62020TJ0295_RES
Sprawa T‑295/20
Aquind Ltd i in.
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 8 lutego 2023 r.
Energia – Transeuropejska infrastruktura energetyczna – Rozporządzenie (UE) nr 347/2013 – Rozporządzenie delegowane zmieniające listę projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania – Artykuł 172 akapit drugi TFUE – Odmowa zatwierdzenia przez państwo członkowskie projektu elektroenergetycznego połączenia międzysystemowego w celu przyznania mu statusu projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania – Niewpisanie projektu przez Komisję na zmienioną listę – Obowiązek uzasadnienia – Zasada dobrej administracji – Równość traktowania – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Artykuł 10 Traktatu Karty Energetycznej
Energia – Transeuropejska infrastruktura energetyczna – Rozporządzenie nr 347/2013 – Przekazanie uprawnień Komisji – Rozporządzenie delegowane zmieniające unijną listę projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (PWZ) – Odmowa zatwierdzenia przez państwo członkowskie projektu elektroenergetycznego połączenia międzysystemowego w celu przyznania mu statusu PWZ – Uprawnienia dyskrecjonalne danego państwa członkowskiego – Niewpisanie projektu przez Komisję na zmienioną listę – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Brak
[art. 172 akapit drugi, 290 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 347/2013, art. 3 ust. 3 akapit drugi lit. a), pkt 10 części 2 załącznika III]
(zob. pkt 36–40, 43–45, 54–56, 89, 90, 149, 150, 152)
Streszczenie
Rynek wewnętrzny energii oraz unijna lista projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania: Sąd oddalił skargę grupy Aquind.
Prawo Unii przyznaje państwu członkowskiemu, którego dotyczy projekt, uprawnienie do zaakceptowania lub odmowy umieszczenia go na liście PWZ, przy czym Komisja nie może zignorować odmowy.
Skarżące, Aquind Ltd, Aquind SAS i Aquind Energy Sàrl, są projektodawcami elektroenergetycznego połączenia międzysystemowego łączącego sieci przesyłu energii elektrycznej w Zjednoczonym Królestwie i we Francji (projekt zwany dalej „projektem połączenia międzysystemowego Aquind”). Projekt ten, uznany za podstawowy projekt w zakresie infrastruktury koniecznej do zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego energii, został wpisany na listę „projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania” (zwanych dalej „PWZ”) Unii Europejskiej przez rozporządzenie delegowane 2018/540 (
1
).
Ponieważ ta unijna lista PWZ powinna być sporządzana co dwa lata, lista ustanowiona rozporządzeniem delegowanym 2018/540 została zastąpiona listą ustanowioną przez rozporządzenie delegowane 2020/389 (
2
) (zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). W nowej liście zawartej w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia projekt połączenia międzysystemowego Aquind wpisano do tabeli projektów, które nie są już uznawane za unijne PWZ.
W związku z tym skarżące wniosły do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim skreśla ono projekt połączenia międzysystemowego Aquind z unijnej listy PWZ.
Sąd oddalił tę skargę w całości. Sąd stwierdził w wyroku między innymi, że w przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o odmowie umieszczenia na liście przewidzianej w rozporządzeniu nr 347/2013 (
3
) PWZ znajdującego się na jego terytorium, owo państwo członkowskie dysponuje w tej dziedzinie uprawnieniami dyskrecjonalnymi, których Komisja Europejska nie może kwestionować.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd zbadał kwestię, czy przedstawione przez Komisję uzasadnienie, by nie wpisywać do zaskarżonego rozporządzenia projektu połączenia międzysystemowego Aquind jako unijnego PWZ, oparte na odmowie wyrażenia zgody przez Republikę Francuską na wpisanie tego projektu na unijną listę PWZ, można uznać za wystarczające uzasadnienie (
4
).
W tym względzie przypomniawszy brzmienie art. 172 akapit drugi TFUE, zgodnie z którym wytyczne i PWZ, które dotyczą terytorium jakiegoś państwa członkowskiego, wymagają zgody tego państwa, Sąd uznał, że biorąc pod uwagę jego jasne brzmienie, które nie stwarza żadnych trudności interpretacyjnych, owo postanowienie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do udzielenia lub odmowy udzielenia zgody na wpisanie projektu na unijną listę PWZ. Dokonany przez prawodawcę wybór, by ustanowić swego rodzaju prawo weta na rzecz danego państwa członkowskiego, uzasadniony jest bowiem faktem, że polityka sieci transeuropejskich obejmuje aspekty terytorialne, a zatem – w pewien sposób – zagospodarowanie tego terytorium, co jest domeną podlegającą tradycyjnie suwerenności państw członkowskich.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że Komisja dopełniła obowiązku uzasadnienia (
5
), wspominając o odmowie wyrażenia zgody przez Republikę Francuską na wpisanie projektu połączenia międzysystemowego Aquind na unijną listę PWZ. Nie można też zarzucać Komisji, że nie zwróciła się do Republiki Francuskiej o szczegółowe wyjaśnienie powodów wspomnianej odmowy. W tym kontekście przepisów rozporządzenia nr 347/2013 (
6
) nie można interpretować w ten sposób, że Komisja mogłaby zostać uznana za odpowiedzialną za ewentualną niezgodność z prawem, której dopuszcza się państwo członkowskie, odmawiając zatwierdzenia projektu, i że w związku z tym powinna ona odpowiadać za możliwe naruszenie przez to państwo członkowskie obowiązku uzasadnienia. Zdaniem Sądu takie podejście byłoby sprzeczne z przepisami regulującymi podział kompetencji między państwa członkowskie i Komisję, jaki przewidziano w art. 172 TFUE i przypomniano w rozporządzeniu nr 347/2013. Traktat FUE określił bowiem wyraźnie granice kompetencji Unii w dziedzinie unijnych PWZ, ponieważ Komisja nie może wpisać na unijną listę PWZ projektu, na który nie wyraziło zgody państwo członkowskie, na którego terytorium projekt ma zostać zrealizowany.
W drugiej kolejności Sąd zajął się podnoszonym naruszeniem przepisów proceduralnych i materialnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 347/2013 (
7
). W tym względzie Sąd stwierdził, że skarżące nie wykazały, iż fakt, że projekt połączenia międzysystemowego Aquind był najbardziej niepewny spośród projektów, które mogły zostać wpisane na unijną listę PWZ, mógłby podważyć zgodność zaskarżonego rozporządzenia z prawem. Sąd podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem nr 347/2013 (
8
) Komisja była zobowiązana uwzględnić odmowę udzielenia przez Republikę Francuską zgody na wpisanie projektu połączenia międzysystemowego Aquind na unijną listę PWZ i nie mogła zakwestionować powodów, dla których projekt ten był najbardziej niepewny. Sąd dodał, że rozporządzenie nr 347/2013 (
9
) przewiduje, iż przedstawione przez państwo członkowskie uzasadnienie odmowy powinno zostać zbadane na wniosek innego państwa członkowskiego należącego do danej grupy regionalnej. Komisja nie była zatem uprawniona do żądania przeprowadzenia badania uzasadnienia przedstawionego przez Republikę Francuską, wobec czego nie popełniła żadnego błędu w tym względzie. W niniejszej sprawie żadne państwo członkowskie nie wniosło o wezwanie Republiki Francuskiej do wyjaśnienia przyczyn odmowy. Zakładając nawet, że stwierdzenie Republiki Francuskiej, zgodnie z którym projekt połączenia międzysystemowego Aquind był najbardziej niepewny, wynika z błędu w ocenie, Komisja nie miała kompetencji do jego sprostowania, podobnie jak Sąd nie jest właściwy do samodzielnego zbadania tej kwestii.
(
1
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/540 z dnia 23 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w odniesieniu do unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (Dz.U. 2018, L 90, s. 38).
(
2
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2020/389 z dnia 31 października 2019 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w odniesieniu do unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (Dz.U. 2020, L 74, s. 1).
(
3
)	Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylającego decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. 2013, L 115, s. 39).
(
4
)	W świetle utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa.
(
5
)	Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit drugi lit. a) i pkt 10 części 2 załącznika III do rozporządzenia nr 347/2013.
(
6
)	Artykuł 3 ust. 1 i 4 oraz art. 16 rozporządzenia nr 347/2013.
(
7
)	W szczególności art. 5 ust. 8 rozporządzenia nr 347/2013.
(
8
)	Zgodnie z art. 3 ust. 3 akapit drugi lit. a) i pkt 10 części 2 załącznika III do rozporządzenia nr 347/2013.
(
9
)	Punkt 10 części 2 załącznika III do rozporządzenia nr 347/2013.