61984CJ0214_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 214/84,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του εβδόμου τμήματος του Hessisches Finanzgericht προς το Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης EOK, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
Stinnes AG
και
Hauptzollamt Kassel,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 8 του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί της « εκ των υστέρων » εισπράξεως εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που δεν κατέστησαν απαιτητοί από το φορολογούμενο, για εμπορεύματα που διασαφηνίστηκαν σε τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τέτοιων δασμών ( EE ειδ . έκδ . 02/007, σ . 254 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με Διάταξη της 10ης Αυγούστου 1984, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 17 Αυγούστου 1984, το Hessisches Finanzgericht υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης EOK, προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 8 του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, περί της « εκ των υστέρων » εισπράξεως εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών που δεν κατέστησαν απαιτητοί από το φορολογούμενο, για εμπορεύματα που διασαφηνίστηκαν σε τελωνειακό καθεστώς συνεπαγόμενο την υποχρέωση καταβολής τέτοιων δασμών ( EE ειδ . έκδ . 02/007, σ . 254 ).
2 Το ερώτημα ανέκυψε στο πλαίσιο προσφυγής της εταιρίας Stinnes, η οποία ζητεί την ακύρωση τεσσάρων αποφάσεων σχετικά με την εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών δασμών τις οποίες εξέδωσε το Hauptzollamt ( Κεντρικό Τελωνείο ) του Kassel στηριζόμενο στον προαναφερθέντα κανονισμό .
3 Κατά τη διάρκεια του 1981, η εταιρία Stinnes πραγματοποίησε 502 εισαγωγές ξύλινων παλετών από την Τσεχοσλοβακία . Δεν αμφισβητείται ότι, λόγω εσφαλμένου υπολογισμού, οι εισαγωγικοί δασμοί που επιβλήθηκαν για τις εισαγωγές αυτές ήσαν υπερβολικά χαμηλοί . Το Hauptzollamt του Kassel, στηριζόμενο στον κανονισμό 1697/79, εξέδωσε τέσσερις αποφάσεις για την εκ των υστέρων είσπραξη, καθεμία από τις οποίες αφορά τις εισαγωγές που πραγματοποίησε η εταιρία Stinnes κατά τη διάρκεια του αντίστοιχου τριμήνου του 1981 . Έτσι, ζητήθηκε από την εν λόγω εταιρία η καταβολή 728,30 γερμανικών μάρκων για το πρώτο τρίμηνο του 1981, 1 802,40 γερμανικών μάρκων για το δεύτερο τρίμηνο του 1981, 2 059,80 γερμανικών μάρκων για το τρίτο τρίμηνο του 1981 και 695,30 γερμανικών μάρκων για το τέταρτο τρίμηνο του 1981 .
4 H εταιρία Stinnes προσέβαλε ενώπιον του Hessisches Finanzgericht τις τέσσερις αυτές αποφάσεις για την εκ των υστέρων είσπραξη ως αντίθετες προς το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1697/79, το οποίο αποκλείει την εκ των υστέρων είσπραξη των εισαγωγικών δασμών το ποσό των οποίων είναι « για κάθε συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » κατώτερο από ένα κατώτατο όριο . H προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι, αν το Hauptzollamt του Kassel δεν είχε συγκεντρώσει τις 502 πράξεις εισαγωγής σε τέσσερις αποφάσεις για την εκ των υστέρων είσπραξη, για πέντε μόνο από αυτές τις πράξεις θα ήταν δυνατό να επιβληθεί συμπληρωματικός δασμός ύψους ίσου με το καθοριζόμενο στο άρθρο 8, παράγραφος 1, κατώτατο όριο . H συγκέντρωση αυτή επιμέρους πράξεων σε ενιαία πράξη αντίκειται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1697/79, γεγονός που πρέπει να οδηγήσει στην ακύρωση των επίδικων αποφάσεων εισπράξεως .
5 Το Hauptzollamt του Kassel υποστήριξε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου ότι η έκφραση « για κάθε συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » του προαναφερθέντος άρθρου 8, παράγραφος 1, δεν αφορά την είσπραξη που αντιστοιχεί σε κάθε επιμέρους πράξη εισαγωγής ή εξαγωγής, αλλά την απόφαση εισπράξεως, η οποία είναι δυνατόν, όπως συμβαίνει συνήθως, να συγκεντρώνει πολλές πράξεις εισαγωγής ή εξαγωγής . H άθροιση του ποσού των πράξεων αυτών καθιστά δυνατή την είσπραξη όχι αμελητέων ποσών και εξυπηρετεί συγχρόνως το σκοπό του άρθρου 8, παράγραφος 1, που συνίσταται στην αποφυγή δυσανάλογων διοικητικών εξόδων σε σχέση με τα προς είσπραξη ποσά . Προς στήριξη της άποψής του, το Hauptzollamt του Kassel επικαλείται τις εσωτερικές διοικητικές οδηγίες αναφορικά με τον κανονισμό 1430/79 του Συμβουλίου, της 2ας Ιουλίου 1979, σχετικά με την επιστροφή ή τη διαγραφή χρέους από εισαγωγικούς ή εξαγωγικούς δασμούς ( EE ειδ . έκδ . 11/015, σ . 162 ). Οι σχετικές οδηγίες επιτρέπουν τη συγκέντρωση περισσότερων πράξεων, ώστε να καθίσταται δυνατή η επίτευξη του κατώτατου ποσού που απαιτείται για την επιστροφή . H ερμηνεία αυτή πρέπει να ισχύσει και για την εκ των υστέρων είσπραξη .
6 Κρίνοντας ότι η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την ερμηνεία κανόνα του κοινοτικού δικαίου, το Hessisches Finanzgericht υπέβαλε με Διάταξη της 10ης Αυγούστου 1984 στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα :
« Έχει η έκφραση ‛‛ συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως ’’ του άρθρου 8 του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 την έννοια ότι με αυτή νοείται η εκ των υστέρων είσπραξη για κάθε συγκεκριμένη εισαγωγή ή εξαγωγή, ή ως συγκεκριμένη πράξη νοείται η ενιαία απόφαση για την εκ των υστέρων είσπραξη, έστω και αν η απόφαση αυτή αφορά, με σκοπό την εκ των υστέρων ενιαία είσπραξη των δασμών, διάφορες πράξεις εισαγωγής ή εξαγωγής που πραγματοποίησε ο υπόχρεος προς καταβολή δασμών ; »
7 Επί του ερωτήματος αυτού, η εταιρία Stinnes, προσφεύγουσα στην κύρια δίκη, και η Επιτροπή διατύπωσαν τις ακόλουθες παρατηρήσεις .
8 H εταιρία Stinnes αμφισβητεί ότι η ερμηνεία που δίνουν στον κανονισμό περί επιστροφής οι εσωτερικές διοικητικές οδηγίες μπορεί να επεκταθεί κατ’ αναλογία και στην περίπτωση της είσπραξης, επειδή στην πρώτη περίπτωση η εν λόγω ερμηνεία ευνοεί τον υπόχρεο, ενώ στη δεύτερη αποβαίνει εις βάρος του . H εταιρία Stinnes ισχυρίζεται στη συνέχεια ότι η συγκέντρωση επιμέρους πράξεων με σκοπό την επίτευξη του καθορισμένου κατώτατου ορίου παρέχει τελικά στη διοίκηση εξουσία εκτιμήσεως, μολονότι το ίδιο το γράμμα του άρθρου 8 την αποκλείει . Πρέπει λοιπόν ως « συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » να νοηθεί, σύμφωνα με την προσφεύγουσα στην κύρια δίκη, η απόφαση περί επιβολής δασμού για συγκεκριμένη εισαγωγή εμπορευμάτων .
9 H Επιτροπή θεωρεί ότι, μολονότι η διατύπωση του επίδικου κειμένου στη γερμανική και ολλανδική γλώσσα μπορούν να ερμηνευτούν ότι αφορούν είτε την απόφαση εισπράξεως είτε την πράξη που αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία της οφειλής του δασμού, οι αντίστοιχες εκφράσεις στη γαλλική, ιταλική, αγγλική και δανική γλώσσα δεν μπορούν παρά να αφορούν την απόφαση της αρμόδιας αρχής για είσπραξη . Δεύτερον, η Επιτροπή θεωρεί ότι η ερμηνεία αυτή συνάδει τόσο προς το γενικό στόχο του κανονισμού, που συνίσταται στην προστασία των οικονομικών και δημοσιονομικών συμφερόντων της Κοινότητας, όσο και προς το στόχο του άρθρου 8 του κανονισμού, που εξαγγέλλει έναν ελάχιστο κανόνα που υπαγορεύεται από λόγους αποτελεσματικότητας . Τρίτον, η Επιτροπή επικαλείται την απόφαση που έλαβε στις 27 Μα ΐου 1984 η Επιτροπή Τελωνειακών Ατελειών δυνάμει του άρθρου 25 του κανονισμού περί επιστροφής . Με την απόφαση αυτή επιτρέπεται, όπως ακριβώς και με τις γερμανικές διοικητικές οδηγίες, η συγκέντρωση περισσότερων επιμέρους πράξεων προς επίτευξη του κατώτατου ποσού το οποίο επιτρέπει την επιστροφή . H ερμηνεία αυτή πρέπει να επεκταθεί στον κανονισμό για την εκ των υστέρων είσπραξη . H Επιτροπή προτείνει επομένως να δοθεί στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1697/79 η ερμηνεία ότι « δεν μπορεί να χωρήσει εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών, εφόσον το ποσό των δασμών αυτών που θα απαιτούσαν οι αρμόδιες αρχές για κάθε συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως από τον υπόχρεο προς καταβολή είναι κατώτερο των δέκα ευρωπαϊκών λογιστικών μονάδων » .
10 Πρέπει καταρχάς να υπομνηστεί το κείμενο του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού ( EOK ) 1697/79, το οποίο ορίζει τα εξής :
« Δεν χωρεί εκ των υστέρων είσπραξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών των οποίων το ποσό, για κάθε συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως, είναι κατώτερο των δέκα ευρωπαϊκών λογιστικών μονάδων . »
11 Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, σύμφωνα με τις αιτιολογικές σκέψεις του προαναφερθέντος κανονισμού, η διάταξη αυτή προστέθηκε, επειδή « δεν κρίνεται σκόπιμο να κινείται η διαδικασία της εκ των υστέρων εισπράξεως ποσών που δεν υπερβαίνουν τις δέκα ευρωπαϊκές λογιστικές μονάδες » .
12 Αν η διοίκηση με μία μόνο πράξη εισπράξεως είχε τη δυνατότητα να εισπράττει δασμούς, καθένας από τους οποίους χωριστά είναι κατώτερος από δέκα ευρωπαϊκές λογιστικές μονάδες, η διάταξη του άρθρου 8, παράγραφος 1, θα στερούνταν οιασδήποτε πρακτικής αποτελεσματικότητας, επειδή η άθροιση των δασμών θα επέτρεπε σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις την επίτευξη του καθοριζόμενου κατώτατου ορίου .
13 Πρέπει συνεπώς να γίνει δεκτό ότι η έκφραση « συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 δεν μπορεί παρά να αναφέρεται σε κάθε επιμέρους πράξη εισαγωγής ή εξαγωγής .
14 Πάντως, η εν λόγω ερμηνεία δεν αποτελεί εμπόδιο στην πρακτική που συνίσταται στη συγκέντρωση, σε ενιαία απόφαση εισπράξεως, περισσότερων επιμέρους πράξεων εισπράξεως, εφόσον καθεμία από αυτές συνεπάγεται δασμό ανώτερο του ποσού που ορίζει το άρθρο 8, παράγραφος 1 . Πράγματι, η πρακτική αυτή δικαιολογείται από λόγους οικονομίας της διαδικασίας .
15 Ενόψει των παρατηρήσεων που προηγήθηκαν, πρέπει στο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου να δοθεί η απάντηση ότι η έκφραση « συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » που χρησιμοποιείται στο άρθρο 8 του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 έχει την έννοια ότι αφορά κάθε επιμέρους πράξη εισαγωγής ή εξαγωγής χωριστά, αλλ’ ότι η ερμηνεία αυτή δεν αποτελεί εμπόδιο στην πρακτική που συνίσταται στη συγκέντρωση, σε ενιαία απόφαση εισπράξεως, περισσότερων επιμέρους πράξεων εισπράξεως, εφόσον καθεμία από αυτές συνεπάγεται δασμό ανώτερο του ποσού που ορίζει το άρθρο 8, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
16 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται . Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα ),
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με Διάταξη της 10ης Αυγούστου 1984 το Hessisches Finanzgericht, αποφαίνεται :
H έκφραση « συγκεκριμένη πράξη εισπράξεως » που χρησιμοποιείται στο άρθρο 8 του κανονισμού ( EOK ) 1697/79 του Συμβουλίου, της 24ης Ιουλίου 1979, έχει την έννοια ότι αφορά κάθε επιμέρους πράξη εισαγωγής ή εξαγωγής χωριστά . H εν λόγω ερμηνεία δεν αποτελεί εμπόδιο στην πρακτική που συνίσταται στη συγκέντρωση, σε ενιαία απόφαση εισπράξεως, περισσότερων επιμέρους πράξεων εισπράξεως, εφόσον καθεμία από αυτές συνεπάγεται δασμό ανώτερο του ποσού που ορίζει το άρθρο 8, παράγραφος 1, του προαναφερθέντος κανονισμού .