62019TJ0213_RES
Zaak T‑213/19
AW
tegen
Europees Parlement
Arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 mei 2020
„Openbare dienst – Ambtenaren – Sociale zekerheid – Artikel 73 van het Statuut – Gemeenschappelijke regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Artikel 16 – Melding van een beroepsziekte – Artikel 22 – Medische commissie – Weigering om een ziekte als beroepsziekte te erkennen – Onregelmatigheid van het advies van de medische commissie”
Beroepen van ambtenaren – Beroep tegen het besluit tot afwijzing van de klacht – Ontvankelijkheid – Verplichting om uitspraak te doen over de vordering gericht tegen het besluit tot afwijzing van de klacht – Vordering zonder zelfstandige betekenis of louter bevestigend besluit – Geen verplichting
(Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)
(zie punten 23, 24)
Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Medisch deskundigenonderzoek – Beoordelingsbevoegdheid van de medische commissie – Rechterlijke toetsing – Grenzen
(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling betreffende de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22)
(zie punt 44)
Ambtenaren – Sociale zekerheid – Verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten – Vaststelling van de beroepsmatige oorsprong van de ziekte – Procedure – Terbeschikkingstelling aan de medische commissie van alle beschikbare documenten die haar van dienst kunnen zijn – Geen terbeschikkingstelling – Onregelmatigheid van het advies van de medische commissie
(Ambtenarenstatuut, art. 73; regeling betreffende de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten, art. 22, lid 3)
(zie punten 45‑59)
Samenvatting
Bij zijn arrest AW/Parlement (T‑213/19) van 28 mei 2020 heeft het Gerecht de besluiten van het Europees Parlement tot afwijzing van de verzoeken tot erkenning als beroepsziekte van bepaalde ziekten waaraan verzoeker leed, nietig verklaard wegens onregelmatigheid van het door de medische commissie dienaangaande uitgebrachte medisch advies.
Verzoeker, ambtenaar van het Europees Parlement, had krachtens de artikelen 3 en 16 van de gemeenschappelijke regeling voor de verzekering tegen ongevallen en beroepsziekten (hierna: „verzekeringsregeling”) (
1
) verschillende verzoeken ingediend tot erkenning als beroepsziekte van bepaalde ziekten waaraan hij leed. Nadat het tot aanstelling bevoegd gezag (hierna: „TABG”) twee ontwerpbesluiten houdende weigering om de betrokken ziekten als beroepsziekte te erkennen, samen met de conclusies van dokter A, de door dat gezag aangewezen arts, ter kennis had gebracht van verzoeker, heeft deze gevraagd om de medische commissie in te schakelen zodat zij haar advies zou geven over die ontwerpbesluiten. Verzoeker heeft dokter B aangewezen om hem te vertegenwoordigen en heeft de rapporten van die arts met de medische vragen waarover betwisting bestond aan het TABG gestuurd. De medische commissie, samengesteld uit dokter B, dokter A en een derde arts, dokter C, is op 10 april 2018 bijeengekomen. Op 12 april 2018 heeft dokter B dokter C documenten gestuurd die verzoeker aanvankelijk had ingediend in het kader van zijn verzoeken tot erkenning van de betrokken ziekten als beroepsziekte, en die niet aan de medische commissie waren toegezonden. Bij e-mail van 16 mei 2018 heeft dokter C dokter B meegedeeld dat hij overeenkomstig de instructies van het Europees Parlement geen rekening had gehouden met deze documenten. Naar aanleiding van de door de medische commissie opgestelde medische rapporten heeft het TABG de verzoeken tot erkenning van de betrokken ziekten als beroepsziekte (hierna: „bestreden besluiten”) afgewezen. De klacht die de ambtenaar op basis van artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie tegen de bestreden besluiten had ingediend, is door het TABG eveneens afgewezen.
Tot staving van zijn beroep tot nietigverklaring heeft verzoeker aangevoerd dat aan de medische commissie geen volledig dossier was voorgelegd met alle documenten die hij sinds de inleiding van de procedures tot erkenning van de betrokken ziekten als beroepsziekte had ingediend. Bijgevolg beschikte deze commissie niet over alle beschikbare documenten die haar bij haar beoordeling van dienst konden zijn, wat in strijd is met artikel 22, lid 3, van de verzekeringsregeling.
Het Gerecht heeft eerst in herinnering gebracht dat uit artikel 22, lid 3, van de verzekeringsregeling volgt dat een medische commissie slechts op regelmatige wijze een medisch advies kan uitbrengen wanneer zij kennis kan nemen van alle beschikbare documenten die haar bij haar beoordelingen van dienst kunnen zijn. In het onderhavige geval stond evenwel vast dat het Parlement bepaalde documenten die aanvankelijk door verzoeker waren ingediend, met inbegrip van medische rapporten waarin werd geconcludeerd dat de betrokken ziekten beroepsziekten waren, niet aan de medische commissie had toegezonden. Volgens de uitleg die het Parlement in dit verband heeft gegeven, had het die documenten buiten beschouwing gelaten na te hebben vastgesteld dat sommige identiek waren aan die waarover het reeds beschikte, dat andere geen verband hielden met de voorgelegde medische vragen en dat weer andere ten slotte soortgelijke informatie bevatten, dat wil zeggen dat zij, zonder identiek te zijn, de informatie en conclusies overnamen waarover het reeds beschikte.
Wat meer in het bijzonder de niet-toezending van deze laatste categorie documenten betreft, heeft het Gerecht vervolgens vastgesteld dat het Parlement die documenten medisch heeft beoordeeld, waardoor het de grenzen van zijn bevoegdheid heeft overschreden. Wanneer de verzekerde of zijn rechtverkrijgenden de medische commissie om advies verzoeken, is de enige taak van het Parlement immers het aan de commissie verleende mandaat vast te stellen. Dit mandaat moet aan de commissie de medische vragen voorleggen die worden opgeworpen in de medische rapporten waarvan de verzekerde of zijn rechtverkrijgenden het nuttig hebben geacht om ze, met het oog op de toepassing van de bepalingen van de verzekeringsregeling, toe te zenden aan de door de instelling aangewezen arts of artsen. Het stond dus alleen aan verzoeker of aan zijn rechtverkrijgenden om te beoordelen of de medische documenten die uit het dossier waren verwijderd, relevant waren.
Door zich uit te spreken over vragen van medische aard met het oog op het opmaken van het aan de medische commissie voorgelegde dossier, heeft het Parlement bijgevolg de grenzen van zijn bevoegdheid overschreden, waardoor afbreuk is gedaan aan de regelmatigheid van de werkzaamheden van de medische commissie. In die omstandigheden kon de medische commissie niet worden geacht alle beschikbare documenten te hebben kunnen onderzoeken die haar bij haar beoordeling van dienst hadden kunnen zijn. Aangezien de medische commissie haar taak in onregelmatige omstandigheden heeft vervuld, zijn de rapporten die zij na de beëindiging van haar werkzaamheden aan het TABG heeft gezonden ongeldig.
Aangezien de documenten die het Parlement medisch heeft beoordeeld klaarblijkelijk verband hielden met de aandoeningen van verzoeker, heeft het Gerecht geoordeeld dat het niet is uitgesloten dat indien de medische commissie die documenten had kunnen onderzoeken en, in voorkomend geval, daarmee rekening had kunnen houden, zij tot een ander besluit had kunnen komen.
Aangezien de bestreden besluiten zijn vastgesteld op basis van ongeldige rapporten van de medische commissie, zijn zij aangetast door een procedurefout die de nietigverklaring ervan rechtvaardigt.
(
1
)	Gemeenschappelijke regeling voor de verzekering van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten, die in onderlinge overeenstemming door de instellingen is vastgesteld krachtens artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.