61980CJ0151_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 151/80
JACQUES DE HOE, υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κάτοικος 1900 Overijse ( Βέλγιο ), Gemslaan 69, εκπροσωπούμενος από τούς Jacques Putzeys καί Xavier Leurquin, δικηγόρους Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικαστικό επιμελητή Georges Nickts, 17, boulevard Royal,
προσφεύγων,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν νομικό της σύμβουλο Raymond Baeyens, επικουρούμενο από τόν Robert Andersen δικηγόρο Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Oreste Montalto, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο :
— τήν ακύρωση τής από 13ης Ιουνίου 1979 αποφάσεως μέ τήν οποία η Επιτροπή διόρισε τόν L . προϊστάμενο τού τμήματος C 5 «Πολεοδομία καί κοινωνικός εξοπλισμός» τής Γενικής Διευθύνσεως VIII «Ανάπτυξη», καί
— τήν ακύρωση τής περιεχομένης σέ επιστολή τής 17ης Απριλίου 1980, πού εκοινοποιήθη στόν προσφεύγοντα στίς 30 Απριλίου 1980, απορρίψεως από τήν Επιτροπή τής διοικητικής ενστάσεως, τήν οποία υπέβαλε ο Jacques de Hoe στίς 10 Σεπτεμβρίου 1979,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο, πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 25 Ιουνίου 1980, ο de Hoe υπάλληλος τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων ( στό εξής : ο κανονισμός ) προσφυγή μέ τήν οποία ζητείται η ακύρωση, αφ’ ενός, τής αποφάσεως τής 13ης Ιουνίου 1979, μέ τήν οποία η Επιτροπή διόρισε τόν L . προϊστάμενο τού τμήματος V III/C 5 «Πολεοδομία καί κοινωνικός εξοπλισμός» καί, αφ’ ετέρου, τής αποφάσεως μέ τήν οποία απερρίφθη η υποβληθείσα στίς 10 Σεπτεμβρίου 1979 από τόν προσφεύγοντα διοικητική ένσταση κατά τής προαναφερθείσης αποφάσεως τής 13ης Ιουνίου 1979 .
2 Ο προσφεύγων, αρχιτέκτων, εισήλθε στήν υπηρεσία τής Επιτροπής στίς 29 Αυγούστου 1960 . Από τού 1970 υπηρετεί στήν Γενική Διεύθυνση Αναπτύξεως ( ΓΔ VIII ). Διορισθείς στόν βαθμό Α 4/Α 3 τήν 1η Ιανουαρίου 1974, ετοποθετήθη ως κύριος υπάλληλος διοικήσεως στό τμήμα C 5 τής ΓΔ VIII, οπου ασκεί τά καθήκοντα προϊσταμένου τού τομέως «Δυτική Αφρική, Κεντρική Αφρική, Ειρηνικός καί Maghreb» τού τμήματος, επιφορτισμένος μέ καθήκοντα εισηγήσεως, μελετών καί ελέγχου πού αφορούν τήν τεχνική προπαρασκευή καί τήν πραγμα
τοποίηση τών χρηματοδοτουμένων μέ κοινοτικούς πόρους σχεδίων στόν τομέα τής πολεοδομίας καί τού κοινωνικού εξοπλισμού . Αναπληρώνει, κατά τήν απουσία του, τόν προϊστάμενο τού τμήματος καί έχει επί τού θέματος αυτού πείρα ασκήσεως καθηκόντων προϊσταμένου τμήματος πλέον τών 360 ημερών .
3 Τήν 1η Μα ΐου 1979, εδημοσιεύθη η ανακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως COM/161/79, αφορώσα τήν θέση προϊσταμένου τού τμήματος «Πολεοδομία καί κοινωνικός εξοπλισμός» . Μεταξύ τών απαιτουμένων προσόντων γιά τήν κατάληψη τής θέσεως αυτής ανεφέροντο η εμπεριστατωμένη γνώση καί η πείρα τών οικονομικών καί τεχνικών προβλημάτων στόν τομέα τών κοινωνικών εγκαταστάσεων καί τής πολεοδομίας στίς αναπτυσσόμενες χώρες . Ο προσφεύγων υπέβαλε τήν υποψηφιότητά του γιά τήν κενή θέση, στό πλαίσιο τού άρθρου 29 παράγραφος 1 εδάφιο α τού κανονισμού .
4 Στίς 13 Ιουνίου 1979, η Επιτροπή διόρισε τόν L . στήν κενή θέση αναδρομικώς από 1ης Ιουλίου 1979 καί ειδοποίησε τόν προσφεύγοντα στίς 5 Ιουλίου 1979, οτι η αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή δέν ηδυνήθη νά κάνει δεκτή τήν υποψηφιότητά του γιά τήν πρός συμπλήρωση θέση .
5 Ο προσφεύγων υπέβαλε διοικητική ένσταση δυνάμει τού άρθρου 90 παράγραφος 2 τού κανονισμού στίς 10 Σεπτεμβρίου 1979 . Η περί απορρίψεως τής διοικητικής του ενστάσεως απόφαση τού εκοινοποιήθη μέ επιστολή τής 17ης Απριλίου 1980 . Ο προσφεύγων ήσκησε, ακολούθως, τήν υπό κρίση προσφυγή .
6 Πρός στήριξη τής προσφυγής του ο προσφεύγων προβάλλει τρείς λόγους . Μέ τόν πρώτο λόγο, υποστηρίζει οτι τό αποφασιστικό κίνητρο τών προσβαλλομένων πράξεων ηταν η λήψη υπ’ όψη από τήν Επιτροπή στοιχείων ξένων πρός τήν πρός συμπλήρωση θέση, οπως οι ευρύτερες ανάγκες ως πρός τήν αναδιοργάνωση πολλών τμημάτων τής ΓΔ VIII . Κατά τόν προσφεύγοντα, τό συμφέρον τής υπηρεσίας δέν ηδύνατο νά ληφθεί υπ’ όψη βάσει άλλων στοιχείων εκτός τών στοιχείων πού προσιδιάζουν στήν πρός συμπλήρωση θέση . Μέ τόν δεύτερο λόγο, ο προσφεύγων ισχυρίζεται οτι η Επιτροπή δέν ηδύνατο, χωρίς πραγματική πλάνη, νά κρίνει οτι ο διορισθείς υποψήφιος επλήροι τήν προβλεπομένη από τήν ανακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως αντικειμενική προϋπόθεση ικανότητος . Η Επιτροπή παρέβη έτσι τούς ορους τής ανακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως, δέν αιτιολόγησε επαρκώς κατά νόμον τήν απόφασή της καί υπερέβη τίς
εξουσίες της . Ο τρίτος λόγος στηρίζεται στά άρθρα 43 καί 45 τού κανονισμού, στήν παραβίαση τής γενικής αρχής τής ίσης μεταχειρίσεως κατά τήν εξέταση τών υποψηφιοτήτων πρός συμπλήρωση θέσεως, στήν ανεπάρκεια τής αιτιολογίας καί στήν υπέρβαση εξουσίας .
7 Πρέπει κατ’ αρχάς νά ερευνηθεί ο δεύτερος λόγος, τού οποίου η εξέταση
δύναται νά έχει επίπτωση επί τού πρώτου λόγου . Κατά τόν προσφεύγοντα, ο διορισθείς στήν πρός συμπλήρωση θέση υπάλληλος δέν επλήρου τήν μία από τίς απαιτούμενες από τήν ανακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως προϋποθέσεις, ήτοι τήν σχετική μέ τήν «εμπεριστατωμένη γνώση καί πείρα τών οικονομικών καί τεχνικών προβλημάτων στόν τομέα τού κοινωνικού εξοπλισμού καί τής πολεοδομίας στίς αναπτυσσόμενες χώρες» προϋπόθεση . Προβαίνει στήν εξέταση τής πείρας τού L . στόν καθοριζόμενο μέ τήν ανακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως τομέα καί συνάγει οτι η Επιτροπή δέν ηδύνατο, χωρίς πραγματική πλάνη, νά θεωρήσει οτι ο υπάλληλος επλήρου τήν προαναφερθείσα προϋπόθεση . Επικουρικώς, υποστηρίζει οτι η απόφαση διορισμού τού υπαλλήλου αυτού δέν ειναι επαρκώς αιτιολογημένη καθ’ οσον δέν αναφέρονται οι λόγοι γιά τούς οποίους η Επιτροπή θά ηδύνατο νομίμως νά χαρακτηρίσει εμπεριστατωμένες τίς γνώσεις τού L .
8 Όπως προκύπτει από τήν νομολογία τού Δικαστηρίου, ιδίως από τήν απόφαση τής 30ής Οκτωβρίου 1974 ( Grassi, 188/73 Rec . σ . 1099 ) ο ουσιαστικός προορισμός τής ανακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως συνίσταται στήν πληροφόρηση τών ενδιαφερομένων, κατά τόν ακριβέστερο δυνατό τρόπο, περί τής φύσεως τών απαιτουμένων προϋποθέσεων γιά τήν κατάληψη τής σχετικής θέσεως, ωστε νά τούς επιτρέψει νά εκτιμήσουν άν επιθυμούν νά υποβάλουν υποψηφιότητα καί, οταν συντρέχει περίπτωση πληρώσεως θέσεως, η αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή πρέπει ήδη νά έχει υπ’ όψη της, κατά τήν σύνταξη τής ανακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως, τίς απαιτούμενες ειδικές προϋποθέσεις γιά τήν πλήρωση τής θέσεως αυτής .
9 Τό Δικαστήριο έχει, πάντως, δεχθεί οτι η αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά τήν σύγκριση τής αξίας τών υποψηφίων καί οτι δέν δύναται νά αμφισβητηθεί η εκτίμησή της ως πρός τό άν συγκεντρώνει ενας υποψήφιος τίς απαιτούμενες από τήν ανακοίνωση περί υπάρξεως θέσεως προϋποθέσεις παρά μόνο σέ περίπτωση πρόδηλης πλάνης .
10 Όπως προκύπτει από τήν δικογραφία, ο L . ειργάσθη ως αρχιτέκτων σέ μία επιχείρηση στό Ρόττερνταμ γιά περίοδο πέντε περίπου ετών καί, ακολούθως, σέ μία επιχείρηση στήν Ρώμη γιά περίοδο πέντε ετών ( περιόδους κατά τήν διάρκεια
τών οποίων ησχολήθη μέ σχέδια καί μελέτες στόν προβλεπόμενο από τήν ανακοίνωση περί υπάρξεως κενής θέσεως τομέα ). Ακολούθως, διετέλεσε στήν υπηρεσία τής Ευρωπαϊκής ενώσεως συνεργασίας υπό τήν ιδιότητα τού εντεταλμένου ελεγκτού τού Ευρωπαϊκού Ταμείου Αναπτύξεως, από τού Σεπτεμβρίου 1973 μέχρι τού Μα ΐου 1976 . Τήν 1η Ιουνίου 1976, εισήλθε στήν υπηρεσία τής Επιτροπής, οπου ήσκησε τά καθήκοντα προϊσταμένου τού τμήματος «Δυτική Αφρική» τής ΓΔ VIII .
11 Όπως, επίσης, προκύπτει από τήν δικογραφία, εξι υπάλληλοι τής Επιτροπής υπέβαλαν τήν υποψηφιότητά τους γιά τήν πρός πλήρωση θέση . Τά προσόντα καί η πείρα τών υποψηφίων εξητάσθησαν, σύμφωνα μέ τήν συνήθη πρακτική τής Επιτροπής, από τόν γενικό διευθυντή τής ΓΔ VIII . Κατά τήν έκθεσή του, μόνο οι υποψηφιότητες τού L . καί τού προσφεύγοντος ανταπεκρίνοντο στά απαιτούμενα προσόντα καί πείρα γιά τήν πρός πλήρωση θέση . Υπό τό φώς τής εκθέσεως αυτής καί κατόπιν εξετάσεως τών προσόντων καί τής αξίας τών υποψηφίων, η Επιτροπή διόρισε τόν L . στήν κενή θέση .
12 Υπό τίς συνθήκες αυτές πρέπει νά διαπιστωθεί οτι ο προσφεύγων δέν υπέβαλε στό Δικαστήριο στοιχεία δυνάμενα νά αποδείξουν οτι η Επιτροπή υπέπεσε σέ πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, θεωρώντας οτι ο L . συνεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις τής ανακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως καί διορίζοντάς τον στήν πρός πλήρωση θέση καί, επομένως, η Επιτροπή δέν υπερέβη τά ορια τής ανηκούσης σ’ αυτήν αρμοδιότητος .
13 Όσον αφορά τήν υποτιθεμένη ανεπάρκεια αιτιολογίας, τό Δικαστήριο έκρινε ήδη μέ τήν προαναφερθείσα απόφασή του τής 30ής Οκτωβρίου 1974, αφ’ ενός μέν οτι μία απόφαση προαγωγής δέν χρήζει αιτιολογίας καί, αφ’ ετέρου, οτι άν καί η υποχρέωση αιτιολογίας μιάς αποφάσεως απορριπτούσης διοικητική ένσταση εφαρμόζεται ακόμα καί στήν περίπτωση αμφισβητήσεως μιάς προαγωγής, η αιτιολογία στήν περίπτωση αυτή δέν δύναται νά αφορά παρά τήν υπαρξη τών νομίμων προϋποθέσεων, από τίς οποίες ο κανονισμός εξαρτά τήν εγκυρότητα τής προαγωγής . Αυτό δέν σημαίνει οτι η Επιτροπή οφείλει νά εκθέσει λεπτομερώς τόν τρόπο κατά τόν οποίο έκρινε οτι ο διορισθείς υποψήφιος συνεκέντρωνε τίς προϋποθέσεις τής ανακοινώσεως περί υπάρξεως κενής θέσεως . Η απόφαση περί απορρίψεως τής διοικητικής ενστάσεως τού προσφεύγοντος, τής 17ης Απριλίου 1980, ηταν, επομένως, επαρκώς αιτιολογημένη .
14 Από τά ανωτέρω επεται οτι ο δεύτερος λόγος πρέπει νά απορριφθεί .
15 Όσον αφορά τόν πρώτο λόγο, ειναι αληθές οτι κατά τήν διάρκεια τής συνεδριάσεώς της τής 28ης Φεβρουαρίου 1979 η Επιτροπή έλαβε σειρά αποφάσεων αφορωσών τήν εσωτερική οργάνωση τής ΓΔ VIII . Οι αποφάσεις αυτές ειχαν, μεταξύ άλλων, ως αποτέλεσμα τήν μεταφορά τής κενής θέσεως Α 3 από τό τμήμα Β 2 στό τμήμα C 3 . Ο προσφεύγων συνάγει από τό γεγονός αυτό οτι η Επιτροπή, διορίζοντας τόν L . στήν κενή θέση διέπραξε κατάχρηση εξουσίας . Επικαλείται ως πρός τό θέμα αυτό προσωπική επιστολή, τήν οποία μέλος τής Επιτροπής έγραψε σέ απάντηση επιστολής, πού τού ειχε απευθυνθεί, μέ τήν οποία εφιστάτο η προσοχή του επί τής υποψηφιότητος τού προσφεύγοντος . Στήν επιστολή αυτή, ο Επίτροπος, αφού ανεγνώρισε τά προσόντα τού προσφεύγοντος, διευκρίνισε οτι η υποψηφιότης άλλου υποψηφίου, «τού οποίου τά προσόντα ειναι επίσης εξαιρετικά» καί «τού οποίου η μετάθεση ανταπεκρίνετο σέ ευρύτερες ανάγκες ως πρός τήν αναδιοργάνωση πολλών τμημάτων» τής Γενικής Διευθύνσεως, έγινε δεκτή .
16 Πρέπει εν προκειμένω νά παρατηρηθεί οτι οταν ενας υποψήφιος συγκεντρώνει ολες τίς προϋποθέσεις τής ανακοινώσεως περί κενής θέσεως, η αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή δύναται νά τόν προτιμήσει από άλλο υποψήφιο εξ ίσου άξιο, γιά λόγους αναγομένους στό συμφέρον τής υπηρεσίας, χωρίς ο διορισμός αυτός νά συνιστά κατάχρηση εξουσίας . Ο προσφεύγων δέν προβάλλει κανένα επιχείρημα ικανό νά αποδείξει οτι η απόφαση διορισμού ελήφθη γιά λόγους ασυμβίβαστους πρός τήν επιλογή τού υποψηφίου, ο οποίος ανταπεκρίνετο καλύτερα πρός τό συμφέρον τής υπηρεσίας καί πρός τούς ορους τής πρός πλήρωση θέσεως . Ο πρώτος λόγος τού προσφεύγοντος δέν δύναται, επομένως, νά γίνει δεκτός .
17 Μέ τόν τρίτο του λόγο ο προσφεύγων ισχυρίζεται οτι κατά τήν λήψη τής ενδίκου αποφάσεως η Επιτροπή δέν διέθετε τήν έκθεση βαθμολογήσεώς του γιά τήν περίοδο 1975-1977 . Ειναι ακριβές οτι ο φάκελλος τού προσφεύγοντος δέν περιείχε τήν έκθεση βαθμολογήσεως γιά τήν περίοδο αυτή . Ειναι επίσης αληθές οτι, σύμφωνα μέ τήν νομολογία τού Δικαστηρίου, οι εκθέσεις βαθμολογήσεως συνιστούν ουσιαστικά στοιχεία γιά ολες τίς αποφάσεις πού αφορούν τήν σταδιοδρομία ενός υπαλλήλου .
18 Από τόν φάκελλο πάντως προκύπτει οτι η έκθεση κατηρτίσθη από τόν αρμόδιο βαθμολογητή στίς 5 Δεκεμβρίου 1977 καί παρεδόθη στόν προσφεύγοντα γιά νά λάβει γνώση καί νά τήν θεωρήσει καί οτι ο προσφεύγων εζήτησε νά συναντηθεί μέ τόν βαθμολογητή του . Κατόπιν τής συναντήσεως αυτής, ο βαθμολογητής ετροποποίησε τήν έκθεσή του καί κατήρτισε τόν Απρίλιο 1978 νέα έκθεση βαθμολογήσεως σέ τέσσερα αντίτυπα παραδοθέντα στόν προσφεύγοντα, ο οποίος τά εκράτησε καί τά εκράτει ακόμα καί κατά τήν άσκηση τής προσφυγής . Τό
γεγονός αυτό αποδεικνύει οτι ο ίδιος ο υποψήφιος δέν εθεώρησε αναγκαίο νά ευρίσκεται τό έγγραφο αυτό στόν φάκελλό του γιά τήν εκτίμηση τών προσόντων του σχετικά μέ τήν πρός πλήρωση θέση .
19 Υπό τίς συνθήκες αυτές, ο προσφεύγων δέν δύναται νά προβάλει τήν απουσία τής εκθέσεως βαθμολογήσεως γιά τήν αναφερθείσα περίοδο καί, συνεπώς, ο τρίτος λόγος πρέπει επίσης νά απορριφθεί .
20 Δεδομένου οτι ολοι οι λόγοι τού προσφεύγοντος εκρίθησαν αβάσιμοι, πρέπει νά απορριφθεί η προσφυγή .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
21 Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα οπως μέ τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων, τά όργανα φέρουν τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή .
2)Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .