61981CJ0307_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 307/81,
ALUSUISSE ITALIA SPA, Μιλάνο, via Vittor Pisani 31, εκπροσωπουμένη από τούς δικηγόρους στά ανώτατα δικαστήρια τής Ιταλικής Δημοκρατίας Guiseppe Celona καί Gian Carlo Gabardini, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο Georges Margue, 20, rue Philippe-II,
προσφεύγουσα,
κατά
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένου από τόν Franco Giuffrida, σύμβουλο τής νομικής υπηρεσίας τού Συμβουλίου, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν H . J . Pabbruwe, διευθυντή τής νομικής υπηρεσίας τής Ευρωπαϊκής Τραπέζης Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad-Adenauer, Kirchberg,
καί
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τούς νομικούς της συμβούλους Peter Gilsdorf καί Antonio Marchini-Camia, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Oreste Montalto, μέλος τής νομικής υπηρεσίας τής Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ων,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο, στό παρόν στάδιο τής διαδικασίας, τό παραδεκτό προσφυγής ασκηθείσης δυνάμει τού άρθρου 173, παράγραφος 2, τής συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν οποία ζητείται η ακύρωση τού κανονισμού 1411/81 τής Επιτροπής, τής 25ης Μαϊ´ου 1981, περί επιβολής προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στό ορθοξυλένιο καταγωγής Πόρτο Ρίκο καί Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
( ΕΕ L 141, σ . 29 ), καθώς καί τού κανονισμού 2761/81 τού Συμβουλίου, τής 22ας Σεπτεμβρίου 1981, περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στό ορθοξυλόλιο ( ορθοξυλένιο ) καταγωγής Πόρτο Ρίκο καί Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ( ΕΕ L 270, σ . 1 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 3 Δεκεμβρίου 1981, η εταιρία Alusuisse Italia SpA, Μιλάνο, ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή, μέ τήν οποία ζητεί τήν ακύρωση τού κανονισμού 1411/81 τής Επιτροπής, τής 25ης Μα ΐου 1981, περί επιβολής προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στό ορθοξυλένιο καταγωγής Πόρτο Ρίκο καί Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ( ΕΕ L 141, σ . 29 ), καθώς καί τού κανονισμού 2761/81 τού Συμβουλίου, τής 22ας Σεπτεμβρίου 1981, περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στό ορθοξυλόλιο ( ορθοξυλένιο ) καταγωγής Πόρτο Ρίκο καί Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής ( ΕΕ L 270, σ . 1 ).
2 Οι εν λόγω κανονισμοί επιβάλλουν ενα προσωρινό καί οριστικό αντιστοίχως, δασμό αντιντάμπινγκ επί τού ορθοξυλενίου πού υπάγεται στή διάκριση 29.01 ΔΙ τού κοινού δασμολογίου καί αντιστοιχεί στόν κώδικα NIMEXE 29.01-65, καταγωγής τών δύο προαναφερθέντων κρατών, μέ εξαίρεση πάντως τού ορθοξυλενίου πού εξάγουν ορισμένες επιχειρήσεις ονομαστικώς αναφερόμενες . Ο κανονισμός τής Επιτροπής, ο οποίος προεβλέπετο νά εφαρμοσθεί γιά περίοδο τεσσάρων μηνών ή μέχρι τής θεσπίσεως από τό Συμβούλιο οριστικών μέτρων, εξαρτά τήν θέση σέ ελεύθερη κυκλοφορία τού εν λόγω προϊόντος από τήν κατάθεση εγγυήσεως αντιστοίχου πρός τό ποσό τού προσωρινού δασμού . Ο κανονισμός τού Συμβουλίου εξ άλλου καθορίζει, μεταξύ άλλων, τό υψος μέχρι τό οποίο εισπράττονται οριστικώς τά ποσά πού απετέλεσαν αντικείμενο εγγυήσεως δυνάμει τού προσωρινού δασμού .
3 Η προσφεύγουσα παράγει φθαλικό ανυδρίτη, ο οποίος χρησιμοποιείται γιά τήν παρασκευή φθαλικών πλαστικοποιητών καί ρητινών . Η βασική πρώτη υλη πού απαιτείται γιά τήν παραγωγή αυτή ειναι τό ορθοξυλόλιο ( ορθοξυλένιο ), τό οποίο η προσφεύγουσα εισάγει μεταξύ άλλων από τίς Ηνωμένες Πολιτείες καί τό Πόρτο Ρίκο ως ανεξάρτητος εισαγωγεύς, χωρίς, δηλαδή, νά ειναι συνδεδεμένη πρός καμμία επιχείρηση παραγωγής ή εξαγωγών .
4 Επειδή τό Συμβούλιο καί η Επιτροπή προέτειναν ένσταση απαραδέκτου, σύμφωνα μέ τό άρθρο 91, παράγραφος 1, τού κανονισμού διαδικασίας, τό Δικαστήριο αποφάσισε, χωρίς νά εισέλθει στήν συζήτηση επί τής ουσίας, νά αποφανθεί επί τού παραδεκτού τής εν λόγω προσφυγής ακυρώσεως .
5 Μέ τήν ένστασή του τό Συμβούλιο υποστηρίζει οτι ο κανονισμός του 2761/81 αποτελεί κανονισμό γενικής ισχύος καί δέν αφορά ατομικώς τήν προσφεύγουσα, η οποία δυνάμει τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης δέν νομιμοποιείται νά ζητήσει τήν ακύρωση κανονιστικής πράξεως . Η Επιτροπή, αφ’ ετέρου, αμφισβητεί τό παραδεκτό τής προσφυγής κατά τό μέρος πού στρέφεται κατά τού κανονισμού της 1411/81, λόγω μή τηρήσεως τής προβλεπομένης στό άρθρο 173, εδάφιο 3, προθεσμίας, καί υιοθετεί τά επιχειρήματα τού Συμβουλίου σέ ο,τι αφορά τό παραδεκτό τής προσφυγής κατά τού κανονισμού τού Συμβουλίου .
6 Ειναι δεδομένο οτι ο κανονισμός 1411/81 τής Επιτροπής έχει κατ’ ουσία τό ίδιο αντικείμενο μέ τόν κανονισμό 2761/81 τού Συμβουλίου, εφ’ οσον καί οι δύο πράξεις επιβάλλουν δασμό αντιντάμπινγκ επί τού ιδίου προϊόντος πού προέρχεται από τίς ίδιες τρίτες χώρες . Επομένως, άν η προσφυγή κριθεί απαράδεκτη κατά τό μέρος πού στρέφεται κατά τής οριστικής πράξεως τού Συμβουλίου, λόγω τού κανονιστικού χαρακτήρος τής πράξεως αυτής έναντι τής προσφευγούσης, τό ίδιο συμπέρασμα θά ισχύει καί ως πρός τήν προσωρινή πράξη τής Επιτροπής . Κατά συνέπεια, πρέπει νά εξετασθεί άν η παρούσα προσφυγή μέ τήν οποία ζητείται η ακύρωση τών δύο κανονισμών ειναι παραδεκτή δυνάμει τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης .
7 Τό άρθρο 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης εξαρτά τό παραδεκτό μιάς προσφυγής ακυρώσεως ασκηθείσης από ιδιώτη από τήν προϋπόθεση οτι η προσβαλλομένη πράξη, άν καί εξεδόθη υπό τήν μορφή κανονισμού, συνιστά στήν πραγματικότητα απόφαση, η οποία αφορά τόν προσφεύγοντα κατά τρόπο άμεσο καί ατομικό . Σκοπός τής εν λόγω διατάξεως ειναι ιδίως νά μή δύνανται τά κοινοτικά όργανα, μέ τήν απλή επιλογή τής μορφής τού κανονισμού, νά αποκλείουν τήν
δυνατότητα τών ιδιωτών νά ασκούν προσφυγές κατά τών αποφάσεων πού τούς αφορούν άμεσα καί ατομικά, καθώς καί νά τονισθεί οτι η επιλογή τής μορφής δέν δύναται νά μεταβάλει τή φύση μιάς πράξεως .
8 Η προσφυγή ιδιώτου δέν ειναι πάντως παραδεκτή, εφ’ οσον στρέφεται κατά κανονισμού γενικής ισχύος κατά τήν έννοια τού άρθρου 189, εδάφιο 2, τής συνθήκης, τό κριτήριο δέ τής διακρίσεως μεταξύ κανονισμού καί αποφάσεως έγκειται, σύμφωνα μέ παγία νομολογία τού Δικαστηρίου, στή γενική ή μή ισχύ τής οικείας πράξεως . Πρέπει λοιπόν νά ερευνάται η φύση τών προσβαλλομένων πράξεων καί ιδίως τά έννομα αποτελέσματα πού σκοπεύουν νά παραγάγουν ή πράγματι παράγουν .
9 Σχετικώς πρέπει νά ληφθεί υπ’ όψη οτι οι επίδικοι κανονισμοί έχουν ως αντικείμενο τήν επιβολή δασμού αντιντάμπινγκ επί ολων τών εισαγωγών ορθοξυλενίου καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής καί Πόρτο Ρίκο, υπό τήν επιφύλαξη ορισμένων εξαιρέσεων πού προβλέπονται γιά προϊόντα εξαγόμενα από ονομαστικώς αναφερόμενες επιχειρήσεις . Τά εν λόγω μέτρα λοιπόν ειναι, έναντι τών ανεξαρτήτων εισαγωγέων, οι οποίοι, αντίθετα πρός τούς εξαγωγείς, δέν αναφέρονται ονομαστικώς στόν κανονισμό, μέτρα γενικής ισχύος κατά τήν έννοια τού άρθρου 189, εδάφιο 2, τής συνθήκης, διότι εφαρμόζονται επί αντικειμενικώς διαμορφωμένων καταστάσεων καί παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων πού καθορίζονται κατά τρόπο γενικό καί αφηρημένο .
10 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επί τού σημείου αυτού οτι οι προσβαλλόμενες πράξεις, άν καί εξεδόθησαν υπό μορφή κανονισμών, στήν πραγματικότητα συνιστούν έναντι αυτής αποφάσεις, δεδομένου οτι οι εισαγωγείς ορθοξυλενίου, οι οποίοι χρησιμοποιούν συγχρόνως τήν εν λόγω ουσία, αποτελούν μία κλειστή κατηγορία περιορισμένου αριθμού επιχειρηματιών, η ταυτότης τών οποίων ηταν γνωστή κατά τήν ημερομηνία εκδόσεως τών κανονισμών .
11 Τό επιχείρημα αυτό πρέπει νά απορριφθεί . Όπως έχει ήδη δεχθεί τό Δικαστήριο, ο κανονιστικός χαρακτήρας μιάς πράξεως δέν επηρεάζεται από τή δυνατότητα προσδιορισμού τού αριθμού ή ακόμη καί τής ταυτότητος τών υποκειμένων τού δικαίου επί τών οποίων η πράξη αυτή εφαρμόζεται σέ δεδομένη στιγμή, εφ’ οσον διαπιστώνεται οτι η εφαρμογή αυτή πραγματοποιείται βάσει μιάς αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως πού καθορίζει η πράξη σέ σχέση
μέ τόν σκοπό της . Αυτό συμβαίνει μέ τούς ανεξαρτήτους εισαγωγείς ορθοξυλενίου . Πράγματι, η επιβολή τού δασμού αντιντάμπινγκ πού προκύπτει από τήν εφαρμογή τών κανονισμών αφορά αυτούς τούς εισαγωγείς πού εισάγουν τό προϊόν από τίς οικείες χώρες λόγω τής αντικειμενικής ιδιότητάς τους ως εισαγωγέων τού προϊόντος αυτού καί μόνο . Κατά συνέπεια, οι επίδικοι κανονισμοί συνιστούν έναντι αυτών πράξεις γενικής ισχύος, κατά τήν έννοια τού άρθρου 189, εδάφιο 2, τής συνθήκης, καί όχι αποφάσεις πού τούς αφορούν άμεσα καί ατομικά .
12 Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης, υπέρ τού παραδεκτού τής προσφυγής της, οτι οι ιδιομορφίες τής διαδικασίας θεσπίσεως κανονισμών αντιντάμπινγκ, ιδίως δέ η συμμετοχή στίς διαδοχικές φάσεις τής εν λόγω διαδικασίας διαφόρων ενδιαφερομένων μερών, οδηγούν στό συμπέρασμα οτι στήν προκειμένη περίπτωση πρόκειται γιά ατομικές διοικητικές πράξεις, τίς οποίες οι ιδιώτες δύνανται νά προσβάλλουν δυνάμει τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης .
13 Ούτε ο συλλογισμός αυτός δύναται νά γίνει δεκτός, δεδομένου οτι η διάκριση μεταξύ κανονισμού καί αποφάσεως στηρίζεται αποκλειστικά στήν φύση τής πράξεως καί στά έννομα αποτελέσματα πού παράγει καί όχι στόν τρόπο θεσπίσεώς της . Η λύση αυτή ειναι εξ άλλου σύμφωνη πρός τό σύστημα τών ενδίκων μέσων πού θεσπίζει τό κοινοτικό δίκαιο, δεδομένου οτι οι εισαγωγείς δύνανται νά προσβάλλουν ενώπιον τών εθνικών δικαστηρίων τίς ατομικές πράξεις πού εκδίδουν οι εθνικές αρχές γιά τήν εφαρμογή τών κοινοτικών κανονισμών .
14 Από ολους αυτούς τούς λόγους συνάγεται τό συμπέρασμα οτι οι προσβαλλόμενες πράξεις ειναι κανονισμοί καί όχι αποφάσεις κατά τήν έννοια τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης καί συνεπώς η προσφυγή πρέπει νά απορριφθεί ως απαράδεκτη .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69, παράγραφος 2, τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Δεδομένου οτι η προσφεύγουσα ηττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή ως απαράδεκτη .
2)Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα .