62023CJ0256
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 5ης Σεπτεμβρίου 2024 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 299 ΣΛΕΕ – Κανονισμός (ΕΚ) 1907/2006 – Καταχώριση, αξιολόγηση, αδειοδότηση και περιορισμοί των χημικών προϊόντων (REACH) – Άρθρο 94, παράγραφος 1 – Κανονισμός (ΕΚ) 340/2008 – Άρθρο 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και άρθρο 13, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο – Τέλη και επιβαρύνσεις που πρέπει να καταβάλλονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων (ECHA) – Τέλος για την καταχώριση ουσίας – Μείωση χορηγούμενη στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) – Εξέταση από τον ECHA της δήλωσης σχετικά με το μέγεθος της οικείας επιχείρησης – Παράλειψη εμπρόθεσμης παροχής ορισμένων πληροφοριών – Απόφαση με την οποία ο ECHA απαιτεί την καταβολή του συνολικού ποσού του τέλους και επιβάλλει υποχρέωση εξόφλησης διοικητικής επιβαρύνσεως – Αναγκαστική εκτέλεση – Νομιμοποίηση του ECHA να ασκήσει ένδικο βοήθημα ενώπιον εθνικού δικαστηρίου προς επιδίωξη της είσπραξης της διοικητικής επιβάρυνσης»
Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑256/23 και C‑290/23,
με αντικείμενο δύο αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλαν το Bayerisches Verwaltungsgericht Regensburg (βαυαρικό διοικητικό πρωτοδικείο Regensburg, Γερμανία) (C‑256/23) και το Oberverwaltungsgericht des Landes Sachsen-Anhalt (διοικητικό εφετείο του ομόσπονδου κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ, Γερμανία) (C‑290/23) με αποφάσεις της 11ης Απριλίου 2023 και της 6ης Απριλίου 2023, οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο αντιστοίχως στις 20 Απριλίου 2023 και στις 8 Μαΐου 2023, στο πλαίσιο των δικών
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA)
κατά
Hallertauer Hopfenveredelungsges. m.b.H.,
παρισταμένης της:
Regierung von Niederbayern (C‑256/23),
και
Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA)
κατά
B. GmbH (C‑290/23),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Prechal (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, F. Biltgen, N. Wahl, J. Passer και M. L. Arastey Sahún, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 20ής Μαρτίου 2024,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA), εκπροσωπούμενος από τον F. Becker και την M. Heikkilä, επικουρούμενους από τον H. Tammert, Rechtsanwalt,
–
η Hallertauer Hopfenveredelungsges. m.b.H., εκπροσωπούμενη από την K. Lüdtke, Rechtsanwältin,
–
η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον Β. Μπαρούτα και τη Μ. Τασσοπούλου,
–
η Πολωνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον B. Majczyna,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον F. Erlbacher, τον J. Flett, τον P. Ortega Sánchez de Lerín και τον S. Romoli,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 6ης Ιουνίου 2024,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως αφορούν την ερμηνεία του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, του άρθρου 94, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/ΕΚ και για κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1488/94 της Επιτροπής καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ (ΕΕ 2006, L 396, σ. 1, και διορθωτικό ΕΕ 2007, L 136, σ. 3), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1272/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008 (ΕΕ 2008, L 353, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός REACH), καθώς και του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 13, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 340/2008 της Επιτροπής, της 16ης Απριλίου 2008, σχετικά με τα τέλη και τις επιβαρύνσεις που πρέπει να καταβάλλονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων σύμφωνα με τον κανονισμό 1907/2006 (ΕΕ 2008, L 107, σ. 6).
2
Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο ένδικων διαφορών μεταξύ, στην υπόθεση C‑256/23, του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (ECHA) και της Hallertauer Hopfenveredelungsges. m.b.H. (στο εξής: Hallertauer) και, στην υπόθεση C‑290/23, του ECHA και της B. GmbH, σχετικά με την είσπραξη από τον ECHA διοικητικής επιβάρυνσης την οποία οφείλουν οι εν λόγω εταιρίες κατόπιν της υποβολής στον ECHA αιτήσεων καταχώρισης χημικής ουσίας δυνάμει του κανονισμού REACH, καθόσον με απόφαση εκδοθείσα από τον ECHA διαπιστώθηκε ότι οι συγκεκριμένες εταιρίες δεν δικαιούνταν την προβλεπόμενη για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) μείωση του τέλους την οποία είχαν ζητήσει κατά την υποβολή της αίτησής τους.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Ο κανονισμός REACH
3
Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH, οι παρασκευαστές και οι εισαγωγείς που παρασκευάζουν ή εισάγουν χημικές ουσίες σε ποσότητες ενός τόνου ή μεγαλύτερες ετησίως οφείλουν να υποβάλουν στον ECHA αίτηση καταχώρισης για τις ουσίες αυτές. Το άρθρο 6, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι το τέλος που απαιτείται σύμφωνα με τον τίτλο IX του ίδιου κανονισμού πρέπει να καταβάλλεται κατά την υποβολή της αίτησης καταχώρισης.
4
Κατά το άρθρο 20, παράγραφοι 2 και 5, του κανονισμού:
«2.   Ο [ECHA] διενεργεί έλεγχο πληρότητας για κάθε καταχώριση προκειμένου να βεβαιωθεί ότι περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία […], καθώς και ότι έχει καταβληθεί το τέλος καταχώρισης που αναφέρεται στο άρθρο 6 παράγραφος 4, […]. Ο έλεγχος πληρότητας δεν περιλαμβάνει αξιολόγηση της ποιότητας ή της επάρκειας τυχόν υποβαλλόμενων δεδομένων ή αιτιολογιών.
Ο [ECHA] διενεργεί τον έλεγχο πληρότητας εντός τριών εβδομάδων από την ημερομηνία υποβολής […].
Εάν η καταχώριση είναι ελλιπής, ο [ECHA] ενημερώνει τον καταχωρίζοντα πριν από τη λήξη της περιόδου τριών εβδομάδων […] που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο, σχετικά με τις πληροφορίες που απαιτούνται για να είναι πλήρης η καταχώριση, και ορίζει εύλογη σχετική προθεσμία. Ο καταχωρίζων συμπληρώνει την καταχώρισή του και την υποβάλλει στον [ECHA] εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Ο [ECHA] επιβεβαιώνει την ημερομηνία υποβολής των περαιτέρω πληροφοριών στον καταχωρίζοντα. Ο [ECHA] διενεργεί έναν ακόμη έλεγχο πληρότητας λαμβάνοντας υπόψη τις περαιτέρω πληροφορίες που υποβλήθηκαν.
Ο [ECHA] απορρίπτει την καταχώριση εάν ο καταχωρίζων δεν συμπληρώσει την καταχώρισή του εντός της οριζόμενης προθεσμίας. Στις περιπτώσεις αυτές, το τέλος καταχώρισης δεν επιστρέφεται.
[…]
5.   Κατά των αποφάσεων του [ECHA] δυνάμει της παραγράφου 2 του παρόντος άρθρου, μπορεί να ασκείται προσφυγή σύμφωνα με τα άρθρα 91, 92 και 93.»
5
Το άρθρο 74 του κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Τέλη και επιβαρύνσεις» και περιλαμβάνεται στον τίτλο IX, ορίζει τα εξής:
«1.   Τα τέλη που επιβάλλονται σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 4 […] καθορίζονται με κανονισμό της [Ευρωπαϊκής] Επιτροπής που εκδίδεται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 133 παράγραφος 3, μέχρι την 1η Ιουνίου 2008.
[…]
3.   Η δομή και το ύψος των τελών που αναφέρονται στην παράγραφο 1 λαμβάνουν υπόψη το έργο που πρέπει να επιτελέσουν ο [ECHA] και η αρμόδια αρχή δυνάμει του παρόντος κανονισμού, καθορίζεται δε σε επίπεδο που εξασφαλίζει ότι τα έσοδα που προκύπτουν από τα τέλη αυτά, σε συνδυασμό με τις άλλες πηγές εσόδων του [ECHA] σύμφωνα με το άρθρο 96 παράγραφος 1, επαρκούν για να καλύψουν το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών. […]
[…]
Για τις ΜΜΕ, καθορίζεται πάντοτε μειωμένο τέλος.
[…]
4.   Στον κανονισμό που αναφέρεται στην παράγραφο 1 καθορίζονται οι περιστάσεις υπό τις οποίες μέρος των τελών μεταφέρεται στην αρμόδια αρχή του οικείου κράτους μέλους.
5.   Ο [ECHA] μπορεί να εισπράττει επιβαρύνσεις για άλλες υπηρεσίες που παρέχει.»
6
Τα άρθρα 91 έως 93 του κανονισμού REACH αφορούν τις προσφυγές κατά αποφάσεων του ECHA ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών του, όπως είναι οι αποφάσεις για την απόρριψη καταχώρισης του άρθρου 20, παράγραφος 2, του κανονισμού.
7
Το άρθρο 94 του κανονισμού REACH, το οποίο φέρει τον τίτλο «Προσφυγές ενώπιον του [Γενικού Δικαστηρίου] και του Δικαστηρίου», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα ακόλουθα:
«Προσφυγή μπορεί να ασκηθεί ενώπιον του [Γενικού Δικαστηρίου] ή του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο [263 ΣΛΕΕ], κατά απόφασης του Συμβουλίου Προσφυγών ή, όταν δεν υπάρχει δικαίωμα προσφυγής στο Συμβούλιο Προσφυγών, κατά απόφασης του [ECHA].»
Ο κανονισμός 340/2008
8
Το άρθρο 3 του κανονισμού αυτού, με τίτλο «Τέλη για τις καταχωρίσεις που πραγματοποιούνται σύμφωνα με τα άρθρα 6, 7 και 11 του κανονισμού [REACH]», έχει ως εξής:
«1.   Ο [ECHA] επιβάλλει τέλος, όπως προβλέπεται στις παραγράφους 2, 3 και 4 του παρόντος άρθρου, σε όλες τις καταχωρίσεις ουσιών σύμφωνα με τα άρθρα 6, 7 και 11 του κανονισμού [REACH].
[…]
4.   Εάν ο καταχωρίζων είναι ΜΜΕ, ο [ECHA] εισπράττει μειωμένο τέλος […].
[…]
6.   Εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται στην παράγραφο 5, ο [ECHA] ορίζει δεύτερη προθεσμία για την καταβολή. Εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της δεύτερης προθεσμίας, η καταχώριση απορρίπτεται.
[…]»
9
Το άρθρο 11 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άλλες επιβαρύνσεις», προβλέπει τα ακόλουθα:
«1.   Είναι δυνατόν να επιβληθεί επιβάρυνση για τις διοικητικές και τεχνικές υπηρεσίες που παρέχονται από τον [ECHA] κατόπιν αιτήματος ενός μέρους και για τις οποίες δεν καταβάλλεται κανένα άλλο τέλος ή επιβάρυνση που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό. Για τον καθορισμό του ύψους της επιβάρυνσης συνυπολογίζεται ο συνεπαγόμενος φόρτος εργασίας.
[…]
2.   Οι επιβαρύνσεις για τις διοικητικές υπηρεσίες καταβάλλονται εντός 30 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία το τιμολόγιο αποστέλλεται από τον [ECHA].
3.   Εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται στην παράγραφο 2, ο [ECHA] ορίζει δεύτερη προθεσμία για την καταβολή.
Εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της δεύτερης προθεσμίας, ο [ECHA] απορρίπτει την αίτηση.
[…]
5.   Το διοικητικό συμβούλιο του [ECHA] καταρτίζει ταξινόμηση των διαφόρων υπηρεσιών και επιβαρύνσεων, η οποία εγκρίνεται κατόπιν θετικής γνώμης της Επιτροπής.»
10
Το άρθρο 13 του ίδιου κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μειώσεις και δικαίωμα μη καταβολής τέλους», έχει ως εξής:
«1.   Το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι δικαιούται μείωση του τέλους ή της επιβάρυνσης σύμφωνα με τα άρθρα 3 έως 10 ενημερώνει σχετικά τον [ECHA] κατά την υποβολή της καταχώρισης, της επικαιροποίησης μιας καταχώρισης, του αιτήματος, της κοινοποίησης, της αίτησης, της υποβολής έκθεσης αναθεώρησης ή της προσφυγής που συνεπάγονται την καταβολή του τέλους.
[…]
3.   Ο [ECHA] δύναται να ζητήσει, ανά πάσα στιγμή, στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι εφαρμόζονται οι όροι για τη μείωση των τελών ή των επιβαρύνσεων ή για τη μη καταβολή τέλους.
4.   Εάν το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι δικαιούται μείωση τέλους ή ατέλεια δεν μπορεί να το αποδείξει, ο [ECHA] επιβάλλει το πλήρες ποσό του τέλους ή της επιβάρυνσης, καθώς και μια διοικητική επιβάρυνση.
Εάν ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι δικαιούται μείωση, έχει ήδη καταβάλει μειωμένο τέλος ή επιβάρυνση, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει ότι δικαιούται την εν λόγω μείωση, ο [ECHA] επιβάλλει το υπόλοιπο του πλήρους ποσού του τέλους ή της επιβάρυνσης καθώς και μια διοικητική επιβάρυνση.
Οι παράγραφοι 2, 3 και 5 του άρθρου 11 εφαρμόζονται κατ’ αναλογία.»
Το γερμανικό δίκαιο
11
Το άρθρο 40, παράγραφος 1, του Verwaltungsgerichtsordnung (κώδικα διοικητικής δικονομίας), της 21ης Ιανουαρίου 1960 (BGBl. 1960 I, σ. 17), όπως δημοσιεύθηκε στις 19 Μαρτίου 1991 (BGBl. 1991 I, σ. 686) και τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 του Gesetz zur Beschleunigung von verwaltungsgerichtlichen Verfahren im Infrastrukturbereich (νόμου για την επιτάχυνση των διοικητικών διαδικασιών στον τομέα των υποδομών), της 14ης Μαρτίου 2023 (BGBl. 2023 I, αριθ. 71) (στο εξής: VwGO), ορίζει τα εξής:
«Η προσφυγή στα διοικητικά δικαστήρια είναι δυνατή σε όλες τις διαφορές δημοσίου δικαίου που δεν έχουν συνταγματικό χαρακτήρα, εφόσον δεν έχουν ρητώς ανατεθεί σε άλλο δικαστήριο με ομοσπονδιακό νόμο· οι διαφορές δημοσίου δικαίου σε επίπεδο δικαίου του ομόσπονδου κράτους μπορούν να ανατεθούν σε άλλο δικαστήριο και με νόμο του ομόσπονδου κράτους.»
12
Το άρθρο 167 του VwGO προβλέπει, στην παράγραφο 1, τα ακόλουθα:
«Με την επιφύλαξη αντίθετης διατάξεως στον παρόντα νόμο, η αναγκαστική εκτέλεση διέπεται, κατ’ αναλογία, από το όγδοο βιβλίο του Zivilprozessordnung (κώδικα πολιτικής δικονομίας, στο εξής: ZPO). Δικαστήριο της εκτελέσεως είναι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.»
13
Το άρθρο 753 του ZPO, όπως δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2005 (BGBl. 2005 I, σ. 3202) και τροποποιήθηκε με το άρθρο 19 του Gesetz zur Umsetzung der Umwandlungsrichtlinie und zur Änderung weiterer Gesetze (νόμου περί μεταφοράς της οδηγίας μετατροπής των επιχειρήσεων και περί τροποποιήσεως άλλων νόμων), της 22ας Φεβρουαρίου 2023 (BGBl. 2023 I, αριθ. 51), ορίζει στην παράγραφο 1 τα ακόλουθα:
«Στο μέτρο που δεν ανατίθεται στα δικαστήρια, η αναγκαστική εκτέλεση διενεργείται από δικαστικό επιμελητή ο οποίος οφείλει να ενεργεί κατ’ εντολή του δανειστή.»
14
Κατά το άρθρο 764 του ZPO:
«1.   Η διαταγή των πράξεων εκτελέσεως και συμπράξεως σε αυτές, η οποία έχει ανατεθεί στα δικαστήρια, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των Amtsgericht (ειρηνοδικείων, Γερμανία) ως δικαστηρίων εκτελέσεως.
2.   Ως δικαστήριο εκτελέσεως, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει άλλο Amtsgericht (ειρηνοδικείο), πρέπει να θεωρείται το Amtsgericht (ειρηνοδικείο) στην περιφέρεια του οποίου πρέπει να γίνει ή έχει γίνει η διαδικασία εκτελέσεως.
3.   Οι αποφάσεις του δικαστηρίου της εκτελέσεως φέρουν τον τύπο της διατάξεως.»
Οι διαφορές των κύριων δικών και τα προδικαστικά ερωτήματα
Η υπόθεση C‑256/23
15
Στις 16 Νοεμβρίου 2010 η Hallertauer υπέβαλε στον ECHA αίτηση καταχώρισης χημικής ουσίας, προβάλλοντας την ιδιότητά της ως ΜΜΕ και, ειδικότερα, την ιδιότητά της ως «πολύ μικρής επιχείρησης», κατά την έννοια της σύστασης 2003/361/ΕΚ της Επιτροπής, της 6ης Μαΐου 2003, σχετικά με τον ορισμό των πολύ μικρών, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων (ΕΕ 2003, L 124, σ. 36), προκειμένου να επιτύχει μείωση του τέλους καταχώρισης.
16
Το 2013 ο ECHA προέβη σε έλεγχο των παρασχεθέντων από την εταιρία αυτή στοιχείων σχετικά με το μέγεθος της επιχείρησης. Με έγγραφο της 31ης Μαΐου 2013, ο ECHA ενημέρωσε την εταιρία ότι, προκειμένου να τύχει μειώσεως των τελών και των επιβαρύνσεων ως ΜΜΕ, απαιτούνταν συναφώς αποδεικτικά στοιχεία σχετικά με το μέγεθος της επιχείρησης και ότι, ελλείψει εμπρόθεσμης προσκόμισής τους, δεν θα ήταν δυνατό να τύχει τέτοιας μείωσης.
17
Στις 20 Νοεμβρίου 2013 ο ECHA εξέδωσε την απόφαση SME(2013) 4439 (στο εξής: επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑256/23), η οποία κοινοποιήθηκε στη Hallertauer. Με την απόφαση αυτή, ο ECHA προέβη στη διαπίστωση ότι η εν λόγω εταιρία δεν μπορούσε να τύχει μειώσεως των τελών και των επιβαρύνσεων αφού δεν είχε προσκομίσει στοιχεία αποδεικτικά της ιδιότητάς της ως «πολύ μικρής επιχείρησης» και ότι καθίστατο, επομένως, υπόχρεη διοικητικών επιβαρύνσεων ύψους 9950 ευρώ. Η απόφαση περιλάμβανε επίσης πληροφορίες σχετικά με τα μέσα προσβολής της, σύμφωνα με τις οποίες η εταιρία μπορούσε να ασκήσει προσφυγή κατά της εκδοθείσας αποφάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου εντός 2 μηνών από την κοινοποίηση.
18
Με έγγραφο της 22ας Νοεμβρίου 2013, ο ECHA απέστειλε στη Hallertauer το ειδοποιητήριο για την καταβολή των ανωτέρω διοικητικών επιβαρύνσεων, το οποίο θα καθίστατο απαιτητό στις 22 Δεκεμβρίου 2013.
19
Στις 22 Δεκεμβρίου 2013 ο ECHA απέστειλε στη Hallertauer έγγραφο υπομνήσεως, στο οποίο οριζόταν ως ημερομηνία κατά την οποία θα καθίστατο απαιτητό το οφειλόμενο ποσό η 20ή Φεβρουαρίου 2014.
20
Η Hallertauer δεν κατέβαλε το ποσό των διοικητικών επιβαρύνσεων ούτε άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά της επίμαχης αποφάσεως του ECHA στην υπόθεση C‑256/23 εντός της ταχθείσας προς τούτο προθεσμίας.
21
Στις 15 Μαΐου 2019 ο ECHA άσκησε ενώπιον του Bayerisches Verwaltungsgericht Regensburg (βαυαρικού διοικητικού πρωτοδικείου Regensburg, Γερμανία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο στην υπόθεση C‑256/23, αγωγή με αίτημα να υποχρεωθεί η Hallertauer να καταβάλει το ποσό των 9950 ευρώ, όπως καθορίστηκε στην επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑256/23.
22
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατά πρώτον, αν δικαστήριο κράτους μέλους έχει αρμοδιότητα να αποφανθεί επί αγωγής ασκηθείσας από οργανισμό της Ένωσης, όπως ο ECHA, προς εκτέλεση χρηματικής απαίτησης απορρέουσας από απόφαση μη υποκείμενη πλέον σε προσφυγή ενώπιον του δικαστή της Ένωσης, όπως η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑256/23.
23
Το δικαστήριο αυτό σημειώνει ότι, κατά το γερμανικό δίκαιο, δικαστήριο που επιλαμβάνεται αγωγής μπορεί να αποφανθεί επί του βασίμου της αγωγής αυτής μόνον εφόσον το εν λόγω ένδικο βοήθημα εμπίπτει στη δικαιοδοσία του συγκεκριμένου δικαστηρίου. Όσον αφορά, εν προκειμένω, τη δικαιοδοσία του αιτούντος δικαστηρίου, τίθεται το ζήτημα αν η αγωγή που ασκήθηκε στο πλαίσιο της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑256/23 αφορά «διαφορά δημοσίου δικαίου που δεν έχει συνταγματικό χαρακτήρα», κατά την έννοια του άρθρου 40, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του VwGO, εμπίπτουσα στην αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων.
24
Εντούτοις, η αρμοδιότητα των γερμανικών διοικητικών δικαστηρίων να επιληφθούν διαδικασίας εκτέλεσης όπως η επίμαχη διαδικασία στην υπόθεση C‑256/23, η οποία δεν σκοπεί στην έκδοση αποφάσεως επί της ουσίας της απαίτησης, διέπεται αποκλειστικά από το άρθρο 167 του VwGO, το οποίο, ως lex specialis, υπερισχύει του γενικού κανόνα του άρθρου 40, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του VwGO. Πλην όμως, το εν λόγω άρθρο 167 προϋποθέτει ότι ο εκτελεστός τίτλος εκδίδεται κατόπιν ένδικης διαδικασίας, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει στην περίπτωση της διαφοράς της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑256/23.
25
Επομένως, τίθεται το ζήτημα αν η αγωγή που ασκήθηκε στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαφοράς εμπίπτει στην ειδική αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης που προβλέπεται στο άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH, με αποτέλεσμα να μην είναι αρμόδια τα δικαστήρια των κρατών μελών.
26
Το αιτούν δικαστήριο είναι μάλλον της γνώμης της εναγομένης της κύριας δίκης κατά την οποία η προαναφερθείσα διάταξη έχει την έννοια ότι ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος να επιληφθεί αγωγής με αντικείμενο την εκτέλεση πράξης του δικαίου της Ένωσης.
27
Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, κατά το αιτούν δικαστήριο, διενεργούμενη διάκριση μεταξύ, αφενός, του καθορισμού διοικητικών επιβαρύνσεων ή διοικητικών τελών και, αφετέρου, της είσπραξής τους θα ήταν τεχνητή και μάλλον απίθανη, δεδομένου ότι σκοπός της εν λόγω διάταξης θα ήταν ενδεχομένως η υπαγωγή σε πλήρη έλεγχο της διοικητικής αγωγής που άσκησε ο ενάγων της κύριας δίκης ως οργανισμός της Ένωσης.
28
Περαιτέρω, περίπτωση όπως αυτή της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑256/23 θέτει ζήτημα άμεσης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, από οργανισμό της Ένωσης, υπό τη μορφή της έκδοσης αποφάσεως που επιβάλλει χρηματική υποχρέωση. Πλην όμως, τα γερμανικά δικαστήρια έχουν αρμοδιότητα μόνο σε περίπτωση έμμεσης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, όπερ προϋποθέτει πράξη άσκησης δημόσιας εξουσίας από τις οικείες εθνικές αρχές. Συνεπώς, κρίνεται σκόπιμο οι αποφάσεις που ισοδυναμούν με άσκηση δημόσιας εξουσίας και εκδίδονται από οργανισμό της Ένωσης να υπόκεινται εξ ολοκλήρου στον έλεγχο των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης.
29
Τέλος, προκειμένου να διασφαλιστεί η ομοιόμορφη εφαρμογή του δικαίου εντός της Ένωσης, ο δικαστής της Ένωσης θα πρέπει να μπορεί να ασκεί έλεγχο όχι μόνον επί της αναστολής εκτέλεσης μιας πράξης της Ένωσης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 299, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, αλλά, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 299, τέταρτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, ΣΛΕΕ, επί του συνόλου της διαδικασίας εκτέλεσης μιας τέτοιας πράξης.
30
Για την περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH δεν έχει εφαρμογή σε αγωγή με αντικείμενο την είσπραξη απαίτησης όπως η ασκηθείσα αγωγή στην υπόθεση της κύριας δίκης, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατά δεύτερον, αν η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑256/23 συνιστά εκτελεστό τίτλο, κατά την έννοια του άρθρου 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
31
Επ’ αυτού, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, λαμβανομένης υπόψη της θέσης του στην οικονομία της Συνθήκης ΛΕΕ καθώς και του αντικειμένου και του σκοπού του, δεν αποκλείεται το άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ να πρέπει να τύχει ευρείας ερμηνείας ώστε να καλύπτει και πράξεις με τις οποίες επιβάλλονται χρηματικές υποχρεώσεις από οργανισμούς της Ένωσης, όπως ο ECHA.
32
Επιπλέον, η ερμηνεία αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι ούτε ο κανονισμός REACH ούτε ο κανονισμός 340/2008 περιέχουν ειδικούς κανόνες σχετικά με την αναγκαστική εκτέλεση. Πλην όμως, δεδομένου ότι ο ECHA δικαιούται να εισπράττει τέλη και διοικητικές επιβαρύνσεις, πρέπει να διαθέτει τα αναγκαία μέσα προκειμένου να προβαίνει στην εκτέλεση των αποφάσεων περί επιβολής των οικείων τελών και επιβαρύνσεων.
33
Κατά τρίτον, για την περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑256/23 εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, όπως αυτό καθορίζεται στο πρώτο εδάφιο του άρθρου αυτού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν η παραπομπή στις διατάξεις της πολιτικής δικονομίας που ισχύει στο κράτος στην επικράτεια του οποίου γίνεται η εκτέλεση, όπως απαντά στο δεύτερο εδάφιο του ίδιου άρθρου 299, πρέπει να νοείται ως «πλήρης παραπομπή» καλύπτουσα τους κανόνες περί των εξουσιών του αρμόδιου οργάνου εκτέλεσης.
34
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bayerisches Verwaltungsgericht Regensburg (βαυαρικό διοικητικό πρωτοδικείο Regensburg) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 94, παράγραφος 1, του [κανονισμού REACH], σύμφωνα με το οποίο κατά αποφάσεως του Οργανισμού μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του [Γενικού Δικαστηρίου], την έννοια ότι μπορεί να προσβληθεί και η εκτελεστότητα των αποφάσεων του [ECHA];
2)
Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα: Έχει το άρθρο 299, πρώτη παράγραφος, ΣΛΕΕ την έννοια ότι δεν εφαρμόζεται μόνο σε πράξεις που εκδόθηκαν από το Συμβούλιο [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], την Επιτροπή ή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα [(ΕΚΤ)], αλλά και σε αποφάσεις του [ECHA], με τις οποίες επιβλήθηκε διοικητική επιβάρυνση;
3)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα: Έχει το άρθρο 299, δεύτερη παράγραφος, ΣΛΕΕ την έννοια ότι η παραπομπή σε διατάξεις της πολιτικής δικονομίας του κράτους μέλους δεν αφορά μόνο δικονομικούς κανόνες αλλά και κανόνες περί αρμοδιότητας;»
Η υπόθεση C‑290/23
35
Το 2010 η B. κατέθεσε φάκελο καταχώρισης ουσίας δυνάμει του κανονισμού REACH, επισημαίνοντας ότι αποτελούσε επιχείρηση μεσαίου μεγέθους, κατά την έννοια της σύστασης 2003/361.
36
Δεδομένου ότι η εταιρία αυτή δεν προσκόμισε τα αναγκαία αποδεικτικά στοιχεία εντός της ταχθείσας προς τούτο προθεσμίας, ο ECHA εξέδωσε, στις 9 Αυγούστου 2016, την απόφαση SME(2016) 3729 (στο εξής: επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑290/23).
37
Με την εν λόγω απόφαση, ο ECHA προέβη στη διαπίστωση ότι η B. δεν δικαιούνταν το μειωμένο τέλος που προβλέπεται, μεταξύ άλλων, για τις μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις και ότι, ως εκ τούτου, όφειλε, βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 4, του κανονισμού 340/2008, τη διαφορά μεταξύ του ήδη καταβληθέντος τέλους και του τέλους που βαρύνει τις μεγάλες επιχειρήσεις, καθώς και, κατά συνέπεια, διοικητική επιβάρυνση ύψους 17437 ευρώ. Η απόφαση συνοδευόταν από ενημέρωση σχετικά με τα οικεία μέσα προσβολής της, όπου αναφερόταν ότι, κατά το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH, σε συνδυασμό με το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, μπορούσε να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου εντός προθεσμίας δύο μηνών από την παραλαβή της συγκεκριμένης αποφάσεως, προκειμένου να εξεταστεί η νομιμότητά της.
38
Η B. δεν άσκησε προσφυγή κατά της επίμαχης αποφάσεως του ECHA στην υπόθεση C‑290/23 ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και εντός της ταχθείσας προς τούτο προθεσμίας ούτε κατέβαλε το επιβληθέν με την απόφαση αυτή ποσό παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις που της απηύθυνε ο ECHA.
39
Ο ECHA προσέφυγε ενώπιον του Verwaltungsgericht Halle (διοικητικού πρωτοδικείου της Χάλλε, Γερμανία) ζητώντας να υποχρεωθεί η B. να του καταβάλει το ποσό των 17437 ευρώ που καθορίστηκε με την επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑290/23.
40
Το δικαστήριο αυτό απέρριψε το ασκηθέν ένδικο βοήθημα ως απαράδεκτο, με το σκεπτικό, κατ’ ουσίαν, ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του ECHA, δεν υφίστατο δυνατότητα άσκησης ένδικου βοηθήματος διοικητικής φύσεως σύμφωνα με το άρθρο 40 του VwGO.
41
Επιληφθέν της έφεσης που ασκήθηκε κατά της αποφάσεως του Verwaltungsgericht Halle (διοικητικού πρωτοδικείου της Χάλλε), το Oberverwaltungsgericht des Landes Sachsen-Anhalt (διοικητικό εφετείο του ομόσπονδου κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ, Γερμανία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο στην υπόθεση C‑290/23, εκτιμά, κατά πρώτον, ότι, αντιθέτως προς την κρίση που περιλαμβάνεται στην πρωτόδικη απόφαση, δεν χωρεί απόρριψη του ασκηθέντος ένδικου βοηθήματος ως απαράδεκτου διότι η άσκηση του ένδικου βοηθήματος που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 1, του VwGO δεν είναι δυνατή λόγω έλλειψης νομικής πράξεως εκδοθείσας από γερμανική δημόσια αρχή.
42
Κατά το αιτούν δικαστήριο, στο μέτρο που τα δικαστήρια της Ένωσης δεν είναι αρμόδια να επιληφθούν ένδικου βοηθήματος για την εκτέλεση απαίτησης δημοσίου δικαίου από οργανισμό της Ένωσης σύμφωνα με τα άρθρα 256 επ. ΣΛΕΕ, αρμόδια για την εκδίκαση τέτοιων ένδικων βοηθημάτων είναι, δυνάμει του άρθρου 274 ΣΛΕΕ, τα εθνικά δικαστήρια.
43
Το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH δεν προβλέπει αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης να αποφανθεί επί του εν λόγω ένδικου βοηθήματος, δεδομένου ότι, κατά το γράμμα της συγκεκριμένης διάταξης, αυτή έχει εφαρμογή μόνον όταν υφίσταται αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης σύμφωνα με το άρθρο 263 ΣΛΕΕ. Πλην όμως, τούτο δεν ισχύει εν προκειμένω, δεδομένου ότι το υπό κρίση ένδικο βοήθημα αφορά την εκτέλεση χρηματικής απαίτησης και όχι την ακύρωση πράξεως της Ένωσης.
44
Κατά δεύτερον, τίθεται το ζήτημα αν η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑290/23, με την οποία επιβάλλεται διοικητική επιβάρυνση σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος 4, του κανονισμού 340/2008, συνιστά εκτελεστό τίτλο. Τούτο θα ίσχυε αν η απόφαση αυτή ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, όπως αυτό καθορίζεται στο πρώτο εδάφιο του συγκεκριμένου άρθρου.
45
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι δεν είναι βέβαιο αν χωρεί εφαρμογή του άρθρου 299 ΣΛΕΕ σε απόφαση όπως η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑290/23.
46
Τέλος, κατά τρίτον, σε περίπτωση που γίνει δεκτό ότι η επίμαχη απόφαση του ECHA στην υπόθεση C‑290/23 δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 13, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, και του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 έχουν την έννοια ότι αποκλείεται η εκ μέρους του ECHA άσκηση αγωγής προς εκτέλεση χρηματικής απαίτησης που πηγάζει από οφειλόμενη διοικητική επιβάρυνση.
47
Κατά το αιτούν δικαστήριο, οι συνδυασμένες αυτές διατάξεις του κανονισμού 340/2008 θα μπορούσαν να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι, σε περίπτωση που δεν έχουν καταβληθεί οι επιβαρύνσεις, τα τέλη ή οι διοικητικές επιβαρύνσεις πριν από τη λήξη της δεύτερης προθεσμίας που έχει θέσει ο ECHA, η μόνη προβλεπόμενη στον κανονισμό αυτόν συνέπεια είναι η απόρριψη της οικείας αίτησης καταχώρισης χημικής ουσίας και ότι, ως εκ τούτου, ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να αποκλείσει το ενδεχόμενο άσκησης ένδικου βοηθήματος ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων προς εκτέλεση της αποφάσεως με την οποία επιβάλλεται διοικητική επιβάρυνση.
48
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Oberverwaltungsgericht des Landes Sachsen-Anhalt (διοικητικό εφετείο του ομόσπονδου κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 299, πρώτη παράγραφος, [ΣΛΕΕ] την έννοια ότι εφαρμόζεται αποκλειστικώς σε σχέση με αποφάσεις που έχουν εκδοθεί από το Συμβούλιο, την Επιτροπή ή την [ΕΚΤ] ή καλύπτει και τις αποφάσεις του [ECHA] με τις οποίες επιβάλλεται διοικητική επιβάρυνση δυνάμει του άρθρου 13, παράγραφος 4, του [κανονισμού 340/2008] κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού REACH;
2)
Σε περίπτωση που η απόφαση του [ECHA] περί επιβολής τέτοιας διοικητικής επιβαρύνσεως δεν συνιστά εκτελεστό τίτλο [κατά την έννοια του άρθρου 299, πρώτη παράγραφος, ΣΛΕΕ]:
Έχει το άρθρο 13, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του [κανονισμού 340/2008], την έννοια ότι πρέπει να αποκλείεται η άσκηση καταψηφιστικής αγωγής σχετικά με την καταβολή της διοικητικής επιβαρύνσεως;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου ερωτήματος στην υπόθεση C‑256/23
49
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑256/23, το οποίο πρέπει να εξεταστεί κατά πρώτον, το αιτούν δικαστήριο στην υπόθεση αυτή ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH έχει την έννοια ότι ο ECHA μπορεί να προσφύγει ενώπιον του δικαστή της Ένωσης προς εκτέλεση απαίτησης απορρέουσας από χρηματική υποχρέωση επιβληθείσα σε πρόσωπο με απόφαση του συγκεκριμένου οργανισμού.
50
Δεδομένου ότι δεν υφίσταται, δυνάμει των άρθρων 91 έως 93 του κανονισμού REACH, δικαίωμα προσφυγής ενώπιον του συμβουλίου προσφυγών του ECHA για προσβολή αποφάσεως του συγκεκριμένου οργανισμού με την οποία επιβάλλεται χρηματική υποχρέωση σχετικά με την καταχώριση χημικής ουσίας, το ζήτημα αυτό επιτάσσει να εξεταστεί αν μια αγωγή προς εκτέλεση χρηματικής απαίτησης, όπως η επίμαχη στην υπόθεση C‑256/23, συνιστά προσβολή «απόφασης του [ECHA]», κατά την έννοια του άρθρου 94, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού, της οποίας μπορεί να επιληφθεί ο δικαστής της Ένωσης σύμφωνα με το άρθρο 263 ΣΛΕΕ.
51
Συναφώς, διαπιστώνεται εκ προοιμίου ότι, καθόσον παραπέμπει ρητώς στην αρμοδιότητα που αναγνωρίζεται στον δικαστή της Ένωσης δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH έχει απλώς δηλωτικό χαρακτήρα και ουδόλως μπορεί να διευρύνει τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα.
52
Επ’ αυτού, υπενθυμίζεται ότι προσφυγή ακυρώσεως κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ μπορεί να ασκείται γενικώς κατά όλων των πράξεων των θεσμικών οργάνων, ανεξάρτητα από τη φύση ή τη μορφή τους, οι οποίες αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων, ικανών να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση (απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, ADR Center κατά Επιτροπής, C‑584/17 P, EU:C:2020:576, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
53
Η προβλεπόμενη στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ αρμοδιότητα αφορά, μεταξύ άλλων, τον εκ μέρους του δικαστή της Ένωσης έλεγχο της «νομιμότητας» των «πράξεων των λοιπών οργάνων ή οργανισμών της Ένωσης που προορίζονται να παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων».
54
Ειδικότερα, ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί να ασκήσει προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ προς ακύρωση αποφάσεως του ECHA με την οποία του επιβάλλεται χρηματική υποχρέωση σχετικά με υποβληθείσα αίτησή του για καταχώριση χημικής ουσίας βάσει του κανονισμού REACH, εφόσον μια τέτοια απόφαση αποτελεί πράξη που προορίζεται να παραγάγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων, περιλαμβανομένου του αποδέκτη της.
55
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι, με τις επίμαχες αποφάσεις του ECHA στις υποθέσεις των κύριων δικών, οι ενδιαφερόμενες εταιρίες ενημερώθηκαν ρητώς για το δικαίωμά τους να ασκήσουν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή κατά των αποφάσεων των οποίων ήταν αποδέκτες, πλην όμως δεν άσκησαν το εν λόγω δικαίωμα προσφυγής εντός της δίμηνης προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
56
Επιπλέον, είναι αληθές ότι το άρθρο 263, πέμπτο εδάφιο, ΣΛΕΕ παρέχει στον νομοθέτη της Ένωσης τη δυνατότητα να προβλέπει, στις πράξεις για τη σύσταση των λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης, «ειδικές προϋποθέσεις και πρακτικές ρυθμίσεις» όσον αφορά τις προσφυγές που δύνανται να ασκήσουν φυσικά ή νομικά πρόσωπα κατά πράξεων των συγκεκριμένων λοιπών οργάνων ή οργανισμών οι οποίες προορίζονται να παραγάγουν έννομα αποτελέσματα έναντι των οικείων προσώπων.
57
Πλην όμως, γεγονός παραμένει, αφενός, ότι η υπόθεση C‑256/23 αφορά ένδικο βοήθημα ασκηθέν από οργανισμό της Ένωσης κατά νομικού προσώπου και, αφετέρου, ότι, εν πάση περιπτώσει, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν μπορεί επί της βάσεως αυτής να διευρύνει την προβλεπόμενη στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ αρμοδιότητα ώστε να συμπεριλάβει την εξέταση ένδικων βοηθημάτων με αντικείμενο την εκτέλεση απαιτήσεων που απορρέουν από χρηματικές υποχρεώσεις επιβληθείσες με τέτοιες πράξεις των λοιπών οργάνων ή οργανισμών, δεδομένου ότι, πράττοντας τούτο, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν θα προέβλεπε απλώς «ειδικές προϋποθέσεις και πρακτικές ρυθμίσεις» σχετικά με τις προσφυγές που αφορά η συγκεκριμένη διάταξη, αλλά θα καθιέρωνε νέο ένδικο βοήθημα, μη προβλεπόμενο από τη Συνθήκη ΛΕΕ.
58
Συγκεκριμένα, αν ο δικαστής της Ένωσης κήρυσσε εαυτόν αρμόδιο να αποφαίνεται επί των αγωγών των λοιπών οργάνων ή οργανισμών της Ένωσης με τις οποίες επιδιώκεται η εκτέλεση χρηματικών απαιτήσεων, θα υπήρχε ο κίνδυνος να υποπέσει σε διεύρυνση της αρμοδιότητάς του πέραν των ορίων που θέτει το άρθρο 274 ΣΛΕΕ, το οποίο απονέμει στα εθνικά δικαστήρια τη γενική αρμοδιότητα επιλύσεως των διαφορών στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, ADR Center κατά Επιτροπής, C‑584/17 P, EU:C:2020:576, σκέψη 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59
Ομοίως, ο νομοθέτης της Ένωσης δεν δύναται, διά πράξεως παράγωγου δικαίου, να δημιουργήσει ένδικο βοήθημα το οποίο δεν προβλέπεται από τη Συνθήκη ΛΕΕ, αφού αυτή έχει καθιερώσει ένα πλήρες σύστημα ένδικων βοηθημάτων και διαδικασιών για τον έλεγχο της νομιμότητας των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, τον οποίον έχει αναθέσει στον δικαστή της Ένωσης (απόφαση της 25ης Ιουλίου 2002, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, C‑50/00 P, EU:C:2002:462, σκέψη 40).
60
Ως εκ τούτου, διεύρυνση της προβλεπόμενης στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ αρμοδιότητας ώστε να περιληφθεί σε αυτήν η εξέταση ένδικου βοηθήματος το οποίο έχει ασκηθεί προς εκτέλεση χρηματικής απαίτησης θα ήταν ασύμβατη με το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της προσφυγής που προβλέπει η συγκεκριμένη διάταξη, ήτοι με τον χαρακτήρα της προσφυγής αυτής ως προσφυγής ακυρώσεως προς αμφισβήτηση της νομιμότητας μιας πράξης, και ως εκ τούτου, θα αντέβαινε στο πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης.
61
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι ο δικαστής της Ένωσης δεν είναι αρμόδιος, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, να επιληφθεί ένδικου βοηθήματος ασκηθέντος από τον ECHA προς είσπραξη ποσού που οφείλεται σε σχέση με την καταχώριση μιας χημικής ουσίας και ότι καμία άλλη διάταξη του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης δεν απονέμει τέτοια αρμοδιότητα στον εν λόγω δικαστή, από το άρθρο 274 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η εξέταση ενός τέτοιου ένδικου βοηθήματος ανατίθεται στα εθνικά δικαστήρια που έχουν τη γενική αρμοδιότητα επιλύσεως των διαφορών στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, ADR Center κατά Επιτροπής, C‑584/17 P, EU:C:2020:576, σκέψη 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
62
Η αντίθετη άποψη, την οποία ανέπτυξε η Hallertauer ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
63
Συγκεκριμένα, ανεξαρτήτως του αν, σε πρακτικό επίπεδο, ήταν ενδεχομένως σκόπιμο, για λόγους αποτελεσματικότητας, ο δικαστής της Ένωσης να αποφαίνεται όχι μόνον επί της νομιμότητας μιας πράξης του ECHA, αλλά και επί της εκτέλεσης απαίτησης απορρέουσας από χρηματική υποχρέωση την οποία επέβαλε μια τέτοια πράξη, από τη σκέψη 59 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι τούτο προδήλως δεν ισχύει στο πλαίσιο του συστήματος ένδικων βοηθημάτων και διαδικασιών που προβλέπει επί του παρόντος η Συνθήκη ΛΕΕ.
64
Κατά τα λοιπά, μια τέτοια δικαιοδοτική αρμοδιότητα δεν είναι απαραίτητη για τη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, δεδομένου ότι είναι δυνατή η άσκηση προσφυγής ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά τη νομιμότητα των οικείων πράξεων καθώς και ότι ζητήματα ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης τα οποία ενδέχεται να ανακύψουν στο πλαίσιο ένδικου βοηθήματος με αντικείμενο την εκτέλεση μιας τέτοιας πράξης ενώπιον εθνικού δικαστηρίου μπορούν και, κατά περίπτωση, πρέπει να υποβληθούν στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
65
Τέλος, το γεγονός ότι, εν προκειμένω, συντρέχει περίπτωση άμεσης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης από οργανισμό της Ένωσης υπό τη μορφή επιβολής χρηματικής υποχρέωσης δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά την αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων, λαμβανομένου υπόψη του συστήματος ένδικων βοηθημάτων και διαδικασιών όπως αυτό προβλέπεται επί του παρόντος στη Συνθήκη ΛΕΕ, ιδίως δε στο άρθρο 274 της Συνθήκης αυτής.
66
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑256/23 πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού REACH έχει την έννοια ότι ο ECHA δεν μπορεί να προσφύγει ενώπιον του δικαστή της Ένωσης προς εκτέλεση απαίτησης απορρέουσας από χρηματική υποχρέωση επιβληθείσα σε πρόσωπο με απόφαση του συγκεκριμένου οργανισμού.
Επί του δεύτερου ερωτήματος στην υπόθεση C‑256/23 και του πρώτου ερωτήματος στην υπόθεση C‑290/23
67
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑256/23 και το πρώτο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑290/23, τα οποία πρέπει να συνεξεταστούν κατά δεύτερον, τα αιτούντα δικαστήρια στις υποθέσεις αυτές ζητούν, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι απόφαση του ECHA επιβάλλουσα, έναντι ορισμένου φυσικού η νομικού προσώπου, χρηματική υποχρέωση στο πλαίσιο αίτησης καταχώρισης χημικής ουσίας αποτελεί εκτελεστό τίτλο, κατά την έννοια της συγκεκριμένης διάταξης.
68
Κατά το άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, οι πράξεις του Συμβουλίου, της Επιτροπής ή της ΕΚΤ που επιβάλλουν χρηματική υποχρέωση εις βάρος προσώπων, εκτός των κρατών, είναι τίτλοι εκτελεστοί.
69
Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι οι ως άνω πράξεις μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος των προσώπων κατά των οποίων στρέφονται, πλην των κρατών (απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2017, Δήμος Ζαγορίου, C‑217/16, EU:C:2017:841, σκέψη 29).
70
Δεδομένου ότι η απαρίθμηση στο άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ έχει, με βάση το γράμμα του, προδήλως εξαντλητικό χαρακτήρα και η διάταξη αυτή δεν επιδέχεται διασταλτική ερμηνεία, λαμβανομένου ιδίως υπόψη ότι αποσκοπεί στην απονομή προνομίου δημόσιας εξουσίας, διαπιστώνεται ότι ούτε οι πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης που δεν περιλαμβάνονται στην απαρίθμηση αυτή ούτε οι πράξεις των λοιπών οργάνων ή οργανισμών της Ένωσης, όπως ο ECHA, έστω και αν επιβάλλουν χρηματική υποχρέωση σε βάρος προσώπων και όχι κρατών, αποτελούν εκτελεστό τίτλο, κατά την έννοια της συγκεκριμένης διάταξης, και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να θεμελιώσουν δικαίωμα αναγκαστικής εκτέλεσης δυνάμει του άρθρου 299 ΣΛΕΕ κατά τους εκεί καθοριζόμενους όρους.
71
Όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν η γενική εισαγγελέας στα σημεία 48 έως 50 των προτάσεών της, ο εξαντλητικός χαρακτήρας της εν λόγω απαρίθμησης επιρρωννύεται επίσης από το ιστορικό θεσπίσεως του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, ιδίως δε από το γεγονός ότι, στο πλαίσιο των τροποποιήσεων που επέφερε στις Συνθήκες η Συνθήκη της Λισσαβώνας, οι συντάκτες της τροποποιητικής αυτής Συνθήκης προσέθεσαν απλώς την ΕΚΤ στην απαρίθμηση και δεν συμπεριέλαβαν σε αυτήν άλλα θεσμικά ή λοιπά όργανα της Ένωσης και οργανισμούς της.
72
Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο κανονισμός REACH δεν περιλαμβάνει διατάξεις σχετικά με την αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων του ECHA, όπως οι επίμαχες αποφάσεις στις υποθέσεις των κύριων δικών.
73
Αντιθέτως, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στα σημεία 65 έως 67 των προτάσεών της, πλείονες κανονισμοί για τη σύσταση των λοιπών οργάνων ή των οργανισμών της Ένωσης περιλαμβάνουν διατάξεις διέπουσες την εκτέλεση αποφάσεων που λαμβάνονται από τις οντότητες αυτές, μεταξύ άλλων όσον αφορά τα ποσά που οφείλονται στο πλαίσιο διαδικασιών καταχώρισης, πανομοιότυπες κατ’ ουσίαν με τις διατάξεις του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
74
Τούτο ισχύει, μεταξύ άλλων, όσον αφορά το άρθρο 110 του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), το οποίο, υπό τον τίτλο «Εκτέλεση των αποφάσεων καθορισμού των εξόδων», προβλέπει, στην παράγραφο 1, ότι κάθε τελεσίδικη απόφαση του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) που καθορίζει το ποσό των εξόδων αποτελεί τίτλο εκτελεστό και περιλαμβάνει, στις παραγράφους 2 έως 4, διατάξεις που είναι κατ’ ουσίαν πανομοιότυπες με εκείνες του άρθρου 299, δεύτερο έως τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
75
Ομοίως, το άρθρο 41, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1), ορίζει, στο πρώτο εδάφιο, ότι τα πρόστιμα και οι περιοδικές χρηματικές ποινές που επιβάλλονται από το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (SRB) σύμφωνα με τα άρθρα 38 και 39 είναι εκτελεστά, περιλαμβάνει δε, στο δεύτερο έως το τέταρτο εδάφιό του, διατάξεις κατ’ ουσίαν πανομοιότυπες με εκείνες του άρθρου 299, δεύτερο έως τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
76
Αντιθέτως, όσον αφορά ειδικότερα την είσπραξη τελών και επιβαρύνσεων, διαπιστώνεται, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν η γενική εισαγγελέας στα σημεία 69 και 70 των προτάσεών της, ότι ορισμένοι κανονισμοί για τη σύσταση των λοιπών οργάνων ή των οργανισμών της Ένωσης, όπως ο κανονισμός (ΕΚ) 297/95 του Συμβουλίου, της 10ης Φεβρουαρίου 1995, σχετικά με τα τέλη που καταβάλλονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αξιολόγησης Φαρμάκων (ΕΕ 1995, L 35, σ. 1), καθώς και σημαντικός αριθμός κανονισμών της Επιτροπής για την ανάθεση ορισμένων αρμοδιοτήτων της σε ήδη συσταθέντες φορείς της Ένωσης δεν περιέχουν ειδικούς κανόνες σχετικά με την εκτελεστότητα των πράξεων που εκδίδονται από τους φορείς αυτούς, αντίστοιχους προς τους κανόνες που θεσπίζονται κατά το πρότυπο των κανόνων του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
77
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, όσον αφορά τον ECHA, ο νομοθέτης της Ένωσης σκοπίμως δεν προέβλεψε, στον κανονισμό REACH, κανόνες διέποντες την αναγκαστική εκτέλεση των αποφάσεων του οργανισμού αυτού, όμοιους με τους προβλεπόμενους στο άρθρο 299 ΣΛΕΕ σχετικά με τις πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης του πρώτου εδαφίου του άρθρου αυτού.
78
Τονίζεται επίσης ότι, ομολογουμένως, το άρθρο 100, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1), επιτρέπει στα «άλλα θεσμικά όργανα της Ένωσης», υπό ορισμένες προϋποθέσεις και «σε εξαιρετικές περιστάσεις», να ζητούν από την Επιτροπή να εκδώσει εκτελεστή απόφαση υπέρ τους.
79
Εντούτοις, ανεξαρτήτως του ζητήματος αν η δυνατότητα αυτή παρέχεται στον ECHA, επιβάλλεται, εν πάση περιπτώσει, η διαπίστωση ότι η συγκεκριμένη δυνατότητα περιορίζεται σε απαιτήσεις που προκύπτουν σε σχέση με υπαλλήλους ή σε σχέση με μέλη ή πρώην μέλη του οικείου θεσμικού οργάνου και, ως εκ τούτου, δεν καλύπτει άλλα είδη απαιτήσεων όπως οι επίμαχες στις υποθέσεις των κύριων δικών απαιτήσεις του ECHA σε σχέση με είσπραξη διοικητικής επιβάρυνσης από ιδιώτη οικονομικό φορέα.
80
Κατά τα λοιπά, όπως υπογράμμισε, κατ’ ουσίαν, η γενική εισαγγελέας στα σημεία 63 και 64 των προτάσεών της, η δυνατότητα που παρέχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο σε ορισμένα θεσμικά όργανα της Ένωσης πέραν εκείνων του άρθρου 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ να επιτύχουν την έκδοση εκτελεστού τίτλου συνηγορεί υπέρ της ερμηνείας της διάταξης αυτής υπό την έννοια ότι προβαίνει σε εξαντλητική απαρίθμηση.
81
Τέλος, από τον συνδυασμό του άρθρου 19, παράγραφος 1, ΣΕΕ και του άρθρου 274 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη, τα οποία διαθέτουν προς τούτο ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως λόγω της δικονομικής αυτονομίας που διαθέτουν συναφώς, να προσδιορίζουν στην εσωτερική έννομη τάξη τους τα αναγκαία ένδικα βοηθήματα καθώς και να θεσπίζουν τους δικονομικούς κανόνες σχετικά με αυτά προς τον σκοπό της διασφάλισης της αποτελεσματικής εκτέλεσης των αποφάσεων που εκδίδουν τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης για την επιβολή χρηματικών υποχρεώσεων σε πρόσωπα όπως τα επίμαχα στις υποθέσεις των κύριων δικών, τηρουμένων, πάντως, των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.
82
Η ανωτέρω υποχρέωση επιβάλλεται επίσης στα κράτη μέλη και από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ και, ειδικότερα, στο δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής, το οποίο ορίζει ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν κάθε γενικό ή ειδικό μέτρο ικανό να διασφαλίσει την εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Συνθήκες ή προκύπτουν από πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
83
Ένα τέτοιο σύστημα ένδικων βοηθημάτων και δικονομικών κανόνων επιβάλλεται να μη θίγει την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης. Τούτο θα συνέβαινε μεταξύ άλλων αν η εφαρμογή του οικείου συστήματος καθιστούσε πρακτικώς αδύνατη την είσπραξη από τον ECHA των οφειλόμενων ποσών. Το εν λόγω σύστημα ένδικων βοηθημάτων και δικονομικών κανόνων πρέπει επίσης να εφαρμόζεται κατά τρόπο μη συνεπαγόμενο διακρίσεις σε σχέση με διαδικασίες για την επίλυση ομοειδών διαφορών εσωτερικού χαρακτήρα, τα δε εθνικά δικαστήρια πρέπει να ενεργούν εν προκειμένω με την ίδια επιμέλεια και κατά τρόπο που να μην καθιστά την είσπραξη των οικείων ποσών δυσχερέστερη απ’ ό,τι σε παρεμφερείς περιπτώσεις που αφορούν την εφαρμογή αντίστοιχων εθνικών διατάξεων (πρβλ. απόφαση της 9ης Νοεμβρίου 2017, Δήμος Ζαγορίου, C‑217/16, EU:C:2017:841, σκέψη 16).
84
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑256/23 και στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑290/23 πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι απόφαση του ECHA επιβάλλουσα, έναντι ορισμένου φυσικού ή νομικού προσώπου, χρηματική υποχρέωση στο πλαίσιο αίτησης καταχώρισης χημικής ουσίας δεν αποτελεί εκτελεστό τίτλο, κατά την έννοια της συγκεκριμένης διάταξης.
Επί του δεύτερου ερωτήματος στην υπόθεση C‑290/23
85
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑290/23, το οποίο πρέπει να εξεταστεί κατά τρίτον, το αιτούν δικαστήριο στην υπόθεση αυτή ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 έχουν την έννοια ότι ο ECHA, στην περίπτωση που έχει διαπιστώσει ότι οφείλεται ολόκληρο το ποσό του τέλους καθώς και διοικητική επιβάρυνση λόγω του γεγονότος ότι το οικείο πρόσωπο που ισχυρίστηκε ότι δικαιούνταν μείωση του τέλους δεν κατόρθωσε να προσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία εντός της ταχθείσας προθεσμίας, δεν δύναται να ασκήσει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων αγωγή προς εκτέλεση προκειμένου να εισπράξει τη διοικητική επιβάρυνση, όταν αυτή δεν έχει καταβληθεί εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
86
Συναφώς, επισημαίνεται, πρώτον, ότι το άρθρο 11, παράγραφος 1, του κανονισμού 340/2008 ορίζει ότι είναι δυνατόν να επιβληθεί επιβάρυνση για τις διοικητικές και τεχνικές υπηρεσίες που παρέχονται από τον ECHA κατόπιν αιτήματος ενός μέρους και για τις οποίες δεν καταβάλλεται κανένα άλλο τέλος ή επιβάρυνση που προβλέπονται στον κανονισμό αυτό. Εν συνεχεία, το άρθρο 11, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι οι επιβαρύνσεις για τις διοικητικές υπηρεσίες καταβάλλονται εντός 30 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία το τιμολόγιο αποστέλλεται από τον ECHA. Τέλος, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, αφενός, εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της προθεσμίας των τριάντα ημερών, ο ECHA ορίζει δεύτερη προθεσμία για την καταβολή και, αφετέρου, εάν η καταβολή δεν πραγματοποιηθεί πριν από τη λήξη της δεύτερης προθεσμίας, ο ECHA «απορρίπτει την αίτηση».
87
Από το σύνολο των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι η αίτηση την οποία ο ECHA υποχρεούται να απορρίψει κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 συνίσταται στο αίτημα σχετικά με τις διοικητικές υπηρεσίες για το οποίο κάνει λόγο η παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου 11.
88
Δεύτερον, είναι αληθές ότι, κατά το άρθρο 13, παράγραφος 4, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008, οι παράγραφοι 2, 3 και 5 του άρθρου 11 του κανονισμού αυτού «εφαρμόζονται κατ’ αναλογία».
89
Εντούτοις, μια τέτοια «mutatis mutandis» εφαρμογή του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 στο πλαίσιο του απαιτητού της ειδικής διοικητικής επιβάρυνσης του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού αυτού δεν σημαίνει ότι ο ECHA, στην περίπτωση που δεν έχει καταβληθεί το σύνολο του τέλους πριν λήξει η δεύτερη προθεσμία, δεν μπορεί να εισπράξει την εν λόγω διοικητική επιβάρυνση μέσω αγωγής προς εκτέλεση ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.
90
Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 87 της παρούσας αποφάσεως, το άρθρο 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 δεν κάνει λόγο για απόρριψη της αίτησης καταχωρίσεως.
91
Εν συνεχεία, το άρθρο 13 του κανονισμού 340/2008 συμπληρώνει τις διατάξεις του άρθρου 20 του κανονισμού REACH που διέπουν τη διαδικασία «ελέγχου πληρότητας της αίτησης».
92
Πλην όμως, σε αντίθεση με την καταβολή του τέλους καταχωρίσεως, η οποία προβλέπεται ρητώς στην παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου 20, η καταβολή της διοικητικής επιβάρυνσης του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 δεν περιλαμβάνεται στη διαδικασία αυτή. Συνεπώς, ακόμη και ελλείψει τέτοιας καταβολής, η αίτηση είναι πλήρης και μπορεί να πραγματοποιηθεί η οικεία καταχώριση.
93
Τέλος, η ερμηνεία αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι, αντιθέτως προς ό,τι προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 3, του κανονισμού 297/95 όσον αφορά τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αξιολόγησης Φαρμάκων, οποίος μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA), ο κανονισμός REACH δεν περιλαμβάνει ρητή αναφορά στη δυνατότητα του ECHA να προσφύγει ενώπιον εθνικού δικαστηρίου σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης καταβολής τελών και διοικητικών επιβαρύνσεων.
94
Συγκεκριμένα, η αναφορά αυτή έχει προδήλως δηλωτικό χαρακτήρα. Όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 81 και 82 της παρούσας αποφάσεως, από τον συνδυασμό του άρθρου 19, παράγραφος 1, ΣΕΕ και του άρθρου 274 ΣΛΕΕ καθώς και από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που θεμελιώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ προκύπτει ότι τα κράτη μέλη υποχρεούνται να προβλέπουν τα ένδικα βοηθήματα και τους δικονομικούς κανόνες που απαιτούνται προκειμένου να διασφαλίζεται ότι ο ECHA μπορεί πράγματι να εισπράττει τα οφειλόμενα σε αυτόν ποσά βάσει του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008.
95
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση C‑290/23 πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 340/2008 έχουν την έννοια ότι ο ECHA, στην περίπτωση που έχει διαπιστώσει ότι οφείλεται ολόκληρο το ποσό του τέλους καθώς και διοικητική επιβάρυνση λόγω του γεγονότος ότι το οικείο πρόσωπο που ισχυρίστηκε ότι δικαιούνταν μείωση του τέλους δεν κατόρθωσε να προσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία εντός της ταχθείσας προθεσμίας, δύναται να ασκήσει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων αγωγή προς εκτέλεση προκειμένου να εισπράξει τη διοικητική επιβάρυνση, όταν αυτή δεν έχει καταβληθεί εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
Επί του τρίτου ερωτήματος στην υπόθεση C‑256/23
96
Παρέλκει η εξέταση του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος στην υπόθεση C‑256/23, το οποίο αφορά την ερμηνεία του άρθρου 299, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, δεδομένου ότι υποβλήθηκε μόνο για την περίπτωση που δινόταν από το Δικαστήριο καταφατική απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα στην υπόθεση αυτή περί της δυνατότητας εφαρμογής του εν λόγω άρθρου 299 ως προς το πρώτο εδάφιό του. Από το σκεπτικό που εκτίθεται στις σκέψεις 67 έως 84 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι στο δεύτερο αυτό ερώτημα πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση.
Επί των δικαστικών εξόδων
97
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους των κύριων δικών τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον των αιτούντων δικαστηρίων, σ’ αυτά εναπόκειται να αποφανθούν επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 1907/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2006, για την καταχώριση, την αξιολόγηση, την αδειοδότηση και τους περιορισμούς των χημικών προϊόντων (REACH) και για την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων καθώς και για την τροποποίηση της οδηγίας 1999/45/ΕΚ και για κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 793/93 του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1488/94 της Επιτροπής καθώς και της οδηγίας 76/769/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών της Επιτροπής 91/155/ΕΟΚ, 93/67/ΕΟΚ, 93/105/ΕΚ και 2000/21/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1272/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008,
έχει την έννοια ότι:
ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA) δεν μπορεί να προσφύγει ενώπιον του δικαστή της Ένωσης προς εκτέλεση απαίτησης απορρέουσας από χρηματική υποχρέωση επιβληθείσα σε πρόσωπο με απόφαση του συγκεκριμένου οργανισμού.
2)
Το άρθρο 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ
έχει την έννοια ότι:
απόφαση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Χημικών Προϊόντων (ECHA) επιβάλλουσα, έναντι ορισμένου φυσικού ή νομικού προσώπου, χρηματική υποχρέωση στο πλαίσιο αίτησης καταχώρισης χημικής ουσίας δεν αποτελεί εκτελεστό τίτλο, κατά την έννοια της συγκεκριμένης διάταξης.
3)
Οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 11, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, και του άρθρου 13, παράγραφος 4, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ) 340/2008 της Επιτροπής, της 16ης Απριλίου 2008, σχετικά με τα τέλη και τις επιβαρύνσεις που πρέπει να καταβάλλονται στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χημικών Προϊόντων σύμφωνα με τον κανονισμό 1907/2006,
έχουν την έννοια ότι:
ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA), στην περίπτωση που έχει διαπιστώσει ότι οφείλεται ολόκληρο το ποσό του τέλους καθώς και διοικητική επιβάρυνση λόγω του γεγονότος ότι το οικείο πρόσωπο που ισχυρίστηκε ότι δικαιούνταν μείωση του τέλους δεν κατόρθωσε να προσκομίσει τα σχετικά αποδεικτικά στοιχεία εντός της ταχθείσας προθεσμίας, δύναται να ασκήσει ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων αγωγή προς εκτέλεση προκειμένου να εισπράξει τη διοικητική επιβάρυνση, όταν αυτή δεν έχει καταβληθεί εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.