WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(pierwsza izba)
z dnia 7 lipca 2009 r.
Sprawa F-54/08
Marjorie Danielle Bernard
przeciwko
Europejskiemu Urzędowi Policji (Europol)
Służba publiczna – Personel Europolu – Zakończenie służby – Nieprzedłużenie umowy – Oczywisty błąd w ocenie – Środek organizacji postępowania – Umorzenie
Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 40 ust. 3 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie
ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (konwencji o Europolu) oraz art. 93 ust. 1 regulaminu pracowniczego Europolu, w której
M.D. Bernard żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dyrektora Europolu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie
przedłużenia z nią umowy po dniu 31 maja 2008 r. oraz decyzji dyrektora Europolu z dnia 29 lutego 2008 r. oddalającej uprzednie
zażalenie na ww. decyzję z dnia 31 lipca 2007 r., następnie przekazania sprawozdania z zakończenia okresu próbnego z dnia
25 lutego 2004 r. i, wreszcie, obciążenia Europolu kosztami postępowania.
Orzeczenie: Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosku o przekazanie sprawozdania z zakończenia okresu próbnego z dnia 25 lutego 2004 r.
Stwierdza się nieważność odmownej decyzji dyrektora Europolu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie przedłużenia umowy ze skarżącą
po dniu 31 maja 2008 r. Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.
Streszczenie
Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Przedłużenie umowy zawartej na czas określony – Uznanie administracyjne –
Pracownicy Europolu
(regulamin pracowniczy Europolu, art. 6)
Administracji przysługuje zasadniczo znaczny zakres uznania w kwestii przedłużania umów członków personelu tymczasowego zawartych
na czas określony, a kontrola sądu wspólnotowego powinna się ograniczyć do zbadania, czy nie wystąpił oczywisty błąd czy nadużycie
władzy.
Jednakże od momentu, w którym administracja wprowadziła w drodze wewnętrznych wytycznych specjalny system, mający gwarantować
przejrzystość procedur przedłużania umów, przyjęcie tego systemu należy rozumieć jako samoograniczenie uznania przysługującego
instytucji, które spowodowało przekształcenie systemu wyjściowego członków personelu kontraktowego charakteryzującego się
brakiem stabilności umów na czas określony, w system wprowadzający zasadę przedłużania umów pod określonymi warunkami. Decyzja
instytucji wspólnotowej zakomunikowana całemu personelowi i uściślająca kryteria i procedurę stosowane w zakresie przedłużania
umów stanowi bowiem wewnętrzną wytyczną, która powinna jako taka być uważana za zasadę postępowania, jaką administracja sama
sobie narzuca i od której nie może odejść bez wskazania dokładnych, skłaniających ją do tego przyczyn, pod rygorem naruszenia
zasady równego traktowania.
Ponieważ Europol wprowadził w drodze wewnętrznych wytycznych specjalny system ustanawiający zasadę przedłużania umów pod określonymi
warunkami, wśród których znajduje się warunek co najmniej zadowalających wyników pracy pracownika, ocenianych w oparciu o roczne
sprawozdania z oceny, dopuszczono się oczywistego błędu w ocenie w odmownej decyzji w sprawie przedłużenia umowy ze względu
na to, że pracownik wykonuje obowiązki zawodowe w sposób niezadowalający, podczas gdy uzyskał on ogólnie zadowalające oceny
w sprawozdaniach z oceny.
(zob. pkt 46–48, 50, 51, 53)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑258/03 Mausolf przeciwko Europolowi, 1 marca 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑45, II‑189, pkt 23,
25, 26, 47–49