62020CO0491
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 22ας Δεκεμβρίου 2022 (
*1
)
[Κείμενο το οποίο διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023]
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Άρθρο 267 ΣΛΕΕ –Αναγκαιότητα ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης για την έκδοση αποφάσεως εκ μέρους του αιτούντος δικαστηρίου – Δεν υφίσταται – Προδήλως απαράδεκτο»
Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις C‑491/20 έως C‑496/20, C‑506/20, C‑509/20 και C‑511/20,
με αντικείμενο αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ που υπέβαλε το Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [Ανώτατο Δικαστήριο (τμήμα εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης), Πολωνία] με αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 2020 οι οποίες περιήλθαν στο Δικαστήριο στις 24 Σεπτεμβρίου 2020 (C‑491/20), στις 25 Σεπτεμβρίου 2020 (C‑492/20), στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 (C‑493/20), στις 2 Οκτωβρίου 2020 (C‑494/20 και C‑495/20), στις 6 Οκτωβρίου 2020 (C‑496/20), στις 9 Οκτωβρίου 2020 (C‑506/20), στις 22 Σεπτεμβρίου 2020 (C‑509/20) και στις 13 Οκτωβρίου 2020 (C‑511/20), στο πλαίσιο των δικών
W. Ż.
κατά
A. S.,
Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑491/20),
και
W. Ż.
κατά
K. Z.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑492/20),
και
P. J.
κατά
A. Τ.,
R. W.,
Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑493/20),
και
K. Μ.,
κατά
Τ. P.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑494/20),
και
T. M.
κατά
Τ. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
G. Z.,
A. S.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Prokurator Generalny (C‑495/20),
και
M. F.
κατά
Τ. P.,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑496/20),
και
T. B.
κατά
Τ. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
G. Z.,
A. S.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑506/20),
και
M. F.
κατά
J. M.,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny,
Rzecznik Praw Obywatelskich (C‑509/20),
και
B. S.
κατά
Τ. D.,
M. D.,
P. K.,
J. L.,
M. L.,
O. N.,
Skarb Państwa – Sąd Najwyższy,
παρισταμένου του:
Prokurator Generalny (C‑511/20),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Prechal (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, M. L. Arastey Sahún, F. Biltgen, N. Wahl και J. Passer, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Α. M. Collins
γραμματέας: Α. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο W. Ż., εκπροσωπούμενος από τους S. Gregorczyk–Abram, M. Pietrzak και M. Wawrykiewicz, adwokaci,
–
ο A. S. αυτοπροσώπως,
–
ο K. Z. αυτοπροσώπως,
–
ο P. J., εκπροσωπούμενος από τους S. Gregorczyk–Abram και M. Wawrykiewicz, adwokaci,
–
ο A. Τ. αυτοπροσώπως,
–
ο K. M., εκπροσωπούμενος από τον M. Jabłoński, adwokat,
–
ο Τ. Ρ. αυτοπροσώπως,
–
οι T. M., T. B. και B. S., εκπροσωπούμενοι από τον Μ. Gajdus, adwokat,
–
η Μ. F., εκπροσωπούμενη από τον W. Popiołek, radca prawny,
–
ο Ρ. Κ. αυτοπροσώπως,
–
το Sąd Najwyższy, εκπροσωπούμενο από την M. Manowska,
–
ο Prokurator Generalny, εκπροσωπούμενος από τους R. Hernand και M. Pasionek,
–
ο Rzecznik Praw Obywatelskich, εκπροσωπούμενος από τους M. Taborowski και M. Wróblewski,
–
η Πολωνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον B. Majczyna,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την K. Herrmann και τον P. J. O. Van Nuffel,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως αφορούν την ερμηνεία του άρθρου 2, του άρθρου 4, παράγραφοι 2 και 3, του άρθρου 6, παράγραφος 3, και του άρθρου 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, του άρθρου 267 ΣΛΕΕ καθώς και του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2
Οι αιτήσεις αυτές υποβλήθηκαν στο πλαίσιο ένδικων διαφορών μεταξύ, αφενός, των W. Ż. (C‑491/20 και C‑492/20), P. J. (C‑493/20), K. M. (C‑494/20), T. M. (C‑495/20), M. F. (C‑496/20 και C‑509/20), T. B. (C‑506/20) και B. S. (C‑511/20) και, αφετέρου, των A. S. (C‑491/20), K. Z. (C‑492/20), A. T. και R. W. (C‑493/20), T. P. (C‑494/20 και C‑496/20), T. D., M. D., P. K., J. L., M. L. και O. N. (C‑495/20, C‑506/20 και C‑511/20), G. Z. και A. S. (C‑495/20 και C‑506/20), J. M. (C‑509/20) καθώς και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πολωνία) (C‑491/20 και C‑493/20) και του Skarb Państwa – Sąd Najwyższy (Δημοσίου Ταμείου – Ανωτάτου Δικαστηρίου, Πολωνία) (C‑492/20, C‑494/20, C‑495/20, C‑506/20 και C‑511/20) σχετικά με αιτήματα με τα οποία ζητείται να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ, αφενός, διαφόρων προσώπων που ασκούν το λειτούργημα του δικαστή στο Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο) και, αφετέρου, του εν λόγω δικαστηρίου.
Το εθνικό κανονιστικό πλαίσιο
Το Σύνταγμα
3
Το άρθρο 144, παράγραφοι 2 και 3, του Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Συντάγματος της Δημοκρατίας της Πολωνίας, στο εξής: Σύνταγμα) έχει ως εξής:
«2.   Για να είναι έγκυρες, οι επίσημες πράξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας πρέπει να προσυπογράφονται από τον Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου, ο οποίος αναλαμβάνει κατ’ αυτόν τον τρόπο την ευθύνη του ενώπιον της Sejm [(Δίαιτας, Πολωνία)].
3.   Οι διατάξεις της παραγράφου 2 δεν εφαρμόζονται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
[…]
17) τον διορισμό των δικαστών·
[…]».
4
Κατά το άρθρο 179 του Συντάγματος, οι δικαστές διορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κατόπιν προτάσεως του Krajowa Rada Sądownictwa (Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου, Πολωνία) (στο εξής: KRS) για θητεία αορίστου χρόνου.
Ο κώδικας πολιτικής δικονομίας
5
Το άρθρο 189 του Kodeks postępowania cywilnego (κώδικα πολιτικής δικονομίας) ορίζει τα εξής:
«Ο ενάγων μπορεί να ασκήσει ενώπιον του δικαστηρίου αγωγή με αίτημα την αναγνώριση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας έννομης σχέσης ή δικαιώματος, εφόσον έχει έννομο συμφέρον.»
Ο νόμος περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου
6
Ο ustawa o Sądzie Najwyższym (νόμος περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου), της 8ης Δεκεμβρίου 2017 (Dz. U. του 2018, θέση 5), τέθηκε σε ισχύ στις 3 Απριλίου 2018. Δυνάμει του νόμου αυτού συνεστήθησαν, μεταξύ άλλων, στο πλαίσιο του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), δύο νέα τμήματα, συγκεκριμένα δε, αφενός, το Izba Dyscyplinarna (πειθαρχικό τμήμα) και, αφετέρου, το Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Nawyższego (τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων).
7
Κατά το άρθρο 27, παράγραφος 1, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου:
«Στη δικαιοδοσία του πειθαρχικού τμήματος υπάγονται:
1)
οι πειθαρχικές υποθέσεις:
α)
οι οποίες αφορούν τους δικαστές του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)],
β)
οι οποίες εκδικάζονται από το [Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο)] σε σχέση με πειθαρχικές διαδικασίες που κινούνται δυνάμει των ακόλουθων νόμων:
[…]
–
του νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων […],
[…]
[…]
2)
οι υποθέσεις εργατικού δικαίου και δικαίου κοινωνικής ασφαλίσεως οι οποίες αφορούν τους δικαστές του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)]·
[…]».
8
Το άρθρο 73, παράγραφος 1, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου ορίζει τα εξής:
«Ως πειθαρχικά δικαστήρια στις πειθαρχικές υποθέσεις που αφορούν δικαστές του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] ορίζονται τα εξής:
1)
σε πρώτο βαθμό: το [Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο)], σε σχηματισμό απαρτιζόμενο από δύο δικαστές του πειθαρχικού τμήματος και έναν ένορκο του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)]·
2)
κατ’ έφεση: το [Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο)], σε σχηματισμό απαρτιζόμενο από τρεις δικαστές του πειθαρχικού τμήματος και δύο ενόρκους του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)]».
9
Ο νόμος περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου τροποποιήθηκε πλειστάκις, μεταξύ άλλων με τον ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (νόμο περί τροποποιήσεως του νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ορισμένων άλλων νόμων), της 20ής Δεκεμβρίου 2019 (Dz. U. του 2020, θέση 190).
10
Το άρθρο 26, παράγραφος 2, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2019, ορίζει τα εξής:
«Το τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί αιτήσεων ή δηλώσεων σχετικά με την εξαίρεση δικαστή ή τον ορισμό του δικαστηρίου ενώπιον του οποίου πρέπει να διεξαχθεί διαδικασία, περιλαμβανομένων των αιτιάσεων περί ελλείψεως ανεξαρτησίας του δικαστηρίου ή του δικαστή. Το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της υποθέσεως υποβάλλει αμέσως αίτηση στον πρόεδρο του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων προκειμένου αυτή να εξετασθεί σύμφωνα με τους κανόνες που καθορίζονται από χωριστές διατάξεις. […]»
11
Το άρθρο 29, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2019, ορίζει τα εξής:
«2.   Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] ή των οργάνων του, δεν επιτρέπεται να τεθούν υπό αμφισβήτηση οι εξουσίες των [δικαστηρίων], των συνταγματικών οργάνων του κράτους ή των οργάνων ελέγχου και διασφαλίσεως του δικαίου.
3.   Το [Sąd Najwyższy (Ανώτατο δικαστήριο)] ή άλλο όργανο της εξουσίας δεν δύναται να διαπιστώσει ή να εκτιμήσει τη νομιμότητα του διορισμού δικαστή ή της απορρέουσας από τον διορισμό του εξουσίας ασκήσεως των δικαιοδοτικών καθηκόντων.»
Ο νόμος περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων
12
Το άρθρο 110 του ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych (νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων), της 27ης Ιουλίου 2001, όπως τροποποιήθηκε (Dz. U. 2018, θέση 23), προβλέπει τα εξής:
«1.   Στις πειθαρχικές υποθέσεις που αφορούν δικαστές καλούνται να αποφανθούν:
1)
Σε πρώτο βαθμό:
α)
τα πειθαρχικά δικαστήρια παρ’ εφετείω, σε τριμελή σύνθεση·
[…]
3.   Το πειθαρχικό δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου ασκεί τα καθήκοντά του ο πειθαρχικά διωκόμενος δικαστής δεν μπορεί να επιλαμβάνεται υποθέσεων εκ των διαλαμβανομένων στην παράγραφο 1, σημείο 1, στοιχείο αʹ. Το αρμόδιο για την εκδίκαση της υποθέσεως πειθαρχικό δικαστήριο ορίζεται από τον Πρόεδρο του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)], ο οποίος προΐσταται του πειθαρχικού τμήματος κατόπιν αιτήματος του υπευθύνου πειθαρχικών διαδικασιών.
[…]»
Ο νόμος περί του KRS
13
Το KRS διέπεται από τον ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa (νόμο περί του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου), της 12ης Μαΐου 2011 (Dz. U. του 2011, αριθ. 126, θέση 714), όπως τροποποιήθηκε, μεταξύ άλλων, με τον ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (νόμο περί τροποποιήσεως του νόμου περί του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου και ορισμένων άλλων νόμων), της 8ης Δεκεμβρίου 2017 (Dz. U. του 2018, θέση 3), και με τον ustawa o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (νόμο περί τροποποιήσεως του νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων και ορισμένων άλλων νόμων), της 20ής Ιουλίου 2018 (Dz. U. του 2018, θέση 1443, στο εξής: νόμος περί του KRS).
14
Το άρθρο 37, παράγραφος 1, του νόμου περί του KRS προβλέπει τα εξής:
«Σε περίπτωση κατά την οποία πλείονες υποψήφιοι υπέβαλαν αίτηση για την κατάληψη θέσεως δικαστή, [το KRS] εξετάζει και αξιολογεί από κοινού όλες τις υποβληθείσες υποψηφιότητες. Στην περίπτωση αυτή, [το KRS] εκδίδει πόρισμα που περιέχει τις αποφάσεις του όσον αφορά την υποβολή προτάσεως διορισμού στη θέση δικαστή, ως προς όλους τους υποψηφίους».
15
Κατά το άρθρο 43, παράγραφος 2, του νόμου αυτού:
«Σε περίπτωση κατά την οποία το πόρισμα που διαλαμβάνεται στο άρθρο 37, παράγραφος 1, δεν προσβλήθηκε από άπαντες τους μετέχοντες στη διαδικασία, τούτο καθίσταται απρόσβλητο κατά το μέρος που περιλαμβάνει την απόφαση περί μη υποβολής προτάσεως διορισμού στα καθήκοντα δικαστή των μετεχόντων που δεν άσκησαν προσφυγή, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 44, παράγραφος 1ter.»
16
Το άρθρο 44 του εν λόγω νόμου όριζε τα εξής:
«1.   Μετέχων στη διαδικασία δύναται να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] λόγω του παράνομου χαρακτήρα του πορίσματος [του KRS], εκτός αν ορίζουν άλλως ειδικές διατάξεις. […]
1bis.   Στην περίπτωση ατομικών υποθέσεων που αφορούν διορισμό σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)], οι προσφυγές ασκούνται ενώπιον του [Naczelny Sąd Administracyjny (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, Πολωνία)]. Στις υποθέσεις αυτές δεν μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)]. Η ασκηθείσα ενώπιον του [Naczelny Sąd Administracyjny (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου)] προσφυγή δεν μπορεί να στηρίζεται σε λόγο με τον οποίο προβάλλεται μη προσήκουσα εκτίμηση του ζητήματος αν οι υποψήφιοι πληρούν τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη κατά τη λήψη αποφάσεως όσον αφορά την υποβολή προτάσεως διορισμού σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)].
1ter.   Σε περίπτωση κατά την οποία το πόρισμα που διαλαμβάνεται στο άρθρο 37, παράγραφος 1 δεν προσβλήθηκε από άπαντες τους μετέχοντες στη διαδικασία στο πλαίσιο των ατομικών υποθέσεων που αφορούν τον διορισμό σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)], το πόρισμα αυτό καθίσταται απρόσβλητο, κατά το μέρος που περιέχει την απόφαση περί υποβολής προτάσεως διορισμού σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] καθώς και κατά το μέρος που περιέχει την απόφαση περί μη υποβολής προτάσεως διορισμού σε θέση δικαστή του ιδίου αυτού δικαστηρίου, όσον αφορά τους μετέχοντες στη διαδικασία οι οποίοι δεν άσκησαν προσφυγή.
[…]
4.   Σε ατομικές υποθέσεις που αφορούν διορισμό σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)], η εκ μέρους του [Naczelny Sąd Administracyjny (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου)] ακύρωση του πορίσματος [του KRS] περί μη υποβολής προτάσεως διορισμού σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] συνεπάγεται ότι γίνεται δεκτή η υποψηφιότητα του μετέχοντος στη διαδικασία πληρώσεως κενής θέσεως δικαστή στο [Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο)] ο οποίος άσκησε προσφυγή, σε θέση για την οποία δεν έχει ακόμη περατωθεί η διαδικασία ενώπιον [του KRS] κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως του [Naczelny Sąd Administracyjny (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου)] ή, σε περίπτωση μη διεξαγωγής τέτοιας διαδικασίας, στην επόμενη κενή θέση δικαστή στο [Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο)] η οποία προκηρύσσεται.»
17
Η παράγραφος 1bis του άρθρου 44 του νόμου περί του KRS προστέθηκε στο άρθρο αυτό με τον νόμο της 8ης Δεκεμβρίου 2017 περί τροποποιήσεως του νόμου περί του KRS και ορισμένων άλλων νόμων, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 17 Ιανουαρίου 2018, οι δε παράγραφοι 1ter και 4 προστέθηκαν με τον νόμο της 20ής Ιουλίου 2018 περί τροποποιήσεως του νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων και ορισμένων άλλων νόμων, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 27 Ιουλίου 2018. Πριν από τις τροποποιήσεις αυτές, οι προσφυγές που διαλαμβάνονταν στην ως άνω παράγραφο 1bis έπρεπε να ασκηθούν ενώπιον του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] σύμφωνα με την παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου 44.
18
Με απόφαση της 25ης Μαρτίου 2019, το Trybunał Konstytucyjny (Συνταγματικό Δικαστήριο, Πολωνία) έκρινε ότι το άρθρο 44, παράγραφος 1bis, του νόμου περί του KRS αντέβαινε στο άρθρο 184 του Συντάγματος, με το σκεπτικό, κατ’ ουσίαν, ότι η αρμοδιότητα που απονέμεται στο Naczelny Sąd Administracyjny (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο) βάσει της εν λόγω παραγράφου 1bis δεν δικαιολογούνταν ούτε από τη φύση των οικείων υποθέσεων, ούτε από τα οργανωτικά χαρακτηριστικά του εν λόγω δικαστηρίου, ούτε από τη διαδικασία που αυτό εφαρμόζει. Με την ως άνω απόφαση, το Trybunał Konstytucyjny (Συνταγματικό Δικαστήριο) επισήμανε επίσης ότι η εν λόγω κήρυξη αντισυνταγματικότητας «συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την κατάργηση όλων των εκκρεμών δικαστικών διαδικασιών που βασίζονται στην ακυρωθείσα λόγω αντισυνταγματικότητας διάταξη».
19
Εν συνεχεία, το άρθρο 44 του νόμου περί του KRS τροποποιήθηκε με τον ustawa o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (νόμο περί τροποποιήσεως του νόμου περί του Εθνικού Δικαστικού Συμβουλίου και του νόμου περί οργανώσεως των διοικητικών δικαστηρίων), της 26ης Απριλίου 2019 (Dz. U του 2019, θέση 914), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 23 Μαΐου 2019. Η παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου 44, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπει πλέον τα εξής:
«Μετέχων στη διαδικασία δύναται να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] λόγω του παράνομου χαρακτήρα του πορίσματος [του KRS], εκτός αν ορίζουν άλλως ειδικές διατάξεις. Δεν μπορεί να ασκηθεί προσφυγή σε ατομικές υποθέσεις που αφορούν διορισμό σε θέση δικαστή του [Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)].»
20
Επιπλέον, το άρθρο 3 του εν λόγω νόμου της 26ης Απριλίου 2019 προβλέπει ότι «[κ]αταργούνται αυτοδικαίως οι ένδικες διαδικασίες που έχουν ως αντικείμενο προσφυγές κατά πορισμάτων [του KRS] σε ατομικές υποθέσεις σχετικές με τον διορισμό δικαστών [του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου)] οι οποίες έχουν μεν ασκηθεί, αλλά δεν έχουν εκδικασθεί πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου».
Οι διαφορές των κύριων δικών
Η υπόθεση C‑509/20
21
Στο πλαίσιο της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑509/20 έχει ήδη υποβληθεί αίτηση προδικαστικής αποφάσεως επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 22ας Μαρτίου 2022, Prokurator Generalny κλπ. (Πειθαρχικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός) (C‑508/19, EU:C:2022:201, στο εξής: απόφαση Prokurator Generalny).
22
Η Μ. F., η οποία ασκεί καθήκοντα δικαστή στο Sąd Rejonowy w P. (πρωτοδικείο περιφέρειας Ρ., Πολωνία), άσκησε αγωγή ενώπιον του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) βάσει του άρθρου 189 του κώδικα πολιτικής δικονομίας, ζητώντας να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ του J. M. και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω παρατυπιών που επηρέασαν, κατά τους ισχυρισμούς της, τον διορισμό του J. M. ως δικαστή στο πειθαρχικό τμήμα του δικαστηρίου αυτού (στο εξής: πειθαρχικό τμήμα). Η αγωγή αυτή ασκήθηκε από την M. F. αφού ο J. M., υπό την ιδιότητα του προέδρου του πειθαρχικού τμήματος, εξέδωσε διάταξη, βάσει του άρθρου 110, παράγραφος 3, του νόμου περί οργανώσεως των τακτικών δικαστηρίων, όπως τροποποιήθηκε, με την οποία όρισε το Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w X (πειθαρχικό δικαστήριο παρ’ εφετείω Χ, Πολωνία) ως πειθαρχικό δικαστήριο αρμόδιο να επιληφθεί της πειθαρχικής διαδικασίας που κινήθηκε κατά της M. F. λόγω φερόμενης βραδύτητας των υπ’ ευθύνη της ενδίκων διαδικασιών και λόγω προβαλλόμενων καθυστερήσεων στη σύνταξη του σκεπτικού των αποφάσεών της.
23
Προς στήριξη της αγωγής αυτής, η Μ. F. προβάλλει ότι ο διορισμός του J. M. στη θέση δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) δεν παράγει αποτελέσματα διότι η πράξη διορισμού του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας επιδόθηκε στον ενδιαφερόμενο ενώ εκκρεμούσε, ενώπιον του Naczelny Sąd Administracyjny (Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου), προσφυγή κατά του πορίσματος του KRS με το οποίο προτάθηκε ο διορισμός του J. M. στη θέση αυτή, ασκηθείσα βάσει του άρθρου 44, παράγραφος 1bis, του νόμου περί του KRS, από υποψήφιο που δεν προτάθηκε για διορισμό δυνάμει του εν λόγω πορίσματος. Επιπρόσθετα, η διαδικασία επιλογής που απέβλεπε στην πλήρωση της θέσεως αυτής διεξήχθη κατόπιν ανακοίνωσης του Προέδρου της Δημοκρατίας η οποία δεν είχε λάβει την απαιτούμενη, βάσει του άρθρου 144 του Συντάγματος, υπουργική προσυπογραφή.
24
Η Μ. F. ζήτησε επίσης να εξαιρεθούν όλα τα πρόσωπα που διορίστηκαν δικαστές στο εν λόγω πειθαρχικό τμήμα και να οριστεί το Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (τμήμα εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης) του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) (στο εξής: τμήμα εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης) ως αρμόδιο να αποφανθεί επί της αγωγής αυτής, αντί του πειθαρχικού τμήματος που θα ήταν κανονικά αρμόδιο να επιληφθεί, βάσει του άρθρου 27, παράγραφος 1, σημείο 2, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τέλος, η Μ. F. ζήτησε να διαταχθεί, ως ασφαλιστικό μέτρο και καθ’ όλη τη διάρκεια της κύριας δίκης, η αναστολή της πειθαρχικής διαδικασίας που κινήθηκε εναντίον της.
Οι υποθέσεις C‑494/20 και C‑496/20
25
Τα στοιχεία των διαφορών των κύριων δικών στις υποθέσεις C‑494/20 και C‑496/20 είναι σχεδόν πανομοιότυπα με εκείνα της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑509/20.
26
Πράγματι, με τις αντίστοιχες αγωγές τους, αφενός ο Κ. Μ., δικαστής στο Sąd Okręgowy w K. (περιφερειακό δικαστήριο Κ., Πολωνία) και αφετέρου η M. F. ζητούν να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ του Τ. Ρ., διαδόχου του J. M. στη θέση του προέδρου του πειθαρχικού τμήματος, και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω προβαλλόμενων παρατυπιών όσον αφορά τον διορισμό του Τ. Ρ., ανάλογων με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως.
27
Επιπλέον, οι αγωγές των κύριων δικών ασκήθηκαν, και αυτές, κατόπιν εκδόσεως, από τον Τ. Ρ., διατάξεων οι οποίες όρισαν τα πειθαρχικά δικαστήρια που ήταν αρμόδια για τις πειθαρχικές διαδικασίες που κινήθηκαν κατά του K. M. και της M. F., λόγω, όσον αφορά τον πρώτο, δημόσιων δηλώσεων σχετικών με εν εξελίξει πειθαρχική διαδικασία οι οποίες αμφισβητούσαν την ανεξαρτησία και τη νομιμότητα των πράξεων του KRS και τον συνταγματικό και πολιτικώς ουδέτερο χαρακτήρα του πειθαρχικού τμήματος και, όσον αφορά τη δεύτερη, προβαλλόμενων παραβάσεων διατάξεων του ενωσιακού δικαίου που προέκυπταν από τις δικαστικές αποφάσεις της.
28
Τέλος, στο πλαίσιο των αγωγών των κύριων δικών, ο Κ. Μ. και η M. F. ζήτησαν τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων και μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 24 της παρούσας διατάξεως. Ο Κ. Μ. ζήτησε επίσης, ως ασφαλιστικό μέτρο, να απαγορευθεί στον εναγόμενο της κύριας δίκης να εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντα του δικαστή στο Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο) και να υποχρεωθεί το εν λόγω δικαστήριο να αποκλείσει τον εναγόμενο από την άσκηση οιουδήποτε δικαιοδοτικού έργου.
Η υπόθεση C‑493/20
29
Με την αγωγή του στην κύρια δίκη, ο P. J., δικαστής στο Sąd Rejonowy w Ο. (πρωτοδικείο περιφέρειας Ο., Πολωνία), ζητεί να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ, αφενός, του A. T. και του R. W. και, αφετέρου, του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω προβαλλόμενων παρατυπιών όσον αφορά τον διορισμό τους ως δικαστών του πειθαρχικού τμήματος, ανάλογων με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως.
30
Η αγωγή αυτή ασκήθηκε κατόπιν απόφασης με την οποία δικαστικός σχηματισμός απαρτιζόμενος από τρεις δικαστές του πειθαρχικού τμήματος, στον οποίο συμμετείχαν οι A. T. και R. W., επικύρωσε, στο πλαίσιο πειθαρχικής διαδικασίας που είχε κινηθεί κατά του P. J., την προσωρινή αναστολή της άσκησης των καθηκόντων του, για όσο χρονικό διάστημα διαρκούσε η πειθαρχική διαδικασία, και τη μείωση των αποδοχών του κατά 40 % κατά τη διάρκεια της αναστολής αυτής. Η εν λόγω απόφαση βασίστηκε ιδίως στο σκεπτικό ότι ο P. J. είχε εκδώσει απόφαση στερούμενη νομικής βάσεως με την οποία ο προϊστάμενος της γραμματείας της Sejm (Δίαιτας) καλούνταν να προσκομίσει τους καταλόγους των πολιτών και των δικαστών που είχαν στηρίξει υποψηφιότητες για θέσεις μελών του KRS υπό τη νέα σύνθεσή του.
31
Στο πλαίσιο της αγωγής του στην κύρια δίκη, ο P. J. ζήτησε επίσης τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και ασφαλιστικών μέτρων ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 28 της παρούσας διατάξεως, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η αναστολή της μνημονευόμενης στην προηγούμενη σκέψη πειθαρχικής διαδικασίας.
Η υπόθεση C‑492/20
32
Με την αγωγή του στην κύρια δίκη, ο W. Ż., δικαστής στο Sąd Okręgowy w K. (περιφερειακό δικαστήριο Κ., Πολωνία), ζητεί να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ του K. Z. και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω προβαλλόμενων παρατυπιών ανάλογων με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως, οι οποίες επηρέασαν, κατά τους ισχυρισμούς του, τον διορισμό του K. Z. ως δικαστή στο Izba Cywilna (τμήμα αστικών υποθέσεων) του ως άνω δικαστηρίου (στο εξής: τμήμα αστικών υποθέσεων).
33
Στο πλαίσιο της αγωγής αυτής, ο W. Ż. προβάλλει ότι έχει πλέον κινηθεί εναντίον του πειθαρχική διαδικασία για τον λόγο ότι σε συνέντευξή του αμφισβήτησε τη νομιμότητα του διορισμού του Κ. Ζ. και ότι η διαπίστωση της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσης του Κ. Ζ. θα μπορούσε να στηρίξει το βάσιμο του ισχυρισμού του. Το αιτούν δικαστήριο αναφέρει επίσης το γεγονός ότι ο Κ. Ζ. είχε εκδώσει, ως πρώτος πρόεδρος του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), διάταγμα το οποίο καταργούσε διάταγμα του προκατόχου του και ανέθετε εκ νέου στο πειθαρχικό τμήμα την ευθύνη φύλαξης των δικογραφιών στις πειθαρχικές υποθέσεις εναντίον δικαστών και τη διασφάλιση της διοικητικής διαχείρισης των δικογραφιών αυτών.
34
Τέλος, ο W. Ż. ζήτησε τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων και μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 28 της παρούσας διατάξεως με σκοπό, μεταξύ άλλων, την αναστολή της πειθαρχικής διαδικασίας που είχε κινηθεί εναντίον του. Ζήτησε επίσης να του χορηγηθούν τα αποδεικτικά στοιχεία που αφορούσαν την μνημονευόμενη στην προηγούμενη σκέψη συνέντευξη.
Η υπόθεση C‑491/20
35
Με την αγωγή του στην κύρια δίκη, ο ίδιος δικαστής W. Ż. ζητεί να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ του A. S. και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω παρατυπιών ανάλογων με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως, οι οποίες επηρέασαν, κατά τους ισχυρισμούς του, τον διορισμό του A. S. ως δικαστή στο τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων του ως άνω δικαστηρίου (στο εξής: τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων).
36
Η αγωγή αυτή ασκήθηκε κατόπιν εκδόσεως από τον A. S., ο οποίος ενεργούσε υπό την ιδιότητα του δικαστή μονομελούς δικαστικού σχηματισμού του εν λόγω τμήματος, διατάξεως απορριπτικής της αγωγής με την οποία ο W. Ż. αμφισβητούσε απόφαση περί μεταθέσεώς του χωρίς τη συγκατάθεσή του, ενώ δε, κατά τη χρονική στιγμή εκδόσεως της εν λόγω διάταξης, το τμήμα αστικών υποθέσεων είχε επιληφθεί, μεταξύ άλλων, αιτήσεως εξαιρέσεως όλων των άλλων δικαστών του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων το οποίο ήταν κανονικά αρμόδιο για την εκδίκαση της εν λόγω αγωγής.
37
Στο πλαίσιο αυτής της αγωγής της κύριας δίκης, ο W. Ż. ζήτησε επίσης τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και ασφαλιστικών μέτρων ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 28 της παρούσας διατάξεως.
Η υπόθεση C‑495/20
38
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Με την αγωγή του στην κύρια δίκη, ο Τ. Μ., δικαστής στο Sąd Rejonowy w B. (πρωτοδικείο περιφέρειας Β., Πολωνία), ζητεί να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ, αφενός, των T. D., M. D., P. K., J. L., M. L., O. N., G. Z. και A. S. και, αφετέρου, του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω παρατυπιών ανάλογων με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως, οι οποίες επηρέασαν, κατά τους ισχυρισμούς του, τον διορισμό των εν λόγω προσώπων ως δικαστών του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων.
39
Η αγωγή αυτή ασκήθηκε κατόπιν απορρίψεως από το εν λόγω τμήμα της αίτησης εξαίρεσης των μελών του, την οποία είχε υποβάλει ο Τ. Μ. στο πλαίσιο διαδικασίας κινηθείσας από τον ίδιο κατά αποφάσεων του KRS σχετικών, αφενός, με «τη διαπίστωση ότι δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί το δικαστήριο επί της εξαιρέσεως ενός μέλους του KRS από την εξέταση της υποθέσεως» και, αφετέρου, με «προσφυγή κατά της κατανομής των υποθέσεων».
40
Στο πλαίσιο της αγωγής του στην κύρια δίκη, ο T. M. ζήτησε τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και ασφαλιστικών μέτρων ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 28 της παρούσας διατάξεως, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η αναστολή της διαδικασίας που κινήθηκε εναντίον του ενώπιον του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων.
Οι υποθέσεις C‑506/20 και C‑511/20
41
Με τις αντίστοιχες αγωγές τους στις κύριες δίκες των υποθέσεων C‑506/20 και C‑511/20, οι T. B. και B. S., αμφότεροι δικαστές στο Sąd Rejonowy w S. (πρωτοδικείο περιφέρειας S., Πολωνία), ζητούν ο πρώτος να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης όλων των δικαστών του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων που μνημονεύονται στη σκέψη 38 της παρούσας διατάξεως και ο δεύτερος να αναγνωριστεί η ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης έξι εκ των εν λόγω δικαστών. Οι δικαιολογητικοί λόγοι που επικαλούνται οι ενάγοντες στις κύριες δίκες προς στήριξη των αγωγών τους αφορούν παρατυπίες ανάλογες με τις εκτιθέμενες στη σκέψη 23 της παρούσας διατάξεως, οι οποίες επηρέασαν, κατά τους ισχυρισμούς τους, τον διορισμό των ως άνω προσώπων ως δικαστών στο τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων.
42
Όσον αφορά το έννομο συμφέρον τους, οι ενάγοντες στις κύριες δίκες επικαλούνται το γεγονός ότι, ενώ έθεσαν υποψηφιότητα για θέση δικαστή στο πειθαρχικό τμήμα, το KRS δεν πρότεινε για διορισμό ούτε τον ένα ούτε τον άλλο εξ αυτών καθώς και ότι οι αγωγές που κατέθεσαν αντίστοιχα κατά του πορίσματος του οργάνου αυτού το οποίο πρότεινε για τον διορισμό στην εν λόγω θέση άλλους υποψηφίους πρέπει, καταρχήν, να εξετασθούν από το τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων και, ως εκ τούτου, ενδεχομένως, από τους εναγομένους στις κύριες δίκες δικαστές.
43
Στο πλαίσιο των αγωγών τους στην κύρια δίκη, οι T. B. και B. S. ζήτησαν τη λήψη μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και ασφαλιστικών μέτρων κατ’ ουσίαν ανάλογων με τα εκτιθέμενα στη σκέψη 28 της παρούσας διατάξεως, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται η αναστολή των διαδικασιών που κινήθηκαν ενώπιον του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων.
Τα προδικαστικά ερωτήματα
44
Όπως προκύπτει από τις αποφάσεις περί παραπομπής, διάφοροι δικαστικοί σχηματισμοί του τμήματος εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης ενώπιον των οποίων εκκρεμούν οι αγωγές των κύριων δικών αποφάσισαν, σε πρώτο στάδιο, να αναστείλουν την εξέταση των αγωγών μέχρι να εκδώσει το Δικαστήριο την απόφασή του επί της υποθέσεως C‑508/19, Prokurator Generalny κ.λπ. (Πειθαρχικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός).
45
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Εντούτοις, λαμβάνοντας υπόψη πλείονες μεταγενέστερες των αποφάσεων αναστολής περιστάσεις, οι εν λόγω δικαστικοί σχηματισμοί αποφάσισαν, εν συνεχεία, να εκδώσουν τις παρούσες αποφάσεις παραπομπής. Οι περιστάσεις αυτές αφορούν, κατά πρώτον, την ύπαρξη τόσο ενός αιτήματος του προέδρου του πειθαρχικού τμήματος της 6ης Μαΐου 2020 να του διαβιβαστεί η πλειονότητα των δικογραφιών των υποθέσεων των κύριων δικών όσο και της κατάθεσης, στις 7 και 8 Ιουλίου 2020, των προτάσεων του εισαγγελέα για παραπομπή όλων των υποθέσεων αυτών στο πειθαρχικό τμήμα. Κατά δεύτερον, οι δικαστικοί σχηματισμοί της παραπομπής μνημονεύουν την πρόσφατη προσθήκη, με τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2019, ενός νέου άρθρου 29, παράγραφοι 2 και 3, στον νόμο περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο απαγορεύει στο Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο) οποιαδήποτε αμφισβήτηση των εξουσιών των δικαστηρίων ή οποιαδήποτε εκτίμηση της νομιμότητας του διορισμού των δικαστών ή της εξουσίας τους να ασκούν τα δικαιοδοτικά τους καθήκοντα. Κατά τρίτον, οι δικαστικοί σχηματισμοί αναφέρουν μία επιστολή του προέδρου του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων της 8ης Ιουλίου 2020 στην οποία επισημαίνεται ότι, βάσει του άρθρου 26, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου, διάταξη η οποία επίσης εισήχθη πρόσφατα με τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 2019, το τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων θα ήταν αρμόδιο να αποφανθεί επί του ζητήματος αν οι αγωγές στις κύριες δίκες υπάγονται στην αρμοδιότητα του πειθαρχικού τμήματος ή του τμήματος εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης στο οποίο ανήκουν οι διάφοροι δικαστικοί σχηματισμοί που έχουν επιληφθεί των αγωγών αυτών.
46
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [Ανώτατο Δικαστήριο (τμήμα εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης), Πολωνία] αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο, για καθεμία από τις υπό κρίση υποθέσεις, τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχουν το άρθρο 279 ΣΛΕΕ και το άρθρο 160, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, παράγραφος 3, και το άρθρο 19, παράγραφος 1, ΣΕΕ, καθώς και σε συνδυασμό με τo σημείο 1, πρώτη και δεύτερη περίπτωση, του διατακτικού της διάταξης του Δικαστηρίου της 8ης Απριλίου 2020, Επιτροπή κατά Πολωνίας (C‑791/19 R, EU:C:2020:277), την έννοια ότι ο πρόεδρος του Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego (πειθαρχικού τμήματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου) [ή, κατά τη διατύπωση του ερωτήματος που υποβλήθηκε στην υπόθεση C‑492/20, “ο Εισαγγελέας”] δεν μπορεί, μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση στην υπόθεση C‑791/19, να ζητήσει τη διαβίβαση δικογραφίας υπόθεσης με αντικείμενο τη διαπίστωση περί μη ύπαρξης υπηρεσιακής σχέσης δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), λόγω αναστολής της εφαρμογής του άρθρου 3, σημείο 5, του άρθρου 27 και του άρθρου 73, παράγραφος 1, του [νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου];
2)
Έχουν το άρθρο 2 και το άρθρο 4, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, καθώς και η αρχή του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο την έννοια ότι:
α)
το εθνικό δικαστήριο οφείλει να μην εφαρμόσει την αρχή κατά την οποία απαγορεύεται η “αμφισβήτηση των εξουσιών των δικαστηρίων” καθώς και η “διαπίστωση ή εκτίμηση από τα δικαστήρια της νομιμότητας του διορισμού δικαστή ή της απορρέουσας από τον διορισμό αυτό εξουσίας άσκησης δικαιοδοτικών καθηκόντων”, όπως η αρχή αυτή προκύπτει από το άρθρο 29, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεδομένου ότι ο σεβασμός από την Ένωση της συνταγματικής ταυτότητας των κρατών μελών δεν παρέχει στον εθνικό νομοθέτη την εξουσία να υιοθετεί λύσεις που θίγουν τις θεμελιώδεις αξίες και τις αρχές της Ένωσης;
β)
η συνταγματική ταυτότητα κράτους μέλους δεν μπορεί να στερήσει το δικαίωμα πρόσβασης σε ανεξάρτητο δικαστήριο που έχει συσταθεί νομίμως, όταν η διαδικασία διορισμού που προηγήθηκε της επίδοσης της πράξης διορισμού ενείχε τις παραβάσεις που περιγράφονται στα προδικαστικά ερωτήματα των υποθέσεων C‑487/19 και C‑508/19 και ο προηγούμενος δικαστικός έλεγχος της διαδικασίας αυτής αποκλείστηκε εσκεμμένα και κατά τρόπο προδήλως αντίθετο προς το εθνικό Σύνταγμα;
3)
Έχουν το άρθρο 2 και το άρθρο 4, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, καθώς και η αρχή του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο και το άρθρο 267 ΣΛΕΕ την έννοια ότι το περιεχόμενο της έννοιας της συνταγματικής ταυτότητας κράτους μέλους όσον αφορά το δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο μπορεί να καθοριστεί κατά τρόπο δεσμευτικό για το δικαστήριο του τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας κράτους μέλους μόνο μέσω διαλόγου με το Δικαστήριο στο πλαίσιο διαδικασίας έκδοσης προδικαστικής απόφασης κινηθείσας από το εθνικό αυτό δικαστήριο ή από άλλα εθνικά δικαστήρια [όπως για παράδειγμα, το Trybunał Konstytucyjny (Συνταγματικό Δικαστήριο)];
4)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ [σε συνδυασμό με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ – η διευκρίνιση αυτή περιλαμβάνεται μόνο στις αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως στις υποθέσεις C‑494/20, C‑506/20, C‑509/20 και C‑511/20] και η γενική αρχή του δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως την έννοια ότι το δικαστήριο του τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας κράτους μέλους απορρίπτει αίτηση για τη διαβίβαση δικογραφίας σε υπόθεση [στην οποία υποβλήθηκε προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο – η διευκρίνιση αυτή περιλαμβάνεται μόνο στις αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως στις υποθέσεις C‑494/20 και C‑509/20], όταν η αίτηση αυτή υποβάλλεται από πρόσωπο διορισθέν στη θέση δικαστή βάσει της εθνικής νομοθεσίας και υπό περιστάσεις που οδηγούν στη συγκρότηση δικαστηρίου το οποίο δεν πληροί τις προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και δεν αποτελεί δικαστήριο νομίμως συσταθέν, χωρίς να απαιτείται η προηγούμενη περάτωση της διαδικασίας για την οποία γίνεται λόγος στα προδικαστικά ερωτήματα της υπόθεσης C‑508/19 ή στην απόφαση του Δικαστηρίου της 19ης Νοεμβρίου 2019, A. K. κ.λπ. (Ανεξαρτησία του πειθαρχικού τμήματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου) (C‑585/18, C‑624/18 και C‑625/18, EU:C:2019:982);»
47
Εν συνεχεία, στις περί παραπομπής αποφάσεις στις υποθέσεις C‑491/20 έως C‑495/20, C‑506/20 και C‑511/20 υποβλήθηκε το ακόλουθο πέμπτο ερώτημα:
«5)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 και το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ καθώς και με το δικαίωμα πρόσβασης σε δικαστήριο, την έννοια ότι το εθνικό δικαστήριο το οποίο επιλαμβάνεται αγωγής για τη διαπίστωση περί ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσης δικαστή εθνικού δικαστηρίου λόγω σοβαρών παραβάσεων της διαδικασίας διορισμού υποχρεούται να διατάξει τη λήψη προσωρινού μέτρου και να απαγορεύσει στον εναγόμενο της υπόθεσης αυτής την περαιτέρω εκδίκαση κάθε άλλης υπόθεσης απτόμενης του δικαίου της Ένωσης, άλλως οι διαδικαστικές πράξεις ή οι αποφάσεις του δικαστή αυτού θα είναι ανενεργές, καθώς και να διατάξει τα λοιπά όργανα να μην αναθέτουν υποθέσεις στον εν λόγω εναγόμενο ή να μην τον τοποθετούν σε δικαστικούς σχηματισμούς;»
48
Τέλος, σε όλες τις υπό κρίση υποθέσεις, με εξαίρεση την υπόθεση C‑509/20, το αιτούν δικαστήριο, επισημαίνοντας ότι ενεργεί «δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το σημείο 27 των Συστάσεων προς τα εθνικά δικαστήρια σχετικά με την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων (ΕΕ 2019, C 380, σ. 1)», υπέβαλε τα ακόλουθα τέσσερα τελευταία ερωτήματα, τα οποία είναι πανομοιότυπα με τέσσερα ήδη υποβληθέντα στο Δικαστήριο ερωτήματα στο πλαίσιο της υπόθεσης C‑508/19, Prokurator Generalny κ.λπ. (Πειθαρχικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός):
«6)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, το άρθρο 2, το άρθρο 4, παράγραφος 3, και το άρθρο 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του [Χάρτη] και το άρθρο 267, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, την έννοια ότι το δικαστήριο του τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας ενός κράτους μέλους μπορεί να διαπιστώσει, στο πλαίσιο αναγνωριστικής δίκης σχετικά με την ύπαρξη ή μη υπηρεσιακής σχέσης, ότι δεν είναι δικαστής το πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκε πράξη διορισμού δικαστικού λειτουργού του εν λόγω δικαστηρίου, εκδοθείσα βάσει διατάξεων που παραβιάζουν την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, ή στο πλαίσιο διαδικασίας αντίθετης προς την αρχή αυτή, εφόσον κατέστη σκοπίμως αδύνατη η εκ μέρους του δικαστηρίου εξέταση των ζητημάτων αυτών πριν από την επίδοση της σχετικής πράξης;
7)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, το άρθρο 2, το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ και το άρθρο 47 του [Χάρτη], σε συνδυασμό με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, την έννοια ότι συντρέχει παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στην περίπτωση κατά την οποία η πράξη διορισμού δικαστικού λειτουργού επιδόθηκε κατόπιν υποβολής από το εθνικό δικαστήριο στο Δικαστήριο προδικαστικού ερωτήματος για την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, από την απάντηση στο οποίο εξαρτάται η εκτίμηση της συμβατότητας με το δίκαιο της Ένωσης των εθνικών διατάξεων των οποίων η εφαρμογή κατέστησε δυνατή την επίδοση της εν λόγω πράξης;
8)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, το άρθρο 2, το άρθρο 4, παράγραφος 3, το άρθρο 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ και το άρθρο 47 του [Χάρτη] την έννοια ότι συντρέχει παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας λόγω της μη παροχής δικαιώματος πρόσβασης σε δικαστήριο, στην περίπτωση επίδοσης πράξης διορισμού δικαστικού λειτουργού ενός δικαστηρίου κράτους μέλους κατόπιν διαδικασίας διορισμού διεξαχθείσας κατά κατάφωρη παράβαση των κανόνων δικαίου του εν λόγω κράτους μέλους που αφορούν τον διορισμό δικαστών;
9)
Έχουν το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, το άρθρο 2, το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ και το άρθρο 47 του [Χάρτη], σε συνδυασμό με το άρθρο 267, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, την έννοια ότι συντρέχει παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στην περίπτωση που ο εθνικός νομοθέτης ιδρύει, στο εσωτερικό του δικαστηρίου τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας ενός κράτους μέλους, μια οργανωτική μονάδα η οποία δεν αποτελεί δικαστήριο κατά την έννοια του δικαίου της Ένωσης;»
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
Επί των αιτημάτων εφαρμογής της ταχείας διαδικασίας
49
Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε την υπαγωγή του πρώτου και του πέμπτου προδικαστικού ερωτήματος στην ταχεία διαδικασία δυνάμει του άρθρου 105 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Προς στήριξη του αιτήματος αυτού, το αιτούν δικαστήριο υποστήριξε ότι η εφαρμογή της ταχείας διαδικασίας δικαιολογείται όσον αφορά το πρώτο ερώτημα από την ανάγκη άρσης των αμφιβολιών σχετικά με το καθ’ ύλην πεδίο εφαρμογής της διάταξης του Δικαστηρίου της 8ης Απριλίου 2020, Επιτροπή κατά Πολωνίας (C‑791/19 R, EU:C:2020:277), και, αναφορικά με το πέμπτο ερώτημα, από την ανάγκη διασφάλισης της λειτουργίας ενός εθνικού δικαιοδοτικού συστήματος που να πληροί τις απαιτήσεις της Ένωσης.
50
Το άρθρο 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, κατόπιν αιτήματος του αιτούντος δικαστηρίου ή, σε εξαιρετική περίπτωση, αυτεπαγγέλτως, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου μπορεί να αποφασίσει, αφού ακούσει τον εισηγητή δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, την υπαγωγή της προδικαστικής παραπομπής σε ταχεία διαδικασία όταν η φύση της υπόθεσης απαιτεί να αποφανθεί το Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν.
51
Πρέπει να υπομνησθεί ότι η ταχεία διαδικασία αποτελεί δικονομικό μέσο για την αντιμετώπιση εξαιρετικά επείγουσας κατάστασης (απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2021, Randstad Italia, C‑497/20, EU:C:2021:1037, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52
Εν προκειμένω, με αποφάσεις της 12ης και της 30ής Οκτωβρίου 2020 καθώς και της 13ης Νοεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε, αφού άκουσε τον εισηγητή δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, να μην κάνει δεκτά τα αιτήματα που μνημονεύθηκαν στη σκέψη 49 της παρούσας διατάξεως.
53
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί εκ προοιμίου ότι στην υπόθεση C‑508/19, Prokurator Generalny κ.λπ. (Πειθαρχικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός), η οποία αφορούσε την ίδια διαφορά με αυτή της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑509/20 και στην οποία είχαν υποβληθεί στο Δικαστήριο πανομοιότυπα προδικαστικά ερωτήματα με τα υποβαλλόμενα στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις έκτο έως ένατο προδικαστικά ερωτήματα, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου, με απόφαση της 20ής Αυγούστου 2019, είχε ήδη απορρίψει προηγούμενο αίτημα εκδικάσεως της υποθέσεως με την ταχεία διαδικασία, το οποίο είχε υποβληθεί από το αιτούν δικαστήριο. Ως εκ τούτου, οι λόγοι απόρριψης του αιτήματος αυτού, οι οποίοι παρατίθενται στις σκέψεις 39 έως 43 της απόφασης Prokurator Generalny, ισχύουν και για τα αιτήματα εκδικάσεως των υπό κρίση συνεκδικαζόμενων υποθέσεων με την ταχεία διαδικασία.
54
Επιπλέον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η ταχεία διαδικασία μπορεί να εφαρμοσθεί σε ορισμένα μόνον από τα προδικαστικά ερωτήματα που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο, όπως ζητεί εν προκειμένω το αιτούν δικαστήριο, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν προκύπτει ο λόγος για τον οποίο η απάντηση στο πρώτο ερώτημα έχει ιδιαιτέρως επείγοντα χαρακτήρα, ενώ εξάλλου το αιτούν δικαστήριο ουδόλως αιτιολόγησε το αίτημά του υπό το πρίσμα αυτό.
55
Όσον αφορά το πέμπτο ερώτημα, πρέπει, κατά πρώτον, να υπομνησθεί ότι το γεγονός ότι μια αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβάλλεται στο πλαίσιο εθνικής διαδικασίας που επιτρέπει τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων δεν είναι, αυτό καθεαυτό, ικανό να αποδείξει ότι η φύση της υπόθεσης απαιτεί να αποφανθεί το Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν (απόφαση Prokurator Generalny, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Κατά δεύτερον, επισημαίνεται ότι τα αιτήματα λήψης ασφαλιστικών μέτρων τα οποία αφορά το πέμπτο ερώτημα εκκρεμούσαν ήδη προ πολλού ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου και ειδικότερα ενώπιον των δικαστικών σχηματισμών του εν λόγω δικαστηρίου, οι οποίοι είχαν αποφασίσει, σε πρώτο στάδιο, να αναστείλουν την εξέταση των υποθέσεων των κύριων δικών εν αναμονή της αποφάσεως που θα εξέδιδε το Δικαστήριο στην υπόθεση C‑508/19, Prokurator Generalny κ.λπ. (Πειθαρχικό τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός), όπερ ουδόλως συμβάλλει στη θεμελίωση εξαιρετικά επείγουσας κατάστασης, ικανής να δικαιολογήσει ταχεία διαδικασία προκειμένου να δοθεί απάντηση στο εν λόγω ερώτημα.
Επί της συνεκδικάσεως των υποθέσεων
56
Με απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου της 16ης Νοεμβρίου 2020, οι υποθέσεις C‑491/20 έως C‑496/20, C‑506/20, C‑509/20 και C‑511/20 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της έγγραφης και της προφορικής διαδικασίας και προς έκδοση κοινής απόφασης.
Ως προς τη μερική ανάκληση των προδικαστικών ερωτημάτων
57
Μετά την έκδοση της αποφάσεως Prokurator Generalny, με την οποία το Δικαστήριο έκρινε απαράδεκτη την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υποβλήθηκε στην υπόθεση C‑508/19, το αιτούν δικαστήριο ερωτήθηκε εάν προετίθετο να εμμείνει στις υπό κρίση αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως.
58
Σε απάντηση, το αιτούν δικαστήριο ενημέρωσε το Δικαστήριο στις 27 Απριλίου 2022 ότι είχε αποφασίσει να ανακαλέσει το πρώτο, όγδοο και ένατο προδικαστικό ερώτημα και να εμμείνει στα έξι υπόλοιπα ερωτήματα. Οι διατάξεις που εκθέτουν το σκεπτικό της αποφάσεως αυτής εκδόθηκαν από το αιτούν δικαστήριο στις 23 Μαΐου 2022 και κοινοποιήθηκαν αυθημερόν στο Δικαστήριο.
59
Από το σκεπτικό αυτό προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι η ανάγκη απαντήσεως στο δεύτερο, τρίτο και τέταρτο προδικαστικό ερώτημα παραμένει ακέραια και τούτο ακόμη και στην περίπτωση που το Δικαστήριο θα έδινε αρνητική απάντηση στο έκτο και στο έβδομο προδικαστικό ερώτημα ή θα τα έκρινε απαράδεκτα, όπως έπραξε στην απόφαση Prokurator Generalny. Συγκεκριμένα, το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα αφορά τις δικονομικές δυσχέρειες επί των οποίων πρέπει να αποφανθεί το αιτούν δικαστήριο σχετικά με την ενδεχόμενη διαβίβαση των υποθέσεων των κύριων δικών στο πειθαρχικό τμήμα ή στο τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων. Από την πλευρά τους, το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα συνδέονται στενά με το τέταρτο ερώτημα και οι απαντήσεις στο δεύτερο και τρίτο ερώτημα καθίστανται κατά μείζονα λόγο αναγκαίες διότι το Trybunał Konstytucyjny (Συνταγματικό Δικαστήριο) εξέδωσε πρόσφατα νέα νομολογία η οποία περιορίζει το πεδίο εφαρμογής της αρχής της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης.
60
Όσον αφορά το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι το ερώτημα αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί άνευ αντικειμένου μόνον αν το Δικαστήριο έδινε αρνητική απάντηση στο έκτο και στο έβδομο προδικαστικό ερώτημα ή τα έκρινε απαράδεκτα.
61
Τέλος, το αιτούν δικαστήριο υπογραμμίζει ότι το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα αφορούν το ζήτημα αν το δίκαιο της Ένωσης απαιτεί να υπάρχει στο εθνικό δίκαιο ειδικό ένδικο βοήθημα για την προστασία των δικαιωμάτων που αντλούν οι ιδιώτες από το δίκαιο της Ένωσης, όπως το μνημονευόμενο στο πλαίσιο των υποθέσεων των κύριων δικών.
62
Ωστόσο, αφενός, και αντιθέτως προς όσα έκρινε το Δικαστήριο στην απόφαση Prokurator Generalny, η διαδικασία αναγνώρισης της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσεως του εναγομένου στην κύρια δίκη δικαστή στην υπόθεση C‑508/19 δεν έχει παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με την πειθαρχική διαδικασία που κινήθηκε κατά του ενάγοντος στην κύρια δίκη δικαστή στην ίδια υπόθεση, καθώς οι δύο αυτές διαδικασίες είναι στην πραγματικότητα αυτοτελείς, το δε έννομο συμφέρον του ενάγοντος σε διαδικασία αναγνώρισης της ανυπαρξίας ορισμένης σχέσης εκτιμάται μόνον αφού κριθεί ότι το ούτως ασκηθέν μέσο ένδικης προστασίας είναι απαράδεκτο. Επιπλέον, σε πλείονες από τις προκείμενες υποθέσεις των κύριων δικών δεν υπάρχει παράλληλη διαδικασία εν εξελίξει, ανάλογη της διαδικασίας που διαπίστωσε η απόφαση Prokurator Generalny.
63
Αφετέρου, αν ληφθεί υπόψη το εθνικό σύστημα του συνόλου των ενδίκων βοηθημάτων που μπορούν να ασκήσουν οι ιδιώτες κατά τα οριζόμενα στην απόφαση αυτή, τότε το συναγόμενο συμπέρασμα πρέπει να είναι το παραδεκτό της αγωγής αναγνώρισης της ανυπαρξίας σχέσης, η οποία αγωγή αποτελεί πράγματι το μοναδικό ένδικο βοήθημα που μπορεί να διασφαλίσει την τήρηση των εγγυήσεων που απορρέουν από το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και από το άρθρο 47 του Χάρτη, δεδομένου ότι δεν προβλέπεται κανένα άλλο ένδικο βοήθημα από το εθνικό δίκαιο το οποίο να επιτρέπει την ευθεία αμφισβήτηση της θητείας δικαστή, κατόπιν παράτυπου διορισμού του από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
64
Το αιτούν δικαστήριο αναφέρει επίσης ότι οι δικαστές που τηρούν τα διδάγματα που αντλούνται από τη νομολογία του Δικαστηρίου αναφορικά με το κράτος δικαίου κινδυνεύουν πλέον να υποστούν τόσο πειθαρχικά όσο και ποινικά αντίποινα, όπως καταδεικνύεται από διάφορα συγκεκριμένα παραδείγματα τα οποία παραθέτει. Τονίζει επιπλέον ότι οι εθνικές δικογραφίες στις υποθέσεις C‑487/19 και C‑508/19 οι οποίες παραπέμφθηκαν από το Δικαστήριο στα αιτούντα δικαστήρια στις υποθέσεις αυτές παρακρατήθηκαν από τον νέο πρόεδρο του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) και δεν διαβιβάστηκαν στα αιτούντα δικαστήρια, των οποίων η σύνθεση τροποποιήθηκε εν τω μεταξύ κατά τρόπο ώστε να απαρτίζονται πλέον κατά πλειοψηφία από δικαστές διορισθέντες στο πλαίσιο διαδικασιών που ενέχουν παρατυπίες ανάλογες με τις επίμαχες στην εν λόγω υπόθεση C‑487/19.
65
Τέλος, όσον αφορά τις ειδικές περιστάσεις των υποθέσεων C‑494/20, C‑496/20, C‑508/19 και C‑509/20, το αιτούν δικαστήριο θεωρεί ότι πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ποιο είναι στην πραγματικότητα το πειθαρχικό τμήμα το οποίο, εν τέλει, θα κληθεί να ελέγξει τη νομιμότητα του ορισμού, από τον πρόεδρο του εν λόγω τμήματος, των πειθαρχικών δικαστηρίων που είναι αρμόδια να αποφανθούν επί των πειθαρχικών διαδικασιών που κινήθηκαν παράλληλα εναντίον των εναγόντων στις κύριες δίκες.
Επί του παραδεκτού
66
Κατά το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο, όταν είναι προδήλως αναρμόδιο να επιληφθεί της υπόθεσης ή όταν μια αίτηση ή μια προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
67
Η διάταξη αυτή πρέπει να εφαρμοστεί εν προκειμένω. Πράγματι, λαμβανομένων υπόψη των διδαγμάτων που απορρέουν από την απόφαση Prokurator Generalny, δεν τίθεται πλέον ουδεμία αμφιβολία για το απαράδεκτο των υπό κρίση αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 6ης Οκτωβρίου 2020, Prokuratura Rejonowa w Słubicach, C‑623/18, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:800, σκέψη 23).
Επί του έκτου και του εβδόμου προδικαστικού ερωτήματος
68
Όσον αφορά το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να επισημανθεί εκ προοιμίου, αφενός, ότι τα ερωτήματα αυτά είναι πανομοιότυπα με τα δύο πρώτα ερωτήματα που υποβλήθηκαν με την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία το Δικαστήριο έκρινε απαράδεκτη στην απόφαση Prokurator Generalny και, αφετέρου, ότι η εν λόγω αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υπεβλήθη στο Δικαστήριο στο πλαίσιο της ίδιας υπόθεσης της κύριας δίκης η οποία οδήγησε στην υποβολή αίτησης προδικαστικής αποφάσεως σε μία από τις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, ήτοι στην υπόθεση C‑509/20.
69
Στο πλαίσιο αυτό, πρέπει να επισημανθεί ότι, στη σκέψη 60 της απόφασης Prokurator Generalny, το Δικαστήριο επανέλαβε την πάγια νομολογία του σύμφωνα με την οποία η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, με την οποία το Δικαστήριο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που τους είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς επί της οποίας καλούνται να αποφανθούν, και ο δικαιολογητικός λόγος της προδικαστικής παραπομπής δεν έγκειται στη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης επί γενικών ή υποθετικών ζητημάτων, αλλά στην αυτονόητη ανάγκη αποτελεσματικής επίλυσης μιας ένδικης διαφοράς. Ομοίως, στη σκέψη 62 της απόφασης αυτής, το Δικαστήριο υπενθύμισε επίσης την πάγια νομολογία του, σύμφωνα με την οποία τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι εκκρεμεί πράγματι διαφορά ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, στο πλαίσιο της οποίας αυτά καλούνται να εκδώσουν απόφαση που θα λαμβάνει υπόψη την προδικαστική απόφαση.
70
Όσον αφορά την αστική αγωγή αναγνώρισης της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσης δικαστή η οποία αποτελεί αντικείμενο της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑508/19, το Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε στη σκέψη 66 της αποφάσεως Prokurator Generalny ότι, εφόσον το εθνικό δίκαιο επιτρέπει την άσκηση τέτοιας αγωγής με την οποία ζητείται η έκδοση αναγνωριστικής αποφάσεως και το αιτούν δικαστήριο έχει κρίνει παραδεκτή την αγωγή της οποίας έχει επιληφθεί βάσει του δικαίου αυτού, δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να θέσει υπό αμφισβήτηση την ως άνω κρίση, διαπίστωσε ωστόσο, στη σκέψη 67 της απόφασης αυτής, ότι αυτό δεν συνέβαινε εν προκειμένω.
71
Πράγματι, το αιτούν δικαστήριο στην υπόθεση C‑508/19, το οποίο επιλήφθηκε μιας τέτοιας αγωγής, υπογράμμισε ότι δεν διέθετε, δυνάμει του εφαρμοστέου εθνικού δικαίου, την αρμοδιότητα εκείνη που θα του επέτρεπε να αποφανθεί επί της νομιμότητας της πράξης διορισμού ενός προσώπου ως δικαστή και ότι μια τέτοια αγωγή δεν μπορεί, επίσης, να κριθεί παραδεκτή βάσει του εθνικού δικαίου. Ούτε το αιτούν δικαστήριο στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, το οποίο καλείται να επιληφθεί ανάλογων αγωγών, έχει τέτοιου είδους αρμοδιότητα.
72
Επίσης, το Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε στις σκέψεις 68 και 69 της αποφάσεως Prokurator Generalny την πάγια νομολογία του σύμφωνα με την οποία, καταρχήν, η συνεργασία μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ προϋποθέτει ότι το αιτούν δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί της διαφοράς της κύριας δίκης, προκειμένου αυτή να μη θεωρηθεί ως αμιγώς υποθετική και ότι τούτο ενδέχεται να μην ισχύει μόνο σε ορισμένες εξαιρετικές περιστάσεις, παρέθεσε, στις σκέψεις 70 επ. της απόφασης αυτής, τους λόγους για τους οποίους μια τέτοια εξαίρεση δεν μπορούσε να γίνει δεκτή εν προκειμένω.
73
Συναφώς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 70 της αποφάσεως Prokurator Generalny, ερμηνευομένης υπό το φως των σκέψεων 63 έως 65 της αποφάσεως αυτής, το Δικαστήριο υπογράμμισε, κατά πρώτον, ότι από τα στοιχεία της αποφάσεως περί παραπομπής στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η ως άνω απόφαση προέκυπτε ότι η αγωγή την οποία άσκησε η ενάγουσα της κύριας δίκης, μολονότι αποσκοπούσε τυπικά στην αναγνώριση της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ του εναγομένου στην κύρια δίκη και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), σχέσης με την οποία άλλωστε ουδόλως συνδεόταν η ενάγουσα στην κύρια δίκη, επιδίωκε εν τέλει την αμφισβήτηση του κύρους του διορισμού του εναγομένου σε θέση δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου). Το Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι, ως εκ τούτου, η ενάγουσα επιδίωκε στην πραγματικότητα την επίλυση νομικού ζητήματος τιθέμενου στο πλαίσιο της πειθαρχικής διαδικασίας που εκκρεμούσε τότε εναντίον της ενώπιον άλλου εθνικού δικαστηρίου και η οποία αφορούσε τα έννομα αποτελέσματα της πράξης διορισμού της, δηλαδή μιας δικαστικής διαδικασίας η οποία ήταν διαφορετική από εκείνη της κύριας δίκης και ως προς την οποία η ίδια ενάγουσα ζητούσε άλλωστε από το αιτούν δικαστήριο να διατάξει την αναστολή της ως ασφαλιστικό μέτρο.
74
Ωστόσο, ανάλογες διαπιστώσεις επιβάλλονται για το σύνολο των διαφορών των κύριων δικών που οδήγησαν στην υποβολή των υπό κρίση αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως.
75
Πράγματι, καταρχάς, τούτο ισχύει αναφορικά με την υπόθεση C‑509/20, η οποία, όπως επισημάνθηκε προηγουμένως, ανέκυψε από την ίδια διαφορά της κύριας δίκης με εκείνη επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση Prokurator Generalny. Το ίδιο ισχύει και για τις διαφορές των κύριων δικών στις υποθέσεις C‑494/20 και C‑496/20, το πλαίσιο των οποίων είναι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 25 έως 28 της παρούσας διατάξεως, απολύτως ανάλογο με εκείνο της διαφοράς της κύριας δίκης στις υποθέσεις C‑508/19 και C‑509/20.
76
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Τούτο ισχύει επίσης και για τις άλλες διαφορές των κύριων δικών στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα στοιχεία των αποφάσεων περί παραπομπής και τα περιγραφόμενα στις σκέψεις 29 έως 43 της παρούσας διατάξεως, οι αγωγές τις οποίες άσκησαν οι διάφοροι ενάγοντες των κύριων δικών στις υποθέσεις C‑491/20 έως C‑493/20, C‑495/20, C‑506/20 και C‑511/20, μολονότι αποσκοπούν τυπικά στην αναγνώριση της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ των εναγομένων στην καθεμία από τις κύριες δίκες και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), επιδιώκουν εν τέλει την αμφισβήτηση του κύρους του διορισμού των εν λόγω εναγομένων σε θέσεις δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) και, ως εκ τούτου, την επίλυση νομικών ζητημάτων τιθέμενων στο πλαίσιο άλλων διαδικασιών στις οποίες οι ενάγοντες των κύριων δικών είναι διάδικοι ενώπιον άλλων δικαστηρίων. Πρέπει, εξάλλου, να παρατηρηθεί ότι όλοι σχεδόν οι εν λόγω ενάγοντες στις κύριες δίκες ζήτησαν, επίσης, από το αιτούν δικαστήριο στις υπό κρίση υποθέσεις να διατάξει, ως ασφαλιστικό μέτρο, την αναστολή αυτών των άλλων χωριστών δικαστικών διαδικασιών στις οποίες οι ίδιοι ήταν διάδικοι.
77
Επομένως, κατ’ αναλογίαν με τις επισημάνσεις του Δικαστηρίου στη σκέψη 71 της αποφάσεως Prokurator Generalny για τα πανομοιότυπα ερωτήματα που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο στην υπόθεση C‑508/19, το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο στις υποθέσεις C‑491/20, C‑492/20 έως C‑496/20, C‑506/20 και C‑511/20 δεν αφορούν εγγενώς τις διαφορές των κύριων δικών, αλλά άλλες διαφορές, ως προς τις οποίες οι διαφορές των κύριων δικών έχουν στην πραγματικότητα απλώς παρεπόμενο χαρακτήρα, καθόσον, τα ερωτήματα αυτά αποσκοπούν, κατ’ ουσίαν, στο να εκτιμηθεί αν ορισμένες προβαλλόμενες παρατυπίες ως προς τον διορισμό των εναγομένων στις κύριες δίκες ως δικαστών έχουν ως συνέπεια ότι δεν δικαιούνταν ή δεν θα δικαιούνται να εκδώσουν πράξεις στο πλαίσιο αυτών των άλλων διαφορών. Κατά τρόπο ανάλογο, τα ερωτήματα αυτά αποσκοπούν, στο ειδικότερο πλαίσιο της υποθέσεως C‑492/20, να επιτρέψουν να εκτιμηθεί αν μια δήλωση καταγγελίας τέτοιων παρατυπιών μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πειθαρχικό παράπτωμα στο πλαίσιο της πειθαρχικής διαφοράς στην οποία ο ενάγων της κύριας δίκης στην εν λόγω υπόθεση είναι επίσης διάδικος.
78
Υπό τις συνθήκες αυτές, και όπως υπογράμμισε επίσης το Δικαστήριο στη σκέψη 71 της αποφάσεως Prokurator Generalny, το Δικαστήριο, προκειμένου να εκτιμήσει πλήρως το περιεχόμενο των ίδιων προδικαστικών ερωτημάτων και να δώσει κατάλληλη απάντηση σε αυτά, θα ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη τα σχετικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις άλλες αυτές δικαστικές διαδικασίες αντί να εμμείνει στα χαρακτηριστικά των διαφορών των κύριων δικών, όπως απαιτεί ωστόσο το άρθρο 267 ΣΛΕΕ.
79
Κατά δεύτερον, το Δικαστήριο επισήμανε στη σκέψη 72 της αποφάσεως Prokurator Generalny ότι, ελλείψει δικαιώματος άσκησης ευθείας προσφυγής κατά του διορισμού του εναγομένου στην υπόθεση της κύριας δίκης, στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε η εν λόγω απόφαση, ως προέδρου του πειθαρχικού τμήματος του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) ή κατά του ορισμού από τον εν λόγω δικαστή του πειθαρχικού δικαστηρίου που είναι αρμόδιο για την εξέταση της πειθαρχικής διαφοράς εναντίον της ενάγουσας στην υπόθεση εκείνη της κύριας δίκης, η ενάγουσα θα μπορούσε να προβάλει, ενώπιον του πειθαρχικού δικαστηρίου, ένσταση σχετική με ενδεχόμενη προσβολή, απορρέουσα από την ως άνω πράξη, του δικαιώματός της να εκδικαστεί η διαφορά από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως.
80
Στη σκέψη 73 της αποφάσεως Prokurator Generalny, το Δικαστήριο υπογράμμισε επίσης, συναφώς, ότι έχει ήδη κριθεί ότι οι διατάξεις του εθνικού δικαίου που αναθέτουν στον πρόεδρο του πειθαρχικού τμήματος τη διακριτική ευχέρεια να ορίζει το κατά τόπον αρμόδιο πειθαρχικό δικαστήριο για την εκδίκαση των πειθαρχικών διαδικασιών κατά δικαστών των τακτικών δικαστηρίων συνιστούν παράβαση του άρθρου 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ [απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Πολωνίας (Πειθαρχικό καθεστώς των δικαστών), C‑791/19, EU:C:2021:596, σκέψη 176]. Επιπλέον, το Δικαστήριο επισήμανε στη σκέψη 74 της αποφάσεως Prokurator Generalny ότι, δεδομένου του άμεσου αποτελέσματος που έχει η εν λόγω διάταξη στο μέτρο που απαιτεί τα δικαστήρια τα οποία καλούνται να ερμηνεύσουν και να εφαρμόσουν το δίκαιο της Ένωσης να είναι ανεξάρτητα, αμερόληπτα και να έχουν προηγουμένως συσταθεί νομίμως, η αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης επιβάλλει στο ορισθέν κατά τα ανωτέρω πειθαρχικό δικαστήριο να μην εφαρμόσει τέτοιες εθνικές διατάξεις και, ως εκ τούτου, να κηρύξει εαυτό αναρμόδιο να εκδικάσει τη διαφορά που υποβλήθηκε στην κρίση του.
81
Όσον αφορά τη μνημονευόμενη στη σκέψη 65 της παρούσας διατάξεως περίσταση που επικαλείται το αιτούν δικαστήριο, σύμφωνα με την οποία εναπόκειται, εν τέλει, στο πειθαρχικό τμήμα να ελέγξει τη νομιμότητα του ορισμού, από τον πρόεδρο του εν λόγω τμήματος, των πειθαρχικών δικαστηρίων που είναι αρμόδια να αποφανθούν επί των επίμαχων πειθαρχικών διαδικασιών, πρέπει να σημειωθεί ότι, μετά την υποβολή των υπό κρίση αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως, το Δικαστήριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι η Δημοκρατία της Πολωνίας, μη διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του πειθαρχικού τμήματος που καλείται να εκδικάζει, κατ’ έφεση, τις πειθαρχικές υποθέσεις οι οποίες αφορούν τους δικαστές των τακτικών δικαστηρίων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ [απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Πολωνίας (Πειθαρχικό καθεστώς των δικαστών), C‑791/19, EU:C:2021:596, σκέψη 113].
82
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Για δε τους λόγους που αναφέρθηκαν στη σκέψη 75 της παρούσας διατάξεως, οι εκτιμήσεις που εκτίθενται στις σκέψεις 79 έως 81 της διατάξεως αυτής εφαρμόζονται, κατά πανομοιότυπο τρόπο, στο πλαίσιο των υπό κρίση υποθέσεων C‑494/20, C‑496/20 και C‑509/20.
83
Επιπλέον, ανάλογες εκτιμήσεις μπορούν να διατυπωθούν mutatis mutandis και για τις άλλες διαφορές των κύριων δικών στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις.
84
Ως εκ τούτου, προκύπτει, καταρχάς, ότι ο ενάγων της κύριας δίκης στην υπόθεση C‑492/20 είχε τη δυνατότητα να εκφράσει ευθέως, ενώπιον του πειθαρχικού δικαστηρίου που επιλήφθηκε της πειθαρχικής διαδικασίας εναντίον του, την επιχειρηματολογία του περί παρατυπιών, υπό το πρίσμα του άρθρου 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, οι οποίες επηρέασαν τον διορισμό του εναγομένου στην κύρια δίκη δικαστή, με σκοπό να αμφισβητήσει τον προβαλλόμενο παραπτωματικό χαρακτήρα των μνημονευόμενων στη σκέψη 33 της παρούσας διατάξεως δηλώσεών του για τις περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα ο εν λόγω διορισμός.
85
Εν συνεχεία, όσον αφορά την υπόθεση C‑493/20, επισημαίνεται ότι πρέπει να παρασχεθεί η δυνατότητα και στον ενάγοντα της κύριας δίκης στην υπόθεση αυτή να υποστηρίξει ότι η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων την οποία εξέδωσε το πειθαρχικό τμήμα εναντίον του δεν παράγει αποτελέσματα διότι είναι αντίθετη προς το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και τούτο, μεταξύ άλλων, τόσο στο πλαίσιο της πειθαρχικής διαδικασίας εναντίον του που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη όσο και ενώπιον κάθε άλλης εθνικής αρχής που θα κληθεί να συμμορφωθεί προς την απόφαση αυτή.
86
Όσον αφορά την υπόθεση C‑491/20, πρέπει να υπομνησθεί, σχετικά με την ένδικη διαδικασία που κίνησε ο W. Ż. με σκοπό να προσβάλει την απόφαση περί μεταθέσεώς του, η οποία κατέληξε στην έκδοση από τον δικαστή A. S. της διάταξης για την οποία γίνεται λόγος στη σκέψη 36 της παρούσας διατάξεως, ότι το τμήμα αστικών υποθέσεων, που επιλήφθηκε αιτήσεως εξαιρέσεως στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, υπέβαλε στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως επί της οποίας εκδόθηκε, εν τω μεταξύ, η απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, W. Ż. (Τμήμα εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου – Διορισμός) (C‑487/19, EU:C:2021:798).
87
Στην εν λόγω απόφαση, όπως προκύπτει από το διατακτικό της, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και η αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης έχουν την έννοια ότι εθνικό δικαστήριο το οποίο έχει επιληφθεί αιτήσεως εξαιρέσεως αφορώσας την εκδίκαση αγωγής δικαστή που υπηρετεί σε δικαστήριο το οποίο μπορεί να κληθεί να ερμηνεύσει και να εφαρμόσει το δίκαιο της Ένωσης κατά αποφάσεως με την οποία μετατέθηκε χωρίς τη συγκατάθεσή του οφείλει, εφόσον τούτο είναι, δεδομένης της οικείας δικονομικής κατάστασης, αναγκαίο για τη διασφάλιση της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης, να θεωρήσει ανυπόστατη διάταξη με την οποία δικαστήριο, αποφαινόμενο σε τελευταίο βαθμό και στο πλαίσιο μονομελούς δικαστικού σχηματισμού, απέρριψε την εν λόγω αγωγή, εάν από το σύνολο των συνθηκών και των περιστάσεων υπό τις οποίες διεξήχθη η διαδικασία διορισμού του δικαστή που αποφαίνεται στο πλαίσιο του μονομελούς δικαστικού σχηματισμού προκύπτει ότι ο διορισμός του πραγματοποιήθηκε κατά πρόδηλη παράβαση θεμελιωδών κανόνων που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της θεσπίσεως και της λειτουργίας του οικείου δικαιοδοτικού συστήματος και ότι η ακεραιότητα του αποτελέσματος στο οποίο κατέληξε η εν λόγω διαδικασία διακυβεύεται, δημιουργώντας εύλογες αμφιβολίες στους πολίτες ως προς την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του οικείου δικαστή, ούτως ώστε η εν λόγω διάταξη να μην μπορεί να θεωρηθεί ότι εκδόθηκε από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως, κατά την έννοια του άρθρου 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ.
88
Τέλος, όσον αφορά τις υποθέσεις C‑495/20, C‑506/20 και C‑511/20 και τον σκοπό που επιδιώκουν οι ενάγοντες στις υποθέσεις των κύριων δικών, ο οποίος έγκειται, κατ’ ουσίαν, στο να μη δύνανται οι δικαστές του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων να αποφανθούν επί των εκκρεμών ενώπιον του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) αγωγών των εναγόντων που μνημονεύονται στις σκέψεις 38 έως 43 της παρούσας διατάξεως, οι ενάγοντες πρέπει να έχουν, και στην περίπτωση αυτή, τη δυνατότητα να προβάλουν όλα τα επιχειρήματά τους περί παράβασης των σχετικών διατάξεων του δικαίου της Ένωσης στο πλαίσιο της διαδικασίας που αφορά τις εν λόγω αγωγές και ενώπιον του επιληφθέντος των αγωγών αυτών δικαστηρίου.
89
Περαιτέρω πρέπει να επισημανθεί ότι, δεδομένου του άμεσου αποτελέσματος που έχει το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 80 της παρούσας διατάξεως, καθώς και των συνεπειών που επάγεται, εξ αυτού του λόγου, η αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης έναντι όλων των αρχών κάθε κράτους μέλους, δεν προκύπτει για ποιον λόγο οι αποφάσεις που θα εκδοθούν στις κύριες δίκες των υπό κρίση υποθέσεων για την αναγνώριση της ανυπαρξίας υπηρεσιακής σχέσεως των εναγομένων σε αυτές θα μπορούσαν να συνεπάγονται ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, για τους ενάγοντες στις εν λόγω κύριες δίκες, από εκείνο που θα απέρρεε, ενδεχομένως, ευθέως από το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, σε οποιαδήποτε από τις παράλληλες εθνικές διαδικασίες που μνημονεύονται στις σκέψεις 82 έως 88 της παρούσας διατάξεως.
90
Κατά τρίτον, το Δικαστήριο επισήμανε, στη σκέψη 75 της απόφασης Prokurator Generalny, ότι από τις διευκρινίσεις που περιέχονται στην απόφαση περί παραπομπής η οποία οδήγησε στην έκδοση της εν λόγω απόφασης, διευκρινίσεις με το σύνολο των οποίων το αιτούν δικαστήριο στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις επισήμανε ότι συντάσσεται πλήρως, καθώς και από την ίδια τη διατύπωση του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος το οποίο υπεβλήθη στην υπόθεση C‑508/19 και υποβάλλεται εκ νέου ως έκτο προδικαστικό ερώτημα στις υπό κρίση συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, προκύπτει ότι τα ερωτήματα που διατυπώνει το αιτούν δικαστήριο συνδέονται, μεταξύ άλλων, με το γεγονός ότι ο Πολωνός νομοθέτης φέρεται να προέβη σκοπίμως σε τροποποίηση της εθνικής έννομης τάξης προκειμένου να εμποδίζεται πλέον ο αποτελεσματικός δικαστικός έλεγχος της διαδικασίας διορισμού των δικαστών στο Sąd Najwyższy (Ανώτατο Δικαστήριο).
91
Ωστόσο, συναφώς, όσον αφορά τις νομοθετικές τροποποιήσεις που επηρέασαν διαδοχικά το άρθρο 44 του νόμου περί του KRS, κατά των οποίων βάλλει το αιτούν δικαστήριο, το Δικαστήριο επισήμανε κατ’ ουσίαν, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 77 έως 81 της απόφασης Prokurator Generalny, ότι αυτές οδήγησαν, εν τω μεταξύ, στην απόφαση της 2ας Μαρτίου 2021Α. Β. κ.λπ. (Διορισμός δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο – Προσφυγές) (C‑824/18, EU:C:2021:153). Συναφώς, το Δικαστήριο υπενθύμισε, μεταξύ άλλων, το διατακτικό της εν λόγω απόφασης στο οποίο διευκρινίζεται υπό ποιες προϋποθέσεις το αιτούν δικαστήριο που είχε υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως στην υπόθεση εκείνη μπορούσε να κρίνει τις νομοθετικές αυτές τροποποιήσεις ως αντίθετες προς το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και/ή στο άρθρο 267 ΣΛΕΕ και, ως εκ τούτου, να μην τις εφαρμόσει, βάσει της αρχής της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης.
92
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο υπογράμμισε στη σκέψη 80 της απόφασης Prokurator Generalny ότι, στις σκέψεις 129 και 156 της απόφασης της 2ας Μαρτίου 2021, A. B. κ.λπ. (Διορισμός δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο – Προσφυγές) (C‑824/18, EU:C:2021:153), είχε αποφανθεί ότι τέτοιες παραβάσεις του άρθρου 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ μπορούν να επέλθουν σε περιπτώσεις κατά τις οποίες, ιδίως, οι συνθήκες της αιφνίδιας κατάργησης των μέχρι τότε υφιστάμενων ένδικων βοηθημάτων όσον αφορά τη διαδικασία διορισμού των δικαστών ή της αιφνίδιας εξάλειψης της αποτελεσματικότητας των εν λόγω ενδίκων βοηθημάτων, δύνανται να προκαλέσουν στους πολίτες αμφιβολίες συστημικής φύσεως ως προς την ανεξαρτησία και την αμεροληψία των δικαστών που διορίζονται κατά το πέρας της διαδικασίας αυτής.
93
Επιπλέον, το Δικαστήριο υπενθύμισε επίσης στη σκέψη 81 της απόφασης Prokurator Generalny ότι, στις σκέψεις 129 και 156 της απόφασης της 2ας Μαρτίου 2021, A. B. κ.λπ. (Διορισμός δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο – Προσφυγές) (C‑824/18, EU:C:2021:153), το Δικαστήριο είχε υπογραμμίσει ρητώς ότι αυτό καθεαυτό το ενδεχόμενο να μην υφίσταται δυνατότητα άσκησης ένδικου βοηθήματος στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας διορισμού μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μην αποδεικνύεται προβληματικό υπό το πρίσμα των απαιτήσεων που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης, ειδικότερα δε από το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ.
94
Στην εν λόγω σκέψη 81, το Δικαστήριο διαπίστωσε, ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, ότι αγωγή όπως εκείνη της κύριας δίκης στην υπόθεση Prokurator Generalny αποσκοπούσε κατ’ ουσίαν σε μια μορφή ακύρωσης erga omnes του διορισμού του εναγομένου της κύριας δίκης ως δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), μολονότι το εθνικό δίκαιο δεν επιτρέπει και ουδέποτε επέτρεψε στο σύνολο των πολιτών να αμφισβητήσουν τον διορισμό των δικαστών με ένδικο βοήθημα που να αποσκοπεί ευθέως στην ακύρωση ή την αναγνώριση του ανισχύρου ενός τέτοιου διορισμού.
95
Οι ίδιες υπενθυμίσεις και διαπιστώσεις ισχύουν και για το σύνολο των υποθέσεων των κύριων δικών.
96
Υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που επισημάνθηκαν στην απόφαση Prokurator Generalny και υπομνήσθηκαν ανωτέρω καθώς και του γεγονότος ότι η αποστολή που έχει ανατεθεί στο Δικαστήριο με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ συνίσταται στην παροχή σε κάθε δικαστήριο της Ένωσης των στοιχείων ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης τα οποία του είναι αναγκαία για την επίλυση των πραγματικών διαφορών που υποβάλλονται στην κρίση του, λαμβανομένου ιδίως υπόψη, στο πλαίσιο αυτό, του συστήματος του συνόλου των ενδίκων βοηθημάτων που μπορούν να ασκήσουν οι ιδιώτες, το Δικαστήριο έκρινε τελικώς, στη σκέψη 82 της αποφάσεως αυτής, ότι τα ερωτήματα που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο με την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως της οποίας είχε επιληφθεί υπερέβαιναν το πλαίσιο της δικαιοδοτικής αποστολής την οποία έχει το Δικαστήριο βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
97
Τα στοιχεία που παρατίθενται από το αιτούν δικαστήριο και μνημονεύονται στη σκέψη 64 της παρούσας διατάξεως δεν είναι ικανά να επηρεάσουν το σύνολο των συλλογισμών που μόλις παρατέθηκαν καθώς και το συμπέρασμα που επαναλαμβάνεται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας διατάξεως.
98
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να κριθούν προδήλως απαράδεκτα.
Επί του πέμπτου προδικαστικού ερωτήματος
99
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι και το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα είναι προδήλως απαράδεκτο, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 60 της παρούσας διατάξεως, το ίδιο το αιτούν δικαστήριο υπογράμμισε ότι το ερώτημα αυτό θα καθίστατο άνευ αντικειμένου στην περίπτωση που το Δικαστήριο έκρινε ως απαράδεκτα το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα.
100
Πράγματι, το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα αφορά τη μη επιτρεπόμενη από το εθνικό δίκαιο δυνατότητα λήψης ασφαλιστικών μέτρων με σκοπό να απαγορευθεί στους εναγομένους σε ορισμένες υποθέσεις στις κύριες δίκες να εξακολουθούν να ασκούν καθήκοντα δικαστή του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) και να υποχρεωθεί το εν λόγω δικαστήριο να αποκλείσει τα εν λόγω πρόσωπα από την άσκηση οιουδήποτε δικαιοδοτικού έργου, εν αναμονή των αποφάσεων που θα εκδοθούν επί της ουσίας με τις οποίες, κατόπιν των αναμενόμενων απαντήσεων του Δικαστηρίου στο έκτο και στο έβδομο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο στις εν λόγω υποθέσεις θα δύναται ενδεχομένως να διαπιστώσει την ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσης μεταξύ των εν λόγω δικαστών και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), κατ’ εφαρμογή του ενωσιακού δικαίου. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι το έκτο και το έβδομο προδικαστικό ερώτημα είναι απαράδεκτα και, ως εκ τούτου, δεν δόθηκε απάντηση στα ερωτήματα αυτά επί της ουσίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η απάντηση στο πέμπτο προδικαστικό ερώτημα είναι αναγκαία για την επίλυση των διαφορών των κύριων δικών.
Επί του τετάρτου προδικαστικού ερωτήματος
101
Το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει επίσης να κριθεί ότι είναι προδήλως απαράδεκτο.
102
Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η ίδια η διατύπωση του τέταρτου προδικαστικού ερωτήματος, όπως επαναλαμβάνεται στη σκέψη 46 της παρούσας διατάξεως, καθιστά την κατανόησή του ιδιαιτέρως δυσχερή, το δε σκεπτικό των διατάξεων περί παραπομπής ουδόλως διευκολύνει την κατανόηση του επακριβούς περιεχομένου του, καθώς ορισμένα περίπλοκα επιχειρήματα που περιέχονται στις αποφάσεις περί παραπομπής και αφορούν ιδίως την επικουρική σχέση μεταξύ του δευτέρου και του τετάρτου ερωτήματος περιπλέκουν έτι περαιτέρω την κατανόησή του. Κατά συνέπεια, δύσκολα μπορεί να καθοριστεί επακριβώς το συγκεκριμένο ζήτημα ερμηνείας των διατάξεων του ενωσιακού δικαίου που θα μπορούσε να τεθεί στις διαφορές των κύριων δικών σε σχέση με το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα.
103
Ειδικότερα, δεν προκύπτει ο λόγος για τον οποίο οι περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα ο διορισμός του προέδρου του πειθαρχικού τμήματος και ο διορισμός του προέδρου του τμήματος εκτάκτου ελέγχου και δημοσίων υποθέσεων ως δικαστών του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) θα μπορούσαν, απλώς και μόνον λόγω του γεγονότος ότι οι δικαστές αυτοί ζήτησαν τη διαβίβαση των επίμαχων δικογραφιών, να προσβάλουν το δικαίωμα των εναγόντων στις κύριες δίκες να δικαστεί η υπόθεσή τους από ανεξάρτητο δικαστήριο. Πράγματι, φαίνεται να πρόκειται μόνον για τις περιστάσεις διορισμού των δικαστών αυτών που ενδέχεται να κληθούν να λάβουν αποφάσεις μετέχοντας στη σύνθεση ενός εκ των δύο αυτών τμημάτων, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να προσβάλουν το δικαίωμα αυτό.
104
Δεν προκύπτει επίσης ο λόγος για τον οποίο οι αιτήσεις διαβίβασης των υποθέσεων των κύριων δικών, όπως διατυπώθηκαν, θα επέβαλαν στο αιτούν δικαστήριο να εκδώσει διαφορετική απόφαση από εκείνη την οποία ούτως ή άλλως θα έπρεπε να λάβει, ανεξάρτητα από την ύπαρξη μιας τέτοιας «αιτήσεως», για διαβίβαση των υποθέσεων στο ένα ή στο άλλο από τα επίμαχα τμήματα, υπαγορευόμενη από το γεγονός ότι το εν λόγω τμήμα είναι αρμόδιο για την εκδίκασή τους ή, αντιθέτως, για ενδεχόμενη άρνηση διαβιβάσεώς τους, επί παραδείγματι λόγω του ότι το επίμαχο τμήμα δεν συνιστά ανεξάρτητο δικαστήριο.
105
Υπενθυμίζεται δε όσον αφορά τα διάφορα αυτά ζητήματα ότι, όπως προκύπτει από πάγια νομολογία, είναι απαραίτητο να παρέχει το εθνικό δικαστήριο ορισμένες, τουλάχιστον, διευκρινίσεις σε σχέση με τους λόγους για τους οποίους επέλεξε τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης των οποίων την ερμηνεία ζητεί, καθώς και τη σχέση που διαπιστώνει ότι υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εφαρμοζόμενης επί της διαφοράς της κύριας δίκης εθνικής νομοθεσίας (πρβλ. απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, Safe Interenvíos, C‑235/14, EU:C:2016:154, σκέψη 115 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συναφώς, τα πληροφοριακά στοιχεία που περιέχονται στις αποφάσεις περί παραπομπής και τα υποβαλλόμενα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να παρέχουν τη δυνατότητα στο μεν Δικαστήριο να δίδει χρήσιμες απαντήσεις, στις δε κυβερνήσεις των κρατών μελών και στα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εναπόκειται στο Δικαστήριο να μεριμνά ώστε να διασφαλίζεται η δυνατότητα αυτή (πρβλ. διάταξη της 12ης Μαΐου 2016, Security Service κ.λπ., C‑692/15 έως C‑694/15, EU:C:2016:344, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
Επί του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
106
Τέλος, το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα είναι επίσης προδήλως απαράδεκτα.
107
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι τα ερωτήματα αυτά αφορούν την απαγόρευση αμφισβήτησης των εξουσιών των δικαστηρίων και την απαγόρευση διαπίστωσης ή εκτίμησης της νομιμότητας του διορισμού δικαστή ή της εξουσίας ασκήσεως των δικαιοδοτικών καθηκόντων του, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 29, παράγραφοι 2 και 3, του νόμου περί του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
108
Ωστόσο, όπως προκύπτει από τις εξηγήσεις που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο, τα ερωτήματα αυτά υποβλήθηκαν στον βαθμό που τέτοιου είδους εθνικές διατάξεις θα μπορούσαν, αφενός, να εμποδίσουν το αιτούν δικαστήριο να αναγνωρίσει την ανυπαρξία υπηρεσιακής σχέσεως μεταξύ των εναγομένων στις κύριες δίκες και του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου) ακόμη και στην περίπτωση που οι απαντήσεις του Δικαστηρίου στο έκτο και στο έβδομο προδικαστικό ερώτημα του παρείχαν τη δυνατότητα μιας τέτοιας διαπίστωσης και, αφετέρου, να εμποδίσουν τους δικαστικούς σχηματισμούς του Sąd Najwyższy (Ανωτάτου Δικαστηρίου), οι οποίοι υπέβαλαν τις υπό κρίση αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως, να αρνηθούν να διαβιβάσουν τις υποθέσεις των κύριων δικών σε άλλα τμήματα του δικαστηρίου αυτού, ακόμη και αν μια τέτοια άρνηση θα ήταν επιβεβλημένη υπό το πρίσμα των απαντήσεων του Δικαστηρίου στο πρώτο ή στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα.
109
Υπό τις συνθήκες αυτές, αρκεί η διαπίστωση ότι, λαμβανομένων υπόψη του απαραδέκτου του τετάρτου, του έκτου και του έβδομου προδικαστικού ερωτήματος και της ανάκλησης του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος, οι απαντήσεις στο δεύτερο και στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα καθίστανται παντελώς αλυσιτελείς για την επίλυση των διαφορών των κύριων δικών.
110
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, οι υπό κρίση αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να κριθούν προδήλως απαράδεκτες.
111
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2023] Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η διατύπωση κρίσης επί του αιτήματος του A. S. για εξέταση μάρτυρα, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 67 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, καθώς το εν λόγω αίτημα κατέστη κατ’ ουσίαν άνευ αντικειμένου (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 6ης Οκτωβρίου 2020, Prokuratura Rejonowa w Słubicach, C‑623/18, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:800, σκέψη 37).
Επί των δικαστικών εξόδων
112
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) διατάσσει:
Οι αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως τις οποίες υπέβαλε το Sąd Najwyższy (Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) [Ανώτατο Δικαστήριο (τμήμα εργατικών διαφορών και διαφορών κοινωνικής ασφάλισης), Πολωνία], με αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 2020, είναι απαράδεκτες.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η πολωνική.