ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 20ής Μαΐου 2026 (*)
« Υπαλληλική υπόθεση – Συμβασιούχοι υπάλληλοι – Απόλυση κατά τη λήξη της περιόδου δοκιμαστικής υπηρεσίας – Ηθική παρενόχληση – Αίτημα προς το Γενικό Δικαστήριο για την έκδοση διαταγής – Εν μέρει πρόδηλη αναρμοδιότητα – Ευθύνη – Υλική ζημία και ηθική βλάβη – Κανόνας περί αντιστοιχίας – Εν μέρει προδήλως απαράδεκτο »
Στην υπόθεση T‑317/25,
JG, εκπροσωπούμενη από τον Γ. Τράντα, δικηγόρο,
προσφεύγουσα-ενάγουσα,
κατά
Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ), εκπροσωπούμενου από την O. Sajin, επικουρούμενη από την A. Duron, δικηγόρο,
καθού-εναγομένου,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. De Baere (εισηγητή), πρόεδρο, C. Mac Eochaidh και R. Meyer, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Με την προσφυγή-αγωγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα-ενάγουσα
JG
ζητεί, πρώτον, να υποχρεωθεί ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ) να αφαιρέσει και να αντικαταστήσει τους λόγους απόλυσης που μνημονεύονται στον προσωπικό της φάκελο, δεύτερον, να υποχρεωθεί η Ευρωπόλ να λάβει επίσημα μέτρα για την αποκατάσταση της επαγγελματικής της φήμης, τρίτον, να υποχρεωθεί η Ευρωπόλ να της καταβάλει αποζημίωση ποσού ίσου με την αμοιβή την οποία θα είχε λάβει αν δεν είχε καταγγελθεί η σύμβασή της και, τέταρτον, να υποχρεωθεί η Ευρωπόλ να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη την οποία
ισχυρίζεται ότι υπέστη.
Ιστορικό της διαφοράς
2        Την 1η Νοεμβρίου 2023 η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσελήφθη από την Ευρωπόλ ως συμβασιούχος υπάλληλος για την άσκηση καθηκόντων «project support officer» (υπάλληλος υποστήριξης έργου). Η σύμβαση είχε διάρκεια τεσσάρων ετών και μπορούσε να ανανεωθεί για άλλα δύο έτη.
3        Σύμφωνα με το άρθρο 84 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ), η προσφεύγουσα-ενάγουσα έπρεπε να ολοκληρώσει μια δοκιμαστική περίοδο εννέα μηνών, η οποία έληγε στις 31 Ιουλίου 2024.
4        Στις 3 Ιουνίου 2024, σύμφωνα με την ισχύουσα στο πλαίσιο της Ευρωπόλ διαδικασία, ζητήθηκε από την προσφεύγουσα-ενάγουσα να υποβάλει την αυτοαξιολόγησή της εντός οκτώ εργάσιμων ημερών. Η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν προέβη στην αυτοαξιολόγηση εντός της ταχθείσας προθεσμίας, επικαλούμενη το γεγονός ότι βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια από τις 11 Ιουνίου 2024.
5        Στις 17 Ιουνίου 2024, κατόπιν αιτήματος της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η Ευρωπόλ της χορήγησε συμπληρωματική προθεσμία πέντε ημερών προκειμένου να υποβάλει την αυτοαξιολόγησή της. Την ίδια ημέρα, η προσφεύγουσα-ενάγουσα συμμετείχε διαδικτυακά σε συνέντευξη
με τον αξιολογητή της. Με την ευκαιρία αυτή, ο αξιολογητής την ενημέρωσε ότι η σύστασή του θα ήταν να μην επιβεβαιωθεί στη θέση της στο τέλος της δοκιμαστικής περιόδου.
6        Στις 28 Ιουνίου 2024, και με δεδομένο ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είχε ακόμη διαβιβάσει την αυτοαξιολόγησή της, ο αξιολογητής συνέταξε την
έκθεση αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου που προβλέπεται στο άρθρο 84, παράγραφος 3, του ΚΛΠ. Στην έκθεση αυτή ο αξιολογητής συνέστησε να διαπιστωθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είχε επιδείξει επαρκείς επαγγελματικές ικανότητες οι οποίες να δικαιολογούν την παραμονή της στη θέση της. Την ίδια ημέρα, ο επικυρωτής επιβεβαίωσε την αξιολόγηση αυτή.
7        Στις 9 Ιουλίου 2024 η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της εκθέσεως αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου.
8        Στις 19 Ιουλίου 2024 η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε από την εκτελεστική διευθύντρια της Ευρωπόλ να παρατείνει κατά έναν μήνα την περίοδο δοκιμαστικής υπηρεσίας της, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 84, παράγραφος 1, του ΚΛΠ. Υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι λόγω της κατάστασης της υγείας της δεν ήταν σε θέση να συμπληρώσει τις παρατηρήσεις της επί της εκθέσεως αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου.
9        Με επιστολή της 29ης Ιουλίου 2024, η οποία κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα στις 31 Ιουλίου 2024, η εκτελεστική διευθύντρια της Ευρωπόλ απέρριψε το ως άνω αίτημα. Αντιθέτως, χορήγησε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα πρόσθετη προθεσμία 10 εργάσιμων ημερών προκειμένου να συμπληρώσει τις παρατηρήσεις που είχε υποβάλει στις 9 Ιουλίου 2024. Την ενημέρωσε επίσης ότι, λόγω της πρόσθετης αυτής προθεσμίας, η περίοδος δοκιμαστικής υπηρεσίας θα συνεχιζόταν μετά τις 31 Ιουλίου 2024, έως τη λήψη αποφάσεως σχετικά με την έκβασή της.
10      Στις 13 Αυγούστου 2024 η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε τις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της επί της εκθέσεως αξιολόγησης της δοκιμαστικής περιόδου.
11      Με επιστολή της 2ας Οκτωβρίου 2024, η εκτελεστική διευθύντρια της Ευρωπόλ αποφάσισε να μην επιβεβαιώσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα στη θέση της.
12      Στις 9 Οκτωβρίου 2024 η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως που μνημονεύεται στη σκέψη 11 ανωτέρω, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), το οποίο εφαρμόζεται κατ’ αναλογίαν στους συμβασιούχους υπαλλήλους δυνάμει του άρθρου 117 του ΚΛΠ.
13      Με απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2025, η επιτροπή διοικητικών ενστάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπόλ απέρριψε την ένσταση.
Αιτήματα των διαδίκων
14      Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να διατάξει την αφαίρεση από τον προσωπικό της φάκελο των αναφερόμενων λόγων απόλυσης και την αντικατάστασή τους με μια ουδέτερη διατύπωση, δηλαδή ότι «[η Ευρωπόλ] δεν ήταν πλέον σε θέση να διατηρήσει τη θέση λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης»·
–        να διατάξει την εκ μέρους της Ευρωπόλ λήψη επίσημων μέτρων για την αποκατάσταση της επαγγελματικής της φήμης, μεταξύ των οποίων, ενδεικτικά, i) την αφαίρεση ή τροποποίηση όλων των αρχείων που αναφέρουν αρνητική αξιολόγηση της απόδοσής της ή αποδίδουν την καταγγελία της σύμβασής της σε προσωπικές ή επαγγελματικές ελλείψεις, ii) επίσημη γραπτή διευκρίνιση εκ μέρους της Ευρωπόλ ότι η καταγγελία της σύμβασής της δεν οφειλόταν σε παράπτωμα ή ανεπαρκή απόδοση και επιβεβαίωση ότι δεν υπάρχουν αρνητικές παρατηρήσεις στο αρχείο απασχόλησής της και iii) δέσμευση της Ευρωπόλ ότι δεν θα γνωστοποιηθούν σε τρίτους, συμπεριλαμβανομένων των υποψήφιων εργοδοτών, αρνητικές ή παραπλανητικές πληροφορίες σχετικά με την απασχόλησή της ή την απόλυσή της·
–        να διατάξει την καταβολή, ως αποζημίωση, της αμοιβής που θα ελάμβανε για το υπόλοιπο της τετραετούς συμβάσεως εργασίας της·
–        να διατάξει την καταβολή χρηματικής ικανοποίησης για την ηθική βλάβη ύψους έως 150 000
ευρώ, ως αναγνώριση της ψυχολογικής παρενόχλησης την οποία υπέστη·
–        να καταδικάσει την Ευρωπόλ στα δικαστικά έξοδα.
15      Η Ευρωπόλ ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως απαράδεκτη·
–        επικουρικώς, να την απορρίψει ως αβάσιμη·
–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
16      Βάσει του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όταν το Γενικό Δικαστήριο είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί της προσφυγής ή η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει επαρκώς διαφωτισθεί από τα έγγραφα της δικογραφίας και ότι είναι σε θέση να αποφανθεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου αυτού, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
17      Κατ’ αρχάς, όσον αφορά τη νομική βάση της προσφυγής-αγωγής, υπενθυμίζεται ότι, στο μέτρο που, δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, όπως εφαρμόζεται διά του άρθρου 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται για «κάθε διαφορά» μεταξύ της Ένωσης και των προσώπων που υπόκεινται στον ΚΥΚ, εμπίπτει στις εν λόγω διατάξεις, κατά πάγια νομολογία, κάθε διαφορά μεταξύ υπαλλήλου και του θεσμικού οργάνου στο οποίο αυτός υπάγεται, ακόμη και αν πρόκειται για αγωγή αποζημιώσεως, εφόσον η διαφορά πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον υπάλληλο με το θεσμικό όργανο (βλ. απόφαση της 5ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Missir Mamachi di Lusignano, C‑54/20 P, EU:C:2022:349, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
18      Εν προκειμένω, από το περιεχόμενο του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής, και ειδικότερα από τη συνοπτική έκθεση των πραγματικών περιστατικών σε συνδυασμό με τα διάφορα σκέλη του αιτητικού, προκύπτει ότι τα αιτήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας απορρέουν από τη σχέση εργασίας που τη συνδέει με την Ευρωπόλ. Επομένως, μολονότι η νομική βάση της προσφυγής-αγωγής δεν προσδιορίζεται ρητώς στο δικόγραφο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η εν λόγω προσφυγή-αγωγή ασκείται βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και του άρθρου 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, το οποίο εφαρμόζεται κατ’ αναλογίαν στους συμβασιούχους υπαλλήλους κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 117 του ΚΛΠ.
19      Το αιτητικό της προσφυγής-αγωγής περιλαμβάνει πέντε σκέλη.
20      Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι, με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του αιτητικού, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να «διατάξει» την Ευρωπόλ να προβεί σε διάφορες ενέργειες.
21      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα, με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του αιτητικού, ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο να απευθύνει διαταγές στην Ευρωπόλ. Ωστόσο, κατά πάγια νομολογία, ο δικαστής της Ένωσης δεν δύναται να απευθύνει διαταγές σε θεσμικό όργανο ή οργανισμό της Ένωσης, διότι κάτι τέτοιο θα συνιστούσε σφετερισμό των εξουσιών διοικητικής αρχής. Το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να επιληφθεί όχι μόνον αιτημάτων διατυπωθέντων στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως
με τα οποία ζητείται να επιβληθεί στο καθού θεσμικό όργανο ή στον καθού οργανισμό η υποχρέωση να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση ακυρωτικής αποφάσεως, αλλά επίσης, κατ’ αρχήν, και αιτημάτων διατυπωθέντων στο πλαίσιο ενδίκου βοηθήματος πλήρους δικαιοδοσίας, όπως μια αγωγή αποζημιώσεως με την οποία ο ενάγων ζητεί να υποχρεωθεί το εναγόμενο θεσμικό όργανο ή ο εναγόμενος οργανισμός να λάβει συγκεκριμένα μέτρα προς αποκατάσταση της προβαλλόμενης ζημίας (βλ. απόφαση της 9ης Ιουνίου 2021, Hill Mansilla κατά Επιτροπής, T‑575/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:324, σκέψη 164 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
22      Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, τα δύο πρώτα σκέλη
του αιτητικού πρέπει να απορριφθούν λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας.
23      Κατά δεύτερον, με το τρίτο και το τέταρτο σκέλος του αιτητικού, η προσφεύγουσα-ενάγουσα διατυπώνει δύο αιτήματα αποζημιώσεως.
24      Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ, αφενός, του τρίτου σκέλους του αιτητικού, το οποίο συνίσταται σε αίτημα αποκατάστασης της υλικής ζημίας η οποία απορρέει ευθέως από την «παράνομη και αδικαιολόγητη» καταγγελία της συμβάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας, και, αφετέρου, του τετάρτου σκέλους του αιτητικού, το οποίο συνιστά αυτοτελές αίτημα ικανοποίησης της ηθικής βλάβης την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της παρενόχλησης της οποίας υπήρξε θύμα και λόγω της αδυναμίας της Ευρωπόλ να την προστατεύσει από μια τέτοια συμπεριφορά.
25      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, το παραδεκτό αγωγής αποζημιώσεως που ασκείται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και του άρθρου 91 του ΚΥΚ, εξαρτάται από τη νομότυπη διεξαγωγή της προ της ασκήσεως της αγωγής διαδικασίας και από την τήρηση των προθεσμιών που
αυτή προβλέπει (βλ. απόφαση της 24ης Απριλίου 2017, HF κατά Κοινοβουλίου, T‑584/16, EU:T:2017:282, σκέψη 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26      Η
προ της ασκήσεως της αγωγής διαδικασία στο πλαίσιο αγωγών αποζημιώσεως διαφέρει αναλόγως του αν η ζημία της οποίας ζητείται η αποκατάσταση απορρέει από βλαπτική πράξη έχουσα τον χαρακτήρα απόφασης, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, ή από συμπεριφορά της Διοίκησης που δεν έχει τον χαρακτήρα απόφασης. Στην πρώτη περίπτωση, εναπόκειται στον ενδιαφερόμενο να υποβάλει στην αρμόδια για τη σύναψη συμβάσεων προσλήψεως αρχή (στο εξής: ΑΣΣΠΑ), εντός της οριζόμενης προθεσμίας, διοικητική ένσταση κατά της επίμαχης πράξεως, διευκρινιζομένου ότι τα αποζημιωτικά αιτήματα μπορούν να προβληθούν είτε με την εν λόγω διοικητική ένσταση είτε, για πρώτη φορά, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (βλ. απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2008, Σκουλίδη κατά Επιτροπής, F‑4/07, EU:F:2008:22, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27      Στη δεύτερη περίπτωση, η διοικητική διαδικασία τίθεται σε κίνηση με την υποβολή αιτήσεως, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, για την καταβολή αποζημιώσεως ή χρηματικής ικανοποιήσεως και συνεχίζεται, ενδεχομένως, με την υποβολή διοικητικής ενστάσεως κατά της αποφάσεως περί απορρίψεως της εν λόγω αιτήσεως (βλ. απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2008, Σκουλίδη κατά Επιτροπής, F‑4/07, EU:F:2008:22, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Πρώτον, όσον αφορά το αίτημα το οποίο διαλαμβάνεται στο τρίτο σκέλος του αιτητικού, σχετικά με την υλική ζημία την οποία φέρεται να υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα λόγω της αποφάσεως περί απολύσεως, διαπιστώνεται ότι το εν λόγω αίτημα αφορά ζημία η οποία μπορεί να συνδεθεί με πράξη έχουσα τον χαρακτήρα απόφασης, ήτοι με την απόφαση περί απολύσεως, οπότε μπορεί να υποβληθεί για πρώτη φορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Εντούτοις, κατά πάγια νομολογία, ο κανόνας της αντιστοιχίας μεταξύ της διοικητικής ενστάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 91, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, και του μεταγενέστερου ενδίκου βοηθήματος απαιτεί, επί ποινή απαραδέκτου, οι λόγοι που προβάλλονται ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης να έχουν ήδη προβληθεί κατά την προ της ασκήσεως του ενδίκου βοηθήματος διαδικασία, ούτως ώστε η ΑΣΣΠΑ να είναι σε θέση να εξακριβώσει τις επικρίσεις που διατυπώνει ο ενδιαφερόμενος κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως (πρβλ. απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2013, Επιτροπή κατά Μοσχονάκη, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, σκέψη 71 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29      Επομένως, κατά πάγια νομολογία, στις υπαλληλικές προσφυγές, τα αιτήματα που υποβάλλονται ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης μπορούν να περιέχουν μόνον αιτιάσεις που στηρίζονται στην ίδια αιτία με εκείνη στην οποία στηρίζονται οι αιτιάσεις που προβάλλονται στη διοικητική ένσταση, διευκρινιζομένου ότι οι εν λόγω αιτιάσεις μπορούν να αναπτυχθούν, ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, με την προβολή λόγων και επιχειρημάτων που δεν περιλαμβάνονται κατ’ ανάγκη στην ένσταση, αλλά συνδέονται στενά με αυτήν
(πρβλ. απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2013, Επιτροπή κατά Μοσχονάκη, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, σκέψη 73 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30      Ωστόσο, προκειμένου η προ της ασκήσεως του ενδίκου βοηθήματος διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 91, παράγραφος 2, του ΚΥΚ να ανταποκρίνεται στον σκοπό της, απαιτείται η ΑΣΣΠΑ να είναι σε θέση να γνωρίζει κατά τρόπο αρκούντως ακριβή τις επικρίσεις που διατυπώνουν οι ενδιαφερόμενοι κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως (πρβλ. απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2013, Επιτροπή κατά Μοσχονάκη, T‑476/11 P, EU:T:2013:557, σκέψη 77 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31      Εν προκειμένω, με τη διοικητική ένστασή της, η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 12 ανωτέρω, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστήριξε
κατ’ ουσίαν ότι η απόφαση περί απολύσεως, αφενός, δεν ήταν επαρκώς αιτιολογημένη και, αφετέρου, δεν ήταν δικαιολογημένη, στο μέτρο που
η ίδια εκτελούσε πάντοτε τα καθήκοντά της σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της. Οι λόγοι
αυτοί
δεν περιλαμβάνονται στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής.
32      Επομένως, στο πλαίσιο της διοικητικής ενστάσεώς της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν επικαλέστηκε κανέναν από τους λόγους που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο της προσφυγής-αγωγής και
οι οποίοι αφορούν, κατ’ ουσίαν, αφενός, παρατυπίες κατά τη διοικητική διαδικασία, στο μέτρο που η ίδια εκλήθη να προβεί στην αυτοαξιολόγησή της και να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επί της εκθέσεως σχετικά με την περίοδο δοκιμαστικής υπηρεσίας της ενώ τελούσε σε αναρρωτική άδεια, και, αφετέρου, δυσμενή μεταχείριση λόγω της οικογενειακής της κατάστασης.
33      Όσον αφορά τον λόγο που στηρίζεται σε ισχυρισμούς περί παρενόχλησης, διαπιστώνεται ότι αυτός προβάλλεται προς στήριξη όχι του τρίτου σκέλους του αιτητικού της προσφυγής-αγωγής, αλλά προς στήριξη του τετάρτου σκέλους του αιτητικού. Πράγματι, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποδεικνύει τη σχέση που υφίσταται μεταξύ των εν λόγω ισχυρισμών και του «παράνομου και αδικαιολόγητου» χαρακτήρα της καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας της.
34      Εν πάση περιπτώσει, εάν θεωρηθεί ότι με τον λόγο αυτόν
προβάλλεται ότι η φερόμενη κατάσταση παρενόχλησης είχε δημιουργήσει δυσκολίες οι οποίες είχαν στη συνέχεια
οδηγήσει
στην απόλυση της προσφεύγουσας-ενάγουσας, αρκεί η επισήμανση ότι ούτε ο λόγος αυτός προβλήθηκε με τη διοικητική ένσταση.
35      Επομένως, το τρίτο σκέλος του αιτητικού της προσφυγής-αγωγής
πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτο.
36      Δεύτερον, όσον αφορά το τέταρτο σκέλος του αιτητικού, επισημαίνεται ότι η ηθική παρενόχληση, για την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί την καταβολή χρηματικής ικανοποίησης, συνιστά ενέργεια μη έχουσα τον χαρακτήρα αποφάσεως (βλ. διάταξη της 25ης Νοεμβρίου 2009, Soerensen Ferraresi κατά Επιτροπής, F‑5/09, EU:F:2009:156, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37      Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 27 ανωτέρω, ο ενδιαφερόμενος πρέπει κατ’ αρχάς να υποβάλει στην ΑΣΣΠΑ αίτηση για την καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως. Μόνον η ρητή ή σιωπηρή απόρριψη της αιτήσεως αυτής συνιστά βλαπτική απόφαση κατά της οποίας μπορεί να υποβληθεί διοικητική ένσταση και μόνον μετά την απόφαση με την οποία απορρίπτεται ρητά ή σιωπηρά η ένσταση αυτή μπορεί να ασκηθεί αγωγή αποζημιώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (βλ. απόφαση της 19ης Ιουνίου 2013, CF κατά EASA, F‑40/12, EU:F:2013:85, σκέψη 57 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38      Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι το αίτημα χρηματικής ικανοποίησης που στηρίζεται στα περιστατικά ηθικής παρενόχλησης την οποία φέρεται να υπέστη η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποτέλεσε αντικείμενο νομότυπης προηγούμενης διοικητικής διαδικασίας.
39      Πράγματι, μολονότι με τη διοικητική ένστασή της η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε να της διαβιβαστούν τα έγγραφα που αφορούν ενδεχόμενη εσωτερική έρευνα σχετικά με τα προβαλλόμενα περιστατικά παρενόχλησης, από τη δικογραφία προκύπτει ότι δεν υπέβαλε συναφώς αίτηση βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ. Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν υπέβαλε στην ΑΣΣΠΑ αίτηση περί καταβολής χρηματικής ικανοποίησης για φερόμενη βλάβη λόγω της ηθικής παρενόχλησης που ισχυρίζεται ότι υπέστη, την ενδεχόμενη απόρριψη της οποίας θα μπορούσε να προσβάλει με διοικητική ένσταση δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ.
40      Επομένως, το τέταρτο σκέλος του αιτητικού της προσφυγής-αγωγής είναι προδήλως απαράδεκτο.
41      Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η υπό κρίση προσφυγή-αγωγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, εν μέρει λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου για την εκδίκασή της και εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
42      Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
43      Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το αίτημα της Ευρωπόλ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή-αγωγή εν μέρει λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου για την εκδίκασή της και εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη.
2)      Καταδικάζει την JG στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 20 Μαΐου 2026.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
V. Di Bucci
G. De Baere
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.