61972J0054
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 20ής Φεβρουαρίου 1973 (
*1
)
Στην υπόθεση 54/72,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Tribunale της Biella προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του παραπέμποντος δικαστηρίου μεταξύ
Fonderie Officine Riunite «FOR», Biella,
αιτούσας της κύριας δίκης,
και
Vereinigte Kammgarn-Spinnereien, «VKS», Delmenhorst,
καθής η αίτηση της κύριας δίκης,
η έκδοση προδικαστικής απόφασης ως προς την ερμηνεία των άρθρων 95, 30 και 31 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και των άρθρων 2, 5, 7, 8 και 10 της Οδηγίας 67/228/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 11ης Απριλίου 1967 (EE ειδ. έκδ. 09/001, της 14ης Απριλίου 1967, σ. 5),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ;
συγκείμενο από τους R. Lecourt, πρόεδρο, R. Monaco και P. Pescatore, προέδρους τμήματος, Α. Μ. Donner, J. Mertens de Wilmars (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Κ. Roemer
γραμματέας: Α. Van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη .
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα «περιστατικά» παραλείπεται)
Σκεπτικό
1
Με Διάταξη της 27ης Ιουλίου 1972, που περιήλθε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 31 Ιουλίου 1972, ο πρόεδρος του Tribunale της Biella υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, τρία ερωτήματα ως προς την ερμηνεία των άρθρων 30, 31 και 95 της Συνθήκης και των άρθρων 2, 5, 7, 8 και 10 της Οδηγίας του Συμβουλίου της 11ης Απριλίου 1967 περί της εναρμονίσεως των νομοθεσιών των Κρατών μελών, των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών.
Επί του πρώτου ερωτήματος
2
Με το πρώτο ερώτημα, ερωτάται αν το άρθρο 95 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι απαγορεύει την επιβολή του φόρου κύκλου εργασιών επι της αξίας μιας εισαγόμενης βιομηχανικής εγκατάστασης, που θεωρείται, μετά την συναρμολόγησή της ως νέα μονάδα, ενώ κατά την εισαγωγή τα στοιχεία που την αποτελούν υποβλήθηκαν ήδη σε εξισωτική εισφορά, η οποία εμπεριέχει και το φόρο κύκλου εργασιών που η φορολογική αρχή θέλει να επιβάλει στην αξία της ίδιας εγκατάστασης μετά τη συναρμολόγηση.
3
Από τη δικογραφία που διαβιβάστηκε από το εθνικό δικαστήριο προκύπτει ότι η αιτούσα της κύριας δίκης πώλησε με τη ρήτρα ελεύθερο στο εργοστάσιο σε γερμανό αγφραστή μεμονωμένα μηχανήματα κλωστοϋφαντουργίας, για τα οποία ο αγοραστής κατέβαλε κατά την εισαγωγή την εξισωτική εισφορά του φόρου κύκλου εργασιών.
Η αιτούσα της κύριας δίκης στη συνέχεια συναρμολόγησε και έθεσε σε λειτουργία τα πωληθέντα μηχανήματα η πράξη αυτή υποβλήθηκε με τη σειρά της, ως παράδοση έργου (Werkbieferung), σε φόρο κύκλου εργασιών ύψους 4 % με βάση υπολογισμού το άθροισμα της αξίας της παροχής υπηρεσιών και των συναρμολογημένων μηχανημάτων.
4
Δεδομένου ότι οι παροχές που φορολογήθηκαν έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των ετών 1962 μέχρι 1967, τα ζητήματα ερμηνείας που ανέκυψαν αφορούν το φόρο κύκλου εργασιών, όπως ρυθμίζεται από το γερμανικό νόμο της 1ης Σεπτεμβρίου 1951.
5
Το άρθρο 95 στην πρώτη και δεύτερη παράγραφο απαγορεύει σε κάθε Κράτος μέλος να επιβάλει στα προϊόντα άλλων Κρατών μελών εσωτερικούς φόρους ανώτερους από εκείνους που επιβαρύνουν τα ομοειδή εθνικά προϊόντα ή που μπορούν να προστατεύσουν έμμεσα άλλα εθνικά προϊόντα.
Μία τέτοια ρύθμιση έχει σκοπό να εξασφαλίσει την ίση φορολογική μεταχείριση στον τομέα των εσωτερικών φόρων. Η απαγόρευση διακρίσεων του άρθρου 95 αφορά επομένως όχι μόνο το φορολογικό συντελεστή, αλλά και τη φορολογική βάση.
6
Ο φόρος κατά το σωρευτικό και επαναληπτικό σύστημα επιβάλλεται βέβαια από τη φύση του διαδοχικά και χωρίς δυνατότητα έκπτωσης στις διάφορες συναλλαγές που έχουν σαν αντικείμενο ένα συγκεκριμένο αγαθό. Το άρθρο 95 όμως απαγορεύει το διαχωρισμό σε δύο διαφορετικές και, επομένως, χωριστά φορολογητέες πράξεις, όσον αφορώ ένα εισαγόμενο εμπόρευμα, μιας πράξεως που για ένα εθνικό προϊόν θ' αποτελούσε μία μοναδική συναλλαγή.
Αυτό θα συνέβαινε αν το ξένο εμπόρευμα, για την παράδοση του οποίου καταβλήθηκε στα σύνορα ο φόρος κύκλου εργασιών, υποβαλόταν, μετά τη συναρμολόγηση, σε φόρο όχι μόνο επί της αξίας παροχής της υπηρεσίας που συνιστά η συναρμολόγηση, αλλά για δεύτερη φορά επί της αξίας των εμπορευμάτων που παραδόθηκαν, ενώ το εγχώριο προϊόν, παραδιδόμενο και συναρμολογούμενο υπό τις ίδιες συνθήκες, δεν θα υποβαλόταν παρά σε μία μόνο εισφορά, δεδομένου ότι η παράδοση και η συναρμολόγηση θα θεωρούνταν ως μία μοναδική πράξη.
7
Η απαγόρευση διακρίσεων αφορά, επομένως, ένα φορολογικό σύστημα κατά το οποίο όπως υποθέτει η Διάταξη περί παραπομπής, ένα εισαγόμενο εμπόρευμα θα υποβαλόταν δύο φορές στο φόρο κύκλου εργασιών, ως αντικείμενο δύο διαφορετικών συναλλαγών, στο πλαίσιο μιας πράξεως που για το ομοειδές εθνικό προϊόν στο ίδιο στάδιο εμπορίας δεν θ' αποτελούσε παρά μία μόνο φορολογητέα πράξη.
8
Το ζήτημα όμως, αν η εξισωτική εισφορά του φόρου κύκλου εργασιών που καθιερώθηκε από το γερμανικό νόμο της 1ης Σεπτεμβρίου 1951, εμπεριέχει, εκτός από το αντιστάθμισμα της προηγουμένως καταβληθείσας επιβάρυνσης και το φόρο κύκλου εργασιών, αμφισβητείται.
Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο του άρθρου 177, δεν είναι αρμόδιο να λύσει διαφορά σχετική με την ερμηνεία εθνικού νόμου.
Με την επιφύλαξη του ελέγχου που το άρθρο 97 της Συνθήκης επιφυλάσσει στην Επιτροπή, είναι κατ' αρχήν έργο του δικαστή που είναι αρμόδιος για την εφαρμογή αυτού του φορολογικού νόμου να κρίνει επ' αυτού.
Επί του δεύτερου και τρίτου ερωτήματος
9
Όπως προκύπτει από τη δικογραφία της κύριας δίκης, η διαδικασία ενώπιον του εθνικού δικαστή αφορά αποκλειστικά συναλλαγές προγενέστερες της 1ης Ιανουαρίου 1968 και, επομένως, υποκείμενες αποκλειστικά στο φόρο κύκλου εργασιών όπως ρυθμίζεται από το γερμανικό νόμο του 1951, πριν τεθεί σε ισχύ ο γερμανικός φόρος προστιθεμένης αξίας.
Επομένως η απάντηση που δόθηκε στο πρώτο ερώτημα καθιστά περιττή την απάντηση των υπολοίπων ερωτημάτων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
έχοντας υπόψη τη δικογραφία,
αφού άκουσε την έκθεση του εισηγητή δικαστή, τις προφορικές παρατηρήσεις της αιτούσας της κύριας δίκης, της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και της Γερμανικής Κυβέρνησης, καθώς και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα, έχοντας υπόψη τη Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και ιδίως τα άρθρα 30, 31, 95, 97 και 177, την Οδηγία του Συμβουλίου 67/228/ΕΟΚ της 11ης Απριλίου 1967 και ιδίως τα άρθρα 2, 5, 7, 8 και 10 την Οδηγία του Συμβουλίου 69/463/ΕΟΚ της 9ης Δεκεμβρίου 1969 και ιδίως το άρθρο 1, την Οδηγία της Επιτροπής 70/32/ΕΟΚ της 17ης Δεκεμβρίου 1969 και ιδίως το άρθρο 3, το Πρωτόκολλο περί του οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και ιδίως το άρθρο 20, τον κανονισμό διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
κρίνοντας επί των ερωτημάτων που του υπέβαλε, με Διάταξη της 27ης Ιουλίου 1972, ο πρόεδρος του Tribunale της Biella, αποφαίνεται:
Το άρθρο 95 της Συνθήκης έχει την έννοια ότι απαγορεύει ένα φορολογικό σύστημα κατά το οποίο ένα εισαγόμενο εμπόρευμα θα υποβαλλόταν δύο φορές στο φόρο κύκλου εργασιών ως αντικείμενο δύο διαφορετικών συναλλαγών, στο πλαίσιο μιας πράξεως που για το ομοειδές εθνικό προϊόν, στο ίδιο στάδιο εμπορίας δεν θ' αποτελούσε παρά μία μόνο φορολογητέα πράξη.
Lecourt
Monaco
Pescatore
Donner
Mertens de Wilmars
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 20 Φεβρουαρίου 1973.
Ο γραμματέας
Α. van Houtte
Ο Πρόεδρος
R. Lecourt
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.