62023CJ0605
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 3ης Ιουλίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) – Οδηγία 2006/112/ΕΚ – Άρθρο 273 – Άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής – Διοικητικό μέτρο καταναγκασμού με αντικείμενο τη σφράγιση εμπορικού καταστήματος – Αίτηση αναστολής – Περιορισμένος δικαστικός έλεγχος»
Στην υπόθεση C‑605/23,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Administrativen sad Blagoevgrad (διοικητικό δικαστήριο Blagoevgrad, Βουλγαρία) με απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 4 Οκτωβρίου 2023, στο πλαίσιο της δίκης
«Ati‑19» EOOD
κατά
Nachalnik na otdel «Operativni deynosti» – Sofia v Glavna direktsia «Fiskalen kontrol» pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen, πρόεδρο τμήματος, T. von Danwitz (εισηγητή), Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του πρώτου τμήματος, A. Kumin, I. Ziemele και S. Gervasoni, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Βουλγαρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις T. Mitova και T. Tsingileva,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις P. Carlin και D. Drambozova,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 13ης Φεβρουαρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης), σε συνδυασμό με το άρθρο 273 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ 2006, L 347, σ. 1, στο εξής: οδηγία ΦΠΑ).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της εταιρίας βουλγαρικού δικαίου «Ati‑19» ΕΟΟD και του Nachalnik na otdel «Operativni deynosti» – Sofia v Glavna direktsia «Fiskalen kontrol» pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite (προϊσταμένου του τμήματος «Επιχειρησιακές δραστηριότητες», Δήμος Σόφιας, της Γενικής Διεύθυνσης «Φορολογικός έλεγχος» που υπάγεται στην Εθνική Υπηρεσία Δημοσίων Εσόδων, Βουλγαρία) (στο εξής: φορολογική αρχή), με αντικείμενο μέτρο σφράγισης εμπορικού καταστήματος το οποίο διαχειρίζεται η εταιρία αυτή.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Ο Χάρτης
3
Το άρθρο 47 του Χάρτη ορίζει τα εξής:
«Κάθε πρόσωπο του οποίου παραβιάστηκαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που διασφαλίζονται από το δίκαιο της Ένωσης, έχει δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου, τηρουμένων των προϋποθέσεων που προβλέπονται στο παρόν άρθρο.
Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να δικασθεί η υπόθεσή του δίκαια, δημόσια και εντός εύλογης προθεσμίας, από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως. Κάθε πρόσωπο έχει τη δυνατότητα να συμβουλεύεται δικηγόρο και να του αναθέτει την υπεράσπιση και εκπροσώπησή του.
[…]»
Η οδηγία ΦΠΑ
4
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας ΦΠΑ ορίζει ότι στον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) υπόκεινται οι παραδόσεις αγαθών που πραγματοποιούνται εξ επαχθούς αιτίας στο έδαφος ενός κράτους μέλους από υποκείμενο στον φόρο που ενεργεί με την ιδιότητα αυτή.
5
Κατά το άρθρο 273 της οδηγίας:
«Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν και άλλες υποχρεώσεις που κρίνουν αναγκαίες για τη διασφάλιση της ορθής είσπραξης του ΦΠΑ και την αποφυγή της απάτης, με την επιφύλαξη της τήρησης της αρχής της ίσης μεταχείρισης των εσωτερικών πράξεων και των πράξεων που πραγματοποιούνται από υποκείμενους στον φόρο μεταξύ κρατών μελών και με την προϋπόθεση ότι οι υποχρεώσεις αυτές δεν οδηγούν, στις συναλλαγές μεταξύ κρατών μελών, σε διατυπώσεις που συνδέονται με τη διέλευση συνόρων.
Η δυνατότητα που προβλέπεται στο πρώτο εδάφιο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επιβολή επιπλέον υποχρεώσεων τιμολόγησης εκτός από αυτές που καθορίζονται στο κεφάλαιο 3.»
Το βουλγαρικό δίκαιο
Ο νόμος περί ΦΠΑ
6
Το άρθρο 118, παράγραφος 1, του Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (νόμου περί φόρου προστιθέμενης αξίας) (DV αριθ. 63 της 4ης Αυγούστου 2006), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος περί ΦΠΑ), ορίζει τα εξής:
«Κάθε πρόσωπο, εγγεγραμμένο ή μη στα σχετικά μητρώα βάσει του παρόντος νόμου, υποχρεούται να καταχωρίζει και να καταγράφει λογιστικά τις παραδόσεις και τις πωλήσεις που πραγματοποιεί εντός εμπορικού καταστήματος, εκδίδοντας ταμειακό δελτίο συναλλαγής μέσω φορολογικής συσκευής (ταμειακή απόδειξη) ή δελτίο συναλλαγής εκδιδόμενο από αυτόματο σύστημα ολοκληρωμένης διαχείρισης της εμπορικής δραστηριότητας (δελτίο συστήματος), τούτο δε ανεξαρτήτως του αν ζητηθεί φορολογικό αποδεικτικό συναλλαγής. Ο αποδέκτης οφείλει να λάβει την ταμειακή απόδειξη ή το δελτίο συστήματος και να τα διατηρήσει στην κατοχή του έως και την αποχώρησή του από το κατάστημα.»
7
Το άρθρο 185, παράγραφοι 1 και 2, του νόμου αυτού προβλέπει τα εξής:
«(1)   Η παράλειψη έκδοσης του κατά το άρθρο 118, παράγραφος 1, αποδεικτικού επισύρει για τα φυσικά πρόσωπα που δεν είναι έμποροι πρόστιμο ύψους 100 έως 500 [βουλγαρικών λέβα] BGN [περίπου 50 έως 250 ευρώ] και για τα νομικά πρόσωπα και τους ασκούντες ατομική επιχείρηση χρηματική ποινή ύψους 500 έως 2000 BGN [περίπου 250 έως 1000 ευρώ].
(2)   Πλην των περιπτώσεων της παραγράφου 1, όποιος διαπράττει ή επιτρέπει να διαπραχθεί παράβαση προβλεπόμενη στο άρθρο 118 ή σε κανονιστική πράξη εφαρμογής του άρθρου αυτού τιμωρείται με πρόστιμο ύψους 300 έως 1000 BGN [περίπου 150 έως 500 ευρώ] για τα φυσικά πρόσωπα που δεν είναι έμποροι ή με χρηματική ποινή ύψους 3000 έως 10000 BGN [περίπου 1500 έως 5000 ευρώ] για τα νομικά πρόσωπα και τους ασκούντες ατομική επιχείρηση. Όταν η παράβαση δεν έχει ως αποτέλεσμα τη μη εμφάνιση φορολογικών εσόδων, επιβάλλονται οι κυρώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1.»
8
Το άρθρο 186 του εν λόγω νόμου, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης, έχει ως εξής:
«(1)   Το διοικητικό μέτρο καταναγκασμού της σφράγισης καταστήματος για χρονικό διάστημα έως 30 ημερών λαμβάνεται, ανεξαρτήτως των προβλεπομένων προστίμων και χρηματικών κυρώσεων, εις βάρος προσώπου το οποίο:
1. παραλείπει
а)
την έκδοση του αντίστοιχου αποδεικτικού πώλησης σύμφωνα με το άρθρο 118.
[…]
(3)   Το διοικητικό μέτρο καταναγκασμού της παραγράφου 1 επιβάλλεται διά αιτιολογημένης πράξης της υπηρεσίας εσόδων ή εξουσιοδοτημένου από την υπηρεσία αυτή υπαλλήλου.
(4)   Κατά της πράξης της παραγράφου 3 μπορεί να ασκηθεί προσφυγή σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπει ο Administrativnoprotsesualen kodeks (κώδικας διοικητικής δικονομίας) (DV αριθ. 30, της 11ης Απριλίου 2006), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: κώδικας διοικητικής δικονομίας).»
9
Κατά το άρθρο 187, παράγραφοι 1 και 4:
«(1)   Στην περίπτωση εφαρμογής του διοικητικού μέτρου καταναγκασμού που προβλέπεται στο άρθρο 186, παράγραφος 1, απαγορεύεται επίσης η πρόσβαση στο εμπορικό κατάστημα ή τα εμπορικά καταστήματα του προσώπου, τα δε περιουσιακά στοιχεία που βρίσκονται εντός των καταστημάτων αυτών και εντός των αποθηκευτικών χώρων των καταστημάτων αφαιρούνται από το πρόσωπο ή από τον εντολοδόχο του. Το μέτρο εφαρμόζεται στο κατάστημα ή στα καταστήματα όπου διαπιστώθηκαν οι παραβάσεις, ακόμη και σε περίπτωση που το κατάστημα ή τα καταστήματα διαχειρίζεται τρίτο πρόσωπο κατά τον χρόνο της σφράγισης, εφόσον το εν λόγω τρίτο πρόσωπο γνωρίζει ότι το κατάστημα πρόκειται να σφραγιστεί. Η Εθνική Υπηρεσία Δημοσίων Εσόδων δημοσιεύει στον ιστότοπό της τους καταλόγους των εμπορικών καταστημάτων που πρέπει να σφραγιστούν και την τοποθεσία τους. Το πρόσωπο λογίζεται ότι γνωρίζει ότι το κατάστημα πρόκειται να σφραγιστεί στην περίπτωση μόνιμης τοποθέτησης ειδοποίησης περί σφράγισης ή στην περίπτωση που έχουν δημοσιευθεί στον ιστότοπο της υπηρεσίας εσόδων τα στοιχεία του εμπορικού καταστήματος που πρέπει να σφραγιστεί και η τοποθεσία του.
[…]
(4)   Κατόπιν αιτήματος του αυτουργού της παράβασης και υπό την προϋπόθεση ότι αποδεικνύει την καταβολή του συνόλου του προστίμου ή της χρηματικής κύρωσης, η αρχή αίρει το διοικητικό μέτρο καταναγκασμού το οποίο επέβαλε. Για την άρση της σφράγισης απαιτείται συνεργασία του αυτουργού της παράβασης. Σε περίπτωση υποτροπής, η άρση της σφράγισης του καταστήματος δεν είναι επιτρεπτή πριν από την παρέλευση ενός μηνός από τη σφράγιση του καταστήματος.»
10
Το άρθρο 188 του νόμου περί ΦΠΑ προβλέπει τα εξής:
«(1)   Το προβλεπόμενο στο άρθρο 186, παράγραφος 1, διοικητικό μέτρο καταναγκασμού είναι προσωρινά εκτελεστό κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 60, παράγραφοι 1 έως 7, [του κώδικα διοικητικής δικονομίας].
[…]»
11
Το άρθρο 193 του νόμου αυτού ορίζει τα εξής:
«(1)   Ο [Zakon za administrativnite narushenia i nakazania (νόμος περί διοικητικών παραβάσεων και κυρώσεων)] ρυθμίζει τη διαπίστωση των παραβάσεων του παρόντος νόμου και των κανονιστικών πράξεων εφαρμογής του, την έκδοση και εκτέλεση των πράξεων επιβολής διοικητικών κυρώσεων, καθώς και τις προσφυγές κατά των εν λόγω πράξεων.
(2)   Οι διαπιστώσεις παραβάσεων καταρτίζονται από τις υπηρεσίες εσόδων και οι πράξεις επιβολής διοικητικών κυρώσεων εκδίδονται από τον εκτελεστικό διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Δημοσίων Εσόδων ή από τον εξουσιοδοτημένο προς τούτο υπάλληλο.»
Ο κώδικας διοικητικής δικονομίας
12
Το άρθρο 6, παράγραφος 5, του κώδικα διοικητικής δικονομίας προβλέπει τα εξής:
«Οι διοικητικές αρχές οφείλουν να απέχουν από την έκδοση πράξεων και από συμπεριφορές ικανές να προκαλέσουν ζημία προδήλως δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό.»
13
Το άρθρο 21, παράγραφος 1, του εν λόγω κώδικα ορίζει τα εξής:
«Ατομική διοικητική πράξη συνιστούν η έκφραση της βουλήσεως, που εξωτερικεύεται με ρητή πράξη ή με ενέργεια ή παράλειψη διοικητικής αρχής ή άλλης αρχής ή οργανισμού που έχει εξουσιοδοτηθεί από τον νόμο προς τούτο, προσώπων που ασκούν δημόσια καθήκοντα και οργανισμών που παρέχουν δημόσιες υπηρεσίες, διά της οποίας δημιουργούνται δικαιώματα ή υποχρεώσεις ή θίγονται άμεσα τα δικαιώματα, οι ελευθερίες ή τα έννομα συμφέροντα μεμονωμένων ιδιωτών ή οργανισμών, καθώς και η άρνηση εκδόσεως τέτοιας πράξεως.»
14
Κατά το άρθρο 60 του εν λόγω κώδικα:
«(1)   Η διοικητική πράξη συνοδεύεται από διαταγή περί προσωρινής εκτέλεσής της όταν τούτο επιβάλλει η ζωή ή η υγεία των πολιτών, προκειμένου να προστατευθούν ιδιαιτέρως σημαντικά συμφέροντα του κράτους ή του συνόλου, όταν η εκτέλεση της απόφασης κινδυνεύει να ματαιωθεί ή να παρακωλυθεί σημαντικά ή όταν η καθυστέρηση της εκτέλεσης ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρή ή δυσχερώς επανορθώσιμη ζημία ή, ακόμη, κατόπιν αιτήσεως ενός εκ των μερών για την προστασία κάποιου από τα ιδιαιτέρως σημαντικά για εκείνο συμφέροντά του. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η διοικητική αρχή απαιτεί την παροχή αντίστοιχης εγγύησης.
(2)   Η διαταγή προσωρινής εκτέλεσης πρέπει να είναι αιτιολογημένη.
[…]
(5)   Η διαταγή με την οποία εγκρίνεται ή απορρίπτεται η προσωρινή εκτέλεση υπόκειται σε προσφυγή, μέσω της διοικητικής αρχής, ενώπιον δικαστηρίου εντός προθεσμίας τριών ημερών από την κοινοποίηση της διαταγής, ανεξαρτήτως ενδεχόμενης ασκήσεως προσφυγής κατά της διοικητικής πράξης.
(6)   Η προσφυγή εξετάζεται το συντομότερο δυνατόν εν συμβουλίω χωρίς επίδοση αντιγράφων της προσφυγής στους διαδίκους. Η προσφυγή δεν αναστέλλει την προσωρινή εκτέλεση, αλλά το δικαστήριο μπορεί να αναστείλει την προσωρινή εκτέλεση έως ότου αποφανθεί οριστικά επί της προσφυγής.
(7)   Όταν ακυρώνει την προσβαλλόμενη διαταγή, το δικαστήριο αποφαίνεται επί της ουσίας. Στην περίπτωση ακύρωσης της προσωρινής εκτέλεσης, η διοικητική αρχή επαναφέρει τα πράγματα στην προτέρα κατάσταση.
(8)   Κατά της διάταξης του δικαστηρίου μπορεί να ασκηθεί ένδικο μέσο.»
15
Το άρθρο 128, παράγραφος 1, σημείο 1, του κώδικα διοικητικής δικονομίας ορίζει ότι τα διοικητικά δικαστήρια είναι αρμόδια για την εκδίκαση υποθέσεων με αντικείμενο, μεταξύ άλλων, την τροποποίηση ή την ακύρωση των διοικητικών πράξεων.
16
Το άρθρο 166 του ίδιου κώδικα, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αναστολή της εκτέλεσης της διοικητικής πράξης», προβλέπει τα εξής:
«(1)   Η άσκηση προσφυγής αναστέλλει την εκτέλεση της διοικητικής πράξης.
(2)   Σε κάθε στάδιο της δίκης και έως ότου η απόφαση αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου, το δικαστήριο μπορεί, κατόπιν αιτήσεως του προσφεύγοντος, να αναστείλει την προσωρινή εκτέλεση που επετράπη με απρόσβλητη διαταγή της αρχής που εξέδωσε την πράξη του άρθρου 60, παράγραφος 1, εφόσον η προσωρινή εκτέλεση μπορεί να προκαλέσει στον προσφεύγοντα σοβαρή ή δυσχερώς επανορθώσιμη ζημία. Η εκτέλεση μπορεί να ανασταλεί μόνο επί τη βάσει νέων περιστάσεων.
(3)   Η αίτηση της παραγράφου 2 εξετάζεται εν συμβουλίω. Το δικαστήριο αποφαίνεται το συντομότερο δυνατόν με διάταξη κατά της οποίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή εντός προθεσμίας 7 ημερών από την κοινοποίησή της.
[…]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
17
Η Ati‑19 είναι μονοπρόσωπη εταιρία περιορισμένης ευθύνης.
18
Στις 3 Αυγούστου 2023 ελεγκτές της Εθνικής Υπηρεσίας Δημοσίων Εσόδων πραγματοποίησαν έλεγχο σε εμπορικό κατάστημα που διαχειρίζεται η Ati‑19, ήτοι σε κατάστημα ταχείας εστίασης στο Blagoevgrad (Βουλγαρία). Κατά τον έλεγχο αυτόν, οι ελεγκτές, χωρίς να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους, αγόρασαν εμπορεύματα (τρόφιμα και ποτά) συνολικού ποσού 14,80 BGN (περίπου 8 ευρώ), τα οποία πλήρωσαν με μετρητά. Η πληρωμή έγινε δεκτή από εργαζόμενο της Ati‑19, αλλά δεν εκδόθηκε ταμειακό δελτίο συναλλαγής.
19
Αφού απέδειξαν την ιδιότητα υπό την οποία ενεργούσαν, οι ελεγκτές έλεγξαν εάν οι πωλήσεις που είχαν καταγραφεί κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας στους ημερήσιους λογαριασμούς αντιστοιχούσαν στα μετρητά που βρίσκονταν στο ταμείο του καταστήματος. Διαπιστώθηκε ότι είχαν καταγραφεί πωλήσεις συνολικού ποσού 327,80 BGN (περίπου 167 ευρώ), ενώ τα μετρητά που βρίσκονταν στο ταμείο ανέρχονταν σε 573,55 BGN (περίπου 293 ευρώ).
20
Βάσει των διαπιστώσεων αυτών, βεβαιώθηκε διοικητική παράβαση εις βάρος της Ati‑19 κατ’ εφαρμογήν της εθνικής νομοθεσίας.
21
Κατά συνέπεια, στις 29 Αυγούστου 2023 η φορολογική αρχή επέβαλε στην εταιρία αυτή χρηματική κύρωση ύψους 1000 BGN (περίπου 500 ευρώ).
22
Στις 30 Αυγούστου 2023 η φορολογική αρχή εξέδωσε πράξη κατ’ εφαρμογήν της εθνικής νομοθεσίας, με την οποία επέβαλε διοικητικό μέτρο καταναγκασμού με αντικείμενο τη σφράγιση του εμπορικού καταστήματος στο οποίο είχε διαπραχθεί η διοικητική παράβαση για χρονικό διάστημα δεκατεσσάρων ημερών. Συμπληρωματικά προς την πράξη αυτή, διατάχθηκε η προσωρινή εκτέλεση του διοικητικού μέτρου από τις 21 Σεπτεμβρίου 2023.
23
Η πράξη κοινοποιήθηκε στην Ati‑19 στις 6 Σεπτεμβρίου 2023.
24
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2023 η Ati‑19 άσκησε ενώπιον του Administrativen sad Blagoevgrad (διοικητικού δικαστηρίου Blagoevgrad, Βουλγαρία), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου, προσφυγή τόσο κατά της πράξης επιβολής του διοικητικού μέτρου καταναγκασμού όσο και κατά της διαταγής προσωρινής εκτέλεσης του μέτρου αυτού.
25
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2023 το αιτούν δικαστήριο απέρριψε ως απαράδεκτη την προσφυγή κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της διαταγής προσωρινής εκτέλεσης του διοικητικού μέτρου καταναγκασμού με την αιτιολογία ότι είχε παρέλθει η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπει ο κώδικας διοικητικής δικονομίας για την άσκησή της.
26
Την επόμενη ημέρα, ήτοι στις 19 Σεπτεμβρίου 2023, η Ati‑19 υπέβαλε, στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας, αίτηση αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης του διοικητικού μέτρου καταναγκασμού δυνάμει του κώδικα διοικητικής δικονομίας.
27
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται εάν το εν λόγω μέσο έννομης προστασίας συνιστά πραγματική προσφυγή, κατά την έννοια του άρθρου 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη.
28
Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο εκθέτει ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής, τα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν την παράβαση του άρθρου 118, παράγραφος 1, του νόμου περί ΦΠΑ θεωρείται ότι αποδεικνύονται από την έκθεση που συντάσσεται επί των αποτελεσμάτων του ελέγχου που διενεργεί η Εθνική Υπηρεσία Δημοσίων Εσόδων στο οικείο εμπορικό κατάστημα και από την πράξη με την οποία διαπιστώνεται η διοικητική παράβαση.
29
Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ακόμη ότι ο δικαστικός έλεγχος που διενεργείται στο πλαίσιο της αίτησης του άρθρου 166, παράγραφοι 2 και 3, του κώδικα διοικητικής δικονομίας δεν εκτείνεται στις προϋποθέσεις έκδοσης της πράξης «σφράγισης» εμπορικού καταστήματος βάσει του άρθρου 186, παράγραφος 1, στοιχείο a, του νόμου περί ΦΠΑ. Επομένως, το επιλαμβανόμενο δικαστήριο δεν διεξάγει «έρευνα» σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που αποτέλεσαν τη βάση για την έκδοση μιας τέτοιας πράξης. Ομοίως, δεν προβαίνει σε εκτίμηση του εκ πρώτης όψεως βασίμου της προσφυγής κατά της πράξης αυτής καθεαυτήν σε σχέση με τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 146 του κώδικα διοικητικής δικονομίας. Στο πλαίσιο της αίτησης του άρθρου 166, παράγραφοι 2 και 3, του κώδικα αυτού, ο αιτών μπορεί να επικαλεστεί μόνον τη «σοβαρή ή δυσχερώς επανορθώσιμη ζημία» που θα του προκαλούσε η προσωρινή εκτέλεση της διοικητικής πράξης που εκδόθηκε εις βάρος του.
30
Ούτε οι προϋποθέσεις έκδοσης της διαταγής προσωρινής εκτέλεσης που προβλέπονται στο άρθρο 188, παράγραφος 1, του νόμου περί ΦΠΑ μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο επανεξέτασης. Μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης στο άρθρο 60, παράγραφος 5, του κώδικα διοικητικής δικονομίας προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά της εν λόγω διαταγής, η διαταγή αυτή θεωρείται ότι εκδόθηκε νομίμως.
31
Μολονότι το επιλαμβανόμενο δικαστήριο μπορεί να επανεξετάσει την εκτίμηση στην οποία προέβη η διοικητική αρχή που εξέδωσε την εν λόγω διαταγή ως προς τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 60, παράγραφος 1, του κώδικα αυτού, η έκταση της προστασίας έναντι διαταγής που εκδόθηκε δυνάμει της τελευταίας αυτής διάταξης περιορίζεται στην εκτίμηση της ύπαρξης «σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας» που προκαλείται στον αποδέκτη της, όπερ αντιστοιχεί στην έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο της διαδικασίας αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης δυνάμει του άρθρου 166, παράγραφος 2, του εν λόγω κώδικα.
32
Εν πάση περιπτώσει, η διαδικασία του άρθρου 166, παράγραφοι 2 και 3, του κώδικα διοικητικής δικονομίας δεν παρέχει στο επιλαμβανόμενο δικαστήριο τη δυνατότητα να εξακριβώσει εάν η προσωρινή εκτέλεση της πράξης επιβολής του διοικητικού μέτρου καταναγκασμού αποσκοπεί στην προάσπιση σημαντικού συμφέροντος του Δημοσίου. Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται η προσωρινή εκτέλεση πράξης εκδοθείσας βάσει του άρθρου 186, παράγραφος 1, σημείο 1, στοιχείο a, του νόμου περί ΦΠΑ να παραγάγει έννομα αποτελέσματα πριν από την ακύρωση της ίδιας της πράξης.
33
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το αιτούν δικαστήριο, το οποίο αναφέρεται εξάλλου στον ποινικό χαρακτήρα ενός μέτρου σφράγισης, όπως αυτό του οποίου έχει επιληφθεί, διατηρεί αμφιβολίες ως προς το εάν ο έλεγχος που περιορίζεται στην εξέταση της ύπαρξης σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας διασφαλίζει την αποτελεσματικότητα των μέσων προστασίας έναντι της προσωρινής εκτέλεσης, κατά την έννοια τόσο του άρθρου 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη όσο και του άρθρου 6, παράγραφος 1, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950.
34
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Administrativen sad Blagoevgrad (διοικητικό δικαστήριο Blagoevgrad) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του [Χάρτη] την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση για την προστασία έναντι της προσωρινής εκτέλεσης μέτρων, τα οποία ο εθνικός νομοθέτης θέσπισε προς διασφάλιση του συμφέροντος που μνημονεύεται στο άρθρο 273 της [οδηγίας ΦΠΑ], στο πλαίσιο της οποίας η έκταση του δικαστικού ελέγχου περιορίζεται στην ύπαρξη ζημίας;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
35
Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί εάν το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία, δυνάμει της δυνατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 273, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, περιορίζει την έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο αίτησης αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού ποινικού χαρακτήρα μόνο στην ύπαρξη σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας την οποία θα προκαλούσε μια τέτοια προσωρινή εκτέλεση.
Επί του παραδεκτού
36
Η Βουλγαρική Κυβέρνηση αμφισβητεί το παραδεκτό του προδικαστικού ερωτήματος για τον λόγο ότι είναι υποθετικό, δεδομένου ότι, αφενός, δεν υφίσταται εν προκειμένω διαταγή προσωρινής εκτέλεσης, καθόσον η βεβαίωση παραλαβής της πράξης σφράγισης πιστοποιεί μόνον την ημερομηνία επίδοσης της πράξης αυτής και, αφετέρου, ελλείψει εκτελέσεως της σφράγισης, η διαδικασία για την αναστολή της εκτέλεσης αυτής είναι άνευ αντικειμένου.
37
Συναφώς, βεβαίως, τόσο από το γράμμα όσο και από την οικονομία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι η διαδικασία προδικαστικής παραπομπής προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, ότι εκκρεμεί πράγματι διαφορά ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, καθώς η ζητούμενη προδικαστική απόφαση πρέπει να είναι «αναγκαία» προκειμένου το αιτούν δικαστήριο να προβεί στην «έκδοση της δικής του απόφασης» στην υπόθεση της οποίας έχει επιληφθεί. Πράγματι, ο δικαιολογητικός λόγος της προδικαστικής παραπομπής δεν έγκειται στη διατύπωση συμβουλευτικής γνώμης επί γενικών ή υποθετικών ζητημάτων, αλλά στην αυτονόητη ανάγκη αποτελεσματικής επίλυσης μιας ένδικης διαφοράς [αποφάσεις της 21ης Απριλίου 1988, Pardini, 338/85, EU:C:1988:194, σκέψη 11, και της 27ης Φεβρουαρίου 2025, Adjak, C‑277/24, EU:C:2025:130, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
38
Ωστόσο, εναπόκειται αποκλειστικά στον εθνικό δικαστή, ο οποίος έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της δικαστικής απόφασης που πρόκειται να εκδοθεί, να εκτιμήσει, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της υπόθεσης της κύριας δίκης, τη λυσιτέλεια του ερωτήματος που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Συνεπώς, εφόσον το υποβληθέν ερώτημα αφορά την ερμηνεία ή το κύρος κανόνα του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται κατ’ αρχήν να απαντήσει. Ως εκ τούτου, τα προδικαστικά ερωτήματα που αφορούν το δίκαιο της Ένωσης είναι κατά τεκμήριο λυσιτελή. Το Δικαστήριο μπορεί να μην απαντήσει σε ένα τέτοιο ερώτημα μόνον όταν είναι πρόδηλο ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή με το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή, ακόμη, όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία τα οποία είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2025, Adjak, C‑277/24, EU:C:2025:130, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
39
Εν προκειμένω, η επιχειρηματολογία της Βουλγαρικής Κυβέρνησης σχετικά με τον υποθετικό χαρακτήρα του υποβληθέντος ερωτήματος δεν είναι πειστική. Αφενός, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο, η ημερομηνία για την εκτέλεση της πράξης σφράγισης καθορίστηκε ανεξάρτητα από το εάν η πράξη αυτή είχε καταστεί απρόσβλητη, με αποτέλεσμα η εκτέλεσή της να έχει προσωρινό χαρακτήρα σύμφωνα με τη βουλγαρική ρύθμιση. Αφετέρου, από τη φύση της αίτησης αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης που υποβλήθηκε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου προκύπτει ότι δεν έχει χωρήσει η προσωρινή εκτέλεση της ανωτέρω πράξης, γεγονός που επιτρέπει στο Δικαστήριο να παράσχει χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο.
40
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εκτιμήσεων, συνάγεται ότι το υποβληθέν ερώτημα δεν έχει υποθετικό χαρακτήρα και είναι, ως εκ τούτου, παραδεκτό.
Επί της ουσίας
41
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, τα διοικητικά μέτρα καταναγκασμού που επιβάλλονται από τις εθνικές φορολογικές αρχές στον τομέα του ΦΠΑ, όπως η σφράγιση εμπορικού καταστήματος στο οποίο διαπιστώθηκαν παραβάσεις του νόμου περί ΦΠΑ, συνιστούν εφαρμογή των άρθρων 2 και 273 της οδηγίας ΦΠΑ και, ως εκ τούτου, του δικαίου της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη (πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2023, MV – 98, C‑97/21, EU:C:2023:371, σκέψη 34).
42
Επιπλέον, παρά τον προαιρετικό χαρακτήρα της λήψης μέτρων δυνάμει του άρθρου 273 της οδηγίας ΦΠΑ, πρέπει να υπομνησθεί ότι, για την αποτελεσματική εκπλήρωση υποχρέωσης που απορρέει από το δίκαιο της Ένωσης, οι εθνικές αρχές ενδέχεται να υποχρεωθούν να διατάξουν την άμεση εκπλήρωσή της (πρβλ. απόφαση της 10ης Ιουλίου 1990, Επιτροπή κατά Γερμανίας, C‑217/88, EU:C:1990:290, σκέψη 25).
43
Επομένως, τόσο η επιβολή όσο και η άμεση, έστω και προσωρινή, εκτέλεση διοικητικού μέτρου καταναγκασμού όπως η σφράγιση εμπορικού καταστήματος πρέπει να σέβονται το θεμελιώδες δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη.
44
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ο εθνικός δικαστής ο οποίος έχει επιληφθεί διαφοράς διεπόμενης από το δίκαιο της Ένωσης πρέπει να μπορεί να διατάξει προσωρινά μέτρα για να διασφαλίσει την πλήρη αποτελεσματικότητα της δικαστικής απόφασης που πρόκειται να εκδοθεί σχετικά με την ύπαρξη και την έκταση των δικαιωμάτων των οποίων γίνεται επίκληση βάσει του δικαίου της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 14ης Μαΐου 2020, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, C‑924/19 PPU και C‑925/19 PPU, EU:C:2020:367, σκέψη 297 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
45
Όσον αφορά, αφενός, τα δικαιώματα των οποίων μπορεί να γίνει επίκληση σε περίπτωση όπως αυτή της κύριας δίκης, υπενθυμίζεται ότι τα μέτρα που λαμβάνονται δυνάμει του άρθρου 273 της οδηγίας ΦΠΑ δεν πρέπει να βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη των σκοπών του εν λόγω άρθρου 273 μέτρου και δεν πρέπει να έχουν ως αποτέλεσμα να διακυβεύεται η ουδετερότητα του ΦΠΑ ούτε να θίγονται τα θεμελιώδη δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τον Χάρτη, μεταξύ των οποίων, ιδίως, η επιχειρηματική ελευθερία (πρβλ. απόφαση της 26ης Οκτωβρίου 2017, BB construct, C‑534/16, EU:C:2017:820, σκέψεις 24 και 34).
46
Όσον αφορά, αφετέρου, την πρακτική αποτελεσματικότητα της δικαστικής απόφασης που πρόκειται να εκδοθεί, διαπιστώνεται ότι η αποτελεσματική τήρηση του δικαίου της Ένωσης μπορεί βεβαίως να επιτάσσει, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 42 της παρούσας απόφασης, την άμεση, έστω και προσωρινή, εκτέλεση μέτρου ληφθέντος κατ’ εφαρμογήν του δικαίου αυτού.
47
Πάντως, γεγονός παραμένει ότι τα προσωρινά μέτρα που αποσκοπούν στην αναστολή μιας φερόμενης ως παράνομης υποχρέωσης πρέπει να λαμβάνονται όταν είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της προστασίας που παρέχει το δίκαιο της Ένωσης [πρβλ. απόφαση της 15ης Ιουνίου 2023, Getin Noble Bank (Αναστολή της εκτελέσεως συμβάσεως πιστώσεως)C‑287/22, EU:C:2023:491, σκέψη 55].
48
Προκειμένου να εκτιμηθεί η εν λόγω αναγκαιότητα στο πλαίσιο της άμεσης εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού όπως το επίμαχο στη διαφορά της κύριας δίκης, απαιτείται όχι μόνον συγκεκριμένη στάθμιση των δημόσιων και ιδιωτικών συμφερόντων, αντιστοίχως, υπέρ και κατά της εκτέλεσης αυτής, αλλά και εξέταση, τουλάχιστον συνοπτική, της νομιμότητας του επίμαχου μέτρου.
49
Πράγματι, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 87 των προτάσεών του, η προσωρινή ένδικη προστασία που προβλέπεται στο άρθρο 47 του Χάρτη δεν θα ήταν αποτελεσματική εάν το επιλαμβανόμενο δικαστήριο δεν είχε τη δυνατότητα να εκτιμήσει τη νομιμότητα του προς εκτέλεση διοικητικού μέτρου καταναγκασμού, δεδομένου ότι η αίτηση αναστολής θα μπορούσε να απορριφθεί ακόμη και στην περίπτωση που θα αφορούσε την αναστολή μέτρου προδήλως παράνομου.
50
Όσον αφορά το ζήτημα εάν η επίμαχη στη διαφορά της κύριας δίκης ρύθμιση πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 47 του Χάρτη, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η αρχή της σύμφωνης προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνείας του εθνικού δικαίου επιβάλλει στα εθνικά δικαστήρια, τηρουμένης ιδίως της απαγόρευσης contra legem ερμηνείας του εθνικού δικαίου, να πράττουν ό,τι είναι δυνατό εντός των ορίων της αρμοδιότητάς τους, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο του εσωτερικού δικαίου και εφαρμόζοντας τις αναγνωρισμένες από το δίκαιο αυτό μεθόδους ερμηνείας, προκειμένου να διασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα της επίμαχης διάταξης του δικαίου της Ένωσης και να καταλήγουν σε λύση σύμφωνη με τον σκοπό τον οποίο επιδιώκει η διάταξη αυτή (αποφάσεις της 5ης Οκτωβρίου 2004, Pfeiffer κ.λπ., C‑397/01 έως C‑403/01, EU:C:2004:584, σκέψεις 118 και 119, και της 15ης Οκτωβρίου 2024, KUBERA, C‑144/23, EU:C:2024:881, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Η απαίτηση σύμφωνης ερμηνείας περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση των εθνικών δικαστηρίων να τροποποιούν, εάν παρίσταται ανάγκη, την πάγια νομολογία τους όταν αυτή στηρίζεται σε ερμηνεία του εθνικού δικαίου η οποία δεν συμβιβάζεται με τους σκοπούς του δικαίου της Ένωσης. Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν ορθή η κρίση εθνικού δικαστηρίου ότι αδυνατεί να ερμηνεύσει εθνική διάταξη σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης για τον λόγο και μόνον ότι η διάταξη αυτή έχει ερμηνευθεί παγίως κατά τρόπο μη συνάδοντα προς το δίκαιο της Ένωσης (αποφάσεις της 19ης Απριλίου 2016, DI, C‑441/14, EU:C:2016:278, σκέψεις 33 και 34, και της 15ης Οκτωβρίου 2024, KUBERA, C‑144/23, EU:C:2024:881, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52
Δυνάμει της αρχής της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης, σε περίπτωση που είναι αδύνατη η σύμφωνη προς τις απαιτήσεις του δικαίου της Ένωσης ερμηνεία της εθνικής νομοθεσίας, το εθνικό δικαστήριο στο οποίο έχει ανατεθεί, στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του, η εφαρμογή των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης έχει, ως όργανο κράτους μέλους, την υποχρέωση να διασφαλίζει την πλήρη αποτελεσματικότητά τους, αφήνοντας εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως ανεφάρμοστη κάθε διάταξη του εθνικού δικαίου αντίθετη προς διάταξη του δικαίου της Ένωσης η οποία έχει άμεσο αποτέλεσμα στη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, Getin Holding κ.λπ., C‑118/23, EU:C:2024:1013, σκέψη 76 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
53
Οι διατάξεις του άρθρου 47 του Χάρτη πρέπει να θεωρείται ότι έχουν άμεσο αποτέλεσμα (αποφάσεις της 17ης Απριλίου 2018, Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, σκέψη 78, και της 12ης Δεκεμβρίου 2024, Getin Holding κ.λπ., C‑118/23, EU:C:2024:1013, σκέψη 77).
54
Επομένως, εν προκειμένω, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο του εσωτερικού δικαίου και εφαρμόζοντας τις αναγνωρισμένες από το δίκαιο αυτό μεθόδους ερμηνείας, εάν, όπως υποστήριξε η Βουλγαρική Κυβέρνηση, το σύστημα προσωρινής ένδικης προστασίας που προβλέπεται στο δίκαιο αυτό παρέχει τη δυνατότητα να εξεταστούν, από νομικής και πραγματικής απόψεως, οι διαταγές προσωρινής εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού το οποίο έχει ληφθεί βάσει του άρθρου 273 της οδηγίας ΦΠΑ, όπως η σφράγιση εμπορικού καταστήματος.
55
Εάν η ερμηνεία αυτή αποδειχθεί αδύνατη, το αιτούν δικαστήριο οφείλει να αφήσει ανεφάρμοστες τις διατάξεις του εθνικού δικονομικού δικαίου που το εμποδίζουν να εκτιμήσει εάν η αίτηση αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης ενός τέτοιου μέτρου της οποίας έχει επιληφθεί στηρίζεται σε βάσιμα, από πραγματικής και νομικής απόψεως, επιχειρήματα που θα μπορούσαν, εκ πρώτης όψεως, να καταδείξουν την έλλειψη νομιμότητας του επίμαχου μέτρου.
56
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, στο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία, δυνάμει της δυνατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 273, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, περιορίζει την έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο αίτησης αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού ποινικού χαρακτήρα μόνο στην ύπαρξη σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας την οποία θα προκαλούσε μια τέτοια προσωρινή εκτέλεση, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται της αίτησης αναστολής να εκτιμήσει εάν αυτή στηρίζεται σε βάσιμα, από πραγματικής και νομικής απόψεως, επιχειρήματα που θα μπορούσαν, εκ πρώτης όψεως, να καταδείξουν την έλλειψη νομιμότητας του επίμαχου μέτρου.
Επί των δικαστικών εξόδων
57
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
έχει την έννοια ότι:
αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία, βάσει της δυνατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 273, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, περιορίζει την έκταση του δικαστικού ελέγχου που διενεργείται στο πλαίσιο αίτησης αναστολής της προσωρινής εκτέλεσης διοικητικού μέτρου καταναγκασμού ποινικού χαρακτήρα μόνο στην ύπαρξη σοβαρής ή δυσχερώς επανορθώσιμης ζημίας την οποία θα προκαλούσε μια τέτοια προσωρινή εκτέλεση, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα του δικαστηρίου που επιλαμβάνεται της αίτησης αναστολής να εκτιμήσει εάν αυτή στηρίζεται σε βάσιμα, από πραγματικής και νομικής απόψεως, επιχειρήματα που θα μπορούσαν, εκ πρώτης όψεως, να καταδείξουν την έλλειψη νομιμότητας του επίμαχου μέτρου.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η βουλγαρική.