CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
M. BRKAN
van 29 oktober 2025 (1)
Zaak T‑653/24
Accorinvest,
Société Générale SA
tegen
Ministre de l’Économie, des Finances et de la Souveraineté industrielle et numérique
[verzoek van de Conseil d’État (hoogste bestuursrechter, Frankrijk) om een prejudiciële beslissing]
„ Prejudiciële verwijzing – Harmonisatie van de belastingwetgeving – Accijns – Richtlijn 2008/118/EG – Elektriciteit – Andere indirecte belastingen – Doorberekening van de belasting aan de verbruiker ”
Inleiding
1.        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (PB 2009, L 9, blz. 12).
2.        Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen de vennootschappen Accorinvest en Société Générale SA, in hun hoedanigheid van eindverbruiker van elektriciteit, en de Franse Staat over de terugbetaling van een naast de accijns op elektriciteit geheven andere belasting waarin de Franse wetgeving voorziet.
3.        In Frankrijk is namelijk bij loi n° 2004‑803, du 9 août 2004, relative au service public de l’électricité et du gaz et aux entreprises électriques et gazières (wet nr. 2004‑803 van 9 augustus
2004
betreffende de openbare dienst voor elektriciteit en gas en de elektriciteits‑ en gasbedrijven) een tarifaire bijdrage over het vervoer van elektriciteit (hierna: „TBV”) ingevoerd. In de onderhavige zaak moet worden onderzocht of de TBV kan worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 en of zij binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Richtlijn 2008/118
4.        Richtlijn 2008/118
is ingetrokken bij richtlijn (EU) 2020/262(2). Richtlijn 2008/118 blijft echter ratione temporis van toepassing op de feiten in het hoofdgeding.
5.        Overweging 2 van richtlijn 2008/118 luidde:
„Ter wille van de goede werking van de interne markt moeten de voorwaarden waaronder accijns wordt geheven op de goederen die onder richtlijn 92/12/EEG [van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB 1992, L 76, blz. 1)] vallen, hierna ‚accijnsgoederen’ genoemd, geharmoniseerd blijven.”
6.        Artikel 1
van deze richtlijn bepaalde:
„1.      Bij deze richtlijn wordt de algemene regeling vastgesteld ter zake van de directe of indirecte heffing van accijns op het verbruik van de volgende goederen, hierna ‚accijnsgoederen’ genoemd:
a)      energieproducten en elektriciteit vallende onder richtlijn 2003/96/EG [van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB 2003, L 283, blz. 51)];
[...]
2.      De lidstaten kunnen op accijnsgoederen nog andere indirecte belastingen met specifieke doeleinden heffen, mits daarbij de communautaire belastingvoorschriften inzake de accijns of de btw in acht worden genomen wat betreft de vaststelling van de maatstaf van heffing en de berekening, de verschuldigdheid en de controle van de belasting, met dien verstande dat de bepalingen betreffende vrijstellingen niet tot die belastingvoorschriften behoren.
3.      De lidstaten kunnen belastingen heffen op:
a)      andere producten dan accijnsgoederen;
b)      diensten, daaronder begrepen diensten die betrekking hebben op accijnsgoederen, mits die belastingen niet het karakter van een omzetbelasting hebben.
[...]”
Richtlijn 2003/96
7.        Artikel 4 van richtlijn 2003/96 bepaalt:
„1.      De belastingniveaus die de lidstaten toepassen op de in artikel 2 genoemde energieproducten en op elektriciteit, mogen niet onder de bĳ deze richtlijn voorgeschreven minimumbelastingniveaus liggen.
2.      Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder ‚belastingniveau’ verstaan het totaal van alle geheven indirecte belastingen (btw uitgezonderd), rechtstreeks of niet-rechtstreeks berekend over de hoeveelheid energieproducten en elektriciteit op het tĳdstip van uitslag tot verbruik.”
Frans recht
8.        Artikel 18 van loi n° 2004‑803, du 9 août 2004, relative au service public de l’électricité et du gaz et aux entreprises électriques et gazières (wet nr. 2004‑803 van 9 augustus
2004
betreffende de openbare dienst voor elektriciteit en gas en de elektriciteits‑ en gasbedrijven; hierna: „wet van 9 augustus 2004”) bepaalt:
„I.      Er wordt een tarifaire bijdrage over de transmissie en distributie van elektriciteit [...]
ingevoerd ten gunste van de Caisse nationale des industries électriques et gazières [...].
[...]
II.      Deze tarifaire bijdrage is verschuldigd:
1°      voor elektriciteit:
a)      door de beheerders van de openbare transmissie- of distributienetten die deze bijdrage, bovenop het tarief voor het gebruik van de openbare transmissie- en distributienetten, [...] innen bij de verbruikers [...] met wie deze beheerders een overeenkomst betreffende toegang tot het net hebben gesloten;
b)      door elektriciteitsleveranciers die deze bijdrage, bovenop hun verkoopprijs, innen bij de verbruikers [...], wanneer deze leveranciers een overeenkomst betreffende toegang tot het net hebben gesloten [...] om aan deze verbruikers te leveren;
c)      door elektriciteitsleveranciers die deze bijdrage, bovenop de verkoopprijs, innen [...].
III.      De tarifaire bijdrage is gebaseerd op:
1°      voor elektriciteit:
–        het vaste gedeelte exclusief belastingen van het tarief voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie-
en
distributienetten, wanneer de tarifaire bijdrage verschuldigd is overeenkomstig punt II, lid 1, onder a);
–        het vaste gedeelte exclusief belastingen van het gedeelte met betrekking tot het gebruik van de netten, begrepen in de verkoopprijs van elektriciteit, wanneer de tarifaire bijdrage verschuldigd is overeenkomstig punt II, lid 1, onder b);
–        het vaste gedeelte exclusief belastingen van het gedeelte met betrekking tot het gebruik van de netten, begrepen in de gereguleerde tarieven voor de verkoop van elektriciteit, wanneer de tarifaire bijdrage verschuldigd is overeenkomstig punt II, lid 1, onder c);
[...]
IV.      De tarifaire bijdrage
uit hoofde van de door onder punt II genoemde personen gesloten overeenkomsten voor het verrichten van de onder punt I genoemde diensten is verschuldigd op het tijdstip van de inning van de vooruitbetalingen of de prijs door de bijdrageplichtige of, naar keuze van laatstgenoemde, op het tijdstip van debitering daarvan; in dat geval is zij hoe dan ook verschuldigd op het tijdstip van de inning van de vooruitbetalingen of de prijs wanneer deze voorafgaat aan de debitering. [...]
[...]
VII.      De bepalingen ter uitvoering van dit artikel worden vastgesteld bij een na advies van de Conseil d’État [(hoogste bestuursrechter, Frankrijk)] vastgesteld decreet.”
9.        Artikel 1 van décret no 2005‑123, du 14 février 2005, relatif à la contribution tarifaire sur les prestations de transport et de distribution d’électricité et de gaz naturel (decreet nr. 2005‑123
van 14 februari 2005 betreffende de tarifaire bijdrage over
de transmissie en distributie van elektriciteit en aardgas), in de versie die gold tot en met 1 augustus 2017, bepaalde het volgende:
„I.      Het vaste gedeelte exclusief belastingen van het tarief voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten, vermeld in artikel 18, punt III, lid 1, van voornoemde wet van 9 augustus 2004, bestaat uit de som van:
–        de jaarlijkse beheerscomponent,
zoals vastgesteld in het besluit tot goedkeuring van de geldende tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten;
–        de jaarlijkse meetcomponent,
zoals vastgesteld in het besluit tot goedkeuring van de geldende tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten;
–        het vaste gedeelte van de jaarlijkse afnamecomponent [...];
–        het
vaste gedeelte van de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen [...]”.
10.      Artikel 1 van decreet
nr. 2005‑123, zoals gewijzigd bij het decreet van 28 juli 2017, van toepassing vanaf 1 augustus 2017, bepaalt:
„[...] [H]et vaste gedeelte exclusief belastingen van het tarief voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten bestaat uit de som van de in de leden 1 tot en met lid 4 opgesomde tariefcomponenten, zoals vastgesteld in de besluiten tot goedkeuring van de geldende tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten:
1°      De jaarlijkse beheerscomponent;
2°      De jaarlijkse meetcomponent;
3°      Het vaste gedeelte van de jaarlijkse afnamecomponent. Dit vaste gedeelte bestaat uit de elementen van de tariefformules met betrekking tot deze component, die afhankelijk zijn van het gecontracteerde vermogen, met uitzondering van de maandelijkse componenten voor overschrijdingen van het gecontracteerde vermogen;
4°      Het vaste gedeelte van de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen. Dit vaste gedeelte bestaat uit de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen, exclusief het aandeel energie en de maandelijkse componenten voor overschrijdingen van het gecontracteerde vermogen wanneer de noodstroomvoorziening zich in een ander spanningsbereik bevindt dan dat van de hoofdstroomvoorziening.”
11.      Artikel 2 van decreet
nr. 2005‑123 luidt als volgt:
„De elektriciteitsleverancier die de tarifaire bijdrage int overeenkomstig artikel 18, punt II, lid 1, onder b) of c), van de hierboven genoemde wet van 9 augustus 2004, berekent het vaste gedeelte exclusief belastingen van het aandeel netgebruik in de verkoopprijs of het verkooptarief overeenkomstig artikel 1.”
Feiten van het hoofdgeding en prejudiciële vragen
12.      Accorinvest en Société Générale SA zijn twee vennootschappen naar Frans recht die de TBV hebben voldaan in hun hoedanigheid van eindverbruiker van elektriciteit.
13.      In het kader van twee afzonderlijke procedures hebben deze vennootschappen de Tribunal administratif de Paris (bestuursrechter in eerste aanleg Parijs, Frankrijk) verzocht om de Franse Staat te veroordelen tot betaling van een vergoeding ter hoogte van de door hen betaalde bijdragen over het vervoer van elektriciteit voor respectievelijk de jaren 2016 tot en met 2018 en de jaren 2017 en 2018. Volgens hen was de TBV
niet in overeenstemming met artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118. Bij twee beschikkingen van 26 april 2021 heeft die rechter deze vorderingen afgewezen wegens onbevoegheid.
14.      Bij twee arresten van 17 mei 2023 heeft de cour administrative d’appel de Paris (bestuursrechter in tweede aanleg Parijs, Frankrijk) deze beschikkingen vernietigd en vervolgens de vorderingen afgewezen omdat de TBV, bij gebreke van een rechtstreeks en onlosmakelijk verband tussen deze bijdrage en het elektriciteitsverbruik, geen indirecte belasting vormde die direct of indirect op het elektriciteitsverbruik werd geheven, en bijgevolg niet binnen de werkingssfeer van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118
viel.
15.      Tegen deze arresten van de cour administrative d’appel de Paris
hebben de Accorinvest en Société générale elk beroep in cassatie ingesteld bij de verwijzende rechter, bij wie zij aanvoerden dat de aan de orde zijnde bijdrage een indirecte belasting is die direct of indirect wordt geheven op het elektriciteitsverbruik op grond van het enkele feit dat er een wettelijk mechanisme bestaat voor de doorberekening van deze belasting aan de eindverbruiker. Voorts betoogden zij dat de aan de orde zijnde bijdrage binnen de werkingssfeer van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 valt, aangezien er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen de TBV
en het elektriciteitsverbruik. Meer bepaald stelden zij dat de toegangsovereenkomst waarvoor deze belasting verschuldigd is, noodzakelijkerwijs gekoppeld is aan een overeenkomst voor de levering van elektriciteit aan een eindverbruiker en dat
het vaste gedeelte van de tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitsnetten waarop deze belasting is gebaseerd, met name afhangt van het door de eindverbruiker zelf gecontracteerde vermogen, dat doorgaans verband houdt met zijn verbruiksprofiel.
16.      Daarop heeft de Conseil d’État besloten om de behandeling van de zaak te schorsen en de volgende twee prejudiciële vragen aan het Hof voor te leggen:
„1)      Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn [2008/118] aldus worden uitgelegd dat het bestaan van een wettelijk mechanisme voor de doorberekening van de belasting aan de eindverbruiker van een accijnsgoed op zichzelf impliceert dat er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen die belasting en het verbruik van dat goed en dat er derhalve sprake is van een andere indirecte belasting in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn [2008/118], ook al wordt die belasting berekend los van de daadwerkelijk verbruikte hoeveelheid van het goed?
2)      Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn [2008/118] aldus worden uitgelegd dat een belasting als de tarifaire bijdrage over het vervoer van elektriciteit, die gebaseerd is op het vaste gedeelte van de tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitsnetten – met uitsluiting van het variabele gedeelte van deze tarieven, het enige gedeelte dat afhankelijk is van de verbruikte hoeveelheid elektriciteit –, maar die verschuldigd is uit hoofde van de door verbruikers of hun leveranciers gesloten overeenkomsten voor toegang tot het net, een rechtstreeks en onlosmakelijk verband heeft met het elektriciteitsverbruik en derhalve moet worden beschouwd als een andere indirecte belasting in de zin van die bepaling?”
Analyse
17.      Met zijn twee vragen, die ik gezamenlijk zal behandelen, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 aldus moet worden uitgelegd dat een bijdrage als die in het hoofdgeding, die voor het gebruik van de elektriciteitstransmissie- en distributienetten wordt geïnd, op het vaste gedeelte van de tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitsnetten is gebaseerd en via een wettelijk mechanisme aan de eindverbruiker wordt doorberekend, onder het begrip „andere indirecte belastingen” in de zin van deze bepaling valt.
18.      Om die vraag te beantwoorden moet ten eerste het begrip „andere indirecte belastingen” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 nader worden gedefinieerd. Ten tweede zal ik met name ingaan op het in de rechtspraak(3) ontwikkelde criterium van een rechtstreeks en onlosmakelijk verband tussen een belasting en het verbruik van een accijnsgoed, en inzonderheid op de vraag of dat verband moet bestaan met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit dan wel met de verbruikte hoeveelheid elektriciteit. Ten derde zal ik onderzoeken of een dergelijk rechtstreeks en onlosmakelijk verband kan worden afgeleid uit het enkele feit dat de belasting aan de eindverbruiker wordt doorberekend. Ten vierde moet worden nagegaan of de TBV aan de hand van die uitlegging kan worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van voornoemde bepaling.
Begrip „andere indirecte belasting”
19.      Om te beginnen zij erop gewezen dat wanneer het Hof moet oordelen over de vraag of er sprake is van een belasting, recht of heffing vanuit Unierechtelijk oogpunt, het deze dient te kwalificeren aan de hand van de objectieve kenmerken ervan, onafhankelijk van de wijze waarop deze naar nationaal recht worden gekwalificeerd.(4)
20.      Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 bepaalt dat de lidstaten op accijnsgoederen nog andere indirecte belastingen met specifieke doeleinden kunnen heffen, op voorwaarde dat daarbij de Unierechtelijke belastingvoorschriften inzake de accijns of de btw in acht worden genomen.
21.      Richtlijn 2008/118 bevat geen definitie van het begrip „andere indirecte belasting” op elektriciteit in de zin van deze bepaling. Volgens vaste rechtspraak van het Hof ziet het begrip „andere indirecte belastingen” echter op indirecte belastingen op het verbruik van de in artikel 1, lid 1, van die richtlijn genoemde producten die geen „accijns” in de zin van laatstgenoemde bepaling zijn en die voor specifieke doeleinden worden geheven.(5)
22.      In dit verband volgt uit de rechtspraak dat er tussen een dergelijke belasting en het elektriciteitsverbruik een rechtstreeks en onlosmakelijk verband moet bestaan.(6) Dit betekent dat moet worden onderzocht of een dergelijke belasting een element treft dat een rechtstreeks en onlosmakelijk verband vertoont met het elektriciteitsverbruik, zodat de belasting, doordat zij op dat element drukt, moet worden beschouwd als een belasting op het elektriciteitsverbruik zelf. Een belasting die niet wordt toegepast op het verbruik van elektriciteit, valt immers niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 2008/118.(7)
23.      In casu betogen verzoeksters in het hoofdgeding evenwel dat het volstaat dat de betrokken belasting wordt geheven op de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit en dat zij niet noodzakelijkerwijs verband moet houden met de verbruikte hoeveelheden elektriciteit.
24.      Voor de uitlegging van het begrip „andere indirecte belastingen” en de afbakening van de werkingssfeer van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 is het mijns inziens dan ook noodzakelijk te verduidelijken of het criterium voor de vaststelling van het bestaan van een rechtstreeks en onlosmakelijk verband tussen een indirecte belasting en het elektriciteitsverbruik inhoudt dat er een verband moet bestaan met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit of dat er noodzakelijkerwijs een verband moet bestaan tussen de belasting en de verbruikte hoeveelheden elektriciteit.
Moet er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaan met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit of met de daadwerkelijk verbruikte hoeveelheden elektriciteit?
25.      Volgens vaste rechtspraak dient bij de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling niet alleen rekening te worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt.(8)
26.      In de eerste plaats bevatten de bewoordingen van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 geen nadere aanwijzingen over de vraag of er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband moet bestaan met de verbruikshandeling zelf of met de verbruikte hoeveelheden. Zoals blijkt uit punt 20 hierboven, bevat richtlijn 2008/118
immers geen definitie van het begrip „andere indirecte belastingen”, terwijl de voorwaarde van het „rechtstreeks en onlosmakelijk verband met het verbruik” van het accijnsgoed in de rechtspraak van het Hof is ontwikkeld, zoals blijkt uit punt 22 hierboven. Uit de enkele bewoordingen van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 kan dus niet worden afgeleid of het bestaan van een rechtstreeks en onlosmakelijk verband met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit volstaat om te kunnen spreken van een „andere indirecte belasting” in de zin van deze bepaling.
27.      In die omstandigheden moet de context worden onderzocht waarvan artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 deel uitmaakt, alsook de door deze bepaling nagestreefde doelstellingen.
28.      Wat in de tweede plaats de context van deze bepaling betreft, moet erop worden gewezen dat de structuur van artikel 1 van richtlijn 2008/118 een onderscheid maakt tussen drie situaties.
29.      Ten eerste is in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2008/118 het beginsel neergelegd dat bij deze richtlijn de algemene regeling wordt vastgesteld ter zake van de directe of indirecte heffing van accijns op het verbruik van bepaalde accijnsgoederen, waaronder elektriciteit, die valt onder richtlijn 2003/96.
30.      Ten tweede is het de lidstaten overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 toegestaan om andere belastingen „met specifieke doeleinden”
te heffen, op voorwaarde dat daarbij de geldende voorschriften inzake de accijns of de btw in acht worden genomen. In tegenstelling tot de in artikel 1, lid 1, van deze richtlijn vastgestelde verplichting voor de lidstaten om de geharmoniseerde accijns in te voeren voor de in deze bepaling opgesomde accijnsgoederen, biedt artikel 1, lid 2, van deze richtlijn de lidstaten dus de mogelijkheid om onder bepaalde voorwaarden andere indirecte belastingen op accijnsgoederen te heffen. Het Hof heeft verduidelijkt dat deze aan de lidstaten geboden mogelijkheid rekening beoogt te houden met het feit dat de fiscale tradities van de lidstaten op dit gebied sterk uiteenlopen en dat indirecte belastingen vaak worden aangewend als instrument van ander beleid dan begrotingsbeleid.(9)
31.      Ten derde volgt uit artikel 1, lid 3, van richtlijn 2008/118 dat de lidstaten de mogelijkheid behouden om belastingen in te voeren of te handhaven op andere producten dan accijnsgoederen [onder a)] alsook op diensten, daaronder begrepen diensten die betrekking hebben op accijnsgoederen, mits die belastingen niet het karakter van een omzetbelasting hebben [onder b)], op voorwaarde dat deze belastingen in het handelsverkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geven tot formaliteiten in verband met het overschrijden van een grens.
32.      Zoals de Europese Commissie benadrukt, zou een uitlegging volgens welke een belasting die op het verbruiken van elektriciteit wordt geheven zonder verband te houden met de daadwerkelijk verbruikte hoeveelheid elektriciteit, kan worden geacht een rechtstreeks en onlosmakelijk verband met dat verbruik te hebben, erop neerkomen dat artikel 1, lid 3, onder b), van richtlijn 2008/118 van zijn nuttig effect wordt beroofd. In dat geval zouden namelijk alle belastingen die verband houden met het verbruiken van elektriciteit kunnen worden aangemerkt als „andere indirecte belastingen” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 en binnen de werkingssfeer van deze bepaling vallen, waardoor aan artikel 1, lid 3, onder b), van deze richtlijn elke inhoud zou worden ontnomen.
33.      In het kader van de contextuele uitlegging moet tevens rekening worden gehouden met richtlijn 2003/96
tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, waarnaar in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2008/118 wordt verwezen. De regeling inzake accijns wordt namelijk gezamenlijk beheerst door een algemene richtlijn tot vaststelling van de algemene regeling ter zake van de heffing van accijns (in casu ratione temporis door richtlijn 2008/118(10)) en door meerdere specifieke richtlijnen tot harmonisatie van de maatstaven van heffing en van de minimumbelastingniveaus voor producten waarop deze accijnzen van toepassing zijn, waaronder richtlijn 2003/96 voor energieproducten en elektriciteit.
34.      Artikel 4, lid 1, van richtlijn 2003/96 verplicht de lidstaten tot inachtneming van bepaalde minimumbelastingniveaus voor deze producten, terwijl artikel 4, lid 2, van deze richtlijn het door de lidstaten op de betrokken producten toegepaste „belastingniveau” omschrijft als „het totaal van alle geheven indirecte belastingen (btw uitgezonderd), rechtstreeks of niet-rechtstreeks berekend over de hoeveelheid energieproducten en elektriciteit op het tijdstip van uitslag tot verbruik” (cursivering van mij). Aangezien deze drempels gelden voor het totaal van alle geheven indirecte belastingen, zijn de „andere indirecte belastingen” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118(11) dus meegenomen in deze minimumbelastingniveaus en worden zij berekend over de daadwerkelijk verbruikte hoeveelheden elektriciteit.
35.      Uit de contextuele uitlegging volgt mijns inziens dan ook dat een op elektriciteitsverbruik geheven belasting kan worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 indien er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat met de verbruikte hoeveelheid elektriciteit, en niet alleen met een verbruikshandeling.
36.      In de derde plaats vindt deze uitlegging steun in de door richtlijn 2008/118 nagestreefde doelstellingen.
37.      In dit verband strekt deze richtlijn blijkens overweging 2 ervan tot harmonisatie van de voorwaarden waaronder accijns wordt geheven op de binnen de werkingssfeer ervan vallende goederen, ter wille van de goede werking van de interne markt.
38.      Zoals blijkt uit punt 29
hierboven, is bij artikel 1, lid 1, van richtlijn 2008/118 een geharmoniseerde accijnsregeling vastgesteld voor een beperkte lijst van in deze bepaling opgesomde goederen, waaronder elektriciteit, die valt onder richtlijn 2003/96.
39.      Hieruit volgt dat artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118, op grond waarvan het de lidstaten in beginsel is toegestaan om andere indirecte belastingen op accijnsgoederen te heffen, als uitzonderingsbepaling op het beginsel van harmonisatie van de voorwaarden waaronder accijns wordt geheven op de binnen de werkingssfeer ervan vallende goederen, strikt moet worden uitgelegd.(12) Het is inderdaad juist dat deze beoordeling van het Hof in de zaken Statoil Fuel & Retail(13) en Agenzia delle dogane e dei monopoli(14) betrekking had op een van de cumulatieve voorwaarden van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118, namelijk het begrip „specifieke doeleinden”, en niet op het begrip „andere indirecte belastingen” zelf. In het licht van vaste rechtspraak volgens welke uitzonderingen eng dienen te worden uitgelegd om te voorkomen dat algemene regelingen worden uitgehold(15), komt het mij echter voor dat dezelfde benadering eveneens geldt voor de werkingssfeer van de in deze bepaling neergelegde uitzondering en dus voor de uitlegging van het begrip „andere indirecte belastingen”.(16)
40.      Bijgevolg moet het begrip „andere indirecte belasting” naar mijn mening eveneens strikt worden uitgelegd, wat uitsluit dat een belasting die alleen verband houdt met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit binnen de werkingssfeer van deze bepaling kan vallen.
41.      Mochten de in artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 bedoelde „andere indirecte belastingen” zich uitstrekken tot belastingen die niet daadwerkelijk drukken op het elektriciteitsverbruik of, anders uitgedrukt, die geen verband houden met de verbruikte hoeveelheden elektriciteit, dan zou, zoals de Commissie ter terechtzitting heeft gesteld, afbreuk kunnen worden gedaan aan de harmonisatiedoelstelling van die richtlijn, namelijk de bevordering van het vrije verkeer van accijnsgoederen, aangezien hierdoor het handelsverkeer in accijnsgoederen tussen de lidstaten zou kunnen worden belemmerd door de heffing van andere belastingen. Richtlijn 2008/118 strekt immers – onder meer – tot harmonisatie in alle lidstaten van de regels inzake verschuldigdheid van de accijns(17), alsook van de regels met betrekking tot het verkeer van accijnsproducten en de controles
daarop teneinde het handelsverkeer in deze producten te vergemakkelijken. De geharmoniseerde accijns waarin artikel 1, lid 1, van richtlijn 2008/118 voorziet, is een belasting op het verbruik die gebaseerd is op de hoeveelheid goederen die voor verbruik ter beschikking worden gesteld.(18) Zouden er andere belastingen op dezelfde producten worden geheven zonder enig verband met het daadwerkelijke verbruik daarvan, dan zou dat kunnen leiden tot extra formaliteiten
in verband met de controle daarop. De verveelvoudiging van dergelijke belastingen naast de geharmoniseerde accijns zou het handelsverkeer in accijnsgoederen tussen de lidstaten dan ook kunnen belemmeren.
42.      Uit het voorgaande volgt mijns inziens dat een belasting alleen kan worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118 wanneer er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen die belasting en de verbruikte hoeveelheden
elektriciteit, en niet alleen met de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit.
43.      Deze nadruk op de verbruikte hoeveelheden van producten vindt overigens bevestiging in de rechtspraak van het Hof. Zo heeft het Hof in het arrest Kernkraftwerke Lippe-Ems geoordeeld dat er bij een belasting op splijtstofelementen van kerncentrales geen rechtstreeks en onlosmakelijk
verband bestond met het verbruik van elektriciteit, aangezien deze belasting kon worden geïnd louter op grond van het feit dat een zichzelf onderhoudende kettingreactie op gang werd gebracht, zonder dat een bepaalde hoeveelheid elektriciteit hoefde te worden verbruikt of zelfs maar te worden opgewekt.(19)
44.      Bovendien heeft het Hof in het arrest Promociones Oliva Park vastgesteld dat de in die zaak aan de orde zijnde belasting uitsluitend werd opgelegd aan elektriciteitsproducenten en werd berekend op basis van de gedeeltelijk vaste inkomsten van de belastingplichtigen en dus los van de daadwerkelijke hoeveelheid opgewekte en aan het elektriciteitsnet afgegeven elektriciteit.(20) Het Hof heeft daaruit geconcludeerd dat er geen rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestond tussen deze belasting en het elektriciteitsverbruik.(21)
45.      Mijns inziens volgt hieruit dat het bij het rechtstreeks en onlosmakelijk verband tussen de belasting en het verbruik van het accijnsgoed moet gaan om de verbruikte hoeveelheden elektriciteit, en niet louter om de handeling bestaande in het verbruiken van elektriciteit.
Doorberekening van de belasting aan de eindverbruiker
46.      Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de TBV overeenkomstig artikel 18, punt II, van de wet van 9 augustus 2004 verschuldigd is door de beheerders van de openbare transmissie- of distributienetten of door de elektriciteitsleveranciers, maar dat zij deze bijdrage innen bij de verbruikers.
47.      In dit verband wenst de verwijzende rechter van het Gerecht te vernemen of de volledige en transparante doorberekening van de TBV aan de eindverbruiker volstaat om te concluderen dat er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat met het elektriciteitsverbruik.
48.      Naar mijn mening pleiten meerdere argumenten voor een ontkennend antwoord op deze vraag.
49.      Ten eerste volgt uit punt 45 hierboven dat er maar kan worden gesproken van een „andere indirecte belasting”
wanneer er tussen een belasting en het verbruik van het accijnsgoed een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat dat de verbruikte hoeveelheden elektriciteit betreft. Bijgevolg ben ik van mening dat de enkele omstandigheid dat een belasting volledig wordt doorberekend aan de eindverbruiker van elektriciteit, zelfs via een wettelijk mechanisme, op zichzelf niet kan volstaan om te concluderen dat er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen een belasting en het elektriciteitsverbruik.
50.      Ten tweede vindt deze uitlegging mijns inziens steun in de rechtspraak van het Hof.
51.      Om te beginnen heeft het Hof, zoals advocaat-generaal Campos Sànchez-Bordona in zijn conclusie in de zaak Messer France(22) in herinnering heeft gebracht, in het arrest IRCCS – Fondazione Santa Lucia(23) drie specifieke kenmerken van indirecte belastingen aangegeven:
–        de wettelijke verplichting om het bedrag ervan te betalen en bij niet-nakoming daarvan, de bevoegdheid van de autoriteiten om de schuldenaar te vervolgen;
–        de aanwending van de geëiste bedragen voor doelstellingen van algemeen belang, volgens de verdelingscriteria die de overheidsinstanties hebben vastgesteld, en
–        de mogelijkheid tot afwenteling van die bedragen op de eindverbruiker van het goed of de verstrekte dienst door opname ervan in diens rekening, waarbij de hoogte ervan gewoonlijk samenhangt met de verbruikte hoeveelheden van het product of de dienst.
52.      De omstandigheid dat een belasting aan de verbruiker kan worden doorberekend, is dus inderdaad een van de kenmerken van een indirecte belasting. De enkele omstandigheid dat de belasting aan de verbruiker wordt doorberekend, betekent echter niet automatisch dat er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen deze belasting en het elektriciteitsverbruik.
53.      Voorts moet worden opgemerkt dat het Hof, teneinde te bepalen of een belasting kon worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118, meermaals rekening heeft gehouden met de mogelijkheid om een belasting al dan niet aan de verbruiker door te berekenen.(24) Het Hof heeft echter ook de berekeningswijzen van deze bijdragen onderzocht teneinde na te gaan of het daarbij ging om andere indirecte belastingen in de zin van deze bepaling.(25)
54.      Uit het voorgaande lijkt mijns inziens dan ook voort te vloeien dat de volledige doorberekening van een bijdrage als de hier aan de orde zijnde TBV, die verschuldigd is ongeacht de verbruikte hoeveelheden elektriciteit, op zichzelf niet volstaat om te concluderen dat een dergelijke bijdrage een andere indirecte belasting vormt, maar dat dit gegeven moet worden meegenomen in de beoordeling of er sprake is van een „andere indirecte belasting”
in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118.
Kan de TBV worden aangemerkt als een „andere indirecte belasting” in de zin van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118?
55.      Teneinde te bepalen of de TBV binnen de werkingssfeer van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118
kan vallen, moet worden nagegaan of deze bijdrage een belasting vormt die direct of indirect wordt geheven op het verbruik van elektriciteit in de zin van richtlijn 2003/96.
56.      In de eerste plaats volgt uit artikel 18, punt I, van de wet van 9 augustus 2004 dat de TBV een tarifaire bijdrage in de elektriciteitstransmissie en
‑distributie is. Zo vindt het belastbare feit voor de TBV plaats op het tijdstip waarop de verbruiker een overeenkomst sluit voor toegang tot het openbare distributienet, ongeacht of het gaat om één enkele overeenkomst met de elektriciteitsleveranciers voor zowel toegang tot het net als levering van elektriciteit of om een afzonderlijke leveringsovereenkomst met de beheerders van de openbare transmissie- of distributienetten.(26) Hieruit volgt dat het belastbare feit voor de TBV, te weten het gebruik van de transmissie- en distributienetten, plaatsvindt nog voor er sprake is van enig elektriciteitsverbruik, ook al is een transmissieovereenkomst in beginsel gekoppeld aan een overeenkomst voor de levering van elektriciteit.
57.      Wat in de tweede plaats de berekeningswijze van de TBV betreft, moet erop worden gewezen dat deze bijdrage wordt berekend op het vaste gedeelte exclusief belastingen van de
tarif d’utilisation des réseaux publics de transport et de distribution d’électricité (tarief voor het gebruik van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten; TURPE), dat overeenkomstig artikel 1 van decreet nr. 2005‑123
van 14 februari 2005 bestaat uit de som van de beheerscomponent(27), de meetcomponent(28), het vaste gedeelte van de jaarlijkse afnamecomponent(29) en het vaste gedeelte van de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen(30). Zoals de Commissie ter terechtzitting heeft aangevoerd, worden deze componenten jaarlijks ongewijzigd vastgesteld.
58.      Ten eerste blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de beheerscomponent, de meetcomponent en het vaste gedeelte van de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen geen verband houden met het elektriciteitsverbruik.(31)
59.      Ten tweede is het zo dat het vaste gedeelte van de jaarlijkse afnamecomponent met name afhankelijk is van het spanningsbereik en van de door de verbruiker gekozen tariefopties en het door hem gecontracteerde vermogen.(32) Verzoeksters in het hoofdgeding betogen dat het vaste gedeelte van de jaarlijkse afnamecomponent in werkelijkheid variabel is, aangezien het schommelt naargelang van het door de verbruiker op basis van zijn behoeften gecontracteerde vermogen en de door hem gekozen tariefopties, wat aantoont dat de TBV
samenhangt met het elektriciteitsverbruik.
60.      Uit de gegevens van het dossier waarover het Gerecht beschikt, blijkt echter dat de door de verbruiker gekozen tariefopties en het door hem gecontracteerde vermogen verband houden met een schatting van zijn toekomstige elektriciteitsverbruik, maar niet met zijn daadwerkelijke verbruik.
61.      De verbruiker kiest namelijk voor een tariefoptie en contracteert een vermogen nog voor er sprake is van enig elektriciteitsverbruik. De door de verbruiker gemaakte keuzen worden dus ingegeven door zijn verbruiksprofiel en de wijze waarop hij elektriciteit verbruikt, daarbij uitgaande van een schatting van zijn behoeften, maar zonder dat er een rechtstreeks verband bestaat met de door hem daadwerkelijk verbruikte hoeveelheid elektriciteit.
62.      De Franse regering heeft ter terechtzitting verduidelijkt dat het gecontracteerde vermogen bepalend is voor de maximumhoeveelheid elektriciteit die de verbruiker op een bepaald moment van het net kan afnemen.(33) De verbruiker maakt dan ook een schatting van het vermogen dat hij in de toekomst nodig denkt te hebben, gelet op zijn activiteiten of zijn elektrische apparatuur. Het vermogen komt dus overeen met een recht op een potentieel maximumelektriciteitsverbruik waarvan de verbruiker in meer of mindere mate gebruik zal maken.(34) Het is zelfs mogelijk dat de verbruiker – bijvoorbeeld in het geval van een vakantiewoning die tijdens een deel van het jaar niet wordt bewoond – gedurende een periode geen elektriciteit verbruikt.
63.      Bovendien kan, zoals verzoeksters in het hoofdgeding en de Franse regering ter terechtzitting hebben verduidelijkt, de verbruiker die een veel groter vermogen dan zijn daadwerkelijke verbruik heeft gecontracteerd, zijn overeenkomst naar beneden bijstellen zodat het door hem gecontracteerde vermogen daadwerkelijk overeenstemt met zijn behoeften. De tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitsnetten en de TBV
worden in dat geval voor de toekomst aangepast, maar er vindt geen terugbetaling plaats van de TBV die de verbruiker in het verleden heeft betaald en die berekend was op een vermogen dat niet met zijn behoeften overeenstemde.
64.      Hieruit volgt dat, niettegenstaande er – zoals verzoeksters in het hoofdgeding aanvoeren – een zeker verband bestaat tussen het gecontracteerde vermogen en het toekomstige elektriciteitsverbruik van de verbruiker, de berekeningsgrondslag van de TBV geen rechtstreeks verband vertoont met een daadwerkelijk verbruikte hoeveelheid elektriciteit, en dat de TBV zelfs kan worden geïnd zonder dat er een hoeveelheid elektriciteit in het net is ingevoerd of door de verbruiker is verbruikt.
65.      Bovendien wordt er, zoals de Commissie ter terechtzitting heeft opgemerkt, bij de tarifering van het vaste gedeelte van de afnamecomponent ook rekening gehouden met de door de beheerders van de openbare elektriciteitstransmissie- en distributienetten gedragen kosten in verband met het potentiële maximumverbruik van de verbruikers en de spreiding daarvan in de tijd, wat verband houdt met het potentiële verbruik van de verbruiker en niet met zijn daadwerkelijke elektriciteitsverbruik.
66.      In de derde plaats is het inderdaad juist dat de TBV volledig wordt doorberekend aan de eindverbruiker van elektriciteit.(35) Zoals volgt uit punt 49 hierboven, ben ik evenwel van mening dat de enkele omstandigheid dat een belasting volledig wordt doorberekend aan die eindverbruiker op zichzelf niet kan volstaan om te concluderen dat er een rechtstreeks en onlosmakelijk verband bestaat tussen een belasting en het elektriciteitsverbruik. Uit de punten 58
tot en met 64 hierboven volgt immers dat het belastbare feit voor de TBV
plaatsvindt nog voor er sprake is van enig elektriciteitsverbruik en dat er bij de berekening van het bedrag daarvan geen rekening wordt gehouden met de door de verbruiker daadwerkelijk verbruikte hoeveelheid elektriciteit.
67.      Derhalve kan er geen rechtstreeks en onlosmakelijk verband worden vastgesteld tussen de TBV en het elektriciteitsverbruik. Bijgevolg kan de TBV, aangezien zij geen belasting vormt die direct of indirect wordt geheven op het verbruik van elektriciteit in de zin van richtlijn 2003/96, mijns inziens niet binnen de werkingssfeer van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118
vallen.
Conclusie
68.      Gelet op een en ander geef ik het Gerecht in overweging om de vragen van de Conseil d’État te beantwoorden als volgt:
„Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118/EG
van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG
moet aldus worden uitgelegd dat
een bijdrage als die in het hoofdgeding, die voor het gebruik van de elektriciteitstransmissie- en distributienetten wordt geïnd, op het vaste gedeelte van de tarieven voor het gebruik van de openbare elektriciteitsnetten is gebaseerd en via een wettelijk mechanisme aan de eindverbruiker wordt doorberekend, niet valt onder het begrip ‚andere indirecte belastingen’ in de zin van deze bepaling.”
M. Brkan
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 29 oktober 2025.
ondertekeningen
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
2      Richtlijn van de Raad van 19 december 2019 houdende een algemene
regeling inzake accijns (PB 2020, L 58, blz. 4).
3      Zie in die zin arrest van 10 juni 1999, Braathens (C‑346/97, EU:C:1999:291, punten 22 en 23).
4      Zie in die zin arrest van 3 maart 2021, Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
5      Zie arrest van 19 juni 2025, Hera Comm (C‑645/23, EU:C:2025:454, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
6      Zie in die zin arrest van 10 juni 1999, Braathens (C‑346/97, EU:C:1999:291, punten 22 en 23).
7      Arrest van 20 september 2017, Elecdey Carcelen e.a. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 en C‑221/16, EU:C:2017:705, punt 63).
8      Arresten van 17 november 1983, Merck (292/82, EU:C:1983:335, punt 12), en 30 april 2025 [Generalstaatsanwaltschaft Frankfurt am Main (Uitvoer van liquide middelen naar Rusland), C‑246/24, EU:C:2025:295, punt 18
en aldaar aangehaalde rechtspraak].
9      Arrest van 19 juni 2025, Hera Comm (C‑645/23, EU:C:2025:454, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
10      Richtlijn 2008/118 is inmiddels ingetrokken en vervangen door richtlijn 2020/262.
11      Deze conclusie volgt met name uit het arrest van 4 juni 2015, Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, punt 65), alsook uit de conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona in de zaak IRCCS – Fondazione Santa Lucia (C‑189/15, EU:C:2016:287, punt 40) en in de zaak Messer France (C‑103/17, EU:C:2018:170, punt 54).
12      Arrest van 5 maart 2015, Statoil Fuel & Retail (C‑553/13, EU:C:2015:149, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en beschikking van 9 november 2021, Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta (C‑255/20, niet gepubliceerd, EU:C:2021:926, punt 32).
13      Arrest van 5 maart 2015, Statoil Fuel & Retail (C‑553/13, EU:C:2015:149, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
14      Beschikking van 9 november 2021, Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta (C‑255/20, niet gepubliceerd, EU:C:2021:926, punt 32).
15      Arrest van 22 april 2010, Commissie/Verenigd Koninkrijk (C‑346/08, EU:C:2010:213, punt 39
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
16      Zie voor een vergelijkbare benadering in de context van artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12, waarvan de inhoud niet wezenlijk verschilt van die van artikel 1, lid 2, van richtlijn 2008/118, de conclusie van advocaat-generaal Saggio in de zaak EKW en Wein & Co (437/97, EU:C:1999:342, punt 38) en die van advocaat-generaal
Wahl in de zaak Transportes Jordi Besora (C‑82/12, EU:C:2013:694, punt 16).
17      Overweging 8
van richtlijn 2008/118.
18      Zie in die zin arrest van
28 januari 2016, BP Europa (C‑64/15, EU:C:2016:62, punt 32).
19      Arrest van 4 juni 2015, Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, punt 63).
20      Arrest van 3 maart 2021, Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, punten 57 en 58).
21      Arrest van 3 maart 2021, Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, punt 59).
22      C‑103/17, EU:C:2018:170, punt 31.
23      Arrest van 18 januari 2017, C‑189/15, EU:C:2017:17.
24      Zie arresten van 4 juni 2015, Kernkraftwerke Lippe-Ems (C‑5/14, EU:C:2015:354, punt 64); 20 september 2017, Elecdey Carcelen e.a. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 en C‑221/16, EU:C:2017:705, punt 50), en 3 maart 2021, Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, punt 54).
25      Arresten van 18 januari 2017, IRCCS – Fondazione Santa Lucia (C‑189/15, EU:C:2017:17, punt 38);
20 september 2017, Elecdey Carcelen e.a. (C‑215/16, C‑216/16, C‑220/16 en C‑221/16, EU:C:2017:705, punten 49‑51), en 3 maart 2021, Promociones Oliva Park (C‑220/19, EU:C:2021:163, punt 55).
26      Zie artikel 18, punt IV, van de wet van 9 augustus
2004 en de conclusies van openbaar rapporteur Céline Guibe in de hoofdgedingen voor de Conseil d’État (zaken nr. 476000 en
nr. 476009). Deze conclusies zijn als bijlage gevoegd bij de op 29 november 2024 in de hoofdgedingen gewezen uitspraak van de Conseil d’État en kunnen worden geraadpleegd op de website van deze rechterlijke instantie: https://www.conseil-etat.fr/fr/arianeweb/CRP/conclusion/2024‑11‑29/476000.
27      In haar opmerkingen verwijst de Franse regering naar de website „Tarif d’accès” (tarief voor nettoegang)
van de commission de régulation de l’énergie (reguleringscommissie elektriciteit; hierna: „CRE”)
(https://www.cre.fr/electricite/reseaux-delectricite/tarif-dacces.html). Volgens de CRE dekt de beheerscomponent „de door de netbeheerders gedragen kosten voor klantenbeheer”. Bovendien blijkt uit de verwijzingsbeslissing (punt 12) dat deze component „in rekening wordt gebracht in de vorm van een vast bedrag per aansluitpunt en per overeenkomst, dat wordt toegepast op alle gebruikers volgens hun aansluitspanningsbereik (hoog-, midden‑ of laagspanning) en volgens hun contractuele regelingen, ongeacht of het gaat om een overeenkomst betreffende toegang tot het openbare distributienet of om een enkele distributie‑ en leveringsovereenkomst”.
28      In haar opmerkingen verwijst de Franse regering naar de in voetnoot 27 hierboven genoemde website „Tarif d’accès” van de CRE. Volgens de CRE „dekt de meetcomponent de kosten van meting, controle, meteropneming, doorzending van factureringsgegevens, de kosten in verband met het proces voor herstel van de elektriciteitsstromen en, in voorkomend geval, de kosten van huur en onderhoud van de meetapparatuur”. Bovendien blijkt uit de verwijzingsbeslissing (punt 13) dat deze component „afhankelijk is van het eigendom van de meter, het spanningsbereik, de gecontracteerde importcapaciteit of de maximale exportcapaciteit, de controle ervan en de meetwaarden”.
29      In haar opmerkingen verwijst de Franse regering naar de in voetnoot 27 hierboven genoemde website „Tarif d’accès” van de CRE. Volgens de CRE dekt de afnamecomponent hoofdzakelijk de bedrijfs- en kapitaalkosten van de netinfrastructuur en de kosten van aankoop van netverliezen. Bovendien blijkt uit de verwijzingsbeslissing (punt 14) dat het vaste gedeelte van de afnamecomponent afhankelijk is van het spanningsbereik, het door de netbeheerders gebruikte optionele tarief voor de facturering van het netgebruik en het gecontracteerde vermogen of, in geval van tarieven die gebonden zijn aan het seizoen of het uur van de dag, van de gecontracteerde vermogens. Alleen het variabele gedeelte van de afnamecomponent is afhankelijk van de afgenomen energie.
30      Uit de verwijzingsbeslissing (punt 15) blijkt dat „het vaste gedeelte van de jaarlijkse component voor aanvullende en noodstroomvoorzieningen voornamelijk afhankelijk is van de lengte en het type van de aansluiting (bovengronds of ondergronds)”.
31      Zoals blijkt uit de voetnoten 27, 28 en 30, waarin wordt aangegeven hoe deze componenten worden bepaald.
32      Ik verwijs naar voetnoot 29 hierboven.
33      Dit blijkt eveneens uit de in voetnoot 26 aangehaalde conclusies van de openbaar rapporteur.
34      Uit het besluit van de CRE van 18 december 2024 betreffende de voorwaarden voor wijziging van het aangesloten vermogen van installaties en de voorwaarden voor vergoeding (zie JORF nr. 0304 van
24 december 2024, tekst nr. 99) blijkt met name dat de CRE een onderscheid maakt tussen de door verbruikers gecontracteerde en benutte vermogens.
35      Zie artikel 18, punt II,
van de wet van 9 augustus 2004.