62024TO0509(01)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 6ης Ιουνίου 2025 (
*1
)
«Ενισχυμένη συνεργασία για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας – Έγγραφα του Ευρωπαίου Εντεταλμένου Εισαγγελέα – Άρθρο 42, παράγραφοι 1 έως 3, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1939 – Αναρμοδιότητα»
Στην υπόθεση T-509/24,
Research Investments s. r. o., με έδρα το Zákolany (Τσεχική Δημοκρατία),
Areál Zákolany s. r. o., με έδρα το Zákolany,
Simon Cihelník, κάτοικος Krupka (Τσεχική Δημοκρατία),
εκπροσωπούμενοι από τον J. Mašek, δικηγόρο,
προσφεύγοντες,
κατά
Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, εκπροσωπούμενης από τους L. De Matteis και E. Farhat,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. J. Costeira, πρόεδρο, M. Kancheva και P. Zilgalvis (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
έχοντας υπόψη τη διάταξη της 17ης Μαρτίου 2025, Research Investments κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (T-509/24 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2025:310),
λαμβάνοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, ιδίως:
–
το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου την 1η Οκτωβρίου 2024,
–
την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας που προέβαλε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με χωριστό δικόγραφο το οποίο κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2024,
–
τις παρατηρήσεις των προσφευγόντων επί της ενστάσεως απαραδέκτου και αναρμοδιότητας που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 7 Ιανουαρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την προσφυγή που άσκησαν δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, οι προσφεύγοντες, Research Investments s. r. o., Areál Zákolany s. r. o. και Simon Cihelník, ζητούν την ακύρωση τριών εγγράφων της 1ης και της 15ης Αυγούστου 2024, με τα οποία ο Τσέχος Ευρωπαίος Εντεταλμένος Εισαγγελέας απάντησε στις επιστολές, με τίτλο «Πρόσκληση προς ενέργεια δυνάμει του άρθρου 265 (και του άρθρου 263) ΣΛΕΕ», τις οποίες είχαν αποστείλει οι προσφεύγοντες στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (στο εξής, από κοινού: προσβαλλόμενα έγγραφα).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Κατόπιν έρευνας που διεξήγαγε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία σχετικά με ενδεχόμενη τέλεση αδικημάτων που αφορούν απάτη στον τομέα των επιδοτήσεων, προσβολή των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε βάρος των προσφευγόντων, με απόφαση του Τσέχου Ευρωπαίου Εντεταλμένου Εισαγγελέα της 24ης Ιουνίου 2022, και οι προσφεύγοντες παραπέμφθηκαν ενώπιον του κατά τόπον αρμόδιου δικαστηρίου, ήτοι του Krajský soud v Praze (περιφερειακού δικαστηρίου Πράγας, Τσεχική Δημοκρατία) στις 28 Ιουνίου 2022. Η υπόθεση αυτή πρωτοκολλήθηκε με αριθμό 3 T 30/2022.
3
Στις 5 Δεκεμβρίου 2022 άρχισε το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας που βρίσκεται έκτοτε σε εξέλιξη.
4
Στις 1 και 14 Αυγούστου 2024 οι προσφεύγοντες απέστειλαν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τρεις επιστολές με τίτλο «Πρόσκληση προς ενέργεια δυνάμει του άρθρου 265 (και του άρθρου 263) ΣΛΕΕ». Με τις επιστολές αυτές, οι προσφεύγοντες υποστήριζαν ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν ήταν αρμόδια να ασκήσει δίωξη στην υπόθεση που μνημονεύεται στη σκέψη 2 ανωτέρω και ότι όλες οι διαδικαστικές πράξεις της ήταν εξαρχής άκυρες. Επιπλέον, καλούσαν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να ενεργήσει σύμφωνα με το άρθρο 22, παράγραφοι 1 και 3, το άρθρο 25, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, και το άρθρο 39 του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1939 του Συμβουλίου, της 12ης Οκτωβρίου 2017, σχετικά με την εφαρμογή ενισχυμένης συνεργασίας για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕΕ 2017, L 283, σ. 1), εκδίδοντας απόφαση περί αρχειοθετήσεως της υπόθεσης ή διακοπής της διαδικασίας, ειδάλλως θα ήταν υποχρεωμένοι να προσφύγουν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 265 ΣΛΕΕ ή να προσφύγουν στη διαδικασία του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
5
Με τα προσβαλλόμενα έγγραφα, ο Τσέχος Ευρωπαίος Εντεταλμένος Εισαγγελέας ενημέρωσε τους προσφεύγοντες ότι θεωρούσε τις μνημονευόμενες στη σκέψη 4 ανωτέρω επιστολές τους ως στοιχείο υπεράσπισής τους στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας που εκκρεμούσε ενώπιον του Krajský soud v Praze (περιφερειακού δικαστηρίου Πράγας) και ότι, για τον λόγο αυτόν, θα διαβίβαζε τις επιστολές τους στο εν λόγω δικαστήριο. Ομοίως, ο Τσέχος Ευρωπαίος Εντεταλμένος Εισαγγελέας υπενθύμισε ότι τα εθνικά δικαστήρια είχαν ήδη εξετάσει τις αντιρρήσεις των προσφευγόντων όσον αφορά την αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας εν προκειμένω. Επιπλέον, ο ως άνω εισαγγελέας επισήμανε ότι τα άρθρα 265 και 263 ΣΛΕΕ δεν είχαν εφαρμογή εν προκειμένω, λόγω των κανόνων που ισχύουν για τον δικαστικό έλεγχο των διαδικαστικών πράξεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
6
Εξάλλου, ο Τσέχος Ευρωπαίος Εντεταλμένος Εισαγγελέας, με τα έγγραφα της 15ης Αυγούστου 2024 που απέστειλε στις Research Investments και Areál Zákolany, τα οποία τους κοινοποιήθηκαν στις 19 Αυγούστου 2024, επέστησε την προσοχή τους στη σχέση που υφίσταται μεταξύ του κανονισμού 2017/1939 και του άρθρου 3 της οδηγίας (ΕΕ) 2017/1371 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 5ης Ιουλίου 2017, σχετικά με την καταπολέμηση, μέσω του ποινικού δικαίου, της απάτης εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης (ΕΕ 2017, L 198, σ. 29), το οποίο ορίζει τις απάτες εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης, καθώς και στην κοινοποίηση στην οποία προέβη η Τσεχική Δημοκρατία κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 117 του κανονισμού 2017/1939, σχετικά με το ζήτημα της αποκαλούμενης «άμεσης» αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να εξετάζει τα αδικήματα που μνημονεύονται στην εν λόγω κοινοποίηση.
Αιτήματα των διαδίκων
7
Οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει τα προσβαλλόμενα έγγραφα·
–
να διαπιστώσει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης καθόσον, κατά το στάδιο της έρευνας και κατά το στάδιο των διώξεων ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, δεν απείχε, ως όφειλε εκ του νόμου, από την άσκηση της αρμοδιότητάς της στο πλαίσιο της ασκηθείσας εις βάρος τους ποινικής δίωξης, όπως ορίζει το άρθρο 25, παράγραφος 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1939, και ότι, κατά συνέπεια, είναι άκυρες όλες οι διαδικαστικές πράξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην υπό κρίση υπόθεση·
–
να διαπιστώσει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παραβίασε το δίκαιο της Ένωσης καθόσον, στο πλαίσιο της ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου δίωξης που ασκήθηκε σε βάρος των προσφευγόντων, δεν έθεσε, ως όφειλε εκ του νόμου, την υπόθεση στο αρχείο ούτε διέκοψε τη διαδικασία σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 39 του κανονισμού 2017/1939 και ότι, για τον λόγο αυτό, είναι άκυρη η απόφαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας περί συνέχισης της διαδικασίας ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου·
–
να καταδικάσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στα δικαστικά έξοδα.
8
Με την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη ή λόγω αναρμοδιότητας·
–
να καταδικάσει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.
9
Απαντώντας στην ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας, οι προσφεύγοντες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την ένσταση αυτή.
Σκεπτικό
10
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου της προσφυγής ή επί της αρμοδιότητάς του χωρίς να εισέλθει στην ουσία της υποθέσεως. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζήτησε να εκδοθεί απόφαση επί του απαραδέκτου της προσφυγής και επί της αρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου, το εν λόγω δικαστήριο, εκτιμώντας ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί επί του αιτήματος αυτού χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
11
Με την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προβάλλει δύο λόγους απαραδέκτου και υποστηρίζει, με τον πρώτο εξ αυτών, ότι η προσφυγή δεν βάλλει κατά πράξεως η οποία παραγάγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων και, με τον δεύτερο λόγο, ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί. Θα εξεταστεί, πρώτον, ο δεύτερος λόγος απαραδέκτου.
12
Με τον δεύτερο λόγο απαραδέκτου, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να ελέγξει τη νομιμότητα των προσβαλλόμενων εγγράφων, σύμφωνα με το άρθρο 42, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1939, το οποίο απονέμει την αρμοδιότητα αυτή στα εθνικά δικαστήρια. Ομοίως, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υποστηρίζει ότι το δεύτερο και το τρίτο αίτημα των προσφευγόντων πρέπει να απορριφθούν διότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί επ’ αυτών, καθόσον δεν υφίσταται ένδικο βοήθημα που να παρέχει στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να αποφαίνεται επί γενικού ζητήματος ή επί ζητήματος αρχής.
13
Οι προσφεύγοντες αμφισβητούν το βάσιμο της δεύτερης ένστασης απαραδέκτου. Κατ’ αρχάς, ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει αν η ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας υποβλήθηκε εντός της προθεσμίας που προβλέπει το άρθρο 81, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας. Όσον αφορά το πρώτο αίτημα, υποστηρίζουν ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το μόνο αρμόδιο για την ακύρωση των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, σύμφωνα με το άρθρο 267, πρώτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, ΣΛΕΕ και το άρθρο 127 του Κανονισμού Διαδικασίας. Επιπλέον, τα προσβαλλόμενα έγγραφα συνιστούν, κατά τους προσφεύγοντες, «sui generis αποφάσεις περί αρχειοθετήσεως υποθέσεως». Επομένως, αρμόδιο για τον έλεγχο της νομιμότητας των προσβαλλόμενων εγγράφων είναι το Γενικό Δικαστήριο, σύμφωνα με μια «ευρεία» ερμηνεία του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939. Περαιτέρω, το Γενικό Δικαστήριο είναι, κατά την άποψή τους, αρμόδιο να αποφανθεί επί του δεύτερου και του τρίτου αιτήματος, δεδομένου ότι, αν εξεταστεί η υπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο υποχρεούται να προβεί σε ευρεία ερμηνεία του κανονισμού 2017/1939, είτε από δικονομικής απόψεως όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής είτε προκειμένου να εκδώσει ενδεχομένως απόφαση επί της ουσίας της υπόθεσης.
14
Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία προέβαλε την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας για την υποβολή μιας τέτοιας ένστασης. Πράγματι, από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι το δικόγραφο της προσφυγής επιδόθηκε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στις 10 Οκτωβρίου 2024 και ότι η τελευταία προέβαλε την ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2024. Επομένως, η ένσταση απαραδέκτου και αναρμοδιότητας κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου εντός της δίμηνης προθεσμίας που θέτει το άρθρο 81, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, παρεκτεινομένης λόγω αποστάσεως κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 60 του Κανονισμού Διαδικασίας.
15
Κατά το άρθρο 86, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, ο κανονισμός για τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θεσπίζει, μεταξύ άλλων, τους κανόνες που ισχύουν για τον δικαστικό έλεγχο των διαδικαστικών πράξεων που εκδίδονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κατά την άσκηση των καθηκόντων της.
16
Συναφώς, επισημαίνεται ότι ο μηχανισμός που προβλέπει ο νομοθέτης για τη διασφάλιση του ελέγχου των διαδικαστικών πράξεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι ένας sui generis μηχανισμός. Κατά την αιτιολογική σκέψη 88 του κανονισμού 2017/1939, ο μηχανισμός αυτός αποσκοπεί στην εξασφάλιση αποτελεσματικών μέσων έννομης προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ (βλ. διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2023, Stan κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, T-103/23, EU:T:2023:871, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
17
Όσον αφορά τις διαδικαστικές πράξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο δικαστικός τους έλεγχος προβλέπεται στο άρθρο 42 του κανονισμού 2017/1939. Ειδικότερα, το άρθρο 42, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι οι διαδικαστικές πράξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που προορίζονται να παραγάγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων υπόκεινται σε έλεγχο από τα αρμόδια εθνικά δικαστήρια, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες που ορίζει το εθνικό δίκαιο. Το άρθρο 42, παράγραφος 2, του κανονισμού προβλέπει ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρμόδιο, σύμφωνα με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, να αποφαίνεται με προδικαστικές αποφάσεις σχετικά με το κύρος των διαδικαστικών πράξεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, εφόσον τέτοιο ζήτημα εγείρεται ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου κράτους μέλους και θεμελιώνεται άμεσα επί του ενωσιακού δικαίου, σχετικά με την ερμηνεία ή το κύρος διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένου του κανονισμού 2017/1939, και σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 22 και 25 του εν λόγω κανονισμού σε σχέση με οποιαδήποτε σύγκρουση αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και των αρμόδιων εθνικών αρχών (διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2023, Stan κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, T-103/23, EU:T:2023:871, σκέψη 26).
18
Το άρθρο 42, παράγραφοι 3 και 8, του κανονισμού 2017/1939 προβλέπει ρητώς την αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης, δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, μόνο για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας με τις οποίες τίθεται υπόθεση στο αρχείο, στο μέτρο που προσβάλλονται απευθείας με βάση το δίκαιο της Ένωσης, καθώς και για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που θίγουν τα δικαιώματα των υποκειμένων των δεδομένων κατά τα οριζόμενα στο κεφάλαιο VIII του κανονισμού 2017/1939 και για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που δεν αποτελούν διαδικαστικές πράξεις, όπως οι αποφάσεις της που αφορούν το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού στα έγγραφα, ή οι αποφάσεις περί παύσης Ευρωπαίου Εντεταλμένου Εισαγγελέα, οι οποίες λαμβάνονται δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, ή οποιεσδήποτε άλλες διοικητικές αποφάσεις (διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2023, Stan κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, T-103/23, EU:T:2023:871, σκέψη 27).
19
Όσον αφορά το άρθρο 42, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 2017/1939, έχει κριθεί ότι το γράμμα των εν λόγω διατάξεων είναι σαφές όσον αφορά την παροχή στα εθνικά δικαστήρια αποκλειστικής αρμοδιότητας για την εξέταση των διαδικαστικών πράξεων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που προορίζονται να παραγάγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων, πλην των εξαιρέσεων που προβλέπονται στην παράγραφο 3, του εν λόγω άρθρου 42 και της μεταχειρίσεως που επιφυλάσσεται σε ορισμένες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας βάσει της παραγράφου 8 του άρθρου αυτού και ότι μόνο στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δύναται το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κρίνει το κύρος των συγκεκριμένων πράξεων υπό το πρίσμα των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, καθώς και την ερμηνεία ή το κύρος των διατάξεων του κανονισμού 2017/1939 (διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2023, Stan κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, T-103/23, EU:T:2023:871, σκέψη 31).
20
Εν προκειμένω, υπογραμμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 5 ανωτέρω, στα προσβαλλόμενα έγγραφα, ο Ευρωπαίος Εντεταλμένος Εισαγγελέας επισήμανε ότι θεωρούσε τα έγγραφα που του είχαν αποσταλεί, με τίτλο «Πρόσκληση προς ενέργεια», ως στοιχείο υπεράσπισης των προσφευγόντων στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας που εκκρεμούσε ενώπιον του Krajský soud v Praze (περιφερειακού δικαστηρίου Πράγας) και ότι, για τον λόγο αυτόν, επρόκειτο να τα διαβιβάσει στο ως άνω δικαστήριο.
21
Εκ των προεκτεθέντων συνάγεται ότι τα προσβαλλόμενα έγγραφα δεν μπορούν να θεωρηθούν, ούτε καν εμμέσως, ως αποφάσεις περί αρχειοθετήσεως υποθέσεως, κατά την έννοια του άρθρου 39 του κανονισμού 2017/1939, και ότι, κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να ελέγξει τη νομιμότητά τους δυνάμει του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού.
22
Το συμπέρασμα αυτό δεν κλονίζεται από την επιχειρηματολογία των προσφευγόντων περί ευρείας ερμηνείας του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939, από την οποία προκύπτει ότι θεωρούν τα προσβαλλόμενα έγγραφα ως «sui generis αποφάσεις περί αρχειοθετήσεως υποθέσεως».
23
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η ευρεία ερμηνεία είναι δυνατή μόνον εφόσον συμβιβάζεται με το γράμμα της οικείας διάταξης και ότι ακόμη και η αρχή της σύμφωνης προς υπέρτερο δεσμευτικής ισχύος κανόνα ερμηνείας δεν μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για contra legem ερμηνεία (βλ. διάταξη της 15ης Δεκεμβρίου 2023, Stan κατά Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, T‑103/23, EU:T:2023:871, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24
Ωστόσο, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι τα προσβαλλόμενα έγγραφα αντιστοιχούν σε sui generis αποφάσεις περί αρχειοθετήσεως υποθέσεως, όπερ δεν αποδείχθηκε εν προκειμένω, η «ευρεία» ερμηνεία του άρθρου 42, παράγραφος 3, του κανονισμού 2017/1939, την οποία υποστηρίζουν οι προσφεύγοντες, θα οδηγούσε στον χαρακτηρισμό ως «sui generis αποφάσεως περί αρχειοθετήσεως υποθέσεως» πράξεων οι οποίες δεν εμπίπτουν στις περιπτώσεις του άρθρου 39 του κανονισμού 2017/1939, όπερ θα έθιγε το σύστημα δικαστικού ελέγχου που προβλέπεται στο άρθρο 42 και υπομνήσθηκε στις σκέψεις 17 έως 19 ανωτέρω.
25
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το πρώτο αίτημα πρέπει να απορριφθεί λόγω αναρμοδιότητας.
26
Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι, με το δεύτερο και το τρίτο αίτημά τους, οι προσφεύγοντες ζητούν, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παρέβη ορισμένες διατάξεις του δικαίου της Ένωσης. Συναφώς, αρκεί να υπομνησθεί ότι στις διαφορές της Ένωσης δεν υφίσταται ένδικο βοήθημα το οποίο να παρέχει στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να αποφαίνεται επί γενικού ζητήματος ή επί ζητήματος αρχής και ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να εκδίδει αναγνωριστικές αποφάσεις στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ (βλ. διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2020, Buxadé Villalba κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, T-32/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:552, σκέψη 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27
Επομένως, το δεύτερο και το τρίτο αίτημα πρέπει να απορριφθούν λόγω αναρμοδιότητας.
28
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος απαραδέκτου που προέβαλε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί ο πρώτος λόγος απαραδέκτου, να απορριφθεί η υπό κρίση προσφυγή λόγω αναρμοδιότητας.
Επί των δικαστικών εξόδων
29
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή λόγω αναρμοδιότητας.
2)
Οι Research Investments s. r. o., Areál Zákolany s. r. o. και Simon Cihelník φέρουν τα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Λουξεμβούργο, 6 Ιουνίου 2025.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η τσεχική.