Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 29ης Ιανουαρίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Εμπορική πολιτική – Μέτρα εμπορικής πολιτικής που αφορούν ορισμένα προϊόντα καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ)
2020/502 – Μέτρα επιβληθέντα από τις Ηνωμένες Πολιτείες στις εισαγωγές ορισμένων παράγωγων προϊόντων αλουμινίου και χάλυβα – Απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αναστολή εμπορικών παραχωρήσεων και άλλων ισοδύναμων υποχρεώσεων – Πρόσθετοι τελωνειακοί δασμοί επί των εισαγωγών προϊόντων που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες – Άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχή της χρηστής διοίκησης – Δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης – Αρχή ne ultra petita »
Στην υπόθεση C‑811/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2023,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους G.‑D. Balan και M. Mataija,
αναιρεσείουσα,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
Zippo Manufacturing Co., με έδρα το Bradford (Ηνωμένες Πολιτείες),
Zippo GmbH, με έδρα το Emmerich am Rhein (Γερμανία),
εκπροσωπούμενες από τον R. MacLean, avocat, και τον D. Sevilla Pascual, abogado,
προσφεύγουσες πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Jürimäe (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του δευτέρου τμήματος, F. Schalin, M. Gavalec και N. Fenger, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 5ης Ιουνίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί την αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 18ης Οκτωβρίου 2023, Zippo Manufacturing κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑402/20, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:640), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/502 της Επιτροπής, της 6ης Απριλίου 2020, περί ορισμένων μέτρων εμπορικής πολιτικής που αφορούν ορισμένα προϊόντα καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΕΕ 2020, L 109, σ. 10, στο εξής: επίδικος κανονισμός), κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στη διάκριση 9613 80 00 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας, όπως αυτή θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο (ΕΕ 1987, L 256, σ. 1) (στο εξής: κωδικός ΣΟ 9613 80 00).
Το νομικό πλαίσιο
Το διεθνές δίκαιο
2        Η συμφωνία για τα μέτρα διασφάλισης περιλαμβάνεται στο παράρτημα 1A της Συμφωνίας για την Ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπεγράφη στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994 και εγκρίθηκε με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1) (στο εξής: συμφωνία του ΠΟΕ για τα μέτρα διασφάλισης).
3        Το άρθρο 8 της συμφωνίας του ΠΟΕ για τα μέτρα διασφάλισης, το οποίο επιγράφεται «Ύψος των παραχωρήσεων και λοιπές υποχρεώσεις», ορίζει στην παράγραφο 2 τα εξής:
«Σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας εντός 30 ημερών κατά τις διαβουλεύσεις που πραγματοποιούνται βάσει του άρθρου 12
παράγραφος 3, τότε τα θιγόμενα εξάγοντα μέλη αποκτούν το δικαίωμα, το αργότερο 90 ημέρες από τη θέση σε ισχύ του μέτρου, να αναστείλουν την εφαρμογή ανάλογης ουσιαστικά έκτασης παραχωρήσεων ή άλλων υποχρεώσεων που ισχύουν βάσει της [Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου (GATT) του 1994] για το εμπόριο που διεξάγουν με το μέλος που προέβη στην εφαρμογή του μέτρου διασφάλισης. Η αναστολή άρχεται αφού παρέλθουν 30 ημέρες από την ημερομηνία κατά την οποία αυτή γνωστοποιείται γραπτώς στο Συμβούλιο Εμπορευματικών Συναλλαγών και εφόσον αυτό το τελευταίο δεν εκφράζει σχετικές αντιρρήσεις.»
4        Το άρθρο 12 της συμφωνίας του ΠΟΕ για τα μέτρα διασφάλισης, το οποίο επιγράφεται «Γνωστοποίηση και διαβουλεύσεις», προβλέπει στην παράγραφο 3 τα εξής:
«Κάθε μέλος το οποίο σκοπεύει να θεσπίσει ένα μέτρο διασφάλισης ή να παρατείνει την ισχύ του παρέχει τις κατάλληλες δυνατότητες για την προηγούμενη διεξαγωγή διαβουλεύσεων με εκείνα τα μέλη τα οποία εξαρτούν σημαντικά συμφέροντα από την εξαγωγή του συγκεκριμένου προϊόντος· αντικείμενο των διαβουλεύσεων αυτών είναι, μεταξύ άλλων, η εξέταση των στοιχείων που έχουν υποβληθεί βάσει της παραγράφου 2, η ανταλλαγή απόψεων σχετικά με το μέτρο και η επίτευξη συμφωνίας για τους τρόπους επίτευξης του στόχου που καθορίζει το άρθρο 8
παράγραφος 1.»
Το δίκαιο της Ένωσης
5        Κατά το άρθρο 1 του κανονισμού (EE) 654/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, περί ασκήσεως των δικαιωμάτων της Ένωσης για την εφαρμογή και την επιβολή των διεθνών εμπορικών κανόνων και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 3286/94 του Συμβουλίου που καθορίζει κοινοτικές διαδικασίες στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής για να διασφαλιστεί η άσκηση των δικαιωμάτων της Κοινότητας στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς εμπορίου, ιδίως αυτών που έχουν θεσπιστεί στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΕΕ 2014, L 189, σ. 50), το οποίο επιγράφεται «Αντικείμενο»:
«Ο παρών κανονισμός θεσπίζει κανόνες και διαδικασίες που διασφαλίζουν την αποτελεσματική και έγκαιρη άσκηση των δικαιωμάτων της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης να αναστέλλει ή να ανακαλεί παραχωρήσεις ή άλλες υποχρεώσεις βάσει διεθνών εμπορικών συμφωνιών, με σκοπό:
α)      να αντιδρά σε παραβιάσεις των διεθνών εμπορικών κανόνων εκ μέρους τρίτων χωρών οι οποίες θίγουν τα συμφέροντα της Ένωσης, για να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση που να επιτρέψει να έχουν και πάλι οφέλη οι οικονομικοί φορείς της Ένωσης·
β)      να εξισορροπεί παραχωρήσεις ή άλλες υποχρεώσεις που έχει αναλάβει στις εμπορικές σχέσεις με τρίτες χώρες στην περίπτωση που η μεταχείριση που επιφυλάσσεται σε αγαθά ή υπηρεσίες από την Ένωση μεταβάλλεται κατά τρόπο που θίγει τα συμφέροντα της Ένωσης.»
6        Το άρθρο 3 του κανονισμού 654/2014, το οποίο επιγράφεται «Πεδίο εφαρμογής», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Ο παρών κανονισμός ισχύει:
[...]
γ)      για την επανεξισορρόπηση των παραχωρήσεων ή άλλων υποχρεώσεων, στην οποία μπορεί να δίνει δικαίωμα η εφαρμογή ενός μέτρου διασφάλισης από τρίτη χώρα σύμφωνα είτε με το άρθρο 8 της συμφωνίας του ΠΟΕ για τα μέτρα διασφάλισης είτε με τις διατάξεις σχετικά με τα μέτρα διασφάλισης που προβλέπονται σε άλλες διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων των περιφερειακών ή διμερών συμφωνιών».
7        Το άρθρο 4 του κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Άσκηση των δικαιωμάτων της Ένωσης», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Εάν απαιτείται δράση για τη διαφύλαξη των συμφερόντων της Ένωσης στις περιπτώσεις του άρθρου 3, η Επιτροπή εκδίδει εκτελεστικές πράξεις για τον καθορισμό των κατάλληλων μέτρων εμπορικής πολιτικής. Οι εν λόγω εκτελεστικές πράξεις εκδίδονται σύμφωνα με τη διαδικασία εξέτασης στην οποία παραπέμπει το άρθρο 8
παράγραφος 2.»
8        Το άρθρο 9 του κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Συλλογή πληροφοριών», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Η Επιτροπή αναζητεί πληροφορίες και απόψεις σχετικά με τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης σε συγκεκριμένα αγαθά ή υπηρεσίες ή σε συγκεκριμένους τομείς, κατ’ εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, μέσω ανακοίνωσης που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή άλλα κατάλληλα δημόσια μέσα επικοινωνίας, με μνεία της προθεσμίας εντός της οποίας πρέπει να υποβληθούν οι σχετικές συμβολές. Η Επιτροπή λαμβάνει υπόψη της τις υποβαλλόμενες συμβολές.»
Το ιστορικό της διαφοράς και ο επίδικος κανονισμός
9        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 13 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και μπορεί, καθόσον αφορά την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, να συνοψιστεί ως εξής.
10      Η Zippo Manufacturing Co. (στο εξής: ZMC), η Zippo GmbH και η Zippo SAS, η τελευταία εκ των οποίων έπαυσε να υφίσταται ως νομικό πρόσωπο γαλλικού δικαίου (στο εξής, από κοινού: πρωτοδίκως προσφεύγουσες), ανήκουν στον ίδιο όμιλο εταιριών. Δραστηριοποιούνται στην κατασκευή, τη διανομή και την εμπορία μηχανικών αντιανεμικών αναπτήρων από μέταλλο, με το σήμα Zippo, καθώς και στην εξυπηρέτηση του πελάτη μετά την πώληση. Τα προϊόντα αυτά κατασκευάζονται από την ZMC, η οποία εμφανίζεται ως ο μόνος γνωστός κατασκευαστής του συγκεκριμένου είδους προϊόντων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
11      Η ZMC εξάγει μέρος των προϊόντων της προς την Ένωση. Τα πωλεί στις θυγατρικές της, Zippo GmbH και Zippo SAS, καθώς και σε εξουσιοδοτημένους ανεξάρτητους διανομείς, προς τον σκοπό της εμπορίας τους στο έδαφος της Ένωσης. Τα προϊόντα εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00, οποίος καλύπτει «Άλλους αναπτήρες κάθε είδους», οι οποίοι περιλαμβάνονται στους «Αναπτήρες κάθε είδους (με εξαίρεση τα είδη ανάφλεξης της κλάσης 3603), έστω και μηχανικοί ή ηλεκτρικοί, και τα μέρη τους εκτός από τις πέτρες και τα φιτίλια». Τα
εν λόγω προϊόντα υπόκεινται, υπό τον συγκεκριμένο κωδικό, σε δασμούς κατά την είσοδό τους στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.
12      Στις 24 Ιανουαρίου 2020 οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θέσπισαν μέτρα υπό τη μορφή δασμολογικής αύξησης για τις εισαγωγές ορισμένων παράγωγων προϊόντων αλουμινίου και ορισμένων παράγωγων προϊόντων χάλυβα, με ισχύ από τις 8 Φεβρουαρίου 2020 και για αόριστη διάρκεια.
13      Τα μέτρα αυτά, τα οποία χαρακτηρίστηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ως μέτρα ασφαλείας, συνιστούσαν, κατά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέτρα διασφάλισης
ληφθέντα για τον περιορισμό των εισαγωγών με σκοπό την προστασία της εγχώριας βιομηχανίας από τον ξένο ανταγωνισμό και την εξασφάλιση, συνακόλουθα, της εμπορικής ανάπτυξης της χώρας. Η Επιτροπή έκρινε, επομένως, ότι έπρεπε να θεσπιστούν μέτρα προς εκτέλεση του κανονισμού (ΕΕ) 654/2014.
14      Στις 6 Μαρτίου 2020, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 9, παράγραφος 1, του ανωτέρω κανονισμού, η Επιτροπή ζήτησε τη γνώμη των ενδιαφερομένων, θέτοντας στη διάθεσή τους προς τον σκοπό αυτόν έντυπο αναρτηθέν στον διαδικτυακό τόπο της Γενικής Διεύθυνσης (ΓΔ) Εμπορίου της Επιτροπής. Η συλλογή των πληροφοριών έληξε στις 13 Μαρτίου 2020. Μεταξύ των μέτρων που εξετάστηκαν κατά το πέρας της εν λόγω συλλογής, η Επιτροπή ανέφερε τη δυνατότητα επιβολής πρόσθετων τελωνειακών δασμών επί ορισμένων προϊόντων καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών και, μεταξύ άλλων, σε πρώτο στάδιο επί των προϊόντων που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00. Οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες δεν συμμετείχαν στην εν λόγω συλλογή πληροφοριών.
15      Στις 6 Απριλίου 2020 η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό.
16      Το άρθρο 1 του επίδικου κανονισμού προέβλεπε τα εξής:
«1.      Η Επιτροπή προβαίνει, αμέσως και σε κάθε περίπτωση το αργότερο έως τις 7 Απριλίου 2020, σε γραπτή κοινοποίηση προς το Συμβούλιο Εμπορευματικών Συναλλαγών του ΠΟΕ ότι, εφόσον δεν υπάρχει απόρριψη από το Συμβούλιο Εμπορευματικών Συναλλαγών, η Ένωση αναστέλλει, από τις 8 Μαΐου 2020, την εφαρμογή παραχωρήσεων ως προς τον εισαγωγικό δασμό για τις συναλλαγές με τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πλαίσιο της GATT 1994, για τα προϊόντα τα οποία απαριθμούνται στην παράγραφο 2.
2.      Κατά συνέπεια, η Ένωση εφαρμόζει πρόσθετους τελωνειακούς δασμούς στις εισαγωγές στην Ένωση των προϊόντων που απαριθμούνται παρακάτω και κατάγονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ως εξής:
α)      Στο πρώτο στάδιο, από τις 8 Μαΐου 2020 εφαρμόζονται πρόσθετοι κατ’ αξία δασμοί ύψους 20 % και 7 % στις εισαγωγές των προϊόντων που προσδιορίζονται ως εξής:
Κωδικός ΣΟ [...]
Πρόσθετος κατ’ αξία δασμός
9613 80 00
20 %
3926 30 00
7 %
[...]»
17      Το άρθρο 2 του επίδικου κανονισμού όριζε τα εξής:
«Η Ένωση εφαρμόζει τους πρόσθετους τελωνειακούς δασμούς που προβλέπονται στο άρθρο 1 εφόσον, και στον βαθμό που, οι Ηνωμένες Πολιτείες εφαρμόσουν ή εφαρμόσουν εκ νέου μέτρα διασφάλισης κατά τρόπο που θα μπορούσε να επηρεάσει τα προϊόντα που προέρχονται από την Ένωση. Η Επιτροπή δημοσιεύει στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται η ημερομηνία κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν παύσει να εφαρμόζουν τα μέτρα διασφάλισης.»
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
18      Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 30 Ιουνίου 2020, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του επίδικου κανονισμού κατά το μέρος που τις αφορά.
19      Προς στήριξη των προσφυγών τους, προέβαλαν πέντε λόγους ακυρώσεως. Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος και μόνον εξετάστηκε από το Γενικό Δικαστήριο, αφορούσε παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης.
20      Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 Σεπτεμβρίου 2020, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής. Με διάταξη της 6ης Μαΐου 2021, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε να εξετάσει την ένσταση αυτή μαζί με την ουσία της υπόθεσης.
21      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, κατ’ αρχάς, την ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής, διαπιστώνοντας την ενεργητική νομιμοποίηση της ZMC, καθόσον ο επίδικος κανονισμός την αφορά ατομικά και άμεσα, καθώς και το έννομο συμφέρον των πρωτοδίκως προσφευγουσών. Κατά συνέπεια, έκρινε παραδεκτή την προσφυγή.
22      Εν συνεχεία, αποφαινόμενο επί του βασίμου της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε αρχικώς τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως. Εκτιμώντας ότι η Επιτροπή είχε προσβάλει το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης των πρωτοδίκως προσφευγουσών, έκανε δεκτό τον λόγο αυτόν. Ως εκ τούτου, ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00, χωρίς να εξετάσει τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως που είχαν προβάλει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες.
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου και τα αιτήματα των διαδίκων στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας
23      Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
–        να απορρίψει τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως στην υπόθεση T‑402/20 και
–        να καταδικάσει τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα τόσο της αναιρετικής όσο και της πρωτόδικης διαδικασίας.
24      Οι ZMC και Zippo GmbH ζητούν από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως,
–        επικουρικώς, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί σε πρώτο βαθμό επί των λόγων ακυρώσεως
των οποίων η εξέταση «παραμένει εκκρεμής» και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα τόσο της αναιρετικής όσο και της πρωτόδικης διαδικασίας.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
25      Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει δύο λόγους.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
26      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι είχε προσβληθεί το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης των πρωτοδίκως προσφευγουσών δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Ο λόγος αυτός περιλαμβάνει τρία σκέλη.
27      Το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει από κοινού το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού.
Επί του πρώτου και του δευτέρου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
28      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο βάλλει κατά των σκέψεων 63, 65, 69, 71 έως 73, 91 και 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον δεν έλαβε υπόψη την απαίτηση του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη, κατά την οποία το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης έχει εφαρμογή μόνον σε περίπτωση «ατομικών μέτρων», και το εφάρμοσε σε σχέση με τον επίδικο κανονισμό. Πράγματι, ο επίδικος κανονισμός αποτελεί πράξη γενικής ισχύος, όπως προκύπτει τόσο από τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου περί ατομικού επηρεασμού των πρωτοδίκως προσφευγουσών όσο και από τις σκέψεις 69 και 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
29      Πρώτον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι από το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη προκύπτει ότι το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης έχει εφαρμογή μόνον στα ατομικά μέτρα, ήτοι σε εκείνα που λαμβάνονται σε βάρος του ενδιαφερομένου και τον επηρεάζουν δυσμενώς. Η ατομική φύση του οικείου μέτρου και το δυσμενές αποτέλεσμά του επί των συμφερόντων του ενδιαφερομένου συνιστούν δύο σωρευτικές προϋποθέσεις.
30      Κατά την άποψή της, οι προϋποθέσεις αυτές απορρέουν και από τη νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης. Κατά τη νομολογία αυτή, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης συνδέεται με την άσκηση εξουσίας εκτιμήσεως από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης σε ατομικές περιπτώσεις. Το δικαίωμα αυτό εφαρμόζεται σε κάθε διαδικασία που κινείται κατά ορισμένου προσώπου και μπορεί να καταλήξει σε βλαπτική γι’ αυτό πράξη καθώς και σε κάθε μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος ορισμένου προσώπου. Εφαρμόζεται, ειδικότερα, στους αποδέκτες αποφάσεων οι οποίες θίγουν αισθητά τα συμφέροντά τους, όπως είναι οι αποφάσεις με τις οποίες επιβάλλονται κυρώσεις. Το γεγονός ότι, σε ορισμένες υποθέσεις, τα δικαστήρια της Ένωσης δεν προέβησαν σε ξεχωριστή λεπτομερή εξέταση της απαίτησης περί «ατομικού μέτρου», πέραν του δυσμενούς αποτελέσματός του επί των συμφερόντων του ενδιαφερομένου, εξηγείται από το ότι οι υποθέσεις αυτές αφορούσαν ακριβώς ατομικά μέτρα που είχαν ληφθεί σε βάρος συγκεκριμένων προσώπων τα οποία ήταν και οι αποδέκτες τους.
31      Δεύτερον, η Επιτροπή εμμένει στο γεγονός ότι η εν λόγω νομολογία αποκλείει την ύπαρξη δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, είτε δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη είτε δυνάμει γενικής αρχής του δικαίου, πριν από την έκδοση πράξεων γενικής ισχύος. Κατά την ίδια νομολογία, ούτε οι προπαρασκευαστικές εργασίες των εν λόγω πράξεων ούτε οι ίδιες οι πράξεις αυτές απαιτούν, δυνάμει του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης, τη συμμετοχή των θιγόμενων προσώπων. Το αντίθετο θα ίσχυε μόνον εάν τέτοιο διαδικαστικό δικαίωμα παρεχόταν από ρητή διάταξη του νομικού πλαισίου που διέπει την έκδοση πράξης γενικής ισχύος.
32      Τρίτον, η Επιτροπή προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη, εν προκειμένω, την απαίτηση περί «ατομικού μέτρου» κατά το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη και τη νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης. Χρησιμοποιώντας διαφορετικές διατυπώσεις, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε, στις σκέψεις 63, 65 και 71 έως 73 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ως μοναδικό κριτήριο του πεδίου εφαρμογής του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης το δυσμενές αποτέλεσμα που συνεπάγεται το επίμαχο μέτρο. Η πλάνη περί το δίκαιο είναι κατά μείζονα λόγο κατάφωρη καθόσον από τις σκέψεις 69 και 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο επίδικος κανονισμός δεν αποτελεί «ατομικό μέτρο».
33      Κατά την Επιτροπή, η ερμηνεία του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης κατά τον τρόπο που το έπραξε Γενικό Δικαστήριο θα είχε επιζήμιες συνέπειες δεδομένου ότι πολλές πράξεις γενικής ισχύος δύνανται να επηρεάσουν δυσμενώς τους οικονομικούς φορείς και τους καταναλωτές. Η ερμηνεία αυτή θα συνεπαγόταν ότι όλες οι πράξεις γενικής ισχύος γεννούν ατομικό δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης. Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε πρακτικές δυσχέρειες, ανασφάλεια δικαίου και πιθανές παραβιάσεις της αρχής της ίσης μεταχείρισης. Πράγματι, θα ήταν αδύνατο να ληφθούν δίκαια μέτρα γενικής ισχύος, εάν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης όφειλαν να λαμβάνουν υπόψη την προσωπική κατάσταση κάθε προσώπου που θα μπορούσε να επηρεαστεί δυσμενώς.
34      Ως εκ τούτου, κατά την άποψη της Επιτροπής, σε σχέση με τις πράξεις γενικής ισχύος ακολουθείται συνήθως διαφορετική διαδικασία έκδοσης, όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 9 του κανονισμού 654/2014, κατά την οποία όλοι οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να γνωστοποιήσουν τις απόψεις τους, χωρίς εξατομίκευση ορισμένων εξ αυτών και ατομική διαβούλευση.
35      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο βάλλει κατά των σκέψεων 73 έως 77, 91 και 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν
υποτεθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο είχε εξετάσει εάν ο επίδικος κανονισμός συνιστούσε «ατομικό μέτρο» και είχε απαντήσει καταφατικά, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη.
36      Πρώτον, οι διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 74 έως 77, 91 και 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης δεν αποδεικνύουν ότι η διαδικασία έκδοσης του επίδικου κανονισμού είχε κινηθεί κατά των πρωτοδίκως προσφευγουσών, ούτε ότι αυτές ήταν οι αποδέκτες του. Πράγματι, το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε ρητώς, στις σκέψεις 69 και 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι ο επίδικος κανονισμός αποτελούσε πράξη γενικής ισχύος.
37      Επιπλέον, από τους σκοπούς του κανονισμού 654/2014 προκύπτει σαφώς ότι όλα τα μέτρα που μπορούν να ληφθούν δυνάμει αυτού, όπως ο επίδικος κανονισμός, είναι μέτρα γενικής ισχύος που διέπουν το εμπόριο ορισμένων προϊόντων. Υπό το πρίσμα του άρθρου 1 του κανονισμού 654/2014, οι σκοποί αυτοί αφορούν τη διασφάλιση, γενικώς, των συμφερόντων της Ένωσης έναντι τρίτων χωρών. Ούτε οι εν λόγω σκοποί ούτε κάποια άλλη διάταξη του κανονισμού 654/2014 απαιτούν να λαμβάνεται υπόψη η προσωπική κατάσταση ή η συμπεριφορά των αλλοδαπών οικονομικών φορέων.
38      Επιπλέον, ένα μέτρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ατομικό» για τον λόγο και μόνον ότι ο εκδότης του είναι σε θέση να προσδιορίσει ή γνωρίζει ένα πρόσωπο του οποίου τα συμφέροντα μπορούν να επηρεαστούν δυσμενώς από τη λήψη του οικείου μέτρου. Στην πράξη, η Επιτροπή, όταν εξετάζει τη λήψη ενός μέτρου όπως ο επίδικος κανονισμός, έχει οπωσδήποτε γνώση του πλαισίου της αγοράς, των επίμαχων προϊόντων και, τουλάχιστον, ορισμένων από τους κύριους εξαγωγείς και παραγωγούς που επηρεάζονται. Ωστόσο, δεν υφίσταται προβλέψιμος τρόπος διάκρισης μεταξύ των ενδιαφερομένων οικονομικών φορέων στους οποίους πρέπει να αναγνωρίζεται ατομικό δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης και σε εκείνους στους οποίους δεν πρέπει να αναγνωρίζεται ένα τέτοιο δικαίωμα. Επομένως, η προσέγγιση του Γενικού Δικαστηρίου καθιστά πρακτικώς αδύνατη την ταυτόχρονη συμμόρφωση της Επιτροπής προς τις απαιτήσεις του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης και προς την αρχή της ίσης μεταχείρισης.
39      Δεύτερον, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι θα ενείχε επίσης πλάνη περί το δίκαιο ενδεχόμενη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης υπό την έννοια ότι το Γενικό Δικαστήριο εισήγαγε εξαίρεση από την αρχή κατά την οποία το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης δεν έχει εφαρμογή στα μέτρα γενικής ισχύος. Πράγματι, η νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης δεν αναγνωρίζει καμία εξαίρεση από την αρχή αυτή. Συναφώς, το γεγονός ότι, σε περίπτωση ατομικού και άμεσου επηρεασμού ενός οικονομικού φορέα, αυτός νομιμοποιείται ενεργητικώς να προσφύγει κατά πράξης γενικής ισχύος δεν σημαίνει ότι του παρέχεται και δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης πριν από την έκδοση της πράξης αυτής. Πρόκειται, κατά την άποψή της, για διαφορετικά νομικά ζητήματα.
40      Οι ZMC και Zippo GmbH αντιτείνουν ότι το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι «αλυσιτελή, άνευ αποτελέσματος και/ή αβάσιμα».
41      Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, πρώτον, οι ZMC και Zippo GmbH φρονούν, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή δεν μπορεί, από τη μια πλευρά,
να υποστηρίζει ότι η κατά το στάδιο του παραδεκτού εξέταση του ατομικού επηρεασμού επιβεβαιώνει τη γενική ισχύ του επίδικου κανονισμού και, από την άλλη, ότι η διαπίστωση τόσο του επηρεασμού αυτού όσο και του ότι το οικείο μέτρο είναι ατομικό βάσει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη αποτελούν δύο διακριτά νομικά ζητήματα.
42      Δεύτερον, οι ZMC και Zippo GmbH αντικρούουν τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι ο επίδικος κανονισμός αποτελεί μέτρο γενικής ισχύος. Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται σε αμιγώς τυπικό και εσφαλμένο κριτήριο. Η ύπαρξη ατομικού μέτρου πρέπει να εκτιμάται κατά περίπτωση, λαμβανομένων υπόψη των επίμαχων πραγματικών και νομικών στοιχείων. Ενώ ένα μέτρο γενικής ισχύος στηρίζεται σε αντικειμενικούς λόγους χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι εξαγωγείς, η Επιτροπή, εν προκειμένω, προσδιόρισε και στόχευσε τα προϊόντα του σήματος Zippo.
43      Τρίτον, οι ZMC και Zippo GmbH υποστηρίζουν ότι,
μολονότι το Γενικό Δικαστήριο δεν χρησιμοποίησε συστηματικά το επίθετο «ατομικό» ή τον όρο «ατομικό μέτρο», υπενθύμισε, εντούτοις, στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη έχει εφαρμογή στα «ατομικά μέτρα». Ομοίως, για παράδειγμα στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε και εφάρμοσε τις δύο διακριτές προϋποθέσεις της διάταξης αυτής, οι οποίες αφορούν την ύπαρξη ατομικού μέτρου και τις δυσμενείς συνέπειές του επί των συμφερόντων του ενδιαφερομένου. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο επίδικος κανονισμός αφορά ειδικώς τα προϊόντα της ZMC, συνιστά ατομικό μέτρο.
44      Τέταρτον, οι ZMC και Zippo GmbH υποστηρίζουν ότι δεν μπορούν εν προκειμένω να εξαχθούν συμπεράσματα από τη νομολογία την οποία επικαλείται η Επιτροπή. Κανένα από τα προαναφερθέντα νομολογιακά προηγούμενα,
τα οποία αφορούν πράξεις εκδοθείσες κατά το πέρας διαδικασίας που δεν έχει κινηθεί κατά συγκεκριμένου προσώπου ή νομοθετικές πράξεις, δεν έχει σχέση με κατάσταση στην οποία ορισμένο θεσμικό όργανο της Ένωσης έχει προσδιορίσει έναν μόνον οικονομικό φορέα και τα προϊόντα του ως αντικείμενο ειδικής δράσης και συγκεκριμένου ατομικού μέτρου.
45      Τέλος, κατά την άποψή τους, η Επιτροπή δεν μπορεί να αντλήσει επιχείρημα από τις πρακτικές δυσχέρειες και τις επιζήμιες συνέπειες που συνεπάγεται η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου να αντικρούσει τον ισχυρισμό
ότι
υπήρξε προσβολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Κατά τα λοιπά, η Επιτροπή θα μπορούσε ευχερώς να αποφύγει τις συνέπειες αυτές εάν δεν είχε επιλέξει «συγκεκριμένο στόχο» κατά τη διαδικασία έκδοσης κανονισμού.
46      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι ZMC και Zippo GmbH υποστηρίζουν, πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη ατομικού μέτρου στον βαθμό που η Επιτροπή όχι μόνον γνώριζε τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, αλλά και, με δική της πρωτοβουλία, επέλεξε και στόχευσε τα προϊόντα του σήματος Zippo ως αντικείμενο των μέτρων εξισορρόπησης.
47      Δεύτερον, ο ισχυρισμός ότι ο επίδικος κανονισμός δεν εκδόθηκε κατόπιν ατομικής διαδικασίας κατά των πρωτοδίκως προσφευγουσών στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Από τη φράση «έστω και αν», η οποία χρησιμοποιείται στη σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η διαδικαστική αυτή περίσταση δεν ήταν σημαντική.
48      Τρίτον, μολονότι κατά τους γενικούς σκοπούς του κανονισμού 654/2014 δεν απαιτείται να λαμβάνονται υπόψη ατομικές περιστάσεις, γεγονός παραμένει ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε λάβει υπόψη την ατομική κατάσταση των πρωτοδίκως προσφευγουσών.
49      Τέταρτον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία της Επιτροπής που στηρίζεται στον γενικό χαρακτήρα του κανονισμού 654/2014, οι ZMC και Zippo GmbH επισημαίνουν ότι ο κανονισμός αυτός αφορά αποκλειστικά την εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων κατά των εισαγομένων προϊόντων. Αντιθέτως, η Επιτροπή παραδέχθηκε
ότι, σε αντίθεση με τα αρχικά μέτρα του 2018, ο επίδικος κανονισμός εκδόθηκε με σκοπό να αποτυπώσει μια σχετικά μικρή επέκταση του ορισμού των προϊόντων που καλύπτονται από τους αμερικανικούς δασμούς. Το γεγονός αυτό περιορίζει το περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτει η Επιτροπή. Πάντως, το περιθώριο αυτό δεν της παρέχει τη δυνατότητα να επιλέξει, για υποκειμενικούς λόγους, ένα προϊόν που δεν έχει καμία σχέση με τα προϊόντα της Ένωσης τα οποία επηρεάζονται δυσμενώς από τα μέτρα που έχουν λάβει οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
50      Πέμπτον, οι ZMC και Zippo GmbH προσθέτουν ότι ο ισχυρισμός της Επιτροπής ότι δεν υφίσταται κανένας προβλέψιμος τρόπος διάκρισης μεταξύ οικονομικών φορέων στους οποίους πρέπει να αναγνωρίζεται ατομικό δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης και σε εκείνους στους οποίους δεν πρέπει να αναγνωρίζεται ένα τέτοιο δικαίωμα δεν αποτελεί παρά ένα «θεωρητικό επιχείρημα», δεδομένου ότι, εν προκειμένω, έλαβε πράγματι χώρα προσδιορισμός.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
51      Με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία και την εφαρμογή του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη. Αφενός, το εν λόγω θεσμικό όργανο υποστηρίζει ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης έχει εφαρμογή στα μέτρα γενικής ισχύος, όπως ο επίδικος κανονισμός, όταν τα μέτρα αυτά επηρεάζουν δυσμενώς τα συμφέροντα του ενδιαφερομένου. Αφετέρου, το εν λόγω θεσμικό όργανο υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε τον κανονισμό ως ατομικό μέτρο, το συμπέρασμα αυτό είναι εσφαλμένο.
52      Προκειμένου να δοθεί απάντηση στα σκέλη αυτά, πρέπει, πρώτον, να προσδιοριστεί το πεδίο εφαρμογής του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης.
53      Κατά το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη, το δικαίωμα χρηστής διοίκησης περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα κάθε προσώπου σε προηγούμενη ακρόαση πριν να ληφθεί ατομικό μέτρο εις βάρος του.
54      Λαμβανομένου υπόψη του γράμματος της διάταξης αυτής, το δικαίωμα κάθε προσώπου σε προηγούμενη ακρόαση, το οποίο καθιερώνει η διάταξη αυτή, ισχύει σε κάθε διαδικασία λήψης ατομικού μέτρου κατά προσώπου που το επηρεάζει δυσμενώς.
55      Αντιθέτως, η διάταξη αυτή δεν αφορά τις διαδικασίες κατάρτισης πράξεων γενικής ισχύος. Επομένως, δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση κατά την οποία ένα πρόσωπο θεωρεί ότι θίγεται από πράξη γενικής ισχύος (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Μαρτίου 2011, AJD Tuna, C‑221/09, EU:C:2011:153, σκέψη 49, και της 22ας Ιουνίου 2023, Arysta LifeScience Great Britain κατά Επιτροπής, C‑259/22 P, EU:C:2023:513, σκέψη 50), με την υπενθύμιση ότι μια πράξη έχει γενική ισχύ εάν εφαρμόζεται σε αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και εάν παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι κατηγοριών προσώπων που καθορίζονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο (αποφάσεις της 6ης Οκτωβρίου 1982, Alusuisse Italia κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, 307/81, EU:C:1982:337, σκέψη 9, καθώς και της 17ης Μαρτίου 2011, AJD Tuna, C‑221/09, EU:C:2011:153, σκέψη 51).
56      Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη επιρρωννύεται από τις επεξηγήσεις σχετικά με το άρθρο 41 του Χάρτη, οι οποίες, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, ΣΕΕ αλλά και το άρθρο 52, παράγραφος 7, του Χάρτη, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για την ερμηνεία του (πρβλ. απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2013, Åkerberg Fransson, C‑617/10, EU:C:2013:105, σκέψη 20 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πράγματι, όσον αφορά το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης, στις επεξηγήσεις διευκρινίζεται ότι η διατύπωση του ανωτέρω δικαιώματος απορρέει από τη νομολογία των δικαστηρίων της Ένωσης.
57      Κατά πάγια νομολογία, η αρχή του σεβασμού των δικαιωμάτων άμυνας, σε όλες τις διαδικασίες που κινούνται εναντίον ενός προσώπου και είναι δυνατόν να καταλήξουν σε λήψη βλαπτικού μέτρου, συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης, η οποία έχει εφαρμογή ακόμα και αν δεν υφίσταται συναφώς καμία συγκεκριμένη κανονιστική ρύθμιση. Η αρχή αυτή επιτάσσει να παρέχεται στους αποδέκτες αποφάσεων οι οποίες επηρεάζουν αισθητώς τα συμφέροντά τους η δυνατότητα να γνωστοποιούν λυσιτελώς την άποψή τους επί των σε βάρος τους στοιχείων στα οποία στηρίχθηκαν οι αποφάσεις αυτές (πρβλ. αποφάσεις της 12ης Φεβρουαρίου 1992, Κάτω Χώρες κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑48/90 και C‑66/90, EU:C:1992:63, σκέψη 44, της 24ης Οκτωβρίου 1996, Επιτροπή κατά Lisrestal κ.λπ., C‑32/95 P, EU:C:1996:402, σκέψη 21, της 14ης Ιουνίου 2016, Marchiani κατά Κοινοβουλίου, C‑566/14 P, EU:C:2016:437, σκέψη 51, και της 22ας Ιουνίου 2023, Arysta LifeScience Great Britain κατά Επιτροπής, C‑259/22 P, EU:C:2023:513, σκέψη 47).
58      Επιπλέον, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης επιδιώκει διττό σκοπό. Αφενός, συμβάλλει στην κατά το δυνατόν ακριβέστερη και ορθότερη εξέταση του φακέλου και εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, διασφαλίζει την αποτελεσματική προστασία του ενδιαφερομένου. Ειδικότερα, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης σκοπεί να διασφαλίσει ότι κάθε βλαπτική απόφαση λαμβάνεται εν πλήρη γνώσει της καταστάσεως και επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να παράσχει τη δυνατότητα στην αρμόδια αρχή να διορθώσει ένα λάθος ή στον ενδιαφερόμενο να προβάλει στοιχεία της προσωπικής του κατάστασης που συνηγορούν υπέρ του να ληφθεί η απόφαση, να μη ληφθεί ή να έχει το τάδε ή το δείνα περιεχόμενο (απόφαση της 4ης Ιουνίου 2020, ΕΥΕΔ κατά De Loecker, C‑187/19 P, EU:C:2020:444, σκέψη 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59      Επομένως, η γενική αρχή του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης δεν έχει εφαρμογή στις πράξεις γενικής ισχύος (πρβλ. απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 1999, Atlanta κατά Ευρωπαϊκής Κοινότητας, C‑104/97 P, EU:C:1999:498, σκέψεις 35 έως 37).
60      Εντούτοις, πρέπει να προστεθεί ότι τούτο δεν ισχύει εάν ρητή διάταξη του νομικού πλαισίου που διέπει την έκδοση της επίμαχης πράξης παρέχει τέτοιο δικονομικό δικαίωμα σε θιγόμενο πρόσωπο. Πράγματι, αν και ούτε το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη ούτε η γενική αρχή του σεβασμού του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης τον υποχρεώνουν προς τούτο, ο νομοθέτης της Ένωσης εξακολουθεί να έχει την ευχέρεια να προβλέψει δικαίωμα των προσώπων που θεωρείται ότι θίγονται από πράξη γενικής ισχύος να ακουστούν, να ζητηθεί η γνώμη τους ή να ενημερωθούν και να ρυθμίσει την άσκηση του δικαιώματος αυτού (πρβλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2023, Arysta LifeScience Great Britain κατά Επιτροπής, C‑259/22 P, EU:C:2023:513, σκέψη 51).
61      Από τις υπενθυμίσεις αυτές προκύπτει ότι, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης, κατά την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη, δεν έχει, κατ’ αρχήν, εφαρμογή στην περίπτωση κατά την οποία ένα πρόσωπο επηρεάζεται δυσμενώς από πράξη γενικής ισχύος.
62      Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων πρέπει, δεύτερον, να εξεταστεί το βάσιμο των εκτιμήσεων στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 63, 65, 69, 71 έως 77, 91 και 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
63      Με την απόφαση αυτή, το Γενικό Δικαστήριο, πρώτον, διαπίστωσε, κατ’ ουσίαν, στις σκέψεις 66 και 67 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι οποίες δεν αμφισβητούνται κατ’ αναίρεση, ότι ο κανονισμός 654/2014, δυνάμει του οποίου εκδόθηκε ο επίδικος κανονισμός, δεν παρέχει δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης στις επιχειρήσεις των οποίων τα προϊόντα υπόκεινται σε
μέτρα εξισορρόπησης.
64      Δεύτερον, στις σκέψεις 68 και 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι οι επιχειρήσεις εξαγωγής των προϊόντων τα οποία
αφορούν τα
μέτρα εξισορρόπησης που προβλέπονται σε κανονισμό εκδιδόμενο βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 654/2014 δεν είναι οι αποδέκτες των εν λόγω μέτρων,
καθόσον τα μέτρα αυτά έχουν ως αντικείμενο την εξισορρόπηση των παραχωρήσεων στις εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 70 και 71 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, εν προκειμένω, τα μέτρα εξισορρόπησης που θεσπίστηκαν με τον επίμαχο κανονισμό προορίζονταν να επιφέρουν αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις στη δραστηριότητα των επιχειρήσεων αυτών.
65      Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού, στις σκέψεις 72 και 73 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, ακόμη και αν ένα μέτρο εξισορρόπησης που προβλέπεται από εκτελεστική πράξη εκδοθείσα βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 654/2014 δεν έχει ληφθεί κατόπιν ατομικής διαδικασίας σε βάρος των εν λόγω επιχειρήσεων, μπορεί, εντούτοις, να συνιστά μέτρο ικανό να επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντά τους, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποκλειστεί η δυνατότητα των επιχειρήσεων αυτών να επικαλεστούν το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη.
66      Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, όταν η διαδικασία έκδοσης εκτελεστικής πράξης βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 654/2014 καταλήγει στον προσδιορισμό, από την Επιτροπή, ενός φυσικού ή νομικού προσώπου του οποίου τα συμφέροντα ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς από τα προβλεπόμενα στην πράξη μέτρα, το πρόσωπο αυτό επιβάλλεται να έχει τη δυνατότητα να προβάλει τα στοιχεία της προσωπικής του κατάστασης τα οποία συνηγορούν υπέρ του να εκδοθεί η πράξη, να μην εκδοθεί ή να έχει το τάδε ή το δείνα περιεχόμενο.
67      Τρίτον, εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στις σκέψεις 75 και 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Επιτροπή είχε προσδιορίσει τα προϊόντα των πρωτοδίκως προσφευγουσών ως προϊόντα που θα αποτελούσαν το αντικείμενο των σχεδιαζόμενων με τον επίδικο κανονισμό μέτρων εξισορρόπησης και γνώριζε ότι τα μέτρα αυτά θα τις αφορούσαν σε μεγάλο βαθμό. Εξ αυτού συνήγαγε, στη σκέψη 77 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, υπό τις περιστάσεις αυτές, οι αναιρεσείουσες είχαν δικαίωμα να τύχουν προηγούμενης ακρόασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έκδοσης του επίδικου κανονισμού.
68      Ο συλλογισμός αυτός του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει πλάνη περί το δίκαιο για δύο λόγους.
69      Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο και ερμήνευσε εσφαλμένως το πεδίο εφαρμογής του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης που προβλέπεται στο άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη, κρίνοντας, ειδικότερα, στις σκέψεις 71 έως 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, εφόσον μια πράξη γενικής ισχύος επηρεάζει δυσμενώς τα συμφέροντα των προσώπων τα οποία αφορούν τα θεσπιζόμενα μέτρα, τα πρόσωπα αυτά μπορούν να επικαλεστούν δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης. Πράγματι, όπως προκύπτει από την ανωτέρω διάταξη και από τη νομολογία που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 53 έως 62 της παρούσας απόφασης, το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης δεν έχει εφαρμογή σε πράξεις γενικής ισχύος, ακόμη και όταν αυτές επηρεάζουν δυσμενώς τα συμφέροντα ορισμένων προσώπων.
70      Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε επίσης σε πλάνη περί το δίκαιο εφαρμόζοντας το εσφαλμένο αυτό νομικό κριτήριο στην υπό κρίση υπόθεση. Συναφώς, είναι αληθές ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν χαρακτήρισε ρητώς τον επίδικο κανονισμό ως πράξη γενικής ισχύος ή ως ατομικό μέτρο. Εντούτοις, από τις εκτιμήσεις στις οποίες προέβη στις σκέψεις 68, 69 και 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει με επαρκή σαφήνεια ότι εξέλαβε τον εν λόγω κανονισμό ως πράξη γενικής ισχύος. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 75 έως 77 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες είχαν δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έκδοσης του επίδικου κανονισμού για τον λόγο, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή είχε προσδιορίσει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, τα προϊόντα τους ως το αντικείμενο των
μέτρων εξισορρόπησης που σχεδιάζονταν με τον εν λόγω κανονισμό.
71      Το ανωτέρω συμπέρασμα δεν αναιρείται από τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι ZMC και Zippo GmbH.
72      Πρώτον, οι ZMC και Zippo GmbH φρονούν ότι ο επίδικος κανονισμός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως πράξη γενικής ισχύος δεδομένου ότι η Επιτροπή είχε προσδιορίσει και στοχεύσει τα προϊόντα τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοσή του και ότι ο χαρακτηρισμός αυτός αντιφάσκει προς τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τον ατομικό και άμεσο επηρεασμό τους.
73      Συναφώς, αφενός, διαπιστώνεται ότι ο επίδικος κανονισμός ορίζει, στο άρθρο 1, παράγραφος 2, γενικώς και αφηρημένως, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 55 της παρούσας απόφασης, τα προϊόντα επί των οποίων εφαρμόζεται ο επιβαλλόμενος από αυτόν πρόσθετος κατ’ αξία δασμός ύψους 20 %, ήτοι τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00. Επιπλέον, επισημαίνεται ότι ο επίδικος κανονισμός αποσκοπεί, σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 654/2014, βάσει του οποίου εκδόθηκε, στην εξισορρόπηση των παραχωρήσεων στις εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και δεν εκδόθηκε κατόπιν διαδικασίας κινηθείσας σε βάρος των πρωτοδίκως προσφευγουσών οι οποίες δεν ήταν οι αποδέκτες του. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό, όπως επισήμανε και η γενική εισαγγελέας στα σημεία 71 και 72 των προτάσεών της, ότι το γεγονός και μόνον ότι η Επιτροπή είχε προσδιορίσει ορισμένα νομικά πρόσωπα στα οποία θα εφαρμοζόταν σε μεγάλο βαθμό ο εν λόγω κατ’ αξία δασμός δεν είναι ικανό να καταστήσει τον επίδικο κανονισμό ατομικό μέτρο, κατά την έννοια του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη.
74      Αφετέρου, όσον αφορά το επιχείρημα ότι ο επίδικος κανονισμός αφορά ατομικά και άμεσα τις πρωτοδίκως προσφεύγουσες, υπενθυμίζεται ότι το γεγονός ότι μια πράξη γενικής ισχύος αφορά ατομικά και άμεσα ένα πρόσωπο δεν του παρέχει δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης πριν από την έκδοση της πράξης αυτής (πρβλ. απόφαση της 14ης Οκτωβρίου 1999, Atlanta κατά Ευρωπαϊκής Κοινότητας, C‑104/97 P, EU:C:1999:498, σκέψεις 34 και 35). Πράγματι, η ενεργητική νομιμοποίηση δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και το δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης δυνάμει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του Χάρτη αποτελούν δύο διακριτά νομικά ζητήματα τα οποία, όπως προκύπτει από το σημείο 78 των προτάσεων της γενικής εισαγγελέα, επιδιώκουν διαφορετικούς σκοπούς.
75      Δεύτερον, ο ισχυρισμός των ZMC και Zippo GmbH ότι το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη ατομικού μέτρου σε βάρος τους στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, όπως προκύπτει από τη σκέψη 70 της παρούσας απόφασης.
76      Τρίτον, η επιχειρηματολογία που αντλείται από το περιθώριο εκτιμήσεως της Επιτροπής κατά την επιλογή των προϊόντων που υπόκεινται στα προβλεπόμενα από τον επίδικο κανονισμό μέτρα αφορά την εκτίμηση του βασίμου των μέτρων αυτών. Αντιθέτως, δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά την ύπαρξη δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης των ZMC και Zippo GmbH.
77      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνουν δεκτά.
Επί του τρίτου σκέλους
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
78      Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, ακόμη και αν οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες είχαν δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης στο πλαίσιο της διαδικασίας έκδοσης του επίδικου κανονισμού, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το δικαίωμά τους αυτό δεν διασφαλίστηκε μέσω της δημόσιας διαβούλευσης που διεξήχθη δυνάμει του άρθρου 9, παράγραφος 1, του κανονισμού 654/2014.
79      Οι ZMC και Zippo GmbH υποστηρίζουν ότι το σκέλος αυτό είναι απαράδεκτο και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
80      Το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως προβάλλεται επικουρικώς για την περίπτωση που το Δικαστήριο αποφανθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες είχαν δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης στο πλαίσιο της διαδικασίας έκδοσης του επίδικου κανονισμού. Ωστόσο, από την ανάλυση του πρώτου και του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως προκύπτει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
81      Ως εκ τούτου, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί το παραδεκτό του.
82      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, συνάγεται ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός ως προς τα δύο πρώτα σκέλη του και να απορριφθεί κατά τα λοιπά. Συναφώς, η πλάνη περί το δίκαιο που διαπιστώθηκε κατά την εξέταση των σκελών αυτών αρκούν για την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
83      Εντούτοις, το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει, για λόγους ορθής απονομής της δικαιοσύνης, και τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
84      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή ne ultra petita. Επισημαίνει ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό «κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00», ενώ η προσφυγή είχε ως αίτημα την ακύρωση του κανονισμού μόνον κατά το μέτρο που αυτός είχε εφαρμογή στις πρωτοδίκως προσφεύγουσες. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ultra petita.
85      Οι ZMC και Zippo GmbH φρονούν ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως «αλυσιτελής ή άνευ αποτελέσματος».
86      Οι ZMC και Zippo GmbH ισχυρίζονται ότι η ακύρωση του επίδικου κανονισμού κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00 ισοδυναμεί με ακύρωση του κανονισμού αυτού όσον αφορά τα προϊόντα τους, λαμβανομένων υπόψη των διαπιστώσεων στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 27 και 29 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Ειδικότερα, από τη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι η ZMC είναι η μοναδική παραγωγός-εξαγωγέας προϊόντων που εμπίπτουν στον κωδικό αυτόν από το έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ένωση. Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά απίθανο, αν όχι αδύνατο, να έχουν επηρεαστεί από τον εν λόγω κανονισμό αναπτήρες καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών που κατασκευάζονται από άλλες αμερικανικές επιχειρήσεις. Εν πάση περιπτώσει, θα επρόκειτο για παρεπόμενη και μόνον ζημία της στόχευσης των προϊόντων των πρωτοδίκως προσφευγουσών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
87      Όπως έχει κρίνει επανειλημμένως το Δικαστήριο, εφόσον ο δικαστής της Ένωσης δεν μπορεί να αποφανθεί ultra petita, η ακυρότητα την οποία κηρύσσει δεν μπορεί να υπερβεί αυτή που ζήτησε ο προσφεύγων (αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου 1999, Επιτροπή κατά AssiDomän Kraft Products κ.λπ., C‑310/97 P, EU:C:1999:407, σκέψη 52, καθώς και της 14ης Νοεμβρίου 2017, British Airways κατά Επιτροπής, C‑122/16 P, EU:C:2017:861, σκέψη 81).
88      Εν προκειμένω, από το δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει σαφώς ότι, όπως διαπίστωσε το ίδιο το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 14 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες ζήτησαν την ακύρωση του επίδικου κανονισμού και, ειδικότερα, του άρθρου 1, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 2,
κατά το μέρος που οι εν λόγω διατάξεις έχουν εφαρμογή επ’ αυτών.
89      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον επίδικο κανονισμό «κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00».
90      Στον βαθμό όμως που ο κανονισμός προσδιορίζει τα προϊόντα που εμπίπτουν στον εν λόγω κωδικό, ορίζει, κατά τρόπο αφηρημένο και αντικειμενικό, μια κατηγορία προϊόντων που υπόκεινται στον επιβαλλόμενο από αυτόν πρόσθετο κατ’ αξία δασμό, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 73 της παρούσας απόφασης. Ως εκ τούτου, ο κανονισμός μπορεί να εφαρμοστεί στα εν λόγω προϊόντα, ανεξαρτήτως της ταυτότητας των οικείων παραγωγών, εξαγωγέων και εισαγωγέων.
91      Συνεπώς, ακυρώνοντας τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στον εν λόγω κωδικό, το Γενικό Δικαστήριο απεφάνθη πέραν των αιτημάτων των πρωτοδίκως προσφευγουσών. Συναφώς, το γεγονός ότι η ZMC είναι η μοναδική παραγωγός-εξαγωγέας προϊόντων που εμπίπτουν στον ίδιο κωδικό, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, δεν έχει, σε καμία περίπτωση, σημασία.
92      Υπό τις συνθήκες αυτές, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός.
93      Λαμβανομένων υπόψη των συμπερασμάτων που διατυπώθηκαν στις σκέψεις 82 και 92 της παρούσας απόφασης, πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει τον επίδικο κανονισμό, κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στον κωδικό ΣΟ 9613 80 00, και αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
94      Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο δύναται, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση.
95      Εν προκειμένω, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 93 της παρούσας απόφασης, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αναιρέθηκε, κατ’ ουσίαν, μόνον κατά το μέρος που είχε κάνει δεκτή την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή. Αντιθέτως, η απόφαση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο επέλυσε ένα δικονομικό ζήτημα απορρίπτοντας την ένσταση απαραδέκτου που είχε προβάλει η Επιτροπή με χωριστό δικόγραφο δεν αποτέλεσε αντικείμενο αναιρέσεως. Η απόφαση αυτή επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η οποία περιλαμβάνεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (πρβλ. απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2002, Συμβούλιο κατά Boehringer, C‑23/00 P, EU:C:2002:118, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), έχει, επομένως, ισχύ δεδικασμένου, παρά τη μερική αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης [βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 4ης Μαρτίου 2021, Επιτροπή κατά Fútbol Club Barcelona, C‑362/19 P, EU:C:2021:169, σκέψεις 109 και 110, και της 5ης Σεπτεμβρίου 2024, Επιτροπή κατά Τσεχικής Δημοκρατίας (Αναπτήρες τσέπης), C‑494/22 P, EU:C:2024:684, σκέψεις 155 και 156].
96      Επί της ουσίας, πρέπει να σημειωθεί ότι, προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως, οι ZMC και Zippo GMBH προβάλλουν πέντε λόγους ακυρώσεως. Οι λόγοι αυτοί αφορούν, ο πρώτος, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, ο δεύτερος, παραβίαση των αρχών της απαγόρευσης των διακρίσεων και της ίσης μεταχείρισης, ο τρίτος, παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, ο τέταρτος, παράβαση των υποχρεώσεων που υπέχει η Ένωση από το δίκαιο του ΠΟΕ και, ο πέμπτος, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης.
97      Λαμβανομένου υπόψη, μεταξύ άλλων, του γεγονότος ότι ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως αποτέλεσε αντικείμενο κατ’ αντιμωλία συζήτησης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ότι για
την εξέτασή του δεν απαιτείται η λήψη κανενός συμπληρωματικού μέτρου οργάνωσης της διαδικασίας ή η διεξαγωγή αποδείξεων, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσφυγή στην υπόθεση T‑402/20 είναι ώριμη προς εκδίκαση όσον αφορά τον πέμπτο λόγο ακυρώσεως και ότι πρέπει να αποφανθεί το ίδιο οριστικώς επ’ αυτού (πρβλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 130).
98      Στο πλαίσιο του ίδιου πέμπτου λόγου ακυρώσεως, οι ZMC και Zippo GmbH αμφισβητούν
τη διαδικασία συλλογής πληροφοριών που διεξήγαγε η Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 9 του κανονισμού 654/2014 και υποστηρίζουν,
κατ’ ουσίαν, ότι προσβλήθηκε το δικαίωμά τους προηγούμενης ακρόασης.
99      Όσον αφορά τα επιχειρήματα με τα οποία αμφισβητείται η διαδικασία συλλογής πληροφοριών, το Δικαστήριο, ελλείψει συγκεκριμένης αμφισβήτησης εκ μέρους των διαδίκων, υιοθετεί τις εκτιμήσεις στις οποίες προέβη συναφώς το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 53 έως 58 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
100    Όσον αφορά τα επιχειρήματα που αντλούνται, κατ’ ουσίαν, από προσβολή του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης των ZMC και Zippo GmbH, από τις σκέψεις 53 έως 61, 69, 70 και 73 της παρούσας απόφασης προκύπτει ότι, δεδομένου ότι ο επίδικος κανονισμός αποτελεί πράξη γενικής ισχύος, οι εν λόγω εταιρίες δεν μπορούν να επικαλεστούν δικαίωμα προηγούμενης ακρόασης ελλείψει ρητής διάταξης του κανονισμού 654/2014 που να τους παρέχει τέτοιο δικονομικό δικαίωμα.
101    Για τους λόγους αυτούς, ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ως αβάσιμος.
102    Αντιθέτως, η διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση όσον αφορά τον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής.
103    Πράγματι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 92 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, δεδομένου ότι έγινε δεκτός ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως, δεν ήταν αναγκαίο να εξετάσει τους λοιπούς λόγους της προσφυγής, ούτε να αποφανθεί επί του παραδεκτού ορισμένων αποδεικτικών στοιχείων που είχαν προσκομίσει οι πρωτοδίκως προσφεύγουσες. Πλην όμως, οι λοιποί αυτοί λόγοι απαιτούν περίπλοκες, ενδεχομένως, εκτιμήσεις επί των πραγματικών περιστατικών, ως προς τις οποίες το Δικαστήριο φρονεί ότι δεν διαθέτει όλα τα αναγκαία πραγματικά στοιχεία.
104    Κατά συνέπεια, η υπόθεση πρέπει να αναπεμφθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του πρώτου, του δευτέρου, του τρίτου και του τετάρτου λόγου ακυρώσεως που προβλήθηκαν προς στήριξη της προσφυγής στην υπόθεση T‑402/20.
Επί των δικαστικών εξόδων
105    Δεδομένης της αναπομπής της υπόθεσης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 18ης Οκτωβρίου 2023, Zippo Manufacturing κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑402/20, EU:T:2023:640), στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/502 της Επιτροπής, της 6ης Απριλίου 2020, περί ορισμένων μέτρων εμπορικής πολιτικής που αφορούν ορισμένα προϊόντα καταγωγής Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, κατά το μέρος που αφορά τα προϊόντα που εμπίπτουν στη διάκριση 9613 80 00 της Συνδυασμένης Ονοματολογίας, όπως αυτή θεσπίστηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 2658/87 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1987, για τη δασμολογική και στατιστική ονοματολογία και το κοινό δασμολόγιο, και αποφάνθηκε επί των δικαστικών εξόδων.
2)      Αναπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του πρώτου, του δευτέρου, του τρίτου και του τετάρτου λόγου που είχαν προβληθεί προς στήριξη της προσφυγής στην υπόθεση T‑402/20.
3)      Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.