62023CC0798
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
JEANA RICHARDA DE LA TOURA
przedstawiona w dniu 10 kwietnia 2025 r. (
1
)
Sprawa C‑798/23 [Abbottly] (
i
)
Minister for Justice
przeciwko
SH
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (sąd najwyższy, Irlandia)]
Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Artykuł 4a ust. 1 – Odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania – Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” – Zamiana dodatkowej kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności
I. Wstęp
1.
Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (
2
), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (
3
).
2.
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie wykonania w Irlandii europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko SH w celu wykonania na Łotwie kary pozbawienia wolności.
3.
Z art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 wynika, że wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego, jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że zachodzą pewne okoliczności wymienione w tym przepisie.
4.
Supreme Court (sąd najwyższy, Irlandia) zwraca się zasadniczo do Trybunału z pytaniem, czy zawarte w tym przepisie pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” obejmuje postępowanie, w ramach którego sąd może zarządzić, ze względu na nieprzestrzeganie warunków, jakim podlega orzeczona wcześniej kara dodatkowa dozoru policyjnego, zamianę tej kary na karę pozbawienia wolności na okres równy połowie okresu nieodbytej kary dozoru policyjnego.
5.
W niniejszej opinii przedstawię powody, dla których uważam, że na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.
II. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
6.
SH został skazany w 2014 r. za dwa przestępstwa przez Valmieras rajona tiesa (sąd rejonowy w Valmierze, Łotwa) i przez Jēkabpils rajona tiesa (sąd rejonowy w Jēkabpils, Łotwa), z których każdy orzekł karę pozbawienia wolności i okres objęcia dozorem policyjnym. W dniu 27 października 2015 r. wyroki te zostały połączone w jedną karę pozbawienia wolności w łącznym wymiarze czterech lat i dziewięciu miesięcy, wraz dodatkową karą objęcia trzyletnim dozorem policyjnym. Zgodnie z prawem łotewskim wykonanie tej kary dodatkowej rozpoczęło się z chwilą odbycia przez SH kary pozbawienia wolności.
7.
SH nie dochował obowiązku stawienia się, w ramach dozoru policyjnego, na komisariacie policji w ciągu trzech dni roboczych po opuszczeniu zakładu karnego, mimo że został uprzednio poinformowany o tym, że w przeciwnym razie może mu grozić nałożenie kary administracyjnej. W konsekwencji Zemgales rajona tiesa (sąd rejonowy w Semigalii, Łotwa) w dniach 11 i 27 maja 2020 r. uznał SH za winnego popełnienia wykroczenia administracyjnego i zasądził z tego tytułu zapłatę dwóch grzywien.
8.
W przypadku dwóch wyroków skazujących za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących dozoru policyjnego w tym samym roku prawo łotewskie przewiduje możliwość zamiany przez właściwy sąd kary dodatkowej, która nie została wykonana, na karę pozbawienia wolności, licząc jeden dzień pozbawienia wolności za każde pozostałe dwa dni dozoru policyjnego. Ta zamiana kary odbywa się zatem na podstawie stałego i z góry określonego współczynnika.
9.
W czerwcu 2020 r. komisariat policji w Jēkabpils (Łotwa) zwrócił się do Zemgales rajona tiesa (sądu rejonowego w Semigalii) o zamianę pozostałego okresu stosowania środka polegającego na objęciu SH dozorem policyjnym na pozbawienie wolności.
10.
W dniu 25 czerwca 2020 r. do oficjalnego miejsca zamieszkania SH w Jēkabpils zostało wysłane listem poleconym wezwanie sądowe. Wezwania tego nie odebrano i zostało ono zwrócone do sądu w dniu 31 lipca 2020 r.
11.
W dniu 19 sierpnia 2020 r., pod nieobecność SH, odbyła się rozprawa przed Zemgales rajona tiesa (sądem rejonowym w Semigalii). W tym samym dniu sąd ten wydał orzeczenie nakazujące zamianę jeszcze niewykonanego okresu kary dozoru policyjnego – w wymiarze dwóch lat i dwóch dni – na karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku i jednego dnia zgodnie ze współczynnikiem przewidzianym w art. 45 ust. 5 Krimināllikums (kodeksu karnego) (zwanego dalej „łotewskim kodeksem karnym”). Orzeczenie to wysłano do SH, lecz zostało ono zwrócone do sądu jako nieodebrane. SH nie odwołał się również od tego orzeczenia.
12.
W dniu 26 lutego 2021 r. wydano europejski nakaz aresztowania przeciwko SH w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w dniu 19 sierpnia 2020 r. przez Zemgales rajona tiesa (sąd rejonowy w Semigalii).
13.
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2022 r. High Court (wysoki trybunał, Irlandia) odmówił przekazania SH na podstawie transpozycji do prawa irlandzkiego art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.
14.
High Court (wysoki trybunał) odmówił Minister for Justice and Equality (ministrowi sprawiedliwości i równości, Irlandia) (zwanemu dalej „Minister for Justice”) możliwości wniesienia odwołania od tego wyroku do Court of Appeal (sądu apelacyjnego, Irlandia), wobec czego organ ten wystąpił o zgodę na wniesienie odwołania od tego wyroku do Supreme Court (sądu najwyższego), która to zgoda została udzielona w dniu 19 stycznia 2023 r.
15.
Sąd ten skłania się do uznania, że łotewskie postępowanie prowadzące do zamiany kary dodatkowej dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności jest zbliżone do zarządzenia wykonania kary, które – jak wynika z wyroku z dnia 22 grudnia 2017 r., Ardic (
4
) – nie jest objęte zakresem stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. Przymusowy charakter dozoru policyjnego można bowiem porównać do warunków, które są systematycznie nakładane w kontekście zawieszenia wykonania kary.
16.
W tym względzie sąd odsyłający wskazuje, że z wyroku tego wynika, iż pojęcie „orzeczenia” w rozumieniu tego przepisu nie obejmuje orzeczenia w przedmiocie wykonania lub zastosowania wcześniej orzeczonej kary pozbawienia wolności, takiego jak uchylenie zawieszenia wykonania, chyba że celem lub skutkiem tego orzeczenia jest zmiana charakteru lub wymiaru tej kary, a organ, który je wydał, skorzystał w tym celu z pewnej swobody oceny uznania (
5
).
17.
Tymczasem sąd ten stwierdza, że w niniejszej sprawie okres objęcia dozorem policyjnym rozpoczął się z chwilą odbycia przez SH kary pozbawienia wolności. Nie wydano żadnego nowego orzeczenia sądowego zmieniającego charakter i wymiar wcześniej orzeczonej kary pozbawienia wolności, ponieważ w przypadku nieprzestrzegania warunków dozoru policyjnego okres pozbawienia wolności, który może zostać orzeczony, jest określany w oparciu o działanie arytmetyczne przewidziane w prawie łotewskim. Do Zemgales rajona tiesa (sądu rejonowego w Semigalii) należało zatem wyłącznie rozstrzygnięcie, czy należy orzec dodatkową karę pozbawienia wolności, której wymiar był określony ustawą.
18.
Z tego właśnie powodu sąd odsyłający uznał tymczasowo, że nie ma podstaw, aby odmawiać przekazania, skoro pozbawienie wolności orzeczone w dniu 19 sierpnia 2020 r. nie stanowi nowej kary. Warunki i zasady pozbawienia wolności wynikające z naruszeń, jakich dopuścił się SH, były bowiem jasne i weryfikowalne i nie wiązały się z wydaniem nowego orzeczenia ani ze zmianą charakteru lub wymiaru pierwotnej kary.
19.
Niemniej jednak sąd ten ma pewne wątpliwości co do tego rozwiązania.
20.
Zauważa on bowiem, że kara rozpatrywana w postępowaniu głównym różni się od kary rozpatrywanej w wyroku Ardic. I tak, mimo że perspektywa dalszego pozbawienia wolności była wpisana w karę wymierzoną w 2015 r., orzeczenie Zemgales rajona tiesa (sądu rejonowego w Semigalii) nie wymagało od oskarżonego jedynie „odby[cia], w części lub nawet w całości, kary pozbawienia wolności, któr[a] został[a] [pierwotnie] wymierzon[a]” (
6
).
21.
Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że pierwotnie orzeczona wobec oskarżonego kara pozbawienia wolności została przez niego odbyta. Rozsądne byłoby zatem założenie, że kara nałożona na niego przez Zemgales rajona tiesa (sąd rejonowy w Semigalii) wiązała się ze zmianą charakteru lub wymiaru wcześniej orzeczonej kary, która to zmiana polegała na zamianie kary dozoru policyjnego na dodatkową karę pozbawienia wolności.
22.
Ponadto Zemgales rajona tiesa (sąd rejonowy w Semigalii) dysponował zakresem uznania w odniesieniu do decyzji o wymierzeniu takiej kary SH, nawet jeśli nie miał on żadnego zakresu uznania w odniesieniu do czasu jej trwania. W konsekwencji sąd odsyłający wskazuje, że nie jest w stanie stwierdzić, iż odpowiedź na zadane pytanie dotyczące wykładni i stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 w okolicznościach wniesionego do niego odwołania jest na tyle oczywista, że nie budzi jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości.
23.
W tych okolicznościach Supreme Court (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy w sytuacji, gdy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, ma nastąpić w celu odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec tej osoby wskutek naruszenia warunków odbywania wcześniej orzeczonej wobec niej kary dozoru policyjnego, a sąd, który orzekł tę karę pozbawienia wolności, dysponował swobodą oceny co do tego, czy orzec karę pozbawienia wolności (przy czym nie dysponował swobodą oceny co do czasu trwania tej kary w przypadku jej orzeczenia), postępowanie prowadzące do orzeczenia tej kary pozbawienia wolności stanowi część »rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie« do celów art. 4a ust. l decyzji ramowej [2002/584]?
2)
Czy orzeczenie o zamianie kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności w okolicznościach określonych w pytaniu pierwszym […] jest orzeczeniem, którego celem lub skutkiem była zmiana charakteru lub wymiaru kary orzeczonej wcześniej w stosunku do osoby, której dotyczy wniosek, w szczególności kary dozoru policyjnego stanowiącej część jej poprzedniej kary, tak że do orzeczenia tego ma zastosowanie wyjątek, o którym mowa w pkt 77 wyroku Ardic?”.
24.
Minister for Justice, SH, rząd rumuński i Komisja Europejska przedstawili uwagi na piśmie i wzięli udział w rozprawie, która odbyła się w dniu 9 stycznia 2025 r.
25.
Ponieważ adwokat SH poinformował sekretariat Trybunału, że SH przebywa w więzieniu na Łotwie, Trybunał, decyzją prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2024 r., zwrócił się do sądu odsyłającego z wnioskiem o udzielenie informacji w celu ustalenia, czy odpowiedź Trybunału na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest nadal użyteczna dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.
26.
W odpowiedzi z dnia 10 maja 2024 r. sąd odsyłający potwierdził, że SH przebywa w więzieniu na Łotwie i że został przekazany organom łotewskim w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania z dnia 17 lutego 2021 r., lecz wskazał, że ponieważ SH nie został przekazany w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym, a zatem nie jest wykluczone, że organy łotewskie zastosują mechanizm przewidziany w art. 27 decyzji ramowej 2002/584 w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec SH, odpowiedź na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym pozostaje użyteczna dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.
III. Analiza
27.
Poprzez swoje dwa pytania prejudycjalne, które moim zdaniem należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o rozstrzygnięcie, czy art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” obejmuje postępowanie, w ramach którego sąd może zarządzić, ze względu na nieprzestrzeganie warunków, jakim podlega orzeczona wcześniej kara dodatkowa dozoru policyjnego, zamianę tej kary na karę pozbawienia wolności na okres równy połowie okresu nieodbytej kary dozoru policyjnego.
28.
Podczas gdy Minister for Justice i rząd rumuński proponują udzielić na to pytanie odpowiedzi przeczącej, przedstawiając zasadniczo rozumowanie oparte na wyroku Ardic, SH i Komisja sugerują, aby w odróżnieniu od tego wyroku udzielić to pytanie odpowiedzi twierdzącej.
29.
Zgadzam się ze stanowiskiem bronionym przez SH i Komisję.
30.
Przed przedstawieniem powodów, dla których uważam, że postępowanie, które doprowadziło do wydania orzeczenia sądowego w sprawie zamiany kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności, stanowi „rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, należy dobrze zrozumieć, na czym polega ta pierwsza kara i pod jakimi warunkami może ją orzec właściwy sąd.
31.
W tym względzie należy odwołać się do art. 45 łotewskiego kodeksu karnego, zatytułowanego „Dozór policyjny”, który miał następujące brzmienie (
7
):
„(1) Dozór policyjny jest dodatkową karą, którą sąd może orzec tytułem środka przymusu w celu nadzorowania zachowania osoby zwolnionej z miejsca pozbawienia wolności i poddania jej ograniczeniom przewidzianym przez organy policji. […]
(2) Karę dozoru policyjnego wymierza się tylko wtedy, gdy w przypadkach przewidzianych w szczególnej części niniejszej ustawy orzeczona zostaje kara pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej jednego roku a nieprzekraczającym trzech lat.
[…]
(4) Jeżeli skazany w czasie odbywania kary dodatkowej popełnił nowe przestępstwo, sąd zamienia nieodbytą karę dodatkową na karę pozbawienia wolności i określa ostateczny wymiar kary zgodnie z przepisami art. 51 i 52 niniejszej ustawy.
(5) Jeżeli osoba, w stosunku do której dozór policyjny został nakazany wyrokiem sądu, działając w złej wierze narusza przepisy tego środka w postaci dozoru, sąd może, na wniosek organów policji, zamienić nieodbytą karę dodatkową na karę pozbawienia wolności, licząc dwa dni dozoru policyjnego jako jeden dzień pozbawienia wolności.
(6) Naruszenie przepisów dotyczących dozoru policyjnego zostaje popełnione w złej wierze, jeżeli dana osoba została dwukrotnie skazana w drodze administracyjnej za takie przestępstwo w okresie jednego roku”.
32.
W kontekście niniejszej sprawy szczególne znaczenie ma art. 45 ust. 5 łotewskiego kodeksu karnego, ponieważ przewiduje on możliwość zamiany przez właściwy sąd, na wniosek właściwego organu policji, kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności w przypadku naruszenia w złej wierze przez osobę skazaną warunków, jakim podlega ta pierwsza kara. Zamiany tej dokonuje się w odniesieniu do okresu pozostającej do odbycia kary dozoru policyjnego na podstawie stałego współczynnika ustawowego, który wynosi jeden dzień pozbawienia wolności za dwa dni pozostałego dozoru policyjnego.
33.
Aby wykazać, że takie orzeczenie o zamianie kary wchodzi w zakres stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ta decyzja ramowa służy, dzięki ustanowieniu uproszczonego i skutecznego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej, ułatwieniu i przyspieszeniu współpracy sądowej, przyczyniając się w ten sposób do realizacji wyznaczonego Unii celu, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w oparciu o wysoki stopień zaufania, jakie powinno istnieć między państwami członkowskimi (
8
).
34.
Zasada wzajemnego uznawania, która zgodnie z motywem 6 decyzji ramowej 2002/584 została po raz pierwszy skonkretyzowana w europejskim nakazie aresztowania przewidzianym w tej decyzji ramowej, stanowi „kamień węgielny” współpracy sądowej w sprawach karnych. Zasada ta znajduje swój wyraz w art. 1 ust. 2 wspomnianej decyzji ramowej, wprowadzającym regułę, zgodnie z którą państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o wspomnianą zasadę i zgodnie z przepisami tej decyzji ramowej (
9
).
35.
Oznacza to, po pierwsze, że wykonujące nakaz organy sądowe mogą odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyłącznie w oparciu o podstawy wynikające z decyzji ramowej 2002/584, zgodnie z jej wykładnią dokonaną przez Trybunał. Po drugie, o ile wykonanie europejskiego nakazu aresztowania stanowi zasadę, o tyle odmowa jego wykonania – wyjątek, który powinien być interpretowany ściśle (
10
).
36.
W szczególności art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 stanowi wyjątek od zasady nakładającej na wykonujący nakaz organ sądowy obowiązek przekazania osoby, której dotyczy nakaz, do wydającego nakaz państwa członkowskiego, i winien w związku z tym podlegać ścisłej wykładni (
11
).
37.
Jak wynika z samej treści art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania stwierdza się, że zostały spełnione warunki ustanowione, odpowiednio, w lit. a)–d) tego przepisu (
12
).
38.
W tym względzie należy zaznaczyć, że wspomniany przepis ogranicza w ten sposób możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, wymieniając w sposób precyzyjny i spójny warunki, w jakich nie można odmówić uznania i wykonania orzeczenia wydanego w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście (
13
).
39.
W konsekwencji wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wykonania europejskiego nakazu aresztowania pomimo nieobecności danej osoby na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, jeżeli zweryfikowano wystąpienie jednej z okoliczności określonych w art. 4a ust. 1 lit. a), b), c) lub d) decyzji ramowej 2002/584 (
14
).
40.
W każdym z przypadków, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584, wykonanie europejskiego nakazu aresztowania nie narusza bowiem prawa do obrony danej osoby ani prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do rzetelnego procesu, zapisanych w art. 47 i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (
15
).
41.
Przed zbadaniem istnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a), b), c) lub d) decyzji ramowej 2002/584, wykonujący nakaz organ sądowy musi jednak ustalić, czy ma do czynienia z sytuacją, w której osoba, której dotyczy wniosek, nie stawiła się osobiście na „rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu tego przepisu.
42.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zawarte w tym przepisie pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” należy rozumieć jako autonomiczne pojęcie prawa Unii i interpretować w sposób jednolity na jej terytorium, niezależnie od jego definicji w państwach członkowskich (
16
). Pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, że oznacza ono postępowanie, które doprowadziło do wydania orzeczenia prawomocnie skazującego osobę, o której przekazanie zwrócono się w ramach wykonania europejskiego nakazu aresztowania (
17
).
43.
Trybunał wskazał, że w sytuacji gdy postępowanie obejmowało kilka instancji, w których były wydawane kolejne orzeczenia, w tym przynajmniej jedno pod nieobecność oskarżonego, przez pojęcie to należy rozumieć instancję postępowania, która zakończyła się wydaniem ostatniego z tych orzeczeń, o ile dany sąd prawomocnie rozstrzygnął co do winy zainteresowanej osoby i wymierzył jej karę, taką jak kara pozbawienia wolności, po zbadaniu pod względem faktycznym i prawnym dowodów obciążających i odciążających, co obejmuje, w stosownym przypadku, uwzględnienie indywidualnej sytuacji tej osoby (
18
).
44.
Trybunał wyjaśnił również, że postępowanie prowadzące do wydania wyroku orzekającego karę łączną, w ramach którego ponownie określa się wymiar orzeczonych wcześniej kar pozbawienia wolności, chociaż nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie o winie dokonane we wcześniejszych orzeczeniach, należy uznać za objęte zakresem stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, jeżeli w tym celu właściwym organom przysługuje w tym postępowaniu swoboda oceny oraz jeżeli kończy się ono wydaniem orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie kwestię kary (
19
).
45.
Natomiast, jak podkreślił Trybunał w wyroku Ardic, orzeczenie w przedmiocie wykonania lub zastosowania wcześniej orzeczonej kary pozbawienia wolności nie stanowi „orzeczenia” w rozumieniu tego art. 4a ust. 1, chyba że wywiera ono wpływ na orzeczenie o winie lub też celem lub skutkiem tego orzeczenia jest zmiana charakteru albo wymiaru tej kary i że organ, który je wydał, korzystał w tym względzie ze swobody oceny (
20
).
46.
Wynika stąd, że orzeczenie zarządzające wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności z uwagi na naruszenie przez zainteresowanego obiektywnego warunku związanego z tym zawieszeniem, takiego jak popełnienie kolejnego przestępstwa w okresie próby, nie wchodzi w zakres stosowania rzeczonego art. 4a ust. 1, ponieważ nie zmienia ono tej kary ani pod względem jej charakteru, ani pod względem jej wymiaru (
21
).
47.
Ponadto Trybunał wyjaśnił, że ponieważ organ odpowiedzialny za orzekanie w przedmiocie takiego zarządzenia wykonania zawieszonej kary nie musi ponownie rozpoznawać co do istoty sprawy, która doprowadziła do wydania wyroku skazującego, okoliczność, że organ ten dysponuje swobodą oceny, nie jest istotna, gdyż swoboda ta nie umożliwia mu dokonania zmiany w odniesieniu do wymiaru lub charakteru kary pozbawienia wolności, które zostały ustalone prawomocnym orzeczeniem skazującym osobę, której dotyczy nakaz (
22
).
48.
Trybunał przyjął zatem ścisłą wykładnię pojęcia „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. Trybunał wskazał, że taka wykładnia tego przepisu pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (
23
). W myśl bowiem tego orzecznictwa, po pierwsze, procedury dotyczące sposobu wykonywania kar nie wchodzą w zakres stosowania art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (
24
), a po drugie, środki podjęte przez sąd po orzeczeniu prawomocnej kary lub w trakcie jej wykonywania można uznać za „kary” w rozumieniu tej konwencji jedynie wówczas, gdy mogą prowadzić do ponownego określenia lub zmiany zakresu pierwotnie nałożonej kary (
25
).
49.
Zarówno Minister for Justice, jak i rząd rumuński bronili tezy, zgodnie z którą sytuację rozpatrywaną w postępowaniu głównym należy zrównać z sytuacją rozpatrywaną w sprawie, w której zapadł wyrok Ardic. Przyjęcie innego podejścia oznaczałoby ich zdaniem przyznanie pierwszeństwa formie nad treścią, ponieważ orzeczenie uchylające zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności i decyzja o zamianie kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności mają równoważny skutek.
50.
Jestem odmiennego zdania. Otóż uważam, podobnie jak SH i Komisja, że sytuację rozpatrywaną w postępowaniu głównym należy odróżnić od sytuacji, która doprowadziła do wydania tego wyroku, a to z następujących powodów.
51.
W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o ochronę prawa podstawowego, takiego jak prawo do rzetelnego procesu sądowego, należy z ostrożnością odnieść się do argumentów przemawiających za rozszerzeniem w drodze analogii ścisłej wykładni, jaką Trybunał przyjął w odniesieniu do środków, które mimo iż wywołują pewne porównywalne skutki, mają inny charakter.
52.
W rzeczy samej, uważam, że jest ważne, by podkreślić, iż ścisła wykładnia art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, jaką należy przyjąć, nie może przesłonić faktu, że prawo oskarżonego do obecności na rozprawie stanowi istotny element prawa do obrony, a w bardziej ogólnym ujęciu – ma ogromne znaczenie dla poszanowania prawa do rzetelnego procesu karnego, zapisanego w art. 47 akapity drugi i trzeci oraz w art. 48 Karty (
26
).
53.
W tym względzie, jak podkreślił Trybunał, ETPC orzekł, że skazanie zaocznie osoby, co do której nie wykazano, że zrzekła się prawa do stawiennictwa i obrony lub że jej zamiarem było uniknięcie wymiaru sprawiedliwości, bez możliwości uzyskania przez nią, po jej uprzednim wysłuchaniu, nowego rozpoznania sprawy co do zarówno faktycznej, jak i prawnej zasadności wysuniętego wobec niej oskarżenia, stanowi rażącą odmowę ochrony prawnej (
27
).
54.
Ponadto, co się tyczy genezy i celów art. 4a decyzji ramowej 2002/584, Trybunał stwierdził już, że przepis ten ma na celu zagwarantowanie wysokiego poziomu ochrony i umożliwienie organowi wykonującemu nakaz przekazania zainteresowanego pomimo jego nieobecności na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie nakładające karę, przy pełnym poszanowaniu prawa do obrony. W szczególności z art. 1 decyzji ramowej 2009/299, odczytywanego w świetle motywów 1, 4, 8 i 15 tej decyzji, wyraźnie wynika, że wspomniany art. 4a został włączony do decyzji ramowej 2002/584 celem ochrony prawa oskarżonego do stawienia się osobiście na prowadzonej przeciwko niemu rozprawie karnej przy jednoczesnym usprawnieniu wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych przez państwa członkowskie (
28
). Jak wskazał Trybunał, prawodawca Unii postanowił zatem nadać temu prawu szczególne znaczenie (
29
).
55.
Skuteczność mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania nie może zatem przesłaniać potrzeby wzmocnienia praw procesowych osób, wobec których toczy się postępowanie karne.
56.
W tym kontekście art. 4a decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować i stosować w sposób zgodny z art. 47 akapity drugi i trzeci oraz art. 48 Karty, które to artykuły, jak wynika z wyjaśnień dotyczących Karty praw podstawowych (
30
), są odpowiednikami art. 6 EKPC. Trybunał powinien zatem dbać o to, aby dokonywana przez niego wykładnia art. 47 akapity drugi i trzeci oraz art. 48 Karty zapewniała poziom ochrony, który nie narusza poziomu ochrony gwarantowanego przez art. 6 EKPC, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez ETPC (
31
).
57.
Tymczasem w odróżnieniu od kwestii dotyczących sposobu wykonania lub zastosowania danej kary orzeczenie sądowe skazujące daną osobę wchodzi w zakres prawnokarnego aspektu art. 6 EKPC (
32
).
58.
W tym względzie z orzecznictwa ETPC wynika, że gwarancje ustanowione w art. 6 EKPC znajdują zastosowanie nie tylko do stwierdzenia winy, ale również do wymierzenia kary. Tym samym gwarancja rzetelności postępowania oznacza prawo zainteresowanej osoby do wzięcia udziału w rozprawie ze względu na poważne skutki, jakie może to mieć dla wymiaru kary, która zostanie jej wymierzona (
33
).
59.
Biorąc pod uwagę to orzecznictwo, należy zbadać, czy orzeczenia, które na pierwszy rzut oka można by uznać za dotyczące wykonania lub zastosowania kary, nie można w rzeczywistości zrównać z orzeczeniem stwierdzającym winę lub określającym wymiar kary, w którym to przypadku powinny być stosowane gwarancje przewidziane w art. 6 EKPC.
60.
W drugiej kolejności należy stwierdzić, że orzeczenie rozpatrywane w niniejszej sprawie dotyczy kary dodatkowej i nie stanowi orzeczenia w przedmiocie wykonania lub zastosowania wcześniej orzeczonej kary pozbawienia wolności, w odróżnieniu od orzeczenia rozpatrywanego w sprawie, w której zapadł wyrok Ardic. Sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym nie dotyczy zatem sposobu wykonania kary pozbawienia wolności, który umożliwia osobie skazanej na odbycie takiej kary poza więzieniem, przy dochowaniu obowiązku spełnienia szeregu warunków.
61.
W trzeciej kolejności postępowanie, w ramach którego organ policyjny zwraca się do właściwego sądu na podstawie art. 45 ust. 5 łotewskiego kodeksu karnego, wpisuje się w ramy etapu wykonania dodatkowej kary dozoru policyjnego, który to etap rozpoczyna się po odbyciu kary pozbawienia wolności.
62.
W ramach tego postępowania właściwy sąd ma rozstrzygnąć, czy ze względu na naruszenie przez skazanego warunków, jakim podlega kara dozoru policyjnego, nieodbytą część tej kary należy zastąpić karą pozbawienia wolności, licząc jeden dzień pozbawienia wolności za każde pozostałe dwa dni dozoru policyjnego.
63.
W przeciwieństwie do wniosku, do którego doszedł Trybunał w wyroku Ardic, takiego orzeczenia nie można moim zdaniem sprowadzić do orzeczenia w przedmiocie wykonania lub zastosowania kary dozoru policyjnego, które to orzeczenie byłoby wówczas wyłączone z zakresu stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.
64.
Postępowanie, w ramach którego właściwy sąd może zdecydować o zastąpieniu kary dozoru policyjnego karą pozbawienia wolności, jest bowiem równoznaczne z orzeczeniem nowej kary, która ma inny charakter niż kara pierwotnie wymierzona.
65.
Ta nowa kara może zostać orzeczona przez ten sąd, jeżeli uzna on, że naruszenie przez skazanego warunków, jakim podlega kara dozoru policyjnego, uzasadnia jej nałożenie. Ewentualnie orzeczona kara pozbawienia wolności ma zatem na celu ukaranie nie pierwotnego przestępstwa, które doprowadziło do orzeczenia, jako kary dodatkowej, kary dozoru policyjnego, lecz konkretnych naruszeń warunków, jakim podlega ta kara. Sąd ten powinien zatem, po zbadaniu sytuacji tej osoby, zdecydować, czy te naruszenia uzasadniają przekształcenie zwykłego dozoru policyjnego w pozbawienie wolności.
66.
W związku z tym uważam, że orzeczenie o zamianie kary rozpatrywanej w postępowaniu głównym odnosi się bardziej do kategorii orzeczeń stwierdzających winę lub określających karę niż do kategorii orzeczeń dotyczących sposobu wykonania kary. Taka decyzja powinna zatem wchodzić w zakres stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584.
67.
W konsekwencji należy moim zdaniem uznać, że postępowanie, które doprowadziło właściwy sąd do zamiany, na podstawie art. 45 ust. 5 łotewskiego kodeksu karnego, kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności, należy zrównać z postępowaniem, które doprowadziło do wydania orzeczenia sądowego prawomocnie skazującego osobę, o której przekazanie zwrócono się w ramach wykonania europejskiego nakazu aresztowania (
34
). Wynika z tego, że pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie”, zawarte w art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, obejmuje postępowanie takie jak to, które doprowadziło do wydania orzeczenia o zamianie kary rozpatrywanej w postępowaniu głównym.
68.
Prawdą jest, jak wielokrotnie wskazywał ETPC, że rozróżnienie między środkiem, który stanowi karę, a środkiem dotyczącym wykonania lub zastosowania kary nie zawsze jest w praktyce jasne (
35
). Sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym dobrze to ilustruje, ponieważ, jak wskazałem powyżej, orzeczenie właściwego sądu zostaje wydane na etapie wykonania dodatkowej kary dozoru policyjnego.
69.
Niemniej jednak nawet jeśliby analizować orzeczenie o zamianie kary rozpatrywanej w postępowaniu głównym, ze względu na jej hybrydowy charakter, w ten sposób, że stanowi ono sposób wykonania kary dozoru policyjnego, to należy stwierdzić, po pierwsze, że orzeczenie to skutkuje zmianą samego charakteru tej kary, a po drugie, że sąd, który je wydał, korzystał z zakresu uznania przy podejmowaniu decyzji o tej zmianie. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału spełnienie tych dwóch przesłanek pozwala uznać, że wykonujący nakaz organ sądowy ma do czynienia z „orzeczeniem” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 (
36
). Moim zdaniem stwierdzenie to wzmacnia koncepcję, zgodnie z którą zastosowanie przez analogię wniosku, do którego doszedł Trybunał w wyroku Ardic, powinno w każdym wypadku zostać wykluczone.
70.
W tym względzie należy podkreślić, że o ile nieprzestrzeganie pewnych warunków pociąga za sobą powrót do więzienia zarówno w sytuacji rozpatrywanej w tym wyroku, jak i w sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, o tyle między tymi dwiema sytuacjami istnieje wiele różnic.
71.
I tak, w sytuacji rozpatrywanej w sprawie, w której zapadł wyrok Ardic, z powodu uchylenia zawieszenia należało wykonać pierwotnie orzeczoną karę pozbawienia wolności (
37
), przy czym kara ta pozostała niezmieniona pod względem zarówno jej charakteru, jak i wymiaru (
38
). To uchylenie reaktywuje zatem karę, która została prawomocnie orzeczona w chwili skazania, nawet jeśli została ona później warunkowo zawieszona (
39
). Natomiast w sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym nieprzestrzeganie warunków, jakim podlega kara dodatkowa dozoru policyjnego, skutkuje, jeżeli właściwy sąd tak postanowi, wymierzeniem nowej kary pozbawienia wolności zastępującej orzeczoną pierwotnie karę dodatkową. To nie pierwotna kara pozbawienia wolności, która została całkowicie odbyta, jest zatem reaktywowana. Podstawą pozbawienia wolności nie jest pierwotne przestępstwo, lecz powtarzające się nieprzestrzeganie warunków dozoru policyjnego, które w prawie łotewskim stanowi wykroczenie administracyjne.
72.
Nie ulega wątpliwości, że charakter pierwotnie orzeczonej kary dodatkowej ulega zatem zmianie. W szczególności wydaje mi się istotne podkreślenie, że zamiana kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności prowadzi do przekształcenia środka, którego cel wydaje się przede wszystkim prewencyjny (
40
), w środek mający cel represyjny. Dozór policyjny po wyjściu z więzienia nie służy bowiem takiemu celowi, lecz ma na celu uniknięcie ryzyka recydywy i ułatwienie resocjalizacji zwolnionej osoby poprzez upewnienie się, że zachowuje się ona we właściwy sposób.
73.
W tym względzie pragnę zauważyć, że ETPC orzekł już, iż szczególny środek dozoru sprawowanego przez policję „nie może być porównywany do kary, ponieważ ma on na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw; postępowanie z nim związane nie dotyczy zatem »zasadności oskarżenia […] w sprawie karnej«” w rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC (
41
).
74.
Ponadto ETPC orzekł w odniesieniu do środka polegającego na objęciu osoby nadzorem administracyjnym, w związku z wyrokiem skazującym i w następstwie tego wyroku, że taki środek nie stanowi „kary” w rozumieniu art. 7 ust. 1 EKPC, ponieważ głównym celem tego środka jest zapobieżenie ponownemu popełnieniu przestępstwa, co nadaje mu raczej charakter prewencyjny niż represyjny (
42
).
75.
Dodam, że chociaż dozór policyjny jest kwalifikowany w prawie łotewskim jako „kara dodatkowa”, to w żaden sposób nie wyklucza to możliwości uznania go za środek zabezpieczający. W tym względzie ETPC wskazał już, że „ten sam rodzaj środka może być kwalifikowany jako kara dodatkowa w jednym państwie i środek zabezpieczający w innym państwie” (
43
).
76.
Ponadto należy podkreślić, że w niniejszej sprawie właściwy sąd dysponuje – w ramach postępowania sądowego innego niż postępowanie, które doprowadziło do pierwotnego skazania – zakresem uznania co do ewentualnej zamiany kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności. W odróżnieniu od sprawy, w której zapadł wyrok Ardic, w której uprawnienie organu sądowego do uchylenia zawieszenia odnosiło się nie do określenia wymiaru kary (
44
), lecz do jej wykonania, zakres uznania, jakim dysponuje sąd właściwy w niniejszej sprawie, dotyczy kwestii, czy nieprzestrzeganie warunków, jakim podlega kara dozoru policyjnego, jest wystarczająco poważne, aby uzasadnić zamianę tej kary na pozbawienie wolności. Sprowadza się to do ustalenia, czy należy orzec nową karę o innym charakterze. W szczególności ten zakres uznania może umożliwić temu sądowi uwzględnienie sytuacji lub osobowości danej osoby lub okoliczności pozwalających wyjaśnić nieprzestrzeganie przez tę osobę warunków, jakim podlega kara dozoru policyjnego (
45
).
77.
Prawdą jest, że ta możliwość zamiany kary jest przewidziana w ustawie, która określa wymiar kary pozbawienia wolności, jaką właściwy sąd może orzec na podstawie stałego współczynnika ustawowego, który wynosi jeden dzień pozbawienia wolności za dwa dni pozostałego dozoru policyjnego. Niemniej jednak sąd ten dysponuje zakresem uznania co do samej decyzji o orzeczeniu tej zamiany.
78.
Również w kontekście zakresu uznania, jakim dysponuje właściwy sąd, pragnę przypomnieć, że Trybunał orzekł w wyroku Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego), iż pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie”, zawarte w art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, obejmuje wyrok orzekający karę łączną, ponieważ postępowanie, w którym zapadł ten wyrok, obejmuje pewien zakres swobody przy określaniu wymiaru tej kary łącznej (
46
). Jak słusznie podkreślił SH na rozprawie, paradoksalne byłoby przyjęcie odmiennego rozwiązania, w sytuacji gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zakres uznania, jakim dysponuje właściwy sąd, dotyczy samego charakteru kary, jaką dana osoba będzie musiała odbyć po zakończeniu danego postępowania, a mianowicie albo utrzymania dozoru policyjnego przez pozostały do odbycia okres, albo zamiany tego dozoru na nową karę pozbawienia wolności na podstawie wymiaru określonego w ustawie.
79.
Ostatni element odróżnia sytuację rozpatrywaną w postępowaniu głównym od sytuacji rozpatrywanej w sprawie, w której zapadł wyrok Ardic. W tej ostatniej sprawie bowiem to pierwotny wyrok skazujący stanowi wyrok podlegający wykonaniu, który jest podstawą europejskiego nakazu aresztowania. Uchylenie zawieszenia nie wiąże się zatem z wydaniem nowego orzeczenia w przedmiocie określenia wymiaru kary, które stanowiłoby podstawę europejskiego nakazu aresztowania (
47
). Inaczej jest w przypadku sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, w której nowe orzeczenie nakładające karę pozbawienia wolności zamiast kary dozoru policyjnego ma decydujące znaczenie dla wydania europejskiego nakazu aresztowania i stanowi jego podstawę (
48
).
80.
Biorąc pod uwagę wszystkie te rozważania, uważam, że w przypadku gdy orzeczenie sądowe nie ogranicza się do wykonania lub zastosowania wcześniej orzeczonej kary, lecz zmienia charakter lub wymiar tej kary, ponieważ właściwy sąd korzystał z zakresu uznania w tym względzie, należy objąć takie orzeczenie zakresem stosowania art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, aby wykonujący nakaz organ sądowy mógł sprawdzić, czy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w lit. a), b), c) lub d) tego przepisu. W niniejszej sprawie„rozprawą, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu tego art. 4a ust. 1 i w wyniku której orzeczono karę pozbawienia wolności, jest zatem rozprawa, która doprowadziła do wydania orzeczenia o zamianie kary z dnia 19 sierpnia 2020 r.
81.
W konsekwencji na etapie postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie kwestii ewentualnej zamiany kary dozoru policyjnego na karę pozbawienia wolności zainteresowana osoba powinna mieć możliwość pełnego skorzystania ze swojego prawa do obrony w celu skutecznego przedstawienia swojego stanowiska i wywarcia w ten sposób wpływu na ostateczne orzeczenie, które może skutkować pozbawieniem jej wolności osobistej (
49
). W szczególności osoba ta powinna mieć możliwość powołania się na okoliczności faktyczne i prawne, które mogłyby skłonić właściwy sąd do podjęcia decyzji o niedokonywaniu takiej zamiany kary.
82.
Okoliczność, że z chwilą nałożenia dodatkowej kary dozoru policyjnego w przypadku nieprzestrzegania warunków, jakim podlega ta kara, orzeczenie o zamianie kary można przewidzieć na podstawie art. 45 ust. 5 i 6 łotewskiego kodeksu karnego, jest moim zdaniem bez znaczenia do celów kwalifikacji jako „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584. Taki przewidywalny charakter jest bowiem zgodny z zasadą ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. Dla każdej kary opartej na podstawie prawnej charakterystyczne jest to, że w przypadku popełnienia przestępstwa jest ona przewidywalna. Nie stoi to na przeszkodzie temu, by osoba, która może zostać skazana na taką karę, mogła wpłynąć na orzeczenie sądu, stawiając się osobiście na rozprawie.
83.
Do celów tej kwalifikacji istotne jest to, że postępowanie dotyczące zamiany kary może prowadzić do pozbawienia wolności, które – mimo że można je przewidzieć w przypadku nieprzestrzegania warunków, jakim podlega ta kara dozoru policyjnego – nie stanowiło jako takie części pierwotnego wyroku skazującego i wymaga zatem wydania nowego wyroku skazującego zastępującego ten pierwszy wyrok.
IV. Wnioski
84.
W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Supreme Court (sąd najwyższy, Irlandia) w następujący sposób:
Artykuł 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., w związku z art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
należy interpretować w ten sposób, że:
zawarte w tym przepisie pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” obejmuje postępowanie, w ramach którego sąd może zarządzić, ze względu na nieprzestrzeganie warunków, jakim podlega orzeczona wcześniej kara dodatkowa dozoru policyjnego, zamianę tej kary na karę pozbawienia wolności na okres równy połowie okresu nieodbytej kary dozoru policyjnego.
(
1
)	Język oryginału: francuski.
(
i
)	Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.
(
2
)	Dz.U. 2002, L 190, s. 1.
(
3
)	Dz.U. 2009, L 81, s. 24, zwaną dalej „decyzją ramową 2002/584”.
(
4
)	C‑571/17 PPU, zwanego dalej wyrokiem Ardic, EU:C:2017:1026.
(
5
)	Zobacz wyrok Ardic (pkt 77).
(
6
)	Zobacz wyrok Ardic (pkt 80).
(
7
)	Artykuł ten został uchylony ustawą z dnia 8 lipca 2011 r., która zgodnie z przepisami przejściowymi tej ustawy weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Kara dozoru policyjnego została zastąpiona karą w postaci kuratora sądowego.
(
8
)	Zobacz w szczególności wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r., GN (Podstawa odmowy uzasadniona najlepszym interesem dziecka) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
9
)	Zobacz w szczególności wyroki z dnia 21 grudnia 2023 r.: GN (Podstawa odmowy uzasadniona najlepszym interesem dziecka) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo); a także G.K. i in. (Prokuratura Europejska) (C‑281/22, EU:C:2023:1018, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
10
)	Zobacz w szczególności wyroki z dnia 21 grudnia 2023 r.: GN (Podstawa odmowy uzasadniona najlepszym interesem dziecka) (C‑261/22, EU:C:2023:1017, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo); a także Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) [C‑396/22, zwany dalej „wyrokiem Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)”, EU:C:2023:1029, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo].
(
11
)	Zobacz wyrok z dnia 23 marca 2023 r., Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) [C‑514/21 i C‑515/21, zwany dalej „wyrokiem Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary), EU:C:2023:235, pkt 55]; a także postanowienie z dnia 20 września 2024 r., Anacco (C‑504/24 PPU, zwane dalej „postanowieniem Anacco, EU:C:2024:779, pkt 42).
(
12
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie Anacco (pkt 43).
(
13
)	Zobacz w szczególności wyroki: Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 49, 71 i przytoczone tam orzecznictwo); Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie Anacco (pkt 44).
(
14
)	Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 17 grudnia 2020 r., Generalstaatsanwaltschaft Hamburg (C‑416/20 PPU, EU:C:2020:1042, pkt 41); Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie Anacco (pkt 45).
(
15
)	Zwanej dalej „Kartą”. Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał stwierdził, że przyjęcie decyzji ramowej 2009/299, która dodała art. 4a ust. 1 do decyzji ramowej 2002/584, miało na celu zaradzenie trudnościom we wzajemnym uznawaniu orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie, które to trudności wynikały z istnienia w państwach członkowskich różnic dotyczących ochrony praw podstawowych. W tym celu rzeczona decyzja ramowa zapewnia harmonizację przesłanek wykonywania europejskiego nakazu aresztowania w wypadku zaocznego wydania wyroku skazującego, odzwierciedlającą konsensus osiągnięty wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie co do znaczenia, jakie należy przyjąć w świetle prawa Unii w odniesieniu do praw procesowych, z których korzystają skazane zaocznie osoby podlegające europejskiemu nakazowi aresztowania: zob. w szczególności wyrok z dnia 26 lutego 2013 r., Melloni (C‑399/11, EU:C:2013:107, pkt 62); a także postanowienie Anacco (pkt 58).
(
16
)	Zobacz w szczególności wyrok Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo); a także wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r., Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność skarżącego) (C‑397/22, zwany dalej wyrokiem LM, EU:C:2023:1030, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
17
)	Zobacz w szczególności wyroki: Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo); a także LM (pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
18
)	Zobacz w szczególności wyrok Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
19
)	Zobacz w szczególności wyrok Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 29, 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
20
)	Zobacz wyrok Ardic (pkt 77, 88). Zobacz także wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 53).
(
21
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). W wyroku tym Trybunał wyjaśnił, że w sytuacji gdy zarządzono wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności w następstwie kolejnego wyroku skazującego i gdy do celów wykonania tej kary został wydany europejski nakaz aresztowania, ów wydany zaocznie wyrok skazujący stanowi „orzeczenie” w rozumieniu tego przepisu. Nie jest tak w przypadku orzeczenia uchylającego zawieszenie wykonania rzeczonej kary (pkt 68).
(
22
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
23
)	Zwanego dalej „ETPC”.
(
24
)	Podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., zwanej dalej „EKPC”.
(
25
)	Zobacz wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo ETPC).
(
26
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
27
)	Zobacz wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo ETPC).
(
28
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie Anacco (pkt 48).
(
29
)	Zobacz wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 64).
(
30
)	Dz.U. 2007, C 303, s. 17.
(
31
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo); a także postanowienie Anacco (pkt 56).
(
32
)	Zobacz w szczególności wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
33
)	Zobacz wyrok z dnia 10 sierpnia 2017 r., Zdziaszek (C‑271/17 PPU, EU:C:2017:629, pkt 87 i przytoczone tam orzecznictwo ETPC).
(
34
)	Zobacz w szczególności wyroki: Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo); a także LM (pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
35
)	Zobacz w szczególności wyrok ETPC z dnia 10 listopada 2022 r. w sprawie Kupinskyy przeciwko Ukrainie (CE:ECHR:2022:1110JUD000508418, § 49 i przytoczone tam orzecznictwo). Odsyłam również do wyroku z dnia 3 kwietnia 2025 r., Alchaster II (C‑743/24, EU:C:2025:230), w którym Trybunał wskazał, w przedmiocie zmian systemu warunkowego zwolnienia, jakie nastąpiły po domniemanym popełnieniu przestępstwa, za które ścigana jest osoba, której dotyczy wniosek, oraz w celu dokonania wykładni art. 49 ust. 1 zdanie drugie Karty, że w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy środek dotyczy wyłącznie zasad wykonania kary, czy też przeciwnie, ma on wpływ na jej zakres, w każdym konkretnym przypadku należy zbadać, z czym orzeczona lub grożąca „kara” rzeczywiście wiązała się w prawie wewnętrznym w rozpatrywanym okresie lub, innymi słowy, jaki był jej swoisty charakter (pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
36
)	Zobacz w szczególności wyroki: Ardic (pkt 77); Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 53).
(
37
)	Zobacz wyrok Ardic, w którym Trybunał wskazał, że orzeczenia uchylające zawieszenie skutkują jedynie tym, że dana osoba musi co najwyżej odbyć pozostałą część kary, jaka została jej początkowo wymierzona. Skoro zawieszenie zostaje uchylone w całości, wyrok skazujący ponownie wywołuje wszystkie swoje skutki, a określenie wymiaru kary, która jeszcze nie została wykonana, wynika z operacji czysto arytmetycznej, ponieważ liczba dni spędzonych już w więzieniu została po prostu odjęta od całkowitego wymiaru kary orzeczonej w prawomocnym wyroku skazującym (pkt 81).
(
38
)	Zobacz wyrok Ardic (pkt 82).
(
39
)	Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie Ardic (C‑571/17 PPU, EU:C:2017:1013, pkt 71). I tak, w tej sytuacji orzeczono już karę pozbawienia wolności, a następnie warunkowo ją zawieszono na pozostały okres, w związku z czym uchylenie tego zawieszenia jedynie przywraca orzeczoną wcześniej karę pozbawienia wolności.
(
40
)	Ten prewencyjny wymiar dozoru policyjnego został podkreślony przez SH i Komisję na rozprawie.
(
41
)	Zobacz wyrok ETPC z dnia 22 lutego 1994 r. w sprawie Raimondo przeciwko Włochom (CE:ECHR:1994:0222JUD001295487, § 43). Zobacz także wyrok ETPC z dnia 23 lutego 2017 r. w sprawie De Tommaso przeciwko Włochom (CE:ECHR:2017:0223JUD004339509, § 143).
(
42
)	Zobacz wyrok ETPC z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie Timofeyev i Postupkin przeciwko Rosji (CE:ECHR:2021:0119JUD004543114, §§ 70–82).
(
43
)	Zobacz wyroki ETPC: z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie M. przeciwko Niemcom (CE:ECHR:2009:1217JUD001935904, § 74); z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie Timofeyev i Postupkin przeciwko Rosji (CE:ECHR:2021:0119JUD004543114, § 75). Jak zauważył ETPC w tych dwóch wyrokach, „na przykład monitorowanie zachowania jednostki po jej zwolnieniu jest uważane za karę dodatkową w art. 131-36-1 i następnych francuskiego kodeksu karnego i za środek zabezpieczający w art. 215 i 228 włoskiego kodeksu karnego”.
(
44
)	Zobacz wyrok Ardic, w którym Trybunał wskazał, że właściwy sąd miał jedynie ustalić, czy okoliczność, iż skazany nie spełnił warunków związanych z zawieszeniem wykonania kar pozbawienia wolności, uzasadniała, aby skazany faktycznie był zobowiązany odbyć, w części lub nawet w całości, kary pozbawienia wolności, które zostały początkowo wymierzone i których wykonanie zostało następnie częściowo zawieszone. W konsekwencji, jeśli sąd ten korzystał w tym zakresie z pewnej swobody oceny, to nie dotyczyła ona wymiaru czy charakteru kary wymierzonej zainteresowanemu, lecz tylko tego, czy to zawieszenie powinno zostać uchylone, czy też mogło zostać utrzymane, jeśli to konieczne – z dodatkowymi warunkami (pkt 80).
(
45
)	Zobacz analogicznie wyrok Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz także, w odniesieniu do art. 6 EKPC, wyrok ETPC z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie Aleksandr Dementyev przeciwko Rosji (CE:ECHR:2013:1128JUD004309505, § 26), a w odniesieniu do art. 7 EKPC wyrok ETPC z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie Timofeyev i Postupkin przeciwko Rosji (CE:ECHR:2021:0119JUD004543114, § 79).
(
46
)	Zobacz pkt 33, 34 tego wyroku.
(
47
)	Zobacz wyrok Ardic, w którym Trybunał podkreślił, że orzeczenia uchylające zawieszenie wykonania wcześniej orzeczonych kar pozbawienia wolności, takie jak orzeczenia rozpatrywane w sprawie, w której zapadł ten wyrok, nie miały wpływu ani na charakter, ani na wymiar kar pozbawienia wolności orzeczonych na mocy wcześniejszych prawomocnych wyroków skazujących zainteresowanego, które stanowią podstawę europejskiego nakazu aresztowania, którego wykonania władze niemieckie domagają się w Niderlandach (pkt 78).
(
48
)	Zobacz wyrok Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary) (pkt 67).
(
49
)	Zobacz w szczególności wyrok LM (pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wyjaśnił, że wynik tego postępowania jest w tym kontekście pozbawiony znaczenia.