62023TO0125_RES
Sprawa T‑125/23
Synapsa Med sp. z o.o.
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
Postanowienie Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 7 sierpnia 2024 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Wyznaczenie nowego przedstawiciela – Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu – Artykuł 131 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem – Umorzenie postępowania
Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga na decyzję izby odwoławczej Urzędu – Brak reprezentowania przez adwokata lub radcę prawnego – Bezczynność skarżącego – Umorzenie postępowania
(regulamin postępowania przed Sądem, art. 131 § 2; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 71 ust. 3)
(zob. pkt 11, 12, 19, 22–24)
Streszczenie
W swoim postanowieniu Sąd wyjaśnił wpływ umorzenia postępowania na skutki zaskarżonej decyzji w sprawach z zakresu własności intelektualnej, w sytuacji gdy strona skarżąca nie odpowiada już na wezwania Sądu.
Synapsa Med sp. z o.o., skarżąca, wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), na mocy której oddalono jej odwołanie od decyzji o unieważnieniu prawa do słownego znaku towarowego GRAVITY (
1
).
W dniu 6 lutego 2024 r. przedstawiciel skarżącej poinformował Sąd, że przestał ją reprezentować. Pismem z dnia 9 lutego 2024 r. Sąd odpowiedział mu, że pozostanie jednak interlokutorem Sądu do czasu wyznaczenia przez skarżącą nowego przedstawiciela. Wezwał go również do poinformowania skarżącej, że do niej należy wyznaczenie nowego przedstawiciela.
Ponieważ skarżąca nie wyznaczyła nowego przedstawiciela w wyznaczonym terminie, Sąd wezwał strony do wypowiedzenia się, zgodnie z art. 131 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, w przedmiocie możliwości orzeczenia przez Sąd z urzędu, w drodze postanowienia z uzasadnieniem, że należy umorzyć postępowanie. Skarżąca nie udzieliła również odpowiedzi na to pytanie Sądu.
Ocena Sądu
Przede wszystkim Sąd przypomniał, że w celu wniesienia skargi strony niebędące państwami członkowskimi, instytucjami Unii, państwami stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) innymi niż państwa członkowskie oraz niebędące Urzędem Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), określonym w tym porozumieniu, muszą skorzystać z usług osób trzecich, uprawnionych do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa będącego stroną porozumienia EOG. Ponadto taka strona powinna zapewnić ciągłość swej reprezentacji przez adwokata lub radcę prawnego przez cały czas trwania postępowania, to znaczy od wniesienia skargi do chwili doręczenia orzeczenia sądowego kończącego postępowanie. Wynika z tego, że jeżeli adwokat lub radca prawny przestaje reprezentować stronę skarżącą w toku postępowania, powinna ona niezwłocznie wyznaczyć nowego przedstawiciela, aby zapewnić ciągłość swej reprezentacji.
Następnie Sąd podkreślił, że bezczynność skarżącej nastąpiła w toku postępowania, a zatem nie może mieć wpływu na dopuszczalność skargi w chwili jej wniesienia. Ponadto chociaż brak wyznaczenia nowego przedstawiciela z zachowaniem należytej formy może stanowić wystarczający dowód na to, że strona skarżąca nie ma już interesu prawnego we wniesieniu skargi, to może on prowadzić jedynie do orzeczenia, że należy umorzyć postępowanie, a nie do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Wreszcie Sąd wyjaśnił, że okoliczność, że skarżąca przestała odpowiadać na wezwania Sądu, rezygnując w ten sposób z obrony swoich interesów, nie cofając jednak skargi, nie ma wpływu na postępowanie prowadzone przed EUIPO, a w konsekwencji na przedmiot skargi przed Sądem, lecz wyłącznie na przesłanki dalszego rozpatrywania skargi przed Sądem.
W tym kontekście orzeczenie przez Sąd o umorzeniu postępowania na podstawie art. 131 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem nie może stać na przeszkodzie temu, by zaskarżona decyzja mogła wywoływać skutki prawne. W tym względzie jedynym celem mechanizmu ustanowionego w art. 71 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 (
2
) jest to, by decyzje izb odwoławczych nie wywierały skutków do czasu zakończenia postępowania sądowego, aby zagwarantować stronom, których dotyczą decyzje EUIPO, ochronę prawną w sposób odpowiadający szczególnemu charakterowi prawa o znakach towarowych. Nie miałoby bowiem żadnego sensu rejestrowanie danego znaku towarowego, a następnie wykreślanie go z rejestru i, w stosownym wypadku, ponowne jego rejestrowanie zgodnie z orzeczeniami wydawanymi kolejno przez instancje EUIPO i sąd Unii. Z powyższego wynika, że o ile prawdą jest, że orzeczenie o umorzeniu postępowania nie figuruje wyraźnie w art. 71 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 jako warunek ustania skutku zawieszającego skarg wnoszonych na decyzje izb odwoławczych, o tyle należy stwierdzić, że do celów stosowania tego przepisu umorzenie postępowania orzeczone na podstawie art. 131 § 2 regulaminu postępowania należy uznać za równoważne z odrzuceniem skargi wniesionej do Sądu w rozumieniu art. 71 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001.
Sąd orzekł zatem z urzędu, że należy umorzyć postępowanie w przedmiocie skargi.
(
1
)	Decyzja Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2023 r. (sprawa R 923/2022‑5) (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”).
(
2
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).