62024CJ0356
WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
z dnia 27 listopada 2025 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Artykuł 45 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Artykuł 7 ust. 1 – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – System wynagradzania urzędników – Uregulowania krajowe wyłączające uwzględnienie wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych w innym państwie członkowskim – Wyłączenie w następstwie decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji w sprawie przyznania urzędnikowi promocji – Promocja uzależniona od ukończenia określonej liczby lat służby – Uregulowania krajowe wyłączające uwzględnienie wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych w danym państwie członkowskim
W sprawie C‑356/24
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesverwaltungsgericht Kärnten (regionalny sąd administracyjny Karyntii, Austria) postanowieniem z dnia 16 maja 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 maja 2024 r., w postępowaniu:
A.B.
przeciwko
Kärntner Landesregierung,
TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
w składzie: J. Passer, prezes izby, M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), prezeska piątej izby, D. Gratsias, sędzia,
rzecznik generalny: R. Norkus,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu rządu austriackiego – A. Posch i J. Schmoll, w charakterze pełnomocników,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – S. Delaude i B.‑R. Killmann, w charakterze pełnomocników,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 45 TFUE, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1), art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16) oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy A.B. a Kärntner Landesregierung (rządem kraju związkowego Karyntia, Austria) w przedmiocie nieuwzględnienia niektórych wcześniejszych okresów działalności zawodowej ukończonych przez A.B. zarówno w Austrii, jak i za granicą w celu ustalenia jego stażu pracy w ramach skali wynagrodzeń urzędników.
Ramy prawne
Prawo Unii
Dyrektywa 2000/78
3
Artykuł 1 dyrektywy 2000/78, zatytułowany „Cel”, stanowi:
„Celem niniejszej dyrektywy jest wyznaczenie ogólnych ram dla walki z dyskryminacją ze względu na religię lub przekonania, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w odniesieniu do zatrudnienia i pracy, w celu realizacji w państwach członkowskich zasady równego traktowania”.
4
Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany „Pojęcie dyskryminacji”, ma następujące brzmienie:
„1.   Do celów niniejszej dyrektywy »zasada równego traktowania« oznacza brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn określonych w art. 1.
2.   Do celów ust. 1:
a)
dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku, gdy osobę traktuje się mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jakiejkolwiek przyczyny wymienionej w art. 1;
b)
dyskryminacja pośrednia występuje w przypadku, gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób danej religii lub przekonań, niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej, w stosunku do innych osób, chyba że:
i)
taki przepis, kryterium lub praktyka jest obiektywnie uzasadniona zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne, […]
[…]”.
5
Artykuł 3 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Zakres”, przewiduje w ust. 1 lit. c):
„W granicach kompetencji Wspólnoty, niniejszą dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do:
[…]
c)
warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania”.
6
Artykuł 6 tej dyrektywy, zatytułowany „Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek”, stanowi:
„1.   Niezależnie od przepisów art. 2 ust. 2, państwa członkowskie mogą uznać, że odmienne traktowanie ze względu na wiek nie stanowi dyskryminacji, jeżeli w ramach prawa krajowego zostanie to obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami celem, w szczególności celami polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, i jeżeli środki mające służyć realizacji tego celu są właściwe i konieczne.
[…]
2.   Niezależnie od przepisów art. 2 ust. 2, państwa członkowskie mogą uznać, że nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek ustalanie, dla systemów zabezpieczenia społecznego pracowników, wieku przyznania lub nabycia praw do świadczeń emerytalnych lub inwalidzkich, włącznie z wyznaczaniem, w ramach tych systemów, różnych granic wieku dla pracowników lub grup bądź kategorii pracowników i wykorzystania, w ramach tych systemów, kryteriów wieku do obliczania wysokości świadczeń, pod warunkiem że nie stanowi to dyskryminacji ze względu na płeć”.
Rozporządzenie nr 492/2011
7
Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 przewiduje:
„Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego nie może być, na terytorium innego państwa członkowskiego, traktowany – ze względu na swą przynależność państwową – odmiennie niż pracownicy krajowi pod względem warunków zatrudnienia i pracy, w szczególności warunków wynagrodzenia, zwolnienia oraz, w przypadku utraty pracy, powrotu do pracy lub ponownego zatrudnienia”.
Prawo austriackie
8
Paragraf 143 Kärntner Dienstrechtsgesetz (ustawy o statusie urzędników kraju związkowego Karyntia) z 1994 r. (LGBl. nr 71/1994), w brzmieniu nadanym ustawą kraju związkowego Karyntia nr 81 z dnia 21 października 2021 r. (LGBl. nr 81/2021) (zwanej dalej „K-DRG”), zatytułowany „Awans”, stanowi:
„(1)   Awans ustala się na podstawie daty odniesienia dla potrzeb awansu. O ile niniejszy paragraf nie stanowi inaczej, okres wymagany dla potrzeb awansu do drugiego stopnia zaszeregowania w ramach trzeciej klasy zatrudnienia wynosi pięć lat, a w pozostałych przypadkach – dwa lata.
(2)   Awans następuje w dniu 1 stycznia lub 1 lipca następującym po zakończeniu dwu- lub pięcioletniego okresu (data awansu), chyba że zostanie on odroczony lub zawieszony w tym dniu. Uważa się, że dwu- lub pięcioletni okres zostaje ukończony w dacie awansu również wtedy, gdy upływa on przed dniem 31 marca lub 30 września następującym po dacie awansu.
[…]”.
9
Zgodnie z § 145 K-DRG, zatytułowanym „Data odniesienia dla potrzeb awansu”:
„(1)   Z zastrzeżeniem ograniczeń, o których mowa w ust. 4–8, datę odniesienia dla potrzeb awansu ustala się przy uwzględnieniu, licząc wstecz od daty zatrudnienia, okresów po dniu 30 czerwca roku, w którym po rozpoczęciu pierwszego etapu edukacji szkolnej ukończono albo ukończono by dziewięć lat nauki:
1.
określonych w ust. 2 – w całości;
2.
innych okresów,
a)
które spełniają kryteria określone w ust. 3 – w całości;
b)
które nie spełniają kryteriów określonych w ust. 3,
aa)
do trzech lat – w całości, oraz
bb)
w odniesieniu do kolejnych trzech lat – w połowie.
[…]
(11)   Okresy wskazane w ust. 2 i w ust. 1 pkt 2, podczas których wykonywana była działalność zawodowa, będąca w odniesieniu do działalności wykonywanej w momencie rozpoczęcia pracy działalnością równoważną, zapewniającą równoważne doświadczenie zawodowe, są zaliczane w całości, jeżeli okresy te zostały ukończone poza Austrią:
1.
na terytorium umawiającej się strony Porozumienia o [Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3)] lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub
2.
w państwie, którego obywatele mają takie same prawa dostępu do zawodu jak obywatele austriaccy, lub
3.
w instytucji Unii Europejskiej lub innej instytucji organizacji międzyrządowej, do której należy Austria.
[…]”.
10
Paragraf 181 K-DRG, zatytułowany „Promocja”, ma następujące brzmienie:
„(1)   Promocja to mianowanie urzędnika administracji ogólnej do kolejnej wyższej klasy zatrudnienia w jego grupie zatrudnienia.
[…]
(3)   Jeżeli wynagrodzenie odpowiadające najniższemu stopniowi zaszeregowania w nowej klasie zatrudnienia przewidzianemu dla grupy zatrudnienia urzędnika jest niższe od jego wcześniejszego wynagrodzenia, urzędnik otrzymuje stopień zaszeregowania odpowiadający wcześniejszemu wynagrodzeniu, ale jeżeli takie wynagrodzenie nie jest przewidziane, otrzymuje on stopień zaszeregowania odpowiadający bezpośrednio wyższemu wynagrodzeniu.
(4)   Po promocji urzędnik awansuje w momencie, w którym w dotychczasowej klasie zatrudnienia spełniłby wymogi dotyczące osiągnięcia kolejnego wyższego stopnia zaszeregowania nowej klasy zatrudnienia zgodnie z ust. 3, ale nie później niż po dwóch latach. Okres spędzony w najwyższym stopniu zaszeregowania w danej klasie zatrudnienia jest zaliczany maksymalnie w wysokości czterech lat. W drodze odstępstwa od powyższego, w przypadkach, w których promocja do wyższej klasy zatrudnienia jest uzależniona od obowiązkowego przepracowania dwóch lat w ramach najwyższego stopnia zaszeregowania najniższej klasy zatrudnienia, okres przepracowany w ramach najwyższego stopnia zaszeregowania tej klasy zatrudnienia jest zaliczany w wymiarze do czterech lat, o ile przekracza on okres, który należy obowiązkowo przepracować w ramach tego stopnia zaszeregowania. Paragrafy 143 i 144 stosuje się odpowiednio.
[…]”.
11
Paragraf 305b K-DRG, zatytułowany „Zakres stosowania niektórych przepisów”, stanowi:
„[…]
(2)   Datę odniesienia dla potrzeb awansu oraz wynikającą z niej kategorię płacową ustala się ponownie zgodnie z §§ 143 i 145 niniejszej ustawy, w brzmieniu ustawy [nr 60 kraju związkowego Karyntia z dnia 13 czerwca 2019 r.] z urzędu bez zbędnej zwłoki i tylko wtedy, gdy obecna kategoria płacowa jest określona na podstawie daty odniesienia dla potrzeb awansu. […]
[…]
(4)   W przypadku osób, dla których data odniesienia dla potrzeb awansu nie podlega ponownemu ustaleniu zgodnie z ust. 2,
1.
§§ 143 i 145 niniejszej ustawy znajdują zastosowanie w brzmieniu obowiązującym nadal w dniu 31 grudnia 2003 r., a jeżeli dotycząca tych osób data odniesienia dla potrzeb awansu została ustalona zgodnie z § 145 niniejszej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 września 1995 r. – w brzmieniu obowiązującym nadal w dniu 30 września 1995 r.
[…]”.
12
Zgodnie z art. VI ust. 7 Gesetz, mit dem das Kärntner Dienstrechtsgesetz 1994 (20. K-DRG-Novelle), das Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz 1994 (17. Kärntner Landesvertrags-bedienstetengesetz-Novelle), das Kärntner Gemeindebediensteten-gesetz, das Kärntner Stadtbeamtengesetz 1993 und das Kärntner Gemeindevertragsbedienstetengesetz geändert werden [ustawy o zmianie ustawy o statusie urzędników kraju związkowego Karyntia z 1994 r. (20. zmiana do ustawy o statusie urzędników kraju związkowego Karyntia), ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia z 1994 r. (17. zmiana do ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia), ustawy o pracownikach gminnych Karyntii, ustawy z 1993 r. o urzędnikach miejskich Karyntii i ustawy o członkach gminnego personelu kontraktowego Karyntii] z dnia 7 lipca 2011 r. (LGBl. nr 82/2011, zwanej dalej „ustawą nr 82/2011”):
„(7) Datę odniesienia dla potrzeb awansu oraz wynikającą z niej kategorię płacową lub kategorię wynagrodzenia ustala się ponownie zgodnie z §§ 143 i 145 ustawy [K-DRG], w brzmieniu zmienionym przez art. I, lub zgodnie z §§ 41 i 42 [Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz] [(ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia)], w brzmieniu zmienionym przez art. II, wyłącznie na wniosek i tylko w tych przypadkach, w których obecna kategoria płacowa jest określona na podstawie daty odniesienia dla potrzeb awansu. […]”.
13
Artykuł VIII ust. 3 Gesetz, mit dem das Kärntner Dienstrechtsgesetz 1994 (39. K‑DRG‑Novelle), das Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz 1994 (32. K‑LVBG‑Novelle), das Kärntner Gemeindebedienstetengesetz, das Kärntner Gemeindevertrags-bedienstetengesetz, das Kärntner Stadtbeamtengesetz 1993, das Kärntner Pensionsgesetz 2010 und das Kärntner Landes-Personalvertretungsgesetz geändert werden [ustawy o zmianie ustawy o statusie urzędników kraju związkowego Karyntia z 1994 r. (39. zmiana do K-DRG), ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia z 1994 r. (32. zmiana do K-LVBG), ustawy o pracownikach gminnych Karyntii, ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia, ustawy z 1993 r. o urzędnikach miejskich Karyntii, ustawy Karyntii z 2010 r. o emeryturach i ustawy o reprezentacji osobowej kraju związkowego Karyntii] z dnia 21 października 2021 r. (LGBl. nr 81/2021, zwanej dalej „ustawą nr 81/2021”) brzmi następująco:
„Jeżeli pracownik kraju związkowego lub gminy wykaże wcześniejsze okresy działalności w rozumieniu § 145 ust. 11 i 12 [K‑DRG], w brzmieniu nadanym mu przez art. I niniejszej ustawy, lub § 41 ust. 12 i 13 Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz [ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia], w brzmieniu nadanym mu przez art. II niniejszej ustawy, które nie zostały jeszcze w pełni uwzględnione przy ustalaniu daty odniesienia dla potrzeb awansu na podstawie innego przepisu i które należy teraz w pełni uwzględnić na mocy niniejszej ustawy, data odniesienia dla potrzeb awansu musi zostać odpowiednio poprawiona na jego wniosek”.
14
Beschluss der Kärntner Landesregierungzur zur Festlegung von Richtlinien für die Vorrückung, Zeitvorrückung und Beförderung der Beamten des Landes Kärnten (LAD‑PW‑22/1‑98) [uchwała rządu kraju związkowego Karyntia ustanawiająca wytyczne dotyczące awansu, awansu wynikającego ze stażu pracy i promocji urzędników kraju związkowego Karyntia (LAD‑PW‑22/1‑98)] z dnia 20 października 1998 r. przewiduje w szczególności:
„Promocja urzędników kraju związkowego zależy od uznania rządu kraju związkowego.
Jedynie urzędnicy, którzy spełniają poniższe wymagania i których służbowe osiągnięcia i umiejętności oraz zachowanie w ramach służby i poza nią uzasadniają promocję, są brani pod uwagę przy promowaniu z uwzględnieniem odpowiedniego planu zatrudnienia i planu usystematyzowania zatrudnienia.
Wymagania dotyczące okresu zatrudnienia:
Grupa zatrudnienia
Klasa zatrudnienia V
Klasa zatrudnienia VI
Klasa zatrudnienia VII
Klasa zatrudnienia VIII
A
9 lat
13 lat
19 lat
30 lat
B
19 lat
25 lat
31 lat
C
29 lat
Lata te należy liczyć od daty odniesienia dla potrzeb awansu.
[…]”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
15
A.B. jest obywatelem austriackim urodzonym w 1968 r., który w dniu 3 października 2005 r. rozpoczął pracę w służbie kraju związkowego Karyntia (zwanym dalej „krajem związkowym”) jako członek personelu kontraktowego. W okresie od 1 października 1987 r. do 4 kwietnia 2003 r. włącznie ukończył on okresy działalności zawodowej u prywatnych pracodawców w Austrii i za granicą, a następnie był zatrudniony przez kraj związkowy na podstawie zaświadczenia o służbie (Dienstzettel) obejmującego okres od 13 października 2003 r. do 2 października 2005 r.
16
W chwili rozpoczęcia służby w charakterze członka personelu kontraktowego kraju związkowego datę odniesienia dla potrzeb awansu A.B. ustalono na dzień 8 września 2001 r. Zgodnie z § 41 Kärntner Landesvertragsbedienstetengesetz (ustawy o członkach personelu kontraktowego kraju związkowego Karyntia) z 1994 r. (LGBl. nr 73/1994), w brzmieniu obowiązującym w dniu rozpoczęcia służby, uwzględniono w tym celu okres w wymiarze czterech lat, 0 miesięcy i 25 dni, odpowiadający okresowi odbywania przez A.B. służby wojskowej lub służby zastępczej oraz okresowi pracy w służbie kraju związkowego na podstawie wspomnianego zaświadczenia o służbie, do których dodano okres jednego roku i sześciu miesięcy. Ten ostatni okres odpowiada maksymalnemu okresowi podlegającemu na mocy prawa austriackiego możliwości zaliczenia w odniesieniu do okresów działalności zawodowej w sektorze prywatnym, które nie miały szczególnego znaczenia dla zatrudnienia w służbie kraju związkowego i których zaliczenie nie było uzasadnione interesem publicznym.
17
Następnie A.B. został mianowany na urzędnika ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2010 r. na stanowisko należące do grupy zatrudnienia B, klasy zatrudnienia III i stopnia zaszeregowania płacowego 7, a od tego czasu jego sytuację w odniesieniu do systemu wynagradzania określa K-DRG. Datą odniesienia dla potrzeb awansu, która została przyjęta na mocy § 145 ustawy o statusie urzędników kraju związkowego Karyntia, w brzmieniu obowiązującym w dniu tego mianowania, jest również dzień 8 września 2001 r.
18
W dniu 1 lipca 2011 r. A.B. uzyskał awans do wyższego stopnia zaszeregowania płacowego, a następnie awanse do kolejnych stopni zaszeregowania za kolejne lata. W dniu 1 stycznia 2016 r., a następnie w dniu 1 stycznia 2022 r. A.B. uzyskał promocję do bezpośrednio wyższej klasy zatrudnienia, a mianowicie, odpowiednio, do klasy zatrudnienia V, a następnie do klasy zatrudnienia VI.
19
W dniu 14 listopada 2022 r. A.B. wniósł na podstawie ustawy nr 81/2021 o zaliczenie wcześniejszych okresów działalności równoważnej działalności wykonywanej przez niego w charakterze urzędnika, które ukończył w Austrii i za granicą, a następnie o wypłatę a posteriori różnicy w wynagrodzeniu, o którą, jak uważa, może się ubiegać.
20
Decyzją z dnia 20 września 2023 r. rząd kraju związkowego Karyntia rozpatrzył odmownie ten wniosek na podstawie art. VI ust. 7 ustawy nr 82/2011 na tej podstawie, że skoro mianowanie A.B. do klasy zatrudnienia VI było konsekwencją promocji, jego sytuacja w odniesieniu do systemu wynagradzania nie była już zatem określona datą odniesienia dla potrzeb awansu.
21
A.B. wniósł skargę na tę decyzję do Landesverwaltungsgericht Kärnten (regionalnego sądu administracyjnego w Karyntii, Austria), będącego sądem odsyłającym.
22
Sąd ten wskazuje, że na mocy § 145 ust. 11 K-DRG, w brzmieniu nadanym ustawą nr 81/2021, w celu ustalenia daty odniesienia dla potrzeb awansu należy uwzględnić wcześniejsze okresy równoważnej działalności ukończone za granicą.
23
Jednakże § 305b ust. 2 K-DRG, podobnie jak art. VI ust. 7 ustawy nr 82/2011, nie zezwala na złożenie przez urzędników wniosku o ponowne ustalenie daty odniesienia dla potrzeb awansu, jeżeli zostali promowani, ponieważ skutkiem tej promocji jest objęcie ich innym systemem wynagradzania i awansów.
24
W tym względzie wspomniany sąd uważa, po pierwsze, że art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 stoją na przeszkodzie takim przepisom krajowym, jeżeli przy ustaleniu stażu pracy wcześniejsze okresy równoważnej działalności ukończone za granicą, które nie zostały wcześniej zaliczone, nie mogą już zostać zaliczone w przypadku promocji, i że z tego względu staż pracy w ramach skali wynagrodzeń nie może zostać ponownie ustalony, mimo że zgodnie z innym przepisem K-DRG o charakterze ogólnym takie zaliczenie powinno co do zasady mieć miejsce.
25
Po drugie, biorąc pod uwagę, że przyznanie promocji jest uzależnione od ukończenia określonej liczby lat służby, sąd odsyłający wywodzi z tego, że promocja ta – i tym samym związana z nią konsekwencja polegająca na niemożności ubiegania się o zaliczenie wcześniejszych okresów równoważnej działalności do celów ustalenia daty odniesienia dla potrzeb awansu – ma zastosowanie przede wszystkim do starszych urzędników. W konsekwencji uważa on, że rozpatrywane uregulowania austriackie mogą stanowić pośrednią dyskryminację ze względu na wiek.
26
Po trzecie, sąd odsyłający wyjaśnia, że o ile § 145 K-DRG wymaga pełnego zaliczenia wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych poza Austrią, o tyle nie jest tak w przypadku wcześniejszych okresów równoważnej działalności zawodowej ukończonych w sektorze prywatnym i na terytorium krajowym. Takie wyłączenie byłoby zaś niezgodne z art. 20 Karty, który ustanawia zasadę równego traktowania, a także z art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011, które ustanawiają swobodę przepływu pracowników.
27
W tych okolicznościach Landesverwaltungsgericht Kärnten (regionalny sąd administracyjny w Karyntii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy prawo Unii, a w szczególności art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi istotne wcześniejsze okresy zatrudnienia w innym państwie Unii nie są już zaliczane na poczet daty odniesienia dla potrzeb awansu, jeżeli obecna kategoria płacowa urzędnika została uzyskana w drodze aktu uznaniowego (promocji) ze strony pracodawcy, a nie w drodze awansu wynikającego ze stażu pracy, i to uregulowanie krajowe stanowi, że datę odniesienia dla potrzeb awansu należy ponownie ustalić tylko wtedy, gdy obecna kategoria płacowa jest określona na podstawie daty odniesienia dla potrzeb awansu?
2)
Czy prawo Unii, w szczególności art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78 w związku z art. 21 Karty, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi istotne wcześniejsze okresy zatrudnienia w innym państwie Unii nie są już zaliczane na poczet daty odniesienia dla potrzeb awansu, jeżeli obecna kategoria płacowa urzędnika została uzyskana w drodze aktu uznaniowego (promocji) ze strony pracodawcy, a nie w drodze awansu wynikającego ze stażu pracy, i to uregulowanie krajowe stanowi, że datę odniesienia dla potrzeb awansu należy ponownie ustalić tylko wtedy, gdy obecna kategoria płacowa jest określona na podstawie daty odniesienia dla potrzeb awansu, ale zgodnie z odpowiednimi wytycznymi pracodawcy promocja ta jest zasadniczo przewidziana dopiero po 19 i 25 latach (lata te należy liczyć od daty odniesienia dla potrzeb awansu), a zatem dotyczy starszych urzędników?
3)
Czy [zasada] swobodnego przepływu pracowników [ustanowiona] w art. 45 TFUE i art. 20 Karty stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, na podstawie których okresy równoważnej działalności zawodowej są zaliczane w całości na poczet daty odniesienia dla potrzeb awansu, jeżeli ta działalność zawodowa była wykonywana poza Austrią (na terytorium umawiającej się strony [Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym] lub państwa członkowskiego Unii, w państwie, którego obywatele mają takie same prawa dostępu do zawodu jak obywatele austriaccy, lub w instytucji Unii Europejskiej lub innej instytucji organizacji międzyrządowej, do której należy Austria), podczas gdy równoważna działalność zawodowa w sektorze prywatnym, która była wykonywana w Austrii, nie podlega zaliczeniu?”.
W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
28
Rząd austriacki kwestionuje dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
29
Po pierwsze, rozważania i wyjaśnienia sądu odsyłającego dotyczące pytań prejudycjalnych pierwszego i drugiego odnoszą się zdaniem tego rządu do § 305b K-DRG 1994, który jednak nie znajduje zastosowania do okoliczności sporu w postępowaniu głównym. Wobec tego odpowiedź na te dwa pytania nie jest konieczna do rozstrzygnięcia tego sporu. Po drugie, pytania pierwsze i trzecie są pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym w zakresie, w jakim dotyczą wykładni przepisów prawa Unii mających zastosowanie do swobodnego przepływu pracowników. Co się tyczy w szczególności pytania pierwszego, rząd austriacki podnosi, że okresy działalności zawodowej skarżącego w postępowaniu przed sądem krajowym poza Austrią zostały ukończone w ramach oddelegowania, o którym postanowił jego austriacki pracodawca, wobec czego te okresy działalności są objęte zakresem stosowania przepisów dotyczących swobody świadczenia usług. Co się tyczy pytania trzeciego, rząd austriacki uważa, że dotyczy ono sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym.
30
W tym względzie należy przypomnieć, że pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi do Trybunału zwrócił się sąd krajowy na gruncie stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, przy czym prawidłowość tych ustaleń nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają one znaczenie dla sprawy. Odrzucenie przez Trybunał wniosku sądu krajowego jest możliwe tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje elementami stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu przedstawione (wyrok z dnia 9 listopada 2023 r., Keolis Agen, od C‑271/22 do C‑275/22, EU:C:2023:834, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
31
Z orzecznictwa tego wynika, że Trybunał nie może kwestionować wykładni prawa krajowego, na której oparł się sąd odsyłający, ani ram faktycznych, których określenie podlega odpowiedzialności tego sądu, o co w istocie zwraca się rząd austriacki poprzez swoje argumenty streszczone w pkt 29 niniejszego wyroku.
32
Pytania pierwsze i drugie są zatem dopuszczalne.
33
Co się tyczy argumentu, zgodnie z którym przepisy dotyczące swobodnego przepływu pracowników nie mają zastosowania do sytuacji rozpatrywanej w ramach pytania trzeciego, ponieważ ma ona charakter czysto wewnętrzny, należy przypomnieć, że jeśli przepisy prawa Unii, których dotyczy pytanie prejudycjalne, nie mają zastosowania do sporu w postępowaniu głównym, to przepisy te są pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia tego sporu, a orzeczenie prejudycjalne, o które wystąpiono, nie jest niezbędne, aby umożliwić sądowi odsyłającemu wydanie wyroku, w związku z czym pytanie to należy uznać za niedopuszczalne (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 2024 r., Kolin Inşaat Turizm Sanayi ve Ticaret, C‑652/22, EU:C:2024:910, pkt 38).
34
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeżeli stan prawny nie jest objęty zakresem stosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jego oceny, a przytoczone ewentualnie postanowienia Karty nie mogą same w sobie uzasadniać takiej właściwości (wyrok z dnia 4 września 2025 r., Gnattai, C‑543/23, EU:C:2025:653, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo),
35
W niniejszym przypadku należy zauważyć, że art. 45 ust. 1 TFUE, który zakazuje co do zasady wszelkich ograniczeń w swobodnym przepływie pracowników, ma zastosowanie do sytuacji transgranicznych wewnątrz Unii, a nie w kontekście czysto krajowym.
36
To samo dotyczy zakazu dyskryminacji przewidzianego w art. 45 ust. 2 TFUE i w art. 7 rozporządzenia nr 492/2011.
37
Tymczasem sytuacja opisana przez sąd odsyłający w ramach pytania trzeciego, a mianowicie nieuwzględnienie, w celu ustalenia sytuacji urzędnika w świetle systemu wynagradzania, okresów równoważnej działalności ukończonych w sektorze prywatnym w Austrii, wpisuje się w kontekst czysto krajowy.
38
Wynika z tego, że art. 45 ust. 1 i 2 TFUE oraz art. 7 rozporządzenia nr 492/2011 nie mają zastosowania do takiej sytuacji.
39
W związku z tym w niniejszym przypadku brak jest łącznika na podstawie art. 51 Karty, który uzasadniałby ocenę rozpatrywanej sytuacji w świetle jej art. 20.
40
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim pytanie trzecie dotyczy wykładni art. 20 Karty, Trybunał nie jest właściwy do orzekania i że w zakresie, w jakim dotyczy ono art. 45 TFUE, pytanie to jest niedopuszczalne.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytania pierwszego
41
Na wstępie należy stwierdzić, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w szczególności do ustalenia, czy art. 45 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które w pewnych okolicznościach wykluczają uwzględnienie okresów równoważnej działalności ukończonych przez osobę w innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w tym państwie członkowskim.
42
W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy na wstępie podkreślić, że uwzględnienie wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych przez pracownika z jednego państwa członkowskiego w innym państwie EOG w celu wynagrodzenia doświadczenia zawodowego, które pracownik ten wcześniej uzyskał, powinno odbywać się w sposób, który wyklucza, po pierwsze, wszelką dyskryminację ze względu na przynależność państwową zgodnie z art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 rozporządzenia nr 492/2011, a także, po drugie, wszelkie przeszkody w swobodzie przepływu ustanowionej w art. 45 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 21, 54).
43
Należy zatem uznać, że pytanie pierwsze obejmuje dwa aspekty.
W przedmiocie aspektu pierwszego pytania pierwszego
44
W celu zbadania aspektu pierwszego pytania pierwszego należy zauważyć, że zgodnie z informacjami sądu odsyłającego streszczonymi w pkt 26 niniejszego wyroku § 145 K-DRG wymaga pełnego uwzględnienia wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych poza Austrią, podczas gdy takie uwzględnienie nie jest przewidziane w odniesieniu do wcześniejszych okresów równoważnej działalności ukończonych w sektorze prywatnym i na terytorium kraju.
45
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że w ramach aspektu pierwszego pytania pierwszego sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie EOG przed rozpoczęciem służby przez tę osobę w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, są uwzględniane z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, podczas gdy takie uwzględnienie nie jest przewidziane w odniesieniu do wcześniejszych okresów równoważnej działalności w sektorze prywatnym i na terytorium krajowym.
46
Artykuł 45 ust. 2 TFUE zakazuje wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 stanowi jedynie szczególne wyrażenie zasady niedyskryminacji zagwarantowanej we wspomnianym art. 45 ust. 2 w szczególnym obszarze warunków zatrudnienia i pracy, a zatem jego wykładni należy dokonywać w ten sam sposób co wykładni tego ostatniego postanowienia (wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo),
47
Uregulowania państwa członkowskiego, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają zasady uwzględniania okresów równoważnej działalności ukończonych przez pracownika w państwie EOG przed rozpoczęciem przez niego służby w charakterze urzędnika tego państwa członkowskiego w celu ustalenia jego zaszeregowania płacowego, bezspornie należą do dziedziny warunków zatrudnienia i pracy. Są one zatem objęte zakresem stosowania przepisów przywołanych w poprzednim punkcie niniejszego wyroku (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo),
48
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada równego traktowania, wyrażona w art. 45 TFUE, zakazuje nie tylko dyskryminacji bezpośredniej, jawnie opartej na przynależności państwowej, lecz również wszelkich pośrednich form dyskryminacji, które przez zastosowanie innych kryteriów rozróżnienia prowadzą w rzeczywistości do takiego samego rezultatu [wyrok z dnia 15 czerwca 2023 r., Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca (Specjalne listy klasyfikacyjne), C‑132/22, EU:C:2023:489, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo].
49
Co się tyczy w pierwszej kolejności istnienia dyskryminacji opartej bezpośrednio na przynależności państwowej, należy zauważyć, że uregulowań krajowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim mają one zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich urzędników zatrudnionych przez kraj związkowy, bez względu na ich przynależność państwową, nie można uznać za stanowiące taką dyskryminację.
50
W drugiej kolejności należy uznać za pośrednio dyskryminujący przepis prawa krajowego – mimo że jest on stosowany bez rozróżnienia do wszystkich pracowników, bez względu na ich przynależność państwową – gdy ze swej natury może dotykać on bardziej pracowników będących obywatelami innych państw członkowskich niż pracowników krajowych i w konsekwencji istnieje ryzyko postawienia tych pierwszych w gorszej sytuacji, chyba że jest on obiektywnie uzasadniony i proporcjonalny do realizowanego celu (wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo),
51
W niniejszym przypadku jest prawdą, że wykluczenie uwzględnienia z mocą wsteczną okresów równoważnej działalności ukończonych w innym państwie EOG przed rozpoczęciem służby i nieuwzględnionych uprzednio do celów zaszeregowania płacowego urzędnika, który uzyskał promocję na podstawie decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, może stawiać tego urzędnika w mniej korzystnej sytuacji w stosunku do urzędnika, który znajduje się w równoważnej sytuacji i który nie uzyskał promocji.
52
Jednakże aby to odmienne traktowanie pracowników w zależności od pracodawcy można było uznać za pośrednio dyskryminujące w rozumieniu art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011, musiałoby ono ze względu na swój charakter w większym stopniu godzić w pracowników będących obywatelami innych państw członkowskich niż w pracowników krajowych (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 31).
53
Nie jest tak w przypadku uregulowań państwa członkowskiego, które podobnie jak uregulowania wskazane w ramach aspektu pierwszego pytania pierwszego wykluczają uwzględnienie wszelkiego doświadczenia zawodowego uzyskanego w sektorze prywatnym tego państwa członkowskiego, przewidując jednocześnie uwzględnienie okresów równorzędnej działalności zawodowej ukończonych w innym państwie EOG, pod warunkiem że dany urzędnik nie uzyskał promocji na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji. O ile bowiem prawdopodobieństwo, że obywatele państw EOG innych niż dane państwo członkowskie mogli uzyskać doświadczenie zawodowe w innym państwie EOG, jest większe niż w przypadku pracowników będących obywatelami danego państwa członkowskiego, o tyle większe jest prawdopodobieństwo, że ci ostatni uzyskali przed rozpoczęciem służby doświadczenie zawodowe w sektorze prywatnym w tym państwie członkowskim, wobec czego nie można uznać, że takie uregulowania mogą ze swej natury stawiać w mniej korzystnej sytuacji urzędników będących obywatelami innych państw członkowskich.
54
Z powyższych rozważań wynika, że uregulowań państwa członkowskiego takich jak wskazane w ramach aspektu pierwszego pytania pierwszego nie można uznać za pośrednio dyskryminujące wobec pracowników będących obywatelami państw EOG innych niż wspomniane państwo członkowskie, a tym samym za sprzeczne z art. 45 ust. 2 TFUE i z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011.
55
W świetle całości powyższych rozważań w odniesieniu do aspektu pierwszego pytania pierwszego należy odpowiedzieć, iż art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 492/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie EOG przed rozpoczęciem służby przez tę osobę w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, są uwzględniane z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, podczas gdy takie uwzględnienie nie jest przewidziane w odniesieniu do wcześniejszych okresów równoważnej działalności w sektorze prywatnym i na terytorium krajowym.
W przedmiocie aspektu drugiego pytania pierwszego
56
W ramach aspektu drugiego pytania pierwszego sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 45 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie EOG przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, powinny być uwzględnione z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji.
57
W tym względzie należy przypomnieć, że art. 45 ust. 1 TFUE zakazuje co do zasady wszelkich przeszkód w swobodnym przepływie pracowników wewnątrz Unii, a wszystkie postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu osób służą ułatwieniu obywatelom państw członkowskich wykonywania wszelkiego rodzaju działalności zawodowej na obszarze Unii oraz stoją na przeszkodzie środkom, które mogłyby stawiać tych obywateli w niekorzystnym położeniu, w sytuacji gdy chcieliby oni podjąć pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).
58
Obywatele państw członkowskich dysponują w szczególności wynikającym bezpośrednio z traktatu prawem do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia i udania się do innego państwa członkowskiego oraz przebywania w nim w celu wykonywania tam działalności. W konsekwencji art. 45 TFUE stoi na przeszkodzie jakiemukolwiek przepisowi krajowemu, który może zakłócać lub czynić mniej atrakcyjnym korzystanie przez obywateli Unii z podstawowych swobód zagwarantowanych tym postanowieniem (wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
59
Trybunał przypomniał zaś, że uregulowania krajowe, które do celów ustalenia wysokości wynagrodzenia pracownika nie uwzględniają całości wcześniejszych okresów równoważnej działalności, ukończonych w państwie EOG innym niż państwo członkowskie pochodzenia pracownika migrującego, mogą uczynić mniej atrakcyjnym korzystanie ze swobody przepływu pracowników – z naruszeniem art. 45 ust. 1 TFUE [wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Land Niedersachsen (Wcześniejsze okresy odpowiedniej działalności), C‑710/18, EU:C:2020:299, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo].
60
W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że uregulowania państwa członkowskiego takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą skutkować wyłączeniem uwzględnienia, do celów ustalenia zaszeregowania płacowego pracownika, niektórych wcześniejszych okresów równoważnej działalności w zależności od państwa EOG, w którym uzyskano doświadczenie zawodowe.
61
Stwierdzenia tego nie podważa okoliczność, że w razie gdy urzędnik uzyskał promocję, jego awans na wyższy stopień zaszeregowania w jego nowej grupie zatrudnienia jest co do zasady związany z liczbą lat służby ukończonych w tej grupie zatrudnienia. Nie można bowiem wykluczyć, że nawet w takiej sytuacji doświadczenie zawodowe uzyskane przez tego urzędnika przed rozpoczęciem służby może mieć wpływ na jego zaszeregowanie płacowe. W niniejszym przypadku, jak podniosła Komisja w swoich uwagach, z § 181 ust. 3 K-DRG wynika, że uwzględnienie z mocą wsteczną doświadczenia zawodowego uzyskanego przez urzędnika przed rozpoczęciem służby może skutkować zmianą jego zaszeregowania płacowego poprzedzającego jego promocję, a w następstwie wpłynąć na zaszeregowanie tego urzędnika do stopnia w jego klasie zatrudniania po tej promocji.
62
Wobec tego uregulowania krajowe takie jak te, o których mowa w pkt 60 niniejszego wyroku, mogą zniechęcać pracowników do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia i udania się na terytorium innego państwa EOG w celu wykonywania tam działalności zawodowej równoważnej działalności, jaką mogliby wykonywać na rzecz swojego pracodawcy, ze względu na to, że po powrocie na terytorium tego państwa członkowskiego, pomimo równoważności działalności, którą wykonywaliby w tym innym państwie EOG, całe ich doświadczenie zawodowe uzyskane we wspomnianym państwie EOG nie zostałoby uwzględnione do celów ustalenia ich zaszeregowania płacowego przez tego pracodawcę [zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Land Niedersachsen (Wcześniejsze okresy odpowiedniej działalności), C‑710/18, EU:C:2020:299, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo].
63
Wynika z tego, że takie uregulowania krajowe czynią mniej atrakcyjnym korzystanie ze swobodnego przepływu pracowników z naruszeniem art. 45 ust. 1 TFUE, a tym samym stanowią przeszkodę w wykonywaniu tej swobody.
64
Jednakże takie uregulowania krajowe mogą być dozwolone, jeśli realizują jeden z podlegających ochronie celów określonych w traktacie FUE lub jeśli są uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego. Ponadto ich stosowanie w tego rodzaju sytuacji powinno być odpowiednie do zagwarantowania realizacji danego celu i nie wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia [wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Land Niedersachsen (Wcześniejsze okresy odpowiedniej działalności), C‑710/18, EU:C:2020:299, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo].
65
W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że w uwagach przedstawionych Trybunałowi rząd austriacki nie podniósł, iż uregulowania rozpatrywane w postępowaniu głównym realizują uzasadniony cel określony w traktacie FUE lub że są one uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego.
66
W każdym razie należy przypomnieć, po pierwsze, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału rekompensowanie doświadczenia uzyskanego w danej dziedzinie, które umożliwia pracownikowi lepsze wykonywanie powierzonych mu zadań, stanowi zgodny z prawem cel polityki płacowej (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo).
67
Jednakże nie można uznać, że uregulowania krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wykluczają uwzględnienie – przy zaszeregowaniu i obliczaniu wynagrodzenia pracownika – ukończonych przez niego niektórych wcześniejszych okresów równoważnej działalności, mają na celu całkowitą waloryzację uzyskanego przez niego w ten sposób doświadczenia, a w konsekwencji nie są odpowiednie do zagwarantowania realizacji tego celu (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2019 r., Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, pkt 88).
68
Po drugie, zakładając nawet, że uregulowania rozpatrywane w postępowaniu głównym rzeczywiście realizują cel polegający na zapewnieniu lojalności pracowników wobec pracodawców i że taki cel stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., Österreichischer Gewerkschaftsbund, C‑24/17, EU:C:2019:373, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo), należy stwierdzić, że w świetle charakterystyki wspomnianych uregulowań przeszkoda, jaką stanowią one dla swobodnego przepływu pracowników, nie wydaje się odpowiednia do zagwarantowania realizacji tego celu.
69
Zgodnie bowiem z uregulowaniami krajowymi rozpatrywanymi w postępowaniu głównym okresy równoważnej działalności ukończone przez urzędnika w państwie EOG innym niż Republika Austrii przed rozpoczęciem służby przez tego urzędnika w tym ostatnim państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio w celu ustalenia jego zaszeregowania płacowego, nie mogą już zostać uwzględnione z mocą wsteczną, jeżeli urzędnik ten uzyskał promocję na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, podczas gdy powinny one zostać uwzględnione, w razie gdy sytuacja urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest wyłącznie rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy.
70
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że to ograniczenie nie zostało uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, o których mowa w pkt 66 i 68 niniejszego wyroku.
71
Wreszcie, nie można przyznać, by cel w postaci uproszczenia administracyjnego, polegający jedynie na zmniejszeniu ciężaru zadań spoczywających na administracji publicznej, w szczególności poprzez ułatwienie obliczeń, których musi ona dokonać, stanowił nadrzędny wzgląd interesu ogólnego mogący uzasadnić ograniczenie tak podstawowej swobody jak swoboda przemieszczania się pracowników gwarantowana na mocy art. 45 TFUE (wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r., Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken, C‑514/12, EU:C:2013:799, pkt 42).
72
W każdym razie wzgląd, zgodnie z którym takie uproszczenie pozwoliłoby zmniejszyć koszty administracyjne, ma charakter czysto ekonomiczny i nie może zatem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowić nadrzędnego względu interesu ogólnego (wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r., Zentralbetriebsrat der gemeinnützigen Salzburger Landeskliniken, C‑514/12, EU:C:2013:799, pkt 43).
73
Wynika z tego, że art. 45 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym.
74
W świetle powyższych rozważań w odniesieniu do aspektu drugiego pytania pierwszego należy odpowiedzieć, iż art. 45 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie EOG przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, powinny być uwzględnione z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji.
W przedmiocie pytania drugiego
75
Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78 w związku z art. 21 Karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których, po pierwsze, okresów równoważnej działalności ukończonych przez daną osobę w innym państwie członkowskim przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w tym pierwszym państwie członkowskim nie można uwzględnić do celów awansu, jeżeli urzędnik ten uzyskał promocję na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, a po drugie, taka promocja może co do zasady nastąpić dopiero po upływie szeregu lat służby, liczonych od daty odniesienia dla potrzeb awansu.
76
Na wstępie należy przypomnieć, że zakaz wszelkiej dyskryminacji między innymi ze względu na wiek został wyrażony w art. 21 Karty i że w dziedzinie zatrudnienia i pracy zakaz ten został skonkretyzowany w dyrektywie 2000/78 (wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r., Landespolizeidirektion Niederösterreich i Finanzamt Österreich, C‑650/21, EU:C:2023:300, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
77
Należy zatem przede wszystkim zbadać, czy uregulowania takie jak te, o których mowa w pytaniu drugim, są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2000/78.
78
W tym względzie z pkt 47 niniejszego wyroku wynika, że takie uregulowania bezspornie należą do dziedziny warunków zatrudnienia i pracy. W konsekwencji są one objęte zakresem stosowania tej dyrektywy (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 października 2019 r., Krah, C‑703/17, EU:C:2019:850, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo).
79
Następnie, co się tyczy kwestii, czy wspomniane uregulowania wprowadzają odmienne traktowanie ze względu na wiek w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78, należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem „zasada równego traktowania” jest rozumiana jako brak jakichkolwiek form bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji z przyczyn określonych w art. 1 tej dyrektywy.
80
W art. 2 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy uściślono, że dla celów jej art. 2 ust. 1 dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku, gdy daną osobę traktuje się mniej przychylnie niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jednej z przyczyn określonych w art. 1 wspomnianej dyrektywy. Ponadto z art. 2 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy wynika, że do celów dyrektywy 2000/78 dyskryminacja pośrednia ze względu na wiek ma miejsce wtedy, gdy przepis, kryterium lub pozornie neutralna praktyka mogą doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób w określonym wieku w stosunku do innych osób, chyba że taki przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne.
81
Pytanie drugie nie dotyczy zaś uregulowań krajowych, które wyraźnie uzależniałyby promocję urzędnika od jego wieku. Należy bowiem zauważyć, że w niniejszym przypadku nieuwzględnienie z mocą wsteczną wszystkich wcześniejszych okresów równoważnej działalności zawodowej ukończonych przez A.B. zależy od wydania przez kraj związkowy decyzji, objętej zakresem jego uprawnień dyskrecjonalnych, o przyznaniu temu urzędnikowi promocji, która jest związana nie z wiekiem urzędnika, lecz z długością uzyskanego przez niego doświadczenia zawodowego.
82
Należy zatem stwierdzić w pierwszej kolejności, że uregulowania krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie wprowadzają odmiennego traktowania bezpośrednio ze względu na wiek (zob. podobnie wyrok z dnia 7 czerwca 2012 r., Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft, C‑132/11, EU:C:2012:329, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo).
83
Co się tyczy w drugiej kolejności kwestii, czy takie uregulowania stanowią dyskryminację pośrednią ze względu na wiek, należy zauważyć, że zakłada to, iż uregulowania te, choć sformułowane w sposób neutralny, mogą prowadzić do niekorzystnego traktowania w szczególności pewnej kategorii wiekowej. Tak byłoby w przypadku uregulowań, które uzależniałyby promocję urzędnika jedynie od ukończenia znacznej liczby lat służby, tak że jedynie urzędnicy w bardziej zaawansowanym wieku mogliby uzyskać promocję.
84
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że na mocy uregulowań krajowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym urzędnicy należący do grupy zatrudnienia A mogą ubiegać się o promocję do klasy zatrudnienia V najwcześniej po 9 latach służby od daty odniesienia dla potrzeb awansu, podczas gdy w celu uzyskania dostępu do tej samej klasy zatrudnienia urzędnicy należący do grupy zatrudnienia C muszą ukończyć 29 lat służby. W konsekwencji, biorąc pod uwagę znaczną różnicę istniejącą między tymi dwoma okresami służby, nie można uznać, że dostęp urzędnika do uzyskania promocji zależy od jego przynależności do określonej kategorii wiekowej.
85
Ponadto zgodnie z tymi uregulowaniami krajowymi przyznanie promocji nie jest automatyczne, lecz jest objęte zakresem uprawnień dyskrecjonalnych rządu danego kraju związkowego. Wreszcie, dostęp urzędnika do uzyskania promocji zależy od jego służbowych osiągnięć, umiejętności oraz zachowania w ramach służby i poza nią.
86
Kryteria te w sposób oczywisty nie mają zaś związku z jakimkolwiek uwzględnianiem wieku danych urzędników.
87
Wobec tego należy stwierdzić, że system ustanowiony przez uregulowania krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym opiera się na kryterium, które nie jest ani nierozerwalnie, ani pośrednio związane z wiekiem urzędników. Z powyższego wynika, że uregulowania państwa członkowskiego, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których okresów równoważnej działalności ukończonych przez daną osobę w innym państwie członkowskim przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim nie można uwzględnić do celów awansu, jeżeli urzędnik ten uzyskał promocję na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, nie skutkuje odmiennym traktowaniem pośrednio opartym na kryterium wieku.
88
W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78 w związku z art. 21 Karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których, po pierwsze, okresów równoważnej działalności ukończonych przez daną osobę w innym państwie członkowskim przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w tym pierwszym państwie członkowskim nie można uwzględnić do celów awansu, jeżeli urzędnik ten uzyskał promocję na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, a po drugie, taka promocja może co do zasady nastąpić dopiero po upływie szeregu lat służby, liczonych od daty odniesienia dla potrzeb awansu, o ile, po pierwsze, liczba lat służby, jakie należy ukończyć przed ubieganiem się o promocję, nie jest taka, by dotyczyło to tylko urzędników w zaawansowanym wieku, a po drugie, przyznanie promocji zależy również od innych kryteriów niezwiązanych z jakimkolwiek uwzględnieniem wieku.
W przedmiocie kosztów
89
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:
1)
Artykuł 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego przed rozpoczęciem służby przez tę osobę w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, są uwzględniane z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, podczas gdy takie uwzględnienie nie jest przewidziane w odniesieniu do wcześniejszych okresów równoważnej działalności w sektorze prywatnym i na terytorium krajowym.
2)
Artykuł 45 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których okresy równoważnej działalności ukończone przez osobę w innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w pierwszym państwie członkowskim, których nie uwzględniono uprzednio do celów zaszeregowania płacowego, powinny być uwzględnione z mocą wsteczną, gdy sytuacja tego urzędnika w odniesieniu do systemu wynagradzania jest rezultatem awansu wynikającego ze stażu pracy, a nie promocji, którą uzyskał na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji.
3)
Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których, po pierwsze, okresów równoważnej działalności ukończonych przez daną osobę w innym państwie członkowskim przed rozpoczęciem przez tę osobę służby w charakterze urzędnika w tym pierwszym państwie członkowskim nie można uwzględnić do celów awansu, jeżeli urzędnik ten uzyskał promocję na mocy decyzji objętej zakresem uprawnień dyskrecjonalnych administracji, a po drugie, taka promocja może co do zasady nastąpić dopiero po upływie szeregu lat służby, liczonych od daty odniesienia dla potrzeb awansu, o ile, po pierwsze, liczba lat służby, jakie należy ukończyć przed ubieganiem się o promocję, nie jest taka, by dotyczyło to tylko urzędników w zaawansowanym wieku, a po drugie, przyznanie promocji zależy również od innych kryteriów niezwiązanych z jakimkolwiek uwzględnieniem wieku.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.