62023TJ0126_RES
Υπόθεση T‑126/23
VC
κατά
Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τέταρτο πενταμελές τμήμα)της 2ας Οκτωβρίου 2024
«Δημόσιες συμβάσεις – Δημοσιονομικός κανονισμός – Αποκλεισμός για διάστημα δύο ετών από τις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων και χορήγησης επιδοτήσεων χρηματοδοτούμενων από τον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και από το ΕΤΑ – Δημοσίευση του αποκλεισμού – Εγγραφή στη βάση δεδομένων του συστήματος έγκαιρου εντοπισμού και αποκλεισμού – Σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα – Απόφαση εθνικής αρχής ανταγωνισμού – Αναστολή εκτελέσεως που χορηγείται από το εθνικό δικαστήριο – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας – Διορθωτικά μέτρα – Πλήρης δικαιοδοσία – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως – Πλάνη εκτιμήσεως – Αναλογικότητα»
Δημόσιες συμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία διαγωνισμού – Απόφαση αποκλεισμού οικονομικού φορέα από τις διαδικασίες διαγωνισμών και χορήγησης επιδοτήσεων λόγω «σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος» – Απουσία οριστικής δικαστικής ή διοικητικής αποφάσεως – Αποκλεισμός με βάση τον προκαταρκτικό νομικό χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς του προσφέροντος – Προκαταρκτικός χαρακτηρισμός βάσει διοικητικής αποφάσεως – Αναστολή εκτελέσεως της εν λόγω αποφάσεως από το εθνικό δικαστήριο – Αποτελέσματα της αποφάσεως περί αναστολής εκτελέσεως για την αρμόδια αρχή της Ένωσης – Δεν υφίστανται – Σεβασμός του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας
(Άρθρα 4 § 3, και 19 § 1, βʹ εδάφιο ΣΕΕ· άρθρο 325 ΣΛΕΕ· Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 47· κανονισμός 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2015/1929, άρθρο 106 §§ 1, 2 και 7, και κανονισμός 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 136 §§ 1, 2 και 6)
(βλ. σκέψεις 24-28, 37, 38, 42-44)
Δημόσιες συμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία διαγωνισμού – Απόφαση αποκλεισμού οικονομικού φορέα από τις διαδικασίες διαγωνισμών και χορήγησης επιδοτήσεων λόγω «σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος» – Δικαστικός έλεγχος – Πλήρης δικαιοδοσία – Περιεχόμενο – Περιορίζεται αυστηρώς στον καθορισμό της κυρώσεως – Διορθωτικά μέτρα που έλαβε ο οικονομικός φορέας – Αποκλείονται
(Άρθρα 261 και 263 ΣΛΕΕ· κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 966/2012, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2015/1929, άρθρο 106 § 7, στοιχείο γʹ, και 2018/1046, άρθρα 136 § 6, στοιχείο αʹ, και 143 § 9)
(βλ. σκέψεις 54-56)
Προσφυγή ακυρώσεως – Έλεγχος της νομιμότητας – Κριτήρια – Απόφαση αποκλεισμού οικονομικού φορέα από τις διαδικασίες διαγωνισμών και χορήγησης επιδοτήσεων λόγω «σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος» – Στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη – Στοιχεία προγενέστερα της προσβαλλομένης αποφάσεως – Αποδεικτικά στοιχεία που δεν προσκομίστηκαν κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας ενώπιον των αρχών της Ένωσης – Αποκλείονται
(Άρθρα 261 και 263 ΣΛΕΕ· κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 966/2012, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2015/1929, άρθρο 106 § 7, στοιχείο γʹ, και 2018/1046, άρθρα 136 § 6, στοιχείο αʹ, και 143 § 9)
(βλ. σκέψεις 58-60, 62, 64, 65)
Προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δημοσιονομικός κανονισμός – Διοικητικές κυρώσεις που μπορούν να επιβληθούν από την Επιτροπή – Απόφαση αποκλεισμού οικονομικού φορέα από τις διαδικασίες διαγωνισμών και χορήγησης επιδοτήσεων λόγω «σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος» – Δικαστικός έλεγχος – Πλήρης δικαιοδοσία – Τήρηση της αρχής της αναλογικότητας κατά τον καθορισμό της κυρώσεως που επιβάλλεται στον οικονομικό φορέα
(Κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 966/2012, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 2015/1929, άρθρα 106 § 3 και 108 § 11, και 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 143 § 9)
(βλ. σκέψεις 122, 125-128, 149, 150, 160)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, αποφαινόμενο σε πενταμελή σύνθεση, απορρίπτει την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η προσφεύγουσα, VC, κατά της αποφάσεως με την οποία αυτή αποκλείσθηκε για διάστημα δύο ετών από τη συμμετοχή στις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης λόγω σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος (
1
). Με την απόφασή του, το Δικαστήριο αποφαίνεται, για πρώτη φορά, επί των αποτελεσμάτων αποφάσεως εθνικού δικαστηρίου με την οποία αναστέλλεται η εκτέλεση της διοικητικής αποφάσεως στην οποία βασίστηκε ο αποκλεισμός. Αφετέρου, αποσαφηνίζει, για πρώτη φορά, τα όρια της πλήρους δικαιοδοσίας του κατά την εκτίμηση της επάρκειας των διορθωτικών μέτρων που έλαβε ο προσφέρων, καθώς και της ανάγκης αντικατάστασης της κυρώσεως του αποκλεισμού με χρηματική ποινή.
Η προσφεύγουσα είχε υποβάλει προσφορά για ένα τμήμα του διαγωνισμού που δημοσίευσε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία (EU‑OSHA) το οποίο αφορούσε την παροχή υπηρεσιών τεχνολογίας της πληροφορίας και της επικοινωνίας. Ο EU‑OSHA, έχοντας λάβει γνώση της αποφάσεως της Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (Εθνικής επιτροπής αγορών και ανταγωνισμού, Ισπανία, στο εξής: CNMC) με την οποία διαπιστώθηκε ότι η προσφεύγουσα είχε μετάσχει σε παράβαση του δικαίου του ανταγωνισμού (στο εξής: απόφαση της CNMC), ζήτησε από τη συγκληθείσα σύμφωνα με τον δημοσιονομικό κανονισμό επιτροπή (
2
) να διατυπώσει σύσταση σχετικά με την επιβολή αποκλεισμού ή χρηματικής ποινής σε βάρος της προσφεύγουσας.
Εν συνεχεία, το Audiencia Nacional (Ανώτερο Ειδικό Δικαστήριο, Ισπανία) διέταξε την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της CNMC (στο εξής: εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως). Ωστόσο, η προαναφερθείσα επιτροπή, αφού προέβη στον προκαταρκτικό νομικό χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς της προσφεύγουσας (
3
), συνέστησε στον EU‑OSHA τον αποκλεισμό της προσφεύγουσας, κρίνοντας ότι η συμπεριφορά της έπρεπε να θεωρηθεί ως «σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα». Ο EU‑OSHA ακολούθησε τη σύσταση αυτή και εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει την έκταση των αποτελεσμάτων της εθνικής αποφάσεως περί αναστολής εκτελέσεως.
Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι από τον δημοσιονομικό κανονισμό (
4
) προκύπτει ότι, αν δεν υπάρχει οριστική δικαστική ή διοικητική απόφαση, μια οντότητα μπορεί να αποκλείεται από τη συμμετοχή στις διαδικασίες ανάθεσης δημόσιων συμβάσεων με βάση τον προκαταρκτικό νομικό χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς της από την αρμόδια αρχή της Ένωσης υπό το πρίσμα διαπιστωμένων πραγματικών περιστατικών ή πορισμάτων που έχουν διατυπωθεί, μεταξύ άλλων, στις αποφάσεις εθνικών αρχών ανταγωνισμού. Κατά συνέπεια, η λήψη μέτρου αποκλεισμού από την αρμόδια αρχή της Ένωσης δεν προϋποθέτει την ύπαρξη οριστικής δικαστικής ή διοικητικής αποφάσεως διαπιστώνουσας την επίμαχη παράνομη συμπεριφορά.
Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει εξ αυτού τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης να παράσχει στην αρμόδια αρχή της Ένωσης τη δυνατότητα να προβαίνει σε ιδία αξιολόγηση των πράξεων τις οποίες έχει τελέσει ο οικείος οικονομικός φορέας, χωρίς να αναμένει την έκδοση αποφάσεως δικαστηρίου.
Κατά συνέπεια, εν προκειμένω, εφόσον δεν υπάρχει οριστική διοικητική απόφαση, ο EU‑OSHA όφειλε να προβεί σε ιδία εκτίμηση της συμπεριφοράς της προσφεύγουσας επί τη βάσει της αποφάσεως της CNMC, αλλά και επί τη βάσει άλλων συναφών στοιχείων του ευρύτερου πλαισίου, συμπεριλαμβανομένης, ιδίως, της αναστολής εκτελέσεως της συγκεκριμένης αποφάσεως.
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο EU‑OSHA έλαβε όντως υπόψη την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της CNMC και ότι ορθώς έκρινε ότι η αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της CNMC δεν απέκλειε τη συνεκτίμηση των διαπιστώσεων της εν λόγω αποφάσεως προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη σοβαρού επαγγελματικού παραπτώματος εκ μέρους της προσφεύγουσας και να επιβληθεί σε βάρος της μέτρο αποκλεισμού.
Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, οι προσαπτόμενες στην προσφεύγουσα πράξεις δεν συνάγονται βάσει απλών τεκμηρίων ή υποθέσεων, αλλά διαπιστώθηκαν βάσει των στοιχείων που προέκυψαν από έρευνα που διεξήγαγε η CNMC.
Περαιτέρω, με την απόφασή του περί αναστολής εκτελέσεως, το εθνικό δικαστήριο ουδόλως αποφάνθηκε επί της βασιμότητας της αποφάσεως της CNMC. Το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, για τον λόγο αυτό, οι διαπιστώσεις και οι εκτιμήσεις που διαλαμβάνονται στην απόφαση της CNMC σχετικά με την παράβαση του δικαίου του ανταγωνισμού από την προσφεύγουσα δεν αναιρούνται, ούτε καν αμφισβητούνται από το εθνικό δικαστήριο, το οποίο στήριξε την απόφασή του περί αναστολής εκτελέσεως σε εκτιμήσεις αντλούμενες αποκλειστικά από τις συνέπειες που απορρέουν από το επιβληθέν πρόστιμο και από την απαγόρευση συνάψεως συμβάσεων επί της συνέχισης των δραστηριοτήτων της προσφεύγουσας. Εν πάση περιπτώσει, το γεγονός ότι, όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το εθνικό δικαστήριο, λαμβάνοντας ασφαλιστικό μέτρο, αναγνώρισε, έστω και εμμέσως, το εύλογο των αιτιάσεών της δεν αρκεί για να θέσει εν αμφιβόλω τις ρητές διαπιστώσεις και εκτιμήσεις που διαλαμβάνονται στην απόφαση της CNMC.
Τέλος, είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι η εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως αναστέλλει όχι μόνον την καταβολή του προστίμου που επιβλήθηκε με την απόφαση της CNMC αλλά και την επιβληθείσα με την εν λόγω απόφαση απαγόρευση προς την προσφεύγουσα να συνάπτει δημόσιες συμβάσεις στην Ισπανία. Οι δικαιολογητικοί λόγοι για την αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως της CNMC δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση το υποστατό των πραγματικών περιστατικών που αποτέλεσαν τη βάση επί της οποίας στηρίχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση για να προβεί στον αποκλεισμό της προσφεύγουσας. Επιπλέον, από την εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως δεν προκύπτει καμία πληροφορία σχετικά με το εάν η προσφεύγουσα είχε εφαρμόσει διορθωτικά μέτρα και εάν η αναστολή εκτελέσεως δικαιολογούνταν λόγω της λήψεως τέτοιων μέτρων.
Δεύτερον, όσον αφορά την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας με την έκδοση της αποφάσεως περί αποκλεισμού, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει τη νομολογία του κατά την οποία ρύθμιση η οποία αγνοεί πλήρως τις συνέπειες της ασκήσεως διοικητικής ή ένδικης προσφυγής επί της δυνατότητας συμμετοχής σε διαδικασία συνάψεως δημοσίας συμβάσεως ενέχει τον κίνδυνο προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων. Ωστόσο, όπως εκτέθηκε ανωτέρω, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι, εν προκειμένω, αγνοήθηκε η εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως και ότι προσβλήθηκε το δικαίωμα δικαστικής προστασίας της προσφεύγουσας.
Εξάλλου, η άσκηση της δυνατότητας αποκλεισμού ενός προσώπου ή οντότητας, εν προκειμένω της προσφεύγουσας, από διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων της Ένωσης, με βάση προκαταρκτικό νομικό χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς τους, δεν αντιβαίνει στο άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι, το γεγονός ότι υφίσταται ένδικο βοήθημα για την προσβολή της προσβαλλομένης αποφάσεως ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης καθιστά ακριβώς δυνατή τη διασφάλιση της δικαστικής προστασίας της προσφεύγουσας.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν πρέπει να αναγνωριστεί στην εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως το ίδιο αποτέλεσμα με εκείνο που αναγνωρίζεται στις οριστικές δικαστικές ή διοικητικές αποφάσεις. Αν η απονεμόμενη στις αρχές της Ένωσης δυνατότητα επιβολής αποκλεισμού εξουδετερωνόταν απλώς και μόνον εξαιτίας της ασκήσεως προσφυγής με ανασταλτικό αποτέλεσμα κατά της εθνικής αποφάσεως που μπορεί να αποτελέσει τη δικαιολογητική βάση για τον αποκλεισμό ή εξαιτίας της αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως αυτής, η εν λόγω εξουσία θα καθίστατο άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο προσθέτει ότι, σε περίπτωση που μετά την εθνική απόφαση περί αναστολής εκτελέσεως ακολουθήσει η έκδοση οριστικής δικαστικής αποφάσεως ακυρώνουσας την απόφαση της CNMC, ο δημοσιονομικός κανονισμός προβλέπει (
5
) ότι ο διατάκτης θέτει αμέσως τέλος στον αποκλεισμό, δίνοντας με τον τρόπο αυτό πλήρη ισχύ στην απόφαση του εθνικού δικαστηρίου και διασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη δικαστική προστασία του προσφεύγοντος, η οποία πλέον συναρτάται προς την απόφαση του εθνικού δικαστηρίου, που είναι στην περίπτωση αυτή δεσμευτική για την αρχή της Ένωσης.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει τη φύση της δικαιοδοσίας του και την έκταση του εκ μέρους του ελέγχου επί των διορθωτικών μέτρων που έλαβε η προσφεύγουσα.
Κατ’ αρχάς, αφού υπενθυμίζει ότι διαθέτει πλήρη δικαιοδοσία για την επανεξέταση μιας αποφάσεως περί αποκλεισμού (
6
), το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η έκταση της δικαιοδοσίας αυτής πρέπει να περιορίζεται αυστηρώς στον καθορισμό της κυρώσεως, αποκλειομένης κάθε τροποποιήσεως των συστατικών στοιχείων της συμπεριφοράς που επισύρει την κύρωση αυτή.
Εν προκειμένω, ωστόσο, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η εξέταση των διορθωτικών μέτρων ανάγεται στην εκτίμηση της συμπεριφοράς που επισύρει την κύρωση. Πράγματι, η εκτίμηση επί των διορθωτικών μέτρων ισοδυναμεί με την εξακρίβωση του κατά πόσον εξακολουθεί να υφίσταται το σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα, όπως αυτό συνάγεται εν προκειμένω από τη διαπιστωθείσα από εθνική αρχή παράβαση, και του εάν υπάρχει πιθανότητα επανεμφάνισής του. Συναφώς, είναι αδιάφορο το γεγονός ότι τα διορθωτικά μέτρα λαμβάνονται κατά κανόνα μετά τη διάπραξη της παραβάσεως που διαπιστώνεται από την εθνική αρχή. Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει εξ αυτού ότι δεν μπορεί να ασκήσει την πλήρη δικαιοδοσία του για την εξέταση του λόγου ακυρώσεως σχετικά με τα διορθωτικά μέτρα που έλαβε η προσφεύγουσα. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο δεν δύναται να υποκαταστήσει με τη δική του εκτίμηση των επίμαχων διορθωτικών μέτρων την εκτίμηση του EU‑OSHA και οφείλει να περιοριστεί στον έλεγχο νομιμότητας της εν λόγω εκτιμήσεως.
Δεύτερον, ως προς την εξέταση εκ μέρους των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης του εάν συντρέχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, αφενός το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, προκειμένου να αποδειχθεί ότι ένα θεσμικό όργανο υπέπεσε κατά την εκτίμηση περίπλοκων πραγματικών περιστατικών σε πρόδηλη πλάνη, τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίζει ο προσφεύγων πρέπει να είναι επαρκή ώστε να καθιστούν αναξιόπιστες τις εκτιμήσεις των πραγματικών περιστατικών στις οποίες στηρίζεται η οικεία πράξη. Πλην του ως άνω ελέγχου της αξιοπιστίας, το Γενικό Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να υποκαταστήσει τον εκδότη της αποφάσεως αυτής στην εκτίμηση περίπλοκων δεδομένων. Πράγματι, στον βαθμό που τα θεσμικά όργανα διαθέτουν διακριτική ευχέρεια κατά την εκτίμηση του εάν μια συμπεριφορά μπορεί να χαρακτηριστεί ως σοβαρό επαγγελματικό παράπτωμα και στον βαθμό που η εκτίμηση των διορθωτικών μέτρων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκτιμήσεως μιας τέτοιας συμπεριφοράς, πρέπει επίσης να τους αναγνωρίζεται διακριτική ευχέρεια και κατά την εκτίμηση των διορθωτικών μέτρων.
Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει τα στοιχεία που μπορεί να λάβει υπόψη προκειμένου να προβεί σε έλεγχο νομιμότητας της εκτιμήσεως του EU‑OSHA όσον αφορά τα διορθωτικά μέτρα που έλαβε η προσφεύγουσα. Προβλέποντας ότι ο αποκλεισμός δεν ισχύει για πρόσωπα ή οντότητες που έχουν λάβει επαρκή διορθωτικά μέτρα προς απόδειξη της αξιοπιστίας τους (
7
), ο δημοσιονομικός κανονισμός επιβάλλει στο οικείο πρόσωπο ή οντότητα το βάρος να αποδείξει ότι τα διορθωτικά μέτρα που έχει λάβει είναι τέτοια που να αποτρέπουν τον αποκλεισμό του. Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει εξ αυτού ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ο οικείος οικονομικός φορέας δύναται να προσκομίζει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου αποδεικτικά στοιχεία τα οποία δεν είχαν προσκομισθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας αποκλεισμού, ειδάλλως το βάρος απόδειξης που επιβάλλουν οι ως άνω διατάξεις θα στερείτο πρακτικής αποτελεσματικότητας. Κατά μείζονα λόγο, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί, στο πλαίσιο της παρούσας δίκης, να αποφανθεί επί διορθωτικών μέτρων τα οποία δεν είχαν προβληθεί ενώπιον του EU‑OSHA.
Εξάλλου, θα διακυβευόταν η ορθή απονομή της δικαιοσύνης και η θεσμική ισορροπία εάν το Γενικό Δικαστήριο αποφαινόταν επί νέων διορθωτικών μέτρων ή νέων αποδεικτικών στοιχείων τα οποία προσκομίζονται, ενδεχομένως, ταυτοχρόνως ενώπιον του διατάκτη και τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν τον τελευταίο να προβεί σε επανεξέταση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά τη διάρκεια της δίκης. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι μπορούν να ληφθούν υπόψη μόνον τα αποδεικτικά στοιχεία τα οποία είχαν προσκομισθεί ενώπιον του EU‑OSHA πριν από την έκδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως.
Κατά τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο, στο πλαίσιο της εξετάσεως της αναλογικότητας της κυρώσεως του αποκλεισμού, σημειώνει ότι τα διορθωτικά μέτρα που έλαβε η προσφεύγουσα ελήφθησαν υπόψη από τον EU‑OSHA ως ελαφρυντικές περιστάσεις για τον περιορισμό της διάρκειας του αποκλεισμού. Εν προκειμένω, επομένως, τα διορθωτικά μέτρα που έλαβε η προσφεύγουσα θα εξετασθούν κατά το μέτρο που συμβάλλουν όχι στη στοιχειοθέτηση της παράνομης συμπεριφοράς, αλλά στον προσδιορισμό της σχετικής κυρώσεως, δικαιολογώντας ως εκ τούτου την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου άσκηση της πλήρους δικαιοδοσίας του.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο, ασκώντας εν προκειμένω την πλήρη δικαιοδοσία του, έχει την εξουσία να λάβει υπόψη αποδεικτικά στοιχεία τα οποία προσκομίσθηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο της παρούσας δίκης και δεν είχαν προσκομιστεί προηγουμένως ενώπιον του EU‑OSHA, υπό την επιφύλαξη, ωστόσο, της τηρήσεως των περί παραδεκτού κανόνων του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται σχετικά με την προβαλλόμενη παράλειψη αξιολόγησης της τυχόν επιβολής χρηματικής ποινής ως εναλλακτικού έναντι του αποκλεισμού μέτρου.
Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο συνάγει από τις διατάξεις του δημοσιονομικού κανονισμού (
8
) ότι ο EU‑OSHA δεν ήταν, εν προκειμένω, υποχρεωμένος να εξετάσει τη δυνατότητα αντικαταστάσεως της κυρώσεως του αποκλεισμού με χρηματική ποινή.
Αφετέρου, όσον αφορά το αίτημα προς το Γενικό Δικαστήριο να προβεί το ίδιο στην αντικατάσταση αυτή στο πλαίσιο της πλήρους δικαιοδοσίας του, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει το αίτημα αυτό ως αβάσιμο. Πράγματι, η προσφεύγουσα δεν διευκρινίζει τους λόγους για τους οποίους η κύρωση του αποκλεισμού θα έπρεπε, εν προκειμένω, να αντικατασταθεί με χρηματική ποινή. Επιπλέον και εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι από την εξέταση των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας προκύπτει ότι η κύρωση του αποκλεισμού που επιβλήθηκε εν προκειμένω είναι κατάλληλη και, ως εκ τούτου, δεν πρέπει να αντικατασταθεί με χρηματική ποινή.
(
1
)	Απόφαση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία της 13ης Ιανουαρίου 2023 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
(
2
)	Άρθρο 143 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1) (στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός).
(
3
)	Βλ. άρθρο 136, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού.
(
4
)	Άρθρο 106 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου (ΕΕ 2012, L 298, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ, Ευρατόμ) 2015/1929 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Οκτωβρίου 2015 (ΕΕ 2015, L 286, σ. 1) (στο εξής: προϊσχύσας δημοσιονομικός κανονισμός), και άρθρο 136 του δημοσιονομικού κανονισμού.
(
5
)	Άρθρο 136, παράγραφος 2, τρίτο εδάφιο, του δημοσιονομικού κανονισμού.
(
6
)	Άρθρο 143, παράγραφος 9, του δημοσιονομικού κανονισμού.
(
7
)	Άρθρο 106, παράγραφος 7, στοιχείο γʹ, του προϊσχύσαντος δημοσιονομικού κανονισμού και άρθρο 136, παράγραφος 6, στοιχείο αʹ, του δημοσιονομικού κανονισμού.
(
8
)	Άρθρο 106, παράγραφος 13, στοιχείο αʹ, του προϊσχύσαντος δημοσιονομικού κανονισμού.