningen betreffende aangekochte materialen en secretariaats-werkzaamheden voor de inkoopcommissie) zodat verzoeker met vergelijking van zijn rechtspositie met die van deze andere ambtenaren niets bereikt.
Een zelfde situatie blijkt zich ook in de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal voor te doen, hoewel wegens de geheel andere bestuursorganisatie van de Hoge Autoriteit aan de toestand aldaar als vergelijkingsmateriaal al aanstonds een veel geringere waarde moet worden toegekend. Ook hier doen zich reeds blijkens verzoekers eigen lijst (hoe onvolledig ook) essentiële verschillen voor tussen zijn eigen ambtsterrein en dat van de ambtenaren wier rechtspositie hij met de zijne wenst te vergelijken. Wij stellen met name vast, dat een aantal ambtenaren van de Hoge Autoriteit naast de door verzoeker te vervullen taken belangrijke nevenfuncties verrichten, die tot een hogere indeling aanleiding kunnen geven. Zo is de ambtenaar, wiens positie voor vergelijking met die van verzoeker het meest in aanmerking komt, ook met taken betreffende de vertaaldienst, inkopen en de organisatie van conferenties belast. De ambtenaar onder wiens gezag de boden staan, is bovendien belast met werkzaamheden betreffende de archiefdienst, de post, de bibliotheek en de documentatie. Aan de voor de reproduktiedienst verantwoordelijke ambtenaar zijn ook taken met de uitgave van het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen verband houdende opgedragen en ten slotte heeft de ambtenaar, die aan het hoofd van de „pool” staat bovendien bemoeiingen met vergelijkende onderzoeken, overplaatsingen en opleiding van ambtenaren.
Afgezien hiervan acht ik ook niet overtuigend bewezen, dat bepaalde door verzoeker te verrichten werkzaamheden, die niet tot de taak van voormelde andere ambtenaren behoren, naar betekenis en moeilijkheidsgraad meebrengen dat hem de rang A 3 moet worden toegekend. Te denken valt hier aan verzoekers „inschakeling” bij de voorbereiding van huishoudelijke begrotingen en voorstellen tot overboeking van kredieten, welke volgens de Commissie uitsluitend bestaat in het verzamelen van gegevens, terwijl de definitieve beslissing te dien aanzien wordt genomen in overleg met het Directoraat-Generaal Financiën, dat overigens ook inzake de controle en betaling der rekeningen de eerst-aangewezen instantie is. — Dit geldt ook voor zoveel verzoeker ingevolge subdelegatie door de Directeur-Generaal Administratie d.d. 9 april 1965 als ordonnateur mag optreden, bevoegdheid die voor zoveel de Huishoudelijke Dienst betreft onbeperkt is en waaraan met betrekking tot de dienst van de Centra van Onderzoek dezelfde beperkingen zijn gesteld als aan delegaties ten gunste van andere ambtenaren in de rangen A 1-A 3. Van belang is namelijk in dit verband het door de Commissie gemaakte bezwaar, dat genoemde andere ambtenaren neven-functies van wezenlijk belang hadden te vervullen, die in hoofdzaak voor hun rang bepalend zijn geweest, terwijl verzoekers voormelde bevoegdheid beperkt bleef tot de administratie te Brussel (en zich derhalve niet uitstrekte tot de administratie der Centra) en voorts slechts bestond in het verrichten van met de verschillende begrotingsartikelen verband houdende routinehandelingen, terwijl in belangrijke gevallen steeds de verantwoordelijke hogere ambtenaar moest worden ingeschakeld. — Dit geldt ten slotte ook voor de voorbereiding van conferenties, vergaderingen en ontvangsten — de Commissie leverde ons het bewijs, dat verzoeker alleen met de materiële organisatie (zorgen voor het nodige materiaal en voor voldoende personeel) is belast, terwijl de eigenlijke voorbereiding aan een ambtenaar van het secretariaat der Commissie is toevertrouwd, welke ambtenaar overigens slechts de rang A 5 bekleedt.
Op grond van dit een en ander, kan weliswaar niet worden ontkend, dat aan verzoeker een groot aantal belangrijke werkzaamheden zijn opgedragen en dat hij uit dien hoofde ook met de verantwoordelijkheid voor aanzienlijke geldsbedragen is belast; de door verzoeker verstrekte gegevens, met name de door hem ondernomen pogingen zijn rechtspositie met die van andere ambtenaren te vergelijken, wettigen echter niet de conclusie, dat de Commissie door de ten aanzien van verzoeker toegepaste classificatie van haar discretionnaire bevoegdheden een verkeerd gebruik gemaakt heeft.
Zonder dat tot instructie behoeft te worden overgegaan komen wij derhalve tot de slotsom, dat de door verzoeker ten aanzien van zijn indeling gekoesterde wensen niet kunnen worden gehonoreerd. Zijn vordering zou derhalve, indien al ontvankelijk (quod non) als ongegrond moeten worden ontzegd.
Het is zonder meer duidelijk, dat zulks niet slechts voor de gevorderde nietigverklaringen en het gevraagde declaratoir, doch ook voor de — evenzeer op onjuiste indeling van verzoeker gebaseerde — eis tot schadevergoeding geldt.
III — Conclusie
Ik vat mijn conclusie samen als volgt: de vordering is in al haar onderdelen niet-ontvankelijk en bovendien in ieder geval ongegrond, zodat afwijzing moet volgen. Ten aanzien van de kosten ware te beslissen overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering, zodat iedere partij haar eigen kosten heeft te dragen.
(
1
)	Vertaald uit hel Duits.