62021TJ0227
BREITHIÚNAS NA CÚIRTE GINEARÁLTA (an Tríú Dlísheomra, Comhdhéanamh Méadaithe)
13 Iúil 2022 (
*1
) (
i
)
(Iomaíocht – Comhchruinnithe – Margadh an tionscail cógaisíochta – Airteagal 22 de Rialachán (CE) Uimh. 139/2004 – Iarratas ó údarás iomaíochta nach bhfuil dlínse aige faoin reachtaíocht náisiúnta chun an comhchruinniú a scrúdú – Cinneadh ón gCoimisiún chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú – Cinntí ón gCoimisiún lena nglactar le hiarratais ó údaráis iomaíochta náisiúnta eile chun páirt a ghlacadh san iarraidh ar tharchur – Dlínse an Choimisiúin – Teorainn ama chun an iarraidh ar tharchur a thaisceadh – An coincheap ‘cur in iúl’ – Tréimhse réasúnta – Ionchais dhlisteanacha – Ceanglais phoiblí Leas-Uachtarán an Choimisiúin – Deimhneacht dhlíthiúil)
I gCás T‑227/21,
Illumina, Inc., a bunaíodh in Wilmington, Delaware, (na Stáit Aontaithe), dá ndéanann D. Beard, Abhcóide, agus P. Chappatte, avocat, ionadaíocht,
iarratasóir,
le tacaíocht ó
Grail LLC, ar a dtugtaí Grail, Inc. roimhe seo, a bunaíodh in Menlo Park, California (na Stáit Aontaithe), dá ndéanann D. Little, Aturnae, J. Ruiz Calzado, J. M. Jiménez-Laiglesia Oñate agus A. Giraud, Dlíodóirí, ionadaíocht,
idiragraí,
v
an Coimisiún Eorpach, dá ndéanann N. Khan, G. Conte agus C. Urraca Caviedes, i gcáil Gníomhairí, ionadaíocht,
cosantóir,
le tacaíocht ó
an Phoblacht Heilléanach, dá ndéanann K. Boskovits, i gcáil Gníomhaire, ionadaíocht,
ó
Phoblacht na Fraince, dá ndéanann T. Stéhelin, P. Dodeller, J.-L. Carré agus E. Leclerc, i gcáil Gníomhairí, ionadaíocht,
ó
Ríocht na hÍsiltíre, dá ndéanann M. Bulterman agus J. Langer, i gcáil Gníomhairí, ionadaíocht,
agus ó
Údarás Faireacháin CSTE, dá ndéanann C. Simpson, M. Sánchez Rydelski agus M.-M. Joséphidès, i gcáil Gníomhairí, ionadaíocht,
idiragraithe,
IARRAIDH ar réamhrialú faoi Airteagal 263 CFAE lena n‑iarrtar go gcuirfí ar neamhní, ar an gcéad dul síos, Cinneadh C(2021) 2847 final ón gCoimisiún an 19 Aibreán 2021 lena nglactar le hiarratas údaráis iomaíochta na Fraince ar scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú maidir leis an éadáil arna déanamh ag Illumina, Inc ar urlámhas aonair Grail, Inc. (Cás COMP/M.10188 – Illumina/Grail) a chur ar neamhní, agus ar an dara dul síos, Cinntí C(2021) 2848 final, C(2021) 2849 final, C(2021) 2851 final, C(2021) 2854 final agus C(2021) 2855 final ón gCoimisiún an 19 Aibreán 2021, lena nglactar le hiarratais údaráis um iomaíocht de chuid na Gréige, na Beilge, na hIorua, na hÍoslainne agus na hÍsiltíre chun páirt a ghlacadh san iarraidh sin ar tharchur agus, ar an tríú dul síos, litir an Choimisiúin an 11 Márta 2021 lena gcuirtear an iarraidh sin ar tharchur in iúl do Illumina agus Grail.
tugann AN CHÚIRT GINEARÁLTA (an Tríú Dlísheomra, Comhdhéanamh Méadaithe),
agus í comhdhéanta mar seo a leanas: G. De Baere, Uachtarán, V. Kreuschitz (Rapóirtéir), U. Öberg, R. Mastroianni agus G. Steinfatt, Breithiúna,
Cláraitheoir: S. Jund, Riarthóir,
ag féachaint don nós imeachta i scríbhinn agus tar éis éisteacht an 16 Nollaig 2021,
an Breithiúnas seo a leanas:
Breithiúnas
An dlí lena mbaineann
1
Foráiltear le hAirteagal 1 de Rialachán (CE) Uimh. 139/2004 ón gComhairle an 20 Eanáir 2004 maidir le comhchruinnithe idir gnóthais a rialú (Rialachán um Chumaisc CE) (IO 2004 L 24, lch. 1), dar teideal ‘Raon Feidhme’:
‘1.   Gan dochar d’Airteagal 4(5) agus d’Airteagal 22, beidh feidhm ag an Rialachán seo maidir leis na comhchruinnithe uile a bhfuil toise [Eorpach] acu mar a shainmhínítear san Airteagal seo iad.
2.   Baineann gné [Eorpach] le comhchruinniú sna cásanna seo a leanas:
(a)
más láimhdeachas níos mó ná EUR 5000 milliún atá i láimhdeachas domhanda comhiomlán comhcheangailte na ngnóthas uile lena mbaineann; agus
(b)
gur mó ná EUR 250 milliún láimhdeachas comhiomlán ar fud an Aontais gach ceann de dhá ghnóthas ar a laghad lena mbaineann,
mura mbaineann gach ceann de na gnóthais lena mbaineann níos mó ná dhá thrian dá láimhdeachas comhiomlán ar fud an Aontais amach laistigh den Bhallstát céanna.
3.   Tá gné [Eorpach] ag comhchruinniú nach gcomhlíonann na tairseacha a leagtar síos i mír 2 sna cásanna seo a leanas:
(a)
más láimhdeachas níos mó ná EUR 2500 milliún atá i láimhdeachas domhanda comhiomlán comhcheangailte na ngnóthas uile lena mbaineann;
(b)
i ngach ceann de thrí Bhallstát ar a laghad, tá láimhdeachas comhiomlán comhcheangailte na ngnóthas uile lena mbaineann níos mó ná EUR 100 milliún;
(c)
i ngach ceann de thrí Bhallstát ar a laghad atá san áireamh chun críoch phointe (b), gur mó ná EUR 25 mhilliún láimhdeachas comhiomlán gach ceann de dhá ghnóthas ar a laghad lena mbaineann; agus
(d)
gur mó ná EUR 100 milliún láimhdeachas comhiomlán ar fud an Aontais gach ceann de dhá ghnóthas ar a laghad lena mbaineann,
mura mbaineann gach ceann de na gnóthais lena mbaineann níos mó ná dhá thrian dá láimhdeachas comhiomlán ar fud an Aontais amach laistigh den Bhallstát céanna.
…’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
2
I gcomhréir le hAirteagal 3(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, meastar go dtagann comhchruinniú chun cinn i gcás ina dtagann athrú rialaithe ar bhonn buan ó:
‘(a)
cumasc dhá ghnóthas nó níos mó a bhí neamhspleách roimhe sin nó codanna de ghnóthais, nó
(b)
rialú díreach nó indíreach ar ghnóthas iomlán amháin nó níos mó nó ar chodanna de na gnóthais sin a bheith faighte ag duine amháin nó níos mó a rialaíonn gnóthas amháin ar a laghad cheana féin, nó ag gnóthas amháin nó níos mó, cibé acu trí cheannach urrús nó sócmhainní, trí chonradh nó trí aon mhodh eile.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
3
Foráiltear le hAirteagal 4 de Rialachán Uimh. 139/2004:
‘1.   Tabharfar fógra don Choimisiún maidir le comhchruinnithe lena mbaineann gné [Eorpach] a shainítear sa Rialachán seo sula gcuirfear chun feidhme iad agus i ndiaidh an comhaontú a thabhairt i gcrích, i ndiaidh an tairiscint phoiblí a fhógairt, nó i ndiaidh leas urlámhais a fháil...
2.   Maidir le comhchruinniú arb é atá ann cumasc de réir bhrí Airteagal 3(1)(a) nó maidir le comhrialú a fháil de réir bhrí Airteagal 3(1)(b), tabharfaidh na páirtithe sa chumasc nó na páirtithe sin a fhaigheann comhrialú, de réir mar a bheidh, fógra ina leith i gcomhpháirt. I ngach cás eile, is é an duine nó an gnóthas a bhfuil rialú á fháil acu ar iomlán nó ar chodanna de ghnóthas amháin nó níos mó a thabharfaidh an fógra.
…
4.   Sula dtabharfar fógra faoi chomhchruinniú de réir bhrí mhír 1, féadfaidh na daoine nó na gnóthais dá dtagraítear i mír 2 a chur in iúl don Choimisiún, trí bhíthin aighneacht réasúnaithe, go bhféadfadh an comhchruinniú difear suntasach a dhéanamh don iomaíocht i margadh laistigh de Bhallstát a léiríonn saintréithe uile margaidh ar leith agus gur cheart don Bhallstát sin, dá bhrí sin, scrúdú a dhéanamh air, ina iomláine nó i bpáirt.
Tarchuirfidh an Coimisiún an aighneacht sin chuig na Ballstáit uile gan mhoill. Laistigh de 15 lá oibre ón aighneacht a fháil, cuirfidh an Ballstát dá dtagraítear san aighneacht réasúnaithe in iúl go n‑aontaíonn sé nó nach n‑aontaíonn sé leis an iarraidh an cás a tharchur. I gcás nach ndéanfaidh an Ballstát sin aon chinneadh den sórt sin laistigh den tréimhse sin, measfar gur chomhaontaigh sé.
Mura n‑easaontaíonn an Ballstát sin, féadfaidh an Coimisiún a chinneadh, i gcás ina measann sé go bhfuil margadh ar leith den sórt sin ann, agus go bhféadfadh an comhchruinniú difear suntasach a dhéanamh don iomaíocht sa mhargadh sin, an cás iomlán nó cuid de a tharchur chuig údaráis inniúla an Bhallstáit sin d’fhonn dlí iomaíochta náisiúnta an Bhallstáit sin a chur i bhfeidhm.
An cinneadh maidir leis an gcás a tharchur nó gan é a tharchur i gcomhréir leis an tríú fomhír, déanfar é laistigh de 25 lá oibre ón tráth a gheobhaidh an Coimisiún an aighneacht réasúnaithe. Cuirfidh an Coimisiún a chinneadh in iúl do na Ballstáit eile agus do na ndaoine nó na gnóthais uile lena mbaineann. Mura ndéanfaidh an Coimisiún cinneadh laistigh den tréimhse sin, measfar go bhfuil cinneadh glactha aige an cás a tharchur i gcomhréir leis an aighneacht arna déanamh ag na daoine nó na gnóthais lena mbaineann.
Má chinneann an Coimisiún, nó má mheastar gur chinn sé, de bhun an tríú fomhír agus an ceathrú fomhír, an cás ina iomláine a tharchur, ní thabharfar aon fhógra de bhun mhír 1 agus beidh feidhm ag an dlí iomaíochta náisiúnta. Beidh feidhm ag Airteagal 9(6) go (9) mutatis mutandis.
5.   Maidir le comhchruinniú mar atá sainmhínithe in Airteagal 3 nach bhfuil gné [Eorpach] aige de réir bhrí Airteagal 1 agus ar féidir é a athbhreithniú faoi dhlíthe iomaíochta náisiúnta de thrí Bhallstát ar a laghad, féadfaidh na daoine nó na gnóthais dá dtagraítear i mír 2, sula dtabharfar aon fhógra do na húdaráis inniúla, an Coimisiún a chur ar an eolas trí bhíthin aighneacht réasúnaithe gur cheart don Choimisiún an comhchruinniú a scrúdú.
Tarchuirfidh an Coimisiún an aighneacht sin chuig na Ballstáit uile gan mhoill.
Féadfaidh aon Bhallstát atá inniúil chun an comhchruinniú faoina dhlí náisiúnta iomaíochta a scrúdú, laistigh de 15 lá oibre ón aighneacht réasúnaithe a fháil, a easaontas a chur in iúl maidir leis an iarraidh an cás a tharchur.
I gcás ina gcuirfidh ar a laghad Ballstát amháin den sórt sin a easaontas in iúl i gcomhréir leis an tríú fomhír laistigh den tréimhse 15 lá oibre, ní dhéanfar an cás a tharchur. Cuirfidh an Coimisiún gach Ballstát agus na daoine nó na gnóthais lena mbaineann ar an eolas gan mhoill faoi aon léiriú easaontais den sórt sin.
I gcás nár chuir aon Bhallstát a easaontas in iúl i gcomhréir leis an tríú fomhír laistigh den tréimhse 15 lá oibre, measfar go bhfuil gné [Eorpach] ag baint leis an gcomhchruinniú agus tabharfar fógra ina leith don Choimisiún i gcomhréir le mír 1 agus mír 2. I gcásanna den sórt sin, ní chuirfidh aon Bhallstát a dhlí iomaíochta náisiúnta i bhfeidhm maidir leis an gcomhchruinniú.’
4
Is mar seo a leanas atá foclaíocht Airteagal 9 de Rialachán Uimh. 139/2004:
‘1.   Féadfaidh an Coimisiún, trí bhíthin cinneadh ar tugadh fógra ina leith gan mhoill do na gnóthais lena mbaineann agus d’údaráis inniúla na mBallstát eile, comhchruinniú ar tugadh fógra ina leith a tharchur chuig údaráis inniúla an Bhallstáit lena mbaineann sna himthosca seo a leanas.
2.   Laistigh de 15 lá oibre ón dáta a bhfaighidh sé cóip den fhógra, féadfaidh Ballstát, ar a thionscnamh féin nó ar chuireadh ón gCoimisiún, an Coimisiún a chur ar an eolas, agus cuirfidh an Coimisiún na gnóthais lena mbaineann ar an eolas maidir leis an méid seo a leanas:
(a)
go bhfuil baol ann go ndéanfaidh comhchruinniú difear suntasach d’iomaíocht i margadh laistigh den Bhallstát sin, a léiríonn na saintréithe uile a bhaineann le margadh ar leith, nó
(b)
déanann comhchruinniú difear don iomaíocht i margadh laistigh den Bhallstát sin, a léiríonn na saintréithe uile a bhaineann le margadh ar leith agus nach cuid shubstaintiúil den chómhargadh é.
3.   Má mheasann an Coimisiún, ag féachaint don mhargadh le haghaidh na dtáirgí nó na seirbhísí atá i gceist agus don mhargadh tagartha geografach de réir bhrí mhír 7, go bhfuil margadh chomh sainiúil sin ann agus go bhfuil bagairt den sórt sin ann, déanfar ceann de na nithe seo a leanas:
(a)
déileálfaidh sé féin leis an gcás i gcomhréir leis an Rialachán seo; nó
(b)
déanfaidh sé an cás go léir nó cuid de a tharchur chuig údaráis inniúla an Bhallstáit lena mbaineann d’fhonn dlí iomaíochta náisiúnta an Stáit sin a chur i bhfeidhm.
Má mheasann an Coimisiún, áfach, nach bhfuil margadh nó bagairt ar leith den sórt sin ann, glacfaidh sé cinneadh chuige sin a dhíreoidh sé chuig an mBallstát lena mbaineann, agus déileálfaidh sé féin leis an gcás i gcomhréir leis an Rialachán seo.
I gcásanna ina gcuireann Ballstát in iúl don Choimisiún de bhun mhír 2(b) go ndéanann comhchruinniú difear don iomaíocht i margadh ar leith laistigh dá chríoch nach cuid shubstaintiúil den mhargadh [inmheánach] é, déanfaidh an Coimisiún an cás iomlán nó cuid den chás a bhaineann leis an margadh ar leith lena mbaineann a tharchur, má mheasann sé go ndéantar difear do mhargadh ar leith den sórt sin.
…’
5
Is mar seo a leanas atá an fhoclaíocht in Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, dar teideal ‘Tarchur chuig an gCoimisiún’:
‘1.   Féadfaidh Ballstát amháin nó níos mó a iarraidh ar an gCoimisiún scrúdú a dhéanamh ar aon chomhchruinniú mar a shainmhínítear in Airteagal 3 é nach bhfuil gné [Eorpach] ag baint leis de réir bhrí Airteagal 1 ach a dhéanann difear do thrádáil idir Ballstáit agus a bhagraíonn difear suntasach a dhéanamh d’iomaíocht laistigh de chríoch an Bhallstáit nó na mBallstát a dhéanann an iarraidh.
Déanfar a leithéid d’iarraidh laistigh de 15 lá oibre ar a mhéad tar éis an dáta ar tugadh fógra i leith an chomhchruinnithe nó mura dteastaíonn fógra, déanfar é a chur in iúl don Bhallstát lena mbaineann ar shlí eile.
2.   Cuirfidh an Coimisiún in iúl gan mhoill d’údaráis inniúla na mBallstát agus do na gnóthais lena mbaineann aon iarraidh a fhaightear de bhun mhír 1.
Beidh an ceart ag aon Bhallstát eile dul isteach san iarraidh tosaigh laistigh de thréimhse 15 lá oibre tar éis dóibh a bheith curtha ar an eolas ag an gCoimisiún faoin iarraidh tosaigh.
Déanfar na teorainneacha ama náisiúnta go léir a bhaineann leis an gcomhchruinniú a chur ar fionraí go dtí go gcinnfear, i gcomhréir leis an nós imeachta a leagtar amach san Airteagal seo, go scrúdófar an comhchruinniú. A luaithe a chuirfidh Ballstát in iúl don Choimisiún agus do na gnóthais lena mbaineann nach mian leis páirt a ghlacadh san iarraidh, cuirfear deireadh le fionraí a theorainneacha ama náisiúnta.
3.   Féadfaidh an Coimisiún, 10 lá oibre ar a dhéanaí tar éis dhul in éag na tréimhse a leagtar amach i mír 2, cinneadh a dhéanamh scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú i gcás ina measfaidh sé go ndéanann sé difear don trádáil idir na Ballstáit agus go bhfuil baol ann go ndéanfaidh sé difear suntasach don iomaíocht laistigh de chríoch an Bhallstáit nó na mBallstát a dhéanann an iarraidh. Mura ndéanfaidh an Coimisiún cinneadh laistigh den tréimhse sin, measfar gur ghlac sé cinneadh an comhchruinniú a scrúdú i gcomhréir leis an iarraidh.
Cuirfidh an Coimisiún a chinneadh in iúl do na Ballstáit uile agus do na gnóthais uile lena mbaineann. Féadfaidh sé a iarraidh go gcuirfear fógra isteach de bhun Airteagal 4.
Ní chuirfidh an Ballstát nó na Ballstáit a rinne an iarraidh a reachtaíocht náisiúnta maidir le hiomaíocht i bhfeidhm ar an gcomhchruinniú a thuilleadh.
4.   Beidh feidhm ag Airteagal 2, Airteagal 4(2) agus (3), Airteagail 5, 6, agus 8 go 21 i gcás ina scrúdóidh an Coimisiún comhchruinniú de bhun mhír 3. Beidh feidhm ag Airteagal 7 sa mhéid nach ndearnadh an comhchruinniú a chur chun feidhme ar an dáta ar a gcuireann an Coimisiún in iúl do na gnóthais lena mbaineann go ndearnadh iarraidh.
I gcás nach n‑éilítear fógra de bhun Airteagal 4, tosóidh an tréimhse a leagtar síos in Airteagal 10(1) ar laistigh di a fhéadfar imeachtaí a thionscnamh an lá oibre i ndiaidh an lae a chuirfidh an Coimisiún in iúl do na gnóthais lena mbaineann go bhfuil cinneadh déanta aige an comhchruinniú a scrúdú de bhun mhír 3.
5.   Féadfaidh an Coimisiún a chur in iúl do Bhallstát amháin nó do roinnt acu go measann sé go gcomhlíonann comhchruinniú na critéir i mír 1. Sna cásanna sin, féadfaidh an Coimisiún cuireadh a thabhairt don Bhallstát sin nó do na Ballstáit sin iarraidh a dhéanamh de bhun mhír 1.’
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
Cúlra na díospóide
Na gnóthais lena mbaineann agus an comhchruinniú atá i gceist
6
Soláthraíonn an t‑iarratasóir, Illumina, Inc., réitigh sheicheamhaithe agus eagar-bhunaithe le haghaidh anailís ghéiniteach agus ghéanómaíoch.
7
An 20 Meán Fómhair 2020, rinne Illumina comhaontú agus plean cumaisc chun rialú aonair a fháil ar Grail LLC (ar a dtugtaí Grail, Inc. roimhe seo), a fhorbraíonn tástálacha fola chun ailsí a bhrath go luath, ina raibh bun 14.5 % aige cheana féin (‘an comhchruinniú atá i gceist’).
8
An 21 Meán Fómhair 2020, d’eisigh Illumina agus Grail (‘na gnóthais lena mbaineann’) preaseisiúint inar fógraíodh an comhchruinniú sin.
Easpa fógra
9
Ós rud é nár sháraigh láimhdeachas na ngnóthas lena mbaineann na tairseacha ábhartha, go háirithe ós rud é nár ghin Grail aon ioncam in aon Bhallstát san Aontas Eorpach nó in áit eile ar domhan, ní raibh gné Eorpach ag an gcomhchruinniú atá i gceist chun críche Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004 agus dá bhrí sin níor cuireadh in iúl don Choimisiún Eorpach é de bhun Airteagal 4(1) den Rialachán sin.
10
Níor tugadh fógra faoin gcomhchruinniú atá i gceist ach an oiread i mBallstáit an Aontais nó sna Stáit is páirtithe sa Chomhaontú maidir leis an Limistéar Eorpach Eacnamaíoch (IO 1994 L 1, lch. 3), ós rud é nár tháinig sé faoi raon feidhme a rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc.
An iarraidh ar tharchur chuig an gCoimisiún
11
An 7 Nollaig 2020, fuair an Coimisiún gearán maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist. An 17 Nollaig 2020, tionóladh cruinniú físchomhdhála idir an Coimisiún agus an gearánach, inar thug an gearánach tuairisc ar na hábhair imní atá aige faoin gcomhchruinniú sin. Tar éis an chruinnithe sin, bhí malartuithe breise ag an gCoimisiún leis an ngearánach agus, chun a n‑inniúlacht fhéideartha chun an comhchruinniú sin a scrúdú a shoiléiriú, le húdaráis iomaíochta na Gearmáine, na hOstaire, na Slóivéine agus na Sualainne. Bhí sé i dteagmháil freisin leis an Competition and Markets Authority (CMA, Údarás Iomaíochta agus Margaí, an Ríocht Aontaithe), a fuair an gearán freisin. Tháinig an Coimisiún ar an réamhchonclúid go bhféadfadh an comhchruinniú atá i gceist a bheith ina ábhar tarchuir faoi Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, go háirithe i bhfianaise nár léiríodh tábhacht Grail don iomaíocht ina láimhdeachas.
12
An 19 Feabhra 2021, chuir an Coimisiún na Ballstáit ar an eolas faoin gcomhchruinniú atá i gceist, ar an gcéad dul síos, trína chur faoi bhráid na n‑údarás iomaíochta náisiúnta faoi chuimsiú Mheitheal um Chumaisc an Ghréasáin Eorpaigh Iomaíochta agus, ar an dara dul síos, trí litir a sheoladh chucu i gcomhréir le hAirteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004 (‘an litir chuiridh’). Sa litir sin, mhínigh an Coimisiún na cúiseanna a fuair sé amach, prima facie, gur chosúil gur chomhlíon an comhchruinniú na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 22(1) den Rialachán sin, agus d’iarr sé ar na Ballstáit iarraidh ar tharchur a chur isteach faoin bhforáil dheireanach sin. Ina dhiaidh sin, bhí malartuithe ag an gCoimisiún le roinnt údarás iomaíochta náisiúnta chun an litir sin a phlé.
13
Le ríomhphost an 26 Feabhra 2021, chuaigh an Coimisiún i dteagmháil leis an iarratasóir chun comhrá teileafóin a mholadh maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist. Le linn an chomhrá sin, a bhí ar siúl an 4 Márta 2021, chuir an Coimisiún ionadaí dlíthiúil gach gnóthais lena mbaineann ar an eolas faoin litir chuiridh agus faoin bhféidearthacht go ndéanfaí iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004.
14
An 9 Márta 2021, d’iarr an Autorité de la concurrence française (Údarás Iomaíochta na Fraince, ‘an ACF’) ar an gCoimisiún, de bhun Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, scrúdú a dhéanamh ar an comhchruinniú atá i gceist (‘an iarraidh ar tharchur’).
15
An 10 Márta 2021, chuir an Coimisiún, i gcomhréir le hAirteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, údaráis iomaíochta na mBallstát eile agus Údarás Faireacháin CSTE ar an eolas faoin iarraidh ar tharchur. An 11 Márta 2021, chuir an Coimisiún na gnóthais lena mbaineann ar an eolas faoin iarraidh ar tharchur freisin, á rá nárbh fhéidir an comhchruinniú atá i gceist a chur chun feidhme ar choinníoll, agus a mhéid, go raibh an oibleagáid neamhghníomhaíochta a leagtar síos in Airteagal 7 de Rialacháin Uimh. 139/2004, arna léamh i gcomhar leis an dara habairt den chéad fhomhír d’Airteagal 22(4) den Rialachán sin, infheidhme (‘an litir faisnéise’).
16
Le litreacha dar dáta an 24, an 26 agus an 31 Márta 2021, d’iarr údaráis iomaíochta na Beilge, na Gréige, na hÍoslainne, na hÍsiltíre agus na hIorua páirt a ghlacadh san iarraidh ar tharchur, de bhun Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004 (‘na hiarrataí ar dhul isteach’).
17
An 16 agus an 29 Márta 2021, chuir na gnóthais lena mbaineann barúlacha faoi bhráid an Choimisiúin ag cur i gcoinne an iarrata ar tharchur. An 2, an 7 agus an 12 Aibreán 2021, thug an t‑iarratasóir freagra ar na hiarrataí ar fhaisnéis a chuir an Coimisiún chuige an 26 Márta agus an 8 Aibreán 2021.
18
An 31 Márta 2021, d’fhoilsigh an Coimisiún an Treoraíocht maidir le cur i bhfeidhm an tsásra maidir le tarchur a leagtar amach in Airteagal 22 de Rialachán [Uimh. 139/2004] maidir le catagóirí áirithe cásanna (IO 2021 C 113, lch. 1, ‘Treoraíocht Airteagail 22’).
19
Le cinneadh an 19 Aibreán 2021, ghlac an Coimisiún leis an iarraidh ar tharchur (‘an cinneadh atá faoi chonspóid’). Le cinntí an lae chéanna a bhain, faoi seach, leis an mBeilg, leis an nGréig, leis an Íoslainn, leis an Ísiltír agus leis an Iorua, ghlac sí freisin leis na hiarrataí ar dhul isteach (dá dtagraítear thíos in éineacht leis an gcinneadh atá faoi chonspóid mar ‘na cinntí atá faoi chonspóid’).
Na cinntí atá faoi chonspóid
Comhlíonadh na teorann ama 15 lá oibre
20
Chinn an Coimisiún gur tíolacadh an iarraidh ar tharchur an 9 Márta 2021 laistigh den teorainn ama 15 lá oibre a leagtar síos sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, ós rud é gur tugadh aird Phoblacht na Fraince ar an comhchruinniú a bhí i gceist, trí bhíthin na litreach cuiridh, an 19 Feabhra 2021 (míreanna 20 agus 29 den chinneadh a chonspóidtear). De réir an Choimisiúin, ba í an litir sin, a bhí bunaithe ar thaighde críochnúil, ar anailís spriocdhírithe agus ar fhaisnéis a chuir an gearánach ar fáil, a chuir ar chumas Phoblacht na Fraince réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 (míreanna 26 agus 28 den chinneadh a chonspóidtear).
21
Chinn an Coimisiún freisin gur chomhlíon na hiarrataí ar uamadh an teorainn ama a leagtar síos sa dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, ós rud é gur thaisc Ríocht na Beilge, an Phoblacht Heilléanach, Poblacht na hÍoslainne, Ríocht na hÍsiltíre agus Ríocht na hIorua na hiarrataí sin an 24, an 26 agus an 31 Márta 2021, agus dá bhrí sin laistigh de theorainn ama 15 lá oibre ón dáta a chuir sí in iúl dóibh, ina litir an 10 Márta 2021, an iarraidh ar tharchur (míreanna 21 agus 22 de na cinntí a bhaineann leis an mBeilg, leis an Íoslainn, leis an Ísiltír agus leis an Iorua agus míreanna 16 agus 17 den chinneadh maidir leis an nGréig).
An éifeacht ar thrádáil idir na Ballstáit agus an bhagairt go mbeadh éifeacht shuntasach ar an iomaíocht
22
Chinn an Coimisiún go bhféadfadh an comhchruinniú atá i gceist, ar an gcéad dul síos, difear suntasach a dhéanamh don trádáil idir na Ballstáit (míreanna 39 go 45 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 33 go 39 de na cinntí maidir leis an mBeilg, an Íoslainn, an Ísiltír agus an Iorua, agus míreanna 28 go 34 den chinneadh maidir leis an nGréig), agus, ar an dara dul síos, go bhféadfadh sé difear suntasach a dhéanamh don iomaíocht i gcríocha na Fraince, na Gréige, na hÍoslainne, na Beilge, na hIorua agus na hÍsiltíre mar chodanna den Limistéar Eorpach Eacnamaíoch (LEE) (míreanna 51 agus 80 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 49 agus 78 den chinneadh maidir leis an mBeilg, míreanna 41 agus 70 den chinneadh maidir leis an nGréig, míreanna 46 agus 75 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus míreanna 50 agus 79 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
Oiriúnacht an tarchuir
23
Chinn an Coimisiún gur chomhlíon an comhchruinniú atá i gceist na critéir tarchuir faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 (mír 109 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 107 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 99 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 104 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 108 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
24
Ar an gcéad dul síos, chinn an Coimisiún gur comhlíonadh na coinníollacha a leagtar amach i mír 45 dá Fhógra maidir le Tarchur Cásanna i leith comhchruinnithe (IO 2005 C 56, lch. 2, ‘an fógra tarchuir’) (mír 85 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 83 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 75 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 80 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 84 den chinneadh maidir leis an Ísiltír). Ina theannta sin, meastar gur feabhas mór ar an gcomhrac in aghaidh na hailse iad na tástálacha seicheamhaithe ailse atá bunaithe ar NGS, rud atá ar cheann de phríomhthosaíochtaí an Choimisiúin i réimse na sláinte. Dá bhrí sin, is inmhianaithe caitheamh go comhleanúnach leis na hiarrachtaí imscrúdaitheacha a dhéantar ina leith sin ar leibhéal an Aontais Eorpaigh (mír 84 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 82 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 74 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 79 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua agus mír 83 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
25
Ar an dara dul síos, mheabhraigh an Coimisiún gur shoiléirigh treoraíocht Airteagal 22 conas ba cheart na critéir a leagtar amach san fhógra tarchuir a chur i bhfeidhm i gcásanna nach raibh na húdaráis náisiúnta inniúil ar chomhchruinniú a scrúdú. De réir an Choimisiúin, tagann an comhchruinniú atá i gceist faoi raon feidhme na treorach sin ós rud é go mbaineann sé le héadáil gnóthais nach léirítear a thábhacht don iomaíocht ina láimhdeachas (míreanna 86 agus 87 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 84 agus 85 den chinneadh maidir leis an mBeilg, míreanna 76 agus 77 den chinneadh maidir leis an nGréig, míreanna 81 agus 82 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus míreanna 85 agus 86 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
26
Ina theannta sin, chuir an Coimisiún in iúl nár cuireadh an comhchruinniú atá i gceist chun feidhme ná nár tugadh fógra ina leith i mBallstáit eile (mír 88 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 86 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 78 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 83 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 87 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
27
Ar an tríú dul síos, scrúdaigh an Coimisiún argóintí na ngnóthas lena mbaineann maidir le prionsabail ghinearálta dhlí an Aontais agus cearta na cosanta a chomhlíonadh (mír 89 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 87 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 79 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 84 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 88 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
28
Ar an gcéad dul síos, maidir lena dhlínse, mheas an Coimisiún gur ceadaíodh le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 do na Ballstáit a iarraidh go ndéanfaí cás comhchruinnithe ‘nach bhfuil dlínse acu ina leith’ a tharchur chuig an gCoimisiún, ar choinníoll gur comhlíonadh na coinníollacha dlíthiúla a leagtar síos san fhoráil sin. Mar a cuireadh in iúl i dtreoir Airteagal 22, leanann an chonclúid sin as léiriú litriúil ar an bhforáil sin agus deimhnítear í lena stair reachtach, de réir cuspóra, struchtúr ginearálta agus léiriú comhthéacsúil Rialachán Uimh. 139/2004, agus le cleachtas an Choimisiúin.
29
Go háirithe, ní cheanglaítear le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, ina leagtar amach go huileghabhálach na coinníollacha dlíthiúla nach mór d’iarrataí ar tharchur a chomhlíonadh, ‘go bhfuil dlínse ag an mBallstát a rinne an tarchur ar an [gcomhchruinniú lena mbaineann]’, ach aithnítear go sainráite agus go hintuigthe gur féidir le Ballstát an iarraidh sin a dhéanamh nach bhfuil fógra faoin gcomhchruinniú lena mbaineann ag teastáil ann. Mheabhraigh an Coimisiún, ó glacadh Rialachán (CEE) Uimh. 4064/89 ón gComhairle an 21 Nollaig 1989 maidir le comhchruinnithe idir gnóthais a rialú (IO 1989 L 395, lch. 1), gurbh é an cuspóir a bhí leis a chur ar a chumas athbhreithniú a dhéanamh ar chomhchruinnithe a d’fhéadfadh díobháil fhrithiomaíoch a dhéanamh sa mhargadh inmheánach nach bhféadfadh údaráis na mBallstát scrúdú a dhéanamh orthu. D’fhéadfadh sé go mbeadh sé d’éifeacht ag léiriú sriantach ar Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 cosc a chur ar athbhreithniú ar chomhchruinnithe den sórt sin agus ar a n‑éifeachtaí trasteorann. D’fhéadfadh Ballstát nach bhfuil córas rialaithe cumaisc aige tarchur a iarraidh ar an gCoimisiún cheana féin faoi Rialachán Uimh. 4064/89, mar a dhearbhaítear le breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v anCoimisiún (T‑22/97, EU:T:1999:327). Mheabhraigh an Coimisiún gur ghlac sé leis go mbeadh Ballstáit nach bhfuil córas rialaithe cumaisc acu páirteach in iarraidh ar tharchur ó Bhallstát eile. Dar leis an gCoimisiún, dá mba mhian le reachtas an Aontais raon feidhme Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a shrianadh trí Bhallstáit den sórt sin a eisiamh, d’fhéadfadh sé an critéar dlínse céanna a úsáid a leagtar síos in Airteagal 4(5) den Rialachán sin (mír 90 den chinneadh a chonspóidtear, mír 88 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 80 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 85 de na cinntí a bhaineann leis an Íoslainn agus leis an Iorua, agus mír 89 den chinneadh a bhaineann leis an Ísiltír).
30
Ar an dara dul síos, maidir le prionsabal na coimhdeachta, dá dtagraítear in aithris 8 de Rialachán Uimh. 139/2004, mheabhraigh an Coimisiún gur chinn reachtas an Aontais go bhféadfaí cás comhchruinnithe a tharchur chuige faoi na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 22 den Rialachán sin. Níl feidhm ag prionsabal na coimhdeachta ach amháin maidir le hábhair nach dtagann faoi inniúlacht eisiach an Aontais Eorpaigh, i gcás inar gá a fháil amach an féidir leis na Ballstáit an ghníomhaíocht atá beartaithe a ghnóthú go leordhóthanach. In éagmais dlínse, ní fhéadfadh na Ballstáit an comhchruinniú atá faoi chonspóid a scrúdú (mír 92 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 90 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 82 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 87 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 91 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
31
Ar an tríú dul síos, maidir le hionchais dhlisteanacha na ngnóthas lena mbaineann a chosaint, thug an Coimisiún dá aire gurbh ann i gcónaí do cheart na mBallstát, faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, cásanna comhchruinnithe a tharchur chuige nár ghá fógra a thabhairt ina leith sna Stáit sin. Ní chiallaíonn an cleachtas a bhí aige roimhe seo Ballstáit nach bhfuil dlínse acu a dhíspreagadh ó iarraidh ar tharchur a chur isteach go ndearna sé cur i bhfeidhm na forála sin a eisiamh d’aon chás amach anseo. Os a choinne sin, ina Pháipéar Bán an 9 Iúil 2014 i dtreo rialú cumaisc níos éifeachtaí [an Aontais Eorpaigh] (COM/2014/0449final) (‘Páipéar Bán 2014’), deimhníodh an ceart sin go sainráite. Chinn an Coimisiún nár thug sé aon dearbhuithe beachta, neamhchoinníollacha agus comhsheasmhacha lena n‑eisiatar iarrataí áirithe ar tharchur amach anseo. Ina hóráid an 11 Meán Fómhair 2020, níor thug Leas-Uachtarán an Choimisiúin ráthaíochtaí den sórt sin ach oiread, ach luaigh sí go raibh sé in am an cleachtas sin a athrú agus nach dtarlódh sé sin thar oíche (mír 94 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 92 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 84 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 89 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 93 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
32
Ar an gceathrú dul síos, maidir le deimhneacht dhlíthiúil, chinn an Coimisiún gur mhó na héifeachtaí díobhálacha suntasacha a d’fhéadfadh a bheith ar iomaíocht an chomhchruinnithe sin ná an t‑am a chuaigh thart ó fógraíodh an comhchruinniú atá i gceist agus na héifeachtaí díobhálacha féideartha ar na gnóthais lena mbaineann, ar éifeachtaí iad ar fiú athbhreithniú a dhéanamh orthu (mír 100 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 98 den chinneadh maidir leis an mBeilg, mír 90 den chinneadh maidir leis an nGréig, mír 95 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus mír 99 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
33
Prima facie, is suntasach an tionchar a d’fhéadfadh a bheith ag an gcomhchruinniú atá i gceist ar an iomaíocht sa mhargadh inmheánach agus ar thomhaltóirí Eorpacha. Luaigh an Coimisiún gur tháinig sé ar an eolas faoin gcomhchruinniú sin i mí na Nollag 2020 trí bhíthin an ghearáin. Scrúdaigh sé imthosca an cháis láithrigh agus, tar éis dó a bheith curtha ar an eolas nár sháraigh an comhchruinniú tairseacha ábhartha aon cheann de na Ballstáit, sheol sé an litir chuiridh chuig na Ballstáit sin. Ina theannta sin, ós rud é nach bhféadfaí an comhchruinniú atá i gceist a chur chun feidhme mar gheall ar imeachtaí leanúnacha os comhair chúirteanna na Stát Aontaithe, bhí teorainn leis an tionchar a bhí ag an am atá caite ar na gnóthais lena mbaineann (míreanna 97 go 99 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 95 go 97 den chinneadh maidir leis an mBeilg, míreanna 87 go 89 den chinneadh maidir leis an nGréig, míreanna 92 go 94 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus míreanna 96 go 98 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
34
Ar an gcúigiú dul síos, maidir le prionsabal na comhréireachta, chinn an Coimisiún go raibh an léiriú docht a mhol na gnóthais lena mbaineann contrártha d’fhoclaíocht Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 agus do chuspóir agus struchtúr ginearálta na forála sin. Bhí a mheasúnú comhsheasmhach leis an bprionsabal sin sa mhéid gur chuir sé san áireamh, inter alia, ar cuireadh an comhchruinniú atá i gceist chun feidhme cheana féin, ar tugadh fógra dó i mBallstát amháin nó níos mó nár iarr é a tharchur agus ar bhain sprioc leis a raibh ‘acmhainneacht shuntasach iomaíochta’ ag baint léi nár léiríodh ina láimhdeachas. Shonraigh an Coimisiún, go bunúsach, maidir leis na comhchruinnithe iomadúla nach bhfuil aon ghné Eorpach ag baint leo de réir bhrí Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004, nár chomhlíon ach líon beag díobh, ar an gcéad dul síos, na coinníollacha dá bhforáiltear in Airteagal 22 den Rialachán sin agus, ar an dara dul síos, go bhféadfaí a mheas gurb iomchuí iad a tharchur i gcomhréir le treoraíocht Airteagal 22. Dá bhrí sin, d’fhéadfaí a mheas gur cásanna eisceachtúla iad na cásanna sin (míreanna 102 agus 103 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 100 agus 101 den chinneadh maidir leis an mBeilg, míreanna 92 agus 93 den chinneadh maidir leis an nGréig, míreanna 97 agus 98 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus míreanna 101 agus 102 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
35
Ar an séú dul síos, dhiúltaigh an Coimisiún gan bhunús d’argóintí na ngnóthas lena mbaineann gur sáraíodh a gceart chun éisteacht a fháil agus prionsabail na cothroime agus an dea-riaracháin. Thug sé le fios gur chuir sé in iúl don iarratasóir an 26 Feabhra 2021 gur seoladh a litir chuiridh, is é sin le rá, sula bhfuair sé an iarraidh ar tharchur. Chinn an Coimisiún, dá bhrí sin, go raibh a chur chuige comhsheasmhach le pointe 27 de threoir Airteagal 22, ar dá réir, má tá iarraidh ar tharchur á breithniú, atá an Coimisiún leis na páirtithe san idirbheart a chur ar an eolas a luaithe is féidir. Ina theannta sin, is é cuspóir na míre sin aon oibleagáid an comhchruinniú a chur ar fionraí a chur in iúl. Thairis sin, chuir an Coimisiún na gnóthais lena mbaineann ar an eolas in am trátha faoin iarraidh ar tharchur, a seoladh chucu go pras tar éis di a bheith faighte (míreanna 104 go 108 den chinneadh atá faoi chonspóid, míreanna 102 go 106 den chinneadh maidir leis an mBeilg, míreanna 94 go 98 den chinneadh maidir leis an nGréig, míreanna 99 go 103 de na cinntí maidir leis an Íoslainn agus an Iorua, agus míreanna 103 go 107 den chinneadh maidir leis an Ísiltír).
Nós imeachta agus éilimh na bpáirtithe
36
Le hiarratas a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 28 Aibreán 2021, thionscain an t‑iarratasóir an chaingean seo.
37
Trí dhoiciméad ar leith a taisceadh i gClárlann na Cúirte an lá céanna, d’iarr an t‑iarratasóir, i gcomhréir le hAirteagail 151 agus 152 de Rialacha Nós Imeachta na Cúirte Ginearálta, go mbreithneofaí an chaingean seo faoi nós imeachta brostaithe. Le cinneadh an 3 Meitheamh 2021, cheadaigh an Chúirt an iarraidh sin.
38
Le doiciméad a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 7 Meitheamh 2021, rinne Grail, Inc. iarraidh ar idiragairt sna himeachtaí sin mar thaca leis an ordú atá á lorg ag an iarratasóir. Le hordú an 2 Iúil 2021, thug Uachtarán an Tríú Dlísheomra (Comhdhéanamh Méadaithe) den Chúirt cead idiragartha dó. Trí bheart eagrúcháin nós imeachta den dáta céanna, Grail, Inc. údaraíodh, de bhun Airteagal 154(3), i gcomhar le hAirteagal 145(1) agus Airteagal 89(3)(b) de na Rialacha Nós Imeachta, ráiteas a thaisceadh in idirghabháil.
39
Ar thogra ón Tríú Dlísheomra, chinn an Chúirt, de bhun Airteagal 28 de na Rialacha Nós Imeachta, an cás a tharchur chuig Dlísheomra ina bhfuil comhdhéanamh leathnaithe.
40
Le doiciméid a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 22 Meitheamh, an 6 Iúil, an 21 Iúil agus an 29 Iúil 2021 faoi seach, d’iarr Ríocht na hÍsiltíre, Poblacht na Fraince, an Phoblacht Heilléanach agus Údarás Faireacháin CSTE cead idiragairt a dhéanamh sna himeachtaí seo mar thaca leis an ordú atá á lorg ag an gCoimisiún. Le cinntí an 12 agus an 22 Iúil agus an 6 Lúnasa 2021, agus le hordú an 25 Lúnasa 2021, thug Uachtarán an Tríú Dlísheomra (Comhdhéanamh Méadaithe) den Chúirt cead idiragartha dóibh. Trí bhearta chun nós imeachta a eagrú, faoi seach, an 16 Iúil, an 23 Iúil, an 13 Lúnasa agus an 25 Lúnasa 2021, údaraíodh do Ríocht na hÍsiltíre, do Phoblacht na Fraince, don Phoblacht Heilléanach agus d’Údarás Faireachais CSTE, de bhun Airteagal 154(3) de na Rialacha Nós imeachta, arna léamh i dteannta Airteagal 145(1) agus Airteagal 89(3)(b) de na rialacha sin, ráiteas a thaisceadh mar idirghabháil.
41
Le doiciméad a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 13 Lúnasa 2021, d’iarr an Computer & Communications Industry Association cead idiragairt a dhéanamh sna himeachtaí sin mar thaca leis an ordú a bhí á lorg ag an iarratasóir. Le hordú an 6 Deireadh Fómhair 2021, dhiúltaigh Uachtarán an Tríú Dlísheomra (Comhdhéanamh Méadaithe) den Chúirt an t‑iarraidh sin ar idiragairt.
42
Trí dhoiciméad a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 18 Lúnasa 2021, chuir an t‑iarratasóir in iúl don Chúirt go bhfuair sé, an lá céanna, na scaireanna uile in Grail, Inc., agus socrú ar leithligh á chur i bhfeidhm aige.
43
Le doiciméad a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 5 Deireadh Fómhair 2021, thíolaic an t‑iarratasóir iarraidh ar bhearta eagrúcháin nós imeachta. Chuir an Coimisiún a bharúlacha isteach maidir leis an iarraidh sin an 19 Deireadh Fómhair 2021. An 29 Deireadh Fómhair 2021, chuir an t‑iarratasóir tuairimí isteach maidir leis na barúlacha sin ón gCoimisiún.
44
Rinne gach idiragraí a ráitis a thaisceadh laistigh den tréimhse fhorordaithe.
45
An 7 Deireadh Fómhair 2021, d’iarr an Coimisiún go mbainfí Grail mar idiragraí. Chuir an t‑iarratasóir, an Phoblacht Heilléanach agus Grail a mbarúlacha isteach maidir leis an iarraidh sin an 3 agus an 4 Samhain 2021.
46
Ós rud é gur scoir beirt chomhalta den Dlísheomra de bheith i seilbh oifige agus gur toghadh Uachtarán nua, d’ainmnigh Uachtarán an Tríú Dlísheomra, le cinneadh an 19 Deireadh Fómhair 2021, de bhun Airteagal 17(2) de na Rialacha Nós imeachta, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 27(5) de na rialacha sin, beirt Bhreithiúna eile chun foirmiú an Dlísheomra a chríochnú.
47
An 11 Samhain 2021, chinn an Chúirt (Tríú Dlísheomra, Comhdhéanamh Méadaithe) an chuid ó bhéal den nós imeachta a oscailt.
48
An lá céanna, chuir An Chúirt, trí bhearta eagrúcháin nós imeachta de bhun Airteagal 89(3)(a) agus (b) de na Rialacha Nós Imeachta, ceisteanna i scríbhinn chuig an gCoimisiún maidir le gnéithe áirithe den díospóid. Thug an Coimisiún freagraí ar na ceisteanna sin laistigh den tréimhse fhorordaithe.
49
Le doiciméad a taisceadh i gClárlann na Cúirte an 6 Nollaig 2021, thíolaic an t‑iarratasóir iarraidh ar bhearta eagrúcháin nós imeachta. Chuir an Coimisiún, Údarás Faireacháin CSTE, Grail, Poblacht na Fraince agus Ríocht na hÍsiltíre a mbarúlacha isteach maidir leis an iarraidh sin an 9 agus an 10 Nollaig 2021.
50
Chuir na páirtithe sin barúlacha ó bhéal i láthair agus thug siad freagra ar na ceisteanna a chuir an Chúirt Bhreithiúnais ag an éisteacht a tionóladh an 16 Nollaig 2021.
51
Iarrann an t‑iarratasóir, le tacaíocht ó Grail, ar an gCúirt Bhreithiúnais:
–
na cinntí atá faoi chonspóid agus an litir faisnéise a chur ar neamhní;
–
a ordú don Choimisiún na costais a íoc.
52
Áitíonn an Coimisiún, le tacaíocht ó Údarás Faireacháin CSTE, ón bPoblacht Heilléanach, ó Phoblacht na Fraince agus ó Ríocht na hÍsiltíre, gur cheart don Chúirt:
–
an chaingean a dhíbhe toisc í a bheith neamh-inghlactha;
–
mar mhalairt air sin, an chaingean a dhíbhe toisc í a bheith neamh-inghlactha go follasach i bpáirt agus gan bhunús i bpáirt;
–
a ordú don iarratasóir na costais a íoc.
An Dlí
An iarraidh ar stádas Grail mar idiragraí a tharraingt siar
53
Áitíonn an Coimisiún, le tacaíocht ón bPoblacht Heilléanach, go bunúsach, tar éis litir an iarratasóra an 18 Lúnasa 2021 inar cuireadh in iúl don Chúirt go bhfuair sí, an lá céanna, na scaireanna go léir in Grail, Inc. (féach mír 42 thuas), gur tháinig Grail LLC de Grail, is é sin le rá, eintiteas nua atá faoi rialú iomlán an iarratasóra, ionas gur chaill Grail a stádas mar idiragraí a tugadh dó le hordú an 2 Iúil 2021 (féach mír 38 thuas). Dá bhrí sin, ó thaobh na heacnamaíochta agus an dlí de, tá an idirghabháil gan chuspóir agus tá leasanna Grail LLC doscartha anois ó leasanna an iarratasóra, a dhéanann ionadaíocht iomlán orthu sna himeachtaí seo. In éagmais iarraidh bhreise ó Grail LLC ar chead chun idirghabháil a dhéanamh laistigh den tréimhse a leagtar síos in Airteagal 143(1) de na Rialacha Nós imeachta, tíolacann an Coimisiún gur cheart stádas Grail mar idirghabhálaí a tharraingt siar go foirmiúil.
54
Déanann an t‑iarratasóir agus Grail díospóid faoi argóintí an Choimisiúin, ós rud é gurb é Grail LLC comharba dlíthiúil Grail, Inc., a bhfuil spéis aige i dtoradh an cháis reatha. De réir ráitis an Choimisiúin féin, is eintiteas ar leithligh, neamhspleách agus uathrialach de chuid an iarratasóra é Grail LLC, a shaothraíonn oibríochtaí ar leithligh agus straitéis ar leithligh faoi bhainistíocht neamhspleách.
55
Ar dtús, is leor a thabhairt faoi deara gur duine dlítheanach é Grail LLC, faoi dhlí cuideachtaí na Stát Aontaithe, atá mar chomharba dlíthiúil ar Grail, Inc. Dá bhrí sin, de réir cásdlí socraithe (féach, chuige sin, breithiúnas an 21 Márta 2012, Marine Harvest Norway agus Alsaker Fjordbruk v an ChomhairleT‑113/06, nár foilsíodh, EU:T:2012:135, míreanna 24 go 33), an 18 Lúnasa 2021, tháinig Grail LLC i gcomharbacht ar Grail, Inc. mar a chomharba uilíoch i dteideal.
56
I ndáil leis sin, cinneadh cheana féin gur féidir leis an gcomharba uilíoch i dteideal leanúint le caingean le haghaidh neamhniú arna tionscnamh ag duine dlítheanach, go háirithe i gcás ina scoireann duine dlítheanach de bheith ann agus ina n‑aistrítear a chearta agus a oibleagáidí go léir chuig duine eile, agus gur gá go gcuirfí an comharba uilíoch i dteideal sin in ionad a réamhtheachtaí go huathoibríoch (féach, chuige sin, breithiúnas an 21 Márta 2012, Marine Harvest Norway agus Alsaker Fjordbruk v an Chomhairle, T‑113/06, nár foilsíodh, EU:T:2012:135, mír 28 agus an cásdlí dá dtagraítear).
57
Ar an dara dul síos, cé go bhfuil Grail LLC faoi rialú iomlán an iarratasóra, is fíor fós gur eintiteas dlíthiúil ar leith é a bhfuil sé de chumas aige a bheith ina pháirtí in imeachtaí dlíthiúla agus a bheith in ann leas a bhunú i dtoradh an cháis i gcomhréir leis an dara mír d’Airteagal 40 de Reacht Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh, arna léamh i gcomhar leis an gcéad mhír d’Airteagal 53 den Reacht sin. Tá sé sin níos fíre fós ós rud é gur chuir an t‑iarratasóir socrú ar leithligh i bhfeidhm (féach mír 42 thuas) agus gur ghlac an Coimisiún, le Cinneadh C(2021) 7675 final an 29 Deireadh Fómhair 2021 (Cás COMP/M.10493 – Illumina/Grail), bearta sealadacha faoi Airteagal 8(5)(a) de Rialachán Uimh. 139/2004, lena gceanglaítear go gcaomhnófar Grail LLC mar eintiteas ar leithligh, neamhspleách agus uathrialach straitéis ar leithligh faoi bhainistíocht neamhspleách.
58
Leanann sé, i gcomhthéacs na díospóide reatha, ina cháil mar chomharba uilíoch i dteideal, gur tháinig Grail LLC in ionad Grail, Inc. mar idirghabhálaí, agus tá an chuid oibríochtúil d’ordú Uachtarán an Tríú Dlísheomra (Comhdhéanamh Méadaithe) na Cúirte an 2 Iúil 2021 (féach mír 38 thuas) infheidhme. I ndáil leis sin, ní mór a chur in iúl go gcoinníonn Grail LLC, mar an páirtí eile sa chomhchruinniú atá i gceist, a leas i dtoradh an cháis ar an mbealach céanna leis an leas a bunaíodh lena réamhtheachtaí dlí, Grail, Inc. (féach, chuige sin agus de réir analaí, breithiúnas an 21 Márta 2012, Marine Harvest Norway agus Alsaker Fjordbruk v an Chomhairle, T‑113/06, nár foilsíodh, EU:T:2012:135, mír 30).
59
Dá bhrí sin, ní mór diúltú don iarraidh ón gCoimisiún stádas Grail mar idiragraí a tharraingt siar.
Inghlacthacht
60
Gan agóid a dhéanamh go foirmiúil maidir le neamh-inghlacthacht faoi Airteagal 130(1) de na Rialacha Nós Imeachta, maíonn an Coimisiún, le tacaíocht ón bPoblacht Heilléanach agus ó Phoblacht na Fraince, nach bhfuil an gníomh reatha inghlactha. Áitíonn sé, ar an gcéad dul síos, nach gníomh de chuid an Choimisiúin é an iarraidh ar tharchur; ar an dara dul síos, gur cuireadh an cinneadh atá faoi chonspóid in ionad na litreach faisnéise; agus, ar an tríú dul síos, gur gníomhartha ullmhúcháin iad na cinntí atá faoi chonspóid a bhféadfaí a neamhdhleathacht a ardú i gcaingean arna tabhairt i gcoinne an chinnidh chríochnaithigh maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist.
61
Áitíonn an t‑iarratasóir, le tacaíocht ó Grail, go bhfuil an chaingean seo inghlactha.
62
Ar an gcéad dul síos, maidir leis an iarraidh ar tharchur, is léir ón leagan giorraithe den iarraidh, go háirithe ón easnamh i mír 214 den cheannasaí éilimh a bhaineann leis an iarraidh sin, nach bhfuil an iarraidh sin, faoin nós imeachta brostaithe seo, ina hábhar don chaingean. Dá bhrí sin, tá argóintí an Choimisiúin maidir leis an iarraidh sin neamhéifeachtach agus ní mór diúltú dóibh.
63
Ar an dara dul síos, maidir leis na cinntí atá faoi chonspóid, ní mór a mheabhrú, de réir chásdlí socair na Cúirte Breithiúnais, go meastar gur gníomhartha inchonspóide iad aon bhearta arna nglacadh ag institiúidí an Aontais Eorpaigh, is cuma cén fhoirm ina bhfuil siad, a bhfuil sé beartaithe leo éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha a bheith acu, de réir bhrí Airteagal 263 CFAE (breithiúnais an 13 Feabhra 2014, an Ungáir v an Coimisiún, C‑31/13 P, EU:C:2014:70, mír 54; an 25 Deireadh Fómhair 2017, an Rómáin v an Coimisiún, C‑599/15 P, EU:C:2017:801, mír 47; agus an 22 Aibreán 2021, thyssenkrupp Electrical Steel agus thyssenkrupp Electrical Steel Ugo v an Coimisiún, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, mír 46).
64
Chun a chinneadh an bhfuil éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha ag beart a chonspóidtear, is gá díriú ar a shubstaint. Ní mór na héifeachtaí sin a mheasúnú i gcomhréir le critéir oibiachtúla, amhail inneachar an bhirt sin, agus an comhthéacs inar glacadh é agus cumhachtaí na hinstitiúide a ghlac an beart á gcur san áireamh, de réir mar is iomchuí (féach, chuige sin, breithiúnais an 13 Feabhra 2014, an Ungáir v an Coimisiún, C‑31/13 P, EU:C:2014:70, mír 55; an 25 Deireadh Fómhair 2017, an Rómáin v an Coimisiún, C‑599/15 P, EU:C:2017:801, mír 48; agus an 22 Aibreán 2021, thyssenkrupp Electrical Steel agus thyssenkrupp Electrical Steel Ugo v an Coimisiún, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, mír 48).
65
I gcás caingean le haghaidh neamhniú arna tabhairt ag duine nádúrtha nó dlítheanach, ní mór go bhféadfadh éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha an bhirt atá faoi chonspóid difear a dhéanamh do leasanna an iarratasóra trí athrú ar leith a dhéanamh ar a sheasamh dlí (féach, chuige sin, breithiúnais an 13 Deireadh Fómhair 2011, Deutsche Post agus an Ghearmáin v an Coimisiún, C‑463/10 P agus C‑475/10 P, EU:C:2011:656, mír 37, agus an 25 Feabhra 2021, VodafoneZiggo Group v an Coimisiún, C‑689/19 P, EU:C:2021:142, mír 48 agus an cásdlí dá dtagraítear).
66
Dá bhrí sin, is iad na bearta sin, i bprionsabal, a chinneann seasamh institiúide go cinntitheach ar nós imeachta riaracháin a thabhairt i gcrích, agus a bhfuil sé beartaithe go mbeidh éifeachtaí dlíthiúla acu a d’fhéadfadh difear a dhéanamh do leasanna an ghearánaigh, gníomhartha ar féidir agóid a dhéanamh ina gcoinne, agus ní bearta idirmheánacha arb é is aidhm dóibh ullmhú don chinneadh críochnaitheach, nach bhfuil na héifeachtaí sin acu. Dá bhrí sin, ní hionann, i bprionsabal, bearta idirmheánacha lena leagtar amach measúnú arna dhéanamh ag an institiúid agus arb é is aidhm dóibh an cinneadh críochnaitheach a ullmhú agus gníomhartha a d’fhéadfadh a bheith ina n‑ábhar caingne le haghaidh neamhniú (féach breithiúnas an 6 Bealtaine 2021, ABLV Bank agus páirtithe eile v BCE, C‑551/19 P agus C‑552/19 P, EU:C:2021:369, mír 39 agus an cásdlí dá dtagraítear).
67
Sa chás seo, glacadh na cinntí atá faoi chonspóid i gcomhréir leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 139/2004. Is léir ón bhforáil sin gur i bhfoirm cinnidh a dhéanann an Coimisiún scrúdú ar chomhchruinniú faoin Airteagal sin. Faoin gcéad abairt den cheathrú mír d’Airteagal 288 CFAE, ‘beidh cinneadh ina cheangal go huile agus go hiomlán’. Dá bhrí sin, bhí sé i gceist ag reachtas an Aontais na cinntí sin a dhéanamh ceangailteach (féach, chuige sin agus de réir analaí, breithiúnas an 13 Deireadh Fómhair 2011, Deutsche Post agus an Ghearmáin v an CoimisiúnC‑463/10 P agus C‑475/10 P, EU:C:2011:656, mír 44).
68
Ba cheart a thabhairt faoi deara freisin go gcuireann na cinntí atá faoi chonspóid an comhchruinniú atá i gceist faoi réir raon feidhme Rialachán Uimh. 139/2004, cé nach bhfuil gné Eorpach ag baint leis de réir bhrí Airteagal 1 de, rud a fhágann nach bhfuil an Rialachán sin infheidhme mar réamhshocrú. Go háirithe, is é éifeacht na gcinntí a chonspóidtear an comhchruinniú sin, i gcomhréir leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(4) den Rialachán sin, a chur faoi réir Airteagal 2, Airteagal 4(2) agus (3), agus Airteagal 5, Airteagal 6, agus Airteagal 8 go 21 den Rialachán sin, lena gcinntear na critéir chun an comhchruinniú sin a mheas, cumhachtaí cinnteoireachta an Choimisiúin agus aon nós imeachta agus pionóis. Ar an gcaoi chéanna, tá an oibleagáid neamhghníomhaíochta a leagtar síos in Airteagal 7 de Rialachán Uimh. 139/2004 infheidhme, i gcomhréir leis an dara habairt den chéad fhomhír d’Airteagal 22(4) den Rialachán sin, maidir leis an comhchruinniú atá i gceist trína chur chun feidhme a chosc go dtí go ndearbhófar go bhfuil sé comhoiriúnach leis an margadh inmheánach.
69
Os a choinne sin, mar a áitíonn an t‑iarratasóir, in éagmais na gcinntí atá faoi chonspóid, ní dhéanfadh an Coimisiún scrúdú ar an gcomhchruinniú atá i gceist i gcomhthéacs Rialachán Uimh. 139/2004 ná ní bheadh sé faoi réir na srianta agus na bpionós a d’fhéadfadh a bheith ann faoin Rialachán sin, lena n‑áirítear an oibleagáid neamhghníomhaíochta, ach d’fhéadfaí é a chur chun feidhme láithreach san Aontas Eorpach.
70
Dá bhrí sin, ós rud é go bhféadfadh gach cinneadh lena ngabhann athrú ar na rialacha dlí is infheidhme maidir le comhchruinniú a scrúdú difear a dhéanamh do staid dhlíthiúil na bpáirtithe san idirbheart lena mbaineann, tá éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha ag na cinntí atá faoi chonspóid i leith an iarratasóra a d’fhéadfadh difear a dhéanamh dá leasanna trí athrú ar leith a dhéanamh ar a staid dhlíthiúil (féach, chuige sin, breithiúnas an 30 Meán Fómhair 2003, Cableuropa agus páirtithe eile v an Coimisiún, T‑346/02 agus T‑347/02, EU:T:2003:256, míreanna 61 agus 64).
71
Ina theannta sin, tríd an nós imeachta tarchurtha a thabhairt i gcrích a spreag an iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, agus a chuir ar chumas, i gcomhréir le mír 2 de, na hiarrataí ar uamadh a chur isteach, bunaíonn na cinntí a chonspóidtear go cinntitheach seasamh an Choimisiúin maidir le tarchur an chomhchruinnithe atá i gceist. Leis na cinntí sin, ghlac an Coimisiún leis na hiarrataí sin, agus barúlacha na ngnóthas lena mbaineann á gcur san áireamh aige, agus dá bhrí sin chinn sé scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú atá i gceist. I gcomhréir leis an nós imeachta a leagtar síos in Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, déantar áit scrúdaithe an chomhchruinnithe a chinneadh mar sin, agus mar thoradh air sin aistrítear inniúlacht don scrúdú sin chuig an gCoimisiún (féach míreanna 68 go 70 thuas). Deimhnítear cineál cinntitheach agus do-aisiompaithe na gcinntí sin, ar an gcéad dul síos, faoin tréimhse 10 lá oibre a leagtar síos sa chéad abairt den chéad fhomhír d’Airteagal 22(3), inar ceanglaíodh ar an gCoimisiún cinneadh a dhéanamh maidir leis an tarchur agus, ar an dara dul síos, ós rud é, dá mba rud é nár ghlac sé seasamh, go measfaí, i gcomhréir leis an bhforáil sin, gur ghlac sé cinneadh scrúdúcháin den sórt sin.
72
Dá bhrí sin, leis na cinntí atá faoi chonspóid, cuirtear deireadh leis an nós imeachta tarchuir faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, ar nós imeachta speisialta é atá éagsúil leis an nós imeachta lena gcuirtear ar chumas an Choimisiúin cinneadh a dhéanamh maidir le comhchruinniú a údarú nó a thoirmeasc (féach, chuige sin, breithiúnais an 11 Samhain 1981, IBM v an Coimisiún, 60/81, EU:C:1981:264, mír 11, agus an 22 Aibreán 2021, thyssenkrupp Electrical Steel agus thyssenkrupp Electrical Steel Ugo v an Coimisiún, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, mír 49).
73
Murab ionann agus an méid a choinníonn an Coimisiún agus an Phoblacht Heilléanach ar bun, níl na cinntí atá faoi chonspóid inchomparáide le cinneadh an nós imeachta imscrúdaithe foirmiúil a thionscnamh faoi Airteagal 6(1)(c) de Rialachán Uimh. 139/2004. Ós rud é go bhfuil dhá chéim sa nós imeachta um rialú cumaisc, ní hionann cinneadh arna ghlacadh ar bhonn na forála sin agus toradh an nós imeachta athbhreithnithe ná ní dhéanann sé dochar don chinneadh críochnaitheach faoi Airteagal 8 den Rialachán sin. Dá bhrí sin, is céim ullmhúcháin é cinneadh faoi Airteagal 6(1)(c) den Rialachán sin arb é an t‑aon aidhm atá leis fiosrúcháin a thionscnamh atá beartaithe chun na hábhair a shainaithint a chuirfidh ar chumas an Choimisiúin rialú a dhéanamh, trí chinneadh críochnaitheach ag deireadh an nós imeachta sin, ar chomhoiriúnacht an idirbhirt leis an margadh inmheánach (féach, chuige sin, orduithe an 31 Eanáir 2006, Schneider Electric v an Coimisiún, T‑48/03, EU:T:2006:34, mír 79, agus an 27 Samhain 2017, HeidelbergCement v an Coimisiún, T‑902/16, nár foilsíodh, EU:T:2017:846, míreanna 18, 21 agus 22 agus an cásdlí dá dtagraítear). Os a choinne sin, ní cuid den scrúdú ar chomhoiriúnacht an chomhchruinnithe atá i gceist leis an margadh inmheánach iad na cinntí atá faoi chonspóid, ach tá siad ceaptha breithiúnas críochnaitheach a thabhairt ar tharchur an chomhchruinnithe sin tríd an nós imeachta speisialta dá bhforáiltear in Airteagal 22 den Rialachán sin a thabhairt chun críche (féach míreanna 71 agus 72 thuas). Leis na cinntí sin, ghlac an Coimisiún leis an iarraidh ar tharchur agus leis na hiarrataí ar uamadh, agus na cúiseanna ar chinn sé gur comhlíonadh na coinníollacha a leagtar síos san Airteagal sin á leagan amach aige, arb é is éifeacht dóibh an comhchruinniú sin a thabhairt faoi raon feidhme Rialachán Uimh. 139/2004 (féach mír 68 thuas). Dá bhrí sin, ní bearta idirmheánacha iad na cinntí sin a ullmhaíonn an cinneadh maidir le substaint an cháis, ach bunaíonn siad seasamh deiridh an Choimisiúin maidir leis an iarraidh ar tharchur.
74
Thairis sin, ní éilíonn an ghníomhaíocht reatha ar bhreithiúnas an Aontais seasaimh shealadacha an Choimisiúin nó na saincheisteanna nach raibh deis ag an gCoimisiún fós a sheasamh a lua ina leith, agus mar thoradh air sin ní féidir leo na hargóintí ar shubstaint an cháis a réamh-mheas, ag cur mearbhall ar chéimeanna nós imeachta éagsúla riaracháin agus breithiúnacha (féach, chuige sin, breithiúnais an 11 Samhain 1981, IBM v anCoimisiún, 60/81, EU:C:1981:264, mír 20; an 13 Deireadh Fómhair 2011, Deutsche Post agus an Ghearmáin v an Coimisiún, C‑463/10 P agus C‑475/10 P, EU:C:2011:656, mír 51; agus an 15 Márta 2017, Stichting Woonpunt agus páirtithe eile v an Coimisiún, C‑415/15 P, EU:C:2017:216, mír 45). Go háirithe, ní dócha go dtabharfaidh an chaingean sin ar an gCúirt rialú ar an gceist maidir le comhoiriúnacht an chomhchruinnithe atá i gceist leis an margadh inmheánach, a bheidh mar ábhar an nós imeachta scrúdúcháin dá bhforáiltear in Airteagal 6 de Rialachán Uimh. 139/2004, ach amháin maidir le dlíthiúlacht ghlacadh na hiarrata ar tharchur agus an tarchuir chuig an gCoimisiún faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, agus an athraithe ar an gcóras dlí is infheidhme atá i gceist leis (féach, chuige sin agus de réir analaí, breithiúnas an 13 Deireadh Fómhair 2011, Deutsche Post agus an Ghearmáin v an Coimisiún, C‑463/10 P agus C‑475/10 P, EU:C:2011:656, mír 52).
75
In aon chás, fiú dá mba ghá a mheas gur bearta idirmheánacha iad na cinntí atá faoi chonspóid sula ndéanfar an cinneadh lena bhfoirceanntar an nós imeachta scrúdúcháin arna thionscnamh faoi Airteagal 6 de Rialachán Uimh. 139/2004, ba cheart a mheabhrú go bhféadfadh beart idirmheánach a bhfuil éifeachtaí dlíthiúla neamhspleácha aige a bheith ina ábhar do chaingean le haghaidh neamhniú a mhéid nach féidir an neamhdhleathacht a ghabhann leis an mbeart sin a leigheas i gcaingean arna tionscnamh i gcoinne an chinnidh chríochnaithigh arb ionann é agus céim ullmhúcháin ina leith (breithiúnas an 3 Meitheamh 2021, an Ungáir v an Pharlaimint, C‑650/18, EU:C:2021:426, mír 46). Murab ionann agus an méid atá á choimeád ag an gCoimisiún, a mhéid a thugann na cinntí a chonspóidtear le cur i bhfeidhm Rialachán Uimh. 139/2004 maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist agus, go háirithe, a mhéid a bheidh éifeacht fionraíochta ag cur i bhfeidhm Airteagal 7 de Rialachán Uimh. 139/2004, arna léamh i dteannta an dara habairt den chéad fhomhír d’Airteagal 22(4) de (féach mír 68 thuas), gníomh chun an cinneadh lena gcuirtear deireadh leis an nós imeachta scrúdúcháin arna thionscnamh faoi Airteagal 6 de Rialachán Uimh. 139/2004 ar chumas iarmhairtí na moille maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist a chur i bhfeidhm a chur ar neamhní mar gheall ar chomhlíonadh na hoibleagáide neamhghníomhaíochta sin. Dá bhrí sin, ní mór go bhféadfadh na cinntí atá faoi chonspóid a bheith ina n‑ábhar caingne le haghaidh neamhniú.
76
Dá bhrí sin, is gníomhartha inchonspóide iad na cinntí atá faoi chonspóid de réir bhrí Airteagal 263 CFAE.
77
Ní féidir an chonclúid sin a thabhairt faoi cheist leis an argóint a bhunaíonn an Coimisiún ar bhreithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v an Coimisiún (T‑22/97, EU:T:1999:327). Ar an gcéad dul síos, sa bhreithiúnas sin, níor rialaigh an Chúirt an gníomh a bhféadfaí agóid a dhéanamh ina choinne a bhí i gcinneadh lena nglactar le hiarraidh ar tharchur ó Bhallstát. Ar an dara dul síos, ná níor ghá éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha cinnidh den sórt sin a chur san áireamh, ós rud é gur bhain an breithiúnas sin, mar a aithníonn an Coimisiún féin, le caingean arna tionscnamh i gcoinne cinneadh maidir leis an tsubstaint, eadhon dearbhú neamhréireachta leis an margadh inmheánach ar bhonn Airteagal 8(3) de Rialachán Uimh. 4064/89, a chuir cosc ar chur chun feidhme an chomhchruinnithe lena mbaineann ar bhonn buan. Sa tríú háit, sa chás ba chúis le breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v an Coimisiún (T‑22/97, EU:T:1999:327), bhíothas ag brath ar shárú Airteagal 22 den Rialachán sin chun agóid a dhéanamh in aghaidh inniúlacht an Choimisiúin imeachtaí a thionscnamh faoi Airteagal 6(1)(c) den Rialachán sin, agus bhain sé leis an gceist ar chinn an Coimisiún, de réir an chaighdeáin dlí is gá, gur Ballstát a rinne an iarraidh ar tharchur. Dá bhrí sin, dhírigh an breithiúnas sin ar cheist shonrach nach raibh inchomparáide leis an gceist a thagann chun cinn sa chás seo.
78
Dá bhrí sin, tá an chaingean seo inghlactha a mhéid atá sí dírithe ar na cinntí atá faoi chonspóid.
79
Sa tríú háit, maidir leis an litir faisnéise, ba cheart a mheabhrú gur chuir an litir sin na gnóthais lena mbaineann ar an eolas faoin iarraidh ar tharchur, i gcomhréir leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004. Admhaítear go spreagann an fhaisnéis sin, faoin gcéad fhomhír d’Airteagal 22(4) den Rialachán sin, an oibleagáid neamhghníomhaíochta a leagtar síos in Airteagal 7 den Rialachán sin. Mar sin féin, mar a áitíonn an Coimisiún, agus an ceart aige, ní leagtar amach sa litir sin seasamh deiridh an Choimisiúin maidir le scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú atá i gceist agus ní chuirtear an comhchruinniú sin faoi réir na hoibleagáide sin go cinntitheach, ach go sealadach amháin chun éifeachtacht aon chinnidh tarchuir a chosaint. Tar éis na litreach céanna sin, sa chás seo, glacadh na cinntí atá faoi chonspóid, lenar ghlac an Coimisiún leis an tarchur agus lenar tugadh an comhchruinniú atá i gceist go cinntitheach faoi raon feidhme an Rialacháin sin, lena n‑áirítear an oibleagáid neamhghníomhaíochta (féach míreanna 68 agus 72 thuas). Dá bhrí sin, níl sa litir faisnéise ach céim idirmheánach i gcomhthéacs an nós imeachta tarchuir a chríochnaíonn le seasamh deiridh an Choimisiúin maidir leis an iarraidh ar tharchur, de bhun na chéad fhomhíre d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 139/2004.
80
Dá bhrí sin, is ionann an litir faisnéise agus beart idirmheánach agus ullmhúcháin do na cinntí atá faoi chonspóid, de réir bhrí an chásdlí a luaitear i mír 66 den bhreithiúnas seo. Dá réir sin, féadfar brath, de réir an chásdlí, ar aon neamhdhleathacht a bhaineann leis an litir sin mar thaca le caingean a thionscnaítear i gcoinne na gcinntí sin, ar gníomhartha inathraithe iad, dá gcuid féin (féach, chuige sin, breithiúnais an 11 Samhain 1981, IBM v an Coimisiún, 60/81, EU:C:1981:264, mír 12, agus an 22 Aibreán 2021, thyssenkrupp Electrical Steel and thyssenkrupp Electrical Steel Ugo v an Coimisiún, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, mír 50).
81
Dá bhrí sin, tá an chaingean seo do-ghlactha a mhéid atá sí dírithe i gcoinne na litreach faisnéise.
82
I bhfianaise an mhéid sin roimhe seo, ní mór a dhearbhú go bhfuil an chaingean seo inghlactha a mhéid a fhéachann sí leis na cinntí atá faoi chonspóid a neamhniú agus go bhfuil sí neamh-inghlactha a mhéid atá sí dírithe i gcoinne na litreach faisnéise.
Substaint
Achoimre ar na forais le neamhniú
83
Sa nós imeachta brostaithe seo, maíonn an t‑iarratasóir trí shaincheist dlí mar thaca lena chaingean.
84
Leis an gcéad saincheist dlí, maíonn an t‑iarratasóir nach bhfuil sé d’inniúlacht ag an gCoimisiún imscrúdú a thionscnamh, faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, maidir le comhchruinniú nach gcomhlíonann na coinníollacha lena gcuirtear ar chumas an Bhallstáit a d’iarr é a tharchur chuig an gCoimisiún scrúdú a dhéanamh air faoina rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc. Leis an dara saincheist dlí, maíonn an t‑iarratasóir gur iarradh tarchur an chomhchruinnithe atá i gceist go déanach agus, mar mhalairt air sin, go mbaineann moill an Choimisiúin litir an chuiridh a sheoladh an bonn de phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla agus den cheart chun dea-riaracháin. Leis an tríú saincheist dlí, gearánann an t‑iarratasóir gur sháraigh an Coimisiún prionsabail na deimhneachta dlíthiúla agus an ionchais dhlisteanaigh, ós rud é gur luaigh an Comhalta den Choimisiún atá freagrach as iomaíocht nach n‑athródh beartas an Choimisiúin go dtí go mbeadh treoir Airteagal 22 i bhfeidhm.
An chéad saincheist dlí lena n‑éilítear easpa inniúlachta an Choimisiúin
85
Áitíonn an t‑iarratasóir, le tacaíocht ó Grail, gur bhain an Coimisiún míbhrí as Rialachán Uimh. 139/2004 trína chinneadh, sna cinntí atá faoi chonspóid, go bhféadfadh sé glacadh le hiarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 den Rialachán sin i gcás nach bhfuil na Ballstáit a dhéanann an iarraidh sin i dteideal, faoina rialacha náisiúnta um rialú cumaisc, scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú is ábhar don iarraidh sin. Go bunúsach, áitíonn an t‑iarratasóir, i gcás den sórt sin, nach gcuireann cuspóir iarmharach Airteagal 22 den Rialachán sin ar chumas Ballstáit nach bhfuil córas rialaithe den sórt sin aige iarraidh ar tharchur a chur isteach ach amháin chun cosc a chur ar chomhchruinniú a dhéanann difear dá chríoch gan bheith faoi réir aon ghrinnscrúdú. Os a choinne sin, i gcás ina bhfuil a reachtaíocht féin maidir le rialú cumaisc glactha ag Ballstát agus, dá bhrí sin, ina bhfuil na himthosca sainithe aige ina ndéanann sé grinnscrúdú ar chomhchruinnithe nach bhfuil aon ghné Eorpach ag baint leo, bheadh an inniúlacht feidhmithe ag an mBallstát sin lena gcuirfí ar a chumas grinnscrúdú a dhéanamh ar chomhchruinnithe agus ar a leasanna a chosaint go leordhóthanach. Maidir le Ballstát den sórt sin, tá na hiarrataí ar tharchur teoranta do chásanna a thagann faoina rialacha rialaithe, a bhfuil a raon feidhme sainithe ag an reachtas náisiúnta. Ní gá cumhacht iarmharach chun an scrúdú ar chomhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún. Thairis sin, áitíonn an t‑iarratasóir agus Grail go bhfuil seasamh an Choimisiúin ar neamhréir le cuspóir an ‘ionaid ilfhreastail’, bunaithe ar thairseacha láimhdeachais, agus ar an seasamh maidir le cead a thabhairt do na húdaráis náisiúnta inniúla a gcumhacht scrúdaithe a tharmligean chuig an gCoimisiún i gcás inar fearr is féidir leis an gCoimisiún comhchruinniú a scrúdú. Cuireann an t‑iarratasóir agus Grail i gcoinne léiriú an Choimisiúin ar fhoclaíocht Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 agus déanann siad gearán nár chuir siad a chomhthéacs san áireamh. Dar leosan, tá seasamh an Choimisiúin contrártha freisin do phrionsabail na deimhneachta dlíthiúla, na coimhdeachta agus na comhréireachta agus is gá leasú reachtach a dhéanamh air. Ós rud é gur de chineál eisceachtúil é Airteagal 22 den Rialachán sin, ba cheart é a léiriú go sriantach.
86
Áitíonn an Coimisiún, le tacaíocht ón bPoblacht Heilléanach, ó Phoblacht na Fraince, ó Ríocht na hÍsiltíre agus ó Údarás Faireacháin CSTE, go bunúsach, nach dtugann an t‑iarratasóir aird ar thosaíocht an léirmhínithe litriúil agus go dtugann sé neamhaird ar fhoclaíocht shoiléir bheacht na chéad choda den chéad abairt d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004. Ós rud é gur foráil reachtach í lena leagtar amach na coinníollacha ina bhfuil inniúlacht ag an gCoimisiún, níl gá le leasú reachtach. Ní dhéanann an tAirteagal sin aon idirdhealú de réir cibé an bhfuil córas náisiúnta rialaithe cumaisc ag an mBallstát nó nach bhfuil agus nach féidir léiriú an iarratasóra a réiteach le prionsabal chur i bhfeidhm aonfhoirmeach dhlí AE agus LEE. Agus é ag iarraidh idirbheart a tharchur ar ais chuig an gCoimisiún, feidhmíonn an Ballstát cumhacht a bhfuil bunús uathrialach aici i ndlí an Aontais. De réir an Choimisiúin agus na Poblachta Heilléanaí, ní féidir léiriú docht a dhéanamh chun an cheist a réiteach an ann d’inniúlacht agus nach bhfuil tabhairt isteach ceanglas breise i bhforáil i gceist léi nuair nach bhforáiltear dóibh san fhoráil sin. Ní cuspóir de chuid Rialachán Uimh. 139/2004 é córas an ‘ionaid ilfhreastail’, ach is gné thábhachtach de é. Thairis sin, áitíonn an Phoblacht Heilléanach, Poblacht na Fraince agus Údarás Faireacháin CSTE go n‑oibríonn na sásraí maidir le tarchur mar shásraí ceartaitheacha éifeachtacha chun go bhféadfar athbhreithniú éifeachtach a dhéanamh ar gach comhchruinniú de réir a n‑éifeachta ar struchtúr na hiomaíochta san Aontas Eorpach.
87
I gcomhthéacs na pléadála reatha, iarrtar ar an gCúirt raon feidhme na chéad fhomhíre d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú, faoina ndearna ACF a iarraidh ar tharchur. Go sonrach, iarrtar ar an gCúirt scrúdú a dhéanamh ar an gceist an bhfuil an Coimisiún inniúil, faoin bhforáil sin, scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinniú is ábhar d’iarraidh ar tharchur arna déanamh ag Ballstát a bhfuil córas náisiúnta rialaithe cumaisc aige, ach i gcás nach dtagann an comhchruinniú sin faoi raon feidhme na reachtaíochta náisiúnta sin.
88
I ndáil leis sin, ní mór a mheabhrú, de réir cásdlí socair, go gceanglaítear le léiriú ar fhoráil de dhlí an Aontais, ní hamháin foclaíocht na forála sin a chur san áireamh, ach freisin a comhthéacs, agus na cuspóirí agus an cuspóir a shaothraítear leis an ngníomh ar cuid de í. Féadfaidh stair reachtach forála de dhlí an Aontais gnéithe atá ábhartha dá léiriú a nochtadh freisin (féach breithiúnas an 25 Meitheamh 2020, A agus páirtithe eile (Tuirbíní gaoithe ag Aalter agus Nevele), C‑24/19, EU:C:2020:503, mír 37 agus an cásdlí dá dtagraítear). Is iomchuí, dá bhrí sin, léiriú litriúil, comhthéacsúil, teileolaíoch agus stairiúil a dhéanamh ar an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh.139/2004.
– Léiriú litriúil
89
Ba chóir a thabhairt faoi deara, a mhéid a fhoráiltear sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 go bhféadfaidh ‘Ballstát amháin nó níos mó a iarraidh ar an gCoimisiún scrúdú a dhéanamh ar aon chomhchruinniú mar a shainmhínítear in Airteagal 3 é nach bhfuil gné [Eorpach] aige de réir bhrí Airteagal 1 ach a dhéanann difear do thrádáil idir Ballstáit agus atá ag bagairt tionchar suntasach a imirt ar iomaíocht laistigh de chríoch an Bhallstáit nó na Stát a dhéanann an iarraidh’, leagtar amach ann ceithre choinníoll charnacha lena n‑údaraítear comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún. Ar an gcéad dul síos, ní mór do Bhallstát amháin nó níos mó an iarraidh ar tharchur a dhéanamh; ar an dara dul síos, ní mór don idirbheart is ábhar don iarraidh sin an sainmhíniú ar chomhchruinniú a leagtar amach in Airteagal 3 den Rialachán sin a chomhlíonadh gan na tairseacha le haghaidh gné Eorpach a leagtar síos in Airteagal 1 den Rialachán sin a chomhlíonadh; ar an tríú dul síos, ní mór don chomhchruinniú difear a dhéanamh don trádáil idir na Ballstáit; agus, ar an gceathrú dul síos, ní mór don chomhchruinniú bagairt shuntasach a dhéanamh ar iomaíocht laistigh de chríoch an Bhallstáit nó na mBallstát a rinne an iarraidh ar tharchur.
90
Dá bhrí sin, ní leanann sé ó fhoclaíocht na forála sin, chun go dtarchuirfeadh Ballstát comhchruinniú chuig an gCoimisiún, nach mór don chomhchruinniú sin teacht faoi raon feidhme rialacha an Bhallstáit sin maidir le rialú cumaisc, nó nach mór don Bhallstát sin córas rialaithe den sórt sin a bheith aige.
91
A mhalairt ar fad, léiríonn an abairt ‘aon chomhchruinniú’, mar a úsáidtear sa chéad chuid d’abairt na chéad fhomhíre d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, de réir mar a mhaíonn an Coimisiún, go bhféadfadh comhchruinniú a bheith ina ábhar tarchuir, beag beann ar rialacha náisiúnta um rialú cumaisc a bheith ann nó ar a raon feidhme, ar choinníoll go gcomhlíontar na coinníollacha carnacha dá dtagraítear i mír 89 thuas.
92
Os a choinne sin, ní léir ó fhoclaíocht na chéad fhomhíre d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 an coinníoll breise a mhol an t‑iarratasóir agus Grail, is é sin le rá nach mór don chomhchruinniú is ábhar d’iarraidh ar tharchur teacht faoi raon feidhme rialacha rialaithe cumaisc an Bhallstáit a chuir an iarraidh sin isteach.
93
Thairis sin, ós rud é nach ndéantar idirdhealú leis an bhfoclaíocht sin idir na Ballstáit de réir cé acu a d’achtaigh nó nár achtaigh siad reachtaíocht náisiúnta chuige sin, tá fiú Ballstát nach bhfuil córas den sórt sin aige, amhail Ard-Diúcacht Lucsamburg, i dteideal a iarraidh go ndéanfaí comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún faoin bhforáil sin, rud a aithníonn an t‑iarratasóir.
94
Dá bhrí sin, gan conclúid chinnte a thabhairt, is léir ó léiriú liteartha ar an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 go bhfuil Ballstát i dteideal aon comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún a shásaíonn na coinníollacha carnacha atá leagtha amach ann, beag beann ar rialacha náisiúnta um rialú cumaisc a bheith ann nó ar raon feidhme na rialacha sin.
95
Dá bhrí sin, measann an Chúirt gur iomchuí léiriú stairiúil a dhéanamh, ós rud é go bhféadfaidh an léiriú sin soiléiriú a thabhairt maidir le hintinn reachtas an Aontais nuair a achtaigh sí Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, nach mór a chur san áireamh sna léirmhínithe teileolaíocha agus comhthéacsúla ar an bhforáil sin.
– Léiriú stairiúil
96
Ar an gcéad dul síos, foráladh le hAirteagal 22 den chéad Rialachán maidir le comhchruinnithe idir gnóthais a rialú, eadhon Rialachán Uimh. 4064/89, do shásra lenar féidir cás comhchruinnithe a tharchur chuig an gCoimisiún. Is mar seo a leanas a léitear mír 3 den Airteagal sin:
‘Má chinneann an Coimisiún, arna iarraidh sin do Bhallstát, go gcruthaíonn nó go neartaíonn comhchruinniú mar atá sainmhínithe in Airteagal 3 nach bhfuil aon ghné Chomhphobail de réir bhrí Airteagal 1 aige ceannasacht a gcuirfí bac suntasach ar iomaíocht éifeachtach dá bharr laistigh de chríoch an Bhallstáit lena mbaineann, féadfaidh sé, a mhéid a dhéanann an comhchruinniú difear don trádáil idir na Ballstáit, na cinntí dá bhforáiltear in Airteagal 8(2), an dara fomhír, (3) agus (4) a ghlacadh.’
97
Ceapadh an sásra maidir le tarchur sin go háirithe do na Ballstáit sin nach raibh córas rialaithe cumaisc acu go fóill (féach mír 97 de Pháipéar Uaine ón gCoimisiún an 31 Eanáir 1996 maidir leis an athbhreithniú ar an Rialachán maidir le Cumaisc (COM(96) 19 final); mír 84 den Pháipéar Uaine ón gCoimisiún an 11 Nollaig 2001 maidir leis an Athbhreithniú ar Rialachán Uimh. 4064/89 ón gComhairle (COM(2001) 745 final) (‘Páipéar Uaine 2001’) agus mír 21 den togra ón gCoimisiún le haghaidh Rialachán ón gComhairle maidir le comhchruinnithe idir gnóthais a rialú (‘an Rialachán um Chumaisc CE’) (IO 2003 C 20, lch. 4; ‘togra 2003’)). Go sonrach, dealraíonn sé gur lean an sásra maidir le tarchur sin mian Ríocht na hÍsiltíre, nach raibh córas den sórt sin aici ag an am, go ndéanfadh an Coimisiún scrúdú ar chomhchruinnithe a bhfuil éifeachtaí díobhálacha acu ar a críoch, ar choinníoll go ndearna na comhchruinnithe sin difear freisin don trádáil idir na Ballstáit, agus sin an fáth ar tagraíodh don sásra sin mar ‘chlásal na hÍsiltíre’ (féach mír 133 de Dhoiciméad Inmheánach Oibre an Choimisiúin a ghabhann leis an Teachtaireacht ón gCoimisiún chuig an gComhairle – Tuarascáil ar Fheidhmiú Rialachán Uimh. 139/2004 an 30 Meitheamh 2009 (SEC(2009) 808 final/2)).
98
Ós rud é go raibh an sásra maidir le tarchur faoi Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89 a úsáid go príomha i gcás na mBallstát sin nach raibh a gcóras rialaithe cumaisc féin acu, níor cuireadh cosc leo, áfach, ar Bhallstáit eile dul i muinín an tsásra sin freisin. Deimhnítear é sin trí úsáid a bhaint as an nath ‘go háirithe’ i mír 97 de Pháipéar Uaine an Choimisiúin an 31 Eanáir 1996 maidir leis an athbhreithniú ar an Rialachán maidir le Cumaisc (féach mír 97 thuas), ar dá réir ‘meastar go ginearálta gur uirlis úsáideach í an fhoráil sin, go háirithe do na Ballstáit sin nach bhfuil córas rialaithe cumaisc acu faoi láthair’. Níl aon rud sa Rialachán sin a thabharfadh le fios go raibh sé beartaithe ag reachtas an Aontais an sásra sin a fhorchoimeád do na Stáit thuasluaite nó fabhar a thabhairt dóibh ina leith sin, go háirithe i gcás amhail an cás seo. A mhalairt ar fad, folaíonn an téarma ‘Ballstát’, mar a úsáidtear é san fhoráil sin, na Ballstáit go léir gan idirdhealú a dhéanamh de réir an bhfuil córas rialaithe den sórt sin ann nó nach bhfuil. Dá bhrí sin, aithnítear in aithris 29 de Rialachán Uimh. 4064/89 cumhacht an Choimisiúin idirghabháil a dhéanamh ‘arna iarraidh sin ag Ballstát lena mbaineann, i gcásanna ina gcuirfí bac suntasach ar iomaíocht éifeachtach laistigh de chríoch an Bhallstáit sin’.
99
I bhfianaise bhunú leanúnach na gcóras náisiúnta rialaithe cumaisc sna Ballstáit agus ós rud é, faoi dháta glactha Pháipéar Uaine 2001, nach raibh córas den sórt sin ach ag Ard-Diúcacht Lucsamburg, chinn an Coimisiún, i mír 85 de Pháipéar Uaine 2001, ‘i gcleachtas... an raon feidhme a d’fhéadfadh a bheith ann d’úsáid Airteagal 22(3) ina bhunfhoirm [an‑teoranta]’. Ní gá go gciallódh an laghdú ar a thábhacht phraiticiúil d’fhormhór mór na mBallstát, toisc go raibh córais rialaithe náisiúnta den sórt sin acu, contrártha le dearcadh an iarratasóra, go raibh cosc anois ar a n‑úsáid d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89.
100
Ar an dara dul síos, leathnaíodh cuspóirí an tsásra maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89 i ndiaidh a chéile le himeacht ama.
101
Nuair a tháinig méadú ar líon na gcóras náisiúnta rialaithe cumaisc laistigh den Aontas Eorpach, measadh go raibh an sásra maidir le tarchur sin ina bhealach chun cur i bhfeidhm dhlí iomaíochta an Chomhphobail a neartú maidir le hidirbhearta a bhfuil éifeachtaí trasteorann acu agus chun prionsabal an ‘ionaid ilfhreastail’ a áirithiú agus scrúdú comhthreomhar ar an gcomhchruinniú céanna ag údaráis iomaíochta roinnt Ballstát a sheachaint. Léirítear na cuspóirí sin, mar a leagtar amach iad i mír 86 de Pháipéar Uaine 2001, sna leasuithe a tugadh isteach le Rialachán (CE) Uimh. 1310/97 ón gComhairle an 30 Meitheamh 1997 lena leasaítear Rialachán Uimh. 4064/89 (IO 1997 L 180, lch. 1), a chuir ar chumas roinnt Ballstát iarrataí comhpháirteacha ar tharchur a chur isteach (féach aithris 13 de Rialachán Uimh. 1310/97).
102
Dá bhrí sin, beartaíodh go gcuirfeadh an sásra maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89, bhí sé beartaithe a chur ar chumas na mBallstát a iarraidh ar an gCoimisiún comhchruinniú a bhfuil éifeachtaí trasteorann aige a scrúdú i gcás nár comhlíonadh na tairseacha a leagtar síos in Airteagal 1 den Rialachán sin, lena sainítear, i bprionsabal, raon feidhme an Rialacháin sin. Athluaitear an ról sin le hAirteagal 1 de Rialachán Uimh. 4064/89 a mhéid a rinneadh foráil ann do chur i bhfeidhm an Rialacháin sin maidir le gach comhchruinniú a bhfuil gné Chomhphobail i gceist leis ‘gan dochar d’Airteagal 22’.
103
Murab ionann agus an dearcadh a ghlac an t‑iarratasóir de réir dealraimh trí thagairt a dhéanamh do chuspóir Rialachán Uimh. 1310/97 maidir le hilfhógraí a sheachaint agus maidir le cead a thabhairt don údarás is oiriúnaí comhchruinniú a scrúdú, agus mar a léirítear sa phreaseisiúint a ghabhann le togra 2003, níl na cuspóirí éagsúla a shaothraítear leis an sásra maidir le tarchur comheisiach ach comhlánaíonn siad a chéile. De réir mhír 86 de Pháipéar Uaine 2001, ba é rún an reachtais cur i bhfeidhm dhlí iomaíochta an Chomhphobail maidir le hidirbhearta a bhfuil éifeachtaí trasteorann acu a neartú, prionsabal an ‘ionaid ilfhreastail’ a áirithiú agus fadhb an ilchomhdaithe a mhaolú (féach freisin mír 101 thuas). Léirítear é sin freisin ós rud é gur cuireadh síneadh leanúnach leis na cuspóirí le himeacht ama, gan aon tréigean a dhéanamh ar bhunchuspóirí an tsásra sin (féach míreanna 97 go 99 agus 101 thuas).
104
Dá bhrí sin, ní féidir a thuiscint go gcuireann forbairt chuspóirí an tsásra maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89 srian le raon feidhme an Rialacháin sin, ach ina ionad sin leagtar béim ar an gcuspóir scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinniú a bhfuil éifeachtaí trasteorann acu.
105
Sa tríú háit, comhthacaítear an léiriú sin leis an ngníomhaíocht a rinneadh tar éis thogra 2003 i gcomhthéacs Athmhúnlú Rialachán Uimh. 4064/89 agus glacadh Rialachán Uimh. 139/2004.
106
Ar an gcéad dul síos, rinneadh idirdhealú sa leagan a moladh in 2003 d’Airteagal 22 idir, ar thaobh amháin, i mír 1, iarraidh ar tharchur arna déanamh ag Ballstát amháin nó níos mó faoi choinníollacha atá cosúil leis na coinníollacha atá in Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 faoi láthair agus, ar an taobh eile, ina mhír 3, iarrataí ar tharchur ó thrí ‘Bhallstát ar a laghad a bheadh inniúil athbhreithniú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú faoina reachtaíocht náisiúnta ar iomaíocht’, staid inar measadh gné Eorpach lena dtugtar údar le hinniúlacht eisiach an Choimisiúin a bheith ann.
107
Mar sin féin, nuair a glacadh Rialachán Uimh. 139/2004, níor atáirgeadh mír 3 in Airteagal 22, ach corpraíodh í, i leagan leasaithe, in Airteagal 4(5) den Rialachán sin, a thagraíonn dá réir sin do chomhchruinniú a fhéadfar a scrúdú faoi dhlí náisiúnta iomaíochta trí Bhallstát ar a laghad. Os a choinne sin, glacadh an chuid eile d’Airteagal 22 de thogra 2003, go háirithe mír 1 de, gan athruithe móra a dhéanamh uirthi. Murab ionann agus foclaíocht Airteagal 4(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, níor thagair reachtas an Aontais, in Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, d’inniúlacht an Bhallstáit faoina reachtaíocht náisiúnta. Tugann sé sin le fios nach raibh sé i gceist ag an reachtas srian a chur le ceart an Bhallstáit sin tarchur ‘aon chomhchruinnithe’ chuig an gCoimisiún a iarraidh.
108
Ar an dara dul síos, le togra 2003, níor ghlac an Coimisiún leis an smaoineamh maidir le ‘córas sainordaitheach 3+’, arb é atá ann gné Eorpach a thabhairt go huathoibríoch do chomhchruinnithe is infhógartha i dtrí Bhallstát ar a laghad, mar a moladh i bPáipéar Uaine 2001 (féach, inter alia, mír 60 agus mír 62 den Pháipéar Uaine sin). Mheas sí gur ghá a chinneadh le córas den sórt sin ar shroich an comhchruinniú na tairseacha fógartha i dtrí Bhallstát ar a laghad agus go mbainfí an bonn den deimhneacht dhlíthiúil dá mbunófaí a dhlínse ar chritéir nó coincheapa náisiúnta éagsúla chun tairseacha náisiúnta fógartha a léiriú, go háirithe i bhfianaise an riosca go ndéanfadh an Coimisiún, na Ballstáit agus na páirtithe sa chomhchruinniú léirmhínithe éagsúla ar an dlí náisiúnta (míreanna 13 go 15 de thogra 2003).
109
Dá bhrí sin, bhí an Coimisiún i bhfabhar dul i muinín na sásraí maidir le tarchur ar bhealach níos fearr, go háirithe an sásra dá bhforáiltear in Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 (mír 18 de thogra 2003), rud, murab ionann agus ‘córas sainordaitheach 3+’, nár chosúil, dá bhrí sin, go raibh gá le léiriú ar na tairseacha fógartha náisiúnta. Tacaíonn sé sin leis an tuairim go bhféadfar tarchur a dhéanamh le haghaidh comhchruinnithe nach dtagann faoi raon feidhme rialacha rialaithe cumaisc an Bhallstáit a d’iarr go ndéanfaí é a tharchur. Os a choinne sin, leis an léiriú a mholann an t‑iarratasóir, bheadh gá sonrach le léiriú roimh ré ón gCoimisiún ar raon feidhme dhlí náisiúnta an Bhallstáit iarrthaigh agus d’fhéadfadh léirmhínithe éagsúla ón gCoimisiún agus ó na Ballstáit a bheith mar thoradh air, saincheist a ndéantar cur síos uirthi i mír 59 agus i bhfonóta 11 a ghabhann le Páipéar Uaine 2001. Dá bhrí sin, fágann an léamh sin go bhfuil cur i bhfeidhm an Airteagail sin ag brath ar choinníollacha ar diúltaíodh dóibh go sainráite i gcomhthéacs an nós imeachta reachtach.
110
Ina theannta sin, chinn an Chúirt, le breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v an Coimisiún (T‑22/97, EU:T:1999:327, mír 84), nár faoin gCoimisiún a bhí sé rialú a thabhairt ar inniúlacht údaráis iomaíochta náisiúnta iarraidh ar tharchur a chur isteach faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 4064/89, ach nár ceanglaíodh air ach a fhíorú an iarraidh prima facie a bhí san iarraidh sin ó Bhallstát.
111
Ar an tríú dul síos, i mír 21 de thogra 2003, mheabhraigh an Coimisiún gurbh é ‘ceann de chuspóirí tosaigh [an airteagail sin] deis a sholáthar do Bhallstáit nach bhfuil reachtaíocht náisiúnta um rialú cumaisc acu cásanna a tharchur [chuige] a bhfuil tionchar acu ar thrádáil idir na Ballstáit...’. Trína rá nach bhfuil ach Ard-Diúcacht Lucsamburg fós i gcás den sórt sin, mheas sí ‘nár cheart an fhéidearthacht atá ag Ballstát aonair cásanna a tharchur chuig an gCoimisiún a eisiamh go hiomlán’. Má léirítear leis sin go raibh Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 4064/89 beartaithe ar dtús lena úsáid go príomha ag na Ballstáit sin nach raibh a chóras rialaithe cumaisc féin acu, dearbhaítear leis an tagairt do ‘cheann amháin’ de na críocha tosaigh an cinneadh, a leagtar amach i míreanna 98 agus 99 den bhreithiúnas seo, nach bhfuil infheidhmeacht an Airteagail sin teoranta don chás sin, ach go mbaineann sé leis na Ballstáit uile, lena n‑áirítear na Ballstáit sin a raibh córas den sórt sin acu.
112
Ar an gceathrú dul síos, i mír 22 de thogra 2003, thug an Coimisiún dá aire go raibh sé beartaithe leis an gcóras tarchuir simplithe a mhol sé, inter alia, an tarchur in Airteagal 22 a dhéanamh infheidhme ag an gcéim réamhfhógartha sa mhéid is ‘[gur] b’fhéidir na... forálacha tarchuir a úsáid ach amháin tar éis fógra a thabhairt [faoi comhchruinniú]’. Ní dhéantar cur síos sa chinneadh sin ach ar an staid a bhí ann sular glacadh Rialachán Uimh. 139/2004, arb é is sainairíonna ann, mar a luaitear freisin i mír 22 sin, ‘caillteanas suntasach ama agus éifeachtúlacht riaracháin’, agus ‘costais agus ualaí neamhriachtanacha ar na cuideachtaí atá ag cumaisc’, ós rud é nach raibh an deis ag na páirtithe sin tarchur comhchruinnithe a iarraidh ag céim luath, tríd an gCoimisiún a chur ar an eolas go díreach, gan dul trí na húdaráis náisiúnta. Dá bhrí sin, níl feidhm ag an staid sin ach amháin maidir le comhchruinnithe ar féidir fógra a thabhairt ina leith ar an leibhéal náisiúnta. Rinne glacadh Airteagal 4(4) agus (5) den Rialachán sin an fhadhb sin a leigheas trí ligean do na páirtithe i gcomhchruinniú a tharchur a iarraidh sula dtabharfar fógra dóibh. I gcodarsnacht leis sin, ní raibh difríocht shuntasach idir Airteagal 22 den Rialachán sin ina ábhar (féach mír 107 thuas). Ba cheart a mheabhrú gur leag reachtas an Aontais síos coinníollacha éagsúla maidir le hiarratas ar Bhallstát comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún faoi Airteagal 22. Faoin Airteagal sin, féadfaidh Ballstát nach bhfuil rialacha náisiúnta um rialú cumaisc aige, mar is léir ó mhír 21 de thogra 2003, iarraidh ar tharchur a dhéanamh freisin (féach mír 111 thuas), rud a chuireann bac ar aon réamhfhógra sa Stát sin.
113
Ar an gcúigiú dul síos, mínítear i mír 24 de thogra 2003, ‘agus Airteagal 22 á chur i bhfeidhm, go bhféadfadh na Ballstáit tagairt a dhéanamh do chásanna an Choimisiúin atá fós faoi bhun thairseacha láimhdeachais Airteagal 1(2) agus 1(3) [den Rialachán um Chumaisc CE] ach ar dóigh dóibh tionchar suntasach trasteorann a bheith acu’. Dá bhrí sin, deimhnítear leis an mír sin an cuspóir maidir le cur ar chumas an Choimisiúin scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinnithe trasteorann nach sroicheann tairseacha rialacha an Aontais maidir le rialú cumaisc (féach míreanna 102 agus 104 thuas).
114
Ar an séú dul síos, amhail Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 4064/89, foráiltear le hAirteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004 go gcuirfear an Rialachán sin i bhfeidhm maidir le gach comhchruinniú lena mbaineann gné Eorpach ‘gan dochar d’Airteagal 22’. Ós rud é gur fhan an fhoclaíocht sin beagnach gan athrú le himeacht ama agus nár forlíonadh í ach amháin, i Rialachán Uimh. 139/2004, trí thagairt d’Airteagal 4(5) den Rialachán sin a chur leis (féach mír 121 thíos), léirítear go bhfuil sé beartaithe le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chumasú don Choimisiún scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinniú trasteorann nach sroicheann tairseacha an Rialacháin sin (féach mír 102 thuas).
115
Sa cheathrú háit, a mhéid a bhaineann le seasamh an Choimisiúin ina dhiaidh sin maidir leis an sásra maidir le tarchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, mar a leagtar amach san fhógra tarchuir, i dtuarascáil an 18 Meitheamh 2009 maidir le feidhmiú Rialachán Uimh. 139/2004 (COM(2009) 281 final), i bPáipéar Bán 2014, i nDoiciméad Inmheánach Oibre de chuid an Choimisiúin a bhaineann leis an achoimre feidhmiúcháin ar an meastóireacht ar ghnéithe nós imeachta agus dlínse de rialú cumaisc an Aontais an 26 Márta 2021 (SWD(2021) 67 final), agus i dtreoir Airteagal 22, ba cheart a mheabhrú gur foilsíodh na doiciméid sin tar éis ghlacadh an Rialacháin sin agus nach bhféadfadh reachtóir an Aontais iad a chur san áireamh dá bhrí sin ag an gcéim sin. Dá bhrí sin, níl siad ábhartha do léiriú stairiúil an Rialacháin sin agus, dá bharr sin, do thoradh na díospóide reatha.
116
I bhfianaise na mbreithnithe uile roimhe seo, dearbhaíonn an léiriú stairiúil go gcumasaíonn an chéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 do Bhallstát, beag beann ar raon feidhme a rialacha náisiúnta um rialú cumaisc, tagairt a dhéanamh do chomhchruinniú an Choimisiúin nach gcomhlíonann na tairseacha láimhdeachais in Airteagal 1 den Rialachán sin, ach a bhféadfadh éifeachtaí suntasacha trasteorann a bheith acu.
117
Ní chuirtear an chonclúid sin i gceist trí na haithrisí a bhfuil an t‑iarratasóir ag brath orthu chun a thaispeáint nach bhfuil sé beartaithe aistriú cumhachtaí, i gcomhthéacs tarchuir, a úsáid i gcás nach bhfuil inniúlacht ag Ballstát an comhchruinniú lena mbaineann a scrúdú faoina chóras rialaithe cumaisc féin. Mar a áitíonn an Coimisiún, ní bhaineann aithris 27 de Rialachán Uimh. 4064/89, ar dá réir nach féidir leis na Ballstáit a reachtaíocht náisiúnta maidir le hiomaíocht a chur i bhfeidhm maidir le comhchruinnithe a bhfuil gné Chomhphobail ag baint leo, ach le hAirteagal 21 den Rialachán sin, lena rialaítear leithdháileadh na gcumhachtaí idir an Coimisiún agus na Ballstáit. Leis an tagairt do chosaint leasanna na mBallstát in aithris 10 de Rialachán Uimh. 1310/97, leagtar béim ar an gcuspóir a chur ar chumas Ballstáit athbhreithniú a bheith á dhéanamh ag an gCoimisiún ar chomhchruinnithe a bhfuil éifeachtaí díobhálacha acu ina chríoch. Tá tagairt chomhchosúil le fáil in aithris 11 de Rialachán Uimh. 139/2004, a scrúdófar in éineacht leis na haithrisí ábhartha eile den Rialachán sin, i gcomhthéacs léiriú teileolaíoch (féach míreanna 140 go 148 thíos).
– An léiriú comhthéacsúil
118
Ar an gcéad dul síos, maidir le bunús dlí Rialachán Uimh. 139/2004, sonraítear sa chéad lua go raibh sé bunaithe ar Airteagail 83 agus 308 CE (Airteagail 103 agus 352 CFAE anois).
119
I ndáil leis sin, ba cheart a thabhairt faoi deara, mar a mhínítear in aithris 7 de Rialachán Uimh. 139/2004, nach leor Airteagail 81 agus 82 CE (Airteagail 101 agus 102 CFAE anois), cé go bhfuil siad infheidhme maidir le comhchruinnithe áirithe, ‘chun gach oibríocht a rialú a d’fhéadfadh a bheith ar neamhréir leis an gcóras iomaíochta neamhshaofa atá beartaithe i gConradh [CE]’. Dá bhrí sin, b’éigean an Rialachán sin a bhunú ní hamháin ar Airteagal 83 CE, ach freisin ar Airteagal 308 CE, faoina bhféadfaidh an tAontas cumhachtaí breise gníomhaíochta a thabhairt dó féin atá riachtanach chun a chuspóirí a bhaint amach.
120
Murab ionann agus an méid a mhaíonn an t‑iarratasóir, ní dhéanann an fíoras go raibh Rialachán Uimh. 139/2004 bunaithe freisin ar Airteagal 308 CE difear do léiriú Airteagal 22 den Rialachán sin, ach ní léiríonn sé ach go raibh sé beartaithe ag reachtas an Aontais leas a bhaint as bunús dlí atá leathan go leor do chóras rialaithe cumaisc an Aontais, atá comhsheasmhach le Prótacal (Uimh. 27) maidir leis an margadh inmheánach agus leis an iomaíocht (IO 2016 C 202, lch. 308), ar dá réir a áirítear sa mhargadh inmheánach córas lena n‑áirithítear nach ndéanfar an iomaíocht a shaobhadh agus, chuige sin, ní mór don Aontas, i gcás inar gá, bearta a ghlacadh faoi chuimsiú fhorálacha na gConarthaí, lena n‑áirítear Airteagal 352 CFAE.
121
Ar an dara dul síos, tagraítear le hAirteagal 1(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, lena sainítear raon feidhme an Rialacháin sin, go sainráite d’Airteagal 22. Go sonrach, foráiltear in Airteagal 1(1) go mbeidh feidhm ag ‘gan dochar d’Airteagal 4(5) agus d’Airteagal 22, [an rialachán sin] maidir le gach comhchruinniú a bhfuil toise [Eorpach] aige mar a shainmhínítear san Airteagal seo’. Tá gné Eorpach ag comhchruinniú i gcás ina sáraítear na tairseacha láimhdeachais a leagtar síos in Airteagal 1(2) agus (3) den Rialachán sin.
122
Ceadaítear le hAirteagal 4(5) agus le hAirteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 comhchruinniú ‘nach bhfuil gné [Eorpach] ag baint leis de réir bhrí Airteagal 1 [den Rialachán sin]’ a tharchur chuig an gCoimisiún. Dá bhrí sin, níl na forálacha sin bunaithe ar thairseacha láimhdeachais ach ar choinníollacha eile a leagtar amach iontu (féach mír 126 thíos).
123
Leanann sé go mbraitheann raon Feidhme Rialachán Uimh. 139/2004 agus, dá bharr sin, inniúlacht an Choimisiúin chun comhchruinnithe a scrúdú go príomha ar shárú na dtairseach láimhdeachais lena sainítear an ghné Eorpach agus, mar mhalairt air sin, ar na sásraí maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 4(5) agus in Airteagal 22 den Rialachán sin, lena bhforlíontar na tairseacha sin trína údarú don Choimisiún scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinniú áirithe nach bhfuil gné Eorpach acu.
124
Dá bhrí sin, i bhfianaise na tagartha sainráite dó in Airteagal 1(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, tá Airteagal 22 mar chuid d’fhorálacha an Rialacháin sin lena gcinntear inniúlacht an Choimisiúin maidir le comhchruinniú a rialú.
125
Ar an tríú dul síos, ní féidir le hAirteagal 4(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, lena gceadaítear freisin, arna iarraidh sin do na páirtithe agus roimh fhógra a thabhairt, comhchruinniú nach bhfuil gné Eorpach ag baint leis a tharchur ó Bhallstát chuig an gCoimisiún, ní féidir leis tacú le léiriú Airteagal 22 den Rialachán sin arna chur ar aghaidh ag an iarratasóir agus Grail.
126
Tá na coinníollacha faoi seach chun an dá fhoráil sin a chur i bhfeidhm difriúil go bunúsach, ós rud é go bhforáiltear go sainráite sa chéad cheann nach mór don chomhchruinniú is ábhar don tarchur a bheith ‘in‑athbhreithnithe faoi dhlíthe iomaíochta náisiúnta trí Bhallstát ar a laghad’ agus go bhfuil feidhm ag an dara ceann maidir le ‘aon chomhchruinniú... a... dhéanann difear don trádáil idir na Ballstáit agus a bhagraíonn difear suntasach a dhéanamh don iomaíocht laistigh de chríoch an Bhallstáit nó na mBallstát a dhéanann an iarraidh [ar tharchur]’. Níl an tagairt in Airteagal 4(5) de Rialachán Uimh. 139/2004 don dlí náisiúnta iomaíochta le fáil in Airteagal 22 den Rialachán sin. Tá an difríocht sin bunaithe, ar thaobh amháin, ar rogha reachtóir an Aontais gan srian a chur leis an bhféidearthacht atá ag Ballstát tarchur chuig an gCoimisiún a iarraidh chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú faoi Airteagal 22 den Rialachán sin (féach mír 107 thuas) agus, ar an taobh eile, cuspóirí éagsúla na bhforálacha sin. De bhrí go bhfuil sé beartaithe le hAirteagal 4(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, mar a admhaíonn an t‑iarratasóir féin, a chumasú do na páirtithe i gcomhchruinniú a iarraidh, ag céim luath, go ndéanfar é a tharchur chuig an gCoimisiún chun go seachnófar iliomad fógraí chuig na húdaráis náisiúnta inniúla éagsúla (féach aithris 16 den Rialachán sin agus mír 112 thuas), saothraíonn Airteagal 22 den Rialachán sin freisin na cuspóirí dá dtagraítear i mír 102, i mír 113 agus i mír 114 thuas chun go bhféadfar comhchruinnithe trasteorann a scrúdú.
127
Ar an gceathrú dul síos, thairis sin, níl Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 ailínithe leis na sásraí maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 4(4) agus in Airteagal 9 den Rialachán sin, lena rialaítear tarchur comhchruinnithe a bhfuil gné Eorpach ag baint leis chuig údaráis inniúla Ballstáit.
128
Cé go bhféadfar, i gcomhréir leis an tríú fomhír d’Airteagal 4(4) agus Airteagal 9(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, comhchruinniú den sórt sin a tharchur, arna iarraidh sin do na páirtithe nó ar thionscnamh ón gCoimisiún, chuig ‘údaráis inniúla’ Ballstáit, ní thagraíonn Airteagal 22(1) d’údaráis den sórt sin, ach do ‘Bhallstát amháin nó níos mó’ a fhéadfaidh ‘comhchruinniú a iarraidh’ a tharchur chuig an gCoimisiún. Thairis sin, murab ionann agus an chéad fhomhír d’Airteagal 4(4) agus d’Airteagal 9(1), níl na focail ‘roimh fhógra’ in Airteagal 22(1), ná ní thoimhdíonn sé go bhfuil ‘comhchruinniú dá dtugtar fógra’ ann, ach tá foclaíocht níos oscailte air sa mhéid is go mbaineann sé le ‘haon comhchruinniú’.
129
Dá bhrí sin, ní féidir Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú i bhfianaise na sásraí maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 4(4) agus in Airteagal 9 den Rialachán sin. Is é is cúis leis sin, go háirithe, nach gceanglaítear go sainráite ar an údarás iomaíochta náisiúnta a bheith inniúil chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú is ábhar don tarchur ná nach mór fógra a thabhairt faoin gcomhchruinniú sin.
130
Ar an gcúigiú dul síos, maidir leis an ngaol idir an chéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 agus forálacha eile an Airteagail sin, ba cheart a thabhairt faoi deara, ar an gcéad dul síos, go bhforáiltear sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin go ndéanfar iarraidh ar tharchur ‘laistigh de 15 lá oibre ar a mhéad ón dáta a tugadh fógra faoin comhchruinniú, nó mura n‑éilítear aon fhógra, a chuirfear in iúl don Bhallstát lena mbaineann ar shlí eile’. Dá bhrí sin, rialaítear leis an bhforáil sin, ar thaobh amháin, cásanna ina dtugtar fógra faoi chomhchruinnithe don údarás iomaíochta náisiúnta inniúil agus, dá bhrí sin, ina dtagann siad faoi raon feidhme chóras rialaithe cumaisc an Bhallstáit sin agus, ar an taobh eile, mar a áitíonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince, cásanna nach dtugtar fógra faoi chomhchruinnithe ach ina gcuirtear in iúl iad don Bhallstát lena mbaineann amháin, toisc nach dtagann siad faoi raon feidhme an chórais sin, nó toisc nach ann do chóras den sórt sin. Dá bhrí sin, ní féidir a thuiscint ón bhfomhír sin nach bhfuil feidhm ag Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 maidir le Ballstáit a bhfuil córais náisiúnta rialaithe cumaisc acu ach amháin i gcás ina gcumhdaítear na comhchruinnithe lena mbaineann leis an gcóras sin.
131
Sa dara háit, ní féidir leis an iarratasóir agus Grail brath ar an bhfíric go bhforáiltear sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, foráiltear ‘go gcuirfidh an Coimisiún údaráis inniúla na mBallstát agus na ngnóthas lena mbaineann ar an eolas gan mhoill faoi aon iarraidh arna fáil de bhun mhír 1’, agus é mar aidhm leis an tagairt do ‘údaráis inniúla’ a áirithiú go gcuirfidh an Coimisiún na húdaráis náisiúnta atá freagrach i gcoitinne as ábhair chumaisc ar an eolas faoi iarraidh ar tharchur. Leis an bhfaisnéis sin, cuirtear ar chumas na n‑údarás sin seasamh a ghlacadh i dtaobh ar cheart iarraidh ar uamadh a thíolacadh faoin dara fomhír d’Airteagal 22(2) den Rialachán sin agus dá bhrí sin is réamhchoinníoll é chun an ceart chun uamadh a fheidhmiú iarbhír. Os a choinne sin, ní luaitear sa tagairt do na húdaráis sin raon feidhme beacht a gcumhachtaí scrúdúcháin faoin reachtaíocht náisiúnta is infheidhme maidir leis an gcomhchruinniú is ábhar don iarraidh ar tharchur nach gceanglaítear ar an gCoimisiún a fhíorú (féach, chuige sin, breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v an Coimisiún, T‑22/97, EU:T:1999:327, mír 84).
132
Sa tríú háit, foráiltear sa dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004 ‘go mbeidh sé de cheart ag aon Bhallstát eile dul isteach san iarraidh tosaigh [ar tharchur]’, atá comhsheasmhach le hAirteagal 22(1) agus a dhearbhaíonn go bhféadfaidh aon Bhallstát iarraidh ar tharchur nó ar chomhdhlúthú a thíolacadh faoin Airteagal sin, beag beann ar raon feidhme a rialacha náisiúnta um rialú cumaisc.
133
Sa cheathrú háit, de réir an tríú fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, ‘déanfar gach teorainn ama náisiúnta a bhaineann leis an gcomhchruinniú a fhionraí...’, ní chiallaíonn sé sin ach amháin, contrártha leis an méid a áitíonn Grail, má tá teorainn ama náisiúnta den sórt sin tosaithe d’fheidhm a bheith aici, go gcuirfear ar fionraí í. Tá gá leis sin ionas nach gcuirfidh an láimhseáil a dhéanann an Coimisiún ar iarraidh ar tharchur isteach ar na córais náisiúnta rialaithe cumaisc, a mbíonn na tráthchláir scrúdúcháin a bhaineann leo an‑docht go minic. Os a choinne sin, níl aon éifeacht ag an bhforáil sin ar chás nach dtagann an comhchruinniú lena mbaineann faoi raon feidhme córais náisiúnta den sórt sin, i gcás ina bhfuil córas den sórt sin ann.
134
Sa chúigiú háit, a mhéid a fhoráiltear sa tríú fomhír d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 139/2004, foráiltear ‘nach gcuirfidh an Ballstát nó na Ballstáit a rinne an iarraidh a reachtaíocht náisiúnta maidir le hiomaíocht i bhfeidhm a thuilleadh maidir leis an gcomhchruinniú”, go bhféachann sé, contrártha le dearcadh an iarratasóra, lena áirithiú nach gcuirfidh údaráis iomaíochta na mBallstát sin tuairimí in iúl a thuilleadh, ag céim níos déanaí, maidir le substaint an chomhchruinnithe sin, ar tuairimí iad atá contrártha do na cinntí arna nglacadh ag an gCoimisiún. D’fhéadfadh an riosca sin a bheith ann, go háirithe, i gcás nach bhfuil na húdaráis sin ar aon intinn le conclúid chríochnaitheach an Choimisiúin. Chun aon chontrárthacht a sheachaint, níl an fhoráil sin teoranta do na rialacha maidir le comhchruinnithe a rialú, ach déantar í a dhréachtú ar bhonn níos leithne agus tagairt á déanamh don dlí iomaíochta náisiúnta ina iomláine. Os a choinne sin, leanann sé ón bhforáil sin go bhféadfaidh na Ballstáit nach ndearna iarraidh ar tharchur leanúint dá ndlí iomaíochta náisiúnta a chur i bhfeidhm maidir leis an gcomhchruinniú lena mbaineann. Dá bhrí sin, ag féachaint dá fhoclaíocht agus dá chuspóirí, ní féidir a thuiscint as seo go n‑éilíonn an tríú fomhír d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 139/2004 go dtagann an comhchruinniú is ábhar don tarchur faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta rialaithe.
135
Sa séú háit, foráiltear leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(4) de Rialachán Uimh. 139/2004 go mbeidh feidhm ag na rialacha a leagtar síos in Airteagal 2, Airteagal 4(2) go (3), in Airteagail 5, 6 agus 8 go 21 den Rialachán sin i gcás ina scrúdóidh an Coimisiún comhchruinniú arna tharchur chuige ag Ballstát.
136
Maidir leis an oibleagáid neamhghníomhaíochta atá in Airteagal 7 de Rialachán Uimh. 139/2004, tá sé, faoin dara habairt den chéad fhomhír d’Airteagal 22(4) den Rialachán sin, ‘feidhm a bheith aige a mhéid nár cuireadh an comhchruinniú chun feidhme ar an dáta a chuireann an Coimisiún in iúl do na gnóthais lena mbaineann go ndearnadh iarraidh’. Dá bhrí sin, cuirtear san áireamh san fhoráil sin nach dtagann comhchruinniú nach bhfuil aon ghné Eorpach ann faoi raon feidhme Rialachán Uimh. 139/2004 sula gcuirtear an iarraidh ar tharchur isteach agus, dá bharr sin, nach gcuireann an oibleagáid neamhghlan sin cosc ar a cur chun feidhme. Mar sin féin, ionas gur féidir an comhchruinniú sin a chur chun feidhme san Aontas Eorpach, níor cheart go gceanglófaí a fhionraí leis an reachtaíocht náisiúnta a bhaineann le comhchruinniú Ballstáit a rialú. Tagann sé dá bhrí sin go gcumhdaítear sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(4) de Rialachán Uimh. 139/2004, cumhdaítear leis an dá chás ina bhfuil an comhchruinniú is ábhar don iarraidh ar tharchur lasmuigh de raon feidhme aon reachtaíochta náisiúnta, mar atá sa chás seo, agus na cásanna sin ina bhfuil feidhm ag reachtaíocht den sórt sin ach nach bhforáiltear léi maidir leis an gcomhchruinniú sin a chur ar fionraí.
137
Sa seachtú háit, i gcomhréir le hAirteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, ‘féadfaidh an Coimisiún Ballstát amháin nó roinnt Ballstát a chur ar an eolas go measann sé go gcomhlíonann comhchruinniú na critéir i mír 1 [den Airteagal sin]’. Ós rud é nach dtagraíonn an fhoclaíocht sin ach do na critéir sin, ní éilíonn sé go dtagann an comhchruinniú faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta um rialú cumaisc.
138
Sa ochtú háit, maidir le forálacha eile Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, ba cheart a thabhairt faoi deara nach bhfuil aon fhaisnéis ábhartha iontu atá in ann tuilleadh solas a chaitheamh ar ábhar na chéad fhomhíre d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin.
139
Dá réir sin, leanann sé ón léiriú comhthéacsúil go bhféadfar iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a thíolacadh beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta um rialú cumaisc.
– Léiriú teileolaíoch
140
Ar an gcéad dul síos, is léir ó aithrisí 5, 6, 8, 24 agus 25 de Rialachán Uimh. 139/2004 gurb é cuspóir an Rialacháin sin rialú éifeachtach a cheadú ar gach comhchruinniú a bhfuil éifeachtaí suntasacha aige ar struchtúr na hiomaíochta san Aontas Eorpach. Faoi phrionsabal an ‘ionaid ilfhreastail’, is ar leibhéal an Aontais amháin a scrúdaítear na comhchruinnithe sin.
141
Mar a suíodh i gcomhthéacs an léirmhínithe chomhthéacsúil (féach mír 123 thuas), i gcomhréir le haithrisí 9 go 11, féachtar leis an Rialachán sin le cumhacht scrúdaithe an Choimisiúin a bheith ag brath go príomha ar shárú na dtairseach láimhdeachais lena sainítear an ghné Eorpach, agus na tairseacha sin a fhorlíonadh le rialacha lena rialaítear tarchur comhchruinnithe nach mór a bheith ina ‘sásraí ceartaitheacha éifeachtacha’.
142
Ón taobh sin de, is ionstraim iad sásraí maidir le tarchur atá beartaithe chun easnaimh rialaithe ar gné dhílis iad de chóras atá bunaithe go príomha ar thairseacha láimhdeachais a leigheas, ar easnaimh iad nach bhfuil in ann, mar gheall ar a nádúr docht, gach comhchruinniú ar fiú scrúdú a dhéanamh orthu ar an leibhéal Eorpach a chumhdach (féach freisin míreanna 102, 113 agus 114 thuas). Dá bhrí sin, cruthaítear leis na sásraí sin, mar a chuirtear i dtábhacht leis an nath ‘sásra ceartaitheach’ a úsáidtear in aithris 11 de Rialachán Uimh. 139/2004, fochumhacht de chuid an Choimisiúin lena dtugtar an tsolúbthacht is gá dó chun cuspóir an Rialacháin sin a bhaint amach, is é sin rialú comhchruinnithe a cheadú ar dócha go gcuirfidh sé bac suntasach ar iomaíocht éifeachtach sa mhargadh inmheánach.
143
Áirithítear le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 an cuspóir sin sa mhéid go soláthraítear leis an tsolúbthacht is gá chun scrúdú a dhéanamh, ar leibhéal an Aontais, ar chomhchruinnithe ar dócha go gcuirfidh siad bac suntasach ar iomaíocht éifeachtach sa mhargadh inmheánach, ar comhchruinnithe iad, toisc nár sáraíodh na tairseacha láimhdeachais, a d’éalódh ó rialú faoi chórais rialaithe cumaisc an Aontais Eorpaigh agus na mBallstát araon murach sin.
144
Thairis sin, a mhéid, i gcás amhail an ceann atá ann faoi láthair, nach sáraítear tairseacha láimhdeachais ar an leibhéal Eorpach agus ar an leibhéal náisiúnta, is é an Coimisiún amháin a bheidh inniúil, arna iarraidh sin do Bhallstát amháin nó níos mó, chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú sin, agus is cuid é Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 freisin de na cuspóirí maidir le leasanna na mBallstát a chosaint, coimhdeacht, deimhneacht dhlíthiúil, ilfhógraí a chosc, ‘ionad ilfhreastail’ agus tarchur chuig an údarás is iomchuí, mar a leagtar amach in aithrisí 11, 12 agus 14 den Rialachán sin.
145
Ar an dara dul síos, athdhearbhaíonn aithrisí 15 agus 16 de Rialachán Uimh. 139/2004, go bunúsach, na coinníollacha substainteacha nach mór a chomhlíonadh chun go n‑údarófar don Choimisiún comhchruinniú a tharchur chuig Ballstát de bhun Airteagal 4(4) nó Airteagal 9 den Rialachán sin agus, os a choinne sin, féadfar comhchruinniú a tharchur ó Bhallstát chuig an gCoimisiún faoi Airteagal 4(5) nó Airteagal 22 den Rialachán sin. Dá bhrí sin, leagann siad béim ar na difríochtaí idir Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, ar thaobh amháin, agus Airteagal 4(4) agus (5) nó Airteagal 9 den Rialachán sin, ar an taobh eile, mar a leagtar amach i míreanna 125 go 129 thuas.
146
Go sonrach, cé go gceanglaíonn aithris 16 de Rialachán Uimh. 139/2004, a bhaineann le comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún sula dtabharfar fógra dó, dá bhforáiltear in Airteagal 4(5) den Rialachán sin, go sainráite gur cheart go mbeadh an comhchruinniú ‘in ann athbhreithniú a dhéanamh air faoi dhlíthe iomaíochta náisiúnta trí Bhallstát ar a laghad’, níl ceanglas den sórt sin in aithris 15 den Rialachán sin, a bhaineann le gach cineál eile tarchuir comhchruinnithe chuig an gCoimisiún, lena n‑áirítear an ceann dá dtagraítear in Airteagal 22 den Rialachán sin. Cuirtear i dtábhacht in aithris 15 ‘gur cheart do Bhallstát a bheith in ann comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún nach bhfuil gné [Eorpach] ag baint leis ach a dhéanann difear don trádáil idir na Ballstáit agus a bhagraíonn difear suntasach a dhéanamh don iomaíocht laistigh dá chríoch’. Thairis sin, luaitear ann ‘gur cheart an chumhacht a bheith ag an gCoimisiún comhchruinniú a scrúdú agus déileáil leis thar ceann Ballstát iarrthach nó Ballstáit iarrthacha’.
147
Dá réir sin, tacaíonn aithrisí 15 agus 16 de Rialachán Uimh. 139/2004 leis an gcinneadh a leagtar amach i míreanna 126 agus 129 den bhreithiúnas seo go bhfuil na coinníollacha maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 22 den Rialachán sin difriúil go bunúsach le coinníollacha na sásraí maidir le tarchur eile.
148
I bhfianaise an mhéid sin roimhe seo, ní mór teacht ar an gconclúid go ndeimhnítear le léiriú teileolaíoch gur féidir iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur isteach gan beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc.
149
Ní féidir an chonclúid sin a cheistiú tríd an tagairt don éifeacht gur cheart ‘Ballstáit eile atá inniúil freisin chun athbhreithniú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú a bheith in ann dul isteach san iarraidh’, mar a úsáidtear in aithris 15 de Rialachán Uimh. 139/2004 agus a bhfuil an t‑iarratasóir agus Grail ag brath air chun tacú lena seasamh.
150
Ní luaitear sa tagairt sin ach go bhféadfaidh Ballstáit eile dul isteach in iarraidh ar tharchur, i gcomhréir leis an bhféidearthacht a tugadh isteach le déanaí leis an dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004 lena bhforlíontar an fhéidearthacht iarrataí comhpháirteacha ar tharchur a thíolacadh mar a thíolactar iad le Rialachán Uimh. 1310/97 chun go seachnófar roinnt Ballstát an comhchruinniú céanna a scrúdú i gcomhthreo (féach mír 101 thuas). Sa chomhthéacs sin, ós rud é go bhféachtar le Rialachán Uimh. 139/2004 scrúdú comhthreomhar den sórt sin a sheachaint freisin (féach aithrisí 12 agus 14 den Rialachán sin), tugtar tuairisc sa tagairt sin ar chás ina dtagann an comhchruinniú lena mbaineann faoi raon feidhme roinnt córais náisiúnta rialaithe cumaisc. Deimhnítear an léamh sin leis an gcuid eile d’aithris 15 den Rialachán sin, ina dtagraítear do theorainneacha ama náisiúnta a chur ar fionraí, lena nglactar leis, mar a áitíonn an Coimisiún, go bhfuil rialacha an chórais náisiúnta sin infheidhme. Dá bhrí sin, de réir mar a choinníonn Údarás Faireachais CSTE, ní mór a thabhairt i gcrích nach mór a thuiscint go bhfuil an aithris sin ag cur síos ar cheann de na cásanna a chumhdaítear le raon feidhme an dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, eadhon an cás as ar eascair tabhairt isteach na féidearthachta dul isteach in iarraidh ar tharchur.
151
I gcodarsnacht leis sin, dá léireofaí aithris 15 de Rialachán Uimh. 139/2004, contrártha d’fhoclaíocht gan athbhrí an dara fomhír d’Airteagal 22(2) den Rialachán sin (féach mír 132 thuas), mar a cheanglaíonn sé ar an mBallstát a bheith inniúil faoina reachtaíocht náisiúnta, ní fhéadfadh Ballstát nach bhfuil rialacha rialaithe cumaisc aige, amhail Ard-Diúcacht Lucsamburg, dul isteach in iarraidh ar tharchur riamh nó, más rud é, de réir mar a mholann an t‑iarratasóir, gur leathnaíodh an léiriú sin go hAirteagal 22(1) an Rialacháin sin, ní fhéadfadh an stát sin iarraidh ar tharchur a chur isteach riamh. Ní mholann an t‑iarratasóir ná Grail toradh den sórt sin, atá contrártha le stair reachtach an Airteagail sin (féach mír 97 thuas).
– Na hargóintí eile a chuir an t‑iarratasóir agus Grail chun cinn
152
Ní féidir leis na hargóintí eile a chuir an t‑iarratasóir agus Grail chun cinn na breithnithe roimhe seo a cheistiú.
153
Ar an gcéad dul síos, maidir le dearbhú an iarratasóra go bhfuil Ballstát a shainigh na coinníollacha faoina rialaíonn sé comhchruinnithe nach bhfuil aon ghné Eorpach acu ‘tar éis a inniúlacht a fheidhmiú’, ionas nach féidir leis comhchruinnithe a tharchur chuig an gCoimisiún a thuilleadh, ba cheart a mheabhrú, mar a luaitear san abairt dheireanach d’aithris 8 de Rialachán Uimh. 139/2004 agus mar is léir ó Airteagal 21 den Rialachán sin, go dtagann gach comhchruinniú nach gcumhdaítear leis an Rialachán sin, i bprionsabal, faoi dhlínse na mBallstát. Leanann sé, i gcomhréir leis an bprionsabal maidir le hinniúlachtaí a thabhairt dá dtagraítear in Airteagal 4(1) CAE, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 5 CAE, tagann comhchruinniú, i gcás nár sáraíodh na tairseacha láimhdeachais a leagtar síos in Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004, faoi raon feidhme an Rialacháin sin, mar réamhshocrú, faoi inniúlacht na mBallstát. Dá bhrí sin, ó thaobh dhlí an Aontais de, tá siad i dteideal iarraidh ar tharchur a chur isteach i gcónaí faoi Airteagal 22 den Rialachán sin.
154
Sa chomhthéacs sin, ní mór a shoiléiriú nach féidir feidhm a bheith ag an dlí náisiúnta ach amháin maidir le comhchruinnithe a thagann, i bprionsabal, faoi inniúlacht na mBallstát. Admhaítear, i gcás nach dtiteann comhchruinniú den sórt sin, mar shampla, i gcás nár sáraíodh na tairseacha láimhdeachais riachtanacha, faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta um rialú cumaisc, níl sé de chumhacht ag na húdaráis iomaíochta náisiúnta é a scrúdú. Ní chiallaíonn sé sin, áfach, gur chaill nó gur dhiúltaigh an Ballstát a inniúlacht ghinearálta i leith gach comhchruinnithe nach bhfuil aon ghné Eorpach acu, atá aige de réir réamhshocrú, i gcomhréir leis an bprionsabal maidir le hinniúlachtaí a thabhairt, ach sin amháin, faoina dhlí baile, nach bhfuil sé de chumhacht ag a údaráis gníomhú i ndáil leis an gcomhchruinniú sin ar an leibhéal náisiúnta. Baineann an ghné dheireanach sin le feidhmiú nó leithdháileadh inniúlachtaí intíre, ionas nach féidir le hinniúlacht an Bhallstáit iarraidh ar tharchur a dhéanamh faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 brath uirthi.
155
A mhéid a thagraítear go sainráite san Airteagal sin do ‘Ballstáit’, tugtar an ceart go díreach dóibh a iarraidh, faoi na himthosca a leagtar amach ann, comhchruinniú a tharchur chuig an gCoimisiún. Ní hamháin go bhfuil sé deacair argóint an iarratasóra go bhféadfadh Ballstát ceart a thugtar dó le dlí an Aontais a chailleadh trína reachtaíocht náisiúnta a fheidhmiú a réiteach le ceanglais Airteagal 4(1) CAE, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 5 CAE (féach mír 153 thuas), ach níl aon bhunús leis freisin i gcásdlí Chúirteanna AE. Ina theannta sin, cuireann sé cosc ar chur i bhfeidhm aonfhoirmeach Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 ós rud é go gcuireann sé Ballstáit a bhfuil córas curtha i bhfeidhm acu chun comhchruinnithe a rialú faoi mhíbhuntáiste i gcomparáid leo siúd nach bhfuil, sa mhéid is go mbeadh an dara ceann acu i dteideal tarchur aon comhchruinniú a iarraidh agus nach bhféadfadh an chéad cheann acu iarraidh den sórt sin a dhéanamh ach ar chomhchruinniú a thagann faoi raon feidhme na rialacha sin.
156
Deimhnítear neamhábharthacht na reachtaíochta náisiúnta maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 le breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v an Coimisiún (T‑22/97, EU:T:1999:327). I mír 84 den bhreithiúnas sin, chinn an Chúirt, i gcás ina bhfaigheann an Coimisiún iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 4064/89, nach gceanglaítear air ach a fhíorú an iarraidh, prima facie, a rinne Ballstát an iarraidh sin, agus gan inniúlacht an údaráis náisiúnta a rinne an iarraidh sin in ainm agus thar ceann an Stáit sin a chinneadh, faoin dlí náisiúnta is infheidhme.
157
Ar an dara dul síos, maidir leis an sárú líomhnaithe ar phrionsabal na coimhdeachta a leagtar amach in Airteagal 5(1) agus (3) CAE agus arna chur chun feidhme le Prótacal (Uimh. 2) maidir le prionsabail na coimhdeachta agus na comhréireachta a chur i bhfeidhm (IO 2016 C 202, lch. 206), ba cheart a thabhairt faoi deara, faoin bprionsabal sin, nach ngníomhóidh an tAontas Eorpach, i réimsí nach dtagann faoina inniúlacht eisiach, ach amháin mura féidir, agus a mhéid nach féidir, leis na Ballstáit cuspóirí na caingne arna beartú a ghnóthú go leordhóthanach, bíodh sé ar an leibhéal lárnach nó ar an leibhéal réigiúnach agus áitiúil, ach gur féidir, de bharr fhairsinge nó éifeachtaí na caingne arna beartú, na cuspóirí sin a ghnóthú níos fearr ar leibhéal an Aontais.
158
Dá bhrí sin, tá an prionsabal sin comhdhéanta, ar thaobh amháin, de thástáil dhiúltach, ar dá réir nach féidir leis na Ballstáit na cuspóirí atá beartaithe a bhaint amach go leordhóthanach, agus, ar an taobh eile, tástáil dhearfach, ar dá réir is féidir na cuspóirí sin a bhaint amach níos fearr ar leibhéal an Aontais, de bharr a bhfairsinge nó a n‑éifeachtaí. Sa deireadh thiar, tugann an dá ghné sin de phrionsabal na coimhdeachta aghaidh ar cheist amháin, ó dhá ghné éagsúla, eadhon ar cheart beart a dhéanamh ar leibhéal an Aontais nó ar an leibhéal náisiúnta chun na cuspóirí sin a bhaint amach (Tuairim an Abhcóide Ghinearálta Kokott in Pillbox 38, C‑477/14, EU:C:2015:854, pointe 165).
159
Déanann breithiúna an Aontais athbhreithniú ar chomhlíonadh phrionsabal na coimhdeachta (breithiúnas an 4 Bealtaine 2016, an Pholainn v an Pharlaimint agus an Chomhairle, C‑358/14, EU:C:2016:323, mír 113).
160
Sa chás seo, tá prionsabal na coimhdeachta infheidhme ós rud é go bhfuil an córas rialaithe cumaisc arna bhunú le Rialachán Uimh. 139/2004 bunaithe go páirteach ar Airteagal 308 CE (Airteagal 352 CFAE anois) (féach mír 118 thuas) agus dá bhrí sin nach dtagann sé faoi réimse inniúlachta eisiach an Aontais Eorpaigh.
161
Ós rud é nach bhfuil an t‑iarratasóir ag brath ar neamhdhleathacht Rialachán Uimh. 139/2004, ní dhéanann sé díospóid, mar is léir ó aithrisí 6 agus 8 den Rialachán sin, faoi chomhlíonadh an phrionsabail sin. Dá bhrí sin, tá athbhreithniú na Cúirte ar an bprionsabal sin teoranta do léiriú Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, mar a glacadh é sna cinntí atá faoi chonspóid, ar dá réir a fhéadfar iarraidh ar tharchur faoin bhforáil sin a thíolacadh beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc.
162
I ndáil leis sin, sa chéad áit, ba cheart a thabhairt faoi deara gur fearr is féidir rialú comhchruinnithe a dhéanann difear don trádáil idir na Ballstáit a bhaint amach ar leibhéal an Aontais. Go háirithe, faoi Rialachán Uimh. 139/2004, tá critéir níos leithne le haghaidh measúnú agus cumhachtaí ag an gCoimisiún chun scrúdú a dhéanamh ar chomhoiriúnacht comhchruinnithe leis an margadh inmheánach ná údarás iomaíochta náisiúnta a bhfuil a chumhachtaí teoranta do chríoch Ballstáit aonair.
163
Sa dara háit, le léiriú Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, mar a ghlactar sna cinntí a chonspóidtear, is féidir le Ballstát comhchruinniú a scrúdú ag an gCoimisiún nach dtagann, mar atá sa chás seo, faoi raon feidhme a rialacha náisiúnta um rialú cumaisc ná nach bhfuil gné Eorpach aige de réir bhrí Airteagal 1 den Rialachán sin, i gcás ina bhfuil bagairt shuntasach ann go ndéanfaidh sé difear don iomaíocht laistigh dá chríoch agus go ndéanfaidh sé difear don trádáil idir Ballstáit. Áirithítear leis an léiriú sin, dá bhrí sin, go bhféadfaidh an Coimisiún scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinniú nach mbeadh, in ainneoin na n‑éifeachtaí diúltacha suntasacha sin, faoi réir aon scrúdú, ag na húdaráis náisiúnta nó ag an gCoimisiún. Baineann sé, dá bhrí sin, le gníomhaíocht nach féidir leis na Ballstáit a bhaint amach. Os a choinne sin, sa chás sin, tá sé fíor-riachtanach gníomhú ar leibhéal an Aontais.
164
Thairis sin, de réir mar a áitíonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince, áirithítear urraim do leasanna na mBallstát freisin ós rud é, i gcomhthéacs chur i bhfeidhm Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, nach bhféadfaidh an Coimisiún comhchruinniú a scrúdú ach amháin má iarrtar tarchur ar Bhallstát. Thairis sin, cosnaítear na leasanna sin le raon feidhme críochach teoranta an scrúdaithe ar an gcomhchruinniú dá bhforáiltear sa tríú fomhír d’Airteagal 22(3) den Rialachán sin. De réir na forála sin, ní féidir ach le Ballstát a rinne iarraidh den sórt sin dá thoil féin a reachtaíocht náisiúnta maidir le hiomaíocht a chur i bhfeidhm a thuilleadh maidir leis an gcomhchruinniú lena mbaineann (féach mír 134 thuas).
165
Dá bhrí sin, comhlíonann léiriú Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, arna ghlacadh sna cinntí a chonspóidtear, ar dá réir a fhéadfar iarraidh ar tharchur faoin bhforáil sin a thíolacadh beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta um rialú cumaisc, prionsabal na coimhdeachta. Go háirithe, áirithítear leis, mar a luaitear in aithris 11 de Rialachán Uimh. 139/2004, gur sásra ceartaitheach éifeachtach é an tAirteagal sin i bhfianaise an phrionsabail sin trí leasanna na mBallstát a chosaint. Thairis sin, áirithítear leis an léiriú sin, i gcomhréir le haithris 14 den Rialachán sin, go ndéileálfaidh an t‑údarás is iomchuí le cás, i bhfianaise an phrionsabail sin (féach freisin mír 144 thuas).
166
Ní féidir an chonclúid sin a thabhairt faoi cheist le dearbhú an iarratasóra go dteorannaítear le prionsabal na coimhdeachta cur i bhfeidhm Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 maidir le Ballstáit a bhfuil a gcórais náisiúnta rialaithe cumaisc féin bunaithe acu, ós rud é go rialaítear leis an bprionsabal sin, mar a luaitear in Airteagal 5(1) CAE, feidhmiú inniúlachtaí an Aontais, ach ní inniúlachtaí na mBallstát. Ar an gcaoi chéanna, níl breithiúnas an 4 Bealtaine 2016, Philip MorrisBrands agus páirtithe eile (C‑547/14, EU:C:2016:325, míreanna 216 go 218), mar a bhí an t‑iarratasóir ag brath air, ábhartha ós rud é nach ndéanann sé ach feidhmiú an athbhreithnithe ar phrionsabal na coimhdeachta ag parlaimintí náisiúnta agus ag Cúirteanna an Aontais Eorpaigh a mheabhrú.
167
Sa tríú háit, maidir leis an sárú líomhnaithe ar phrionsabal na comhréireachta a leagtar amach in Airteagal 5(1) agus (4) CAE, ní mór a mheabhrú go n‑éilíonn an prionsabal sin nach rachaidh inneachar agus foirm ghníomhaíocht AE thar a bhfuil riachtanach chun cuspóirí na gConarthaí a bhaint amach.
168
Go háirithe, ceanglaítear leis an bprionsabal sin nár cheart do ghníomhartha institiúidí an Aontais dul thar na teorainneacha maidir leis an méid is iomchuí agus is gá chun an aidhm atá á saothrú a bhaint amach, agus i gcás ina bhfuil rogha ann idir roinnt bearta iomchuí, ní mór dul ar iontaoibh an bhirt lena mbaineann an t‑ualach is éadroime, agus ní mór nach mbeidh na míbhuntáistí a eascróidh as díréireach leis na haidhmeanna atá á saothrú (féach, chuige sin, breithiúnais an 11 Eanáir 2017, an Spáinn v an Chomhairle, C‑128/15, EU:C:2017:3, mír 71; an 9 Nollaig 2020, Groupe Canal + v an Coimisiún, C‑132/19 P, EU:C:2020:1007, mír 104; agus an 20 Meitheamh 2018, České dráhy v an Coimisiún, T‑325/16, EU:T:2018:368, mír 113).
169
Sa chás seo, ós rud é nach maíonn an t‑iarratasóir go bhfuil Rialachán Uimh. 139/2004 neamhdhleathach i bhfianaise phrionsabal na comhréireachta, tá athbhreithniú na Cúirte ar an bprionsabal sin teoranta do léiriú Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, arna ghlacadh sna cinntí atá faoi chonspóid, ar dá réir is féidir iarraidh ar tharchur faoin bhforáil sin a thíolacadh beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc.
170
Ar an gcéad dul síos, maidir leis an líon ard comhchruinnithe a líomhnaítear nach bhfuil gné Eorpach ag baint leo agus nach dtagann faoi chóras rialaithe náisiúnta a ndéanfadh an léiriú sin difear dó, is leor a thabhairt faoi deara gur argóint gan bhunús é sin nach léiríonn go bhfuil an léiriú sin díréireach maidir leis an gcuspóir scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinnithe a d’fhéadfadh bac suntasach a chur ar iomaíocht éifeachtach sa mhargadh inmheánach. Ar an gcaoi chéanna, ní féidir go n‑éireoidh leis an dearbhú go dtugtar le tuiscint leis an léiriú céanna nós imeachta anásta do ghnóthais sa mhéid go gceanglaítear orthu fógra a thabhairt ‘go neamhfhoirmiúil’, ós rud é nach bhforáiltear d’fhógra den sórt sin le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 ná nach gceanglaítear leis an léiriú sin é.
171
Thairis sin, leis an léiriú a glacadh sna cinntí atá faoi chonspóid, ar dá réir a fhéadfar iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur isteach beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc, ní cheadaítear don Choimisiún comhchruinniú a scrúdú faoin Airteagal sin ach amháin i gcásanna sonracha áirithe agus faoi choinníollacha an‑sonracha, eadhon má tá na ceithre choinníoll charnacha a leagtar síos sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin (féach mír 89 thuas). I bhfianaise na gcoinníollacha soiléire agus beachta cur i bhfeidhm sin a chuireann srian suntasach ar shaoirse gníomhaíochta an Choimisiúin, níl an léiriú sin míchuí chun an cuspóir a bhaint amach maidir le comhchruinnithe a scrúdú, ar comhchruinnithe iad a d’fhéadfadh bac suntasach a chur ar iomaíocht éifeachtach sa mhargadh inmheánach.
172
Dá bhrí sin, tá an léiriú ar Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a glacadh sna cinntí a chonspóidtear i gcomhréir le prionsabal na comhréireachta agus, mar a mheas reachtas an Aontais in aithris 6 den Rialachán sin, ní théann sé thar a bhfuil riachtanach chun an cuspóir a bhaint amach, is é sin a áirithiú nach saobhfar an iomaíocht sa mhargadh inmheánach.
173
Ar an gceathrú dul síos, maidir leis an sárú líomhnaithe ar phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla, ba cheart a thabhairt faoi deara go gceanglaítear leis an bprionsabal sin, atá ar cheann de phrionsabail ghinearálta dhlí an Aontais, ar thaobh amháin, go mbeidh rialacha dlí soiléir agus beacht agus, ar an taobh eile, nach mór dóibh siúd atá faoina réir a gcur i bhfeidhm a bheith intuartha. Go háirithe, éilíonn an prionsabal sin go gcuireann an reachtaíocht ar chumas na ndaoine lena mbaineann eolas beacht a bheith acu ar mhéid na n‑oibleagáidí a fhorchuirtear orthu, agus go mbeidh na daoine sin in ann a fháil amach go neamhchinnte cad iad na cearta agus na hoibleagáidí atá orthu agus bearta a dhéanamh dá réir (féach breithiúnas an 1 Iúil 2014, Ålands VindkraftC‑573/12, EU:C:2014:2037, míreanna 127 agus 128 agus an cásdlí dá dtagraítear).
174
Sa chás seo, bheadh éiginnteacht ann maidir leis na comhchruinnithe a thagann faoi raon feidhme na forála sin mar thoradh ar an léiriú a mhol an t‑iarratasóir agus Grail, lena ndéantar cur i bhfeidhm Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 coinníollach ar cheanglais córais náisiúnta um rialú cumaisc, agus foráil á déanamh maidir le cineál eisceachta do Bhallstáit nach bhfuil córas den sórt sin acu.
175
Go háirithe, ar an gcéad dul síos, d’eascródh éiginnteacht dhlíthiúil as an léiriú sin a bheadh nasctha leis na critéir agus na coincheapa éagsúla lena gcinntear raon feidhme na rialacha maidir le rialú cumaisc atá ann cheana sna Ballstáit. Dá bhrí sin, braitheann cur i bhfeidhm Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 ar fhachtóirí ar dhiúltaigh an Coimisiún dóibh, mar gheall ar a nádúr nach féidir a thuar, ina thogra in 2003 (féach mír 108 thuas). Thairis sin, bheadh an léiriú sin contrártha leis an gcásdlí ar dá réir nach faoin gCoimisiún atá sé cinneadh a dhéanamh maidir le hinniúlacht na n‑údarás iomaíochta náisiúnta iarrataí ar tharchur a dhéanamh (breithiúnas an 15 Nollaig 1999, Kesko v anCoimisiún, T‑22/97, EU:T:1999:327, mír 84). Ar an dara dul síos, ní féidir leis an léiriú sin intuarthacht níos fearr a sholáthar ós rud é go bhféadfadh Ballstát nach bhfuil rialacha maidir le rialú cumaisc aige a iarraidh i gcónaí go ndéanfaí cás cumaisc a tharchur chuig an gCoimisiún faoin Airteagal sin. Go sonrach, ní mhíníonn an t‑iarratasóir ná Grail conas a bheadh deimhneacht dhlíthiúil níos mó dá gcuirfeadh Ard-Diúcacht Lucsamburg, nach bhfuil rialacha den sórt sin aici, an iarraidh ar tharchur is ábhar don chinneadh atá faoi chonspóid seachas Poblacht na Fraince, sa chás seo.
176
Os a choinne sin, leis an léiriú a glacadh sna cinntí atá faoi chonspóid, ar dá réir a fhéadfar iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a dhéanamh beag beann ar raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc, cuirtear de choinníoll le cur i bhfeidhm an Airteagail sin nach gcomhlíontar ach na ceithre choinníoll charnacha a leagtar síos sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(1), mar a leagtar amach i mír 89 den bhreithiúnas seo. Áirithítear leis na coinníollacha sin go gcuirfear an fhoráil sin i bhfeidhm go haonfhoirmeach laistigh den Aontas Eorpach, mar a áitíonn an Coimisiún.
177
Is fíor go mbraitheann cur i bhfeidhm an tsásra maidir le tarchur dá bhforáiltear in Airteagal 4(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, dá chuid féin, ar dhlí iomaíochta náisiúnta na mBallstát (féach mír 126 thuas). Mar sin féin, mínítear é sin leis an gcuspóir scrúdú comhthreomhar ar an gcomhchruinniú céanna ag roinnt údarás náisiúnta a sheachaint (féach freisin mír 126 thuas), rud a thugann údar, mar a aithníonn an t‑iarratasóir féin, le ‘[tagairt] do na heintitis ábhartha a ndéanfaí comhduithe chucu murach sin’. A mhéid a shaothraítear cuspóirí eile le hAirteagal 22 den Rialachán sin freisin, go háirithe rialú éifeachtach a cheadú, mar ‘sásra ceartaitheach’, ar gach comhchruinniú a d’fhéadfadh bac suntasach a chur ar iomaíocht éifeachtach sa mhargadh inmheánach agus atá lasmuigh de raon feidhme na rialacha maidir le rialú cumaisc idir an tAontas Eorpach agus na Ballstáit toisc nár sáraíodh na tairseacha láimhdeachais (féach, go háirithe, míreanna 102, 113, 114 agus 142 thuas), éilítear leis coinníollacha soiléire agus beachta cur i bhfeidhm atá bunaithe ar dhlí an Aontais.
178
Dá bhrí sin, is é an léiriú a glacadh sna cinntí atá faoi chonspóid amháin a áirithíonn an deimhneacht dhlíthiúil is gá agus cur i bhfeidhm aonfhoirmeach Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 san Aontas Eorpach.
179
Ní chaitheann argóintí eile an iarratasóra amhras ar an gcinneadh sin.
180
Ar an gcéad dul síos, a mhéid a thagraíonn an t‑iarratasóir do chinneadh na Cúirte Breithiúnais, i mbreithiúnas an 18 Nollaig 2007, Cementbouw Handel & Industrie v an Coimisiún (C‑202/06 P, EU:C:2007:814, mír 38), maidir leis an ngá atá leis an údarás a bhfuil inniúlacht aige comhchruinniú a scrúdú a shainaithint ar bhealach intuartha, ba cheart a thabhairt faoi deara nach n‑athraíonn an léiriú a glacadh sna cinntí atá faoi chonspóid leithdháileadh soiléir na n‑inniúlachtaí idir na húdaráis náisiúnta agus an tAontas Eorpach bunaithe ar na tairseacha láimhdeachais dá bhforáiltear in Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004. Go sonrach, más rud é nár sáraíodh na tairseacha sin, is iad údaráis na mBallstát amháin atá inniúil chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú lena mbaineann nó chun iarraidh ar tharchur a dhéanamh faoi Airteagal 22 den Rialachán sin (féach mír 153 thuas). Dá bhrí sin, ní cheanglaítear ar na páirtithe i gcomhchruinniú den sórt sin fógra a thabhairt don Choimisiún faoin gcomhchruinniú sin ná measúnú a dhéanamh ar na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 22(1) den Rialachán sin comhlíonta. Ina theannta sin, ní dócha go mbeidh siad faoi réir pionóis i gcás nach ndéantar an comhchruinniú a ‘chur in iúl’ go gníomhach, de réir bhrí an dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin. Dá réir sin, is féidir an t‑údarás inniúil a shainaithint ar bhealach atá intuartha.
181
Ar an dara dul síos, maidir leis an argóint go mbeadh an deis ag an gCoimisiún, i gcomhréir le pointe 21 de threoir Airteagal 22, comhchruinniú a scrúdú i bhfad i ndiaidh a chur chun feidhme, ní mór a mheabhrú go bhforáiltear sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 nach mór iarraidh ar tharchur faoin airteagal sin a dhéanamh ‘laistigh de 15 lá oibre ar a mhéad ón dáta a tugadh fógra faoin gcomhchruinniú, nó mura n‑éilítear aon fhógra, a chur in iúl don Bhallstát lena mbaineann ar shlí eile’. Mar is léir ó mhír 130 den bhreithiúnas seo, tá feidhm ag na teorainneacha ama sin freisin i gcásanna nár sroicheadh tairseacha córais náisiúnta rialaithe cumaisc tráth a chuirtear an comhchruinniú in iúl don Bhallstát. Dá bhrí sin, ós rud é go bhfuil an iarraidh ar tharchur faoi Airteagal 22 den Rialachán sin faoi réir teorainneacha ama sonracha, áirithítear urramú phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla. Is amhlaidh atá i gcás an cheanglais luais a bhfuil feidhm aige maidir le comhchruinnithe a rialú, mar a d’agair an t‑iarratasóir maidir le breithiúnas an 14 Iúil 2006, Endesa v an Coimisiún (T‑417/05, EU:T:2006:219, mír 209), agus maidir le bailíocht idirbheart a chosaint, dá dtagraítear san abairt dheireanach d’aithris 34 de Rialachán Uimh. 139/2004, ar a bhfuil an t‑iarratasóir ag brath freisin ina argóintí.
182
Ar an gcúigiú dul síos, caomhnaítear cineál eisceachtúil na dtarchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, mar a bhraith an t‑iarratasóir air, leis an léiriú a glacadh sna cinntí atá faoi chonspóid, a mhéid a leanann cumhacht scrúdúcháin an Choimisiúin de bheith ag brath go príomha ar shárú na dtairseach láimhdeachais a leagtar síos in Airteagal 1 den Rialachán sin, agus nach bhfuil sa sásra maidir le tarchur faoi Airteagal 22 den Rialachán sin ach fochumhacht lena gcumasaítear, i gcásanna sonracha áirithe agus faoi choinníollacha an‑sonrach (féach, go háirithe, na ceithre choinníoll charnacha maidir le cur i bhfeidhm a leagtar amach i mír 89 den bhreithiúnas seo), comhchruinniú atá lasmuigh de na tairseacha sin d’ainneoin a éifeachtaí trasteorann a scrúdú freisin ag an gCoimisiún arna iarraidh sin do Bhallstát amháin nó níos mó, lena gcuirtear san áireamh feidhm Airteagal 22 mar ‘shásra ceartaitheach’. Is amhlaidh atá maidir le cur i bhfeidhm, de réir analaí, bhreithiúnas an 3 Aibreán 2003, Royal Philips Electronics v an Coimisiún (T‑119/02, EU:T:2003:101, mír 354), mar a bhí an t‑iarratasóir ag brath air, lena gceanglaítear na coinníollacha tarchuir a leagtar síos in Airteagal 9 de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú go sriantach. Thairis sin, maidir leis na ceithre choinníoll charnacha maidir le cur i bhfeidhm a leagtar amach i mír 89 den bhreithiúnas seo, is cosúil, mar a áitíonn Poblacht na Fraince, go bhfuil líon na n‑idirbheart a d’fhéadfadh teacht faoi raon feidhme Airteagal 22 den Rialachán sin fós teoranta.
183
I bhfianaise na mbreithnithe uile roimhe seo, go háirithe agus na léirmhínithe litriúla, stairiúla, comhthéacsúla agus teileolaíocha ar Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 á gcur san áireamh, ní mór a mheas go bhféadfaidh na Ballstáit, faoi na coinníollacha a leagtar amach ann, iarraidh ar tharchur a dhéanamh faoin bhforáil sin beag beann ar raon feidhme a rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc.
184
Dá réir sin, bhí an ceart ag an gCoimisiún, leis na cinntí atá faoi chonspóid, glacadh leis an iarraidh ar tharchur agus leis na hiarrataí ar uamadh faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004. Murab ionann agus dearcadh an iarratasóra agus Grail, ní raibh gá, dá bhrí sin, le leasú reachtach ná le hathbhreithniú ar thairseacha na gné Eorpaí chun an fhoráil sin a chur i bhfeidhm sa chás seo.
185
Dá bhrí sin, ní mór diúltú don chéad saincheist dlí.
An dara saincheist dlí lena n‑éilítear go ndearnadh an iarraidh ar tharchur as am agus, mar mhalairt air sin, gur sáraíodh prionsabail na deimhneachta dlíthiúla agus an ‘dea-riaracháin’
– An chéad chuid, ag líomhain go ndearnadh an iarraidh ar tharchur as am
186
Measann an t‑iarratasóir, le tacaíocht ó Grail, gur cuireadh an iarraidh ar tharchur isteach tar éis na teorann ama a leagtar amach sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 dul in éag. Maíonn sí go ndearna an Coimisiún earráid dlí nuair a chinn sé, d’fhonn a chinneadh gur cuireadh an comhchruinniú in iúl don Bhallstát de réir bhrí na forála sin, gur cheart an Ballstát sin a chur ar an eolas ní hamháin maidir leis an gcomhchruinniú a bheith ann ach freisin maidir leis an bhfaisnéis lenar féidir réamhanailís iomaíoch a dhéanamh ar an idirbheart. Is é an éifeacht a bheadh ag léiriú an Choimisiúin gur cheart comhchruinniú a chur in iúl de facto sna Ballstáit go léir fiú mura bhfuil sé faoi réir oibleagáide fógra a thabhairt. Áitíonn an t‑iarratasóir agus Grail go raibh an comhchruinniú atá i gceist ina ábhar do phreaseisiúint an 21 Meán Fómhair 2020, do réamhscrúduithe CMA i mí na Samhna agus i mí na Nollag 2020 agus don ‘dara hiarraidh’ ó Choimisiún Trádála Cónaidhme na Stát Aontaithe (‘FTC’) an 9 Samhain 2020. Thairis sin, ag comhdháil an 23 Márta 2021, dúirt ionadaí ó ACF go ndéanann ACF faireachán ar an margadh chun scrúdú a dhéanamh ar chomhchruinnithe atá incháilithe chun Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm. I bhfianaise na dtosca sin, measann an t‑iarratasóir go mbeadh an t‑údarás sin ar an eolas faoin gcomhchruinniú sin sula bhfaigheadh sé an litir chuiridh. Ós rud é go bhfuil an litir sin, an iarraidh ar tharchur agus an litir faisnéise bunaithe ar fhaisnéis a bhí ar eolas ag an bpobal chomh luath leis an 21 Meán Fómhair 2020, d’fhéadfadh ACF nó aon údarás eile de chuid Ballstáit réamhanailís a dhéanamh ar an gcomhchruinniú atá i gceist ar an dáta sin agus, in aon chás, roimh an 19 Feabhra 2021. Deir Grail freisin gur admhaigh an Coimisiún, sular sheol sé an litir chuiridh, gur thionscain sé idirphlé leis na húdaráis náisiúnta chun a chinneadh an raibh ceann acu inniúil chun a mheasúnú a dhéanamh.
187
Freagraíonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince, go bunúsach, go gciallaíonn ‘curtha in iúl’ de réir bhrí Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 nach mór faisnéis leordhóthanach a chur chuig an mBallstát lena mbaineann chun réamh-mheasúnú a dhéanamh maidir leis na coinníollacha substainteacha atá san fhoráil sin a bheith ann. Áitíonn siad nach bhféadfadh an fógra poiblí amháin maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist leis an bpreasráiteas ar a bhfuiltear ag brath an teorainn ama a leagtar síos san fhoráil sin a ghníomhachtú agus, in aon chás, nár leor é chun réamh-mheasúnú den sórt sin a chumasú. Murach sin, chuirfí bac ar éifeachtacht na rialacha lena rialaítear tarchur comhchruinnithe. Ba cheart do na gnóthais lena mbaineann a bheith ar an eolas go bhféadfadh an comhchruinniú a bheith ina chúis imní maidir le hiomaíocht agus, chun soiléiriú a fháil maidir le tarchur a d’fhéadfadh a bheith ann, d’fhéadfaidís an fhaisnéis a bhí le cur ar fáil acu do FTC agus don Roinn Dlí agus Cirt (na Stáit Aontaithe) a chur in iúl d’údaráis inniúla na mBallstát agus don Choimisiún. Áitíonn an Coimisiún go raibh CMA i staid éagsúil le cás ACF, ós rud é go ndearna an gearánach teagmháil leis agus gur cuireadh ar an eolas é cheana féin faoi ghníomhaíochtaí an iarratasóra. Thairis sin, ní dhearnadh scrúdú ach oiread laistigh de 15 lá oibre ó fhógairt an chomhchruinnithe atá i gceist an 21 Meán Fómhair 2020.
188
I gcomhthéacs na chéad coda den dara pléadáil sa dlí, iarrtar ar an gCúirt an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú, go háirithe an frása ‘arna chur in iúl don Bhallstát lena mbaineann’, arb é atá ann, faoin bhforáil sin, pointe tosaigh na teorann ama de 15 lá oibre chun iarraidh ar tharchur a thíolacadh i gcás nach gá fógra a thabhairt faoin gcomhchruinniú.
189
Chuige sin, i gcomhréir leis an gcásdlí a luaitear i mír 88 den bhreithiúnas seo, is gá léiriú litriúil, comhthéacsúil, teileolaíoch agus stairiúil a dhéanamh ar an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004. Sa chomhthéacs sin, ní mór a chur san áireamh go bhfuil reachtaíocht an Aontais dréachtaithe i dteangacha éagsúla agus go bhfuil na leaganacha teanga éagsúla go léir chomh barántúil céanna, rud a d’fhéadfadh a cheangal go ndéanfaí comparáid idir na leaganacha sin (féach, chuige sin, breithiúnais an 14 Iúil 2016, an Laitvia v an Coimisiún, T‑661/14, EU:T:2016:412, mír 39 agus an cásdlí dá dtagraítear), agus an 26 Eanáir 2021, Hessischer Rundfunk, C‑422/19 agus C‑423/19, EU:C:2021:63, mír 65.
190
Ar an gcéad dul síos, maidir leis an léiriú liteartha, ba cheart a mheabhrú, de réir an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, go ndéanfar ‘[iarraidh ar tharchur] laistigh de 15 lá oibre ar a mhéad ón dáta ar tugadh fógra faoin gcomhchruinniú, nó mura n‑éilítear aon fhógra, a chuirfear in iúl don Bhallstát lena mbaineann ar shlí eile’.
191
Dá bhrí sin, sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, braitheann tús na teorann ama 15 lá oibre ar dhá choinníoll mhalartacha, eadhon, ar an gcéad dul síos, an dáta a thugtar fógra faoin gcomhchruinniú is ábhar don iarraidh ar tharchur nó, ar an dara dul síos, mura gceanglaítear fógra den sórt sin a thabhairt, ar an bhfíoras go bhfuil an comhchruinniú sin ‘curtha in iúl’ don Bhallstát lena mbaineann.
192
Maidir leis an dara coinníoll malartach, ba cheart a thabhairt faoi deara nach dtugtar aon léiriú leis an téarma ‘comhdhéanta’ ar cé acu is gá nó nach gá é a bheith mar thoradh ar tharchur gníomhach faisnéise nó ar eolas éighníomhach ar an gcomhchruinniú, ná ar ábhar na faisnéise nach mór a bheith i seilbh an Bhallstáit chun go measfar comhchruinniú a bheith ‘comhdhéanta’. Maidir leis an gcéad cheann de na gnéithe sin, ba chóir a thabhairt faoi deara nach ionann na leaganacha éagsúla teanga. Cé gur léir go háirithe ó na téarmaí a úsáidtear sna leaganacha Spáinnise, Gearmáinise, Béarla, Fraincise, Cróitise, Iodáilise, Ungáirise, Ollainnise agus Portaingéilise den dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 go gcaithfidh ‘gníomh’ a bheith i gcoincheap an ‘churtha in iúl’, go háirithe ‘tarchur’, tugann an leagan Bulgáirise den fhoráil sin le tuiscint gur leor aon eolas ar an gcomhchruinniú lena mbaineann.
193
Ciallaíonn an éagsúlacht sin idir na leaganacha éagsúla teanga nach mór an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú trí thagairt do chomhthéacs agus do chuspóir na rialacha ar cuid díobh iad (féach, chuige sin, breithiúnais an 28 Aibreán 2016, Borealis Polyolefine agus páirtithe eileC‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 agus C‑391/14 go C‑393/14, EU:C:2016:311, mír 90, agus an 26 Eanáir 2021, Hessischer Rundfunk, C‑422/19 agus C‑423/19, EU:C:2021:63, mír 65 agus an cásdlí dá dtagraítear).
194
Maidir leis an dara gné a luaitear i mír 192 den bhreithiúnas seo, i bhfianaise thost na leaganacha teanga go léir maidir le méid agus ábhar an choincheapa ‘curtha in iúl’ don Bhallstát lena mbaineann, ní mór an fhaisnéis sin a chinneadh trí mhodhanna eile léirmhínithe.
195
Sa dara háit, ní thugann an léiriú stairiúil soiléiriú ar fhoclaíocht an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004.
196
Ar an gcéad dul síos, comhfhreagraíonn an téarma ‘curtha in iúl’, mar a úsáidtear sa leagan tosaigh d’Airteagal 22(4) de Rialachán Uimh. 4064/89, don téarma ‘curtha in iúl’ a úsáidtear sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004. Ar an dara dul síos, bhí an abairt ‘a chur in iúl do Bhallstát’, mar a cuireadh isteach le Rialachán Uimh. 1310/97 in Airteagal 22(4) de Rialachán Uimh. 4064/89, mar a leagtar amach i míreanna 91, 92 agus 98 de Pháipéar Uaine 2001, chomh neamhfhiosach agus chomh débhríoch leis an abairt ‘curtha in iúl don Bhallstát lena mbaineann’. Ar an tríú dul síos, d’ainneoin go raibh sé beartaithe le togra 2003 soiléiriú a dhéanamh ar na rialacha nós imeachta lena rialaítear tarchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 4064/89 (féach mír 27 den togra sin), níor tugadh aon soiléiriú den sórt sin le Rialachán Uimh. 139/2004.
197
Thairis sin, maidir leis an bhfógra tarchuir agus treoir Airteagal 22, ar an gcéad dul síos, lena gceanglaítear faisnéis leordhóthanach a sholáthar chun réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na critéir tarchuir (féach fonóta 43 a ghabhann leis an bhfógra sin agus pointe 18 den treoir sin) agus, ar an dara dul síos, Páipéar Bán 2014, nach gceanglaítear leis ach feasacht ar an gcomhchruinniú (féach pointe 69 den Pháipéar Bán sin), ba cheart a mheabhrú nach bhfuil na doiciméid sin ábhartha chun críocha léiriú stairiúil ó glacadh iad tar éis Rialachán Uimh. 139/2004 a ghlacadh (féach mír 115 thuas).
198
Ar an tríú dul síos, maidir leis an léiriú comhthéacsúil, sa chéad áit, toisc gur roghanna malartacha iad fógra agus comhchruinniú a ‘chur in iúl’ lena ngabhann, faoin dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, na hiarmhairtí dlíthiúla céanna, eadhon an teorainn ama de 15 lá oibre a spreagadh (féach mír 191 thuas), léirítear ann féin nach mór a n‑ábhar a bheith inchomparáide.
199
Ar an dara dul síos, mar a chuireann Poblacht na Fraince isteach, ní mór an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, a mhéid a thagraíonn sí, sa chéad chuid den abairt, don ‘iarraidh [ar tharchur]’, a léamh i bhfianaise na chéad fhomhíre den fhoráil sin, ina leagtar amach na coinníollacha maidir le hiarraidh ar tharchur (féach mír 89 thuas). Ní mór a thuiscint ón nasc idir an dá fhomhír sin nach mór do chomhchruinniú ‘curtha in iúl’ cead a thabhairt don Bhallstát lena mbaineann, de réir mar a áitíonn an Coimisiún, réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha sin agus a mheas an iomchuí iarraidh ar tharchur a dhéanamh. Murab amhlaidh an cás, d’fhéadfaí oibleagáid a chur ar an mBallstát sin, mar réamhchúram agus chun an teorainn ama 15 lá oibre a chomhlíonadh, agus chun na críche sin amháin, iarraidh ar tharchur a dhéanamh le haghaidh comhchruinnithe, cé nach bhfuil sé cinnte gur comhlíonadh na coinníollacha sin.
200
Ar an tríú dul síos, foráiltear leis na sásraí eile atá in Airteagal 4(4) agus (5) agus in Airteagal 9 de Rialachán Uimh. 139/2004, amhail an dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin, go bhfuil 15 lá oibre ag na Ballstáit lena mbaineann chun seasamh maidir le tarchur a ghlacadh. Braitheann spreagadh na teorann ama sin ar tharchur cóip den fhógra nó ar thíolacadh réasúnaithe nach mór, i gcomhréir le hAirteagal 6(1) de Rialachán (CE) Uimh. 802/2004 ón gCoimisiún an 7 Aibreán 2004 lena gcuirtear chun feidhme Rialachán (CE) Uimh. 139/2004 ón gComhairle maidir le rialú comhchruinnithe idir gnóthais (IO 2004 L 133, lch. 1), arna leasú le Rialachán Cur Chun Feidhme (AE) Uimh. 1269/2013 ón gCoimisiún an 5 Nollaig 2013 (IO 2013 l 336, lch. 1), tá íosmhéid faisnéise coibhéisí ann chun a chumasú don Bhallstát sin measúnú a dhéanamh an gcomhlíontar na coinníollacha maidir le tarchur. Cé go bhfuil difríocht idir na coinníollacha maidir le hAirteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm agus coinníollacha na sásraí eile maidir le tarchur (féach mír 125 go mír 129 thuas), is cosúil go bhfuil sé comhsheasmhach, i gcomhthéacs léiriú comhchuibhithe ar an Rialachán sin, go measfar go dtugann an téarma ‘arna cur in iúl’, mar a úsáidtear sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin, le tuiscint go ndéantar faisnéis a tharchur go gníomhach lena gcumasaítear na coinníollacha sin le haghaidh cur i bhfeidhm a mheas.
201
Sa cheathrú háit, déantar foráil sa dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004, lena rialaítear iarrataí ar dhul isteach, foráiltear freisin do thréimhse 15 lá oibre chun iarrataí den sórt sin a dhéanamh. Cuirfear tús leis an tréimhse sin, de réir na forála sin, ón dáta ‘a gcuirfidh an Coimisiún an chéad iarraidh in iúl d’údaráis inniúla na mBallstát’. Dá bhrí sin, braitheann túsphointe na teorann ama sin freisin ar tharchur gníomhach na faisnéise ábhartha.
202
Ar an gcúigiú dul síos, tá na rialacha eile lena rialaítear córas rialaithe cumaisc an Aontais bunaithe freisin ar phrionsabal tharchur gníomhach na faisnéise ábhartha. Dá bhrí sin, ní mór comhchruinnithe a bhfuil gné Eorpach acu de réir bhrí Airteagal 1 de Rialachán Uimh. 139/2004, faoi Airteagal 4 den Rialachán sin, a chur in iúl don Choimisiún sula gcuirfear chun feidhme iad agus sula dtosófar ar an teorainn ama le haghaidh scrúdú a rith, i gcomhréir le hAirteagal 10(1) den Rialachán sin, ach amháin ‘ar an lá oibre tar éis fógra a fháil nó, má tá an fhaisnéis atá le soláthar leis an bhfógra neamhiomlán, ar an lá oibre tar éis an fhaisnéis iomlán a fháil’.
203
Trí bheith ag brath, d’fhonn an tréimhse a leagtar síos sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, an tráth a cuireadh an comhchruinniú atá i gceist ar fáil go poiblí, go háirithe trí phreaseisiúintí agus trí chumhdach na meán, tagraíonn an t‑iarratasóir do ghné nach mbaineann le córas rialaithe cumaisc an Aontais go ginearálta agus lena shásraí tarchuir go háirithe, nach gceanglaítear ar an gCoimisiún ná ar údaráis iomaíochta na mBallstát faisnéis a lorg go gníomhach faoi chomhchruinnithe a d’fhéadfaí a scrúdú faoin gcóras sin.
204
Dá bhrí sin, i bhfianaise an chomhthéacs a leagtar amach i míreanna 198 go 203 thuas, ní mór a thabhairt i gcrích go gcaithfidh an coincheap go bhfuil comhchruinniú á ‘chur in iúl’ de réir bhrí an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, maidir lena fhoirm, faisnéis ábhartha a tharchur go gníomhach chuig an mBallstát lena mbaineann agus, maidir lena inneachar, faisnéis leordhóthanach a bheith ann chun a chumasú don Bhallstát sin réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha a leagtar síos sa chéad fhomhír d’Airteagal 22(1).
205
Sa cheathrú háit, deimhnítear an measúnú sin freisin le léiriú teileolaíoch ar an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004.
206
Is léir ó aithrisí 11 agus 14 de Rialachán Uimh. 139/2004 gur cheart comhchruinnithe a tharchur ar bhealach éifeachtúil. Cuireann sé sin cosc, de réir mar a choinníonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince ar bun, ar léiriú ar an dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin á rá go gceanglaítear ar na Ballstáit, ar an gcéad dul síos, fógraí poiblí maidir le comhchruinnithe a choinneáil faoi athbhreithniú leanúnach chun na cinn a d’fhéadfadh a bheith ina n‑ábhar tarchuir faoin Airteagal sin a shainaithint, agus, ar an dara dul síos, chun an tréimhse 15 lá oibre a chomhlíonadh, iarraidh réamhghabhálach ar tharchur a dhéanamh maidir le comhchruinnithe nach bhfuil sé cinnte ina leith gur comhlíonadh na coinníollacha chun an tAirteagal sin a chur i bhfeidhm.
207
Thairis sin, ní áirithítear leis an léiriú sin ach amháin, ar mhaithe le deimhneacht dhlíthiúil, go sainítear túsphointe na teorann ama go soiléir agus go bhfuil sé mar an gcéanna do gach comhchruinniú a d’fhéadfadh teacht faoi raon feidhme Airteagal 22 i gcás nach gceanglaítear fógra a thabhairt. Mar gheall ar chomhchruinniú a bheith ‘curtha in iúl’ trí fhaisnéis leordhóthanach a tharchur go gníomhach, cuirtear cosc ar thúsphointe na teorann ama a bheith ag brath ar imthosca neamhchinnte nach féidir a thuar, amhail méid an chumhdaigh sna meáin nó leibhéal an mhionsonraithe i bpreasráitis. Ráthaíonn sí freisin, chun na críche sin freisin, nach mbeidh ach 15 lá oibre ag an mBallstát lena mbaineann ón tráth sin chun iarraidh ar tharchur a chur isteach.
208
Ar an gcúigiú dul síos, níl ach an léiriú a leagtar amach i mír 204 den bhreithiúnas seo ag luí le prionsabal na deimhneachta dlíthiúla, lena gceanglaítear, mar is léir ón gcásdlí a leagtar amach i mír 173 den bhreithiúnas seo, ar thaobh amháin, go mbeidh na rialacha dlí soiléir agus beacht agus, ar an taobh eile, go mbeidh a gcur i bhfeidhm intuartha acu siúd a bheidh faoina réir. Go háirithe, ceanglaítear leis an bprionsabal sin go gcuirfear ar chumas na ndaoine lena mbaineann leis an reachtaíocht sin eolas beacht a bheith acu ar mhéid na n‑oibleagáidí a fhorchuirtear orthu, agus go mbeidh na daoine sin in ann a fháil amach go soiléir cad iad a gcearta agus a n‑oibleagáidí agus bearta a dhéanamh dá réir sin.
209
Leis an léiriú sin, is féidir leo siúd atá faoina réir cur i bhfeidhm an dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a bheidh intuartha acu siúd a bheidh faoina réir, sa mhéid is go mbeidh tús na tréimhse 15 lá oibre ag brath ar tharchur gníomhach na faisnéise ábhartha lena gcuirtear ar chumas an Bhallstáit lena mbaineann réamh-mheasúnú a dhéanamh féachaint ar comhlíonadh coinníollacha na chéad fhomhíre den mhír sin. Dá bhrí sin, cinntíonn sé go bhfuil pointe tosaigh na tréimhse sin agus oibleagáidí na bpáirtithe i gcomhchruinniú sainmhínithe go soiléir (féach freisin mír 207 thuas). Go háirithe, féadfaidh na húdaráis sin a bheith cinnte, tríd an bhfaisnéis sin a tharchur, gur gníomhachtaíodh an teorainn ama sin agus nach féidir iarraidh ar tharchur a chur isteach a thuilleadh tar éis di dul in éag.
210
Os a choinne sin, ní cheadaítear intuarthacht ná soiléireacht den sórt sin le seasamh an iarratasóra. Ar an gcéad dul síos, dealraíonn sé go mbraitheann truicearú na tréimhse 15 lá oibre ar fhaisnéis nach mbaineann ach leis an gcomhchruinniú a bheith ann. Ní cheadaíonn eolas amháin ar an gcomhchruinniú do Bhallstát réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha chun an chéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh.139/2004 a chur i bhfeidhm. Is é an éifeacht a bheadh aige sin go mbeadh ar an mBallstát lena mbaineann, i gcás nach n‑éiríonn leis faisnéis leordhóthanach a bhailiú don mheasúnú sin, iarraidh ar tharchur a dhéanamh mar réamhchúram, agus é mar chuspóir aonair aige an teorainn ama sin a chomhlíonadh, gan a fhios a bheith aige fiú ar comhlíonadh na coinníollacha sin (féach freisin míreanna 199 agus 206 thuas). Ar an dara dul síos, tagraíonn an t‑iarratasóir don tráth a d’fhéadfadh an Ballstát a bheith ar an eolas faoin gcomhchruinniú, rud a thugann le tuiscint, i ndáiríre, mar a áitíonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince, go bhfuil sé d’oibleagáid ar na Ballstáit, ionas nach gcaillfidh siad comhchruinniú a d’fhéadfadh teacht faoi raon feidhme Airteagal 22 den Rialachán sin, faireachán leanúnach agus dícheallach a dhéanamh ar fhógraí preasa agus poiblí ar fud an domhain (féach freisin mír 206 thuas). Sa chomhthéacs sin, bheidís neamhchosanta ar phreaseisiúintí agus ar chlúdach sna meáin, a bhféadfadh éagsúlacht shuntasach a bheith ag baint lena méid, lena n‑inrochtaineacht, lena dteanga, lena méid sonraí nó le saintréithe eile (féach freisin mír 207 thuas). Dá bhrí sin, tá an léiriú a mhol an t‑iarratasóir ródhébhríoch chun é a chur ar a gcumas dóibh siúd atá faoi réir chur i bhfeidhm na forála sin a fháil amach go soiléir cad iad a gcearta agus a n‑oibleagáidí. Ina theannta sin, mar gheall ar an ualach suntasach riaracháin a bhaineann leis agus an easpa éifeachtachta a bhaineann leis, bhainfí éifeacht phraiticiúil an tsásra maidir le tarchur, dá dtagraítear in Airteagal 22 den Rialachán sin, den léiriú sin.
211
I bhfianaise na mbreithnithe uile roimhe seo, agus ag féachaint, go háirithe, do chomhthéacs agus do chuspóir Rialachán Uimh. 139/2004 agus do phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla, ní mór an coincheap ‘curtha in iúl don Bhallstát lena mbaineann’, mar a leagtar amach sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin, a léiriú mar choincheap a chiallaíonn go gceanglaíonn sé an fhaisnéis ábhartha a tharchur go gníomhach chuig an mBallstát sin, rud a chuirfidh ar a chumas measúnú a dhéanamh, ar bhealach réamhráiteach, ar comhlíonadh na coinníollacha maidir le hiarraidh ar tharchur faoin Airteagal sin. Dá bhrí sin, de réir an léirmhínithe sin, tosaíonn an tréimhse 15 lá oibre a leagtar síos san fhoráil sin, i gcás nach n‑éilítear fógra a thabhairt faoin gcomhchruinniú, ón tráth a tarchuireadh an fhaisnéis sin.
212
Sa chás seo, tá comhthuiscint ann nár chuir na gnóthais lena mbaineann aon fhaisnéis maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist ar aghaidh go gníomhach chuig ACF ná chuig údaráis iomaíochta na mBallstát a rinne na hiarrataí ar dhul isteach. Níor léirigh an t‑iarratasóir ná Grail, sula bhfuair siad an litir chuiridh, go bhfuair na húdaráis sin faisnéis ábhartha a chuir ar a gcumas réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha maidir leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm ar fhoinsí nó ar mhodhanna eile, ach níor ghlac siad leis ach go mbeadh ACF ‘curtha in iúl’ faoin gcomhchruinniú a bhí i gceist roimh an dáta sin. Is léir ó mhír 25 den chinneadh atá faoi chonspóid gur dheimhnigh ACF don Choimisiún, ina ríomhphost an 29 Márta 2021, nárbh amhlaidh an cás. Chuir Poblacht na Fraince in iúl freisin, ina barúlacha an 6 Nollaig 2021 maidir le hiarraidh an iarratasóra ar bhearta eagrúcháin nós imeachta, nach raibh ACF ar an eolas faoin gcomhchruinniú sin go dtí an 19 Feabhra 2021, an dáta a sheol an Coimisiún an cuireadh agus a chuir sé an comhchruinniú sin faoi bhráid na n‑údarás iomaíochta náisiúnta i gcomhthéacs Mheitheal um Chumaisc an Ghréasáin Eorpaigh Iomaíochta (féach mír 12 thuas). Maidir le húdaráis na mBallstát eile, is léir ó fhreagra an Choimisiúin ar cheist i scríbhinn ón gCúirt nach raibh malartuithe aige, roimh an dáta sin, ach le húdaráis iomaíochta na Gearmáine, na hOstaire, na Slóivéine agus na Sualainne, chun a chinneadh an raibh siad inniúil chun an comhchruinniú atá i gceist a scrúdú (féach freisin mír 11 thuas). Ní bhaineann na malartuithe sin le toradh na díospóide reatha ós rud é nár chuir na húdaráis sin iarraidh ar tharchur nó iarraidh ar dhul isteach faoi Airteagal 22(1) agus (2) de Rialachán Uimh. 139/2004 isteach.
213
Ina theannta sin, in éagmais fianaise ar tharchur gníomhach faisnéise ábhartha, ag na gnóthais lena mbaineann nó ag foinsí nó modhanna eile, chuig ACF nó chuig údaráis iomaíochta na mBallstát a rinne na hiarrataí ar bheith páirteach, ní bhaineann an cheist le hábhar an raibh an litir chuiridh, an iarraidh ar tharchur agus an litir faisnéise bunaithe ar fhaisnéis a bhí ar eolas ag an bpobal an 21 Meán Fómhair 2020. Is amhlaidh an cás maidir leis an bhfíoras gur scrúdaigh CMA an comhchruinniú atá i gceist i mí na Samhna agus i mí na Nollag 2020.
214
Dá bhrí sin, mar a thugann Poblacht na Fraince le fios agus mar is léir ó mhír 20 den chinneadh a chonspóidtear, sa chás seo ba í an litir chuiridh a chuir ar chumas na n‑údarás sin réamh-mheasúnú a dhéanamh ar na coinníollacha maidir leis an gcéad fhomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm agus arb é atá ann, dá bhrí sin, an comhchruinniú a bheith ‘curtha in iúl’ de réir bhrí an dara fomhír den mhír sin. Ós rud é gurbh é an 19 Feabhra 2021 dáta na litreach sin agus gur cuireadh an iarraidh ar tharchur isteach an 9 Márta 2021 (féach míreanna 12 agus 14 thuas), comhlíonadh an tréimhse 15 lá oibre a leagtar síos san fhoráil sin agus ní féidir a mheas go bhfuil an litir sin as am.
215
Dá bhrí sin, tá an chéad chuid den dara saincheist dlí gan bhunús agus ní mór diúltú di.
– An dara cuid, lena n‑éilítear sárú ar phrionsabail na deimhneachta dlíthiúla agus an ‘dea-riaracháin’
216
Sa dara cuid den phléadáil seo, áitíonn an t‑iarratasóir, fiú dá measfaí go raibh an comhchruinniú atá i gceist ‘curtha in iúl’ leis an gcuireadh chuig údaráis na Fraince nó chuig na húdaráis a d’iarr páirt a ghlacadh san iarraidh ar tharchur, go raibh moill an Choimisiúin ar an litir sin a sheoladh contrártha do bhunphrionsabal na deimhneachta dlíthiúla agus don oibleagáid gníomhú laistigh de thréimhse réasúnta ama faoi phrionsabal an ‘dea-riaracháin’.
217
Áitíonn an t‑iarratasóir, ar an dáta a seoladh an litir faisnéise, go raibh an Coimisiún ar an eolas go raibh an comhchruinniú i gceist ar feadh roinnt míonna mar gheall ar fhaisnéis ón bhfearann poiblí, ó FTC agus ó thríú páirtí. Choimeádfadh an Coimisiún agus FTC a chéile ar an eolas faoi idirbhearta comhchruinnithe, go háirithe sula n‑eiseodh FTC ‘an dara hiarraidh’, mar atá sa chás seo, an 9 Samhain 2020. Is léir ón gcinneadh atá faoi chonspóid, tar éis gearán a thaisceadh, go raibh an Coimisiún ar an eolas faoin gcomhchruinniú sin agus faoi na hábhair imní a d’fhéadfadh a bheith aige maidir le hiomaíocht i mí na Nollag 2020 agus go ndearna sé plé le húdarás iomaíochta eile gan ainm, a nglacann an t‑iarratasóir leis gurb é an CMA é, a rinne réamh-mheasúnú ar an gcomhchruinniú sin i mí na Samhna agus i mí na Nollag 2020.
218
Áitíonn an t‑iarratasóir agus Grail, ag brath ar bhreithiúnas an 5 Deireadh Fómhair 2004, Eagle agus páirtithe eile v an Coimisiún (T‑144/02, EU:T:2004:290, míreanna 57 agus 58), go gceanglaítear ar an gCoimisiún gníomhú laistigh de thréimhse réasúnach ama. Ós rud é gur fhorchuir reachtas an Aontais Eorpaigh teorainneacha ama gearra chun comhchruinnithe a rialú, go háirithe, i gcomhthéacs Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, tá sé contrártha don dea-riarachán agus do phrionsabal bunúsach na deimhneachta dlíthiúla gur fhan an Coimisiún roinnt míonna sular seoladh an litir chuiridh, rud a chuir cosc ar na gnóthais lena mbaineann a bheith ar an eolas, a luaithe is féidir, faoi na húdaráis iomaíochta a bhí inniúil chun scrúdú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú atá i gceist. I ndáil leis sin, ceanglaítear ar an gCoimisiún gníomhú chomh tapa agus is féidir i gcomhréir leis an teorainn ama 15 lá oibre agus a chumhachtaí a fheidhmiú leis an gcúram agus leis an dúthracht is mó. Áitíonn Grail, go bunúsach, go bhfuil breithiúnas an 5 Deireadh Fómhair 2004, Eagle agus páirtithe eile v an Coimisiún (T‑144/02, EU:T:2004:290, míreanna 57 agus 58), clúdaíonn sé cásanna nach bhforordaíonn na forálacha dlí teorainn ama go sainráite, ionas gur cheart an tréimhse réasúnach chun litir chuiridh a sheoladh faoi Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004 a léiriú i bhfianaise an chásdlí sin. Rinne an Coimisiún beart agus chuir sé in iúl do na gnóthais lena mbaineann go raibh sé ar intinn aige a chur chuige nua maidir le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist, go rómhall, rud a sháraigh prionsabal na deimhneachta dlíthiúla. De réir Grail, ní féidir leis an gCoimisiún níos mó ama a bheith aige litir den sórt sin a sheoladh ná an litir atá ar fáil do na Ballstáit chun a chinneadh an bhfuil na coinníollacha a leagtar síos in Airteagal 22(1) den Rialachán sin comhlíonta, rud a cheanglaítear freisin leis an gcuspóir gur cheart tarchur a chinneadh a luaithe is féidir. Ag an éisteacht, mar fhreagra ar cheist ó bhéal a chuir an Chúirt, dúirt an t‑iarratasóir agus Grail, go bunúsach, gur sháraigh an Coimisiún a gcearta cosanta freisin, go háirithe toisc nach raibh an deis acu barúlacha a chur isteach in am trátha, mar a tugadh faoi deara i miontuairiscí na héisteachta, an fhéidearthacht earráidí suntasacha fíorasacha a cheartú.
219
Measann an t‑iarratasóir agus Grail go raibh an Coimisiún ar an eolas faoi na fíorais nó go bhféadfadh sé eolas leordhóthanach a bheith aige orthu amhail ó mhí Mheán Fómhair 2020 chun litir chuiridh a sheoladh. Bhí an fhaisnéis ábhartha i mbéal an phobail ó fógraíodh an comhchruinniú a bhí i gceist, rud atá deimhnithe ag an bhfíric go bhfuil an fhianaise a luadh sa litir chuiridh dar dáta tráth nach déanaí ná an mhí sin agus luann an Coimisiún, ina chosaint, tuarascáil an 21 Meán Fómhair 2020. Fiú tar éis dó an gearán a fháil, d’fhan an Coimisiún beagnach 2 mhí sular sheol sé an litir sin. Cuireann Grail i gcoinne chineál dícheallach an imscrúdaithe a rinne an Coimisiún le linn na tréimhse sin, a mhéid nach ndearna sé ach faisnéis atá ar fáil go poiblí agus líomhaintí an ghearánaigh a fhíorú, gan teagmháil a dhéanamh leis na gnóthais lena mbaineann. Ina theannta sin, tá an argóint a chuir an Coimisiún chun cinn chun údar a thabhairt leis an am a chuaigh thart sular seoladh an litir chuiridh, eadhon an anailís ‘domhain’ ar iarmhairtí féideartha an chomhchruinnithe atá i gceist, ag teacht salach ar a dhearbhú nach raibh ach réamhchonclúid sa litir sin.
220
Déanann an Coimisiún, le tacaíocht ón bPoblacht Heilléanach, argóintí na n‑iarratasóirí a dhíospóid. Go háirithe, áitíonn sé nár chuir FTC ar an eolas é faoina imscrúdú sula bhfuair sé an gearán an 7 Nollaig 2020, ná faoin imscrúdú a rinne CMA ar an gcomhchruinniú atá i gceist. I gcás ar bith, ghníomhaigh sé laistigh de thréimhse réasúnta tar éis dó an gearán sin a fháil. Ní bheidh feidhm ag an tréimhse 15 lá oibre ach amháin tar éis an comhchruinniú a ‘chur in iúl’ don Bhallstát lena mbaineann, ach is féidir litir chuiridh, de bhun Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, a eisiúint i gcás nach bhfuil an comhchruinniú ‘curtha in iúl’. Ní chaitheann an t‑iarratasóir amhras ar na forbairtí fíorasacha a leagtar amach i míreanna 5 go 7 den chinneadh atá faoi chonspóid lena léirítear, tar éis don ghearánach teagmháil a dhéanamh leis, gur ghníomhaigh an Coimisiún go dícheallach agus gan moill mhíchuí, go háirithe chun a líomhaintí a fhíorú agus chun scrúdú mionsonraithe a dhéanamh ar iarmhairtí féideartha an chomhchruinnithe atá i gceist. Ina theannta sin, thionscain sé idirphlé leis na húdaráis náisiúnta chun a chinneadh an raibh ceann amháin acu inniúil chun measúnú a dhéanamh ar an gcomhchruinniú sin, ionas gur cuireadh fad a mheasúnaithe i gcomparáid go fabhrach le fad mheasúnú CMA ar an tionchar a d’fhéadfadh a bheith ag an gcomhchruinniú atá i gceist sa Ríocht Aontaithe amháin. Déanann an Coimisiún díospóid freisin faoi argóintí an iarratasóra maidir le prionsabal na deimhneachta dlíthiúla. Go háirithe, cuireann sé isteach nach míníonn an t‑iarratasóir conas a chuaigh an mhoill líomhnaithe i bhfeidhm ar ábhar an chinnidh a chonspóidtear nó ar staid dhlíthiúil na ngnóthas lena mbaineann. Ag an éisteacht, thug sí dá haire gur theip ar an iarratasóir agus ar Grail a léiriú gur sáraíodh a gcearta cosanta mar gheall ar chineál míréasúnta na teorann ama agus mar gheall ar mhoill an Choimisiúin gníomhú, mar a cheanglaítear leis an gcásdlí, agus na cúiseanna a líomhnaítear gur tharla sárú den sórt sin a shonrú.
221
Ní leagtar síos le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 aon teorainn ama shainráite don Choimisiún chun na Ballstáit a chur ar an eolas, de bhun mhír 5, faoi chomhchruinniú a chomhlíonann na critéir maidir le tarchur.
222
Ní luaitear in Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004 ach go ‘bhféadfaidh an Coimisiún Ballstát amháin nó roinnt Ballstát a chur ar an eolas go measann sé go gcomhlíonann comhchruinniú na gcritéar i mír 1’, agus ‘sna cásanna sin, féadfaidh an Coimisiún iarraidh ar an mBallstát sin nó ar na Ballstáit sin iarraidh a dhéanamh de bhun mhír 1’.
223
Mar sin féin, is prionsabal ginearálta de dhlí an Aontais é an gá atá le gníomhú laistigh de thréimhse réasúnta agus imeachtaí riaracháin a bhaineann le beartas iomaíochta á seoladh, atá corpraithe, in Airteagal 41(1) den Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh, a n‑áirithíonn Cúirteanna AE a urramú. Mar sin féin, ní fhéadfaidh sárú ar phrionsabal na tréimhse réasúnaí údar a thabhairt le cinneadh a neamhniú ach amháin sa mhéid gur sárú é freisin ar chearta cosanta an ghnóthais lena mbaineann (féach, chuige sin, breithiúnais an 4 Feabhra 2009, Omya v an Coimisiún, T‑145/06, EU:T:2009:27, mír 84 agus an cásdlí dá dtagraítear, agus an 17 Nollaig 2015, SNCF v an Coimisiún, T‑242/12, EU:T:2015:1003, míreanna 392 agus 393 agus an cásdlí dá dtagraítear). Ina theannta sin, ciallaíonn an ceanglas bunúsach maidir le deimhneacht dhlíthiúil, lena gcuirtear cosc ar an gCoimisiún, in éagmais teorainn ama a leagtar síos sa ghníomh reachtach is infheidhme, feidhmiú a chumhachtaí a chur siar go ceann tréimhse éiginnte, nach mór do bhreithiúnacht an Aontais a mheas an léirítear le dul chun cinn an nós imeachta riaracháin gníomhaíocht ródhéanach ar thaobh na hinstitiúide sin (féach, chuige sin, breithiúnais an 24 Meán Fómhair 2002, Falck agus Acciaierie di Bolzano v an Coimisiún, C‑74/00 P agus C‑75/00 P, EU:C:2002:524, míreanna 140 agus 141, agus an 22 Aibreán 2016, an Iodáil agus Eurallumina v an Coimisiún, T‑60/06 RENV II agus T‑62/06 RENV II, EU:T:2016:233, míreanna 180 agus 182 agus an cásdlí dá dtagraítear).
224
I gcás nach leagtar síos fad nós imeachta le foráil de dhlí an Aontais, ní mór réasúntacht na tréimhse ama a ghlacann an institiúid chun beart atá i gceist a ghlacadh a mheas i bhfianaise na n‑imthosca go léir a bhaineann go sonrach le gach cás, amhail a chastacht agus tábhacht an cháis don duine lena mbaineann (féach, chuige sin, breithiúnais an 25 Eanáir 2007, Sumitomo Metal Industries agus Nippon Steel v an Coimisiún, C‑403/04 P agus C‑405/04 P, EU:C:2007:52, mír 116; an 28 Feabhra 2013, Athbhreithniú ar Arango Jaramillo agus páirtithe eile v BEI, C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, míreanna 28 agus 29, agus an 13 Meitheamh 2013, HGA agus páirtithe eile v an Coimisiún, C‑630/11 P go C‑633/11 P, EU:C:2013:387, mír 82).
225
I bhfianaise na bprionsabal cásdlí sin, más rud é, mar atá sa chás seo, go bhfaigheann an Coimisiún faisnéis trí ghearán lena gcuirtear ar a chumas a mheas an gcomhlíonann comhchruinniú na coinníollacha maidir le hAirteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm, ní féidir leis a chur siar go ceann tréimhse éiginnte na Ballstáit a chur ar an eolas faoina bhfuil ar intinn aige faoi mhír 5 den fhoráil sin. Os a choinne sin, i gcás den sórt sin, ceanglaítear air seasamh a ghlacadh, tar éis dó na fíoruithe agus na réamhanailísí is gá a dhéanamh más gá, laistigh de thréimhse réasúnta ama a mhéid a bhaineann le cé acu a comhlíonadh nó nár comhlíonadh na coinníollacha maidir le hiarraidh ar tharchur agus cé acu is gá nó nach gá an Ballstát nó na Ballstáit lena mbaineann a chur ar an eolas dá réir sin.
226
I gcomhréir leis an gcásdlí a luaitear i mír 224 thuas, chun críocha Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, i bhfianaise phrionsabal na tréimhse réasúnaí, ní mór cuspóirí bunúsacha na héifeachtachta agus an luais is bun leis an Rialachán sin a chur san áireamh (féach míreanna 206 agus 207 den bhreithiúnas seo), agus an fíoras, arna chur in iúl i gceart ag an iarratasóir, go raibh sé beartaithe ag reachtas an Aontais leithdháileadh soiléir a dhéanamh idir na hidirghabhálacha atá le déanamh ag na húdaráis náisiúnta agus ag údaráis an Aontais, agus gur mhian leis rialú cumaisc a áirithiú laistigh de sprioc-amanna atá i gcomhréir le ceanglais an dea-riaracháin agus le ceanglais shaol an ghnó araon (féach, chuige sin, breithiúnas an 18 Nollaig 2007, Cementbouw Handel & Industrie v an Coimisiún, C‑202/06 P, EU:C:2007:814, mír 37 agus an cásdlí dá dtagraítear), agus, dá bhrí sin, na saincheisteanna a ardaíodh leis an nós imeachta um rialú cumaisc do na gnóthais lena mbaineann. Ar an gcaoi chéanna, chun an deimhneacht dhlíthiúil is mó is féidir a áirithiú chomh maith le gníomhaíocht riaracháin fhónta agus éifeachtúil laistigh de thréimhsí gearra, ní mór a bheith in ann an t‑údarás iomaíochta atá inniúil ar chomhchruinniú ar leith a scrúdú a shainaithint a luaithe is féidir (féach, chuige sin, Tuairim an Abhcóide Ghinearálta Kokott in Cementbouw Handel & Industrie v an Coimisiún, C‑202/06 P, EU:C:2007:255, pointe 44).
227
I bhfianaise na bprionsabal cásdlí a leagtar amach i míreanna 223 go 226 thuas, measann an Chúirt gur iomchuí scrúdú a dhéanamh, ar an gcéad dul síos, ar chomhlíon an Coimisiún, le linn Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004 a chur i bhfeidhm sa chás seo, na ceanglais a d’eascair as an bprionsabal ama réasúnach agus, ar an dara dul síos, ar sáraíodh cearta cosanta an iarratasóra mar thoradh ar aon mhainneachtain an prionsabal sin a chomhlíonadh.
228
Ar an gcéad dul síos, maidir le prionsabal na tréimhse réasúnta ama a urramú, is léir ón bhfaisnéis bhreise a chuir an Coimisiún ar fáil mar fhreagra ar cheist i scríbhinn ón gCúirt gur tháinig an Coimisiún ar an eolas go raibh an comhchruinniú i gceist ann an 7 Nollaig 2020 tar éis gearán a thaisceadh (féach mír 11 thuas). Ón dáta sin ar aghaidh, bhí tréimhse 47 lá oibre caite, dá bhrí sin, go dtí gur seoladh an cuireadh an 19 Feabhra 2021 (féach mír 12 thuas).
229
Le linn na tréimhse sin, mar is léir, go háirithe, ó mhíreanna 5 agus 6 den chinneadh atá faoi chonspóid agus ó na freagraí a tugadh ar cheist i scríbhinn ón gCúirt, thionóil an Coimisiún físchomhdháil leis an ngearánach an 17 Nollaig 2020 maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist, bhí tuilleadh malartuithe aige leis an ngearánach, rinne sé taighde margaidh agus bhí sé i dteagmháil leis na húdaráis iomaíochta a d’fhéadfadh a bheith inniúil i gceithre Bhallstát agus le CMA, a fuair an gearán freisin (féach mír 11 thuas).
230
Maidir leis an bhfaisnéis faoin gcomhchruinniú atá i gceist, is léir ón gcuireadh gur bhraith an Coimisiún go háirithe ar phreaseisiúintí, ar thuarascálacha, ar réamheolairí agus ar chur i láthair a bhí ar fáil go poiblí ar an idirlíon agus a foilsíodh faoin 21 Meán Fómhair 2020 ar a dhéanaí (féach fonótaí 1 agus 5 go 9 a ghabhann leis an litir sin), an dáta ar fógraíodh an comhchruinniú atá i gceist go poiblí (féach mír 8 thuas). Luaitear ann freisin gur scrúdaigh FTC an comhchruinniú sin, ar cuireadh a ‘dara hiarraidh’, de réir na faisnéise a cuireadh ar fáil tar éis na ceiste i scríbhinn ón gCúirt, ar a shúile dó le linn fhíschomhdháil an 17 Nollaig 2020, agus déantar tagairt d’fhoirm ‘S-4’ an Choimisiúin um Urrúis agus Malartú (na Stáit Aontaithe) an 24 Samhain 2020, arna líonadh isteach ag an iarratasóir (féach fonóta 11 a ghabhann leis an litir sin).
231
Maidir leis, go háirithe, an measúnú ar na critéir a bhaineann leis an éifeacht ar thrádáil idir na Ballstáit agus leis an mbagairt go mbeadh tionchar suntasach ar an iomaíocht ina gcríocha faoi seach, bhain an Coimisiún úsáid as faisnéis chomhchosúil (féach fonóta 28 a ghabhann leis an gcuireadh), cé is moite de dhoiciméad cruinnithe nach bhfuil a thionscnamh soiléir (féach fonóta 28 a ghabhann leis an gcuireadh), (féach fonótaí 12 go 15, 24, 26 agus 27 a ghabhann leis an litir sin), ar bhain an ceann is déanaí de le duine d’iomaitheoirí Grail a fháil i mí Eanáir 2021 (féach fonóta 15 a ghabhann leis an litir sin). Luaitear freisin na hábhair imní maidir le hiomaíocht a chuir FTC agus CMA in iúl ar a suíomhanna gréasáin maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist (féach fonóta 17 a ghabhann leis an litir sin), chomh maith leis an tuarascáil ó CMA an 24 Deireadh Fómhair 2019 maidir leis na torthaí sealadacha a bhaineann le héadáil eile atá beartaithe ag an iarratasóir, atá ar fáil ar an idirlíon freisin (féach fonótaí 18, 22, 25 agus 29 a ghabhann leis an litir atá i gceist). Mar a dheimhnigh an Coimisiún sa fhreagra ar cheist i scríbhinn ón gCúirt, ní raibh sé ar an eolas faoi imscrúdú CMA roimh an 7 Nollaig 2020.
232
Dá bhrí sin, d’úsáid an Coimisiún faisnéis a raibh an chuid is mó di ar fáil go poiblí nuair a fuair sé an gearán. Mar a léirítear in ábhar na litreach cuiridh, bhí sé in ann, dá bhrí sin, tar éis gnéithe áirithe a fhíorú leis an ngearánach, go háirithe le linn na físchomhdhála an 17 Nollaig 2020, na teagmhálacha déthaobhacha is gá a dhéanamh sách tapa leis na ceithre údarás iomaíochta a d’fhéadfadh a bheith inniúil chun an comhchruinniú atá i gceist a scrúdú, agus chun saintréithe bunúsacha an chomhchruinnithe sin a imscrúdú chun a chur ar a chumas réamh-mheasúnú a dhéanamh i dtaobh an raibh an comhchruinniú sin in ann na coinníollacha maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 a chomhlíonadh agus cibé acu an raibh an comhchruinniú sin ba iomchuí an fhoráil sin a chur in iúl do na Ballstáit faoi mhír 5.
233
Sa chomhthéacs sin, ag féachaint do chuspóirí bunúsacha éifeachtúlachta agus luais atá á saothrú ag córas rialaithe cumaisc an Aontais (féach mír 226 thuas) agus imthosca an cháis reatha, ní cosúil go bhfuil údar maith le tréimhse 47 lá oibre, a chuaigh thart idir an gearán a fháil agus an litir chuiridh a sheoladh.
234
Ar an gcéad dul síos, is léir ó Airteagal 10(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 6(1) den Rialachán sin, gurb é 25 lá oibre tréimhse réamhscrúdaithe comhchruinnithe, agus ceanglaítear ar an gCoimisiún cinneadh a dhéanamh lena linn an ardaíonn an comhchruinniú sin amhras tromchúiseach maidir lena chomhoiriúnacht leis an margadh inmheánach. I bhfianaise nach mór don Choimisiún, i gcás inarb iomchuí, scrúdú substainteach measartha cuimsitheach a dhéanamh ar an gcomhchruinniú le linn na céime sin, is féidir a bheith ag súil le réasún nach rachaidh scrúdú roimh litir chuiridh a sheoladh faoi Airteagal 22(5) de Rialachán Uimh. 139/2004, nach dtugann le tuiscint ach réamh-mheasúnú ar na critéir a leagtar amach i mír 1 den Airteagal sin, thar thréimhse 25 lá oibre den sórt sin.
235
Ar an dara dul síos, mar a luaitear i mír 212 go mír 214 thuas, ní mór a chur san áireamh nach bhfuil sa litir chuiridh ach comhchruinniú atá ‘curtha in iúl’ faoin dara fomhír d’Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, a spreagann, in éagmais fógra roimh ré nó ‘a chur in iúl’, an tréimhse 15 lá oibre chun iarraidh ar tharchur a chur isteach ag an mBallstát nó ag na Ballstáit lena mbaineann. Nuair a dhéanfar iarraidh den sórt sin, beidh sé de cheart ag aon Bhallstát eile dul isteach ann laistigh de 15 lá oibre (Airteagal 22(2) den Rialachán sin). Is ar dhul in éag na tréimhse sin amháin a fhéadfaidh an Coimisiún cinneadh a dhéanamh, laistigh de 10 lá oibre, an comhchruinniú a scrúdú (Airteagal 22(3) den Rialachán sin). Dá bhrí sin, trí litir chuiridh a sheoladh faoi Airteagal 22(5) den Rialachán sin, spreagtar roinnt teorainneacha ama réasúnta gearr eile sula nglacfaidh an Coimisiún cinneadh chun an comhchruinniú lena mbaineann a scrúdú. Dá bhrí sin, sa chás seo, bhí tréimhse 90 lá oibre caite idir an gearán a fháil an 7 Nollaig 2020 agus glacadh na gcinntí atá faoi chonspóid an 19 Aibreán 2021.
236
Ar an tríú dul síos, ba cheart a mheabhrú, faoi Airteagal 4(1) de Rialachán Uimh. 139/2004, nach gá comhchruinniú nach bhfuil gné Eorpach de réir bhrí Airteagal 1 den Rialachán sin a chur in iúl don Choimisiún. Mar sin féin, bheadh míbhuntáiste suntasach ag na páirtithe i gcomhchruinniú den sórt sin i gcomparáid leis na páirtithe i gcomhchruinniú nach mór a chur in iúl más rud é, ar an gcéad dul síos, an Coimisiún a chur ar an eolas, más gá trí ghearán, maidir leis an gcomhchruinniú a bheith ann agus, ar an dara dul síos, go raibh glacadh an Choimisiúin leis an gcinneadh maidir le hiarratas ar tharchur a ghlacadh, mar atá sa chás seo, an fad céanna leis an gcéim mhionsonraithe scrúdaithe faoi Airteagal 8(1) go (3) de Rialachán Uimh. 139/2004, lena ngabhann measúnuithe casta eacnamaíocha maidir le comhchruinniú leis an margadh inmheánach, dá bhforáiltear in Airteagal 10(3) den Rialachán sin, i bprionsabal, do theorainn ama 90 lá oibre.
237
Ar an gceathrú dul síos, sa chás seo, ní féidir leis an gCoimisiún údar a thabhairt le tréimhse 47 lá oibre idir an gearán a fháil agus an litir chuiridh a sheoladh mar gheall ar laethanta saoire deiridh bhliain 2020, an 24 Nollaig 2020 go dtí an 1 Eanáir 2021, ar tréimhse laethanta saoire poiblí í faoi Airteagal 1 de Chinneadh ón gCoimisiún an 28 Eanáir 2019 maidir le laethanta saoire poiblí le haghaidh 2020 d’institiúidí an Aontais Eorpaigh (IO 2019 C 38, lch. 4) agus Airteagal 1 de Chinneadh ón gCoimisiún an 2 Márta 2020 maidir le laethanta saoire poiblí le haghaidh 2021 (IO 2020 C 69, lch. 8). Ina theannta sin, tar éis an gearán a thaisceadh, d’fhéadfadh an Coimisiún teagmháil a dhéanamh i bhfad níos gasta leis na ceithre údarás iomaíochta náisiúnta a d’fhéadfadh a bheith inniúil, agus i gcomhthreo leis sin, eadhon údaráis na Gearmáine, na hOstaire, na Slóivéine agus na Sualainne, d’fhonn a fháil amach an dócha go gcomhlíonfaí na tairseacha inniúlachta faoin reachtaíocht náisiúnta faoi seach, rud nach ndearna sé, mar is léir óna fhreagra ar cheist i scríbhinn a chuir an Chúirt, go dtí Eanáir agus Feabhra 2021.
238
Dá bhrí sin, i bhfianaise chineál gearr na dteorainneacha ama a leagtar síos le Rialachán Uimh. 139/2004, go háirithe in Airteagal 22 de, ní leor díreach gur léirigh an Coimisiún gníomhaíocht leanúnach in imscrúdú an cháis le linn na tréimhse ábhartha ón 7 Nollaig 2020 go dtí an 19 Feabhra 2021, mar is léir ón tábla atá i gceangal lena fhreagra ar cheist i scríbhinn a chuir an Chúirt, chun a mheas gur tréimhse réasúnta ama a bhí sa tréimhse sin.
239
Leanann sé gur seoladh an litir chuiridh laistigh de thréimhse mhíréasúnta.
240
Ní mór a mheabhrú, áfach, nach dtugann sárú ar phrionsabal an ama réasúnaigh údar le cinneadh a rinneadh ag deireadh nós imeachta riaracháin a bhaineann le hiomaíocht a neamhniú ach amháin a mhéid is gur sárú é freisin ar chearta cosanta an ghnóthais lena mbaineann. Os a choinne sin, i gcás nár suíodh go ndearna an mhoill mhíchuí dochar do chumas na ngnóthas atá i gceist iad féin a chosaint go héifeachtach, ní féidir le mainneachtain prionsabal an ama réasúnaigh a chomhlíonadh difear a dhéanamh do bhailíocht an nós imeachta riaracháin sin (féach, chuige sin, breithiúnais an 21 Meán Fómhair 2006, Nederlandse Federatieve Vereniging voor de Groothandel op Elektrotechnisch Gebied v an Coimisiún, C‑105/04 P, EU:C:2006:592, míreanna 42 agus 43; an 8 Bealtaine 2014, Bolloré v an Coimisiún, C‑414/12 P, nár foilsíodh, EU:C:2014:301, míreanna 84 agus 85; agus an 9 Meitheamh 2016, PROAS v an Coimisiún, C‑616/13 P, EU:C:2016:415, mír 74), ach ní mór an smachtbhanna a bheith ina chaingean i leith damáistí arna dtabhairt os comhair na Cúirte Ginearálta (féach, chuige sin, breithiúnas an 8 Bealtaine 2014, Bolloré v an Coimisiún, C‑414/12 P, nár foilsíodh, EU:C:2014:301, míreanna 106 agus 109).
241
Sa chás seo, mhaígh an t‑iarratasóir, ag an éisteacht, gur sáraíodh a chearta cosanta tríd an teorainn ama réasúnach a shárú, ar an bhforas, go háirithe, gur cheart don Choimisiún teagmháil a dhéanamh leis na gnóthais lena mbaineann agus a dtuairimí a éisteacht le linn na tréimhse sular seoladh an litir chuiridh chun a chumasú dóibh barúlacha a thíolacadh agus earráidí fíorasacha suntasacha áirithe a cheartú, ar taifeadadh nóta foirmiúil díobh i miontuairiscí na héisteachta.
242
Mar sin féin, ní leor na mínithe doiléire sin chun sárú ar chearta cosanta an iarratasóra a shuíomh. Maidir leis sin, d’áitigh an Coimisiún go ceart ag an éisteacht, ar an gcéad dul síos, nach raibh sa litir chuiridh ach gníomh ullmhúcháin i gcomhthéacs an nós imeachta as ar glacadh cinneadh faoin gcéad fhomhír d’Airteagal 22(3) de Rialachán Uimh. 139/2004 agus, ar an dara dul síos, go raibh na gnóthais lena mbaineann in ann a dtuairimí a chur in iúl go héifeachtach sular glacadh í.
243
Ar an gcéad dul síos, níl sé i gceist le bearta idirmheánacha, amhail an litir chuiridh, nach bhfuil d’aidhm acu ach an cinneadh críochnaitheach a ullmhú, éifeachtaí dlíthiúla ceangailteacha a bheith acu a dhéanfadh difear do leasanna an iarratasóra agus, dá bhrí sin, dochar a dhéanamh dó ar leithligh, i gcás ina bhféadfaí brath ar an neamhdhleathacht líomhnaithe maidir leis an gcinneadh críochnaitheach arb ionann í agus gníomh ullmhúcháin, agus is é sin an fáth, i gcomhréir leis an gcásdlí socraithe, nach féidir agóid a dhéanamh i gcoinne na mbeart sin (féach, chuige sin, breithiúnas an 13 Deireadh Fómhair 2011, Deutsche Post agus an Ghearmáin v an Coimisiún, C‑463/10 P agus C‑475/10 P, EU:C:2011:656, míreanna 50 go 54 agus an cásdlí dá dtagraítear).
244
Thairis sin, ní raibh an t‑iarratasóir in ann a shonrú, de réir an chaighdeáin is gá, na ‘earráidí fíorasacha suntasacha’ líomhnaithe lena gcuirtear an cinneadh atá faoi chonspóid ó bhail, rud a chuir an litir chuiridh ó bhail roimhe sin agus a d’fhéadfadh, dá bhrí sin, tionchar cinntitheach a imirt ar ábhar na hiarrata ar tharchur ó ACF. Sa mhéid go n‑éilíonn sé gur luaigh an litir sin go mícheart, i mír 26 di, cosúil leis an gcinneadh a chonspóidtear, go raibh ‘iomaitheoirí’ ag Grail ar an margadh, is leor a thabhairt faoi deara nach bhfuil an litir sin ná an iarraidh sin bunaithe ar chatagóiriú den sórt sin. Os a choinne sin, tugann an iarraidh ar tharchur údar le riosca suntasach díobhála a bheith ann don iomaíocht, go háirithe toisc, ar thaobh amháin, ‘go mbeidh ar Grail aghaidh a thabhairt ar roinnt oibreoirí a bhfuil a dtáirgí seolta acu cheana féin... nó atá ag ullmhú chun é sin a dhéanamh’ agus, ar an taobh eile, ‘go mbeidh sé d’acmhainn ag an eintiteas nua rochtain ar a NGS a shrianadh nó a mhéadú, chun aimhleasa iomaitheoirí féideartha Grail in earnáil na scagthástála ailse’ agus, dá bhrí sin, toisc go bhféadfadh iomaíocht a bheith ann idir Grail agus na hoibreoirí sin i gcás chur chun feidhme an chomhchruinnithe atá i gceist.
245
Ar an dara dul síos, ós rud é gurb iad na cinntí atá faoi chonspóid, agus ní an litir chuiridh, a dhéanann dochar dóibh, bhí sé de cheart ag na gnóthais lena mbaineann éisteacht a fháil, atá ar cheann de chearta na cosanta, lena ráthaítear an deis dóibh a dtuairimí a chur in iúl go héifeachtach le linn an nós imeachta riaracháin as ar eascair glacadh na gcinntí sin (féach, chuige sin, breithiúnas an 28 Deireadh Fómhair 2021, Vialto Consulting v an Coimisiún, C‑650/19 P, EU:C:2021:879, mír 121), ach ní ag an gcéim sular seoladh an litir sin mar bheart idirmheánach. Ní chuireann an t‑iarratasóir ná Grail i gcoinne go bhféadfaidís a mbarúlacha a chur isteach sular glacadh na cinntí atá faoi chonspóid ach ní dhéanann siad ach gearán nár deonaíodh an rogha sin dóibh i bhfad níos luaithe. Tá comhthuiscint ann gur cuireadh na gnóthais lena mbaineann ar an eolas gur seoladh an litir chuiridh an 4 Márta 2021 (féach mír 13 thuas), is é sin le rá 6 lá oibre roimh dhul in éag na tréimhse a leagtar síos sa dara fomhír d’Airteagal 22(1) den Rialachán sin, ina gceanglaítear ar na Ballstáit iarraidh ar tharchur a chur isteach. Chuir an Coimisiún ar an eolas iad freisin, le litir faisnéise an 11 Márta 2021, faoin iarraidh ar tharchur (féach mír 15 thuas) agus chuir siad a mbarúlacha isteach an 16 agus an 29 Márta 2021 (féach mír 17 thuas). Dá bhrí sin, cuireadh na gnóthais lena mbaineann ar an eolas i bhfad sular glacadh na cinntí a chonspóidtear, a tharla an 19 Aibreán 2021, agus bhí roinnt deiseanna acu a dtuairimí a chur in iúl le linn an nós imeachta riaracháin as ar glacadh na cinntí sin.
246
Sna himthosca sin, ní mór diúltú don argóint lena líomhnaítear sárú ar chearta cosanta an iarratasóra.
247
Dá bhrí sin, ní mór a dhearbhú go bhfuil an dara cuid den dara saincheist dlí gan bhunús, agus mar thoradh air sin ní mór diúltú don dara saincheist dlí ina hiomláine.
248
Ar an gcaoi chéanna, is gá diúltú d’iarrataí an 6 Deireadh Fómhair agus an 6 Nollaig 2021 lenar iarr an t‑iarratasóir ar an gCúirt bearta eagrúcháin nós imeachta a ghlacadh lena bhféachtar le faisnéis a fháil, ar an gcéad dul síos, maidir leis na malartuithe idir an Coimisiún agus ACF agus eolas an Choimisiúin ar an gcomhchruinniú atá i gceist (an chéad iarraidh) agus, ar an dara dul síos, an dáta ar luaigh an Coimisiún an comhchruinniú sin den chéad uair maidir le Poblacht na Fraince agus na doiciméid a chuir an Coimisiún ar fáil do na Ballstáit a thagraíonn don chomhchruinniú sin (an dara hiarraidh).
249
Mar is léir ó na breithnithe roimhe seo, bhí an Chúirt, ar dtús, in ann a hathbhreithniú a dhéanamh ar chineál líomhnaithe déanach na hiarrata ar tharchur (féach míreanna 212 go 214 thuas), mar a bhíothas ag brath air sa chéad chuid den phléadáil, agus, sa dara háit, bhí sí in ann a shuíomh go raibh an tréimhse a glacadh chun an litir chuiridh a sheoladh míréasúnta (féach míreanna 228 go 239 thuas), mar a bhíothas ag brath air sa dara cuid den phléadáil, ar bhonn na bpléadálacha agus na ndoiciméad a thaisc na páirtithe le linn na n‑imeachtaí go háirithe trí fhreagraí an Choimisiúin ar cheist scríofa na cúirte an 11 Samhain 2021 agus barúlacha Phoblacht na Fraince an 6 Nollaig 2021 a chur san áireamh.
250
Ina theannta sin, is í an Chúirt Ghinearálta an t‑aon bhreitheamh ar aon riachtanas maidir leis an bhfaisnéis atá ar fáil di a fhorlíonadh i ndáil leis na cásanna atá os a comhair (féach breithiúnas an 26 Eanáir 2017, Mamoli Robinetteria v an Coimisiún, C‑619/13 P, EU:C:2017:50, mír 117 agus an cásdlí dá dtagraítear; breithiúnas an 12 Samhain 2020, Fleig v EEAS, C‑446/19 P, nár foilsíodh, EU:C:2020:918, mír 53).
An tríú saincheist dlí lena n‑éilítear sárú ar phrionsabail an ionchais dhlisteanaigh agus na deimhneachta dlíthiúla
251
Maíonn an t‑iarratasóir, le tacaíocht ó Grail, go sáraítear leis na cinntí atá faoi chonspóid na prionsabail maidir le hionchais dhlisteanacha agus deimhneacht dhlíthiúil a chosaint. Go bunúsach, maíonn sé, de réir a bheartais tráth ar tháinig na gnóthais lena mbaineann ar chomhaontú maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist, nár ghlac an Coimisiún le hiarrataí ar tharchur le haghaidh comhchruinnithe nár tháinig faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc. Is léir ó óráid Leas-Uachtarán an Choimisiúin an 11 Meán Fómhair 2020 gur lean an beartas sin d’fheidhm a bheith aige go dtí gur leasaíodh é trí threoir nua a fhoilsiú i dtreo lár 2021. De réir Grail, léiríonn sé sin go raibh an Coimisiún ar an eolas faoin tábhacht a bhaineann lena athrú cur chuige, a thagann salach ar thorthaí agus ar mholtaí an Líonra Iomaíochta Idirnáisiúnta (ICN) agus na hEagraíochta Um Chomhar Agus Fhorbairt Eacnamaíochta (ECFE). Leagann an t‑iarratasóir agus Grail béim ar chineál soiléir agus neamhchoinníollach na hóráide sin, go háirithe maidir le próiseas agus uainiú chur chun feidhme an bheartais tarchuir nua. Ina theannta sin, cuireann an t‑iarratasóir in iúl gur glacadh treoir Airteagal 22 tar éis sheoladh na litreach cuiridh agus gan comhairliúchán poiblí.
252
Measann an Coimisiún, le tacaíocht ón bPoblacht Heilléanach, nach bhfuil bunús le líomhaintí an iarratasóra maidir le prionsabal na deimhneachta dlíthiúla a shárú. Maidir le prionsabal chosaint an ionchais dhlisteanaigh, níor léirigh an t‑iarratasóir gur thug an Coimisiún dearbhuithe beachta, neamhchoinníollacha agus comhsheasmhacha, ach nach ndearna sé ach tagairt dhoiléir do chleachtas cinnteoireachta líomhnaithe. Go háirithe, dheimhnigh an Coimisiún go sainráite, i bPáipéar Bán 2014, go bhféadfadh na Ballstáit a iarraidh go ndéanfaí comhchruinniú nach gcumhdaítear lena rialacha náisiúnta um rialú cumaisc a tharchur. Níor cuireadh an fhéidearthacht sin as an áireamh le haon doiciméad oifigiúil agus ghlac an Coimisiún cheana féin le tarchur comhchruinnithe den sórt sin. Is ráiteas polaitiúil ginearálta é óráid Leas-Uachtarán an Choimisiúin an 11 Meán Fómhair 2020 maidir lena chleachtas amach anseo lena ndeimhnítear nár chuir an Coimisiún deireadh i bprionsabal le déileáil le comhchruinnithe den sórt sin. Meabhraíonn Poblacht na Fraince, go háirithe, nach féidir le hoibreoirí eacnamaíocha a bheith ag súil go dlisteanach go gcoimeádfar staid atá ann cheana is féidir a athrú i bhfeidhmiú na discréide sin agus nár ghlac an Coimisiún le tarchur an chomhchruinnithe atá i gceist ach amháin tar éis fhoilsiú threoir Airteagal 22. Dúirt an Coimisiún freisin nach raibh aon rud ann a chuirfeadh cosc ar an iarratasóir teagmháil a dhéanamh leis nó leis na húdaráis iomaíochta náisiúnta. Ina theannta sin, níor léirigh an t‑iarratasóir gur ghníomhaigh sé ar bhonn dearbhuithe líomhnaithe a thug an Coimisiún.
253
Mar réamhphointe, ba cheart a thabhairt faoi deara, cé go maíonn an t‑iarratasóir, i gcomhthéacs an tríú saincheist dlí, ar phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla agus ar phrionsabal an ionchais dhlisteanaigh araon, go mbaineann a argóintí, mar a mhaíonn an Coimisiún, i ndáiríre, go heisiach leis an dara prionsabal sin.
254
I gcomhréir le cásdlí socair, glactar leis, leis an gceart chun brath ar phrionsabal an ionchais dhlisteanaigh a chosaint, gur thug údaráis inniúla an Aontais ráthaíochtaí beachta, neamhchoinníollacha agus comhsheasmhacha don duine lena mbaineann ó fhoinsí údaraithe iontaofa (féach breithiúnas an 8 Meán Fómhair 2020, an Coimisiún agus an Chomhairle v Carreras Sequeros agus páirtithe eile, C‑119/19 P agus C‑126/19 P, EU:C:2020:676, mír 144 agus an cásdlí dá dtagraítear). Tá feidhm ag an gceart sin maidir le haon duine aonair i gcás inar thug institiúid, comhlacht nó gníomhaireacht de chuid an Aontais, trí dhearbhuithe beachta a thabhairt don duine sin, air nó uirthi ionchais a bhfuil bunús maith leo a chomhlíonadh. Is ionann faisnéis bheacht, neamhchoinníollach agus chomhsheasmhach agus dearbhuithe den sórt sin, i gcibé foirm ina dtugtar í (féach breithiúnas an 13 Meitheamh 2013, HGA agus páirtithe eile v an Coimisiún, C‑630/11 P go C‑633/11 P, EU:C:2013:387, mír 132 agus an cásdlí dá dtagraítear), ar choinníoll go gcomhlíonann sí na rialacha is infheidhme (féach, chuige sin, breithiúnas an 19 Nollaig 2019, Probelte v an Coimisiún, T‑67/18, EU:T:2019:873, mír 109 agus an cásdlí dá dtagraítear).
255
Sa chás seo, chun an beartas líomhnaithe a léiriú, ar dá réir nár ghlac an Coimisiún le hiarrataí ar tharchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 maidir le comhchruinnithe nár tháinig faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc, braitheann an t‑iarratasóir ar mhír 5 den chuireadh, mír 94 den chinneadh atá faoi chonspóid, mír 7 den fhógra tarchuir agus ar óráid Leas-Uachtarán an Choimisiúin an 11 Meán Fómhair 2020. Tagraíonn Grail freisin do thorthaí agus do mholtaí ICN agus ECFE.
256
Ar an gcéad dul síos, is leor a thabhairt faoi deara nach dtagann na torthaí agus na moltaí sin ó riarachán an Aontais agus, dá bhrí sin, nach gcomhlíonann siad coinníollacha an chásdlí a luaitear i mír 254 den bhreithiúnas seo.
257
Ar an dara dul síos, maidir leis na doiciméid a bhfuil an t‑iarratasóir ag brath orthu, ní mór a mheabhrú gur mheas an Coimisiún, leis an litir chuiridh, mar réamhphointe, go bhféadfadh an comhchruinniú atá i gceist a bheith ina ábhar tarchuir faoi Airteagal 22(1) de Rialachán Uimh. 139/2004 (féach mír 12 thuas), seasamh a dhearbhaigh sé trí ghlacadh le hiarraidh ar tharchur ACF leis an gcinneadh a chonspóidtear (féach míreanna 19, agus 21 go 35 thuas). I bhfianaise an seasaimh sin a ghlac an Coimisiún go sonrach maidir leis an gcomhchruinniú atá i gceist, ní féidir leis an iarratasóir brath ar na doiciméid sin chun a chruthú gur tugadh dearbhuithe sonracha dó go gcoinneofaí beartas líomhnaithe dá mhalairt. Ina theannta sin, ós rud é, ar an gcéad dul síos, nach bhfuil i bpointe 5 den litir chuiridh agus i mír 94 den chinneadh a chonspóidtear ach tuairisc ar an staid níos luaithe agus, ar an dara dul síos, nach raibh na doiciméid sin ann fós nuair a tugadh an comhaontú agus an plean cumaisc i gcrích, is é sin le rá, an 20 Meán Fómhair 2020 (féach mír 7 thuas), ní fhéadfadh na gnóthais lena mbaineann ionchais dhlisteanacha a bhunú orthu.
258
Maidir le mír 7 den fhógra tarchuir, luaitear ann ‘go bhfuil corrlach lánroghnach suntasach ag an gCoimisiún agus ag na Ballstáit agus cinneadh á dhéanamh acu an ndéanfaidh siad cásanna a thagann faoina ‘ndlínse bhunaidh’ a tharchur nó an nglacfaidh siad le déileáil le cásanna nach dtagann faoina ‘ndlínse bhunaidh’, de bhun... Airteagal 22 [de Rialachán Uimh. 139/2004]’.
259
Dá bhrí sin, ní leagtar béim sa mhír sin ach, ar an gcéad dul síos, ar an lánrogha leathan atá ag an gCoimisiún i gcomhthéacs an bheartais iomaíochta (féach, chuige sin, breithiúnas an 12 Iúil 2018, Furukawa Electric v an Coimisiún, T‑444/14, nár foilsíodh, EU:T:2018:454, mír 222 agus an cásdlí dá dtagraítear), agus, ar an dara dul síos, roinnt na gcumhachtaí idir na Ballstáit agus an Coimisiún, mar a leagtar amach i mír 153 den bhreithiúnas seo. Ar an taobh eile, ní thugann aon cheann de na tosca sin bunús le beartas líomhnaithe an Choimisiúin a bheith ann ar a bhfuil an t‑iarratasóir ag brath. Deimhnítear an cinneadh sin le míreanna 42 go 45 den fhógra tarchuir, nach mór, mar a áitíonn Poblacht na Fraince, a léamh i gcomhar le mír 7 den fhógra sin agus ina leagtar amach go beacht na critéir ábhartha lena rialaítear tarchur faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004, gan cleachtas líomhnaithe den sórt sin a lua.
260
Ar an tríú dul síos, maidir le hóráid Leas-Uachtarán an Choimisiúin, ní mór a mheabhrú gur bhain an óráid sin le ‘Todhchaí Rialú Cumaisc AE’ a tugadh ag an 24ú Comhdháil Bhliantúil Iomaíochta de chuid Chomhlachas Idirnáisiúnta an Bharra an 11 Meán Fómhair 2020. Tá comhthuiscint ann gur bhain an óráid sin le beartas ginearálta an Choimisiúin maidir le comhchruinnithe agus nár luadh inti an comhchruinniú atá i gceist, ar tugadh an comhaontú agus an plean cumaisc i gcrích ina leith níos déanaí, eadhon an 20 Meán Fómhair 2020 (féach mír 7 thuas). Mar sin ní fhéadfadh dearbhuithe beachta, neamhchoinníollacha agus comhsheasmhacha a bheith san óráid sin maidir le cóireáil an chomhchruinnithe sin.
261
Maidir leis an mbeartas ginearálta sin, luaigh Leas-Uachtarán an Choimisiúin ina hóráid an 11 Meán Fómhair 2020, ‘go raibh cleachtas ag an gCoimisiún roimhe seo údaráis náisiúnta a dhíspreagadh ó chásanna a tharchur chuig [sé] nach raibh sé de chumhacht acu iad féin a athbhreithniú’. Ní leanann sé, áfach, gur cuireadh cosc ar tharchur comhchruinnithe den sórt sin mar ábhar prionsabail, ach, mar a léiríonn an téarma ‘díspreagadh’, ní raibh an Coimisiún ach ag iarraidh a chur ina luí ar na Ballstáit gan iarraidh ar tharchur a chur isteach i gcás den sórt sin. Mar a mhaíonn an Coimisiún, leag Leas-Uachtarán an Choimisiúin béim fiú ‘nach raibh sé i gceist riamh go stopfadh an cleachtas sin [an Coimisiún] ó dhéileáil le cásanna a d’fhéadfadh dul i bhfeidhm go mór ar iomaíocht sa mhargadh aonair’.
262
Fiú dá bhféadfadh na gnóthais lena mbaineann brath ar an gcleachtas sin, bhí an Coimisiún in ann a mheas mar sin féin gur dócha go mbeadh éifeacht shuntasach ag an gcomhchruinniú a bhí i gceist ar iomaíocht sa mhargadh inmheánach agus, ar an ábhar sin, an litir chuiridh a sheoladh agus glacadh leis an iarraidh ar tharchur agus í a scrúdú. Dá bhrí sin, ní bhaineann an fógra, in óráid Leas-Uachtarán an Choimisiúin, maidir le ‘athrú [ar] chur chuige’ sa todhchaí agus neas-amchlár lena chur i bhfeidhm agus ní mór argóintí an iarratasóra agus Grail a bhaineann le neamhchomhlíonadh an fhógra sin a dhiúltú mar neamhéifeachtach. Is amhlaidh atá i gcás na n‑argóintí ar an mbonn gur glacadh treoir Airteagal 22 tar éis sheoladh na litreach cuiridh.
263
Dá réir sin, níor léirigh an t‑iarratasóir, nach maíonn go bhfuair sé aon ráthaíochtaí beachta, neamhchoinníollacha agus comhsheasmhacha ón gCoimisiún i ndáil le láimhseáil an chomhchruinnithe atá i gceist, go bhfuil dearbhuithe den sórt sin ann i ndáil le comhchruinnithe nár tháinig faoi raon feidhme na rialacha náisiúnta maidir le rialú cumaisc i gcoitinne. A mhalairt ar fad, mar a mhaíonn an Coimisiún agus Poblacht na Fraince, is léir ó Pháipéar Bán 2014 go mbaineann an t‑alt sin le comhchruinnithe den sórt sin (féach fonóta 45 de Pháipéar Bán 2014).
264
Deimhnítear an measúnú sin leis an bhfíric gur ghlac an Coimisiún le déanaí, mar a chuireann sé isteach i gceart, ag tagairt dá chinntí an 6 Feabhra 2018 (Cás M.8788 – Apple/Shazam), an 15 Márta 2018 (Cás M.8832 – Knauf/Armstrong), an 26 Meán Fómhair 2019 (Cás M.9547 – Johnson &Johnson/Tachosil), agus an 2 Aibreán 2020 (Cás M.9744 – MasterCard/Nets), le roinnt iarrataí ar dhul isteach faoin dara fomhír d’Airteagal 22(2) de Rialachán Uimh. 139/2004 ó Bhallstáit nach raibh nach raibh a n‑údaráis inniúil, faoina rialacha náisiúnta um rialú cumaisc, scrúdú a dhéanamh ar na comhchruinnithe a chumhdaítear leis na hiarrataí sin.
265
Ar aon chuma, i gcomhréir leis an gcásdlí dá dtagraítear i mír 254 den bhreithiúnas seo, ní féidir leis an iarratasóir brath ar dhoiciméid ná ar ráitis a fhéachann, i bhfianaise an léirmhínithe atá á lorg aige, le srian a chur le ceart na mBallstát tarchur a iarraidh faoi Airteagal 22 de Rialachán Uimh. 139/2004 faoi na coinníollacha a leagtar amach ann (féach mír 155 den bhreithiúnas seo). Ar an gcaoi chéanna, a mhéid is léir ón gcéad saincheist dlí go raibh na cinntí atá faoi chonspóid bunaithe ar léiriú ceart ar raon feidhme an Airteagail sin, ní féidir leis an iarratasóir brath ar tharchur chleachtas cinnteoireachta an Choimisiúin (féach, chuige sin agus de réir analaí, breithiúnas an 8 Iúil 2008, AC-Treuhand v an Coimisiún, T‑99/04, EU:T:2008:256, mír 163).
266
I bhfianaise an mhéid sin roimhe seo, ní mór, dá bhrí sin, diúltú don tríú saincheist dlí toisc í a bheith gan bhunús.
267
Dá bhrí sin, ós rud é nach bhfuil bunús maith le haon cheann de na pléadálacha dlí a chuir an t‑iarratasóir chun tacú lena ghníomh, caithfear an gníomh a dhíbhe ina iomláine.
Costais
268
Faoi Airteagal 134(1) de na Rialacha Nós Imeachta, ordófar don pháirtí caillteach na costais a íoc má tá iarraidh ina leith sin i bpléadálacha an pháirtí ar éirigh leis. Ós rud é nár éirigh leis an iarratasóir, ní mór a ordú dó na costais a íoc, i gcomhréir leis an ordú atá á lorg ag an gCoimisiún.
269
Foráiltear le hAirteagal 138(1) de na Rialacha Nós Imeachta go n‑íocfaidh na Ballstáit agus na hinstitiúidí a rinne idiragairt sna himeachtaí a gcostais féin. Foráiltear le mír 2 den Airteagal sin go n‑íocfaidh na Stáit, seachas na Ballstáit, is páirtithe i gComhaontú LEE, agus Údarás Faireacháin CSTE, a gcostais féin ar an gcaoi chéanna má rinne siad idiragairt sna himeachtaí. I gcomhréir le mír 3 den Airteagal sin, féadfaidh an Chúirt Ghinearálta a ordú d’idiragraí seachas iad siúd dá dtagraítear i míreanna 1 agus 2 a chostais féin a íoc.
270
Dá bhrí sin, íocfaidh an Phoblacht Heilléanach, Poblacht na Fraince, Ríocht na hÍsiltíre, Údarás Faireacháin CSTE agus Grail a gcostais féin.
Ar na forais sin,
dearbhaíonn agus rialaíonn AN CHÚIRT GINEARÁLTA (an Tríú Dlísheomra, Comhdhéanamh Méadaithe),
mar seo a leanas:
1.
Diúltaítear don chaingean;
2.
Ordaítear do Illumina, Inc. a chostais féin chomh maith leis na costais arna dtabhú ag an gCoimisiún Eorpach a íoc.
3.
Ordaítear don Phoblacht Heilléanach, do Phoblacht na Fraince, do Ríocht na hÍsiltíre, d’Údarás Faireacháin CSTE agus do Grail LLC a gcuid costais féin a íoc.
De Baere
Kreuschitz
Öberg
Mastroianni
Steinfatt
Arna thabhairt i gcúirt oscailte i Lucsamburg an 13 Iúil 2022.
Sínithe
Clár
An dlí lena mbaineann
Cúlra na díospóide
Na gnóthais lena mbaineann agus an comhchruinniú atá i gceist
Easpa fógra
An iarraidh ar tharchur chuig an gCoimisiún
Na cinntí atá faoi chonspóid
Comhlíonadh na teorann ama 15 lá oibre
An éifeacht ar thrádáil idir na Ballstáit agus an bhagairt go mbeadh éifeacht shuntasach ar an iomaíocht
Oiriúnacht an tarchuir
Nós imeachta agus éilimh na bpáirtithe
An Dlí
An iarraidh ar stádas Grail mar idiragraí a tharraingt siar
Inghlacthacht
Substaint
Achoimre ar na forais le neamhniú
An chéad saincheist dlí lena n‑éilítear easpa inniúlachta an Choimisiúin
– Léiriú litriúil
– Léiriú stairiúil
– An léiriú comhthéacsúil
– Léiriú teileolaíoch
– Na hargóintí eile a chuir an t‑iarratasóir agus Grail chun cinn
An dara saincheist dlí lena n‑éilítear go ndearnadh an iarraidh ar tharchur as am agus, mar mhalairt air sin, gur sáraíodh prionsabail na deimhneachta dlíthiúla agus an ‘dea-riaracháin’
– An chéad chuid, ag líomhain go ndearnadh an iarraidh ar tharchur as am
– An dara cuid, lena n‑éilítear sárú ar phrionsabail na deimhneachta dlíthiúla agus an ‘dea-riaracháin’
An tríú saincheist dlí lena n‑éilítear sárú ar phrionsabail an ionchais dhlisteanaigh agus na deimhneachta dlíthiúla
Costais
(
*1
)	Teanga an cháis: an Béarla.
(
i
)	Rinneadh leasuithe teanga (agus formáidithe) ar mhír 270 agus ar an gceanntásc tar éis dóibh a bheith foilsithe ar líne den chéad uair.