ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
GERHARD REISCHL
της 21ης Ιανουαρίου 1976 <appnote>*</appnote>
Κύριε Πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Από άποψηδιαδικασίας, οι υποθέσειςπου
κατέληξαν στις προκείμενες αιτήσεις ερμη­
νείας τοποθετούνται σε δύο διαφορετικά
επίπεδα: στην υπόθεση65/75πρόκειται για
ποινική δίκη στην οποία κατηγορούμενος
είναι ένας έμπορος,ο οποίος επώλησε500
σάκκους των 50 χιλιογράμμων κρυσταλλι­
κής ζάχαρηςσε τιμή ανώτερη απότην ανώ­
τατη τιμή που έχει καθοριστεί με την 39/74
απόφαση του ιταλικού COMITATOINTER-
MINISTERIALEDEI PREZZI(CIP,διυπουρ­
γικής επιτροπής τιμών) της 13ηςΑυγού­
στου 1974,περί ρυθμίσεωςτης τιμής της ζά­
χαρης. Στις άλλες υποθέσεις της κύριας δί­
κης 1 πρόκειται για διοικητικές προσφυγές
που ασκήθηκαν από διάφορες ιταλικές
εταιρίες επεξεργασίας ζάχαρης για την
ακύρωση αφενός της ίδιας απόφασης39/74,
καθώς και της απόφασης 28/74 της 28ης
Ιουνίου 1974του ίδιου CIP,περί της τιμής
της ζάχαρης (υποθέσεις 88 και 90/75),και
αφετέρου της απόφασης9/74της 20ήςΦε­
βρουαρίου 1974,περί καθορισμού ανωτά­
της τιμής της ζάχαρης (υπόθεση89/75).
Μολονότι δεν πρόκειται για ίδιες υποθέ­
σεις ενώπιον της PRETURADI PADUAκαι
του TRIBUNALE AMMINISTRATIVO RE­
GIONALE DEL LAZIO, τα ζητήματα είναι
κατά βάση όμοια.
Στην υπόθεση65/75τα ζητήματα έχουν ωςεξής:
1. Εμποδίζει η κοινή οργάνωση αγοράς
στον τομέα της ζάχαρης που προβλέπε­
ται από τον κανονισμό ΕΟΚ 1009/67,
ενόψει του συστήματος τιμών που θε­
σπίζει, το μονομερή καθορισμό από ένα
κράτος μέλος της ανωτάτης τιμής πωλή­
σεως;
2. Οι κανόνες περί ελεύθερηςκυκλοφορίαςτων εμπορευμάτωνκατά την έννοια του
άρθρου 30 της Συνθήκης ΕΟΚ, ιδίως δε
όσον αφορά τη ζάχαρη, του άρθρου 35
του κανονισμού ΕΟΚ 1009/67— ειδικό­
τερα η απαγόρευσηεφαρμογής στο εν­
δοκοινοτικό εμπόριο μέτρων ισοδυνά­
μου αποτελέσματος με ποσοτικούς πε­
ριορισμούς —,εμποδίζουν τη θέσπιση
ανωτάτων τιμών που να ισχύουν μόνο
στο έδαφος ενός κράτους μέλους;
3. Οι προαναφερθέντεςκοινοτικοί κανόνεςδημιουργούν για τους κοινοτικούς επι­
χειρηματίες δικαιώματα που τα εθνικά
δικαστήρια πρέπει να προστατεύουν,
έτσι ώστε για τους επιχειρηματίες αυ­
τούς να μην ισχύει το εθνικό σύστημα
ανωτάτων τιμών:
Στις υποθέσεις 88 και 90/75τα ερωτήματα,
όμοια στη διατύπωση,αφορούντα εξής ζη­
τήματα:
* Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.
1 — Σημείωση μεταφραστή: δηλαδή στις υποθέσεις 88
έως 90/75 επί των οποίων εκδόθηκε η πιο πάνω
κοινή απόφαση.
140
SOCIETÀ SADAM κ.λπ. ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEI PREZZI κ.λπ.
«α) αν η ΕυρωπαϊκήΟικονομικήΚοινότητα
έχει την αποκλειστική κανονιστική αρ­
μοδιότηταγια τη ρύθμισητωντιμών της
ζάχαρης και αν έκαμε χρήση της αρ­
μοδιότητας αυτής με την έκδοση του
κανονισμούΕΟΚ1009/67και των μετα­
γενέστερωνεκτελεστικώνδιατάξεων
β) αν μονομερή μέτρα ενός κράτους μέ­
λους, σαν τα κρινόμεναστο σχετικό το­
μέα, πουσυνίστανται κυρίως στον κα­
θορισμόανωτάτης τιμής για την πώλη­
ση στουςκαταναλωτέςκαι πουισχύουν
μόνο στο έδαφοςτου οικείου κράτους,
είναι νόμιμα ωςμέτρα πολιτικήςσυγκυ­
ρίας κατά το άρθρο103της Συνθήκης·
γ) αν το σύστηματης πωλήσεωςπροϊόντων
σε ανώτατη τιμή καθορισμένηως προςόλα τα συστατικά της στοιχεία, απότο
οικείο κράτος και που ισχύει μόνο στο
έδαφόςτου, συμβιβάζεται με την αρχή
της ελεύθερηςκυκλοφορίας των εμπο­
ρευμάτωνεντός της κοινής αγοράς κα­
τά την έννοια του άρθρου30της Συνθή­
κης και με την απαγόρευσητης στεγα­
νοποιήσεως των εθνικών αγορών, η
οποία εμποδίζει την πραγματοποίηση
της κοινής αγοράς, όταν το σύστημα
αυτό δικαιολογείται κατ' εξαίρεση με
την υποχρέωσηπροστασίαςτης οικονο­
μίας έναντι κερδοσκοπικώνφαινομένων
και εξασφαλίσεωςτης καταναλώσεως
από την επελθούσααναστάτωση στις
αρχέςστις οποίεςστηρίζεται η κοινοτι­
κή ρύθμιση,τόσολόγωελλείμματος της
κοινοτικής παραγωγής,όσο και λόγω
του διπλασιασμούτων τιμών της διε­
θνούςαγοράςγια το προϊόναυτό.»
Θεωρώσκόπιμονα υποβάλωκοινές προτά­
σεις και για τις δύοομάδεςυποθέσεων.
1. Για την έρευνατωνσχετικώνζητημάτων
θα παραβάλλωτην εθνική νομοθεσίαμε
την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση.
α) Για την κοινοτική ρύθμισηισχύουν αυ­
τά που εξέθεσε ο γενικός εισαγγελέαςMAYRASστις προτάσειςεπί των υποθέσε­
ων 40 έως 48/73,50/73,54 ως 56/73,111/73,
113 και 114/73(COOPERATIVEVERENI­
GING «SUIKERUNIE» VA, ROTTERDAM
και λοιποί κατά Επιτροπήςτων Ευρωπαϊ­
κώνΚοινοτήτων),ότι δηλαδήη κοινή οργά­
νωσητης αγοράςτης ζάχαρηςσε σύγκριση
με άλλες κοινές οργανώσειςχαρακτηρίζε­
ται απόέντονα διαβαθμισμένηκλιμάκωσητιμών που φθάνει από το έτοιμο προϊόν
στην πρώτηύλη.
Ο κανονισμός 1009/67(ABL 380,σ. 1) προ­
βλέπει ότι το Συμβούλιο καθορίζει κατ'
έτος για τη ζάχαρη που παράγεται στην
κοινή αγορά αφενός μεν τιμή ενδεικτική,
αφετέρουδε τιμή παρεμβάσεως.
Η ενδεικτική τιμή καθορίζεται για την κύ­
ρια πλεονασματική περιοχήτης Κοινότη­
τας, είναι δε η τιμή πουείναι ευκταία να
επιτυγχάνεταιή να την εγγίζουνοι συναλ­
λαγές στην εσωτερική αγορά. Η τιμή πα­
ρεμβάσεωςκαθορίζεται κατά 5%κάτω της
ενδεικτικής τιμής. Είναι η τιμή στην οποία
είναι υποχρεωμένοιοι οργανισμοί παρεμ­
βάσεωςπουορίζονται απότα κράτη μέλη
να αγοράζουντη ζάχαρη,η οποίατους προ­
σφέρεταιαπότους παραγωγούς.Πρόκειται
δηλαδήγια τιμή εγγυήσεωςδιότι η παρέμ­
βαση εξασφαλίζει κανονικά τους επι­
χειρηματίες ότι η τιμή της αγοράς δεν θα
πέσεικάτω απότην τιμή παρεμβάσεως.Οι
οργανισμοί παρεμβάσεωςμπορούννα με­
ταπωλήσουν καταρχήν στην εσωτερική
αγοράτη ζάχαρηπουτους έχει προσφερθεί
μόνοσε τιμή ανώτερηαπότην τιμή παρεμ­
βάσεως.Σημειωτέον ότι η ισχύουσα στην
Ιταλία παράγωγητιμή παρεμβάσεωςείναι
περίπου5%ανωτέρατης τιμής παρεμβάσε­
ωςτων λοιπώνκρατώνμελών.Ενδιαφέρου­
σα είναι η τιμή κατωφλίουπουείναι απο­
φασιστική για τις εισφορέςλόγω εισαγω­
γής και η οποία σχηματίζεται απότην εν­
δεικτική τιμή, προσυπολογιζομένωντων
εξόδωνμεταφοράςαπότην κύρια πλεονα­
σματική περιοχή στην πλέον απομακρυ-
141
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
σμένη ελλειμματική καταναλωτική πε­
ριοχή. Τέλος, πρέπεινα αναφερθεί ότι η τι­
μή παρεμβάσεωςπου ισχύει για την οικεία
περιοχή παραγωγής είναι αποφασιστική
για τον καθορισμό της ελάχιστης τιμής του
προϊόντοςβάσεως,δηλαδή του ζαχαρότευτ­
λου.
β) Για τη σχετική εθνική νομοθεσία παρα­
τηρώ τα εξής: Η διυπουργική επιτροπήτι­
μών (CIP) ιδρύθηκε στην Ιταλία με το
DECRETOLEGGE347της 19ηςΟκτωβρίου
1944.Κατά τις ιδρυτικές του διατάξεις το
CIP έχει αρμοδιότητες ελέγχου των τιμών
όλων των εμπορευμάτων.Η εξέλιξη της ιτα­
λικής οικονομίας όμως και η πρακτική μεί­
ωσαν τις αρμοδιότητες αυτές μόνο στον
καθορισμό των τιμών.
Λίγο πριν από την έναρξη της ισχύος του
κανονισμού 1009/67καθορίστηκε στην Ιτα­
λία η τιμή της ραφιναρισμένης ζάχαρηςγια
όλα τα στάδια παραγωγής και διανομής.
Κατά τον καθορισμό αυτό υπολογίστηκε
και η ύπαρξη και χρηματοδότησητριώντα­
μείων αντισταθμίσεως.
Εδώ ενδιαφέρει καταρχάς η ίδρυση της
CASSA CONGUAGLIOZUCCHEROμε τον
κανονισμό 1195του CIP, της 22ας Ιουνίου
1968.Στο ταμείο αυτό ανήκε η αρμοδιότη­
τα επιβολής του SOVRAPREZZO(υπερτιμή­
ματος) — επιβαρύνσεωςτων καταναλωτών
και των επιχειρήσεων των οποίων το κό­
στος παραγωγής ήταν μειωμένο —,που
προοριζότανκυρίως για τη χρηματοδότηση
της ενισχύσεως που προέβλεπετο άρθρο34
του κανονισμού 1009/67.Αυτό το SOVRAP­
REZZO που είχε καθοριστεί τότε σε 23λί­
ρες ανά χιλιόγραμμο και παρέμεινε αμετά­
βλητο ως το 1973,αντιστοιχούσε στη δια­
φορά μεταξύ των τιμών που ίσχυαν στην
Ιταλία και της ισχύουσας παράγωγηςτιμής
παρεμβάσεωςγια τη χώρα αυτή.
Ανώτατες τιμές είχαν καθοριστεί για όλη
την ιταλική επικράτεια τόσο για τη ζάχαρη
εσωτερικής παραγωγής,όσο και για τη ζά­
χαρη εισαγωγής — τελικά με τον κανονι­
σμό 1119του CIP,της 6ης Αυγούστου 1965·
οι τιμές αυτές ίσχυαν για πωλήσεις ερ­
γοστασίου ελεύθερες τελών και για πωλή­
σεις άμεσης κατανάλωσης.
Η ρύθμιση αυτή καταργήθηκε μετά την
ίδρυση της κοινής οργανώσεωςαγοράς ζά­
χαρης,εισήχθη όμωςπάλι το Νοέμβριο 1969
με τον κανονισμό 1236του CIP «για να
προφυλαχθούνοι Ιταλοί καταναλωτές από
αυξήσεις τιμών που δεν προέκυπταν από
μεταβολή των κοινοτικών τιμών».
Είναι συζητήσιμο αν οι κανονισμοί του CIP
απέβλεπαν στο να δαμάσουν και να επι­
βάλλουν τις τιμές ή να ελέγξουν μόνο την
εξέλιξή τους. Ο κανονισμός 1236δεν καθό­
ρισε μεν ρητώς νέα ανώτατη τιμή κατανα­
λώσεως, όρισε όμως, πράγμα που καταλή­
γει στο ίδιο αποτέλεσμα, ότι τόσο στην πώ­
ληση από τον παραγωγό,όσο και στην πώ­
ληση για άμεση κατανάλωση, τα ανώτατα
όρια των «διαφόρωντιμών» αναλόγως της
κατηγορίας και του είδους της ζάχαρης,
των εξόδων συσκευασίας και των εμπορι­
κών περιθωρίωνπωλήσεωςτων προϊόντων
αυτών στους καταναλωτές θα παραμείνουν
«αυτές που προκύπτουναπό τη σύγκρισημε τις τιμές πουκαθορίστηκαν με την από­
φαση 1119του 1965».Μια εγκύκλιος (αρ.
1237)της 14ηςΝοεμβρίου 1969παρείχε ορι­
σμένες ενδείξεις για την τιμή «εξόδου»της
ζάχαρης «απότο εργοστάσιο».
Η ενιαία ανώτατη τιμή καταναλώσεως
προέκυπτεφυσικά απ' όλα αυτά διότι επρό­
κειτο περί του αποτελέσματοςαπλήςαθροί­
σεως διαφόρωνστοιχείων απότα οποία με­
ρικά προέρχονταν από τις κοινοτικές δια­
τάξεις περί καθορισμού της παράγωγηςτι­
μής παρεμβάσεως,άλλα δε από τις διατά­
ξεις που εξέδιδε το CIP.
142
SOCIETÀ SADAM κ.λπ. ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEI PREZZI κ.λπ.
Φαίνεται λοιπόνότι όχι μόνοείναι βέβαιο
ότι με τις διατάξεις αυτές επανήλθετο σύ­
στημα των ανωτάτωντιμών, αλλά και ότι
ανώτατεςαυτές τιμές ίσχυσανστην πράξη
στο κλιμάκιο της καταναλώσεως, αλλά
επίσης και στο κλιμάκιο της παραγωγής,
δηλαδήιδίωςστην πώλησηζάχαρηςστα ερ­
γοστάσια επεξεργασίας.
Το σύστημα τιμών πουκαταρτίστηκε κατ'
αυτό τον τρόποσυνεχίστηκε πράγματι να
εφαρμόζεταιχωρίςδιακοπή,ακόμηκαι κα­
τά το έτος 1974και τις αρχές του 1975,
αφού ο κανονισμός39/74καταργήθηκεμό­
λις στις 18Ιανουαρίου 1975.Με τους κανο­
νισμούς28της 28ηςΙουνίου 1974και 39της
13ηςΑυγούστου 1974καθορίστηκαν πάλι
ανώτατεςτιμές καταναλώσεωςκαι ορίστη­
καν τα εμπορικάπεριθώριαγια τη συσκευ­
ασία και τη διανομήτης ζάχαρης.
Ενόψει του στενού δεσμού μεταξύ αυτού
του συστήματοςτιμών και του Sovraprezzo,
μπορείνα ειπωθείότι πρόκειται για ρύθμι­
ση,η οποίακαθορίζει την τιμή παραγωγής
μέσω της τιμής καταναλώσεως,λαμβανο­
μένωνυπόψητου Sovraprezzoκαι των φό­
ρων.Το ζήτημα όμωςαυτό παρέμεινε ερι­
στό κατά τη διαδικασία και μπορείνα πα­
ραμείνει ανοικτό, δεδομένουότι τα παρα­
πέμπονταδικαστήρια διατύπωσαντα ερω­
τήματά τους κατά τρόπο γενικό, δηλαδή
χωρίςνα τα περιορίσουνστις ανώτατεςτι­
μές καταναλώσεως.
2. Πρέπειήδη να κριθεί το ιταλικό σύστη­
μα τιμών έναντι τωνκοινοτικώνγεωργικών
διατάξεωνστον τομέα των τιμών της ζάχα­
ρης,δηλαδήπρέπεινα ερευνηθείαν η εθνι­
κή νομοθεσίαπεριέχει στοιχεία που είναι
ασυμβίβασταμε την κοινοτική κανονιστι­
κή ρύθμιση.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτεμου να υπενθυ­
μίσω, ότι ο γενικός εισαγγελέας Mayras
εξέφρασεδεινές αμφιβολίες επί του ζητή­
ματος αν, μετά την έναρξητης ισχύος του
κανονισμού 1009/67και την εισαγωγήτων
κοινοτικών τιμών ζάχαρης, μπορούσαν
ακόμη οι ιταλικές αρχές, ακόμα και στο
στάδιο της καταναλώσεωςκαι της λιανι­
κής πωλήσεως,να επιβάλουνανώτατες τι­
μές, έστω και μέσω του συστήματος της
διαφοράςτιμών σε σχέσημε την παράγωγη
τιμή παρεμβάσεως.
Για να δοθείαπάντησηστα τεθέντα ερωτή­
ματα πρέπεινα ανατρέξουμεστην απόφα­
ση της 23Ιανουαρίου 1975επί της υποθέ­
σεωςGalli (SLG1975,σ.47),η οποίαπαρου­
σιάζει ενδιαφέρον.Επρόκειτοτότε για εθνι­
κό σύστημα παγώματοςτων τιμών των σι­
τηρών και των αλεύρωναπό ελαιούχους
σπόρουςπουπροορίζοντανγια ζωοτροφή.
Ενώ η κοινή οργάνωσηαγοράς σιτηρών
προβλέπειρύθμισητων τιμών των ακατέρ­
γαστων προϊόντων,ακόμη και των προϊό­
ντων της πρώτηςφάσεωςμεταποιήσεως,η
κανονιστική ρύθμιση για τα λίπη δεν
προβλέπει— εκτός απότο ελαιόλαδο για
το οποίο έχει εισαχθεί σύστημα τιμών —
για τα λοιπά προϊόνταπουεμπίπτουνστο
πεδίοεφαρμογήςτης παράμόνο απλήδα­
σμολογική προστασίαστο εμπόριομε τις
τρίτες χώρες,με την επιφύλαξητης θεσπί­
σεωςμέτρωνδιασφαλίσεωςσε περίπτωσηδιαταραχώντης αγοράς.Εξάλλου,απ' αυ­
τό το εθνικό σύστημα παγώματοςτων τι­
μώνήταν δυνατέςοι εξαιρέσεις. Σχετικώς,
στην υπόθεσηGalli έγινε δεκτό,όσοναφο­
ρά το κοινό σύστημα τιμών που ισχύουν
στο στάδιο της παραγωγήςκαι του χον­
δρικούεμπορίου,ότι «τα εθνικά μέτρα που
επηρεάζουντο σχηματισμότωντιμών είναι
ασυμβίβαστα με οργανώσειςαγορώνπου
περιλαμβάνουνκοινοτικό σύστημασχημα­
τισμού τιμών», τα δε κράτη μέλη δεν δι­
καιούνται πλέον«να επεμβαίνουνμε εθνι­
κά μέτρα πουλαμβάνονται μονομερώςστο
μηχανισμόσχηματισμούτωντιμών της κοι­
νής οργανώσεως».
143
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
Στις παρούσες υποθέσεις πρόκειται για
εθνική ρύθμιση που καταλήγει πιθανώς
στον καθορισμό — χωρίς να επιτρέπονται
εξαιρέσεις — της τιμής πωλήσεωςσ' όλες
τις φάσεις του μεταποιημένου προϊόντος,
μολονότι υφίσταται κοινοτική ρύθμισηπου
καθορίζει την τιμή παραγωγής και τη
χονδρική τιμή του ίδιου προϊόντος.
α) Εφόσον εμμένουμε σ' αυτά πουέγιναν
δεκτά με την απόφασηGalli — πράγμαπου
μου φαίνεται απαραίτητο, αφενός λόγω
των απαιτήσεων της ελεύθερης κυκλοφο­
ρίας των εμπορευμάτων και του ενιαίου
της αγοράς, αφετέρου δε λόγω του ότι η
κοινή οργάνωση αγοράς είχε προβλέψει
όλα τα απαραίτητα μέτρα για ν' απο­
φευχθεί μια ανεπιθύμητη εξέλιξη των
τιμών —, ένας ενδεχόμενος καθορισμός
των τιμών για τους παραγωγούςκαι τους
χονδρεμπόρουςαπό τις εθνικές αρχές δεν
είναι πλέον δυνατός λόγω της υπάρξεως
της κοινής οργανώσεωςαγοράς ζάχαρης.
β) Όσον αφορά τον καθορισμό επί εθνικού
επιπέδου ανωτάτων τιμών καταναλώσεως,
η λύση δεν είναι τόσο καθαρή. Σχετικώς, η
απόφαση Galli έκρινε ότι οι διατάξεις περί
κοινής οργανώσεωςαγοράς αφήνουν ανέ­
παφη την εξουσία των κρατών μελών να
«λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για το
σχηματισμό των τιμών στο επίπεδοτου λια­
νικού εμπορίου και της καταναλώσεως»·
βεβαίως υπότην επιφύλαξη ότι οι σκοποίή
η λειτουργία της οικείας κοινής οργανώσε­
ως αγοράς δεν κινδυνεύουν.
Κατά τη διαδικασία ειπώθηκε σχετικώς —
όχι χωρίς λόγο — ότι η γενομένη διάκριση
παρίσταται τεχνητή, διότι ο καθορισμός
των τιμών για τους καταναλωτές έχει
υποχρεωτικά συνέπειες επί των τιμών στα
προηγούμενα οικονομικά στάδια. Κατά τη
γνώμη μου όμως,η εν λόγω διαφοροποίηση
πρέπει ακόμη τώρα να θεωρηθεί δικαιο-
λογημένη, διότι τα περισσότερακράτη μέ­
λη είναι πεπεισμένα για τη σπουδαιότητα
και την αποτελεσματικότητα μιας ρυθμίσε­
ως των τιμών καταναλώσεως και διότι,
αφετέρου,στο τωρινό στάδιο εξελίξεως της
ενοποιήσεωςλείπει το αντίστοιχο μέσο στο
κοινοτικό επίπεδο.
Άρα, για να εκτιμηθούν οι ανώτατες τιμές
καταναλώσεως είναι αναγκαίο να εξετα­
στεί αν συντρέχουνοι επιφυλάξεις πουδια­
τυπώνονται στην απόφασηGalli.
αα) Ας αρχίσομε την έρευνα με την απόφα­
ση 9/74περί τιμών που έχει σημασία στην
υπόθεση89/75.
Η Επιτροπήπροσκόμισε έναν πίνακα από
τον οποίο προκύπτειότι οι εν λόγωανώτα­
τες τιμές καταναλώσεως— είναι δυνατόςο
αναδρομικός υπολογισμός λαμβάνοντας
υπόψητα περιθώριακέρδους και τις νόμι­
μες επιβαρύνσεις — αντιστοιχούν σε τιμή
παραγωγής που κείται στο επίπεδο της
ισχύουσας στην Ιταλία παράγωγηςτιμής
παρεμβάσεως.Καταλήγει δε στο ότι «ο κα­
θορισμός αυτός δεν συμβιβάζεται ούτε με
τους σκοπούς ούτε με τη λειτουργία της
οργανώσεωςαγοράς.»
Η Ιταλική Κυβέρνησηαπάντησε προτείνο­
ντας άλλο υπολογισμόισχύοντα για τη ζά­
χαρη της πρώτης κατηγορίας, από τον
οποίο συνάγει ότι δεν θίγεται το επίπεδο
της κοινοτικής τιμής, ιδίως διότι λαμβάνει
υπόψητο γεγονός ότι οι ιταλικές τιμές κα­
ταναλώσεωςείναι ηυξημένες κατά το ποσό
του Sovraprezzo.
Στο σημείο αυτό πρέπεινομίζω να συγκρα­
τήσομε στη μνήμη μας ότι η εκλογή της κα­
τηγορίας ζάχαρηςδεν είχε καμία επίδραση
144
SOCIETÀ SADAM κ.λπ. ΚΑΤΑ COMITATOINTERMINISTERIALE DEI PREZZI κ.λπ.
επί των λογαριασμώνδιότι οι απαραίτητες
αναγωγέςμπορούννα γίνουνμε τη βοήθεια
ορισμένων συντελεστών. Εξάλλου, είναι
κατά τη γνώμημου σαφέςότι το Sovraprez­
zo δεν πρέπεινα ληφθεί υπόψη,δεδομένου
ότι η κοινοτική ρύθμισητο επέτρεψερητώς
στην Ιταλία ως ενίσχυση. Εφόσον εκκι­
νήσομεαπόαυτά τα δεδομένα— στον πα-
ραπέμπονταδικαστή ανήκει ασφαλώς η
αρμοδιότητανα προβείστις αναγκαίες δια­
πιστώσεις —,καταλήγομε προφανώςστο
συμπέρασμαότι ο υπολογισμόςπουέκανε
η Επιτροπήείναι ορθός.Αυτό όμωςσημαί­
νει επίσης, ακριβώς επειδή κατά τον
κανονισμό9/74στο στάδιο της παραγωγήςδιασφαλίζεται μόνο το επίπεδοτων τιμών
παρεμβάσεωςκαι επομένωςεμποδίζεται ο
σχηματισμόςτιμής ως το ύψος της τιμής
κατωφλίου,ότι η εθνική ρύθμισητιμών δεν
είναι σύμφωνημε την κοινοτική ρύθμιση.
ββ) Όσον αφορά τους κανονισμούς 28/74
και 39/74που έχουν σημασία στις άλλες
υποθέσεις,η Επιτροπήκαταλήγει με ανά­
λογουςυπολογισμούςσε διαφορετικόαπο­
τέλεσμα. Η αναγωγήτων ανωτάτωντιμών
καταναλώσεωςπου ρυθμίζουνοι κανονι­
σμοί αυτοί στο επίπεδοτωντιμών παραγω­
γής και χονδρικούεμπορίουφαίνεται ότι
επιτρέπειπράγματιτη διαπίστωση,ότι για
τις τελευταίες αυτές τιμές ήταν δυνατόένα
επίπεδοτιμών ανώτεροτης κοινοτικής εν­
δεικτικής τιμής, της τιμής παρεμβάσεως
και της τιμής κατωφλίου.Μπορείλοιπόννα
λεχθεί ότι η επιφύλαξη της αποφάσεωςGalli δεν μπορείεδώ να εφαρμοστεί κατά
τον ίδιο τρόπο όπως αναφορικά με τον
κανονισμό9/74.
Αυτόδεν σημαίνει ότι δεν εφαρμόζεταικα­
θόλου εν προκειμένωέχει σημασία μια άλ­
λη σκέψη,η οποία— ας μου επιτραπείνα
το προεξοφλήσω— επιτρέπει να γίνει
λόγος για παράνομηεπέμβασητης ιταλι­
κής ρυθμίσεωςστο σύστηματιμών της Κοι­
νότητας.
Σχετικώς θυμάμαι τα μέτρα που έλαβε η
Κοινότητα για να θεραπεύσειτην ιδιαιτέ­
ρωςαισθητήελλειμματική συγκυριακήκα­
τάσταση στην Ιταλία και τούτο σε εποχή
πουη δυνατότητα εισαγωγήςστην Ιταλία
ζάχαρηςπροελεύσεωςτρίτων χωρώνή άλ­
λων κρατών μελών στην ενδεικτική τιμή
προφανώςδεν υφίστατο πλέον.
Εν προκειμένωπρέπεινα γνωρίζει κανείς
τα εξής:
Δεδομένουότι είχε διαπιστωθείότι η τιμήCIF της ζάχαρηςήταν ανώτερητης τιμήςκατωφλίουκαι ότι ο εφοδιασμόςτης Κοινό­
τητας στο σύνολότης δεν ήταν εξασφαλι­
σμένος,ότι περαιτέρωοι τιμές της ζάχαρης
στην κοινοτική αγορά και ιδίως στις ελ­
λειμματικές περιοχέςυπερέβαινανσημα­
ντικά τις τιμές πουείχε καθορίσειη Κοινό­
τητα, το Συμβούλιοθέσπισεήδηαπότις 18
Νοεμβρίου1974,με τον κανονισμό 2931/74
(ABLL 311,της 22.11.1974),ενίσχυσηλόγω
εισαγωγήςλευκήςκαι ακατέργαστηςζάχα­
ρηςαπότρίτες χώρες.Η ποσότηταγια την
οποίαχορηγούντανη ενίσχυσηκαθορίστη­
κε σε 200.000τόνους σε πρώτη φάση.
Προβλέφθηκενα οριστεί το ύψος της ενι­
σχύσεωςμε διαγωνισμό(άρθρο3)·ο διαγω­
νισμός θα κατακυρωνότανσ' εκείνον που
θα προσέφερετη χαμηλότερηενίσχυση,τα
δε έξοδα γι' αυτή την ενίσχυσηέπρεπενα
θεωρηθούνως μέροςτων επεμβάσεωνπου
προορίζοντανγια τη ρύθμισητων γεωργι­
κών αγορών(κανονισμός2932/74του Συμ­
βουλίου, της 18.11.1974,ABL L 311 της
22.11.1974,σ. 10).
Συγχρόνωςαποφάσισετο Συμβούλιομε τον
κανονισμό2932/74τη χορήγησηκοινοτικής
ενισχύσεωςγια τη ζάχαρηπουπαράγεται
πέραντου ανωτάτουποσοστού,την καλού­
μενη ζάχαρη «C», στην οποία δεν εφαρ­
μοζότανη εισφοράλόγωεξαγωγής.
145
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του κανονι­
σμού 2931/74καθορίστηκαν με τον κανονι­
σμό 3062/74της Επιτροπής,της 3ηςΔεκεμ­
βρίου 1974(ABL L 324,της 4.12.1974,σ. 7).
Πρέπει να σημειωθεί ότι πριν εκδώσει τον
κανονισμό αυτό η Επιτροπήέλαβε τη γνώ­
μη όχι μόνο της Επιτροπής Διαχειρίσεως
της ζάχαρης, αλλά και της Νομισματικής
Επιτροπής που ιδρύθηκε με το άρθρο 105
της Συνθήκης ΕΟΚ. Κατά τον εν λόγω
κανονισμό, οι ενισχύσεις λόγω εισαγωγής
λευκής και ακατέργαστης ζάχαρηςαπότρί­
τες χώρες έπρεπε ν' αποτελέσουν αντικεί­
μενο διαρκούς διαγωνισμού από μέρους
των κρατών μελών και κατά τη διάρκεια
του διαρκούς αυτού διαγωνισμού μερικών
διαγωνισμών (άρθρο 1). Σε συνδυασμό με
την ενίσχυση αυτή που χορηγούνταν εις
βάρος του ΕΓΤΠΕ,καθορίστηκε η ανώτατη
τιμή πωλήσεωςτης εισαγόμενης ζάχαρης
για τη λευκή ζάχαρη σε 32,40λογιστικές
μονάδες ανά 100χιλιόγραμμα ασυσκεύα­
στου εμπορεύματος CIF στο κράτος μέλος
στο οποίο θα ετίθετο σε ελεύθερη κυ­
κλοφορία το εμπόρευμα(άρθρο 12α).
Όταν εξαντλήθηκε η καθορισθείσαποσότη­
τα κατόπιν μερικού διαγωνισμού της 15ης
Ιανουαρίου 1975,ο διαρκής διαγωνισμός
ανεστάλη προσωρινώςμε τον κανονισμό
122/75της Επιτροπής,της 17ηςΙανουαρίου
1975(ABL L 13,της 18.1.1975,σ. 24).Οι πιο
πάνω 200000τόνοι πήγαν κυρίως στο Ηνω­
μένο Βασίλειο· από την Ιταλία δενμετέσχε
κανείς στο διαγωνισμό.
Με τον κανονισμό 191/75της 21ηςΙανουα­
ρίου 1975(ABL L 20, της 25.1.1975,σ. 39)
προέβλεψετο Συμβούλιο την εισαγωγή συ­
μπληρωματικής ποσότητας 200.000τόνων
με ενίσχυση.
Εξάλλου, η ανώτατη τιμή πωλήσεωςπου
έπρεπενα τηρήσει ο υπερούη κατακύρωση
αναπροσαρμόστηκε. Αυτή τη φοράτο ίδιο
το Συμβούλιο και όχι πλέον η Επιτροπήκα-
θόρισε το ανώτατο επίπεδοτης τιμής πωλή­
σεως σε 35,81λογιστικές μονάδες ανά 100
χιλιόγραμμα λευκής ζάχαρης·εκτός αυτού
προβλέφθηκεοι εισαγωγές που ενισχύθη­
καν κατ' αυτό τον τρόπονα μπορούννα πε­
ριοριστούν στις περιοχές που είχαν συ­
μπληρωματικέςανάγκες.
Με την ευκαιρία των δύο πρώτωνδιαγωνι­
σμών πουδιοργανώθηκανγια τη χορήγηση
ενισχύσεων λόγω εισαγωγής στο πλαίσιο
της νέας αυτής ποσότητας, η Ιταλία δεν
μπόρεσε πάλι να λάβει τα προβλεφθέντα
πλεονεκτήματα. Στον πρώτο διαγωνισμό
δεν εκπροσωπήθηκεκαν η Ιταλία. Στο δεύ­
τερο, οι ιταλικές προσφορέςαποδείχτηκαν
υψηλότερες κατά 30%περίπουέναντι των
προσφορώντων λοιπών κρατών (απάντηση
της Επιτροπής, της 21ης Απριλίου 1975,
στην έγγραφη κοινοβουλευτική ερώτηση821/74της 7ηςΜαρτίου 1975,ABL L 122της
2.6.1975,σ. 34και 35).
Μετά την έτσι αποκτηθείσα πείρα, η Επι­
τροπήεφήρμοσενέους μηχανισμούς διαγω­
νισμού ικανούς να επιτρέψουντον εφοδια­
σμό της ιταλικής αγοράς κατά προτεραιό­
τητα και υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις.Σ' αυτό απέβλεψαν οι κανονισμοί 555/75
και 558/75της 4ης Μαρτίου 1975που εκδό­
θηκαν κι οι δύο μετά γνώμη της Νομισμα­
τικής Επιτροπήςκαι της ΕπιτροπήςΔιαχει­
ρίσεως της ζάχαρης(ABL L 59της 5.3.1975,
σ. 8 και 16).
Παραλλήλως, για να καταστεί δυνατή η
διάθεση στην κοινοτική αγορά της λευκής
κοινοτικής ζάχαρης«C και για να καθορι­
στούν οι ενισχύσεις που έπρεπενα χορη­
γηθούν σ' αυτή τη ζάχαρη δυνάμει του
κανονισμού 2932/74του Συμβουλίου, προ­
κηρύχθηκε διαρκής διαγωνισμός με τον
κανονισμό 312/75της Επιτροπής,της 7ης
Φεβρουαρίου 1975(ABL L 35 της 8.2.1975,
σ. 5). Για την παράδοσητης λευκής αυτής
ζάχαρης στην Ιταλία ετέθη ως όρος το
146
SOCIETÀ SADAM κ.λπ. ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEI PREZZI κ.λπ.
προϊόννα διατεθεί στο λιανικό εμπόριοσε
κατάσταση αναλλοίωτη. Έπρεπε να πα­
ραδοθείαπότον υπερούη κατακύρωσησε
τιμή πωλήσεωςμη υπερβαίνουσατις 35,56
λογιστικές μονάδες ανά 100χιλιόγραμμα
ασυσκεύαστου προϊόντος,αναλόγως της
περιπτώσεωςελεύθεροστα ιταλικά σύνορα
ή CIFσε ιταλικό λιμάνι (προκήρυξηδιαγω­
νισμού,ABLC 52της 5.3.1975,σ. 13).
Τέλος,στις 25Μαρτίου 1975,το Συμβούλιο
με τον κανονισμό 821/75(ABL L 79 της
28.3.1975,σ. 1) πρόσθεσεμια ποσότητα
300.000τόνωνστην αρχική ποσότηταπου
προέβλεπεο κανονισμός191/75.Απότην έκ­
θεση αυτή, η οποία ξεπερνά μερικώς τα
χρονικά όρια πουέχουν τεθεί απότην κύ­
ρια δίκη, προκύπτειότι η τιμή κατωφλίου,
όπωςάλλωστε και η ενδεικτική τιμή, δεν
ήταν πλέονπαράαξίες καθαράθεωρητικές
ενόψει της καταστάσεωςανεπαρκείαςκαι
του διπλασιασμού των διεθνών τιμών.
Εξάλλου,οι κοινοτικές αρχέςείχαν θεσπί­
σει σε κοινοτικό επίπεδοκαι ειδικότεραγια
την Ιταλία ένα πραγματικόσύστημα ανω­
τάτων τιμών. Για τις ανάγκες πουδεν κα­
λύπτονταν από την κοινοτική παραγωγή,
δηλαδή κυρίως για τις ανάγκες της Ιτα­
λίας, η ενδεικτική κοινοτική τιμή αντικα­
ταστάθηκε απότην ανώτατη κοινοτική τι­
μή πουκαθοριζόταναπότην Κοινότητα.
Επειδή όμως οι ανώτατες ιταλικές τιμέςήταν κατώτερες από τις τιμές στις οποίες
μπορούσενα πωληθείστην Ιταλία η εισα­
γόμενηζάχαρηαπότρίτες χώρεςμε τη βοή­
θεια της κοινοτικής ενισχύσεωςή η κοινο­
τική ζάχαρη που παραγόταν πέραν της
ανώτατηςποσόστωσης,οι βιομηχανίεςρα­
φιναρίσματοςή οι Ιταλοί εισαγωγείςδενεί­
χαν καμία δυνατότητα να λάβουν μέρος
στους διαγωνισμούςπου διοργάνωνανοι
οργανισμοίπαρεμβάσεωςτων κρατών με­
λών.Υπότο πρίσμααυτό μπορείεπίσηςνα
λεχθεί, με την ευκαιρία των κανονισμών
28/74και 39/74του CIP,ότι το σύστημα τι­
μών που θέσπιζαν ήταν ασυμβίβαστο με
τις διατάξεις που εκδόθηκανστο πλαίσιο
της οργανώσεωςτης αγοράςζάχαρης.
3. Κατά τα λοιπά — και εδώεπιλαμβάνο­
μαι ενός άλλου ζητήματος που τέθηκε
από το παραπέμπονδικαστήριο —,τα
συστήματατιμών πρέπεινα ερευνηθούν
επίσης υπό το φως της απαγορεύσεως
του άρθρου30 της ΣυνθήκηςΕΟΚ,στο
οποίοαναφέρεταιωσαύτωςτο άρθρο35
του κανονισμού1009/67,δηλαδήυπότο
φωςτης απαγορεύσεωςτων μέτρωνισο­
δυνάμου αποτελέσματοςπρος ποσοτι­
κούς περιορισμούςεισαγωγής.
Αν υποθέσομεότι καταρχήν οι εθνικές
ρυθμίσειςτιμών, σ' οποιοδήποτεστάδιο
κι αν εφαρμόζονται,είναι ακόμη θεμι­
τές, δεν πρέπεισε καμιά περίπτωσηνα
συνεπάγονταιτην παρεμβολήεμποδίων
στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπο­
ρευμάτων.Αυτό επισημαίνουνσκέψεις
της αποφάσεωςGalli όταν τονίζουν, με
την ευκαιρία του καθορισμού τιμών
λιανικού εμπορίουκαι τιμών κατανα­
λώσεως,την ανάγκη να μην παραβιά­
ζονται άλλες διατάξεις της Συνθήκης.Η
Επιτροπήκατέδειξε,κατά τη γνώμημου,
με πειστικό τρόπο,αναφερόμενηστην
οδηγία της 70/50της 22ας Δεκεμβρίου
1969,περί καταργήσεως των μέτρων
ισοδυνάμουαποτελέσματοςπροςποσο­
τικούς περιορισμούςεισαγωγής(ABL L
13της 19.1.1970,σ. 29),ότι τα συστήμα­
τα ανωτάτωντιμών μπορούσανπράγμα­
τι να έχουντέτοιες συνέπειες.Απ' αυτό
συνάγεταιότι μπορείνα γίνει λόγοςγια
μέτρα ισοδυνάμουαποτελέσματοςκατά
την έννοια των πιο πάνω διατάξεων,
αφενός όταν οι διάφορεςανώτατες τι­
μές καθορίζονταιγια τα εγχώριακαι τα
εισαγόμεναπροϊόντα,αφετέρουδε όταν
οι σχετικές ρυθμίσειςισχύουνκατά τον
ίδιο τρόποστα εγχώριακαι στα εισαγό­
μενα προϊόντα,αλλ' αποτελούνεμπόδιο
εισαγωγήςγιατί ο καθορισμόςτων τι­
μώνβρίσκεται σε τέτοιο επίπεδοώστε η
πώλησητων εισαγομένωνπροϊόντωννα
147
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
καθίσταται πιο δύσκολη — επειδή πα­
ραδείγματος χάρη δεν ελήφθησανυπό­
ψη τα διαφορετικά εμπορικά περιθώρια,
το κόστος παραγωγής και έξοδα που
συνδέονται αναπόφευκτα με την εισα­
γωγή.
Οι διαπιστώσεις αυτές θα πρέπεινα αρ­
κούν στο πλαίσιο μιας προδικαστικής
διαδικασίας. Κατά πόσο προκύπτουναπ' αυτές συνέπειες για τις υποθέσεις
της κύριας δίκης θα πρέπει να συναγά­
γει το παραπέμπον δικαστήριο βάσει
συγκρίσεων τιμών, οι οποίες μπορεί να
διαφέρουν αναλόγως του χρονικού ση­
μείου.
4. Απ' όσα ειπώθηκαν ως τώρα είναι πια
εύκολο να ερευνηθεί το ζήτημα αν το
σύστημα των ανωτάτων τιμών συνιστά
εθνικό μέτρο του οποίου η θέσπισηανή­
κε εφεξής στην αρμοδιότητα της Ιταλι­
κής Κυβερνήσεως στο πλαίσιο της συ­
γκυριακής πολιτικής της.
Σχετικώς είναι σημαντικό να λεχθεί ότι
το ιταλικό σύστημα ανωτάτων τιμών
για τη ζάχαρη δεν ήταν μέτρο συμπτω­
ματικό. Το σύστημα αυτό υφίστατο ήδη
πριν από την ίδρυση κοινής οργανώσε­
ως αγοράς και εξακολούθησε να υφί­
σταται χωρίς διακοπή. Πρόκειται λοιπόν
για μόνιμο σύστημα που δεν οφείλεται
στις δυσχέρειες που προκάλεσανο πλη­
θωρισμόςκαι η εξέλιξη της οικονομικής
συγκυρίας. Όπωςπαρατήρησεέναςαπό
τους δικηγόρους των διαδίκων της κύ­
ριας δίκης, έχομε να κάνομε μ' ένα τε­
λείως «κλειστό» σύστημα, που υφίστα­
ται παραλλήλως προς την κοινοτική
ρύθμιση έναντι της οποίας ανεγείρει
πραγματικό εθνικό φράγμα.
Αν δεχτούμε όμως, ότι η ρύθμιση αυτή
ήταν στοιχείο της εθνικής ιταλικής πο­
λιτικής συγκυρίας, αποδεικνύεται ότι
όχι μόνο αποτέλεσε επανάληψημέτρων
που είχαν ληφθεί επί κοινοτικού επι­
πέδου,αλλά και ότι επενέβηευθέωςστο
πεδίο ρυθμίσεωςτων μέτρων αυτών.
Για τη διαπίστωση αυτή είναι ουσιώδη
αυτά που αναφέρονται στις αποφάσεις
της 13ης Ιουνίου 1972 (Compagnie d'
Approvisionnement, υποθέσεις 9 και
11/71,SLG. 1972,σ. 408) και της 24ης
Οκτωβρίου 1973(Merkur, υπόθεση43/72,
SLG. 1973,σ. 1073),δηλαδή ότι «εξου­
σιοδοτώντας το Συμβούλιο να αποφασί­
σει τα κατάλληλα για την κατάσταση
μέτρα, το άρθρο103παρέσχεστο όργανο
αυτό ευρεία διακριτική εξουσία, την
οποία πρέπει να ασκεί για το «κοινό
συμφέρον» και όχι για το ατομικό συμ­
φέρον ορισμένης ομάδας επιχειρημα­
τιών». Περαιτέρω, με τρεις αποφάσεις
πουδημοσιεύτηκαν την ίδια ημέρα, στις24 Οκτωβρίου 1973 (υπόθεση 5/73,
Balkan,SLG.1973,σ. 1108ως 1110)·(υπό­
θεση 9/73,Schlueter,SLG. 1973,σ. 1152
ως 1154·υπόθεση 10/73,Rewe-Zentral,
SLG.1973,σ. 1189ως 1191),το Δικαστή­
ριο δέχτηκε ότι:
«Το άρθρο 103αναφέρεται στην πολιτι­
κή συγκυρίας των κρατών μελών, την
οποία πρέπει να θεωρούν ως ζήτημα
κοινού ενδιαφέροντος.Δεν αφορά συνε­
πώςτους ήδη κοινούς τομείς, όπωςείναι
η οργάνωσηγεωργικώναγορών.Σκοπός
του είναι πράγματι είτε ο συντονισμός
των συγκυριακών πολιτικώντων κρατών
μελών,είτε, σύμφωναμε την παράγραφο
2 αυτής της διατάξεως, η λήψη των κα­
ταλλήλων κοινών μέτρων...
Ναι μεν, σύμφωναμε την παράγραφο1του
άρθρου 103,υποχρεούνται τα κράτη μέλη
να θεωρούν την πολιτική τους συγκυρίας
ως ζήτημα κοινού ενδιαφέροντος, η διάτα­
ξη όμως αυτή δεν αποκλείει την αρμοδιό-
148
SOCIETÀ SADAM κ.λπ. ΚΑΤΑ COMITATO INTERMINISTERIALE DEI PREZZI κ.λπ.
τητα των κοινοτικών οργάνωννα λαμβά­
νουν,υπότην επιφύλαξητων λοιπώνδια­
δικασιώνπουπροβλέπονταιαπότη Συνθή­
κη, μέτρα συγκυριακήςφύσεωςστα πεδία
της αρμοδιότητάς τους. Αντιθέτως, ορίζο­
ντας η παράγραφος2 του άρθρου103ότι το
Συμβούλιομπορεί«να αποφασίσειομοφώ­
νωςτα κατάλληλα για την κατάσταση μέ­
τρα»,απονέμει,υπότην ανωτέρωσημειω­
θείσα επιφύλαξη,στο όργανοαυτό τις ανα­
γκαίες αρμοδιότητεςγια να λάβει, καταρ­
χήν,τα συγκυριακάμέτρα πουμπορούννα
κριθούν αναγκαία για τη διατήρηση των
σκοπώντης Συνθήκης...»
Στη συνέχεια, η απόφασητης 23ηςΙα­
νουαρίου 1975(υπόθεση 31/74,Galli,
SLG.1975,σ. 63)επανέλαβεότι:
«Τα κράτη μέλη δεν μπορούννα στηρι­
χτούν,για να δικαιολογήσουνμονομερείς
επεμβάσειςστη ρύθμισητωντιμών στονοι­
κείο τομέα, στις διατάξεις του άρθρου103
περί πολιτικής συγκυρίας. Πράγματι, το
άρθρο103αφοράμεν την πολιτική συγκυ­
ρίας των κρατών μελών, αλλά δεν ισχύει
για τομείς πουέχουνήδη καταστεί κοινοί,
όπωςη οργάνωσητων γεωργικώναγορών.»
Εξάλλου,το Δικαστήριοπροσέθεσεότι:
«Η μόνη οδός που συμβιβάζεται με το
κοινοτικό δίκαιο και οδηγείστην επίτευξη,σ' έναν τομέα που καλύπτεται από κοινή
οργάνωσηαγοράς, των σκοπώνστους ο­
ποίους αποβλέπει μια εθνική νομοθεσία
που προορίζεται να καταπολεμήσει την
άνοδοτων τιμών, συνίσταται, κατόπιν αυ­
τού, στο να λάβουντα κράτη μέλη,μέσα σε
κοινοτικό πλαίσιο, τις κατάλληλες πρωτο­
βουλίεςώστε να επιτύχουννα επιτραπούν,
από την αρμόδια κοινοτική αρχή, μέτρα
σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ενιαίας
αγοράς (στη συγκεκριμένη περίπτωσητης
αγοράς που ιδρύθηκε από τους κανονι­
σμούς 120/67και 136/66).»
Απότα πιο πάνωεκτεθέντα συνάγεται ότι
οι αποφάσειςαυτές απορρίπτουντην άπο­
ψη κατά την οποία τα κράτη μέλη δια­
τηρούντη δυνατότητανα επεμβαίνουνμο­
νομερώςστην κοινοτική ρύθμιση των τι­
μών, στο πλαίσιο της αντιπληθωριστικής
πολιτικής τους ή σε περιπτώσειςδυσχερει­
ών εφοδιασμού σ' ορισμένα προϊόντα. Η
ενέργεια αυτή δεν θα ήταν θεμιτή παρά
μόνοναν η Κοινότητα δεν ελάμβανεη ίδια
ειδικά μέτρα.Αλλά, όπωςείδαμε,οι ίδιες οι
κοινοτικές αρχές έλαβαν ειδικά μέτρα
αυτού του είδους μέσα στο πλαίσιο της
κοινής οργανώσεωςαγοράς ζάχαρης και
κανονισμούςγια την εφαρμογήτης.
5. Τέλος,απομένεινα γίνει μια παρατήρη­
ση σχετικά με τη δυνατότητααπευθείας
εφαρμογήςτων κοινοτικών διατάξεων
για τις οποίεςέγινε λόγοςστην παρού­
σα δίκη ή, μ' άλλα λόγια, με τη δυνατό­
τητα των ιδιωτών να τις αντιτάξουν
έναντι των εθνικώνδιατάξεων κατά τη
διάρκεια μιας δίκης.
Δεν χρειάζεται να εκτεθούν πολλά επί
του σημείου αυτού. Δεν υφίσταται για
μένα καμιά αμφιβολία ότι η Επιτροπή
έχει δίκηο όταν προτείνει να δοθεί κα­
ταφατική απάντησησ' αυτό το ζήτημα.
Για να δικαιολογηθείαυτή η άποψηαρ­
κεί να επιστηθεί η προσοχήεπί του
γεγονότοςότι οι σχετικές με την οργά­
νωσητης οικείας αγοράςδιατάξεις πε­
ριλαμβάνονται στους κοινοτικούς κα­
νονισμούςπουπρέπεινα εφαρμόζονται
άμεσα στα κράτη μέλη.
Εξάλλου, όσον αφορά το άρθρο30 της
Συνθήκης ΕΟΚ που ενδεχομένωςέχει
επίσηςεφαρμογή,η νομολογία έχει ήδη
ωσαύτωςδεχτεί ότι παράγειάμεσα απο­
τελέσματα κατά την έννοια της από­
ψεωςπουυποστήριξεη Επιτροπή.
149
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ REISCHL — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΘΕΙΣΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 88/75 ΩΣ 90/75
6. Προτείνω λοιπόν να δοθούνοι ακόλουθες απαντήσεις στα τεθέντα προδικα­
στικώς ερωτήματα:
α) Κατά το μέτρο που υφίσταται κοινή οργάνωσηαγοράς με κοινές τιμές, όπως
συμβαίνει με τον κανονισμό 1009/67περί κοινής οργανώσεωςαγοράς ζάχα­
ρης, τα κράτη μέλη δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να επέμβουνστον κοινο­
τικό μηχανισμό σχηματισμού τιμών με μονομερή εθνικά μέτρα που αφορούν
τις τιμές παραγωγήςκαι τις χονδρικές τιμές. Μέτρα εθνικά που αφορούν τις
λιανικές τιμές και τις τιμές καταναλώσεως δεν πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο
τους σκοπούς ούτε τη λειτουργία της επίδικης κοινής οργανώσεωςαγοράς.
Σχετικά έχει σημασία αν οι ανώτατες τιμές καταναλώσεως που καθορίστη­
καν από το κράτος έχουν ως αποτέλεσμα να σχηματίζονται τιμές στο στάδιο
της παραγωγής και του χονδρικού εμπορίου που κείνται κάτω από τις
κοινοτικές τιμές παρεμβάσεως,τις ενδεικτικές τιμές και τις τιμές κατωφλίου
και αν τα οικεία κρατικά μέτρα καταλήγουν να στερούν αποτελέσματος στο
εν λόγω κράτος ορισμένες κοινοτικές ενέργειες επιχορηγήσεωςεισαγομένων
προϊόντων.
β) Όσον αφορά τα γεωργικά προϊόνταπου αποτελούν αντικείμενο κοινής οργα­
νώσεως αγοράς, τα κράτη μέλη δεν μπορούννα καθορίσουν ανώτατες τιμές
καταναλώσεως, κατά το μέτρο που πρόκειται για διαφορετικές τιμές για τα
εθνικά προϊόντα και τα εισαγόμενα προϊόντα ή κατά το μέτρο που, παρόλον
ότι δεν γίνεται τυπικώς καμιά διάκριση μεταξύ των εθνικών και των εισαγο­
μένων από τα λοιπά κράτη μέλη προϊόντων,οι τιμές αυτές είναι ικανές να
καταστήσουν δυσχερέστερη την πώληση εισαγομένων προϊόντων από την
πώλησηεθνικών προϊόντων.
γ) Κατά το μέτρο που εθνικά μέτρα, τα οποία πληρούν τις προϋποθέσειςτων
εδαφίων α και β, δε συμβιβάζονται με τις κοινοτικές διατάξεις περί οργανώ­
σεως αγοράς ζάχαρης ή με τις διατάξεις περί καταργήσεως μέτρων ισοδυνά­
μου αποτελέσματος προς ποσοτικούς περιορισμούς στην εισαγωγή, μπορούν
οι ιδιώτες να ζητήσουν να μη εφαρμοστούν σ' αυτούς τα εθνικά αυτά μέτρα,
επικαλούμενοι την άμεση εφαρμογήτων εν λόγω κοινοτικών διατάξεων ενώ­
πιον των εθνικών δικαστηρίων.
150