Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2012 r. - Amitié przeciwko Komisji
(Sprawa T-234/12)
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Amitié Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: D. Bogaert, M. Picat, prawnicy)
Strona pozwana: Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
stwierdzenie, że poniższe noty debetowe przesłane przez Komisję są nienależne:
50 458,23 EUR w ramach umowy MINERVAPLUS zawartej przez Komisję ze skarżącą;
358 712,35 EUR w ramach umowy MICHAEL zawartej przez Komisję ze skarżącą;
stwierdzenie, że żądanie zapłaty łącznej kwoty 1 083 616,89 EUR jest bezpodstawne;
uznanie, że Komisja nie mogła w dniu 11 czerwca 2011 r. narzucić skarżącej procedury ekstrapolacyjnej w ramach umowy BSOLE;
stwierdzenie, że procedura ekstrapolacyjna nie znajduje uzasadnienia w prawie belgijskim;
stwierdzenie, że Komisja nie jest uprawniona do zastosowania procedury ekstrapolacyjnej do umowy BSOLE od dnia 14 stycznia 2010 r.;
orzeczenie, że jednostronne zamrożenie wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego w umowach ATHENA i JUDAICA nie znajduje uzasadnienia w prawie luksemburskim;
nakazanie natychmiastowego odmrożenia wspólnotowego udziału finansowego, to jest kwoty 263 120 EUR zablokowanej od dnia 8 lutego 2010 r. co się tyczy umowy JUDAICA oraz od dnia 14 czerwca 2010 r. co się tyczy umowy ATHENA;
nakazanie natychmiastowej wypłaty, od dnia wydania wyroku, za pomocą przelewu bankowego:
na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant JUDAICA;
na rachunek koordynatora projektu, zgodnie z art. 6.2 umowy o grant ATHENA;
zasądzenie od Komisji następujących kwot:
150 000 EUR tytułem wynagrodzenia dla pełnomocników oraz dla włoskich audytorów (kwota tymczasowa);
256 824,17 EUR tytułem naprawienia szkody spowodowanej bezpodstawnym, względnie stanowiącym nadużycie, jednostronnym zamrożeniem wypłat w ramach umów ATHENA i JUDAICA przez Komisję Europejską;
obciążenie Komisji wszelkimi kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, albowiem nielojalne postępowanie Komisji jest wyłączną przyczyną powstania niniejszego sporu; zważywszy na charakter i właściwości sporu, kwotę tę należy tymczasowo oszacować na 50 000 EUR;
postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.
Tytułem pomocniczym, zakładając, że skarżąca jest zobowiązana do zapłaty określonej kwoty w wyniku przeprowadzenia przez Komisję kontroli, quod non, skarżąca zwraca się do Sądu o:
stwierdzenie, że skarżąca jest zobowiązana jedynie do zapłaty kwoty 54 195,05 EUR, nie zaś kwoty 1 083 616,89 EUR, a to w świetle orzecznictwa belgijskiego i luksemburskiego dotyczącego sankcji z tytułu nadużycia prawa przez Komisję, z którego to prawa Komisja może korzystać jedynie w zwyczajnym zakresie, tj. domagając się kwoty 54 195,05 EUR zamiast kwoty 1 083 616, 89 EUR, a także
postanowienie, że wyrok w niniejszej sprawie będzie wykonalny niezależnie od wniesienia środka odwoławczego.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
Zarzut pierwszy, w ramach którego skarżąca podważa wyniki kontroli przeprowadzonej przez Komisję:
skarżąca kwestionuje ustalenia pokontrolne dokonane przez Komisję w oparciu o sprawozdanie zewnętrznego i niezależnego audytora, powołanego w sposób wyraźny przez skarżącą dla potrzeb niniejszej sprawy oraz w celu oceny wyników kontroli przeprowadzonej przez Komisję;
tytułem pomocniczym, skarżąca twierdzi, że zachowanie Komisji nosiło znamiona nadużycia prawa, przez co naruszona została zasada dobrej wiary (art. 1134 kodeksów cywilnych belgijskiego i luksemburskiego).
Zarzut drugi, w ramach którego skarżąca kwestionuje procedurę ekstrapolacyjną w ramach umowy BSOLE, podnosząc, że:
Komisja naruszyła art. 17 ogólnych warunków umów eTEN w zakresie wykonalności i walidacji rynkowej;
Komisja naruszyła art. 4.2.2.3. wytycznych finansowych dotyczących akcji pośrednich w ramach szóstego programu ramowego z października 2003 r. i lutego 2005 r.;
Komisja naruszyła umowę (art. 1134 § 1 belgijskiego kodeksu cywilnego);
Komisja uchybiła terminowi przedawnienia określonemu w prawie europejskim [zob. art. 46 (uprzednio art. 43) Protokołu ustanawiającego Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej].
Zarzut trzeci dotyczący nieuzasadnionego zamrożenia wypłat dokonywanych w ramach umów ATHENA i JUDAICA, stanowiących część projektu eCONTENTPLUS, w ramach którego to zarzutu skarżąca twierdzi, że:
dla zamrożenia brak jest podstaw w postanowieniach umów ATHENA i JUDAICA;
zamrożenia nie da się uzasadnić przepisami art. 106 ust. 4 i art. 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002;
artykuł 183 rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 nie ma zastosowania;
zachowanie Komisji w zakresie jednostronnego i bezzasadnego zamrożenia wypłat w ramach wspólnotowego udziału finansowego nosiło znamiona nadużycia prawa w rozumieniu art. 1134 kodeksu cywilnego.
Zasada exceptio non adimpleti contractus nie ma zastosowania.
____________
1 - Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)