ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (αναιρετικό τμήμα)
της 18ης Ιουνίου 2008
Υπόθεση T-164/07 P
Asa Sundholm
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
«Αίτηση αναιρέσεως – Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Περίοδος αξιολογήσεως 2003 – Δικαιώματα άμυνας – Αίτηση αναιρέσεως απαράδεκτη – Αίτηση αναιρέσεως αβάσιμη»
Αντικείμενο: Αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης (δεύτερο τμήμα) την 1η Μαρτίου 2007 στην
υπόθεση F-30/05, Sundholm κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), και η οποία σκοπεί στην ακύρωση αυτής της
αποφάσεως.
Απόφαση: Η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται. Η Asa Sundholm φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε
η Επιτροπή στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
Περίληψη
1.      Υπάλληλοι – Βαθμολογία – Έκθεση εξελίξεως της σταδιοδρομίας – Δικαιώματα άμυνας – Περιεχόμενο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 43)
2.      Αναίρεση – Λόγοι– Λόγος που προβάλλεται για πρώτη φορά κατ’ αναίρεση – Απαράδεκτο
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 51)
1.      Στο πλαίσιο του συστήματος βαθμολογίας που θεσπίστηκε από την Επιτροπή, δεν μπορούν να θεωρηθούν παραβίαση της αρχής του σεβασμού
των δικαιωμάτων άμυνας οι διαβουλεύσεις του δευτεροβάθμιου αξιολογητή με τον αξιολογητή ή συναδέλφους του αξιολογούμενου υπαλλήλου,
χωρίς κατ’ αντιμωλία συζήτηση με τον υπάλληλο αυτό, καθόσον τα ούτως συλλεγέντα πληροφοριακά στοιχεία δεν διαφέρουν από αυτά
που απετέλεσαν τη βάση των προγενέστερων εκτιμήσεων του αξιολογητή και του επικυρωτή ή, αν πρόκειται περί αυτού, ο δευτεροβάθμιος
αξιολογητής δεν σκοπεί να τα λάβει υπόψη του ως βαρύνοντα.
(βλ. σκέψεις 28 και 29)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 20 Νοεμβρίου 2007, T‑308/04, Ianniello κατά Επιτροπής, που δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 73
2.      Η ενώπιον του Πρωτοδικείου προβολή του ότι κρίση του Δικαστηρίου Δημόσιας Διοίκησης είναι πεπλανημένη, βάσει πραγματικής προϋποθέσεως
διαφορετικής από αυτή επί της οποίας κλήθηκε να αποφανθεί το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης, αντιστοιχεί με την επίκληση νέου
λόγου με τον οποίον διευρύνεται το αντικείμενο της διαφοράς και ο οποίος δεν μπορεί να προβληθεί για πρώτη φορά κατ’ αναίρεση.
Πάντως, η αναιρετική αρμοδιότητα του δικαστή περιορίζεται, στον έλεγχο της νομικής λύσεως που δόθηκε ενόψει των ισχυρισμών
και επιχειρημάτων που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.
(βλ. σκέψεις 41 και 42)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 1η Φεβρουαρίου 2007, C‑266/05 P, Sison κατά Συμβουλίου, Συλλογή 2007, σ. I‑1233, σκέψη 95 και εκεί παρατιθέμενη
νομολογία