ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN
(Tweede kamer)
15 maart 2007
Zaak F‑111/05
Carlos Sanchez Ferriz
tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen
„Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport – Beoordelingsperiode 2001-2002”
Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 236 EG en 152 EA en strekkende tot nietigverklaring van verzoekers loopbaanontwikkelingsrapport
over de periode van 1 juli 2001 tot en met 31 december 2002.
Beslissing: Het beroep wordt verworpen. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.
Samenvatting
1.      Ambtenaren – Beroep – Beroep tegen loopbaanontwikkelingsrapport (Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 64
en 65; Ambtenarenstatuut, art. 26, zevende alinea, en 43)
2.      Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43)
3.      Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43)
4.      Ambtenaren – Beoordeling – Loopbaanontwikkelingsrapport
(Ambtenarenstatuut, art. 43)
5.      Exceptie van onwettigheid – Draagwijdte – Handelingen ten aanzien waarvan exceptie van onwettigheid mogelijk is
(Art. 241 EG)
1.      In het kader van een beroep van een ambtenaar tegen zijn loopbaanontwikkelingsrapport kan het middel ontleend aan het feit
dat het bestaan van een elektronisch dossier in strijd is met artikel 26, laatste alinea, van het Statuut, aangezien het eraan
in de weg staat dat het volledige persoonsdossier van die ambtenaar aan de gemeenschapsrechter wordt toegezonden, zelfs al
zou het gegrond zijn, niet de wettigheid van het bestreden loopbaanontwikkelingsrapport in geding brengen. Op grond van dit
argument zou hoogstens kunnen worden gesteld dat de gemeenschapsrechter in casu niet de beschikking heeft gehad over alle
in het Statuut voorziene informatie. De wettigheid van de beoordeling door de gemeenschapsrechter van een door een ambtenaar
ingesteld beroep is echter niet afhankelijk van het feit of de verwerende instelling heeft voldaan aan haar in artikel 26
van het Statuut voorziene plicht om het persoonsdossier van die ambtenaar toe te zenden. De gemeenschapsrechter kan als enige
beoordelen of eventuele maatregelen tot organisatie van de procesgang moeten worden getroffen en eventuele maatregelen van
instructie gelasten.
(cf. punt 31)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 28 november 2006, Milbert e.a./Commissie, T‑47/04, JurAmbt. blz. I‑A‑2‑281 en II‑A‑2‑1455, punt 83
2.      Dat de beoordelaars bij de opstelling van loopbaanontwikkelingsrapporten rekening houden met het hun aangegeven streefgemiddelde,
betekent geenszins dat hun beoordelingsvrijheid op een met artikel 43 van het Statuut strijdige wijze wordt beperkt. Integendeel,
de streefgemiddelderegeling zoals ingevoerd bij de door de Commissie vastgestelde algemene bepalingen ter uitvoering van artikel 43
van het Statuut, bevordert de vrijheid van de beoordelaars bij de beoordeling van de ambtenaren en het geven van een beoordeling
die representatief is voor de verdiensten van deze ambtenaren.
In de eerste plaats beperkt dit gemiddelde, dat een mathematische beoordeling van de prestaties van een gemiddelde ambtenaar
vormt, immers niet de mogelijkheid van de beoordelaars om onderscheid te maken tussen de individuele beoordeling van de prestaties
van elke ambtenaar naarmate die prestaties boven of onder dit gemiddelde liggen.
In de tweede plaats kan door de aanduiding van een streefgemiddelde van 14, op een schaal van 0 tot 20, het risico van inflatie
van de gemiddelde beoordeling worden vermeden, waardoor de door de beoordelaars daadwerkelijk gebruikte puntenmarge kleiner
zou worden, hetgeen zou afdoen aan het doel van de beoordeling, namelijk de verdiensten van de beoordeelde ambtenaren zo getrouw
mogelijk weer te geven en een werkelijke vergelijking daarvan mogelijk te maken.
In de derde plaats kan door de aanduiding van een streefgemiddelde ook het risico worden verkleind van een verschil in de
gemiddelde beoordeling door de verschillende directoraten-generaal, welke niet zou berusten op objectieve overwegingen verband
houdende met de verdiensten van de beoordeelde ambtenaren.
In de vierde plaats houdt het systeem van het streefgemiddelde rekening met de meest algemeen waargenomen realiteit, namelijk
een homogene verdeling van beoordeelde ambtenaren rondom het gemiddelde niveau van verdienste dat wordt vertegenwoordigd door
het streefgemiddelde. Bovendien biedt het systeem dat is ingevoerd bij de algemene bepalingen ter uitvoering van artikel 45
van het Statuut, die de Commissie heeft vastgesteld, de beoordelaars de mogelijkheid om, wanneer de bijzondere situatie van
een dienst van die realiteit afwijkt, ook af te wijken van het streefgemiddelde. Uit artikel 4, lid 3, van die algemene uitvoeringsbepalingen
blijkt immers dat er geen enkel gevolg is verbonden aan een overschrijding van het streefgemiddelde met één punt.
(cf. punten 40‑45)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 25 oktober 2005, Fardoom en Reinard/Commissie, T‑43/04, JurAmbt. blz. I‑A‑329 en II‑1465, punten 52,
54 en 55
Gerecht voor ambtenarenzaken: 28 juni 2006, Sanchez Ferriz/Commissie, F‑19/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑41 en II‑A‑1‑135, punt 42
3.      Interne richtlijnen voor de opstelling van loopbaanontwikkelingsrapporten die voorzien in drie referentieschalen die overeenkomen
met indicatieve percentages personeelsleden en verschillende ritmes van carrièreverloop mogelijk maken, met een schaal van
17 tot 20 punten (snel carrièreverloop) voor maximaal 15 % van de ambtenaren, een schaal van 12 tot 16 punten (normaal carrièreverloop)
voor ongeveer 75 % en één van 10 tot 11 punten (langzaam carrièreverloop) voor maximaal 10 % van de ambtenaren, beperken niet
de beoordelingsvrijheid van de beoordelaars op een met artikel 43 van het Statuut strijdige wijze.
De ter indicatie gegeven referentieschalen vloeien immers voort uit de inaanmerkingneming van vroegere beoordelingen en aan
de niet-inachtneming ervan is geen enkele sanctie verbonden. De vermelding van referentieschalen houdt slechts rekening met
de meest waargenomen realiteit, zonder afbreuk te doen aan de vrijheid van de beoordelaar om daarvan af te wijken wanneer
de bijzondere situatie van de beoordeelde ambtenaren dit rechtvaardigt.
(cf. punten 47‑50)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: Fardoom en Reinard/Commissie, reeds aangehaald, punt 61
Gerecht voor ambtenarenzaken: Sanchez Ferriz/Commissie, reeds aangehaald, punt 49
4.      De beoordelingsvrijheid van de beoordelaar bij de opstelling van het loopbaanontwikkelingsrapport wordt niet beperkt door
de inmenging van de beoordelingsautoriteit in de beoordelingsprocedure. De beoordelingsautoriteit is een beoordelaar in de
volledige betekenis van het woord. Volgens artikel 7, lid 4, van de door de Commissie vastgestelde algemene bepalingen ter
uitvoering van artikel 43 van het Statuut stellen de beoordelaar en de beoordelingsautoriteit immers het loopbaanontwikkelingsrapport
op. Wanneer de ambtenaar om een onderhoud met de beoordelingsautoriteit verzoekt, kan laatstgenoemde volgens artikel 7, lid 5,
van die algemene uitvoeringsbepalingen bovendien het rapport wijzigen of bevestigen. Dit betekent dat volgens de beoordelingsmethode
die de Commissie het meest geschikt heeft geacht, de beoordelingsvrijheid van de beoordelaars om de ambtenaren op basis van
drie beoordelingscriteria op hun juiste waarde te beoordelen, op geen enkele wijze wordt beperkt. De bevoegdheid van de beoordelingsautoriteit
om de beoordeling van de beoordelaar te wijzigen levert dus – evenmin als de bevoegdheid van de beoordelaar in beroep om de
beoordeling van de beoordelingsautoriteit te wijzigen – geen schending van artikel 43 van het Statuut op.
(cf. punten 52 en 53)
5.      De draagwijdte van een exceptie van onwettigheid moet worden beperkt tot wat noodzakelijk is voor de oplossing van het geschil.
Artikel 241 EG heeft immers niet tot doel, het een partij mogelijk te maken, bij de behandeling van elk door haar ingesteld
beroep de toepasselijkheid van welke handeling van algemene aard dan ook te betwisten. De algemene handeling waarvan men de
onwettigheid wenst in te roepen, moet al dan niet rechtstreeks van toepassing zijn op de door het beroep aan de orde gestelde
casuspositie en er moet een rechtstreeks juridisch verband bestaan tussen het bestreden individuele besluit en de betrokken
algemene handeling.
Referentie:
Hof: 31 maart 1965, Macchiorlati Dalmas e Figli/Hoge Autoriteit, 21/64, Jurispr. blz. 232, 250; 13 juli 1966, Italië/Raad
en Commissie, 32/65, Jurispr. blz. 580, 611
Gerecht van eerste aanleg: 26 oktober 1993, Reinarz/Commissie, T‑6/92 en T‑52/92, Jurispr. blz. II‑1047, punt 57; 3 februari
2000, Townsend/Commissie, T‑60/99, JurAmbt. blz. I‑A‑11 en II‑45, punt 53