62010CO0003_EL
Αντικείμενο της υπόθεσης
Διατακτικό
Αντικείμενο της υπόθεσης
Αντικείμενο
Αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως – Tribunale di Rossano – Ερμηνεία των ρητρών 2, 3, 4 και 5 του παραρτήματος της οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από την ΟΚΕ, την UNICE και το CEEP (ΕΕ L 175, σ. 43) – Συμβατότητα ορισμένων εθνικών διατάξεων σχετικά με εργαζομένους στην κοινή ωφέλεια – Εθνική κανονιστική ρύθμιση επιτρέπουσα την αναιτιολόγητη σύναψη της πρώτης συμβάσεως ορισμένου χρόνου για τους εργαζομένους στην εκπαίδευση – Έννοια του όρου «κρατικός οργανισμός» – Εμπίπτει στην έννοια αυτή νομικό πρόσωπο με τα χαρακτηριστικά της Poste Italiane SpA
Διατακτικό
Διατακτικό
1) Τα δώδεκα πρώτα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Tribunale di Rossano (Ιταλία) με απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2009 είναι προδήλως απαράδεκτα.
2) Η ρήτρα 5 της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου, η οποία συνήφθη στις 18 Μαρτίου 1999 και περιλαμβάνεται στο παράρτημα της οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, σχετικά με τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου που συνήφθη από την ΟΚΕ, την UNICE και το CEEP:
– δεν απαγορεύει εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως αυτή του άρθρου 36, παράγραφος 5, του νομοθετικού διατάγματος 165 της 30ής Μαρτίου 2001, περί γενικών κανόνων ρυθμίσεως της εξαρτημένης εργασίας στη Δημόσια Διοίκηση, με την οποία απαγορεύεται, σε περίπτωση καταχρηστικής συνάψεως διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου από εργοδότη του δημοσίου τομέα, η μετατροπή των συμβάσεων αυτών σε σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, εφόσον στην εσωτερική έννομη τάξη του οικείου κράτους μέλους προβλέπονται, για τον συγκεκριμένο τομέα, άλλα αποτελεσματικά μέτρα προς αποφυγή της καταχρηστικής συνάψεως διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Απόκειται, πάντως, στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει κατά πόσον οι προϋποθέσεις εφαρμογής, καθώς και η ουσιαστική εφαρμογή των οικείων διατάξεων της εσωτερικής νομοθεσίας αποτελούν επαρκές μέτρο για την αποτροπή της καταχρηστικής συνάψεως, στη δημόσια διοίκηση, διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας, καθώς και για την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση συνάψεως τέτοιων συμβάσεων ή σχέσεων,
– δεν θίγει, αυτή καθαυτήν, τη θεμελιώδη πολιτική και συνταγματική δομή ούτε τις ουσιώδεις λειτουργίες του οικείου κράτους μέλους, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ.
3) Η εν λόγω συμφωνία-πλαίσιο πρέπει να ερμηνεύεται κατά την έννοια ότι τα μέτρα που προβλέπονται από εθνική κανονιστική ρύθμιση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, προς επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση καταχρηστικής συνάψεως συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, δεν πρέπει να είναι λιγότερο ευνοϊκά από αυτά που εφαρμόζονται σε όμοιες καταστάσεις εσωτερικού χαρακτήρα ούτε να καθιστούν στην πράξη αδύνατη ή υπέρμετρα δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από την έννομη τάξη της Ένωσης. Απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να κρίνει κατά πόσον είναι συμβατές με τις αρχές αυτές οι διατάξεις της εσωτερικής νομοθεσίας σχετικά με την επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση καταχρηστικής συνάψεως, στη δημόσια διοίκηση, διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου.