ID 2004-264
NIPR 2004 264
INST Vzngr. Rb. Arnhem
DD 15 juni 2004
ROL zaak-/rolnr. 112091/KG ZA 04-230
OVERW Vzngr. Rb. Arnhem
‘De vaststaande feiten
1. P., althans eerst haar oprichter/bestuurder en later zij, verkoopt sedert
1967 schoonmaakartikelen van fabrikant U.. In 1996 is de overeenkomst
tussen partijen met betrekking tot de leverantie en doorverkoop van de
schoonmaakartikelen vervangen door een jaarcontract. Op 3 november
1997 zijn partijen vervolgens een overeenkomst aangegaan voor drie
jaar – hierna te noemen: het driejaarcontract. Daarin is onder meer
bepaald dat de samenwerking tussen partijen wordt beheerst door Duits
recht en dat de gerechten van de vestigingsplaats van U. de bevoegde
gerechtelijke instanties zijn met betrekking tot de samenwerking tussen
partijen.
2. Partijen hebben na ommekomst van de expiratiedatum van het
driejaarcontract – 3 november 2000 – hun samenwerking voortgezet
totdat U. bij faxbrief aan P. van 5 april 2004 de samenwerking heeft
beëindigd.
Het geschil
1. Kort weergegeven vordert P. veroordeling van U. om de samenwerking
tussen partijen voort te zetten op basis van de tussen partijen geldende
overeenkomst daarover, met veroordeling van U. tot betaling aan P. van
een voorschot op schadevergoeding.
2. P. legt aan haar vordering ten grondslag dat U. toerekenbaar
tekortschiet met betrekking tot de samenwerking tussen partijen en dat
zij onrechtmatig jegens P. handelt. Zij stelt als gevolg daarvan schade te
lijden.
3. U. voert als verweer aan dat de inleidende dagvaarding van dit
kort geding nietig is omdat die niet aan haar is betekend, en dat de
voorzieningenrechter onbevoegd is.
De motivering van de beslissing
1. P. stelt dat de dagvaarding met inachtneming van het bepaalde in art.
56 Rv aan U. is betekend, en dat de bewijsstukken daarvan onderweg
zijn naar Nederland. Volgens U. echter is de dagvaarding niet aan haar
betekend. Nu partijen daarover twisten, en P. niet kan aantonen dat de
dagvaarding is betekend, moet het er in dit kort geding voor gehouden
worden dat de dagvaarding niet aan U. is betekend. In beginsel heeft dat
de nietigheid van de dagvaarding tot gevolg. Evenwel is U. voorbereid ter
zitting verschenen om zo nodig ook inhoudelijk verweer te voeren tegen
het gevorderde. U. is dan ook niet onredelijk in haar belangen geschaad
door het gebrek in de dagvaarding. Om die reden faalt het beroep van
U. op de nietigheid. Gelet op het hierna overwogene is er geen grond om
herstel van het gebrek te gelasten.
2. Voor beantwoording van de vraag of de voorzieningenrechter
bevoegd is om kennis te nemen van het geschil over de samenwerking
tussen partijen is van belang of het bepaalde in het driejaarcontract
de samenwerking tussen partijen is blijven beheersen. Voorlopig
geoordeeld, is dat het geval. Partijen hebben na ommekomst van de
expiratiedatum van het driejaarcontract hun samenwerking voortgezet
zonder daaraan een andere overeenkomst ten grondslag te leggen. Het
jaarlijks aanpassen van de prijzen en de betalingscondities maakt dat niet
anders, immers binnen een duurovereenkomst is het niet ongebruikelijk
dat daarover jaarlijks afspraken worden gemaakt. Dat dit naar Duits
recht anders zal zijn, is voorshands niet aannemelijk. Dit brengt met
zich mee dat, gelet op de forumkeuze in het driejaarcontract, een Duits
gerecht bevoegd is om kennis te nemen van geschillen die voortvloeien
uit de samenwerking tussen partijen. Blijkens het overwogene onder
(14) in de préambule van de Verordening nr. 44/2001 van de Raad
van de Europese Unie van 22 december 2000 dient de forumkeuze
geëerbiedigd te worden. Gelet daarop is de voorzieningenrechter in
beginsel niet bevoegd om kennis te nemen van het geschil voor zover
dat voortvloeit uit de samenwerking tussen partijen. P. stelt dat U. niet
alleen in strijd handelt met de tussen partijen geldende afspraken over
hun samenwerking, maar ook dat U. jegens haar onrechtmatig handelt.
Voor beide grondslagen van de vordering voert P. evenwel dezelfde door
haar gestelde handelwijze van U. aan. Gelet op de daaruit sprekende
verwevenheid, en op het feit dat de vordering van P. in de kern ziet op
voortzetting van de samenwerking, heeft P. onvoldoende voldaan aan
haar stelplicht wat betreft de onrechtmatige daad als grondslag van
de vordering. Als gevolg daarvan kan de voorzieningenrechter aan die
grondslag niet zijn bevoegdheid ontlenen. Dit alles en het feit dat een
Duits gerecht naar Duits recht evenzeer de gevraagde voorzieningen
kan treffen, leidt er toe dat de voorzieningenrechter zich onbevoegd zal
verklaren om kennis te nemen van het geschil in dit kort geding.’ Volgt
onbevoegdverklaring.