61981CJ0228_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 228/81,
πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Bundesgerichtshof τής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τής Γερμανίας πρός τό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού πρωτοκόλλου τής 3ης Ιουνίου 1971 γιά τήν ερμηνεία από τό Δικαστήριο τής συμβάσεως τής 27ης Σεπτεμβρίου 1968 γιά τή διεθνή δικαιοδοσία καί τήν εκτέλεση αποφάσεων σέ αστικές καί εμπορικές υποθέσεις, μέ τήν οποία ζητείται, στό πλαίσιο τής Rechtsbeschwerde πού ησκήθη ενώπιον τού Bundesgerichtshof από
PENDY PLASTIC PRODUCTS BV, μέ έδρα τό Helmond ( Κάτω Χώρες ),
αιτούσης τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου
καί ασκούσης τήν Rechtsbeschwerde,
κατ’ αποφάσεως τού Oberlandesgericht τού Duesseldorf, μέ τήν οποία απερρίφθη η αίτησή της περί περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου επί ερήμην εκδοθείσης αποφάσεως, τήν οποία εξέδωσε τό ολλανδικό δικαστήριο τού Hertogenbosch
κατά
PLUSPUNKT HANDELSGESELLSCHAFT MBH, μέ εδρα τό Neuss ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ),
καθ’ ης η αίτηση περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου
καί η Rechtsbeschwerde,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού άρθρου 27, περίπτωση 2, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών σέ συνδυασμό πρός τίς διατάξεις τού άρθρου 20, παράγραφος 3, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών καί τού άρθρου 15 τής συμβάσεως γιά τήν επίδοση καί κοινοποίηση στήν αλλοδαπή δικαστικών καί εξωδίκων εγγράφων σέ αστικές ή εμπορικές υποθέσεις, η οποία υπεγράφη στήν Χάγη, στίς 15 Νοεμβρίου 1965 ( BGBl . 1977 ΙΙ, σ . 1453 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ διάταξη τής 8ης Ιουλίου 1981, πού περιήλθε στό Δικαστήριο στίς 6 Αυγούστου 1981, τό Bundesgerichtshof υπέβαλε, δυνάμει τού πρωτοκόλλου τής 3ης Ιουνίου 1971 γιά τήν ερμηνεία από τό Δικαστήριο τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, τής 27ης Σεπτεμβρίου 1968 γιά τήν διεθνή δικαιοδοσία καί τήν εκτέλεση αποφάσεων σέ αστικές καί εμπορικές υποθέσεις, προδικαστικό ερώτημα ως πρός τήν ερμηνεία τού άρθρου 27, περίπτωση 2, τής εν λόγω συμβάσεως, σέ συνδυασμό πρός τίς διατάξεις τού άρθρου 20, παράγραφος 3, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών καί τού άρθρου 15 τής συμβάσεως τής Χάγης, τής 15ης Νοεμβρίου 1965 γιά τήν
επίδοση καί κοινοποίηση στήν αλλοδαπή δικαστικών καί εξωδίκων εγγράφων σέ αστικές ή εμπορικές υποθέσεις ( BGBl . 1977 ΙΙ, σ . 1453 ).
2 Τό ερώτημα αυτό υπεβλήθη στό πλαίσιο τής διαδικασίας επί Rechtsbeschwerde ( αναιρέσεως ) ασκηθείσης από τήν εταιρία Pendy Plastic Products BV, εφ’ εξής Pendy Plastic, μέ εδρα τό Helmond τών Κάτω Χωρών, κατ’ αποφάσεως τού Oberlandesgericht τού Duesseldorf, μέ τήν οποία απερρίφθη η αίτησή της περί περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου επί αποφάσεως, πού εξεδόθη ερήμην στίς 14 Σεπτεμβρίου 1979 από τό ολλανδικό δικαστήριο τού Hertogenbosch καί μέ τήν οποία υπεχρεούτο η εταιρία Pluspunkt Handelsgesellschaft mbH, εφ’ εξής Pluspunkt, μέ εδρα τό Neuss, στήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας, νά καταβάλει στήν αιτούσα τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου τό ποσόν τών 29 979, 25 φιορινίων πλέον νομίμων τόκων από τής 6ης Δεκεμβρίου 1978 καί δικαστικών εξόδων μέχρι εκδόσεως τής αναφερθείσης αποφάσεως, τά οποία ανήρχοντο σέ 1 042,15 φιορίνια .
3 Από τόν φάκελο προκύπτει οτι τό δικόγραφο τής αγωγής επί τού οποίου στηρίζεται η ερήμην εκδοθείσα απόφαση τού ολλανδικού δικαστηρίου διεβιβάσθη, στίς 26 Μαρτίου 1979 στήν αρμοδία εισαγγελική αρχή τών Κάτω Χωρών πρός κοινοποίηση . Τό δικόγραφο αυτό, καθώς καί η κλήση γιά τήν δικάσιμο τής 27ης Απριλίου 1979, έπρεπε νά κοινοποιηθούν στήν καθ’ ης στό Neuss, Kaarster Strasse 36 . Στίς 17 Μα ΐου 1979 τό Amtsgericht τού Neuss εχορήγησε βεβαίωση περί τού οτι η κοινοποίηση τών εν λόγω δικογράφων δέν ηταν δυνατή, συμφώνως πρός τό άρθρο 6, παράγραφος 2, τής συμβάσεως τής Χάγης τής 15ης Νοεμβρίου 1965, η οποία έχει επικυρωθεί από τό Βασίλειο τών Κάτω Χωρών καί από τήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας .
4 Κατόπιν τής ερημοδικίας τής καθ’ ης Pluspunkt, τό ολλανδικό δικαστήριο τού Hertogenbosch μέ μή οριστική απόφαση τής 8ης Ιουνίου 1979 έταξε στήν αιτούσα Pendy Plastic θέμα αποδείξεως περί τού οτι η καθ’ ης ειχε τήν δυνατότητα νά παραλάβει εγκαίρως τήν κλήση ή οτι, οσον αφορά αυτό τό σημείο, ειχε καταβληθεί η προσήκουσα επιμέλεια, ωστε νά δύναται νά αμυνθεί .
Κατά τήν δικάσιμο τής 20ής Ιουλίου 1979 η αιτούσα προσεκόμισε απόσπασμα τού εμπορικού μητρώου καί βεβαίωση τού Amtsgericht τού Neuss βάσει τής οποίας, από τά στοιχεία πού διαθέτει, προκύπτει οτι η διεύθυνση τής καθ’ ης ηταν στήν Kaarster Strasse 36 .
5 Αφού έλαβε υπ’ όψη τά στοιχεία αυτά, τό ολλανδικό δικαστήριο τού Hertogenbosch εθεώρησε οτι η διαβίβαση στήν ολλανδική εισαγγελική αρχή, βάσει τού εγγράφου τής 26ης Μαρτίου 1979, ηταν επαρκής καί τήν 14η Σεπτεμβρίου 1979 εξέδωσε ερήμην απόφαση, επί τής οποίας η Pendy Plastic εζήτησε τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου ενώπιον τών γερμανικών δικαστηρίων .
6 Στήν διάταξή του τής 8ης Ιουλίου 1981 τό Bundesgerichtshof αναφέρει τήν άποψη τού Oberlandesgericht τού Duesseldorf . Κατά τό Oberlandesgericht, η αιτούσα τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου έλαβε απρόσφορα μέτρα γιά νά πληροφορηθεί τήν εμπορική διεύθυνση τής καθ’ ης η αίτηση περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου καί νά προσκομίσει τίς σχετικές αποδείξεις ενώπιον τού ολλανδικού δικαστηρίου, δεδομένου οτι στό εμπορικό μητρώο ανεφέρετο μόνον η εδρα τής εταιρίας, εν προκειμένω τό Neuss, η οποία στήν περίπτωση τής καθ’ ης η αίτηση περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου δέν ειχε αλλάξει . Παρεβιάσθη συνεπώς, έναντι τής καθ’ ης, η δικονομική αρχή τού δικαιώματος τής υπερασπίσεως . Εν συνεχεία, κατά τό Oberlandesgericht, τό γεγονός οτι τό ολλανδικό δικαστήριο εθεώρησε οτι η κοινοποίηση έγινε κανονικώς, δέν αρκεί γιά νά δικαιολογήσει τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου δυνάμει τής συμβάσεως τών Βρυξελλών .
7 Υπ’ αυτές τίς συνθήκες, τό Bundesgerichtshof απεφάσισε νά αναβάλει τήν έκδοση οριστικής αποφάσεως καί νά ζητήσει από τό Δικαστήριο νά απαντήσει στό ακόλουθο ερώτημα :
«Ειναι δυνατόν, σύμφωνα μέ τό άρθρο 27, περίπτωση 2, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, νά απορριφθεί η αίτηση περί αναγνωρίσεως αποφάσεως στήν περίπτωση κατά τήν οποία ο εναγόμενος ερημοδίκησε κατά τήν διαδικασία πού διεξήχθη στό κράτος προελεύσεως [εκδόσεως τής αποφάσεως] καί τό εισαγωγικό έγγραφο αυτής τής δίκης δέν τού εκοινοποιήθη κανονικώς καί εγκαίρως ωστε νά δυνηθεί νά αμυνθεί, ακόμη καί οταν τό δικαστήριο τού κράτους προελεύσεως διεπίστωσε, οπως ορίζει τό άρθρο 20, παράγραφος 3, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών σέ συνδυασμό πρός τό άρθρο 15 τής συμβάσεως τής Χάγης τής 15ης Νοεμβρίου 1965 γιά τήν επίδοση καί κοινοποίηση στήν αλλοδαπή δικαστικών καί εξωδίκων εγγράφων σέ αστικές ή εμπορικές υποθέσεις, οτι ο εναγόμενος ειχε τήν δυνατότητα νά παραλάβει εγκαίρως τήν κλήση, ωστε νά δυνηθεί νά αμυνθεί;»
8 Ευθύς εξ αρχής, θά πρέπει νά σημειωθεί οτι, σύμφωνα μέ τό ίδιο τό σκεπτικό τής διατάξεως περί παραπομπής, η διαφορά, πού γιά τήν επίλυσή της τό Bundesgerichtshof υποβάλλει τό προδικαστικό αυτό ερώτημα, στήν πραγματικότητα έχει ως αντικείμενο όχι μόνον τήν αναγνώριση αλλά καί τήν εκτέλεση αποφάσεως τού ολλανδικού δικαστηρίου στήν Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας . Όμως η αναγκαία αυτή διαπίστωση έχει πολύ μικρή σημασία γιά τήν υπό
κρίση υπόθεση . Πράγματι, η αναγνώριση καί η εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων ρυθμίζονται από τόν ίδιο τίτλο ΙΙΙ τής συμβάσεως τών Βρυξελλών . Τό άρθρο 34, τό οποίο πραγματεύεται τήν εκτέλεση, ορίζει οτι η αίτηση περιαφής τού εκτελεστηρίου τύπου ειναι δυνατόν νά απορριφθεί μόνο γιά εναν από τούς λόγους πού προβλέπονται στά άρθρα 27 καί 28, τά οποία αναφέρονται στήν αναγνώριση δικαστικών αποφάσεων .
9 Τό ερώτημα επομένως πού υπέβαλε τό Bundesgerichtshof αφορά ουσιαστικώς τό ζήτημα άν, στό πλαίσιο τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, ο δικαστής τού κράτους τής εκτελέσεως δύναται νά στηριχθεί στίς διατάξεις τού άρθρου 27, περίπτωση 2, τής εν λόγω συμβάσεως γιά νά αρνηθεί νά προβεί στήν αναγνώριση ή τήν περιαφή τού εκτελεστηρίου τύπου επί αποφάσεως πού εξέδωσε δικαστήριο άλλου συμβαλλομένου Κράτους μέλους ή άν, αντιθέτως, δεσμεύεται από τίς διαπιστώσεις τού δικαστού τού κράτους προελεύσεως κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 20, παράγραφος 3, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών καί τού άρθρου 15 τής συμβάσεως τής Χάγης τής 15ης Νοεμβρίου 1965 .
10 Δυνάμει τού άρθρου 27, περίπτωση 2, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, οι αποφάσεις πού εξεδόθησαν από δικαστήρια άλλων συμβαλλομένων κρατών «δέν αναγνωρίζονται», «άν τό εισαγωγικό έγγραφο τής δίκης δέν έχει επιδοθεί στόν ερημοδικήσαντα εναγόμενο κανονικώς καί εγκαίρως ωστε νά δυνηθεί νά αμυνθεί» . Τό άρθρο 46, παράγραφος 2, τής ιδίας συμβάσεως προβλέπει, εξ άλλου, οτι ο διάδικος πού σέ ενα Κράτος μέλος ζητεί τήν αναγνώριση ή τήν εκτέλεση αποφάσεως πού εξεδόθη ερήμην σέ ενα άλλο Κράτος μέλος, οφείλει νά προσκομίσει τό πρωτότυπο ή κυρωμένο αντίγραφο τού εγγράφου πού νά αποδεικνύει οτι τό εισαγωγικό τής δίκης έγγραφο επεδόθη ή εκοινοποιήθη στόν ερημοδικήσαντα διάδικο .
11 Τό άρθρο 20 τής συμβάσεως τών Βρυξελλών στήν παράγραφό του 2 προβλέπει οτι, οταν πρόσωπο πού έχει τήν κατοικία του στό έδαφος συμβαλλομένου κράτους ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου ενός άλλου συμβαλλομένου κράτους καί δέν παρίσταται, ο δικαστής οφείλει νά αναστείλει τήν διαδικασία εφ’ οσον δέν διαπιστώνεται οτι ο εναγόμενος αυτός ηταν σέ θέση νά παραλάβει τό εισαγωγικό έγγραφο τής δίκης εντός τής αναγκαίας γιά τήν άμυνά του προθεσμίας ή οτι κατεβλήθη κάθε επιμέλεια γιά τόν σκοπό αυτό . Δυνάμει τής παραγράφου 3 τού άρθρου 20, οι ανωτέρω διατάξεις αντικαθίστανται από τίς διατάξεις τού άρθρου
15 τής συμβάσεως τής Χάγης τής 15ης Νοεμβρίου 1965, άν τό εισαγωγικό τής δίκης έγγραφο έπρεπε νά διαβιβασθεί σύμφωνα μέ τήν σύμβαση τής Χάγης .
12 Όπως εδέχθη τό Bundesgerichtshof αυτό ακριβώς συνέβη στήν προκειμένη περίπτωση, δεδομένου οτι τό Βασίλειο τών Κάτων Χωρών καί η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ειναι επίσης συμβαλλόμενα μέρη καί στή σύμβαση τής Χάγης . Όπως καί τό άρθρο 20, παράγραφος 2, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, τό άρθρο 15 τής συμβάσεως τής Χάγης προβλέπει — μέ πολύ ομως περισσό-
τερη πληρότητα καί ακρίβεια — υπό ποιές προϋποθέσεις ενα εισαγωγικό τής δίκης έγγραφο ειναι δυνατόν νά θεωρηθεί οτι επεδόθη, εκοινοποιήθη ή ενεχειρίσθη στόν εναγόμενο πού κατοικεί στήν αλλοδαπή, ο οποίος δέν παρίσταται .
13 Χωρίς νά εναρμονίζουν τά διάφορα συστήματα κοινοποιήσεως καί επιδόσεως διαδικαστικών εγγράφων στήν αλλοδαπή, πού ισχύουν στά Κράτη μέλη, οι διατάξεις τής συμβάσεως τών Βρυξελλών έχουν ως στόχο νά εξασφαλίσουν στόν εναγόμενο τήν αποτελεσματική προστασία τών δικαιωμάτων του . Γιά τόν σκοπό αυτό ο έλεγχος τού άν η κοινοποίηση τού εισαγωγικού τής δίκης εγγράφου έγινε κανονικώς ανετέθη ταυτοχρόνως στόν δικαστή τού κράτους προελεύσεως
καί στόν δικαστή τού κράτους τής εκτελέσεως . Ο στόχος τού άρθρου 27 τής συμ-
βάσεως απαιτεί συνεπώς νά προβεί ο δικαστής τού κράτους τής εκτελέσεως στόν έλεγχο πού προβλέπει η περίπτωση 2 τής διατάξεως αυτής ανεξαρτήτως τής αποφάσεως πού εξέδωσε ο δικαστής τού κράτους προελεύσεως βάσει τού άρθρου 20, παράγραφοι 2 καί 3 . Ο έλεγχος αυτός υπόκειται σέ εναν μόνο περιορισμό, πού αναφέρεται στό άρθρο 34, παράγραφος 3, τής συμβάσεως, βάσει τού οποίου αποκλείεται η επί τής ουσίας αναθεώρηση τής αλλοδαπής αποφάσεως .
14 Η απάντηση, συνεπώς, στό ερώτημα πού υπέβαλε τό Bundesgerichtshof ειναι οτι ο δικαστής τού κράτους τής εκτελέσεως δύναται, οταν κρίνει οτι πληρούνται οι προϋποθέσεις πού προβλέπει τό άρθρο 27, περίπτωση 2, τής συμβάσεως τών Βρυ-
ξελλών, νά αρνηθεί τήν αναγνώριση καί τήν εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως, ακόμη καί άν τό δικαστήριο τού κράτους προελεύσεως εδέχθη, κατ’ εφαρμογή τών διατάξεων τού άρθρου 20, παράγραφος 3, τής εν λόγω συμβάσεως, σέ συνδυασμό πρός τό άρθρο 15 τής συμβάσεως τής Χάγης, τής 15ης Νοεμβρίου 1965, οτι ο εναγόμενος πού δέν παρέστη ειχε τήν δυνατότητα νά λάβει γνώση τού εισαγωγικού τής δίκης εγγράφου εγκαίρως, ωστε νά δυνηθεί νά αμυνθεί .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
15 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν οι κυβερνήσεις τής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας τής Γερμανίας, τής Ιταλικής Δημοκρατίας, τού Ηνωμένου Βασιλείου καί η Επιτροπή, πού κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
κρίνοντας επί τού ερωτήματος πού τού υπέβαλε τό Bundesgerichtshof, μέ διάταξη τής 8ης Ιουλίου 1981, αποφαίνεται :
Ο δικαστής τού κράτους τής εκτελέσεως δύναται, οταν κρίνει οτι πληρούνται οι προϋποθέσεις πού προβλέπει τό άρθρο 27, περίπτωση 2, τής συμβάσεως τών Βρυξελλών, νά αρνηθεί τήν αναγνώριση καί τήν εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως, ακόμη καί άν τό δικαστήριο τού κράτους προελεύσεως εδέχθη, κατ’ εφαρμογή τών διατάξεων τού άρθρου 20, παράγραφος 3, τής εν λόγω συμβάσεως σέ συνδυασμό πρός τό άρθρο 15 τής συμβάσεως τής Χάγης τής 15ης Νοεμβρίου 1965, οτι ο εναγόμενος πού δέν παρέστη ειχε τήν δυνατότητα νά λάβει γνώση τού εισαγωγικού τής δίκης εγγράφου εγκαίρως, ωστε νά δυνηθεί νά αμυνθεί .