61979CJ0731_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 731/79
Β, πού διαμένει στό Kehlen, domaine de Brameschhof 17, εκπροσωπούμενος από τόν W . H . Vermeer, δικηγόρο Άμστερνταμ μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν P . Stein, ιατρό, 2, avenue Pescatore,
προσφεύγων,
κατά
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ, εκπροσωπούμενου από τόν Francesco Pasetti-Bombardella, γενικό διευθυντή διοικήσεως προσωπικού καί οικονομικών, επικουρούμενο από τόν Francis Herbert, δικηγόρο Βρυξελλών, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Francesco Pasetti-Bombardella, στό ευρωπαϊκό κέντρο, Plateau de Kirchberg,
καθ’ ου,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο νά ακυρώσει τήν απόφαση τής 21ης Ιουνίου 1979 τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου περί παραπομπής τής περιπτώσεως τού προσφεύγοντος ενώπιον τής επιτροπής αναπηρίας, καί νά απευθύνει ορισμένες εντολές στό ανωτέρω όργανο,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 12 Οκτωβρίου 1979 ο Β ., μόνιμος υπάλληλος βαθμού Α 3 στό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο άσκησε προσφυγή πού επιδίωκε κυρίως αφ’ ενός τήν ακύρωση τής αποφάσεως τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πού έθεσε σέ κίνηση τή διαδικασία συνταξιοδοτήσεώς του γιά ολική μόνιμη αναπηρία πού κατέστησε αδύνατη τήν άσκηση τών καθηκόντων του, οπως προβλέπεται στά άρθρα 53, 59 καί 78 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων καί, αφ’ ετέρου δέ νά αποφανθεί τό
Δικαστήριο οτι πρέπει νά συνεχιστεί μέ επιμέλεια η διαδικασία πού προβλέπεται στό άρθρο 73 τού κανονισμού καί στούς κανόνες πού αναφέρονται στήν κάλυψη έναντι τών κινδύνων ατυχήματος καί επαγγελματικής νόσου τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καί πού κινήθηκε μέ αίτησή του προκειμένου νά διαπιστωθεί από μία υγειονομική επιτροπή κατά πόσο η ανικανότητά του γιά εργασία έχει ή όχι τήν αιτία της σέ μιά επαγγελματική νόσο .
Επί τού παραδεκτού
2 Τό καθ’ ου όργανο τόνισε κατά τή διάρκεια τής προφορικής διαδικασίας οτι η προσφυγή κατέστη χωρίς αντικείμενο από τό γεγονός οτι η επιτροπή αναπηρίας πού προβλέπουν τά άρθρα 53 καί 78 τού κανονισμού αναγνώρισε οτι ο προσφεύγων δέ βρισκόταν σέ ανικανότητα νά ασκήσει τά καθήκοντά του λόγω μιάς μόνιμης αναπηρίας καί οτι αυτός ο τελευταίος πράγματι επανήλθε στά καθήκοντά του εργαζόμενος τουλάχιστον μέ μειωμένο ωράριο . Ο δικηγόρος τού προσφεύγοντος γνωστοποίησε πάντως πρίν από τή συζήτηση οτι, άν καί δέ θά παρίστατο, ενέμενε στούς ισχυρισμούς πού αναπτύχθηκαν κατά τή διάρκεια τής έγγραφης διαδικασίας . Εξάλλου ειναι φανερό οτι, άν τό αίτημα περί ακυρώσεως γινόταν δεκτό κατ’ ουσία, οι διαπιστώσεις τής επιτροπής αναπηρίας θά στερούνταν βάσεως . Απ’ αυτό συνάγεται οτι πρέπει νά ληφθεί απόφαση επί τού αιτήματος .
3 Τό δεύτερο ομως αίτημα πρέπει νά απορριφθεί αμέσως ως απαράδεκτο . Πρώτο, γιατί τό Δικαστήριο ειναι αναρμόδιο νά απευθύνει διαταγές αυτού τού τύπου σέ μιά υγειονομική επιτροπή καί δεύτερο, γιατί η καθυστέρηση εκτελέσεως τής αποστολής πού ανατέθηκε σ’ αυτή τήν επιτροπή οφείλεται ουσιαστικά στήν έλλειψη συνεργασίας τού προσφεύγοντος, σέ σημείο πού κατέστη αναγκαίο γιά νά συγκροτηθεί αυτή η επιτροπή νά γίνει προσφυγή στή διαιτησία τού προέδρου τού Δικαστηρίου . Κάτω απ’ αυτές τίς συνθήκες θά ηταν απαράδεκτο νά διαμαρτύρεται ο προσφεύγων εναντίον μιάς καταστάσεως πού αυτός ο ίδιος προκάλεσε κατά μεγάλο μέρος .
Επί τής ουσίας
4 Η κατάσταση γιά τήν οποία παραπονείται ο προσφεύγων οφείλεται στήν υπαρξη δύο διαδικασιών πού προβλέπονται από τόν κανονισμό καί πού, χωρίς νά επηρεάζουν τήν εκούσια παραίτηση, ρυθμίζουν, μεταξύ άλλων, τήν κατάσταση ενός υπαλλήλου ο οποίος, λόγω τής καταστάσεως τής υγείας του, βρίσκεται σέ ανικανότητα νά εκπληρώσει τά καθήκοντά του . Η πρώτη, πού προβλέπεται στά άρθρα 53, 59 καί 78 τού κανονισμού, έχει ως αντικείμενο νά διαπιστωθεί οτι ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος βρίσκεται, λόγω τής καταστάσεως
τής υγείας του — οποιαδήποτε κι άν ειναι η φύση ή η αιτία αυτής τής καταστάσεως — σέ αδυναμία νά εκπληρώσει τά καθήκοντά του . Καταλήγει στήν παύση τών καθηκόντων μέ παροχή συντάξεως αναπηρίας . Η δεύτερη, πού προβλέπεται στό άρθρο 73 τού κανονισμού, τό οποίο συμπληρώνεται από τούς κανόνες πού αναφέρονται στήν κάλυψη έναντι τών κινδύνων ατυχημάτων καί επαγγελματικής νόσου τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καταλήγει, οταν διαπιστωθεί οτι η ανικανότητα ασκήσεως τών καθηκόντων οφείλεται σέ επαγγελματική νόσο, στή χορήγηση εφάπαξ αποζημιώσεως, η οποία μπορεί νά υποκατασταθεί από μιά ισόβια πρόσοδο . Οι παροχές τής δεύτερης κατηγορίας μπορούν νά σωρευθούν μέ εκείνες πού προέρχονται από μιά πρόωρη συνταξιοδότηση επερχόμενη κατ’ εφαρμογή τών άρθρων 53, 59 καί 78 .
5 Ο προσφεύγων, ιατρός στό επάγγελμα, προσλήφθηκε στήν υπηρεσία τού Κοινοβουλίου τήν 1η Μα ΐου 1975, ως ειδικός σύμβουλος κατά τήν έννοια τού άρθρου 5 τού καθεστώτος πού εφαρμόζεται επί τού λοιπού προσωπικού τών Κοινοτήτων . Τήν 1η Φεβρουαρίου 1977, διορίστηκε ιατρός-σύμβουλος τού οργάνου καί έπειτα μονιμοποιήθηκε στό βαθμό Α 3 . Ένα χρόνο καί ενα μήνα μετά τό διορισμό αυτό, δήλωσε ασθένεια λόγω «κοπώσεως καί ληθαργίας» ( wegens moeheid en lethargie ) ισχυριζόμενος οτι η κακή κατάσταση τής υγείας του οφειλόταν στήν ακαταλληλότητα τών χώρων μέσα στούς οποίους ασκούσε τά καθήκοντά του . Στίς 16 Απριλίου 1978 ζήτησε νά εφαρμοσθεί ως πρός αυτόν η διαδικασία πού αναφέρεται στή διαπίστωση τής υπάρξεως επαγγελματικής νόσου κατά τήν έννοια τού άρθρου 73 τού κανονισμού . Στίς 16 Ιουνίου 1978 ο γενικός διευθυντής τού Κοινοβουλίου δέχτηκε αυτή τήν αίτηση καί πρότεινε τή σύσταση ενός συμβουλίου από τρείς ιατρούς — πού αδόκιμα αποκλήθηκε ιατρικό συμβούλιο — πού θά έπρεπε νά διορισθούν μέ κοινή συμφωνία γιά νά διαπιστώσουν άν συντρέχουν οι συνθήκες πού συνεπάγονται τήν εφαρμογή τού άρθρου 73 καί νά αποφανθούν άν ειναι σκόπιμο νά αρχίσει η διαδικασία παύσεως τών καθηκόντων λόγω διαρκούς αναπηρίας ( άρθρα 53 καί 78 τού κανονισμού καί παράρτημα VIII ).
6 Όμως, τή στιγμή τής καταθέσεως τής παρούσας προσφυγής, τό συμβούλιο αυτό δέν μπόρεσε νά εκπληρώσει τήν αποστολή του πού τού ανατέθηκε, εν μέρει λόγω τής διαφοράς απόψεων μεταξύ τών ιατρών πού ηταν μέλη του καί εν μέρει λόγω τών καθυστερήσεων πού επήλθαν, τόσο ως πρός τή σύνθεσή του οσο καί ως πρός τή διεξαγωγή τών εργασιών του, καί πού οφείλονται κατά μεγάλο μέρος στόν προσφεύγοντα .
7 Αυτά τά περιστατικά οδήγησαν τή διοίκηση τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στό νά αποφασίσει στίς 21 Ιουνίου 1979, μετά τή διαπίστωση οτι οι αναρρωτικές άδειες τού προσφεύγοντος αθροιζόμενες υπερέβαιναν στό σύνολό τους τούς 12 μήνες σέ περίοδο 3 ετών, τήν έναρξη τής διαδικασίας διαπιστώσεως αναπηρίας, τήν οποία τό άρθρο 59 παράγραφος 1 in fine τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τήν εξουσιοδοτεί νά θέσει σέ κίνηση, οταν «οι αναρρωτικές άδειες υπερβαίνουν τούς δώδεκα μήνες κατά τή διάρκεια περιόδου τριών ετών» .
8 Αυτή ειναι η προσβαλλόμενη απόφαση . Κατά τόν προσφεύγοντα η διαδικασία διαπιστώσεως τής αδυναμίας του νά εκπληρώσει τά καθήκοντά του λόγω διαρκούς αναπηρίας δέν μπορεί νά χωριστεί από εκείνη πού αναφέρεται στή διαπίστωση τής επαγγελματικής προελεύσεως τής αναπηρίας του, μέ κίνδυνο νά τού προκαλέσει μιά ανεπανόρθωτη ζημία .
9 Αυτός ο ισχυρισμός πρέπει νά απορριφθεί . Όπως προκύπτει πράγματι από τή σύγκριση τών άρθρων 73 ( αποζημίωση γιά επαγγελματική νόσο ) καί 78 ( σύνταξη αναπηρίας ), οι παροχές πού προβλέπονται σ’ αυτές τίς δύο διατάξεις ειναι διαφορετικές καί ανεξάρτητες η μιά από τήν άλλη, παρ’ οτι μπορούν νά σωρευθούν . Εξάλλου, τό άρθρο 25 τών κανόνων πού αναφέρονται στήν κάλυψη έναντι τών κινδύνων ατυχήματος καί επαγγελματικής νόσου ορίζει οτι η αναγνώριση, σύμφωνα μέ αυτήν, μιάς διαρκούς αναπηρίας ακόμα καί ολικής, «δέν επηρεάζει μέ κανένα τρόπο τήν εφαρμογή τού άρθρου 78 τού κανονισμού καί αντιστρόφως» . Απ’ αυτό συνάγεται οτι πρόκειται γιά δύο διαφορετικές διαδικασίες πού μπορούν νά οδηγήσουν στήν έκδοση διαφορετικών αποφάσεων, ανεξάρτητων τής μιάς από τήν άλλη .
10 Μολονότι ειναι αναμφίβολα ευκταίο, ενδεχομένως, οι δύο διαδικασίες νά διεξαχθούν από συμφώνου καί οι ίδιες ιατρικές αρχές νά κληθούν γιά νά αποφανθούν επί τών διαφόρων θεμάτων πού αφορούν τήν αναπηρία τήν οποία υπέστη ο υπάλληλος, εν τούτοις δέν πρόκειται γιά ενα περιστατικό πού αποτελεί προϋπόθεση τής νομιμότητας τής μιάς ή τής άλλης διαδικασίας καί η αρμόδια γιά τούς διορισμούς αρχή απολαύει από αυτή τήν άποψη, σύμφωνα μέ τίς περιστάσεις, μιάς ευχέρειας εκτιμήσεως, τήν οποία τό καθ’ ου, εν όψει τών περιστάσεων μέσα στίς οποίες βρέθηκε, κυρίως λόγω τής στάσεως τού προσφεύγοντος, άσκησε κατά τρόπο μή επικριτέο .
11 Κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει νά απορριφθεί .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
12 Δυνάμει τού άρθρου 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά έξοδα, εφ’ οσον υπήρχε σχετικό αίτημα τού νικήσαντος διαδίκου . Πάντως κατά τό άρθρο 70 τού κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων, τά όργανα φέρουν τά έξοδά τους, μέ τήν επιφύλαξη τού δεύτερου εδαφίου τής παραγράφου 3 τού άρθρου 69 τού εν λόγω κανονισμού . Εν όψει δέ τών περιστατικών τής υποθέσεως, τό Δικαστήριο κρίνει οτι τά έξοδα στά οποία υποχρεώθηκε νά υποβληθεί τό Κοινοβούλιο στήν παρούσα διαφορά προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία καί πρέπει νά καταλογισθούν εις βάρος τού προσφεύγοντος . Ο προσφεύγων πρέπει κατά συνέπεια νά καταδικασθεί στό σύνολο τών εξόδων, στά οποία περιλαμβάνονται καί εκείνα πού αναφέρονται στήν πρώτη δίκη πού διεξάχθηκε κατά τή διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή .
2 ) Καταδικάζει τόν προσφεύγοντα στό σύνολο τών εξόδων, στά οποία περιλαμβάνονται καί εκείνα πού αναφέρονται στήν πρώτη δίκη πού διεξάχθηκε κατά τή διαδικασία τών ασφαλιστικών μέτρων .