62024CJ0076_RES
Sprawa C-76/24
Tradeinn Retail Services S.L.
przeciwko
PH
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy)]
Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 sierpnia 2025 r.
Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Znaki towarowe – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych – Artykuł 10 ust. 3 lit. b) – Prawa wynikające ze znaku towarowego – Prawo do zakazania osobie trzeciej oferowania towarów, wprowadzania ich do obrotu lub ich magazynowania w tych celach pod oznaczeniem – Handel online – Towary oferowane do sprzedaży z państwa członkowskiego innego niż państwo rejestracji znaku towarowego – Pojęcie „magazynowania”
Prawo Unii Europejskiej – Wykładnia – Metody – Wykładnia literalna, systemowa i celowościowa
(zob. pkt 25)
Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2015/2436 – Prawa wynikające ze znaku towarowego – Towary oznaczone znakiem towarowym chronionym w państwie członkowskim – Towary oferowane do sprzedaży przez osobę trzecią w drodze reklamy online z państwa członkowskiego innego niż państwo rejestracji znaku towarowego – Prawo właściciela tego znaku do zakazania owej osobie trzeciej oferowania towarów konsumentom z państwa członkowskiego rejestracji, wprowadzania tych towarów do obrotu lub ich magazynowania w tych celach
[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436, art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 3 lit. b)]
(zob. pkt 27–37, 39; pkt 1 sentencji)
Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2015/2436 – Prawa wynikające ze znaku towarowego – Pojęcie „magazynowania” – Osoba trzecia, która ma pośrednią, lecz faktyczną kontrolę nad danymi towarami – Włączenie
[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436, art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 3 lit. b)]
(zob. pkt 44–47; pkt 2 sentencji)
Streszczenie
W omawianym wyroku Trybunał dostarczył uściśleń w odniesieniu do sytuacji, w których właściciel znaku towarowego może zakazać osobie trzeciej używania oznaczenia (
1
), i dokonał wykładni dyrektywy 2015/2436 (
2
).
PH jest właścicielem dwóch niemieckich znaków towarowych, zarejestrowanych między innymi dla akcesoriów do nurkowania.
Spółka Tradeinn Retail Services S.L. (zwana dalej „TRS”), z siedzibą w Hiszpanii, oferowała online sprzedaż akcesoriów do nurkowania pod oznaczeniami identycznymi z tymi znakami towarowymi.
PH wytoczył przed Landgericht Nürnberg-Fürth (sądu krajowego w Norymberdze-Fürth, Niemcy) powództwo przeciwko TRS, żądając w szczególności zakazania tego używania. Sąd ten nakazał TRS zaprzestanie oferowania do sprzedaży lub promowania akcesoriów do nurkowania opatrzonych oznaczeniami identycznymi z tymi znakami towarowymi.
W wyniku apelacji wniesionej przez PH Oberlandesgericht Nürnberg (wyższy sąd krajowy w Norymberdze, Niemcy) rozszerzył ten zakaz na dystrybucję i magazynowanie wspomnianych towarów.
TRS wniosła skargę rewizyjną do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy), który – powziąwszy wątpliwości co do wykładni art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 – zwrócił się do Trybunału z pytaniem o zakres praw właściciela znaku towarowego chronionego w państwie członkowskim oraz o wykładnię pojęcia „magazynowania” przewidzianego w tym artykule.
Ocena Trybunału
Trybunał zauważył najpierw, że brzmienie art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 nie zawiera wyraźnej wskazówki co do możliwości zakazania przez właściciela znaku towarowego zarejestrowanego w państwie członkowskim magazynowania przez osobę trzecią na terytorium innego państwa członkowskiego towarów pod wspomnianym oznaczeniem.
Następnie Trybunał przypomniał, że ochrona przyznana w wyniku rejestracji krajowego znaku towarowego jest co do zasady ograniczona do terytorium państwa członkowskiego rejestracji, tak że, co do zasady, właściciel tego znaku towarowego nie może powoływać się na tę ochronę poza tym terytorium. Ponadto to wyłączne prawo wynikające z rejestracji znaku towarowego (
3
) umożliwia właścicielowi danego znaku towarowego ochronę jego szczególnych interesów jako właściciela tego znaku, to znaczy zapewnienie, by znak ten mógł pełnić właściwe mu funkcje. W rezultacie wykonywanie tego prawa winno być zastrzeżone dla przypadków, w których używanie oznaczenia przez osobę trzecią narusza lub może naruszać pełnione przez znak towarowy funkcje. Funkcje te obejmują nie tylko podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia danego towaru lub danej usługi, ale również inne jego funkcje, takie jak w szczególności funkcja polegająca na zagwarantowaniu jakości tego towaru lub tej usługi czy też funkcje komunikacyjna, inwestycyjna lub reklamowa.
Ten cel i geograficzny zakres ochrony przyznanej przez znak towarowy pociągają za sobą szereg konsekwencji dla wykładni art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436. W pierwszej kolejności właściciel krajowego znaku towarowego jest uprawniony do zakazania osobie trzeciej wprowadzania do obrotu w państwie członkowskim rejestracji towarów pod oznaczeniem, którego używanie narusza ten znak towarowy, przy czym nie uważa się, że towary te zostały wprowadzone do obrotu, jeżeli objęte są zawieszającą procedurą celną, taką jak procedura tranzytu zewnętrznego, i nie zostały dopuszczone do swobodnego obrotu.
W drugiej kolejności właściciel krajowego znaku towarowego może zakazać osobie trzeciej oferowania na terytorium państwa członkowskiego rejestracji towarów pod tym oznaczeniem. Właściciel może zatem sprzeciwić się takiej ofercie również wtedy, gdy dotyczy ona towarów objętych procedurą celną tranzytu zewnętrznego, o ile nieuchronnie wiąże się ona z dopuszczeniem tych towarów do swobodnego obrotu. Ponadto Trybunał przypomniał, że właściciel znaku towarowego może zakazać osobie trzeciej oferowania, w szczególności w drodze reklamy online, towarów pod wspomnianym oznaczeniem, również wtedy, gdy ta osoba trzecia, serwer strony internetowej, której używa, lub te towary znajdują się poza państwem członkowskim rejestracji, jeżeli ta oferta lub reklama są skierowane do konsumentów znajdujących się na terytorium tego państwa członkowskiego. Gdyby bowiem było inaczej, przedsiębiorcy, którzy z wykorzystaniem handlu elektronicznego oferują konsumentom znajdującym się na tym terytorium towary znajdujące się poza tymże terytorium, mogliby uchylić się od obowiązku poszanowania praw przyznanych przez ten znak towarowy, co naruszałoby skuteczność (effet utile) ochrony zagwarantowanej w dyrektywie 2015/2436. Jednakże sama dostępność strony internetowej na terytorium państwa członkowskiego, w którym dany znak towarowy jest chroniony, nie wystarcza, aby stwierdzić, że wyświetlane na tej stronie oferty sprzedaży są skierowane do konsumentów znajdujących się na tym terytorium. Do sądów krajowych należy dokonanie, indywidualnie dla każdego przypadku, oceny, czy istnieją przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że oferta sprzedaży wyświetlona na stronie internetowej lub platformie sprzedaży online dostępna na wspomnianym terytorium jest skierowana do konsumentów tam przebywających.
W trzeciej kolejności art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 pozwala właścicielowi znaku towarowego na zakazanie osobie trzeciej nie tylko oferowania i wprowadzania do obrotu towarów pod oznaczeniem, którego używanie narusza ten znak towarowy, lecz również „ich magazynowania w tych celach”. Przepis ten dotyczy zatem magazynowania przez osobę trzecią takich towarów tylko wtedy, gdy stanowi ono warunek wstępny oferowania lub wprowadzenia do obrotu, których właściciel znaku towarowego może zakazać.
Tymczasem właściciel znaku towarowego może zakazać osobie trzeciej oferowania, w szczególności w drodze reklamy online, towarów pod tym oznaczeniem, niezależnie od tego, że ta osoba trzecia, serwer strony internetowej, której używa, lub te towary znajdują się poza państwem członkowskim rejestracji, jeżeli oferta ta jest skierowana do konsumentów znajdujących się na terytorium tego państwa członkowskiego. W takiej sytuacji właściciel ten jest również uprawniony do zakazania wspomnianej osobie trzeciej magazynowania wspomnianych towarów poza tym terytorium, jeżeli magazynowanie to stanowi etap poprzedzający złożenie takiej oferty lub jej wykonanie, w związku z czym można uznać, że miało ono miejsce w tym celu.
Wreszcie Trybunał stwierdził, że termin „magazynować” zawarty w art. 10 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2015/2436 obejmuje nie tylko przypadki, w których osoba trzecia, która ma bezpośrednią i faktyczną kontrolę nad danymi towarami, ale również te, w których ma ona pośrednią, lecz jednak faktyczną kontrolę nad tymi towarami, gdyż dysponuje uprawnieniami kontrolnymi lub kierowniczymi względem osoby, która sprawuje bezpośrednią i faktyczną kontrolę nad nimi. Gdyby przepis ten miał zastosowanie wyłącznie do osoby trzeciej, która sprawuje bezpośrednio faktyczną kontrolę nad danymi towarami, właściciel znaku towarowego nie miałby możliwości doprowadzenia do wydania nakazu zaniechania względem podmiotu gospodarczego, który bez jego zgody – w celu oferowania lub wprowadzenia tych towarów do obrotu – przekazuje je usługodawcy, aby ten świadczył w tych celach usługi takie jak składowanie lub transport wspomnianych towarów. Taka wykładnia byłaby niezgodna z celem dyrektywy 2015/2436 i częściowo pozbawiałaby skuteczności (effet utile) gwarantowaną przez nią ochronę.
(
1
)	Sytuacje te są przewidziane w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2015/2436.
(
2
)	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1).
(
3
)	To prawo wyłączne zostało przyznane na mocy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2015/2436.