Προσωρινό κείμενο
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 20ής Απριλίου 2026 (*)
« Υπαλληλική υπόθεση – Έκτακτοι υπάλληλοι – Δημοσίευση ανακοινωθέντος Τύπου από πολιτική ομάδα του Κοινοβουλίου – Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου – Ευθύνη – Υλική ζημία και ηθική βλάβη – Προσφυγή-αγωγή προδήλως αβάσιμη »
Στην υπόθεση T‑374/25,
EO, εκπροσωπούμενος από την L. Levi, δικηγόρο,
προσφεύγων-ενάγων,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπούμενου από την S. Seyr και τον R. Schiano,
καθού-εναγομένου,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. De Baere, πρόεδρο τμήματος, J. Svenningsen (εισηγητή) και C. Mac Eochaidh, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, και ειδικότερα:
–        το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 6 Ιουνίου 2025,
–        την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας (στο εξής: ένσταση) που προέβαλε το Κοινοβούλιο με χωριστό δικόγραφο το οποίο κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 15 Σεπτεμβρίου 2025,
–        τις παρατηρήσεις του προσφεύγοντος-ενάγοντος επί της ένστασης, οι οποίες κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Οκτωβρίου 2025,
–        το μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας της 17ης Δεκεμβρίου 2025 και τις απαντήσεις του Κοινοβουλίου και του προσφεύγοντος-ενάγοντος που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Ιανουαρίου 2026 και στις 11 Φεβρουαρίου 2026 αντιστοίχως,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Με προσφυγή-αγωγή (στο εξής: προσφυγή) που άσκησε δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, ο προσφεύγων-ενάγων (στο εξής: προσφεύγων), EO, ζητεί την ακύρωση, αφενός, της αποφάσεως της 12ης Ιουλίου 2024 (στο εξής: πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση) του προέδρου της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Progressive Alliance of Socialists and Democrats in the European Parliament, στο εξής: ομάδα S&D), πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και, αφετέρου, της αποφάσεως της 6ης Μαρτίου 2025 του προεδρείου της ομάδας S&D (στο εξής: δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση), με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημά του για αποζημίωση. Δυνάμει της ίδιας διάταξης της Συνθήκης ΛΕΕ, ζητεί επίσης την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της δημοσίευσης, από το προεδρείο της ομάδας S&D, ανακοινωθέντος Τύπου με τίτλο «Zero tolerance for corruption» (στο εξής: ανακοινωθέν Τύπου).
Ιστορικό της διαφοράς
2        Ο προσφεύγων είναι πρώην έκτακτος υπάλληλος, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ), στην ομάδα S&D. Η σύμβαση εργασίας του συνήφθη με το Κοινοβούλιο.
3        Κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως πολιτικού συμβούλου της πολιτικής ομάδας S&D, ο προσφεύγων συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην κατάρτιση του ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2022, σχετικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA στο Κατάρ (ΕΕ 2023, C 167, σ. 99).
4        Κατά τις ημέρες που ακολούθησαν την έκδοση του ψηφίσματος της 24ης Νοεμβρίου 2022, διαπιστευμένος κοινοβουλευτικός βοηθός βουλευτή της ομάδας S&D προσκάλεσε τον προσφεύγοντα να παραστεί σε αγώνα ποδοσφαίρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ. Το δώρο αυτό περιελάμβανε δύο εισιτήρια για την παρακολούθηση του προημιτελικού αγώνα μεταξύ Αργεντινής και Κάτω Χωρών καθώς και τα έξοδα ταξιδίου και διαμονής για δύο άτομα.
5        Ο προσφεύγων και η σύντροφός του μετέβησαν και παρέμειναν στο Κατάρ από τις 8 έως τις 11 Δεκεμβρίου 2022.
6        Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 οι βελγικές αρχές κίνησαν έρευνα σχετικά με πιθανές παράνομες δραστηριότητες άσκησης πίεσης από το Κατάρ (στο εξής: έρευνα για το Κατάρ). Διεξήγαγαν, μεταξύ άλλων, έρευνες στα γραφεία του Κοινοβουλίου και συνέλαβαν διάφορα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και τον διαπιστευμένο κοινοβουλευτικό βοηθό για τον οποίο έγινε λόγος στη σκέψη 4 ανωτέρω.
7        Στις 16 Δεκεμβρίου 2022 ο προσφεύγων ενημέρωσε τον προϊστάμενο της μονάδας του για τη διαμονή του στο Κατάρ. Από κοινού ενημέρωσαν τον γενικό γραμματέα της πολιτικής ομάδας S&D.
8        Στις 20 Δεκεμβρίου 2022, αφού άκουσε τον προσφεύγοντα, η πρόεδρος της πολιτικής ομάδας S&D, υπό την ιδιότητά της ως αρμόδιας για τη σύναψη των συμβάσεων πρόσληψης αρχής (στο εξής: ΑΣΣΠΑ), του επέβαλε αναστολή άσκησης των καθηκόντων του επ’ αόριστον και παρακράτηση επί των αποδοχών του κατ’ εφαρμογήν των άρθρων 23 και 24 του παραρτήματος IX του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ).
9        Μετά από διάφορες διοικητικές ενέργειες, στις 15 Σεπτεμβρίου 2023 το Κοινοβούλιο κατήγγειλε βάσει του άρθρου 47, στοιχείο γʹ, σημείο i, του ΚΛΠ τη σύμβαση εκτάκτου υπαλλήλου του προσφεύγοντος. Ο προσφεύγων ζήτησε την ακύρωση της σχετικής αποφάσεως καθώς και την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που υπέστη. Η προσφυγή-αγωγή του απορρίφθηκε με την απόφαση της 11ης Ιουνίου 2025, EO κατά Κοινοβουλίου (T‑368/24, κατά της οποίας εκκρεμεί αίτηση αναιρέσεως, EU:T:2025:583).
10      Στις 20 Δεκεμβρίου 2022, ήτοι την ίδια ημέρα που η πρόεδρος της ομάδας S&D έθεσε τον προσφεύγοντα σε αναστολή άσκησης των καθηκόντων του, το προεδρείο της ομάδας S&D δημοσίευσε το ανακοινωθέν Τύπου στον ιστότοπο της ομάδας S&D.
11      Στο ανακοινωθέν Τύπου, το προεδρείο της ομάδας S&D ανέφερε ότι, μετά την απόφαση της προηγούμενης εβδομάδας να αποβληθεί από την ομάδα αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου και να απομακρυνθούν από τα καθήκοντά τους άλλα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που συνδέονται με την έρευνα για το Κατάρ, δεσμευόταν να λάβει πρόσθετα συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς και των εξωτερικών παρεμβάσεων. Στο ίδιο ανακοινωθέν, το προεδρείο της ομάδας S&D δήλωνε συγκλονισμένο από τις καταγγελίες περί διαφθοράς και δεσμευόταν να παράσχει τη στήριξή του σε διεξοδική έρευνα. Εξήγησε ότι είχε θέσει σε γενικές γραμμές τις βάσεις για μια εσωτερική έρευνα και επιβεβαίωσε ένα χρονοδιάγραμμα για την εκλογή του προτεινόμενου από την ομάδα S&D υποψηφίου για τη θέση του αντιπροέδρου.
12      Στην πέμπτη από τις έξι παραγράφους του ανακοινωθέντος Τύπου, επισημαινόταν ότι «το προεδρείο υποστηρίζει πλήρως την αναστολή άσκησης καθηκόντων μέλους του προσωπικού της S&D λόγω σοβαρού παραπτώματος που συνδέεται με την εν εξελίξει δικαστική έρευνα».
13      Στη συνέχεια, το προφίλ του προσφεύγοντος αφαιρέθηκε από το οργανόγραμμα που περιλαμβανόταν στον ιστότοπο της ομάδας S&D, ενώ, όπως υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, το όνομά του παρέμεινε στο γενικό ευρετήριο του Κοινοβουλίου.
14      Ένας δημοσιογράφος κατέληξε, κατόπιν ερευνών του, στο συμπέρασμα ότι ο προσφεύγων ήταν το μέλος του προσωπικού της ομάδας S&D για το οποίο γινόταν λόγος στο ανακοινωθέν Τύπου και, στις 22 Δεκεμβρίου 2022, δημοσίευσε άρθρο στον Τύπο σχετικά με την αναστολή της άσκησης καθηκόντων του προσφεύγοντος, κατονομάζοντάς τον, στο πλαίσιο της εσωτερικής έρευνας της ομάδας S&D.
15      Στις 14 Μαρτίου 2024 ο προσφεύγων προέβαλε αίτημα αποκατάστασης της ζημίας που υπέστη λόγω του ανακοινωθέντος Τύπου, επικαλούμενος το άρθρο 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ.
16      Με την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, η πρόεδρος της ομάδας S&D απέρριψε το αίτημα του προσφεύγοντος για αποζημίωση. Έκρινε ότι η δημοσίευση του ανακοινωθέντος Τύπου δεν συνιστούσε ούτε παραβίαση της αρχής του τεκμηρίου αθωότητας, ούτε παράβαση του καθήκοντος μέριμνας, ούτε προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοίκησης ή του δικαιώματος στην προστασία της ιδιωτικής ζωής και στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Κατά την άποψή της, δεν πληρούνταν η πρώτη από τις τρεις σωρευτικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για να γίνει δεκτή αγωγή αποζημιώσεως στηριζόμενη στην εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης (η προϋπόθεση της παράνομης συμπεριφοράς του θεσμικού οργάνου).
17      Στις 10 Οκτωβρίου 2024 ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση κατά της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως, στηριζόμενος στο άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ. Επανέλαβε τα επιχειρήματά του επιχειρώντας να αποδείξει ότι είχε βάσιμη αξίωση προς αποζημίωση.
18      Με τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία υπεγράφη από την πρόεδρο της ομάδας S&D «εκ μέρους του προεδρείου», η διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος απορρίφθηκε. Με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι οι πράξεις μιας πολιτικής ομάδας μπορούν να θεμελιώσουν εξωσυμβατική ευθύνη του Κοινοβουλίου μόνον εάν είναι δυνατόν να καταλογιστούν στο Κοινοβούλιο. Το ανακοινωθέν Τύπου αποτελούσε πράξη που συνδεόταν αποκλειστικά με τις πολιτικές δραστηριότητες της ομάδας S&D και δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα της ομάδας S&D ως ΑΣΣΠΑ. Επιπλέον, κατά τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, η διαδικασία του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ «δεν ήταν ανοικτή» στον προσφεύγοντα, δεδομένου ότι «διαφορά μεταξύ υπαλλήλου και του οργάνου στο οποίο υπηρετεί [...] μπορεί να εμπίπτει στα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ μόνον εφόσον ανάγεται στη σχέση εργασίας μεταξύ του ενδιαφερομένου και του θεσμικού οργάνου».
Αιτήματα
19      Με το δικόγραφο της προσφυγής και με τις παρατηρήσεις του επί της ένστασης που προέβαλε το Κοινοβούλιο, ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή·
–        να ακυρώσει την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση·
–        εφόσον κριθεί αναγκαίο, να ακυρώσει τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση·
–        να υποχρεώσει το Κοινοβούλιο να αποκαταστήσει την υλική του ζημία και να ικανοποιήσει την ηθική του βλάβη· και
–        να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
20      Με την ένσταση που προέβαλε δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή ως ασκηθείσα ενώπιον αναρμόδιου δικαστηρίου· και
–        να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
21      Βάσει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, κατόπιν αιτήσεως του καθού, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου ή της αναρμοδιότητας χωρίς να εισέλθει στην ουσία. Κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η προσφυγή είναι προδήλως αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
22      Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 7, και 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
Αρμοδιότητα
23      Το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να επιληφθεί της προσφυγής, δεδομένου ότι οι αποφάσεις οι οποίες αφορούσαν την έκδοση του ανακοινωθέντος Τύπου και την αφαίρεση του προφίλ του προσφεύγοντος από το οργανόγραμμα που περιλαμβάνεται στον ιστότοπο της ομάδας S&D είναι πολιτικές πράξεις του προεδρείου της ομάδας S&D, το οποίο είναι όργανο επιφορτισμένο με τον συντονισμό των πολιτικών δραστηριοτήτων της ομάδας S&D.
24      Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
25      Το άρθρο 270 ΣΛΕΕ θεσπίζει την ειδική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί των υπαλληλικών υποθέσεων. Το άρθρο αυτό διακρίνει από τις λοιπές υποθέσεις που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του δικαιοδοτικού αυτού οργάνου τις υπαλληλικές υποθέσεις ορίζοντάς τες ως διαφορές «μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της» και παραπέμπει στον ΚΥΚ ως ρύθμιση η οποία διέπει τα όρια και τις προϋποθέσεις της ειδικής αυτής αρμοδιότητας.
26      Το άρθρο 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ ορίζει ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρμόδιο να αποφαίνεται για οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ της Ένωσης και «προσώπου που υπόκειται στον παρόντα κανονισμό» με αντικείμενο τη νομιμότητα μέτρου που θίγει το πρόσωπο αυτό, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ. Κατά την τελευταία διάταξη, «[κ]άθε πρόσωπο που υπόκειται στον [ΚΥΚ]» δύναται να υποβάλει στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή διοικητική ένσταση κατά οποιασδήποτε πράξης θίγει τα συμφέροντά του.
27      Δεν αμφισβητείται ότι ο προσφεύγων ήταν, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών, έκτακτος υπάλληλος κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, του ΚΛΠ ως μέλος της ομάδας S&D. Το άρθρο 46 του ΚΛΠ προβλέπει ότι ο τίτλος VII του ΚΥΚ, ο οποίος περιλαμβάνει τα άρθρα 90 και 91, εφαρμόζεται κατ’ αναλογίαν. Επομένως, ο προσφεύγων είναι πρόσωπο το οποίο υπόκειται στον ΚΥΚ και υπέβαλε στην ΑΣΣΠΑ διοικητική ένσταση κατά πράξης που θίγει τα συμφέροντά του.
28      Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να εκδικάσει την υπό κρίση προσφυγή κατά των προσβαλλόμενων αποφάσεων με τις οποίες απορρίφθηκε το αίτημα του προσφεύγοντος για αποζημίωση.
29      Στο πλαίσιο της ένστασης αναρμοδιότητας, το Κοινοβούλιο επικαλείται την απόφαση της 22ας Μαρτίου 1990, Le Pen (C‑201/89, EU:C:1990:133) και ισχυρίζεται, αφενός, ότι δεν υφίσταται κανόνας του δικαίου της Ένωσης από τον οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι οι πράξεις πολιτικής ομάδας θα μπορούσαν να καταλογιστούν στο Κοινοβούλιο και, αφετέρου, ότι η κυκλοφορία μιας φερόμενης ως δυσφημιστικής δημοσίευσης από πολιτική ομάδα δεν στοιχειοθετεί εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης.
30      Εντούτοις, αντιθέτως προς τα όσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, το Κοινοβούλιο, η αρχή του δικαίου η οποία διατυπώθηκε με την απόφαση της 22ας Μαρτίου 1990, Le Pen (C‑201/89, EU:C:1990:133, σκέψη 15 και σκέψη 16, στοιχείο βʹ), δεν περιορίζει την κατά το άρθρο 270 ΣΛΕΕ ειδική αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου, αλλά θέτει απλώς όρια στη δυνατότητα άσκησης αγωγής αποζημιώσεως σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπερ εναπόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εκτιμήσει.
31      Επιπροσθέτως, η επίκληση των σκέψεων 21 και 22 της αποφάσεως της 22ας Νοεμβρίου 1990, Mommer κατά Κοινοβουλίου (T‑162/89, EU:T:1990:72), κατά τις οποίες οι όροι εργασίας που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ΚΥΚ ή του ΚΛΠ εκφεύγουν της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αλυσιτελής, δεδομένου ότι οι σκέψεις αυτές συνιστούν obiter dicta τα οποία δεν είναι κρίσιμα εν προκειμένω. Το δε επιχείρημα το οποίο αντλείται από τη σκέψη 20 της διατάξεως της 16ης Δεκεμβρίου 2019, Kipper κατά Επιτροπής (T‑394/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:863), είναι επίσης αλυσιτελές, δεδομένου ότι η υπόθεση εκείνη αφορούσε ένα πολύ διαφορετικό σύνολο πραγματικών περιστατικών.
32      Συνεπώς, η ένσταση που προέβαλε το Κοινοβούλιο πρέπει να απορριφθεί.
Επί της ουσίας
33      Με την υπό κρίση προσφυγή, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι το Κοινοβούλιο, δημοσιεύοντας το ανακοινωθέν Τύπου, ενήργησε παρανόμως και αμελώς, καθόσον παραβίασε την αρχή του τεκμηρίου αθωότητας, παρέβη το καθήκον μέριμνας το οποίο υπέχει και προσέβαλε το δικαίωμα χρηστής διοίκησης καθώς και το δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Κατά τον προσφεύγοντα, η υγεία και η υπόληψή του εθίγησαν άμεσα από τη δημοσίευση του ανακοινωθέντος Τύπου. Επομένως, ισχυρίζεται ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για να ευδοκιμήσει η αξίωση αποζημιώσεως.
34      Στο πλαίσιο του δευτέρου και του τρίτου αιτήματος, ο προσφεύγων ζητεί την ακύρωση της πρώτης και της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως.
35      Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, ακυρωτικά αιτήματα που τυπικώς βάλλουν κατά της απορριπτικής αποφάσεως επί της διοικητικής ένστασης έχουν ως αποτέλεσμα να υποβάλλεται στην κρίση του Γενικού Δικαστηρίου η πράξη κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση, όταν, αυτά καθ’ εαυτά, στερούνται αυτοτελούς περιεχομένου (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Ιανουαρίου 1989, Vainker κατά Κοινοβουλίου, 293/87, EU:C:1989:8, σκέψη 8, και της 16ης Ιουλίου 2025, ET κατά ΕΤΕπ, T‑417/24, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2025:728, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
36      Ωστόσο, μια ρητή απορριπτική απόφαση επί διοικητικής ένστασης μπορεί, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της, να μην είναι επιβεβαιωτική της προσβαλλομένης από τον προσφεύγοντα πράξεως. Τούτο συμβαίνει όταν η απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση περιέχει επανεξέταση της κατάστασης του προσφεύγοντος βάσει νέων νομικών και πραγματικών στοιχείων ή όταν τροποποιεί ή συμπληρώνει την αρχική απόφαση. Στις περιπτώσεις αυτές, η απόρριψη της διοικητικής ένστασης συνιστά μέτρο υποκείμενο σε δικαστικό έλεγχο, το οποίο λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο κατά την εκτίμηση της νομιμότητας της προσβαλλόμενης πράξεως, μπορεί δε μάλιστα να θεωρηθεί βλαπτική πράξη η οποία αντικαθιστά την προσβαλλόμενη (αποφάσεις της 21ης Μαΐου 2014, Mocová κατά Επιτροπής, T‑347/12 P, EU:T:2014:268, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 5ης Ιουλίου 2023, SE κατά Επιτροπής, T‑223/21, EU:T:2023:375, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37      Εν προκειμένω, η δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο προσφεύγων βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, τροποποιεί θεμελιωδώς την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, με συνέπεια να πρέπει να θεωρηθεί ότι την αντικαθιστά (βλ. σκέψεις 16 και 18 ανωτέρω).
38      Επομένως, πρέπει να εξεταστεί κατ’ αρχάς το αίτημα ακυρώσεως της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως.
39      Πρώτον, επισημαίνεται ότι ο προσφεύγων δεν προβάλλει επιχειρήματα ουσίας κατά της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως, καθόσον ζητεί την ακύρωσή της μόνον «εφόσον κριθεί αναγκαίο» στο πλαίσιο του τρίτου αιτήματος. Πράγματι, ο προσφεύγων ισχυρίζεται απλώς και μόνον, χωρίς να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό του, ότι η ομάδα S&D, αποφασίζοντας να εκδώσει το ανακοινωθέν Τύπου, «οπωσδήποτε ενήργησε –κατεξοχήν ή, τουλάχιστον, και– υπό την ιδιότητα της ΑΣΣΠΑ».
40      Δεύτερον, από κανέναν κανόνα του δικαίου της Ένωσης δεν είναι δυνατόν να συναχθεί ότι οι πράξεις πολιτικής ομάδας μπορούν να καταλογιστούν στο Κοινοβούλιο ως θεσμικό όργανο της Ένωσης (απόφαση της 22ας Μαρτίου 1990, Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:133, σκέψη 14).
41      Οι πράξεις μιας πολιτικής ομάδας μπορούν να θεωρηθούν ως πράξεις του ίδιου του Κοινοβουλίου μόνον εφόσον έχουν ρητώς εγκριθεί από το εν λόγω θεσμικό όργανο, για παράδειγμα με ψήφισμα του Κοινοβουλίου ή με απόφαση οργάνου εκπροσώπησής του, το οποίο ενεργεί στο πλαίσιο της εξουσίας του (πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα F. G. Jacobs στην υπόθεση Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:63, σημείο 19).
42      Εν προκειμένω, από την ίδια τη διατύπωση του ανακοινωθέντος Τύπου προκύπτει ότι αυτό εκδόθηκε από το προεδρείο της ομάδας S&D στο πλαίσιο της εξαγγελθείσας πολιτικής της αναφορικά με την καταπολέμηση της διαφθοράς και των εξωτερικών παρεμβάσεων, προκειμένου να ενημερωθεί το ευρύ κοινό για τις δεσμεύσεις τις οποίες η ομάδα S&D ανέλαβε συναφώς ενώ διεξαγόταν η έρευνα για το Κατάρ (βλ. σκέψεις 11 και 12 ανωτέρω).
43      Τρίτον, ο προσφεύγων δεν αποδεικνύει ότι η δημοσίευση του ανακοινωθέντος Τύπου και η αφαίρεση του προφίλ του από το οργανόγραμμα που περιλαμβάνεται στον ιστότοπο της ομάδας S&D είχαν με οποιονδήποτε τρόπο εγκριθεί από το Κοινοβούλιο.
44      Δεν αμφισβητείται ότι το άρθρο 1, το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 6 του ΚΛΠ αποτελούν τη νομική βάση για την ανάθεση των καθηκόντων της ΑΣΣΠΑ σε πολιτικές ομάδες. Επιπλέον, το άρθρο 4 της αποφάσεως του Προεδρείου του Κοινοβουλίου, της 13ης Ιανουαρίου 2014, σχετικά με τη μεταβίβαση των εξουσιών της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής και της ΑΣΣΠΑ, προβλέπει τη μεταβίβαση των εξουσιών που ανατίθενται στην ΑΣΣΠΑ όσον αφορά τους εκτάκτους υπαλλήλους στην αρχή που ορίζεται από κάθε πολιτική ομάδα. Εντούτοις, οι πράξεις μιας πολιτικής ομάδας οι οποίες αφορούν τη δημοσίευση ανακοινωθέντος Τύπου και την αφαίρεση προφίλ από οργανόγραμμα που περιλαμβάνεται στον ιστότοπό της δεν διέπονται από τις ως άνω ρυθμίσεις.
45      Συνεπώς, ορθώς διαπιστώθηκε με τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση ότι οι αποφάσεις οι οποίες αφορούν την έκδοση του ανακοινωθέντος Τύπου και την αφαίρεση του προφίλ του προσφεύγοντος από το οργανόγραμμα που περιλαμβάνεται στον ιστότοπο της ομάδας S&D δεν στοιχειοθετούν εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης.
46      Επιπροσθέτως, μολονότι η δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένως ανέφερε ότι η διαδικασία του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ «δεν ήταν ανοικτή» στον προσφεύγοντα, τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι ορθώς απορρίφθηκε, με την απόφαση αυτή, το αίτημα του προσφεύγοντος να αποζημιωθεί από το Κοινοβούλιο.
47      Ως εκ τούτου, το αίτημα ακυρώσεως της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο.
48      Όσον αφορά το αποζημιωτικό αίτημα, κατά πάγια νομολογία σε αστικές υποθέσεις, τέτοια αιτήματα πρέπει να απορρίπτονται στον βαθμό που συνδέονται στενά με ακυρωτικά αιτήματα τα οποία έχουν απορριφθεί είτε ως απαράδεκτα είτε ως αβάσιμα (βλ. απόφαση της 19ης Απριλίου 2023, PP κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, T‑39/21, EU:T:2023:204, σκέψη 130 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
49      Δεδομένου ότι το αίτημα ακυρώσεως της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως και το αίτημα αποζημιώσεως συνδέονται στενά μεταξύ τους, το τελευταίο πρέπει επίσης να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμο.
50      Το αίτημα ακυρώσεως της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως είναι επίσης απορριπτέο ως προδήλως αβάσιμο. Ειδικότερα, τα επιχειρήματα προς στήριξη του αιτήματος αυτού είναι αλυσιτελή, λαμβανομένης υπόψη της αντικατάστασης της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως από τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση (βλ. σκέψη 37 ανωτέρω) και της απόρριψης του αιτήματος ακυρώσεως της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ. σκέψη 47 ανωτέρω). Επιπλέον, και εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι η δημοσίευση του ανακοινωθέντος Τύπου και η αφαίρεση του προφίλ του προσφεύγοντος από το οργανόγραμμα που περιλαμβάνεται στον ιστότοπο της ομάδας S&D δεν μπορούν να καταλογιστούν στο Κοινοβούλιο, δεν πληρούται η πρώτη από τις σωρευτικές προϋποθέσεις που απαιτούνται για να γίνει δεκτή αγωγή αποζημιώσεως στηριζόμενη στην εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης.
51      Επομένως, η προσφυγή-αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη στο σύνολό της κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
52      Σύμφωνα με το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
53      Δεδομένου ότι ο προσφεύγων-ενάγων ηττήθηκε, πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Κοινοβούλιο, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του Κοινοβουλίου.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή.
2)      Καταδικάζει τον ΕΟ στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 20 Απριλίου 2026.
V. Di Bucci
G. De Baere
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.