61987CO0167_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 167/87,
Οrganizacion de Productores Asociados de Grandes Atuneros Congeladores de Espana (Opagac) και οι επιχειρήσεις που είναι μέλη της, με έδρα την Μαδρίτη, εκπροσωπούμενες από τον Gaspar Arino Ortiz, δικηγόρο Μαδρίτης, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους Εlvinger και Ηoss, 15, Cote d' Eich,
προσφεύγουσες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τους νομικούς της συμβούλους Robert Caspar Fischer και Francisco Jose Santaolalla, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 712/87 της Επιτροπής, της 12ης Μαρτίου 1987, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Μαρτίου μέχρι 31 Μαΐου 1986,
στην υπόθεση 168/87,
Οrganizacion de Productores de Tunidos Congelados (Optuc), με έδρα το Βermeo, εκροσωπουμένη από τον Luis Maria Angulo Errazquin, δικηγόρο στη Vizcaya, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Εrnest Arendt, 4, avenue Marie Therese,
προσφεύγουσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τους νομικούς της συμβούλους Robert Caspar Fischer και Francisco Jose Santaolalla, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 712/87 της Επιτροπής, της 12ης Μαρτίου 1987, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Μαρτίου μέχρι 31 Μαΐου 1986,
στην υπόθεση 28/88,
Οrganizacion de Productores Asociados de Grandes Atuneros Congeladores de Espana (Opagac) και οι επιχειρήσεις που είναι μέλη της, με έδρα τη Μαδρίτη, εκπροσωπούμενες, από τον Gaspar Arino Ortiz, δικηγόρο Μαδρίτης, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους Εlvinger και Ηoss, 15, Cote d' Eich,
προσφεύγουσες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τους νομικούς της συμβούλους Robert Caspar Fischer και Francisco Jose Santaolalla, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 3307/87 της Επιτροπής, της 3ης Νοεμβρίου 1987, που καθορίζει το μέγιστο ποσοστό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Ιουνίου μέχρι 31 Αυγούστου 1986,
και στην υπόθεση 123/88,
Οrganizacion de Productores Asociados de Grandes Atuneros Congeladores de Espana (Opagac) και οι επιχειρήσεις που είναι μέλη της, με έδρα τη Μαδρίτη, εκπροσωπούμενες από τον Gaspar Arino Ortiz, δικηγόρο Μαδρίτης, με αντικλήτους στο Λουξεμβούργο τους δικηγόρους Εlvinger και Ηoss, 15, Cote d' Eich,
προσφεύγουσες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τους νομικούς της συμβούλους Robert Caspar Fischer και Francisco Jose Santaolalla, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 228/88 της Επιτροπής, της 27ης Ιανουαρίου 1988, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Σεπτεμβρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1986,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
συγκείμενο από τους Ο. Due, πρόεδρο, Τ. Κoopmans, R. Joliet, T. F. O' Higgins και F. Grevisse, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, G. F. Mancini, Κ. Ν. Κακούρη, F. Α. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, G. C. Rodriguez Iglesias, M. Diez de Velasco και Μ. Ζuleeg, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: C. Ο. Lenz
γραμματέας: J.-G. Giraud
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δύο δικόγραφα τα οποία κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου την 5η Ιουνίου 1987, η Οrganizacion de Productores de Tunidos Congelados (στο εξής: Οptuc) και η Οrganizacion de Productores Asociados de Grandes Atuneros Congeladores (στο εξής: Οpagac) και οι οκτώ επιχειρήσεις που την αποτελούν άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 173, εδάφιο 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητούν την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 712/87 της Επιτροπής, της 12ης Μαρτίου 1987, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Μαρτίου μέχρι 31 Μαΐου 1986 (ΕΕ L 70, σ. 19). Στη συνέχεια, με δύο δικόγραφα που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου την 26η Ιανουαρίου 1988 και την 21η Απριλίου 1988, η Οpagac και οι οκτώ επιχειρήσεις που την αποτελούν άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 173, εδάφιο 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, δύο προσφυγές με τις οποίες ζητούν την ακύρωση, πρώτον, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3307/87 της Επιτροπής, της 3ης Νοεμβρίου 1987, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Ιουνίου μέχρι 31 Αυγούστου 1986 (ΕΕ L 313, σ. 14), και, δεύτερον, του κανονισμού (ΕΟΚ) 228/88 της Επιτροπής, της 27ης Ιανουαρίου 1988, που καθορίζει το μέγιστο ποσό εξισωτικής αποζημίωσης για τους τόνους που παραδίδονται στη βιομηχανία κονσερβοποιίας κατά την περίοδο από 1ης Σεπτεμβρίου μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1986 (ΕΕ L 23, σ. 11).
2 Τα αιτήματα των υποθέσεων 167/87, 168/87, 28/88 και 123/88 έχουν το ίδιο αντικείμενο και είναι τόσο συναφή, ώστε μπορεί να εκδοθεί γι' αυτά μία και μόνο Διάταξη.
3 Δυνάμει του άρθρου 7 του κανονισμού (ΕΟΚ) 1196/76 του Συμβουλίου, της 17ης Μαΐου 1976, περί γενικών κανόνων σχετικά με την παροχή εξισωτικών αποζημιώσεων στους παραγωγούς τόνου προοριζομένου για τη βιομηχανία κονσερβοποιίας (ΕΕ ειδ. έκδ. 04/01, σ. 91), η Επιτροπή θεσπίζει, σύμφωνα με τη διαδικασία των επιτροπών διαχειρίσεως, τις λεπτομέρειες εφαρμογής του κανονισμού, καθώς και το ανώτατο ποσό της εξισωτικής αποζημιώσεως. Οι λεπτομέρειες εφαρμογής θεσπίστηκαν με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2469/86 της Επιτροπής, της 31ης Ιουλίου 1986 (ΕΕ L 211, σ. 19). Βάσει αυτών των διατάξεων η Επιτροπή καθόρισε το ανώτατο ποσό της εξισωτικής αποζημιώσεως με διάφορους κανονισμούς, μεταξύ των οποίων και οι προσβαλλόμενοι από τις προσφεύγουσες.
4 Με απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1988 (Γαλλική Δημοκρατία κατά Επιτροπής, 264/86, Συλλογή 1988, σ.973), το Δικαστήριο ακύρωσε το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΟΚ) 2469/86. Κατόπιν αυτού η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι έπρεπε να προβεί εκ νέου στον καθορισμό του ανώτατου ποσού της εξισωτικής αποζημιώσεως για την περίοδο εμπορίας 1986, θέσπισε στις 11 Αυγούστου 1988 τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2551/88 (ΕΕ L 228, σ. 15). Το πρώτο άρθρο αυτού του κανονισμού καθορίζει το ανώτατο ποσό της εξισωτικής αποζημιώσεως για τέσσερα συνεχόμενα τρίμηνα. Το άρθρο 2 ορίζει ότι οι κανονισμοί (ΕΟΚ) 712/87, 3307/87 και 228/88 καταργούνται.
5 Με παρατηρήσεις που κατέθεσαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Οκτωβρίου 1988, οι προσφεύγουσες πληροφόρησαν το Δικαστήριο ότι τα αιτήματά τους ικανοποιήθηκαν λόγω της εκδόσεως του κανονισμού (ΕΟΚ) 2551/88. Ζήτησαν από το Δικαστήριο να εκδώσει Διάταξη με την οποία να διαπιστώνει ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως στις τέσσερις υποθέσεις. Η Επιτροπή, με έγγραφο της 24ης Οκτωβρίου 1988, δεν πρόβαλε αντίρρηση για την έκδοση τέτοιας Διάταξης.
6 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι καταργείται η δίκη στις υποθέσεις 167/87, 168/87, 28/88 και 123/88.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
7 Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα. Θεωρεί ότι οι προσφυγές είναι απαράδεκτες, αφενός διότι, σύμφωνα με πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, οι οργανώσεις παραγωγών δεν νομιμοποιούνται να προσβάλλουν τις πράξεις που θίγουν τα γενικά συμφέροντα των προσώπων που τις αποτελούν και αφετέρου διότι πρόκειται για πράξη κανονιστικής φύσεως και γενικής ισχύος. Το απαράδεκτο αυτό επιφέρει την καταδίκη των προσφευγουσών στα δικαστικά έξοδα.
8 Αντίθετα οι προσφεύγουσες ζητούν να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα. Θεωρούν ότι η στάση της Επιτροπής τις υποχρέωσε να ασκήσουν διαδοχικές προσφυγές, οι οποίες απέβησαν άνευ αντικειμένου κατόπιν των ενεργειών της καθής. Οσον αφορά το παραδεκτό, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται, μεταξύ άλλων, ότι οι επίδικοι κανονισμοί, οι οποίοι διέπουν παρελθούσες καταστάσεις, αποτελούν στην πραγματικότητα αποφάσεις που αφορούν περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων και ότι, κατά συνέπεια, οι προσφυγές είναι παραδεκτές.
9 Ενόψει αυτών των επιχειρημάτων, πρέπει να υπενθυμιστεί ότι, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 5, του κανονισμού διαδικασίας, αν η εκδίκαση της υποθέσεως δεν καταλήξει στην έκδοση αποφάσεως, το Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του.
10 Στις υπό κρίση υποθέσεις, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι προσφυγές κατέστησαν άνευ αντικειμένου λόγω ακριβώς των ενεργειών της Επιτροπής, δεδομένου ότι ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2551/88 τον οποίο εξέδωσε λαμβάνει υπόψη τα αιτήματα που διατύπωσαν οι προσφεύγουσες στις προσφυγές τους. Εντούτοις πρέπει επίσης να γίνει δεκτό ότι υφίστανται σοβαρές αμφιβολίες όσον αφορά το παραδεκτό των τεσσάρων προσφυγών. Υπό τις συνθήκες αυτές, κάθε διάδικος πρέπει να φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:
1) Καταργείται η δίκη επί των προσφυγών.
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Λουξεμβούργο, 18 Ιανουαρίου 1989.