Gevoegde zaken C‑248/15 P, C‑254/15 P en C‑260/15 P
Maxcom Ltd e.a.
tegen
City Cycle Industries
„Hogere voorziening – Dumping – Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 – Invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië – Uitbreiding van het op de invoer van rijwielen van oorsprong uit China ingestelde definitieve antidumpingrecht tot die invoer – Verordening (EG) nr. 1225/2009 – Artikel 13 – Ontwijking – Artikel 18 – Niet-medewerking – Bewijs – Bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen – Tegenstrijdigheid in de motivering – Ontoereikende motivering – Schending van procedurele rechten”
Samenvatting – Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 januari 2017
1.        Hogere voorziening – Middelen – Onjuiste beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Niet-ontvankelijkheid – Toetsing door het Hof van de beoordeling van de feiten en het bewijsmateriaal – Uitgesloten, behoudens het geval van onjuiste opvatting – Niet-inachtneming van de bewijsregels – Ontvankelijkheid
(Art. 256, lid 1, VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 58, eerste alinea)
2.        Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Beoordelingsbevoegdheid van de instellingen – Rechterlijke toetsing – Grenzen
3.        Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Bepaling of er sprake is van ontwijking – Bewijslast – Vaststelling van een ontwijking op basis van een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen – Toelaatbaarheid
(Verordening nr. 1225/2009 van de Raad, art. 13 en 18)
4.        Gerechtelijke procedure – Motivering van de arresten – Omvang
(Statuut van het Hof van Justitie, art. 36)
5.        Hogere voorziening – Middelen – Toetsing door het Hof van de beoordeling door het Gerecht van de noodzaak om de gegevens aan te vullen – Uitgesloten, behoudens het geval van onjuiste opvatting
(Art. 256, lid 1, VWEU)
1.      Zie de tekst van de beslissing.
(zie punten 52, 53)
2.      Zie de tekst van de beslissing.
(zie punten 56, 89)
3.      Volgens artikel 13, lid 3, van verordening nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap rust de bewijslast inzake ontwijking op de instellingen van de Unie. Bovendien volgt uit de bewoordingen en de opzet van dat artikel 13 dat deze instellingen, om het bestaan van ontwijking te bewijzen, een globale analyse dienen te maken betreffende het derde land waarop het ontwijkingsonderzoek in zijn geheel betrekking heeft. Het is daarentegen niet hun taak om ten bewijze van een dergelijke ontwijking een analyse te maken van de situatie van iedere individuele producent-exporteur; het staat immers aan die individuele producenten-exporteurs om een dergelijke analyse te maken in het kader van hun op grond van artikel 13, lid 4, van die verordening geformuleerde verzoeken. Volgens artikel 13, lid 1, van bovengenoemde verordening moeten de instellingen van de Unie het bestaan van ontwijking van de antidumpingmaatregelen aantonen voor het gehele derde land en staat het aan iedere individuele producent-exporteur, aan te tonen dat zijn specifieke situatie de toekenning van vrijstelling op grond van artikel 13, lid 4, van die verordening rechtvaardigt.
Wat de bewijsmaatstaf betreft die is vereist om het bestaan van ontwijking aan te tonen in een geval waarin een aantal producenten-exporteurs niet of onvoldoende hebben meegewerkt, verleent geen enkele bepaling van de aangehaalde verordening de Commissie in het kader van een onderzoek naar het bestaan van ontwijking de bevoegdheid om de producenten of exporteurs die het voorwerp van een klacht zijn, te dwingen deel te nemen aan het onderzoek of inlichtingen te verstrekken. De Commissie is voor verstrekking van de nodige inlichtingen dus afhankelijk van de vrijwillige medewerking van de belanghebbenden. Om die reden heeft de Uniewetgever in artikel 18, lid 1, van die verordening bepaald dat, indien een belanghebbende de toegang tot de nodige informatie weigert of deze informatie anderszins niet verstrekt of het onderzoek aanmerkelijk belemmert, aan de hand van de beschikbare gegevens voorlopige of definitieve conclusies, zowel in positieve als in negatieve zin, kunnen worden getrokken. Artikel 18, lid 6, van die verordening voegt daaraan toe dat, indien een belanghebbende geen of slechts gedeeltelijke medewerking verleent, waardoor relevante inlichtingen worden achtergehouden, dit tot gevolg kan hebben dat de resultaten voor deze belanghebbende minder gunstig uitvallen dan indien deze wel medewerking had verleend.
In omstandigheden die werden gekenmerkt door een volledig gebrek aan medewerking van de producenten-exporteurs, heeft het Hof geoordeeld dat uit artikel 18 van bovengenoemde verordening blijkt dat de Uniewetgever geen wettelijk vermoeden heeft willen invoeren volgens hetwelk uit de niet-medewerking van de belanghebbende of betrokken partijen rechtstreeks het bestaan van ontwijking kan worden afgeleid, en op de instellingen van de Unie bijgevolg geen bewijslast rust. Gezien de mogelijkheid om, zelfs definitieve, conclusies te trekken aan de hand van de beschikbare gegevens en de partij die geen of slechts gedeeltelijke medewerking verleent, minder gunstig te behandelen dan indien zij haar medewerking had verleend, is het echter eveneens duidelijk dat de instellingen van de Unie zich mogen baseren op een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen om ontwijking in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 vast te stellen. Elke andere oplossing zou de doeltreffendheid van de beschermende handelsmaatregelen van de Unie in het gedrang kunnen brengen telkens wanneer de instellingen van de Unie geen medewerking krijgen in het kader van een onderzoek tot vaststelling van ontwijking.
In een geval waarin niet alle producenten-exporteurs, maar slechts een aantal ervan, niet hebben meegewerkt, staan de bewoordingen van artikel 13, lid 1, van bovengenoemde verordening niet eraan in de weg dat de instellingen van de Unie het bestaan van ontwijking van de antidumpingmaatregelen vaststellen aan de hand van een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen ingeval producenten-exporteurs die een significant deel van de invoer van het betrokken product in de Unie vertegenwoordigen, niet of niet voldoende aan het onderzoek hebben meegewerkt. Verder rechtvaardigt de noodzaak, de doeltreffendheid van de beschermende handelsmaatregelen te waarborgen, ook in dergelijke omstandigheden dat die instellingen zich op een dergelijke bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen baseren om tot de bevinding te komen dat er sprake is ontwijking in de zin van deze bepaling.
Dat de instellingen van de Unie zich op een dergelijke bundel aanwijzingen mogen baseren, neemt echter niet weg dat volgens artikel 13, leden 1 en 3, van die verordening die aanwijzingen aannemelijk moeten maken dat aan de vier in die bepaling genoemde voorwaarden is voldaan. Zo moeten deze instellingen ter zake van de tweede voorwaarde – te weten dat de verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen een derde land en de Unie of tussen individuele vennootschappen in het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en de Unie het gevolg is van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat – beschikken over elementen die aannemelijk maken dat de verandering in de structuur van het handelsverkeer het gevolg is van dergelijke praktijken, processen of werkzaamheden.
(zie punten 58, 59, 61‑64, 66‑69)
4.      Zie de tekst van de beslissing.
(zie punt 87)
5.      Zie de tekst van de beslissing.
(zie punt 106)