62021CC0608
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
P. PIKAMÄE
van 12 januari 2023 (
1
)
Zaak C‑608/21
Strafprocedure
tussen
XN
en
Politseyski organ pri 02 RU SDVR
[verzoek van de Sofiyski Rayonen sad (rechter in eerste aanleg Sofia, Bulgarije) om een prejudiciële beslissing]
„Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Recht op informatie in strafprocedures – Richtlijn 2012/13/EU – Recht op informatie over de beschuldiging – Artikel 6, lid 2 – Mededeling aan de verdachte of de beklaagde van de redenen voor een besluit tot vrijheidsbeneming – Termijn – Inhoud”
1.
„‚Hoe kan ik nu gearresteerd zijn? En ook nog op deze manier?’ ‚Nu begint u dus weer,’ zei de bewaker, terwijl hij een stuk brood in het honingpotje doopte. ‚Op zulke vragen geven wij geen antwoord.’” (
2
) Dit fragment uit de eerste scène van Het proces, de beroemde roman van de Praagse schrijver Franz Kafka, toont ons een samenleving, geregeerd door een fictief rechtssysteem, waarin de autoriteiten een individu zijn persoonlijke vrijheid kunnen ontnemen zonder hem te informeren over de redenen voor een dergelijk besluit. Gedurende het hele verhaal probeert K. de redenen voor zijn aanhouding (en daaropvolgende veroordeling) te achterhalen, doch tevergeefs.
2.
In tegenstelling tot de door Kafka bedachte inquisitoire excessen heeft de wetgever van de Europese Unie het recht van aangehouden of gedetineerde verdachten of beklaagden om in kennis te worden gesteld van de redenen voor hun vrijheidsbeneming gecodificeerd in artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU (
3
). Met de onderhavige prejudiciële verwijzing verzoekt de Sofiyski Rayonen sad (rechter in eerste aanleg Sofia, Bulgarije) het Hof om die bepaling uit te leggen en aldus duidelijkheid te verschaffen over het tijdstip waarop die redenen moeten worden meegedeeld en over de inhoud van die mededeling.
I. Toepasselijke bepalingen
A. Unierecht
3.
Relevant voor de onderhavige zaak zijn de overwegingen 10, 14 en 28 van richtlijn 2012/13, de artikelen 1, 2, 3, 4 en 6 van die richtlijn en artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).
B. Bulgaars recht
4.
Artikel 72 van de Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti (wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken) (DV nr. 53 van 27 juni 2014), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, luidt:
„(1)   Politiediensten kunnen een persoon detineren:
1.
ten aanzien van wie er aanwijzingen zijn dat hij een strafbaar feit heeft gepleegd;
[…]
(4)   De gedetineerde heeft het recht de rechtmatigheid van de detentie te betwisten bij de Rayonen sad [(rechter in eerste aanleg)] van de plaats waar de betrokken politiedienst is gevestigd. De rechter doet onverwijld uitspraak op de betwisting en tegen zijn beslissing kan overeenkomstig de Administrativnoprotsesualen kodes [(wetboek bestuursprocesrecht) (DV nr. 30 van 11 april 2006)] cassatieberoep worden ingesteld bij de bevoegde Administrativen sad [(bestuursrechter in eerste aanleg)].
(5)   Vanaf het tijdstip waarop hij in detentie wordt gehouden, heeft de gedetineerde het recht om zich te doen verdedigen, waarbij hij ook moet worden ingelicht over zijn recht om af te zien van rechtsbijstand en de daaraan verbonden gevolgen, alsook over zijn recht om te zwijgen wanneer hij wordt gedetineerd op grond van lid 1, punt 1.
[…]”
5.
Volgens artikel 73 van die wet mag de betrokkene die onder de voorwaarden van artikel 72, lid 1, punten 1 tot en met 4, van die wet werd gedetineerd, niet worden onderworpen aan andere beperkingen dan die van het recht van vrij verkeer. De duur van de detentie mag in dergelijke gevallen maximaal 24 uur bedragen.
6.
Artikel 74 van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken bepaalt:
„(1)   Voor de in artikel 72, lid 1, bedoelde personen wordt een schriftelijk bevel (zapoved) tot vrijheidsbeneming uitgevaardigd.
(2)   Het in lid 1 bedoelde bevel tot vrijheidsbeneming moet de volgende gegevens bevatten:
1.
naam, functie en standplaats van de politieambtenaar die het bevel tot vrijheidsbeneming heeft uitgevaardigd;
2.
de feitelijke en juridische redenen voor de detentie;
3.
identificatiegegevens van de gedetineerde;
4.
datum en tijdstip van de detentie;
5.
de beperking van de rechten van de betrokkene op grond van artikel 73;
6.
zijn recht:
(a)
om de rechtmatigheid van de detentie in rechte te betwisten;
(b)
om zich te doen verdedigen vanaf het tijdstip waarop hij wordt gedetineerd;
[…]
(3)   De gedetineerde vult een verklaring in volgens welke hij zijn rechten kent en voornemens is zijn rechten uit hoofde van lid 2, punt 6, onder b) tot en met f), al dan niet uit te oefenen. Het bevel tot vrijheidsbeneming wordt door de politieambtenaar en de gedetineerde ondertekend.
(4)   De weigering van of de onmogelijkheid voor de gedetineerde om het bevel tot vrijheidsbeneming te ondertekenen, wordt bevestigd door de handtekening van een getuige.
[…]
(6)   Een afschrift van het bevel tot vrijheidsbeneming moet tegen ondertekening aan de gedetineerde worden overhandigd.”
7.
Volgens artikel 22 van de Zakon za administrativnite narushenia i nakazania (wet op bestuursrechtelijke overtredingen en sancties) (DV nr. 92 van 28 november 1968) kunnen bestuurlijke dwangmaatregelen worden opgelegd om bestuursrechtelijke overtredingen te voorkomen en te beëindigen, alsmede om de schadelijke gevolgen daarvan te voorkomen en ongedaan te maken.
8.
Artikel 21, lid 1, van het wetboek bestuursprocesrecht, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, luidt als volgt:
„Een individuele bestuurlijke handeling is de uitdrukkelijke wilsuiting of de door handelen of nalaten tot uitdrukking gebrachte wilsuiting van een bestuurlijke instantie of een andere wettelijk daartoe bevoegde instantie of organisatie van personen die openbare functies uitoefenen en van organisaties die openbare diensten verlenen, waardoor rechten of verplichtingen in het leven worden geroepen, of rechten, vrijheden of rechtmatige belangen van individuele burgers of organisaties rechtstreeks worden geraakt, alsmede de weigering om een dergelijke handeling vast te stellen.”
9.
Artikel 145 van dat wetboek bepaalt:
„(1)   De rechtmatigheid van bestuurlijke handelingen kan in rechte worden betwist.
(2)   Kunnen worden betwist:
1.
de oorspronkelijke individuele bestuurlijke handeling, met inbegrip van de weigering om een dergelijke handeling vast te stellen;
[…]”
10.
Artikel 1 van Ukaz no 904 za borba s drebnoto khuliganstvo (besluit nr. 904 van 28 december 1963 ter bestrijding van lichte gewelddaden), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, bepaalt:
„(1)   De volgende bestuursrechtelijke sancties worden opgelegd voor lichte gewelddaden wanneer de dader ten minste 16 jaar oud is:
1.
vrijheidsbeneming voor maximaal 15 dagen in een subeenheid van het ministerie van Binnenlandse Zaken;
2.
geldboete van 100 tot 500 Bulgaarse lev (BGN) [ongeveer 51 tot 256 EUR)].
(2)   Onder ‚lichte gewelddaden’ in de zin van het onderhavige besluit wordt onbehoorlijk gedrag verstaan dat tot uiting komt in het gebruik van krachttermen, beledigingen of ander ongepast taalgebruik op een openbare plaats in het bijzin van een groot aantal personen, in een beledigende houding en aanstootgevend gedrag tegenover burgers, overheidsinstanties of het publiek, of tijdens een ruzie, een vechtpartij of andere soortgelijke handelingen die de openbare orde en rust verstoren, maar die wegens het geringe gevaar voor het publiek geen strafbaar feit in de zin van artikel 325 van het strafwetboek vormen.”
C. Feiten, hoofdgeding en prejudiciële vragen
11.
RK, een politieambtenaar bij het commissariaat van het 2e politiedistrict van de stad Sofia (Bulgarije), heeft op 2 september 2020 een politiebevel uitgevaardigd waarbij bij wijze van bestuurlijke dwangmaatregel de vrijheidsbeneming van XN werd bevolen voor maximaal 24 uur, met ingang van 2 september 2020 om 11.20 uur, op verdenking van een strafbaar feit.
12.
In het betrokken bevel, dat door politieambtenaar RK is ondertekend, worden de redenen voor de detentie van XN als volgt geformuleerd: „artikel 72, lid 1, punt 1, [van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken]” en „verstoring van de openbare orde”. Op de achterkant van het bevel staat dat XN op 3 september 2020 om 11.10 uur in vrijheid is gesteld, hetgeen door zijn handtekening wordt bevestigd. Onmiddellijk na zijn vrijheidsbeneming onderging XN een lichamelijk onderzoek, waarvan proces-verbaal is opgemaakt, en werd hem ook een te completeren verklaring overhandigd waarmee hij werd geïnformeerd over zijn rechten uit hoofde van de artikelen 72, 73 en 74 van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken.
13.
Op 3 september 2020 heeft XN bij de Sofiyski Rayonen sad, de verwijzende rechter, beroep ingesteld tot betwisting van de rechtmatigheid van het bevel tot vrijheidsbeneming.
14.
In het kader van de instructie van het dossier betreffende dat beroep zijn er schriftelijke politieverslagen van 2, 3 en 4 september 2020 overgelegd, waarin wordt aangevoerd dat XN op 2 september 2020 omstreeks 11.20 uur als deelnemer aan protesten in de stad Sofia voor het gebouw van het Narodno sabranie (Bulgaars parlement) heeft geprobeerd het politiekordon te doorbreken door op de schilden van de politieambtenaren te slaan en te trappen en cynische opmerkingen aan hun adres te maken, met als gevolg dat zijn detentie noodzakelijk werd. Uit de stukken kan niet worden opgemaakt of de schriftelijke politieverslagen van 2 en 3 september 2020 op het tijdstip van de vrijheidsbeneming van XN ter kennisneming aan hem zijn voorgelegd.
15.
In zijn schriftelijke opmerkingen van 2 september 2020 verklaart XN dat hij bij de protesten aanwezig was en, zodra de spanning opliep, door de menigte in de richting van het politiekordon is geduwd en vervolgens door ambtenaren van het ministerie van Binnenlandse Zaken, die onwettig fysiek geweld tegen hem hadden gebruikt, is gedetineerd. Hij ontkent de openbare orde te hebben verstoord.
16.
Aan het dossier zijn medische attesten van 2 september 2020 toegevoegd, waaruit blijkt dat een gespecialiseerde arts na een onderzoek van XN een open wonde aan zijn ooglid en rond zijn oog heeft vastgesteld.
17.
Op 8 september 2020 heeft een politieambtenaar bij het commissariaat van het 2e politiedistrict van Sofia op bevel van het openbaar ministerie te Sofia een proces-verbaal houdende vaststelling van lichte gewelddaden door XN opgemaakt dat hij ter toetsing aan de Sofiyski Rayonen sad heeft voorgelegd en waarin wordt aangevoerd dat XN een bestuursrechtelijke overtreding had begaan in de zin van artikel 1, lid 2, van besluit nr. 904 ter bestrijding van lichte gewelddaden. Bij beslissing van 8 september 2020 is XN door de Sofiyski Rayonen sad onschuldig bevonden en vrijgesproken, omdat de hem ten laste gelegde bestuursrechtelijke overtreding niet kon worden bewezen. Die rechterlijke beslissing is definitief.
18.
De verwijzende rechter verklaart dat hij in het hoofdgeding de rechtmatigheid dient te onderzoeken van het politiebevel waarbij de feitelijke vrijheidsbeneming van XN werd bevolen voor maximaal 24 uur op verdenking van een strafbaar feit.
19.
Hij wijst erop dat een dergelijke vrijheidsbeneming van burgers ten aanzien van wie er aanwijzingen zijn dat zij een strafbaar feit hebben gepleegd, een bestuurlijke dwangmaatregel vormt in de zin van artikel 22 van de wet op bestuursrechtelijke overtredingen en sancties die het karakter van een individuele bestuurlijke handeling heeft en waarmee wordt beoogd te voorkomen dat de betrokkene zich aan strafvervolging onttrekt of een strafbaar feit pleegt.
20.
De verwijzende rechter merkt op dat volgens artikel 74, lid 2, van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken de opgave van de feitelijke en juridische redenen voor de detentie het voornaamste bestanddeel van het politiebevel vormt. Deze bepaling wordt door de Varhoven administrativen sad (hoogste bestuursrechter, Bulgarije) corrigerend uitgelegd in de zin dat het is toegestaan dat die informatie niet wordt opgenomen in het schriftelijke bevel tot vrijheidsbeneming, maar in andere (vóór of na dat bevel opgestelde) begeleidende documenten, ook al worden deze niet aan de betrokkene overhandigd op het tijdstip dat zijn bewegingsvrijheid wordt beperkt. Volgens de verwijzende rechter is die rechtspraak, die door de nationale lagere rechters wordt gevolgd, in strijd met artikel 5, lid 1, onder c), van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 (EVRM), zoals uitgelegd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), alsook met artikel 6, lid 2, en artikel 8, lid 1, van richtlijn 2012/13.
21.
Volgens de verwijzende rechter moet er immers mee rekening worden gehouden dat het in artikel 7 van richtlijn 2012/13 vastgestelde recht op toegang tot het dossier van personen met de status van „verdachte” niet in het Bulgaarse recht is omgezet en dus niet aan die personen wordt gewaarborgd. Deze toegang wordt op grond van het wetboek van strafvordering uitsluitend gewaarborgd aan „beklaagden”. Derhalve wordt de verdachte van een strafbaar feit bij gebreke van concrete informatie over de feitelijke en juridische redenen voor zijn detentie en gelet op het feit dat hem het recht op toegang tot het dossier – waarin die redenen zijn opgenomen – niet wordt gewaarborgd, de mogelijkheid ontnomen zijn recht van verdediging op passende en doeltreffende wijze te organiseren en de rechtmatigheid van het bevel tot vrijheidsbeneming in rechte te betwisten.
22.
Voorts vraagt de verwijzende rechter zich af welke gegevens dienen te zijn vervat in de informatie over het in artikel 6 van richtlijn 2012/13 bedoelde strafbare feit waarvan een aangehouden persoon wordt verdacht.
23.
Daarop heeft de Sofiyski Rayonen sad de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Moet artikel 8, lid 1, juncto artikel 6, lid 2, van [richtlijn 2012/13] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die op grond van vaste rechtspraak in de betrokken lidstaat van de Unie corrigerend wordt toegepast en die toestaat dat de informatie over de redenen voor aanhouding of detentie van een verdachte, met inbegrip van het strafbare feit waarvan hij wordt verdacht, niet in het schriftelijke bevel tot vrijheidsbeneming is opgenomen, maar in andere (vóór of na dat bevel opgestelde) begeleidende documenten die niet onmiddellijk aan de verdachte worden overhandigd en waarvan hij later kennis kan nemen indien hij de rechtmatigheid van de detentie in rechte betwist?
2)
Moet artikel 6, lid 2, van [richtlijn 2012/13] aldus worden uitgelegd dat de informatie over het strafbare feit waarvan een aangehouden persoon wordt verdacht, gegevens moet bevatten over de tijd en de plaats van het strafbare feit alsook de wijze waarop het is gepleegd, de concrete betrokkenheid van de aangehouden persoon daarbij en de daaruit voortvloeiende strafrechtelijke kwalificatie, teneinde de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van verdediging te waarborgen?”
II. Analyse
A. Toepasselijkheid van richtlijn 2012/13
24.
Vooraf dient te worden beoordeeld of richtlijn 2012/13 in casu van toepassing is.
25.
Uit de verwijzingsbeslissing blijkt immers dat naar Bulgaars recht detentie op grond van artikel 72, lid 1, punt 1, van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken een bestuurlijke dwangmaatregel is die het karakter heeft van een individuele bestuurlijke handeling, hetgeen erop zou kunnen wijzen dat het hoofdgeding als bestuurlijk moet worden aangemerkt en dus buiten de werkingssfeer van richtlijn 2012/13 valt.
26.
Volgens artikel 1 van deze richtlijn legt zij voorschriften vast met betrekking tot het recht op informatie van verdachten of beklaagden over hun rechten in strafprocedures en over de tegen hen ingebrachte beschuldiging. Aangezien ik er niet aan twijfel dat XN bij zijn aanhouding en vrijheidsbeneming ervan in kennis moet zijn gesteld dat de politiediensten hem als verdachte beschouwden (
4
), zal ik mij kort richten op de vraag of de procedure die tot het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing heeft geleid, een „strafprocedure” in de zin van dat artikel is, zodat richtlijn 2012/13 in casu toch van toepassing zou moeten zijn.
27.
Dienaangaande merk ik op dat volgens de verwijzende rechter detentie naar Bulgaars recht is gericht op burgers ten aanzien van wie er aanwijzingen zijn dat zij een strafbaar feit hebben gepleegd. Ofschoon in een strafprocedure de verantwoordelijkheid van de betrokkene afzonderlijk wordt onderzocht, kan vrijheidsbeneming alleen worden bevolen indien er aanwijzingen voor een gepleegd strafbaar feit zijn die het vermoeden wettigen dat de betrokkene waarschijnlijk bij dat feit betrokken was.
28.
Voorts dient te worden vastgesteld dat richtlijn 2012/13 volgens overweging 14 ervan is geënt op de in het Handvest neergelegde rechten, in het bijzonder de artikelen 6, 47 en 48, die op hun beurt zijn gebaseerd op de artikelen 5 en 6 EVRM, zoals uitgelegd door het EHRM, en dat de term „beschuldiging” in die richtlijn wordt gebruikt om hetzelfde begrip aan te duiden als de term „ingestelde vervolging” van artikel 6, lid 1, EVRM (
5
).
29.
Zoals de Europese Commissie in haar schriftelijke opmerkingen benadrukt, heeft het Hof bij het arrest IS (Onwettigheid van de verwijzingsbeslissing) (
6
) reeds bevestigd dat de door richtlijn 2012/13 verleende rechten van toepassing zijn op een aangehouden of gedetineerde verdachte, waarbij het heeft gewezen op de rechtspraak van het EHRM over de toepasselijkheid van de waarborgen die voortvloeien uit het strafrechtelijke aspect van artikel 6 EVRM, volgens welke van een „tegen hem ingestelde vervolging” sprake is ingeval iemand officieel wordt vervolgd door de bevoegde autoriteiten of wanneer de maatregelen van deze autoriteiten op grond van de verdenkingen die tegen hem bestaan, aanzienlijke gevolgen hebben voor zijn situatie. Zo kan een persoon, zoals XN in casu, die is aangehouden (of gedetineerd) omdat hij ervan wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd, worden beschouwd als iemand „tegen wie een vervolging is ingesteld” en kan deze persoon aanspraak maken op de bescherming van artikel 6 EVRM. (
7
)
30.
Hieruit volgt dat richtlijn 2012/13 op het hoofdgeding van toepassing is.
B. Ten gronde
1. Eerste prejudiciële vraag
31.
Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 8, lid 1, juncto artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die in overeenstemming met vaste rechtspraakpraktijk in de betrokken lidstaat wordt toegepast en volgens welke de redenen voor de detentie van een verdachte of een beklaagde niet noodzakelijkerwijs in het schriftelijke bevel tot vrijheidsbeneming dienen te zijn opgenomen, maar ook mogen voorkomen in andere documenten waarvan de betrokkene slechts kennis zal krijgen indien hij beroep bij de rechter instelt tot betwisting van de rechtmatigheid van dat bevel.
32.
Alvorens met mijn analyse te beginnen, wens ik eraan te herinneren dat artikel 8, lid 1, van deze richtlijn vereist dat wanneer informatie wordt verstrekt aan verdachten of beklaagden overeenkomstig de artikelen 3 en 6 ervan, dit wordt geregistreerd volgens de registratieprocedure waarin het recht van de betrokken lidstaat voorziet. Uit het dossier blijkt volgens mij evenwel niet dat de uitlegging van die bepaling voor het antwoord op de onderhavige vraag van belang is. Mijns inziens dient het Hof in zijn te wijzen arrest de vraag dan ook te herformuleren onder uitsluitende verwijzing naar artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13.
33.
Richtlijn 2012/13 beoogt het wederzijdse vertrouwen tussen de lidstaten in hun respectieve strafrechtstelsels te vergroten door de vaststelling van gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende het recht op informatie in strafprocedures. (
8
) Zoals hierboven is opgemerkt, wordt in artikel 1 van die richtlijn aangegeven dat zij voorschriften vastlegt met betrekking tot het recht op informatie van verdachten of beklaagden over hun rechten in strafprocedures en over de tegen hen ingebrachte beschuldiging.
34.
Zoals het Hof reeds heeft vastgesteld (
9
), blijkt uit artikel 3 juncto artikel 6 van richtlijn 2012/13 dat het in artikel 1 ervan genoemde recht minstens twee afzonderlijke rechten omvat. Ten eerste moeten verdachten en beklaagden overeenkomstig artikel 3 van deze richtlijn informatie krijgen over ten minste bepaalde procedurele rechten, namelijk het recht op toegang tot een advocaat, het recht op kosteloze bijstand en de voorwaarden waaronder deze bijstand kan worden verkregen, het recht op informatie over de beschuldiging, het recht op vertolking en vertaling en het zwijgrecht. Wanneer verdachten of beklaagden worden aangehouden of gedetineerd, zijn de lidstaten op grond van artikel 4 van richtlijn 2012/13 verplicht hun een schriftelijke verklaring te verstrekken waarin ook een aantal aanvullende procedurele rechten wordt vermeld. Ten tweede worden in artikel 6 van deze richtlijn regels vastgesteld betreffende het recht op informatie over de beschuldiging.
35.
Artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13, waarop de onderhavige prejudiciële vraag betrekking heeft, betreft de regel dat verdachten of beklaagden die zijn aangehouden of gedetineerd, in kennis worden gesteld van de redenen voor hun aanhouding of detentie, met inbegrip van het strafbare feit waarvan zij worden verdacht of beschuldigd.
36.
Het specifieke doel van die bepaling is de betrokkenen in staat te stellen de rechtmatigheid van hun vrijheidsbeneming te betwisten en zich aldus te beschermen tegen willekeurige aanhouding of detentie. Dat vloeit voort uit de rechtspraak van het EHRM.
37.
Dienaangaande herinner ik eraan dat aangezien artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13 een voorwaarde regelt voor de rechtmatigheid van de vrijheidsbeneming, de uitlegging ervan noodzakelijkerwijs gebaseerd moet zijn op artikel 6 van het Handvest, betreffende het recht op vrijheid en veiligheid. De daarin neergelegde rechten moeten overeenkomstig de homogeniteitsclausule van artikel 52, lid 3, van het Handvest dezelfde inhoud en reikwijdte krijgen als die welke er door artikel 5 EVRM aan worden toegekend. Volgens vaste rechtspraak van het EHRM is de verplichting van de bevoegde autoriteiten om informatie te verstrekken krachtens artikel 5, lid 2, EVRM (
10
) bedoeld om aangehouden of gedetineerde personen het recht te geven de rechtmatigheid van hun vrijheidsbeneming in rechte te betwisten krachtens lid 4 van die bepaling. (
11
)
38.
Aangaande het tijdstip waarop de informatie over de redenen voor aanhouding of detentie moet worden meegedeeld, is er duidelijk geen enkele aanwijzing terug te vinden in de bewoordingen van artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13. Daarom moet worden nagegaan of een dergelijke aanwijzing kan worden afgeleid uit een systematische lezing van die bepaling, rekening houdend met de wijze waarop zij zich verhoudt tot de andere onderdelen van de bij artikel 6 ingestelde rechtsregeling.
39.
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13 bevat de regel dat verdachten en beklaagden onverwijld en zo gedetailleerd als noodzakelijk is om het eerlijke verloop van de procedure en de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van de verdediging te waarborgen, informatie ontvangen over het strafbare feit waarvan zij worden verdacht of beschuldigd. In overweging 28 van deze richtlijn wordt gepreciseerd dat die informatie uiterlijk vóór het eerste officiële verhoor door de politie wordt verstrekt. In lid 3 van dat artikel wordt bepaald dat uiterlijk op het moment dat het gerecht wordt verzocht een beslissing te nemen over de gegrondheid van de beschuldiging, gedetailleerde informatie wordt verstrekt over de beschuldiging, met inbegrip van de aard en de wettelijke kwalificatie van het strafbare feit, alsmede over de aard van de betrokkenheid van de beklaagde, terwijl lid 4 van datzelfde artikel bepaalt dat verdachten of beklaagden onverwijld in kennis worden gesteld van wijzigingen in de verstrekte informatie, indien dit nodig is om een eerlijk verloop van de procedure te waarborgen.
40.
Gelet op het voorwerp van de vraag van de verwijzende rechter zal ik onderzoeken hoe de eerste twee leden van artikel 6 van richtlijn 2012/13 zich tot elkaar verhouden.
41.
Artikel 6, lid 1, bevat een algemene verplichting tot het verstrekken van informatie over het strafbare feit, waaraan onverwijld en zo gedetailleerd als noodzakelijk is om het eerlijke verloop van de procedure en de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van de verdediging te waarborgen moet worden voldaan. Artikel 6, lid 2, legt de bevoegde autoriteiten bij aanhouding of detentie een aanvullende verplichting op die niet beperkt blijft tot het verstrekken van informatie over het strafbare feit, maar zich meer in het algemeen uitstrekt tot de redenen voor aanhouding of detentie. (
12
) Aangezien het tijdscriterium van lid 1 ook geldt bij aanhouding of detentie, is het dus niet verwonderlijk dat in lid 2 niet wordt vermeld op welk tijdstip de daarin opgenomen informatie aan de verdachte of de beklaagde moet worden meegedeeld.
42.
Uit een systematische lezing kan dus enkel worden opgemaakt dat de bevoegde autoriteiten de betrokkene de redenen voor zijn aanhouding of detentie zo snel als noodzakelijk is om hem in staat te stellen desgewenst de rechtmatigheid van zijn vrijheidsbeneming te betwisten moeten meedelen, zodat hij zijn rechten van verdediging daadwerkelijk kan uitoefenen en het eerlijke verloop van de procedure wordt gewaarborgd.
43.
Hetzelfde exegetische resultaat wordt verkregen wanneer rekening wordt gehouden met vaste rechtspraak waarin het Hof op de noodzaak om aan artikel 6 van richtlijn 2012/13 nuttige werking te verlenen wijst door te preciseren dat richtlijn 2012/13 weliswaar niet regelt op welke wijze de informatie over de beschuldiging aan de beklaagde of verdachte moet worden meegedeeld, maar dat de ter zake geldende regeling niet mag afdoen aan de doelstelling die meer bepaald met artikel 6 wordt nagestreefd, namelijk verdachten of beklaagden van een strafbaar feit in staat stellen om hun verdediging voor te bereiden en een eerlijk verloop van de procedure waarborgen. (
13
)
44.
Aangevoerd kan immers worden dat de aangehouden of gedetineerde persoon zijn kansen om de rechtmatigheid van de detentie doeltreffend te betwisten en zo nodig beroep daartoe in te stellen alleen kan beoordelen wanneer die informatie onverwijld, dus op het tijdstip van of kort na zijn vrijheidsbeneming, wordt verstrekt.
45.
Dat doel kan daarentegen niet worden bereikt indien informatie over de redenen voor aanhouding of detentie pas wordt verstrekt nadat de betrokkene een dergelijk beroep heeft ingesteld. Er dient immers te worden vastgesteld dat indien de aangehouden of gedetineerde persoon ter kennisname van de redenen voor een besluit de rechtmatigheid ervan moet betwisten, hij niet de tijd zal hebben gehad om de kans op slagen van zijn beroep te beoordelen noch om in voorkomend geval dat beroep adequaat voor te bereiden. Het volstaat dus niet dat deze redenen kunnen worden afgeleid uit de processtukken. (
14
)
46.
De tot nu toe gegeven uitlegging vindt mijns inziens steun in vaste rechtspraak van het EHRM, ingeluid door het arrest Van der Leer tegen Nederland (
15
), waarin is geoordeeld dat eenieder die het recht heeft op een snelle beslissing op een beroep over de rechtmatigheid van zijn detentie, dit recht slechts daadwerkelijk kan uitoefenen indien hij zo snel mogelijk en naar behoren in kennis wordt gesteld van de redenen waarom hem zijn vrijheid is ontnomen. (
16
)
47.
In het besef dat het precieze tijdstip waarin dat „onverwijldheidsvereiste” resulteert niet in abstracto kan worden vastgesteld, heeft het EHRM verklaard dat de vraag of de betrokken redenen voldoende snel aan de aangehouden of gedetineerde persoon zijn meegedeeld, afhangt van de bijzonderheden van het geval.
48.
Uit deze rechtspraak volgt evenwel dat de politieambtenaar die overgaat tot aanhouding (of vrijheidsbeneming), niet bij de aanhouding zelf de volledige redenen hoeft mee te delen. (
17
) De tijdsbeperking die uit het onverwijldheidsvereiste voortvloeit, wordt geacht te zijn nageleefd wanneer de aangehouden (of gedetineerde) persoon in kennis wordt gesteld van de redenen voor zijn vrijheidsbeneming binnen een termijn van enkele uren (
18
), terwijl tot dusver steeds is vastgesteld dat aan dat vereiste niet wordt voldaan wanneer de betrokkene die informatie ontvangt binnen een termijn van meer dan ongeveer een dag (
19
).
49.
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging om op de eerste prejudiciële vraag te antwoorden dat artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die in overeenstemming met vaste rechtspraakpraktijk in de betrokken lidstaat wordt toegepast en volgens welke de redenen voor de detentie van een verdachte of een beklaagde niet noodzakelijkerwijs in het schriftelijke bevel tot vrijheidsbeneming dienen te zijn opgenomen, maar ook mogen voorkomen in andere documenten waarvan de betrokkene slechts kennis zal krijgen indien hij beroep bij de rechter instelt tot betwisting van de rechtmatigheid van dat bevel. Die redenen moeten hem immers worden meegedeeld zo snel als noodzakelijk is om hem in staat te stellen desgewenst een dergelijk beroep in te stellen en in ieder geval vóór het eerste officiële verhoor door de politie.
2. Tweede prejudiciële vraag
50.
Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13 aldus moet worden uitgelegd dat de aan de aangehouden of gedetineerde persoon te verstrekken informatie gegevens moet bevatten over de tijd en de plaats van het strafbare feit alsook de wijze waarop het is gepleegd, de concrete betrokkenheid van die persoon daarbij en de daaruit voortvloeiende strafrechtelijke kwalificatie, teneinde deze persoon te waarborgen dat hij zijn vrijheidsbeneming doeltreffend kan betwisten en aldus zijn rechten van verdediging daadwerkelijk kan uitoefenen.
51.
Het Hof wordt met andere woorden gevraagd naar de inhoud en de gedetailleerdheid van de redenen die krachtens artikel 6, lid 2, van richtlijn 2012/13 aan de aangehouden of gedetineerde persoon moeten worden meegedeeld.
52.
Zoals ik hierboven heb uiteengezet, bevat die bepaling een aanvullende informatieverplichting naast de algemene verplichting van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13, en moet zij dus in samenhang met laatstgenoemde bepaling worden gelezen. De onderhavige prejudiciële vraag kan evenwel niet worden beantwoord aan de hand van de bewoordingen van die bepalingen. Daaruit kan immers enkel worden afgeleid dat de redenen ten eerste voldoende gedetailleerd moeten worden meegedeeld en ten tweede ten minste het strafbare feit moeten omvatten waarvan de betrokkene wordt verdacht.
53.
Daarom moet rekening worden gehouden met overweging 28 van richtlijn 2012/13, die mijns inziens bijzonder duidelijk is over de omvang van de in de eerste drie leden van artikel 6 van die richtlijn vervatte verplichtingen om verdachten en beklaagden in kennis te stellen van de tegen hen ingebrachte beschuldiging.
54.
Aangezien ik mij in de volgende punten grotendeels op die overweging zal baseren, moet ik er allereerst op wijzen dat overwegingen weliswaar in de regel geen bindende kracht hebben (
20
), maar dat het Hof vaak erop heeft gesteund om de bepalingen van een Unierechtelijke handeling uit te leggen.
55.
In deze overweging wordt met het oog op een eerlijk verloop van de procedure en de daadwerkelijke uitoefening van de rechten van de verdediging gewezen op de noodzaak om met name de omschrijving van het door de verdachte of beklaagde beweerdelijk gepleegde strafbare feit, met inbegrip van, indien bekend, tijd en plaats en de mogelijke wettelijke kwalificatie ervan, te verstrekken in voldoende detail, rekening houdend met de fase waarin de strafprocedure zich bevindt.
56.
Mijns inziens biedt dat enig houvast over de omvang van de informatieverplichting die krachtens artikel 6 van richtlijn 2012/13 op de bevoegde autoriteiten rust.
57.
Ten eerste omvat de te verstrekken informatie een omschrijving van het vermeende strafbare feit en de mogelijke wettelijke kwalificatie van dat strafbare feit, ongeacht de fase waarin de procedure zich bevindt.
58.
Wat de gevallen van aanhouding of detentie betreft, zij opgemerkt dat elke poging om de elementen die onder „omschrijving” van het strafbare feit vallen uitputtend op te sommen, uiteraard gedoemd is te mislukken wegens de veelheid van situaties die dergelijke vrijheidsbenemende maatregelen kunnen rechtvaardigen. Niettemin kan mijns inziens in alle redelijkheid worden aangenomen dat naast tijd en plaats van het strafbare feit, indien bekend, de aard van de betrokkenheid van de persoon in kwestie bij dat strafbare feit niet uit die omschrijving mag worden weggelaten. (
21
) Voorts moet de verwijzing in de betrokken overweging naar de mogelijke (
22
) wettelijke kwalificatie aldus worden uitgelegd dat de aangehouden of gedetineerde persoon tevens in kennis moet worden gesteld van de voorlopige wettelijke kwalificatie van het strafbare feit waarvan hij wordt verdacht.
59.
Indien die inhoud niet wordt meegedeeld, kan de nuttige werking van artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13 niet worden gewaarborgd. Mijns inziens kan de betrokkene en/of zijn advocaat immers alleen wanneer de aldus gekarakteriseerde feitelijke en juridische redenen voor aanhouding of detentie worden meegedeeld, begrijpen waarom de betrokkene zijn vrijheid is ontnomen en dus in voorkomend geval zijn recht op betwisting van de rechtmatigheid van de aanhouding of detentie en aldus zijn rechten van verdediging daadwerkelijk uitoefenen.
60.
Ten tweede varieert de mate van gedetailleerdheid van de betrokken informatie naargelang de fase waarin de procedure zich bevindt. Dienaangaande wordt in overweging 28 van richtlijn 2012/13 immers tot uitdrukking gebracht dat een afweging dient te worden gemaakt tussen de imperatieven waarvan sprake is, namelijk een eerlijk verloop van de procedure en de eerbiediging van de rechten van de verdediging enerzijds en de procedurele vereisten anderzijds. Artikel 6 van richtlijn 2012/13 moet derhalve aldus worden opgevat dat het een gradatie in de informatieverplichting instelt, waarbij de gedetailleerdheid die van de bevoegde autoriteit wordt verlangd toeneemt naarmate de fase van de beslissing ten gronde nadert. Artikel 6, lid 1, schrijft voor dat informatie over het strafbare feit moet worden verstrekt, welke in geval van aanhouding of detentie ook alle redenen voor die aanhouding of detentie omvat in de zin van artikel 6, lid 2, terwijl lid 3 van dat artikel gedetailleerde informatie vereist in de fase van de beslissing ten gronde.
61.
Uit overweging 28 volgt eveneens dat bij het verstrekken van de hierboven bedoelde informatie geen lopende onderzoeken mogen worden geschaad, zodat voorafgaand moet worden beoordeeld of de mate van gedetailleerdheid van die informatie adequaat is. Het is immers niet uitgesloten dat de bevoegde autoriteit over informatie beschikt die niet aan de aangehouden of gedetineerde persoon kan worden vrijgegeven zonder de voortgang van dat onderzoek te schaden. Die autoriteit dient dus een juist evenwicht te vinden om dergelijke schade te voorkomen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de betrokkene voldoende informatie krijgt om hem in staat te stellen de redenen voor zijn vrijheidsbeneming te begrijpen en de rechtmatigheid ervan doeltreffend te betwisten. (
23
)
62.
Hieruit volgt ten eerste dat de informatie die wordt voorgeschreven door artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13 niet zo gedetailleerd en volledig is als de door artikel 6, lid 3, vereiste informatie en ten tweede dat zij dezelfde elementen betreft als opgesomd in dat lid 3.
63.
De uitlegging die ik zojuist heb uitgewerkt, vindt mijns inziens ten volle steun in de rechtspraak betreffende artikel 5, lid 2, EVRM.
64.
Ofschoon uit die rechtspraak volgt dat de vraag of een aangehouden of gedetineerde persoon ter betwisting van de rechtmatigheid van zijn vrijheidsbeneming voldoende informatie heeft ontvangen, moet worden beoordeeld in het licht van de bijzondere omstandigheden van het geval, heeft het EHRM bepaalde beginselen vastgelegd die zijn bedoeld als richtsnoer voor die beoordeling. (
24
)
65.
Ten eerste vormt de vermelding van de rechtsgrondslag voor de vrijheidsbeneming op zich geen voldoende informatie voor de toepassing van het recht om te worden geïnformeerd over de redenen voor aanhouding of detentie. Zo is het EHRM in zijn arrest Murray tegen Verenigd Koninkrijk tot de slotsom gekomen dat artikel 5, lid 2, EVRM was geschonden omdat de politieambtenaar die Murray had aangehouden, haar enkel de strafrechtelijke bepaling waarop haar aanhouding was gebaseerd had meegedeeld. (
25
) Evenzo heeft het EHRM in zijn arrest Fox, Campbell en Hartley tegen Verenigd Koninkrijk geoordeeld dat de door de politie aan die verzoekers aanvankelijk verstrekte informatie dat zij op grond van een specifieke strafrechtelijke bepaling waren aangehouden op verdenking van terrorisme (
26
), niet met dat artikel in overeenstemming was.
66.
Ten tweede moet de aangehouden of gedetineerde persoon in een eenvoudige en voor hem begrijpelijke taal in kennis worden gesteld van de feitelijke en juridische redenen voor zijn vrijheidsbeneming, zodat hij de rechtmatigheid ervan in rechte kan betwisten. (
27
) Die redenen moeten naast de voorlopige wettelijke kwalificatie van het vermeende strafbare feit de aard van de betrokkenheid van de aangehouden of gedetineerde persoon omvatten. Nog steeds onder verwijzing naar het arrest Fox, Campbell en Hartley tegen Verenigd Koninkrijk zij er aan herinnerd dat die verzoekers in een latere fase op de hoogte werden gebracht van hun vermeende betrokkenheid bij specifieke strafbare feiten en van hun vermeende lidmaatschap van verboden organisaties, hetgeen in combinatie met de eerder verstrekte informatie volgens het EHRM voldeed aan de vereisten van artikel 5, lid 2, EVRM. (
28
) In zijn arrest Gasiņš tegen Letland heeft het EHRM evenmin schending van die bepaling vastgesteld, aangezien de politie aan de verzoeker had uitgelegd dat hij ervan werd verdacht de moord op J.O. te hebben gepleegd, dat die moord had plaatsgevonden op 20 mei 2000 en dat dit feit strafbaar was op grond van artikel 116 van het Letse strafwetboek. (
29
)
67.
Ten derde zijn de bevoegde autoriteiten niet verplicht om de betrokkene bij zijn aanhouding (of detentie) een volledige lijst van alle tegen hem ingebrachte beschuldigingen te verstrekken (
30
), aangezien een dergelijke mate van gedetailleerdheid van de informatie alleen vereist is op het moment dat de verdachte in kennis wordt gesteld van de tenlasteleggingen tegen hem. (
31
)
68.
Het is in het licht van bovenstaande overwegingen dat de verwijzende rechter artikel 74, lid 2, van de wet inzake het ministerie van Binnenlandse Zaken – volgens hetwelk het op grond van artikel 72, lid 1, punt 1, van die wet uitgevaardigde bevel tot vrijheidsbeneming een aantal gegevens moet bevatten, waaronder „de feitelijke en juridische redenen voor de detentie” – dient uit te leggen.
69.
Derhalve geef ik het Hof in overweging om op de tweede prejudiciële vraag te antwoorden dat artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13 aldus moet worden uitgelegd dat de aangehouden of gedetineerde persoon alle informatie moet krijgen die zonder het lopende onderzoek te schaden noodzakelijk is om hem in staat te stellen zijn vrijheidsbeneming doeltreffend te betwisten en aldus zijn rechten van verdediging daadwerkelijk uit te oefenen. Die informatie moet als reden voor aanhouding of detentie een omschrijving van het strafbare feit waarvan die persoon wordt verdacht bevatten, met inbegrip van, indien bekend, tijd en plaats, alsmede de aard van zijn betrokkenheid daarbij en de wettelijke kwalificatie die de bevoegde autoriteit er voorlopig aan heeft gegeven.
III. Conclusie
70.
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging om de prejudiciële vragen van de Sofiyski Rayonen sad als volgt te beantwoorden:
„1)
Artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures
moet aldus worden uitgelegd dat
het zich verzet tegen een nationale regeling die in overeenstemming met vaste rechtspraakpraktijk in de betrokken lidstaat wordt toegepast en volgens welke de redenen voor de detentie van een verdachte of een beklaagde niet noodzakelijkerwijs in het schriftelijke bevel tot vrijheidsbeneming dienen te zijn opgenomen, maar ook mogen voorkomen in andere documenten waarvan de betrokkene slechts kennis zal krijgen indien hij beroep bij de rechter instelt tot betwisting van de rechtmatigheid van dat bevel. Die redenen moeten hem immers worden meegedeeld zo snel als noodzakelijk is om hem in staat te stellen desgewenst een dergelijk beroep in te stellen en in ieder geval vóór het eerste officiële verhoor door de politie.
2)
Artikel 6, lid 2, juncto artikel 6, lid 1, van richtlijn 2012/13
moet aldus worden uitgelegd dat
de aangehouden of gedetineerde persoon alle informatie moet krijgen die zonder het lopende onderzoek te schaden noodzakelijk is om hem in staat te stellen zijn vrijheidsbeneming doeltreffend te betwisten en aldus zijn rechten van verdediging daadwerkelijk uit te oefenen. Die informatie moet als reden voor aanhouding of detentie een omschrijving van het strafbare feit waarvan die persoon wordt verdacht bevatten, met inbegrip van, indien bekend, tijd en plaats, alsmede de aard van zijn betrokkenheid daarbij en de wettelijke kwalificatie die de bevoegde autoriteit er voorlopig aan heeft gegeven.”
(
1
)	Oorspronkelijke taal: Frans.
(
2
)	Kafka, F., Het proces, Singel Uitgeverijen, Amsterdam, 2014.
(
3
)	Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1).
(
4
)	Vermeldenswaard is dat het door de verwijzende rechter aangestipte feit dat het begrip „verdachte” in het Bulgaarse recht niet bekend is, hieromtrent geen twijfel kan doen rijzen aangezien het onmiskenbaar om een autonoom Unierechtelijk begrip gaat, dat niet per definitie afhankelijk is van nationale kwalificaties.
(
5
)	Artikel 6, lid 1, eerste volzin, EVRM luidt: „Bij het vaststellen van zijn burgerlijke rechten en verplichtingen of bij het bepalen van de gegrondheid van een tegen hem ingestelde vervolging heeft eenieder recht op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak, binnen een redelijke termijn, door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat bij de wet is ingesteld.”
(
6
)	Arrest van 23 november 2021 (C‑564/19, EU:C:2021:949, punt 121).
(
7
)	EHRM, 12 mei 2017, Simeonovi tegen Bulgarije (CE:ECHR:2017:0512JUD002198004, §§ 110‑111).
(
8
)	Zie de overwegingen 10 en 14 van die richtlijn.
(
9
)	Zie met name arrest van 13 juni 2019, Moro (C‑646/17, EU:C:2019:489, punten 42 en 43).
(
10
)	Artikel 5, lid 2, EVRM luidt: „Eenieder die gearresteerd is moet onverwijld en in een taal die hij verstaat op de hoogte worden gebracht van de redenen van zijn arrestatie en van alle beschuldigingen die tegen hem zijn ingebracht.”
(
11
)	Die rechtspraak gaat terug tot het arrest van het EHRM van 21 februari 1990, Van der Leer tegen Nederland (CE:ECHR:1990:0221JUD001150985, § 28).
(
12
)	Mijns inziens vindt die uitlegging bovendien steun in de voorbereidende werkzaamheden voor richtlijn 2012/13, aangezien een dergelijke verplichting om aan aangehouden of gedetineerde personen informatie te verstrekken niet voorkwam in de versie van artikel 6 van het Commissievoorstel dat tot die richtlijn heeft geleid en pas later door het Parlement aan de tekst van die bepaling is toegevoegd. Zie voorstel voor een richtlijn .../.../EU van het Europees Parlement en de Raad betreffende het recht op informatie in strafprocedures en het verslag over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende het recht op informatie in strafprocedures [COM(2010)0392 – C7‑0189/2010-2010/0215(COD)].
(
13
)	Zie met name arrest van 23 november 2021, IS (Onwettigheid van de verwijzingsbeschikking) (C‑564/19, EU:C:2021:949, punt 128 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
14
)	De verwijzende rechter verduidelijkt bovendien dat anders dan wordt vereist door artikel 7, lid 1, van richtlijn 2012/13, aangehouden of gedetineerde personen geen toegang tot de stukken van het dossier hebben als gevolg van het feit dat het begrip „verdachte” in het Bulgaarse recht niet voorkomt.
(
15
)	EHRM, 21 februari 1990, (CE:ECHR:1990:0221JUD001150985).
(
16
)	EHRM, 12 april 2005, Chamaïev e.a. tegen Georgië en Rusland (CE:ECHR:2005:0412JUD003637802, § 413), en 17 september 2020, Grubnyk tegen Oekraïne (CE:ECHR:2020:0917JUD005844415, §§ 97 en 99).
(
17
)	EHRM, 30 augustus 1990, Fox, Campbell en Hartley tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1990:0830JUD001224486, § 40); 28 oktober 1994, Murray tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1994:1028JUD001431088, § 72), en 15 december 2016, Khlaifia e.a. tegen Italië (CE:ECHR:2016:1215JUD001648312, § 115).
(
18
)	EHRM, 30 augustus 1990, Fox, Campbell en Hartley tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1990:0830JUD001224486, § 42) (termijn van 7 uren), en 28 oktober 1994, Murray tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1994:1028JUD001431088, § 78) (termijn van 1 uur en twintig minuten).
(
19
)	Zie met name EHRM, 12 april 2005, Chamaïev e.a. tegen Georgië en Rusland (CE:ECHR:2005:0412JUD003637802, § 416) (termijn van 4 dagen); 29 januari 2008, Saadi tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:2008:0129JUD001322903, § 84) (termijn van 76 uren); 2 oktober 2008, Rusu tegen Oostenrijk (CE:ECHR:2008:1002JUD003408202, § 43) (termijn van 10 dagen); 15 december 2009, Leva tegen Moldavië (CE:ECHR:2009:1215JUD001244405, § 62) (termijn van meer dan 3 dagen), en 12 juni 2012, Kortesis tegen Griekenland (CE:ECHR:2012:0612JUD006059310, § 62) (termijn van 29 uren).
(
20
)	Zie arrest van 25 november 2020, Istituto nazionale della previdenza sociale (Gezinsbijslagen voor langdurig ingezeten onderdanen) (C‑303/19, EU:C:2020:958, punt 26 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
21
)	Behalve in gevallen waarin die informatie niet uit de feitelijke context kan worden afgeleid. Zie in dat verband EHRM, 17 september 2020, Grubnyk tegen Oekraïne (CE:ECHR:2020:0917JUD005844415, § 98).
(
22
)	Zie in dat verband de Spaanse („posible”), de Engelse („possible”), de Italiaanse („possibile”) en de Estse taalversie („võimalik”, hetgeen overeenkomst met het Franse „éventuelle”).
(
23
)	Ik herinner eraan dat het EHRM zich bij mijn weten tot dusver alleen heeft uitgesproken over de afweging tussen het recht van een gedetineerde om inzage te krijgen in zijn onderzoeksdossier en de vrijwaring van een belangrijke doelstelling van algemeen belang, zoals de nationale veiligheid, de noodzaak om bepaalde politiemethoden geheim te houden of de bescherming van de grondrechten van derden. Zie met name EHRM, 19 februari 2009, A. e.a. tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:2009:0219JUD000345505).
(
24
)	Opgemerkt zij dat de door de verwijzende rechter en de Commissie aangehaalde rechtspraak betreffende artikel 5, lid 1, onder c), EVRM op zijn minst van beperkt belang is om te bepalen welke informatie aan de aangehouden of gedetineerde persoon moet worden verstrekt. Het EHRM heeft in zijn arrest van 11 juni 2009, Petkov en Profirov tegen Bulgarije (CE:ECHR:2009:0611JUD007756801, §§ 46 en 47), verklaard dat volgens dat artikel „detentie moet zijn gebaseerd op ‚redelijke gronden’ om aan te nemen dat de betrokkene een strafbaar feit heeft gepleegd. Dergelijke vermoedens mogen niet algemeen en abstract zijn […], hetgeen betekent dat sprake moet zijn van feiten of informatie die een objectieve waarnemer ervan kunnen overtuigen dat de betrokkene een bepaald strafbaar feit kan hebben gepleegd”. Het is duidelijk dat het EHRM zich in dat arrest alleen heeft uitgesproken over de informatie waarover de bevoegde autoriteit moet beschikken om iemand rechtmatig te detineren. Ofschoon hieruit zou kunnen worden afgeleid dat de aan de aangehouden of gedetineerde persoon verstrekte informatie concreet in plaats van algemeen of abstract dient te zijn, ben ik van mening dat die vaststelling niets toevoegt aan de overwegingen in de volgende punten van de onderhavige conclusie.
(
25
)	EHRM, 28 oktober 1994 (CE:ECHR:1994:1028JUD001431088, § 76).
(
26
)	EHRM, 30 augustus 1990 (CE:ECHR:1990:0830JUD001224486, § 41). Zie ook EHRM, 12 juni 2012, Kortesis tegen Griekenland (CE:ECHR:2012:0612JUD006059310, §§ 61 en 62).
(
27
)	EHRM, 30 augustus 1990, Fox, Campbell en Hartley tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1990:0830JUD001224486, § 40); 28 oktober 1994, Murray tegen Verenigd Koninkrijk (CE:ECHR:1994:1028JUD001431088, § 72); 15 december 2016, Khlaifia e.a. tegen Italië (CE:ECHR:2016:1215JUD001648312, § 115), en 25 januari 2018, J.R. e.a. tegen Griekenland (CE:ECHR:2018:0125JUD002269616, §§ 123 en 124).
(
28
)	EHRM, 30 augustus 1990 (CE:ECHR:1990:0830JUD001224486, § 41).
(
29
)	EHRM, 19 april 2011 (CE:ECHR:2011:0419JUD006945801, § 54).
(
30
)	EHRM, 19 april 2011, Gasiņš tegen Letland (CE:ECHR:2011:0419JUD006945801, § 53).
(
31
)	Dat volgt uit artikel 6, lid 3, onder a), EVRM, zoals uitgelegd door het EHRM. Zie met name EHRM, 19 december 1989, Brozicek tegen Italië (CE:ECHR:1989:1219JUD001096484, § 42).