62019TJ0744_RES
Sprawa T‑744/19
Methanol Holdings (Trinidad) Ltd
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 14 września 2022 r.
Dumping – Przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji, Trynidadu i Tobago oraz Stanów Zjednoczonych – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/1688 – Artykuł 3 ust. 1–3 i 5–8 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Sprzedaż za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych – Konstruowanie ceny eksportowej – Szkoda poniesiona przez przemysł Unii – Obliczenie podcięcia cenowego – Związek przyczynowy – Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia 2016/1036 – Obliczanie marginesu szkody – Usunięcie szkody
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykazanie istnienia związku przyczynowego – Obowiązki instytucji – Obliczenie podcięcia cenowego w zakresie rozpatrywanego przywozu – Odwołanie się do skonstruowanej ceny eksportowej – Dopuszczalność
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 2 ust. 9, art. 3 ust. 1–3)
(zob. pkt 54–58)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Margines dumpingu – Określenie ceny eksportowej – Odwołanie się do skonstruowanej ceny eksportowej – Warunki – Powiązanie między eksporterem a importerem
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 2 ust. 8, 9)
(zob. pkt 60–63)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Szkoda – Wykazanie istnienia związku przyczynowego – Obowiązki instytucji – Obliczenie podcięcia cenowego w zakresie rozpatrywanego przywozu – Obowiązek dokonania obiektywnego porównania ceny rozpatrywanego produktu z ceną podobnego produktu przemysłu Unii – Porównanie, jakiego należy dokonać między cenami uzyskiwanymi na tym samym poziomie handlu – Konieczność porównania cen na określonym poziomie handlu – Brak
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2)
(zob. pkt 74–85, 90–92)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Uznanie przysługujące instytucjom – Kontrola sądowa – Granice
(zob. pkt 86)
Streszczenie
W następstwie złożonej do niej skargi Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie wykonawcze 2019/1688 (
1
) nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji, Trynidadu i Tobago oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Skarżąca, Methanol Holdings (Trinidad) Ltd, jest spółką z siedzibą w Trynidadzie i Tobago, która produkuje produkt objęty postępowaniem i wywozi go do Unii Europejskiej za pośrednictwem powiązanego importera. Wniosła ona skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia.
Oddalając tę skargę, Sąd potwierdził możliwość posłużenia się skonstruowanymi cenami eksportowymi do obliczenia podcięcia cenowego. Sąd zastosował i wyjaśnił również orzecznictwo dotyczące obowiązku dokonania przez Komisję, przy obliczaniu marginesów podcięcia cenowego przywozu objętego dochodzeniem antydumpingowym, obiektywnego porównania cen na tym samym poziomie handlu w celu dokonania oceny wystąpienia szkody poniesionej przez przemysł Unii w wyniku tego przywozu.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności, co się tyczy stosowania ustalonych cen eksportowych w celu obliczenia podcięcia cenowego, Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (
2
) ustalenie wystąpienia szkody opiera się na jednoznacznych dowodach i obejmuje obiektywne badanie w szczególności wpływu przywozu na ceny podobnych produktów na rynku Unii oraz że w tym celu należy zbadać, czy w wypadku przywozu po cenach dumpingowych nastąpiło znaczne podcięcie cenowe w stosunku do ceny produktu podobnego.
Sąd stwierdził następnie, że przepisy te nie przewidują szczególnej metody ustalania wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny podobnych produktów przemysłu Unii. Wynika z tego, że Komisja jest uprawniona do ustalenia wystąpienia szkody w oparciu o cenę eksportową skonstruowaną zgodnie z art. 2 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, dotyczącym ustalenia istnienia dumpingu.
W niniejszej sprawie Sąd orzekł w istocie, że odwołanie się do skonstruowanej ceny eksportowej było uzasadnione brakiem wiarygodności ceny eksportowej zgłoszonej przez skarżącą, który wynikał z istnienia stosunku wewnątrz grupy pomiędzy skarżącą a powiązanym importerem.
W drugiej kolejności, co się tyczy oceny podcięcia cenowego w przywozie w stosunku do ceny podobnego produktu przemysłu Unii, Sąd stwierdził, że w ramach obliczenia podcięcia cenowego dokonanego na etapie tymczasowego rozporządzenia wykonawczego (
3
) i uwzględnionego w spornym rozporządzeniu w celu dokonania ostatecznego obliczenia Komisja nie przeprowadziła porównania na tym samym poziomie handlu. W odniesieniu do producentów eksportujących obniżyła ona zatem ceny sprzedaży w Unii o koszty sprzedaży, wydatki administracyjne i inne koszty ogólne (zwane dalej „kosztami SG&A”), a także zyski ich powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii, podczas gdy nie dokonała ona żadnego takiego odliczenia w odniesieniu do sprzedaży przemysłu Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych.
Ponieważ w wyroku Jindal (
4
) ta metoda obliczeniowa została uznana za sprzeczną z art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, Komisja na etapie spornego rozporządzenia uzupełniła swoje wstępne obliczenie dwoma dodatkowymi obliczeniami, które zostały kolejno zbadane przez Sąd.
W odniesieniu najpierw do pierwszego z tych dodatkowych obliczeń Sąd wskazał, że Komisja odliczyła koszty SG&A i zysk od cen sprzedaży stosowanych przez podmioty powiązane z producentami Unii. W ten sposób, zgodnie ze spoczywającymi na niej obowiązkami, obniżyła ona ceny przyjęte w odniesieniu do producentów unijnych do tego samego poziomu handlu co ceny producentów eksportujących.
W odpowiedzi na argumentację skarżącej zmierzającą do podważenia tego obliczenia Sąd wyjaśnił, że wymóg obiektywnego i właściwego porównania nie przesądza o poziomie handlu, na którym Komisja powinna dokonać porównania cen, lecz zobowiązuje jedynie do dokonania tego porównania na tym samym poziomie handlu zarówno w odniesieniu do cen producentów unijnych, jak i producentów eksportujących.
Sąd wskazał również powody, dla których rozwiązanie przyjęte w wyroku Kazchrome (
5
) nie ma zastosowania do tego obliczenia. Przy tej okazji uściślił on w szczególności, że sprawa ta nie odnosiła się do odliczenia kosztów SG&A i zysku od cen sprzedaży i że w każdym razie Sąd nie wykluczył w tym wyroku w sposób ogólny możliwości uwzględnienia, w celu obliczenia podcięcia cenowego, cen CIF (koszt, ubezpieczenie i fracht) w momencie rozładunku w portach odprawy celnej producentów eksportujących.
Następnie w odniesieniu do drugiego dodatkowego obliczenia Sąd orzekł, że Komisja wykluczyła z obliczeń podcięcia cenowego sprzedaż przemysłu Unii dokonaną za pośrednictwem stron powiązanych, czyli 40% sprzedaży stron objętych próbą Unii. W tym względzie, ponieważ istnienie podcięcia cenowego zostało wykazane w sposób wymagany prawem w ramach pierwszego badanego obliczenia i ponieważ drugie obliczenie dokonane pomocniczo nie może podważyć istnienia tego podcięcia cenowego, Sąd uznał, że w celu podważenia zgodności z prawem zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego nie można skutecznie powołać się również na drugie dodatkowe obliczenie podcięcia cenowego.
Sąd dodał tytułem uzupełnienia, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja w żaden sposób nie porównała sprzedaży przemysłu Unii na rzecz niezależnych klientów z jednej strony ze sprzedażą skarżącej na rzecz stron powiązanych, z drugiej strony, ponieważ uwzględniła ona sprzedaż dokonaną przez producentów eksportujących na rzecz klientów niezależnych, należycie dostosowaną na poziomie CIF. Skarżąca nie wykazała również, że dostosowana cena producentów eksportujących nie obejmowała tych samych składników cen co ceny producentów unijnych, ponieważ koszty SG&A i zyski powiązanych podmiotów zajmujących się sprzedażą nie zostały w ogóle uwzględnione w porównaniu.
Wreszcie Sąd zauważył, że poza ustaleniem istnienia podcięcia cenowego wpływ przywozu po cenach dumpingowych był w każdym razie przyczyną tłumienia cen na rynku Unii i spadku cen, przy czym wskaźniki te potwierdzają istnienie szkody dla przemysłu Unii.
W konsekwencji nawet przy założeniu, że Komisja popełniła błąd przy tymczasowym obliczaniu marginesu podcięcia cenowego, dodatkowe elementy uwzględnione przez Komisję przy badaniu wpływu na ceny w ramach spornego rozporządzenia doprowadziły do zneutralizowania tego błędu.
(
1
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1688 z dnia 8 października 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji, Trynidadu i Tobago oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. 2019, L 258, s. 21, zwane dalej „spornym rozporządzeniem”).
(
2
)	Rozporządzenie (UE) 2016/1036 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21, zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”).
(
3
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/576 z dnia 10 kwietnia 2019 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mieszanin mocznika i azotanu amonu pochodzących z Rosji, Trynidadu i Tobago oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. 2019, L 100, s. 7).
(
4
)	Wyrok z dnia 10 kwietnia 2019 r., Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (T‑301/16, EU:T:2019:234, zwany dalej „wyrokiem Jindal”).
(
5
)	Wyrok z dnia 30 listopada 2011 r., Transnational Company Kazchrome i ENRC Marketing/Rada i Komisja (T‑107/08, EU:T:2011:704).