POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
z dnia 5 listopada 2024 r.(*)
Postępowanie w trybie przyśpieszonym
W sprawie C‑517/24 [Broski](i)
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku (Polska) postanowieniem z dnia 28 czerwca 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 lipca 2024 r., w postępowaniu:
VG,
przy udziale:
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Gdańsku,
PREZES TRYBUNAŁU,
po zapoznaniu się ze stanowiskiem sędziego sprawozdawcy I. Jarukaitisa i rzecznika generalnego N. Emiliou,
wydaje następujące
Postanowienie
1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 i art. 19 ust. 1 TUE, art. 6 ust. 1–3 TUE, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), a także zasady pierwszeństwa i zasady skuteczności w związku z art. 4 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i motywem 16 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).
2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania o wydanie wobec VG, sędziego sądu rejonowego, orzeczenia łącznego obejmującego kary dyscyplinarne wymierzone mu jednostkowo.
3        Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku (Polska) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy art. 2 i 19 ust. 1 [TUE] oraz art. 6 ust. 1–3 TUE w związku z art. 47 zd. 1 i 2 [Karty] należy rozumieć w ten sposób, że nie jest sądem ustanowionym na podstawie ustawy w rozumieniu prawa Unii sąd, w którego składzie zasiadają członkowie Izb[y] Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, która została utworzona w miejsce Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego na mocy nowelizacji ustawy o Sądzie Najwyższym z 2017 r. (ustawa z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz. 1259), do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych między innymi wobec sędziów [art. 3 pkt 4a, art. 27a i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu wynikającym z tekstu jednolitego z dnia 23 kwietnia 2024 roku (Dz.U.2024.622 t.j.)][?]
2)      [C]zy przepisy wskazane w pytaniu pierwszym, a także zasadę pierwszeństwa i zasadę efektywności w powiązaniu z art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z motywem 16 zd. 1 [dyrektywy 2016/343] należy interpretować w ten sposób, że – w odniesieniu do orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej instancji, co do których apelację rozpoznawał Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej – obligują one (względnie uprawniają) sąd krajowy rozpoznający sprawę o wydanie wyroku łącznego (orzeczenia łącznego) wobec sędziego do przyjęcia, iż nie doszło w tym zakresie do prawomocnego udowodnienia i stwierdzenia winy zgodnie z prawem, a tym samym – powołane wyżej przepisy obligują (względnie uprawniają) sąd krajowy do pominięcia takich orzeczeń w procesie rozstrzygania o karze łącznej (orzeczeniu łącznym), w ramach zastosowania środka naprawczego zapewniającego skutek polegający na postawieniu wnioskującego o wydanie takiego rozstrzygnięcia sędziego w takiej samej sytuacji, w jakiej znalazłby się, gdyby dane naruszenia nie wystąpiły”?
4        Sąd odsyłający wystąpił jednocześnie do Trybunału o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie przyspieszonym, przewidzianym w art. 105 regulaminu postępowania przed Trybunałem.
5        Zgodnie z art. 105 § 1 regulaminu postępowania, jeżeli charakter sprawy wymaga niezwłocznego rozstrzygnięcia, prezes Trybunału może postanowić – na wniosek sądu odsyłającego lub w wyjątkowych przypadkach z urzędu – po zapoznaniu się ze stanowiskiem sędziego sprawozdawcy i rzecznika generalnego, o rozpatrzeniu tej sprawy w trybie przyspieszonym, stanowiącym odstępstwo od przepisów regulaminu postępowania.
6        W świetle powodów, na których sąd odsyłający oparł wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie przyspieszonym, należy na wstępie wskazać, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż znaczna liczba osób lub sytuacji prawnych, których może dotyczyć orzeczenie sądu odsyłającego wydane w następstwie skierowania sprawy do Trybunału w trybie prejudycjalnym, sama w sobie nie stanowi wyjątkowej okoliczności uzasadniającej zastosowanie trybu przyspieszonego. Powyższe odnosi się również do przypadku, gdy w oczekiwaniu na wydanie przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym mogłyby zostać zawieszone postępowania w dużej liczbie spraw (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2024 r., Tudmur, C‑185/24 i C‑189/24, EU:C:2024:485, pkt 7 i przytoczone tam orzecznictwo).
7        Następnie należy przypomnieć, że zastosowanie przyspieszonego trybu prejudycjalnego zależy nie od charakteru sporu w postępowaniu głównym jako takiego, lecz od wyjątkowych okoliczności właściwych dla danej sprawy, które powinny wykazać nadzwyczaj pilną potrzebę wydania orzeczenia w przedmiocie tych pytań (wyrok z dnia 11 maja 2023 r., Inspecţia Judiciară, C‑817/21, EU:C:2023:391, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem w niniejszym wypadku, nawet jeśli sąd odsyłający podkreślił, że pytania prejudycjalne poruszają istotne kwestie dotyczące funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, to jednak nie wykazał on pilnej potrzeby niezwłocznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
8        W tym względzie należy również dodać, że okoliczność, iż sprawa dotyczy istotnego aspektu organizacji wymiaru sprawiedliwości danego państwa członkowskiego, nie stanowi sama w sobie powodu wykazującego nadzwyczaj pilną potrzebę, niezbędną do uzasadnienia rozpoznania sprawy w trybie przyspieszonym (wyrok z dnia 11 maja 2023 r., Inspecţia Judiciară, C‑817/21, EU:C:2023:391, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
9        Ponadto z orzecznictwa wynika, iż nadzwyczaj pilnej sytuacji, która uzasadniałaby zastosowanie takiej procedury, tym bardziej nie stwarza okoliczność, że odpowiedź Trybunału mogłaby zapobiec naruszeniu prawa Unii w przyszłości [zob. podobnie wyrok z dnia 22 marca 2022 r., Prokurator Generalny (Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego – Powołanie), C‑508/19, EU:C:2022:201, pkt 41; postanowienie z dnia 22 grudnia 2022 r., Sąd Najwyższy, od C‑491/20 do C‑496/20, C‑506/20, C‑509/20 i C‑511/20, EU:C:2022:1046, pkt 53].
10      W świetle powyższego charakter niniejszej sprawy prejudycjalnej nie wymaga jej niezwłocznego rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można uwzględnić wniosku sądu odsyłającego o rozpoznanie tej sprawy w trybie przyspieszonym, stanowiącym, zgodnie z art. 105 § 1 regulaminu postępowania, odstępstwo od przepisów tego regulaminu.
Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje:
Wniosek Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku (Polska) o rozpoznanie sprawy C‑517/24 w trybie przyśpieszonym przewidzianym w art. 105 regulaminu postępowania przed Trybunałem zostaje oddalony.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 5 listopada 2024 r.
Sekretarz
Prezes
A. Calot Escobar
K. Lenaerts
*      Język postępowania: polski.
i      Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.