61981CJ0093_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 93/81,
πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Cour de Cassation τού Βελγίου ( τρίτο τμήμα ) πρός τό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης EOK, μέ τήν οποία ζητείται, στό πλαίσιο τής διαφοράς πού εκκρεμεί ενώπιον τού εν λόγω δικαστηρίου μεταξύ
INSTITUT NATIONAL D’ASSURANCE MALADIE-INVALIDITE, Βρυξέλλες,
καί
PETER KNOELLER, κατοίκου OBRIGHEIM ( Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας ),
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού άρθρου 34 τού κανονισμού 4 τού Συμβουλίου, τής 3ης Δεκεμβρίου 1958, περί καθορισμού τών λεπτομερειών εφαρμογής καί συμπληρώσεως τών διατάξεων το´ν κανονισμού 3 τού Συμβουλίου, τής 25ης Σεπτεμβρίου 1958, περί τής κοινωνικής ασφαλίσεως τών διακινουμένων εργαζομένων,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ απόφαση τής 6ης Απριλίου 1981, περιελθούσα στό Δικαστήριο τήν 16η Απριλίου 1981, τό Cour de cassation τού Βελγίου ( τρίτο τμήμα ) υπέβαλε, δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, ενα προδικαστικό ερώτημα ως πρός τήν ερμηνεία τών άρθρων 33 καί 34 τού κανονισμού 4 τού Συμβουλίου, τής 3ης Δεκεμβρίου 1958, περί καθορισμού τών λεπτομερειών εφαρμογής καί συμπληρώσεως τών διατάξεων τού κανονισμού 3 τού Συμβουλίου, τής 25ης Σεπτεμβρίου 1958, περί τής κοινωνικής ασφαλίσεως τών διακινουμένων εργαζομένων ( JO τής
16ης Δεκεμβρίου 1958 ). Μέ τό ερώτημα ζητείται από τό Δικαστήριο νά κρίνει άν τά στοιχεία πού περιέχονται στό έντυπο Ε 26, τό πρότυπο τού οποίου κατηρτίσθη από τήν Διοικητική Επιτροπή πού συνεστήθη από τόν κανονισμό 3 τού Συμβουλίου, δύνανται νά αποσαφηνίζονται μεταγενεστέρως από άλλα έγγραφα .
2 Η κυρία δίκη αφορά μία ένσταση μέ τήν οποία ο Knoeller, γερμανός υπήκοος, ο οποίος ειργάσθη από τό 1927 μέχρι τό 1937 στό Βέλγιο καί από τήν 15η Μαΐου 1939 μέχρι τήν 18η Αυγούστου 1967 στήν Γερμανία, προσέβαλε τήν απόφαση μέ τήν οποία τό Institut national d’assurances maladie-invalidite ( αποκαλούμενο εφ’ εξής ΙΝΑΜΙ ), βελγικός οργανισμός κοινωνικής ασφαλίσεως, ηρνήθη νά τού χορηγήσει τό βελγικό ποσοστό συμμετοχής στήν σύνταξη αναπηρίας .
3 Από τής 18ης Αυγούστου 1967 ο Knoeller εκρίθη ανίκανος πρός εργασία, αλλά η σύνταξη αναπηρίας δέν τού απενεμήθη από τό Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz κατόπιν αιτήσεώς του, παρά μόνο από τής 1ης Δεκεμβρίου 1967 . Στό μεταξύ, εν τούτοις, εισέπραξε επιδόματα ανεργίας στήν Γερμανία . Δεδομένου οτι τό γεγονός αυτό δέν ειχε, σύμφωνα μέ τήν γερμανική νομοθεσία, καμμία συνέπεια γιά τό δικαίωμα συντάξεως αναπηρίας, δέν ανεφέρθη στό έντυπο Ε 26, πού διεβιβάσθη από τό γερμανικό φορέα στό ΙΝΑΜΙ προκειμένου νά αναγνωρισθεί υπέρ τού Knoeller δικαίωμα βελγικής συντάξεως αναπηρίας κατά ποσοστό ανάλογο πρός τήν περίοδο τής εργασίας του στό Βέλγιο . Γιά τόν προαναφερθέντα λόγο, τό έντυπο αυτό δέν αναφέρει παρά μόνο τίς περιόδους ασφαλίσεως πού συνεπλήρωσε ο Knoeller μέχρι τήν 18η Αυγούστου 1967, δηλαδή μέχρι τήν ημερομηνία διακοπής τής εργασίας .
4 Λαμβανομένου υπ’ όψη οτι, σύμφωνα μέ τό βελγικό δίκαιο, ο εργαζόμενος δέν δύναται νά λάβει σύνταξη αναπηρίας άν δέν έχει συμπληρώσει 120 ημέρες εργασίας ή εξομοιούμενες πρός αυτές ( οπως ειναι οι εξακριβωμένες περίοδοι ανεργίας ) κατά τήν διάρκεια τών εξι μηνών πού προηγούνται τής διακοπής τής εργασίας, τό ΙΝΑΜΙ έκρινε, βάσει τών στοιχείων πού περιείχοντο στό έντυπο Ε 26, οτι στήν προκειμένη περίπτωση η προϋπόθεση αυτή δέν επληρούτο . Πράγματι, σύμφωνα μέ τό ΙΝΑΜΙ, τά στοιχεία αυτά δέν ηδύναντο νά τροποποιηθούν ή νά συμπληρωθούν μέ τίς επιστολές τής 5ης καί τής 21ης Μαρτίου 1970 τού γερμανικού φορέως, μέ τίς οποίες ο εν λόγω φορεύς διηυκρίνισε οτι, κατά τήν περίοδο ανεργίας, ο Knoeller ηταν νομίμως ασφαλισμένος σύμφωνα μέ τό γερμανικό δίκαιο .
5Κατόπιν τής ενστάσεως τού Knoeller, τό tribunal du travail τού Verviers καί τό cour d’appel τής Λιέγης απεφάνθησαν οτι ο Knoeller εδικαιούτο τού βελγικού ποσοστού συμμετοχής στήν σύνταξη αναπηρίας . Μετά τήν άσκηση αναιρέσεως από τό ΙΝΑΜΙ κατά τής αποφάσεως τού cour d’appel τής Λιέγης, τό cour de cassation μέ απόφαση τής 6ης Απριλίου 1981, ανέβαλε τήν εκδίκαση τής υποθέσεως καί υπέβαλε στό Δικαστήριο τό ακόλουθο ερώτημα :
«Γιά τόν προσδιορισμό τής συντάξεως αναπηρίας «prorata temporis» πού οφείλεται ενδεχομένως σέ εναν εργαζόμενο γιά τήν εργασία πού παρέσχε στό Βέλγιο, πρέπει νά λαμβάνονται υπ’ όψη αποκλειστικώς καί μόνο τά στοιχεία πού περιέχονται στό έντυπο Ε 26, πού προβλέπεται από τό άρθρο 34 τού κανονισμού 4 τής 3ης Δεκεμβρίου 1958 τού Συμβουλίου τής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος περί καθορισμού τών λεπτομερειών εφαρμογής καί συμπληρώσεως τών διατάξεων τού κανονισμού 3 τής 25ης Σεπτεμβρίου 1958 τού ανωτέρω Συμβουλίου, περί τής κοινωνικής ασφαλίσεως τών διακινουμένων εργαζομένων, ή μήπως τό εν λόγω έντυπο Ε 26 δύναται νά συμπληρώνεται ή νά αποσαφηνίζεται μεταγενεστέρως από άλλα στοιχεία;»
6 Μέ τό άρθρο 43 τού κανονισμού 3 συνεστήθη μία Διοικητική Επιτροπή, επιφορτισμένη, μεταξύ άλλων, νά ρυθμίζει κάθε διοικητικό ή ερμηνευτικό ζήτημα «πού απορρέει από τίς διατάξεις τού παρόντος κανονισμού καί μεταγενεστέρων κανονισμών» . Τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 4 ορίζει οτι η επιτροπή αυτή καταρτίζει τά πρότυπα πιστοποιητικών, βεβαιώσεων, δηλώσεων, αιτήσεων καί άλλων εγγράφων αναγκαίων γιά τήν εφαρμογή τών κανονισμών 3 καί 4 . Τό έντυπο Ε 26, τό οποίο αφορά η παρούσα υπόθεση, κατηρτίσθη από τήν διοικητική επιτροπή γιά τήν εφαρμογή τών διατάξεων τών άρθρων 33 καί 34 τού κανονισμού 4 . Τό άρθρο 33 έχει ως εξής :
«(1 ) Γιά τήν εξέταση τών αιτήσεων περί χορηγήσεως παροχών οφειλομένων δυνάμει τών άρθρων 26-28 τού κανονισμού ( 3 ), ο φορεύς εξετάσεως χρησιμοποιεί έντυπο πού περιέχει ιδίως τήν καταγραφή καί τήν ανακεφαλαίωση τών περιόδων ασφαλίσεως καί εξομοιουμένων περιόδων πού συνεπληρώθησαν από τόν ασφαλισμένο δυνάμει τής νομοθεσίας τού καθενός από τά Κράτη μέλη στήν οποία υπήχθη .
( 2)Η διαβίβαση τού εντύπου αυτού στούς αρμοδίους φορείς άλλου Κράτους μέλους επέχει θέση διαβιβάσεως δικαιολογητικών εγγράφων.»
Τό άρθρο 34 παράγραφος 1 τού κανονισμού 4 έχει ως εξής :
«Ο φορεύς εξετάσεως καταχωρίζει στό έντυπο πού προβλέπεται από τό προηγούμενο άρθρο τίς περιόδους ασφαλίσεως καί τίς εξομοιούμενες περιόδους πού συνεπληρώθησαν υπό τήν νομοθεσία τήν οποία εφαρμόζει καί αποστέλλει ενα αντίτυπο τού εν λόγω εντύπου στούς αρμοδίους φορείς καθενός από τά άλλα Κράτη μέλη, υπό τήν νομοθεσία τών οποίων συνεπλήρωσε ο ασφαλισμένος τέτοιες περιόδους.»
7 Τό ΙΝΑΜΙ κρίνει οτι οι διατάξεις αυτές πρέπει νά ερμηνευθούν υπό τήν έννοια οτι μόνο οι περίοδοι πού έχουν καταχωρισθεί στό έντυπο Ε 26 δύνανται νά ληφθούν υπ’ όψη . Δέν αμφισβητεί οτι ο γερμανικός φορεύς προέβη στίς ανωτέρω διευκρινίσεις μέ τίς επιστολές του τού Μαρτίου 1970, υποστηρίζει ομως οτι αυτές «οι συμπληρωματικές εξηγήσεις» δέν δύνανται «νά υποκαταστήσουν τό Ε 26 οταν αφορούν τίς περιόδους πού δέν μνημονεύονται στό εν λόγω έγγραφο» . Μέ άλλους λόγους τό ΙΝΑΜΙ, μολονότι δέχεται οτι ορισμένες συμπληρωματικές εξηγήσεις δύνανται νά αποδειχθούν αναγκαίες, παρατηρεί εν τούτοις οτι οι εξηγήσεις αυτές δέν δύνανται νά ληφθούν υπ’ όψη άν ο φορεύς εξετάσεως δέν προβεί στήν διόρθωση ή στήν αντικατάσταση τού εντύπου, οπως ρητώς εζητήθη από τό ΙΝΑΜΙ .
8 Εν όψει τής θέσεως πού έλαβε τό ΙΝΑΜΙ, τό Cour de Cassation τού Βελγίου υπέβαλε τό ανωτέρω προδικαστικό ερώτημα, μέ τό οποίο ζητεί κυρίως από τό Δικαστήριο νά αποφανθεί ως πρός τήν νομική σημασία τού εντύπου Ε 26 .
9 Προκειμένου νά δοθεί απάντηση στό ερώτημα αυτό, πρέπει κατά πρώτον νά παρατηρηθεί οτι τά άρθρα 33 καί 34 τού κανονισμού 4, καθώς επίσης καί οι αποφάσεις πού έχουν ληφθεί από τήν διοικητική επιτροπή οσον αφορά τό εν λόγω έντυπο, πρέπει νά ερμηνευθούν υπό τό φώς τών άρθρων 48-51 τής συνθήκης ΕΟΚ, τά οποία συνιστούν τό έρεισμα, τό πλαίσιο καί τά ορια τών κανονισμών πού έχουν θεσπισθεί στόν τομέα τής κοινωνικής ασφαλίσεως ( απόφαση τής 5ης Ιουλίου 1967, Ciechelski, 1/67, Rec . σ . 235 ). Πράγματι τά άρθρα αυτά έχουν ως σκοπό, νά προωθήσουν τήν ελεύθερη κυκλοφορία τών εργαζομένων εντός τής κοινής αγοράς επιτρέποντάς τους, μεταξύ άλλων, νά ασκούν δικαιώματα πού απορρέουν από περιόδους εργασίας διανυθείσες σέ διαφορετικά
Κράτη μέλη . Η νομική σημασία τού εντύπου Ε 26 πρέπει συνεπώς νά εκτιμηθεί κατά τέτοιο τρόπο ωστε νά μή απειλείται η πρακτική αποτελεσματικότης τών άρθρων αυτών καί τών κανονισμών πού αφορούν τά δικαιώματα τών διακινουμένων εργαζομένων στόν τομέα τής κοινωνικής ασφαλίσεως .
10 Τά άρθρα 33 καί 34 τού κανονισμού 4 πρέπει συνεπώς νά ερμηνευθούν υπό τό φώς τών αρχών αυτών . Τό άρθρο 33 ορίζει οτι, γιά τήν εξέταση αιτήσεως περί χορηγήσεως παροχών οφειλομένων δυνάμει τών άρθρων 26-28 τού κανονισμού 3, ο φορεύς εξετάσεως «χρησιμοποιεί» ενα έντυπο, η κατάρτιση τού οποίου έχει ανατεθεί στήν προαναφερθείσα διοικητική επιτροπή, χωρίς ομως νά αποκλείονται άλλα συμπληρωματικά στοιχεία . Τό άρθρο 34 παράγραφος 1 τού ίδιου αυτού κανονισμού ορίζει οτι ο φορεύς εξετάσεως, αφού καταχωρίσει στό έντυπο τίς περιόδους ασφαλίσεως καί τίς εξομοιούμενες περιόδους πού συνεπληρώθησαν υπό τήν νομοθεσία τήν οποία εφαρμόζει, αποστέλλει ενα αντίτυπο τού εν λόγω εντύπου στούς αρμοδίους φορείς καθενός από τά άλλα Κράτη μέλη υπό τήν νομοθεσία τών οποίων συνεπλήρωσε ο ασφαλισμένος τέτοιες περιόδους . Από τίς διατάξεις αυτές συνάγεται οτι οι προβλεπόμενες διαδικασίες έχουν ως βασικό σκοπό νά διευκολύνουν τήν εκπλήρωση τού έργου τών φορέων κοινωνικής ασφαλίσεως καί νά απλουστεύσουν τίς περίπλοκες διοικητικές διαδικασίες τού συνυπολογισμού καί τού αναλογικού επιμερισμού στά οικεία Κράτη μέλη . Η υποχρέωση τού φορέως εξετάσεως νά αποστείλει τό έντυπο στούς άλλους ενδιαφερομένους φορείς δέν έχει ως συνέπεια οτι άλλα δικαιολογητικά στοιχεία παύουν νά έχουν, από αυτό καί μόνο τό γεγονός, οιαδήποτε αποδεικτική δύναμη, μέ αποτέλεσμα νά μή ειναι πλέον δυνατό νά γίνει επίκλησή τους γιά νά συμπληρωθεί ή νά αποσαφηνισθεί τό έντυπο . Τό έγγραφο αυτό δέν έχει συνεπώς αποκλειστικό χαρακτήρα, υπό τήν έννοια οτι δέν εμποδίζει τήν μεταγενέστερη αποσαφήνιση τών στοιχείων πού περιέχει από επίσημα έγγραφα, οπως οι επιστολές τής 5ης καί τής 21ης Μαρτίου 1970, πού απεστάλησαν στό ΙΝΑΜΙ από τόν γερμανικό φορέα . Ο παραλήπτης φορεύς ειναι επομένως υποχρεωμένος νά λάβει ύπ’ όψη τά στοιχεία πού περιέχονται στά έγγραφα αυτά, έστω καί άν δέν έχουν περιβληθεί τόν τύπο διορθωτικού τού προηγουμένως αποσταλέντος εντύπου .
11 Συνεπώς, η απάντηση στό ερώτημα τού Cour de cassation τού Βελγίου πρέπει νά ειναι οτι τό έντυπο πού προβλέπεται από τό άρθρο 34 τού κανονισμού 4 τού Συμβουλίου, τής 3ης Δεκεμβρίου 1958, δύναται νά συμπληρώνεται ή νά αποσαφηνίζεται μεταγενεστέρως από άλλα στοιχεία, έστω καί άν αυτά δέν περιβάλλονται τόν τύπο διορθωτικού τού προηγουμένως αποσταλέντος εντύπου .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθη η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, πού κατέθεσε παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
κρίνοντας επί τού ερωτήματος πού τού υπέβαλε τό Cour de cassation τού Βελγίου, μέ απόφαση τής 6ης Απριλίου 1981, αποφαίνεται :
Τό έντυπο πού προβλέπεται από τό άρθρο 34 τού κανονισμού 4 τού Συμβουλίου, τής 3ης Δεκεμβρίου 1958, δύναται νά συμπληρώνεται ή νά αποσαφηνίζεται μεταγενεστέρως από άλλα στοιχεία, έστω καί άν αυτά δέν περιβάλλονται τόν τύπο διορθωτικού τού προηγουμένως αποσταλέντος εντύπου .