61997CC0405_EL
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
1 Στην παρούσα υπόθεση, το Finanzgericht Bremen (Γερμανία) ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί ως προς την ερμηνεία του κανονισμού (ΕΟΚ) 2551/93 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 1993 (1), που τροποποιεί το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το Κοινό Δασμολόγιο (2).
Το αιτούν δικαστήριο ζητεί επιπλέον από το Δικαστήριο να αποφανθεί ως προς το κύρος του άρθρου 522, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (3), καθώς και ως προς την αναδρομική ισχύ των διατάξεων των άρθρων 522 και 526, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994, που τροποποιεί τον κανονισμό 2454/93 (4), σε σχέση με τις τελωνειακές διασαφήσεις που έγιναν πριν από την έναρξη της ισχύος του.
Το κανονιστικό πλαίσιο
2 Η συνδυασμένη ονοματολογία του Κοινού Δασμολογίου (στο εξής: ΚΔ) περιλαμβάνεται στο παράρτημα Ι του προπαρατεθέντος κανονισμού 2658/87 του Συμβουλίου. Το άρθρο 12 του κανονισμού αυτού αναθέτει στην Επιτροπή να θεσπίζει κάθε χρόνο «κανονισμό που περιλαμβάνει πλήρες το κείμενο της συνδυασμένης ονοματολογίας με τους αντίστοιχους αυτόνομους και συμβατικούς δασμούς του Κοινού Δασμολογίου, όπως αυτή προκύπτει από τα μέτρα που θεσπίζονται από το Συμβούλιο ή από την Επιτροπή».
3 Κατά τον χρόνο των επίδικων εισαγωγών, το εφαρμοστέο κείμενο της δασμολογικής ονοματολογίας ήταν αυτό που περιελάμβανε ο προπαρατεθείς κανονισμός 2658/87 του Συμβουλίου και το παράρτημα Ι του κανονισμού 2551/93 της Επιτροπής.
Εν προκειμένω, συναφείς είναι ιδίως οι ακόλουθες κλάσεις της συνδυασμένης ονοματολογίας (στο εξής: ΣΟ):
α) 0802
Άλλοι καρποί με κέλυφος, νωποί ή ξηροί, έστω και χωρίς το κέλυφος ή τη φλούδα τους:
- Καρύδια κοινά:
0802 32 00 - - χωρίς κέλυφος
β) 0811
Καρποί και φρούτα, άψητα ή ψημένα στον ατμό ή βρασμένα στο νερό, κατεψυγμένα, έστω και με προσθήκη ζάχαρης ή άλλων γλυκαντικών:
0811 90 99 - - άλλες.
Η σημείωση 2 του κεφαλαίου 8 («Καρποί και φρούτα βρώσιμα, φλούδες εσπεριδοειδών ή πεπονιών») του παραρτήματος I του κανονισμού 2551/93 της Επιτροπής διευκρινίζει ότι τα φρούτα που είναι διατηρημένα με απλή ψύξη κατατάσσονται στις ίδιες κλάσεις με τα ανάλογα νωπά φρούτα. Η επομένη σημείωση καθορίζει ότι οι αποξηραμένοι καρποί και φρούτα μπορούν να είναι μερικώς αφυδατωμένα ή να έχουν υποστεί επεξεργασία για τη βελτίωση της διατήρησης ή της σταθερότητάς τους, ή ακόμη για τη βελτίωση ή τη διατήρηση της εμφάνισής τους, με την προϋπόθεση ότι διατηρούν τον χαρακτήρα των αποξηραμένων καρπών και φρούτων. Εντούτοις, ούτε η μία ούτε η άλλη σημείωση παρέχουν κάποιον ορισμό όσον αφορά τι πρέπει να νοείται ως αποξηραμένος καρπός ή φρούτο (5).
4 Επιπλέον, έχει σημασία το άρθρο 109 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα (6) (στο εξής: κώδικας). Προβλέπει ότι τα εισαγόμενα προϋόντα μπορούν, υπό την επιφύλαξη της προηγουμένης αδείας των τελωνειακών αρχών, να αποτελέσουν αντικείμενο «συνήθων εργασιών», πραγματοποιουμένων διά της χειρός ή όχι, που αποσκοπούν στη διασφάλιση της διατήρησής τους, τη βελτίωση της εμφανίσεώς τους ή της εμπορικής ποιότητάς τους ή την προετοιμασία της διανομής τους ή της μεταπωλήσεώς τους (7).
Προεκτείνοντας την τελευταία αυτή διάταξη, το άρθρο 112, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού διευκρινίζει ότι, όταν το εμπόρευμα έχει υποστεί συνήθεις εργασίες, κατά την έννοια του άρθρου 109, «το είδος, η δασμολογητέα αξία και η ποσότητα που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ποσού των εισαγωγικών δασμών είναι, μετά από αίτηση του διασαφητή, εκείνα που θα είχαν ληφθεί υπόψη, όσον αφορά το συγκεκριμένο εμπόρευμα, κατά τη χρονική στιγμή που αναφέρεται στο άρθρο 214 (8), αν αυτό δεν είχε υποβληθεί στις εν λόγω εργασίες». Παρεκκλίσεις από τη διάταξη αυτή μπορούν να θεσπισθούν σύμφωνα με την καλουμένη διαδικασία της «επιτροπής» που προβλέπει το άρθρο 249 του κώδικα (9).
5 Το άρθρο 522, παράγραφος 3, του προπαρατεθέντος κανονισμού 2454/93 της Επιτροπής, προβλέπει πάντως ότι, αν η εργασία έχει ως αποτέλεσμα ποσό εισαγωγικών δασμών μεγαλύτερο από το ποσό των εισαγωγικών δασμών που αντιστοιχεί στα εμπορεύματα πριν από τη συνήθη εργασία, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να παραιτηθεί από την υποβολή της αιτήσεως κατά το ανωτέρω παρατεθέν άρθρο 112, παράγραφος 2. Σ' αυτή την περίπτωση, «ο διαχειριστής αποθήκης τύπου Δ πρέπει να παραιτηθεί από οποιοδήποτε πλεονέκτημα, που απορρέει από την εφαρμογή των στοιχείων δασμολόγησης, που αναγνωρίζονται ή γίνονται αποδεκτά για τα εμπορεύματα που έχουν υποβληθεί στις συνήθεις εργασίες κατά την υπαγωγή τους στο καθεστώς».
6 Το άρθρο 522 του εν λόγω κανονισμού τροποποιήθηκε στη συνέχεια με το άρθρο 1, σημείο 16, του προπαρατεθέντος κανονισμού 3254/94 της Επιτροπής, που άρχισε να ισχύει στις 7 Ιανουαρίου 1995. Υπό τη νέα του διατύπωση, δεν περιέχει πλέον την περιοριστική διάταξη της παραγράφου 3 του προηγουμένου κειμένου.
Τα πραγματικά περιστατικά και τα προδικαστικά ερωτήματα
7 Η εταιρία Mφvenpick Deutschland GmbH (στο εξής: προσφεύγουσα) εισήγαγε από την Κίνα παρτίδα νωπών κοινών καρυδιών. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, το προϋόν διατηρήθηκε με απλή ψύξη σε θερμοκρασία μεταξύ 0 και 5 ‚C. Κατά την άφιξή του στη Γερμανία, το προϋόν τοποθετήθηκε σε αποθήκη τελωνειακής αποταμιεύσεως του τύπου Δ, όπου καταψύχθηκε, σε θερμοκρασία -24 ‚C, για καλύτερη διατήρηση κατά τη διάρκεια της αποθηκεύσεως. Πριν από τη θέση τους στην κατανάλωση, τα καρύδια μεταφέρθηκαν σε άλλη αποθήκη όπου η θερμοκρασία ήταν άνω των 0 ‚C.
8 Στις 22 Δεκεμβρίου 1994, η προσφεύγουσα διασάφησε στο Zollamt Neustδdter Hafen (τελωνείο, στο εξής: Zollamt) την προαναφερθείσα παρτίδα προκειμένου να τεθεί στην κατανάλωση. Το εμπόρευμα αποτελούσαν, ακριβέστερα, 1 533 χαρτοκιβώτια που το καθένα περιείχε 12,5 kg «τεμαχίων νωπών κοινών καρυδιών, χωρίς προσθήκη ζάχαρης». Η προσφεύγουσα ανέφερε, για τους σκοπούς της τελωνειακής μεταχειρίσεως, τον κωδικό ΣΟ 0802 3200 0000 της δασμολογικής ονοματολογίας, που αφορά τα «καρύδια κοινά, χωρίς κέλυφος, νωπά ή ξερά», ισχυριζομένη ότι επρόκειτο για αποψυγμένο προϋόν, που είχε υποστεί συνήθη επεξεργασία προκειμένου να εξασφαλιστεί η διατήρησή του, η διανομή και η μεταπώλησή του.
Το Zollamt, αντιθέτως, κατέταξε το προϋόν ως «καρύδια κοινά κατεψυγμένα» στην κλάση ΣΟ 0811 9099. Επομένως, ο συμβατικός δασμολογικός συντελεστής καθορίστηκε σε 18 %, ενώ η κατάταξη που ανέφερε η προσφεύγουσα θα είχε ως αποτέλεσμα την εφαρμογή του συντελεστή 8 %.
9 Στις 16 Ιανουαρίου 1995, η προσφεύγουσα άσκησε διοικητική ένσταση ενώπιον του Hauptzollamt Bremen-Freihafen (κεντρικό τελωνείο, στο εξής: Hauptzollamt), με την οποία ζήτησε την ακύρωση της κατατάξεως στην οποία προέβη το Zollamt και, επομένως, την εφαρμογή της ευνοϋκότερης διατάξεως που περιλαμβάνεται στο άρθρο 112, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι, κατά τη διασάφηση, τα αποξεραμένα τεμάχια καρυδιών είχαν αποψυχθεί· είχαν υποστεί διαδικασία καταψύξεως κατά την άφιξή τους στο Αμβούργο μόνο προκειμένου να διασφαλισθεί καλύτερη διατήρηση κατά τη διάρκεια της αποθηκεύσεως. Επομένως, έπρεπε να θεωρηθούν ως «νωπό ή ξερό» προϋόν, που υπέστη συνήθη επεξεργασία, εξ ου και η εφαρμογή του συντελεστή 8 % που προβλέπεται από την αντίστοιχη δασμολογική κλάση του ΚΔ. Επιπλέον, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι, εν προκειμένω, δεν είναι δυνατή η αναφορά στην απόφαση επί της υποθέσεως Riemer, με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι ο όρος «νωποί καρποί των φυτών airelles» δεν περιλαμβάνει τους καρπούς που καταψύχθηκαν και στη συνέχεια αποψύχθηκαν. Πράγματι, εν προκειμένω, τα ξερά καρύδια δεν υπέστησαν, λόγω των ιδίων των διαδικασιών, καμία μη επιστρέψιμη μεταβολή δυνάμενη να αλλάξει τη δομή του πλέγματος ή να προκαλέσει την απώλεια των φυσικών τους ιδιοτήτων.
Η προσφεύγουσα υποστήριξε επιπλέον την ακυρότητα του άρθρου 522, παράγραφος 3, του κανονισμού 2454/93, λόγω παραβάσεως του υπέρτερου κανόνα του άρθρου 112 του κώδικα, καθόσον το πρώτο, παρ' όλον ότι θεσπίστηκε προς εφαρμογή των διατάξεων του κώδικα, δεν καθιστούσε δυνατή την εφαρμογή της αρχής της ουδετερότητας των «συνήθων εργασιών» για τους σκοπούς της δασμολογήσεως.
10 Το Hauptzollamt απέρριψε την ένσταση ως αβάσιμη. Ως προς το πρώτο ερώτημα, έκρινε ότι τρόφιμα που είχαν προηγουμένως καταψυχθεί δεν μπορούν να εξομοιώνονται με ταυτόσημο νωπό προϋόν, ακόμη και αν εμφανίστηκε μη κατεψυγμένο κατά τον χρόνο του εκτελωνισμού. Ως προς την εφαρμογή της αρχής της «ουδετερότητας» των συνήθων επεξεργασιών, το Hauptzollamt αποφάνθηκε υπό την έννοια ότι η πλέον ευνοϋκή για την εταιρία εισαγωγής ρύθμιση - του άρθρου 112, παράγραφος 2, του κώδικα - δεν μπορούσε εν προκειμένω να εφαρμοσθεί, επειδή το άρθρο 522, παράγραφος 3, του κανονισμού 2551/93 είχε ορθώς θεσπισθεί, σύμφωνα με την προβλεπομένη από το άρθρο 112, παράγραφος 2, τελευταία φράση, του κώδικα εξουσιοδότηση.
11 Με την προσφυγή που η προσφεύγουσα άσκησε στις 3 Απριλίου 1996 κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Finanzgericht Bremen προέβαλε κατ' ουσίαν τα επιχειρήματα που είχε ήδη προβάλει ενώπιον των τελωνειακών αρχών. Με διάταξη της 19ης Αυγούστου 1996, το Finanzgericht ανέθεσε σε πραγματογνώμονα να διαπιστώσει αν τα εισαχθέντα διά της θαλασσίας οδού και απλώς ψυχθέντα σε θερμοκρασία μεταξύ 0 και 5 ‚C τεμάχια καρυδιών είχαν υποστεί μεταβολές της δομής του πλέγματος, της γεύσεως και της εξωτερικής εμφανίσεως κατά τον χρόνο της θέσεώς τους στην κατανάλωση, η οποία επήλθε μετά από περίοδο αποθηκεύσεως διαρκείας μεταξύ ενός και δώδεκα μηνών εντός αποθήκης με θερμοκρασία -24 ‚C. Ο πραγματογνώμονας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προηγουμένως περιγραφείσα μεταχείριση δεν μπορούσε να θεωρηθεί, από τεχνική άποψη, «διαδικασία», δεδομένου ότι τα καρύδια δεν περιέχουν νερό δυνάμενο να αποτελέσει αντικείμενο καταψύξεως. Επομένως, κατά την άποψη του πραγματογνώμονα, επρόκειτο μόνο για διαδικασία απλής ψύξεως. Πάντως, το Hauptzollamt διατήρησε την άποψή του, ισχυριζόμενο ότι η διαδικασία την οποία είχαν υποστεί τα καρύδια, παρ' όλον ότι δεν ισοδυναμούσε με κατάψυξη υπό τεχνική έννοια, δεν ήταν εντούτοις άνευ επιπτώσεων, εφόσον εμπόδιζε τη διαδικασία ωριμάνσεως και, επομένως, το τάγκισμα του λίπους των καρυδιών. Συνεπώς, η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να αγνοηθεί κατά την κατάταξη. Αντιθέτως, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η έκθεση του πραγματογνώμονα επιβεβαιώνει την άποψή της, δηλαδή ότι, όπως προέκυπτε από την πραγματογνωμοσύνη, τα καρύδια δεν είχαν ποτέ υποστεί διαδικασία «καταψύξεως» υπό την κυριολεκτική έννοια του όρου, οπότε, εξ ορισμού, δεν ήταν δυνατό να καταταγούν στην κλάση του Κοινού Δασμολογίου σχετικά με τα κατεψυγμένα προϋόντα.
12 Με διάταξη της 7ης Οκτωβρίου 1997, το Finanzgericht υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα ερωτήματα:
«1) Πρέπει το Κοινό Δασμολόγιο, όπως τροποποιήθηκε με το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2551/93 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 1993, ΕΕ L 241, που τροποποιεί το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο (Συνδυασμένη Ονοματολογία 1994), να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι πρέπει να κατατάσσονται στην κλάση 0802 τα αποξηραμένα τεμάχια κοινών καρυδιών, εισαχθέντα από τρίτη χώρα, τα οποία, εντός της Κοινότητας, καταψύγνυνται εντός αποθήκης τελωνειακής αποταμιεύσεως και τα οποία, αφού αποψυχθούν στη συνέχεια, εκτελωνίζονται για να τεθούν στην κατανάλωση;
2) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
Ήταν άκυρο το άρθρο 522, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, ΕΕ L 253, σ. 1, το οποίο καταργήθηκε λόγω της νέας διατυπώσεως του άρθρου 522 με τον κανονισμό (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994, ΕΕ L 346, σ. 1;
3) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα:
Εφαρμόζεται το άρθρο 522, σε συνδυασμό με το άρθρο 526, παράγραφος 4, των διατάξεων εφαρμογής του τελωνειακού κώδικα, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 1, σημεία 16 και 18, του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994, ΕΕ L 346, σ. 1, επίσης, ως προς τις πριν από τις 7 Ιανουαρίου 1995 τελωνειακές διασαφήσεις;»
Επί του πρώτου ερωτήματος
13 Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημά του, το Finanzgericht ερωτά το Δικαστήριο αν το κείμενο του ΚΔ που περιλαμβάνεται στο παράρτημα Ι του κανονισμού 2551/93 έχει την έννοια ότι τα οικεία προϋόντα εμπίπτουν στην κλάση 0802, ανεξαρτήτως της μεταχειρίσεως την οποία υπέστησαν μετά την άφιξή τους στο κοινοτικό έδαφος.
14 Οι παρατηρήσεις της Επιτροπής και της προσφεύγουσας - οι οποίες συμπίπτουν ως προς την κατάταξη του προϋόντος στην κλάση 0802 - επισημαίνουν ότι, υπό το φως της νομολογίας του Δικαστηρίου, το αποφασιστικό κριτήριο για τη δασμολογική κατάταξη των προϋόντων, πραγματοποιουμένη σύμφωνα με το κείμενο των κλάσεων και διακρίσεων της συνδυασμένης ονοματολογίας και τις σημειώσεις των τμημάτων ή κεφαλαίων, πρέπει να αναζητείται στα χαρακτηριστικά τους και στις αντικειμενικές ιδιότητές τους, όπως αυτές εμφανίζονται στις τελωνειακές αρχές των κρατών μελών κατά τον χρόνο του εκτελωνισμού τους (10). Για την ενιαία ερμηνεία του Κοινού Δασμολογίου, το Δικαστήριο αποδίδει εξάλλου σημασία στις επεξηγηματικές σημειώσεις του συμβουλίου τελωνειακής συνεργασίας σχετικά με το εναρμονισμένο σύστημα (11).
15 Η λύση στο πρόβλημα του χαρακτηρισμού των οικείων προϋόντων στο πλαίσιο της συνδυασμένης ονοματολογίας πρέπει, επομένως, να αναζητείται εντός του συστήματος αυτού. Σύμφωνα με τις επεξηγηματικές σημειώσεις, ως προϋόν «κατεψυγμένο» νοείται το προϋόν που έχει ψυχθεί σε επίπεδο κάτω του σημείου καταψύξεώς του (βαθιά κατάψυξη), ενώ ως προϋόν «που έχει απλώς ψυχθεί» νοείται προϋόν διατηρούμενο σε χαμηλή θερμοκρασία, ανώτερη πάντως εκείνης του σημείου καταψύξεως (12). Όπως προηγουμένως τονίστηκε, για τη δασμολογική κατάταξη έπρεπε μόνο να ληφθούν υπόψη τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά του προϋόντος κατά τον χρόνο του γεγονότος που δημιουργεί την τελωνειακή οφειλή. Κατά τον χρόνο αυτό, το προϋόν εμφανίστηκε «απεψυγμένο», υπό τεχνική έννοια. Πράγματι, όπως τονίζει ο πραγματογνώμονας στην έκθεσή του που απηύθυνε στο αιτούν δικαστήριο, το προϋόν δεν είχε υποστεί διαδικασία καταψύξεως stricto sensu, δεδομένου ότι η περιεκτικότητα των ξηρών κοινών καρυδιών σε νερό είναι μικρή, αλλά μάλλον διαδικασία κατ' ανάγκην παγώματος, δηλαδή σε θερμοκρασία χαμηλότερη (-24, C) από εκείνη της απλής ψύξεως (0 έως 5, C). Επομένως, η μεταχείριση αυτή δεν είχε ως συνέπεια «μη επιστρέψιμες μεταβολές, ιδίως της δομής του πλέγματος» που το Δικαστήριο τόνισε, με την απόφασή του Reimer (13), ως το καθοριστικό στοιχείο για να εκτιμηθεί αν τα φρούτα για τα οποία επρόκειτο είχαν «καταψυχθεί».
16 Επομένως, τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά του προϋόντος δικαιολογούν την κατάταξή του στην κλάση 0802, ως τεμάχια «άλλων καρπών με κέλυφος, νωπών ή ξερών, έστω και χωρίς το κέλυφος ή τη φλούδα τους» και, ακριβέστερα, την κατάταξή του στη διάκριση 0802 32 00 «καρύδια κοινά χωρίς κέλυφος», για τα οποία έχει εφαρμογή συμβατικός δασμός 8 %.
17 Προτείνω, επομένως, στο Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα ως εξής: το Κοινό Δασμολόγιο, ως έχει στο παράρτημα Ι του κανονισμού 2551/93, έχει την έννοια ότι πρέπει να καταταχθούν στην κλάση 0802 τα τεμάχια αποξηραμένων κοινών καρυδιών, εισαχθέντα από τρίτη χώρα, τα οποία υπέστησαν διαδικασία απλής ψύξεως σε αποθήκη τελωνειακής αποταμιεύσεως στο έδαφος της Κοινότητας και εκ των υστέρων τέθηκαν στην κατανάλωση σε θερμοκρασία άνω του 0, C.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
18 Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα όσον αφορά το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, υπό την έννοια ότι το οικείο προϋόν πρέπει να καταταγεί στην κλάση 0802 του ΚΔ, καθιστά περιττά τα επόμενα δύο ερωτήματα, τα οποία το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε πράγματι υπό την προϋπόθεση ότι θα δοθεί αρνητική απάντηση στο πρώτο ερώτημα. Πάντως, στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο καταλήξει σε διαφορετική λύση, χαρακτηρίζοντας τα οικεία προϋόντα ως «κατεψυγμένα» υπό την έννοια της κλάσεως 0811 του ΚΔ, υποβάλλω στο Δικαστήριο τις ακόλουθες παρατηρήσεις.
19 Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί ως προς το κύρος του άρθρου 522, παράγραφος 3, του κανονισμού 2454/93, το οποίο καταργήθηκε από τον κανονισμό 3254/94, αλλά ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών. Ακριβέστερα, το αιτούν δικαστήριο επιθυμεί να μάθει αν η διάταξη αυτή, θεσπισθείσα από την Επιτροπή κατόπιν εξουσιοδοτήσεως του Συμβουλίου, είναι σύμφωνη προς την υπέρτερη κανονιστική ρύθμιση που περιλαμβάνεται στον κώδικα.
20 Υπενθυμίζω ότι η επίδικη διάταξη αφορά την τελωνειακή μεταχείριση των προϋόντων που έχουν υποβληθεί στις «συνήθεις επεξεργασίες» του άρθρου 109 του κώδικα. Προβλέπει ότι, όταν η επεξεργασία συνεπάγεται δασμούς εισαγωγής ανώτερους από τους δασμούς εισαγωγής των προϋόντων πριν από την επεξεργασία, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να παραιτηθεί από την υποβολή της αιτήσεως του άρθρου 112, παράγραφος 2, του κώδικα (14). Με άλλα λόγια, το άρθρο 522, παράγραφος 3, του κανονισμού 2454/93 (στο εξής: κανονισμός της Επιτροπής) έχει ως αποτέλεσμα ο ενδιαφερόμενος να μη μπορεί να τύχει της εφαρμογής της αρχής της «ουδετερότητας» των επεξεργασιών και επομένως να τύχει της αυτής μεταχειρίσεως που θα είχε τύχει αν, κατά τον χρόνο της γενέσεως της τελωνειακής οφειλής, το προϋόν δεν είχε υποβληθεί στις προπαρατεθείσες επεξεργασίες. Αντιθέτως, ο κώδικας προβλέπει ότι το προϋόν πρέπει να υπόκειται στην τελωνειακή μεταχείριση που αντιστοιχεί με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται κατά τον χρόνο της εισαγωγής του στο έδαφος της Κοινότητας, χωρίς ενδεχόμενες επεξεργασίες, στις οποίες υποβλήθηκε εκ των υστέρων, να έχουν οποιαδήποτε σημασία για τον σκοπό αυτό (15). Στην περίπτωση που μας απασχολεί, η μεταχείριση την οποία υπέστησαν τα προϋόντα, αν νοείται από τεχνική άποψη ως «κατάψυξη», πρέπει αναμφιβόλως να νοείται ως «συνήθης επεξεργασία» υπό την έννοια του άρθρου 109 του κώδικα. Η μεταχείριση αυτή συνεπάγεται, επομένως, την εφαρμογή δασμού με συντελεστή 18 %, ανώτερου εκείνου (8 %) ο οποίος θα είχε εφαρμοσθεί στο προϋόν αν αυτό δεν είχε υποβληθεί στις αναφερόμενες επεξεργασίες. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή της συναφούς ρυθμίσεως, το άρθρο 112 του κώδικα καθιστά δυνατή την εφαρμογή του δασμού που αντιστοιχεί με τις ιδιότητες που το προϋόν είχε πριν από την μεταχείριση, επομένως εκείνου, πιο ευνοϋκού, που αναφέρεται στην κλάση 0802, ενώ το άρθρο 522 του κανονισμού της Επιτροπής επιβάλλει την εφαρμογή του υψηλότερου συντελεστή που προβλέπεται στην κλάση 0811.
21 Πρέπει να παρατηρηθεί συναφώς, κατ' αρχάς, ότι, όπως επίσης τονίζει το αιτούν δικαστήριο, το καθεστώς που απορρέει από τον κανονισμό της Επιτροπής φαίνεται να είναι αντίθετο προς εκείνο που απορρέει από το άρθρο 112 του κώδικα. Πράγματι, το δεύτερο επιτρέπει ορισμένη ευνοϋκή μεταχείριση όταν το προϋόν εισαγωγής υποβάλλεται σε «συνήθεις επεξεργασίες», ενώ το πρώτο το αποκλείει. Πάντως, η δεύτερη φράση του άρθρου 112, παράγραφος 2, του κώδικα καθιστά δυνατή τη θέσπιση «παρεκκλίσεων» από τη διάταξη αυτή, σύμφωνα με τη διαδικασία της επιτροπής που προβλέπει το άρθρο 249 του ιδίου κώδικα. Δεδομένου ότι ο κανονισμός της Επιτροπής, ο οποίος περιέχει το άρθρο 522 του οποίου το κύρος αμφισβητείται, εκδόθηκε αναμφίβολα κατ' εφαρμογήν του άρθρου 249 του κώδικα (16), πρόκειται επομένως εν τέλει για την εκτίμηση του κατά πόσον η εν λόγω διάταξη, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, περιέχει «παρέκκλιση» από την αρχή της ουδετερότητας, ή μήπως πρέπει μάλλον να θεωρηθεί, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ως νέα κανονιστική ρύθμιση, γενικού περιεχομένου, που δεν λαμβάνει υπόψη το θεσπισθέν από τον κώδικα καθεστώς. Είναι προφανές ότι μόνο στην πρώτη περίπτωση η διάταξη για την οποία πρόκειται μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη ως σύμφωνη προς υπέρτερη κανονιστική ρύθμιση.
22 Προς στήριξη της απόψεώς της η Επιτροπή αναφέρεται στη ratio της ευνοϋκής μεταχειρίσεως που παρέχει στον εισαγωγέα το άρθρο 112 του κώδικα και, επομένως, στην παρεχομένη στην Επιτροπή εξουσία παρεκκλίσεως. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι τα εισαγόμενα από τρίτη χώρα προϋόντα εμφανίζονται, πράγματι, στην αγορά της χώρας αυτής, κατά τρόπο που δεν ανταποκρίνεται κατ' ανάγκη στις συνθήκες των αγορών των κρατών μελών. Επομένως, τα προϋόντα πρέπει να προσαρμόζονται στις συνθήκες της κοινοτικής αγοράς, μέσω μεταχειρίσεων (επεξεργασιών), ώστε να εξασφαλίζεται η διατήρησή τους, να βελτιώνεται η εμφάνιση ή η εμπορική ποιότητά τους ή να προετοιμάζεται η διανομή ή η μεταπώλησή τους· οι εν λόγω επεξεργασίες μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς ο ενδιαφερόμενος να πρέπει να παραιτηθεί από τα πλεονεκτήματα του συστήματος της αποθήκης τελωνειακής αποταμιεύσεως. Πάντως - προσθέτει η Επιτροπή - για να αποφευχθεί η διατάραξη εντός της Κοινότητας των οικονομικών συνθηκών και ιδίως των ανταγωνιστικών σχέσεων σε βάρος των κοινοτικών παραγωγών, οι «συνήθεις επεξεργασίες» πρέπει να είναι απλές και να μη μεταβάλλουν ουσιαστικά τα χαρακτηριστικά και τον προορισμό των προϋόντων.
Η παρέκκλιση που περιλαμβάνεται στη ρύθμιση του άρθρου 522, παράγραφος 3, εξηγείται επομένως - κατά τη γνώμη της Επιτροπής - καθόσον, σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες οι «συνήθεις επεξεργασίες» θα είχαν ως αποτέλεσμα μια τέτοια μεταβολή του προϋόντος ώστε αυτή να συνεπάγεται την εφαρμογή υψηλότερου δασμού (όπως στην περίπτωση της καταψύξεως), δεν συντρέχει λόγος παραχωρήσεως της ευνοϋκότερης μεταχειρίσεως· διαφορετική λύση θα είχε ως συνέπεια να παρέχεται στα προϋόντα αυτά καλύτερη μεταχείριση απ' ό,τι στα αντίστοιχα κοινοτικά προϋόντα.
23 Θεωρώ ορθή τη λύση που προτείνει η προσφεύγουσα. Πράγματι, δεν μπορεί λογικά να γίνεται λόγος για «παρεκκλίσεις» από το καθεστώς που αναφέρεται στο άρθρο 112 του κώδικα στην περίπτωση διατάξεως η οποία, πράγματι, περιορίζει ουσιωδώς το κανονιστικό περιεχόμενο του άρθρου αυτού καταργώντας τα πλεονεκτήματα που προβλέπονται εφόσον πραγματοποιούνται «συνήθεις επεξεργασίες». Στην πραγματικότητα υφίσταται «παρέκκλιση» από υπέρτερο νομικό κανόνα μόνον αν αυτός εξακολουθεί να ισχύει ως γενικός κανόνας, ως προς τον οποίο η πρώτη προβλέπει ακριβώς «εξαιρέσεις» που περιορίζουν εξαιρετικά το πεδίο εφαρμογής του. Στην παρούσα υπόθεση, αντιθέτως, η περιλαμβανομένη στον κανονισμό της Επιτροπής διάταξη έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανίζεται το πλεονέκτημα που προσφέρει το καθεστώς του κώδικα, αποκλείοντας στους υποκειμένους στις τελωνειακές οφειλές το ευεργέτημα των πλεονεκτημάτων που το άρθρο 112 του κώδικα μπορούσε να τους προσφέρει.
24 Επιπλέον, το προβλεπόμενο στο άρθρο 522 του κανονισμού της Επιτροπής καθεστώς δεν μπορεί a fortiori να δικαιολογηθεί με τη γενική εξουσιοδότηση που προβλέπει το άρθρο 249 του κώδικα για την έκδοση των «αναγκαίων διατάξεων για την εφαρμογή του παρόντος κώδικα» (17). Αρκεί να υπομνηστεί συναφώς η γενική αρχή ότι η Επιτροπή, θεσπίζοντας τα μέτρα εφαρμογής βασικού κανονισμού του Συμβουλίου, δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις αρχές που περιλαμβάνονται σ' αυτόν (18). Στον τομέα που μας απασχολεί εν προκειμένω, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το Συμβούλιο παρέσχε μεν στην Επιτροπή, η οποία ενεργεί σε συνεργασία με τους τελωνειακούς εμπειρογνώμονες των κρατών μελών, ευρεία εξουσία εκτιμήσεως προκειμένου να διευκρινίζει το περιεχόμενο των δασμολογικών κλάσεων που λαμβάνονται υπόψη για την κατάταξη συγκεκριμένου προϋόντος, αυτό όμως δεν επιτρέπει στην Επιτροπή να τροποποιεί το κείμενο του δασμολογίου (19). Κατά τρόπο ανάλογο, ο κανονισμός εφαρμογής δεν μπορεί να παρεκκλίνει από τις ευνοϋκές διατάξεις που εφαρμόζονται στους υποκειμένους στην τελωνειακή οφειλή που περιλαμβάνεται στον κώδικα.
25 Ενόψει όλων των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του Finangzericht Bremen ως εξής: το άρθρο 522 του κανονισμού 2454/93, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, είναι άκυρο καθόσον προβλέπει στην παράγραφο 3 ότι, όταν μια «συνήθης επεξεργασία» συνεπάγεται εισαγωγικούς δασμούς μεγαλύτερους από τους εισαγωγικούς δασμούς που αντιστοιχούν στα εμπορεύματα πριν από τη συνήθη επεξεργασία, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να παραιτηθεί από την υποβολή της αιτήσεως που αναφέρεται στο άρθρο 112, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα.
Επί του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
26 Με το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα - επομένως, άπαξ διαπιστωθεί η ακυρότητα του άρθρου 522, παράγραφος 3, του κανονισμού 2454/93 -, είναι δυνατό να εφαρμοσθεί στις εν προκειμένω επίδικες διασαφήσεις η θεσπιζομένη με τον κανονισμό 3254/94 ρύθμιση.
27 Το άρθρο 1, σημείο 16, του κανονισμού αυτού, που ισχύει από τις 7 Ιανουαρίου 1995, αντικαθιστά το κείμενο του άρθρου 522 του κανονισμού 2454/93. Η διάταξη αυτή δεν περιέχει πλέον τους περιορισμούς προσβάσεως στα πλεονεκτήματα που απορρέουν από τη ρύθμιση των συνήθων επεξεργασιών, που προέβλεπε το προηγούμενο κείμενο.
28 Επομένως, το αιτούν δικαστήριο ερωτά το Δικαστήριο αν το νέο κείμενο του άρθρου 522 μπορεί να έχει αναδρομική εφαρμογή και συνεπώς να ρυθμίζει την τελωνειακή μεταχείριση των εμπορευμάτων που έχουν υπαχθεί στο καθεστώς των «συνήθων επεξεργασιών» ακόμη και όταν πρόκειται για διασαφήσεις προγενέστερες της ενάρξεως της ισχύος του νέου κανονισμού.
29 Δεδομένου ότι, ελλείψει σαφών ενδείξεων προς την κατεύθυνση αυτή στο κείμενό του, ένας κανονισμός δεν μπορεί να ερμηνεύεται ως έχων αναδρομικό αποτέλεσμα, θεωρώ ότι αρκεί εν προκειμένω να παρατηρηθεί - όπως πράττει η Επιτροπή - ότι, άπαξ διαπιστώθηκε η ακυρότητα του άρθρου 522, παράγραφος 3, του αρχικού κειμένου, μόνον ο γενικός κανόνας του άρθρου 112, παράγραφος 2, του κώδικα μπορεί να έχει εφαρμογή. Αυτός έχει διατυπωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να προβάλλεται απευθείας ενώπιον των εθνικών αρχών. Συνεπώς, η αρχή της ουδετερότητας των συνήθων επεξεργασιών, περιληφθείσα στο τελευταίο αυτό κείμενο, έχει εφαρμογή για τις εν προκειμένω επίδικες διασαφήσεις.
30 Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα ως εξής: το άρθρο 112, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, εφαρμόζεται στις διασαφήσεις που έγιναν πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής.
Πρόταση
Υπό το φως των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα υποβληθέντα από το Finangzericht προδικαστικά ερωτήματα ως εξής:
1) Η συνδυασμένη ονοματολογία, όπως διατυπώνεται στο παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2551/93 της Επιτροπής, της 10ης Αυγούστου 1993, που τροποποιεί το παράρτημα Ι του κανονισμού (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το Κοινό Δασμολόγιο, έχει την έννοια ότι τα αποξηραμένα τεμάχια κοινών καρυδιών, εισαχθέντα από τρίτη χώρα, τα οποία αρχικά καταψύχθηκαν εντός αποθήκης τελωνειακής αποταμιεύσεως, στη συνέχεια δε αποψύχθηκαν για να τεθούν στην κατανάλωση, πρέπει να καταταχθούν στην κλάση 0802 32 00.
2) Το άρθρο 522 του κανονισμού (ΕΟΚ) 2454/93 της Επιτροπής, της 2ας Ιουλίου 1993, για τον καθορισμό ορισμένων διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, είναι άκυρο καθόσον προβλέπει στην παράγραφο 3 ότι, όταν μια «συνήθης επεξεργασία» συνεπάγεται εισαγωγικούς δασμούς μεγαλύτερους από τους εισαγωγικούς δασμούς που αντιστοιχούν στα εμπορεύματα πριν από τη συνήθη επεξεργασία, ο ενδιαφερόμενος δεν πρέπει να υποβάλει την αίτηση που αναφέρεται στο άρθρο 112, παράγραφος 2, του τελωνειακού κώδικα.
3) Tο άρθρο 112, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2913/92 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 1992, περί θεσπίσεως του κοινοτικού τελωνειακού κώδικα, εφαρμόζεται στις διασαφήσεις που έγιναν πριν από την έναρξη της ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) 3254/94 της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 1994.
(1) - ΕΕ L 241, σ. 1.
(2) - ΕΕ L 256, σ. 1.
(3) - ΕΕ L 253, σ. 1.
(4) - ΕΕ
L 346, σ. 1.
(5) - Ορισμός του όρου «νωπό φρούτο», που αφορά εξάλλου διαφορετικό φρούτο (καρπούς των φυτών airelles), απαντά στην απόφαση της 15ης Ιουνίου 1976, 120/75, Riemer (Συλλογή τόμος 1976, σ. 377). Το Δικαστήριο αναφέρει στη σκέψη 3 ότι ο όρος «νωπά» πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι «αφορά τους καρπούς των φυτών airelles που εμφανίζονται στη φυσική κατάσταση στην οποία συγκομίστηκαν και οι οποίοι δεν υπέστησαν καμία από τις αναφερόμενες μορφές διατηρήσεως ή επεξεργασίας». Το Δικαστήριο διευκρίνισε στη συνέχεια ότι «οι καρποί των φυτών airelles που υπόκεινται στη διαδικασία καταψύξεως υφίστανται, λόγω αυτής της διαδικασίας, ορισμένες μη αναστρέψιμες μεταβολές των χαρακτηριστικών τους, ιδίως της δομής του πλέγματος, οπότε δεν βρίσκονται πλέον στη φυσική κατάσταση, ακόμη και μετά τη μερική ή ολοσχερή απόψυξή τους».
(6) - EE L 302, σ. 1.
(7) - Ο ίδιος αυτός ορισμός επαναλήφθηκε στο παράρτημα 69 του προπαρατεθέντος κανονισμού 2454/93 της Επιτροπής. Ο μεταγενέστερος κανονισμός 3254/94, ο οποίος επίσης προπαρατέθηκε, καθόρισε κατά τρόπο ακριβέστερο τι πρέπει να νοείται ως «συνήθεις εργασίες» υπό την έννοια των άρθρων 522 και 518. Στην αρχή διευκρινίζεται ότι, «εφόσον δεν καθορίζεται διαφορετικά, καμία από τις ακόλουθες εργασίες δεν είναι δυνατό να αποτελέσει λόγο μεταβολής του οκταψήφιου κωδικού ΣΟ»· ο κανονισμός περιλαμβάνει, στον κατάλογο του παραρτήματος 3, μεταξύ των «απλών εργασιών για την εξασφάλιση της διατήρησης των εμπορευμάτων εισαγωγής σε καλή κατάσταση κατά τη διάρκεια της αποθήκευσής τους» «κάθε επεξεργασία με μείωση της θερμοκρασίας, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται μεταβολή του οκταψήφιου κωδικού ΣΟ».
(8) - Δυνάμει της διατάξεως αυτής: «1. Εκτός αντιθέτων ειδικών διατάξεων που προβλέπονται από τον παρόντα κώδικα και με την επιφύλαξη της παραγράφου 2, το ποσό των εισαγωγικών δασμών που επιβάλλεται σε εμπόρευμα καθορίζεται με βάση τα στοιχεία δασμολόγησης που αντιστοιχούν στο εν λόγω εμπόρευμα τη στιγμή κατά την οποία γεννάται η σχετική τελωνειακή οφειλή.
2. Όταν δεν είναι δυνατό να καθοριστεί με ακρίβεια τη στιγμή κατά την οποία γεννάται η τελωνειακή οφειλή, το χρονικό σημείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό των στοιχείων δασμολόγησης που αφορούν το εν λόγω εμπόρευμα είναι εκείνο κατά το οποίο η τελωνειακή αρχή διαπιστώνει ότι το εμπόρευμα αυτό βρίσκεται σε κατάσταση που γεννά τελωνειακή οφειλή. Εντούτοις, όταν οι πληροφορίες που διαθέτουν οι τελωνειακές αρχές τους επιτρέπουν να διαπιστώσουν ότι η τελωνειακή οφειλή γεννήθηκε σε χρονικό σημείο προγενέστερο της διαπίστωσης αυτής, το ποσό των εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που αφορούν το εν λόγω εμπόρευμα καθορίζεται βάσει των στοιχείων δασμολόγησής του που το χαρακτήριζαν κατά το πλέον απομακρυσμένο χρονικό σημείο μέσα στο διάστημα κατά το οποίο μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξη της τελωνειακής οφειλής που προέκυψε από αυτή την κατάσταση, με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες.
3. Επιβάλλονται αντισταθμιστικοί τόκοι, στις περιπτώσεις και υπό τους όρους που καθορίζουν οι διατάξεις που θεσπίζονται με τη διαδικασία της επιτροπής, προκειμένου να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο πορισμού οικονομικού οφέλους από τον ετεροχρονισμό της ημερομηνίας γέννησης ή βεβαίωσης της τελωνειακής οφειλής.»
(9) - Βλ., κατωτέρω, υποσημείωση 18.
(10) - Βλ., για παράδειγμα, τις αποφάσεις της 17ης Οκτωβρίου 1995, C-59/94 και C-64/94, Pardo & Fils και Camicas (Συλλογή 1995, σ. I-3159)· της 14ης Ιανουαρίου 1993, C-177/91, Bioforce (Συλλογή 1993, σ. I-45)· της 19ης Μαου 1994, C-11/93, Siemens Nixdorf (Συλλογή 1994, σ. I-1945)· και της 10ης Οκτωβρίου 1985, 200/84, Daiber (Συλλογή 1985, σ. 3363).
(11) - Βλ., για παράδειγμα, την απόφαση της 9ης Αυγούστου 1994, C-393/93, Stanner (Συλλογή 1994, σ. I-4011), όπου αναγράφεται, στη σκέψη 15, ότι «από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης ότι οι επεξηγηματικές σημειώσεις της ονοματολογία του συμβουλίου τελωνειακής συνεργασίας, όπως άλλωστε και τα δελτία χαρακτηρισμού της Επιτροπής Ονοματολογίας του Κοινού Δασμολογίου, αποτελούν σημαντικά βοηθήματα για την εξασφάλιση ομοιομορφίας στην εφαρμογή του δασμολογίου αυτού και παρέχουν συνεπώς αξιόπιστα στοιχεία για την ερμηνεία του. Συνεπώς, προκειμένου να ερμηνευθούν οι προαναφερθείσες δασμολογικές κλάσεις, πρέπει να ληφθούν υπόψη όχι μόνον η διατύπωση και η όλη οικονομία του Κοινού Δασμολογίου, αλλά και το περιεχόμενο των εν λόγω επεξηγηματικών σημειώσεων». Βλ., επίσης, τις αποφάσεις της 9ης Αυγούστου 1994, C-395/93, Neckermann (Συλλογή 1994, σ. I-4027, σκέψη 5)· και Daiber (προπαρατεθείσα, σκέψη 14).
(12) - Υπενθυμίζω ότι η έκθεση του πραγματογνώμονα που διόρισε το Finanzgericht Bremen διευκρινίζει ότι τα ξερά κοινά καρύδια δεν μπορούν να «καταψυχθούν» λόγω της μικρής ποσότητας νερού που περιέχουν και, επιπλέον, ότι η «μη σύμφωνη προς τους τεχνικούς κανόνες» κατάψυξη, την οποία εν προκειμένω υπέστησαν, δεν συνεπάγεται μεταβολές του πλέγματος αλλά καθιστά δυνατό να διατηρηθεί αμετάβλητη η αξία του λίπους που περιλαμβάνουν τα καρύδια, σταθεροποιώντας τη γεύση τους και βελτιώνοντας με τον τρόπο αυτό τη διατήρηση.
(13) - Προπαρατεθείσα απόφαση, σκέψη 4.
(14) - Υπενθυμίζω, για ευκολία του αναγνώστη, το κείμενο της διατάξεως αυτής: όταν το προϋόν εισαγωγής «έχει υποστεί συνήθεις εργασίες, κατά την έννοια του άρθρου 109, το είδος, η δασμολογητέα αξία και η ποσότητα που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ποσού των εισαγωγικών δασμών είναι, μετά από αίτηση του διασαφιστή, εκείνα που θα είχαν ληφθεί υπόψη, όσον αφορά το συγκεκριμένο εμπόρευμα, κατά τη χρονική στιγμή που αναφέρεται στο άρθρο 214, αν αυτό δεν είχε υποβληθεί στις εν λόγω εργασίες. Πάντως, είναι δυνατό να θεσπιστούν παρεκκλίσεις από την παρούσα διάταξη, με τη διαδικασία της επιτροπής.»
(15) - Πρέπει να υπομνηστεί ότι η ακολουθουμένη στο κείμενο συλλογιστική βασίζεται στην προϋπόθεση ότι το προϋόν για το οποίο πρόκειται πρέπει να χαρακτηρισθεί «κατεψυγμένο καρύδι» υπό την έννοια της κλάσεως 0811 του ΚΔ.
(16) - Βλ. τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 2454/93.
(17) - Στο άρθρο αυτό αναφέρεται επίσης η ακολουθητέα διαδικασία (δηλαδή η διαδικασία της επιτροπής) για τη θέση σε εφαρμογή του τελωνειακού κώδικα. Ο εκπρόσωπος της Επιτροπής υποβάλλει σε μια επιτροπή αποτελουμένη από εκπροσώπους των κρατών μελών και από τον ίδιο ως πρόεδρο ένα σχέδιο μέτρων προς θέσπιση, ώστε η Επιτροπή να μπορεί να διατυπώσει τη γνώμη της, με την απαιτουμένη πλειοψηφία του άρθρου 148, παράγραφος 2, της Συνθήκης ΕΚ, εντός προθεσμίας που ο πρόεδρος μπορεί να καθορίσει ανάλογα με το επείγον του εξεταζομένου ζητήματος. Η Επιτροπή θεσπίζει τα προβλεπόμενα μέτρα όταν αυτά είναι σύμφωνα προς τη γνώμη της επιτροπής· στην αντίθετη περίπτωση, η Επιτροπή πρέπει να υποβάλει, χωρίς καθυστέρηση, στο Συμβούλιο μια πρόταση σχετικά με τα ληπτέα μέτρα, που πρέπει να θεσπισθούν με ειδική πλειοψηφία. Αν το Συμβούλιο δεν αποφασίσει εντός τριών μηνών από την ημερομηνία που του υποβλήθηκε η πρόταση, η Επιτροπή θεσπίζει τα προταθέντα μέτρα.
(18) - Βλ., υπό την έννοια αυτή, τις αποφάσεις της 30ής Οκτωβρίου 1975, 23/75, Rey Soda κ.λπ. (Συλλογή τόμος 1975, σ. 399), και της 13ης Νοεμβρίου 1991, C-303/90, Γαλλία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1991, σ. Ι-5315).
(19) - Βλ. τις αποφάσεις της 18ης Σεπτεμβρίου 1990, C-265/89, Vismans Nederland (Συλλογή 1990, σ. Ι-3411, σκέψη 13), και της 13ης Δεκεμβρίου 1994, C-401/93, GoldStar Europe (Συλλογή 1994, σ. Ι-5587, σκέψη 19).