Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 12ης Μαρτίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Προσωπικό στον τομέα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) – Διεθνής υπάλληλος προσληφθείς επί συμβάσει από τον Ειδικό Εντεταλμένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη – Διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου – Καταγγελία της συμβάσεως εργασίας μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ένωση – Αίτηση αναιρέσεως ασκηθείσα από κράτος μέλος το οποίο δεν παρενέβη στη δίκη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου – Άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως – Έννοια των “δικών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της” – Ανταναίρεση – Παραδεκτό »
Στην υπόθεση C‑728/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2023,
Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από την M. Morales Puerta,
αναιρεσείουσα,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Robert Stockdale, κάτοικος Bristol (Ηνωμένο Βασίλειο), εκπροσωπούμενος από την N. de Montigny, avocate,
προσφεύγων πρωτοδίκως,
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τους M. Bauer και J. Rurarz,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον D. Bianchi, τον G. Gattinara, τον L. Hohenecker, τον T. Lilamand και την Y. Marinova, και στη συνέχεια από τον D. Bianchi, τον G. Gattinara, τον L. Hohenecker και την Y. Marinova,
Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), εκπροσωπούμενη από τον S. Marquardt, την S. Rodríguez Sánchez-Tabernero και τον R. Spáč,
Ειδικός Εντεταλμένος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, εκπροσωπούμενος από την B. Bajic, επικουρούμενη από την E. Raoult, avocate,
καθών πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen, πρόεδρο τμήματος, T. von Danwitz (εισηγητή), Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου, I. Ziemele, A. Kumin και S. Gervasoni, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Ν. Αιμιλίου
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί τη μερική αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Ιουλίου 2023, Stockdale κατά Συμβουλίου κ.λπ. (T‑776/20, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:422), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει τις ενστάσεις αναρμοδιότητας και απαραδέκτου που προέβαλαν οι καθών πρωτοδίκως κατά της προσφυγής που άσκησε ο Robert Stockdale με κύριο αίτημα, στηριζόμενο στα άρθρα 263, 268 και 272 ΣΛΕΕ, πρώτον, να κριθεί παράνομη η απόφαση του Ειδικού Εντεταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (στο εξής: ΕΕΕΕ), της 17ης Νοεμβρίου 2020, με την οποία ο τελευταίος κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας του R. Stockdale με ισχύ από τις 31 Δεκεμβρίου 2020 και να αποκατασταθεί η ζημία την οποία αυτός ισχυριζόταν ότι υπέστη λόγω της ανωτέρω αποφάσεως, δεύτερον, να επαναχαρακτηριστεί η συμβατική του σχέση με τον ΕΕΕΕ ως σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου (στο εξής: ΣΑΧ), τρίτον, να αποκατασταθεί η ζημία την οποία αυτός ισχυριζόταν ότι υπέστη λόγω της παράλειψης του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (στο εξής: ΕΥΕΔ) να θεσπίσουν ένα σαφές νομικό καθεστώς που να εφαρμόζεται στην περίπτωσή του και επικουρικό αίτημα αποζημιώσεως στηριζόμενο στην εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης για τον λόγο ότι οι όροι απασχόλησής του δεν σέβονταν τα θεμελιώδη δικαιώματά του.
2        Με την ανταναίρεσή του ο R. Stockdale ζητεί την αναίρεση ή τη μερική μεταρρύθμιση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε εν μέρει την προσφυγή του ως απαράδεκτη.
Το νομικό πλαίσιο
Ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
3        Το άρθρο 50α, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει τα εξής:
«Το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο σε πρώτο βαθμό για την εκδίκαση των διαφορών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, δυνάμει του άρθρου 270 [ΣΛΕΕ], συμπεριλαμβανομένων των διαφορών μεταξύ κάθε θεσμικού οργάνου ή οργανισμού, αφενός, και του προσωπικού τους, αφετέρου, για τις οποίες η αρμοδιότητα ανατίθεται στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.»
4        Το άρθρο 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορίζει τα εξής:
«Κατά των οριστικών αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, καθώς και κατά των αποφάσεων που επιλύουν εν μέρει τη διαφορά ως προς την ουσία ή επιλύουν δικονομικό ζήτημα που αφορά ένσταση αναρμοδιότητας ή απαραδέκτου, μπορεί να ασκηθεί αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου, σε δύο μήνες από της κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Η αναίρεση αυτή μπορεί να ασκηθεί από τον εν όλω ή εν μέρει ηττηθέντα διάδικο. [...]
Με εξαίρεση τις περιπτώσεις δικών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων [της], αναίρεση μπορούν να ασκήσουν και τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης που δεν παρενέβησαν στη δίκη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα ευρίσκονται στην ίδια ακριβώς θέση με τα κράτη μέλη ή τα θεσμικά όργανα που παρενέβησαν πρωτοδίκως.»
Η απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2019/1340
5        Το άρθρο 4 της αποφάσεως (ΚΕΠΠΑ) 2019/1340 του Συμβουλίου, της 8ης Αυγούστου 2019, για τον διορισμό του ειδικού εντεταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (ΕΕ 2019, L 209, σ. 10), το οποίο φέρει τον τίτλο «Εκτέλεση της εντολής», προέβλεπε τα εξής:
«1.      Ο ΕΕΕΕ είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση της εντολής και ενεργεί υπό την εξουσία του [Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας (ΥΕ)].
[...]
3.      Ο ΕΕΕΕ εκτελεί το έργο του σε πλήρη συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) και τα αρμόδια τμήματά της.»
6        Το άρθρο 6 της ως άνω αποφάσεως, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σύσταση και σύνθεση της ομάδας», όριζε τα εξής:
«1.      Εντός των ορίων της εντολής του ΕΕΕΕ και των αντίστοιχων διαθέσιμων οικονομικών μέσων, ο ΕΕΕΕ είναι υπεύθυνος για τη σύσταση της ομάδας του/της. Η ομάδα θα πρέπει να περιλαμβάνει εμπειρογνώμονες σε ειδικά ζητήματα πολιτικής, όπως απαιτεί η εντολή. Ο ΕΕΕΕ ενημερώνει αμέσως το Συμβούλιο και την [Ευρωπαϊκή] Επιτροπή για τη σύνθεση της ομάδας.
2.      Τα κράτη μέλη, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης και η ΕΥΕΔ δύνανται να προτείνουν την απόσπαση προσωπικού στην υπηρεσία του ΕΕΕΕ. Οι αποδοχές του εν λόγω αποσπασμένου προσωπικού καλύπτονται από το αποστέλλον κράτος μέλος, το οικείο θεσμικό όργανο της Ένωσης ή την ΕΥΕΔ, αντιστοίχως. Οι εμπειρογνώμονες που αποσπώνται από τα κράτη μέλη στα θεσμικά όργανα της Ένωσης ή στην ΕΥΕΔ μπορούν επίσης να τοποθετηθούν στην υπηρεσία του ΕΕΕΕ. Το συμβασιούχο διεθνές προσωπικό πρέπει να έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους.
3.      Όλο το αποσπασμένο προσωπικό τελεί υπό τη διοικητική εξουσία του αποστέλλοντος κράτους μέλους, του αποστέλλοντος θεσμικού οργάνου της Ένωσης ή της ΕΥΕΔ και ασκεί τα καθήκοντά του και ενεργεί προς το συμφέρον της εντολής του ΕΕΕΕ.»
Το ιστορικό της διαφοράς
7        Το ιστορικό της διαφοράς, όπως εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 18 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως μπορεί, για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, να συνοψιστεί ως εξής.
8        Ο R. Stockdale είναι υπήκοος του Ηνωμένου Βασιλείου ο οποίος διετέλεσε Προϊστάμενος Οικονομικών και Διοίκησης για τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
9        Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 33 ΣΕΕ, στις 11 Μαρτίου 2002 το Συμβούλιο υιοθέτησε την κοινή δράση 2002/211/ΚΕΠΠΑ, σχετικά με τον διορισμό Ειδικού Εντεταλμένου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (ΕΕ 2002, L 70, σ. 7). Στη συνέχεια, το Συμβούλιο εξέδωσε διάφορες διαδοχικές πράξεις, με τις οποίες διόρισε, χωρίς διακοπή, ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με εντολή ορισμένης διάρκειας.
10      Κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής του R. Stockdale που αναφέρεται στη σκέψη 1 της παρούσας αποφάσεως, ήτοι στις 29 Δεκεμβρίου 2020, ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη είχε διοριστεί με την απόφαση 2019/1340 για την περίοδο από την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2021.
11      Ο R. Stockdale προσελήφθη στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη βάσει μιας αρχικής συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου (στο εξής: ΣΟΧ) συναφθείσας με τον τελευταίο, από τις 15 Φεβρουαρίου 2006 και για διάστημα το οποίο δεν μπορούσε να υπερβεί την εντολή του τελευταίου. Από την 1η Μαρτίου 2007 συνήψε 16 διαδοχικές ΣΟΧ με τον ΕΕΕΕ. Το άρθρο 5 της πλέον πρόσφατης ΣΟΧ που συνήψε ο R. Stockdale (στο εξής: επίμαχη σύμβαση) προέβλεπε ότι η σύμβαση είχε διάρκεια από την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2021.
12      Παράλληλα ο R. Stockdale υπέγραψε δεκατρείς τριμερείς συμβάσεις με την Επιτροπή και τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, περί διορισμού του ως προσωρινού Προϊσταμένου του Γραφείου από την 1η Ιουλίου 2007. Οι συμβάσεις αυτές προέβλεπαν ότι σε περίπτωση θανάτου ή παραίτησης του ΕΕΕΕ, ατυχήματος ή ασθένειας που θα τον/την εμπόδιζε να ασκήσει τα καθήκοντά του/της ή σε περίπτωση λήξης της συναφθείσας μεταξύ της Επιτροπής και του ως άνω ΕΕΕΕ συμφωνίας χρηματοδότησης, ο R. Stockdale θα αναλάμβανε τη διαχείριση των κονδυλίων που είχαν διατεθεί στον ΕΕΕΕ. Η τελευταία σύμβαση προσωρινού Προϊσταμένου του Γραφείου υπογράφηκε από τον R. Stockdale στις 7 Οκτωβρίου 2019.
13      Στις 24 Ιανουαρίου 2020 οι εκπρόσωποι της Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου υπέγραψαν τη συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 7) (στο εξής: συμφωνία αποχώρησης), η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ) με την απόφαση (ΕΕ) 2020/135 του Συμβουλίου, της 30ής Ιανουαρίου 2020, σχετικά με τη σύναψη της συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 1).
14      Σύμφωνα με το άρθρο 185 της συμφωνίας αποχώρησης η εν λόγω συμφωνία τέθηκε σε ισχύ την 1η Φεβρουαρίου 2020. Η ως άνω συμφωνία προέβλεπε, στο άρθρο 126, μεταβατική περίοδο η οποία άρχιζε από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της εν λόγω συμφωνίας και έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2020. Κατά την περίοδο αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 127, παράγραφος 6, της συμφωνίας αποχώρησης, η αναφορά στα «κράτη μέλη» στο δίκαιο της Ένωσης έπρεπε να θεωρείται ότι καλύπτει και το Ηνωμένο Βασίλειο.
15      Στις 24 Ιουνίου 2020 ο R. Stockdale απέστειλε επιστολή στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, προκειμένου να ζητήσει ενημέρωση ως προς τα δικαιώματά του και να επικαλεστεί την ύπαρξη δυσμενούς διακρίσεως σε περίπτωση που η θέση του θεωρείτο τελικώς πλεονάζουσα στο πλαίσιο ενδεχόμενης μεταφοράς του γραφείου του ΕΕΕΕ στην αντιπροσωπεία της Ένωσης στο εν λόγω κράτος και, ως εκ τούτου, στην ΕΥΕΔ. Ειδικότερα, υπογράμμισε ότι, όσον αφορά το διεθνές προσωπικό του ΕΕΕΕ, δεν υπήρχε πρόβλεψη για τη χορήγηση αποζημίωσης απόλυσης ή επιδόματος ανεργίας, ούτε υφίστατο διάταξη σχετική με τις συντάξεις.
16      Στις 7 Ιουλίου 2020 ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη διαβίβασε το εν λόγω αίτημα στη Διευθύντρια της Υπηρεσίας Μέσων Εξωτερικής Πολιτικής της Επιτροπής, επισημαίνοντας ότι ο R. Stockdale είχε θέσει ερωτήματα σχετικά με τους όρους απασχόλησής του, ιδίως ενόψει της πιθανής καταγγελίας της επίμαχης συμβάσεως λόγω της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση. Στις 13 Ιουλίου 2020, μια προϊσταμένη μονάδας της εν λόγω υπηρεσίας απάντησε ότι η υπηρεσία δεν ήταν αρμόδια για το ανθρώπινο δυναμικό στην περίπτωση του προσωπικού που απασχολείται στον τομέα της ΚΕΠΠΑ και συνέστησε στον ΕΕΕΕ να συμβουλευτεί συναφώς την ΕΥΕΔ. Επισήμανε επίσης ότι, όσον αφορά τις οικονομικές πτυχές που περιλάμβανε η αίτηση του R. Stockdale, δεν ήταν δυνατό να του καταβληθεί ούτε αποζημίωση απόλυσης ούτε σύνταξη, σύμφωνα με τους όρους της επίμαχης συμβάσεως.
17      Στις 15 Σεπτεμβρίου 2020 ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη διαβίβασε στην ΕΥΕΔ την επιστολή του R. Stockdale με ημερομηνία 24 Ιουνίου 2020.
18      Στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 ο R. Stockdale απευθύνθηκε εκ νέου στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ζητώντας περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τις δυνατότητες που είχε στη διάθεσή του προκειμένου να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου. Κατόπιν επικοινωνίας του ΕΕΕΕ με την Υπηρεσία Μέσων Εξωτερικής Πολιτικής της Επιτροπής, η διευθύντρια της υπηρεσίας αυτής τού απάντησε, στις 2 Οκτωβρίου 2020, ότι δεν προβλεπόταν καμία εξαίρεση για τους υπηκόους του Ηνωμένου Βασιλείου και ότι οι συμβάσεις τους θα έληγαν στις 31 Δεκεμβρίου 2020.
19      Στις 17 Νοεμβρίου 2020 ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη εξέδωσε απόφαση περί καταγγελίας, με την οποία κατήγγειλε την επίμαχη σύμβαση με προειδοποίηση, η απόφαση δε αυτή θα ετίθετο σε ισχύ στις 31 Δεκεμβρίου 2020 (στο εξής: απόφαση περί καταγγελίας).
20      Στις 25 Νοεμβρίου 2020 ο R. Stockdale ζήτησε από τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη να επανεξετάσει την απόφαση περί καταγγελίας.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
21      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Δεκεμβρίου 2020, ο R. Stockdale άσκησε προσφυγή-αγωγή κατά του Συμβουλίου, της Επιτροπής, της ΕΥΕΔ καθώς και κατά του ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ζητώντας από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να κρίνει παράνομη την απόφαση περί καταγγελίας, δεύτερον, να υποχρεώσει τους καθών να του καταβάλουν το ποσό των 10 000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από την απόφαση αυτή και, τρίτον, να διατάξει την επαναπρόσληψή του ή, επικουρικώς, να υποχρεώσει τους καθών να του καταβάλουν το ποσό των 393 850,08 ευρώ προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας που υπέστη από την εν λόγω απόφαση (στο εξής: πρώτο σκέλος του αιτητικού),
–        να επαναχαρακτηρίσει τη συμβατική σχέση του με τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ΣΑΧ και να διαπιστώσει την εκ μέρους των καθών παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεών τους, ιδίως, της υποχρεώσεως κοινοποιήσεως έγκυρης προειδοποίησης στο πλαίσιο της καταγγελίας ΣΑΧ (στο εξής: δεύτερο σκέλος του αιτητικού),
–        να αναγνωρίσει ότι έτυχε δυσμενούς διάκρισης εκ μέρους του Συμβουλίου, της Επιτροπής και της ΕΥΕΔ κατά τη διάρκεια της απασχόλησής του στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη όσον αφορά τις αποδοχές του, τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα και άλλες συναφείς παροχές, να διαπιστώσει ότι αυτός έπρεπε να είχε προσληφθεί ως έκτακτος υπάλληλος του Συμβουλίου, της Επιτροπής ή της ΕΥΕΔ και να τους υποχρεώσει σε αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε λόγω του ότι το διεθνές επί συμβάσει προσωπικό που προσελήφθη στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ δεν υπαγόταν στο Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ένωσης (στο εξής: ΚΛΠ) ή σε νομικό καθεστώς συγκρίσιμο με εκείνο του ΚΛΠ (στο εξής: τρίτο σκέλος του αιτητικού), και
–        επικουρικώς, να υποχρεώσει το Συμβούλιο, την Επιτροπή και την ΕΥΕΔ, βάσει της εξωσυμβατικής ευθύνης τους, να του καταβάλουν το ποσό των 400 000 ευρώ για τη ζημία που προκλήθηκε λόγω της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του (στο εξής: τέταρτο σκέλος του αιτητικού).
22      Με χωριστά υπομνήματα που κατέθεσαν, αντιστοίχως, στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Μαΐου 2021, η Επιτροπή και το Συμβούλιο, στις 12 Μαΐου 2021, η ΕΥΕΔ, και στις 30 Ιουνίου 2021, ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, οι εν λόγω διάδικοι προέβαλαν ενστάσεις απαραδέκτου και αναρμοδιότητας, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι η απόφαση περί καταγγελίας και οι ενδεχόμενες παρατυπίες που προβάλλει o R. Stockdale δεν μπορούσαν να τους καταλογιστούν.
23      Στις 30 Αυγούστου 2021 ο R. Stockdale υπέβαλε τις παρατηρήσεις του επί των ενστάσεων αναρμοδιότητας και απαραδέκτου, ζητώντας την απόρριψή τους.
24      Το Γενικό Δικαστήριο αποφάσισε, δυνάμει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας του, να αποφανθεί επί των ζητημάτων δικαιοδοσίας και παραδεκτού σε σχέση με όλα τα αιτήματα του αιτούντος σε πρώτο βαθμό, πριν εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας.
25      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε εν μέρει τις ενστάσεις απαραδέκτου και αναρμοδιότητας που προέβαλαν οι καθών πρωτοδίκως.
26      Κατ’ αρχάς, όπως προκύπτει από τη σκέψη 167 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό αρμόδιο να αποφανθεί επί του πρώτου σκέλους του αιτητικού τόσο, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, όσον αφορά το αίτημα ελέγχου της νομιμότητας της αποφάσεως περί καταγγελίας, η οποία εκδόθηκε από οντότητα της Ένωσης συσταθείσα δυνάμει των Συνθηκών, ήτοι από τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όσο και, βάσει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, όσον αφορά το αίτημα καταβολής χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης και αποκατάστασης της υλικής ζημίας που φέρεται να υπέστη ο προσφεύγων λόγω της αποφάσεως αυτής. Αφού εξομοίωσε, με τη σκέψη 139 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με όργανο της Ένωσης που εξέδωσε την απόφαση περί καταγγελίας, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε, με την εν λόγω σκέψη 167 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο συμπέρασμα ότι τα ως άνω αιτήματα ήταν παραδεκτά όσον αφορά τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και απαράδεκτα όσον αφορά το Συμβούλιο, την Επιτροπή και την ΕΥΕΔ.
27      Αντιθέτως, όσον αφορά το αίτημα του R. Stockdale με το οποίο ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει την επαναπρόσληψή του στο προσωπικό του ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, από τη σκέψη 168 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εαυτό αναρμόδιο, για τον λόγο ότι ο δικαστής της Ένωσης δεν μπορεί, κατ’ αρχήν, ακόμη και στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως, να απευθύνει διαταγές σε θεσμικό ή σε άλλο όργανο ή οργανισμό της Ένωσης χωρίς να σφετεριστεί τις εξουσίες διοικητικής αρχής.
28      Εν συνεχεία, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του αιτητικού, το Γενικό Δικαστήριο, με τη σκέψη 169 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το απέρριψε στο σύνολό του λόγω αναρμοδιότητας. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, αφενός, με τη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν ήταν αρμόδιο να αποφανθεί επί του αιτήματος εκδόσεως διαταγής που να απευθύνεται στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, υπό την ιδιότητά του ως εργοδότη του R. Stockdale, με σκοπό τον επαναχαρακτηρισμό της συμβατικής του σχέσης με τον ΕΕΕΕ ως ΣΑΧ. Αφετέρου, δεδομένου ότι το αίτημα με το οποίο ζητήθηκε από το Γενικό Δικαστήριο να διαπιστώσει την εκ μέρους των καθών παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεών τους δεν υποβλήθηκε προς στήριξη ακυρωτικού ή αποζημιωτικού αιτήματος, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 85 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι έπρεπε να γίνει δεκτό ότι με το αίτημα αυτό επιδιωκόταν μόνο να εκφέρει το Γενικό Δικαστήριο αναγνωριστική κρίση επί γενικού ζητήματος ή επί ζητήματος αρχής, όπερ δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες που του απονέμονται από τις Συνθήκες.
29      Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο, με τη σκέψη 170 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, έκρινε εαυτό αρμόδιο, δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, να αποφανθεί επί του τρίτου και του τετάρτου σκέλους του αιτητικού περί αποκαταστάσεως της ζημίας που ο R. Stockdale ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της μη θεσπίσεως σαφούς καθεστώτος το οποίο να εφαρμόζεται στην περίπτωσή του. Όπως προκύπτει από τη σκέψη 162 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, κάθε ενδεχόμενη υπαίτια παράλειψη θεσπίσεως γενικού καθεστώτος εφαρμοστέου στο επί συμβάσει προσωπικό που απασχολείται, γενικώς, στον τομέα της ΚΕΠΠΑ ή, ειδικότερα, στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, πρέπει να καταλογιστεί στο Συμβούλιο, με αποτέλεσμα το εν λόγω αίτημα να είναι παραδεκτό όσον αφορά το θεσμικό αυτό όργανο. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο, με τη σκέψη 148 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επισήμανε ότι απόκειται στο Συμβούλιο να καταρτίσει την ΚΕΠΠΑ και να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις για τον καθορισμό και την εφαρμογή της εν λόγω πολιτικής, βάσει των γενικών προσανατολισμών και των στρατηγικών κατευθυντήριων γραμμών που καθορίζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Η δε θέσπιση, ενδεχομένως, ενός νομικού καθεστώτος το οποίο να εφαρμόζεται στο προσλαμβανόμενο επί συμβάσει στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ προσωπικό εμπίπτει, κατά το Γενικό Δικαστήριο, στο πεδίο εφαρμογής της πολιτικής αυτής και, ως εκ τούτου, στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου.
Αιτήματα των διαδίκων
Τα αιτήματα της αιτήσεως αναιρέσεως
30      Το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που με αυτή κρίθηκε ότι ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη έχει την ιδιότητα του καθού όσον αφορά το πρώτο σκέλος του αιτητικού του ο πρωτοδίκως προσφεύγοντος, και
–        να κρίνει ότι το πρώτο σκέλος του αιτητικού είναι παραδεκτό όσον αφορά το Συμβούλιο και απαράδεκτο όσον αφορά τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
31      Ο R. Stockdale ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και
–        να καταδικάσει τους αντιδίκους κατ’ αναίρεση στα δικαστικά έξοδα της παρούσας αναιρετικής διαδικασίας.
32      Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Συμβούλιο στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
33      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
34      Η ΕΥΕΔ ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη ή, άλλως, ως απαράδεκτη, και
–        να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
35      Ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη ή, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμη, και
–        να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.
Τα αιτήματα της ανταναιρέσεως
36      Ο R. Stockdale ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει εν μέρει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
–        να κρίνει παραδεκτό το δεύτερο σκέλος του αιτητικού (συμβατικής φύσεως), με το οποίο ζητείται αποζημίωση για παραβάσεις υποχρεώσεων που υπέχει ο εργοδότης,
–        να κρίνει ότι το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του αιτητικού (συμβατικής φύσεως) είναι παραδεκτά κατά το μέρος που στρέφονται κατά όλων των καθών πρωτοδίκως,
–        να αναγνωρίσει ότι η νομοθετική πρωτοβουλία και η νομοθετική διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 336 ΣΛΕΕ δεν θεωρούνται ότι αποκλείονται στον τομέα της ΚΕΠΠΑ,
–        να κρίνει ότι το τέταρτο σκέλος του αιτητικού (εξωσυμβατικής φύσεως) είναι επίσης παραδεκτό κατά το μέρος που στρέφεται κατά της Επιτροπής, και
–        να καταδικάσει τους καθών στα δικαστικά έξοδα της παρούσας διαδικασίας καθώς και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
37      Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την ανταναίρεση ως εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη και
–        να καταδικάσει τον R. Stockdale στα δικαστικά έξοδα του Συμβουλίου στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.
38      Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την ανταναίρεση ως απαράδεκτη ή, επικουρικώς, ως αβάσιμη και
–        να καταδικάσει τον R. Stockdale στα δικαστικά έξοδα.
39      Η ΕΥΕΔ και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ζητούν από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την ανταναίρεση ως προδήλως απαράδεκτη ή, επικουρικώς, ως προδήλως αβάσιμη και
–        να καταδικάσει τον R. Stockdale στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
40      Εν προκειμένω, το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί επί αιτήσεως αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας δυνάμει του άρθρου 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως με την οποία το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε επί των ενστάσεων αναρμοδιότητας και απαραδέκτου που προέβαλαν οι καθών πρωτοδίκως κατά της προσφυγής-αγωγής την οποία άσκησε ο R. Stockdale, πρώην συμβασιούχος υπάλληλος στον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, βάσει των άρθρων 263, 268 και 272 ΣΛΕΕ, και με την οποία ζητούσε, μεταξύ άλλων, να κριθεί παράνομη η απόφαση περί καταγγελίας της συμβάσεώς του και να αποκατασταθεί η ζημία που αυτός ισχυριζόταν ότι υπέστη λόγω της ως άνω αποφάσεως, να επαναχαρακτηρισθεί η συμβατική σχέση του με τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ΣΑΧ και να υποχρεωθούν οι καθών να αποκαταστήσουν τη συμβατική και εξωσυμβατική ζημία που αυτός ισχυριζόταν ότι υπέστη.
Επιχειρήματα των διαδίκων
41      Το Βασίλειο της Ισπανίας διευκρινίζει ότι, κατά την ημερομηνία εκδόσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, είχε ζητήσει να παρέμβει στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υπέρ του R. Stockdale, αλλά δεν είχε ακόμη γίνει δεκτό ως παρεμβαίνον.
42      Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας προβάλλει δύο λόγους με τους οποίους βάλλει κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη αποτελούσε όργανο νομικώς αυτοτελές προς το Συμβούλιο, το οποίο έπρεπε να θεωρηθεί ότι έχει την ιδιότητα του καθού όσον αφορά το πρώτο σκέλος του αιτητικού του πρωτοδίκως προσφεύγοντος.
43      Ο R. Stockdale φρονεί ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη.
44      Η ΕΥΕΔ και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη θεωρούν ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμη. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη. Κατά το Συμβούλιο, η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
45      Σύμφωνα με το άρθρο 56, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά των οριστικών αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, καθώς και κατά των αποφάσεων που επιλύουν εν μέρει τη διαφορά ως προς την ουσία ή επιλύουν δικονομικό ζήτημα που αφορά ένσταση αναρμοδιότητας ή απαραδέκτου, μπορεί να ασκηθεί αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατά το άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, του ως άνω Οργανισμού, η αναίρεση αυτή μπορεί να ασκηθεί από τον εν όλω ή εν μέρει ηττηθέντα διάδικο.
46      Το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού προβλέπει ότι, με εξαίρεση τις περιπτώσεις δικών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, αναίρεση μπορούν να ασκήσουν επίσης τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης που δεν παρενέβησαν στη δίκη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα ευρίσκονται στην ίδια ακριβώς θέση με τα κράτη μέλη ή τα θεσμικά όργανα που παρενέβησαν πρωτοδίκως.
47      Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 41 έως 43 των προτάσεών του, το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχει στα κράτη μέλη ένα διευρυμένο δικαίωμα ασκήσεως αναιρέσεως, το οποίο παρεκκλίνει από τον γενικό κανόνα που περιέχεται στο δεύτερο εδάφιο του εν λόγω άρθρου 56, κατά τον οποίο μόνον οι διάδικοι που ηττήθηκαν εν όλω ή εν μέρει και οι οποίοι, ως εκ τούτου, παρενέβησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου νομιμοποιούνται να ασκήσουν αναίρεση κατά των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου με τις οποίες περατώνεται η διαδικασία ή η παρεμπίπτουσα διαδικασία που αφορά ένσταση αναρμοδιότητας ή απαραδέκτου.
48      Εντούτοις, η ως άνω διάταξη θεσπίζει έναν περιορισμό όσον αφορά το διευρυμένο αυτό δικαίωμα, στο μέτρο που «στις περιπτώσεις δικών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της», ένα κράτος μέλος ή ένα θεσμικό όργανο της Ένωσης έχει δικαίωμα να ασκήσει αίτηση αναιρέσεως κατά οριστικής αποφάσεως μόνον εφόσον παρενέβη στη δίκη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2000, Συμβούλιο κατά Busacca κ.λπ., C‑434/98 P, EU:C:2000:546, σκέψη 21).
49      Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, πρέπει να εξακριβωθεί αν, στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση αναιρέσεως που άσκησε κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Βασίλειο της Ισπανίας πρέπει να θεωρηθεί ότι ασκήθηκε στο πλαίσιο «δίκης μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων [της]» και, ως εκ τούτου, να θεωρηθεί απαράδεκτη σύμφωνα με το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο πλαίσιο της ανωτέρω εκτιμήσεως, πρέπει να ληφθεί υπόψη όχι μόνον το ίδιο το γράμμα της εν λόγω διατάξεως, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται καθώς και οι σκοποί της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί μέρος.
50      Όσον αφορά, πρώτον, το γράμμα του άρθρου 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επισημαίνεται ότι η έννοια των «δικών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων [της]» είναι διατυπωμένη με γενικούς όρους και δεν παραπέμπει σε κανένα από τα ένδικα βοηθήματα που προβλέπει η Συνθήκη ΛΕΕ. Ειδικότερα, η ως άνω διάταξη δεν περιέχει καμία αναφορά στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ το οποίο θεσπίζει ειδικό ένδικο βοήθημα στον τομέα των υπαλληλικών διαφορών διακριτό από τα γενικά ένδικα βοηθήματα, όπως είναι η προσφυγή ακυρώσεως που προβλέπεται από το άρθρο 263 ΣΛΕΕ και η αγωγή αποζημιώσεως που ρυθμίζεται στο άρθρο 268 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 340, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
51      Όσον αφορά, δεύτερον, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπογραμμίζεται ότι, κατά το άρθρο 50α, παράγραφος 1, του εν λόγω Οργανισμού, «[τ]ο Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο σε πρώτο βαθμό για την εκδίκαση των διαφορών μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της, δυνάμει του άρθρου 270 [ΣΛΕΕ], συμπεριλαμβανομένων των διαφορών μεταξύ κάθε θεσμικού οργάνου ή οργανισμού, αφενός, και του προσωπικού τους, αφετέρου, για τις οποίες η αρμοδιότητα ανατίθεται στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
52      Ως εκ τούτου, το άρθρο 50α, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο καθορίζει την έκταση της αρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου ως δικαστηρίου για τις υπαλληλικές υποθέσεις της Ένωσης, αναφέρεται όχι μόνον στις διαφορές του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, ήτοι εκείνες οι οποίες εμπίπτουν στον Κανονισμό Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο ΚΛΠ, αλλά και στο σύνολο των «διαφορών μεταξύ κάθε θεσμικού οργάνου ή οργανισμού, αφενός, και του προσωπικού τους, αφετέρου, για τις οποίες η αρμοδιότητα ανατίθεται στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Επομένως, η εν λόγω διάταξη δεν μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπον ώστε να περιορίζει την αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου ως δικαστηρίου για τις υπαλληλικές υποθέσεις στις διαφορές που εμπίπτουν στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ.
53      Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο αναφέρεται στις «δίκες μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων [της]», αφορά αποκλειστικώς τις διαφορές που προβλέπονται στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ, εξαιρουμένων εκείνων που κινούνται βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ ή του άρθρου 268 ΣΛΕΕ. Πράγματι, η έννοια και η εμβέλεια της φράσης «διαφορές μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων της», η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 50α, παράγραφος 1, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και «δίκες μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων» της, η οποία περιλαμβάνεται στο άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού, δεν μπορεί να διαφέρει, στο πλαίσιο της ίδιας αυτής
πράξης, ανάλογα με τη διάταξη στην οποία χρησιμοποιείται καθεμιά από τις φράσεις αυτές. Εξάλλου, επισημαίνεται ότι, στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ, το περιεχόμενο του εν λόγω όρου περιορίζεται από τη φράση «εντός των ορίων και σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο κανονισμός περί υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων της Ένωσης», οπότε ο ίδιος αυτός όρος πρέπει κατ’ ανάγκην να έχει ευρύτερο περιεχόμενο όταν χρησιμοποιείται χωρίς να προβλέπεται τέτοιος περιορισμός, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του άρθρου 56, τρίτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού. Επομένως, από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η τελευταία αυτή διάταξη δεν μπορεί να συναχθεί ότι το πεδίο εφαρμογής της περιορίζεται στις διαφορές που εμπίπτουν στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ.
54      Συναφώς, υπενθυμίζεται επίσης ότι, όσον αφορά την οριοθέτηση των δικαιοδοτικών αρμοδιοτήτων και των ενδίκων βοηθημάτων που προβλέπονται, αφενός, στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ και, αφετέρου, στα άρθρα 263 και 268 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως κρίνει ότι το άρθρο 270 ΣΛΕΕ απονέμει στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης την καθ’ ύλην αρμοδιότητα να αποφαίνονται επί των διαφορών που πηγάζουν από τη σχέση εργασίας που συνδέει τους υπαλλήλους ή τα μέλη του λοιπού προσωπικού με τα θεσμικά όργανα της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Επανεξέταση Missir Mamachi di Lusignano κατά Επιτροπής, C‑417/14 RX-II, EU:C:2015:588, σκέψη 41, και της 5ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Missir Mamachi di Lusignano, C‑54/20 P, EU:C:2022:349, σκέψη 41).
55      Ως εκ τούτου, κατά πάγια νομολογία, τα δικαστήρια της Ένωσης είναι αρμόδια να αποφαίνονται για κάθε διαφορά μεταξύ υπαλλήλου ή μέλους του λοιπού προσωπικού και του θεσμικού οργάνου της Ένωσης στο οποίο αυτός ανήκει, ακόμη και αν πρόκειται για αγωγή αποζημίωσης, εφόσον η διαφορά αυτή πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον ενδιαφερόμενο με το εν λόγω όργανο (πρβλ. απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Επανεξέταση Missir Mamachi di Lusignano κατά Επιτροπής, C‑417/14 RX-II, EU:C:2015:588, σκέψεις 38 και 42).
56      Πράγματι, η ratione materiae αρμοδιότητα των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης να αποφαίνονται επί υπαλληλικών διαφορών πηγάζει από τη γενεσιουργό αιτία της επίμαχης διαφοράς, όπως αυτή ορίζεται στη σκέψη 54 της παρούσας αποφάσεως, και όχι από τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται το ένδικο βοήθημα αυτό καθεαυτό (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Επανεξέταση Missir Mamachi di Lusignano κατά Επιτροπής, C‑417/14 RX-II, EU:C:2015:588, σκέψη 50, και της 5ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Missir Mamachi di Lusignano, C‑54/20 P, EU:C:2022:349, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
57      Τρίτον, η ερμηνεία που έγινε δεκτή με τη σκέψη 53 της παρούσας αποφάσεως επιβεβαιώνεται επίσης από το αντικείμενο και τον σκοπό της εξαίρεσης των υπαλληλικών υποθέσεων η οποία προβλέπεται στο άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξυπακουομένου ότι η εξαίρεση αυτή στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στον ατομικό χαρακτήρα των σχετικών με τη διαχείριση του προσωπικού διαφορών, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν μόνο στην ακύρωση ατομικών αποφάσεων (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 2000, Συμβούλιο κατά Busacca κ.λπ., C‑434/98 P, EU:C:2000:546, σκέψη 23) ή στην αποκατάσταση της προσωπικής ζημίας που υπέστησαν οι υπάλληλοι ή το λοιπό προσωπικό των θεσμικών και λοιπών οργάνων ή οργανισμών της Ένωσης.
58      Πράγματι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 42 των προτάσεών του, το διευρυμένο δικαίωμα που παρέχει η εν λόγω διάταξη στα θεσμικά όργανα και στα κράτη μέλη σκοπεί να παράσχει στους προνομιούχους προσφεύγοντες, με την ιδιότητά τους ως «θεματοφύλακες του δικαίου», τη δυνατότητα να ασκούν αναίρεση ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαφυλαχθεί η συνοχή της νομολογίας, ακόμη και σε περίπτωση που οι διάδικοι στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου είναι πρόθυμοι να δεχθούν την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου. Ωστόσο, δεδομένου ότι, όπως υπομνήσθηκε στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως, οι σχετικές με τη διαχείριση του προσωπικού διαφορές έχουν ατομικό χαρακτήρα, ενδεχόμενη αναίρεση εκ μέρους θεσμικού οργάνου ή κράτους μέλους δεν θα εξυπηρετούσε τον ίδιο αυτό σκοπό. Κατά συνέπεια, ο νομοθέτης, μη αναγνωρίζοντας το διευρυμένο αυτό δικαίωμα στα θεσμικά όργανα και στα κράτη μέλη και περιορίζοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τις δυνατότητές τους να ασκούν αναίρεση στις προβλεπόμενες στο άρθρο 56, δεύτερο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού, παραιτήθηκε ρητώς από τη διασφάλιση της επιδίωξης του εν λόγω σκοπού.
59      Όσον αφορά διαφορές της ίδιας φύσεως που αφορούν ζητήματα ατομικού χαρακτήρα, ουδείς λόγος συντρέχει να αναγνωριστεί στα κράτη ή τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διευρυμένο δικαίωμα να ακούν αναίρεση σύμφωνα με το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να παρεμβαίνουν σε διαφορές που αφορούν υπαλλήλους που υπάγονται στην ΚΕΠΠΑ, όπως η επίμαχη εν προκειμένω, ενώ το δικαίωμα αυτό δεν τους αναγνωρίζεται στο πλαίσιο διαφορών στις οποίες εμπλέκονται υπάλληλοι ή μέλη του λοιπού προσωπικού της Ένωσης που ενεργούν βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ.
60      Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον το άρθρο 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο μέτρο που εισάγει εξαίρεση από τον γενικό κανόνα του δευτέρου εδαφίου του άρθρου 56, κατά τον οποίο μόνον οι διάδικοι που παρενέβησαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου μπορούν να ασκήσουν αναίρεση κατά των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διασταλτικής ερμηνείας.
61      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η υπό κρίση διαφορά, όχι μόνον κατά το μέρος που αφορά το παράνομο της αποφάσεως περί καταγγελίας, αλλά και κατά το μέρος που αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ζημίας που o R. Stockdale υποστηρίζει ότι υπέστη λόγω της ως άνω αποφάσεως, στον επαναχαρακτηρισμό της συμβατικής σχέσης ως ΣΑΧ καθώς και στην αποκατάσταση συμβατικής και εξωσυμβατικής ζημίας, πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον R. Stockdale με τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
62      Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το σύνολο της υπό κρίση διαφοράς πηγάζει από την εν λόγω σχέση εργασίας, εξυπακουομένου ότι στο πλαίσιο της διαφοράς αυτής, τόσο όσον αφορά τη νομιμότητα της καταγγελίας της επίμαχης συμβάσεως εργασίας όσο και την αποζημίωση για τη ζημία που R. Stockdale υποστηρίζει ότι υπέστη λόγω της καταγγελίας αυτής, το δικαστήριο της Ένωσης μπορεί να κληθεί να προβεί σε εκτιμήσεις σχετικά με την εν λόγω σχέση εργασίας.
63      Εξάλλου, εν προκειμένω, είναι προφανές ότι τα αιτήματα του R. Stockdale, τα οποία στηρίζονται στα άρθρα 263, 268 και 272 ΣΛΕΕ, αφορούν απόφαση ατομικού χαρακτήρα.
64      Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η υπό κρίση διαφορά πρέπει να θεωρηθεί ως «δίκη μεταξύ της Ένωσης και ενός εκ των υπαλλήλων της», κατά την έννοια του άρθρου 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
65      Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα το οποίο προέβαλαν το Συμβούλιο, η Επιτροπή και η ΕΥΕΔ, απαντώντας στην ερώτηση που έθεσε το Δικαστήριο προς γραπτή απάντηση, ότι η υπό κρίση διαφορά δεν μπορεί να εξομοιωθεί απλώς και αποκλειστικώς με δίκη «μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων» της κατά την έννοια του άρθρου 56, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεδομένου ότι το αντικείμενό της εκτείνεται πέραν του ορισμού αυτού και αφορά επίσης πτυχές θεσμικής φύσεως. Πράγματι, ούτε η γραμματική ούτε η τελολογική ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως επιτρέπουν να εξαρτηθεί το περιεχόμενο της ερμηνείας της εξαίρεσης που προβλέπει η εν λόγω διάταξη όσον αφορά τις «δίκες μεταξύ της Ένωσης και των υπαλλήλων» της από τη φύση των νομικών ζητημάτων που εγείρονται στο πλαίσιο της επίμαχης διαφοράς.
66      Κατά συνέπεια, η αίτηση αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί της ανταναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
67      Προς στήριξη της ανταναιρέσεώς του, ο R. Stockdale επαναλαμβάνει τα τέσσερα σκέλη του αιτητικού, όπως αυτά εκτίθενται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει τους λόγους επί των οποίων στηρίζονται.
68      Στο πλαίσιο των παρατηρήσεών του σχετικά με το πρώτο σκέλος του αιτητικού, ο R. Stockdale υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία των άρθρων 4 και 6 της αποφάσεως 2019/1340, σε συνδυασμό με το άρθρο 28, παράγραφος 1, ΣΕΕ και το άρθρο 33 ΣΕΕ, κρίνοντας ότι ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι οντότητα της ΚΕΠΠΑ που έχει ικανότητα να παρίσταται ενώπιον δικαστηρίου και χαρακτηρίζοντάς τον ως τον μοναδικό καθού όσον αφορά το πρώτο αίτημα. Κατά τον R. Stockdale, οι ειδικοί εντεταλμένοι της Ένωσης δεν μπορούν να εξομοιωθούν ούτε με θεσμικά όργανα ούτε με οντότητες με νομική προσωπικότητα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν νομίμως να χαρακτηριστούν ως «όργανα ή οργανισμοί της Ένωσης» ούτε να τύχουν της ίδιας μεταχειρίσεως με άλλες οντότητες της ΚΕΠΠΑ, στις οποίες έχει αναγνωριστεί τουλάχιστον η ικανότητα να παρίστανται ενώπιον δικαστηρίου.
69      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του αιτητικού, ο R. Stockdale αμφισβητεί, μεταξύ άλλων, την εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου ότι το εν λόγω αίτημα αφορούσε, αφενός, διαπίστωση αναγνωριστικού χαρακτήρα και, αφετέρου, διαταγή η οποία κρίθηκε απαράδεκτη για τον λόγο ότι το Δικαστήριο δεν είχε την αρμοδιότητα να εκδώσει τέτοια διαταγή. Κατά τον R. Stockdale, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να κρίνει ότι τα αιτήματα αποζημιώσεως που απορρέουν από τις παραβάσεις της σύμβασης οι οποίες προβάλλονται με το εν λόγω αίτημα ήταν παραδεκτά βάσει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ.
70      Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του αιτητικού, ο R. Stockdale αμφισβητεί την ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το καθεστώς που εφαρμόζεται στο επί συμβάσει διεθνές προσωπικό που προσλαμβάνεται από τον ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το οποίο, κατά την άποψή του, θα έπρεπε να είχε θεσπιστεί βάσει του άρθρου 336 ΣΛΕΕ.
71      Όσον αφορά το τέταρτο σκέλος του αιτητικού, ο R. Stockdale αμφισβητεί την ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το αίτημα να κριθεί ότι τα θεσμικά όργανα ευθύνονται βάσει της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης.
72      Η Επιτροπή, η ΕΥΕΔ και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη θεωρούν ότι η ανταναίρεση είναι απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμη. Κατά το Συμβούλιο, η ανταναίρεση είναι εν μέρει απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
73      Δυνάμει του άρθρου 176 και του άρθρου 178, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, οι διάδικοι της συγκεκριμένης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου υποθέσεως που έχουν συμφέρον να γίνει δεκτή ή να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως μπορούν να ασκήσουν ανταναίρεση, η οποία ασκείται με χωριστό δικόγραφο, διαφορετικό από το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως, του οποίου τα αιτήματα έχουν ως αντικείμενο την ολική ή μερική αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, στηριζόμενοι σε διαφορετικούς λόγους και νομικά επιχειρήματα από εκείνα τα οποία προέβαλαν με το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
74      Εν προκειμένω, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν η Επιτροπή και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με τα υπομνήματά τους επί της ανταναιρέσεως, ο R. Stockdale, μαζί με το υπόμνημα που υπέβαλε κατόπιν κοινοποιήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας, άσκησε, με χωριστό δικόγραφο, ανταναίρεση.
75      Εντούτοις, το άρθρο 178, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου απαιτεί οι λόγοι και τα νομικά επιχειρήματα που προβάλλονται προς στήριξη της ανταναιρέσεως να προσδιορίζουν με ακρίβεια τα σημεία του σκεπτικού της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που αμφισβητούνται.
76      Κατά πάγια νομολογία, η αίτηση αναιρέσεως, συμπεριλαμβανομένης της ανταναιρέσεως, πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπον συγκεκριμένο το αίτημα αυτό. Συναφώς, η αίτηση αναιρέσεως της οποίας η επιχειρηματολογία δεν είναι αρκούντως σαφής και ακριβής ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο νομιμότητας πρέπει να κρίνεται απαράδεκτη, ακόμη και αν η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως καθιστά δυνατό τον προσδιορισμό του επικρινόμενου στοιχείου της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Πράγματι, εφόσον τα ουσιώδη στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται ο λόγος αναιρέσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο αρκούντως συνεπή και κατανοητό από το κείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως, το οποίο είναι διατυπωμένο κατά τρόπο ασαφή και διφορούμενο, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο νομιμότητας, διότι άλλως θα αποφαινόταν ultra petita (πρβλ. αποφάσεις της 29ης Σεπτεμβρίου 2011, Arkema κατά Επιτροπής, C‑520/09 P, EU:C:2011:619, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 23ης Μαρτίου 2023, PV κατά Επιτροπής, C‑640/20 P, EU:C:2023:232, σκέψη 200 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
77      Είναι επίσης απαράδεκτα τα επιχειρήματα που περιορίζονται στην επανάληψη ή στην κατά γράμμα παράθεση των επιχειρημάτων που έχουν προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να επισημαίνουν την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτοντας τα επιχειρήματα αυτά. Μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως δεν πληροί τις επιταγές περί αιτιολογήσεως που απορρέουν από τις διατάξεις του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, του άρθρου 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί στην πραγματικότητα αίτηση για απλή επανεξέταση του δικογράφου της προσφυγής που κατατέθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (πρβλ. απόφαση της 3ης Μαρτίου 2022, WV κατά ΕΥΕΔ, C‑171/20 P, EU:C:2022:154, σκέψη 86 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
78      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε προς στήριξη της υπό κρίση ανταναιρέσεως δεν πληροί τις επιταγές που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 76 και 77 της παρούσας αποφάσεως, γεγονός το οποίο εμποδίζει το Δικαστήριο να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο νομιμότητας.
79      Πράγματι, όπως ορθώς υπογραμμίζουν οι καθών πρωτοδίκως, πολλά από τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν προς στήριξη της ανταναιρέσεως δεν προσδιορίζουν τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως των οποίων η νομιμότητα αμφισβητείται, αλλά, κατά παράβαση του άρθρου 178, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, είναι διατυπωμένα με πολύ γενικούς όρους και περιορίζονται στην επανάληψη επιχειρημάτων που είχαν προβληθεί πρωτοδίκως ή στην αμφισβήτηση των θέσεων που είχαν υποστηρίξει οι πρωτοδίκως καθών. Τα λοιπά επιχειρήματα στερούνται σαφήνειας καθόσον δεν περιέχουν συμπεράσματα ή δεν καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό των σημείων της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως στα οποία το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
80      Τούτο ισχύει, ειδικότερα, για τις εισαγωγικές παρατηρήσεις καθώς και για τις παρατηρήσεις σχετικά με το πρώτο σκέλος του αιτητικού, οι οποίες είναι, εν μέρει, ασαφείς και εν μέρει αλυσιτελείς για τους σκοπούς της αναιρέσεως, στο μέτρο που περιορίζονται στην αμφισβήτηση των θέσεων που διατύπωσαν άλλοι διάδικοι κατά τη διάρκεια της πρωτόδικης διαδικασίας και στην επανάληψη των επιχειρημάτων που είχαν προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να αναφέρουν επακριβώς την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτοντας τα επιχειρήματα αυτά. Επιπλέον, ο R. Stockdale αναφερόμενος, κατά τρόπο γενικό, στην έλλειψη νομικής προσωπικότητας των ειδικών εντεταλμένων της Ένωσης, δεν συμμορφώθηκε προς την απαίτηση περί προσδιορισμού με επαρκή ακρίβεια των ουσιωδών στοιχείων τα οποία αποδεικνύουν ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένως τα άρθρα 4 και 6 της αποφάσεως 2019/1340, σε συνδυασμό με το άρθρο 28, παράγραφος 1, ΣΕΕ και το άρθρο 33 ΣΕΕ, θεωρώντας τον ΕΕΕΕ ως αυτοτελή οντότητα με ικανότητα να παρίσταται ενώπιον δικαστηρίου και χαρακτηρίζοντάς τον ως καθού όσον αφορά το πρώτο σκέλος του αιτητικού.
81      Όσον αφορά τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους του αιτητικού, διαπιστώνεται επίσης ότι ο R. Stockdale δεν εκθέτει τα ουσιώδη στοιχεία με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια ώστε να πληρούνται οι απαιτήσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 76 της παρούσας αποφάσεως.
82      Το ίδιο ισχύει για το σύνολο των επιχειρημάτων που αφορούν το τρίτο και το τέταρτο σκέλος του αιτητικού, ως προς τα οποία ο R. Stockdale δεν διευκρινίζει ομοίως τα σημεία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατά των οποίων βάλλει.
83      Κατόπιν των ανωτέρω, η ανταναίρεση δεν πληροί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 178, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου και πρέπει, ως εκ τούτου, να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
84      Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στην αναιρετική δίκη δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
85      Δεδομένου ότι το Βασίλειο της Ισπανίας ηττήθηκε όσον αφορά την αίτησή του αναιρέσεως και το Συμβούλιο, η Επιτροπή, η ΕΥΕΔ και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ζήτησαν την καταδίκη του στα δικαστικά έξοδα, το Βασίλειο της Ισπανίας πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αιτήσεως αναιρέσεως.
86      Δεδομένου ότι ο R. Stockdale ηττήθηκε στην ανταναίρεσή του και το Συμβούλιο, η Επιτροπή, η ΕΥΕΔ και ο ΕΕΕΕ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ζήτησαν την καταδίκη του στα δικαστικά έξοδα, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της ανταναιρέσεως.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε το Βασίλειο της Ισπανίας ως απαράδεκτη.
2)      Απορρίπτει την ανταναίρεση που άσκησε ο Robert Stockdale ως απαράδεκτη.
3)      Καταδικάζει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα της αναιρέσεως.
4)      Καταδικάζει τον Robert Stockdale στα δικαστικά έξοδα της ανταναιρέσεως.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.