61978C0258
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤῆΣ ΓΕΝΙΚΉΣ ΕΊΣΑΓΓΕΛΈΩΣ SIMONE ROZÈS
ΠΟΫ ΆΝΕΠΤΫΧΘΗΣΑΝ ΣΤΊΣ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 1982 (
1
)
Περιεχόμενα
Ι — ῾Ιστορικό τῆς ὑποθέσεως
'Ορισμοί: α) νοθογένεια
6) νέο φυτικό είδος
γ) βασικοί σπόροι πρός σπορά καί συνοδευόμενοι ἀπό πιστοποιητικά σπόροι πρός σπορά
δ) πολλαπλασιασμός
ε) ἀνοικτές ποικιλίες
Τó INRA
Ἡ SSBM
Διάδοση τῶν ποικιλιῶν INRA στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας
Kurt Eisele καί L. C. Nungesser
Συμφωνία τῆς 12ης-14ης Δεκεμβρίου 1960 καί τροποποίηση τῆς 19ης Ίανουαρίου-8ης Φεβρουαρίου 1961
Γερμανικές ὀνομασίες INRA
Ἐθνικά καί διεθνή νομοθετήματα
Γερμανικός νόμος τοῦ 1953
Σύμβαση Παρισίων τοῦ 1961
"Αλλοι εθνικοί νόμοι
Γερμανική νομοθεσία τοῦ 1968
Συμφωνία τῆς 5ης 'Οκτωβρίου 1965
Ή CGLV
'Η Fraserna
Κοινοποίηση καί αίτηση εξαιρέσεως
Κοινοτικά νομοθετήματα
'Οδηγία 66/402
'Οδηγία 70/457: κοινός κατάλογος καί ἐθνικοί κατάλογοι
Κανονισμός 2358/71
Πρωτόκολλο συμφωνίας τῆς 23ης Σεπτεμβρίου 1971
Προβλήματα Kurt Eisele/L. C. Nungesser
Ὑπόθεση L. David
Ή περίπτωση τοῦ R. Bomberault
Κοινοποίηση αιτιάσεων
Ἡ ἀπόφαση 78/823 τῆς 21ης Σεπτεμβρίου 1978
Ἡ προσφυγή ἀκυρώσεως
II — 'Εξέταση τῆς ουσίας
Εισαγωγικές παρατηρήσεις
1) ΟΙ επίδικες ποικιλίες καί οἱ ὀνομασίες τους
2) Ή ρήτρα δύο τρίτα/ἕνα τρίτο καί ἡ ρήτρα περί πωλήσεως ἀνταγωνιστικών ποικιλιῶν
3) Ἐξαγωγές πρός τήν Γαλλία
4) Τροποποιήσεις τῆς 19ης 'Ιανουαρίου καί 8ης Φεβρουαρίου 1961
5) Ό δικαστικός συμβιβασμός τῆς 14ης Νοεμβρίου 1973
Ἐπικαλούμενοι λόγοι καί επιχειρήματα
Κανονισμός 26
Θέση έκτός δίκης τοῦ INRA (άρθρο 90 παράγραφος 2)
Κύρω σημείο τῆς ἀποφάσεως
— 'Αρθρο 36 καί ἡ θεωρία τῆς ἀναλώσεως τῶν δικαιωμάτων
— 'Αντιφατικός χαρακτήρας τῆς αποφάσεως
— 'Εννομη κατάσταση τοῦ Kurt Eisele
— Νομολογία τοῦ Δικαστηρίου περί ἀναλώσεως τῶν δικαιωμάτων
— 'Ανεφάρμοστο στην ὑπό κρίση υπόθεση
— ιδιάζοντα χαρακτηριστικά τῆς δημιουργίας νέων φυτικών ειδών
— 'Επιχειρήματα πού ἀντλοῦνται ἀπό τήν σύμβαση περί τοῦ κοινοτικοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας
— ή χορήγηση ἀποκλειστικής ἀδείας παραγωγης Ισοδυναμεί μέ ἀλλοίωση τοῦ δικαιώματος ιδιοκτησίας
— ή ἀπαγόρευση τῆς συνιστᾶ προσβολή τῆς ιδιοκτησίας
— ή ἀπόφαση προδικάζει τό καθεστώς ὁρισμένων κατηγοριών συμφωνιών χορηγήσεως ἀδειών ἐκμεταλλεύσεως τῶν διπλωμάτων εὑρεσιτεχνίας
— καί τήν καθιέρωση ἑνός κοινοτικού συστήματος δημιουργίας νέων φυτικών ειδών
Ἐ ξέταση σέ σχέση μέ τους κανόνες ἀνταγωνισμού τῆς συνθήκης
— 'Αρθρο 86
— 'Αρθρα 85, παράγραφος 3 καί 39
— Δικαιολόγηση ἀπό ἐμπορικής ἀπόψεως τοῦ ἀποκλειστικοῦ χαρακτῆρος της διανομής στην Γερμανία τῶν ποικιλιών INRA πού παράγονται στήν Γαλλία ...
— Τιμές
— Παροχές τοῦ Kurt Eisele
βλαστητική ικανότης καί ενέργεια
μέγεθος
φυτοϋγειονομική επεξεργασία
ἐτικέττα
ἀσφάλεια εφοδιασμοί)
— 'Εξέλιξη τοῦ εμπορίου
μείωση τοῦ ποσοστοῦ τῶν ποικιλιῶν INRA καί αὔξηση τοῦ ποσοστοῦ των κλειστῶν ποικιλιών, πού προέρχονται ἀπό ποικιλίες INRA:
αὔξηση τῶν εἰσαγωγῶν ἀπό τρίτες χώρες
συνέπειες ἐπί τῆς ὀργανώσεως τῆς παραγωγής καί τῆς διανομῆς στην κοινή ἀγορά
ποσοστό τῶν ξένων ποικιλιών στην κοινή ἀγορά τό 1978 καί τό 1979
ὑπερβολικός χαρακτήρας τῆς ἀπαιτήσεως ἀνταγωνισμοῦ εντός τῆς ποικιλίας
Τελικές παρατηρήσεις Γνώμη τῆς Οικονομικής καί Κοινωνικής Ἐπιτροπῆς
Ψήφισμα Ευρωπαϊκοί) Κοινοβουλίου
Καθυστέρηση λήψεως τῆς ἀποφάσεως
III — Διατακτικό
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Ι —
Μέ την ἀπό 27ης Νοεμβρίου 1978 προσφυγή τους ἡ ἐπιχείρηση L. C Nungesser καί ὁ Kurt Eisele ζητοῦν την μερική ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς 78/823 «περί τῆς διαδικασίας εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 85 τῆς συνθήκης — ΙV 28.824 — δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους — σπόροι ἀραβοσίτου πρός σπορά».
Ή ιδιαιτέρως περίπλοκη αύτη ὑπόθεση άφορα την εφαρμογή πολλῶν θεωριῶν καί άρχων στον εξειδικευμένο τομέα τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργού νέου φυτικού είδους. Ἀπαιτεῖ ὁρισμένες προκαταρκτικές διασαφηνίσεις, χωρίς ἀμφιβολία κάπως εκτεταμένες, τίς όποιες ὅμως ἐθεώρησα ἀπαραίτητες τόσο γιά τήν κατανόηση τῶν περιστατικών τῆς υποθέσεως ὅσο καί γιά τήν λύση πού θά προτείνω.
Πρίν υπεισέλθω στην ὑπόθεση, πρέπει νά διευκρινίσω ὁρισμένους ὅρους πού χρησιμοποιεί ὁ εθνικός ἡ ὁ κοινοτικός νομοθέτης, στόν τομέα τῶν σπόρων πρός σπορά, ἰδίως ἀπό τήν άποψη τῆς βιομηχανικής καί εμπορικής Ιδιοκτησίας, τῆς προστασίας τῶν καταναλωτών, τῆς ασφαλείας τοῦ εφοδιασμού καί τῆς ὀργανώσεως τοῦ εμπορίου.
α)
Θά πρέπει κατ᾽ ἀρχάς νά γίνει λόγος γιά τήν νοθογένεια, ὅχι γιά νά ἀξιολογηθεῖ ή μέθοδος αυτή, ἀλλά γιά νά τονισθούν ὁρισέμνα σημεία πού έχουν σημασία γιά τό δίκαιο. Ή νοθογένεια εἶναι ἡ διασταύρωση μεταξύ δύο ἀτόμων (σειρών) διαφορετικών ποικιλιών ἡ εἰδῶν. Κατά τους ειδικούς, οἱ «σειρές» συνιστούν τό πρώτο βασικό γενετικό υλικό πρόκειται γιά σπόρους προς σπορά ὁλικής καθαρότητος, πού δημιουργούνται μετά ἀπό 15 έτη διασταυρώσεων. 'Αποκαλούνται ἀκόμη «προ-βασικοί σπόροι προς σπορά». Μεταξύ τῶν ποικιλιῶν τῶν εἰδῶν Zea Mays L, διακρίνονται οἱ ποικιλίες ελεύθερης γονιμοποιήσεως καί οἱ ποικιλίες ὑβριδίων. Στην δεύτερη γενεά δημιουργούνται τά ἁπλά υβρίδια (διασταύρωση δύο σειρών) καί στην τρίτη γενεά τά διπλά υβρίδια (διασταύρωση δύο ἁπλῶν υβριδίων). Κατέστη επίσης δυνατή ή δημιουργία υβριδίων τριών σειρών (διασταύρωση ἁπλοῦ υβριδίου καί ὁμογενοῦς σειρᾶς) καί υβριδίων «top cross» (διασταύρωση ὁμογενοῦς σειράς ἡ ἁπλοῦ ὑβριδίου μέ ποικιλία ελεύθερης γονιμοποιή-σεως).
Ή μέθοδος τῆς νοθογενείας εἶναι γνωστή ἀπό μακρού χρόνου. Τό προϊόν πού προκύπτει υπερέχει, γενικώς, τῶν προϊόντων ἀπό τά όποια προήλθε ὡς πρός ορισμένα χαρακτηριστικά: ἀνθεκτικότητα, μέγεθος, ἀπόδοση.
Ἐν τούτοις, έχει ὁρισμένα μειονεκτήματα πρώτον, ἡ ποικιλία υβριδίων ενέχει περισσότερες ἀπαιτήσεις ἀπ᾿ ὅ,τι ἡ ποικιλία ἀπό τήν όποια προέρχεται, ὡς πρός τό πότισμα, τά λιπάσματα, τήν φυτοϋγειονομική μεταχείριση. Δεύτερον, ἄν ὁ γεωργός χρησιμοποιήσει ἐκ νέου ένα τμήμα τῆς συγκομιδής υβριδίων γιά τίς σπορές τοῦ ἑπομένου έτους, θά διαπιστώσει ὅτι, λόγω τῶν νόμων τοῦ Mendel, ἡ ἑπομένη γενεά καθίσταται ετερογενής, μέ ἀποτέλεσμα νά μειωθεί ή μέση ἀπόδοση τουλάχιστον 20 ο/ο ἀπό τήν πρώτη γενεά, ἐν συνεχεία δέ ἀκόμη περισσότερο.
Κατ' αυτό τόν τρόπο, ἡ νοθογένεια διαφοροποιεί τόν σπόρο ἀραβοσίτου πού χρησιμοποιείται ὡς σπόρος πρός σπορά καί τόν σπόρο ἀραβοσίτου πού διατίθεται στην κατανάλωση. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι διττό: κάθε έτος, ὁ γεωργός πρέπει νά ἀγοράζει τους σπόρους πρός σπορά ἀπό τους διενερ-γοῦντες τήν επιλογή, ἐνῶ προηγουμένως ἠδύνατο νά κρατήσει γιά τήν σπορά ἕνα τμήμα τῆς συγκομιδής του. Στην περίπτωση τοῦ αραβοσίτου, ὁ γεωργός δέν χρησιμοποιεί σχεδόν ποτέ στην πράξη τους σπόρους πρός σπορά πού παράγει, διότι σπέρνει γιά τήν δημιουργία ενός νέου φυτοῦ ἀπό κάθε σπόρο.
Κυρίως, ἄν επιτύχει νά διατηρήσει μυστικές τίς καθαρές μητρικές σειρές (τύπος ἀποκαλούμενος «κλειστός»), ὁ δημιουργός τοῦ υβριδίου δέν έχει ἀνάγκη οὐδενός νόμου γιά τήν προστασία τῶν ποικιλιών του πού διατίθενται στό ἐμπόριο, διότι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἀναπαραγωγή σπόρων πρός σπορά ἀπό διατιθέμενο στό εμπόριο υβρίδιο. Τά γενεολογικά συνθετικά εἶναι γνωστά μόνο στόν δημιουργό καί στην υπηρεσία έλεγχου.
Ή ἀνωτέρω δυνατότης νά διατηρηθεί μυστική ἡ μέθοδος δημιουργίας προβλέπεται ρητώς στην ὁδηγία 66/402 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 14ης 'Ιουνίου 1966, περί εμπορίας σπόρων δημητριακών πρός σπορά:
«Τά Κράτη μέλη μεριμνοῦν ώστε ἡ εξέταση καί ἡ περιγραφή τῶν γενεαλογικών συνθετικών, αιτήσει τοῦ δημιουργού, νά τηρηθούν εμπιστευτικές» (άρθρο 6 παράγραφος 3)
καί στό άρθρο 7 παράγραφος 3 τῆς οδηγίας τοῦ Συμβουλίου, τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 1970, περί τοῦ κοινοῦ καταλόγου ποικιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδών:
«Όταν ἡ εξέταση τῶν γενεαλογικών συνθετικών εἶναι ἀναγκαία στην μελέτη τῶν υβριδίων καί τῶν συνθετικών ποικιλιών, τά Κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τά ἀποτελέσματα τῆς εξετάσεως αὐτής καί ἡ περιγραφή τῶν γενεαλογικών συνθετικών νά τηρούνται εμπιστευτικά ἄν τό ζητήσει ὁ δημιουργός.»
Αυτό ἀποκαλείται «εργασία κλειστοῦ τύπου».
β)
Ό ὅρος «νέο φυτικό εἶδος» εἶναι συνώνυμος μέ τήν δημιουργία. Μία νέα ποικιλία ἀναγνωρίζεται ἐπισήμως, καταχωρίζεται καί ἀποκαλείται νέο φυτικό εἶδος, ἄν ικανοποιεί, ἐκτός τοῦ ὅτι έχει τόν χαρακτήρα τοῦ νέου, τρία κριτήρια πού καθορίζονται ἀπό τόν νόμο: διαφορά, ὁμογένεια, σταθερότητα. Λαμβάνεται ἐπίσης ὑπ᾽ ὄψη ἡ ἀξία του ἀπό άποψη καλλιέργειας καί χρησιμοποιήσεως.
Στην περίπτωση κλειστοῦ τύπου δημιουργίας νέου φυτικοί) είδους, ἡ προστασία πού παρέχεται ἀπό τό νομικό καθεστώς τοῦ δημιουργοῦ προστίθεται σέ εκείνη πού προκύπτει ήδη ἀπό τόν εμπιστευτικό χαρακτήρα τοῦ νέου φυτικοῦ εἴδους, άλλά εἶναι ἀναγκαία ἡ καταχώριση του στόν εθνικό κατάλογο ποικιλιῶν, γιά νά εἶναι δυνατό νά διατεθεί στό εμπόριο. Στην περίπτωση αυτή, ἡ «κλειστή» ποικιλία παράγεται καί πωλείται μόνον ἀπό τόν δημιουργό ἡ ἀπό τόν ἀντιπρόσωπό του.
Ή διάρκεια τῆς προστασίας καθορίζεται γιά περιορισμένο χρονικό διάστημα (20 έτη γιά τά ετήσια εἴδη). Ή προσβολή τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους στοιχειοθετεί ποινικό ἀδίκημα. Στην Γαλλία, τά πιστοποιητικά νέου είδους χορηγοῦνται ἀπό τήν Comité de protection des obtentions végétales (CPOV) ('Επιτροπή Προστασίας Νέων Φυτικῶν Εἰδῶν) ἐν ὄψει τοῦ ἀποτελέσματος τῶν ἀναλύσεως τῆς υπηρεσίας τοἀ Institut national de la recherche agronomique (INRA) (Ἐθνικό Ἰνστιτοῦτο 'Αγρονομικών 'Ερευνών) γιά λογαριασμό τῆς Comité technique permanent de sélection (CTPS) (Μόνιμη Τεχνική 'Επιτροπή Επιλογής), ὀργανισμός στόν όποιο έχει ἀνατεθεί ἡ καταχώριση τῶν νέων ποικιλιών στον γαλλικό επίσημο κατάλογο.
γ)
Οἰ ὅροί «βασικοί σπόροι πρός σπορά» ἤ «γονεῖς», ἡ ἀκόμη «βασικοί γεννήτορες», ὑποδηλοῦν τους σπόρους πρός σπορά πού παρήχθησαν ὑπό τήν άμεση ευθύνη τοῦ δημιουργοῦ, σύμφωνα μέ τους κανόνες συντηρητικής επιλογής ὅσον άφορᾶ τήν ποικιλία. Ἀποκαλούνται επίσης «σπόροι προς παραγωγή σπόρων πρός σπορά» (άρθρο 2 Δ τῆς οδηγίας 66/402). Είναι οἱ σπόροι πρός σπορά πού χρησιμοποιούνται ἀπό τίς επιχειρήσεις πρός πολλαπλασιασμό, οἱ όποιες, συνδυάζοντας τους βασικούς σπόρους πρός σπορά μεταξύ τους καί πολλαπλασιάζοντάς τους, δημιουργοῦν καί διαθέτουν στό εμπόριο συνοδευόμενους ἀπό πιστοποιητικό σπόρους πρός σπορά, οἱ όποιοι ὅμως δέν προορίζονται γιά παραγωγή σπόρων δημητριακών πρός σπορά, ἀλλό χρησιμοποιούνται γιά τήν παραγωγή σπόρων πού διατίθενται στην κατανάλωση. 'Απαιτούνται περίπου 8 έτη μεταξύ τῆς δημιουργίας τῆς νέας ποικιλίας καί τῆς διαδόσεως της.
δ)
Ή δημιουργηθεῖσα ποικιλία (βασικοί σπόροι πρός σπορά) πολλαπλασιάζεται ἀκολούθως εἴτε ἀπό τόν ίδιο τόν δημιουργό, ἄν αυτό εἶναι τό επάγγελμά του, εἴτε ἀπό ἕναν «πολλαπλασιαστή», δηλαδή ἀπό καλλιεργητή ὁ όποιος, ἀπό τους σπόρους πρός σπορά πού ἀνέπτυξε καί παρέσχε ὁ δημιουργός, καλλιεργεί καί συνεπώς παράγει μέ πολλαπλασιασμό νέους σπόρους πρός σπορά, ἀπό τους ὁποίους προέρχονται οἱ συνοδευόμενοι ἀπό πιστοποιητικό σπόροι πρός σπορά. Ὅταν οἱ ιδιότητες τοῦ δημιουργοῦ καί τοῦ πολλα-πλασιαστοῦ δέν συμπίπτουν στό ίδιο πρόσωπο, κατά κανόνα συνάπτονται συμβάσεις μεταξύ δημιουργών καί πολλαπλασιαστών, γιά τόν καθορισμό τοῦ ὄγκου παραγωγής μιας ειδικής ποικιλίας, καί τῶν καταβλητέων ἀπό τόν πολλαπλασιαστή στόν δημιουργό χρηματικών ποσών.
Ή ἰδιότης τοῦ δημιουργοῦ καί τοῦ πολλα-πλασιαστοῦ δέν παρέχει μόνο δικαιώματα συνοδεύεται καί ἀπό υποχρεώσεις: οἱ προϋποθέσεις πολλαπλασιασμοῦ τῶν σπόρων προς σπορά ἀποτελοῦν ἀντικείμενο πολύ αυστηρών έλεγχων γιά τήν πιστοποίηση (ἄρθρο 6 παράγραφος 4 τῆς ὁδηγίας 66/402). Ή πιστοποίηση ἀποτελεί ἀντικείμενο ρυθμίσεως κατά εἶδος καί, στην Γαλλία, διενεργείται ἀπό τήν Service officiel de contrôle (SOC) (Ἐπίσημη Ὑπηρεσία Ἐλέγχου), τεχνική υπηρεσία τοῦ (Groupement national interprofessionnel des semences et plants (GNIS) (Ἐθνική Διεπαγγελματική Ένωση Σπόρων πρός Σπορά καί Φυτῶν). Ή τεχνική καλλιεργειας διέπεται ἀπό λεπτομερές πρωτόκολλο καί οἱ σπόροι πρός σπορά πρέπει νά ἀνταποκρίνονται σέ καθορισμένους κανόνες (καθαρότης, βλαστητική ικανότης, υγρασία).
Ὅπως ἀνέφερα, στην περίπτωση τοῦ δημιουργοί) πού εργάζεται μέ τό σύστημα κλειστοῦ τύπου, ἡ νοθογένεια εγγυάται στόν δημιουργό ὅτι θά ἀνταμειφθεί γιά τής προσπάθειες του. Τοῦ εξασφαλίζει δέ, ἐν πάση περιπτώσει, προστασία τῶν νέων φυτικῶν εἰδών πού δημιουργεί (έκτος τῆς περιπτώσεως τῆς ἀναγκαστικής ἀδείας εκμεταλλεύσεως ἡ τῆς ἀπαλλοτριώσεως), ἀκόμη καί ἄν δέν υφίστανται νομοθετικές διατάξεις περί τῶν δικαιωμάτων τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους. Ύπό τίς συνθήκες αυτές γίνεται ἀντιληπτό ὅτι ἡ ἐν λόγω μέθοδος προεκάλεσε ἀναστάτωση στην παραγωγή τῶν σπόρων πρός σπορά καί ἀπετέλεσε ταυτοχρόνως προϋπόθεση καί αἴτιο ιδιωτικών επενδύσεων στόν τομέα αὐτό.
ε)
'Αντιθέτως, στην περίπτωση τῶν ποικιλιών «ἀνοικτοῦ» τύπου, τά γενεαλογικά συνθετικά εἶναι γενικώς γνωστά καί προσιτά σέ ὅλους τους ενδιαφερομένους. Στην περίπτωση αυτή, ἐν ὄψει τῆς νομοθεσίας περί εμπορίας τῶν σπόρων πρός σπορά (Saatgutverkehrsgesetz τῆς 20ής Μαίου 1968 στην Γερμανία), οἱ ἐν λόγω σπόροι πρός σπορά ἀναγνωρίζονται ὡς σπόροι πρός σπορά συνοδευόμενοι ἀπό πιστοποιητικό καί καταχωρισμένοι στόν κατάλογο τῶν φυτικών ποικιλιών, ὁ παραγωγός (δημιουργός) ὅμως δέν δύναται νά ἀξιώσει ἀπόλυτη προστασία βάσει τοῦ ἰδιωτικοῦ δικαίου καί τῆς νομοθεσίας περί τῶν νέων φυτικών εἰδών (Sortenschutzgesetz τῆς 20ής Μαίου 1968 στην Γερμανία). Ή κατάσταση αυτή ἐμφανίζεται κατά κανόνα ὅταν μία ποικιλία επελέγη ἀπό ὀργανισμούς ερευνών δημοσίου δικαίου (πανεπιστήμια ἡ άλλους), οἱ όποιοι θέτουν τά ἀποτελέσματα τῶν προσπαθειών τους στην διάθεση τοῦ κοινοῦ ἤ τοῦ κράτους, ἔναντι οικονομικού ἀνταλλάγματος πού εἶναι συνήθως κατώτερο ἀπό εκείνο πού δύναται νά ἀπαιτήσει ὁ ιδιώτης δημιουργός (συνήθης άδεια, άδεια εκμεταλλεύσεως τοῦ δικαιώματος, Jedermannserlaubnis, παράγραφος 21 Sortenschutzgesetz).
Μέχρι τό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1950, ή καλλιέργεια τοῦ ἀραβοσίτου ἐγίνετο στην Γαλλία μέ τοπικές ποικιλίες προερχόμενες ἀπό σειρές ἀραβοσίτου τύπου Corné, οἱ ὁποιες εἱσήγοντο ἀπό τόν Νέο Κόσμο.
Μετά τήν εισαγωγή στην Γαλλία τῶν πρώτων υβριδίων σπόρων αραβοσίτου προς σπορά ἀπό τους ερευνητές τοῦ INRA, τά έτη 1957 καί 1958 χαρακτηρίζονται ἀπό τήν δημιουργία υβριδίων ἀραβοσίτου πρωίμου τύπου ἀπό τους ιδίους ερευνητές. Ή ποικιλία INRA 200 κατεχωρίσθη στον γαλλικό επίσημο κατάλογο τό 1957, ἡ δέ ποικιλία INRA 258 τό 1958. Κατ᾽ αυτόν τόν τρόπο, τό Ἰνστιτοῦτο ἐδημιούργησε τίς προϋποθέσεις γιά τήν επέκταση τῆς καλλιέργειας τοῦ ἀραβοσίτου στίς βόρειες ζώνες, πράγμα πού ἀποτελεῖ χωρίς ἀμφιβολία ένα από τους στόχους τῆς συνθήκης τῆς Ρώμης (άρθρο 39 παράγραφος 1 στοιχείο α, άρθρο 85 παράγραφος 3). Είκοσι έτη ἀργότερα, τό υβρίδιο ἀραβοσίτου ἐκαλλιεργεῖτο σέ τρία περίπου εκατομμύρια ἑκτάρια, μέ μέση ἀπόδοση 5000 χιλιόγραμμα ἀνά εκτάριο παρά τήν ἐπιτευχθεῖσα πρόοδο, τό έλλειμμα τῆς Κοινότητος σέ ἀραβόσιτο ἀνέρχεται ἀκόμη σέ δώδεκα περίπου εκατομμύρια τόννους ἐτησίως.
Μέχρι τήν ἀρχή τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, τό INRA είργάζετο μέ τό σύστημα «ἀνοικτοῦ» τύπου: οἱ τύποι υβριδίων πού ἀνέπτυξε ήταν γνωστοί καί ὅλος ὁ κόσμος ἠδύ-νατο νά επωφεληθεί. Οἱ ποικιλίες INRA 200 καί 258 συμπεριελαμβάνοντο μεταξύ τών ὀλιγότερο δαπανηρών, πράγμα πού δέν ήταν ἀντίθετο πρός τήν φύση του ὡς ὀργανισμού πού ἀσχολείται μέ τήν βασική έρευνα, ὅπως ἄλλωστε ἀρμόζει σέ «αυτόνομο εθνικό δημόσιο ὀργανισμό». Τό INRA συνεστήθη μέ νόμο τῆς 18ης Μαΐου 1946 καί χρημοτοδοτεῖται ἀπό τό γαλλικό κράτος, κατέβαλε δέ κάθε προσπάθεια γιά νά επιτύχει τήν συμμετοχή τῶν ιδιωτικών ἐπιχειρήσεων καί τῶν γαλλικών συνεταιρισμών στην επιλογή καί στην παραγωγή τῶν υβριδίων. Πράγματι, τό Ἰνστιτοῦτο δέν εἶναι ούτε παραγωγός (πολλαπλασιαστής) ούτε πωλητής σπόρων πρός σπορά, ἄν καί εἶναι δημιουργός καί υπεύθυνος τῆς συντηρητικής επιλογής παράγει μόνο τους «προ-βασικούς σπόρους πρός σπορά».
Ἔτσι, ἀφοῦ τό INRA ἐδημιούργησε τους ἀπαραιτήτους σπόρους πρός σπορά, οἱ ιδιωτικές ἐπιχειρήσεις ἐπωφελήθησαν ταχέως τῶν ερευνῶν του. Ἀντιληφθεῖσες ταχέως τό ενδιαφέρον πού ἐπαρουσίαζε ὁ ἐν λόγω τομεύς, οἱ επιχειρήσεις αυτές (συνεταιρισμοί ἡ ιδιωτικές ἐπιχειρήσεις), οἱ όποιες ἠδύναντο νά επιδιώξουν τό κέρδος, δεδομένου ὅτι δέν ἐξεπλήρουν ἀποστολή δημοσίας υπηρεσίας, ἐδημιούργησαν, μέ βάση τό υλικό INRA, τίς δικές τους «ιδιωτικές» ποικιλίες. Καί σήμερα ἀκόμη, οἱ σειρές INRA ἀπαντῶνται στό 90 % τῶν υβριδίων σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά πού διατίθενται στό εμπόριο. Κατ' αυτόν τόν τρόπο, οἱ ἐν λόγω επιχειρήσεις ἀνέλαβαν, ὀλίγον κατ' ὀλίγον, τήν συνέχιση τοῦ έργου τοῦ Ἰνστιτούτου. 'Ενώ οἱ ποικιλίες INRA ἀντεπροσώπευαν τό σύνολο σχεδόν τῶν πωλήσεων σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά εντός τῆς Γαλλίας στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, δέν έπαυσαν ἀπό τότε νά χάνουν έδαφος καί τό 1981 ἀντεπροσώπευαν μόνο 10 ο/ο περίπου τῆς ἀγορᾶς αυτής.
Στην Γαλλία, ἡ παραγωγή καί ἡ πώληση τῶν σπόρων πρός σπορά εκτεταμένης καλλιέργειας τῶν γαλλικών καί ἀλλοδαπών ποικιλιών πραγματοποιούνται ἀπό πρόσωπα ἡ εταιρίες ἀναγνωρισμένες ἀπό τό Γαλλικό Ὑπουργείο Γεωργίας καί κατόχους ἐπαγγελματικοῦ δελτίου, πού χορηγεί τό GNIS. Δοθείσης τῆς καθαρώς διοικητικής φύσεως τοῦ INRA, κατέστη ἀναγκαία τό 1960 ἡ σύσταση μιᾶς ἑταιρίας ιδιωτικού δικαίου, ἡ οποία θά ἀνελάμβανε τήν διαχείριση τῶν προβλημάτων πολλαπλασιασμού, συντηρήσεως καί εμπορίας τῶν βασικών καί τῶν συνοδευόμενων ἀπό πιστοποιητικό σπόρων πρός σπορά τῶν ποικιλιών υβριδίων INRA. Τό έργο αυτό ἀνετέθη στην Société des semences de base de maïs (SSBM) (Εταιρία βασικών σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά), SARL, επαγγελματικό ὀργα-νισμό πού ελέγχει τίς ιδιωτικές επιχειρήσεις (μέλη τοῦ 'Εθνικού Συνδικάτου 'Ανεγνωρισμένων 'Επιχειρήσεων Σπόρων πρός Σπορά γιά τόν 'Αραβόσιτο, SNESAM) καί τους συνεταιρισμούς (μέλη τοῦ Synco-maïs). Κατά τά λοιπά, ἡ SSBM είχε τήν έδρα τῆς στην ίδια διεύθυνση πού είχε τήν έδρα του καί τό SNESAM.
'Από τήν δεκαετία τοῦ 1970, ὁ τρόπος ἐμπο-ρίας τῶν ποικιλιών πού ἀνέπτυξε ὁ INRA ἀπετέλεσε ἀντικείμενο επικρίσεων, ἡ δέ εμπορία τοῦ ὑλικοῦ INRA ἀνετέθη στην «Société anonyme française des semences de maïs» (FRASEMA) (Γαλλική 'Ανώνυμη Ἐταιρία Σπόρων 'Αραβοσίτου πρός Σπορά), ή οποία ἀντικατέστησε στίς 18 'Ιουνίου 1973 τήν SSBM. Τό σύνολο τῶν γαλλικών επιχειρήσεων καί συνεταιρισμών πού παράγουν ἀραβόσιτο INRA εἶναι μέτοχοι τῆς Fraserna, στην ὁποία δύναται νά μετάσχει, ἐφ᾿ ὅσον τό ζητήσει, κάθε ἀνεγνωρισμένος ἐπιλογεύς. Στην Γαλλία, άλλά καί παγκοσμίως, ἀπολαμβάνει τῆς ἀποκλειστικότητος τῆς παραγωγής καί εμπορίας τῶν βασικών σπόρων πρός σπορά πού προέρχονται ἀπό τά ἀρχικά στελέχη τῶν εργαστηρίων INRA. Τό Διοικητικό Συμβούλιο τῆς Fraserna ἀποτελείται ἀπό τους κυρίους παραγωγούς, ιδιώτες, σπόρων πρός σπορά, οἱ όποιοι, συνεπώς, ἀπολαύουν πρώτοι τῶν επιτευγμάτων τοῦ ἐν λόγω δημοσίου ὀργανισμοῦ καί τῶν κυρίων ἀνταγωνιστών του.
Ὅπως ἀκριβώς τό INRA ενεθάρρυνε τίς ενδιαφερόμενες γαλλικές επιχειρήσεις νά πολλαπλασιάζουν τίς ποικιλίες πού ἀνέπτυξε, κατά τόν ίδιο τρόπο καί κατόπιν αἰτήσεως τῶν γάλλων επιχειρηματιών, οἱ όποιοι ἤθελαν νά εξάγουν τους πολλαπλασιασμένους σπόρους πρός σπορά τῶν ἐν λόγω ποικιλιών στην Γερμανία, προσε-πάθησε νά ἐπιτύχει τήν καταχώριση τῶν ποικιλιών στόν «κατάλογο γερμανικών ποικιλιών», ἡ ὁποία, βάσει τῆς γερμανικής νομοθεσίας περί νέων φυτικών εἰδῶν, εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εμπορία τους στην χώρα αὐτή.
Ὡς ἀντιπρόσωπο ενώπιον τοῦ Ὁμοσπονδιακού Γραφείου Ποικιλιών (Bundessortenamt), επέλεξε τόν Kurt Eisele, ἀπό τό Darmstadt.
Ό Kurt Eisele εἶναι ὁμόρρυθμος ἑταίρος τῆς ετερορρύθμου ἑταιρίας L. C Nungesser, Darmstadt, ἡ οποία συνεστήθη τό 1775 καί απασχολούσε τό 1977 192 άτομα. κατά τό ἴδιο ἔτος ὁ κύκλος εργασιών τῆς ἀνήρχετο σέ 80 ἑκατομμύρια DM. Μόνος ἑτερόρρυθμος ἑταίρος ήταν ó Christof Eisele Junior.
Ή επιχείρηση Nungesser έχει επίσης μία 100 ο/ο θυγατρική εταιρία στό Στρασβοῦργο, ἡ ὁποία εμπορεύεται στην ἀνατολική Γαλλία τους σπόρους πρός σπορά πού εισάγει ἡ μητρική εταιρία ἀπό τήν Δανία, τίς Κάτω Χῶρες καί ἀπό τρίτες χῶρες. Ή δραστηριότητα τῆς άφορᾶ κυρίως τους σπόρους φυτοειδῶν πρός σπορά, τους σπόρους γιά πτηνά καί τους σπόρους τριφυλλιοῦ γιά σπορά. Μεταπωλεί επίσης, σέ μικρό ποσοστό (λιγότερο τοῦ 5o/ο τοῦ κύκλου εργασιών της), σέ ἐμπόρους γεωργικών προϊόντων τῆς ἀνατολικής Γαλλίας σπόρους ἀραβοσίτου πρός σπορά πού ἀγοράζει ἀπό συνεταιρισμούς αὐτής τῆς περιοχής. Ουδέποτε ἐπώλησε σπόρους αραβοσίτου προς σπορά πού προήρχοντο ἀπό τήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας.
Σύμφωνα μέ τήν σύμβαση πού διετυπώθη στην γαλλική γλώσσα καί υπεγράφη στό Παρίσι στίς 14 Δεκεμβρίου 1960 καί στό Darmstadt στίς 16 Δεκεμβρίου 1960, ó Kurt Eisele ἀνέλαβε νά προβεί σέ ὅλες τίς ἀπαραίτητες ενέργειες ενώπιον τῶν άρχων τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας γιά τήν καταχώριση τῶν ποικιλιών INRA 200, 244, 258 καί 321. Τό 'Ινστιτούτο ἀνέλαβε τήν υποχρέωση νά καταβάλει στον Kurt Eisele ὅλες τίς δαπάνες καταχωρίσεως τῶν ποικιλιών του. Ό Eisele ἀνέλαβε τήν υποχρέωση νά ενημερώνει τό 'Ινστιτούτο γιά ὅλα τά σχετικά μέ τήν εμπορία τῶν ἐν λόγω ποικιλιών στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία θέματα.
Μέ τέσσερις όμοιες δηλώσεις, οἱ όποιες διετυπώθησαν στην γερμανική γλώσσα καί υπεγράφησαν στό Darmstadt στίς 19 'Ιανουαρίου 1961 καί στό Παρίσι στίς 8 Φεβρουαρίου 1961, τό INRA μετεβίβασε τό δικαίωμα τοῦ δημιουργοί) νέου είδους ἑπί τῶν ἀνωτέρω τεσσάρων ποικιλιών υβριδίων ἀραβοσίτου «Darmstadt» στόν Kurt Eisele, ó όποιος κατέστη κάτοχος τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργού νέου είδους ἐπί τῶν ποικιλιών αυτών καί τῶν ἀπορρεόντων δικαιωμάτων ἀπό τίς 14 Δεκεμβρίου 1960.
'Η ὀνομασία «Darmstadt», έδρα τῆς ἑταιρίας Nungesser, ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι, κατά τήν διάρκεια τῆς διαδικασίας ἐνώπιον τοῦ 'Ομοσπονδιακού Γραφείου Ποικιλιών, είναι δυνατή ἡ χρησιμοποίηση προσωρινής ὀνομασίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἀναγκαίο νά ικανοποιεί τίς σχετικές μέ τήν ὀνομασία τῶν ποικιλιών ἀπαιτήσεις.
Ὡς πρός τίς ὁριστικές ὀνομασίες, Inrafrüh, Inrasil, Inrakorn, Inraweiß, φαίνεται ὅτι ἐνεπνεύσθησαν ἀπό τό άρθρο 13 παράγραφος 8 τῆς συμβάσεως περί προστασίας τῶν νέων φυτικών εἰδῶν, πού υπεγράφη στό Παρίσι στίς 2 Δεκεμβρίου 1961, κατά τό όποιο:
«'Οταν μία ποικιλία προσφέρεται πρός πώληση ἡ ἀποτελεί ἀντικείμενο εμπορίας, επιτρέπεται ó συνδυασμός τῆς καταχωρι-σθείσης ὀνομασίας τῆς ποικιλίας μέ βιομηχανικό ἡ εμπορικό σήμα, εμπορική επωνυμία ἡ άλλη παρόμοια ένδειξη. Στην περίπτωση πού μία τέτοια ένδειξη συνδυάζεται ὡς ἀνωτέρω, ἡ ὀνομασία πρέπει νά ἀναγνωρίζεται ευκόλως.»
Ή διαφορά πρός τίς γαλλικές ὀνομασίες δικαιολογείται επίσης διότι ἡ άνευ ὅρων υἱοθέτησή τους θά ἠδύνατο νά προκαλέσει σύγχυση' οἱ ἀριθμοί 200, 244, 258, 321 ἀντιστοιχοῦν ἐν μέρει στόν δείκτη ὡρι-μότητος στην Γαλλία, ἀλλά ὁ δείκτης ὡρι-μότητος στην Γερμανία εἶναι διαφορετικός. Τέλος, γνωρίζω ὅτι, σύμφωνα μέ τίς γερμανικές νομοθετικές διατάξεις, μία ποικιλία δέν ἠδύνατο νά γίνει ἀποδεκτή στην Γερμανία μέ ένα όνομα καί ένα ἀριθμό καί ὅτι έπρεπε ἡ ὀνομασία νά εἶναι ένα πλήρες όνομα.
Στό όπισθεν μέρος κάθε δηλώσεως υπάρχει μία άλλη δήλωση, ἡ ὁποία διετυπώθη στην γερμανική γλώσσα καί υπεγράφη στό Darmstadt στίς 19 Ἰανουαρίου 1961 ἀπό τόν Kurt Eisele, ὑπό την Ιδιότητά του ὡς «δικαιοδόχου τοῦ κατόχου τοῦ δικαιώματος», καί στό Παρίσι στίς 8 Φεβρουαρίου 1961, ἀπό τόν ἀντιπρόσωπο τοῦ Inra, ὑπό τήν Ιδιότητά του ὡς «πρώην κατόχου τοῦ δικαιώματος», στην ὁποία τά συμβληθέντα μέρη ἐδήλωσαν ὅτι τό Inra (πρώην κάτοχος τοῦ δικαιώματος) μετεβίβασε τό υλικό επιλογῆς καί τους ἀναγκαίους γιά την επιλογή ἤ γιά τόν πολλαπλασιασμό σπόρους πρός σπορά (βασικούς σπόρους πρός σπορά), καθώς καί τά βιβλία επιλογής καί τίς άλλες σημειώσεις πού ἀφοροῦν τίς ἐν λόγω τέσσερις ποικιλίες, σύμφωνα μέ την παράγραφο 3 τοῦ ἄρθρου 9 του γερμανικοί) νόμου περί σπόρων πρός σπορά (Saatgutgesetz τῆς 27ης 'Ιουνίου 1953) ὅτι ὁ Kurt Eisele (δικαιοδόχος στην κατοχή τοῦ δικαιώματος) κατέστη κάτοχος καί ὅτι, κατά τό μέτρο πού ἡ τελευταία αύτη δήλωση παρεκκλίνει ἀπό την σύμβαση τῆς 14ης-16ης Δεκεμβρίου 1960, ισοδυναμεί μέ τροποποίηση τῆς τελευταίας.
Ό ἐν λόγω γερμανικός νόμος, ὁ όποιος πρέπει νά εξετασθεί, περιείχε σέ ένα μόνο κείμενο τίς διατάξεις περί προστασίας των ποικιλιών βάσει τοῦ ἰδιωτικοῦ δικαίου (πρώτο μέρος) καί τους κανόνες δημοσίου δικαίου ἡ διοικητικοῦ δικαίου «police économique» περί τῆς εγκρίσεως τῶν ποικιλιῶν καί τοῦ εμπορίου τῶν δημητριακών (δεύτερο μέρος). Θά δούμε ὅτι έκτοτε ὁ γερμανός νομοθέτης διακρίνει μεταξύ των ἀνωτέρω δύο κατηγοριῶν διατάξεων.
'Ανεξαρτήτως τῶν προϋποθέσεων πού ἀπαιτοῦνται πρός παροχή τῆς προστασίας, ὁ νόμος ὁρίζει ὅτι ἡ παροχή τῆς προστασίας αυτής έχει τήν έννοια ὅτι οἱ σπόροι πρός σπορά δύνανται νά πιστοποιηθούν καί νά διατεθούν στό εμπόριο, ὅτι μόνον ὁ κάτοχος τοῦ δικαιώματος δύναται νά παράγει τους σπόρους πρός σπορά τῆς ποικιλίας γιά νά τους διοχετεύει στό εμπόριο καί ὅτι επίσης μόνον αυτός έχει τό δικαίωμα νά τους πωλεί.
Ὑπό τόν τίτλο «μεταβίβαση ποικιλίας» (Übertragung einer Sorte), τό άρθρο 9 τοῦ ἀνωτέρω νόμου ὁρίζει:
«1)
Ή σύμβαση μέ τήν ὁποία μεταβιβάζεται τό δικαίωμα τοῦ δημιουργού νέου φυτικοῦ εἴδους ἐπί μιᾶς ποικιλίας καί ἡ ἀπορρέουσα ἐξ αὐτοῦ προστασία, καθώς καί οἱ ἐντεύθεν ἀναλαμβανόμενες υποχρεώσεις, πρέπει νά καταρτίζονται ἐγγράφως.
2)
Ό δικαιοδόχος ἀπολαύει τῶν δικαιωμάτων καί ἀναδέχεται τίς υποχρεώσεις πού ἀπορρέουν ἀπό τόν παρόντα νόμο.
3)
Σέ περίπτωση ἀμφιβολίας, ὁ πρώτος κάτοχος τοῦ δικαιώματος ὑποχρεούται νά παραδώσει στόν δικαιοδόχο τό υλικό επιλογής καί τόν ἀναγκαίο γιά τήν επιλογή ἡ γιά τόν πολλαπλασιασμό σπόρο, καθώς καί τά βιβλία επιλογής καί τίς λοιπές σημειώσεις πού ἀφορούν τήν ποικιλία καί νά προβεί στην τροποποίηση τῶν μητρώων προστασίας ποικιλιών (Sortenschutz-Rolle).»
Ὑπό τόν τίτλο «ἀλλοδαπές ποικιλίες», τό άρθρο 14 ὁρίζει:
«1)
'Αλλοδαπές ποικιλίες δύνανται, ὑπό τίς προβλεπόμενες ἀπό τόν παρόντα νόμο προϋποθέσεις, νά τύχουν, κατόπιν αιτήσεως, νομίμου προστασίας, ὑπό τόν ὅρο τῆς ἀμοιβαιότητος. Μέ ἀπόφαση πού δημοσιεύεται στην Bundesgesetz-Blatt, ὁ ὁμοσπονδιακός υπουργός διαπιστώνει τήν ύπαρξη τῆς ἀμοιβαιότητος.
2)
'Αλλοδαπή ποικιλία δύναται νά προστατευθεί άνευ τοῦ ὅρου τῆς ἀμοιβαιότητος, ὅταν ἡ παροχή τῆς προστασίας έχει ἀξία ἀπό άποψη καλλιέργειας καί χρησιμοποιήσεως γιά τό εθνικό έδαφος.
3)
Πρόσωπο πού δέν κατοικεί ούτε έχει εγκατάσταση στό έδαφος ἐπί τοῦ ὁποίου εφαρμόζεται ὁ παρών νόμος δέν δύναται νά ζητήσει τήν παροχή προστασίας, νά συμμετάσχει σέ διαδικασία πού ρυθμίζεται στό πρώτο μέρος τοῦ παρόντος νόμου καί νά επικαλεσθεί τήν παρεχομένη σέ μία ποικιλία προστασία, παρά μόνο ἄν ὁρίσει ἀντιπρόσωπο (Vertreter) εντός τῆς χώρας.
Ὁ τελευταίος δύναται νά ἀντιπροσωπεύει τό ἀνωτέρω πρόσωπο στην διαδικασία ενώπιον τοῦ Bundessortenamt καί, ὑπό την ἐπιφύλαξη τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 78 τοῦ κωδικός πολιτικῆς δικονομίας, στίς ἀστικές διαφορές πού ἀφοροῦν τήν προστασία τῶν νέων φυτικῶν εἰδῶν...»
Μέ τό άρθρο 23 ἀνατίθεται στό Ὁμοσπονδιακό Γραφείο Ποικιλιῶν (Bundessortenamt) ἡ τήρηση τοῦ «Μητρώου Προστασίας Ποικιλιών» (Sortenschutzrolle), διευκρινίζονται δέ οἱ λεπτομέρειες τηρήσεως τοῦ μητρώου αὐτοῦ.
Στην ὑπό κρίση υπόθεση, οἱ συμφωνίες αποβλέπουν σαφῶς στό νά καταστεί δυνατή ἡ παραγωγή καί ἡ εμπορία τῶν τεσσάρων ποικιλιών Inra στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, καθώς καί στό νά συμμορφωθεί ὁ Kurt Eisele πρός τίς σχετικές ἐπιταγές τοῦ γερμανικού νόμου περί προστασίας τῶν φυτικών εἰδῶν καί περί τῶν καλλιεργουμένων σπόρων φυτών προς σπορά (Saatgutgesetz) τῆς 27ης Ἰουνίου 1953. Ἦταν ἀπολύτως σύμφωνες πρός τό Ισχύον τότε δίκαιο, ὅπου δέν ὑφίστατο οὔτε κοινή γεωργική ἀγορά, ούτε κανονισμός 17, ούτε «κοινός» κατάλογος τῶν ποικιλιών γεωργικών εἰδῶν, ούτε κοινοτική νομολογία περί ἀναλώσεως τῶν δικαιωμάτων βιομηχανικής καί εμπορικής ἰδιοκτησίας. Ή εξουσία ἀντιπροσωπεύσεως πού παρέσχε τό INRA στόν Kurt Eisele ήταν ὁ μόνος τρόπος γιά νά κυκλοφορήσουν στην Γερμανία οἱ ποικιλίες πού ἐδημιούργησε τό Ἰνστιτούτο, εἴτε αυτές ἐπολλαπλασιάζοντο στην Γαλλία ἀπό γαλλικές ιδιωτικές επιχειρήσεις ἡ συνεταιρισμούς εἴτε στην Γερμανία ἀπό τόν Kurt Eisele.
Διεθνώς, τό σύστημα προστασίας τῶν νέων φυτικών εἰδῶν ἀπετέλεσε ἀντικείμενο τῆς συμβάσεως τῶν Παρισίων τό 1961, ἡ ὁποία ἀνεθεωρήθη μεταγενεστέρως στην Γενεύη, στίς 10 Νοεμβρίου 1972 καί στίς 23 'Οκτωβρίου 1978.
'Αν δέν κάνω λάθος, ὅλα τά Κράτη μέλη, έκτος τοῦ Λουξεμβούργου καί τῆς Ἐλλάδος, ἔχουν προσχωρήσει στην σύμβαση καί ἔχουν συστήσει τήν Διεθνή 'Ενωση γιά την Προστασία τῶν Νέων Φυτικών Εἰδῶν (UPOV).
Λόγω τῆς ἀνωτέρω συμβάσεως, τά κράτη τῆς 'Ενώσεως ἐθέσπισαν νέα νομοθεσία ή ἐτροποποίησαν τήν νομοθεσία τους ἐφ᾽ ὅσον αυτό ήταν ἀναγκαίο.
Κατά τήν ἐν λόγω σύμβαση, τό δικαίωμα πού παρέχεται στον δημιουργό προστατευόμενης κατά τήν έννοια τῆς συμβάσεως ποικιλίας έχει ὡς ἀποτέλεσμα νά ἐξαρτᾶ ἀπό προηγουμένη άδειά του τήν παραγωγή πρός διοχέτευση στό εμπόριο, τήν πώληση καί τήν εμπορία τοῦ ὑλικού ἀναπαραγωγής ή φυτικού πολλαπλασιασμού, ὡς έχει, τῆς ποικιλίας (άρθρο 5 παράγραφος 1).
'Υπό τόν τίτλο «περιορισμός τῆς ἀσκήσεως τῶν προστατευομένων δικαιωμάτων», τό άρθρο 9 ὁρίζει:
«1)
'Η ελεύθερη άσκηση τοῦ ἀποκλειστικού δικαιώματος πού παρέχεται στόν δημιουργό δέν δύναται νά περιορισθεί παρά μόνο γιά λόγους δημοσίου συμφέροντος.
2)
Όταν ὁ ἀνωτέρω περιορισμός τίθεται προς εξασφάλιση τῆς διαδόσεως της ποικιλίας, τό ἐνδιαφερόμενο Κράτος μέλος τῆς 'Ενώσεως πρέπει νά λαμβάνει ὅλα τά ἀναγκαία μέτρα, προκειμένου νά λαμβάνει ὁ δημιουργός δικαία ἀμοιβή.»
Τό άρθρο 11 παράγραφος 3 ὁρίζει:
«Ή προστασία πού ζητείται στά διάφορα Κράτη μέλη τῆς 'Ενώσεως ἀπό φυσικά ή νομικά πρόσωπα πού ἀπολαύουν τῶν ευεργετικών διατάξεων τῆς συμβάσεως είναι ἀνεξάρτητη ἀπό τήν προστασία πού παρέχεται γιά τήν ίδια ποικιλία στά άλλα κράτη πού ἀνήκουν ἡ ὄχι στην 'Ενωση.»
Σύμφωνα μέ τήν σύμβαση, ἡ 'Ιταλία ἐθέσπισε στίς 25 Νοεμβρίου 1971 τόν νόμο 1096 τό Βέλγιο, τόν νόμο τῆς 10ης Μαΐου 1975 περί προστασίας τῶν νέων φυτικών ειδῶν τό 'Ηνωμένο Βασίλειο, τόν Plant Varieties and Seeds Act τοῦ 1964.
Στήν Γαλλία, τό άρθρο 3 παράγραφος 1 τοῦ νόμου 70-489, τῆς 11ης Ἰουνίου 1970, περί προστασίας τῶν νέων φυτικῶν εἰδῶν, ὁρίζει:
«Κάθε νέο φυτικό εἶδος δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο τίτλου ιδιοκτησίας, ἀποκαλουμένου «πιστοποιητικοῦ νέου φυτικοῦ είδους», τό όποιο παρέχει στόν κάτοχό του ἀποκλευοηκό δικαίωμα παραγωγής, οτό έδαφος ἐπί τοῦ ὁποίου εφαρμόζεται ὁ παρών νόμος, πωλήσεως ἡ διαθέσεως πρός πώληση ὁλοκλήρου ἡ τμήματος τοῦ φυτού ή τῶν στοιχείων ἀναπαραγωγής ἡ φυτικοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῆς σχετικής ποικιλίας καί τῶν ποικιλιών πού προέρχονται ἀπ᾿ αύτη μέ νοθογένεια, ὅταν ἡ ἀναπαραγωγή ἀπαιτεί τήν επαναλαμβανομενη χρησιμοποίηση τῆς ἀρχικής ποικιλίας.»
Τήν σύμβαση ἐπεκύρωσε ἡ 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας τό 1968, προκειμένου δέ νά προσαρμόσει τήν νομοθεσία της στίς ἀρχές τῆς συμβάσεως ἐθέσπισε, στίς 20 Μαΐου 1968, τόν Sortenschutzgesetz (τροποποιηθέντα στίς 4 'Ιανουαρίου 1977), ὁ όποιος περιορίζεται στην παρεχομένη ἀπό πλευράς ἰδιωτικοῦ δικαίου προστασία τῶν ποικιλιών καί, τήν ίδια ήμερα, τόν Saatgutverkehrsgesetz (τροποποιηθέντα στίς 23 'Ιουνίου 1975), ὁ όποιος διέπει, ἀπό άποψη δημοσίου δικαίου, τήν ἀναγνώριση καί τήν εμπορία τῶν σπόρων πρός σπορά.
Κατ' αυτόν τόν τρόπο, τόσο στην Γαλλία ὅσο καί στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας καί γενικώς σέ ὅλα τά Κράτη μέλη πού ἔχουν σχετική μέ τά νέα φυτικά εἴδη νομοθεσία, μία ποικιλία δύναται νά διατεθεί στό εμπόριο μόνο ἄν έχει εγγραφεί στόν εθνικό επίσημο κατάλογο ποικιλιών. 'Απαγορεύεται ἡ πώληση τῶν σπόρων πρός σπορά καί τῶν φυτών, ἄν ή ταυτότητα τῆς ποικιλίας, ἡ ὁποία ἀναφέρεται υποχρεωτικώς στην ἐτικέττα, δέν είναι σύμφωνη μέ τό ὄνομα πού έχει δώσει ὁ δημιουργός καί έχει καταχωρισθεί. 'Ο δημιουργός «καταθέτει τό πιστοποιητικό παραγωγής» γιά τήν ποικιλία του καί ελέγχει τήν παραγωγή της, ἀφ᾿ ενός διότι κάθε συσκευασία πρέπει νά φέρει ἐτικέττα μέ τό όνομα τῆς ποικιλίας καί ἀφ᾿ ἐτερου διότι, γιά νά παράγουν τήν ἐν λόγω ποικιλία, πρέπει ὅλοι οἱ άλλοι πολλαπλασιαστές νά ζητήσουν άδεια εκμεταλλεύσεως. 'Ακόμη καί στην περίπτωση πού δέν υφίστανται συμβατικές διατάξεις__ ὁ νόμος ἀρκεῖ γιά νά παράσχει στόν δημιουργό ή στον ἕλκοντα ἐξ αὐτοῦ δικαίωμα τό μονοπώλιο τῆς εμπορίας τῶν σπόρων προς σπορά τῆς ποικιλίας.
Οἱ ἀπαραίτητες δοκιμές καί διατυπώσεις πρός καταχώριση μιᾶς ποικιλίας στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας ἀπαιτούν περίπου πέντε ἔτη. Ὑπολογίζοντας ὅτι ἡ ἰσχύς τῆς καταχωρίσεως τῶν ποικιλιών, τήν εκμετάλλευση τῶν ὁποίων ἀνέλαβε ὁ Kurt Eisele, θά ἐτερματίζετο στό τέλος τοῦ 1965, τό INRA ἐζήτησε, τόν 'Οκτώβριο τοῦ 1974, ἀπό τήν SSBM νά προμηθεύσει γιά τό 1965 τίς σειρές ἁπλών καί διπλών υβριδίων, πού ήταν ἀπαραίτητες γιά τήν εκπλήρωση τῶν διατυπώσεων καταχωρίσεως καί γιά τήν ἀπόδειξη τῆς δυνα-τότητος παραγωγής τῶν σπόρων υβριδίων προς σπορά τοῦ INRA στην Γερμανία, προκειμένου νά διαπιστώσει ὁ γερμανικός ὀργανισμός έλεγχου ὅτι ἡ ἀναπαραγωγή τους ήταν δυνατή, χωρίς νά υποστούν ἀλλοίωση.
Στην ἀνωτέρω ἀλληλογραφία ἀνεφέρετο ὅτι τό INRA συνεφώνησε μέ τόν Kurt Eisele νά παράγει κατά ἀνώτατο όριο τό 1/3 τοῦ συνόλου τῶν σπόρων πρός σπορά πού πωλεί στην Γερμανία, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι τουλάχιστον τά 2/3 θά εισάγονται ἀπό τήν Γαλλία. Συνεπώς, τό INRA ἐζήτησε ἀπά τήν SSBM νά εφοδιάσει τόν Kurt Eisele μέ τά ἁπλά υβρίδια πού ήταν ἀναγκαία γιά τήν παραγωγή σπόρων τῶν τεσσάρων ποικιλιών πρός σπορά σέ 51 ἑκτάρια.
Κατά, τόν χρόνο πού επρόκειτο νά υλοποιηθεί ἡ ἐκ τῆς καταχωρίσεως εκμετάλλευση τῶν νέων φυτικών ειδών πού ἐζήτησε ὁ Kurt Eisele, υπεγράφη στό Παρίσι, στίς 5 'Οκτωβρίου 1965, μία σύμβαση μεταξύ τοῦ INRA καί τοῦ Kurt Eisele, στην ὁποία ἀναφέρονται καί διευκρινίζονται οἱ εκατέρωθεν ἀναληφθείσες υποχρεώσεις καί επικυρώνεται ἡ χορηγηθείσα στόν Eisele ἄδεια. Θά παραθέσω ὁλόκληρο τό κείμενο τῆς ἐν λόγω συμβάσεως, δεδομένου ὅτι τελικώς οἱ ὅροί αυτής ἀποτελούν τό ἀντικείμενο τῆς ὑπό κρίση διαφορᾶς:
«'Αρθρο 1
Τό INRA ἀναθέτει στον Eisele τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὀργανώσεως τῆς πωλήσεως των δημιουργηθέντων ἀπό τό INRA ποικιλιῶν ἀραβοσίτου INRA 200, INRA 244, INRA 258, INRA 270, INRA 300 καί INRA 321, ἡ διαδικασία γιά τήν καταχώριση των ὁποίων ευρίσκεται ἤδη ἐν εξελίξει ενώπιον των άρχων τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας.
Διευκρινίζεται ὅτι ἡ ἀποκλειστικότης πού παρέχεται στον Eisele περιορίζεται στην ὀργάνωση τῆς πωλήσεως καί δέν συνεπάγεται ἀποκλειστικότητα πωλήσεως.
Ὁ Eisele ὑποχρεοῦται νά μή ἀναλάβει τήν ὀργάνωση τῆς πωλήσεως άλλων ποικιλιῶν ἀραβοσίτου, έκτος τῶν ποικιλιών INRA.
'Αρθρο 2
Ὁ Eisele ἀναλαμβάνει τήν υποχρέωση νά εφοδιάζει μέ σπόρους πρός σπορά ὅλων τῶν ἀναφερομένων στην παρούσα σύμβαση ποικιλιών κάθε γερμανική επιχείρηση σπόρων πρός σπορά καί κάθε γερμανικό συνεταιρισμό πού θά υπέβαλαν σχετικό αίτημα, ἐφ' ὅσον παρέχουν επαρκείς τεχνικές καί ἠθικές εγγυήσεις.
'Αναλαμβάνει τήν υποχρέωση νά μή περιορίζει μονομερώς τήν πώληση τῶν ἐν λόγω σπόρων πρός σπορά.
Σέ περίπτωση κατά τήν όποια ὅλες οι δοθείσες παραγγελίες δέν δύνανται νά εκτελεσθούν, ελλείψει σπόρων πρός σπορά ἤ γιά ὁποιονδήποτε άλλο λόγο, ὁ Eisele θά υποβάλει πρός ἔγκριση στό INRA τό σύστημά του βάσει τοῦ οποίου κατανέμει τό ἐν λόγω προϊόν μεταξύ τῶν ἀγοραστών.
Ή τιμή πωλήσεως τῶν ἐν λόγω ποικιλιών στά καταστήματα, πού επιλέγονται κατά τόν τρόπο πού ἀνεφέρθη ἀνωτέρω, θά καθορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ τοῦ INRA καί τοῦ Eisele, τιμή τήν ὁποία ὁ Eisele υποχρεούται νά τηρεῖ. Γιά τήν διαμόρφωση τῆς τιμής αὐτῆς πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ' ὄψη ἀφ' ενός ἡ τιμή πωλήσεως τῶν γάλλων εξαγωγέων καί ἀφ' ἑτερου ή κατάσταση τῆς κανονικῆς ἀγορᾶς στην Γερμανία.
Διευκρινίζεται ὅτι, πρός καθορισμό τῆς ἀνωτέρω τιμῆς, θά λαμβάνονται ὑπ' ὄψη οἱ δαπάνες στίς όποιες υποβάλλεται ὁ Eisele γιά τήν διάδοση τῶν ἐν λόγω ποικιλιών, διάδοση τήν ὁποία ò Eisele εξουσιοδοτείται νά επιδιώκει μέ κάθε μέσο, ὑπό τήν επιφύλαξη τηρήσεως τῆς σχετικῆς ἐν προκειμένω νομοθεσίας καί τῶν συναλλακτικών ηθών.
'Αρθρο 3
Ό Eisele ἀναλαμβάνει τήν υποχρέωση νά εισάγει ἀπό τήν Γαλλία τουλάχιστον τά 2/3 τῶν ἀναγκαίων πρός ικανοποίηση τῶν γερμανικών ἀναγκών σπόρων πρός σπορά. Ή προμήθεια ἀπό τήν Γαλλία θά διενεργείται μέσω τοῦ γαλλικοῦ ὀργανισμού, στόν όποιο έχει ἀνατεθεί ἡ συγκέντρωση καί ὁ συντονισμός τῶν εξαγωγών ἀραβοσίτου.
Ό Eisele δύναται νά παράγει ὁ ἴδιος ἡ μέσω τρίτου, ὑπ' ευθύνη του, τό ἐπί πλέον, δηλαδή τό 1/3 κατά ἀνώτατο ὅριο τών ἀναγκαίων πρός ἱκανοποίηση ἀναγκών της Γερμανίας σέ σπόρους πρός σπορά.
Γιά τους σπόρους πρός σπορά πού παράγονται ὑπό τόν άμεσο ἔλεγχό του καί διατίθενται στό εμπόριο εντός τῆς Γερμανίας, ὁ Eisele υποχρεούται νά καταβάλλει στό INRA δικαιώματα τοῦ αὐτοῦ ύψους καί ὑπό τους ίδιους ὅρούς μέ εκείνους πού ἀπαιτεί στην Γαλλία ἡ Caisse de gestion des licences végétales (Ταμείο Διαχειρίσεως 'Αδειών 'Εκμεταλλεύσεως Φυτικών Εἰδῶν). Ό Eisele θά καταβάλλει τά ἀνωτέρω δικαιώματα στό τέλος κάθε ἡμερολογιακοῦ έτους.
'Αρθρο 4
Ὁ Eisele ὑποχρεοῦται νά προστατεύει τά δικαιώματα ιδιοκτησίας τοῦ INRA ἐπί των ἐν λόγω ποικιλιῶν — Ιδίως ὅσον άφορα την πιθανότητα ἀπομιμήσεως τοῦ σήματος — καί ἐπί τοῦ σήματος «INRA », πού κατέθεσε τό ἐν λόγω Ἰνστιτούτο στην Γαλλία καί στήν Γενεύη καί τοῦ ὁποίου ὁ Eisele δύναται νά κάνει χρήση.
Ό Eisele εξουσιοδοτείται νά προβαίνει στίς ἀναγκαίες ενέργειες πρός προστασία των δικαιωμάτων τοῦ INRA.
'Αρθρο 5
Τό INRA ἀναλαμβάνει νά υποχρεώσει τόν προβλεπόμενο ὀργανισμό νά λάβει ὅλα τά ἀναγκαία μέτρα γιά νά εμποδίζει κάθε εξαγωγή πρός τήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας τῶν ποικιλιών ἀραβοσίτου INRA σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 πλην αυτών πού προορίζονται γιά τόν Eisele.
'Αρθρο 6
Γιά κάθε ζήτημα πού δέν προβλέπεται στην παρούσα σύμβαση, ὁ Eisele υποχρεούται νά λάβει προηγουμένως τήν έγκριση τοῦ INRA.
'Αρθρο 7
Ἡ παρούσα σύμβαση συνάπτεται γιά χρονικό διάστημα πέντε ετών καί θά ἰσχύει ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1965.
Δύναται νά ἀνανεωθεί σιωπηρώς γιά χρονικό διάστημα ἴσης διαρκείας, τό συμβαλλόμενο δέ μέρος πού θά επιθυμούσε νά τήν καταγγείλει υποχρεούται νά ειδοποιήσει πρός τούτο τό έτερο μέρος μέ συστημένη επιστολή ἕνα έτος πρό τῆς λήξεως κάθε περιόδου.
'Αρθρο 8
'Αποκλειστική δικαιοδοσία πρός επίλυση κάθε διαφορᾶς πού εἶναι δυνατόν νά ἀνακύψει ἐκ τῆς παρούσης συμβάσεως έχει τό Tribunal de commerce de la Seine.»
Ή Caisse de gestion des licences végétales (CGLV), πού ἀναφέρεται στό άρθρο 3, εἶχε τήν έδρα τῆς στην ίδια διεύθυνση πού εἶχαν τήν έδρα τους οἱ προαναφερθείσες SSBM καί SNESAM. Πρόκειται γιά ἀστική εταιρία, στό κεφάλαιο τῆς ὁποίας συμμετέχει, μεταξύ άλλων, τό INRA, διαχειρίζεται δέ τά νέα φυτικά εἴδη, ἐκτος ἄν οἱ δημιουργοί προτιμούν νά ἀσκούν οἱ ίδιοι τά δικαιώματά τους. Χορηγεί ετήσια άδεια πολλαπλασιασμού ὑπό τόν έλεγχο τῆς γιά τίς ποικιλίες, τῶν ὁποίων έχει ἀναλάβει τήν εκμετάλλευση. Ή πώληση ἀπό τίς επιχειρήσεις, στίς όποιες έχουν χορηγηθεί άδειες παραγωγης τῶν ποικιλιών, υπόκειται στην καταβολή ενός «δικαιώματος εκμεταλλεύσεως» πρός τήν Caisse, ἡ ὁποία τό καταβάλλει στόν δημιουργό, ἀφοῦ ἀφαιρεθούν οἱ δαπάνες λειτουργίας της. Κυρίως, διαχειρίζεται ὅλες τίς ποικιλίες ἀραβοσίτου INRA καί τίς ποικιλίες πού προέρχονται ἀπό σειρές INRA, εισπράττει δέ γιά λογαριασμό τῆς τά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως πού καταβάλλονται γιά τίς άδειες πού παραχωρεί στους γάλλους παραγωγούς, ἐνῶ τό INRA εισπράττει τό ίδιο τά ἐν λόγω δικαιώματα γιά τήν άδεια πού ἐχορήγησε στον Kurt Eisele.
'Αν καί δέν ὁρίζεται ρητώς, ὁ ὀργανισμός πού επίσης ἀναφέρεται στό άρθρο 3 καί ασχολείται μέ τήν συγκέντρωση καί τόν συντονισμό τῶν εξαγωγών γαλλικού ἀραβοσίτου σέ ὅλες τίς ξένες χώρες, μέ τίς όποιες τό 'Ινστιτούτο έχει συνάψει ἡ θά συνάψει συβάσεις, ήταν ἡ SSBM. Ἡ ἑταιρία αυτή εἶχε ἀναλάβει νά κατανείμει μεταξύ ιδιωτικού τομέως (οἱ επιχειρήσεις μέλη τοῦ SNESAM) καί συνεταιριστικού τομέως (οἱ συνεταιρισμοί μέλη τοῦ Synco-Maïs) τήν ποσόστωση — ὅπως θά τήν ἀποκαλώ — «Eisele», νά εκτελεί τίς δοθείσες ἀπό αὐτόν παραγγελίες σπόρων πρός σπορά, νά συγκεντρώνει τίς εξαγωγές πού προορίζονται γι᾽ αὐτόν, καί νά προβαίνει στίς σχετικές τιμολογήσεις.
Στην πραγματικότητα, μέ την σύμβαση αύτη μεταφέρεται στην γερμανική ἀγορά ή ὀργάνωση τῆς παραγωγῆς καί της πωλήσεως τῶν διατιθεμένων στό εμπόριο υβριδίων INRA πού υφίσταται στην Γαλλία, μέ την σημαντική διαφορά ὅτι την ὀργάνωση τῆς παραγωγῆς καί της πωλήσεως στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία έχει ἀναλάβει ἀποκλειστικώς ὁ Kurt Eisele, ὁ όποιος, ὡς μόνος ἀγοραστής, εφοδιάζεται ἀπό μεγάλο ἀριθμό προμηθευτών. Ἐξ άλλου, ἡ σύμβαση δέν παρέχει στόν Kurt Eisele καμμία ἀποκλειστικότητα ὅσον άφορᾶ την ἀγορά βασικῶν σπόρων πρός σπορά INRA. Καίτοι οἱ συνοδευόμενοι ἀπό πιστοποιητικό σπόροι πρός σπορά πωλούνται ἀποκλειστικῶς ἀπό την Frasema, οἱ βασικοί σπόροι πρός σπορά εἶναι προσιτοί σέ κάθε ἀγοραστή εντός τῆς Ευρώπης καί συνεπῶς καί εντός τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Κατ' αυτό τόν τρόπο, ἡ Frasema ἐπώλησε τό 1976 μεγάλες ποσότητες βασικῶν σπόρων πρός σπορά INRA στίς γερμανικές επιχειρήσεις Kleinwanzlebener Saatzucht (KWS) καί Nordsaat.
'Η πρώτη παραγγελία πού έδωσε ὁ Kurt Eisele στίς 24 Αυγούστου 1966 ἐξετελέσθη τόν Φεβρουάριο τοῦ 1967, ἀκολούθησαν δέ ἀρκετά έτη ευνοϊκά γιά τους παραγωγούς καί τους πωλητές τῶν ποικιλιών INRA. 'Ενώ ἀκόμη καί τό 1970 ὑφίστατο στην γερμανική ἀγορά μόνο μία γαλλική ποικιλία κλειστοί) τύπου, οἱ γερμανοί καλλιεργητές ἀραβοσίτου πού ήθελαν νά χρησιμοποιούν τους γαλλικούς σπόρους πρός σπορά, δηλαδή ἡ πλειονότης, ἠδύναντο νά χρησιμοποιήσουν τίς ποικιλίες INRA, ιδίως τήν ποικιλία INRA 200, ἀπό τό 1967.
Κατ' ἐφαρμογή τῶν άρθρων 4 καί 5 τοῦ κανονισμοί) 17 τοῦ Συμβουλίου τῆς 6ης Φεβρουαρίου 1962 (πρώτος κανονισμός εφαρμογής τῶν άρθρων 85 καί 86 της συνθήκης, ὡς ἐτροποποιήθη μέ τόν κανονισμό 118/63), ὁ Kurt Eisele ἐκοινοποίησε, τήν 1η Νοεμβρίου 1965, στην γενική διεύθυνση ἀνταγωνισμοί) τῆς Ἐπιτροπῆς στίς Βρυξέλλες τήν συμφωνία πού εἶχε συνάψει μέ τό INRA στίς 5 'Οκτωβρίου 1965, ή ἰσχύς τῆς ὁποίας έληγε τήν 1η Σεπτεμβρίου 1970.
'Υπό τόν τίτλο στοιχεία σχετικά μέ τό περιεχόμενο τῆς συμφωνίας, ἀνέφερε: «μεταβίβαση δικαιωμάτων προστασίας νέων φυτικών ειδών γιά τίς ποικιλίες υβριδίου ἀραβοσίτου INRA, σύμφωνα μέ τήν επισυναπτόμενη συμφωνία».
Διευκρίνιζε ὅτι ἡ συμφωνία ἀφορούσε τόν εφοδιασμό μεταξύ Γαλλίας καί Γερμανίας.
Θεωρών ὅτι τό άρθρο 85 παράγραφος 1 της συνθήκης δέν είχε εφαρμογή, προέβαλε τους ἀκολούθους λόγους:
«Ή συμφωνία κοινοποιείται ἁπλώς προληπτικώς, πρός ἀποφυγή ἐνδεχομένης ζημίας λόγω μή κοινοποιήσεως τό άρθρο 85 δέν εφαρμόζεται λόγω:
—
τοῦ κανονισμοί) 26 τοῦ Συμβουλίου τῆς 4ης 'Απριλίου 1962 περί εφαρμογῆς ὁρισμένων κανόνων τοῦ ἀνταγωνισμού στην παραγωγή καί στην εμπορία τῶν γεωργικών προϊόντων,
—
τοῦ ἰδίου τοῦ κανονισμού 17 καί
—
τοῦ κανονισμοῦ 27 τῆς Ἐπιτροπῆς της 3ης Μαΐου 1962, (πρώτος κανονισμός εφαρμογῆς τοῦ κανονισμού 17 — μορφή, περιεχόμενο καί λοιπές λεπτομέρειες περί τῶν αιτήσεων καί κοινοποιήσεων).»
Προκειμένου νά διευκρινίσει τόν τρόπο μέ τόν όποιο ἡ συμφωνία συνέβαλε στην βελτίωση τῆς παραγωγῆς ἡ τῆς διανομῆς, καθώς καί στην προώθηση τῆς τεχνικῆς καί οικονομικής προόδου, ἀνέφερε:
«Καταχώριση νέων ποικιλιών στό ὁμοσπονδιακό γραφείο ποικιλιών (Bundessortenamt) πρός όφελος τῆς γερμανικής γεωργίας.»
Παρῆλθαν δέκα περίπου έτη μέχρις ὅτου ή γενική διεύθυνση ανταγωνισμοί) τῆς 'Επιτροπῆς ἀντιδράσει επισήμως στην ἀνωτέρω κοινοποίηση.
Ἐν τω μεταξύ, ἐξεδόθησαν σημαντικά κοινοτικά νομοθετήματα ἀφορῶντα την εμπορία τῶν σπόρων πρός σπορά, τόν κοινό κατάλογο ποικιλιῶν καί καλλιεργουμενων φυτικῶν ειδών καί τήν κοινή ὀργάνωση τῶν ἀγορών στόν τομέα τῶν σπόρων πρός σπορά.
Ή εμπορία τῶν σπόρων δημητριακών πρός σπορά στην κοινή ἀγορά διέπεται ἀπό τήν ὁδηγία τοῦ Συμβουλίου 66/402, τῆς 4ης 'Ιουνίου 1966, ἡ ὁποία ἀναφέρεται σέ θέματα τεχνικῆς φύσεως (κωδικοποιημένη ἔκδοση τῆς ὁδηγίας αὐτῆς ἐδημοσιεύθη στην JO C 66 τῆς 8ης 'Ιουνίου 1974, σ. 24, προκειμένου νά ληφθούν ὑπ᾽ όψη οἱ ἐπελθοῦσες μέχρι τῆς ημερομηνίας αυτής τροποποιήσεις).
Στηριζομένη στά άρθρα 43 καί 100 τῆς συνθήκης, ἡ ὁδηγία αὐτή ἀποβλέπει στην δημιουργία μεγαλύτερης παραγωγικότητος στον τομέα τῆς καλλιέργειας τῶν δημητριακών μέ τήν εφαρμογή ὁμοιομόρφων καί ὅσο τό δυνατό αυστηρών κανόνων ἀφορώντων τήν επιλογή τῶν ποικιλιών πού αποτελούν ἀντικείμενο εμπορίας. Προς τοῦτο, περιορίζει τήν εμπορία σέ ὁρισμένες ποικιλίες.
'Εξ άλλου, ἀποσκοπεί στην παροχή τῆς εγγυήσεως στον γεωργό ὅτι θά ἀποκτήσει πράγματι τους σπόρους πρός σπορά τῶν ποικιλιών αὐτών. Πρός τοῦτο, ἡ ὁδηγία καθιερώνει, τόσο στό εμπόριο μεταξύ τῶν Κρατών μελών ὅσο καί στό εμπόριο στίς εθνικές ἀγορές, ἕνα ενιαίο σύστημα πιστοποιήσεως, βασιζόμενο στίς ελάχιστες προδιαγραφές (ειδική καθαρότητα, βλαστική, Ικανότητα καί φυτοϋγειονομική κατάσταση) καί στηριζόμενο στίς εμπειρίες πού έχουν ἀποκτηθεί ἀπό τήν εφαρμογή προϋφισταμένων σέ διεθνές ἐπίπεδο συστημάτων ('Οργανισμός Τροφίμων καί Γεωργίας τῶν Ἡνωμένων 'Εθνών).
Γιά νά ἐξασφαλισθεί ἡ ταυτότητα τῶν ἐν λόγω σπόρων πρός σπορά («βασικοί σπόροι πρός σπορά» ἡ «συνοδευόμενοι ἀπό πιστοποιητικό σπόροι πρός σπορά»), προβλέπονται στην ὁδηγία ὁρισμένοι κανόνες πού αφορούν τήν συσκευασία, τήν δειγματοληψία, τήν σφράγιση καί τήν σήμανση. Οἱ σχετικοί μέ τό τελευταίο σημείο κανόνες έχουν ἐπανειλημμένως τροποποιηθεί καί συμπληρωθεί. Οἱ ἀπαιτήσεις περί τῆς «ἡμερομηνίας σφραγίσεως τῶν συσκευασιών» ἀπετέλεσαν ἀντικείμενο, τελευταίως, τῆς οδηγίας τοῦ Συμβουλίου 78/692 τῆς 25ης 'Ιουλίου 1978.
Ή εμπορία τῶν σπόρων πρός σπορά πού ἀνταποκρίνεται στίς ἀνωτέρω προϋποθέσεις υπόκειται μόνο στους περιορισμούς πού προβλέπονται ἀπό τους κοινοτικούς κανόνες, υπό τήν ἐπιφύλαξη τῆς ἐφαρμογῆς τον ἄρθρον 36 τῆς συνθήκης.
Σέ ένα πρώτο στάδιο, μέχρι τῆς καταρτίσεως κοινοῦ καταλόγου τῶν ποικιλιών, οἱ περιορισμοί αυτοί περιελάμβαναν ἰδίως τό δικαίωμα τῶν Κρατών μελών νά περιορίζουν τήν εμπορία τῶν σπόρων πρός σπορά στίς ποικιλίες πού εἶχαν γιά τό έδαφος τους ἀξία ἀπό άποψη καλλιεργίας καί χρησιμοποιήσεως.
Τά Κράτη μέλη έπρεπε μέχρι τήν 1η 'Ιουλίου 1968 τό αργότερο νά έχουν θέσει σέ ἰσχύ τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά τήν συμμόρφωση μέ τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 4 παράγραφος 1 καί μέχρι τήν 1η 'Ιουλίου 1969 τό ἀργότερο γιά τήν συμμόρφωση μέ τίς άλλες διατάξεις τῆς ὁδηγίας καί τῶν παραρτημάτων της.
Κατά συνέπεια, ἡ ὁδηγία τοῦ 1966 εξασφαλίζει τήν ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ τῶν Κρατών μελών τῶν συνοδευόμενων ἀπό επίσημα πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά, πού έχουν καταχωρισθεί σέ εθνικό κατάλογο ἑνός ἐξ αυτών, καί τήν ἀναγνώριση ὡς ισοδυνάμων τῶν σπόρων δημητριακών πρός σπορά πού παράγονται σέ ένα Κράτος μέλος κατ' ευθείαν ἀπό βασικούς σπόρους πρός σπορά συνοδευόμένους ἀπό πιστοποιητικό σέ άλλο Κράτος μέλος. Κατά τά λοιπά, δέν θίγει τίς εθνικές διατάξεις πού δικαιολογοῦνται γιά λόγους προστασίας τῆς βιομηχανικής καί εμπορικής ἰδιοκτησίας (άρθρο 22).
Πέραν ὁρισμένων μεταγενεστέρων τροποποιήσεων, τό σύστημα αυτό παρέμεινε σέ ἰσχύ μέχρι την έκδοση, στίς 29 Σεπτεμβρίου 1970, τῆς ὁδηγίας 70/457 τοῦ Συμβουλίου της 29ης Σεπτεμβρίου 1970, ἡ ὁποία έθεσε τίς πρῶτες βάσεις γιά ἕνα κοινό κατάλογο ποικιλιῶν καλλιεργούμενων φυτικών εἰδῶν καί συγκέντρωσε τίς διατάξεις, πού ήταν μέχρι τότε διεσπαρμένες στίς ὁδηγίες τοῦ Συμβουλίου τῆς 14ης Ἰουνίου 1966 καί τῆς 10ης Ἰουλίου 1969 περί τῆς εμπορίας τῶν σπόρων τεύτλων πρός σπορά, σπόρων κτηνοτροφικών τροφών πρός σπορά, σπόρων σιτηρών πρός σπορά, σπόρων γεωμήλων πρός φύτευση καί σπόρων ἐλαιούχων καί κλωστικών φυτῶν πρός σπορά (κωδικοποιημένη έκδοση τῆς ὁδηγίας αυτής περιέχει ἡ JO C 66 τῆς 8ης 'Ιουνίου 1974, σ. 56).
Ἡ ὁδηγία αυτή ὁρίζει ὅτι ένας κοινός κατάλογος ποικιλιών δύναται νά καταρτισθεί πρός τό παρόν, μόνο βάσει τῶν ἐθνικῶν καταλόγων καί ὁρίζει ὅτι ὅλα τά Κράτη μέλη πρέπει νά καταρτίσουν ἕνα ἡ περισσοτέρους ἐθνικούς καταλόγους τῶν ἀποδεκτών γιά πιστοποίηση καί εμπορία στό ἔδαφός τους ποικιλιών. Έπί πλέον, εκτιμώντας ὅτι ὅλοι οἱ σπόροι πρός σπορά καί ὅλα τά φυτά πρός φύτευση ποικιλιών πού γίνονται ἀποδεκτές ἀπό 1ης 'Ιουλίου 1967 σέ ένα τουλάχιστον Κράτος μέλος, σύμφωνα μέ τίς ἀρχές πού καθορίζονται στην ὁδηγία αὐτή, δέν πρέπει νά υποβάλλονται στην Κοινότητα, μετά ἀπό ὁρισμένη προθεσμία, σέ κανένα περιορισμό ὡς πρός τήν ποικιλία, ἡ ὁδηγία προβλέπει ὅτι οἱ ποικιλίες αυτές πρέπει νά περιλαμβάνονται στόν κοινό κατάλογο ποικιλιών καί ἀναθέτει στην 'Επιτροπή τήν δημοσίευση τοῦ ἐν λόγω καταλόγου στην Ἐπίσημη 'Εφημερίδα τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Κατά τό άρθρο 9:
«1)
Τά Κράτη μέλη μεριμνούν γιά τήν επίσημη δημοσίευση τοῦ καταλόγου τῶν ἀποδεκτών ποικιλιών στό έδαφος τους καί ὅταν ἀπαιτείται επιλογή διατηρητέων ποικιλιών τό ὄνομα τοῦ ή τῶν υπευθύνων τῆς επιλογής στην χώρα τους ...
2)
Κατά τήν ἀποδοχή ποικιλίας, τά Κράτη μέλη μεριμνούν ώστε ἡ ποικιλία αυτή νά φέρει κατά τό μέτρο τοῦ δυνατού τήν αυτή ὀνομασία στά άλλα Κράτη μέλη.
Ἄν εἶναι γνωστό ὅτι οἱ σπόροι προς σπορά ἡ τά φυτά πρός φύτευση μιᾶς ποικιλίας τίθενται σέ εμπορία σέ άλλη χώρα μέ διαφορετική ὀνομασία, ἡ ὀνομασία αυτή ἀναγράφεται επίσης στόν κατάλογο.»
Ή παράγραφος 3 τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὅπως διετυπώθη στήν ὁδηγία τοῦ Συμβουλίου της 24ης Ἰουλίου 1979, έχει ὡς έξης:
«Τά Κράτη μέλη, λαμβάνοντας ὑπ' ὄψη τά στοιχεία πού διαθέτουν, μεριμνούν επιπλέον ώστε μία ποικιλία, ἡ ὁποία δέν διακρίνεται σαφώς:
—
ἀπό μία ποικιλία πού έχει γίνει ἀποδεκτή προηγουμένως στό ἐν λόγω Κράτος μέλος ἡ σέ άλλο Κράτος μέλος ἤ
—
ἀπό μία άλλη ποικιλία, ἡ ὁποία έχει κριθεί ὡς σαφώς διακρινόμενη, σταθερή καί ὁμοιόμορφη σύμφωνα μέ τους κανόνες πού ἀντιστοιχοῦν πρός τούς κανόνες τῆς παρούσης ὁδηγίας, χωρίς πάντως νά εἶναι ποικιλία γνωστή στην Κοινότητα κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 5 παράγραφος 1,
νά φέρει τήν ὀνομασία τῆς ποικιλίας αὐτῆς. Ή διάταξη αυτή δέν εφαρμόζεται, ἄν ἡ ἐν λόγω ὀνομασία δύναται νά παραπλανήσει ή νά προκαλέσει σύγχυση ὅσον άφορα τήν ποικιλία ἡ ἄν άλλα περιστατικά, δυνάμει τοῦ συνόλου τῶν διατάξεων τοῦ ἐν λόγω Κράτους μέλους πού διέπουν τίς ονομασίες τών ποικιλιών, ἀντιτίθενται στην χρησιμοποίησή τῆς ἡ ἄν τό δικαίωμα ενός τρίτου παρεμποδίζει τήν ελεύθερη χρήση τῆς ὀνομασίας αὐτῆς σέ σχέση μέ τήν ποικιλία.»
Οἱ διατάξεις αυτές εἶναι σημαντικές πράγματι, τό Συμβούλιο εδέχθη έτσι ὅτι τό 1979 ένας τρίτος πού έχει ἀποκτήσει δικαιώματα «δυνάμει τοῦ συνόλου τῶν διατάξεων ἑνός Κράτους μέλους πού διέπουν τίς ὀνομασίες ποικιλιῶν» δύναται νά εμποδίσει την έλεύθερη κυκλοφορία τῆς ὀνομασίας μιᾶς ποικιλίας.
Ή ἀποδοχή στον κατάλογο ισχύει μέχρι τό τέλος τοῦ δεκάτου ἡμερολογιακοῦ έτους μετά τήν ἡμερομηνία ἀποδοχῆς. Ή ισχύς των ἀποδοχῶν πού είχαν γίνει σέ ένα Κράτος μέλος πρό τῆς 1ης 'Ιουλίου 1972 λήγει στίς 30 'Ιουνίου 1982 τό ἀργότερο (άρθρο 12 παράγραφος 1, ὅπως διετυπώθη στην ὁδηγία 72/418). 'Η αποδοχή μιᾶς ποικιλίας δύναται νά ἀνανεωθεῖ γιά καθορισμένα χρονικά διαστήματα (άρθρο 12 παράγραφος 2).
Τό άρθρο 14 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας 66/402 ὅριζε ὅτι ἡ θέση σέ εφαρμογή τοῦ κοινοῦ καταλόγου ποικιλιών έπρεπε νά γίνει τό ἀργότερο μέχρι τήν 1η 'Ιανουαρίου 1970. Τό άρθρο 25 ὅμως τῆς ὁδηγίας 70/457 διευκρίνισε ὅτι τά Κράτη μέλη έπρεπε νά θέσουν σέ ἰσχύ τήν 1η 'Ιουλίου 1972 τό ἀργότερο τίς ἀναγκαῖες διατάξεις γιά τήν κατάρτιση εθνικού καταλόγου, σύμφωνα μέ τίς προβλεπόμενες στην ὁδηγία αυτή ἀρχές. Κατά συνέπεια, ἡ εισαγωγή τοῦ κοινοῦ καταλόγου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἁπλῶς ένα μωσαϊκό τῶν διαφόρων εθνικών καταλόγων, ἠδύνατο νά εφαρμοσθεί τό ἐνωρίτερο τήν 1η 'Ιουλίου 1972. Πράγματι, μόλις τήν 21η 'Ιουλίου 1975 ἐ0δημοσιεύθη γιά πρώτη φορά καί ἐξ ὁλοκλήρου ὁ κοινός κατάλογος (JO C 164 τῆς 21ης 'Ιουλίου 1975). Ἡ ἔκδοση αὐτή συνεπληρώθη ἐπανειλημμένως σύμφωνα μέ τά στοιχεία πού παρέσχον τά Κράτη μέλη. Ό ἐν λόγω κοινός κατάλογος ἀπαριθμεῖ τίς ποικιλίες οἱ όποιες, ἀπό 31ης Δεκεμβρίου 1974, δέν υπόκεινται πλέον, στό έδαφος τῆς Κοινότητος, ὑπό τήν ἀρχική του σύνθεση, σέ κανένα περιορισμό εμπορίας ὡς πρός τήν ποικιλία (άρθρο 18 τῆς ὁδηγίας 70/457). 'Από 31ης Δεκεμβρίου 1975 (δευτέρα ἔκδοση τοῦ καταλόγου τῆς 20ῆς Μαρτίου 1976), ὁ κατάλογος εἶχε γιά πρώτη φορά τά ίδια αποτελέσματα καί στά αρχικά καί στά νέα Κράτη μέλη.
Θά πρέπει ὅμως νά γίνει διάκριση μεταξύ τῶν εννοιών τῆς «ἐλεύθερης κυκλοφορίας», τῆς «ελεύθερης πιστοποιήσεως» ἡ τῆς «ἐλεύθερης παραγωγής» πράγματι, οἱ σπόροι προς σπορά πού προέρχονται ἀπό τό Κράτος μέλος, στό όποιο έχουν γίνει ἀποδεκτοί, δύνανται νά διατίθενται στό εμπόριο σέ ὅλα τά Κράτη μέλη, δέν δύνανται ὅμως νά παράγονται, ἐκεῖ, παρά μόνον ἄν έχει ληφθεί σχετικώς ἀπόφαση σέ κάθε Κράτος μέλος.
Ὡς πρός τήν κοινή ὀργάνωση τῶν ἀγορῶν στόν τομέα τῶν σπόρων πρός σπορά, πού ἐθεσπίσθη μέ τόν κανονισμό 2358/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς 26ης 'Οκτωβρίου 1971, εφαρμοστέου ἀπό τήν 1η 'Ιουλίου 1972, καθορίζει κατ' οὐσίαν τους κοινούς κανόνες στόν τομέα τοῦ ἐμπορίου μέ τίς τρίτες χώρες καί τίς προϋποθέσεις χορηγήσεως τῆς κοινοτικής ενισχύσεως στην παραγωγή στον τομέα τῶν σπόρων πρός σπορά (εξισωτικές εισφορές, ρήτρα διασφαλίσεως, σύστημα πιστοποιητικών εισαγωγής, τό όποιο ἐτροποποιήθη μέ τους κανονισμούς 1117, 1118 καί 1119/79 τῆς 6ης 'Ιουνίου 1979).
Στίς αιτιολογικές σκέψεις τοῦ ἀνωτέρω κανονισμού επισημαίνεται επίσης, χωρίς ὅμως νά υφίσταται πρός τούτο εἰδική διάταξη στό διατακτικό του, ὅτι, στό εσωτερικό εμπόριο τῆς Κοινότητος, ἡ είσπραξη κάθε δασμοῦ ἡ φορολογικής επιβαρύνσεως ισοδυνάμου ἀποτελέσματος καί ὁποιοσδήποτε ποσοτικός περιορισμός ἡ μέτρο ισοδυνάμου ἀποτελέσματος ἀπαγορεύονται αὐτόματα, σύμφωνα μέ τήν συνθήκη, ἀπό τήν 1η 'Ιανουαρίου 1970. Προβλέπεται επίσης (άρθρο 13) ὅτι ὁ κανονισμός πρέπει νά εφαρμόζεται «έτσι ώστε νά λαμβάνονται ὑπ᾽ ὅψη, παράλληλα καί κατά τόν κατάλληλο τρόπο, οἱ στόχοι πού προβλέπονται στά άρθρα 39 καί 110 τῆς συνθήκης».
Μέχρι τό 1971, οἱ σχέσεις μεταξύ τῶν Kurt Eisele, INRA καί SSBM έλαβαν συγκεκριμένη μορφή μέ συμβάσεις πωλήσεως, πού συνήφθησαν μεταξύ τῆς επιχειρήσεως Nungesser καί τῶν γαλλικῶν επιχειρήσεων μελών τῆς SSBM.
'Οσον ἀφορᾶ τους σπόρους τῶν ποικιλιῶν INRA πρός σπορά ἀπετέλεσαν ἀντικείμενο συμφωνίας, πού υπεγράφη στό Παρίσι στίς 23 Σεπτεμβρίου 1971, μεταξύ τῆς επιχειρήσεως Nungesser, εκπροσωπούμενης ἀπό τόν Kurt Eisele καί τήν SSBM προεβλέπετο νά προσυπογράψει καί τό INRA, πράγμα ὅμως πού δέν συνέβη καί ἡ συμφωνία δέν ἐκοινο-ποιήθη στην 'Επιτροπή ἡ προσβαλλομένη ἀπόφαση δέν ἀναφέρεται σ᾿ αυτή, άλλα θά ήταν χρήσιμο νά παρατεθούν συνοπτικῶς οἱ διατάξεις, διότι δίδουν μία εικόνα τῆς καταστάσεως εκείνη τήν εποχή.
Στην ἀνωτέρω συμφωνία υπενθυμίζεται ὅτι τό INRA παρέσχε στον Kurt Eisele τήν ἀποκλειστικότητα τῆς πωλήσεως στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας τῶν σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά τῶν ποικιλιών INRA.
Σέ σχέση μέ τήν ἀνωτέρω ἀποκλειστικότητα, ὁ Kurt Eisele, ἀνεξαρτήτως τῆς πωλήσεως στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῶν σπόρων ἀραβοσίτου INRA πρός σπορά πού είχε τήν ἄδεια νά παράγει ἐκεῖ, ἀνέλαβε τήν υποχρέωση νά ἀγοράζει τους σπόρους ἀραβοσίτου INRA προς σπορά μόνον ἀπό τήν Γαλλία καί μόνον ἀπό τά καταστήματα πού ἀπαριθμούνται σέ ἕνα κατάλογο ἐπρόκειτο γιά τίς ιδιωτικές επιχειρήσεις, μέλη τοῦ SNESAM καί τους συνεταιρισμούς μέλη τοῦ Synco-Maïs. Ό Kurt Eisele εδέχθη νά υπογράψει σύμβαση διαρκείας τριών ετών, σιωπηρώς ἀνανεώσιμη, μέ τίς γαλλικές επιχειρήσεις καί τους γαλλικούς συνεταιρισμούς πού ἀναφέρονται στόν ἀνωτέρω κατάλογο καί στους ὁποίους ἡ SSBM παρείχε τό βασικό υλικό INRA.
'Ο Kurt Eisele εδέχθη τίς συμβάσεις πού θά ὑπεγράφοντο ἀπ᾿ ευθείας ἀπό τόν ίδιο καί τά ἐν λόγω καταστήματα νά εἶναι σύμφωνα μέ τό πρότυπο τῆς επισυναπτομενης στην συμφωνία-τύπος.
'Η SSBM ὑπεχρεοῦτο νά παραδίδει στην επιχείρηση Nungesser, στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ, τους βασικούς σπόρους ἀπλών καί γονέων υβριδίων πρός σπορά πού προορίζονται γιά τήν παραγωγή υβριδίων INRA πού διατίθενται στό εμπόριο στό έδαφος τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, στό πλαίσιο τῆς συμβάσεως πού συνήφθη μεταξύ τοῦ INRA καί τοῦ Kurt Eisele στίς 5 'Οκτωβρίου 1965.
'Ο Kurt Eisele θά καθόριζε μόνος του τήν ποσότητα πού θά αγόραζε ἀπό κάθε κατάστημα, λαμβανομένων ὅμως ὑπ᾿ ὄψη τῶν ποσοτήτων πού παρεδόθησαν τά δύο προηγούμενα τῆς υπογραφής τῆς ἐν λόγω συμφωνίας έτη.
Ή SSBM ἀνέλαβε νά διαπραγματεύεται κάθε έτος μέ τήν επιχείρηση Nungesser τήν τιμή πού καθορίζετο στην σύμβαση. 'Η τιμή αυτή, ἡ ὁποία ἐβασίζετο στό τιμολόγιο πού καθορίζεται στην ἐτησία σύνοδο τῶν γάλλων παραγωγών τόν μήνα Σεπτέμβριο, συνεζητεῖτο καί καθωρίζετο πρό τῆς 1ης 'Οκτωβρίου καί πρό τῆς περιόδου σποράς.
'Επί τῆς τιμῆς αυτής προεβλέπετο μία ειδική έκπτωση, λόγω τῆς μεγάλης διαρκείας τῶν συμβάσεων καί τῆς συνολικής πωλούμενης ποσότητος, λαμβανομένης ὑπ᾿ ὄψη επίσης τῆς προσπάθειας γιά τήν διάδοση τῶν ποικιλιών πού κατέβαλε ἡ επιχείρηση Nungesser καί πού ἀνέλαβε τήν υποχρέωση νά καταβάλει καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῆς συμφωνίας.
Η SSBM θά εφοδίαζε τους γάλλους εξαγωγείς μέ τό ἀπαραίτητο βασικό υλικό, κατόπιν συμφωνίας μέ τό INRA.
Ή σύμβαση — τύπος πού ίσχυε γιά τίς περιόδους πωλήσεως 1971/1974 — περιείχε κυρίως τίς ἀκόλουθες διευκρινίσεις:
Καθορίζονται ἀνά επιχείρηση καί συνεταιρισμό οἱ ποσότητες τῶν σπόρων ποικιλιῶν INRA πρός σπορά πού ὁ Kurt Eisele ὑπεχρεοῦτο νά ἀγοράζει ἐτησίως. Τό συνοδευόμενο ἀπό πιστοποιητικό εμπόρευμα S.O.C, έπρεπε νά εἶναι σύμφωνο μέ ὁρισμένους κανόνες (ιδίως «ποσοστό βλαστητικῆς ικανότητος 92 ο/ο, ὑποχρεωτική ἐπεξεργασία μέ «captan» καί μέ τά μεγέθη πού καθορίζοντο στην ὀνοματολογία L. C Nungesser, ὁ δέ ἀγοραστής είχε τό δικαίωμα νά ἀρνηθεί τό μέγεθος ὑπ᾽ ἀριθ. 6. Πράγματι, ἀπό τά συνοδεύοντα τους σάκκους τῆς ἐπιχειρήσεως Nungesser παραστατικά, τά όποια προσεκομίσθησαν, προκύπτει ὅτι ἡ επιχείρηση αυτή διέθετε στό εμπόριο μόνο σπόρους μεγέθους ἀνωτέρου ἀπό τό ὑπ᾽ ἀριθ. 6. Ό ἀγοραστής έθετε στίς συσκευασίες τό σήμα του καί, ενδεχομένως, τό σήμα τοῦ πωλητοῦ σέ εμφανή θέση.
Ή τιμή έπρεπε νά καθορίζεται μέσω τῆς SSBM, σύμφωνα μέ τήν συμφωνία πού συνήφθη μεταξύ αυτής καί τῆς επιχειρήσεως Nungesser. Ό πωλητής εξέδιδε τό τιμολόγιο γιά τό παραδοτέο εμπόρευμα ἀπ᾽ εὐθείας στό ὄνομα τοῦ ἀγοραστοῦ.
Ή Fraserna, ἡ ὁποία ὅπως είδαμε ἀντικατέστησε στίς 18 Ἰουνίου 1973 τήν SSBM, Ἰνέλαβε ὑπό τους ίδιους ὅρους τίς υποχρεώσεις τῆς τελευταίας.
'Από τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1982, ὁ Kurt Eisele καί ἡ επιχείρηση L. C. Nungesser ἀντιμετώπισαν ὁρισμένα προβλήματα.
Λόγω τῆς σημαντικής πτώσεως τῶν τιμών στην γαλλική ἀγορά, ὁ Kurt Eisele διεπίστωσε ὅτι οἱ μεταπωλητές ἀραβοσίτου INRA ἐπώλουν ἀπ᾽ ευθείας ἀπό τήν Γαλλία στην Γερμανία τόν ἐν λόγω ἀραβόσιτο σέ πολύ πλεονεκτικές τιμές. Ἐπί πλέον, νέες γαλλικές ποικιλίες αραβοσίτου, ἀναπτυχθείσες μέ τό σύστημα κλειστού τύπου, είχαν καταχωρισθεί στην Γερμανία καί ἀντηγωνίζοντο σοβαρῶς τίς ποικιλίες INRA.
Τήν 1η Μαρτίου 1973, οἱ αρμόδιες γιά τόν έλεγχο τοῦ εμπορίου τῶν σπόρων προς σπορά γερμανικές ἀρχές διεπίστωσαν ὅτι στην ἀποθήκη τοῦ γεωργικού συνεταιρισμού ἀγορών τῆς περιοχής τοῦ Schrozberg υπήρχαν 56 σάκκοι ἀραβοσίτου, μέ ἐτικέττες στην γαλλική γλώσσα ἐπί τῶν ὁποίων είχε τεθεί ἡ ὀνομασία ποικιλίας «INRA 258» καί ὄχι Inracorn, τῆς ὁποίας δημιουργός (Züchter) στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία εἶναι ὁ Kurt Eisele.
Ό ἐν λόγω συνεταιρισμός εἶχε προμηθευθεί τους σπόρους αυτούς ἀπό μία επιχείρηση στό Bamberg ἡ τελευταία τίς εἶχε ἀγοράσει τόν Νοέμβριο τοῦ 1971 ἀπό επιχείρηση τῆς Νυρεμβέργης, ἡ οποία τίς εἶχε ἀγοράσει ἀπό τήν επιχείρηση Louis David τοῦ Meisenheim.
Ή επιχείρηση Louis David, συσταθεῖσα τό 1861, εἶναι ἀπό τό 1955 ετερόρρυθμος εταιρία μέ μόνο ὁμόρρυθμο ἑταίρο τόν Otto David τό 1977 ἀπησχολοῦσε 25 άτομα ἀσχολείται ειδικώς μέ τό εμπόριο τῶν σπόρων πρός σπορά.
Ή ἐπιχείρηση αὐτή εισήγαγε πράγματι τόν Μάϊο τον 1971 15 τόννους INRA 258 ἀπό τήν Γαλλία μέσω τοῦ Kehl ἡ παράδοση προεβλέπετο γιά τόν Μάρτιο τοῦ 1971, ἀλλά ἐπραγματοποιήθη μόλις τόν Μάϊο τοῦ 1971, μέ ἀποτέλεσμα νά μή καταστεί δυνατή ἡ διάθεση τῶν εισαχθέντων 15 τόννων γιά τή σπορά τῆς ἀνοίξεως τοῦ 1971. Γιά κάποιο λόγο πού παραμένει άγνωστος, δέν κατέστη δυνατή ἡ σπορά τους ούτε καί τήν άνοιξη τοῦ 1972. Συνεπώς, ἐπρόκειτο γιά σπόρους πρός σπορά, ή συγκομιδή τῶν ὁποίων έγινε στην Γαλλία τό φθινόπωρο τον 1970 καί ήταν παλαιοί κατά όνο καί ἥμισν ἔτη κατά τόν χρόνο πού θά ἠδύναντο νά χρησιμοποιηθοῦν στην Γερμανία.
Οἱ αρμόδιες λοιπόν ἀρχές κατέσχον τους 56 σάκκους, μέ σκοπό νά εμποδίσουν τήν μεταπώληση καί τήν χρησιμοποίηση τους, γιά τους ἀκολούθους λόγους:
—
τόσο ὁ Sortenschutzgesetz τό 1968 ὅσο καί ὁ Saatgutverkehrsgesetz τοῦ ίδιου έτους επιτρέπουν τήν εμπορία τῶν ποικιλιών, οἱ όποιες έχουν καταχωρισθεί στόν γερμανικό κατάλογο τῶν προστατευομένων φυτικών εἰδῶν, μόνον ὑπό τήν ὀνομασία ὑπό τήν ὁποία ἀναφέρονται ἐκεῖ (Inrakorn). Ό Kurt Eisele ήταν κάτοχος τῶν δικαιωμάτων τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους ἐπί τῆς ποικιλίας Inrakorn καί διέθετε στό εμπόριο τήν ποικιλία INRA 258 μόνο ὑπό τήν ὀνομασία Inrakorn καί σέ ειδικούς σάκκους. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 15 τοῦ Sortenschutzgesetz, μόνον ὁ Kurt Eisele ἠδύνατο, στό έδαφος ἐπί τοῦ οποίου εἶχε εφαρμογή ὁ νόμος αυτός, εἔτε νά παράγει πρός πώληση γιά επαγγελματικούς ἤ ἐμπορικούς σκοπούς εἴτε νά πωλεῖ, εἴτε γιά ἀμφότερα, τους σπόρους των ποικιλιών INRA πρός σπορά. Ἐπί πλέον, ήταν ὁ μόνος πού ἠδύνατο νά διαθέτει στό ἐμπόριο εντός τοῦ ἐν λόγω ἐδάφους τους σπόρους τῆς ποικιλίας αυτής πρός σπορά πού παρήγοντο έκτός τοῦ εδάφους αὐτοῦ ἡ νά εξαρτά τήν εμπορία του ἀπό προηγουμένη συμφωνία
—
ὁ γερμανικός κανονισμός περί τῶν σπόρων δημητριακών πρός σπορά (Getreidesaatgutverordnung, άρθρο 21 παράγραφος 4, ὁπως διετυπώθη στίς 31 Μαΐου 1968) προβλέπει ὅτι οι συσκευασίες τῶν εισαγομένων σπόρων πρός σπορά, οἱ όποιες δέν έχουν σημανθεί στην γερμανική γλώσσα, πρέπει νά φέρουν συμπληρωματική ἐτικέττα ἀμέσως ἀπό τήν εἴσοδό τους στό έδαφος πού έχει εφαρμογή ὁ Saatgutverkehrsgesetz ἡ ἐτικέττα αυτή πρέπει νά ἀναφέρει στην γερμανική γλώσσα τίς ἐνδείξεις τῆς ἀρχικής ἐτικέττας. Οἱ γερμανικές αυτές ενδείξεις δέν υπήρχαν στίς συσκευασίες τῶν ἐν λόγω σπόρων προς σπορά.
Στίς 17 Σεπτεμβρίου 1973, ὁ Kurt Eisele προσέφυγε στό Landgericht τοῦ Bad Kreuznach, προκειμένου νά ἀποζημιωθεί γιά τήν ζημία πού τοῦ ἐπροξένησε ἡ προσβολή τῶν δικαιωμάτων του τοῦ δημιουργοῦ νέου εἴδους (άρθρο 15, 1 καί άρθρο 47, 1 τοῦ Sortenschutzgesetz), λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ εταιρία David επεχείρησε νά διαθέσει σπόρους INRA 258 πρός σπορά ὡς σπόρους Inrakorn πρός σπορά.
Ή επιχείρηση Louis David ἰσχυρίσθη κατ' οὐσίαν ὅτι τό δικαίωμα, τό όποιο ἠδύνατο νά επικαλεσθεί ὁ κάτοχος τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργού νέου εἴδους, ἐν προκειμένω ὁ Kurt Eisele, έπρεπε νά θεωρηθεί ὅτι ἠναλώθη, ἐφ᾽ ὅσον τά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως γιά τά εισαχθέντα προϊόντα εἶχαν καταβληθεί στην Δανία. Δεδομένου οτι, μετά τήν καταβολή τῶν ἐν λόγω δικαιωμάτων, τά προϊόντα διοχετεύθησαν κανονικώς στό εμπόριο, δέν ήταν δυνατόν, σέ περίπτωση νέας διαθέσεως στην ἀγορά, νά καταβληθούν ἐκ νέου δικαιώματα εκμεταλλεύσεως. Τά δικαιώματα τοῦ δημιουργού τοῦ νέου είδους (Kurt Eisele) στην χώρα εισαγωγῆς εἶχαν «ἀναλωθεί» μέ τήν καταβολή τῶν δικαιωμάτων στό INRA στην Γαλλία καί ἡ εισαγωγή στην Γερμανία δέν ἀπαιτούσε πλέον τήν συγκατάθεση του.
Ή υπόθεση έφθασε ενώπιον τοῦ Landgericht τοῦ Bad Kreuznach, ὅπού έγινε συμβιβασμός, διά τοῦ ὁποίου ἡ επιχείρηση Louis David ἀνέλαβε τήν υποχρέωση, ἐπ᾽ ἀπειλή χρηματικής ποινής πού θά καθωρίζετο ἀπό τό Δικαστήριο γιά κάθε παράβαση, νά μή προσφέρει ἡ νά διαθέτει στην ἀγορά ἐντός τῆς Γερμανίας, χωρίς τήν άδεια τοῦ Kurt Eisele, τήν ποικιλία σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά πού εἰσήγαγε ἀπό τήν Γαλλία, τερματίζοντας κατ᾽ αυτό τόν τρόπο τήν δίκη.
Στίς 19 Φεβρουαρίου 1974 ὅμως, ένας γάλλος έμπορος σπόρων πρός σπορά, ὁ Robert Bomberault, ἐδημοσίεσυε στόν γερμανικό τύπο ἀγγελία περί προσφοράς τῶν ποικιλιών INRA 190 — Inrzexpreß, INRA 200 — Inrajrüh, INRA 258 — Inrakorn καί INRA 260 (ή τελευταία έχει καταχωρισθεί μόνο στην Γαλλία).
Λόγω τῆς ἀνωτέρω δημοσιεύσεως, ἡ Frasema ἀπέστειλε τήν ίδια ήμερα τηλετύπημα στην επιχείρηση Robert Bomberault, επισημαίνοντας ὅτι «οἱ εμπορικές σχέσεις μεταξύ τῆς Γαλλίας καί τῆς Γερμανίας ὅσον άφορα τίς ποικιλίες INRA διέπονται ἀπό τήν σύμβαση ἀποκλειστικότητος μεταξύ τῆς επιχειρήσεως Nungesser, τοῦ INRA καί τῆς Fraserna» καί ἀπειλώντας δικαστικές διώξεις.
Ή ἐπιχείρηση Robert Bomberault ἀνέφερε τό γεγονός, στίς 20 Φεβρουαρίου 1974, στόν γενικό διευθυντή τῆς διευθύνσεως ανταγωνισμοί) τῆς Ἐπιτροπῆς.
Ταυτοχρόνως, ὁ Kurt Eisele έστειλε τηλετύπημα στό γερμανικό περιοδικό πού εἶχε δημοσιεύσει την ἀγγελία τῆς επιχειρήσεως Robert Bomberault, γιά νά κάνει γνωστό ὅτι «οἱ ποικιλίες ἀραβοσίτου πού ἀνεφέροντο στην ἀγγελία του δέν ήταν δυνατό νά διατεθούν στό εμπόριο ἐντός τῆς Γερμανίας ὑπό τήν ὀνομασία “INRA 190 — Inra-expreß”». Ή εταιρία Nungesser ἐδημοσίευσε, στίς 23 Φεβρουαρίου 1974, στό ἐν λόγω γερμανικό περιοδικό, αγγελία κατά τήν ὁποία οἱ ἀπ᾿ εὐθείας εισαγωγές ἀπό άλλα Κράτη μέλη σπόρων ἀραβοσίτου INRA πρός σπορά τῶν ποικιλιῶν ὑβριδίων Inraexpreß, Inrafrüh, Inrasil καί Inrakorn συνιστούν παράβαση τοῦ Sortenschutzgesetz καί τοῦ Saatgutverkehrsgesetz, άλλα δύναται κανείς νά προμηθευθεί τους σπόρους αυτούς ἀπό τό εμπόριο καί ἀπό τους συνεταιρισμούς στη Γερμανία, σέ εξαιρετική ποιότητα καί επαρκή ποσότητα.
Στίς 11 Νοεμβρίου 1975, μετά τίς ἀνωτέρο εξελίξεις, ἡ γενική διεύθυνση ἀνταγωνισμού τῆς Ἐπιτροπῆς κατήρτισε τελικῶς τόν φάκελλο τῆς συμβάσεως πού ἐκοινοποίησε ὁ Kurt Eisele τό 1965, ἀπευθυνόμενη στίς επιχειρήσεις Servant, διευθυντής τῶν ὁποίων ήταν ὁ πρόεδρος τῆς Fraserna.
Αυτό ὅμως δέν ἐμπόδισε τό γραφείο διαχειρίσεως τῶν ποικιλιών INRA νά υπενθυμίσει στην Fraserna ὅτι τά μέλη τῆς ὑποχρεοῦντο νά λαμβάνουν, πρίν ἀπό κάθε πώληση σπόρων ἀραβοσίτου INRA πρός σπορά «στό εξωτερικό», τήν άδεια τοῦ INRA ή τῆς Fraserna, ἡ ὁποία εἶναι ἀποκλειστικός πράκτωρ τοῦ INRA (ή επιστολή αυτή ἀπεστάλη καί στην SGLV).
Στίς 2 Μαρτίου 1976, ὁ διευθυντής τῆς γενικής διευθύνσεως ἀνταγωνισμού ἀπηυθύνθη στον Ehkirch, πρόεδρο τῆς Fraserna, στό πλαίσιο διερευνήσεως ἀπ᾿ αυτόν τῆς υποθέσεως.
Στίς 3 Νοεμβρίου 1976, ἡ 'Επιτροπή ἀπηύθυνε μία «γνωστοποίηση αιτιάσεων» στόν Kurt Eisele/L. C. Nungesser, στό INRA, στον Robert Bomberault, έμπορο σπόρων πρός σπορά στό Argent-sur-Sauldre (Cher), καθώς καί στην Fraserna.
Ἀπό τήν ἀνωτέρω γνωστοποίηση προκύπτει ὅτι ἡ 'Επιτροπή προσήψε στους ενδιαφερομένους τά ακόλουθα περιστατικά:
—
ή ἀγωγή πού ἠσκήθη κατά τοῦ Bomberault γιά νά ἐμποδισθεῖ αυτός νά εξάγει στην Γερμανία καί κατά τοῦ γερμανικού εκδοτικού οἴκου Strothe, γιά νά μή δύναται νά δημοσιεύει στην Γερμανία τίς προσφορές πωλήσεως τῆς ἐν λόγω επιχειρήσεως συνιστά παράβαση τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 1
—
ὁ δικαστικός συμβιβασμός πού συνήφθη στίς 14 Νοεμβρίου 1973 μεταξύ τοῦ Kurt Eisele καί τῆς ἑταιρίας Louis David συνιστούσε επίσης παράβαση τῆς ἐν λόγω διατάξεως.
Κατά συνέπεια ἡ 'Επιτροπή ἐζήτησε:
—
νά ὑποχρεώσει τους ενδιαφερομένους νά τερματίσουν τίς παραβάσεις,
—
νά ἀρνηθεί τήν εφαρμογή τοῦ άρθρου 85 παράγραφος 3.
Ἀφοῦ άκουσε τίς ἐν λόγω επιχειρήσεις στίς 11 Μαρτίου 1977 καί έλαβε τήν γνώμη τῆς συμβουλευτικής επιτροπής συμπράξεων καί δεσποζουσών θέσεων στίς 7 Δεκεμβρίου 1977, ἡ Ἐπιτροπή έλαβε, στίς 21 Σεπτεμβρίου 1978, τήν ἀπόφαση 78/823 «περί τῆς διαδικασίας εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 85 τῆς συνθήκης (IV 28.824 — δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου εἴδους — σπόροι ἀραβοσίτου πρός σπορά)», ἀπόφαση ἡ ὁποία ἐδη-μοσιεὐθη στην 'Επίσημη 'Εφημερίδα τῶν Εὐρωπαϊκών Κοινοτήτων στίς 12 'Οκτωβρίου 1978.
Στήν προσβαλλομένη ἀπόφαση εκτίθενται τά περιστατικά, διαπιστώνεται ἡ δυνατότης εφαρμογῆς τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 1 καί ἡ μή δυνατότης ἐφαρμογῆς τοῦ άρθρου 85 παράγραφος 3, προβλέπονται δέ τα ἀκόλουθα:
«'Αρθρο 1
Τό περιεχόμενο καί ἡ εφαρμογή τῶν ἀκολούθων διατάξεων:
α)
τῆς συμβάσεως τῆς 14ης καί 16ης Δεκεμβρίου 1960 περί μεταβιβάσεως ἀπό τό INRA στον Eisele τοῦ δικαιώματος ἐπί των γερμανικῶν νέων φυτικών ειδών,
β)
τῆς συμβάσεως ἀποκλειστικότητος πολλαπλασιασμοί) καί πωλήσεως τῶν σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά πού συνήφθη στίς 5 'Οκτωβρίου 1965 μεταξύ τοῦ INRA καί τοῦ Κ. Eisele,
γ)
τοῦ συμβιβασμοί) πού συνήφθη στίς 14 Νοεμβρίου 1973 μεταξύ τοῦ Κ. Eisele καί τῆς επιχειρήσεως Louis David KG γιά νά ἐμποδισθεῖ ἡ τελευταία νά εἰσάγει καί νά πωλεῖ τους σπόρους INRA προς σπορά στην Γερμανία χωρίς άδεια,
ἀντίκεινται στό άρθρο 85 παράγραφος 1 τῆς συνθήκης:
α)
ἡ σύμβαση τῆς 14ης καί 16ης Δεκεμβρίου 1960, κατά τό μέτρο πού επιτρέπει στον Eisele νά επικαλείται τά δικά του δικαιώματα τοῦ δημιουργού νέου εἴδους γιά νά εμποδίζει κάθε εισαγωγή εντός της Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας ἡ κάθε ἐξαγωγή πρός άλλο Κράτος μέλος τῆς Κοινότητος τῶν επισήμως πιστοποιημένων σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά τῶν ποικιλιών INRA
β)
στην σύμβαση τῆς 5ης 'Οκτωβρίου 1965:
στό άρθρο 1 :
ἡ ἀποκλειστικότης τῆς ἀδείας παραγωγής μέ πολλαπλασιασμό καί πωλήσεως τῶν συνοδευομενων ἀπό επίσημα πιστοποιητικά σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά ποικιλιών INRA, ἡ ὁποία ἐχορηγήθη ἀπό τό INRA, καθ' ὅσον ή ἀποκλειστικότης αυτή ερμηνεύεται καί εφαρμόζεται ως ἐνέχουσα:
—
τήν υποχρέωση τοῦ INRA ἡ τῶν ἑλκόντων ἐξ αὐτοῦ δικαιώματα νά μή παράγουν οἱ 'ίδιοι ἡ πωλούν μέσω άλλων αδειούχων εκμεταλλεύσεως στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας,
—
τήν ὑποχρέωση τοῦ INRA ἡ τῶν ἑλκόντων ἐξ αυτού δικαιώματα νά μή παράγουν ἡ πωλούν οἱ ίδιοι στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας,
—
τήν υποχρέωση τοῦ INRA ἡ τῶν ἑλκόντων ἐξ αὐτοῦ δικαιώματα νά εμποδίζουν τούς τρίτους νά εξάγουν τά ἐν λόγω προϊόντα στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας χωρίς τήν άδεια τοῦ αδειούχου εκμεταλλεύσεως, γιά νά τά χρησιμοποιήσουν ἡ νά τά πωλοῦν,
—
ή επίκληση ἀπό τόν Κ. Eisele ταυτοχρόνως τοῦ ἀπορρέοντος ἐκ τῆς συμβάσεως ἀποκλειστικοῦ του δικαιώματος καί τῶν ιδικών του δικαιωμάτων τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους γιά νά εμποδίζει κάθε εισαγωγή ἐντός τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας ἡ κάθε εξαγωγή πρός άλλο Κράτος μέλος τῶν ἐν λόγω προϊόντων
στό άρθρο 1 :
τήν υποχρέωση τοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως, κατά τήν διάρκεια τῶν ετών πού ίσχυε ἡ υποχρέωση αυτή, νά μή παράγει ἡ πωλεῖ σπόρους πρός σπορά άλλων ποικιλιών ἀραβοσίτου, έκτός τῶν ποικιλιών τοῦ INRA
στό άρθρο 2:
τήν υποχρέωση τοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως νά πωλεί μόνο σέ ὁρισμένους μεταπωλητές
στό άρθρο 3 :
την υποχρέωση τοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως νά μή παράγει πλέον τοῦ ενός τρίτου τῶν ἀπαραιτήτων πρός ικανοποίηση τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας του σπόρων πρός σπορά καί νά εισάγει ἀπό την Γαλλία τό υπόλοιπο τμήμα.
στό άρθρο 5 :
την υποχρέωση τοῦ INRA νά προβαίνει στίς ἀπαραίτητες ἐνέργειες, ὥστε νά εμποδίζεται κάθε εξαγωγή τῶν ποικιλιών του πρός την Ὁμποσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, κατά τό μέτρο πού ἡ ὑποχρέωση αυτή άφορᾶ τους συνοδευομενους ἀπό ἐπίσημα πιστοποιητικά σπόρους πρός σπορά.
γ)
στον συμβιβασμό τῆς 14ης Νοεμβρίου 1973:
στό άρθρο 1 :
τήν υποχρέωση τῆς Louis David KG, νά μήν πωλεί πλέον ἤ νά θέτει σέ κυκλοφορία ἐντός τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας καί χωρίς τήν άδεια τοῦ γερμανοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως τους σπόρους πρός σπορά των ποικιλιών INRA.
'Αρθρο 2
Τό αίτημα περί εξαιρέσεως ἀπό τήν ἀπαγόρευση τῶν συμπράξεων, σύμφωνα μέ τό άρθρο 85 παράγραφος 3, τό όποιο ὑπέβαλε ὁ Κ. Eisele, ἀπορρίπτεται.
...»
Τά δύο πρώτα άρθρα τοῦ διατακτικού τῆς ἐν λόγω ἀποφάσεως ἀφορούσαν μόνο τό INRA καί τόν Κ. Eisele, μέ τό άρθρο 3 ὅμως επεβλήθη στό INRA, τήν Fraserna, στον Kurt Eisele καί στην L. C. Nungesser«νά τερματίσουν ἀμέσως τίς διαπιστωθείσες στό άρθρο 1 παραβάσεις καί νά παράσχουν πάραυτα ἀπό κάθε δικαστική ἡ άλλη ενέργεια ἀποβλέπουσα ἡ έχουσα ὡς ἀποτέλεσμα νά εμποδίζει ἡ νά καθιστᾶ δυσχερέστερη τήν εισαγωγή ἤ τήν εξαγωγή μεταξύ των Κρατών μελών τῆς Κοινότητος τῶν συνοδευομενων ἀπό επίσημα πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά». 'Εκτός ἀπό τά ἀνωτέρω πρόσωπα, ἡ ἀπόφαση ἀπηυθύνθη καί πρός τήν επιχείρηση Louis David, ἀλλά ὄχι στόν Robert Bomberault.
Τήν ἀπόφαση αυτή προσέβαλε ἡ ἐπιχείρηση L. C. Nungesser καί ó Kurt Eisele, υπέρ τῶν ὁποίων παρενέβησαν οἱ κυβερνήσεις τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου καί τῆς Γαλλίας, οἱ CGLV καί ἡ γερμανική κυβέρνηση. Ούτε τό INRA ούτε ἡ Fraserna παρέστησαν, ἄν καί τό INRA ἐκπροσωπήθη στην προφορική διαδικασία.
Οἱ προσφεύγοντες ἐζήτησαν τήν ἀκύρωση της ἀποφάσεως, έκτός τῶν διατάξεων τοῦ άρθρου 1, στοιχείο β, περί τῆς υποχρεώσεως τοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως, κατά τήν διάρκεια τῶν ετών πού ἴσχυε ἡ ἐν λόγω υποχρέωση, νά μή παράγουν ούτε νά πωλοῦν σπόρους πρός σπορά άλλων ποικιλιῶν ἀραβοσίτου έκτος τῶν ποικιλιών INRA (άρθρο 1 τῆς συμβάσεως τῆς 5ης 'Οκτωβρίου 1965), νά πωλοῦν μόνο σέ ὁρισμένους μεταπωλητές (άρθρο 2 τῆς συμβάσεως αυτής) καί νά μή παράγουν πλέον τοῦ ἑνός τρίτου τῶν ἀπαραιτήτων πρός ικανοποίηση τῶν ἀναγκών τῆς χώρας τους σπόρων πρός σπορά καί νά εισάγουν ἀπό τήν Γαλλία τό υπόλοιπο τμήμα (άρθρο 3 τῆς συμβάσεως).
II —
'Ενώ κανένα πρόβλημα δέν τίθεται ὡς πρός τό παραδεκτό τῆς προσφυγής καί ἐνῶ αυτή καθ' αύτη ἡ διαδικασία μέ τήν ὁποία ελήφθη ἡ ἀπόφαση δέν ἀποτελεί ἀντικείμενο καμμιᾶς ιδιαιτέρας αιτιάσεως, δέν συμβαίνει τό ίδιο μέ τήν ουσία τῆς υποθέσεως.
Πρίν προχωρήσω στην εξέταση τῶν ισχυρισμών καί τῶν επιχειρημάτων τῶν διαδίκων, θά κάνω τίς έξης παρατηρήσεις:
1)
'Ενῶ ἡ γνωστοποίηση αιτιάσεων άφορᾶ, έκτός τῶν ποικιλιών INRA 200 καί INRA 258, καί τίς ποικιλίες INRA 300 -Inraspat καί INRA 321 (Inraweiß), οἱ δύο τελευταίες δέν ἀναφέρονται πλέον στην ἀπόφαση. Κατά τήν διάρκεια τῆς «ἀνεπισήμου συναντήσεως» τῆς 19ης 'Ιανουαρίου 1981, ή Ἐπιτροπή ἐδήλωσε ὅτι οἱ ποικιλίες αυτές, ἄν καί προβλέπονται στίς συμβάσεις, δέν εἶχαν, γιά τό μεταξύ Γαλλίας καί Γερμανίας εμπόριο, τέτοια σημασία ώστε νά έπρεπε νά ἀσχοληθεί ἡ ἀπόφαση.
'Εξ άλλου, οἱ προσφεύγοντες ἐδέχθησαν ὅτι ή ποικιλία INRA 190 (Inraexpreß), ἡ ὁποία δέν ἀνεφέρετο στίς συμβάσεις, ἀλλα προβλέπεται στήν ἀπόφαση, ἠδύνατο νά περιληφθεί στήν τελευταία, διότι ἀπετέλεσε ἀντικείμενο μεταβιβάσεως πρό τῆς μεταβιβάσεως τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ ἀπό τό INRA καί ὅτι, ὡς ἐκ τούτου, ἠδύνατο νά θεωρηθεί ὡς περιλαμβανομένη στίς σχέσεις πού ὑφίσταντο ήδη μεταξύ αυτῶν καί τοῦ INRA.
Σύμφωνα μέ τόν περιγραφικό κατάλογο των ποικιλιών πού έδημοσιεύθη τό 1975 ἀπό τό Bundessortenamt καί μέ τόν κοινό κατάλογο, οι επίδικες στην ὑπό κρίση υπόθεση ποικιλίες εἶναι οἱ ἀκόλουθες:
—
Inraexpreß. Δημιουργός τῆς (Züchter) είναι ὁ Kurt Eisele, Darmstadt στην Γερμανία κατεχωρίσθη τό 1971 ἡ ποικιλία αύτη κατεχωρίσθη επίσης στην Γαλλία ὑπό τήν ὀνομασία «INRA 190». Πρόκειται γιά διπλό υβρίδιο (δείκτης FAO 230 γιά τήν Γερμανία καί 190 γιά τήν Γαλλία)
—
Inrafrüh. Δημιουργός τῆς εἶναι ὁ Kurt Eisele, Darmstadt το 1966 κατεχωρίσθη στην Γερμανία ἡ ποικιλία αυτή κατεχωρίσθη επίσης στό Βέλγιο, στήν Γαλλία (τό 1977) καί στό Ἡνωμένο Βασίλειο ὑπό τήν ὀνομασία «INRA 200». Πρόκειται γιά διπλό υβρίδιο (δείκτης FAO 240 γιά τήν Γερμανία καί 200 γιά τήν Γαλλία), δηλαδή δημιουργη-θεῖσα ἀπό τήν τρίτη γενεά (διασταύρωση δύο ἁπλών υβριδίων)
—
Inrakorn. Δημιουργός τῆς εἶναι ὁ Kurt Eisele κατεχωρίσθη στην Γερμανία τό 1966 ἡ ποικιλία αυτή έχει επίσης καταχωρισθεί στό Βέλγιο, στή Γαλλία (τό 1958), στό Ἡνωμένο Βασίλειο καί στό Λουξεμβούργο ὑπό τήν ὀνομασία «INRA 258». Πρόκειται γιά διπλό υβρίδιο (δείκτης FAO γιά τήν Γερμανία 280 καί γιά τήν Γαλλία 260).
Οἱ «δείκτες FAO» πού ἀναφέρονται στίς ποικιλίες αυτές συνιστούν μία κλίμακα ὡριμότητος διαφέρουν, ὡς πρός μία ποικιλία, ἀναλόγως τοῦ κλίματος. Κατά κανόνα, ὁ δείκτης FAO γιά τήν Γερμανία ευρίσκεται 40 βαθμούς κάτω ἀπό τόν δείκτη πού καθορίζεται στην Γαλλία γιά τήν ίδια ποικιλία. Οἱ ποικιλίες ἀραβοσίτου, στίς ὁποιες εφαρμόζονται οἱ δείκτες FAO άνω τῶν 400 (ὄψιμη ὡριμότης) ἐκτός τῆς Γερμανίας, ἀποκλείονται τῆς εμπορίας εντός τῆς χώρας αυτής. Κατά τά λοιπά, οἱ ἐν λόγω διαφορές δέν έχουν σημασία γιά τήν ὑπό κρίση υπόθεση.
Κατά τήν διάρκεια τῆς ἀποδεικτικής διαδικασίας διεπιστώθη ὅτι μία ἀπό τίς ποικιλίες «Eisele», ἡ ποικιλία INRA 190 (Inraexpreß) εἶχε διαγραφεί ἀπό τόν κατάλογο πρό της λήψεως τῆς ἀποφάσεως, διότι είχε λήξει ἡ ἰσχύς τόσο τῆς καταχωρίσεως στόν γερμανικό κατάλογο ποικιλιών ὅσο καί τῆς καταχωρίσεως στήν Γαλλία. Πλέον συγκεκριμένα, στήν 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, ή L. C. Nungesser καί ὁ Kurt Eisele ἐδήλωσαν, τόν Δεκέμβριο τοῦ 1975, ὅτι εγκαταλείπουν τήν καταχώριση τοῦ 1971, «δεδομένου ὅτι ἡ ποικιλία ἔχει ξεπερασθεί ἀπό ποικιλίες καλύτερης ποιότητος». Ή ποικιλία διεγράφη στίς 31 Δεκεμβρίου 1976. Ἡ ἰσχύς τῆς καταχωρίσεως τῆς ποικιλίας έληξε καί στην Γαλλία στίς 4 Ἰανουαρίου 1977. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας 70/457, δέν περιλαμβάνεται στον κοινό κατάλογο πού ἐδημοσιεύθη στίς 27 Φεβρουαρίου 1978.
Ἐτσι, ὅπως υποστηρίζουν ορθώς οἱ προσφεύγοντες, «ή ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς (πού ελήφθη τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1978) ἀπέβλεπε στην ἀπαγόρευση ενός πράγματος τό όποιο, ἐν πάση περιπτώσει, δέν ἐπετρέπετο πλέον κατ' εφαρμογή άλλων διατάξεων».
Δέν νομίζω ὅτι ἡ ἀποστολή τῆς Ἐπιτροπής συνίσταται στό νά θέτει τέρμα στίς παραβάσεις οἱ όποιες συνετελέσθησαν στό παρελθόν. Παραβάσεις τέτοιου εἴδους δύνανται, τό πολύ, νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενο προστίμου. Κατά τήν γνώμη μου, οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς περί ἀρνήσεως χορηγήσεως εξαιρέσεως πρέπει, γιά νά έχουν ἀποτελεσματικότητα, νά ἀφορούν μόνο τίς συμφωνίες πού παράγουν ἀκόμη ἀποτελέσματα, κατά τόν χρόνο πού λαμβάνονται άλλως, ἡ φράση «τά συμβαλλόμενα μέρη υποχρεούνται νά θέσουν τέρμα πάραυτα στίς διαπιστωθείσες παραβάσεις ... υποχρεούνται νά ἀπόσχουν πάραυτα ἀπό κάθε δικαστική ἡ άλλη ενέργεια...» δέν έχει καμμία πρακτική σημασία. 'Εκ μόνου τοῦ λόγου αὐτοῦ, ἡ ἀπόφαση πρέπει νά ἀκυρωθεί, κατά τό μέτρο πού άφορᾶ τήν ποικιλία INRA 190 (Inraexpreß).
2)
Μέ τήν ίδια τήν ἀπόφαση γίνεται δεκτό ὅτι ἀπό τήν εμπορική περίοδο 1977-1978, οἱ σπόροι πρός σπορά πού παρήγαγε ή εταιρία Nungesser ἀντιπροσώπευαν σχεδόν τό σύνολο τῶν πωλήσεων τῶν ποικιλιών INRA ἀπό τήν ἐν λόγω επιχείρηση στην Γερμανία καί ὅτι κατά συνέπεια, ἀπό τήν περίοδο αυτή, δέν ἐτηρεῖτο πλέον ή υποχρέωση πού προβλέπεται στό άρθρο 3 της συμφωνίας.
Γίνεται επίσης δεκτό ὅτι ἀπό τήν εμπορική περίοδο 1973-1974, ὁ Kurt Eisele διέθετε στό εμπόριο τήν «ιδιωτική» ποικιλία L. G. 11 συνεπώς, ἡ ἀπόφαση δέν ἠδύνατο νά ἀναφέρεται στην ρήτρα (άρθρο 1 της συμφωνίας), βάσει τῆς ὁποίας ἀπηγορεύετο στον ἀδειούχο εκμεταλλεύσεως νά παράγει ή νά πωλεί ἀνταγωνιστικά προϊόντα.
Ή επιστολή τοῦ γραφείου διαχειρίσεως ποικιλιών τοῦ INRA, στην ὁποία ἀναφέρεται ἡ ἀπόφαση, ἀποδεικνύει ἐξ άλλου ὅτι, ήδη ἀπό τό τέλος Δεκεμβρίου τοῦ 1975, δέν ἐφηρμόζετο πλέον ἡ ρήτρα κατά τήν ὁποία «καμμία εισαγωγή ἡ ἐξαγωγή τῆς ποικιλίας γιά τήν ὁποία χορηγείται ἡ άδεια εκμεταλλεύσεως δέν πρέπει νά διενεργείται χωρίς τήν ρητή συμφωνία τοῦ δημιουργοῦ».
3)
Μέ τήν ἀπόφαση επικρίνεται ἡ επιχείρηση L. C. Nungesser, διότι δέν εξήγαγε στήν Γαλλία τίς ποικιλίες «Eisele». 'Αναφέρεται σχετικώς ἡ ἀλληλογραφία πού ἀντηλλάγη ἀπό 4ης μέχρι 19ης 'Απριλίου 1977 μεταξύ τῆς επιχειρήσεως Bay Wa AG, Μόναχο, καί τῆς Nungesser. Οí προσφεύγοντες, πάντως, διευκρίνισαν ὅτι πράγματι ουδέποτε εξήγαγαν στην Γαλλία σπόρους προς σπορά πού παρήχθησαν ἀπό εισαγόμενους στή Γερμανία σπόρους INRA, διότι δέν εἶχαν κανένα πρός τούτο συμφέρον. Οἱ ἐξαγωγές ἀπό τήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ἐλλειμματική χώρα, πρός άλλα κράτη τῆς Κοινότητος, Ιδίως προς τήν Γαλλία, ἐξάγουσα χώρα, δέν πρέπει κανονικώς νά εμφανίζει οἰκονομικό συμφέρον γιά τόν παραγωγό ἡ γιά τους γερμανούς έμπορους. Πέραν αὐτης τῆς βραχείας παρατηρήσεως πού περιέχεται στην ἀπόφαση, ἀπό τήν δικογραφία δέν προκύπτει ὅτι ὁ Kurt Eisele ὑπεχρεώθη νά ἀντιταχθεί σέ ὁποιαδήποτε εξαγωγή ἡ ἐπανε-ξαγωγή ἀπό τήν Γερμανία σπόρων προς σπορά INRA. 'Αν υποτεθεῖ ὅτι οἱ πράξεις αυτές ήταν ἀπό οἰκονομική άποψη ἀποδοτικές, αυτό θά ἐσήμαινε ὅτι οἱ τιμές πού εφήρμοζε ἡ Nungesser ήταν κατώτερες ἀπό τίς γαλλικές τιμές γιά νά δύνανται νά είναι οἱ ἀνωτέρω πράξεις επικερδείς. Συνεπώς, νομίζω ὅτι ἡ Ἐπιτροπή ἀνέφερε τήν ἐν λόγω ἀπαγόρευση ἐξαγωγής μάλλον γιά νά συμπληρώσει τους Ισχυρισμούς τῆς καί ὅτι ή αιτίαση αυτή δέν ἀσκεῖ επιρροή.
4)
ΟΙ προσφεύγοντες υποστηρίζουν ὅτι εσφαλμένως ἡ 'Επιτροπή μέ την ἀπόφαση της (άρθρο 1 στοιχείο α) ἀναφέρεται στην σύμβαση τῆς 14ης-16ης Δεκεμβρίου 1960 ή σύμβαση αύτη ἠκυρώθη κατ' οὐσίαν μέ τίς δηλώσεις τῆς 19ης 'Ιανουαρίου καί 8ης Φεβρουαρίου 1961. Ή ἀποκλειστικότης, της ὁποίας ἀπέλαυε ὁ Kurt Eisele, προέκυπτε ἀπό την έννομη κατάσταση τοῦ δημιουργού κατά τό γερμανικό δίκαιο, κατάσταση ἡ ὁποία ήταν ἀπόρροια τῆς μεταβιβάσεως τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους, πού τοῦ ἐχορηγήθη μέ τίς δηλώσεις τοῦ 1961. Ή ἀπόφαση ὅμως δέν ἀναφέρει τίς τελευταίες καί πλήττει, τρόπος τοῦ λέγειν, τό κενό.
Ἐν τούτοις, συμμερίζομαι τήν άποψη τής 'Επιτροπής ὅτι οἱ δηλώσεις τοῦ 'Ιανουαρίου καί τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1961 ἀποτελούν ἕνα σύνολο μέ τήν σύμβαση τοῦ Δεκεμβρίου 1960 ἀπό πλευράς ἄρθρου 85.
5)
Ὅσον άφορα τόν συμβιβασμό τῆς 14ης Νοεμβρίου 1973 μεταξύ τῆς ἐπιχειρήσεως Louis David καί τοῦ Kurt Eisele, δέν βλέπω πῶς μιά τέτοια πράξη εμπίπτει στό άρθρο 85. Δέν πρόκειται γιά διαιτητική ἀπόφαση, γιά τήν οποία τό άρθρο 4 τοῦ σχεδίου κανονισμοί) τῆς Ἐπιτροπῆς περί τῆς εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης ἐπί κατηγοριῶν συμφωνιών ἀδειων εκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας ὁρίζει ὅτι πρέπει νά τῆς κοινοποιείται ἀμέσως λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι «τά άρθρα 85 καί 86 εἶναι κοινοτικής δημοσίας τάξεως καί ὅτι οι διαιτητικές διαδικασίες ενδέχεται νά δώσουν ἀφορμή γιά μία ερμηνεία τῶν συμφωνιών περί ἀδειῶν εκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, υπερβαίνουσα τά ὅρια τοῦ παρόντος κανονισμοῦ». 'Αν υἱοθετεῖτο μιά τέτοια διάταξη, θά ἐθίγετο σοβαρῶς ἡ προσφυγή στην διαιτησία καί στον συμβιβασμό σέ ἕνα σημαντικό τομέα. 'Εν πάση περιπτώσει, προκειμένου γιά δικαστικό συμβιβασμό, φρονώ ὅτι ἡ 'Επιτροπή καί οἱ διάδικοι διαθέτουν άλλα μέσα, έκτος τῆς προσφυγής τοῦ ἄρθρου 85, πρός έλεγχο τοῦ βασιμου τοῦ ἐν λόγω συμβιβασμοῦ.
Στρεφόμενοι κατά τῆς αποφάσεως αυτής, οἱ προσφεύγοντες καί οἱ παρεμβαίνοντες Ισχυρίζονται ὅτι εσφαλμένως δέν έγινε εφαρμογή:
—
τοῦ κανονισμού 26,
—
τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 2 ὅσον άφορᾶ τό INRA,
—
τοῦ ἄρθρου 36 (προστασία τῆς βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας), ἄς μή ἀναφέρω τίς εθνικές νομοθεσίες, τῆς συμβάσεως περί προστασίας τῶν νέων φυτικών εἰδῶν καί τῆς συμβάσεως περί τοῦ κοινοτικοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας,
—
καί, τέλος τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3.
Οἱ σπόροι πρός σπορά γιά τους οποίους πρόκειται εἶναι ἀναμφισβητήτως γεωργικά προϊόντα, ἡ παραγωγή καί ἡ εμπορία τῶν ὁποίων ἀποτελοῦν ἀντικείμενο τῶν συμφωνιών, τῶν ἀποφάσεων ἡ τῆς πρακτικῆς πού ἀναφέρεται στό άρθρο 85 παράγραφος 1 ή στό άρθρο 86, κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 1 τοῦ κανονισμού 26. Συνεπώς, μέ τήν ἀπόφαση τῆς ἡ 'Επιτροπή διεπίστωσε, ἐμμέσως πλην σαφώς, ὅτι τό άρθρο 85 παράγραφος 1 τῆς συνθήκης εἶχε εφαρμογή στίς συμφωνίες αυτές.
Μέ τήν ἀπόφαση εκρίθη ὅτι οἱ προϋποθέσεις πού θέτει τό άρθρο 2 παράγραφοι 1 καί 2 τοῦ ἐν λόγω κανονισμοῦ, γιά νά μή γίνει δεκτό τό ἀνεφάρμοστο τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 1 στίς συμφωνίες αυτές, πληροῦνται καί, ἰδίως, ὅτι οἱ ἐν λόγω συμφωνίες δέν ήταν «ἀπαραίτητες γιά τήν πραγματοποίηση τῶν στόχων πού ἀναφέρονται στό άρθρο 39». Ή εκτίμηση τοῦ βασίμου τῆς ἀνωτέρω διαπιστώσεως ἐμπεριέχεται σέ μεγάλη έκταση στην άρνηση εξαιρέσεως βάσει τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3, θά έχω δέ τήν ευκαιρία νά ἐπανέλθω ἐπί τοῦ προβλήματος αὐτοῦ, ὅταν θά εξετάσω τους ισχυρισμούς πού βασίζονται στην μή εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 36 καί τοῦ άρθρου 85 παράγραφος 3. Λαμβανομένων ὑπ᾽ ὅψη τῶν επιπτώσεων πού έχει στην γεωργία ἡ προσβαλλομένη ἀπόφαση, φρονώ ὅτι θά ήταν φρόνιμο νά προηγηθεί τῆς λήψεως τῆς ἡ διαβούλευση μέ τήν μόνιμη επιτροπή περί τῶν σπόρων πρός σπορά καί περί τῶν γεωργικών, κτηνοτροφικών καί βασικών φυτών, ἡ ὁποία συνεστήθη μέ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς 14ης 'Ιουνίου 1966.
Μέ τήν ἀπόφαση (σ. 31, ΙΙ, 1) διαπιστώνεται ὅτι τό INRA καί ἡ Fraserna εἶναι επιχειρήσεις κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 85. Κυρίως ὅμως μοῦ φαίνεται σκόπιμο νά καθορισθεί κατ' ἀρχάς ἄν τό INRA συνιστά ἡ ὄχι επιχείρηση κατά τήν ἔννοια τοῦ ἀνωτέρω ἄρθρου καί ἄν τά ιδιάζοντα χαρακτηριστικά τῶν σπόρων πρός σπορά INRA δέν εἶναι τέτοια ώστε ἡ ἀγορά τους νά δύναται νά διακριθεί ἀπό τήν ἀγορά τῶν σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά πού παράγονται μέ τό σύστημα κλειστού τύπου. Ό ἀνωτέρω χαρακτηρισμός τοῦ INRA ἀπό άποψη δυνατότητος εφαρμογής τῶν κανόνων περί ἀνταγωνισμού έχει θεμελιώδη σημασία στην ὑπό κρίση υπόθεση.
Τό INRA εἶναι ἐθνικός δημόσιος ὀργανισμός, υπαγόμενος διοικητικῶς στό υπουργείο γεωργίας. Ή ἀποστολή του δέν συνίσταται μόνο στην επιστημονική έρευνα, στίς ἐργασίες επιλογής καί στην δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ ἀναπαραγωγής πού προορίζεται γιά τίς δοκιμές τῆς καλλιέργειας, ἀλλα καί στην λήψη διπλωμάτων εὑρεσιτεχνίας γιά τίς πραγματοποιούμενες εφευρέσεις, δηλαδή στην επιδίωξη ἀποδοτικής, ὑπό τήν εμπορική έννοια τοῦ ὅρου, ἐκμεταλλεύσεως τῶν νέων εἰδῶν πού δημιουργεί σέ συμβατικό πλαίσιο καί κατά τρόπο πού συμβιβάζεται μέ τήν γενικού συμφέροντος ἀποστολή του, ἀποστολή πού συνεπάγεται κατ' ἀνάγκη ὅτι τό 'Ινστιτούτο δέν δύναται νά μή ενδιαφέρεται γιά τήν εφαρμογή τῶν ἐρευνών του καί γιά τήν διάθεση τῶν σπόρων πρός σπορά, στήν δημιουργία τῶν ὁποίων συνέβαλε. Ή σημασία τῆς ἀποστολής αὐτῆς ηὐξήθη περισσότερο μετά τήν τροποποίηση πού επέφερε τό διάταγμα τῆς 5ης Σεπτεμβρίου 1980, τό όποιο μετέβαλε τόν ἐν λόγω διοικητικού χαρακτῆρος δημόσιο ὀργανισμό σέ δημόσιο ὀργανισμό βιομηχανικού καί εμπορικού χαρακτῆρος. 'Αποστολή τοῦ INRA εἶναι σήμερα νά αναπτύσσει τίς σχέσεις του μέ αυτούς πού χρησιμοποιούν τίς έρευνες του, γεωργούς ἡ βιομηχάνους, καί νά συμμετέχει ενεργώς στην ἀξιοποίηση τῶν αποτελεσμάτων πού επιτυγχάνει.
Τό 1979, μέ περισσότερους ἀπό 7000 υπαλλήλους (ἐκ τῶν ὁποίων 1170 επιστημονικό προσωπικό καί 770 μηχανικοί), μέ ετησία επιχορήγηση 800 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων (δηλαδή 94 ο/ο τοῦ προϋπολογισμού πού διαθέτει τό υπουργείο γεωργίας γιά τήν έρευνα) καί 100 εκατομμύρια φράγκα ἰδιους πόρους, τό INRA διαδραματίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην έρευνα γιά τήν γεωργία καί τήν διατροφή μαζί μέ άλλους ὀργανισμούς, ὅπως τά πανεπιστήμια, τά τεχνικά ινστιτούτα, τό 'Εθνικό Κέντρο 'Επιστημονικής Ἐρεύνης (CNRS).
Οἱ πόροι τοῦ 'Ινστιτούτου ἀποτελοῦνται ιδίως :
—
ἀπό τίς πιστώσεις προϋπολογισμοῦ πού προβλέπονται στον προϋπολογισμό τοῦ 'Υπουργείου Γεωργίας,
—
ἀπό τίς επιχορηγήσεις τοῦ κράτους,
—
καί ἀπό τό προϊόν τῶν δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως πού καταβάλλονται γιά τίς εφευρέσεις καί τίς νέες μεθόδους.
Ἀφοῦ ἀναφέρεται στην συμφωνία τῆς 13ης Αυγούστου 1973, μέ τήν ὁποία τό INRA ἐχορήγησε, έναντι καταβολής δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως, ἀποκλειστική άδεια εμπορικής εκμεταλλεύσεως τῶν ποικιλιών του σέ ὅλες τίς χώρες στην Frasema, διευκρινίζοντας ταυτοχρόνως ὅτι δέν άφορᾶ τήν συμφωνία αυτή, «ή ὁποία θά εξετασθεί ἐνδεχομένως σέ σχέση μέ τό κοινοτικό δίκαιο σέ μεταγενέστερη διαδικασία», ή ἀπόφαση (σ. 26-27, σημείο 1) θεωρεί ἐν τούτοις ὅτι ἡ ἀνωτέρω συμφωνία πού συνδέει τό INRA μέ την Fraserna «δέν δύναται νά συνιστᾶ εθνική ὀργάνωση τῆς ἀγορᾶς σπόρων πρός σπορά», ἐφ᾽ ὅσον υφίσταται μία κοινή ὀργάνωση τῶν ἀγορῶν στον τομέα αὐτό, πού διέπεται ἀπό τίς διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 2358/71 (σ. 32, σημείο 5).
Σημειώνω ὅτι τό Ἰνστιτοῦτο δέν παράγει, δέν πολλαπλασιάζει καί δέν πωλεί κανένα συνοδευόμενο ἀπό πιστοποιητικό σπόρο πρός σπορά ἁπλῶς δημιουργεί «τους βασικούς σπόρους πρός σπορά». Συνεπώς, ἠδύ-νατο θεμιτῶς ὁ ἐν λόγω δημόσιος ὀργανισμός, ὁ όποιος χρηματοδοτείται ἀπό τόν εθνικό προϋπολογισμό, νά επιδιώκει τήν ἀποδοτικότητα τῆς λειτουργίας του, διαθέτοντας τά δικαιώματα τοῦ δημιουργού νέου είδους σέ άλλο Κράτος μέλος ἕνα νέο εἶδος, τό όποιο ἐξ άλλου ἀποτελεῖ ἀντικείμενο «ἁπλῆς ἀδείας εκμεταλλεύσεως» στην Γαλλία, ἠδύνατο νά ἀξιοποιηθεῖ στην Γερμανία μόνον ἄν ἐχορηγεῖτο ἡ ἀποκλειστι-κότης στον γερμανό δημιουργό.
Είναι προφανές ὅτι τό ὕψος τῶν δικαιωμάτων εκμεταλλεύσεως τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους ἐξαρτᾶται ἀπό τόν ἀριθμό τῶν ἀδειούχων εκμεταλλεύσεως καί τῶν ἀγορῶν τῆς ποικιλίας. 'Αν ένας γάλλος ιδιώτης δημιουργός ἐγνώριζε τότε ὅτι οἱ σπόροι πρός σπορά πού παράγει ὁ ίδιος ἡ ὁ ἀδειοῦχος του εκμεταλλεύσεως στην Γαλλία κυκλοφορούσαν ελεύθερα στά άλλα Κράτη μέλη, θά ἐζήτει ἀπό τόν γάλλο ἀδειοῦχο εκμεταλλεύσεως αυξημένα δικαιώματα εκμεταλλεύσεως. Τό INRA δέν ἠδύνατο νά τά ζητήσει λόγω τοῦ ὅτι εἶναι δημόσιος ὀργανισμός ἐρευνῶν. Τό ὕψος τῶν δικαιωμάτων ἐκμεταλλεύσεως πού ἀπαιτοῦνται γιά μία ἀνοικτή ποικιλία, δημιουργηθεῖσα ἀπό ὀργανισμό ὁ όποιος δέν έχει κυρίως κερδοσκοπικό σκοπό καί παραγομένη ἀπό μεγάλο ἀριθμό πολλαπλασιαστών, δεν φθάνει τό ὕψος τῶν δικαιωμάτων πού ἀπαιτοῦνται γιά μία κλειστή ποικιλία, πού παράγεται ἀπό ένα μόνο ιδιώτη δημιουργό ἡ ἀδειοῦχο εκμεταλλεύσεως.
Φρονώ ὅτι εἶναι ἀπολύτως φυσικό καί σύμφωνο μέ τήν εξουσία τοῦ INRA νά διαθέτει, έκτος τῆς Γαλλίας, ὁπως νομίζει τήν εφεύρεση του, προκειμένου νά τήν ἀξιοποιήσει καί νά ἐξασφαλίσει τήν καλή διαχείριση της, νά δύναται νά ἀπαγορεύει τήν παραγωγή τῶν ποικιλιών του σέ άλλο Κράτος μέλος. Αὐτό δέν έχει κατ᾽ ἀρχήν καμία επίδραση στην ελεύθερη κυκλοφορία τῶν σπόρων πρός σπορά, πού παράγονται σέ ἀφθονία εντός τῆς Γαλλίας μέ τήν συμφωνία τοῦ INRA.
Συνεπώς, τό INRA δέν πρέπει νά θεωρηθεί ὡς επιχείρηση κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 85, γιά τόν λόγο ὅτι ἐχορήγησε άδεια εκμεταλλεύσεως τῶν δημιουργιών του γιά νά ἀξιοποιήσει ἀπό οικονομική άποψη καί μέχρις ὁρισμένου σημείου τήν εφεύρεση του. 'Αντιθέτως, στό INRA έχει ἀνατεθεῖ λειτουργία υπηρεσίας γενικοῦ οἰκονομικοῦ συμφέροντος κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 90 παράγραφος 2 τῆς συνθήκης. Εἶναι ένας ὀργανισμός στον όποιο ἀνετέθη μία ειδική ἀποστολή. Μία άνευ ὅρων καί προϋποθέσεων εφαρμογή τῶν κανόνων περί ἀνταγω-νισμοῦ στίς δραστηριότητες του, πού είναι δυνατόν νά γίνει στίς ιδιωτικές επιχειρήσεις, πρέπει νά ἀποκλεισθεῖ, διότι θά παρεμπόδιζε τήν επιτυχή εκπλήρωση τῆς ἀποστολῆς του. Τό μόνο ὅριο πού θέτει τό άρθρο 90 παράγραφος 2 εἶναι ὅτι «ή ἀνάπτυξη τοῦ εμπορίου δέν πρέπει νά επηρεάζεται σέ βαθμό ὁ όποιος θά ἀντέκειτο πρός τό συμφέρον τῆς Κοινότητος».
Μέ τήν ἀπόφαση διαπιστώνεται ὅτι, κατά τήν διάρκεια τῶν ετών πού ἐφηρμόζετο ή συμφωνία, ἡ «ἐλεύθερη κυκλοφορία» τῶν συνοδευομένων ἀπό επίσημα πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά INRA δέν εἶχε ἐξ ὁλοκλήρου τηρηθεί καί ὅτι οἱ συμφωνίες εμπόδιζαν τήν ἐν λόγω ελεύθερη κυκλοφορία. 'Απαιτώντας ἡ Ἐπιτροπή ἀπό τους ενδιαφερομένους νά θέσουν τέρμα στίς διαπιστωθείσες «παραβάσεις», ἐπιδιώκει νά καταστήσει ευχερέστερη τήν εισαγωγή (ή τήν εξαγωγή) μεταξύ τῶν Κρατῶν μελών τῶν συνοδευόμενων ἀπό επίσημα πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά.
Γιά τόν λόγο αυτό καταδικάζει τήν σύμβαση πού συνήφθη στίς 14 Δεκεμβρίου 1960 καί τήν παρεπομενη συμφωνία λόγω τοῦ γεγονότος ὅτι τό INRA καί οἱ ἕλκοντες ἐξ αὐτοῦ δικαιώματα (πρόκειται γιά τήν Frasema) δέν ἠδύναντο νά παράγουν καί νά πωλοῦν οἱ ἴδιοι (καί ἐδῶ πρόκειται γιά τήν Fraserna) τίς ποικιλίες INRA στην Γερμανία καί ἀνέλαβαν τήν υποχρέωση νά παράγουν ή νά πωλοῦν τίς ποικιλίες αυτές στην Γερμανία μέσω άλλων προσώπων έκτός τοῦ Kurt Eisele.
Δέν δύναται νά προσαφθεί στην Fraserna ὅτι δέν εξήγαγε ἡ ίδια στην Γερμανία ἀντιθέτως, ὑπεχρεοῦτο νά εξασφαλίζει τόν κανονικό εφοδιασμό τῆς γερμανικής ἀγορᾶς μέχρι τοῦ ενός τρίτου τῶν ἀναγκών τῆς ἀγορᾶς αυτής στίς ἐν λόγω ποικιλίες. Ή 'Επιτροπή προσάπτει στην Fraserna ὅτι εξήγαγε ἀπ᾽ εὐθείας μόνο στον Kurt Eisele.
Οὔτε τό INRA ούτε ἡ Fraserna ἠδύναντο κατά νόμο νά εμποδίσουν τά καταστήματα, τά όποια είχαν ἀποκτήσει τους σπόρους πρός σπορά INRA πού διέθεταν στην ἀγορά οἱ γάλλοι παραγωγοί, νά τους εμπορεύονται στην ῾Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. 'Αν ἡ πώληση ἀπό τήν Fraserna τῶν ποικιλιών INRA ἐξηρτᾶτο ἀπό ἕνα τέτοιο ὅρο, θά ἀπηγορεύετο ἀπό τό γαλλικό δίκαιο. Βεβαίως, λόγω τοῦ κανόνος ὅτι οἱ συμβάσεις πρέπει νά ἐκτελοῦνται ὡς ἀπαιτεί ή καλή πίστις, ἡ Fraserna ὑπεχρεοῦτο νά πείσει τά μέλη τῆς νά πωλούνται οἱ σπόροι INRA πρός σπορά στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας μόνο μέσω τῆς επιχειρήσεως Nungesser. 'Η υποχρέωση αυτή εἶναι σύμφωνη ὄχι μόνο μέ τό συμφέρον πού έχει ó παραγωγός νά αυξήσει τήν παραγωγή του, άλλά καί μέ τό συμφέρον πού ἔχει ó πωλητής νά ἀναπτύξει στό μέγιστο βαθμό τίς πωλήσεις του. Ἀπό τό γράμμα τῆς συμφωνίας τό 1981 (άρθρο 1 εδάφιο 2, άρθρο 5) δέν προκύπτει ὅτι ἡ Fraserna ἀνέλαβε τήν υποχρέωση νά ἐγγνηυεῖ στόν Kurt Eisele ἀπόλυτη εδαφική ἀποκλειστικότητα.
Βεβαίως, ἡ Fraserna επεδίωξε νά εμποδίσει ή νά ἀποτρέψει τους έμπόρους (περίπτωση Bomberault) ἀπό τό νά εμπορεύονται στην Γερμανία τους σπόρους πρός σπορά πού ετέθησαν σέ κυκλοφορία στην Γαλλία. 'Αλλά αυτό ἀποτελεί ἁπλώς ἐκτέλεση ηθικής υποχρεώσεως καί ἀπό τήν δικογραφία δέν προκύπτει ὅτι ἡ Fraserna εκίνησε πράγματι μία διαδικασία κατά τῶν έμπόρων, οἱ όποιοι προέβησαν στίς ἀνωτέρω ενέργειες, οὔτε ὅτι προέβη σέ ἀντίποινα εἰς βάρος τους. Παρά τίς προσπάθειες ἐκφοβισμοῦ, οἱ γαλλικοί σπόροι πρός σπορά τῶν ποικιλιών INRA εισήχθησαν πράγματι στην Γερμανία μέσω τῶν γάλλων μεταπωλητών (περίπτωση Louis David).
Στην πραγματικότητα, ἡ υποχρέωση αυτή ἠδύνατο νά υλοποιηθεί κατά νόμον μόνο ἄν ὁ Kurt Eisele έκανε χρήση τῆς ιδιότητός του ὡς δημιουργού γιά νά εμποδίσει εισαγωγή ἀπό τρίτους.
'Η 'Επιτροπή κατέληξε έτσι στό νά επικρίνει τήν σύμβαση πού συνήφθη στίς 14 Δεκεμβρίου 1960 (καί τήν συμφωνία τοῦ 1961), διότι παρέσχε στον Kurt Eisele τήν δυνατότητα, νά επικαλείται τό δικό του δικαίωμα δημιουργού νέου είδους στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας για νά εμποδίζει μέ επιτυχία τήν εισαγωγή σπόρων πρός σπορά INRA μέσω άλλων μεταπωλητών, ἐνῶ, δυνάμει τῆς ὁδηγίας περί τοῦ κοινοῦ καταλόγου, δέν έπρεπε ή εμπορία τῶν σπόρων αυτών νά υφίσταται κανένα περιορισμό ὡς πρός τήν ποικιλία, θά έπρεπε δέ οἱ σπόροι αυτοί νά δύνανται νά εισάγονται ελεύθερα στην Γερμανία, ἀφοῦ είχαν τεθεί σέ κυκλοφορία στην Γαλλία, δυνάμει μιᾶς κατ' ἀναλογία εφαρμογής τῆς θεωρίας περί ἀναλώσεως τοῦ δικαιώματος.
Στην πραγματικότητα, ἡ ἀπόφαση θεωρεί ὡς παράνομη την χορήγηση ἀποκλειστικῆς ἀδείας ἀπό τό INRA στόν Kurt Eisele γιά την παραγωγή καί τήν πώληση τῶν ποικιλιών πού ἀνεπτύχθησαν στην Γαλλία.
Αυτό προκύπτει σαφώς ἀπό τήν ἀκόλουθη αιτιολογική σκέψη:
«ή παροῦσα διαδικασία, ἡ ὁποία ἐκινήθη κατ'εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 85 τῆς συνθήκης, δέν ἀποβλέπει νά θέσει ὑπό ἀμφισβήτηση, ὡς πρός τήν ὕπαρξη ἡ ὡς προς τό ειδικό τους ἀντικείμενο, τά δικαιώματα πού έχουν ἀναγνωρισθεί μέ εθνικό νόμο ἡ ἀπό τήν εσωτερική συνταγματική τάξη τῶν Κρατῶν μελῶν ἀποβλέπει μόνο στό νά θέσει, ὅπως προβλέπεται στό άρθρο 36 τῆς συνθήκης, ὅρια στην άσκηση των δικαιωμάτων αυτών, προκειμένου νά συμβιβάζεται ἡ ἐν λόγω άσκηση μέ τίς ἀρχές τῆς συνθήκης».
Ή ἀπόφαση ἀρνείται τήν χορήγηση τῆς εξαιρέσεως διότι «ή ἀποκλειστικότης πωλήσεως δύναται νά τύχει μιας εξαιρέσεως μόνον, ἰδίως, ὅταν υφίσταται ἡ δυνατότης παραλλήλων εισαγωγών»«ή ἀποκλειστικότης πωλήσεως καί οἱ ἀπαγορεύσεις εξαγωγῆς πού τίς συνοδεύουν δέν πληρῦθν τίς προϋποθέσεις τῆς εξαιρέσεως λόγω κυρίως τῆς ἀπολύτου εδαφικής προστασίας, τῆς ὁποίας τυγχάνει ὁ ἀδειούχος εκμεταλλεύσεως στό εθνικό του έδαφος».
Συνεπώς, τό άρθρο 85 παράγραφος 1 παρεβιάσθη ὄχι μόνον ἀπό τόν Kurt Eisele άλλά καί τό INRA, πού επέτρεψε μέ τήν ἐν λόγω μεταβίβαση δικαιωμάτων στον τελευταίο νά εμποδίζει παράλληλες εισαγωγές.
Εἶναι δυνατόν νά ὑποτεθεί ὅτι μέ τήν ἀπόφαση ἐπεδιώχθη ἡ επιβολή κυρώσεων στόν Eisele, διότι ἤσκησε τό εθνικό του δικαίωμα γιά νά εμποδίσει έμμεσες ἤ παράλληλες εἰσαγωγές.
Ή 'Επιτροπή ηθέλησε έτσι νά ἀπαγορεύσει, per se, τήν ἐν λόγω ἀποκλειστικότητα καί εξετάζει ἐκ περισσού τό κατά πόσο, ἄν υποτεθεί ὅτι δικαιολογείται ἀπό νομική άποψη, ἡ ἀποκλειστικότης αὐτή δύναται νά εξαιρεθεί βάσει τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3. Προκύπτει σαφώς ὅτι γιά τήν Ἐπιτροπή ὁ κανόνας τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας συνδέεται μέ τόν κανόνα τοῦ ελευθέρου ἀνταγωνισμοῦ ἀπό τήν στιγμή πού εξασφαλίζεται ἡ ελεύθερη κυκλοφορία, εξασφαλίζεται καί ὁ ελεύθερος ἀνταγωνισμός ἀντιθέτως, ἄν ἡ ελεύθερη κυκλοφορία, δηλαδή ή δυνατότης έμμεσου εἰσαγωγῆς ἀπό τρίτους, δέν εξασφαλισθεί, διακυβεύεται αυτομάτως ὁ ελεύθερος ἀνταγωνισμός.
Ὅπως ἀνέφερε καί ἡ κυβέρνηση τοῦ 'Ηνωμένου Βασιλείου, ἡ άποψη αυτή τῆς 'Επιτροπής εἶναι ἀντιφατική.
Δύο δυνατότητες ὑπάρχουν: εἴτε ἡ θεωρία της ἀναλώσεως τῆς προστασίας τοῦ δικαιώματος βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας εφαρμόζεται στό δικαίωμα τοῦ δημιουργού νέου φυτικού εἴδους, περίπτωση κατά τήν ὁποία οἱ ἀπορρέοντες ἀπό τίς συμφωνίες περιορισμοί έπί τῆς εμπορίας τῶν σπόρων πρός σπορά INRA στην Γερμανία δέν έχουν συνέπειες καί δέν ήταν ἀναγκαίο νά διερευνηθεί, ἐπί πλέον, ἄν δύναται νά δικαιολογηθεί ἡ ἀποκλειστικότης αυτή, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν σύμβαση, εἴτε ἡ θεωρία τῆς ἀναλώσεως τοῦ δικαιώματος δέν εφαρμόζεται καί πρέπει νά εξετασθούν οἱ συμφωνίες αυτές σέ σχέση μέ τό άρθρο 85. Ή ἀπόφαση λαμβάνει θέση καί έπί τῶν δύο περιπτώσεων ἀπαγορεύει αυτή καθ' αυτή τήν ἀποκλειστικότητα καί ἀρνείται νά τήν εξαιρέσει βάσει τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3, πράγμα πού ἀποτελεί τόν ἀποκλειστικό σκοπό τῆς κοινοποιήσεως, στην ὁποία προέβησαν δέκα τρία έτη ενωρίτερα οἱ προσφεύγοντες.
Όπως ἀνέφερα, καίτοι οἱ συμφωνίες πού συνήφθησαν τό 1960-1961 εἶχαν πράγματι ὡς σκοπό τήν χορήγηση στόν Kurt Eisele μιᾶς ἀποκλειστικῆς ἀδείας γιά την παραγωγή καί την εμπορία τῶν ἐν λόγω ποικιλιῶν, δέν ἀπέβλεπαν, ἀπό μόνες τους, στό νά δώσουν στην αποκλειστικότητα αύτη εδαφικό χαρακτήρα ὁ ἀνωτέρω χαρακτήρας προκύπτει ἀπό τήν γερμανική νομοθεσία, ἡ ὁποία ἐθεσπίσθη σύμφωνα μέ τήν σύμβαση τοῦ 1961. Τά δικαιώματα πού παρέχει τό νέο φυτικό εἶδος ἀπορρέουν ἀπό τήν καταχώριση στό 'Ομοσπονδιακό Γραφείο Ποικιλιῶν καί όχι ἀπό τήν συμφωνία πού προηγείται αυτής. Ό Kurt Eisele δέν 'έχει μόνο ένα συμβατικό δικαίωμα πού απορρέει ἀπό τήν χορήγηση μιᾶς ἀδείας εκμεταλλεύσεως, άλλά εἶναι κάτοχος τοῦ ἰδιωτικοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργού νέου εἴδους. Κανείς δέν ἀμφισβήτησε ποτέ τό έγκυρο τῆς αιτήσεως πού υπέβαλε πρός πιστοποίηση καί πρός καταχώριση. Ή νομοθεσία τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας, ὅπως άλλωστε καί ή νομοθεσία τῶν άλλων Κρατών μελών, δέν ἀπετέλεσε ἀντικείμενο επικρίσεων τῆς 'Επιτροπής ενεργούσης βάσει τοῦ ἄρθρου 169.
Ἀπό τήν άποψη αυτή, ενδείκνυται νά διακριθεί σαφέστερα ἀπ᾽ ὅ,τι στην ἀπόφαση ή έννοια τοῦ δημιουργού (Züchter) ἀπό τήν έννοια τοῦ ὑπευθύνου για τήν συντηρητική επιλογή (Verantwortlicher für die Erhaltungszüchtung).
'Η πρώτη ἀναφέρεται στίς διατάξεις πού διέπουν τό νέο είδος (άρθρα 12 καί 15 τοῦ Sortenschutzgesetz) ὁ δημιουργός έχει τό ἀποκλειστικό ιδιωτικό δικαίωμα ἀναπαραγωγής τοῦ υλικού πολλαπλασιασμού τῆς προστατευόμενης ποικιλίας πρός διάθεση της στό εμπόριο εἴτε ἀπό τόν ίδιο εἴτε ἀπό τρίτους.
'Η δευτέρα ἀναφέρεται σέ ἀγορανομικής φύσεως διατάξεις περί εμπορίας τῶν σπόρων πρός σπορά.
Γιά νά εἶναι δυνατή ἡ εμπορία ενός σπόρου πρός σπορά στην Γερμανία χωρίς περιορισμούς ὡς πρός τήν ποικιλία, πρέπει νά έχει ἀναγνωρισθεί ὡς βασικός ἡ συνοδευόμενος ἀπό πιστοποιητικό σπόρος πρός σπορά (άρθρο 4, § 1, εδάφιο 1 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz).
'Η ἀνωτέρω έγκριση προϋποθέτει τήν καταχώριση τῆς ποικιλίας στον κατάλογο τῶν ποικιλιών (Sortenliste, άρθρο 7 παράγραφος 1). Δέν εἶναι ὅμως ἀναγκαίο τό πρόσωπο πού ζητεί τήν καταχώρηση νά είναι ὁ δημιουργός τῆς ποικιλίας ἤ νά έλκει ἐξ αὐτοῦ δικαίωμα. 'Αρκεί νά μεταχειρίζεται τήν ποικιλία σύμφωνα μέ τίς ἀρχές μιᾶς συστηματικής καί συντηρητικής επιλογής (άρθρο 55 παράγραφος 2). Ή καταχώριση δέν παρέχει στους υπευθύνους τῆς συντηρητικής επιλογής ἀποκλειστικό δικαίωμα ἐπί τῆς ποικιλίας άλλα πρόσωπα πού προβαίνουν στην ἀνωτέρω ἐπιλογή δύνανται νά εγγραφούν στόν κατάλογο γιά τήν 'ίδια ποικιλία (άρθρο 63 παράγραφος 1) — ὑπό τήν προϋπόθεση, βεβαίως, ὅτι γνωρίζουν τά γενεαλογικά συνθετικά τῆς ποικιλίας — καί νά παράγουν τους σπόρους πρός σπορά πού εἶναι δυνατόν νά ἀναγνωρισθοῦν (§ 5). Ό ἀνεγνωρισμένος σπόρος πρός σπορά τῆς ποικιλίας δύναται νά διατεθεί στό εμπόριο ἀκόμη καί χωρίς τήν άδεια τοῦ ἐγγεγραμμένου στον κατάλογο υπευθύνου τῆς συντηρητικής επιλογής.
Ὑφίσταται πάντως μία εξαίρεση ἀπό τήν ἀρχή αύτη, ἡ ὁποία, στην πρακτική, καθίσταται ὁ κανόνας, ὅταν ἡ καταχωρισθεῖσα βάσει τοῦ Saatgutverkehrsgesetz ποικιλία ἀπολαύει ταυτοχρόνως τῆς προστασίας πού παρέχεται ἀπό τόν Sortenschutzgesetz στόν δημιουργό.
Πράγματι, ἡ ευχέρεια νά ζητηθεί ἡ καταχώριση πρός τόν σκοπό παραγωγής καί εμπορίας (κανόνας ἀγορανομικής φύσεως) συγκρούεται μέ τήν ιδιωτικού δικαίου ἀποκλειστικότητα πού ἀπορρέει από τόν Sortenschutzgesetz καί παρέχεται στόν δημιουργό. Σέ μία τέτοια περίπτωση, ὅπως τοῦ Kurt Eisele, τό άρθρο 55 παράγραφοι 2, 3 τοῦ Saatgutverkehrsschutz παρέχει μόνο στόν ὑπεύθυνο τῆς συντηρητικῆς ἐπιλογῆς τό δικαίωμα νά κινήσει διαδικασία γιά τήν πιστοποίηση — παραγωγή μιᾶς ποικιλίας στην Γερμανία καί, ενδεχομένως, γιά τήν ἀνανέωση της, κατά την ἔννοια τῶν άρθρων 12 παράγραφος 2 καί 13 παράγραφος 1 στοιχείο β τῆς ὁδηγίας 70/457. Τό άρθρο 63 ἀπαγορεύει την έγγραφη ὁποιουδήποτε άλλου προσώπου ως υπευθύνου τῆς συντηρητικῆς επιλογῆς. Κατά συνέπεια, μόνον ὁ δημιουργός — Kurt Eisele — δύναται νά ζητήσει τήν καταχώριση στόν κατάλογο ποικιλιῶν, αυτός δέ μόνον έχει, ὡς ἀντιστάθμισμα, τήν εὐθύνη γιά τήν συντηρητική επιλογή. Συνεπώς, είναι ὁ μόνος πού δύναται ὄχι μόνον νά παράγει τόν ἀναγνωρισμένο σπόρο πρός σπορά, άλλα καί νά κάνει χρήση τῆς ευχέρειας πού τοῦ παρέχει τό Saatgutverkehrsgesetz, δηλαδή νά ἐμπορεύεται τόν ἐν λόγω σπόρο πρός σπορά.
'Εξαίρεση ἀπό τήν κατάσταση αὐτή, καί εἶναι καί ἡ κανονική κατάσταση, γίνεται δεκτή μόνο στην περίπτωση μιᾶς επιλεγείσης ἀπό ὀργανισμούς δημοσίου δικαίου ποικιλίας, οἱ όποιοι θέτουν τά ἀποτελέσματα τῶν προσπαθειών τους στή διάθεση τοῦ κοινοῦ, μέσω μιᾶς δικαίας ἀμοιβής (ἄρθρο 21 τοῦ Sortenschutzgesetz, Jedermannserlaubnis) ἤ στην περίπτωση της «ἀναγκαστικής διαθέσεως» (άρθρο 22 τοῦ Sortenschutzgesetz, Zwangserlaubnis) ἡ ποικιλία καταχωρίζεται τότε στόν «κατάλογο ποικιλιών» (Sortenliste) πρός παραγωγή καί εμπορία, χωρίς νά δύναται ὁ δημιουργός νά επικαλεσθεί τήν ἰδιωτικοῦ δικαίου προστασία πού παρέχει ὁ Sortenschutzgesetz. Δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ γερμανικοῦ δικαίου, ὁ Kurt Eisele «ιδιωτικοποίησε», τρόπος τοῦ λέγειν, στην Γερμανία μιά «ἀνοικτή» ποικιλία στην Γαλλία χάρις στην μεταβίβαση μιᾶς «ἐκ τοῦ νόμου ἀδείας εκμεταλλεύσεως» τοῦ INRA στην Γαλλία. Ἡ ἐν λόγω κατάσταση τοῦ επέτρεψε νά επικαλείται τήν ἰδιωτικοθ δικαίου προστασία τοῦ Sortenschutzgesetz καί νά εμποδίζει τίς παράλληλες εισαγωγές σπόρων πρός σπορά τῆς ποικιλίας INRA 190, λόγω τοῦ ὅτι μόνον ὁ δημιουργός τῆς ποικιλίας κατά τήν έννοια τοῦ γερμανικοῦ δικαίου έχει τό δικαίωμα νά τήν διαθέτει στό εμπόριο εντός τῆς Γερμανίας. Δεδομένου ὅτι ἡ 'Επιτροπή θεωρεί ὅτι ἡ ἀπολύτως ελεύθερη κυκλοφορία εἶναι θεμελιώδης ἀρχή τῆς κοινής ἀγορᾶς, ἡ δυνα-τότης παραλλήλων εισαγωγών εἶναι προϋπόθεση sine qua non τῆς χορηγήσεως ἐξαιρέσεως. Ή ἀσκηθείσα κατά τῆς επιχειρήσεως Louis David ἀγωγή καί οἱ προειδοποιήσεις πρός τήν επιχείρηση Robert Bomberault καί τόν ἐκδότη τῆς ἀρκοῦν γιά νά παραμερίσουν τά προβαλλόμενα πλεονεκτήματα τῶν ἐν λόγω συμφωνιών (τεχνική πρόοδος, ποιότης τῶν σπόρων πρός σπορά, κανονι-κότης τοῦ εφοδιασμού, τιμές) καί νά επικριθούν ταυτοχρόνως ἡ μεταβίβαση τῆς ἀποκλειστικής ἀδείας παραγωγής καί ή ἀποκλειστική άδεια εμπορίας.
Πώς πρέπει νά ἐκτιμηθεί ἡ ἀνωτέρω κατάσταση ὑπό τό φῶς τῆς νομολογίας σας;
Σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση Consten τῆς 13ης Ἰουλίου 1966 (Rec. σ. 429), ἀντίκειται πρός τό κοινοτικό δίκαιο νά επικαλεσθεί ὁ βάσει συμβάσεως ἀντιπροσωπεύσεως δικαιούχος σἐ ένα δεδομένο Κράτος μέλος, τό όποιο εφοδιάζει μέσω τῶν εισαγωγών, τό 'ίδιο δικαίωμά του ευρεσιτεχνίας, γιά νά ἀπαγορεύει τήν εισαγωγή προϊόντων πού ὁ ἀλλοδαπός προμηθευτής του κατεσκεύασε καί διέθεσε σέ άλλο Κράτος μέλος.
Στην περίπτωση παραλλήλων μεταβιβάσεων τοῦ δικαιώματος ἐπί τοῦ σήματος ἐπί τοῦ αὐτοῦ προϊόντος, ἐκρίνατε (Sirena, 18 Φεβρουαρίου 1971, Rec. σ. 80 ἑπ.) ὅτι ή άσκηση τοῦ δικαιώματος ἐπί τοῦ σήματος, πού μεταβιβάζεται στους έχοντες τήν χρήση του σέ ἕνα ἡ περισσότερα Κράτη μέλη, δύναται νά ὁδηγήσει σέ κατάσταση εμπίπτουσα στίς ἀπαγορεύσεις τοῦ άρθρου 85 κάθε φορά πού εκδηλώνεται ὡς ἀντικείμενο, μέσο ἡ ἀποτέλεσμα μιᾶς συμπράξεως (σκέψη 9)' μιά τέτοια κατάσταση δύναται νά ανακύψει ιδίως ἀπό μία σύμπραξη μεταξύ τῶν δικαιούχων τοῦ σήματος ἡ των δικαιοδόχων τους, ἡ ὁποία τους επιτρέπει νά. εμποδίζουν τίς εισαγωγές πού προέρχονται ἀπό άλλα Κράτη μέλη (σκέψη 10).
Ἐν τούτοις, περιορίσατε τίς συνέπειες τῆς ἀνωτέρω διαπιστώσεως στό δικαίωμα ἐπί τοῦ σήματος, διευκρινίζοντας ὅτι (σκέψη 7) «ή άσκηση τοῦ δικαιώματος ἐπί τοῦ σήματος εἶναι ιδιαιτέρως επιρρεπής νά συμβάλλει στην κατανομή τῶν ἀγορῶν καί επομένως, νά βλάπτει τήν ἐλεύθερη κυκλοφορία τῶν εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών», θεμελιώδη ἀρχή τῆς κοινής ἀγορᾶς, «πολύ περισσότερο διότι», προσθέσατε στην ἀπόφαση Van Zuylen τῆς 3ης 'Ιουλίου 1974 (Rec. σ. 742 ἑπ.), «δέν υπόκειται σέ χρονικούς περιορισμούς, ὅπως τά άλλα δικαιώματα βιομηχανικής καί εμπορικής ιδιοκτησίας».
Σύμφωνα μέ τήν ἀπόφαση Deutsche Grammophon τῆς 8ης Ἰουνίου 1971 (Rec. σ. 487 ἑπ.), ἀντίκειται στούς κανόνες περί ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων (άρθρα 30, 34, 36) τό ὅτι ὁ κάτοχος διπλώματος ευρεσιτεχνίας σέ δεδομένο κράτος επικαλείται τό δικαίωμά του ευρεσιτεχνίας, γιά νά ἀπαγορεύει τήν εισαγωγή προϊόντων πού ὁ ἴδιος ἔθεσε, σέ κυκλοφορία σέ άλλο Κράτος μέλος, προκειμένου νά διατηρήσει μία διαφορά στίς τιμές ομοίων προϊόντων πού προέρχονται ἀπό τόν ἴδιο παραγωγό.
Ή ἀνωτέρω νομολογία ἐπαγιώθη μέ τήν ἀπόφαση Centrafarm τῆς 31ης 'Οκτωβρίου 1974 (Rec. σ. 1183), μέ τήν ὁποία ἐκρίνατε ὅτι ἡ άσκηση, ἀπό τόν κάτοχο ἑνός διπλώματος ευρεσιτεχνίας, τοῦ δικαιώματος πού τοῦ παρέχει ἡ νομοθεσία Κράτους μέλους νά ἀπαγορεύει τήν ἐμπορία, εντός τοῦ κράτους αὐτοῦ, ενός προϊόντος πού προστατεύεται ἀπό τό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας καί διετέθη στό ἐμπόριο σέ άλλο Κράτος μέλος όπό τόν ἐν λόγω κάτοχο ἡ με τήν συγκατά- θεσή τον δέν συμβιβάζεται πρός τους κανόνες τῆς συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εμπορευμάτων εντός τῆς κοινής ἀγορᾶς.
Στόν τομέα τῶν νέων φυτικών εἰδῶν, δύο φορές, ἀπ᾽ ὅσα γνωρίζω, ἐπαρουσιάσθη ἀνά λογη περίπτωση σέ γερμανικά δικαστήρια.
Τό Bundesgerichtshof, ἀνώτατο γερμανικό δικαστήριο, ἔκρινε στίς 29 Φεβρουαρίου 1968, σέ υπόθεση σχετική μέ τήν εἰσαγωγή στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας σπόρων πρός σπορά πατάτας, γιά τους ὁποίους ὁ προσφεύγων στην υπόθεση αυτή εἶχε ήδη; εισπράξει δικαιώματα εκμεταλλεύσεως ὑπό τήν ἰδιότητά του ὡς δημιουργοῦ δυνάμει τίτλου παραλλήλου προστασίας πού κατείχε στίς Κάτω Χώρες, ὅτι τό δικαίωμα προστασίας, τῶν νέων φυτικῶν ειδών, ὅπως καί τό δικαίωμα ευρεσιτεχνίας, εἶναι δικαίωμα ἐδαφικῶς περιορισμένο' καί ὑφιστάμενο ἀνεξαρτήτως τῶν δικαιωμάτων παραλλήλου προστασίας σέ άλλα Κράτη μέλη. Ή εφαρμογή τῆς ἀρχῆς τῆς ἐδαφικότητος δικαιολογείται, ἐπί πλέον, ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ καλλιέργεια των φυτικών ποικιλιών εξαρτάται ιδιαιτέρως ἀπό τίς συνθήκες τοῦ εδάφους.
Παρόμοιας φύσεως ερώτημα σᾶς υπεβλήθη, στίς 17 'Οκτωβρίου 1979, ἀπό τό Landgericht τοῦ Düsseldorf. Όπως καί στην υπόθεση πού έκρινε τό Bundesgerichtshof, επρόκειτο γιά τόν κάτοχο δικαιώματος προστασίας στην Γερμανία, σχετικά μέ μία ποικιλία έρυθροῦ τριφυλλιού, δικαιούχου επίσης παραλλήλου προστασίας πού τοῦ εἶχε χορηγηθεί στην Γαλλία, ὁ όποιος ἀντε-τίθετο στην εἰσαγωγή εντός τῆς 'Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας τοῦ ὑλικοῦ ἀναπαραγωγῆς τῆς ποικιλίας αυτής πού ἐπωλεῖτο στην Γαλλία. Δέν ἀπητήθη νά ἀποφανθεῖτε ἐπί τοῦ ἀνωτέρω ερωτήματος, δεδομένου ὅτι τό ἐν λόγω δικαστήριο σᾶς ἐγνώρισε ὅτι ὁ προσφεύγων εἶχε παραιτηθεί τοῦ δικογράφου τῆς προσφυγής.
Υφίσταται, πάντως, μία ουσιώδης διαφορά μεταξύ τῶν υποθέσεων αυτῶν καί τῆς διενέξεως μεταξύ τοῦ Kurt Eisele καί τῆς επιχειρήσεως Louis David ὁ Kurt Eisele εἶναι κάτοχος τοῦ δικαιώματος προστασίας στην Γερμανία, ἀλλά ὄχι στην Γαλλία, δέν εισέπραξε δέ δικαιώματα εκμεταλλεύσεως γιά πωλήσεις στην γαλλική ἀγορά. Ὁμοίως, οὔτε ἡ Fraserna εισέπραξε δικαιώματα γιά τή διάθεση στην ἀνωτέρω ἀγορά. Μόνο τό INRA εισέπραξε δικαιώματα εκμεταλλεύσεως στην Γαλλία καί, κατόπιν τῆς συμβάσεως τοῦ 1965 (άρθρο 3), ὁ Kurt Eisele καταβάλλει στό INRA, γιά τους σπόρους προς σπορά πού πολλαπλασιάζει ἡ εισάγει στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, δικαιώματα εκμεταλλεύσεως 'ίσα πρός εκείνα πού ἀπαιτεί ἡ CGLV ἀπό τους γάλλους πολλαπλασιαστές τῶν ποικιλιῶν INRA. Τά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως πού καταβάλλει ὁ Kurt Eisele φαίνεται ὅτι συνιστούν κάποιο ἀντάλλαγμα γιά τίς δαπάνες καταχωρίσεως των ποικιλιῶν στην Γερμανία, στίς όποιες ὑπεβλήθη τό INRA (άρθρο 3 τῆς συμβάσεως τοῦ 1960).
Ἐπί πλέον, τό υλικό ἀναπαραγωγής INRA δέν διετέθη στό εμπόριο εντός τῆς Γαλλίας ἀπό τόν κάτοχο τοῦ γερμανικού τίτλου (Kurt Eisele) καί ἡ ἐν λόγω ἐμπορία δέν ἀπαιτεί τήν συναίνεση του, γίνεται δέ χωρίς τήν συγκατάθεση του. Συνεπώς, δέν εἶναι δυνατόν νά υποστηριχθεί ὅτι, μέ τήν πρώτη θέση σέ κυκλοφορία τῶν ποικιλιών INRA στην Γαλλία ἀπό τόν Kurt Eisele ἡ με τήν συγκατάθεση τον, τό δικαίωμα προστασίας ἐπί τῶν ποικιλιών INRA, πού ó Kurt Eisele ἕλκει ἀπό τό γερμανικό δίκαιο ἀναλίσκεται, ὅπως στην υπόθεση Centrafarm.
Τέτοια περίπτωση δέν συντρέχει ἀκόμη καί ὅταν ὁ δικαιούχος τοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας ἡ τῆς ἀδείας εκμεταλλεύσεως, κατασκευαστής τῶν προϊόντων στην χώρα του, επικαλείται τό δικαίωμά του ευρεσιτεχνίας γιά νά απαγορεύει τήν εισαγωγή τῶν προϊόντων πού κατεσκευάσθησαν σέ άλλο Κράτος μέλος ἀπό τόν ίδιο τόν κάτοχο τοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας, ἀπό μία επιχείρηση, μέ τήν ὁποία συνδέεται οικονομικώς ἡ ἀπό άλλο ἀδειούχο εκμεταλλεύσεως. 'Απαιτείται πρόσθετη προσπάθεια γιά νά γίνει δεκτό ὅτι ἡ ἀνάλωση τοῦ δικαιώματος σέ ἕνα Κράτος μέλος ισχύει σέ άλλο Κράτος μέλος, ἀκόμη καί ὅταν οἱ κάτοχοι τοῦ δικαιώματος δέν εἶναι οἱ ίδιοι ή εἶναι νομικώς ἀνεξάρτητοι.
Κατά συνέπεια, οἱ μέχρι τοῦδε ἀποφάσεις σας οὐδόλως προδικάζουν «τήν ἀνάλωση τῆς ἀσκήσεως τοῦ δικαιώματος προστασίας στον τομέα τῶν νέων φυτικών εἰδῶν».
Γιά νά ήταν ἀκριβής ἡ άποψη τῆς 'Επιτροπής, θά έπρεπε:
1)
νά εἶναι δυνατή ἡ εξομοίωση τοῦ νέου φυτικού' είδους μέ τό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας καί εδαφικό ἀποτέλεσμα τῆς παρεχομένης σ' αυτό τό είδος εφευρέσεως προστασίας νά ἀναλίσκεται, ὅπως στην περίπτωση τοῦ σήματος καί τοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας, μέ τήν πρώτη θέση σέ κυκλοφορία τοῦ καλυπτομένου προϊόντος'
2)
ὁ κατ' αυτόν τόν τρόπο ἐπιβαλλόμενος στην ἐν λόγω προστασία περιορισμός εφαρμόζεται ἀκόμη καί ὅταν τό ἐν λόγω νέο είδος, ἀφοῦ διαχωρισθεῖ ἡ μεταβιβασθεί, αποτελεί ἀντικείμενο αὐτοτε-λοῦς εκμεταλλεύσεως καί ἡ επίκληση τῆς προστασίας πού παρέχει τό εθνικό δίκαιο γιά τήν περίπτωση αυτή συνιστά, ἀπό μόνη της, κατάχρηση.
'Αν γίνει δεκτό τό νόμιμο τῆς γενέσεως τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου φυτικοῦ είδους, θά πρέπει επίσης νά ἀναγνωρισθεί ὅτι ένα σύστημα προστασίας γιά τους ζωντανούς ὀργανισμούς (γεωργικά προϊόντα), καί συνεπώς υποκειμένους σέ φθορά καί αλλοιώσεις, θέτει πολύ διαφορετικά προβλήματα ἀπό τήν εφαρμογή ἑνός τέτοιου συστήματος σέ τεχνικές εφευρέσεις (βιομηχανικά προϊόντα).
Τό δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου φυτικοῦ είδους αποτελεί ιδιαίτερο τύπο δικαιώματος ευρεσιτεχνίας, λόγω τῆς ἐνεργοῦς συμμετοχῆς τῆς φύσεως στην διαδικασία δημιουργίας τῆς ἐφευρέσεως. Δέν είναι δυνατό νά εξομοιωθούν άνευ ἑτερου οἱ σπόροι πρός σπορά (σπόροι ἡ προ-προϊόντα) μέ τους σπόρους πού προορίζονται γιά κατανάλωση (τελικά προϊόντα). 'Ακόμη καί ἄν θεωρούνται ως «εμπορεύματα» κατά την έννοια τῆς συνθήκης, είναι σαφές ὅτι πρέπει νά τυγχάνουν διαφορετικής προστασίας ἀπό ἐκείνη πού τυγχάνουν τά βιομηχανικά προϊόντα.
Ό εἰδικός αυτός χαρακτήρας επιβεβαιώνεται ἀπό τό γεγονός ὅτι, σέ πολλές χῶρες, τά νέα φυτικά εἴδη ἀποτελοῦν ἀντικείμενο ειδικής νομοθεσίας. Κατά τήν διάρκεια τῆς παρούσης δίκης ἀνεφέρθη ἡ «πρόταση κανονισμού τῆς Ἐπιτροπῆς περί τῆς εφαρμογής τοῦ ἄρθρου 85 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης σέ κατηγορίες συμφωνιών χορηγήσεως ἀδειῶν εκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας» (JO C 58 τῆς 3ης Μαρτίου 1979, σ. 12), τό όποιο εκκρεμεί πάνω ἀπό τέσσερα έτη ενώπιον τοῦ Συμβουλίου καί τό όποιο έπρεπε νά ἀρχίσει νά ισχύει τήν 1η 'Ιανουαρίου 1980. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 5 παράγραφος 4 τῆς ἐν λόγω προτάσεως, ὁ κανονισμός δέν εφαρμόζεται στίς συμφωνίες παροχής άδειων ἐκμεταλλεύσεως πού ἀφορούν τά νέα φυτικά εἴδη «λόγω ελλείψεως επαρκούς πείρας στόν τομέα τῶν ἀτομικῶν ἀποφάσεων». Ή ίδια ἡ 'Επιτροπή ἀναγνωρίζει έτσι ὅτι, γιά τίς συμφωνίες βάσει τῶν ὁποίων τά συμβαλλόμενα μέρη γνωστοποιοῦν ἀμοιβαίως τίς ἀπόρρητες διαδικασίες κατασκευής ἡ άλλες ἀπόρρητες γνώσεις στον τομέα τῶν νέων φυτικών ειδών, ἀπαιτεῖται μία εἰδική ρύθμιση μέ τήν ὁποία θά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψη ὁ ιδιάζων χαρακτήρας τῶν νέων φυτικών ειδών. Νομίζω ὅτι ἡ ὑπό εξέταση πρώτη ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς ἀπέχει πολύ ἀπό τό νά εξαντλεί ὅλα τά προβλήματα σχετικά μέ τό ἄν θά συμπεριληφθοῦν ἡ ὄχι οἱ συμφωνίες αυτές στην πρόταση τοῦ κανονισμοῦ.
Ἐνῶ γιά τήν προστασία τῶν χρησίμων προτύπων ἀπαιτείται ἀπλώς κοινοποίηση καί καταχώριση, ἡ σχετική μέ τό νέο φυτικό εἶδος προστασία παρέχεται στην Γερμανία μέ διοικητική ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς ποικιλιών τοῦ 'Ομοσπονδιακού Γραφείου Νέων Φυτικών Εἰδῶν (άρθρο 67 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz).
Ή βελτίωση ἡ ἡ δημιουργία μιᾶς νέας ποικιλίας ἀπαιτεί κανονικώς δαπάνες ἐπί τέσσερα έως δέκα έτη, γιά νά δύναται κανείς νά ελπίζει τήν διάθεση τῆς στό εμπόριο. Γιά τήν καταχώριση τῆς ποικιλίας καί πρό τῆς πιστοποιήσεως της, ἀπαιτείται υποχρεωτικώς χρονικό διάστημα ἀρκετών ετών γιά δοκιμές (πέντε έτη γιά τίς ποικιλίες INRA ), πράγμα πού συνεπάγεται δαπάνες.
Στόν τομέα τῶν νέων φυτικών εἰδῶν, εισπράττονται δικαιώματα:
—
γιά τήν υποβολή τῆς αιτήσεως (τέλος υποβολής),
—
γιά τήν χορήγηση τοῦ πιστοποιητικοῦ νέου φυτικού είδους (τέλος εξετάσεως),
—
ἐπί πλέον, ὁ δημιουργός (ή ὁ υπεύθυνος τῆς συντηρητικής επιλογής) πρέπει νά καταβάλει ετήσια τέλη γιά τήν διατήρηση τῆς ισχύος τῶν πιστοποιητικών (20 ἡ 25 έτη).
Γενικότερα, κάθε πράξη καταχωρίσεως ή διαγραφής ἀπό τόν εθνικό κατάλογο νέων φυτικών εἰδῶν ἀποτελεί αἰτία φορολογήσεως. Σύμφωνα μέ τήν δικογραφία, ὁ Kurt Eisele πρέπει νά καταβάλει 80000 DM, λόγω τοῦ ὅτι εἶναι υπεύθυνος τῆς συντηρητικής ἐπιλογής.
Γιά νά μή επέλθει ἀπώλεια τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργού νέου είδους, δέν ἀρκεῖ νά περιγραφεί μία φορά ἡ μέθοδος, ὅπως στην περίπτωση τοῦ διπλώματος εὑρεσιτεχνίας, άλλά πρέπει συνεχώς νά ἀναπαράγεται ὁ δημιουργηθείς σπόρος προς σπορά μέ βιολογική διαδικασία, γιά νά διατηρηθούν τά χαρακτηριστικά του (συντηρητική επιλογή). Οἱ ἀγροί τοῦ δημιουργού υπόκεινται σέ επιτόπιους έλεγχους.
Γιά νά αποθηκευθούν καί νά διατηρηθοῦν οἱ σειρές, τά ἁπλά υβρίδια καί οἱ βασικοί σπόροι πρός σπορά, εἶναι ἀναγκαία ή χρησιμοποίηση ψυχρών θαλάμων. Αυτός ὁ τρόπος συντηρήσεως ἐπιτρέπει την διατήρηση ικανοποιητικῶν βλαστητικῶν Ιδιοτήτων καί συνεπώς τήν μετάθεση τῶν ἀποθεμάτων σπόρων πρός σπορά ἀπό τό ένα ἔτος στό άλλο.
Ὡς ἀντιστάθμισμα τῶν πλεονεκτημάτων πού παρέχει τό δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου φυτικοῦ εἴδους, ὁ κάτοχός του πρέπει νά εγγυάται τήν διατήρηση τῆς ποικιλίας ὅσο χρονικό διάστημα διαρκεί ἡ προστασία, τῆς ὁποίας ἀπολαύει, ἡ προστασία δέ αὐτή χάνεται μόλις σταματήσει νά παρέχεται ἡ ἐν λόγω εγγύηση (ἄρθρο 11 τῆς ὁδηγίας 70/457 άρθρο 16 τοῦ Sortenschutzgesetz άρθρο 67 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz).
Ἐξ άλλου, τό καλυπτόμενο μέ πιστοποιητικό νέου φυτικοῦ είδους προϊόν δύναται νά χρησιμεύσει, παρά τήν ύπαρξη ὁποιασδήποτε ρήτρας ἀποκλειστικότητος, στην δημιουργία νέων ποικιλιών. 'Επειδή ή «γενετική διάβρωση» βραχύνει τήν μακροβιότητα τῶν καινοτομιών, ἡ διάρκεια τῶν αποσβέσεων ἀνέρχεται συχνά σέ 5 ἤ 6 έτη, ἐνῶ οἱ επενδύσεις εἶναι σημαντικές λόγω τῶν υπερσύγχρονων καταστάσεων καί μεθόδων. Τέλος, μετά ἀπό ὁρισμένο χρονικό διάστημα, ἡ ποικιλία γίνεται κτήμα τοῦ δημοσίου (20 ἡ 25 έτη αναλόγως τοῦ Κράτους μέλους' στην Γαλλία, άρθρο 6 τοῦ νόμου τῆς 11ης 'Ιουνίου 1970).
Θά πρέπει επίσης νά ληφθούν ὑπ᾽ ὄψη τά ἰδιαίτερα προβλήματα πού προκαλούνται, σέ περίπτωση παραγωγῆς τῆς ἰδίας ποικιλίας ὑπό διαφορετικές ὀνομασίες σέ δύο Κράτη μέλη, λόγω τῆς συνυπάρξεως δύο νέων εἰδών καί τῆς προστασίας τῆς ὁποίας τυγχάνουν γιά τήν εμπορία σπόρων πρός σπορά πού φέρουν μιά ὁρισμένη ὀνομασία στην χώρα ὅπού έχουν διαφορετική ὀνομασία.
Πράγματι, ἐνῶ σύμφωνα μέ τίς ὁδηγίες τοῦ 1966 καί τοῦ 1970, ἡ εμπορία τῶν σπόρων προς σπορά πού έχουν καταχωρισθεῖ σέ ένα Κράτος μέλος καί στον κοινό κατάλογο δέν πρέπει νά υπόκεινται σέ κανέναν άλλο περιορισμό ὡς πρός τήν ποικιλία έκτός τῶν περιορισμών οi όποιοι προβλέπονται σ᾽ αυτές, οἱ ἐν λόγω ὁδηγίες δέν θίγουν τό πρόβλημα τῆς συνυπάρξεως παραλλήλων δικαιωμάτων δημιουργού νέου φυτικού είδους καί τῆς προστασίας πού παρέχουν τά δικαιώματα αυτά.
Τό ἀνωτέρω πρόβλημα ἀπησχόλησε τόν κοινοτικό νομοθέτη καί τά Κράτη μέλη, οἱ όποιοι επεχείρησαν νά τό επιλύσουν, ὅσον άφορᾶ τά διπλώματα ευρεσιτεχνίας, μέ τήν σύμβαση τοῦ Λουξεμβούργου τῆς 15ης Δεκεμβρίου 1975 περί τοῦ ευρωπαϊκού διπλώματος ευρεσιτεχνίας γιά τήν Κοινή 'Αγορά ἀποκαλουμενη σύμβαση περί τοῦ κοινοτικού διπλώματος ευρεσιτεχνίας.
Κατά τήν διάρκεια τῆς διοικητικής διαδικασίας πού προηγήθη τῆς λήψεως τῆς ἀποφάσεως, ὁ Kurt Eisele ἐπεκαλέσθη τό άρθρο 43 τῆς συμβάσεως αυτής, τό όποιο ὁρίζει:
«1)
Τό κοινοτικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δύναται νά ἀποτελέσει, ὁλικώς ή μερικώς, ἀντικείμενο ἀδειων εκμεταλλεύσεως γιά τό σύνολο ἡ τμήμα τῆς γεωγραφικής περιοχής ἐπί τῆς ὁποίας παράγει τά ἀποτελέσματά του. Οἱ άδειες εκμεταλλεύσεως δύνανται νά είναι ἀποκλειστικές ἡ μή ἀποκλειστικές'
2)
Δύναται νά γίνει επίκληση τῶν δικαιωμάτων πού παρέχει τό κοινοτικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έναντι ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως, ὁ όποιος παραβιάζει ένα ἀπό τά ὅρια τῆς ἀδείας εκμεταλλεύσεως, πού επιβάλλονται δυνάμει τῆς παραγράφου 1
3)
...»
Ἡ ἀπόφαση δέν λαμβάνει θέση ἐπί τοῦ ἀνωτέρω επιχειρήματος. Πάντως, κατά τήν διάρκεια τῆς διοικητικής ἀκροάσεως καί κατά τήν προφορική διαδικασία, ἡ 'Επιτροπή ἐπεκαλέσθη τίς διατάξεις τοῦ άρθρου 2 παράγραφος 2:
«Τό κοινοτικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ἔχει ἐνιαίο χαρακτήρα. Παράγει τά ίδια ἀποτελέσματα στό σύνολο τῶν εδαφών ἐπί των ὁποίων εφαρμόζεται ἡ παροῦσα σύμβαση καί χορηγείται, μεταβιβάζεται, ἀκυρώνεται ἤ επεκτείνεται μόνο στό σύνολο τῶν ἐν λόγω ἐοαφῶν...»
Ή διάταξη αύτη ὅμως δέν εμποδίζει την χορήγηση μιᾶς ἡ περισσοτέρων άδειων εκμεταλλεύσεως γιά τμήμα ἡ γιά τό σύνολο τοῦ εδάφους, ἐπί τοῦ οποίου παράγει τά ἀποτελέσματα του τό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Ή Επιτροπή ἐπεκαλέσθη επίσης τό άρθρο 93 τῆς συμβάσεως, κατά τό όποιο «δέν δύναται νά γίνει επίκληση καμμιᾶς διατάξεως τῆς παρούσης συμβάσεως γιά νά εμποδισθεί ἡ εφαρμογή μιᾶς διατάξεως τῆς συνθήκης περί ιδρύσεως τῆς ΕΟΚ».
Καμμία ὅμως διάταξη τῆς συνθήκης δέν ἀναφέρεται ρητῶς στην ἀνάλωση τῶν δικαιωμάτων πού παρέχει τό κοινοτικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Τό ερώτημα αυτό ἀπετέλεσε ἀντικείμενο τοῦ ἄρθρου 32 τῆς συμβάσεως, ἐνῶ ἡ ἀνάλωση τῶν παρεχομένων ἀπό τά εθνικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας δικαιωμάτων ρυθμίζεται ἀπό τό άρθρο 81.
Εἶναι γνωστόν ὅτι ὑφίστατο βαθειά διάσταση ἀπόψεων μεταξύ τῶν Υψηλών Συμβαλλομένων στην ἐν λόγω σύμβαση Μερών, ἀφ᾽ ενός, καί τῆς Ἐπιτροπής, ἀφ᾽ ἐτερου, κατά τήν τελική διατύπωση τοῦ κειμένου της, ὅπως μαρτυρεί ἡ γνώμη τῆς 'Επιτροπής «περί τοῦ σχεδίου τῆς σχετικής μέ τό ευρωπαϊκό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας γιά τήν κοινή ἀγορά συμβάσεως» (ἐδημο-σιεύθη στην JO L 261, σ. 26, τῆς 9ης 'Οκτωβρίου 1975), άλλά ἡ 'Επιτροπή ουδέποτε εκίνησε τήν διαδικασία γιά παράβαση τῶν υποχρεώσεων πού ἀπορρέουν ἀπό τή συνθήκη λόγω τῆς συνάψεως τῆς συμβάσεως αυτής, ὅπως προέβλεψε, ἐν τούτοις, στην γνώμη της.
Ή 'Επιτροπή ἐδήλωσε μέ τήν γνώμη αυτή ὅτι «προφανώς δέν ὑφίσταται κανένας λόγος νά υφίσταται διαφορετική μεταχείριση εκείνος πού ἀπέκτησε εθνικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας κατόπιν μεταβιβάσεως ἀπό τήν μεταχείριση πού επιφυλάσσεται στόν δικαιούχο ἀποκλειστικής ἀδείας εκμεταλλεύσεως, ἡ οποία, ἀπό οικονομική ἄποψη, προσεγγίζει τήν μεταβίβαση».
Ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου παρετήρησε ὅτι, καίτοι ἡ μεταβίβαση μιᾶς ἀποκλειστικής αδείας εκμεταλλεύσεως ισοδυναμεί σχεδόν μέ διάθεση αυτής τῆς μορφής ιδιοκτησίας πού συνιστά ένα νέο φυτικό είδος, δέν πρέπει κατ' ἀρχήν νά θέτει προβλήματα σε σχέση μέ τό άρθρο 85, διότι τά ἀποτελέσματά τῆς ἀναλίσκονται ἀμέσως μέ τήν μεταβίβαση τῆς νομικής καί οικονομικής καταστάσεως τοῦ δικαιούχου στόν δικαιοδόχο. Ὡς τοιαύτη, δέν περιορίζει τήν ἐλευθερία δράσεως τοῦ δικαιούχου, εμπίπτει δέ στό καθεστώς τῆς ιδιοκτησίας, όποιο μέ κανένα τρόπο δέν προδικάζει ἡ συνθήκη (ἄρθρο 222).
Ἐξ άλλου, εἶναι κάπως παράδοξο νά επικρίνεται τό INRA ὅτι περιώρισε τήν ελευθερία δράσεως του, ἐνῶ οἱ ποικιλίες πού ἐδημιούργησε ἀνῆκαν στην πραγματικότητα στό δημόσιο ἐντός τῆς Γαλλίας καί ἡ μεταβίβαση στόν Kurt Eisele ήταν ἀπολύτως ἀπαραίτητη γιά νά διεισδύσει στην γερμανική ἀγορά.
Ἡ Ἐπιτροπή διευκρινίζει ὅτι «ή ἀπόφαση περιορίζεται, μέ τό άρθρο 1 στοιχείο α, στην διαπίστωση ὅτι μία μορφή ἀσκήσεως (Ausübung) τῶν δικαιωμάτων τοῦ δη-μιουργοῦ νέου είδους δέν συμβιβάζεται μέ τό άρθρο 85 παράγραφος 1, χωρίς ὅμως νά ἀφαιρεί ἀπό τόν προσφεύγοντα δικαιώματα. Πρόκειται επίσης γιά τήν ἀπαγόρευση πού επιβάλλεται στον προσφεύγοντα νά μή κάνει στό μέλλον τήν ἐπικρινομένη μέ τήν απόφαση χρήση (Gebrauch) τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους».
Κατ' αυτόν τόν τρόπο καί πρός ἀποφυγή κακής χρήσεως ἐκ μέρους τοῦ Kurt Eisele τῶν πλεονεκτημάτων πού τοῦ παρέχει τό ἐθνικό δίκαιο, ἡ ἀπόφαση ἀπαγορεύει ἐπίσης γιά τό μέλλον στό INRA την μεταβίβαση ἀδείας παραγωγης καί στόν Kurt Eisele την ἀπόκτηση μιᾶς τέτοιας ἀδείας. Αυτό φαίνεται ὅτι άφορα τό ἴδιο τό ἀντικείμενο τοῦ δικαιώματος ιδιοκτησίας καί δέν έχει καμμία σχέση μέ τό ἀρθρο 85. 'Αν ή ἀπόφαση ἐπεκυρώνετο στό σημείο αυτό, θά ἠδύνατο νά ἀποτελέσει ένα εἶδος ἀναδρο-μικῆς ἀπαλλοτριώσεως τον δικαιώματος τοῦ Kurt Eisele.
Ἡ δυνατότης τῆς παραλλήλου δημιουργίας ενός νέου είδους μέ διαφορετική ὀνομασία προβλέπεται ρητῶς στό παρόν στάδιο τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου δέν εἶναι δυνατή ή «κοινοτική» δημιουργία νέου είδους. Συνεπώς, δέν νομίζω ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἀναλώσεως δύναται νά ἐφαρμοσθεί ως έχει ὅταν, ὅπως στήν ὑπό κρίση ὑπόθεση, τό νέο εἶδος ἐδημιουργήθη ἀπό ἐθνικό δημόσιο ὀργανισμό ἐρευνών καί ἀπετέλεσε ἀντικείμενο σ᾿ ίνα Κράτος μέλος ἀδείας, ἡ ὁποία στην σύμβαση περί τοῦ διπλώματος ευρεσιτεχνίας (ἄρθρο 44) ἀποκαλείται «ἐκ τοῦ νόμου άδεια εκμεταλλεύσεως» σέ ἀντίθεση μέ τήν «συμβατική άδεια ἐκμεταλλεύσεως». Ή «αμοιβή» τοῦ δημιουργοῦ μιας τέτοιας ποικιλίας δέν υπόκειται στους ίδιους κανόνες, ὅπως ἡ «ἀμοιβή» γιά τήν δημιουργία μιᾶς κλειστής ποικιλίας, μετα-βιβασθείσης ὑπό συνθήκες πλήρους ἀνταγωνισμοῦ μεταξύ τοῦ δημιουργοί) καί τοῦ πολλαπλασιαστοῦ, οἱ όποιοι δέν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους. Τό άρθρο 81 παράγραφος 3 τῆς συμβάσεως ὁρίζει ὅτι:
«Οἱ παράγραφοι 1 καί 2 (οἱ όποιες ἀφορούν τήν ἀνάλωση τῶν δικαιωμάτων πού παρέχουν τά εθνικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας) δέν εφαρμόζονται ὅταν τό προϊόν διετέθη στό εμπόριο βάσει ἀναγκαστικῆς ἀδείας εκμεταλλεύσεως (τοῦ ἄρθρου 44).»
Συνεπώς, δέν δύναται νά γίνει επίκληση των διατάξεων τῆς συμβάσεως, ούτε καί αυτών τῆς προτάσεως τοῦ κανονισμού τῆς 'Επιτροπής «περί τῆς ἐφαρμογής τοῦ
άρθρου 85 παράγραφος 3 τῆς συνθήκης σέ κατηγορίες συμβάσεων χορηγήσεως άδειων εκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας» ὑπό τήν ἔννοια ἀπαγορεύσεως των αποκλειστικών ἀδειῶν ἐδαφικῆς ἐκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, πολύ περισσότερο διότι δέν ἀποκλείεται νά ἐπικρατήσει διαφορετική λύση στόν τομέα τῶν νέων φυτικών εἰδῶν. Ἐφ' ὅσον δέν υφίσταται «κοινοτική σύμβαση περί τῶν νέων φυτικών εἰδῶν», μία συμφωνία περί χορηγήσεως ἀποκλειστικής ἀδείας εδαφικής εκμεταλλεύσεως παραμένει δυνατή στόν τομέα αὐτό, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι δικαιολογείται ἀπό τό άρθρο 85 παράγραφος 3, διότι στην ἀντίθετη περίπτωση ὁ ἐδαφικός χαρακτήρας ἀρκεῖ γιά νά τήν καταστήσει ἀκυρώσιμη, ἀνεξαρτήτως τοῦ εὐεργετικοῦ οἰκονομικοῦ ἀποτελέσματος τῆς χορηγήσεως μιᾶς τέτοιας ἀδείας εκμεταλλεύσεως-στην περίπτωση αυτή, δέν εἶναι κἄν ἀναγκαία ἡ σύναψη κοινοτικής συμβάσεως.
Θά ἰσοδυναμοῦσε μέ ἐκ τῶν προτέρων καθορισμό ἑνός «κοινοτικοῦ» συστήματος των νέων φυτικών εἰδῶν ὁ ισχυρισμός, ὅπως αυτός τῆς 'Επιτροπής, ὅτι τό ειδικό ἀντικείμενο τοῦ δικαιώματος τοῦ δη-μιουργοῦ νέου φυτικοῦ είδους συνίσταται στό παρεχόμενο στόν δικαιοῦχο προνόμιο νά παράγει τό υλικό πολλαπλασιασμοῦ τῆς προστατευόμενης ποικιλίας καί νά τό διαθέτει πρῶτος στό εμπόριο- ὅτι ὁ ἀποκλειστικός χαρακτήρας τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ ἀποβλέπει μόνο στην ἐξασφάλιση τῆς ταυτότητος τῆς ποικιλίας καί ὅτι «ή προστασία ἑνός ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως ἀπό τόν ἀνταγωνισμό τοῦ χορηγοῦντος τήν άδεια ἐκμεταλλεύσεως ἡ τους άλλους ἀδειούχους εκμεταλλεύσεως ἡ τρίτους δεν ἐμπίπτει στό ειδικό ἀντικείμενο τοῦ δικαιώματος τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους» (ἀπόφαση σ. 33, σημείο 7).
Ἡ προστασία πού παρέχει τό δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου φυτικοῦ εἴδους, ιδίως ὅταν αυτό υπόκειται σέ εμπορική εκμετάλλευση ὑπό τήν μορφή ἀδειῶν εκμεταλλεύσεως πού δύνανται νά επηρεάσουν τήν διανομή στά διάφορα Κράτη μέλη τῶν ποικιλιῶν πού «ενσωματώνουν» τό προστατευόμενο εἶδος, εμπίπτει στό πεδίο εφαρμογής της επιφυλάξεως τοῦ ἄρθρου 36 (Musik-Vertrieb Membran, Συλλογή 1981, σ. 161, στόν τομέα τῶν δικαιωμάτων τοῦ δημιουργοῦ). Ή άσκηση τῶν δικαιωμάτων πού ἀπορρέουν ἀπό την δημιουργία ἑνός νέου εἴδους σύμφωνα μέ την νομοθεσία ενός Κράτους μέλους δεν παραβιάζει, ἀπό μόνη της, τους κανόνες περί ἀνταγωνισμοί) πού καθορίζει ἡ συνθήκη. Ή δημιουργία νέου είδους, αύτη καθ' αύτη, ἀνεξαρτήτως κάθε συμφωνίας, τῆς ὁποίας δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο, δέν δύναται νά εξομοιωθεί μέ καμμία ἀπό τίς κατηγορίες συμπράξεων πού ἀναφέρονται περιοριστικῶς στό άρθρο 85 παράγραφος 1, άλλά προκύπτει ἀπό τήν ἀναγνωριζομένη σέ ένα κράτος έννομη κατάσταση (Parke, 29 Φεβρουαρίου 1968, Rec. σ. 109 καί 110).
Ἐν τούτοις, λόγω τῆς μεταβιβάσεως ἐκ μέρους τοῦ INRA καί τῶν διατάξεων τῆς γερμανικής νομοθεσίας, ὑφίστατο, ἐφ᾽ ὅσον ἡ θεωρία τῆς ἀναλώσεως δέν ἠδύνατο νά εφαρμοσθεί κατά τά έτη πού ίσχυαν οἱ συμφωνίες, μία μονοπωλιακή κατάσταση παραγωγής καί πωλήσεως τῶν σπόρων πρός σπορά ορισμένων ποικιλιῶν INRA στην Γαλλία μέσω τοῦ Kurt Eisele. Λόγω τοῦ ισχύοντος τότε δικαίου (1965), ήταν ἀναγκαίες οἱ ἀπ᾽ ευθείας εισαγωγές ἀπό τήν Γαλλία στην Γερμανία, χώρα ελλειμματική σέ σπόρους πρός σπορά. Ή ρήτρα ή ὁποία προέβλεπε ὅτι ὁ Kurt Eisele θα ἀγόραζε τά δύο τρίτα τῶν σπόρων πρός σπορά τῶν ποικιλιών INRA, πού θά διέθετε στό εμπόριο εντός τῆς Γερμανίας, ἐνετάσσετο στό ἀνωτέρω πλαίσιο ήταν στην πραγματικότητα μιά ρήτρα πού περιώριζε τήν ελευθερία τῶν ενεργειῶν του, έπαυσε ἐν τω μεταξύ νά τηρείται, καί δέν προσβάλλει τήν ἀπαγόρευση του.
Τό μόνο πρόβλημα πού ἀπομένει πρός εξέταση εἶναι τό κατά πόσον οἱ ρήτρες περί ὀργανώσεως τῶν ἀπ᾽ ευθείας πωλήσεων προεκάλεσαν αἰσθητό περιορισμό τοῦ ἀνταγωνισμού καί κατά πόσο είχαν ἐπιπτώσεις, επίσης αισθητές, ἐπί τοῦ ἐμπορίου μεταξύ τῶν Κρατών μελών (Volk, 6 Ἰουλίου 1969, Rec. σ. 295 Cadillon, 6 Μαΐου 1971, Rec. σ. 351). Τό ζήτημα κατά πόσον, ὁριστικώς, οἱ ἐν λόγω συμφωνίες εμπίπτουν στό άρθρο 85 παράγραφος 1 εξαρτάται μάλλον ἀπό τά ἀποτελέσματά τους ἐπί τοῦ ἀνταγωνισμοῦ καί ἐπί τοῦ εμπορίου μεταξύ των Κρατών μελών, καί ὄχι τόσο ἀπό τήν νομική τους φύση (Lancôme 6 Όκτωβρίου 1980, Rec. σ. 2536). Οἱ προσφεύγοντες καί οἱ παρεμβαίνοντες παρετήρησαν ὀρθώς ὅτι, ενώπιον μιᾶς τέτοιας καταστάσεως, ἄν ή επιχείρηση Nungesser εἶχε δεσπόζουσα θέση στόν τομέα αὐτό καί ἄν εἶχε καταχρασθεῖ τῆς θέσεως αυτής, θά έπρεπε νά είχαν ἐφαρμοσθεί μάλλον οἱ διατάξεις τοῦ άρθρου 86. Ἐν τούτοις, επειδή ἡ ἀπόφαση δέν στηρίζεται στό άρθρο αυτό, δέν απομένει παρά ἡ οικονομική εκτίμηση τῶν συμφωνιών ἀπό τήν άποψη τῶν άρθρων 39 καί 85 παράγραφος 3, ἡ ὁποία εἶναι ευχερέστερη, δεδομένου ὅτι δύναται νά εξετασθεί ἀρκετό χρονικό διάστημα.
Είδαμε ὅτι ἡ καταχώριση μιᾶς ποικιλίας στον κοινό κατάλογο έχει ως ἀποτέλεσμα ὅτι ἡ ποικιλία αυτή δύναται νά εἰσαχθεῖ σέ Κράτος μέλος διάφορο τοῦ κράτους καταγωγής, ἀκόμη καί χωρίς νά έχει ἀναγνωρισθεί στό κράτος εισαγωγής (άρθρο 23, §2, δευτέρα φράση, Saatgutverkehrsgesetz). 'Αντιθέτως, γιά νά εἶναι δυνατή ή παραγωγή μιᾶς καταχωρισθείσης στον κοινό κατάλογο ποικιλίας σέ κράτος διάφορο τοῦ κράτους καταγωγής γιά νά διατίθεται ἀκολούθως ἐκεῖ στό ἐμπόριο, ήταν ἀναγκαία ἡ καταχώριση στόν εθνικό κατάλογο τοῦ κράτους παραγωγής (άρθρο 4, § 1 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz).
Ή ἐγγραφη στον ἐθνικό κατάλογο πού επέτυχε ὁ Kurt Eisele έχει διττό χαρακτήρα:
—
έγγραφη πρός εμπορία, ἀναγκαία τότε πού επετεύχθη, γιά την πώληση τῶν σπόρων πρός σπορά INRA στην Γερμανία, ἡ ὁποία δέν ἀπαιτείται πλέον μετά την υιοθέτηση τοῦ κοινοῦ καταλόγου'
—
έγγραφη γιά νήν πιστοποίηση καί την παραγωγή, ἡ ὁποία εξακολουθεί νά εἶναι ἀναγκαία γιά τόν πολλαπλασιασμό, ἀπό τους «βασικούς σπόρους πρός σπορά» πού προμηθεύει ἡ Fraserna, τῶν «συνοδευόμενων ἀπό πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά» πού διαθέτει ἀκολούθως στό εμπόριο.
Ή γερμανική κυβέρνηση διευκρίνισε ὅτι ή ποικιλία δοκιμάζεται ὡς πρός την ἀπό άποψη καλλιέργειας καί χρησιμοποιήσεως ἀξία τῆς ἐν ὄψει τῶν υφισταμένων στό εθνικό έδαφος συνθηκῶν μόνο στην περίπτωση παραλλήλου έγγραφῆς πρός τόν σκοπό παραγωγης (άρθρο 38 παράγραφος 1 εδάφιο 4 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz άρθρο 4 παράγραφος 2 στοιχείο β καί άρθρο 5 παράγραφος 4 τῆς ὁδηγίας 70/457).
Οἱ σπόροι ὅμως μιᾶς ποικιλίας πωλοῦνται καλλίτερα, ὅταν ἡ καλλιεργητική τους ἀξία γιά τό ενδιαφερόμενο Κράτος μέλος ἀπετέλεσε ἀντικείμενο ἐπισήμου πιστοποιήσεως. Ή καταχώριση διευκολύνει την διαφήμιση καί την εμπορία τῆς ποικιλίας τά όργανα πού συμβουλεύουν τους γεωργούς (γεωργικά επιμελητήρια καί άλλα) συνιστούν κατά προτίμηση τίς ποικιλίες πού έχουν ἀναγνωρισθεί σέ εθνικό επίπεδο.
Κατ' αυτό τόν τρόπο, ἐνῶ ó κοινός κατάλογος ἀπαριθμεί γιά τό 1981 περίπου 180 ποικιλίες ἀραβοσίτου, πού δύνανται θεωρητικώς νά εἰσαχθοῦν στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, ὁ γερμανικός κατάλογος περιλαμβάνει μόνο 48 ποικιλίες (τό 1978 περιελάμβανε περίπου 100). Τό 99,5 % τῶν σπόρων πρός σπορά πού χρησιμοποιούνται στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία προέρχονται ἀπό ποικιλίες πού έχουν καταχωρισθεί στον γερμανικό κατάλογο. Μόνον ένας μικρός ἀριθμός ποικιλιῶν (20 περίπου) πωλοῦνται σέ μεγάλες ποσότητες. Πλέον τοῦ 99% τῶν ἀδειων πού ἐχορηγήθησαν τό 1978 στόν τομέα τῶν σπόρων πρός σπορά ήταν άδειες ἀποκλειστικής εκμεταλλεύσεως.
Ή παράλληλη καταχώριση μιᾶς ποικιλίας στόν γερμανικό κατάλογο, προϋπόθεση τῆς ὁποίας ἀποτελεί τό γεγονός ὅτι ἡ ποικιλία αύτη παράγεται στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, διευκολύνει τήν διάδοση τῆς ἐν λόγω ποικιλίας ὑπό τήν γερμανική της ὀνομασία τό «ἐφελκυστικό» αυτό ἀποτέλεσμα ευνοεί τους σπόρους πρός σπορά τῆς ἴδιας ποικιλίας πού παρήχθησαν στην Γαλλία καί διατίθενται ὑπό τήν γερμανική ὀνομασία. Άπό εμπορικής ἀπόψεως, αυτό είναι δυνατό μόνο ἄν «γερμανοποιηθοῦν» οἱ γαλλικοί σπόροι πρός σπορά. Δεδομένου ὅτι ὁ Kurt Eisele ἀπολαύει κατά τρόπο ἀναμφισβητήτως νόμιμο μιᾶς ἀποκλειστικότητας πωλήσεως γιά τους σπόρους προς σπορά τῆς δικής του παραγωγής, πρέπει κατ' ἀνάγκη, ἀπό εμπορικής ἀπόψεως, νά απολαύει τῆς αυτής ἀποκλειστικότητος γιά τους σπόρους πρός σπορά τῶν ιδίων ποικιλιών πού παράγονται στην Γαλλία' άλλως, δέν θά είχε κανένα συμφέρον προς διατήρηση τοῦ νέου είδους ούτε πρός ἀνάληψη τῶν δαπανών πού αυτό συνεπάγεται, πράγμα πού, τελικώς, θά είχε επιπτώσεις ἐπί τῆς διαθέσεως τῶν σπόρων πρός σπορά πού παράγονται στην Γαλλία. Ή κατάργηση τῆς ἀποκλειστικότητος εμπορίας γιά τους εἰσαγομένους σπόρους πρός σπορά ενδέχεται νά εξαλείψει κάθε συμφέρον γιά τήν νόμιμη χορήγηση τῆς ἀποκλειστικότητας πολλαπλασιασμοῦ στην Γερμανία τῶν σπόρων πρός σπορά INRA καί τῆς εμπορίας τῶν παραγομένων σπόρων πρός σπορά καί νά προκαλέσει μακροπρόθεσμα τήν εξαφάνιση αυτού τοῦ τομέως τῆς γερμανικής παραγωγικής δραστηριότητος, πράγμα τό όποιο ἐξ άλλου συνέβη, ὅπως θά δούμε.
Εἶναι προφανές ὅτι ó Kurt Eisele ἐδέχθη νά καταβάλει τά δικαιώματα εκμεταλλεύσεως στό INRA, νά καταβάλει προσπάθειες γιά τήν προώθηση τῶν ποικιλιών INRA καί νά ἀναλάβει τήν οικονομική καί νομική ευθύνη γιά τήν διατήρηση τῆς συντηρητικής επιλογής σέ σχέση μέ τό γερμανικό δίκαιο, μόνο διότι ἔλαβε ὡς ἀντάλλαγμα μία ἀποκλειστική άδεια. Ή εδαφική διάσταση είναι, ἀπό μόνη της, ἀπαραίτητο χαρακτηριστικό τῆς συμβάσεως περί χορηγήσεως μιᾶς ἀδείας ἀποκλειστικής εκμεταλλεύσεως.
Μέ τήν ἀπόφαση (σ. 28, σημείο 2) γίνεται δεκτό, ἀντιθέτως πρός αυτά πού προέβλεπε ή συμφωνία τοῦ 1965 (άρθρο 2), ὅτι οἱ τιμές πωλήσεως πού ἐφήρμοζε ἡ επιχείρηση Nungesser στην Γερμανία καθορίζοντο πάντοτε χωρίς παρέμβαση τοῦ INRA. Εἶναι δυνατή ή υπόθεση ὅτι ἡ ρήτρα αυτή έπρεπε νά επιτρέπει στό INRA τήν άσκηση κάποιου ἐλεγχου στόν Kurt Eisele καί νά τόν εμποδίζει νά καταχράται τῆς θέσεως πού κατείχε στην γερμανική ἀγορά δυνάμει άλλων ρητρών.
Ἐν τούτοις, ἡ ἀπόφαση (σ. 29-30, σημείο Ι, D, 4) ελήφθη ιδίως διότι οἱ τιμές πού ἐφηρ-μόζοντο ἀπό τήν ἐπιχείρηση Nungesser στην Γερμανία ήταν υπερβολικα υψηλές σέ σχέση μέ τίς γαλλικές τιμές («70% διαφορά τήν άνοιξη τοῦ 1974 ἀπό τήν μία ὄχθη τοῦ Ρήνου στην άλλη».«μόνο γιά τους σπόρους ἀραβοσίτου INRA πρός σπορά πού διέθεσε τό 1974 ὁ Eisele, τά ἐπί πλέον εμπορικά περιθώρια πού επιβάρυναν τόν γερμανό καταναλωτή ἀνήλθαν σέ ἀρκετά ἑκατομμύρια λογιστικές μονάδες»), πράγμα πού σαφῶς εμπόδισε τήν χορήγηση εξαιρέσεως ὡς πρός τήν ἐν λόγω σύμβαση.
Συνεπώς, ἀποβλέπει στό νά παράσχει στους γερμανούς καλλιεργητές τήν δυνατότητα νά λάβουν δίκαιο τμήμα ἀπό τό όφελος πού ενδεχομένως θά προκύψει ἀπό τίς επίδικες συμφωνίες καί νά μή υφίστανται τίς συνέπειες αὐτών τῶν διαφορών στίς τιμές.
Κατά τήν διάρκεια τῆς «ἀνεπισήμου συναντήσεως» τῆς 19ης 'Ιανουαρίου 1981, οἱ διάδικοι ἀνεγνώρισαν ὅτι οἱ διαφορές στά σχετικά μέ τίς τιμές τῆς γερμανικῆς ἀγοράς στοιχεῖα πού προσεκόμισαν ἀντιστοίχως δέν είχαν συνέπειες. Ἐν τούτοις, δέν ἠδυνήθησαν νά προσεγγίσουν τίς σχετικές μέ τίς τιμές στην γαλλική ἀγορά τιμές απόψεις τους, τιμές γιά τίς ὁποῖες οἱ ἐκτιμήσεις τους διέφεραν σημαντικά.
Ή ἀνωτέρω διάσταση ἀπόψεων παραμένει ἀμείωτη κυρίως ὡς πρός τό έτος 1972 (καί ὄχι πλέον γιά τό έτος 1974, τό όποιο ἀναφέρεται στην ἀπόφαση). Γιά τό έτος 1972, οἱ προσφεύγοντες ὑπεστήριξαν ὅτι ἡ τιμή τοῦ INRA 258 ἀνῆλθε σέ 700 φράγκα τά 100 κιλά λόγω τῆς ελλείψεως τῶν σπόρων πρός σπορά τῆς ποικιλίας αυτής, ἐνῶ ἡ 'Επιτροπή ὑποστηρίζει ὅτι. ἡ τιμή ήταν μόνο 300 φράγκα. 'Αν ἀντελήφθην καλώς, πρόκειται γιά σπόρους πρός σπορά, συγκομισθέντων τό 1971 καί προοριζομένων νά φυτευθοῦν τήν άνοιξη τοῦ 1972 ἀντιθέτως, οἱ ὑπόλοιποι μήνες τοῦ έτους 1972, μετά τήν συγκομιδή τοῦ φθινοπώρου, ἐχαρακτηρίσθη-σαν ἀπό σημαντική πτώση τῶν τιμών.
Πάντως, κατά τήν διάρκεια τῆς ἀνωτέρω συναντήσεως διεπιστώθη ὅτι οἱ γαλλικές τιμές γιά τό έτος 1972 δέν ήταν τόσο χαμηλές ὅσο υπεστήριξε ἡ 'Επιτροπή. 'Ετσι, κατέληξε στό νά μειώσει τήν σημασία πού ἀπέδιδε στό θέμα «τιμές». Κατ' αὐτήν, πράγματι, ἡ παροῦσα διαδικασία δέν άφορᾶ παράβαση ὡς πρός τίς τιμές, άλλά τόν ἀποκλειστικό χαρακτήρα μιᾶς ἀδείας ἐκμεταλλεύσεως. Ἐν τούτοις, ἄν ὁ ἀποκλειστικός χαρακτήρας τῆς ἀδείας εκμεταλλεύσεως δέν ἐκδηλώνεται μέ ἀδικαιολόγητες διαφορές τιμών, δέν βλάπτει, νομίζω, τόν «ἀποτελεσματικό ἀνταγωνισμό», σύμφωνα μέ τήν νομολογία τοῦ Δικαστηρίου (Metro, 25 'Οκτωβρίου 1977, Rec. σ. 1904, σκέψη 20) καί ἡ ἀπαγόρευση τῆς δέν παρέχει κανένα σημαντικό πλεονέκτημα στόν καταναλωτή. Γιά αυτό τόν λόγο, ἡ σύγκριση μεταξύ τῶν γαλλικών καί τῶν γερμανικῶν τιμών ἔχει σημασία γιά τήν εκτίμηση τοῦ βάσιμου τῆς προσφυγῆς.
Ἀπό την προηγηθείσα λεπτομερή έρευνα προκύπτει ὅτι ἡ 'Επιτροπή ἐστηρίχθη ἀποκλειστικώς στίς τιμές πού τίς ἀνεκοίνωσαν δέκα συνεταιρισμοί ευρισκόμενοι στίς κύριες ζώνες παραγωγής τῆς Γαλλίας, οἱ όποιοι πωλούν σέ πολύ ενδιαφέρουσες τιμές. 'Εν τούτοις, τό τμήμα πού κατέχουν οἱ συνεταιρισμοί στην γαλλική ἀγορά δέν υπερβαίνει τό 30 ἡ τό 35 % περίπου τοῦ κύκλου εργασιών σέ ὅλα τά στάδια εμπορίας καί χωρίς ειδική στάθμιση τῆς εποχής τῆς πωλήσεως. Κατά τήν διάρκεια ὅμως τοῦ ιδίου έτους, οἱ τιμές δύνανται νά διαφέρουν σημαντικά, ἀναλόγως τοῦ ἄν ἀφορούν σπόρους πρός σπορά πού προορίζονται γιά μία περίοδο ἤ σπόρους προς σπορά, συγκομιζομένους τήν ἑπόμενη περίοδο. Έξ άλλου, οἱ ἀνεξάρτητοι έμποροι ἀποτελοῦν σημαντικό τμήμα τῆς ἐν λόγω ἀγορᾶς καί ὁ τομεύς αυτός τοῦ εμπορίου εἶναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στίς κερδοσκοπικές ενέργειες, ἀντίθετα πρός τους συνεταιρισμούς, οἱ όποιοι μεριμνούν κυρίως γιά τήν κανονική προμήθεια τῶν πελατών τους. Αυτό ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι, γιά τίς ἀνοικτές ποικιλίες INRA, οἱ ὁποίες εἶναι πολύ εὐαίσθητες στίς διακυμάνσεις τιμών, υφίσταται ἕνα πολύπλοκο σύστημα διανομής καί εμπορίας.
Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἡ 'Επιτροπή, πρός υποστήριξη τῶν Ισχυρισμών της, ελαχιστοποιεί τήν σημασία τῶν έμπορων πού δέν ἀνήκουν στον συνεταιριστικό τομέα στην Γαλλία. Νομίζω ὅμως ὅτι αὐτό έρχεται σέ ἀντίθεση πρός τήν σημασία πού έχει, κατ' αυτήν, τό ἀνεξάρτητο εμπόριο καί οἱ μεσίτες (οἱ Robert Bomberault καί Louis David) καί πρός τό ενδιαφέρον πού δείχνει γιά τήν διατήρηση τοῦ ἐν λόγω «ἀπαραιτήτου» σταδίου.
Φαίνεται ὅτι γιά τό έτος 1972 ἡ μέση τιμή πού ἀνταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα ήταν 400 ἡ 450 φράγκα τά 100 κιλά. Συνολικώς, ἡ μέση διαφορά μεταξύ τῶν γαλλικών καί τῶν γερμανικών τιμών στό ἴδιο στάδιο εμπορίας δέν υπερέβη τό 25 %. Μέ τό τελευταίο υπόμνημα τους τῆς 12ης Μαΐου 1982, οἱ προσφεύγοντες ὑπεστήριξαν ὅτι οἱ διαφορές τῶν τιμών ἐκυμάνθησαν μεταξύ 14 καί 15 %. Ό ισχυρισμός αυτός εἶναι ἀληθοφανής, διότι τό ἐν λόγω ποσοστό συνιστά τό περιθώριο κέρδους, πού ὁ Kurt Eisele ἀπεκάλυψε ἐνώπιον τοῦ Landgericht τοῦ Bad Kreuznach γιά νά ζητήσει ἀποκατάσταση τῆς προ-κληθείσης ἀπό τίς «χωρίς άδεια» εισαγωγές τῆς επιχειρήσεως Louis David ζημίας. Ό Kurt Eisele είχε συμφέρον νά εμφανίσει ὅσο τό δυνατόν μεγαλύτερα περιθώρια εμπορικού κέρδους, γιά νά επιτύχει τήν μεγαλύτερη δυνατή ἀποζημίωση.
Μόνο μία έκθεση πραγματογνωμοσύνης θά ἠδύνατο νά άρει τήν ἀμφισβήτηση, μετά τήν πάροδο ὅμως τόσων ετών εἶναι δυσχερής ἡ διεξαγωγή μιᾶς τέτοιας ἐρεύνης. Κατά τήν γνώμη μου, ἀρκεῖ ἡ διαπίστωση ὅτι οἱ διαφορές πού ἀναφέρει ἡ ἀπόφαση εἶναι ἀνακριβεῖς.
Σέ σχέση μέ τίς ἐν λόγω διαφορές τιμών, οἱ «παροχές υπηρεσιών» (άρθρο 39 παράγραφος 1 στοιχείο α τῆς συνθήκης) τού Kurt Eisele, ἐνῶ δέν ήταν ἴσως τόσο ἐξαιρετικές ὅσο αυτός Ισχυρίζεται, ἐν τούτοις δέν ήταν άνευ ἀξίας. Οἱ διάδικοι ἀμφισβήτησαν ζωηρά τό ζήτημα κατά πόσο οἱ υπηρεσίες αυτές εἶχαν καθαρώς ἐμπορικό χαρακτήρα, ὅπως υποστηρίζει ἡ 'Επιτροπή, ἤ επεβλήθησαν ἀπό τήν γερμανική νομοθεσία, ὅπως ισχυρίζονται οἱ προσφεύγοντες.
Οἱ ειδικοί διακρίνουν τήν βλαστητική ικανότητα ἡ βλάστηση (Keimfähigkeit, Keimkraft) καί τήν βλαστητική ἐνέργεια ἡ ἰσχύ (Triebkraft). Σύμφωνα μέ την κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, οἱ σπόροι ἀραβοσίτου πρός σπορά πρέπει νά έχουν ελαχίστη βλαστητική ικανότητα 85 % (άρθρο 4 παράγραφος 2 τῆς ὁδηγίας 66/402). Ή βλαστητική ενέργεια μιᾶς παρτίδος πρός σπορά ἀραβοσίτου, δηλαδή ἡ ἀνθεκτικότης ὑπό ψυχρές καί υγρές συνθήκες ἀναπτύξεως, εκτιμᾶται μέ μία δοκιμασία ἐν ψυχρῶ. Ἐν τούτοις, μέχρι σήμερα, οἱ διεθνώς ἀναγνωριζόμενες μέθοδοι δέν εφαρμόζουν τήν ἐν ψυχρώ δοκιμασία. ἐξ άλλου, οἱ περισσότερες μεγάλες γαλλικές επιχειρήσεις εφαρμόζουν αυτό τό είδος έλεγχου στην δική τους παραγωγή, ἡ δέ βλαστητική ενέργεια θεωρείται κριτήριο επιλογής.
Σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τοῦ κανονισμού «Saatgutlandwirtschaft» τῆς 3ης 'Ιουλίου 1975, ὅπως διετυπώθησαν στον έβδομο κανονισμό τῆς 23ης 'Ιουνίου 1978 περί τροποποιήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Saatgutverkehrsgesetz καί τοῦ Saatgutverordnung τῆς 2ας 'Ιουλίου 1975, τροποποιηθέντος στίς 23 Μαΐου 1977, ὁ σπόρος ἀραβοσίτου πρός σπορά δύναται νά διατηρηθεί στό εμπόριο εντός τῆς Γερμανίας μόνον ἄν έχει βλαστητική ικανότητα τουλάχιστον 90 % καί βλαστητική ενέργεια τουλάχιστον 85 %. Ή πρόσθετη προϋπόθεση μιᾶς ελαχίστης βλαστικής ἐνεργείας κατηργήθη ἀπό τόν 'Ιούλιο τοῦ 1980.
Οἱ σπόροι δίπλων υβριδίων INRA 200 καί INRA 258 πρός σπορά πού ἐπωλοῦντο ἀπό τό δίκτυο Eisele στην Γερμανία, εἴτε τίς παρήγαγε ὁ ίδιος εἴτε συνεσκευάζοντο εἰδικῶς γι' αὐτόν στην Γαλλία, είχαν βλαστητική ἱκανότητα άνω τοῦ 92%, μεγαλύτερη, κατ' αυτόν, ἀπό τήν βλαστητική ἱκανότητα τῶν σπόρων πρός σπορά πού διετίθεντο συνήθως στην γαλλική ἀγορά. 'Επί πλέον, είχαν πλέον τοῦ 95 % βλαστητική ενέργεια. Δέν ἀντελήφθην καλώς ἄν ἡ εμπορία τῶν σπόρων πρός σπορά INRA, πού εισήγαγε ἡ επιχείρηση Louis David, ήταν ἀντίθετη πρός τήν Ισχύουσα τότε γερμανική νομοθεσία ἀπό τήν άποψη τῶν βλαστητικών χαρακτηριστικών. Φαίνεται ὅτι μόλις ἀπό τῆς 1ης 'Ιουλίου 1975 τό άρθρο 23 § 2 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz ἐνηρμονίσθη μέ τίς κοινοτικές διατάξεις, ορίζει δέ ὅτι, γιά νά είναι δυνατόν νά εισαχυεί στην Γερμανία ένας σπόρος πρός σπορά, ἀρκεῖ νά έχει πιστοποιηθεί ἡ γίνει αποδεκτός σέ ένα άλλο Κράτος μέλος.
Όπως ἀναφέρει ἡ ἀπόφαση (σ. 25, σημείωση 3), γίνεται γενικώς δεκτόν ὅτι, πέραν ἑνός ὁρισμένου ὁρίου, ἡ αύξηση τῆς βλαστητικής ικανότητος προκαλεί μεγαλύτερη ἀναλογικώς αύξηση τῆς βλαστητικής ενεργείας καί, κατά συνέπεια, τῆς πραγματικής ἀποδόσεως τῶν σπόρων. Ή ἀπόφαση ἀναφέρει ἀκόμη ὅτι ἡ βλαστητική ενέργεια δέν ἀποτελεί ἀντικείμενο ρυθμίσεως, ὅτι χρησιμοποιείται πρός διαφημιστικούς σκοπούς καί ὅτι τό χαρακτηριστικό αυτό έχει σημασία μόνο γιά τους σπόρους πρός σπορά μή κτηνοτροφικού ἀραβοσίτου (σ. 25, σημείωση 4) ὁ κτηνοτροφικός όμως ἀραβόσιτος ἀντιπροσωπεύει τό 80% τῆς συνολικής παραγωγής ἀραβοσίτου στην Γερμανία.
Σημειώνω πάντως ὅτι ἡ οδηγία δέν κάνει αυτή τήν διάκριση' ὁ ἀραβόσιτος χαρακτηρίζεται ὡς δημητριακό καί ὄχι ὡς κτηνοτροφικό φυτό (οἱ σπόροι πρός σπορά τών οποίων διέπονται ἀπό διαφορετική οδηγία, τήν ὁδηγία 66/401). Ἐξ άλλου, σχεδόν πάντοτε χρησιμοποιούνται οἱ ἴδιες ποικιλίες, τόσο γιά τόν κτηνοτροφικό ὅσο καί γιά τόν μή κτηνοτροφικό ἀραβόσιτο, ἄν καί οἱ χρήσεις τῶν ἐν λόγω δύο κατηγοριών ἀραβοσίτου εἶναι διαφορετικές.
'Εν πάση περιπτώσει, δέν πρέπει νά λησμονείται ὅτι τό άρθρο 5 τῆς οδηγίας 66/402 καθορίζει μόνον τίς ἐλάχιστες απαιτήσεις:
«Τά Κράτη μέλη δύνανται νά ὁρίσουν, ὅσον άφορᾶ τίς προβλεπόμενες στά παραρτήματα 1 καί 2 προϋποθέσεις, συμπληρωματικές ἡ πλέον αυστηρές προϋποθέσεις γιά τήν πιστοποίηση τῆς δικής τους παραγωγής.»
Συνεπώς, ουδόλως ἀπηγορεύετο στόν Kurt Eisele νά υπερβεί τις κοινοτικές ἀπαιτήσεις καί νά ακολουθήσει μία πολιτική ποιότητος. Ή βλαστητική ικανότης καί ἐνέργεια τῶν σπόρων πρός σπορά πού παρήγαγε συνέβαλαν στην βελτίωση τῆς βλαστητικής συμπεριφορᾶς, έστω καί ἄν τό τελευταίο χαρακτηριστικό ενδιαφέρει μόνο τό 20 % τῆς συνολικής γερμανικής παραγωγής ἀραβοσίτου μέ βάση τίς ποικιλίες INRA.
Ὑφίστανται δώδεκα έως δέκα πέντε διαφορετικά μεγέθη ἀραβοσίτου. Ό Kurt Eisele πωλοῦσε τους σπόρους πρός σπορά τῆς δικής του παραγωγής σέ ὀκτώ διαφορετικά μεγέθη καί τους σπόρους πού εισήγαγε ἀπό τήν Γαλλία σέ επτά μεγέθη. Οι σάκκοι στούς ὁποίους συσκευάζοντο καί οἱ μέν καί οἱ δέ ἔφεραν μία σημείωση σχετική μέ τους δίσκους πού έπρεπε νά χρησιμοποιούνται στίς ειδικές συσκευές σπορᾶς «σέ συνάρτηση μέ τίς ειδικές συνθήκες πού ὑφίστανται στην Γερμανία». Οἱ διευκρινίσεις αυτές ήταν ἀναγκαίες, κατά τους προσφεύγοντες, διότι στην Γαλλία χρησιμοποιούνται γιά τήν σπορά συσκευές ἀπό ελαστικό, ἐνῶ στην Γερμανία χρησιμοποιούνται μηχανικές συσκευές.
Εἶναι ἐκ τῆς πείρας γνωστό ὅτι κάθε συσκευή σπορᾶς διατίθεται μέ δίσκους διαφόρων μεγεθών, πού δύνανται νά χρησιμεύσουν γιά τήν σπορά άλλων σπόρων έκτός τοῦ ἀραβοσίτου: μπιζέλια, φασόλια, κλπ. Ἀκόμη ὅμως καί στην περίπτωση πού ὁ καλλιεργητής φροντίσει νά προσαρμόσει τόν σπορέα στό μέγεθος τοῦ σπόρου πρός σπορά, εἶναι ἀδύνατο νά αυξήσει τό μέγεθος τοῦ τελευταίου, αυτό δέ τό χαρακτηριστικό ενδέχεται νά επηρεάσει σέ σημαντικό βαθμό τήν συγκομιδή. Δέν γνωρίζω τό μέγεθος τῶν σπόρων πού διέθεταν στό εμπόριο ἡ επιχείρηση Louis David καί ἡ εταιρία Robert Bomberault. Δέν ἀποκλείεται νά διέθεταν «τελευταία μεγέθη».
'Αντιθέτως, εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ σπόροι προς σπορά πού εισήγαγε ἀπό τήν Γαλλία ή επιχείρηση Louis David στό τέλος τῆς ἀνοίξεως τοῦ 1971 δέν είχαν ἀκόμη χρησιμοποιηθεί τήν άνοιξη τοῦ 1973, ἀφού άλλαξαν επανειλημμένως κάτοχο. Ή ἡλικία τῶν σπόρων έχει θεμελιώδη σημασία, μιά δέ ἀπό τίς αιτιάσεις πού προσάπτονται στους ἐμπορους σπόρων συνίσταται ἀκριβώς στό γεγονός ὅτι διαθέτουν στό εμπόριο πολύ παλαιούς σπόρους προς σπορά. Ή ἀπαίτηση τῆς πάση θυσία διατηρήσεως τοῦ τομέως τῶν «ἀνεξαρτήτων έμπόρων», οἱ όποιοι προβαίνουν σέ μεμονωμένες εμπορικές πράξεις, ενδέχεται νά καταλήγει σέ ὄχι εὐχάριστα γιά τους καταναλωτές ἀποτελέσματα. Συχνά, εἶναι προτιμότερο νά φυτεύονται οἱ σπόροι ὑπό συνθήκες πού δύναται νά ελέγξει ὁ πρώτος πωλητής άλλως, υπάρχει κίνδυνος οἱ χρησιμοποιοῦντες, πιστεύοντες ὅτι πραγματοποιούν μία καλή ἀγορά, νά ἀγοράσουν παλαιούς σπόρους ἡ «τελευταία μεγέθη (μέγεθος ὑπ᾽ ἀριθ. 6), τους ὁποίους ειδικά ἠρνήθη νά πωλήσει ὁ Kurt Eisele, ὅπως προκύπτει ἀπό τήν περιεχόμενη στην δικογραφία ἀλληλογραφία.
Τέλος, οἱ σπόροι πρός σπορά πού διοχέτευσε στην ἀγορά ἡ εταιρία Nungesser, εἴτε τους παρήγαγε ἡ ίδια εἴτε τους συνεσκεύαζαν άλλοι γιά λογαριασμό της, έφεραν χαρακτηριστικά διάφορα εκείνων τῶν σπόρων πρός σπορά πού διέθεσαν στό ἐμπόριο ἡ επιχείρηση Louis David ἡ ή ἐταιρία Bomberault ἀπό άποψη φυτοϋγειονομικῆς ἐπεξεργασίας καί ἐτικέττας. Καίτοι ἐδῶ πρόκειται ἁπλώς καί μόνον γιά καθαρώς εμπορικής φύσεως υπηρεσίες καί οὐδόλως δύναται νά γίνει λόγος γιά βελτίωση, τά ἐν λόγω χαρακτηριστικά έχουν σημασία ὅσον άφορᾶ τήν ελεύθερη κυκλοφορία.
Οἱ προσφεύγοντες ἀναφέρουν ὅτι ἡ γερμανική νομοθεσία δέν επιτρέπει τήν επεξεργασία τῶν σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά μέ captan καί ὅτι ἀπαγορεύει τήν χρησιμοποίηση ὁρισμένων χημικῶν ουσιών (ἀνθρακινόνης) πρός επεξεργασία τῶν σπόρων πρός σπορά, ἐνῶ οἱ ουσίες αυτές χρησιμοποιούνται στην Γαλλία πρός ἀπολύμανση τῶν σπόρων, πράγμα πού ἀρκεῖ κατά νόμο γιά νά ἐμποδίσει την εισαγωγή τῶν σπόρων πρός σπορά πού δέν είχαν συσκευασθεί ειδικῶς. Οἱ σπόροι πρός σπορά πού οι προσφεύγοντες παρήγαγαν καί εισήγαγαν ήταν σύμφωνοι μέ τίς γερμανικές προδιαγραφές, ὅπως προκύπτει καί ἀπό τίς περιεχόμενες στην δικογραφία συμβάσεις (επεξεργασία μέ captan).
Νομίζω ὅτι μόνον αυτός ὁ λόγος δέν ήταν ἀρκετός γιά νά ἐμποδισθεῖ ἡ ἀπ᾿ ευθείας διάθεση στην γερμανική ἀγορά τῶν γαλλικῶν σπόρων πρός σπορά. Ἀπό τόν Ἰούλιο τοῦ 1965, κανένας ἔλεγχος δέν ἠσκεῖτο πλέον στην Γερμανία σέ σχέση μέ τό ενδεχόμενο χημικής επεξεργασίας τῶν εἰσαγομένων σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά βάσει τῆς σχετικής μέ τήν ἐμπορία τῶν ἐν λόγω σπόρων νομοθεσίας. Πάντως, ὅπως καί γιά τήν βλαστητική ικανότητα, οἱ φυτοϋγειονο-μικοῦ περιεχομένου διατάξεις τῆς γερμανικής νομοθεσίας δύνανται νά θέτουν αυστηρότερες προϋποθέσεις γιά τους σπόρους πρός σπορά πού παράγονται στην Γερμανία ἀπό αυτές πού ἀπαιτοῦσε ἡ ὁδηγία γιά τους σπόρους πρός σπορά πού εἰσά-γονται ἀπό τήν Γαλλία.
'Απαντώντας στό ερώτημα πού έθεσε τό Δικαστήριο στίς 20 'Ιουλίου 1981, ἡ 'Επιτροπή ἀναφέρει στό ἀπό 28ης Σεπτεμβρίου 1981 ὑπόμνημά τῆς ὅτι τό άρθρο 20 τοῦ γερμανικοῦ κανονισμοί) τῆς 2ας 'Ιουλίου 1975 περί τῶν σπόρων πρός σπορά (Saatgutverordnung) επιτρέπει τήν ἐπίαεση ἐτι-κέττας σέ περισσότερες γλώσσες καί ὅτι τό άρθρο 22 τοῦ ίδιου κανονισμού ὁρίζει ὅτι δέν εἶναι ἀναγκαία μία ιδιαίτερη γερμανική ἐτικέττα γιά τους σπόρους πρός σπορά, ή πιστοποίηση τῶν ὁποίων ἐξομοιοῦται μέ τήν πιστοποίηση στην Γερμανία δυνάμει τῶν κοινοτικών κανόνων.
'Απαντώντας στό ἴδιο ἐρώτημα, οἱ προσφεύγοντες ισχυρίζονται μέ τό ἀπό 23ης Σεπτεμβρίου 1981 υπόμνημά τους ὅτι, ὅπως διε-τυπώθη στίς 14 'Ιουλίου 1981, τό άρθρο 19 τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ (πού ἀντιστοιχεί στό άρθρο 20 τοῦ καλαιοῦ κειμένου) ὁρίζει ὅτι κάθε συσκευασμένη παρτίδα σπόρων πρός σπορά πού έχουν ἀναγνωρισθεί ὡς βασικοί, ὡς πιστοποιημένοι ἡ ὡς προοριζόμενοι νά διατεθοῦν στην ἀγορά σπόροι πρός σπορά, πρέπει νά φέρει μία ἐτικέττα. 'Η ἐτικέττα αὐτή πρέπει νά ἀνταποκρίνεται στό πρότυπο τοῦ παραρτήματος 5, τό όποιο έχει βεβαίως διατυπωθεί στην γερμανική γλώσσα. Στό άρθρο 19 προστίθεται ὅτι τά στοιχεία πού περιέχονται στό πρότυπο αυτό δύνανται ἐπί πλέον νά διατυπώνονται «σέ άλλες γλώσσες».
'Αν καί οἱ διευκρινίσεις τῆς 'Επιτροπής ἀναφέρονται σέ προηγουμένη διατύπωση τοῦ κανονισμοῦ περί τῶν σπόρων προς σπορά, φαίνεται ὅτι εἶναι ὀρθός ὁ Ισχυρισμός τῶν προσφευγόντων ὅτι ἐν πάση περιπτώσει εἶναι ἀναγκαία μία ἐτικέττα στην γερμανική γλώσσα.
Προσθέτουν ὅτι τό άρθρο 22 τοῦ κανο-νισμοῦ δέν προβλέπει καμμία εξαίρεση ἀπό τήν ἀρχή αυτή γιά τίς εισαγωγές ἀπό Κράτη μέλη. Πράγματι, ἡ ἐν λόγω διάταξη άφορᾶ μόνο τους εισαγόμενους σπόρους προς σπορά, ἡ ἀναγνώριση ἡ ἡ ἀποδοχή τῶν ὁποίων εξομοιώνεται μέ τήν εθνική ἀναγνώριση ἡ ἀποδοχή δυνάμει τοῦ άρθρου 24 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz. Τό ἀνωτέρω άρθρο ἀναφέρεται στην εξομοίωση ὁρισμένων ποικιλιών πού γίνεται μέ ἀπόφαση τοῦ ὁμοσπονδιακοῦ ὑπουργοῦ γεωργίας δέν άφορᾶ τήν εισαγωγή σπόρων πρός σπορά ἀπό Κράτη μέλη τῆς Κοινότητος, οἱ οποίοι ἀναγνωρίζονται ἐκεῖ καί ἀνταποκρίνονται στά κριτήρια πού καθορίζονται στίς κοινοτικές οδηγίες. οἱ ἐν λόγω «κοινοτικοί» σπόροι πρός σπορά ἀποτελοῦν ἀντικείμενο τοῦ ἄρθρου 23-2 τοῦ Saatgutverkehrsgesetz.
Παρομοίως, στό άρθρο 10 παράγραφος 1 τῆς ὁδηγίας τοῦ Συμβουλίου τῆς 14ης 'Ιουνίου 1966 προβλέπεται ὅτι τά Κράτη μέλη ορίζουν ὅτι οἱ συσκευασίες φέρουν ἐτι-κέττα «συντεταγμένη σέ μία από τίς επίσημες γλώσσες τῆς Κοινότητος» εἶναι προφανές ὅτι ἡ ἀνωτέρω διάταξη δέν ἀπαγορεύει ἡ γλώσσα αυτή νά εἶναι ἡ επίσημη γλώσσα τοῦ ἐν λόγω κράτους. Ή ἐτικέττα ἀποβλέπει στην πληροφόρηση τῶν γεωργών πού χρησιμοποιοῦν τους σπόρους πρός σπορά, εἶναι δέ δυνατό νά τους παραπλανήσει μία ένδειξη πού έχει διατυπωθεί μόνο σέ ξένη γλώσσα.
Κατά συνέπεια, καί μόνον ἀπό την άποψη τῆς ἐτικέττας, οἱ σπόροι πρός σπορά πού διέθετε στό εμπόριο ἡ επιχείρηση Louis David τό 1973 δέν ήταν σύμφωνοι ούτε μέ την γερμανική νομοθεσία ούτε μέ τήν κοινοτική ρύθμιση. 'Εξ άλλου, ἡ 'Επιτροπή ἀναγνωρίζει (σ. 8) ὅτι οἱ σπόροι πρός σπορά πού εισήγαγε ἡ ἐν λόγω ἑταιρία έφεραν ἐτικέττα διατυπωμένη μόνο στην γαλλική γλώσσα, ἐξ. αυτού δέ συνάγει, παραδόξως, ὅτι δέν ὑφίστατο κίνδυνος συγχύσεως μέ τους σπόρους πρός σπορά «Eisele».
Τό γεγονός ὅτι οἱ παρτίδες σπόρων πού εισήγαγε ἡ εταιρία Louis David έφεραν ἐτικέττα διατυπωμένη μόνο στην γαλλική γλώσσα δέν ἀπέκλειε τόν κίνδυνο νά βλάψουν οἱ εισαγωγές αυτές τήν φήμη τῶν ποικιλιῶν πού πωλοῦσε ἡ εταιρία L. C Nungesser, ἀντιθέτως μάλιστα. Δέν ὑφίστατο κανένας λόγος οἱ σπόροι πρός σπορά πού προσεφέροντο ἀπό τήν επιχείρηση Robert Bomberault ἡ ἐπωλοῦντο ἀπό τήν ἑταιρία Louis David νά επωφελούνται τῆς εμπορικής φήμης τῶν INRA «Eisele» καί νά ἀσκοῦν παρασιτικό ἀνταγωνισμό. 'Από τήν άποψη αυτή, ἡ ἀναρχική εισαγωγή σπόρων πρός σπορά ποικιλιῶν INRA ἠδύνατο νά είναι επιβλαβής γιά τήν φήμη τῶν ποικιλιών αυτών στήν Γερμανία καί δικαιολογοῦσε πλήρως τήν άρνηση εφαρμογῆς τῶν άρθρων 30 ἡ 85, ἀντιθέτως πρός αυτά πού υποστηρίζονται στην ἀπόφαση (σ. 33-34, σημείο 7 καί σ. 35, στοιχείο c). Ή εξομοίωση τῶν σπόρων πρός σπορά «Eisele» μέ τους σπόρους πρός σπορά «Louis David» ή «Bomberault» θά ἰσοδυναμοῦσε μέ ἐξαφάνιση τοῦ Kurt Eisele ὡς δημιουργοῦ καί τήν υποβάθμιση του στό ρόλο τοῦ ἁπλού ἀντιπροσώπου.
Νομίζω ὅτι τά ἀνωτέρω χαρακτηριστικά δικαιολογούν ἐν πάση περιπτώσει τήν διαφορά τιμῆς γιά τους σπόρους πού παράγει ὁ Kurt Eisele. Τό γεγονός ὅτι οἱ σπόροι πού παράγονται καί συσκευάζονται στην Γαλλία καί στην ἑταιρία L. C Nungesser πωλούνται ἀπό αυτή στην ἴδια τιμή μέ τους σπόρους πρός σπορά πού παράγονται στην Γερμανία δέν προκύπτει ἀπό τίς ἐπικρινόμενες συμφωνίες, άλλά ἁπλώς ἀπό τό γεγονός ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά υφίστανται δύο διαφορετικές τιμές γιά ένα προϊόν πού φέρει τό ίδιο σήμα ὅταν ή ποιότης εἶναι ἡ ίδια, ὁ φθηνότερος σπόρος προς σπορά υπερέχει κατ' ἀνάγκην τοῦ ἀκριβότερου σπόρου.
Συναφώς πρός τά ἀνωτέρω, δέν ἀντιλαμβάνομαι πολύ καλά τό τμήμα τῆς ἀποφάσεως (σ. 34 στοιχείο β), κατά τό όποιο «ή 'Επιτροπή ἀφήνει εκκρεμές τό ζήτημα τῆς εκτιμήσεως σέ σχέση μέ τό άρθρο 85 παράγραφος 3 τῆς ἀποκλειστικότητος παραγωγῆς μέ πολλαπλασιασμό πού ἐχορηγήθη στόν Κ. Eisele, διότι ἐν πάση περιπτώσει οἱ προβλεπόμενες γιά τήν χορήγηση τῆς εξαιρέσεως προϋποθέσεις δέν πληρούνται ἀπό τήν ἀποκλειστικότητα πωλήσεως καί τίς ἀπαγορεύσεις εξαγωγής πού τήν συνοδεύουν».
Ἐν τούτοις, υφίσταται μία διαφορά μεταξύ τῆς «ἀδείας παραγωγής» καί τῆς «ἀδείας διανομής»: μία άδεια παραγωγής δύναται νά εἶναι χρήσιμη, έστω καί ἄν ἡ άδεια διανομής πού τήν συνοδεύει δύναται νά ἀποτελέσει ἀντικείμενο επικρίσεων. Ή θεωρία της ἀναλώσεως τῆς προστασίας πού ἀπορρέει ἀπό μία άδεια διανομής δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα ὅταν, ὅπως ἐν προκειμένω, συνοδεύεται ἀπό άδεια παραγωγής. Ή χορήγηση ἀδείας διανομῆς ἀποτελεί συχνά τήν προϋπόθεση γιά τήν χορήγηση ἀδείας παραγωγής. Ἡ ἀπόφαση δίνει τήν εντύπωση ὅτι εξομοιώνει τόν Kurt Eisele μέ ἁπλό διανομέα ἡ μέ πρόσωπο υπεύθυνο τῆς συντηρητικῆς επιλογής, ὁ όποιος εναντιώνεται στην ελεύθερη κυκλοφορία εντός τῆς χώρας του τῶν σπόρων πού παράγονται ἀπό τόν ἴδιο σέ άλλη χώρα ἡ μέ τήν συγκατάθεση του. 'Εδώ δέν συντρέχει αυτή ή περίπτωση ὁ Kurt Eisele εἶναι πραγματικός δημιουργός ὁ όποιος ευλόγως ἀντιτίθεται στην θέση σέ κυκλοφορία ἀπό τρίτους τῶν ποικιλιών γιά τίς όποιες εἶναι κάτοχος ενός δικαιώματος, ἀπό ὁρισμένες ἀπόψεις παραγώγου, πού ὅμως δικαιολογείται ἀπό τό ἐθνικό δίκαιο βάσει τοῦ ὁποίου ἀπεκτήθη καί ἀπό επιτακτικούς λόγους ἐμπορικῆς φύσεως.
'Επειδή ἡ ἀπόφαση δέν διακρίνει μεταξύ των σπόρων πρός σπορά πού παρήγαγε ή εταιρία Nungesser (1/3) καί τῶν σπόρων πρός σπορά πού παρήγοντο στην Γαλλία (2/3), επειδή ἡ υποχρέωση τηρήσεως τῆς ἀναλογίας αυτής δέν ἐξεπληρώθη, επειδή ὁ Kurt Eisele διατίθεται νά παραιτηθεί ἀπό αυτή καί επειδή δέν προσβάλλει τήν ἀπόφαση ὡς πρός τό σημείο αυτό, ἡ ἐν λόγω ἀπόφαση πρέπει ἐν πάση περιπτώσει νά ἀκυρωθεῖ, καθ' ὅσον συνεπάγεται ὅτι οἱ σπόροι πρός σπορά πού παρήγαγε ὁ Kurt Eisele διετέθησαν στό εμπόριο σέ υπερβολικές τιμές πού δέν δύνανται νά δικαιολογηθούν μέ κανένα τρόπο.
Ή θέση σέ κυκλοφορία εντός μιᾶς χώρας (Γαλλία) επιφέρει ἀνάλωση τῶν δικαιωμάτων πού παρέχει σέ άλλη χώρα (Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία) ἡ ἰδιότης τοῦ δημιουργού, χωρίς νά συνοδεύεται ταυτοχρόνως μέ ανάλωση τῶν υποχρεώσεων πού ἀπορρέουν ἀπό τήν ιδιότητα αυτή. 'Αν υπάρχουν δύο ὑπεύθυνοι γιά τήν συντηρητική επιλογή (INRA στην Γαλλία, Kurt Eisele στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία), γιά τήν ίδια ποικιλία, ἡ ὁποία κυκλοφορεί ὑπό ἐν μέρει διαφορετικές ὀνομασίες, (ΙΝΡΑ 190, Inraexpreß) στην ίδια χώρα (Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία), υφίσταται ὁ κίνδυνος δημιουργίας ἀνυπερβλήτων δυσχερειών στην περίπτωση πού μία ποσότητα τῆς ποικιλίας αυτής δέν ἀνταποκρίνεται πλέον στίς κατά νόμο ἀπαιτήσεις.
'Ακόμη καί ἄν ὑποτεθεί ὅτι εἶναι δυνατόν νά διαπιστωθεί ἄν ἡ ἐν λόγω ποσότητα ἀποτελεῖται ἀπό σπόρους πού παρήχθησαν στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία (Inraex-preß) ἡ ἀπό σπόρους πρός σπορά πού καλ-λιεργήθησαν στην Γαλλία (INRA 190) καί ὅτι, κατά συνέπεια, ἡ διαγραφή τῆς καταχωρίσεως τοῦ δημιουργού νέου εἴδους επέρχεται μόνο στην χώρα τοῦ υπευθύνου γιά τήν συντηρητική επιλογή ἀπ᾽ ὅπου προέρχεται ἡ ἐν λόγω ποσότης, ἡ διαγραφή αυτή έχει ἀναπόφευκτα συνέπειες γιά τήν εμπορική φήμη τῆς ποικιλίας πού τυγχάνει τῆς προστασίας πού παρέχεται στό παράλληλο δικαίωμα τοῦ δημιουργοῦ νέου είδους.
Ό Kurt Eisele παράγει τους σπόρους πρός σπορά τῶν ποικιλιῶν INRA στην Γερμανία ἡ παραγωγή αύτη διατρέχει τόν κίνδυνο εξαφανίσεως ἀπό τήν στιγμή πού, ένῶ ἐξακολουθεῖ νά τυγχάνει τῆς ἀποκλειστικῆς προστασίας τῆς εμπορίας των σπόρων πρός σπορά πού παράγει, τήν ὁποία ἀναγνωρίζει καί ἡ 'Επιτροπή, δέν δύναται πλέον νά επικαλεσθεί τήν ίδια ἀποκλειστικότητα γιά τους σπόρους πρός σπορά τῶν αὐτῶν ποικιλιών, οἱ όποιες φέρουν ἐν μέρει διαφορετική ὀνομασία καί παρήχθησαν στην Γαλλία, ἀλλά διατίθενται στό εμπόριο εντός τῆς Γερμανίας χωρίς νά υπόκεινται στόν ἔλεγχό του.
'Ο έλεγχος αυτός εἶναι ἀναγκαῖος κυρίως γιά τήν ὀρθολογική παραγωγή τῶν βασικών σπόρων πρός σπορά (άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο ΔΙ — ε τῆς ὁδηγίας 66/402) καί τῶν συνοδευόμενων ἀπό πιστοποιητικά σπόρων πρός σπορά (άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο Ε α καί β).
'Εκτός τῆς ποιότητος καί τῆς τιμής τῶν σπόρων πρός σπορά, ἡ ἀσφάλεια τοῦ ἐφο-διασμοῦ (άρθρο 39 στοιχείο δ τῆς συνθήκης) 'έχει πρωταρχική σημασία γιά τόν καταναλωτή.
Γιά τά περισσότερα εἴδη ἡ ποικιλίες, ή παραγωγή τῶν σπόρων πρός σπορά χαρακτηρίζεται ἀπό τό γεγονός ὅτι καλύπτει χρονικό διάστημα πολλών ετών. Ὁ ὄγκος τῆς γεωργικής παραγωγής καθορίζεται ἀπό τήν ποσότητα τῶν διατιθεμένων βασικών σπόρων πρός σπορά, κυρίως ὅταν είναι υποχρεωτική κάθε έτος ἡ προσφυγή στους πολλαπλασιαστές, ὅπως συμβαίνει στην περίπτωση τῶν υβριδίων ἀραβοσίτου. Ή ἀναπαραγωγή τῶν υβριδίων αὐτών έχει ἕνα ἀρκετά ιδιάζοντα χαρακτήρα. 'Εκτός των δυσχερειών τῆς σπορᾶς (ἐναλλακτική χρησιμοποίηση ἀρσενικών καί θηλυκῶν σειρών), ἀπαιτεί την ἀπομόνωση τοῦ εδάφους καί ιδιαίτερες φροντίδες γιά τήν συγκομιδή (καθαρισμός, χωρισμός, διαλογή). Στίς περισσότερες περιπτώσεις γίνεται μία σύμβαση, συχνά δέ μέ τήν χρησιμοποίηση ἐκτακτου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ (π.χ. γιά νά καταστούν ἀνίκανοι πρός ἀναπαραγωγή οἱ σπόροι). Συνεπώς, πρέπει νά προγραμματίζονται οἱ ποικιλίες πολλά έτη ενωρίτερα γιά νά εξασφαλίζεται ἡ κάλυψη τῶν μελλοντικών ἀναγκῶν τῶν γεωργών ἔτσι καθίσταται εφικτή ἡ εξισορρόπηση τῆς προσφοράς καί τῆς ζητήσεως καί, κατά συνέπεια, ἡ ρύθμιση τῆς παραγωγής. Ό δημιουργός καί ὁ πολλαπλασιαστής λοιπόν συμμετέχουν ενεργώς στην πραγματοποίηση τῶν στόχων τῆς κοινής γεωργικής πολιτικής.
Σέ στενή συνεργασία μέ τό INRA καί τό Υπουργείο Γεωργίας, ἡ Fraserna καθορίζει, γιά τό σύνολο τῶν μελών της, ένα πρόγραμμα παραγωγής σπόρων πρός σπορά σχετικό μέ τήν ποσότητα καί τίς καλλιεργούμενες επιφάνειες. 'Εχει ἀναλάβει τήν διοχέτευση τῆς παραγωγής αυτής, προκειμένου νά μή θιγοῦν οἱ τεχνικής φύσεως ιδιότητες τῶν σπόρων πρός σπορά λόγω τῆς ἀναρχικής διανομής καί πρός εξασφάλιση τῆς καλής χρήσεως τους. Οἱ συμβάσεις πού συνάπτονται μεταξύ δημιουργών καί πολλαπλασιαστών προβλέπουν εγγυήσεις σχετικά μέ τίς τιμές καί τήν διάθεση στην ἀγορά.
Οἱ δυσχέρειες αυτές εἶχαν ως ἀποτέλεσμα τήν σύναψη τῶν επιδίκων συμφωνιών. 'Από τά στοιχεία πού ἀναφέρει ἡ ἀπόφαση προκύπτει ὅτι, ἐνῶ δέν παρενέβαλε εμπόδια στόν κανονικό εφοδιασμό τῆς γερμανικής ἀγορᾶς σέ σπόρους ποιότητος πρός σπορά, τό «μονοπώλιο ποικιλιών», πού ἀπέλαυε ὁ Kurt Eisele, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν σταθεροποίηση τῶν τιμών. Οἱ συμβάσεις πού περιέχονται στην δικογραφία καί συνή-πτοντο κάθε χρόνο τόν Σεπτέμβριο μεταξύ τῆς εταιρίας Nungesser καί τῶν μελών τῆς Fraserna, τῆς ἐξησφάλιζαν συγκεκριμένη ποσότητα καί ποιότητα σέ συγκεκριμένη τιμή. Ἔτσι τό 1972, ἐνῶ ἡ τιμή τῆς INRA 258 εἶχε ἀνέλθει σέ 700 φράγκα τά 100 κιλά στην γερμανική ἀγορά, κατά τους προσφεύγοντες, ἡ Fraserna, σύμφωνα μέ τους ὅρούς τῆς συμβάσεως, ἐξηκολούθησε νά πωλεί ἀραβόσιτο στην τιμή τῶν 290 DM.
Ή δυνατότης πού εἶχε ὁ ἀδειούχος εκμεταλλεύσεως Kurt Eisele νά πωλεί μόνο στίς επιχειρήσεις καί τους συνεταιρισμούς πού παρείχαν εγγυήσεις, τίς όποιες είχε τήν ευχέρεια νά εκτιμήσει, δέν ἀπορρέει ἀπό τήν σύμβαση τοῦ 1965, τό άρθρο 2 τῆς ὁποίας προέβλεπε τό ἀντίθετο. 'Αν ἠρνεῖτο νά επιτρέψει τήν παραγωγή ἡ τήν εμπορία τῶν ποικιλιών του σέ επαρκείς ποσότητες, τό Ὁμοσπονδιακό Γραφείο Ποικιλιών ἠδύ-νατο νά εφαρμόσει τό άρθρο 22 τοῦ Sortenschutzgesetz, δηλαδή νά τόν υποχρεώσει νά χορηγήσει ἀναγκαστική άδεια εκμεταλλεύσεως έναντι δικαίας ἀμοιβής.
'Από τήν προηγηθείσα έρευνα διεπιστώθη ὅτι ὄχι μόνο οἱ ἐν λόγω συμφωνίες δέν περιώρισαν τό γαλλογερμανικό εμπόριο καί τήν παραγωγή τῶν ποικιλιών INRA στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία τῆς Γερμανίας, άλλα ἀπετέλεσαν τό μέσο γιά τήν προώθηση τους καί ὅτι τό «μονοπώλιο τῶν ποικιλιών», τοῦ ὁποίου ἀπέλαυε ó Kurt Eisele δέν εμπόδισε τήν δημιουργία νέων ποικιλιών, οἱ όποιες ἐμείωσαν σέ μεγάλο βαθμό τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὁποίας ετύγχανε.
Πρίν ἀπό τήν λήψη τῆς προσβαλλομένης ἀποφάσεως, άλλά ἀκόμη περισσότερο ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1978, ὁ ὄγκος τοῦ ἀνωτέρω εμπορίου καί τῆς ἐν λόγω παραγωγής δέν έπαυσε νά μειώνεται υπέρ τῶν ἀποκαλουμένων«κλειστών» ποικιλιών πού παρή-γοντο στην Κοινότητα ἡ σέ τρίτες χώρες.
Σέ ἕνα τομέα ὅπού οἱ μεταβολές επέρχονται μέ ταχύ ρυθμό, τά δεδομένα στά όποια ἀναφέρεται ἡ ἀπόφαση δέν έχουν καμμία σχέση μέ την πραγματικότητα. Εἶναι ἀνακριβής ἡ διαπίστωση (ἀπόφαση σ. 27, σημείο 2) ὅτι οἱ ποικιλίες INRA ἐπε-σκίασαν από τό 1958 καί επισκιάζουν ἀκόμη καί σήμερα (Σεπτέμβριος 1978) τίς ποικιλίες πού παράγονται βάσει ἀδείας εκμεταλλεύσεως τῶν μεγάλων ἀμερικανικών επιχειρήσεων τῶν δημιουργών νέων εἰδῶν) Pioneer, Dakalb, Funk's, Cargill, Northrup, King, Asgrow).
Στην πραγματικότητα συμβαίνει τό ἀντίθετο, έκτός τῆς περιπτώσεως τῶν ποικιλιών προελεύσεως INRA (ἰδίως LG 11), οἱ όποιες συνέβαλαν σημαντικῶς στην ἐν λόγω κάμψη, πρόκειται ὅμως ακριβώς γιά ἀνταγωνιστικές ποικιλίες κλειστοῦ τύπου.
Ἐπί 750 περίπου ποικιλιών ἀραβοσίτου πού υφίστανται στόν κόσμο, 200 περίπου ἠδύ-ναντο νά διατεθούν στό εμπόριο εντός της Γαλλίας καί περισσότερες ἀπό 100 ἠδύ-ναντο νά διατεθούν στό εμπόριο εντός τῆς 'Ομοσπονδιακῆς Δημοκρατίας, σέ τέτοιο σημείο ώστε νά γίνεται λόγος γιά «χάος ποικιλιών». Πρέπει ὅμως νά ληφθεί επίσης ὑπ᾿ ὄψη ἡ «γενετική διάβρωση» καί μόνο ὁρισμένες ποικιλίες κυριαρχούν στην ἀγορά.
Ἀπό τους προσκομισθέντες πίνακες προκύπτει ὅτι ἡ εμπορία τῶν ποικιλιών INRA υπέστη, μεταξύ τοῦ 1973 καί τοῦ 1979, θεαματική πτώση. Οἱ πωλήσεις τῆς Fraserna, oí ὁποίες τό 1973 ἀντεπροσώπευαν τό 54 % τῶν πωλήσεων τῶν 80 πρώτων ποικιλιών πού παρήγοντο καί διετίθεντο στό εμπόριο εντός τῆς Γαλλίας, ἀντεπροσώπευαν τό 1979 μόνο τό 10 %.
Οἱ περισσότερες ἀπό τίς μεγάλες γαλλικές επιχειρήσεις οἱ όποιες, ὁπως ἡ Limagrain, ήσαν μέλη τῆς Fraserna, κατέστησαν άμεσοι ἀνταγωνιστές τοῦ INRA ἀναπτύσσοντας, συχνά μέ βάση τους γεννήτορες INRA, ποικιλίες ιδιωτικού τύπου, είχαν δέ τους δικούς τους ἀποκλειστικούς ἀντιπροσώπους στην Γερμανία.
Έως τό 1973-1974, οἱ σπόροι πρός σπορά INRA πού ἐπωλοῦντο ἀπό την ἑταιρία Nungesser (οἱ όποιοι ἀντεπροσώπευαν τό 20 % περίπου τοῦ συνόλου τῶν πωλήσεων της στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία) ἀντιπροσώπευαν μεταξύ 50 καί 70 % τῆς γερμανικής ἀγορᾶς καί τό 1973-1974 τό 40 ο/ο περίπου (απόφαση σ. 27, σημείο 4). Ἀπό τό 1974, οἱ πωλήσεις τῶν ποικιλιών INRA ὑπεχώρησαν σέ σημαντικό βαθμό τό ενδιαφέρον τῶν παραγωγών καί τῶν καταναλωτών εστράφη πρός άλλες ποικιλίες κλειστοῦ τύπου. 'Επί συνόλου 10000000 κιλών σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά πού χρησιμοποιούνται ετησίως στην Γερμανία, μία αύξουσα ἀναλογία εισάγεται ἀπό τρίτες χώρες, τό δέ τμήμα τῶν σπόρων προς σπορά INRA ἐπί τοῦ συνόλου τῶν σπόρων πρός σπορά πού εισάγονται ἀκόμη ἀπό την Γαλλία δέν έπαυσε νά μειώνεται.
Ἄν διακρίνει κανείς, μεταξύ τῶν πωλήσεων τῆς ἑταιρίας L. C Nungesser, τους σπόρους πρός σπορά πού εισήγαγε ἀπό τους σπόρους πρός σπορά πού παρήγαγε, διαπιστώνει ὅτι, ἐνῶ μέχρι τό 1974 περίπου τά τρία τέταρτα ἡ τά δύο τρίτα τῶν πωλήσεων ἀπετελοῦντο ἀπό σπόρους πρός σπορά πού είσήγοντο ἀπό την Γαλλία (5000000 ἐπί 6000000 κιλά τό 1973, 6000000 ἐπί 8000000 κιλά τό 1974, ἀπόφαση σ. 28, σημείο 2), οἱ σπόροι πρός σπορά πού παρήγαγε ἡ εταιρία L.C. Nungesser ἀντεπροσώπευαν τό σύνολο σχεδόν τῶν σπόρων πρός σπορά INRA πού ἐπωλοῦντο στην Γερμανία ἀπό τήν επιχείρηση αύτη στην περίοδο 1977/1978.
Ἐνῶ ὅμως μέχρι τήν περίοδο 1973/1974 ó Kurt Eisele παρήγε καί πωλοῦσε στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία μόνο τίς ποικιλίες INRA, ἀπό τήν περίοδο αύτη άρχισε νά διαθέτει στό εμπόριο τήν ποικιλία LG 11. Τόν Μάρτιο τοῦ 1976, ἡ ποικιλία INRA 200 δέν διετίθετο πλέον στό εμπόριο καί φαίνεται ὅτι ἡ Επιτροπή δέν ἀντελήφθη τήν διαγραφή τῆς μιας ἀπό τίς τρεις ποικιλίες γιά τίς όποιες πρόκειται (INRA 190 — Inraexpreß) τόσο ἀπό τόν γερμανικό κατάλογο ὅσο καί ἀπό τόν κοινό κατάλογο, πρίν μάλιστα ἀπό τήν λήψη τῆς αποφάσεως.
'Αν συνέκρινε κανείς τό τμήμα τῶν εισαγομένων στην Γερμανία ἀπό τρίτες χώρες σπόρων πρός σπορά σέ σχέση μέ τό σύνολο των χρησιμοποιημένων ἐκεῖ σπόρων, θά διεπίστωνε ὅτι τό 1976 τό 52 % περίπου προήρχετο ἀπό τρίτες χῶρες. 4,70 % παρή-γετο στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία 43 % προήρχετο ἀπό τήν Γαλλία (ἀπό τά όποια 17 % περίπου οἱ ποικιλίες τίς όποιες άφορᾶ ἡ ἀπόφαση καί 18 % ἡ ποικιλία LG 11).
Τό 1977, τό 28 % τῶν αναγκῶν τῆς Γερμανίας σέ σπόρους ἀραβοσίτου πρός σπορά ἐκαλύπτετο μέ τίς εισαγωγές ἀπό τήν Γαλλία (ἐκ τῶν ὁποίων τό 18 % ποικιλιών INRA καί τό 4 % ποικιλιών LG 11) τό 65 % ἐκαλύπτετο μέ τίς εισαγωγές ἀπό τρίτες χώρες καί τό 6 % μέ τους σπόρους πού παρήγοντο ἐγχωρίως.
Τό 1978, οἱ σπόροι ἀραβοσίτου πρός σπορά πού ἐχρησιμοποιήθησαν στην Γερμανία προήρχοντο κατά 10 % περίπου ἀπό σπόρους ἐγχωρίας παραγωγής, κατά 70 % ἀπό τρίτες χώρες καί κατά 20 % περίπου ἀπό τήν Γαλλία, ἐκ τῶν ὁποίων 4 % τῆς ποικιλίας LG 11 καί 0,05 % σπόρων INRA. οἱ ἀναφερόμενες στην ἀπόφαση ποικιλίες ἀπουσιάζουν παντελώς.
Βεβαίως, σέ σχετικούς ἀριθμούς, οἱ γαλλικές ἐξαγωγές σπόρων ἀραβοσίτου πρός σπορά στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία ηὐξάνοντο συνεχώς ἀπό τό 1971 έως τό 1977. Ἐνῶ ὅμως τό 1971 οἱ ἐν λόγω ποικιλίες ἀντεπροσώπευαν τό 58 % περίπου τῶν εξαγωγών αυτών, τό 1977 ἀντεπροσώπευαν μόλις τό 14 % καί ήταν ἀνύπαρκτες τό 1978 καί τό 1979.
Στό πλαίσιο τῆς εξελίξεως αυτής, θά πρέπει νά τονισθεί ὁ ρόλος τῶν εισαγωγών σπόρων πρός σπορά ἀπό τρίτες χώρες, δέν εἶναι δέ ἀκριβής ὁ ισχυρισμός ὅτι τό εμπόριο μέ τίς χώρες αυτές εἶναι περιορισμένο. Βεβαίως, ἡ κοινή ὀργάνωση τῶν ἀγορών στον τομέα τῶν σπόρων προς σπορά προβλέπει τήν έκδοση πιστοποιητικών εισαγωγής, τήν χορήγηση κοινοτικής ενισχύσεως καί τήν επιβολή εισφορών προς αντιστάθμιση τῶν διαφορών στίς τιμές. Οἱ εισφορές αυτές ὅμως περιορίζονται ἀπό τήν GATT στό 4 % τῆς ἀξίας τοῦ προϊόντος. 'Ετσι, ὁρισμένες επιχειρήσεις δύνανται νά ἀναπαράγουν τους σπόρους τους σέ τρίτες χώρες γιά νά «σπάσουν» τήν τιμή πωλήσεως τῶν παραγομένων στην Ευρώπη ἀνταγωνιστικών σπόρων πρός σπορά, πρακτική ἡ οποία ενδέχεται βαθμηδόν νά εξαφανίσει τήν έρευνα ἀπό τήν Ευρώπη ελλείψει οικονομικών μέσων.
Οἱ μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, οἱ όποιες ἐδημιούργησαν νέα φυτικά εἴδη, δύνανται νά διεισδύσουν στην κοινή ἀγορά μέ τήν σύσταση θυγατρικών ἐταιριών, ἀντί νά χορηγούν ἄδειες παραγωγής, πράγμα πού ἀρκεῖ γιά νά ἀποκλεισθεί ἡ εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 85 οἱ θυγατρικές αυτές εταιρίες μάλιστα δέν υποχρεούνται νά πολλαπλασιάζουν οἱ ίδιες τους σπόρους προς σπορά καί ἀρκεῖ νά ἀντιπροσωπεύουν τήν μητρική ἐταιρία στό Bundessortenamt, περίπτωση κατά τήν ὁποία έχει εφαρμογή μόνο τό άρθρο 86 γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ή Ἐπιτροπή διστάζει νά ἐφαρμόσει τό άρθρο αυτό. 'Αντιθέτως, ἡ χορήγηση ἀποκλειστικών ἀδειων παραγωγής καί εμπορίας στόν τομέα αυτό επιτρέπει τήν ἀποφυγή τῆς συγκεντρώσεως τῶν επιχειρήσεων, τήν εξασφάλιση τῆς υπάρξεως ἀνεξαρτήτων επιχειρήσεων καί τήν εξασφάλιση τῆς κοινοτικής προτιμήσεως.
Ἐξ άλλου, στην ἀπόφαση γίνεται δεκτό ὅτι μεταξύ 1958-1959 καί 1973-1974 ἡ σπορά πρωίμου ἀραβοσίτου ἐπραγματοποιήθη κατά τά τρία τέταρτα μέ ποικιλίες INRA — «ή προερχόμενες ἀπό τό INRA» — πού δέν είναι τό ἴδιο πράγμα.
Στην ἀγόρευση του ὁ εκπρόσωπος τῆς CGLV ἀνέφερε, χωρίς νά ἀντικρουσθεῖ, ὅτι τό 1978 τό 91 % τῶν γαλλικῶν εξαγωγῶν σπόρων πρός σπορά στην Ὁμοσπονδιακή Δημοκρατία ἀπετελεῖτο ἀπό τίς έξης τρεις ποικιλίες:
—
Dekalb 202 (δημιουργός Dekalb, ΗΠΑ)
—
Cargill Primeur (δημιουργός Cargill, ΗΠΑ)
—
Blizzard (Ciba-Geigy).
Ή Ciba-Geigy κατέχει σήμερα πάνω ἀπό τό 40 % τῆς γερμανικής ἀγορᾶς. Οἱ πωλούμενοι στην ἀγορά αυτή σπόροι πρός σπορά παράγονται εἴτε στην Γαλλία εἴτε σέ τρίτες χώρες διατίθενται στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία εἴτε ἀπό θυγατρική εταιρία τοῦ δημιουργοί) (περίπτωση τῆς Ciba-Geigy) εἴτε ἀπό ἀποκλειστικούς ἀντιπροσώπους.
Τό 1979, ὑπήρχαν ἀκόμη δέκα τρεις ποικιλίες πού κυριαρχούσαν στην 'Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, τρεις ὅμως ἀπό αυτές ἀντεπροσώπευαν τό 72 % τῆς ἀγορᾶς:
—
ή Fork, καταχωρισθεῖσα τό 1975. (τό υπεύθυνο γιά τήν διατήρηση τῆς επιλογής εἶναι ἡ Kleinwanzlebener Saatzucht, KWS, πού κατέχει τέσσερις ποικιλίες ἡ KWS ἀπερρόφησε τήν Intersaat
—
EDO, καταχωρισθεῖσα τό 1974 (ὁ αυτός υπεύθυνος)
—
Limagold, καταχωρισθεῖσα τό 1973 (δημιουργός καί ὑπεύθυνος εἶναι στην Γερμανία ἡ «Nordsaat» Saatzuchtgesellschaft ὅσον άφορᾶ τίς εξαγωγές, υπεύθυνη στην Γαλλία εἶναι ἡ Maïs Angevin Hodée).
Κατά τήν διάρκεια τῶν ετών κατά τά όποια ίσχυαν οἱ υποχρεώσεις πού είχε ἀναλάβει ὁ Kurt Eisele, οἱ ποικιλίες INRA ὑπέκειντο σέ «ἀποτελεσματικό» ἀνταγωνισμό ἐκ μέρους παρεμφερών προϊόντων, λόγω τῆς χρήσεως γιά τήν ὁποία προορίζοντο. Νομίζω, συνεπώς, ὅτι ἡ ἀπαίτηση ενός ἀνταγωνισμοῦ «εντός τῆς ποικιλίας» πού θέτει ἡ 'Επιτροπή κατά τρόπο ἀπόλυτο γιά τίς ποικιλίες INRA, τίς δημιουργηθεῖσες μέ τό σύστημα κλειστού τύπου, δέν ἀνταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ἀπό τό 1975, τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐν λόγω συμφωνιών ἐπί τοῦ ενδοκοινοτικού εμπορίου έπαυσε νά εἶναι αισθητό, ἐμειώθη δέ ἀκόμη περισσότερο μετά τήν λήψη τής ἀποφάσεως. Δέν θέλω μέ αυτό νά πῶ ὅτι ή ἀνωτέρω εξέλιξη ἐπεταχύνθη μέ τήν λήψη τής προσβαλλομένης ἀποφάσεως, άλλά, ἐν πάση περιπτώσει, ἡ ἀπαγόρευση τῶν παραλλήλων ἡ τῶν έμμεσων εισαγωγών είναι άσχετη.
Ό ευεργετικός χαρακτήρας τῶν ἐν λόγω συμφωνιών προκύπτει ἀπό τήν ἀκόλουθη ἀνταπόδειξη ἡ έλλειψη ἀδείας παραγωγής στό Βέλγιο υπέρ τῶν σπόρων πρός σπορά INRA προεκάλεσε μία ἀναρχική εμπορία, χωρίς εγγύηση πού νά καλύπτει τους σπόρους αυτούς, μέ ἀποτέλεσμα νά εξαφανισθούν γρήγορα ἀπό τήν βελγική ἀγορά, εἰς βάρος τόσο τῆς βελγικής γεωργίας ὅσο καί τῆς ἐρεύνης στόν γεωργικό τομέα γενικώς, προς όφελος τῶν ἀνταγωνιστικών καί μή εὐρωπαϊκών κλειστών ποικιλιών, οἱ ὁποῖες διεδόθησαν χάρις στην παρουσία ἀποκλειστικών ἀντιπροσώπων.
Οἱ ἐν λόγω συμβάσεις συνέβαλαν στην προώθηση τῆς τεχνικής προόδου καί στην βελτίωση τῆς παραγωγής, εξασφαλίζοντας ταυτοχρόνως δίκαιες τιμές καί κανονικό εφοδιασμό τῶν καταναλωτών, εκείνες δέ οἱ υποχρεώσεις ἀποκλειστικότητος πού συνεπήγοντο καί πού πράγματι ἐτηρήθησαν ήταν ἀπαραίτητες γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ ἀνωτέρω εὐνοϊκοῦ ἀποτελέσματος.
Τελειώνοντας, θά ἤθελα νά κάνω τίς ἀκόλουθες παρατηρήσεις:
'Υφίσταται βαθεία διάσταση ἀπόψεων μεταξύ τῆς Ἐπιτροπής, ὁρισμένων Ιδιωτικῶν ἑνώσεων καί τῶν ἐθνικών εμπειρογνωμόνων ὅσον άφορᾶ τήν πρόταση τοῦ κανονισμοῦ περί τῆς κατά κατηγορίες ἐξαιρέσεως τῶν συμφωνιών χορηγήσεως άδειων εκμεταλλεύσεως διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Ή 'Επιτροπή δέν κρύβει τό ὅτι περιμένει τήν ἀπόφαση σας, προκειμένου νά καθορίσει στον τομέα αυτό ὁρισμένες κατευθυντήριες ἀρχές. Δέν νομίζω, ὅμως, ὅτι θά ήταν σκόπιμο νά ληφθεῖ, σέ σχέση μέ αυτή τήν πρώτη ἀπόφαση στον τομέα τῆς δημιουργίας νέων φυτικών εἰδῶν, μία θέση ἀρχής, ἡ ὁποία θά προεδίκαζε ενδεχομένως τίς μελλοντικές εξελίξεις.
Ή ἀποκλειστικότης καί ἡ ἐπιλεκτικότης θά πρέπει νά ἀξιολογούνται σύμφωνα μέ τίς θετικές επιπτώσεις τους σέ τομείς ὅπού ἀντικειμενικοί λόγοι δικαιολογοῦν μία διάρθρωση διανομής ιδιαίτερα ὀργανωμένη καί εξειδικευμένη, σέ σχέση ἰδίως μέ τά ιδιάζοντα χαρακτηριστικά τοῦ προϊόντος, κατά τήν έννοια τῆς νομολογίας τοῦ Δικαστηρίου (προαναφερθείσα υπόθεση Metro), καί τίς ευθύνες τοῦ παραγωγού, ὅπως εδέχθη καί ἡ Οικονομική καί Κοινωνική 'Επιτροπή μέ τήν γνώμη τῆς τῆς 10ης Δεκεμβρίου 1981, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη στην 'Επίσημη 'Εφημερίδα τῶν Ευρωπαϊκῶν Κοινοτήτων C 322, σ. 11.
Ή ἀνωτέρω άποψη συμπίπτει μέ αυτή πού διετύπωσε τό Κοινοβούλιο μέ τό ἀπό 17ης Δεκεμβρίου 1981 ψήφισμά του, ὅπου
«θεωρεί ὅτι στόν τομέα τοῦ ἀνταγωνισμοῦ ὅλες οἱ συνέπειες τῶν συμφωνιών διανομής πρέπει νά εξετάζονται περισσότερο σέ βάθος καί ἀπό άποψη μάλλον οικονομική παρά αυστηρώς νομική
θεωρεί, ἰδίως, ὅτι έχει σημασία ἡ περισσότερο σέ βάθος εξέταση τῶν προβλημάτων πού προκαλούν οἱ παράλληλες εισαγωγές* πιστεύει, στό πλαίσιο αυτό, ὅτι ενδείκνυται ή επίτευξη μιᾶς ισορροπίας μεταξύ τοῦ ἅσο τό δυνατόν ευρύτερου ἀνοίγματος τῆς εσωτερικής ἀγορᾶς καί, ταυτοχρόνως, τῆς ἀνάγκης προστασίας τῶν ἐπενδύσεων σέ κεφάλαια καί εργατικό δυναμικό έναντι τῶν κεροοσκοπικῶν εισαγωγών».
Τέλος, ὅταν τό χρονικό διάστημα μεταξύ τῆς κοινοποιήσεως μιᾶς συμφωνίας καί τῆς λήψεως τῆς ἀποφάσεως περί μή χορηγήσεως τῆς εξαιρέσεως εἶναι πολύ μεγάλο (ἐν προκειμένω 13 έτη), δέν κινδυνεύουν μόνον οἱ επενδύσεις τῶν επιχειρηματιών, άλλά ἀκόμη καί ἡ ἀπόφαση ενδέχεται νά μή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
III —
Γιά ὅλους αυτούς τους λόγους, προτείνω:
—
τήν ἀκύρωση τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς 78/823 τῆς 21ης Σεπτεμβρίου 1978, έκτός ἀπό τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 1 στοιχείο 6, πού ἀφοροῦν τήν υποχρέωση πού υπείχε ὁ ἀδειούχος εκμεταλλεύσεως, καθ' ὅλη τήν διάρκεια τῶν ετῶν πού ἴσχυε ἡ άδεια εκμεταλλεύσεως, νά μή παράγει ἡ πωλεί σπόρους άλλων ποικιλιών ἀραβοσίτου πρός σπορά έκτός τῶν ποικιλιῶν INRA, την υποχρέωση τοῦ ἀδειούχου εκμεταλλεύσεως νά πωλεί μόνο σέ ὁρισμένους μεταπωλητές καί την υποχρέωση του νά παράγει μόνο τό ἕνα τρίτο τῶν ἀπαραιτήτων πρός ικανοποίηση τῶν ἀναγκῶν τῆς χώρας του σπόρων προς σπορά καί νά εισάγει ἀπό τήν Γαλλία τό υπόλοιπο τμήμα,
—
νά καταδικασθεί ἡ 'Επιτροπή στά δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων τῶν παρεμβαινόντων.
(
1
)	Μετάφραση ἀπό τά γαλλικά.