Wydanie tymczasowe
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
JEANA RICHARDA DE LA TOURA
przedstawiona w dniu 18 września 2025 r.(1)
Sprawa C‑95/24 [Khuzdar](i)
ATAU
Postępowanie karne
przy udziale
Procura generale presso la Corte d’appello di Napoli
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli (sąd apelacyjny w Neapolu, Włochy)]
Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi – Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania – Artykuł 4
pkt 6 – Zobowiązanie państwa członkowskiego wykonującego nakaz do wykonania kary zgodnie z jego prawem wewnętrznym – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Podstawy odmowy uznania i wykonania wyroku skazującego – Artykuł 9 ust. 1 lit. i) – Osoba, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie – Wyjątki – Przesłanka dotycząca wiedzy o wyznaczonej rozprawie – Informacja o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy – Ucieczka zainteresowanej osoby – Dobrowolne i jednoznaczne zrzeczenie się przez zainteresowaną osobę prawa do obecności na rozprawie – Zakres uznania przysługujący właściwemu organowi wykonującego nakaz państwa członkowskiego – Obowiązek wykładni zgodnej
I.      Wprowadzenie
1.        Prawo do rzetelnego procesu sądowego stanowi jedną z podstawowych zasad społeczeństwa demokratycznego. Prawo podejrzanych i oskarżonych do obecności na rozprawie wywodzi się z tego prawa i powinno być zapewnione w całej Unii Europejskiej(2). Prawo to nie jest jednak prawem bezwzględnym. W pewnych okolicznościach podejrzani lub oskarżeni powinni mieć możliwość zrzeczenia się tego prawa, w sposób wyraźny lub dorozumiany, lecz jednoznaczny(3).
2.        W tym kontekście rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi(4) oraz art. 9 ust. 1 lit. i) i art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej(5), zmienionych decyzją ramową 2009/299(6).
3.        Wniosek ten przedstawiono w ramach postępowania dotyczącego wykonania we Włoszech wydanego na Słowacji wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności osobę, która zbiegła przed rozprawą.
4.        Niniejsza sprawa stwarza dla Trybunału okazję do poczynienia wyjaśnień w przedmiocie tego, jak należy rozumieć zawarte w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909 wyrażenie „wiedząc o wyznaczonej rozprawie” oraz w przedmiocie zakresu uznania, jakim dysponują właściwe organy przy stosowaniu fakultatywnej podstawy odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. i) tej decyzji. Podkreślam w tym względzie, że sprawa ta wpisuje się w kontekst faktyczny, który wykazuje pewne różnice w porównaniu z kontekstem faktycznym sprawy Höldermann (C‑447/24), w której również przedstawiam dzisiaj opinię(7). W szczególności, w przeciwieństwie do tamtej sprawy, niniejsza sprawa dotyczy wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
II.    Ramy prawne
A.      Prawo Unii
1.      Decyzja ramowa 2002/584
5.        Artykuł 4 decyzji ramowej 2002/584, zatytułowany „Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania”, stanowi w pkt 6:
„Wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania:
[…]
6)      jeśli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], a osoba, której dotyczy wniosek [nakaz], jest obywatelem wykonującego nakaz państwa członkowskiego lub w tym państwie stale przebywa [przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania], a państwo to zobowiązuje się wykonać karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający zgodnie z jego [ze swoim] prawem krajowym”.
6.        Artykuł 4a tej decyzji ramowej, zatytułowany „Decyzje wydane w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście”, przewiduje w ust. 1:
„Organ sądowy wykonujący może także odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego z myślą o wykonaniu kary pozbawienia wolności lub zastosowaniu środka zabezpieczającego, jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania stwierdza się, że dana osoba, zgodnie z dalszymi wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym wydającego państwa członkowskiego:
a)      w odpowiednim terminie:
(i)      została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano to orzeczenie, albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie;
oraz
(ii)      została poinformowana, że orzeczenie może zostać wydane, jeżeli nie stawi się na rozprawie;
albo
b)      wiedząc o wyznaczonej rozprawie, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez daną osobę albo przez państwo do tego, aby ją bronić na rozprawie, i obrońca ten faktycznie bronił jej na rozprawie;
albo
c)      po doręczeniu jej orzeczenia i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach dana osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia:
(i)      wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia;
lub
(ii)      w ustawowym terminie nie wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania;
albo
d)      orzeczenie nie zostało jej doręczone osobiście, ale:
(i)      zostanie jej bezzwłocznie doręczone osobiście po jej przekazaniu oraz zostanie wyraźnie pouczona o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach dana osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia;
oraz
(ii)      zostanie poinformowana o terminie, w którym musi wystąpić o takie ponowne rozpoznanie sprawy lub złożyć odwołanie, jak wspomniano w odnośnym europejskim nakazie aresztowania”.
2.      Decyzja ramowa 2008/909
7.        Artykuł 9 decyzji ramowej 2008/909, zatytułowany „Podstawy odmowy uznania i wykonania”, przewiduje w ust. 1 lit. i):
„Właściwy organ państwa wykonującego może odmówić uznania wyroku i wykonania kary, jeżeli:
[…]
i)      według zaświadczenia określonego w art. 4 dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w zaświadczeniu stwierdza się, że dana osoba zgodnie z dalszymi wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym państwa wydającego nakaz:
(i)      w odpowiednim terminie:
–        została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano to orzeczenie, albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie,
oraz
–        została poinformowana, że orzeczenie może zostać wydane, jeżeli nie stawi się ona na rozprawie;
albo
(ii)      wiedząc o wyznaczonej rozprawie, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez daną osobę lub przez państwo do tego, aby ją bronić na rozprawie, i obrońca ten faktycznie bronił ją na rozprawie;
albo
(iii)      po doręczeniu jej orzeczenia i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach dana osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia:
–        wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia,
lub
–        nie wystąpiła w ustawowym terminie o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania”.
8.        Artykuł 25 tej decyzji ramowej ma następujące brzmienie:
„Bez uszczerbku dla decyzji ramowej [2002/584] przepisy niniejszej decyzji ramowej mają odpowiednio zastosowanie w zakresie, w jakim są zgodne z przepisami tej decyzji ramowej, do wykonywania kar, w przypadku gdy państwo członkowskie rozpocznie wykonywanie kary w sprawach objętych art. 4 ust. 6 tej decyzji ramowej lub gdy działając na mocy art. 5 ust. 3 tej decyzji ramowej, postawiło ono warunek, że dana osoba musi wrócić, aby odbyć karę w danym państwie członkowskim, dzięki czemu nie uniknie ona kary”.
B.      Prawo włoskie
9.        Artykuł 6 ust. 1 bis lit. b) legge n. 69 – Disposizioni per conformare il diritto interno alla decisione quadro 2002/584/GAI del Consiglio, del 13 giugno 2002, relativa al mandato d’arresto europeo e alle procedure di consegna tra Stati membri (ustawy nr 69 ustanawiającej przepisy mające na celu dostosowanie prawa krajowego do decyzji ramowej [2002/584])(8) z dnia 22 kwietnia 2005 r., w brzmieniu mającym zastosowanie w sporze w postępowaniu głównym, stanowi:
„Jeżeli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub innego środka polegającego na pozbawieniu wolności, orzeczonych w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście, musi on […] zawierać wskazanie co najmniej jednego z następujących warunków:
[…]
b)      dana osoba, która została poinformowana o prowadzonym przeciwko niej postępowaniu, była reprezentowana na rozprawie, w wyniku której wydano wspomniane orzeczenie, przez obrońcę wyznaczonego przez tę osobę lub z urzędu”.
10.      Zgodnie z art. 18 bis ust. 2 tej ustawy:
„Jeżeli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, corte di appello [sąd apelacyjny, Włochy] może odmówić przekazania  obywatela Włoch lub osoby, która zgodnie z prawem i faktycznie ma miejsce zamieszkania lub przebywa na terytorium Włoch nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat […], pod warunkiem że sąd ten orzeka wykonanie tej kary lub tego środka zabezpieczającego we Włoszech zgodnie z jego prawem krajowym”.
11.      Artykuł 13 decreto legislativo n. 161 – Disposizioni per conformare il diritto interno alla Decisione quadro 2008/909/GAI relativa all’applicazione del principio del reciproco riconoscimento alle sentenze penali che irrogano pene detentive o misure privative della libertà personale, ai fini della loro esecuzione nell’Unione europea (dekretu ustawodawczego nr 161/2010 ustanawiającego przepisy mające na celu dostosowanie prawa krajowego do decyzji ramowej [2008/909])(9) z dnia 7 września 2010 r., w brzmieniu mającym zastosowanie w sporze w postępowaniu głównym, (zwanego dalej „dekretem ustawodawczym nr 161/2010”), stanowi w ust. 1 lit. i):
„Sąd apelacyjny odmawia uznania wyroku skazującego w jednym z następujących przypadków:
[…]
i)      jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie podlegające wykonaniu, chyba że w zaświadczeniu stwierdza się:
1)      że w odpowiednim terminie osoba ta została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy albo inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, iż wiedziała o wyznaczonej  rozprawie, oraz że została poinformowana, iż orzeczenie może zostać wydane, jeżeli nie stawi się na rozprawie; albo
2)      że, wiedząc o wyznaczonym terminie rozprawy, udzieliła pełnomocnictwa obrońcy, który został wyznaczony przez nią lub z urzędu, i obrońca ten faktycznie bronił ją na rozprawie; albo
3)      że po doręczeniu jej orzeczenia i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania z możliwością uczestniczenia w tych procedurach w celu uzyskania ponownego rozpoznania oskarżenia pod względem merytorycznym, w tym uzyskania nowych dowodów, wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia, lub nie wystąpiła w ustawowym terminie o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania”.
12.      Artykuł 24 dekretu ustawodawczego nr 161/2010 przewiduje, że w przypadku gdy sąd apelacyjny odmawia przekazania, o które zwrócono się na podstawie europejskiego nakazu aresztowania opartego na wyroku skazującym, i orzeka wykonanie kary na terytorium Włoch, musi jednocześnie uznać w celu wykonania we Włoszech zagraniczny wyrok skazujący, na którym opiera się europejski nakaz aresztowania, jeżeli zachodzą ku temu przesłanki.
III. Okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne
13.      W dniu 5 października 2015 r. Okresný súd Dunajská Streda (sąd rejonowy w Dunajskiej Stredzie, Słowacja) wydał europejski nakaz aresztowania w celu wykonania wyroku karnego wydanego przeciwko ATAU przez ów sąd w dniu 23 sierpnia 2010 r.(10), skazującego go na karę 5 lat pozbawienia wolności. ATAU został odnaleziony i zatrzymany we Włoszech w dniu 19 czerwca 2023 r.
14.      Corte di appello di Napoli (sąd apelacyjny w Neapolu, Włochy), będący sądem odsyłającym, ma rozpatrzyć wniosek o przekazanie złożony przez słowackie organy sądowe w ramach tegoż europejskiego nakazu aresztowania. Sąd ten wskazuje, iż uchylił środek zapobiegawczy w postaci aresztu domowego, który zastosowano wobec ATAU w dniu 20 czerwca 2023 r.
15.      W toku postępowania przed tym sądem ATAU oświadczył i wykazał, że faktycznie i zgodnie z prawem mieszkał we Włoszech od ponad 5 lat. W związku z tym zwrócił się on wspomnianego sądu o odmowę przekazania go i – poprzez uznanie wyroku z dnia 23 sierpnia 2010 r. – o nakazanie wykonania wymierzonej mu kary we Włoszech.
16.      W celu rozpatrzenia tego wniosku sąd odsyłający zwrócił się do organów słowackich o uzupełnienie przekazanego wcześniej zaświadczenia poprzez określenie gwarancji proceduralnych zastosowanych wobec ATAU.
17.      Pismem z dnia 2 listopada 2023 r. Okresný súd Dunajská Streda (sąd rejonowy w Dunajskiej Stredzie) odpowiedział, że ATAU nie uczestniczył osobiście w rozprawie, w wyniku której wydano wyrok z dnia 23 sierpnia 2010 r. Jednakże korzystał on z pomocy obrońcy i był przez niego reprezentowany na rozprawie. Ponadto, chociaż nigdy nie doręczono mu powiadomienia o terminie i miejscu, w których miała odbyć się rozprawa, to wiedział o tym, że w jego sprawie zostanie przeprowadzona rozprawa. Został on bowiem zatrzymany i umieszczony w areszcie tymczasowym na Słowacji w dniu 28 września 2009 r. w związku z tym samym przestępstwem, po czym, w dniu 15 grudnia 2009 r. został on zwolniony z aresztu i umieszczony w obozie dla uchodźców na terytorium Słowacji. Następnie zbiegł, nie wracając i nie wskazując adresu do doręczeń, wobec czego nie było możliwe poinformowanie go o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy ani o okoliczności, że orzeczenie zostanie wydane, nawet jeżeli nie stawi się na rozprawie.
18.      Sąd odsyłający wyjaśnia w pierwszej kolejności, że zgodnie z prawem włoskim, jeżeli sąd apelacyjny postanawia odmówić przekazania i nakazuje wykonanie we Włoszech zagranicznego wyroku skazującego, musi uznać ten wyrok, co może uczynić tylko wówczas, gdy zostały spełnione przesłanki takiego uznania. Tymczasem nie ma to miejsca w niniejszej sprawie. Sąd ten przypomina bowiem, że ATAU nie otrzymał informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. i) dekretu ustawodawczego nr 161/2010, w szczególności o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy.
19.      W drugiej kolejności sąd odsyłający podkreśla, że – według prawa włoskiego – przekazanie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania osoby skazanej jest dozwolone pod warunkiem, że owa osoba została poinformowana jedynie o tym, iż w jej sprawie zostanie przeprowadzona rozprawa i że była ona reprezentowana na rozprawie przez obrońcę. Natomiast uznanie wyroku skazującego we Włoszech jest dozwolone pod bardziej restrykcyjnym warunkiem, że osoba skazana, która korzysta z pomocy obrońcy, została poinformowana o wyznaczonym terminie rozprawy.
20.      W konsekwencji z prawa włoskiego wynika, że ATAU mógłby zostać przekazany organom słowackim, ponieważ poinformowano go o tym, iż zostanie przeprowadzona rozprawa i korzystał z pomocy obrońcy, lecz że odmowa przekazania go, przy nakazaniu wykonania kary na terytorium Włoch, nie byłaby możliwa, mimo iż faktycznie przebywał on na terytorium Włoch od ponad 5 lat i wniósł o wykonanie orzeczonej wobec niego kary we Włoszech, ponieważ nie został on poinformowany o wyznaczonym terminie rozprawy.
21.      Zdaniem sądu odsyłającego prowadzi to do paradoksalnej konsekwencji, że okoliczność, iż gwarancja proceduralna przewidziana dla skazanego w ramach uznania wyroku skazującego jest większa niż gwarancja proceduralna przewidziana dla skazanego w ramach przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, wywołuje skutki raczej na niekorzyść skazanego niż na jego korzyść. Zapisane w prawie włoskim rozróżnienie prowadzi ponadto do paradoksalnego wniosku, zgodnie z którym ten sam wyrok skazujący nie może zostać uznany we Włoszech w celu jego wykonania, chociaż może być podstawą europejskiego nakazu aresztowania, który należy wykonać.
22.      Sąd odsyłający zastanawia się zatem, czy prawo Unii może być interpretowane w ten sposób, że można odmówić przekazania po uznaniu wyroku w celu wykonania kary w państwie wykonującym nakaz, nawet jeśli nie istnieje gwarancja proceduralna przewidziana dla tegoż uznania (otrzymanie informacji o wyznaczonym terminie rozprawy), lecz istnieje gwarancja proceduralna przewidziana dla przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (otrzymanie informacji o tym, że zostanie przeprowadzona rozprawa).
23.      Ponadto sąd ten zauważa, iż prawo włoskie, a w szczególności art. 13 ust. 1 lit. i) dekretu ustawodawczego nr 161/2010, przewiduje, że jeżeli skazany nie został poinformowany o terminie rozprawy,  sąd krajowy „odmawia uznania”(11) wyroku. Natomiast prawo Unii, w szczególności art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909, przewiduje, że w takim przypadku sąd państwa wykonującego „może odmówić uznania”(12) wyroku. W konsekwencji, podczas gdy zgodnie z prawem włoskim sąd apelacyjny jest zobowiązany do odmowy uznania, w myśl prawa Unii sąd apelacyjny jest uprawniony, ale nie zobowiązany, do odmowy uznania.
24.      Tak więc w rozpoznawanej sprawie, w przypadku zastosowania prawa włoskiego, uznanie wyroku z dnia 23 sierpnia 2010 r. w celu jego wykonania we Włoszech nie byłoby możliwe, ponieważ ATAU nie został poinformowany o wyznaczonym terminie rozprawy, wobec czego sąd odsyłający musiałby przekazać go Republice Słowackiej, nawet jeśli ATAU ma prawo do odbycia orzeczonej wobec niego kary we Włoszech i zawnioskował o to. Natomiast w przypadku zastosowania prawa Unii sąd ten miałby swobodę oceny, czy uznać zagraniczny wyrok skazujący oraz czy odmówić przekazania i nakazać wykonanie kary we Włoszech.
25.      W tych okolicznościach Corte di appello di Napoli (sąd apelacyjny w Neapolu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„Czy przepisy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej [2002/584] [oraz] art. 9 ust. 1 lit. i) i art. 25 decyzji ramowej [2008/909] należy interpretować w ten sposób, że:
a)      sąd państwa wykonującego nakaz, do którego zwrócono się o uznanie podlegającego wykonaniu zagranicznego wyroku skazującego, jest uprawniony, a nie zobowiązany, do odmowy uznania wyroku, jeżeli okaże się, że podczas rozprawy, w wyniku której wydano ten wyrok, nie zapewniono oskarżonemu żadnej z gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej [2008/909];
b)      sąd państwa wykonującego nakaz, do którego zwrócono się o nakazanie przekazania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania wyroku, w przypadku gdy łącznie spełnione są przesłanki nakazania przekazania skazanego do państwa skazania i przesłanki odmowy jego przekazania przy jednoczesnym nakazaniu wykonania kary na terytorium państwa wykonującego nakaz, jest uprawniony do odmowy przekazania, uznania wyroku i nakazania jego wykonania na jego terytorium, nawet jeśli podczas rozprawy, w wyniku której wydano uznany wyrok, nie zapewniono oskarżonemu żadnej z gwarancji proceduralnych przewidzianych w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej [2008/909]?”.
26.      ATAU, rządy włoski i rumuński oraz Komisja Europejska złożyli uwagi na piśmie i wzięli udział w rozprawie w dniu 15 maja 2025 r., podczas której odpowiedzieli ustnie na pytania zadane przez Trybunał.
IV.    Analiza
A.      W przedmiocie dopuszczalności
27.      Rząd włoski uważa, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny ze względu na jego hipotetyczny charakter, ponieważ wnioskując o uznanie wyroku skazującego we Włoszech, ATAU zaakceptował wyrok skazujący wydany pod jego nieobecność. Właściwy sąd wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest zatem zobowiązany do uznania tego wyroku w celu wykonania kary we Włoszech. Ów rząd odwołuje się w tym względzie do art. 13 ust. 1 lit. i) pkt 3 dekretu ustawodawczego nr 161/2010 dokonującego transpozycji do prawa włoskiego art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (iii) decyzji ramowej 2008/909. Z tego przepisu wynika bowiem, że właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego nie może odmówić uznania wyroku skazującego i wykonania kary w przypadku, gdy po doręczeniu orzeczenia i wyraźnym pouczeniu o prawie do ponownego rozpoznania sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach dana osoba ma prawo uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i z uwzględnieniem nowych dowodów oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia, dana osoba wyraźnie oświadczyła, że nie kwestionuje orzeczenia lub nie wystąpiła w ustawowym terminie o ponowne rozpoznanie sprawy ani nie złożyła odwołania.
28.      Kwestia, czy okoliczność, że osoba skazana zwróciła się do państwa członkowskiego, w którym nastąpiło skazanie, z wnioskiem, aby orzeczona wobec niej kara została wykonana w innym państwie członkowskim, odpowiada hipotezie art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (iii) decyzji ramowej 2008/909, dotyczy raczej istoty niż dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Zaznaczam ponadto, że owo pytanie zostało zadane przez sąd odsyłający w sprawie Höldermann (C‑447/24). Odsyłam zatem w tym względzie do mojej opinii przedstawionej dzisiaj w tamtej sprawie.
B.      Co do istoty
29.      Poprzez swoje pytania, które proponuję rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zwraca się w istocie do Trybunału o orzeczenie, czy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 oraz art. 9 ust. 1 lit. i) i art. 25 decyzji ramowej 2008/909 należy interpretować w ten sposób, że w ramach stosowania podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o której mowa w pierwszym z tych przepisów, w przypadku gdy osoba, wobec której wydano ów nakaz, nie stawiła się osobiście na rozprawie, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest uprawniony, a nie zobowiązany, do odmowy uznania wyroku i odmowy wykonania kary, jeżeli żaden z wyjątków przewidzianych w drugim ze wspomnianych przepisów nie znajduje zastosowania.
30.      Przypominam, że w odniesieniu do podstaw fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 stanowi, że wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jeśli został on wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], a osoba, której dotyczy wniosek [nakaz], jest obywatelem wykonującego nakaz państwa członkowskiego lub w tym państwie stale przebywa [przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania], a państwo to zobowiązuje się wykonać karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający zgodnie z jego [ze swoim] prawem krajowym.
31.      Trybunał orzekł, że
z zastosowania czasownika „może” wynika, iż wykonujący nakaz organ sądowy powinien korzystać z zakresu uznania, w szczególności, aby uwzględnić cel, do jakiego zmierza ten przepis, a który polega na zwiększeniu szans resocjalizacji osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, po wykonaniu kary, na którą osoba ta była skazana(13).
32.      Zastosowanie podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania przewidzianej w tym przepisie jest zatem uzależnione od spełnienia dwóch warunków, a mianowicie, po pierwsze, że osoba, której dotyczy nakaz, przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania, a po drugie, że państwo to zobowiązuje się do wykonania zgodnie ze swoim prawem krajowym kary lub środka zabezpieczającego, w związku z którymi wydano europejski nakaz aresztowania(14).
33.      W odniesieniu do pierwszego z tych warunków Trybunał orzekł, że osoba „ma miejsce zamieszkania” w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jeżeli ustanowiła rzeczywiste miejsce zamieszkania w tym państwie, a „przebywa” w nim, jeżeli w następstwie odpowiednio długiego trwałego pobytu w tym państwie stworzyła z nim więzi porównywalne z tymi, które są wynikiem posiadania miejsca zamieszkania(15).
34.      Co się tyczy drugiego z tych warunków, z brzmienia art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 wynika, że każda odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania wymaga prawdziwego zobowiązania się przez wykonujące nakaz państwo członkowskie do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec osoby, której dotyczy nakaz. Ponieważ osoba ta została skazana w wydającym nakaz państwie członkowskim, nieuchronnie oznacza to, że organy wykonującego nakaz państwa członkowskiego uznają wyrok skazujący wydany wobec tej osoby zgodnie z przepisami decyzji ramowej 2008/909(16). W związku z tym nie można uznać, że sama okoliczność, iż państwo to deklaruje swoją gotowość do zapewnienia wykonania tej kary, uzasadnia taką odmowę. Wynika z tego, że każda odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania musi zostać poprzedzona weryfikacją przez wykonujący nakaz organ sądowy możliwości rzeczywistego wykonania kary zgodnie z jego prawem krajowym(17).
35.      Należy zatem zapewnić, że wykonujący nakaz organ sądowy skorzysta z możliwości odmówienia wykonania europejskiego nakazu aresztowania tylko pod warunkiem zapewnienia rzeczywistego wykonania w wykonującym nakaz państwie członkowskim kary orzeczonej wobec osoby, której dotyczy nakaz, oraz osiągnięcia w ten sposób rozwiązania zgodnego z celem wyznaczonym w decyzji ramowej 2002/584(18).
36.      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 25 decyzji ramowej 2008/909 „[b]ez uszczerbku dla decyzji ramowej [2002/584] przepisy niniejszej decyzji ramowej mają odpowiednio zastosowanie w zakresie, w jakim są zgodne z przepisami tej decyzji ramowej, do wykonywania kar, w przypadku gdy państwo członkowskie rozpocznie wykonywanie kary w sprawach objętych art. 4 ust. 6 tej decyzji ramowej lub gdy działając na mocy art. 5 ust. 3 tej decyzji ramowej, postawiło ono warunek, że dana osoba musi wrócić, aby odbyć karę w danym państwie członkowskim, dzięki czemu nie uniknie ona kary”. Trybunał wskazał w szczególności, że związek ustanowiony przez prawodawcę Unii pomiędzy decyzją ramową 2002/584 i decyzją ramową 2008/909 powinien przyczyniać się do osiągnięcia celu polegającego na ułatwieniu resocjalizacji danej osoby oraz że taka resocjalizacja jest w interesie nie tylko osoby skazanej, ale także Unii Europejskiej w ogólności(19).
37.      W tym kontekście motyw 12 decyzji ramowej 2008/909 stanowi, że „powinna być [ona] stosowana odpowiednio również do wykonywania kar w przypadkach objętych art. 4 ust. 6 i art. 5 ust. 3 decyzji ramowej [2002/584]. Oznacza to między innymi, że bez uszczerbku dla przywołanej decyzji ramowej państwo wykonujące może sprawdzić, czy istnieją podstawy odmowy uznania i wykonania określone w art. 9 niniejszej decyzji ramowej […], jako warunek uznania i wykonania wyroku w celu stwierdzenia, czy należy wydać daną osobę, czy też wykonać karę w przypadkach objętych art. 4 ust. 6 decyzji ramowej [2002/584]”. Prawodawca Unii podkreśla zatem jako przykład sprawdzenie przez wykonujące nakaz państwo członkowskie, czy istnieją podstawy odmowy uznania i wykonania określone w art. 9 decyzji ramowej 2008/909.
38.      W ramach rozpoznawanej sprawy owa weryfikacja dotyczy podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. i) tej decyzji ramowej. Istnienie takiej podstawy mogłoby bowiem stanąć na przeszkodzie zastosowaniu przewidzianej w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Innymi słowy, odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania na podstawie art. 4 pkt 6 tej decyzji ramowej zakłada, że kara może zostać wykonana w wykonującym nakaz państwie członkowskim, co nie ma miejsca, jeżeli wykonujący nakaz organ sądowy uzna, że podstawa odmowy uznania i wykonania przewidziana w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 znajduje zastosowanie. W tym kontekście wykładnia art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 musi zmierzać do zapewnienia zarówno celu polegającego na ułatwieniu resocjalizacji osoby skazanej, jak i celu, jakim jest zwalczanie bezkarności. Jednocześnie uwzględnienie podstawy odmowy uznania i wykonania, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909, musi również prowadzić do uwzględnienia prawa danej osoby do osobistego stawiennictwa na rozprawie.
39.      Przepis ten ustanawia bowiem podstawę fakultatywnej odmowy uznania wyroku przekazanego przez inne państwo członkowskie oraz odmowy wykonania orzeczonej przez nie kary, jeżeli osoba skazana nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano wyrok skazujący. To uprawnienie obwarowane jest jednak trzema wyjątkami, wymienionymi w ppkt (i)–(iii) rzeczonego przepisu, które pozbawiają właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego możliwości odmowy uznania i odmowy wykonania przekazanego mu wyroku.
40.      Przedstawione przez sąd odsyłający pytania opierają się na kilku ustaleniach.
41.      Po pierwsze, Republika Włoska transponowała do swojego prawa krajowego art. 4a ust. 1 lit. b) decyzji ramowej 2002/584 w odmienny sposób niż art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, mimo że przepisy te mają identyczne brzmienie. Podczas gdy w pierwszym przypadku w prawie włoskim uznaje się bowiem za konieczne, aby dana osoba została poinformowana o prowadzonym przeciwko niej postępowaniu, to w drugim przypadku wymaga się, aby dana osoba wiedziała o wyznaczonym terminie rozprawy.
42.      Po drugie, w świetle tego ostatniego wymogu, wyjątek uniemożliwiający właściwemu organowi wykonującego nakaz państwa członkowskiego powołanie się na podstawę odmowy uznania i wykonania, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. ATAU nie wiedział bowiem o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy.
43.      Po trzecie, skoro wyjątek ten nie ma zastosowania, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest zobowiązany – na podstawie prawa włoskiego – do odmowy uznania wyroku i odmowy wykonania kary. Ponieważ w konsekwencji nie można zastosować podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, ATAU powinien zostać przekazany organom słowackim w celu wykonania orzeczonej wobec niego kary.
44.      W świetle powyższych rozważań sądu odsyłającego należy w pierwszej kolejności zbadać, czy przesłanka dotycząca wiedzy o wyznaczonej rozprawie, zawarta w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, wymaga poinformowania zainteresowanej osoby o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy. W drugiej kolejności należy ustalić, czy w przypadku gdy ta przesłanka nie została spełniona, prawo krajowe może zobowiązać właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego do odmowy uznania wyroku i odmowy wykonania kary.
1.      Wiedza o wyznaczonej rozprawie wymaga poinformowania danej osoby o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy
45.      Ze względów wskazanych przeze mnie w przedstawionej dzisiaj opinii w sprawie Höldermann (C‑447/24), do której odsyłam, uważam, że przesłanka dotycząca wiedzy o wyznaczonej rozprawie, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, wymaga poinformowania danej osoby o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy. Co się tyczy różnicy w transpozycji do prawa włoskiego tego przepisu oraz art. 4a ust. 1 lit. b) decyzji ramowej 2002/584, wyjaśniam, że moim zdaniem różnica ta nie ma racji bytu, ponieważ uważam, że skoro brzmienie tych dwóch przepisów jest identyczne, to w odniesieniu do tego ostatniego przepisu należy przyjąć taką samą wykładnię.
2.      Badanie przesłanek przewidzianych w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909
a)      W przedmiocie pierwszej przesłanki: przypadki, w których uznaje się, że dana osoba otrzymała wystarczającą informację
46.      W celu ustalenia, czy pierwsza przesłanka określona w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909 została spełniona, wydaje mi się istotne uwzględnienie orzecznictwa dotyczącego dyrektywy 2016/343. W tym kontekście Trybunał wskazał bowiem sytuacje, w których należy uznać, że dana osoba została poinformowana o rozprawie.
47.      I tak, w celu ustalenia, czy pierwsza przesłanka zawarta w art. 8 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2016/343 została spełniona, Trybunał wskazał, że – jak wynika z motywu 38 tej dyrektywy – należy zwrócić szczególną uwagę z jednej strony na starania podjęte przez organy publiczne w celu powiadomienia danej osoby o rozprawie, a z drugiej strony na starania podjęte przez tę osobę w celu uzyskania dotyczących jej informacji. W konsekwencji, zdaniem Trybunału, dla oceny spełnienia tej przesłanki znaczenie mają wszelkie precyzyjne i obiektywne wskazówki, że wspomniana osoba, po otrzymaniu oficjalnej informacji o tym, że jest oskarżona o popełnienie przestępstwa, a więc wiedząc, iż ma się przeciwko niej odbyć rozprawa, umyślnie dąży do uniknięcia oficjalnego otrzymania informacji dotyczących terminu i miejsca tej rozprawy. Istnienie takich precyzyjnych i obiektywnych wskazówek można stwierdzić na przykład wtedy, gdy ta sama osoba umyślnie podała nieprawidłowy adres właściwym organom lub nie przebywa już pod podanym adresem(20). Tym samym fakt, iż dana osoba umyślnie uniemożliwia państwu powiadomienie jej, stanowi okoliczność istotną dla ustalenia wystarczającego charakteru przekazanej jej informacji.
48.      Trybunał orzekł, że
w szczególności można przyjąć, że osoba skazana pod jej nieobecność posiadała wystarczające informacje, aby uznać, że zostanie przeciwko niej przeprowadzona rozprawa, jeżeli otrzymała ona postanowienie o przedstawieniu zarzutów, którego treść odpowiada, w odniesieniu do zarzucanych czynów i ich kwalifikacji prawnej, treści ostatecznie sporządzonego wobec niej aktu oskarżenia(21).
49.      Wynika stąd, że w sytuacji gdy zainteresowana osoba zbiegła po otrzymaniu takiego postanowienia o przedstawieniu zarzutów, państwa członkowskie mogą uznać, że przesłanie przez właściwe organy we właściwym czasie dokumentu urzędowego wskazującego termin i miejsce rozprawy pod adres, który ta osoba podała tym organom w toku postępowania przygotowawczego, oraz przedstawiony dowód na to, że dokument ten został faktycznie dostarczony pod ten adres, są równoznaczne z poinformowaniem rzeczonej osoby o terminie i miejscu tej rozprawy w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2016/343. Może to mieć jednak miejsce jedynie pod warunkiem, że wspomniane organy podjęły starania w rozsądnym zakresie w celu zlokalizowania tejże osoby i wezwania jej osobiście lub oficjalnego poinformowania jej, za pomocą innych środków, o terminie i miejscu tej rozprawy, jak przewidziano to w motywie 36 tej dyrektywy. W takim przypadku uważa się, że zainteresowana osoba została prawidłowo powiadomiona o tej rozprawie(22). Brak starania ze strony zainteresowanej osoby, z uwagi na jej ucieczkę, może zatem prowadzić do fikcji prawnej, zgodnie z którą została ona poinformowana w należyty sposób o terminie i miejscu rozprawy.
50.      W świetle powyższych okoliczności do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy należy uznać, że ATAU został poinformowany o terminie i miejscu rozprawy. W tym celu sąd ten będzie musiał ustalić wszelkie precyzyjne i obiektywne wskazówki, że ATAU, po otrzymaniu oficjalnej informacji o tym, że jest oskarżony o popełnienie przestępstwa, a więc wiedząc, iż ma się przeciwko niemu odbyć rozprawa, umyślnie dążył do uniknięcia oficjalnego otrzymania informacji dotyczących terminu i miejsca tej rozprawy.
51.      W tym kontekście przypominam, że zgodnie z informacjami dostarczonymi przez sąd odsyłający, chociaż ATAU nigdy nie doręczono powiadomienia o terminie i miejscu, w których miała odbyć się rozprawa, to wiedział on o tym, że w jego sprawie zostanie ona przeprowadzona. Został on bowiem zatrzymany i umieszczony w areszcie tymczasowym na Słowacji w dniu 28 września 2009 r. w związku z tym samym przestępstwem, po czym, w dniu 15 grudnia 2009 r. został on zwolniony z aresztu i umieszczony w obozie dla uchodźców na terytorium Słowacji. Następnie zbiegł, nie wracając i nie wskazując adresu do doręczeń, wobec czego nie było możliwe poinformowanie go o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy ani o okoliczności, że orzeczenie zostanie wydane, nawet jeżeli nie stawi się na rozprawie.
52.      Na podstawie tych okoliczności, do sądu odsyłającego należy – po zwróceniu się w stosownym przypadku do wydającego nakaz organu sądowego o udzielenie informacji – ustalenie, czy to po powzięciu informacji o skierowanym przeciwko niemu oskarżeniu ATAU zbiegł, nie wracając i nie wskazując adresu do doręczeń. Ponieważ ATAU został zatrzymany i umieszczony w areszcie tymczasowym na Słowacji, prawdopodobne jest – czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego – że otrzymał on tę informację na tymże etapie postępowania przygotowawczego. Wydaje się zatem, że istnieje precyzyjna i obiektywna wskazówka, że osoba ta, wiedząc, że w jej sprawie zostanie przeprowadzona rozprawa, umyślnie dążyła do uniknięcia oficjalnego otrzymania informacji dotyczących terminu i miejsca tej rozprawy. Aby można było uznać, że ATAU otrzymał te informacje, konieczne jest jednak podjęcie przez organy słowackie starań w rozsądnym zakresie w celu zlokalizowania go i wezwania go osobiście lub oficjalnego poinformowania go, za pomocą innych środków, o terminie i miejscu tej rozprawy.
b)      W przedmiocie drugiej przesłanki: pełnomocnictwa udzielonego obrońcy, który  bronił danej osoby na rozprawie
53.      Co się tyczy reprezentacji przez umocowanego adwokata, Trybunał uściślił, że istnienie „pełnomocnictwa” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2016/343 wymaga, aby zainteresowany sam powierzył obrońcy, w stosownym przypadku temu, który został mu wyznaczony z urzędu, zadanie reprezentowania go na rozprawie prowadzonej pod jego nieobecność(23). Wynika stąd, że sama okoliczność, iż osoba skazana pod jej nieobecność była broniona przez obrońcę wyznaczonego z urzędu w trakcie całego postępowania sądowego prowadzonego pod jej nieobecność, nie jest wystarczająca do spełnienia drugiej przesłanki określonej w tym przepisie(24).
54.      Zdaniem Trybunału okoliczność bycia reprezentowanym przez obrońcę pozwala wykazać, że osoba sądzona pod jej nieobecność dobrowolnie i jednoznacznie zrzekła się prawa do uczestnictwa w rozprawie tylko wtedy, gdy osoba ta świadomie powierzyła temu obrońcy prowadzenie swojej obrony przed sądem, co zakłada, że specjalnie wyznaczyła tego obrońcę do reprezentowania jej na rozprawie prowadzonej pod jej nieobecność(25).
W konsekwencji, kontaktów między osobą skazaną pod jej nieobecność a obrońcą wyznaczonym z urzędu wyłącznie na etapie postępowania przygotowawczego nie można uznać za wystarczające do wykazania, że osoba ta była reprezentowana na rozprawie prowadzonej pod jej nieobecność „przez umocowanego obrońcę” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2016/343(26). Do właściwego sądu należy zatem ustalenie, czy z informacji, którymi dysponuje, wynika, że dana osoba jednoznacznie udzieliła obrońcy wyznaczonemu z urzędu pełnomocnictwa do reprezentowania jej pod jej nieobecność przed sądem orzekającym(27).
55.      Na podstawie tych informacji, którymi moim zdaniem należy się kierować przy badaniu drugiej przesłanki przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909, do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy przesłanka ta została spełniona. W tym kontekście przypominam, że zgodnie z informacjami dostarczonymi przez sąd odsyłający, chociaż ATAU nie uczestniczył osobiście w rozprawie, w wyniku której wydano wyrok z dnia 23 sierpnia 2010 r., to korzystał on jednak z pomocy obrońcy i był przez niego reprezentowany na rozprawie.
56.      Gdyby sąd odsyłający doszedł do wniosku, że przesłanki zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (ii) decyzji ramowej 2008/909 zostały spełnione, to nie można by było odmówić uznania wyroku i wykonania kary we Włoszech. Nie byłoby zatem przeszkody, aby w ramach stosowania fakultatywnej podstawy odmowy przewidzianej w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 Włochy rozpoczęły wykonywanie orzeczonej wobec ATAU kary pozbawienia wolności.
57.      W każdym razie, nawet gdyby sąd odsyłający stwierdził, że przesłanki te nie zostały spełnione, należy podkreślić, że nie byłby on zobowiązany – na podstawie swojego prawa krajowego – do odmowy uznania wyroku i odmowy wykonania kary. Dysponowałby on bowiem zakresem uznania przy decydowaniu, czy zastosuje przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 podstawę odmowy uznania i wykonania.
58.      To właśnie w tym kontekście i na podstawie powyższych rozważań należy obecnie udzielić bezpośredniej odpowiedzi na pytania sądu odsyłającego.
3.      W przedmiocie fakultatywnego charakteru podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 oraz zakresu uznania, jakim musi dysponować właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego
59.      Sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 nakłada na właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego obowiązek odmowy uznania i odmowy wykonania wyroku skazującego w przypadku, gdy stwierdzi on, że żaden z wyjątków, o których mowa w tym przepisie, nie ma zastosowania. Innymi słowy sąd ten zastanawia się, czy owo stwierdzenie wyklucza możliwość skorzystania przez niego z zakresu uznania w celu ustalenia, czy należy odmówić uznania wyroku skazującego.
60.      W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy zauważyć, że podobnie jak w przypadku art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, prawodawca Unii postanowił nadać w ramach mechanizmu uznawania i wykonywania wyroków w sprawach karnych szczególne znaczenie prawu oskarżonego do stawienia się osobiście na rozprawie, wprowadzając w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 fakultatywną podstawę odmowy uznania i wykonania, specjalnie poświęconą ochronie tego prawa(28). Ponadto taka podstawa musi być interpretowana zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 47 akapity drugi i trzeci oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej(29).
61.      Trybunał stwierdził, że z brzmienia art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 wynika, iż przepis ten zawiera fakultatywną podstawę odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, jeżeli zainteresowany nie stawił się osobiście na rozprawie, która doprowadziła do wydania wyroku skazującego. To uprawnienie obwarowane jest jednakże czterema wyjątkami, wymienionymi w lit. a)–d) tego przepisu, które pozbawiają organ sądowy wykonujący nakaz możliwości odmowy wykonania przesłanego mu europejskiego nakazu aresztowania(30).
62.      W konsekwencji wykonujący nakaz organ sądowy jest uprawniony do odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, jeżeli zainteresowany nie stawił się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, chyba że w europejskim nakazie aresztowania wskazano, że zostały spełnione warunki ustanowione odpowiednio w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584(31). W tym względzie Trybunał zauważył, że ów art. 4a ogranicza w ten sposób możliwość odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, wymieniając w sposób precyzyjny i spójny warunki, w jakich nie należy odmawiać uznania i wykonania orzeczenia wydanego w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście(32).
63.      Wynika stąd, że wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wykonania europejskiego nakazu aresztowania, pomimo nieobecności zainteresowanego na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie, jeżeli zweryfikowano wystąpienie jednej z okoliczności określonych w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) tej decyzji ramowej(33).
64.      Trybunał miał już okazję wyjaśnić, że skoro wspomniany art. 4a przewiduje podstawę fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy może w każdym razie, nawet po stwierdzeniu, że okoliczności, o których mowa w poprzednim punkcie niniejszej opinii, nie obejmują sytuacji osoby, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, uwzględnić inne okoliczności umożliwiające mu upewnienie się, że przekazanie zainteresowanego nie pociąga za sobą naruszenia jego prawa do obrony(34).
65.      W tym względzie Trybunał oparł się na samym brzmieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, w szczególności na wskazaniu, zgodnie z którym wykonujący nakaz organ sądowy „może […] odmówić” wykonania europejskiego nakazu aresztowania, aby wywieść stąd, że organ ten powinien korzystać z zakresu uznania w odniesieniu do kwestii, czy należy odmówić takiego wykonania w przypadku, gdy europejski nakaz aresztowania nie zawiera żadnego ze wskazań wymienionych w lit. a)–d) tego przepisu(35).
66.      Zdaniem Trybunału wykładnię tę potwierdza ogólna systematyka tej decyzji ramowej. Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania jest bowiem zasadą ustanowioną w omawianej decyzji ramowej, a podstawy odmowy uznania i wykonania stanowią wyjątki. Pozbawienie zaś wykonującego nakaz organu sądowego możliwości uwzględnienia okoliczności właściwych dla każdego przypadku, które mogłyby skłonić go do uznania, że przesłanki odmowy przekazania nie są spełnione, skutkowałoby zastąpieniem zwykłej możliwości przewidzianej w art. 4a tej decyzji ramowej przez rzeczywisty obowiązek, przekształcając tym samym wyjątek, jakim jest odmowa przekazania, w zasadę(36).
67.      Zatem w sytuacji, gdy żadna z przesłanek wymienionych w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584 nie została spełniona, wykonujący nakaz organ sądowy nie może być zobowiązany do odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, bez możliwości uwzględnienia przez ten organ okoliczności właściwych dla każdego przypadku(37).
68.      W związku z tym wykonujący nakaz organ sądowy może w tym kontekście uwzględnić inne okoliczności pozwalające mu na upewnienie się, że przekazanie zainteresowanego nie będzie prowadziło do naruszenia jego prawa do obrony, i dokonać w ten sposób przekazania go do wydającego nakaz państwa członkowskiego. W tym zakresie uwzględnieniu może podlegać między innymi zachowanie zainteresowanego, w szczególności fakt, że usiłował on uniknąć doręczenia skierowanych do niego informacji lub uniknąć jakichkolwiek kontaktów ze swymi adwokatami(38).
69.      Wynika stąd, że gdy wykonujący nakaz organ sądowy sprawdza, czy spełniony został jeden z warunków przewidzianych w art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, nie może zostać on pozbawiony możliwości upewnienia się co do poszanowania prawa do obrony zainteresowanej osoby poprzez należyte rozważenie wszystkich okoliczności charakteryzujących rozpoznawaną przez niego sprawę, w tym informacji, które sam mógł powziąć(39).
70.      Poczyniwszy powyższe wyjaśnienia zauważam, iż zawarte w decyzjach ramowych 2002/584 i 2008/909 przepisy dotyczące postępowań zaocznych mają to samo źródło, a mianowicie decyzję ramową 2009/299 i realizują ten sam cel, polegający w szczególności na wzmocnieniu prawa do obrony zainteresowanych osób przy zapewnieniu przestrzegania ich podstawowego prawa do rzetelnego procesu karnego(40) i przy jednoczesnym usprawnieniu wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych przez państwa członkowskie(41). Ponadto obecne brzmienia art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 i art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 – odpowiednio: zmienionego i wprowadzonego przez decyzję ramową 2009/299 – są zbieżne, co, jak wynika z motywów 4 i 6 decyzji ramowej 2009/299, odzwierciedla wolę ustalenia przez prawodawcę Unii
w sposób precyzyjny i spójny warunków, w jakich nie należy odmawiać uznania i wykonania orzeczenia wydanego w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście(42).
71.      W świetle powyższych okoliczności uważam, że wynikające z orzecznictwa Trybunału wnioski dotyczące art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584 powinny mieć zastosowanie w drodze analogii do fakultatywnej podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909.
72.      Oznacza to, że jeżeli przesłanki stosowania wyjątków przewidzianych w tym przepisie nie są spełnione, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego w każdym konkretnym przypadku dysponuje zakresem uznania przy dokonywaniu oceny, czy należy powołać się na tę podstawę odmowy uznania i wykonania. Zastosowanie ma zatem zasada fakultatywnej odmowy wykonania. Tym samym, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego może w każdym razie uwzględnić inne okoliczności umożliwiające mu upewnienie się, że uznanie wyroku i wykonanie kary nie pociągają za sobą naruszenia prawa do obrony przysługującego danej osobie. Organ ten musi zatem mieć możliwość uwzględnienia zachowania zainteresowanego, w tym okoliczności wskazujących, że usiłował on uniknąć doręczenia skierowanej do niego informacji lub uniknąć jakichkolwiek kontaktów ze swymi adwokatami.
73.      Poprzez skorzystanie z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego może zapewnić równowagę między celami polegającymi na zwalczaniu bezkarności, ułatwianiu resocjalizacji osoby skazanej oraz zagwarantowaniu tej osobie prawa do obrony. Uważam, że w ramach wyważenia różnych wchodzących w grę interesów należy również uwzględnić okoliczność, że osoba skazana wniosła o wykonanie orzeczonej wobec niej kary w wykonującym nakaz państwie członkowskim(43).
74.      W niniejszej sprawie z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że uregulowanie włoskie rozpatrywane w postępowaniu głównym zobowiązuje właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego do odmowy uznania wyroku wydanego w innym państwie członkowskim i odmowy wykonania orzeczonej w nim kary
w przypadku, gdy żaden z wyjątków przewidzianych w art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909 nie znajduje zastosowania. Uregulowanie to nie pozostawia zatem temuż organowi żadnego zakresu uznania do celów zweryfikowania, na podstawie okoliczności sprawy, czy można uznać, że prawo zainteresowanego do obrony było przestrzegane, a tym samym do podjęcia decyzji o uznaniu i wykonaniu danego wyroku skazującego.
75.      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że takie uregulowanie krajowe jest sprzeczne z art. 9 ust. 1 lit. i) decyzji ramowej 2008/909.
76.      W świetle tegoż stwierdzenia niezgodności należy przypomnieć, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ona na sąd krajowy obowiązku odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego niezgodnego z przepisami decyzji ramowej 2002/584 lub decyzji ramowej 2008/909, ponieważ nie są one bezpośrednio skuteczne. Organy państw członkowskich, w tym sądy, są jednak zobowiązane do dokonywania wykładni prawa krajowego, tak dalece jak to możliwe, zgodnej z prawem Unii, umożliwiającej im osiągnięcie rezultatu zgodnego z celem wyznaczonym w tych decyzjach ramowych(44).
77.      O ile bowiem decyzje ramowe nie mogą wywoływać bezpośredniego skutku, o tyle jednak ich wiążący charakter powoduje powstanie po stronie organów krajowych obowiązku wykładni zgodnej prawa krajowego od dnia upływu terminu transpozycji tych decyzji ramowych. Stosując swoje prawo krajowe, organy te są zatem zobowiązane tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu danej decyzji ramowej, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, przy czym wykładnia prawa krajowego contra legem jest jednak wykluczona. Tak więc zasada wykładni zgodnej wymaga uwzględnienia całości prawa krajowego i stosowania uznanych w porządku krajowym metod wykładni, by zapewnić pełną skuteczność tej decyzji ramowej i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami(45).
78.      Wynika stąd, że do sądu odsyłającego będzie należało, przy uwzględnieniu całości swego prawa krajowego i przy zastosowaniu uznanych w tymże prawie krajowym metod wykładni, dokonanie wykładni uregulowania krajowego rozpatrywanego w postępowaniu głównym, tak dalece, jak jest to możliwe, w świetle brzmienia i celu decyzji ramowych 2002/584 i 2008/909.
V.      Wnioski
79.      W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Corte di appello di Napoli (sąd apelacyjny w Neapolu, Włochy) Trybunał odpowiedział w następujący sposób:
Artykuł 4
pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi oraz art. 9 ust. 1 lit. i) i art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionych decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.
należy interpretować w ten sposób, że:
w ramach stosowania podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o której mowa w pierwszym z tych przepisów, w przypadku gdy osoba, wobec której wydano ów nakaz, nie stawiła się osobiście na rozprawie, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego jest uprawniony, a nie zobowiązany, do odmowy uznania wyroku i odmowy wykonania kary, jeżeli żaden z wyjątków przewidzianych w drugim ze wspomnianych przepisów nie znajduje zastosowania.
Do sądu krajowego należy, przy uwzględnieniu całości swego prawa krajowego i przy zastosowaniu uznanych w tymże prawie krajowym metod wykładni, dokonanie wykładni swojego uregulowania krajowego tak dalece, jak jest to możliwe, w świetle brzmienia i celu decyzji ramowych 2002/584 i 2008/909 ze zmianami.
1      Język oryginału: francuski.
i      Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.
2      Zobacz motyw 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1). Zobacz również wyrok z dnia 20 maja 2025 r., Kachev (C‑135/25 PPU, zwany dalej „wyrokiem Kachev”, EU:C:2025:366, pkt 31
i przytoczone tam orzecznictwo).
3      Zobacz motyw 35 dyrektywy 2016/343. Zobacz również motyw 1 decyzji ramowej Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.
zmieniającej decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniającej prawa procesowe osób oraz ułatwiającej stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie (Dz.U. 2009, L 81, s. 24).
4      Dz.U. 2002, L 190, s. 1.
5      Dz.U. 2008, L 327, s. 27.
6      Zwanych dalej, odpowiednio, „decyzją ramową 2002/584” i „decyzją ramową 2008/909”.
7      W tamtej sprawie, w której zainteresowana osoba nie zbiegła przed rozprawą, osoba ta wskazała adres kancelarii swojego obrońcy, któremu udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu w pierwszej i w drugiej instancji, jako adres, na który właściwe organy mogły dokonywać doręczeń.
8      GURI nr 98 z dnia 29 kwietnia 2005 r., s. 6.
9      GURI nr 230 z dnia 1 października 2010 r., s. 1.
10      Zwanego dalej „wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2010 r.”.
11      Wyróżnienie własne.
12      Wyróżnienie własne.
13      Zobacz w szczególności wyroki: z dnia 29 czerwca 2017 r., Popławski (C‑579/15, EU:C:2017:503, pkt 21, 23); z dnia 29 kwietnia 2021 r., X (Europejski nakaz aresztowania – Ne bis in idem) (C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, pkt 43
i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia
6 czerwca 2023 r., O.G. (Europejski nakaz aresztowania przeciwko obywatelowi państwa trzeciego) (C‑700/21, zwany dalej „wyrokiem O.G.”, EU:C:2023:444, pkt 49);
a także z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA) (C‑305/22, zwany dalej „wyrokiem C.J.”, EU:C:2025:665, pkt 44).
14      Zobacz w szczególności wyroki: O.G. (pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo); C.J. (pkt 43).
15      Zobacz w szczególności wyrok
O.G.
(pkt 47
i przytoczone tam orzecznictwo).
16      Zobacz w szczególności wyroki:
O.G.
(pkt 48
i przytoczone tam orzecznictwo); C.J. (pkt 52). Jak Trybunał wyjaśnił w tym ostatnim wyroku, w ramach stosowania podstawy fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianej w art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 przejęcie przez państwo wykonujące wykonania kary orzeczonej w wydanym w państwie wydającym wyroku skazującym, który był podstawą wydania europejskiego nakazu aresztowania, jest uzależnione, zgodnie z zasadami określonymi w decyzji ramowej 2008/909, od zgody owego państwa wydającego (pkt 67 tego wyroku).
17      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski (C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 88
i przytoczone tam orzecznictwo).
18      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 24 czerwca 2019 r., Popławski (C‑573/17, EU:C:2019:530, pkt 92
i przytoczone tam orzecznictwo).
19      Zobacz wyrok z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego nakaz) (C‑314/18, EU:C:2020:191, pkt 51
i przytoczone tam orzecznictwo); wyrok C.J. (pkt 81). Jak jednak Trybunał wyjaśnił w tym ostatnim wyroku, że gdyby państwo wykonujące mogło, powołując się na ten cel, odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności, nie uzyskawszy zgody państwa wydającego na przejęcie tego wykonania przez owo państwo wykonujące, mogłoby to skutkować zwiększonym ryzykiem bezkarności osób, które próbują uniknąć wymiaru sprawiedliwości w następstwie skazania w państwie członkowskim, i zagrażałoby w ostatecznym rozrachunku skutecznemu funkcjonowaniu uproszczonego systemu przekazywania osób między państwami członkowskimi ustanowionego w decyzji ramowej 2002/584 (pkt 82 tego wyroku).
20      Zobacz w szczególności wyrok
Kachev
(pkt 35
i przytoczone tam orzecznictwo).
21      Zobacz w szczególności wyrok
Kachev
(pkt 36
i przytoczone tam orzecznictwo).
22      Zobacz w szczególności wyrok
Kachev
(pkt 37
i przytoczone tam orzecznictwo).
23      Zobacz w szczególności wyrok
Kachev
(pkt 41
i przytoczone tam orzecznictwo).
24      Zobacz wyrok
Kachev
(pkt 59).
25      Zobacz wyrok
Kachev
(pkt 61).
26      Zobacz wyrok
Kachev
(pkt 62).
27      Zobacz wyrok
Kachev
(pkt 63).
28      Zobacz analogicznie wyrok z dnia 23 marca 2023 r., Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
[C‑514/21 i C‑515/21, zwany dalej „wyrokiem Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)”, EU:C:2023:235, pkt 64].
29      Zobacz analogicznie wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 60, 61 i 64).
30      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r., Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
[C‑396/22, zwany dalej „wyrokiem Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)”, EU:C:2023:1029, pkt 38
i przytoczone tam orzecznictwo].
31      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
(pkt 39
i przytoczone tam orzecznictwo).
32      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 49
i przytoczone tam orzecznictwo).
33      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
(pkt 40
i przytoczone tam orzecznictwo).
34      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
(pkt 41
i przytoczone tam orzecznictwo).
35      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 75, 76
i przytoczone tam orzecznictwo).
36      Zobacz wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 77).
37      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 76
i przytoczone tam orzecznictwo).
38      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 78
i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz również wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
(pkt 42
i przytoczone tam orzecznictwo).
39      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego)
(pkt 43
i przytoczone tam orzecznictwo).
40      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 66
i przytoczone tam orzecznictwo).
41      Zobacz w szczególności wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 50).
42      Zobacz podobnie wyrok
Minister for Justice and Equality (Uchylenie warunkowego zawieszenia wykonania kary)
(pkt 49
i przytoczone tam orzecznictwo).
43      W mojej opinii przedstawionej dzisiaj w sprawie Höldermann (C‑447/24) wskazałem powody, dla których uważam, że okoliczność, iż zainteresowany zwrócił się do właściwego organu państwa członkowskiego,
w którym nastąpiło skazanie, z wnioskiem o wykonanie kary w wykonującym nakaz państwie członkowskim, nie spełnia jako taka przesłanek określonych w art. 9 ust. 1 lit. i) ppkt (iii) decyzji ramowej 2008/909. Prawdą jest, że postawa ATAU może wydawać się sprzeczna, ponieważ wnioskując o wykonanie kary we Włoszech, zdaje się on akceptować tę karę. Należy jednak podkreślić, że ATAU może zwrócić się z takim wnioskiem, zastrzegając sobie jednocześnie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Ponadto zauważam, że pełnomocnik ATAU wskazał na rozprawie, iż ten ostatni może jeszcze skorzystać z takiego prawa. Informacje te należą do okoliczności, które wykonujący nakaz organ sądowy może wziąć pod uwagę w ramach przysługującego mu zakresu uznania.
44      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie pod nieobecność oskarżonego) (pkt 46
i przytoczone tam orzecznictwo).
45      Zobacz w szczególności wyrok
Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Skazanie w trybie zaocznym) (pkt 47
i przytoczone tam orzecznictwo).