62022TJ0625_RES
Sprawa T‑625/22
Republika Austrii
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (wielka izba) z dnia 10 września 2025 r.
Środowisko naturalne – Rozporządzenie delegowane (UE) 2022/1214 – Taksonomia – Działalność gospodarcza związana z gazem ziemnym i energią jądrową – Włączenie do zrównoważonej działalności gospodarczej – Inwestycje – Wkład w przejście do gospodarki neutralnej pod względem emisji dwutlenku węgla zgodnie z określonym w porozumieniu paryskim celem ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C – Cel polegający na osiągnięciu zerowych emisji netto do 2050 r. – Istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i w adaptację do tych zmian – Artykuły 10 i 11 rozporządzenia (UE) 2020/852 – Pojęcie „działalności niskoemisyjnej” – Poważne szkody względem celów środowiskowych – Ryzyko związane z poważnymi awariami reaktorów – Ryzyko związane z wysokoaktywnymi odpadami promieniotwórczymi – Ryzyko związane z suszami i zagrożeniami klimatycznymi – Zasada ostrożności – Techniczne kryteria kwalifikacji – Zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych – Artykuł 290 TFUE – Pojęcie „istotnych elementów” aktu ustawodawczego – Dowody naukowe – Zakres uznania, jakim dysponuje Komisja – Oczywisty błąd w ocenie
Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie uprawnień – Uprawnienia przyznane Komisji w celu przyjmowania aktów delegowanych – Zakres – Złożone oceny i analizy – Szeroki zakres uznania – Rozporządzenie ustanawiające ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji – Kontrola sądowa – Granice – Oczywisty błąd w ocenie – Ciężar dowodu
(rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852; Komisji 2022/1214)
(zob. pkt 32–37, 179, 204, 214, 225, 230, 276, 338, 383, 440, 469, 516, 536, 538, 567, 578, 590, 604)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym i z energią jądrową oraz zmieniającego istniejące rozporządzenie delegowane – Dotyczące tej działalności ocena skutków i konsultacje społeczne przeprowadzane w ramach przyjmowania istniejącego rozporządzenia delegowanego – Brak po stronie Komisji obowiązku przeprowadzania dodatkowych oceny skutków i konsultacji społecznych
(rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852; Komisji 2021/2139, 2021/1214)
(zob. pkt 72–74, 79–83, 92)
Instytucje Unii Europejskiej – Wykonywanie uprawnień – Uprawnienia przyznane Komisji w celu przyjmowania aktów delegowanych – Obowiązek niezmieniania istotnych elementów podstawowego aktu ustawodawczego – Rozporządzenie podstawowe ustalające kryteria zrównoważenia środowiskowego – Rozporządzenie delegowane ustalające techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące wszystkich rodzajów działalności spełniających te kryteria zrównoważenia – Dopuszczalność
(rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 3; Komisji 2022/1214)
(zob. pkt 100–126)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym i z energią jądrową – Zaklasyfikowanie tej działalności jako przejściowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw – Dopuszczalność
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 2)
(zob. pkt 160, 164–170, 594–596)
Prawo Unii Europejskiej – Wykładnia – Metody – Wykładnia w świetle umów międzynarodowych zawartych przez Unię – Wykładnia rozporządzenia 2020/852 w świetle porozumienia paryskiego
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 2)
(zob. pkt 188–195)
Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Ocena obowiązku uzasadnienia w zależności od okoliczności sprawy – Konieczność wyszczególnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych – Brak
(art. 296 TFUE)
(zob. pkt 216–218, 241, 325, 365)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z energią jądrową – Uprzednia ocena zagrożenia dla zdrowia ludzi lub środowiska – Stosowanie zasady ostrożności – Zakres – Pojęcia ryzyka i zagrożenia – Określenie poziomu ryzyka uznanego za niedopuszczalny dla społeczeństwa – Kompetencja instytucji Unii określona przez właściwe przepisy – Obowiązek zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i środowiska – Kontrola sądowa – Granice – Oczywisty błąd w ocenie
[art. 11, art. 168 ust. 1, art. 169 ust. 1, 2, art. 191 ust. 1, 2 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 3 lit. b), art. 9, 17]
(zob. pkt 247–257, 262, 274, 297, 298, 307–309, 315–324, 326, 334, 345, 357, 360, 373)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym i z energią jądrową – Obowiązek uwzględniania cyklu życia produktów lub usług – Zakres – Uwzględnienie cyklu życia działalności gospodarczej prowadzonej na wcześniejszych lub dalszych etapach – Wyłączenie
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 17 ust. 2, art. 19 ust. 1 lit. g)]
(zob. pkt 429–438, 574–576)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym i z energią jądrową – Brak doprecyzowania pewnych pojęć prawnych i warunków, które winny zostać spełnione – Dopuszczalność – Naruszenie zasady pewności prawa – Warunki – Niejednoznaczne techniczne kryteria kwalifikacji, które pozostawiają wątpliwości co do ich zakresu lub znaczenia
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 19 ust. 1 lit. k)]
(zob. pkt 484–486, 676)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym – Dopuszczalność – Warunek – Brak niskoemisyjnych rozwiązań alternatywnych umożliwiających zapewnienie bezpieczeństwa dostaw
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 2)
(zob. pkt 507–517)
Zbliżanie ustawodawstw – Ramy ułatwiające zrównoważone inwestycje – Ustalenie, czy dana działalność gospodarcza jest zrównoważona środowiskowo – Przyjęcie przez Komisję rozporządzenia delegowanego ustalającego techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące działalności związanej z gazem ziemnym – Zastosowanie podejścia etapowego – Dopuszczalność
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2020/852, art. 10 ust. 2)
(zob. pkt 535, 538–540)
Postępowanie sądowe – Żądania skargi – Dostosowanie w trakcie postępowania – Akt zmieniający w trakcie postępowania zaskarżony akt – Dostosowanie pierwotnych żądań i zarzutów – Dopuszczalność – Warunki
(regulamin postępowania przed Sądem, art. 86)
(zob. pkt 689–694)
Streszczenie
Sąd oddalił wniesioną przez Republikę Austrii skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji Europejskiej 2022/1214 (
1
) uzupełniającego rozporządzenie 2020/852 w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje (
2
) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie taksonomii”). Przy tej okazji po raz pierwszy wypowiedział się on na temat zastosowania zawartych w rozporządzeniu w sprawie taksonomii kryteriów do działalności gospodarczej związanej z gazem ziemnym i energią jądrową.
Rozporządzenie w sprawie taksonomii harmonizuje na szczeblu UE kryteria służące ustaleniu tego, czy dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo w świetle poszczególnych celów środowiskowych, takich jak łagodzenie zmian klimatu i adaptacja do nich (
3
).
W tym kontekście Komisja przyjęła rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 (
4
) w celu uzupełnienia rozporządzenia w sprawie taksonomii poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących określeniu warunków, po spełnieniu których dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w realizację ww. celów środowiskowych, a także ocenie tego, czy ta działalność gospodarcza nie wyrządza poważnych szkód dla żadnego z pozostałych celów środowiskowych.
W marcu 2022 r. Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie, które zmienia rozporządzenie delegowane 2021/2139 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji umożliwiających włączenie niektórych rodzajów działalności w sektorach energii jądrowej i gazu ziemnego do kategorii działalności kwalifikującej się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i adaptację do nich.
Republika Austrii wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia, które jej zdaniem narusza szereg przepisów rozporządzenia w sprawie taksonomii.
Ocena Sądu
Na wstępie Sąd przypomniał, że w ramach wykonywania uprawnień delegowanych w rozumieniu art. 290 TFUE Komisja, jeżeli jest ona zobowiązana między innymi do dokonywania kompleksowych ocen, dysponuje szerokim zakresem uznania. Kontrola sądowa, jaką sąd Unii powinien sprawować nad prawidłowością uzasadnienia aktu wydanego w ramach wykonywania tych uprawnień, nie powinna prowadzić do zastąpienia oceny dokonanej przez Komisję własną oceną, lecz ma na celu sprawdzenie, czy decyzja ta nie została oparta na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych i czy nie jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie lub nadużyciem władzy.
W tym względzie sąd Unii powinien w szczególności nie tylko zweryfikować materialną prawdziwość przytoczonych dowodów, ich wiarygodność i spójność, ale także sprawdzić, czy te dowody stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy mogą one stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie. W sytuacji bowiem, w której instytucji przysługuje szeroki zakres uznania, zasadnicze znaczenie ma poszanowanie gwarancji proceduralnych, wśród których znajduje się ciążący na tej instytucji obowiązek zbadania w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych okoliczności danej sytuacji.
Natomiast w odniesieniu do kwestii prawnych to Sąd sprawuje pełną kontrolę. To on jest właściwy do dokonania wykładni, jaką należy nadać przepisom prawa w oparciu o elementy obiektywne, a także weryfikacji tego, czy zostały spełnione przesłanki zastosowania takiego przepisu.
Ponadto, w celu ustalenia, czy instytucja ta popełniła w ocenie złożonych faktów oczywisty błąd, dowody przedstawione przez stronę skarżącą muszą być wystarczające, by pozbawić wiarygodności przyjęte w tym akcie oceny okoliczności faktycznych.
To w świetle tych rozważań Sąd oddalił w pierwszej kolejności zarzuty oparte w szczególności na naruszeniu przez Komisję przy przyjmowaniu zaskarżonego rozporządzenia przepisów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie taksonomii.
W tym względzie wskazał on na ciągłość, jaka istnieje między zaskarżonym rozporządzeniem a rozporządzeniem delegowanym 2021/2139. W szczególności w ramach procedury, która doprowadziła do przyjęcia rozporządzenia delegowanego 2021/2139, grupa ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania (zwana dalej „TEG”), uwzględniła działalność gospodarczą związaną z energią jądrową i zaleciła przeprowadzenie innych badań, co też uczyniono.
W konsekwencji Komisja mogła w celu przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia skutecznie oprzeć się na ekspertyzach sporządzonych przy przyjmowaniu rozporządzenia delegowanego 2021/2139. Oba te rozporządzenia delegowane uzupełniają bowiem rozporządzenie w sprawie taksonomii, a procedury, które doprowadziły do ich przyjęcia, uzupełniają się w zakresie analizy działalności gospodarczej związanej z energią jądrową. Tak więc Komisja nie była zatem zobowiązana do przeprowadzenia dodatkowych konsultacji społecznych i oceny skutków.
To samo dotyczy progów emisji generowanych przez działalność związaną z gazem ziemnym, ponieważ ekspertyzy i konsultacje społeczne dotyczące tego sektora zostały już przeprowadzone celem przyjęcia rozporządzenia delegowanego 2021/2139.
W drugiej kolejności Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia art. 290 TFUE ze względu na to, że zakwalifikowanie działalności związanej z energią jądrową jako zrównoważonej stanowi istotny element rozporządzenia w sprawie taksonomii, który nie może być przedmiotem aktu delegowanego, a to ze względu na polityczny i kontrowersyjny charakter włączenia energii jądrowej do tego rozporządzenia.
W tym względzie Sąd stwierdził, że, w świetle celu i treści rozporządzenia w sprawie taksonomii, jego istotnymi elementami są w szczególności określenie celów środowiskowych, kryteriów zrównoważenia środowiskowego oraz wymogów mających zastosowanie do technicznych kryteriów kwalifikacji. Wynika z tego, że określenie rodzajów działalności gospodarczej jako takich, jak również ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej wdrażających kryteria zrównoważonego rozwoju, z wyjątkiem wyraźnie wyłączonych paliw kopalnych, nie należą do istotnych elementów rozporządzenia w sprawie taksonomii.
Wreszcie, pozostawiając Komisji możliwość określenia technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących wszystkich rodzajów działalności spełniających kryteria zrównoważonego rozwoju, prawodawca Unii umożliwił tej instytucji dostosowanie technicznych kryteriów kwalifikacji do rozwoju technologii. Ponadto nie można wymagać wymienienia wszystkich istniejących lub planowanych technologii, ponieważ nie pozwalałoby to na stanowienie przyszłościowych przepisów i czyniłoby je przestarzałymi technologicznie ze względu na brak możliwości uwzględnienia nieuniknionych, a wręcz pożądanych innowacji technologicznych.
Co do okoliczności polegającej na tym, że włączenie rodzajów działalności gospodarczej związanej z energią jądrową stanowi aspekt polityczny, który jest sporny między państwami członkowskimi, nie można na jej podstawie skutecznie zakwestionować tego wniosku, skoro prawodawca Unii nie zdecydował się wykluczyć tej działalności, w odróżnieniu od produkcji energii elektrycznej za pomocą stałych paliw kopalnych. W każdym razie ta okoliczność jest bez znaczenia w świetle art. 290 TFUE, w którym zastrzeżono dla aktów ustawodawczych istotne elementy danej dziedziny, a nie jej elementy polityczne i kontrowersyjne.
W trzeciej kolejności Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii ze względu na to, że, z jednej strony, przepis ten nie ma mieć zastosowania do niskoemisyjnej działalności gospodarczej, takiej jak ta związana z energią jądrową i, z drugiej strony, przesłanki stosowania tego przepisu miały nie zostać spełnione.
W tym samym przepisie zdefiniowano warunki, ze względu na które te rodzaje działalności gospodarczej, dla których nie istnieją alternatywne rozwiązania niskoemisyjne wykonalne pod względem technologicznym i ekonomicznym, można zakwalifikować jako „przejściowe”, czyli wnoszące istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu poprzez wspieranie przejścia na gospodarkę neutralną dla klimatu zgodnie ze ścieżką prowadzącą do ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5 °C powyżej poziomów sprzed epoki przemysłowej.
W tym względzie Sąd przypomniał, że wykładnia przepisu prawa Unii wymaga uwzględnienia nie tylko jego brzmienia, lecz także kontekstu, w jaki on się wpisuje, oraz celów aktu, którego ów przepis stanowi część.
Z wykładni literalnej, celowościowej i systemowej art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika zatem, że przejściowe rodzaje działalności mogą obejmować działalność, która nie jest niskoemisyjna i dla której nie istnieją niskoemisyjne rozwiązania alternatywne, które byłyby wykonalne pod względem technologicznym i ekonomicznym, ale również, a fortiori, niskoemisyjne rodzaje działalności, które nie spełniają warunków stosowania ust. 1 tego artykułu (
5
), z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków określonych w ust. 2 tego artykułu.
Ponadto, przyjmując w zaskarżonym rozporządzeniu brak dostępności „na wystarczającą skalę” niskoemisyjnych rozwiązań alternatywnych dla energii jądrowej w celu „pokrycia zapotrzebowania na energię w sposób ciągły i wiarygodny”, Komisja nie rozszerzyła zakresu stosowania art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii.
Sąd przypomniał bowiem, po pierwsze, że środki przyjmowane przez Komisję w ramach ustanawiania lub funkcjonowania rynku wewnętrznego, takie jak zaskarżone rozporządzenie, powinny być zgodne z zasadą solidarności energetycznej, o której mowa w art. 194 ust. 1 TFUE i zapewniać, w szczególności, bezpieczeństwo dostaw energii w Unii.
Po drugie, rozporządzenie w sprawie taksonomii ma na celu wspieranie przejścia na bezpieczną, neutralną dla klimatu, odporną na zmianę klimatu, bardziej zasobooszczędną gospodarkę o obiegu zamkniętym. Realizacja tego celu byłaby zaś zagrożona, gdyby wykorzystywanie źródeł energii uznawanych za wnoszące istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu nie umożliwiało zaopatrzenia w energię wystarczającego, aby pokryć zapotrzebowanie na nią.
Po trzecie, w art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii zawarto odniesienie do braku istnienia alternatywnego rozwiązania niskoemisyjnego „wykonalnego pod względem technologicznym i ekonomicznym”. Tak więc prawodawca Unii położył nacisk na praktyczną wykonalność i dostępność tych rozwiązań, co leży u podstaw imperatywu bezpieczeństwa dostaw i zaspokojenia potrzeb Unii w zakresie energii. Przepis ten należy zatem interpretować w ten sposób, że dotyczy on działań przejściowych, dla których nie istnieją realistyczne i wykonalne opcje, które umożliwiałyby Unii dalsze pokrywanie jej zapotrzebowania na energię.
Co się tyczy argumentów opartych na okoliczności, że działalność gospodarcza związana z energią jądrową nie spełnia warunków przewidzianych w art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii, Sąd przypomniał, że przy dokonywaniu wykładni traktatu należy brać pod uwagę w szczególności każde późniejsze porozumienie między stronami dotyczące interpretacji traktatu lub stosowania jego postanowień oraz każdą późniejszą praktykę stosowania tego traktatu, ustanawiającą porozumienie stron co do jego interpretacji (
6
).
W niniejszym przypadku z porozumienia paryskiego wynika, że w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych (zwanych dalej „GC”) strony tego porozumienia zobowiązały się do przyczynienia się do globalnych wysiłków, w szczególności poprzez przyspieszenie przyjęcia technologii bezemisyjnych i niskoemisyjnych, takich jak technologie jądrowe.
Zatem przyjęcie zgodnej z tym porozumieniem wykładni art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii potwierdza, że działalność gospodarcza związana z energią jądrową może stanowić działalność przejściową w rozumieniu tego przepisu.
Ponadto z tego przepisu, którego zgodność z prawem nie jest kwestionowana, wynika, iż te cele klimatyczne są realizowane wówczas, gdy dany rodzaj działalności gospodarczej wspomaga przejście do gospodarki neutralnej dla klimatu, w szczególności poprzez usuwanie emisji GC. W niniejszym przypadku Komisja na podstawie opinii zebranych w toku procedury przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia właśnie wskazała, że działalność gospodarcza związana z energią jądrową jest niskoemisyjna, że produkcja energii jądrowej charakteryzuje się niemal zerowym poziomem emisji GC oraz że dowody na potencjalny istotny wkład energii jądrowej w realizację celów w zakresie łagodzenia zmian klimatu są obszerne i jednoznaczne.
W czwartej kolejności, włączając działalność gospodarczą związaną z energią jądrową do działalności przejściowej i ustanawiając techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące tej działalności, Komisja nie naruszyła ani zasady ostrożności, ani art. 19 ust. 1 lit. f) i g) rozporządzenia w sprawie taksonomii, ani kryterium DNHS, czyli kryterium, zgodnie z którym dany rodzaj działalności gospodarczej nie może wyrządzać poważnych szkód żadnemu z realizowanych przez to rozporządzenie celów środowiskowych przewidzianych w jego art. 17.
Na wstępie Sąd przypomniał, że stosowania zasady ostrożności dokonuje się w oparciu o naukową ocenę ryzyka, określenie poziomu ryzyka uznanego za dopuszczalny i, w razie potrzeby, przyjęcie odpowiednich środków.
W niniejszej sprawie Sąd przede wszystkim oddalił argumentację Republiki Austrii, zgodnie z którą w ramach weryfikacji tego, czy przestrzegana jest zasada ostrożności, kryterium braku dowodu naukowego na istnienie poważnej szkody nie jest istotne, a istotna jest jedynie kwestia tego, czy można wykluczyć wszelkie racjonalne wątpliwości co do takiej szkody. Zasada ostrożności nie wymaga bowiem wykluczenia wszelkich racjonalnych wątpliwości naukowych co do szkodzenia środowisku, ponieważ oznaczałoby to narzucenie Komisji obowiązku wykazania zerowego poziomu ryzyka, co byłoby sprzeczne z orzecznictwem. Tak więc kryterium braku dowodu naukowego poważnej szkody jest zgodne z art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie taksonomii, który zobowiązuje Komisję jedynie do oparcia się na jednoznacznych dowodach naukowych.
Następnie, co się tyczy argumentacji, zgodnie z którą Komisja nie uwzględniła konsekwencji, jakie mogą mieć poważne awarie reaktorów dla ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie taksonomii celów środowiskowych, Sąd wyjaśnił, że tego, czy kryterium DNSH jest przestrzegane, nie można sprawdzać w abstrakcji, lecz w świetle ustanowionych w zaskarżonym rozporządzeniu technicznych kryteriów kwalifikacji.
Działalność gospodarcza związana z energią jądrową podlega zaś przewidzianym w prawie Unii ścisłym uregulowaniom mającym na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa poważnych awarii reaktorów oraz wagi, jaką mają takie awarie dla zdrowia ludzkiego i środowiska. W tym względzie w technicznych kryteriach kwalifikacji zawarto wyraźne odesłanie do całokształtu unijnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, a także do najnowszych międzynarodowych wytycznych Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i Zachodnioeuropejskiego Stowarzyszenia Regulatorów Jądrowych.
Ponadto Republika Austrii nie wykazała, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, iż, w ramach wskazanych w zaskarżonym rozporządzeniu unijnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, kryterium DNSH zostało spełnione, a w szczególności, że nie wykazano, iż działalność gospodarcza związana z energią jądrową jest szkodliwa dla dobrego stanu ekologicznego mas wodnych lub wód morskich i prowadzi do znacznego wzrostu emisji zanieczyszczeń do wody, powietrza lub gleby.
To samo odnosi się do argumentów dotyczących ryzyka związanego z wysokoaktywnymi odpadami promieniotwórczymi, za pomocą których Republika Austrii nie zdołała wykazać, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie braku poważnej szkody dla środowiska ze względu na gospodarkę odpadami związanymi z energią jądrową.
W tej kwestii Sąd zauważył, po pierwsze, że w dyrektywie 2011/70/Euratom (
7
) ustanowione zostały ramy mające na celu zapewnienie na poziomie prawa Unii odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Ponadto Komisja zapewnia wprowadzenie przez państwa członkowskie odpowiednich rozwiązań krajowych gwarantujących wysoki poziom bezpieczeństwa gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi. Zaskarżone rozporządzenie zawiera zaś odwołanie do tej dyrektywy.
Po drugie, nie można wymagać od Komisji, aby ta oparła się na dowodach naukowych, które nie budzą wątpliwości i które dowodzą, że ostateczne składowanie wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych nie wyrządza poważnych szkód dla celów środowiskowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 lit. c)-f) rozporządzenia w sprawie taksonomii, ponieważ oznaczałoby to narzucenie jej obowiązku wykazania zerowego poziomu ryzyka, co byłoby sprzeczne z orzecznictwem.
Wreszcie, co się tyczy argumentacji, zgodnie z którą Komisja nie wzięła pod uwagę całego cyklu życia energii jądrowej, a mianowicie wydobycia i przetwarzania rudy uranu, oczyszczania, konwersji i wzbogacania uranu, produkcji elementów paliwowych, transportu i potencjalnych konfliktów zbrojnych, Sąd zauważył, że te rodzaje działalności są prowadzone na wcześniejszych lub dalszych etapach względem działalności związanej z energią jądrową, o której mowa w zaskarżonym rozporządzeniu. Z brzmienia zaś zarówno art. 17 ust. 2, jak i art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że wymóg uwzględnienia cyklu życia danego rodzaju działalności nie musi obejmować tych rodzajów działalności, które są prowadzone na wcześniejszych lub dalszych etapach względem danej działalności gospodarczej.
W piątej i ostatniej kolejności, jeśli chodzi o działalność związaną z gazem ziemnym, Republika Austrii utrzymuje, że warunek przewidziany w art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii, zgodnie z którym nie może istnieć rozwiązanie niskoemisyjne, nie jest spełniony, ponieważ energia ze źródeł odnawialnych, inteligentne sieci oraz techniki magazynowania energii i ograniczania zużycia stanowią dostępne rozwiązania niskoemisyjne, które mogą zastąpić rodzaje działalności gospodarczej związane z gazem ziemnym.
W tym względzie Sąd podkreślił, że warunek ten wiąże się z uwzględnieniem aspektów związanych z bezpieczeństwem dostaw. Z zaskarżonego rozporządzenia wynika zaś, że w niektórych sektorach nie istnieją jeszcze wystarczające alternatywne rozwiązania niskoemisyjne umożliwiające zapewnienie niezbędnych dostaw energii.
W związku z tym Komisja uznała, że należy przewidzieć przyjęcie podejścia innego niż bezpośrednie ograniczenie emisji GC, które powinno przynieść podobne rezultaty w ciągu dwudziestu lat. W ramach tego innego podejścia, z jednej strony, można albo ograniczyć liczbę godzin pracy instalacji, albo szybciej przejść do pełnego wykorzystania gazowych paliw odnawialnych lub niskoemisyjnych. Z drugiej strony, techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące wykorzystania gazu ziemnego powinny zapewniać dostępność solidnych dowodów na to, że ta sama moc wytwórcza nie może zostać uzyskana ze źródeł odnawialnych, oraz wprowadzenie skutecznych planów dla każdego zakładu, zgodnie z najlepszymi wynikami w sektorze, aby zapewnić w określonym terminie całkowite przejście na gazowe paliwa odnawialne lub niskoemisyjne.
Wynika z tego, że art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii należy interpretować w ten sposób, że aby wykluczyć zakwalifikowanie danej działalności jako zrównoważonej środowiskowo nie wystarcza, aby źródła alternatywne istniały; winny one również zapewniać tę samą moc wytwórczą co źródła już istniejące.
Sąd oddalił następnie argumentację, zgodnie z którą z jednej strony przewidziane w zaskarżonym rozporządzeniu progi emisji dla działalności związanej z gazem ziemnym nie są zgodne w szczególności z celem 1,5 °C określonym w art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii i z drugiej strony inne techniczne kryteria kwalifikacji nie umożliwiają wspierania łagodzenia zmian klimatu.
W tej kwestii Sąd zauważył, że Komisja zastosowała próg przekraczający 100 gramów (g) ekwiwalentu CO2 (CO2eq) na kilowatogodzinę (kWh) (
8
), ponieważ osiągnięcie progu 100 g nie jest obecnie możliwe w przypadku elektrowni gazowych nieposiadających systemu wychwytywania CO2. Tak więc stosując w przypadku tego rodzaju instalacji wyższy próg, Komisja dołożyła starań, aby były one objęte zakresem stosowania zaskarżonego rozporządzenia i podlegały innym technicznym kryteriom kwalifikacji. Takie podejście jest zaś zgodne z celem rozporządzenia w sprawie taksonomii, który polega na uniknięciu zaniechania działań lub ich opóźnienia.
Jest tak tym bardziej, że przedmiotowe działania powinny również zastąpić istniejącą działalność polegającą na wytwarzaniu energii elektrycznej o wyższym wskaźniku emisji, która wykorzystuje stałe lub płynne paliwa kopalne, i prowadzić do zmniejszenia emisji GC o co najmniej 55 % w całym okresie eksploatacji nowo zainstalowanej zdolności produkcyjnej, a państwo członkowskie powinno zobowiązać się do stopniowego zaprzestania wykorzystywania węgla do wytwarzania energii.
Wreszcie, Komisja nie popełniła też błędu w ocenie, uwzględniając bezpośrednie emisje GC wynikające z działalności, a nie emisje GC w cyklu życia. Jak bowiem wynika z rozporządzenia w sprawie taksonomii (
9
), wymóg uwzględnienia cyklu życia działalności nie musi obejmować działalności prowadzonej na wcześniejszych lub dalszych etapach względem danej działalności gospodarczej. Tak więc obowiązek uwzględnienia wytwarzania, użytkowania i zakończenia cyklu życia produktów dostarczanych i usług świadczonych w ramach działalności gospodarczej związanej z gazem ziemnym nie wiąże się z uwzględnieniem wydobycia i dystrybucji gazu ziemnego przed jego spalaniem, ponieważ działalność ta jako taka nie wchodzi w zakres produkcji energii elektrycznej.
Ponadto celem rozporządzenia w sprawie taksonomii jest ustanowienie jednolitego systemu klasyfikacji działalności gospodarczej uznawanej za zrównoważoną środowiskowo. Ta klasyfikacja lub systematyka dotyczy zatem określonych rodzajów działalności gospodarczej. W związku z tym ustanowienie przez Komisję technicznych kryteriów kwalifikacji pozwalających na ustalenie, czy dana działalność może zostać zakwalifikowana jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i czy nie wyrządza poważnych szkód dla któregoś z celów środowiskowych, dotyczy każdorazowo konkretnego rodzaju działalności gospodarczej.
Ponieważ pozostałe zarzuty również okazały się bezzasadne, Sąd oddalił skargę w całości.
(
1
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2022/1214 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 w odniesieniu do działalności gospodarczej w niektórych sektorach energetycznych oraz rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2178 w odniesieniu do publicznego ujawniania szczególnych informacji w odniesieniu do tych rodzajów działalności gospodarczej (Dz.U. 2022, L 188, s. 1, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).
(
2
)	Rozporządzenie (UE) 2020/852 w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088 (Dz.U. 2020, L 198, s. 13).
(
3
)	Artykuły 3 i 9 rozporządzenia w sprawie taksonomii.
(
4
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/852 z dnia 4 czerwca 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 poprzez ustanowienie technicznych kryteriów kwalifikacji służących określeniu warunków, na jakich dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu lub w adaptację do zmian klimatu, a także określeniu, czy ta działalność gospodarcza nie wyrządza poważnych szkód względem żadnego z pozostałych celów środowiskowych (Dz.U. 2021, L 442, s. 1).
(
5
)	W przepisie tym określono rodzaje działalności gospodarczej, które są kwalifikowane jako mające istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu.
(
6
)	Artykuł 31 ust. 3 lit. a) i b) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. (Zbiór traktatów ONZ, vol. 1155, s. 331).
(
7
)	Dyrektywa Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. 2011, L 199, s. 48).
(
8
)	TEG uważa, że próg 100 g CO2eq/kWh jest warunkiem naukowym spełnienia przesłanki polegającej na wspieraniu przejścia na gospodarkę neutralną dla klimatu i że powinien on być obniżany co pięć lat.
(
9
)	Artykuł 17 ust. 2 i art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii.