61993CO0107_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-107/93,
Asociacion Espanola de Fabricantes de Margarina (AEFMA), σωματείο ισπανικού δικαίου, με έδρα τη Μαδρίτη, εκπροσωπούμενο από τον Diego Lopez Garrido, δικηγόρο Μαδρίτης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο την δικηγόρο Silvia Lopez, 26, rue du Cure,
προσφεύγον,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον Francisco Santaolalla Gadea, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nicola Annecchino, μέλος της Nομικής Yπηρεσίας, Centre Wagner,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 3830/92 της Επιτροπής, της 28ης Δεκεμβρίου 1992, για την κατάργηση των δασμών και των σταθερών στοιχείων που έχουν καθοριστεί στις συναλλαγές μεταξύ της Κοινότητας των Δέκα και της Ισπανίας και για την εφαρμογή από την Ισπανία του κοινοτικού δασμολογίου στις συναλλαγές με τις τρίτες χώρες, από 1ης Ιανουαρίου 1993 (ΕΕ L 387, σ. 46), κατά το μέτρο που ο κανονισμός αυτός αφορά τα προϊόντα της κλάσεως 15.17 του Kοινού Δασμολογίου,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους O. Due, Πρόεδρο, Κ. Ν. Κακούρη, G. C. Rodriguez Iglesias, M. Zuleeg και J. L. Murray, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, R. Joliet, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, F. Grevisse, M. Diez de Velasco, P. J. G. Kapteyn και D. A. O. Edward, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Darmon
γραμματέας: J.-G. Giraud
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 24 Μαρτίου 1993, η Asociacion Espanola de Fabricantes de Margarina (AEFMA) άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση του κανονισμού (ΕΟΚ) 3830/92 της Επιτροπής, της 28ης Δεκεμβρίου 1992, για την κατάργηση των δασμών και των σταθερών στοιχείων που έχουν καθοριστεί στις συναλλαγές μεταξύ της Κοινότητας των Δέκα και της Ισπανίας και για την εφαρμογή από την Ισπανία του κοινοτικού δασμολογίου στις συναλλαγές με τις τρίτες χώρες, από 1ης Ιανουαρίου 1993 (ΕΕ L 387, σ. 46). Η ακύρωση του κανονισμού ζητείται αποκλειστικά και μόνον όσον αφορά τα προϊόντα της κλάσεως 15.17 του Kοινού Δασμολογίου, η οποία τιτλοφορείται: "Μαργαρίνη μείγματα ή παρασκευάσματα βρώσιμα από λίπη ή λάδια ζωικά ή φυτικά ή από τα κλάσματα διαφόρων λιπών ή λαδιών του κεφαλαίου αυτού, άλλα από τα λίπη και λάδια διατροφής και τα κλάσματά τους της κλάσης 1516".
2 Οι προϋποθέσεις προσχωρήσεως της Ισπανίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ρυθμίζονται από την Πράξη για τους όρους προσχωρήσεως του Βασιλείου της Ισπανίας και της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και για τις προσαρμογές των Συνθηκών (ΕΕ L 302, σ. 23).
3 Το άρθρο 75, παράγραφος 1, στοιχείο β', δεύτερη φράση, της Πράξεως Προσχωρήσεως ορίζει ότι οι δασμοί επί ορισμένων λιπαρών ουσιών πρέπει προοδευτικά να καταργηθούν στις συναλλαγές μεταξύ του Βασιλείου της Ισπανίας και του υπολοίπου της Κοινότητας, μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 1991 και 1ης Ιανουαρίου 1996.
4 Οι ουσίες στις οποίες εφαρμόζεται το καθεστώς αυτό απαριθμούνται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο β', του κανονισμού 136/66/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Σεπτεμβρίου 1966, περί δημιουργίας κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των λιπαρών ουσιών (ΕΕ ειδ. εκδ. 03/002, σ. 33), είναι δε, μεταξύ άλλων, οι εξής:
* λίπη ή έλαια ιχθύων ή θαλασσίων θηλαστικών,
* έλαια φυτικά μόνιμα, ρευστά ή αλοιφώδη, ακαθάριστα, κεκαθαρμένα ή εξευγενισμένα, εξαιρέσει του ελαιολάδου,
* λίπη και έλαια ζωικά ή φυτικά, μερικώς ή ολικώς υδρογονωμένα και λίπη και έλαια ζωικά ή φυτικά στερεοποιημένα ή εσκληρυμένα διά πάσης άλλης μεθόδου, έστω και εξευγενισμένα, αλλ'
ουχί παρεσκευασμένα και
* μαργαρίνη, απομίμησις χοιρείου λίπους και έτερα βρώσιμα λίπη παρεσκευασμένα.
5 Ενόψει της πραγματοποιήσεως της εσωτερικής αγοράς, η Επιτροπή εξέδωσε στις 28 Δεκεμβρίου 1992 τον επίδικο κανονισμό, κατά τον οποίο από την 1η Ιανουαρίου 1993 πρέπει να καταργηθούν όλοι οι δασμοί επί των γεωργικών προϊόντων που υπόκεινται σε κοινή οργάνωση αγοράς. Η κατάργηση των δασμών προβλέπεται με το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού, το οποίο ορίζει τα εξής:
"1. Από 1ης Ιανουαρίου 1993:
* η Ισπανία καταργεί στις συναλλαγές της με την Κοινότητα των Δέκα, για τα προϊόντα που υπόκεινται σε κοινή οργάνωση αγοράς, τους δασμούς και τα σταθερά στοιχεία που προορίζονται να εξασφαλίσουν την προστασία της βιομηχανίας μεταποιήσεως,
* καταργούνται οι δασμοί και τα σταθερά στοιχεία τα οποία προορίζονται να εξασφαλίσουν την προστασία της βιομηχανίας μεταποιήσεως που εφαρμόζει η Κοινότητα των Δέκα στις εισαγωγές προέλευσης Ισπανίας.
..."
6 Ως συνέπεια του κανονισμού, έπρεπε να καταργηθούν οι δασμοί επί των λιπαρών ουσιών που υπόκεινται σε οργάνωση της αγοράς εντός της Κοινότητας (βλ. ανωτέρω, σημείο 4) ταχύτερα απ'
ό,τι είχε προβλεφθεί με το προπαρατεθέν άρθρο 75, παράγραφος 1, και, ως εκ τούτου, οι Ισπανοί παραγωγοί μαργαρίνης χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν, απρόσμενα κατά τη γνώμη τους, αύξηση του ανταγωνισμού εκ μέρους των επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες εντός της υπόλοιπης Κοινότητας.
7 Ο κανονισμός στηρίζεται στο άρθρο 75, παράγραφος 4, της Πράξεως Προσχωρήσεως, διάταξη η οποία ορίζει ότι οι δασμοί που εφαρμόζονται επί των γεωργικών προϊόντων που υπάγονται στην κοινή οργάνωση των αγορών μπορεί να καταργηθούν με ταχύτερο ρυθμό από τον προβλεπόμενο με την Πράξη. Το άρθρο έχει ως εξής:
"4. Για τα προϊόντα που υπάγονται στην κοινή οργάνωση των αγορών, μπορεί να αποφασιστεί, σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 38 του κανονισμού αριθ. 136/66/ΕΟΚ ή, κατά περίπτωση, των αντιστοίχων άρθρων των άλλων κανονισμών για την κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών, ότι:
α) το Βασίλειο της Ισπανίας, με αίτησή του, προβαίνει:
* στην κατάργηση των δασμών που αναφέρονται στο σημείο 1 (...) με ρυθμό ταχύτερο από τον εκεί προβλεπόμενο.
..."
8 Το βασιλικό διάταγμα 1626/1992 της 29ης Δεκεμβρίου 1992 εκδόθηκε βάσει του κανονισμού αυτού. Το διάταγμα αυτό, το οποίο περιέχει τη δασμολογική ονοματολογία καθώς και τους εφαρμοζόμενους στην Ισπανία δασμούς κατά τη διάρκεια του έτους 1993, ορίζει ότι οι δασμοί που εισπράττονται επί των εισαγωγών προελεύσεως από την υπόλοιπη Κοινότητα καταργούνται από 1ης Ιανουαρίου 1993.
9 Η AEFMA, με προσφυγή της 24ης Μαρτίου 1993, ζήτησε την ακύρωση του κανονισμού με χωριστό δικόγραφο της 24ης Μαρτίου 1993, ζήτησε, επιπλέον, ως προσωρινό μέτρο, την αναστολή της εφαρμογής του κανονισμού.
10 Στις 12 Μαΐου 1993, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου κατά της προσφυγής ακυρώσεως, επί της οποίας το προσφεύγον σωματείο απάντησε με υπόμνημα της 24ης Ιουνίου 1993.
11 Βάσει του άρθρου 91, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να κρίνει επί ενστάσεως ή παρεμπίπτοντος ζητήματος που προβλήθηκε ενώπιόν του, χωρίς να διεξαχθεί συζήτηση επί της ουσίας.
12 Εξάλλου, δεδομένου ότι η δικογραφία περιέχει όλα τα στοιχεία τα οποία του επιτρέπουν να αποφανθεί, το Δικαστήριο αποφάσισε, δυνάμει του άρθρου 91, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, να αποφανθεί χωρίς ν'
ακούσει τις προφορικές εξηγήσεις των διαδίκων.
13 Κατά το άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο δύναται να ασκήσει προσφυγή κατά των αποφάσεων που, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, το αφορούν άμεσα και ατομικά.
14 Όσον αφορά το ζήτημα αν ο επίδικος κανονισμός αφορά ατομικά το προσφεύγον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά παγία νομολογία, η δυνατότητα προσδιορισμού, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται ένα μέτρο, ουδόλως συνεπάγεται ότι το μέτρο αυτό αφορά τα υποκείμενα αυτά ατομικά, εφόσον δεν αμφισβητείται ότι η εφαρμογή αυτή πραγματοποιείται δυνάμει αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως η οποία ορίζεται από το επίμαχο μέτρο.
15 Για να μπορεί να θεωρηθει ότι το μέτρο αφορά τα υποκείμενα αυτά ατομικά, πρέπει να θίγει τη νομική τους θέση λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως η οποία τα χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και τα εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς τους αποδέκτες (βλ. τη διάταξη της 24ης Μαΐου 1993, C-131/92, Arnaud κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. Ι-2573, σκέψεις 13 και 14).
16 Ωστόσο, διαπιστώνεται ότι, κατά το προπαρατεθέν άρθρο 1, παράγραφος 1, του προσβαλλομένου κανονισμού, η κατάργηση των δασμών παράγει τα αποτελέσματά της έναντι του συνόλου των γεωργικών προϊόντων που έχουν υπαχθεί σε κοινή οργάνωση αγορών εντός της Κοινότητας και, συνεπώς, επηρεάζει όλους τους επιχειρηματίες που ασκούν τη δραστηριότητά τους στο πλαίσιο της οργανώσεως αυτής.
17 Επομένως, η προσβαλλομένη πράξη εφαρμόζεται σε καταστάσεις αντικειμενικώς προσδιορισμένες και συνεπάγεται έννομα αποτελέσματα ως προς κατηγορίες προσώπων που αντιμετωπίζονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο.
18 Από τα ως άνω προκύπτει ότι η πράξη αυτή δεν αφορά τα μέλη του προσφεύγοντος σωματείου παρά μόνο λόγω της αντικειμενικής τους ιδιότητας ως παραγωγών ενός προϊόντος υποκειμένου σε δασμό κατά τις συναλλαγές μεταξύ της Ισπανίας και της υπόλοιπης Κοινότητας, ομοίως με κάθε άλλο επιχειρηματία ευρισκόμενο στην ίδια κατάσταση.
19 Το προσφεύγον υποστηρίζει ότι οι Ισπανοί παραγωγοί μαργαρίνης θα υποστούν σοβαρή ζημία λόγω της καταργήσεως των δασμών και ότι ο ουσιώδης χαρακτήρας της ζημίας αυτής, την οποία αποτιμά σε 6 δισεκατομμύρια πεσέτες (ΡΤΑ), το εξατομικεύει επαρκώς προκειμένου να ασκήσει προσφυγή σύμφωνα με το άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης.
20 Πρέπει να επισημανθεί συναφώς ότι η ζημία την οποία επικαλείται το προσφεύγον δεν διακρίνει τα μέλη αυτού από τους άλλους επιχειρηματίες που υπάρχουν ή ενδέχεται να υπάρξουν, η οικονομική θέση των οποίων θα τροποποιηθεί λόγω της καταργήσεως της δασμολογικής προστασίας της οποίας απολαύουν χάρη στους δασμούς το προσφεύγον δεν μπορεί επομένως να ισχυριστεί ότι η κατάργηση των δασμών αφορά εν προκειμένω τα μέλη του ατομικά, λόγω της ζημίας την οποία κατά τη γνώμη του υφίστανται.
21 Η AEFMA ισχυρίζεται επιπλέον ότι ο κανονισμός έχει εκδοθεί με μοναδικό σκοπό την κατάργηση της δασμολογικής προστασίας της οποίας ετύγχαναν οι Ισπανοί παραγωγοί μαργαρίνης και ότι ένας τέτοιος στόχος συνεπάγεται την ύπαρξη ατομικού συνδέσμου μεταξύ των παραγωγών αυτών και της προσβαλλομένης πράξεως.
22 Συναφώς, αρκεί η υπόμνηση ότι ο σκοπός για τον οποίο εκδόθηκε, κατά το προσφεύγον, ο κανονισμός ουδόλως εμφαίνει ότι ο κανονισμός αυτός αφορά ατομικά τους εν λόγω παραγωγούς, αλλά καταδεικνύει αντιθέτως ότι η κατάστασή τους δεν διαφέρει από την κατάσταση του συνόλου των επιχειρηματιών, οι οποίοι, λόγω της εκδόσεως του κανονισμού, χάνουν την δασμολογική προστασία που τους εξασφάλιζαν οι δασμοί.
23 Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να απορριφθεί η προσφυγή ως απαράδεκτη.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
24 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα. Επειδή το προσφεύγον ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2) Καταδικάζει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 12 Ιουλίου 1993.