62011TO0274_SUM
POSTANOWIENIE SĄDU (izba ds. odwołań)
z dnia 7 grudnia 2011 r.
Sprawa T‑274/11 P
VE
przeciwko
Komisji Europejskiej
Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Dodatek zagraniczny – Warunki określone w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania – Przeinaczenie okoliczności faktycznych – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne
Przedmiot:
Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F‑28/10 VE przeciwko Komisji.
Orzeczenie:
Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone. VE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.
Streszczenie
Odwołanie – Zarzuty – Błędna ocena stanu faktycznego – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Sąd – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia
(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1)
Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Podanie przez Sąd do spraw Służby Publicznej uzasadnienia dorozumianego – Dopuszczalność – Przesłanki
(art. 256 TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, załącznik I, art. 7 ust. 1)
Sąd orzekający w pierwszej instancji jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych, chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego. Ocena stanu faktycznego przez sąd orzekający w pierwszej instancji nie stanowi więc, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia przedstawionych przed tym sądem dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Sądu. Tego rodzaju przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów.
(zob. pkt 18)
Odesłanie:
Sąd: sprawa T‑222/07 P Kerstens przeciwko Komisji, RecFP s. I‑B-1-37, II‑B‑1‑267, 8 września 2008 r., pkt 60–62 i przytoczone tam orzecznictwo
Obowiązek uzasadnienia wyroków spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej na mocy art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 7 ust. 1 załącznika I do tego statutu nie wymaga, by sąd ten przedstawił wywód, w którym w sposób wyczerpujący ustosunkowałby się kolejno do każdego z argumentów wysuniętych przez strony postępowania. Uzasadnienie może więc być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których przedsięwzięte zostały dane środki, a Sądowi dostarcza elementów wystarczających dla dokonania kontroli.
(zob. pkt 34)
Odesłanie:
Sąd: sprawa T‑485/08 P Lafili przeciwko Komisji, 2 lipca 2010 r., pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo