62022CC0337
OPINIA RZECZNIK GENERALNEJ
TAMARY ĆAPETY
przedstawiona w dniu 10 kwietnia 2025 r. (
1
)
Sprawa C‑337/22 P
Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
przeciwko
Nowhere Co. Ltd
Odwołanie – Znak towarowy UE – Procedura sprzeciwu – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 4 – Wcześniejsze prawa – Względna podstawa odmowy rejestracji – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego APE TREES – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej – Wygaśnięcie wcześniejszego prawa po zakończeniu okresu przejściowego – Rozpatrzenie sprzeciwu wyłącznie na podstawie daty wydania decyzji
I. Wprowadzenie
1.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest odwołanie od wyroku Sądu z dnia 16 marca 2022 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, zwany dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2022:139). W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) o odrzuceniu jako bezskutecznego sprzeciwu opartego na wcześniejszych prawach Zjednoczonego Królestwa „z tego tylko powodu” (
2
), że po zakończeniu okresu przejściowego po wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej takie prawa nie mogły już stanowić podstawy sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego, nawet jeśli wspomniane postępowanie zostało wszczęte w okresie, kiedy Zjednoczone Królestwo nadal było państwem członkowskim Unii Europejskiej.
2.
EUIPO wniosło odwołanie od tego ustalenia. W jedynym zarzucie, jaki urząd ten podniósł, argumentuje on, że rozstrzygając w ten sposób, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (
3
). Nie zgadzam się z tym.
II. Okoliczności powstania sporu
A.
Postępowanie w sprawie sprzeciwu przed EUIPO
3.
Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały przedstawione w pkt 1–15 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszej analizy należy przypomnieć, co następuje:
4.
W dniu 30 czerwca 2015 r. Junguo Ye dokonał zgłoszenia następującego oznaczania graficznego jako znaku towarowego (zwanego dalej „spornym znakiem towarowym”):
5.
W dniu 8 marca 2016 r. skarżąca w pierwszej instancji, spółka Nowhere Co. Ltd, wniosła, na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w szczególności na podstawie następujących trzech wcześniejszych niezarejestrowanych graficznych znaków towarowych, używanych między innymi w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie:
6.
Wydział Sprzeciwów i Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliły sprzeciw skarżącej, odpowiednio, w listopadzie 2017 r. i w październiku 2018 r.
7.
W następstwie wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z października 2018 r. Izba Odwoławcza uchyliła swoją pierwszą decyzję w dniu 17 lipca 2019 r. Z tego względu Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi (
4
).
8.
O północy w dniu 31 grudnia 2020 r. zakończył się okres przejściowy przewidziany w art. 126 umowy o wystąpieniu (
5
).
9.
Decyzją z dnia 10 lutego 2021 r. Druga Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie spółki Nowhere. W odpowiedniej części zaskarżonej decyzji wyjaśniono, co następuje:
„24
Po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i wygaśnięciu umowy o wystąpieniu po dniu 31 grudnia 2020 r. prawa, które mogą istnieć w Zjednoczonym Królestwie, nie stanowią podstawy prawnej zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 do celów postępowań, opartych na względnych podstawach, takich jak art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.
25
Wynika stąd, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia [nr 207/2009] nie można powoływać się na rejestrację międzynarodową znaku towarowego nr 996157 i znaku towarowego nr 871962, z których obydwa wskazują Zjednoczone Królestwo.
26
Wnosząca sprzeciw nie może powoływać się na naruszenie prawa angielskiego w odniesieniu do art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.
27
W odniesieniu do tych potwierdzonych wcześniejszych praw sprzeciw musi pozostać bezskuteczny z tego tylko powodu”.
B.
Postępowanie przed Sądem
10.
Pismem z dnia 21 maja 2021 r. spółka Nowhere wniosła do Sądu skargę na podstawie art. 263 TFUE.
11.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd uwzględnił żądanie pierwsze jedynego zarzutu nieważności na podstawie naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, i oddalił żądanie drugie, mające na celu zmianę zaskarżonej decyzji (
6
).
C.
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
12.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2022 r. Trybunał przyjął odwołanie do rozpoznania. Trybunał uznał, że wniosek EUIPO w tym zakresie wykazuje w sposób wymagany prawem, iż odwołanie dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności i rozwoju prawa Unii (
7
).
13.
Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 21 marca 2023 r. Republikę Federalną Niemiec dopuszczono do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania EUIPO.
14.
Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2023 r. International Trademark Association (INTA) dopuszczono do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania EUIPO (
8
).
15.
W odwołaniu z dnia 23 maja 2022 r. EUIPO wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi w pierwszej instancji i obciążenie spółki Nowhere kosztami postępowania.
16.
W złożonej w dniu 21 stycznia 2023 r. odpowiedzi na odwołanie, spółka Nowhere wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie EUIPO kosztami postępowania.
17.
W ramach środka dowodowego z dnia 2 lipca 2024 r. Trybunał wezwał strony do zajęcia stanowiska w przedmiocie skutków wyroku z dnia 20 czerwca 2024 r., EUIPO/Indo European Foods (C‑801/21 P, EU:C:2024:528). W odpowiedziach na odwołania spółka Nowhere i EUIPO zasadniczo twierdzą, że wyrok ten nie dotyczy kwestii materialnej będącej przedmiotem niniejszych odwołań, lecz odnosi się wyłącznie do kwestii interesu prawnego.
III. Analiza
A.
Zrozumienie zaskarżonego wyroku
18.
Zaskarżony wyrok należy interpretować w świetle ram czasowych niniejszej sprawy.
19.
Dla przypomnienia: dokonane przez Junguo Ye zgłoszenie do rejestracji spornego znaku towarowego zostało dokonane w dniu 30 czerwca 2015 r. Wkrótce potem spółka Nowhere wniosła sprzeciw na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009: istnienie wcześniejszego prawa, które prowadziłoby do kolizji ze znakiem towarowym będącego przedmiotem wniosku o rejestrację. Spółka Nowhere argumentowała, że jest właścicielem niezarejestrowanego znaku towarowego używanego w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie o znaczeniu większym niż tylko lokalne w Zjednoczonym Królestwie.
20.
Skutkiem sprzeciwu wobec rejestracji jest opóźnienie w rejestracji znaku towarowego do czasu wydania przez EUIPO rozstrzygnięcia w przedmiocie tego sprzeciwu.
21.
Jednakże w przypadku ostatecznego oddalenia sprzeciwu przez EUIPO (
9
) rejestracja znaku towarowego następuje z mocą wsteczną od daty zgłoszenia tego znaku towarowego do rejestracji (
10
).
22.
Kiedy w dniu 10 lutego 2021 r. EUIPO ostatecznie rozstrzygnęło sprzeciw spółki Nowhere, wydając zaskarżoną decyzję, upłynęło prawie siedem lat od daty zgłoszenia znaku do rejestracji (
11
).
23.
Rozpatrywany w niniejszej sprawie znak towarowy został zatem zarejestrowany z mocą wsteczną od dnia 30 czerwca 2015 r. – daty początkowej złożenia wniosku o jego rejestrację (
12
).
24.
Wydając decyzję z dnia 10 lutego 2021 r., EUIPO uznało, że w okresie od dnia 30 czerwca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. nie mogła wystąpić żadna kolizja, ponieważ od zakończenia okresu przejściowego (tj. od dnia 31 grudnia 2020 r. o północy) wszystkie wcześniejsze prawa Zjednoczonego Królestwa przestały być prawami Unii, które mogą stanowić podstawę sprzeciwu w postępowaniu w sprawie unijnego znaku towarowego.
25.
W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił to rozumowanie. Zasadniczo Sąd rozumował w następujący sposób:
26.
Po pierwsze, Sąd przypomniał, że istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji „należy oceniać w chwili dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego, przeciwko któremu wniesiono sprzeciw” (
13
).
27.
Po drugie, Sąd uznał, że okoliczność, iż te wcześniejsze prawa Zjednoczonego Królestwa utraciły status znaku towarowego w państwie członkowskim po dacie dokonania zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego, jest co do zasady pozbawiona znaczenia. Istotne było, że zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego zostało dokonane przed upływem okresu przejściowego, w związku z czym wcześniejsze prawa brytyjskie mogły stanowić podstawę sprzeciwu (
14
). Z tego względu Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić te wcześniejsze prawa w swojej ocenie, a nie odmówić ich uwzględnienia „z tego tylko powodu, że okres przejściowy upłynął w chwili wydania zaskarżonej decyzji” (
15
).
28.
Po trzecie, Sąd uznał, że z uwagi na to, iż rejestracja unijnego znaku towarowego jest ważna od daty dokonania zgłoszenia, a nie tylko od daty ostatecznego odrzucenia sprzeciwu, „taka [kolizja] mogłaby jednak istnieć w okresie między datą dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego a upływem okresu przejściowego” (
16
). W niniejszej sprawie chodzi o okres od dnia 30 czerwca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. – okres, który w powyższym wykresie określam jako „okres potencjalnej kolizji”.
29.
Biorąc pod uwagę to pokrywanie się, sąd wyjaśnił, że „trudno jest zrozumieć, dlaczego skarżącej miałaby nie zostać przyznana ochrona jej wcześniejszych niezarejestrowanych znaków towarowych używanych w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie również w tym okresie, w szczególności, w odniesieniu do potencjalnego używania zgłoszonego znaku towarowego, który według niej pozostaje w konflikcie [kolizji] z tymi pierwszymi. W konsekwencji należy również uznać, że uwzględnienie sprzeciwu skarżącej leży w jej uzasadnionym interesie, w odniesieniu do tego okresu” (
17
).
30.
Nie widzę powodu, dla którego Sąd miał popełnić błąd w tym rozumowaniu.
31.
Możliwe jest, nawet jeśli EUIPO nie rozstrzygnęło tej kwestii, że w chwili dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego spółka Nowhere posiadała wcześniejsze prawa Zjednoczonego Królestwa.
32.
Ponieważ takie prawa są uważane za przedmiot własności i stanowią w ten sposób część systemu niezakłóconej konkurencji (
18
), uzyskanie ochrony w ramach systemu unijnych znaków towarowych przyznaje jego właścicielowi pewne wyłączne prawa (
19
).
33.
Jednym z tych praw jest monopolizacja tego oznaczenia w odniesieniu do niektórych towarów i usług (
20
).
34.
Ze względu na względne podstawy odmowy rejestracji art. 8 rozporządzenia nr 207/2009 przyznaje właścicielowi unijnego znaku towarowego prawo do ochrony tego znaku przed umieszczaniem znaków towarowych w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu (
21
).
35.
W niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę potencjalne istnienie wcześniejszego prawa, istniało również potencjalne współistnienie, a tym samym kolizja między istniejącym prawem (należącym do spółki Nowhere) a aspirującym znakiem towarowym (zgłoszonym przez Junguo Ye), gdyby rejestracja miała nastąpić w dniu 30 czerwca 2015 r.
36.
Jak stwierdził Sąd i co nie zostało zakwestionowane przez EUIPO, ta możliwość współistnienia i kolizji utrzymywała się do zakończenia okresu przejściowego, czyli do dnia 31 grudnia 2020 r. (
22
).
37.
Jak bowiem wyjaśnia samo EUIPO, dopiero od tej daty wcześniejsze prawa spółki Nowhere w Zjednoczonym Królestwie przestały wywoływać skutki w Unii Europejskiej (
23
).
38.
Okoliczność, że w chwili gdy EUIPO orzekło w przedmiocie sprzeciwu w drodze zaskarżonej decyzji, wcześniejsze prawa spółki Nowhere w Zjednoczonym Królestwie nie były już w stanie pełnić swojej podstawowej funkcji (
24
), mianowicie wyróżniać towary tej spółki spośród innych towarów mających inne pochodzenie, jest bez znaczenia w odniesieniu do okresu przed dniem 31 grudnia 2020 r. (
25
).
39.
Niezależnie od wygaśnięcia wcześniejszych praw Zjednoczonego Królestwa w okresie przed dniem 31 grudnia 2020 r. pozostaje faktem, że gdyby te oznaczenia zostały zarejestrowane, okres znaczącej kolizji byłby możliwy ze względu na potencjalne nierozwiązane współistnienie dwóch oznaczeń chronionych w Unii Europejskiej.
40.
Kwestia potencjalnego konfliktu nie jest bynajmniej teoretyczna. Jak bowiem wyjaśniłam i jak słusznie zauważył Sąd (
26
), rejestracja unijnego znaku towarowego obowiązuje od daty dokonania zgłoszenia.
41.
Jednakże w tamtym momencie znak towarowy spółki Nowhere nadal istniał, a zatem mógł potencjalnie kolidować ze spornym znakiem towarowym.
42.
A zatem, nawet jeśli art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 wymaga, aby ocena potencjału kolizji została dokonana w dniu, w którym EUIPO ustala, czy wszystkie przesłanki sprzeciwu zostały spełnione (
27
), co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 10 lutego 2021 r., nie oznacza to, że EUIPO może nie wiedzieć, iż przed tą datą, lecz między momentem dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji a dniem, w którym EUIPO rozstrzyga w przedmiocie sprzeciwu wobec rejestracji, mogła istnieć kolizja, która uniemożliwiłaby rejestrację wspomnianego znaku towarowego, gdyby EUIPO podjęło decyzję w tym momencie (
28
).
43.
Z powyższych względów Sąd słusznie stwierdził, że EUIPO nie mogło ograniczyć się do rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu, którego przesłanki mogły być spełnione przez ponad pięć lat, z tego tylko powodu, że w chwili wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego sprzeciwu rozpatrywane prawa wygasły.
44.
Takie podejście skutkowałoby bowiem pozbawieniem chronionego oznaczenia ochrony w okresie, w którym oznaczenie to może pełnić swoją podstawową funkcję odróżniającą towary lub usługi właściciela od towarów lub usług mających inne pochodzenie, nawet jeśli wspomniane oznaczenie później utraciło tę funkcję.
45.
W przeciwnym wypadku, gdyby rozumieć ten argument w sposób skrajny – kolizja między dwoma oznaczeniami mogłaby istnieć przez cały okres pomiędzy zgłoszeniem unijnego znaku towarowego do rejestracji a ostateczną decyzją EUIPO i nie prowadziłaby do uwzględnienia sprzeciwu, jeżeli w dniu poprzedzającym wydanie tej decyzji wcześniejsze oznaczenie utraciłoby moc. Uważam, że rozumowanie to jest trudne do pogodzenia z prawami do monopolizacji przyznanymi w rozporządzeniu nr 207/2009.
46.
Nie oznacza to, że EUIPO nie mogło automatycznie odrzucić tego sprzeciwu w odniesieniu do okresu po zakończeniu okresu przejściowego, czyli od dnia 1 stycznia 2021 r.
47.
Jak starałam się podkreślić na wykresie zamieszczonym na początku niniejszej sekcji, w tym okresie nie mogło dojść do kolizji ze względu na zasadę terytorialności, nawet gdyby EUIPO wykazało, że sporne oznaczenie i oznaczenie spółki Nowhere kolidowały ze sobą w przeszłości.
48.
W związku z tym, nie badając okresu przed dniem 31 grudnia 2020 r., EUIPO było w stanie wypowiedzieć się jedynie w przedmiocie statusu sprzeciwu w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2021 r. Oznacza to, że od tego momentu znak towarowy Junguo Ye mógłby zostać zarejestrowany bez konieczności uwzględniania przez EUIPO okresu poprzedzającego tę datę.
49.
Jednakże w świetle art. 51 i 52 rozporządzenia 2017/1001 „zmiana” momentu rejestracji znaku towarowego nie wydaje się możliwa, w przypadku gdy sprzeciw został oddalony przez EUIPO.
50.
Z przepisów tych wynikałoby zatem, że EUIPO musi w istocie uwzględnić sprzeciw i odmówić rejestracji znaku aspirującego, jeżeli stwierdzi, że kolizja powstała w okresie współistnienia dwóch chronionych oznaczeń. W niniejszej sprawie oznaczałoby to, że EUIPO powinno było odmówić rejestracji znaku towarowego Junguo Ye, gdyby stwierdziło, że pozostaje on w kolizji z wcześniejszym prawem spółki Nowhere w okresie od dnia 30 czerwca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
51.
Zgodnie z wyjaśnieniami Sądu z pkt 43 zaskarżonego wyroku w takim przypadku „druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą mogła dokonać nowego zgłoszenia do rejestracji wnioskowanego znaku towarowego z chwilą upływu okresu przejściowego, który w każdym razie nie byłby dłużej w kolizji z wcześniejszymi niezarejestrowanymi znakami towarowymi, o ile były one używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie”.
52.
Z powyższego wynika, że EUIPO mogło odmówić uwzględnienia sprzeciwu spółki Nowhere i zarejestrować znak towarowy Junguo Ye od dnia 30 czerwca 2015 r., czyli od dnia, w którym dokonał on zgłoszenia o rejestrację unijnego znaku towarowego, tylko wtedy, gdyby ustaliło, że przed dniem 31 grudnia 2020 r. nie istniało ryzyko kolizji.
B.
W przedmiocie odwołania
53.
Część odwołania EUIPO dotycząca istoty sprawy opiera się na jednym tylko zarzucie, dotyczącym naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.
54.
Dokładniej rzecz ujmując, EUIPO twierdzi, że w pkt 25–31 i 33–46 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał wykładni tego przepisu w ten sposób, że nakłada on na EUIPO jedynie obowiązek uwzględnienia względnej podstawy odmowy rejestracji w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego. W ten sposób Sąd miał pomylić daty decydujące o mającym zastosowanie prawie materialnym z datami regulującymi istnienie względnej podstawy odmowy rejestracji. Ponadto, wymagając od EUIPO uwzględnienia w rozpatrywanym sprzeciwie ewentualnego okresu współistnienia, Sąd pominął konsekwencje wynikające z wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i zakończenia okresu przejściowego, naruszając zasadę terytorialności.
55.
Spółka Nowhere zasadniczo sprzeciwia się tym argumentom.
56.
Uważam, że EUIPO zasadniczo błędnie interpretuje zaskarżony wyrok.
57.
Po pierwsze, w żadnym z punktów przytoczonych przez EUIPO Sąd nie dokonał wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w ten sposób, że wymaga on jedynie uwzględnienia daty zgłoszenia. Na podstawie tych punktów nie dostrzegam również „nowej ogólnej zasady o charakterze prawnym”, jak twierdzi EUIPO, zgodnie z którą okoliczności faktyczne zaistniałe po dacie zgłoszenia należy uznać za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sprzeciwu.
58.
W pkt 28 i 29 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się bowiem do wyjaśnienia, że zarówno znajdujące zastosowanie prawo materialne regulujące względną podstawę odmowy rejestracji, jak i istnienie kolidującego znaku towarowego powinny być oceniane przede wszystkim od daty dokonania zgłoszenia. Orzekając w ten sposób, Sąd określił jednak jedynie prawo mające zastosowanie do rozpatrywanych szczególnych okoliczności faktycznych (
29
) oraz sposób określenia pierwszeństwa między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi (
30
).
59.
W konsekwencji Sąd nie popełnił również błędu w pkt 30 i 31 zaskarżonego wyroku, gdy wyciągnął odpowiednie konsekwencje z tych parametrów, aby uznać, że co do zasady nie ma znaczenia, czy sporna decyzja została wydana po upływie okresu przejściowego, jeśli wcześniejsze prawa Zjednoczonego Królestwa, na które powołano się w sprzeciwie, były rzeczywiście wykorzystywane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie przed tym momentem.
60.
Ponadto wbrew temu, co twierdzi EUIPO, pkt 32–42 i 46 zaskarżonego wyroku nie przewidują takiej wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009, która nakładałaby na tę agencję obowiązek uwzględnienia wyłącznie daty wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji. Zamiast tego w punktach tych Sąd ograniczył się do oddalenia argumentów EUIPO, zgodnie z którymi brzmienie, kontekst i cel art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w rzeczywistości pozwalają EUIPO
wpłynąć na wynik skądinąd ważnego sprzeciwu w inny sposób, poprzez wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie wspomnianego sprzeciwu, w chwili gdy wcześniejsze prawo, na które się powołano, przestało być w stanie uniemożliwić rejestrację aspirującego znaku towarowego. Jak wyjaśniłam w sekcji III.A niniejszej opinii, biorąc pod uwagę konsekwencje, jakie pociągnęłaby za sobą interpretacja dokonana przez EUIPO, wykładnia art. 8 ust. 4 przyjęta przez Sąd była w pełni uzasadniona.
61.
Po drugie, co się tyczy podnoszonego naruszenia zasady terytorialności, należy zauważyć, że w pkt 25–27 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do wyjaśnienia, że umowa o wystąpieniu nie zawierała żadnego przepisu, który regulowałby wynik sprzeciwu wniesionego przed zakończeniem okresu przejściowego, lecz rozstrzygniętego po jego upływie (
31
). Sama ta uwaga nie jest sprzeczna z zasadą terytorialności.
62.
Co więcej, uznawszy, że sprzeciw może zgodnie z prawem opierać się na wcześniejszych prawach Zjednoczonego Królestwa w momencie poprzedzającym zakończenie okresu przejściowego, Sąd nie dokonał, co byłoby błędem, wykładni art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w sposób umożliwiający uwzględnienie praw z terytorium spoza Unii Europejskiej z naruszeniem zasady terytorialności.
63.
Przeciwnie, w pkt 31 i 42 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się do wskazania, że biorąc pod uwagę cel postępowania w sprawie sprzeciwu, EUIPO nie mogło – od samego początku i w braku oceny co do istoty sprawy – odrzucić, wyłącznie ze względu na datę wydania spornej decyzji, twierdzenia spółki Nowhere, zgodnie z którym jej wcześniejsze prawa kolidowały ze znakiem towarowym Junguo Ye, a tym samym uniemożliwiały rejestrację tego znaku w okresie od dnia 30 czerwca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
64.
W związku z tym proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości oddalił jedyny zarzut EUIPO jako bezzasadny.
IV. W przedmiocie kosztów
65.
Na podstawie art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie jego art. 184 § 1, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W zakresie, w jakim proponuję oddalić odwołanie EUIPO jako bezzasadne, uważam, że należy obciążyć je jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Nowhere zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
66.
Zgodnie z art. 140 §§ 1 i 3 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, rząd niemiecki i INTA pokrywają własne koszty.
V. Wnioski
67.
W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał Sprawiedliwości:
1)
oddalił odwołanie jako bezzasadne;
2)
utrzymał w mocy wyrok z dnia 16 marca 2022 r., Nowhere/EUIPO – Ye (APE TEES) (T‑281/21, EU:T:2022:139);
3)
obciążył Urzęd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Nowhere Co. Ltd zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym; oraz
4)
obciążył rząd niemiecki i International Trademark Association własnymi kosztami.
(
1
)	Język oryginału: angielski.
(
2
)	Zobacz podobnie decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2474/2017) (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”), pkt 27.
(
3
)	Rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).
(
4
)	Zobacz postanowienie z dnia 18 grudnia 2019 r., Nowhere/EUIPO – Junguo Ye (APE TEES) (T‑12/19, niepublikowany, EU:T:2019:907, sentencja).
(
5
)	Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2019, C 384 I, s. 1, zwana dalej „umową o wystąpieniu”).
(
6
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 47–49.
(
7
)	Postanowienie z dnia 16 listopada 2022 r., EUIPO/Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2022:908).
(
8
)	Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2023 r., EUIPO/Nowhere (C‑337/22 P, EU:C:2023:409).
(
9
)	Zobacz art. 51 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1), który przewiduje, że rejestracja znaku towarowego następuje po ostatecznym rozstrzygnięciu sprzeciwu. Należy zauważyć, że ze względu na datę przyjęcia zaskarżonej decyzji elementy proceduralne tej sprawy są regulowane rozporządzeniem 2017/1001; zobacz ex multis wyrok z dnia 8 listopada 2016 r., BSH/EUIPO (C‑43/15 P, EU:C:2016:837, pkt 2).
(
10
)	Zgodnie z art. 52 rozporządzenia 2017/1001 „[u]nijny znak towarowy rejestrowany jest na okres 10 lat od daty dokonania zgłoszenia. Rejestracja może być przedłużona […] na kolejne okresy dziesięcioletnie”.
(
11
)	W tym względzie nie mogę nie zauważyć, że w pkt 27 zaskarżonego wyroku Sąd wyraźnie podkreślił, że akta administracyjne EUIPO „nie zawierają żadnego dokumentu pochodzącego z okresu prawie 18 miesięcy, który upłynął między doręczeniem decyzji o uchyleniu stronom postępowania przed Izbą Odwoławczą w dniu 22 sierpnia 2019 r. a wydaniem zaskarżonej decyzji w dniu 10 lutego 2021 r.”
(
12
)	Zobacz podobnie pkt 41 i 42 zaskarżonego wyroku.
(
13
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 28.
(
14
)	Zobacz podobnie zaskarżony wyrok, pkt 29–31.
(
15
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 31.
(
16
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 42.
(
17
)	Zobacz zaskarżony wyrok, pkt 42.
(
18
)	Zobacz na przykład wyrok z dnia 17 października 1990 r., HAG GF (C‑10/89, EU:C:1990:359, pkt 13) (wyjaśniający, że „prawo do znaku towarowego jest zasadniczym elementem systemu niezakłóconej konkurencji, którego ustanowienie i utrzymanie jest celem traktatu. W takim systemie przedsiębiorstwa muszą mieć możliwość związania ze sobą klientów za pomocą jakości swoich towarów lub usług, co jest możliwe jedynie wtedy, gdy istnieją oznaczenia, z którymi można je identyfikować. Znak towarowy może wypełnić to zadanie, jeżeli gwarantuje, że wszystkie oznaczone nim towary lub usługi zostały wyprodukowane lub są świadczone pod kontrolą określonego przedsiębiorstwa, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość”).
(
19
)	Zobacz motywy 9 i 11 rozporządzenia nr 207/2009.
(
20
)	Zobacz art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i, ex multis, podobnie wyroki: z dnia 6 maja 2003 r., Libertel (C‑104/01, EU:C:2003:244, pkt 49) (dotyczące kwestii „wyłączności” jako wyniku prawa); z dnia 25 lipca 2018 r., Mitsubishi Shoji Kaisha i Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe (C‑129/17, EU:C:2018:594, pkt 33); (wyjaśniający, że rejestracja unijnego znaku towarowego „upoważnia właściciela do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym bez jego zgody oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, lub oznaczenia, które z powodu identyczności ze znakiem towarowym lub podobieństwa do niego oraz identyczności lub podobieństwa towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej, które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym”.
(
21
)	Zobacz podobnie motyw 8 rozporządzenia nr 207/2009. Zobacz także analogicznie wyrok z dnia 22 października 2015 r., BGW (C‑20/14, EU:C:2015:714, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo) [wyjaśniający w odniesieniu do art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25), który odzwierciedla względne podstawy odmowy rejestracji określone w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, że przepis ten „służy ochronie indywidualnych interesów właścicieli wcześniejszych znaków towarowych, które kolidują z oznaczeniem, dla którego wystąpiono o rejestrację, i gwarantuje w ten sposób funkcję wskazywania pochodzenia znaku towarowego, w razie gdyby mogło zachodzić prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd”).
(
22
)	W tym względzie, wbrew temu, co zdaje się sugerować EUIPO, Sąd nie odszedł od swojego orzecznictwa dotyczącego konieczności współistnienia dwóch chronionych oznaczeń dla realizacji zasadniczego celu art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009. Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 13 września 2006 r., MIP Metro/OHIM – Tesco Stores (METRO) (T‑191/04, EU:T:2006:254, pkt 32) (wyjaśniający, że jeśli chodzi o „zastosowanie [art. 8 i 41 rozporządzenia nr 207/2009] ratione temporis, oba te znaki muszą współistnieć przez pewien okres. Spełnianej przez wcześniejszy znak towarowy funkcji wskazywania pochodzenia nie może zagrażać istnienie innego znaku towarowego, który zostaje zarejestrowany dopiero po wygaśnięciu ochrony znaku wcześniejszego. Żadna kolizja nie może powstać, jeżeli nie zachodzi współistnienie obu znaków towarowych w tym samym okresie”).
(
23
)	Jest tak ze względu na zasadę terytorialności, która ogranicza skutki praw wynikających ze znaku towarowego do terytorium, na którym są one chronione. Zobacz motyw 4 rozporządzenia nr 207/2009 i wyrok z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 114) (odnoszący się do zasady terytorialności jako „podstawowej zasady prawa własności intelektualnej”). Zobacz także w tym względzie opinie: rzecznik generalnej V. Trstenjak w sprawie Budějovický Budvar (C‑482/09, EU:C:2011:46, pkt 50); rzecznika generalnego N. Jääskinena w sprawie Génesis (C‑190/10, EU:C:2011:202, pkt 29).
(
24
)	Trybunał Sprawiedliwości orzekł już, że „nie istnieje interes ogólny w przyznaniu całej ochrony zamierzonej przez [rozporządzenie nr 207/2009] znakowi towarowemu, który nie spełnia swojej podstawowej funkcji, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy określenia pochodzenia danego towaru lub danej usługi poprzez umożliwienie mu odróżnienia, bez ryzyka wprowadzenia w błąd, tego towaru lub usługi od towarów lub usług mających inne pochodzenie” (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r., Henkel/OHIM (C‑456/01 P i C‑457/01 P, EU:C:2004:258, pkt 48). Zobacz także podobnie wyrok z dnia 12 czerwca 2019 r., Hansson (C‑705/17, EU:C:2019:481, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
25
)	Nie chcąc przesądzać o stanowisku Trybunału w sprawie C‑751/22 P, Shopify/EUIPO, ta sama logika wydaje mi się również aktualna w kontekście postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.
(
26
)	Zaskarżony wyrok, pkt 41.
(
27
)	Zobacz wyrok z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 94) (wyjaśniający, że jeżeli wnoszący sprzeciw może na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 uniemożliwić rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, „koniecznym, ale zarazem wystarczającym warunkiem do zapobieżenia jest bowiem to, by w momencie dokonywania przez [EUIPO] oceny spełnienia wszystkich przesłanek sprzeciwu mógł się on powołać na istnienie wcześniejszego prawa, które nie zostało unieważnione prawomocnym orzeczeniem sądowym”).
(
28
)	W przeciwnym wypadku istniałoby bowiem prawdopodobieństwo, że EUIPO otrzyma carte blanche w celu pominięcia wszystkich wydarzeń, które nastąpiły po wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego, pomimo wymogów wynikających z zasad 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1) i z art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).
(
29
)	Zobacz ex multis wyroki: z dnia 8 maja 2014 r., Bimbo/OHIM (C‑591/12 P, EU:C:2014:305, pkt 12); z dnia 18 czerwca 2020 r., Primart/EUIPO (C‑702/18 P, EU:C:2020:489, pkt 2), przytoczone przez Sąd w pkt 18 zaskarżonego wyroku (stwierdzenie, że data dokonania zgłoszenia jest rozstrzygająca dla celów określenia mających zastosowanie przepisów materialnych i proceduralnych).
(
30
)	Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia 29 marca 2011 r., Anheuser-Busch/Budějovický Budvar (C‑96/09 P, EU:C:2011:189, pkt 166, 167); z dnia 22 marca 2012 r., Génesis (C‑190/10, EU:C:2012:157, pkt 50); z dnia 21 lutego 2013 r., Fédération Cynologique Internationale (C‑561/11, EU:C:2013:91, pkt 40) (jedynie stwierdzenie, że datą pierwszeństwa jest data zgłoszenia unijnego znaku towarowego lub data zastrzeżenia prawa pierwszeństwa dla właściwego znaku towarowego).
(
31
)	Dla pełności wywodu można podkreślić, że art. 54 ust. 1 umowy o wystąpieniu, który na mocy art. 185 tej umowy reguluje rolę unijnych znaków towarowych po zakończeniu okresu przejściowego, przewiduje, że od tego momentu właściciel unijnego znaku towarowego staje się automatycznie właścicielem porównywalnego prawa zarejestrowanego i egzekwowalnego w Zjednoczonym Królestwie. W Unii Europejskiej nie istnieją jednak podobne przepisy dotyczące wcześniejszych praw Zjednoczonego Królestwa.