ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα)
της 28ης Ιουνίου 2022 (*)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Κανονισμός (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 – Προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης – Παρατυπίες βάσει του δικαίου της Ένωσης – Δίωξη – Προθεσμία παραγραφής – Διακοπή της παραγραφής – Πράξη που αποσκοπεί στη διερεύνηση ή στη δίωξη παρατυπίας – Έννοια – Έκθεση ελέγχου με την οποία διαπιστώνεται παρατυπία»
Στην υπόθεση C‑728/21,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Supremo Tribunal Administrativo (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Πορτογαλία) με απόφαση της 4ης Νοεμβρίου 2021, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 30 Νοεμβρίου 2021, στο πλαίσιο της δίκης
OF
κατά
Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Rodin, πρόεδρο τμήματος, J.‑C. Bonichot (εισηγητή) και L. S. Rossi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: N. Αιμιλίου
γραμματέας: Α. Calot Escobar
κατόπιν της απόφασης που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία, αφενός, του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 1995, L 312, σ. 1), και, αφετέρου, του άρθρου 54 του κανονισμού (ΕΚ) 1122/2009 της Επιτροπής, της 30ής Νοεμβρίου 2009, σχετικά με τη θέσπιση λεπτομερών διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου όσον αφορά την πολλαπλή συμμόρφωση, τη διαφοροποίηση και το ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης και ελέγχου, στο πλαίσιο των καθεστώτων άμεσης στήριξης για τους γεωργούς που προβλέπονται στον εν λόγω κανονισμό, καθώς και λεπτομερών διατάξεων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1234/2007 του Συμβουλίου όσον αφορά την πολλαπλή συμμόρφωση στο πλαίσιο του καθεστώτος στήριξης που προβλέπεται για τον αμπελοοινικό τομέα (ΕΕ 2009, L 316, σ. 65).
2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του OF, ο οποίος ασκεί γεωργική δραστηριότητα, και του Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) (Ινστιτούτου για τη χρηματοδότηση της γεωργίας και της αλιείας, Πορτογαλία) σχετικά με την ανάκτηση πριμοδοτήσεως αιγοπροβάτων που χορηγήθηκε στον OF.
Το νομικό πλαίσιο
Ο κανονισμός 2988/95
3        Κατά την τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 2988/95:
«[…] έχει […] μεγάλη σημασία η καταπολέμηση των πράξεων σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των Κοινοτήτων σε όλους τους τομείς».
4        Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού:
«Για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θεσπίζονται γενικοί κανόνες σχετικά με ομοιογενείς ελέγχους, καθώς και με διοικητικά μέτρα και κυρώσεις για τις παρατυπίες βάσει του κοινοτικού δικαίου.»
5        Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο περιλαμβάνεται στον τίτλο I αυτού, ο οποίος επιγράφεται «Γενικές αρχές», έχει ως εξής:
«Η προθεσμία παραγραφής της δίωξης είναι τετραετής από τη διάπραξη της παρατυπίας που ορίζεται στο άρθρο 1 παράγραφος 1. Ωστόσο, οι τομεακοί κανόνες μπορούν να προβλέπουν μικρότερη προθεσμία, η οποία δεν μπορεί να είναι μικρότερη των τριών ετών.
Για τις διαρκείς ή επαναλαμβανόμενες παρατυπίες, η παραγραφή τρέχει από την ημέρα που έπαυσε η παρατυπία. Για τα πολυετή προγράμματα η προθεσμία παραγραφής συνεχίζεται σε κάθε περίπτωση ως την τελική ολοκλήρωση του προγράμματος.
Η παραγραφή της δίωξης διακόπτεται από κάθε πράξη που φέρεται εις γνώσιν του ενδιαφερόμενου, προέρχεται από την αρμόδια αρχή και αποσκοπεί στη διερεύνηση ή τη δίωξη της παρατυπίας. Η προθεσμία παραγραφής αρχίζει και πάλι να τρέχει μετά από κάθε διακοπή της.
Εντούτοις, η παραγραφή επέρχεται το αργότερο κατά τη λήξη χρονικού διαστήματος ίσου τουλάχιστον του διπλασίου της προθεσμίας παραγραφής, εφόσον η αρμόδια αρχή δεν έχει επιβάλει κάποια κύρωση, εκτός από τις περιπτώσεις που η διοικητική διαδικασία ανεστάλη σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1.»
Ο κανονισμός 1122/2009
6        Το άρθρο 54 του κανονισμού 1122/2009, με τίτλο «Έκθεση ελέγχου», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Για κάθε επιτόπιο έλεγχο δυνάμει του παρόντος κεφαλαίου, ανεξαρτήτως του εάν ο γεωργός επιλέχθηκε για επιτόπιο έλεγχο σύμφωνα με το άρθρο 51 ή μετά τη διαπίστωση μη συμμόρφωσης που υπέπεσε στην αντίληψη της αρμόδιας ελεγκτικής αρχής με άλλον τρόπο, η αρμόδια ελεγκτική αρχή συντάσσει έκθεση ελέγχου.
Η έκθεση υποδιαιρείται στα ακόλουθα μέρη:
[…]
β)      ένα μέρος στο οποίο αναφέρονται χωριστά οι εξακριβώσεις που πραγματοποιήθηκαν όσον αφορά κάθε πράξη και πρότυπο και το οποίο περιλαμβάνει, ειδικότερα, τις ακόλουθες πληροφορίες:
(i)      τις απαιτήσεις και τα πρότυπα που αποτελούσαν το αντικείμενο του επιτόπιου ελέγχου·
(ii)      το είδος και την έκταση των εξακριβώσεων που πραγματοποιήθηκαν·
(iii)      τις διαπιστώσεις·
(iv)      τις πράξεις και τα πρότυπα σε σχέση με τα οποία διαπιστώθηκε μη συμμόρφωση·
γ)      ένα μέρος αξιολόγησης, στο οποίο εκτιμάται η σημασία της μη συμμόρφωσης σε σχέση με κάθε πράξη ή/και πρότυπο, […] με μνεία των παραγόντων που ενδεχομένως δικαιολογούν αύξηση ή ελάττωση της μείωσης που πρέπει να επιβληθεί.
[…]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
7        Ο OF είναι ιδιοκτήτης γεωργικής εκμεταλλεύσεως στην Πορτογαλία. Στις 2 Φεβρουαρίου 2010 του καταβλήθηκε από το IFAP πριμοδότηση για αιγοπρόβατα.
8        Κατά το διάστημα μεταξύ της 12ης και της 14ης Ιουλίου 2011, το IFAP διενήργησε επιτόπιο έλεγχο στην εν λόγω εκμετάλλευση. Η έκθεση του ελέγχου αυτού κοινοποιήθηκε στον νόμιμο εκπρόσωπο του OF στις 14 Ιουλίου 2011 (στο εξής: έκθεση ελέγχου της κύριας δίκης). Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, ήταν αδύνατο να διενεργηθεί αναδρομικός έλεγχος λόγω της απουσίας μητρώου αποθεμάτων και διακινήσεων αιγοπροβάτων για το έτος 2010.
9        Στις 6 Απριλίου 2015 ο OF έλαβε επιστολή από το IFAP στην οποία αναφερόταν ότι η πριμοδότηση που αναφέρεται στη σκέψη 7 της παρούσας διατάξεως είχε καταβληθεί αχρεωστήτως. Καθόσον ο OF αρνήθηκε να επιστρέψει το ποσό αυτό, το IFAP εξέδωσε στις 20 Απριλίου 2015 απόφαση περί ανακτήσεως.
10      O OF προσέφυγε κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Tribunal Adinistrativo e Fiscal de Almada (διοικητικό και φορολογικό πρωτοδικείο της Almada, Πορτογαλία), το οποίο με απόφαση της 27ης Ιουνίου 2018 έκανε δεκτή την προσφυγή του και ακύρωσε την εν λόγω απόφαση, κρίνοντας ότι η δίωξη είχε παραγραφεί επειδή η έκθεση ελέγχου της κύριας δίκης δεν είχε διακόψει την τετραετή προθεσμία παραγραφής της δίωξης, που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού 2988/95. Το IFAP άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Tribunal Central Administrativo Sul (κεντρικού διοικητικού δικαστηρίου με δικαιοδοσία στη νότια Πορτογαλία, Πορτογαλία) το οποίο εξαφάνισε την εν λόγω απόφαση κρίνοντας ότι η προθεσμία αυτή, που είχε αρχίσει να τρέχει από την καταβολή της προαναφερθείσας πριμοδότησης στον OF στις 2 Φεβρουαρίου 2010, διεκόπη τόσο στις 14 Ιουλίου 2011, από την κοινοποίηση της έκθεσης ελέγχου της κύριας δίκης στον OF, όσο και στις 6 Απριλίου 2015, από τη μνημονευόμενη στην προηγούμενη σκέψη επιστολή και, ως εκ τούτου, το δικαίωμα του IFAP να ζητήσει την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών δεν είχε παραγραφεί.
11      Το αιτούν δικαστήριο, ενώπιον του οποίου προσέφυγε ο OF, διερωτάται εάν η κοινοποίηση εκθέσεως ελέγχου, «όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 54 του κανονισμού 1122/2009», η οποία περιορίζεται στην αναφορά της ύπαρξης παρατυπίας, χωρίς να κάνει λόγο για πρόθεση κινήσεως διαδικασίας λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας, συνιστά πράξη που αποσκοπεί στη διερεύνηση ή τη δίωξη της παρατυπίας κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95, δυνάμενη να διακόψει την προθεσμία παραγραφής της δίωξης κατά το εν λόγω άρθρο 3.
12      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Supremo Tribunal Administrativo (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Πορτογαλία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
«Δύναται έκθεση επιτόπιου ελέγχου, κατά την έννοια του άρθρου 54 του [κανονισμού 1122/2009], η οποία περιορίζεται στη διαπίστωση ορισμένης παρατυπίας χωρίς να κάνει αναφορά σε πρόθεση διερεύνησης ή δίωξής της, να αποτελέσει λόγο διακοπής της παραγραφής, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του [κανονισμού 2988/95], κατά το οποίο “[η] παραγραφή της δίωξης διακόπτεται από κάθε πράξη που φέρεται εις γνώσιν του ενδιαφερόμενου, προέρχεται από την αρμόδια αρχή και αποσκοπεί στη διερεύνηση ή τη δίωξη της παρατυπίας”;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
13      Δυνάμει του άρθρου 99 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η απάντηση σε ερώτημα που υποβάλλεται με αίτηση προδικαστικής αποφάσεως μπορεί να συναχθεί σαφώς από τη νομολογία ή όταν δεν υπάρχει καμία εύλογη αμφιβολία ως προς την απάντηση που προσήκει σε ένα τέτοιο ερώτημα, το Δικαστήριο, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη.
14      Η διάταξη αυτή πρέπει να τύχει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση.
15      Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει το άρθρο 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95 προκειμένου να προσδιοριστεί εάν η έκθεση ελέγχου της κύριας δίκης, η οποία αναφέρει παρατυπία τελεσθείσα από τον προσφεύγοντα της κύριας δίκης, διέκοψε την προθεσμία παραγραφής της διώξεως εις βάρος του.
16      Υπενθυμίζεται ότι ο κανονισμός 2988/95 θεσπίζει, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, γενικούς κανόνες σχετικά με ομοιογενείς ελέγχους, καθώς και με διοικητικά μέτρα και κυρώσεις για τις παρατυπίες βάσει του δικαίου της Ένωσης με σκοπό, όπως προκύπτει από την τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού, την καταπολέμηση των πράξεων σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης σε όλους τους τομείς (απόφαση της 7ης Απριλίου 2022, IFAP, C‑447/20 και C‑448/20, EU:C:2022:265, σκέψη 45 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
17      Υπενθυμίζεται επίσης ότι, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού αυτού, «η προθεσμία παραγραφής της δίωξης είναι τετραετής από τη διάπραξη της παρατυπίας». Το εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, προβλέπει ειδικούς κανόνες όσον αφορά το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας αυτής για τις «διαρκείς ή επαναλαμβανόμενες παρατυπίες» και για τα «πολυετή προγράμματα». Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, η προθεσμία παραγραφής της δίωξης διακόπτεται «από κάθε πράξη που φέρεται εις γνώσιν του ενδιαφερόμενου, προέρχεται από την αρμόδια αρχή και αποσκοπεί στη διερεύνηση ή τη δίωξη της παρατυπίας».
18      Με το ερώτημά του, επομένως, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί εάν το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95 έχει την έννοια ότι μια έκθεση επιτόπιου ελέγχου η οποία περιορίζεται στη διαπίστωση ορισμένης παρατυπίας χωρίς να κάνει αναφορά σε πρόθεση διερεύνησης ή δίωξής της μπορεί να θεωρηθεί ως «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ικανή να διακόψει την προθεσμία παραγραφής της διώξεως που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο.
19      Όσον αφορά την έννοια της «πράξεως διερευνήσεως ή διώξεως», κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η λειτουργία που επιτελεί η προθεσμία παραγραφής της διώξεως είναι η κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου και ότι η λειτουργία αυτή δεν θα εκπληρωνόταν πλήρως αν η προθεσμία μπορούσε να διακοπεί από κάθε πράξη ελέγχου γενικής φύσεως στην οποία προβαίνει η εθνική διοικητική αρχή χωρίς αυτή να σχετίζεται με υπόνοιες παρατυπιών σχετικά με ενέργειες καθορισμένες με επαρκή σαφήνεια (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Pfeifer & Langen, C‑52/14, EU:C:2015:381, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία)
20      Αντιθέτως, όταν οι εθνικές αρχές κοινοποιούν σε ένα πρόσωπο έκθεση με την οποία διαπιστώνεται παρατυπία στην οποία συνέπραξε το πρόσωπο αυτό σε σχέση με συγκεκριμένες ενέργειες, του ζητούν συμπληρωματικά στοιχεία σχετικά με τις ενέργειες αυτές ή, ακόμη, του επιβάλλουν κύρωση σε σχέση με τις εν λόγω ενέργειες, οι εθνικές αρχές εκδίδουν πράξεις αρκούντως σαφείς, οι οποίες αποσκοπούν στη διερεύνηση ή τη δίωξη της παρατυπίας, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95 (απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Pfeifer & Langen, C‑52/14, EU:C:2015:381, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21      Πράγματι, πράξεις όπως αυτές που απαριθμούνται ενδεικτικά στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας διατάξεως μπορεί να θεωρηθεί ότι περιγράφουν με επαρκή ακρίβεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Pfeifer & Langen, C‑52/14, EU:C:2015:381, σκέψη 45).
22      Επομένως, μια πράξη πρέπει να περιγράφει με επαρκή σαφήνεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών ώστε να αποτελεί «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95. Η απαίτηση σαφήνειας δεν επιβάλλει, όμως, να αναφέρεται στην εν λόγω πράξη η πιθανότητα επιβολής συγκεκριμένης ποινής ή διοικητικού μέτρου (απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Pfeifer & Langen, C‑52/14, EU:C:2015:381, σκέψη 43).
23      Ως εκ τούτου, μια έκθεση ελέγχου η οποία περιορίζεται, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, στη διαπίστωση ορισμένης παρατυπίας χωρίς να αναφέρει την πιθανότητα επιβολής συγκεκριμένης ποινής ή διοικητικού μέτρου μπορεί παρά ταύτα να θεωρηθεί ως «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95, εάν περιγράφει με επαρκή ακρίβεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2015, Pfeifer & Langen, C‑52/14, EU:C:2015:381, σκέψεις 46 και 47).
24      Συναφώς, από τη διατύπωση του υποβληθέντος ερωτήματος προκύπτει ότι η έκθεση ελέγχου της κύριας δίκης αντιστοιχεί στις εκθέσεις ελέγχου του άρθρου 54 του κανονισμού 1122/2009.
25      Δυνάμει του άρθρου 54, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, οι εκθέσεις ελέγχου πρέπει να αναφέρουν τις εξακριβώσεις που πραγματοποιήθηκαν όσον αφορά κάθε πράξη και πρότυπο, καθώς και να περιλαμβάνουν, ειδικότερα, τις απαιτήσεις και τα πρότυπα που αποτελούσαν το αντικείμενο του επιτόπιου ελέγχου, το είδος και την έκταση των εξακριβώσεων που πραγματοποιήθηκαν, τις διαπιστώσεις, καθώς και τις πράξεις και τα πρότυπα σε σχέση με τα οποία διαπιστώθηκε μη συμμόρφωση.
26      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι έκθεση ελέγχου η οποία πληροί τις απαιτήσεις της διατάξεως αυτής περιγράφει, εν πάση περιπτώσει, με επαρκή ακρίβεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών ώστε να χαρακτηριστεί ως «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», υπό την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95.
27      Εν προκειμένω, εφόσον δεν προκύπτει ότι τα εθνικά δικαστήρια που επιλήφθηκαν σε πρώτο και δεύτερο βαθμό της διαφοράς της κύριας δίκης εξέτασαν εάν τούτο ίσχυε στην περίπτωση της εκθέσεως ελέγχου της κύριας δίκης που κοινοποιήθηκε στον OF, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να συναγάγει τις σχετικές συνέπειες και, ενδεχομένως, με βάση το περιεχόμενο της εκθέσεως αυτής, να πραγματοποιήσει τις αναγκαίες εξακριβώσεις ή να ζητήσει την πραγματοποίησή τους υπό το πρίσμα των στοιχείων που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 19 έως 23, 25 και 26 της παρούσας διατάξεως.
28      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2988/95 έχει την έννοια ότι μια έκθεση επιτόπιου ελέγχου η οποία περιορίζεται στη διαπίστωση ορισμένης παρατυπίας χωρίς να κάνει αναφορά σε πρόθεση διερεύνησης ή δίωξής της μπορεί παρά ταύτα να θεωρηθεί ως «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ικανή να διακόψει την προθεσμία παραγραφής της διώξεως που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, εάν περιγράφει με επαρκή ακρίβεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών.
Επί των δικαστικών εξόδων
29      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2988/95 του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 1995, σχετικά με την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, έχει την έννοια ότι μια έκθεση επιτόπιου ελέγχου η οποία περιορίζεται στη διαπίστωση ορισμένης παρατυπίας χωρίς να κάνει αναφορά σε πρόθεση διερεύνησης ή δίωξής της μπορεί παρά ταύτα να θεωρηθεί ως «πράξη διερευνήσεως ή διώξεως», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ικανή να διακόψει την προθεσμία παραγραφής της διώξεως που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, εάν περιγράφει με επαρκή ακρίβεια τις ενέργειες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες παρατυπιών.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η πορτογαλική.