62015CO0129
ΔΙΆΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ (ένατο τμήμα)
της 7ης Ιουλίου 2016 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή — Δημόσιες συμβάσεις προμηθειών — Οδηγία 2004/18/ΕΚ — Άρθρο 1, παράγραφος 9 — Έννοια του “οργανισμού δημοσίου δικαίου” — Νοσοκομειακό ίδρυμα συσταθέν ως κερδοσκοπικού χαρακτήρα το συνολικό κεφάλαιο του οποίου ανήκει σε ιδιώτες — Έσοδα προερχόμενα σε ποσοστό άνω του 50 % ή 30 % από πληρωμές από το δημόσιο σύστημα ασφαλίσεως υγείας ως αντιστάθμιση για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών — Άρθρο 7, στοιχείο βʹ — Εκτιμώμενη αξία της συμβάσεως — Μη καλυπτόμενο κατώτατο όριο — Βέβαιο διασυνοριακό ενδιαφέρον — Έλλειψη πληροφοριών — Άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου — Προδήλως απαράδεκτο»
Στην υπόθεση C‑129/15,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Administrativen sad Sofia-grad (διοικητικό δικαστήριο Σόφιας, Βουλγαρία) με απόφαση της 4ης Μαρτίου 2015, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 16 Μαρτίου 2015, στο πλαίσιο της δίκης
Η. M.
κατά
Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους Κ. Λυκούργο, πρόεδρο τμήματος, E. Juhász (εισηγητή) και C. Vajda, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: H. Saugmandsgaard Øe
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, κατά το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ 2004, L 134, σ. 114), όπως έχει τροποποιηθεί από τον κανονισμό (ΕΕ) 1251/2011 της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 2011 (ΕΕ 2011, L 319, σ. 43) (στο εξής: οδηγία 2004/18).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του Η. Μ., διευθυντή ιδιωτικού νοσοκομειακού ιδρύματος, και της Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (δημόσιας αρχής οικονομικού ελέγχου, Βουλγαρία), όσον αφορά το σύννομο διοικητικής κυρώσεως που επιβλήθηκε από την εν λόγω αρχή στον Η. Μ.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Η αιτιολογική σκέψη 2 της οδηγίας 2004/18 έχει ως εξής:
«Η ανάθεση των συμβάσεων που συνάπτονται στα κράτη μέλη για λογαριασμό του κράτους, των αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης ή περιφερειακής διοίκησης και άλλων οργανισμών δημοσίου δικαίου, υπόκειται στην τήρηση των αρχών της Συνθήκης, ιδίως στην αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, στην αρχή της ελευθερίας της εγκατάστασης και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών, καθώς και στις αρχές που απορρέουν από αυτές, όπως η αρχή της ίσης μεταχείρισης, η αρχή της αποφυγής των διακρίσεων, η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, η αρχή της αναλογικότητας και η αρχή της διαφάνειας. Εντούτοις, για δημόσιες συμβάσεις που υπερβαίνουν κάποια αξία, είναι σκόπιμο να εκπονούνται διατάξεις κοινοτικού συντονισμού των εθνικών διαδικασιών για τη σύναψη αυτών των συμβάσεων, οι οποίες να βασίζονται σε αυτές τις αρχές προκειμένου να διασφαλίζουν τα αποτελέσματά τους και να εγγυώνται το άνοιγμα των δημοσίων συμβάσεων στον ανταγωνισμό. Συνεπώς, αυτές οι διατάξεις συντονισμού θα πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με τους κανόνες και τις αρχές που αναφέρονται ανωτέρω καθώς και σύμφωνα με τους άλλους κανόνες της Συνθήκης.»
4
Το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής, το οποίο τιτλοφορείται «Ορισμοί», ορίζει στην παράγραφο 9 τα ακόλουθα:
«Ως “αναθέτουσες αρχές” νοούνται: το κράτος, οι αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οργανισμοί δημοσίου δικαίου και οι ενώσεις μίας ή περισσότερων από αυτές τις αρχές ή ενός ή περισσότερων από αυτούς τους οργανισμούς δημοσίου δικαίου.
Ως “οργανισμός δημοσίου δικαίου” νοείται κάθε οργανισμός:
α)
ο οποίος έχει συσταθεί με συγκεκριμένο σκοπό την κάλυψη αναγκών γενικού συμφέροντος που δεν εμπίπτουν στον βιομηχανικό ή εμπορικό τομέα,
β)
ο οποίος έχει νομική προσωπικότητα, και
γ)
η δραστηριότητα του οποίου χρηματοδοτείται κατά το μεγαλύτερο μέρος από το κράτος, τις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου, ή η διαχείριση του οποίου υπόκειται σε έλεγχο ασκούμενο από τους οργανισμούς αυτούς, ή του οποίου περισσότερο από το ήμισυ των μελών του διοικητικού, του διευθυντικού ή του εποπτικού συμβουλίου του διορίζεται από το κράτος, τις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης ή από άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου.
Οι κατάλογοι, μη εξαντλητικοί, των οργανισμών και των κατηγοριών οργανισμών δημοσίου δικαίου που πληρούν τα κριτήρια τα οποία απαριθμούνται στο δεύτερο εδάφιο, στοιχεία α), β) και γ), παρατίθενται στο παράρτημα ΙΙΙ. Τα κράτη μέλη κοινοποιούν κατά διαστήματα στην Επιτροπή τις μεταβολές που επήλθαν στους καταλόγους τους.»
5
Το άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας, με τίτλο «Ποσά των κατώτατων ορίων των δημοσίων συμβάσεων», καθορίζει τα κατώτατα όρια εκτιμώμενης αξίας πέραν των οποίων η ανάθεση της συμβάσεως διέπεται από τους κανόνες της οδηγίας αυτής, το κατώτατο δε χρηματικό όριο για τις συμβάσεις προμηθειών που συνάπτουν αναθέτουσες αρχές πλην των κεντρικών κυβερνητικών αρχών ανερχόταν, κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υποθέσεως της κύριας δίκης, σε 200000 ευρώ.
6
Το άρθρο 9 της ίδιας οδηγίας, με τίτλο «Μέθοδοι υπολογισμού της εκτιμώμενης αξίας των δημόσιων συμβάσεων, των συμφωνιών-πλαισίων και των δυναμικών συστημάτων αγορών», προβλέπει τα ακόλουθα:
«[...]
5.   [...]
β)
Όταν ένα σχέδιο αγοράς για την απόκτηση ομοιογενών προμηθειών μπορεί να οδηγήσει σε ταυτόχρονη σύναψη χωριστών συμβάσεων κατά τμήματα, λαμβάνεται υπόψη η εκτιμώμενη συνολική αξία αυτών των τμημάτων κατά την εφαρμογή του άρθρου 7 σημεία α) και β).
Όταν η συνολική αξία των τμημάτων είναι ίση με ή υπερβαίνει την αξία που καθορίζεται στο άρθρο 7, η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στη σύναψη κάθε τμήματος.
Ωστόσο, οι αναθέτουσες αρχές μπορούν να παρεκκλίνουν από την εφαρμογή αυτή για τα τμήματα των οποίων η εκτιμώμενη αξία εκτός ΦΠΑ είναι μικρότερη των 80000 [ευρώ] και υπό τον όρο ότι το συνολικό ποσό των συγκεκριμένων τμημάτων δεν υπερβαίνει το 20 % της συνολικής αξίας όλων των τμημάτων.
[...]
7.   Όταν πρόκειται για δημόσιες συμβάσεις προμηθειών ή υπηρεσιών οι οποίες έχουν περιοδικό χαρακτήρα ή οι οποίες προβλέπεται να ανανεωθούν μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, λαμβάνεται ως βάση για τον υπολογισμό της εκτιμώμενης αξίας της σύμβασης:
α)
είτε η συνολική πραγματική αξία των διαδοχικών συμβάσεων του ιδίου τύπου οι οποίες συνήφθησαν κατά το προηγούμενο δωδεκάμηνο ή οικονομικό έτος, αναπροσαρμοσμένη, ει δυνατόν, προκειμένου να ληφθούν υπόψη ενδεχόμενες μεταβολές ως προς τις ποσότητες ή την αξία τους κατά τους δώδεκα μήνες που έπονται της αρχικής σύμβασης.
β)
είτε η εκτιμώμενη συνολική αξία των διαδοχικών συμβάσεων που συνήφθησαν κατά το δωδεκάμηνο που έπεται της πρώτης παράδοσης ή κατά τη διάρκεια του οικονομικού έτους, εφόσον αυτό υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες.
Η επιλογή της μεθόδου για τον υπολογισμό της εκτιμώμενης αξίας μιας δημόσιας σύμβασης δεν μπορεί να γίνεται με πρόθεση την αποφυγή της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας.
[...]»
Το βουλγαρικό δίκαιο
7
Το άρθρο 7, σημείο 4, του zakon za obshtestvenite porachki (νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, DV αριθ. 28, της 6ης Απριλίου 2004), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης, έχει ως εξής:
«Αναθέτουσες αρχές είναι:
[...]
3.
Οι οργανισμοί δημοσίου δικαίου».
8
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του νόμου αυτού ορίζει:
«Οι αναθέτουσες αρχές οφείλουν να κινούν διαδικασία συνάψεως δημόσιας συμβάσεως όταν πληρούνται τα οριζόμενα από τον νόμο κριτήρια·
[...]
3)
Όταν η αναθέτουσα αρχή είναι συλλογικός φορέας ή νομικό πρόσωπο, οι εξουσίες κατά την παράγραφο 2 ασκούνται από τον εκπρόσωπο του εν λόγω συλλογικού φορέα ή του νομικού προσώπου.»
9
Η παράγραφος 1, σημείο 21, των συμπληρωματικών διατάξεων του εν λόγω νόμου προβλέπει τα εξής:
«Ως “οργανισμός δημοσίου δικαίου” νοείται νομικό πρόσωπο το οποίο, ανεξαρτήτως του εμπορικού ή βιομηχανικού χαρακτήρα του, συστάθηκε για την ικανοποίηση αναγκών γενικού συμφέροντος και πληροί μία από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
a)
χρηματοδοτείται κατά ποσοστό άνω του 50 % από τον κρατικό προϋπολογισμό, από τον προϋπολογισμό της κοινωνικής ασφαλίσεως του Δημοσίου ή του εθνικού ταμείου ασφαλίσεως υγείας, από τον δημοτικό προϋπολογισμό ή από τις αναθέτουσες αρχές κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1 ή σημείο 3·
b)
το διοικητικό ή εποπτικό όργανό του αποτελείται από μέλη τα οποία, σε ποσοστό άνω του ημίσεως, διορίζονται από αναθέτουσες αρχές κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1 ή σημείο 3·
c)
η διαχείρισή του ελέγχεται από τις αναθέτουσες αρχές κατά την έννοια του άρθρου 7, σημείο 1 ή σημείο 3· έλεγχος της διαχειρίσεως υφίσταται όταν ένα πρόσωπο μπορεί να ασκήσει με οποιονδήποτε τρόπο καθοριστική επιρροή στη δραστηριότητα άλλου προσώπου.
Ως οργανισμοί δημοσίου δικαίου νοούνται επίσης τα νοσηλευτικά ιδρύματα που είναι εμπορικές εταιρίες και των οποίων τα έσοδα του προηγούμενου έτους, σε ποσοστό άνω του 30 %, προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό, από τον δημοτικό προϋπολογισμό ή από τον προϋπολογισμό του εθνικού ταμείου ασφαλίσεως υγείας.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
10
Ο Η. Μ. είναι διευθυντής νοσοκομειακού ιδρύματος που έχει καταχωρισθεί ως εμπορική εταιρία περιορισμένης ευθύνης, το συνολικό κεφάλαιο του οποίου κατέχει ιδιώτης ο οποίος επίσης είναι έμπορος. Στο πλαίσιο ελέγχου της δραστηριότητας του ιδρύματος αυτού από ελεγκτή της αρμόδιας για οικονομικούς ελέγχους αρχής διαπιστώθηκε, βάσει τιμολογίων διαφόρων προμηθευτών, ότι, κατά το χρονικό διάστημα από 10 Ιανουαρίου 2012 έως 19 Δεκεμβρίου 2012, το εν λόγω ίδρυμα είχε προμηθευτεί ιατρικά αναλώσιμα συνολικής αξίας 339052,76 BGN [βουλγαρικών λέβα] εκτός ΦΠΑ, ενώ, καθ’ όλη τη διάρκεια του 2012, το εν λόγω νοσοκομειακό ίδρυμα, το οποίο δεν είχε καταχωριστεί ως αναθέτουσα αρχή στο μητρώο για τις δημόσιες συμβάσεις, δεν διεξήγαγε καμία διαδικασία διαγωνισμού για τη σύναψη δημόσιας συμβάσεως. Διαπιστώθηκε επίσης ότι, κατά το 2011, το 66,27 % των εσόδων του ιδρύματος αυτού προερχόταν από καταβολές του εθνικού ταμείου ασφαλίσεως υγείας, το οποίο ήταν αναθέτουσα αρχή κατά την έννοια του νόμου για τις δημόσιες συμβάσεις.
11
Ο ελεγκτής που διενήργησε τον έλεγχο, θεωρώντας ότι το εν λόγω νοσοκομειακό ίδρυμα αποτελούσε οργανισμό δημοσίου δικαίου κατά την έννοια της παραγράφου 1, σημείο 21, στοιχείο c, δεύτερο εδάφιο, των συμπληρωματικών διατάξεων του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, έκρινε ότι ο διευθυντής του ιδρύματος δεν είχε διεξαγάγει διαδικασία διαγωνισμού για τη σύναψη δημόσιας συμβάσεως, μολονότι είχε σχετική υποχρέωση. Συνεπώς, ο ελεγκτής, με πράξη της 12ης Ιουλίου 2013, διαπίστωσε διοικητική παράβαση των σχετικών διατάξεων του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων. Στη συνέχεια, στον εν λόγω διευθυντή επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 3000 BGN, βάσει της σχετικής διατάξεως του ίδιου νόμου. Ο διευθυντής άσκησε προσφυγή κατά της κυρώσεως αυτής ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου, το οποίο την απέρριψε. Ο Η. Μ. άσκησε στη συνέχεια αναίρεση ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.
12
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, κατ’ ουσίαν, η διαφορά της κύριας δίκης αφορά το ζήτημα κατά πόσον αποτελεί αναθέτουσα αρχή ένα νοσοκομειακό ίδρυμα το κεφάλαιο του οποίου είναι στο σύνολό του ιδιωτικό και το οποίο έχει έσοδα, μεταξύ άλλων, από πληρωμές του εθνικού ταμείου ασφαλίσεως υγείας ως αντιστάθμιση των υπηρεσιών που παρέχει. Συναφώς, είναι απαραίτητο να καθοριστεί αν εθνική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης μπορεί να θέσει συμπληρωματικά κριτήρια σε σχέση με τα οριζόμενα στο άρθρο 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18, γεγονός που, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, θα είχε ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση των κατηγοριών προσώπων που υποχρεούνται να εφαρμόζουν τις διαδικασίες συνάψεως δημοσίων συμβάσεων.
13
Όσον αφορά το ζήτημα που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ότι τα έσοδα του εν λόγω νοσοκομειακού ιδρύματος που προέρχονται από το εθνικό ταμείο ασφαλίσεως υγείας και αποτελούν επομένως δημόσια έσοδα υπερέβησαν, κατά τη χρήση 2011, το 66 % των εσόδων του ιδρύματος αυτού. Έτσι, κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 1, σημείο 21, πρώτο εδάφιο, στοιχείο a, των συμπληρωματικών διατάξεων του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, οποιαδήποτε και αν είναι η μορφή κυριότητας, το εν λόγω ίδρυμα συνιστά αναθέτουσα αρχή. Το συμπέρασμα αυτό επιβάλλεται όχι μόνο λόγω του σημαντικού μεριδίου των δημοσίων κεφαλαίων που συγκαταλέγονται στα έσοδά του, αλλά επίσης λόγω του ότι οι ιατρικές υπηρεσίες που παρέχει εμπίπτουν σε δραστηριότητα γενικού συμφέροντος.
14
Εξάλλου, ο ορισμός που δίδεται στο άρθρο 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18 διαφέρει σημαντικά από τον ορισμό που δίδεται στον νόμο περί δημοσίων συμβάσεων. Συγκεκριμένα, ενώ, κατά τα κριτήρια που ορίζονται στο άρθρο 1, παράγραφος 9, στοιχεία αʹ έως γʹ, της οδηγίας αυτής, οργανισμός δημοσίου δικαίου υφίσταται όταν τα κριτήρια αυτά πληρούνται σωρευτικώς, ως οργανισμός δημοσίου δικαίου ορίζεται, κατά τον ως άνω νόμο, κάθε οργανισμός που πληροί έστω και ένα από τα ανάλογα κριτήρια. Περαιτέρω, και αντίθετα προς τα προβλεπόμενα από την οδηγία 2004/18, το γεγονός ότι ένας οργανισμός έχει εμπορικό ή βιομηχανικό χαρακτήρα δεν εμποδίζει τον χαρακτηρισμό του ως οργανισμού δημοσίου δικαίου, κατά την έννοια του βουλγαρικού δικαίου.
15
Ειδικότερα, η παράγραφος 1, σημείο 21, στοιχείο c, δεύτερο εδάφιο, των συμπληρωματικών διατάξεων του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων είναι προδήλως ασύμβατη με τα κριτήρια που θέτει η οδηγία 2004/18, δεδομένου ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι το τμήμα της φράσης «η δραστηριότητα του οποίου χρηματοδοτείται κατά το μεγαλύτερο μέρος από το κράτος, τις αρχές τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλους οργανισμούς δημοσίου δικαίου», που διαλαμβάνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 9, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γʹ, της οδηγίας αυτής, συνεπάγεται χρηματοδότηση σε ποσοστό άνω του 50 %, ποσοστό σαφώς υψηλότερο από το κατώτατο όριο του 30 % που ορίζει ο εθνικός νόμος.
16
Κατόπιν τούτων, το Administrativen sad Sofia-grad (διοικητικό δικαστήριο της Σόφιας, Βουλγαρία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18 την έννοια ότι ένας οργανισμός, εμπορική εταιρία, συνιστά “οργανισμό δημοσίου δικαίου” εκ του λόγου και μόνον ότι ποσοστό ανώτερο του 30 % των εσόδων του κατά το προηγούμενο έτος προέρχεται από πληρωμές εκ μέρους του εθνικού ταμείου ασφαλίσεως υγείας για την κάλυψη ιατρικών δραστηριοτήτων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν υπό συνθήκες πραγματικού ανταγωνισμού με άλλους νοσηλευτικούς οργανισμούς;
2)
Έχει το άρθρο 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18 την έννοια ότι η παροχή ιατρικών υπηρεσιών υπό συνθήκες πραγματικού ανταγωνισμού από ιδιωτικές εμπορικές εταιρίες οι οποίες έχουν συσταθεί με σκοπό την επίτευξη κέρδους μπορεί να εκληφθεί ως “κάλυψη αναγκών γενικού συμφέροντος”;
3)
Πρέπει το άρθρο 1, παράγραφος 9, της οδηγίας 2004/18 να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι αντιτίθεται στην παράγραφο 1, σημείο 21, των συμπληρωματικών διατάξεων του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, κατά το οποίο για τον χαρακτηρισμό οργανισμού ως “οργανισμού δημοσίου δικαίου” αρκεί να πληρούται μία εκ των προϋποθέσεων που αντιστοιχούν στις σωρευτικές προϋποθέσεις που ορίζει η οδηγία;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
17
Κατά το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν το Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί της υποθέσεως ή όταν μια αίτηση ή μια προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Δικαστήριο, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
18
Το ως άνω άρθρο πρέπει να εφαρμοστεί στην υπό κρίση υπόθεση.
19
Κατά πάγια νομολογία, ως προς τα σχετικά με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ερωτήματα που έχει υποβάλει το εθνικό δικαστήριο, εντός του πραγματικού και νομικού πλαισίου το οποίο έχει προσδιορίσει με δική του ευθύνη και την ακρίβεια του οποίου δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να ελέγξει, ισχύει το τεκμήριο ότι είναι λυσιτελή. Το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να απαντήσει σε προδικαστικό ερώτημα εθνικού δικαστηρίου μόνον εάν προδήλως προκύπτει ότι η ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, την οποία ζητεί το εθνικό δικαστήριο, δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμα όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά ή νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν (απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2014, Cartiera dell’Adda, C‑42/13, EU:C:2014:2345, σκέψη 29 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
20
Επισημαίνεται ότι οι ειδικές και αυστηρές διαδικασίες που προβλέπουν οι οδηγίες της Ένωσης για τον συντονισμό των διαδικασιών συνάψεως δημοσίων συμβάσεων εφαρμόζονται αποκλειστικά σε συμβάσεις των οποίων η αξία υπερβαίνει το κατώτατο χρηματικό όριο που ρητώς προβλέπεται σε καθεμία από τις εν λόγω οδηγίες. Επομένως, οι κανόνες των οδηγιών αυτών δεν εφαρμόζονται σε συμβάσεις των οποίων η αξία υπολείπεται του κατώτατου χρηματικού ορίου που αυτές ορίζουν (απόφαση της 15ης Μαΐου 2008, SECAP και Santorso, C‑147/06 και C‑148/06, EU:C:2008:277, σκέψη 19).
21
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο, στο επίμαχο στην κύρια δίκη ιδιωτικό νοσοκομειακό ίδρυμα προσάπτεται ότι προμηθεύτηκε, κατά το χρονικό διάστημα από τις 10 Ιανουαρίου 2012 έως τις 19 Δεκεμβρίου 2012, ιατρικά αναλώσιμα συνολικής αξίας 339052,76 BGN εκτός ΦΠΑ, χωρίς να έχει διεξαχθεί για τις προμήθειες αυτές καμία διαδικασία διαγωνισμού για τη σύναψη δημόσιας συμβάσεως.
22
Εφόσον, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ του ευρώ και του βουλγαρικού λέβα ήταν καθ’ όλο αυτό το διάστημα 1,9558, το συνολικό ποσό της αξίας των εν λόγω προμηθειών ανέρχεται στο ποσό των 173357,58 ευρώ. Περαιτέρω, η δικογραφία που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο δεν περιλαμβάνει κανένα στοιχείο όσον αφορά τον αριθμό των συναλλαγών αυτών, το ποσό της καθεμίας ή τον αριθμό των προμηθευτών με τους οποίους συνήφθησαν οι συμφωνίες προμήθειας.
23
Όπως προκύπτει από τη σκέψη 5 της παρούσας διατάξεως, το ποσό που ορίζεται στο άρθρο 7, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2004/18 ως το κατώτατο όριο για την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας στις συμβάσεις προμηθειών ανερχόταν κατά την επίμαχη στην κύρια δίκη περίοδο σε 200000 ευρώ. Επομένως, ακόμη και στην περίπτωση που ληφθούν υπόψη αθροιστικώς τα ποσά όλων των προμηθειών που έγιναν κατά την περίοδο αυτή, το ως άνω όριο δεν καλύπτεται.
24
Εν πάση περιπτώσει, στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη αθροιστικώς, για τον υπολογισμό του κατώτατου ορίου του άρθρου 7 της οδηγίας 2004/18, τα ποσά των διαφόρων προμηθειών που πραγματοποιήθηκαν παρά μόνο στην περίπτωση που συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 9 της οδηγίας αυτής, ιδίως της παραγράφου 5, στοιχείο βʹ, και της παραγράφου 7. Όμως, το αιτούν δικαστήριο δεν παρέσχε κανένα στοιχείο από το οποίο θα μπορούσε να προκύψει ότι συντρέχει τέτοια περίπτωση.
25
Εφόσον δεν πληρούνται οι εν λόγω προϋποθέσεις, το ποσό καθεμίας από τις προμήθειες αυτές πρέπει να ληφθεί υπόψη χωριστά και ατομικά και, επομένως, οι αξίες των διαφόρων επίμαχων στην κύρια δίκη συμβάσεων ανέρχονται σε ποσά που είναι κατά πολύ μικρότερα του κατώτατου ορίου.
26
Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι κανόνες της οδηγίας 2004/18 δεν έχουν εφαρμογή στις επίμαχες στην κύρια δίκη συμβάσεις προμηθειών. Περαιτέρω, από την απόφαση περί παραπομπής δεν προκύπτει ρητώς ότι οι σχετικές διατάξεις του βουλγαρικού δικαίου παραπέμπουν ευθέως και ανεπιφυλάκτως στις διατάξεις της οδηγίας αυτής.
27
Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η σύναψη συμβάσεων οι οποίες, λαμβανομένης υπόψη της αξίας τους, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω οδηγίας υπόκειται πάντως στους θεμελιώδεις κανόνες και στις γενικές αρχές της Συνθήκης ΛΕΕ, ιδίως στις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγένειας, καθώς και στην απορρέουσα εξ αυτών υποχρέωση διαφάνειας, υπό την προϋπόθεση ότι οι συμβάσεις αυτές εμφανίζουν βέβαιο διασυνοριακό ενδιαφέρον (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 15ης Μαΐου 2008, SECAP και Santorso, C‑147/06 και C‑148/06, EU:C:2008:277, σκέψεις 20 και 21· της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino κ.λπ., C‑113/13, EU:C:2014:2440, σκέψεις 45 και 46· της 18ης Δεκεμβρίου 2014, Generali-Providencia Biztosító, C‑470/13, EU:C:2014:2469, σκέψη 32, καθώς και της 16ης Απριλίου 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, σκέψη 16).
28
Όσον αφορά τα αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να αποτελούν ένδειξη περί της υπάρξεως βέβαιου διασυνοριακού ενδιαφέροντος, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι τέτοια κριτήρια μπορούν να είναι, μεταξύ άλλων, η σημαντική αξία της επίμαχης συμβάσεως σε συνδυασμό με τον τόπο εκτελέσεως των εργασιών ή ακόμη τα τεχνικά χαρακτηριστικά της συμβάσεως και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων προϊόντων. Το αιτούν δικαστήριο μπορεί, κατά τη συνολική εκτίμησή του σχετικά με την ύπαρξη βέβαιου διασυνοριακού ενδιαφέροντος, να λάβει επίσης υπόψη την ύπαρξη καταγγελιών που υπέβαλαν φορείς εγκατεστημένοι σε άλλα κράτη μέλη, υπό την προϋπόθεση της εξακριβώσεως ότι οι καταγγελίες αυτές είναι πραγματικές και όχι πλασματικές (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 15ης Μαΐου 2008, SECAP και Santorso, C‑147/06 και C‑148/06, EU:C:2008:277, σκέψη 31, καθώς και της 16ης Απριλίου 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, σκέψη 20 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
29
Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο δεν περιέλαβε κανένα στοιχείο που θα παρείχε στο Δικαστήριο πληροφορίες για την ύπαρξη, στην υπόθεση της κύριας δίκης, βέβαιου διασυνοριακού ενδιαφέροντος. Υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να παρέχει στο Δικαστήριο έκθεση των πραγματικών στοιχείων στα οποία στηρίζονται τα ερωτήματα και της σχέσεως που υφίσταται μεταξύ των στοιχείων αυτών και των ερωτημάτων. Επομένως, η διαπίστωση των αναγκαίων στοιχείων που καθιστούν δυνατό να εξακριβωθεί αν υφίσταται βέβαιο διασυνοριακό ενδιαφέρον, καθώς και, γενικώς, το σύνολο των διαπιστώσεων στις οποίες αρμόδια να προβούν είναι τα εθνικά δικαστήρια και από τις οποίες εξαρτάται η δυνατότητα εφαρμογής μιας πράξεως παραγώγου ή πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης, έπρεπε να πραγματοποιηθεί πριν από την παραπομπή των ερωτημάτων στο Δικαστήριο (αποφάσεις της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino κ.λπ., C‑113/13, EU:C:2014:2440, σκέψη 47, καθώς και της 16ης Απριλίου 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, σκέψη 18).
30
Βεβαίως, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το Δικαστήριο, χωρίς το αιτούν δικαστήριο να του έχει παράσχει ρητώς σχετικές πληροφορίες, μπορεί να συναγάγει από τα στοιχεία της αποφάσεως περί παραπομπής την ύπαρξη βέβαιου διασυνοριακού ενδιαφέροντος (βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino κ.λπ., C‑113/13, EU:C:2014:2440, σκέψη 48, καθώς και της 16ης Απριλίου 2015, Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, σκέψη 19). Ωστόσο, εν προκειμένω, ελλείψει οποιουδήποτε στοιχείου αυτής της φύσεως στην απόφαση περί παραπομπής, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να συναγάγει κάτι τέτοιο.
31
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο δεν έχει τη δυνατότητα να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο για την επίλυση της ενώπιόν του υποθέσεως, πράγμα που αποτελεί τον σκοπό της συνεργασίας που καθιερώνεται στο άρθρο 267 ΣΛΕΕ.
32
Επομένως, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να κηρυχθεί προδήλως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
33
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) διατάσσει:
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Administrativen sad Sofia‑grad (διοικητικό δικαστήριο Σόφιας, Βουλγαρία) με απόφαση της 4ης Μαρτίου 2015 είναι προδήλως απαράδεκτη.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική.