61981CJ0045_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 45/81,
ALEXANDER MOKSEL IMPORT-EXPORT GMBH & CO . HANDELS KG, Buchloe, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας, εκπροσωπουμένη από τόν P . Wendt, δικηγόρο Αμβούργου, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τήν Jansen-Housse,
21, rue Aldringen,
προσφεύγουσα,
υπέρ τής οποίας παρενέβη η
TIAC HANDELMAATSCHAPPIJ BV, Apeldoorn, Κάτω Χώρες, εκπροσωπουμένη από τόν δικηγόρο David Vaughan, QC, κατόπιν παραγγελίας τών Clyde & Co ., δικηγόρων Λονδίνου, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο Arendt, Centre Louvigny, 34, rue Philippe-II,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν Joern Sack, μέλος τής νομικής υπηρεσίας της, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Oreste Montalto, μέλος τής νομικής υπηρεσίας τής Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο, στό παρόν στάδιο τής διαδικασίας, τό παραδεκτό τής προσφυγής πού ήσκησε η προσφεύγουσα δυνάμει τού άρθρου 173 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης ΕΟΚ,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 23 Φεβρουαρίου 1981, η επιχείρηση εμπορίου βοείου κρέατος Firma Alexander Moksel Import-Export GmbH & Co . Handels KG, εταιρία τού γερμανικού δικαίου, υπέρ τής οποίας παρενέβη η επιχείρηση TIAC Handelmaatschappij BV, παρεμβαίνουσα, εταιρία τού ολλανδικού δικαίου, ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 173 τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή, μέ τήν οποία ζητεί τήν ακύρωση τού κανονισμού 3318/80, τής 19ης Δεκεμβρίου 1980, περί προσωρινής αναστολής τού προκαθορισμού τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή ορισμένων προϊόντων τού τομέως τού βοείου κρέατος ( ABl . L 345, σ . 20 ), κατά τό μέρος πού τήν αφορά,
καί/ή τού τηλετυπήματος πού απηύθυνε η Επιτροπή πρός τό Bundesanstalt fuer landwirtschaftliche Marktordnung ( στό εξής BALM ) στίς 19 Δεκεμβρίου 1980 .
2 Στό πλαίσιο τών δραστηριοτήτων της η προσφεύγουσα κάνει συχνά χρήση τής δυνατότητος, οσον αφορά τίς συμβάσεις της εξαγωγής βοείου κρέατος, προκαθορισμού τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή, η οποία προβλέπεται στίς παραγράφους 3 καί 4 τού άρθρου 5 τού κανονισμού 885/68 τού Συμβουλίου, τής 28ης Ιουνίου 1968, περί θεσπίσεως στόν τομέα τού βοείου κρέατος τών γενικών κανόνων γιά τήν χορήγηση επιστροφών κατά τήν εξαγωγή καί τών κριτηρίων καθορισμού τού υψους αυτών ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/015, σ . 171 ) οπως συνεπληρώθη από τόν κανονισμό 1504/76 τού Συμβουλίου, τής 21ης Ιουνίου 1976, οσον αφορά τούς γενικούς κανόνες εκ τών προτέρων καθορισμού τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή στόν τομέα τού βοείου κρέατος ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/015, σ . 171 ).
3 Κατ’ εφαρμογή τών διατάξεων αυτών, η προσφεύγουσα υπέβαλε στό BALM τήν Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 1980 αιτήσεις προκαθορισμού τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή . Γιά λόγους πού ωφείλοντο σέ καθυστέρηση τής κοινοποιήσεως τής τραπεζικής εγγυήσεως, τό BALM εθεώρησε, σύμφωνα μέ τό άρθρο 14 τού κανονισμού 3183/80 τής Επιτροπής, τής 3ης Δεκεμβρίου 1980, περί ορισμένων κοινών τρόπων εφαρμογής τού συστήματος τών πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής καί προκαθορισμού γιά τά γεωργικά προϊόντα ( ABl . L 338, σ . 1 ), οτι η αίτηση ειχε κατατεθεί τήν πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά τήν ημέρα τής παραλαβής, δηλαδή εν προκειμένω τήν Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 1980 .
4 Τά πιστοποιητικά εξαγωγής πού αποτελούσαν τό αντικείμενο τών αιτήσεων
αυτών δέν ηδύναντο, σύμφωνα μέ τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 2378/80 τής Επιτροπής, τής 4ης Σεπτεμβρίου 1980, περί ορισμένων πιστοποιητικών εξαγωγής στόν τομέα τού βοείου κρέατος ( ABl . L 241, σ . 19 ) νά χορηγηθούν παρά τήν πέμπτη εργάσιμη ημέρα μετά τήν ημέρα τής καταθέσεως τής αιτήσεως, δηλαδή εν προκειμένω τήν Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 1980, καί εφ’ οσον δέν ελαμβάνοντο ειδικά μέτρα κατά τήν διάρκεια τής προθεσμίας αυτής .
5 Επειδή ομως ελήφθησαν τέτοια μέτρα στίς 19 Δεκεμβρίου 1980 μέ τόν κανονισμό 3318/80, τό BALM απέρριψε τίς αιτήσεις τής προσφευγούσης μέ απόφαση τής 23ης Δεκεμβρίου 1980, στηριζόμενο τόσο στόν κανονισμό αυτόν, οσο καί στό τηλετύπημα πού τού ειχε απευθύνει η Επιτροπή στίς 19 Δεκεμβρίου 1980, μέ
τό οποίο τό πληροφορούσε οτι ειχε εκδοθεί ο εν λόγω κανονισμός καί τού εφιστούσε μέ ειδική ένδειξη τήν προσοχή οτι «οι αιτήσεις αυτές» — δηλαδή οσες επρόκειτο νά γίνουν δεκτές στίς 20 Δεκεμβρίου 1980 ή αργότερα — «έχουν καταστεί άνευ αντικειμένου καί πρέπει νά απορριφθούν, νά ελευθερωθούν δέ οι κατατεθείσες ασφάλειες» .
6 Κατά τών πράξεων αυτών η προσφεύγουσα ήσκησε προσφυγή ακυρώσεως, βάσει τού άρθρου 173 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης ΕΟΚ .
7 Η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει τού άρθρου 91 παράγραφος 1 τού κανονισμού διαδικασίας . Σχετικώς, αφού τονίζει οτι η απόφαση επί τών αιτήσεων τής προσφευγούσης ελήφθη στήν πραγματικότητα από τό BALM ισχυρίζεται οτι η προσφυγή ειναι απαράδεκτη, διότι ούτε τό τηλετύπημα τής 12ης Δεκεμβρίου 1980 ούτε ο κανονισμός 3318/80 συνιστούν αποφάσεις κατά τήν έννοια τού άρθρου 173 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης ΕΟΚ .
8 Η προσφεύγουσα, αντιθέτως, υποστηρίζει οτι οι πράξεις αυτές τήν αφορούν άμεσα καί ατομικά .
9 Υπό τίς προϋποθέσεις αυτές τό Δικαστήριο απεφάσισε νά κρίνει επί τού παραδεκτού αυτής τής αιτήσεως ακυρώσεως, χωρίς νά προχωρήσει στήν ουσία .
10 Πρέπει επομένως νά εξετασθεί κατ’ αρχάς η νομική φύση τού κανονισμού 3318/80, κατόπιν δέ τού τηλετυπήματος τής Επιτροπής, τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 .
Επί τής νομικής φύσεως τού κανονισμού 3318/80
11 Η Επιτροπή θεωρεί κατ’ αρχάς οτι από τόν κανονισμό 2378/80 συνάγεται οτι ο εν λόγω κανονισμός αφορά όχι μόνο τίς αιτήσεις πού κατατίθενται κατά τήν περίοδο τής αναστολής, αλλά καί οσες έχουν κατατεθεί προηγουμένως καί επί τών οποίων δέν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση . Υποστηρίζει κατόπιν οτι δέν εγνώ
ριζε τόν αριθμό τών επιχειρηματιών πού αφορούσε η αναστολή καί τέλος οτι ο επίδικος κανονισμός έχει σαφώς τόν χαρακτήρα κανόνος δικαίου καί δέν δύναται νά θεωρηθεί ως ατομική απόφαση, επειδή ο προκαθορισμός συνιστά δικαίωμα, από τό οποίο δέν δύναται νά υπάρξει απόκλιση παρά μόνο βάσει κανονιστικών πράξεων γενικής ισχύος καί οτι ειναι δύσκολο νά αποδοθεί στόν κανονισμό 3381/80 ο χαρακτήρας αποφάσεως, οταν εφαρμόζεται στίς αιτήσεις πού κατετέθησαν πρίν από τήν έκδοσή του .
12 Η προσφεύγουσα, αντιθέτως, ισχυρίζεται οτι ο κανονισμός 3318/80 έχει χαρακτήρα αποφάσεως, κατά τό μέρος πού εφαρμόζεται στίς αιτήσεις πού κατετέθησαν πρίν από τήν έναρξη τής ισχύος του . Πράγματι, κατά τήν προσφεύγουσα, ο αριθμός τών αιτήσεων χορηγήσεως πιστοποιητικών προκαθορισμού, οι οποίες υπεβλήθησαν κατά τίς πέντε τελευταίες εργάσιμες ημέρες, κατά τήν έννοια τού άρθρου 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 2378/80, καί τίς οποίες θά ηδύνατο νά αφορά ο κανονισμός 3318/80, ηταν ήδη γνωστός στήν Επιτροπή κατά τήν έκδοση τού τελευταίου αυτού κανονισμού . Από αυτής συνεπώς τής απόψεως ο επίδικος κανονισμός δέν συνιστά διάταξη γενικής ισχύος κατά τήν έννοια τού άρθρου 189 δεύτερη παράγραφος τής συνθήκης ΕΟΚ, αλλά μία δέσμη ατομικών αποφάσεων πού έλαβε η Επιτροπή υπό τήν μορφή κανονισμού .
13 Η παρεμβαίνουσα αναπτύσσει ανάλογη επιχειρηματολογία καί προσθέτει επίσης οτι από τήν γένεση τών σχετικών κανονισμών συνάγεται οτι η Επιτροπή δέν έχει τήν δυνατότητα νά απορρίψει τίς προγενέστερες αιτήσεις καί οτι, άν ο κανονισμός 3318/80 δέν αφορούσε πράγματι παρά τίς αιτήσεις πού κατετέθησαν κατά τήν περίοδο τής αναστολής, ούτε η προσφεύγουσα ούτε η παρεμβαίνουσα θά εδικαιούντο νά τόν προσβάλουν, αφού δέν θά τίς αφορούσε ατομικώς .
14 Υπό τό φώς τών διαφορετικών αυτών απόψεων, πρέπει νά προσδιορισθεί άν, εν όψει τών περιστατικών τής υποθέσεως, ο επίδικος κανονισμός έχει γενική ισχύ ή απλώς κατ’ επίφαση, μήπως δηλαδή αποτελεί στήν πραγματικότητα απόφαση πού αφορά άμεσα καί ατομικά τήν προσφεύγουσα .
15 Η μοναδική αιτιολογική σκέψη τού κανονισμού 3318/80 δικαιολογεί τό μέτρο τής αναστολής τού προκαθορισμού τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή τών
προϊόντων τού τομέως τού βοείου κρέατος από τό γεγονός οτι, επειδή η αγορά αυτή χαρακτηριζόταν τήν περίοδο εκείνη «από αβεβαιότητα ως πρός τίς τιμές», «οι επιστροφές πού εφαρμόζονται επί τού παρόντος θά ηδύνατο νά έχουν ως συνέπεια τόν προκαθορισμό τών επιστροφών γιά κερδοσκοπικούς σκοπούς» .
16 Από τό προοίμιο τού κανονισμού αυτού, καθώς καί από τήν σαφή διατύπωση τού πρώτου άρθρου του, συνάγονται δύο συμπεράσματα . Τό πρώτο ειναι οτι ο κανονισμός αυτός εθεσπίσθη στό πλαίσιο μιάς γενικής κανονιστικής ρυθμίσεως, συγκεκριμένα δέ τού άρθρου 5 τού κανονισμού 885/68 τού Συμβουλίου, οπως συνεπληρώθη από τόν κανονισμό 1504/76, ο οποίος παρέχει τήν ευχέρεια στήν Επιτροπή νά αναστέλλει τόν προκαθορισμό τών επιστροφών κατά τήν εξαγωγή γιά μία απολύτως αναγκαία περίοδο, οταν η εξέταση τής καταστάσεως τής αγοράς επιτρέπει τήν διαπίστωση τής υπάρξεως δυσχερειών οφειλομένων στήν εφαρμογή τών διατάξεων γιά τόν εκ τών προτέρων καθορισμό τής επιστροφής . Τό δεύτερο συμπέρασμα ειναι οτι ο κανονισμός αφορά σαφώς όχι μόνο τό σύνολο τών αιτήσεων προκαθορισμού πού θά κατετίθεντο από τίς 20 Δεκεμβρίου 1980, αλλά καί ολες εκείνες πού εκκρεμούσαν ακόμη κατά τήν ημερομηνία αυτή, καθ’ οσον σέ αντίθετη περίπτωση δέν θά επετυγχάνετο ο πραγματικός στόχος πού επεδιώκετο μέ τήν εν λόγω διάταξη τού κανονισμού .
17 Επειδή ο βασικός κανονισμός 1504/76 συνιστά πράξη γενικής ισχύος καί απονέμει τό δικαίωμα πρός προκαθορισμό τών επιστροφών στόν εν λόγω τομέα, ειναι προφανές οτι η άσκηση τού δικαιώματος αυτού δέν δύναται νά ανασταλεί συνολικώς παρά μόνο μέ μία άλλη κανονιστική πράξη . Δεδομένου οτι τό άρθρο 1 τού κανονισμού 3318/80 αφορά τόσο τίς αιτήσεις πού κατετέθησαν πρίν, οσο καί αυτές πού κατετέθησαν κατά τήν διάρκεια τής περιόδου αναστολής, δέν τίθεται υπό αμφισβήτηση η φύση τής επιδίκου πράξεως ως κανονισμού από τό γεγονός καί μόνο οτι ειναι ενδεχομένως δυνατός ο προσδιορισμός τού αριθμού ή ακόμη καί τής ταυτότητος ορισμένων από τούς επιχειρηματίες πού αφορά, αφού η δυνατότης αυτή εξ ορισμού δέν υπήρχε γιά άλλους επιχειρηματίες, τούς οποίους επίσης αφορούσε ο κανονισμός 3318/80 .
18 Η ίδια διάταξη δέν δύναται βεβαίως νά αποτελεί συγχρόνως πράξη γενικής ισχύος καί ατομική πράξη .
19 Κατά συνέπεια, από τήν έννοια καί τόν σκοπό τής επιδίκου πράξεως, από τό κανονιστικό πλαίσιο στό οποίο εντάσσεται, καθώς καί από τήν ίδια τήν φύση της, συνάγεται οτι πρόκειται περί κανονισμού γενικής ισχύος . Επομένως η ένσταση τής Επιτροπής πρέπει νά γίνει δεκτή, καθ’ οσον αφορά τήν αίτηση ακυρώσεως κατά τού κανονισμού 3318/80 .
Επί τής νομικής φύσεως τού τηλετυπήματος
20 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει οτι τό τηλετύπημα τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 συνιστά απόφαση, επειδή δύναται νά παραγάγει έννομα αποτελέσματα καί τήν αφορά άμεσα καί ατομικά .
21 Η Επιτροπή ισχυρίζεται οτι τό τηλετύπημα αυτό, τό οποίο προέρχεται από τήν γενική διεύθυνση γεωργίας, δέν έχει παρά πληροφοριακό καί μόνο περιεχόμενο, αφού αφ’ ενός μέν η Επιτροπή δέν έχει καμμία εξουσία νά απευθύνει ιδιαίτερες παραγγελίες στά Κράτη μέλη στόν εν λόγω τομέα, αφ’ ετέρου δέ συνηθίζεται σέ παρόμοιες, οπως η παρούσα, περιπτώσεις — δηλαδή οταν ενας κανονισμός αρχίζει νά ισχύει κατά τήν ημέρα ακριβώς τής δημοσιεύσεώς του στήν Επίσημη Εφημερίδα — η Επιτροπή νά επεξηγεί μέ τηλετύπημα τήν νομική κατάσταση στίς αρχές τών Κρατών μελών .
22 Δέν αμφισβητείται οτι η προσφυγή αφορά μόνο τό τμήμα εκείνο τού τηλετυπήματος πού έχει τεθεί μετά τήν ένδειξη «προσοχή» .
23 Προφανώς ομως τό κείμενο αυτό δέν επιδιώκει παρά νά συνοψίσει τά έννομα αποτελέσματα πού απορρέουν αμέσως από τήν εφαρμογή τού κανονισμού 3318/80 .
24 Δεδομένου οτι ο κανονισμός αυτός δέν αφορά ατομικώς τήν προσφεύγουσα, ούτε τό τηλετύπημα τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 τής Επιτροπής, μέ τό οποίο εκτίθενται οι συνέπειες γιά τούς εθνικούς οργανισμούς παρεμβάσεως, αφορά ατομικώς τήν προσφεύγουσα .
25 Κατά συνέπεια, η ένσταση τής Επιτροπής πρέπει νά γίνει δεκτή καί καθ’ οσον αφορά τήν αίτηση ακυρώσεως κατά τού τηλετυπήματος τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
26 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα, πλήν τών εξόδων πού προεκλήθησαν από τήν παρέμβαση, η δέ παρεμβαίνουσα νά φέρει τά δικά της έξοδα καί οσα έξοδα προεκάλεσε η παρέμβαση στήν Επιτροπή .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή ως απαράδεκτη .
2)Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα, πλήν τών εξόδων πού προεκλήθησαν από τήν παρέμβαση .
3)Η παρεμβαίνουσα φέρει τά δικαστικά της έξοδα, καθώς καί τά έξοδα τά οποία προεκάλεσε η παρέμβαση στήν Επιτροπή .