ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
LΑILA MEDINA
της 22ας Σεπτεμβρίου 2022(1)
Υπόθεση C‑613/21 P
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
κατά
Fernando Carbajo Ferrero
«Αίτηση αναιρέσεως – Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Διαδικασία διορισμού σε θέση διευθυντή – Ανακοίνωση κενής θέσης – Απόρριψη της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος‑ενάγοντος και διορισμός άλλου υποψηφίου – Πλημμελής διαδικασία πρόσληψης – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως – Διαφάνεια – Ίση μεταχείριση – Απόρριψη της υποψηφιότητας – Προσφυγή ακυρώσεως και αγωγή αποζημιώσεως»
I.      Εισαγωγή
1.        Η πρόσληψη του ανώτερου στελεχικού δυναμικού διέπεται από τον Κανονισμό Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως) (2) και, κατά περίπτωση, από τις ειδικές εσωτερικές πράξεις του εκάστοτε θεσμικού οργάνου. Γενικώς, σκοπός των διαδικασιών πρόσληψης είναι να δοθεί στη Διοίκηση η δυνατότητα τεκμηριωμένης επιλογής του υποψηφίου που είναι ο καταλληλότερος για την οικεία θέση και να διασφαλιστεί η διαφάνεια στη διαδικασία πρόσληψης και η ίση μεταχείριση όλων των υποψηφίων. Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, με την οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προσβάλλει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 2021, Carbajo Ferrero κατά Κοινοβουλίου (T‑670/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:435, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση), αφορά συγκεκριμένες πτυχές της διαδικασίας πρόσληψης ανώτερου στελεχικού δυναμικού των θεσμικών οργάνων της Ένωσης και, ειδικότερα, την αλληλεπίδραση των κριτηρίων που εφαρμόζονται στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας κατά τη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων. Πρόκειται για ένα σημαντικό ζήτημα διότι καθορίζει τη διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης στο πλαίσιο της διαδικασίας επιλογής.
II.    Το ιστορικό της διαφοράς
2.        Το ιστορικό της διαφοράς παρατίθεται στις σκέψεις 1 έως 18 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και μπορεί, για τις ανάγκες τις παρούσας διαδικασίας, να συνοψιστεί ως εξής.
3.        Ο F. Carbajo Ferrero είναι μόνιμος υπάλληλος ο οποίος ανέλαβε υπηρεσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 21 Απριλίου 1986. Άσκησε διάφορα καθήκοντα στο Κοινοβούλιο στους τομείς του Τύπου, της ενημέρωσης, του πολιτισμού και των μέσων ενημέρωσης.
4.        Με σκοπό την πλήρωση θέσης Διευθυντή στη Γενική Διεύθυνση Επικοινωνίας – Διεύθυνση Μέσων Ενημέρωσης (στο εξής: Διευθυντής Μέσων Ενημέρωσης), το Κοινοβούλιο δημοσίευσε, στις 27 Φεβρουαρίου 2018, ανακοίνωση κενής θέσης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (στο εξής: ανακοίνωση κενής θέσης). Η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων έληγε στις 23 Μαρτίου 2018. Ο F. Carbajo Ferrero ανταποκρίθηκε στην ανακοίνωση κενής θέσης στις 22 Μαρτίου 2018.
5.        Το Κοινοβούλιο έλαβε τρεις αιτήσεις υποψηφιότητας ως ανταπόκριση στη δημοσιευθείσα ανακοίνωση κενής θέσης. Ωστόσο, προκειμένου να διευρυνθεί η δυνατότητα επιλογής υποψηφίων για τη θέση του Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης, το Κοινοβούλιο δημοσίευσε, στις 27 Μαρτίου 2018, ανακοίνωση θέσης προς πλήρωση με μετάθεση, βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (στο εξής: ανακοίνωση μετάθεσης). Επιπλέον, στις 13 Απριλίου 2018, το Κοινοβούλιο δημοσίευσε, στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανακοίνωση για την κίνηση διαδικασίας πρόσληψης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως (ΕΕ 2018, C 132 A, σ. 1, στο εξής: ανακοίνωση πρόσληψης).
6.        Η προθεσμία για την υποβολή υποψηφιοτήτων, όπως οριζόταν στην ανακοίνωση πρόσληψης, έληξε στις 27 Απριλίου 2018. Συνολικά υπέβαλαν αίτηση 16 υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 3 ανταποκρίθηκαν στην ανακοίνωση κενής θέσης, 1 ανταποκρίθηκε στην ανακοίνωση μετάθεσης και οι υπόλοιποι 12 ανταποκρίθηκαν στην ανακοίνωση πρόσληψης. Μεταξύ των υποψηφίων αυτών, ο/η Α υπέβαλε αίτηση υποψηφιότητας ανταποκρινόμενος/η στην ανακοίνωση πρόσληψης στις 26 Απριλίου 2018.
7.        Από τον Ιούνιο του 2018, χρόνο κατά τον οποίο δεν είχε ακόμη πληρωθεί η θέση του Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης, ανατέθηκαν στον F. Carbajo Ferrero προσωρινά καθήκοντα που συνδέονταν με τη θέση αυτή, με σκοπό να διασφαλιστεί η αδιάλειπτη λειτουργία της Διεύθυνσης Μέσων Ενημέρωσης.
8.        Στο πλαίσιο του διορισμού Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης, συγκροτήθηκε συμβουλευτική επιτροπή για τον διορισμό ανωτέρων υπαλλήλων (στο εξής: συμβουλευτική επιτροπή), σύμφωνα με την απόφαση του Προεδρείου του Κοινοβουλίου (στο εξής: Προεδρείο), της 16ης Μαΐου 2000, για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας διορισμού ανώτερου στελεχικού δυναμικού, όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση του Προεδρείου της 18ης Φεβρουαρίου 2008 (στο εξής: απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας).
9.        Κατά τη συνεδρίασή της στις 4 Οκτωβρίου 2018, η συμβουλευτική επιτροπή θέσπισε κριτήρια για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων (στο εξής: κριτήρια συγκριτικής εξέτασης). Βάσει των κριτηρίων αυτών, η συμβουλευτική επιτροπή κατάρτισε έναν κατάλογο υποψηφίων και διατύπωσε σύσταση προς το Προεδρείο σχετικά με τα πρόσωπα που θα έπρεπε να κληθούν σε συνέντευξη. Το Προεδρείο ενέκρινε ομόφωνα τη σύσταση αυτή. Ο F. Carbajo Ferrero, που είχε υποβάλει αίτηση υποψηφιότητας ανταποκρινόμενος στην ανακοίνωση κενής θέσης, ο/η Α, που είχε υποβάλει αίτηση υποψηφιότητας ανταποκρινόμενος/η στην ανακοίνωση πρόσληψης, και ο Β, ο μοναδικός υποψήφιος που είχε υποβάλει αίτηση υποψηφιότητας ανταποκρινόμενος στην ανακοίνωση μετάθεσης, συμπεριλήφθηκαν στους υποψηφίους που κλήθηκαν σε συνέντευξη.
10.      Πριν από τη συνάντηση με τους υποψηφίους, η συμβουλευτική επιτροπή καθόρισε επτά ζητήματα ή θέματα στα οποία θα στηρίζονταν οι συνεντεύξεις προκειμένου να εξετάσει τις αιτήσεις υποψηφιότητας και να κατατάξει τους υποψηφίους μετά την πραγματοποίηση των συνεντεύξεων.
11.      Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν στις 19 Νοεμβρίου 2018.
12.      Βάσει των συνεντεύξεων των προεπιλεγέντων υποψηφίων, η συμβουλευτική επιτροπή υπέβαλε αιτιολογημένη έκθεση στο Προεδρείο για τη λήψη απόφασης. Η έκθεση αυτή κατέτασσε τους υποψηφίους κατά σειρά επιτυχίας και είχε προσαρτημένη σύσταση για τους υποψηφίους που διέθεταν τα περισσότερα προσόντα για την πλήρωση της θέσης του Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης. Το Προεδρείο εξέτασε την έκθεση σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2018. Στα πρακτικά της συνεδρίασης αυτής μνημονεύεται ότι η συμβουλευτική επιτροπή είχε προτείνει τρεις υποψηφίους για την πλήρωση της κενής θέσης κατά σειρά προτεραιότητας, σύμφωνα με την οποία ο/η Α κατετάγη πρώτος/η, ο F. Carbajo Ferrero δεύτερος και ο Β τρίτος. Το Προεδρείο, υπό την ιδιότητά του ως αρμόδιας για τον διορισμό αρχής, αποφάσισε να ακολουθήσει τη σύσταση της συμβουλευτικής επιτροπής και διόρισε τον/την Α στην επίμαχη θέση.
13.      Στις 11 Δεκεμβρίου 2018 ο Γενικός Διευθυντής της ΓΔ Επικοινωνίας ενημέρωσε το προσωπικό της Διεύθυνσης ότι η διαδικασία πρόσληψης είχε ολοκληρωθεί και ευχαρίστησε τον F. Carbajo Ferrero για τα προσωρινά καθήκοντα που είχε εκτελέσει από τον Ιούνιο του 2018 στη Διεύθυνση αυτή.
14.      Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 12ης Δεκεμβρίου 2018, ο Γενικός Γραμματέας κοινοποίησε στον F. Carbajo Ferrero την απόφαση για την απόρριψη της αίτησης υποψηφιότητάς του και για τον διορισμό του/της Α στη θέση του Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
15.      Στις 8 Μαρτίου 2019 ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, διοικητική ένσταση κατά της προσβαλλόμενης απόφασης. Η ένσταση αυτή απορρίφθηκε.
III. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
16.      Την 1η Οκτωβρίου 2019 ο F. Carbajo Ferrero άσκησε προσφυγή-αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, με την οποία ζητούσε, πρώτον, την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης και, δεύτερον, αποζημίωση για την φερόμενη ζημία που υπέστη.
17.      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και υποχρέωσε το Κοινοβούλιο να καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα το ποσό των 40 000 ευρώ ως αποζημίωση για την αποκατάσταση υλικής ζημίας.
18.      Προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής του, ο F. Carbajo Ferrero προέβαλε πέντε λόγους. Με το υπόμνημά του αντικρούσεως, το Κοινοβούλιο ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη ή, επικουρικώς, να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή ως αβάσιμη.
19.      Στη σκέψη 43 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, εξαρχής, την ένσταση απαραδέκτου που υπέβαλε το Κοινοβούλιο ως προς τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero. Στη συνέχεια απέρριψε, στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero, το οποίο αφορούσε τον παράνομο χαρακτήρα της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας και του άρθρου 6 της ανακοίνωσης πρόσληψης. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε επίσης, στη σκέψη 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero, ο οποίος αφορούσε παραβίαση της υποχρέωσης αιτιολογίας.
20.      Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, στη συνέχεια, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero, κατά το οποίο η διαδικασία επιλογής αντέβαινε στο άρθρο 27 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως και παραβίαζε τις αρχές της ασφάλειας δικαίου, της διαφάνειας, της χρηστής διοίκησης και της ίσης μεταχείρισης.
21.      Το Γενικό Δικαστήριο άρχισε την ανάλυσή του υπενθυμίζοντας, πρώτον, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η τήρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης στο πλαίσιο της διαδικασίας επιλογής των μόνιμων υπαλλήλων απαιτεί να καθορίζονται τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης πριν από την οικεία διαδικασία πρόσληψης (3).
22.      Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα κριτήρια για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων δεν πρέπει να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής, ώστε να αποτρέπεται ο κίνδυνος προσαρμογής τους στις αιτήσεις υποψηφιότητας που έχουν υποβληθεί.
23.      Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 113 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης πρέπει να κοινοποιούνται στην αρμόδια για τον διορισμό αρχή ώστε αυτή να είναι ενήμερη για τον τρόπο αξιολόγησης των προσόντων τόσο κατά το στάδιο της προεπιλογής των υποψηφίων που θα κληθούν σε συνέντευξη όσο και κατά το στάδιο της συνέντευξης.
24.      Τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 114 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η Διοίκηση διαθέτει μεν ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την οργάνωση της διαδικασίας επιλογής, πλην όμως εναπόκειται στα Δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διασφαλίσουν ότι οι υποψήφιοι αντιμετωπίστηκαν ισότιμα από τη Διοίκηση (4).
25.      Πέραν των διαπιστώσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 117 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι κατά την αξιολόγηση των απαντήσεων των υποψηφίων στις ερωτήσεις που υπέβαλε η συμβουλευτική επιτροπή βάσει του καταλόγου των επτά ζητημάτων ή θεμάτων κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων δεν ελήφθησαν υπόψη τα τρία κριτήρια συγκριτικής εξέτασης που ορίζονταν στις ανακοινώσεις κενής θέσης, μετάθεσης και πρόσληψης κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας επιλογής.
26.      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε στη συνέχεια, στη σκέψη 118 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι είναι μεν δυνατό να υποβληθούν ερωτήσεις στους υποψηφίους, πλην όμως οι ερωτήσεις αυτές δεν πρέπει να καθίστανται νέα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης.
27.      Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 123 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Προεδρείο, υπό την ιδιότητά του ως αρμόδιας για τον διορισμό αρχής, δεν ενημερώθηκε ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης αντικαταστάθηκαν από τα επτά ζητήματα ή θέματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων.
28.      Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο έκανε δεκτό, στη σκέψη 125 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero προς στήριξη της προσφυγής-αγωγής του και έκρινε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατόπιν πλημμελούς διαδικασίας πρόσληψης.
29.      Το Γενικό Δικαστήριο έκανε στη συνέχεια δεκτό, στη σκέψη 145 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως που είχε προβάλει ο F. Carbajo Ferrero και, συνεπώς, τον λόγο αυτόν στο σύνολό του, στο μέτρο που αφορούσε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως την οποία έπασχε η προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η αρμόδια για τον διορισμό αρχή διόρισε τον/την Α στην επίμαχη θέση χωρίς να έχει ενημερωθεί καταλλήλως για την επαγγελματική πείρα του F. Carbajo Ferrero.
30.      Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, στη σκέψη 146 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς να εξετάσει τους υπόλοιπους λόγους ακυρώσεως που είχε προβάλει ο προσφεύγων-ενάγων.
31.      Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτό, στις σκέψεις 173 και 174 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το αίτημα αποζημίωσης που είχε υποβάλει ο F. Carbajo Ferrero, κατά το μέρος που αφορούσε την υλική ζημία που αυτός είχε υποστεί λόγω της προσβαλλόμενης απόφασης και υποχρέωσε το Κοινοβούλιο να του καταβάλει το ποσό των 40 000 ευρώ.
IV.    Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
32.      Με την αίτηση αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να αναπέμψει την απόφαση στο Γενικό Δικαστήριο και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
33.      Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή του F. Carbajo Ferrero και να τον καταδικάσει στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
34.      Ο αναιρεσίβλητος ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει το Κοινοβούλιο στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
V.      Στοχευμένη εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως
35.      Προς στήριξη των αιτημάτων του, το Κοινοβούλιο προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος στηρίζεται σε πλάνες περί το δίκαιο και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών που αφορούν τη διαπίστωση πλημμελειών στο πλαίσιο της διαδικασίας επιλογής. Με τον δεύτερο λόγο, το Κοινοβούλιο αποσκοπεί στο να αποδείξει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία κρίνοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν αιτιολόγησε την απόφασή του και παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, διότι δεν εξέτασε τις συνέπειες της ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης.
36.      Κατόπιν αιτήματος του Δικαστηρίου, στις παρούσες προτάσεις θα εξεταστούν μόνον ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και ο επικουρικός λόγος αναιρέσεως.
Α.      Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως: πλάνες περί το δίκαιο και παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών που αφορούν τη διαπίστωση πλημμελειών στο πλαίσιο της διαδικασίας επιλογής
37.      Ο πρώτος λόγος αναιρέσεως απαρτίζεται από τέσσερα σκέλη. Θα τα εξετάσω από κοινού διότι συνδέονται μεταξύ τους.
38.      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας και ότι οι λόγοι στους οποίους στηρίχθηκε είναι αντιφατικοί. Πρώτον, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης χρησιμοποιούνται μόνον κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου της διαδικασίας επιλογής. Στο πλαίσιο της επίμαχης διαδικασίας επιλογής, η συμβουλευτική επιτροπή θέσπισε τρία κριτήρια συγκριτικής εξέτασης (5) και, στη συνέχεια, καθόρισε επτά ζητήματα προς συζήτηση κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων (6). Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι, συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα προσάπτει στη συμβουλευτική επιτροπή, στις σκέψεις 118 και 119 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι μετέβαλε τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης στο στάδιο της συνέντευξης. Δεύτερον, το Κοινοβούλιο διατείνεται ότι η απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας δεν επιβάλλει να δοθεί οποιαδήποτε πληροφορία από τη συμβουλευτική επιτροπή στο Προεδρείο κατά το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο προσάπτοντας στη συμβουλευτική επιτροπή, στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι δεν ενημέρωσε το Προεδρείο για τη μεταβολή των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης στο στάδιο της συνέντευξης. Τρίτον, όσον αφορά την ανωτέρω πλάνη περί το δίκαιο, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι αντιφατική.
39.      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία και εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης. Πρώτον, το Κοινοβούλιο αμφισβητεί τη σημασία της απόφασης Booss και Fischer κατά Επιτροπής (7) στην οποία στηρίχθηκε το Γενικό Δικαστήριο για να καταλήξει στο συμπέρασμα, στις σκέψεις 111 και 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης δεν πρέπει να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει περαιτέρω ότι μια γενική απαγόρευση μεταβολής των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής δεν συνάδει με το πρώτο και το τρίτο εδάφιο του άρθρου 5 του παραρτήματος III του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως. Δεύτερον, το Κοινοβούλιο προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε αν τα ζητήματα που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης συνδέονταν με τους όρους που προβλέπονταν στην ανακοίνωση πρόσληψης, ούτε αν ορισμένοι υποψήφιοι τέθηκαν σε πλεονεκτική θέση έναντι άλλων.
40.      Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο αμφισβητεί την ερμηνεία και εφαρμογή από το Γενικό Δικαστήριο της αρχής της διαφάνειας. Αμφισβητεί τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η συμβουλευτική επιτροπή δεν ενημέρωσε το Προεδρείο για τη μεταβολή των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης στο στάδιο της συνέντευξης. Επιπλέον, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ultra petita, στο μέτρο που ο προσφεύγων-ενάγων δεν προέβαλε παραβίαση της αρχής της διαφάνειας έναντι του Προεδρείου αλλά έναντι των υποψηφίων.
41.      Με το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Κοινοβούλιο προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά. Αμφισβητεί τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 119 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία η κατάταξη κατά σειρά επιτυχίας δεν μπορεί να στηρίζεται «αποκλειστικά» στις απαντήσεις των υποψηφίων στα επτά ζητήματα ή θέματα που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Υποστηρίζει δε ότι, ακόμη και αν τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης δεν χρησιμοποιήθηκαν στο δεύτερο στάδιο της διαδικασίας, από τον φάκελο της δικογραφίας ουδόλως προκύπτει ότι τα κριτήρια αυτά δεν λήφθηκαν υπόψη για τους σκοπούς της κατάταξης των υποψηφίων κατά σειρά επιτυχίας.
42.      Στο υπόμνημα αντικρούσεως, όσον αφορά την ερμηνεία από το Γενικό Δικαστήριο της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας, ο F. Carbajo Ferrero υποστηρίζει ότι η Διοίκηση διαθέτει μεν ευρεία διακριτική ευχέρεια σχετικά με την οργάνωση της διαδικασίας επιλογής, πλην όμως πρέπει να τηρεί την αρχή της ίσης μεταχείρισης όλων των υποψηφίων. Διατείνεται δε ότι η απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας δεν επιτρέπει τη χρήση διαφορετικών κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης σε συνάρτηση με το στάδιο της διαδικασίας. Όσον αφορά την αρχή της διαφάνειας, επισημαίνει ότι το άρθρο 4, στοιχείο γʹ, της απόφασης αυτής επιβάλλει στη συμβουλευτική επιτροπή να ενημερώσει το Προεδρείο για τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης. Συνεπώς, το Κοινοβούλιο εσφαλμένα υποστηρίζει ότι η απόφαση αυτή δεν προβλέπει υποχρέωση ενημέρωσης της αρχής διορισμού σε περίπτωση οποιασδήποτε μεταβολής των κριτηρίων αυτών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
43.      Όσον αφορά την ερμηνεία της αρχής της ίσης μεταχείρισης, ο F. Carbajo Ferrero υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς στηρίχθηκε, στη σκέψη 111 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στην απόφαση Booss και Fischer κατά Επιτροπής (8). Αντιθέτως, θεωρεί ότι δεν είναι συναφείς οι αποφάσεις Μαυρίδης κατά Κοινοβουλίου (9)και Βέρρος κατά Κοινοβουλίου (10), τις οποίες παραθέτει το Κοινοβούλιο στην υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου δεν αντιβαίνει στο παράρτημα III του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως. Τέλος, ο F. Carbajo Ferrero διατείνεται ότι το Κοινοβούλιο δεν ήγειρε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου το ζήτημα αν τα νέα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης που χρησιμοποιήθηκαν κατά το στάδιο της συνέντευξης θα μπορούσαν ενδεχομένως να ευνοήσουν ορισμένους υποψηφίους.
44.      Όσον αφορά την ερμηνεία της αρχής της διαφάνειας, ο F. Carbajo Ferrero υπενθυμίζει ότι, με την προσφυγή-αγωγή του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προέβαλε έναν λόγο ακυρώσεως που αφορούσε παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε ultra petita.
45.      Όσον αφορά την αιτίαση περί παραμορφώσεως των πραγματικών περιστατικών, ο F. Carbajo Ferrero διατείνεται ότι είναι αβάσιμη. Υποστηρίζει, συναφώς, ότι από τα πρακτικά της συνεδρίασης της 10ης Δεκεμβρίου 2018 προκύπτει ότι η συμβουλευτική επιτροπή πρότεινε τον διορισμό των τριών υποψηφίων στην επίμαχη θέση «κατά σειρά προτίμησης» και όχι «σε σχέση με τις δεξιότητες και ικανότητες που αντιστοιχούν στην προς πλήρωση θέση».
46.      Η ουσία της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων έγκειται στο ζήτημα αν το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε ορθώς την απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας κρίνοντας, στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης δεν πρέπει να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής. Το εναρκτήριο σημείο εξέτασης του ζητήματος αυτού υπαγορεύεται από τη διατύπωση των άρθρων 4 και 5 της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας για την κάλυψη υψηλόβαθμων θέσεων (11). Το πρώτο στάδιο συνίσταται στον καθορισμό από τη συμβουλευτική επιτροπή, βάσει της ανακοίνωσης κενής θέσης (12), των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης. Το δεύτερο στάδιο έγκειται στη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων από τη συμβουλευτική επιτροπή και στην εκ μέρους της κατάρτιση του καταλόγου των υποψηφίων που προτείνει να κληθούν σε συνέντευξη. Το τρίτο στάδιο συνίσταται στην κοινοποίηση στο Προεδρείο, υπό την ιδιότητά του ως αρμόδιας για τον διορισμό αρχής, του καταλόγου που συνέταξε η συμβουλευτική επιτροπή και των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης που καθόρισε η συμβουλευτική επιτροπή. Το τέταρτο στάδιο έγκειται στην κατάρτιση, από το Προεδρείο, του καταλόγου των υποψηφίων που θα κληθούν σε συνέντευξη. Το πέμπτο στάδιο συνίσταται στην πραγματοποίηση των συνεντεύξεων από τη συμβουλευτική επιτροπή και στη σύνταξη της σχετικής έκθεσης. Το έκτο στάδιο έγκειται στην κοινοποίηση της έκθεσης αυτής από τον Γενικό Γραμματέα, μαζί με σύσταση, προς τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου και το Προεδρείο. Το έβδομο και τελικό στάδιο της διαδικασίας συνίσταται στη λήψη απόφασης από το Προεδρείο για τον υποψήφιο που πρέπει να διοριστεί, κατόπιν πρότασης του Προέδρου.
47.      Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι από τη διατύπωση της απόφασης αυτής προκύπτει ότι η διαδικασία επιλογής ανώτερου στελεχικού δυναμικού απαρτίζεται από δύο κυρίως στάδια. Το πρώτο εξ αυτών συνίσταται στη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων και στην έγκριση του καταλόγου των υποψηφίων που θα κληθούν σε συνέντευξη από το Προεδρείο. Το δεύτερο συνίσταται στην πραγματοποίηση συνεντεύξεων με τους υποψηφίους που περιλαμβάνονται στον κατάλογο αυτόν. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης χρησιμοποιούνται αποκλειστικά κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας ενώ, στο δεύτερο στάδιο, δεν επιβάλλεται για κανέναν λόγο η χρήση των ίδιων κριτηρίων ή, με άλλα λόγια, δεν απαγορεύεται για κανέναν λόγο η χρήση νέων κριτηρίων για τη συνέντευξη. Συνεπώς, θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε εσφαλμένα στο συμπέρασμα ότι η διαδικασία επιλογής ενείχε πλημμέλειες.
48.      Συναφώς, επισημαίνω ότι η απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας περιλαμβάνει μια ακολουθία σταδίων η οποία περιγράφεται στο σημείο 46 των παρουσών προτάσεων. Η απόφαση αυτή δεν διακρίνει τα στάδια σε συγκεκριμένες ή χωριστές φάσεις. Αντιθέτως, όλα τα στάδια είναι αλληλένδετα και συγκροτούν από κοινού μια ενιαία διαδικασία επιλογής που πλαισιώνεται από την ανακοίνωση κενής θέσης (ή, κατά περίπτωση, από την ανακοίνωση πρόσληψης). Ο τελικός σκοπός των σταδίων αυτών είναι ο ίδιος όπως σε κάθε διαδικασία πρόσληψης. Ειδικότερα, το άρθρο 27, παράγραφος 1, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως ορίζει ότι η πρόσληψη πρέπει να εξασφαλίζει στο θεσμικό όργανο τις υπηρεσίες υπαλλήλων που κατέχουν τα πιο υψηλά προσόντα ικανότητας, απόδοσης και ακεραιότητας και επιλέγονται από την ευρύτερη δυνατή γεωγραφική βάση μεταξύ των υπηκόων των κρατών μελών της Ένωσης (13).
49.      Μια διεξοδική εξέταση των σταδίων της διαδικασίας καταδεικνύει ότι το πρώτο στάδιο αποτελεί το θεμέλιο για το σύνολο της διαδικασίας που οδηγεί στον διορισμό του πλέον κατάλληλου υποψηφίου στην επίμαχη θέση. Πράγματι, στο εν λόγω πρώτο στάδιο καθορίζονται από τη συμβουλευτική επιτροπή τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης βάσει της ανακοίνωσης κενής θέσης (ή, κατά περίπτωση, βάσει της ανακοίνωσης πρόσληψης). Η ανακοίνωση κενής θέσης και τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης είναι στοιχεία τα οποία πρέπει να διαθέτει το Προεδρείο προκειμένου να καταρτίσει τον κατάλογο των υποψηφίων που θα κληθούν για συνέντευξη. Η συνέντευξη πραγματοποιείται μόνο μετά την κατάρτιση από το Προεδρείο του καταλόγου των υποψηφίων βάσει των προαναφερθέντων κριτηρίων. Είναι σαφές ότι υφίσταται σύνδεσμος μεταξύ της προεπιλογής των υποψηφίων και των αντίστοιχων συνεντεύξεων. Εφόσον τα στάδια αυτά συνδέονται μεταξύ τους, τότε πρέπει να συνδέονται και τα κριτήρια εξέτασης που εφαρμόζονται σε κάθε στάδιο. Συνεπώς, φρονώ ότι το Κοινοβούλιο προβαίνει σε τεχνητή διάκριση μεταξύ των διαφόρων σταδίων της διαδικασίας επιλογής.
50.      Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, η κατανόηση της διαδικασίας επιλογής ως αδιάλειπτης διαδικασίας δεν καθιστά τις συνεντεύξεις των υποψηφίων άνευ σημασίας ούτε στερεί από τη Διοίκηση μια μέθοδο οργάνωσης της διαδικασίας επιλογής. Η Διοίκηση διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τις μεθόδους που χρησιμοποιεί στα διάφορα στάδια της διαδικασίας επιλογής προκειμένου να αξιολογήσει τα προσόντα των υποψηφίων. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο για τις υψηλόβαθμες θέσεις. Δεν αμφισβητείται ότι η συμβουλευτική επιτροπή μπορεί να υποβάλει οποιαδήποτε ερώτηση θεωρεί απαραίτητη κατά τη συνέντευξη των υποψηφίων. Έχει επίσης τη δυνατότητα να διαρθρώσει τις ερωτήσεις αυτές γύρω από διάφορα ζητήματα ή θέματα. Δεν μπορεί να προσαφθεί σε αρμόδια για τον διορισμό αρχή το ότι ζητεί από τους υποψηφίους για την κάλυψη υψηλόβαθμων θέσεων να διευκρινίσουν, για παράδειγμα, την αντίληψη που έχουν για τη θέση αυτή (14) ή το όραμά τους για τη διεύθυνση.
51.      Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι, αφενός, το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένως ότι η αρμόδια για τον διορισμό αρχή έχει μεν ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τη σύγκριση των προσόντων των υποψηφίων, ιδίως με σκοπό την πλήρωση της θέσης, πλην όμως πρέπει να ασκεί την ευχέρεια αυτή εντός των ορίων που η ίδια επέβαλε και τα οποία προβλέπονται στην ανακοίνωση κενής θέσης (15). Επιπλέον, η ευρεία διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης πρέπει να ασκείται λαμβανομένων πλήρως υπόψη όλων των συναφών εφαρμοστέων κανόνων, συμπεριλαμβανομένων οποιωνδήποτε εσωτερικών διαδικαστικών κανόνων έχει θεσπίσει (16). Στην υπό κρίση υπόθεση, η συναφής νομοθετική πράξη είναι η απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας.
52.      Αφετέρου, οποιοδήποτε ζήτημα ή θέμα χρησιμοποιείται στη συνέντευξη πρέπει να συνάγεται από τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης. Με άλλα λόγια, τέτοιου είδους ζητήματα ή θέματα δεν μεταβάλλουν τα αρχικά κριτήρια, αλλά καθοδηγούν τη συμβουλευτική επιτροπή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης για την αξιολόγηση της καταλληλότητας των υποψηφίων σε σχέση με κάθε κριτήριο. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς επισήμανε, στη σκέψη 118 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι ερωτήσεις που υποβάλλονται στο πλαίσιο της συνέντευξης δεν πρέπει να καθίστανται «νέα κριτήρια» για τη συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων, τα οποία χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής μετά την προεπιλογή των υποψηφίων που θα κληθούν σε συνέντευξη.
53.      Το Γενικό Δικαστήριο ορθώς αναζήτησε καθοδήγηση συναφώς στην απόφαση Booss και Fischer κατά Επιτροπής (17) η οποία στηρίζεται, με τη σειρά της, στις αποφάσεις Culin κατά Επιτροπής (18) και Grassi κατά Συμβουλίου (19). Βάσει της νομολογίας αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 111 και 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η αρχή της ίσης μεταχείρισης των υποψηφίων επιβάλλει τα κριτήρια για τη συγκριτική εξέταση των υποψηφίων να καθορίζονται πριν από την έναρξη της διαδικασίας πρόσληψης και ότι τα κριτήρια αυτά δεν πρέπει να προσαρμόζονται ή να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής.
54.      Το Κοινοβούλιο αμφισβητεί την εφαρμογή της νομολογίας αυτής εν προκειμένω, υποστηρίζοντας ότι αφορούσε ανακοίνωση κενής θέσης που δημοσιεύτηκε βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, ενώ στην υπό κρίση υπόθεση το Προεδρείο αποφάσισε να διευρύνει το πεδίο και δημοσίευσε μια ανακοίνωση πρόσληψης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως. Το Κοινοβούλιο διατείνεται ότι η διάταξη αυτή προβλέπει μια ειδική διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας η αρμόδια για τον διορισμό αρχή μπορεί να εφαρμόσει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, κριτήρια τα οποία δεν περιλήφθηκαν στην ανακοίνωση κενής θέσης. Επικαλείται δε, συναφώς, τις αποφάσεις Μαυρίδης κατά Κοινοβουλίου (20) και Βέρρος κατά Κοινοβουλίου (21).
55.      Φρονώ ότι οι δύο τελευταίες αποφάσεις δεν συνηγορούν υπέρ του συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε το Κοινοβούλιο ότι επιτρέπεται η μεταβολή των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Από τη νομολογία αυτή συνάγεται ότι, στο πλαίσιο της ειδικής διαδικασίας του άρθρου 29, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως, η αρμόδια για τον διορισμό αρχή δεν έχει την υποχρέωση να εφαρμόσει τις διατάξεις του παραρτήματος III του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως σχετικά με τις προκηρύξεις διαγωνισμού. Συνεπώς, μπορεί να εφαρμόσει, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, κριτήρια τα οποία δεν καθορίζονται ρητώς στην ανακοίνωση κενής θέσης. Τούτο ισχύει και για την επιτροπή επιλογής στην οποία η αρμόδια για τον διορισμό αρχή έχει μεταβιβάσει την εξουσία της για την επιλογή.
56.      Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο δεν επέκρινε τη συμβουλευτική επιτροπή για την άσκηση της εξουσίας της καθορισμού των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης (22). Επίσης, το Γενικό Δικαστήριο δεν την επέκρινε για τον καθορισμό των ζητημάτων ή θεμάτων που καθοδήγησαν τη συμβουλευτική επιτροπή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Δεδομένου ότι το Κοινοβούλιο αποφάσισε να εφαρμόσει την απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας, η συμβουλευτική επιτροπή είχε μόνον την υποχρέωση να καθορίσει τα κριτήρια βάσει του γράμματος της ανακοίνωσης πρόσληψης. Επιπλέον, οποιαδήποτε ζητήματα ή θέματα χρησιμοποιούνταν για τους σκοπούς των συνεντεύξεων που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν θα έπρεπε να αντλούν τη «νομιμότητά» τους από τα κριτήρια αυτά και, τελικώς, από την ανακοίνωση πρόσληψης. Στο πλαίσιο της επίμαχης διαδικασίας επιλογής που διέπεται από το άρθρο 29, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως και από τους εσωτερικούς κανόνες δεοντολογίας, η ανακοίνωση πρόσληψης αποτελεί τα εξωτερικά όρια της διαδικασίας επιλογής στο σύνολό της και τα κριτήρια συνιστούν τη συγκεκριμένη αποτύπωση αυτών των εξωτερικών ορίων. Συνεπώς, οποιαδήποτε ζητήματα ή θέματα που προορίζονται για συζήτηση στη συνέντευξη δεν μπορούν να διακριθούν πλήρως από τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης που καθορίζονται κατά την έναρξη της διαδικασίας πρόσληψης. Αποτελούν τη διεύρυνση ή τη συγκεκριμενοποίηση των κριτηρίων αυτών. Εναπόκειται δε στη συμβουλευτική επιτροπή να διασφαλίσει την απαραίτητη σύνδεση μεταξύ των κριτηρίων και των ζητημάτων που χρησιμοποιούνται στη συνέντευξη.
57.      Συνεπώς, φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 119 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η κατάταξη των υποψηφίων κατά σειρά επιτυχίας δεν μπορούσε να στηριχθεί αποκλειστικά στις απαντήσεις που δόθηκαν επί των επτά ζητημάτων ή θεμάτων που συζητήθηκαν στη συνέντευξη, δεδομένου ότι μια τέτοιου είδους προσέγγιση δεν θα πληρούσε την απαίτηση να μη μεταβάλλονται τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής.
58.      Όσον αφορά την αιτίαση του Κοινοβουλίου ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η διαδικασία επιλογής ενείχε πλημμέλειες διότι το Προεδρείο δεν ενημερώθηκε από τη συμβουλευτική επιτροπή για τη μεταβολή των κριτηρίων επιλογής, επισημαίνω ότι το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή. Όπως προκύπτει εκ των προεκτεθέντων, η εσφαλμένη παραδοχή έγκειται στην εκτίμηση ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης μπορούν να μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής. Η συμβουλευτική επιτροπή μπορεί να διατυπώσει ερωτήσεις οι οποίες συνάγονται από τα κριτήρια που καθορίζονται στο πρώτο στάδιο. Στην έκθεση που υποβάλλει στο Προεδρείο, η συμβουλευτική επιτροπή πρέπει ακολούθως να αποδεικνύει με ποιον τρόπο οι απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές καταδεικνύουν την καταλληλότητα των υποψηφίων, λαμβανομένων δεόντως υπόψη των εν λόγω κριτηρίων.
59.      Επιπλέον, το Κοινοβούλιο υποστηρίζει εσφαλμένα ότι το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ultra petita, στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, όσον αφορά την παραβίαση της αρχής της διαφάνειας. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι υφίσταται παραβίαση της αρχής αυτής στο πλαίσιο παράβασης της υποχρέωσης ενημέρωσης του Προεδρείου για τα ζητήματα ή θέματα που προορίζονται για συζήτηση στη συνέντευξη και για τη σχέση μεταξύ των ζητημάτων αυτών και των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης.
60.      Επομένως πρέπει να απορριφθεί η αιτίαση του Κοινοβουλίου ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
61.      Δεν έχω πεισθεί ούτε από την αιτίαση του Κοινοβουλίου ότι είναι αντιφατική η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης στις σκέψεις αυτές. Φρονώ ότι η εν λόγω αιτίαση στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Στις σκέψεις 66 έως 73 της απόφασης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι τα θεσμικά όργανα διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια όταν θεσπίζουν εσωτερικούς κανόνες για τον καθορισμό της διαδικασίας επιλογής υποψηφίων για υψηλόβαθμες θέσεις και ότι η απόφαση για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας χρησιμεύει ως ένα ευρύ πλαίσιο για τη διαδικασία επιλογής. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, συνεπώς, ότι δεν ενδείκνυται ο καθορισμός των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης στο κυρίως σώμα της απόφασης αυτής. Στο συγκεκριμένο στάδιο της συλλογιστικής του, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε το ζήτημα της συνοχής των κριτηρίων που εφαρμόζονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής ούτε το ζήτημα της απαίτησης ενημέρωσης του Προεδρείου. Συνεπώς, η απόρριψη της ένστασης έλλειψης νομιμότητας της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας, στη σκέψη 74 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν κλονίζει τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται, στις σκέψεις 120 έως 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, περί πλημμελειών της διαδικασίας που ακολουθήθηκε κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διαδικασίας επιλογής.
62.      Στη συνέχεια, το Κοινοβούλιο προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν συνέτρεχε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης χωρίς να εξετάσει αν τα ζητήματα ή θέματα που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια των συνεντεύξεων συνδέονταν με τους όρους που αναγράφονταν στην ανακοίνωση πρόσληψης (23). Συναφώς, επισημαίνω ότι το Κοινοβούλιο δεν επιχειρεί να συνδέσει τα ζητήματα ή θέματα που τέθηκαν στη συνέντευξη με τα κριτήρια που είχαν καθοριστεί κατά την έναρξη της διαδικασίας και αναγράφονταν στην ανακοίνωση πρόσληψης. Το Κοινοβούλιο δεν προέβαλε, για παράδειγμα, ότι τα ζητήματα ή θέματα που χρησιμοποιήθηκαν στο στάδιο της συνέντευξης συγκεκριμενοποιούσαν τα κριτήρια που είχαν καθοριστεί κατά το πρώτο στάδιο και αναγράφονταν στην ανακοίνωση πρόσληψης. Αντιθέτως, υποστηρίζει στην υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως ότι, στο στάδιο της συνέντευξης, η συμβουλευτική επιτροπή δεν δεσμευόταν πλέον από τα κριτήρια που είχε αρχικά θεσπίσει. Συνεπώς, το Κοινοβούλιο εσφαλμένα υποστηρίζει, με τις αιτιάσεις αυτές, ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να εξετάσει αν τυχόν υφίσταται σύνδεσμος που και το ίδιο το Κοινοβούλιο δεν θεωρεί απαραίτητο.
63.      Φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, στη σκέψη 112 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η μεταβολή των κριτηρίων συγκριτικής εξέτασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής ενέχει τον κίνδυνο προσαρμογής των κριτηρίων αυτών σε συνάρτηση με τους υποψηφίους για την προς πλήρωση θέση. Το Κοινοβούλιο υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι ο κίνδυνος αυτός δεν αρκεί και ότι το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να εξετάσει αν τυχόν τα ζητήματα ή θέματα που επιλέχθηκαν να χρησιμοποιηθούν στη συνέντευξη ευνόησαν ορισμένους υποψηφίους. Προς στήριξη του επιχειρήματός του, το Κοινοβούλιο επικαλείται τις αποφάσεις Βλάχου κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου (24), και Caturla-Poch και de la Fuente Pascual κατά Κοινοβουλίου (25). Από τις δύο αυτές αποφάσεις συνάγεται ότι το σύστημα ή η μέθοδος αξιολόγησης των προσόντων των υποψηφίων δεν πρέπει να είναι αντικειμενικά τέτοιου είδους ώστε να αντιμετωπίζονται ορισμένοι υποψήφιοι ευμενώς και άλλοι δυσμενώς (26). Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, από τη νομολογία αυτή δεν μπορεί να συναχθεί ότι η διαπίστωση παραβίασης της αρχής της ίσης μεταχείρισης σε διαδικασία επιλογής επιβάλλει, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, να εξετάζεται αν ορισμένοι υποψήφιοι αντιμετωπίστηκαν ευμενώς και άλλοι δυσμενώς. Επιπλέον, η συγκεκριμένη περίπτωση στην υπό κρίση υπόθεση εγείρει ένα διαφορετικό ζήτημα, δηλαδή αυτό της σχέσης που υφίσταται μεταξύ των κριτηρίων και των ζητημάτων ή θεμάτων προς συζήτηση στη συνέντευξη που έχουν καθοριστεί για τους σκοπούς της επιλογής του πλέον κατάλληλου υποψηφίου.
64.      Τέλος, κατά τη γνώμη μου, η αιτίαση του Κοινοβουλίου ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, στη σκέψη 119 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κρίνοντας ότι η κατάταξη των υποψηφίων κατά σειρά επιτυχίας δεν πρέπει να στηρίζεται αποκλειστικά στις απαντήσεις των υποψηφίων στα επτά ζητήματα ή θέματα προς συζήτηση στη συνέντευξη, στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Πρώτον, η χρήση από το Γενικό Δικαστήριο του όρου «αποκλειστικά» (στη γαλλική γλώσσα «uniquement») μπορεί να εξηγηθεί από τη διαπίστωση, στη σκέψη 118 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι οι ερωτήσεις που υποβάλλονται στη συνέντευξη δεν πρέπει να καθίστανται νέα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης. Μπορεί, επίσης, να εξηγηθεί από τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 123 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης δεν χρησιμοποιήθηκαν στη συνέντευξη. Δεύτερον, εναπόκειται στο Κοινοβούλιο να αποδείξει ότι τα κριτήρια και τα ζητήματα ή θέματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας συνδέονταν μεταξύ τους και λήφθηκαν υπόψη στο σύνολό τους από την αρμόδια για τον διορισμό αρχή.
65.      Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον πρώτο λόγο αναιρέσεως.
Β.      Ο επικουρικός λόγος αναιρέσεως: πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τις συνέπειες της ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης
66.      Επικουρικώς, το Κοινοβούλιο προβάλλει ότι η ακύρωση της απόφασης διορισμού του/της Α στη θέση του Διευθυντή Μέσων Ενημέρωσης ενέχει πλάνη περί το δίκαιο που συνίσταται σε έλλειψη αιτιολογίας και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Παρατηρεί δε ότι το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε απόφαση η οποία ελήφθη προς όφελος τρίτου, δηλαδή του/της Α. Στηριζόμενο στην απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου Spadafora κατά Επιτροπής (27), το Κοινοβούλιο διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να εξετάσει, σταθμίζοντας όλα τα αντικρουόμενα συμφέροντα, αν η ακύρωση αποτελούσε υπερβολική κύρωση.
67.      Ο F. Carbajo Ferrero επισημαίνει ότι ο/η Α δεν μπορούσε να επικαλεστεί την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, δεδομένου ότι η απόφαση με την οποία διορίστηκε στην επίμαχη θέση αποτελούσε αντικείμενο προσφυγής, και υποστηρίζει εν πάση περιπτώσει ότι η ακύρωση της απόφασης αυτής δεν αποτελούσε υπερβολική κύρωση σε σχέση με την επίμαχη πλημμέλεια.
68.      Φρονώ ότι το Κοινοβούλιο ορθώς υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, στη σκέψη 146 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς να εξετάσει αν η ακύρωσή της ήταν σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας. Η συλλογιστική της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου Spadafora κατά Επιτροπής (28) είναι σαφώς κρίσιμη για την υπό κρίση υπόθεση. Με την εν λόγω απόφαση κρίθηκε ότι, κατ’ αρχήν, ο προσφεύγων πρέπει να περιέλθει εκ νέου στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν πριν ανακύψουν οι πλημμέλειες στη διαδικασία επιλογής. Ωστόσο, στην περίπτωση που η επαναφορά στην προτέρα κατάσταση περιλαμβάνει την ακύρωση πράξεων που απευθύνονται σε τρίτους και είναι ευμενείς προς αυτούς, πρέπει να εξεταστεί αν η ακύρωση αποτελεί υπερβολική κύρωση σε σχέση με την επίμαχη πλημμέλεια. Συναφώς, είναι απαραίτητο να ληφθούν υπόψη η φύση της παρανομίας που τελέστηκε, το συμφέρον του προσφεύγοντος, το συμφέρον των τρίτων και το συμφέρον της υπηρεσίας.
69.      Στην προκειμένη περίπτωση, η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης ενδέχεται σαφώς να επηρεάσει τον/την Α, που διορίστηκε στην επίμαχη θέση. Υπό τις περιστάσεις αυτές, η ακύρωση του διορισμού του/της επιβάλλει να εξεταστεί προηγουμένως η αναλογικότητα της ακύρωσης αυτής, εξέταση η οποία περιλαμβάνει τη στάθμιση όλων των εμπλεκόμενων συμφερόντων. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφασίζοντας, στη σκέψη 146 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς να εξετάσει το ζήτημα αυτό.
70.      Πρέπει, ωστόσο, να ληφθεί υπόψη ότι, αν το σκεπτικό απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει παραβίαση του δικαίου της Ένωσης, αλλά το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι ορθό κατ’ άλλη νομική αιτιολογία, μια τέτοια παραβίαση δεν μπορεί να οδηγήσει σε αναίρεση της απόφασης αυτής και πρέπει να γίνει αντικατάσταση αιτιολογίας (29).
71.      Τέτοια περίπτωση συντρέχει εν προκειμένω. Πράγματι, η στάθμιση όλων των εμπλεκόμενων συμφερόντων πρέπει να οδηγήσει στην ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης με την επιφύλαξη της υποχρέωσης της Διοίκησης να εξεύρει δίκαιη λύση για τον/την Α. Ειδικότερα, η διαδικασία πρόσληψης ενέχει σημαντική πλημμέλεια. Όπως εξήγησα ανωτέρω, στο πλαίσιο της εξέτασης του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η συμβουλευτική επιτροπή δεν έπρεπε να μεταβάλει τα κριτήρια συγκριτικής εξέτασης κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής. Όσον αφορά τον F. Carbajo Ferrero, το συμφέρον του συνίσταται στην ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης ώστε να αντλήσει όφελος από την προσφυγή‑αγωγή του. Όσον αφορά τη Διοίκηση, ουδόλως θίγονται, κατά τη γνώμη μου, τα συμφέροντα της υπηρεσίας. Η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν υποκαθιστά την αξιολόγηση της Διοίκησης σχετικά με τον υποψήφιο που πρέπει να διορίσει στην επίμαχη θέση. Το Κοινοβούλιο θα πρέπει να κινήσει εκ νέου τη διαδικασία, παραλείποντας τις πλημμέλειες που διαπιστώθηκαν με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Στο τέλος της νέας διαδικασίας επιλογής, είναι ελεύθερο να επιλέξει τον πλέον κατάλληλο υποψήφιο για την οικεία θέση. Όσον αφορά τον/την Α, η περίπτωσή του/της είναι διαφορετική. Η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης δημιουργεί για τον/την Α τον κίνδυνο απώλειας της θέσης στην οποία διορίστηκε. Επιπλέον, ο/η Α δεν υπέχει ευθύνη για την πλημμέλεια αυτή. Ακόμη και αν, όπως υποστηρίζει ο F. Carbajo Ferrero, ο/η Α δεν μπορούσε να αγνοήσει το γεγονός ότι ο διορισμός του/της δεν ήταν οριστικός για όσο χρονικό διάστημα εκκρεμούσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ένδικο βοήθημα κατά της απόφασης διορισμού του/της, παραμένει γεγονός ότι ο/η Α δεν υπέπεσε σε σφάλμα.
72.      Ωστόσο, το γεγονός ότι τα συμφέροντα του/της Α θίγονται δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επικυρώσει την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης λαμβανομένης υπόψη της επίμαχης πλημμέλειας. Η Διοίκηση καλείται, εντούτοις, να αναζητήσει μια δίκαιη λύση εν προκειμένω σε σχέση με τον θιγόμενο τρίτο. Πιο συγκεκριμένα, αν στο τέλος της νέας διαδικασίας επιλογής διοριστεί άλλο πρόσωπο στην επίμαχη θέση, το Κοινοβούλιο έχει την υποχρέωση να διασφαλίσει τα συμφέροντα του/της Α.
73.      Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, φρονώ ότι ο επικουρικός λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
VI.    Πρόταση
74.      Υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον πρώτο λόγο αναιρέσεως και τον επικουρικό λόγο αναιρέσεως.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
2      Κανονισμός (ΕΟΚ) 31, (ΕΥΡΑΤΟΜ) 11, περί καθορισμού του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων και του καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και της Ευρωπαϊκής Κοινότητος Ατομικής Ενεργείας (ΕΕ ειδ. έκδ. 01/001, σ. 19).
3      Πρβλ. απόφαση της 3ης Μαρτίου 1993, Booss και Fischer κατά Επιτροπής (T‑58/91, EU:T:1993:15, σκέψη 67).
4      Πρβλ. απόφαση της 12ης Μαρτίου 2008, Giannini κατά Επιτροπής (T‑100/04, EU:T:2008:68, σκέψεις 132 και 133 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
5      Τα κριτήρια ήταν τα εξής: «(1) ειδική πείρα στους τομείς που μνημονεύονται στην ανακοίνωση κενής θέσης ή στην ανακοίνωση πρόσληψης: διεύθυνση κύριου τμήματος στους τομείς των μέσων ενημέρωσης, του Τύπου και των τηλεπικοινωνιών· (2) διοίκηση ή διαχείριση: πείρα στη διαχείριση (σε τομείς όπως το ανθρώπινο δυναμικό, η διαχείριση, ο προϋπολογισμός, τα χρηματοοικονομικά κ.λπ.)· (3) πείρα σε διεθνές περιβάλλον: εργασιακή πείρα σε ευρωπαϊκό και/ή διεθνές περιβάλλον» (Ελεύθερη μετάφραση των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος‑ενάγοντος από το πρωτότυπο που συντάχθηκε στη γαλλική γλώσσα).
6      Τα ζητήματα αυτά ήταν τα ακόλουθα: «(1) λόγοι υποβολής υποψηφιότητας για τη θέση, στρατηγική προοπτική και επιχειρηματικό σχέδιο για τη Διεύθυνση· (2) μέσα που διασφαλίζουν τη χρήση όλων των μέσων επικοινωνίας για να εκφράσουν ένα μήνυμα με συνοχή, σύμφωνα με το Στρατηγικό Εκτελεστικό Πλαίσιο (ΣΕΠ)· (3) επικοινωνιακές προτεραιότητες για την επόμενη εκλογική χρονιά· (4) μέσα ενίσχυσης του αντικτύπου των επισκέψεων υψηλού επιπέδου, σημαντικών νομοθετικών ζητημάτων και συνόδων της ολομέλειας από απόψεως των μέσων ενημέρωσης· (5) προώθηση της πολιτικής ισότητας των φύλων· (6) προκλήσεις λόγω διακοπής των δραστηριοτήτων και προσδιορισμός αρνητικών προτεραιοτήτων· (7) τρόποι βέλτιστης χρήσης των δυνατοτήτων αναβάθμισης των θέσεων καθηκόντων AST σε θέσεις καθηκόντων AD στο πλαίσιο καθηκόντων υψηλότερου επιπέδου και έλλειψης πόρων» (Ελεύθερη μετάφραση των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος-ενάγοντος από το πρωτότυπο που συντάχθηκε στη γαλλική γλώσσα).
7      Απόφαση της 3ης Μαρτίου 1993 (T‑58/91, EU:T:1993:15).
8      Απόφαση της 3ης Μαρτίου 1993 (T‑58/91, EU:T:1993:15).
9      Απόφαση της 19ης Μαΐου 1983 (289/81, EU:C:1983:142).
10      Απόφαση της 19ης Μαΐου 1983 (306/81, EU:C:1983:143).
11      Το περιεχόμενο της απόφασης αυτής παρατίθεται στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
12      Το περιεχόμενο της απόφασης για τον καθορισμό των σταδίων της διαδικασίας αφορά αποκλειστικά την ανακοίνωση κενής θέσης. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση, όπως συνάγεται από τη σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η απόφαση αυτή είχε εφαρμογή και στη διαδικασία πρόσληψης βάσει της ανακοίνωσης πρόσληψης.
13      Βλ. σκέψη 67 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
14      Πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 1990, Καλαβρός κατά Δικαστηρίου (T‑160/89 και T‑161/89, EU:T:1990:86, σκέψη 37).
15      Πρβλ. απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1990, Culin κατά Επιτροπής (C‑343/87, EU:C:1990:49, σκέψη 19).
16      Βλ. απόφαση της 28ης Σεπτεμβρίου 2017, Hristov κατά Επιτροπής και EMA (T‑495/16 RENV I και T‑495/16 RENV II, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:676, σκέψη 139 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
17      Απόφαση της 3ης Μαρτίου 1993 (T‑58/91, EU:T:1993:15, σκέψη 67).
18      Απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 1990 (C‑343/87, EU:C:1990:49, σκέψη 19).
19      Απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1974 (188/73, EU:C:1974:112).
20      Απόφαση της 19ης Μαΐου 1983 (289/81, EU:C:1983:142, σκέψη 16).
21      Απόφαση της 19ης Μαΐου 1983 (306/81, EU:C:1983:143, σκέψη 16).
22      Αντιθέτως, βάσει της σκέψης 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την ευρεία διακριτική ευχέρεια των θεσμικών οργάνων στο πλαίσιο της διαδικασίας πρόσληψης που στηρίζεται στο άρθρο 29, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως.
23      Το Κοινοβούλιο παραθέτει ορισμένα σημεία του υπομνήματος αντικρούσεως και του υπομνήματος ανταπαντήσεως που κατατέθηκαν πρωτοδίκως. Ωστόσο, στα σημεία αυτά δεν επιδιώκεται σύνδεση μεταξύ των διαφόρων κριτηρίων και των ζητημάτων αυτών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επιλογής. Στο υπόμνημα ανταπαντήσεως περιλαμβάνεται ένα επιχείρημα που θα μπορούσε να είναι συναφές, όπου το Κοινοβούλιο επισημαίνει ότι η «επαγγελματική πείρα» μπορεί να συνδεθεί με διάφορα στοιχεία τα οποία απαριθμούνται στα σημεία 4 και 5 της ανακοίνωσης πρόσληψης. Ωστόσο, δεν αναλύει διεξοδικότερα το επιχείρημα αυτό στα υπομνήματά του και δεν υποστηρίζει ότι τα ζητήματα που συζητήθηκαν στη συνέντευξη συνδέονται με τα κριτήρια που καθορίστηκαν κατά την έναρξη της διαδικασίας πρόσληψης.
24      Απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 1986 (143/84, EU:C:1986:55).
25      Απόφαση της 13ης Ιουλίου 1989 (361/87 και 362/87, EU:C:1989:317).
26      Απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 1986, Βλάχου κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου (143/84, EU:C:1986:55, σκέψεις 17 και 19).
27      Απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2017 (T‑250/16 P, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:866, σκέψη 110).
28      Όπ.π.
29      Απόφαση της 10ης Φεβρουαρίου 2021, RFA International κατά Επιτροπής (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, σκέψη 61).