61994C0043
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
P. LÉGER
van 15 juni 1995 (
*1
)
1.
Het Europees Parlement stelt bij het Hof hogere voorziening in tegen het op 30 november 1993 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen gewezen arrest (
1
), waarin de cumulatie van dagvergoedingen op grond van het Ambtenarenstatuut wordt aanvaard.
2.
Vienne, verweerder in de onderhavige hogere voorziening, is thans ambtenaar bij het Parlement. Zijn administratieve situatie bij deze instelling kende drie opeenvolgende stadia: om te beginnen aangeworven als hulpfunctionaris (op 1 november 1990), werd hij vervolgens aangesteld als tijdelijk functionaris (op 1 januari 1991) alvorens te worden aangesteld als ambtenaar op proef (op 16 december 1991), waarna in oktober 1992 zijn aanstelling in vaste dienst volgde. Bij zijn aanwerving woonde verweerder te Brussel-Anderlecht. Na zijn eerste aanstelling vestigde hij zich te Messancy, dicht bij de Belgisch-Luxemburgse grens, om te voldoen aan zijn statutaire verplichtingen. Tot zijn aanstelling in vaste dienst hield hij evenwel zijn gezinswoning aan.
3.
Het geschil met het Parlement heeft betrekking op de betaling van de dagvergoeding bedoeld in artikel 10 van bijlage VII bij het Ambtenarenstatuut tot aan het einde van zijn proeftijd plus één maand (15 oktober 1992). Dit artikel luidt als volgt:„De ambtenaar die aantoont dat hij genoodzaakt is van woonplaats te veranderen om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut (
2
), heeft gedurende een in lid 2 bepaalde periode recht op een dagvergoeding (...)”
De periode gedurende welke de dagvergoeding wordt toegekend, wordt in lid 2 van dit artikel voor ambtenaren vastgesteld op 120 of 180 dagen of voor ambtenaren op proef op de proeftijd plus één maand.
De periode van toekenning van de dagvergoeding voor tijdelijke functionarissen (artikel 25 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, hierna: „RAP”) en voor hulpfunctionarissen (artikel 69 RAP) is in beide gevallen beperkt tot een maximumduur van één jaar, terwijl voor het overige naar artikel 10 wordt verwezen.
4.
Overeenkomstig de statutaire bepalingen (
3
) betaalde het Parlement Vienne inderdaad de dagvergoeding vanaf 1 november 1990. Het staakte echter alle betalingen per 21 april 1992, dus nagenoeg zes maanden vóór het einde van betrokkenes proeftijd. Het Parlement was namelijk van mening, dat de verschillende door de begunstigde gewerkte perioden moesten worden opgeteld, en dat de betaling van de vergoeding de in de artikelen 25 en 69 EAP bedoelde maximumduur van twaalf maanden niet mocht overschrijden.
5.
Toen het Parlement weigerde hem de vergoeding tot het einde van zijn proeftijd plus één maand te betalen (dus over de periode van 22 april 1992 tot en met 15 oktober 1992), stelde Vienne beroep in bij het Gerecht van eerste aanleg, strekkende tot nietigverklaring van het afwijzend besluit van het Parlement van 2 februari 1993. Hij baseerde zich onder meer op schending van artikel 10.
6.
Bij voornoemd arrest van 30 november 1993 heeft het Gerecht zijn beroep gegrond verklaard.
Het heeft om te beginnen vastgesteld, „dat het Ambtenarenstatuut noch de RAP met zoveel woorden voorziet in een restrictieve regeling voor het onderhavige geval. Met name de formulering van artikel 10 van bijlage VII bij het Ambtenarenstatuut verzet zich niet tegen een cumulatieve toekenning van dagvergoedingen, zoals verzoeker vordert.” (
4
)
Volgens het Gerecht zou een maximumduur voor de toekenning van de dagvergoeding, zoals die volgens het Parlement voor de proeftijd moet gelden, voorbij gaan aan het onzekere karakter van de dienstbetrekking, dat kenmerkend is voor de administratieve situatie van een ambtenaar op proef. (
5
)
Het Gerecht is namelijk van oordeel, dat in een dergelijke situatie, waarin de dienstbetrekking onzeker blijft, „de toekenning van de dagvergoeding een specifiek doel vervult: het lijkt redelijk de betrokkene ertoe te brengen, te wachten met een verhuizing die, zo hij niet in vaste dienst wordt aangesteld, voorbarig zou blijken te zijn en die overeenkomstig artikel 9, leden 1 en 2, van bijlage VII bij het Statuut ertoe zou leiden dat, wanneer de betrokkene de dienst verlaat, tweemaal verhuiskosten moeten worden vergoed. Gezien deze situatie moet de betrokkene als tegenprestatie, en ingevolge artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, tot het einde van deze onzekere periode plus één maand de dagvergoeding ontvangen, ook al heeft hij deze vergoeding reeds ontvangen tijdens eerdere periodes, die eveneens een onzeker karakter droegen.” (
6
)
Het Gerecht herinnert er ten slotte aan, dat het met de toekenning van de dagvergoeding nagestreefde doel, zoals in eerdere arresten reeds onderzocht (
7
), namelijk „de kosten en de nadelen te compenseren die voor de ambtenaar het gevolg zijn van het feit dat hij zich naar zijn standplaats moet verplaatsen en zich aldaar voorlopig moet vestigen, terwijl hij, eveneens voorlopig, zijn vroegere woonplaats aanhoudt”, duidelijk aansluit bij de omstandigheden van het onderhavige geval (aanhouding van twee woonplaatsen: de gezinswoning in België en een andere woning dicht bij de standplaats) (
8
), en komt tot de conclusie, dat Vienne ingevolge het Statuut wel degelijk recht heeft op betaling van de dagvergoeding tot het einde van zijn proeftijd plus één maand. (
9
)
7.
Dienovereenkomstig wordt in het arrest van 30 november 1993 het afwijzend besluit van het Parlement van 2 februari 1993 nietig verklaard, met veroordeling van het Parlement tot betaling aan verzoeker van de niet-betaalde dagvergoedingen en verwijzing van de instelling in de kosten van het geding.
8.
Het Parlement verzoekt het Hof, dit arrest te vernietigen.
9.
Tot staving van zijn hogere voorziening voert het Parlement in hoofdzaak twee middelen aan, ontleend aan schending van het gemeenschapsrecht:
—
het arrest bevat een rechtsdwaling met betrekking tot de uitlegging van artikel 71 Ambtenarenstatuut (r. o. 32 van het arrest);
—
het arrest bevat een aantal rechtsdwalingen met betrekking tot de toepassing van artikel 10 (r. o. 27, 31 en 34 van het arrest).
10.
Vienne merkt ter inleiding (
10
) op, dat de ontvankelijkheid van de hogere voorziening moet worden betwijfeld, voor zover het Parlement tracht, reeds door het Gerecht vastgestelde feiten door het Hof te laten onderzoeken. Ik zal mij hier in voorkomend geval over uitspreken bij de bestudering van de aangevoerde middelen, die ik achtereenvolgens zal behandelen.
I — Heeft het Gerecht artikel 71 Ambtenarenstatuut verkeerd uitgelegd?
11.
Artikel 71 van het Statuut (
11
) bepaalt:„Overeenkomstig het bepaalde in bijlage VII heeft de ambtenaar recht op vergoeding van de kosten door hem gemaakt bij indiensttreding (...)”
12.
Het Parlement is van mening, dat het Gerecht in rechtsoverweging 32 heeft gedwaald, door het begrip „indiensttreding” bedoeld in artikel 71 van het Statuut aldus uit te leggen, „dat het enkel ziet op de indiensttreding na de formele aanstelling als ambtenaar”. Volgens het Parlement moet dit begrip aldus worden uitgelegd, dat het ziet op elke indiensttreding bij een instelling van de Gemeenschap, ongeacht in welke hoedanigheid, daaronder begrepen de hoedanigheid van tijdelijk functionaris of van hulpfunctionaris, in dier voege dat „indiensttreding” slechts eenmaal kan plaatshebben. (
12
)
13.
Lezing van artikel 71 van het Statuut en het kader waarbinnen het is geplaatst, maken aansluiting bij het door het Parlement verdedigde standpunt onmogelijk.
14.
Deze bepaling behoort immers, zoals bekend, tot het corpus van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen. Dit geldt in beginsel enkel voor ambtenaren, gelijk het Gerecht opmerkt. Op dit beginsel gelden stellig talrijke uitzonderingen, daar de RAP in een aantal bepalingen naar het Statuut verwijst. In geval van een dergelijke verwijzing moeten de bepalingen van het Statuut en van de RAP naast elkaar worden gelezen in dier voege, dat andere personeelsleden van de Gemeenschappen worden gelijkgesteld met ambtenaren. Artikel 71 valt daar echter niet onder. Daarentegen bevat elk van de regelingen inzake respectievelijk ambtenaren, tijdelijke functionarissen en hulpfunctionarissen een hoofdstuk inzake „Bezoldiging en vergoeding van kosten”. (
13
) Tot een van die hoofdstukken behoort artikel 71 van het Statuut. Hoewel niet rechtstreeks naar dit artikel wordt verwezen, zijn in de RAP bepalingen te vinden die een zeer sterke gelijkenis vertonen. Zo bepaalt artikel 22 het volgende: „de tijdelijke functionaris [heeft] overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 5 tot en met 15 van bijlage VII van het Statuut, recht op vergoeding van de kosten door hem gemaakt bij indiensttreding (...)”. Het naast elkaar bestaan van elk van deze bepalingen toont mijns inziens aan, dat de kostenvergoeding uit hoofde van elke indiensttreding moet worden toegekend, ongeacht of het gaat om een aanstelling als overig personeelslid of als ambtenaar. Na eraan te hebben herinnerd, dat „de dienst van een ambtenaar juridisch echter kan worden onderscheiden van de dienst van een tijdelijk functionaris of een hulpfunctionaris, aangezien zij zich in een verschillende statutaire situatie bevinden (zie arrest Sperber, zaak 37/87, Jurispr. 1988, blz. 1943, r. o. 8)” (
14
), preciseert het Gerecht, zonder een verkeerde uitlegging te geven aan artikel 71 van het Statuut, het volgende: „Het begrip ‚indiensttreding’ (als bedoeld in dit artikel) kan derhalve aldus worden uitgelegd, dat het enkel ziet op de indiensttreding na de formele aanstelling als ambtenaar.”
15.
Vervolgens moet het argument waarop het Parlement dit middel meent te kunnen baseren, en dat is ontleend aan het arrest van 15 juli 1960, Campolongo (
15
), worden weerlegd.
16.
In dit arrest overwoog het Hof onder verwijzing naar het beginsel van „de functionele eenheid van de Europese Gemeenschappen en bijbehorende instellingen (...)”, dat het niet aangaat, dat „zowel bij vertrek uit het ene dienstverband als bij de aanvang van een ander dienstverband een vergoeding wordt genoten”. (
16
) Het Parlement leidt daaruit af, dat „dezelfde vergoeding niet tweemaal aan dezelfde persoon om dezelfde reden kan worden uitbetaald”. (
17
) Ik zie niet in, in welk opzicht de uitlegging die het Gerecht aan artikel 71 van het Statuut geeft, onverenigbaar zou zijn met deze rechtspraak. Immers, zoals het Gerecht in rechtsoverweging 37 opmerkt, „betreft dit arrest van het Hof een totaal ander geval dan de onderhavige zaak”. Terwijl het in casu gaat om de situatie van een ambtenaar die binnen dezelfde instelling achtereenvolgens verschillende statutaire posities heeft gehad, moest het Hof zich destijds uitspreken over de situatie van een ambtenaar die van een instelling (de Hoge Autoriteit) van de EGKS overging naar een andere instelling (de Europese Investeringsbank) van de EEG. Voorts ging het destijds niet om de cumulatie van dagvergoedingen, maar om de cumulatie van een vergoeding bij vertrek en een inrichtingsvergoeding. Ten slotte wijs ik erop, dat de toepasselijke regelingen in beide zaken verschillen. Toen het arrest Campolongo werd gewezen, bestond er nog geen „voor de ambtenaren varr alle instellingen van de Europese Gemeenschappen geldend Statuut”. (
18
)
17.
Ik concludeer daaruit, dat het beginsel van de functionele eenheid van de Gemeenschappen in het onderhavige geval geen toepassing vindt.
18.
Het eerste middel faalt derhalve.
II — Heeft het Gerecht artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut verkeerd uitgelegd?
19.
In de eerste plaats is het Parlement van mening, dat het Gerecht in rechtsoverweging 27 van het arrest (
19
) een feit heeft miskend, waaruit schending van artikel 10 zou voortvloeien; deze rechtsoverweging is geformuleerd als volgt: „in casu gaat het enkel om de vraag, of verzoeker, die als ambtenaar op proef nog niet was verhuisd en evenmin een inrichtingsvergoeding had ontvangen, recht heeft (...)”. (
20
) Volgens het Parlement is deze stelling onjuist, aangezien „Vienne, toen hij tijdelijk functionaris was, het Parlement om een inrichtingsvergoeding heeft gevraagd en deze ook heeft gekregen”. (
21
)
20.
Dienaangaande zij opgemerkt, gelijk de verweerder in hogere voorziening (
22
) betoogt, dat de vraag of hij al dan niet een inrichtingsvergoeding heeft gekregen, een feitelijke vraag is die het Hof niet kan beoordelen. Het is immers bekend, dat de bevoegdheid van het Hof in het kader van een hogere voorziening overeenkomstig artikel 51 van ‚s Hofs Statuut-EG uitsluitend tot rechtsvragen beperkt is. (
23
)
21.
Bovendien wijs ik erop, dat dit middel berust op een oppervlakkige lezing van het bestreden arrest. Immers, ofschoon het Parlement in zijn verzoekschrift in hogere voorziening erop wijst, dat „Vienne, toen hij tijdelijk functionaris was, het Parlement om een inrichtingsvergoeding heeft gevraagd en deze ook heeft gekregen” (
24
), merkt het Gerecht enkel op, dat „verzoeker, die als ambtenaar op proef nog niet was verhuisd en evenmin een inrichtingsvergoeding had ontvangen, (...) recht heeft (...)”. (
25
) Het Gerecht is echter zo zorgvuldig geweest vooraf te preciseren, dat „het in casu enkel gaat om de vraag, of verzoeker als ambtenaar op proef voor het laatste gedeelte van de duur van zijn proeftijd plus één maand recht heeft op betaling van de dagvergoedingen (...)”. (
26
) Aangezien het Parlement in zijn verzoekschrift in hogere voorziening refereert aan een diensttijd waarop het bestreden arrest geen betrekking heeft, kan het Gerecht dus geen verwijt worden gemaakt van een onjuiste beoordeling van de feiten, waaruit schending van artikel 10 zou voortvloeien.
22.
Het eerste onderdeel van dit middel is derhalve ongegrond.
23.
Het Parlement betoogt in de tweede plaats, dat het Gerecht in rechtsoverweging 31 van het arrest heeft gedwaald, dooide stelling van het Parlement te verwerpen, dat Vienne niet in aanmerking kwam voor de dagvergoeding omdat hij niet voldeed aan de voorwaarde van artikel 10, volgens welke hij moest aantonen dat hij genoodzaakt was van woonplaats te veranderen. In antwoord op deze grief oordeelt het Gerecht, dat „deze stelling voorbijgaat aan de duurzame en blijvende aard van de vergoedingsverplichting die genoemde bepaling de instellingen ten opzichte van hun ambtenaren oplegt”. (
27
) In zijn verzoekschrift in hogere voorziening betoogt het Parlement, dat het Gerecht aldus tot de conclusie komt, dat „er geen rekening behoeft te worden gehouden met de dwingende voorwaarde van artikel 10 en derhalve mag worden voorbijgegaan aan het feit dat de betrokkene niet van woonplaats is veranderd (...)” (
28
), en leidt het daaruit af, dat „deze conclusie (...) kennelijk in strijd is met de letter en de geest van artikel 10 van het Statuut (...)”. (
29
)
24.
Dit middel berust mijns inziens evenwel op een extrapolatie van de conclusie waartoe het Gerecht is gekomen. Met deze overweging bestrijdt het Gerecht immers niet, dat de ambtenaar om in aanmerking te komen voor de dagvergoeding van artikel 10 van woonplaats moet veranderen, in tegenstelling tot hetgeen het Parlement zou willen doen geloven. Wat het Gerecht daarentegen in antwoord op een door het Parlement aangevoerd argument bestrijdt, is dat in casu de ambtenaar niet van woonplaats behoefde te veranderen. Op dat punt kan de beoordeling van het Gerecht niet worden betwist.
25.
Om in aanmerking te komen voor de dagvergoeding moet de ambtenaar inderdaad aantonen, dat hij genoodzaakt is van woonplaats te veranderen om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 20 van het Statuut, dat hem verplicht in zijn standplaats te wonen. Er moet echter geen misverstand bestaan over het aldus bedoelde begrip woonplaats. Dit hoeft niet de plaats te zijn waar betrokkene vlak voor zijn aanstelling woonachtig was. Het Hof heeft dit begrip woonplaats in vaste rechtspraak uitgelegd als de plaats waar de betrokkene het duurzame of gewoonlijke centrum van zijn belangen heeft gevestigd, met de bedoeling daaraan een vast karakter te geven. (
30
) Het Gerecht heeft dus terecht geoordeeld, dat de woonplaats van Vienne te Messancy niet als „woonplaats” in de zin van artikel 10 was aan te merken, aangezien hij daar slechts woonde om te voldoen aan de statutaire verplichtingen die voortvloeiden uit een onzekere dienstbetrekking, gelijk het Gerecht even later onderstreept. (
31
) Daarentegen moet wel degelijk de woning van Vienne in Brussel, waarin zijn gezin bleef wonen, als „woonplaats” in de zin van het Statuut worden beschouwd. Vaststaat dat ondanks opeenvolgende tewerkstellingen bij dezelfde instelling, Vienne telkens voor elke tewerkstelling „van woonplaats moest veranderen”. Nu aan deze laatste voorwaarde is voldaan, kan hem het recht op de dagvergoeding bedoeld in artikel 10 niet worden geweigerd.
26.
In het licht van deze overwegingen moet rechtsoverweging 31 van het bestreden arrest worden gelezen, luidens welke liet Gerecht geenszins is voorbijgegaan aan de verplichting in verband met de verandering van woonplaats bedoeld in artikel 10. Daarom kan het tweede onderdeel van dit middel evenmin slagen.
27.
In de derde plaats stelt het Parlement, dat het Gerecht in rechtsoverweging 34 van het arrest heeft gedwaald door te oordelen, dat de toekenning van dagvergoedingen aan ambtenaren op proef een specifiek doel zou vervullen, namelijk „de betrokkene ertoe te brengen, te wachten met een verhuizing die, zo hij niet in vaste dienst wordt aangesteld, voorbarig zou blijken te zijn en die overeenkomstig artikel 9, leden 1 en 2, van bijlage VII bij het Statuut ertoe zou leiden dat, wanneer de betrokkene de dienst verlaat, tweemaal verhuiskosten moeten worden vergoed”. Volgens het Parlement namelijk zou in dat geval dubbele vergoeding onmogelijk zijn, daar enkel de ambtenaar in vaste dienst recht op die vergoeding zou hebben krachtens artikel 9, lid 3, eerste alinea, van bijlage VII bij het Statuut. (
32
)
28.
De formulering van deze bepaling is bekend. De eerste twee leden van vorenbedoeld artikel 9 voorzien in respectievelijk de vergoeding van de kosten van verhuizing van de ambtenaar van de plaats van herkomst naar de standplaats en, bij beëindiging van de dienst, vergoeding van de kosten van verhuizing van de standplaats naar de plaats van herkomst. Artikel 9, lid 3, bepaalt de termijnen waarbinnen deze verhuizingen moeten plaatsvinden. Zo moet „de ambtenaar in vaste dienst (...) binnen één jaar na het verstrijken van de proeftijd [van de plaats van herkomst naar de standplaats] verhuizen (...)” (
33
)
29.
Deze laatste bepaling is voor tweeërlei uitleg vatbaar.
30.
Volgens de eerste uitlegging zou de communautaire wetgever hebben volstaan met de vaststelling van een maximumduur (één jaar na het einde van de proeftijd), waarna geen vergoeding meer kan plaatsvinden. Deze bepaling moet dan aldus worden opgevat, dat de verhuizing uiterlijk op die datum moet hebben plaatsgevonden om voor vergoeding in aanmerking te komen. De ambtenaar op proef heeft dan zonder meer recht op vergoeding, wanneer hij zich aan de vastgestelde tijdslimiet houdt. Waarschijnlijk heeft het Gerecht in rechtsoverweging 34 van het bestreden arrest deze uitlegging aan artikel 9 van bijlage VII bij het Statuut gegeven.
31.
Het Parlement merkt mijns inziens echter terecht op, dat deze bepaling totaal anders moet worden opgevat, hetgeen verweerder in hogere voorziening overigens niet betwist. (
34
) Immers, ofschoon de communautaire wetgever overeenkomstig de eerste, hiervoor ontwikkelde uitlegging een termijn heeft vastgesteld waarna vergoeding is uitgesloten, gaat het daarbij niet om de enige voorwaarde. Artikel 9, lid 3, bepaalt ook vanaf welk moment de verhuizing „moet” plaatsvinden om voor vergoeding in aanmerking te komen, namelijk „het verstrijken van de proeftijd”. Aangezien de termijn dus begint te lopen vanaf het einde van de proeftijd, moet daaruit worden afgeleid, dat ambtenaren op proef, wier proeftijd per definitie nog niet is afgelopen, van het recht op vergoeding van verhuiskosten zijn uitgesloten. Deze uitlegging wordt overigens bevestigd door de term „ambtenaar in vaste dienst” in artikel 9, lid 3. Deze lezing wordt ook voorgestaan door de juridische dienst van de Europese Commissie. (
35
)
32.
Overeenkomstig deze laatste uitlegging, de enige die mijns inziens kan worden aanvaard, moet bijgevolg worden erkend, dat het Gerecht heeft gedwaald bij de beoordeling van het specifieke doel dat in casu aan de toekenning van de dagvergoeding is verbonden.
33.
Ik zie evenwel in voornoemd artikel 9, lid 3, een bevestiging van het onzekere karakter van de statutaire positie van de ambtenaar op proef, dat overigens ook door het Gerecht wordt onderstreept (
36
), en dat op zich al de betaling van de dagvergoeding rechtvaardigt. Door namelijk te bepalen dat de verhuizing slechts voor vergoeding in aanmerking komt indien deze binnen één jaar na „het verstrijken van de proeftijd” plaatsvindt, heeft de communautaire wetgever onderstreept, dat pas vanaf dat tijdstip het dienstverband van de ambtenaar blijvend is en de band tussen de ambtenaar en de instelling niet meer onzeker is. Overigens zij opgemerkt, dat noch hulpfunctionarissen noch tijdelijke functionarissen die voor minder dan twaalf maanden zijn aangesteld (
37
), recht hebben op vergoeding van de verhuiskosten, hetgeen nogmaals bevestigt, dat de gemeenschapswetgever het onzekere karakter van hun aanstelling in aanmerking heeft genomen.
34.
Bijgevolg heeft het Gerecht volkomen terecht geoordeeld, dat de situatie van Vienne, die in elk van de opeenvolgende dienstbetrekkingen werd gekenmerkt door blijvende onzekerheid „duidelijk strookt met het door de toekenning van de dagvergoeding nagestreefde doel, namelijk compensatie van de kosten en de nadelen die het gevolg zijn van de noodzaak zich naar zijn standplaats te verplaatsen en zich aldaar voorlopig te vestigen, terwijl hij, eveneens voorlopig, zijn vroegere woonplaats aanhoudt (zie arrest in zaak 280/85, Mouzourakis, Jurispr. 1987, blz. 589, r. o. 9, en arrest van het Gerecht van 10 juli 1992, zaak T-63/91, Benzier, Jurispr. 1992, blz. II-2095, r. o. 20)”. (
38
)
35.
Enkel deze verzekering, dat de omstandigheden van het onderhavige geval wel degelijk aansluiten bij de ratio legis van artikel 10, zoals bekend van vaste rechtspraak (
39
), volstaat dan ook voor de vaststelling, dat het Gerecht geen verkeerde uitlegging heeft gegeven aan artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut, afgezien van het in rechtsoverweging 34 van het arrest ontwikkelde, beweerdelijke „specifieke doel” dat deze bepaling in casu zou nastreven, dat ik overbodig acht.
36.
Ik concludeer derhalve, dat het laatste onderdeel van dit middel weliswaar gegrond is, maar niet kan leiden tot vernietiging van het bestreden arrest.
37.
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof derhalve in overweging, de door het Parlement ingestelde hogere voorziening af te wijzen en deze instelling overeenkomstig de artikelen 122, eerste en tweede alinea, en 69, lid 2, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering in de kosten te veroordelen.
(
*1
)	Oorspronkelijke taal: Frans.
(
1
)	Arrest Vienne (zaak T-15/93, Jurispr. 1993, blz. II-1327).
(
2
)	Artikel 20 van het Statuut luidt aldus: „De ambtenaar is verplicht in zijn standplaats te wonen of op zodanige afstand daarvan dat hij niet gehinderd wordt in de uitoefening van zijn werkzaamheden.”
(
3
)	Artikelen 25 en 69 RAP.
(
4
)	R. o. 30 van het bestreden arrest.
(
5
)	Ibidem, r. o. 33.
(
6
)	Ibidem, r. o. 34.
(
7
)	Arresten van 5 februari 1987 (zaak 280/85, Mouzourakis, Jurispr. 1987, blz. 589, r. o. 9) en 10 juli 1992 (zaak T-63/91, Benzler, Jurispr. 1992, blz. II-2095, r. o. 20).
(
8
)	R. o. 35 van liet bestreden arrest.
(
9
)	Ibidem, r. o. 36.
(
10
)	Punten I-3 van het verweerschrift.
(
11
)	Artikel 71 is ingevoegd in afdeling 2 („Vergoeding van kos-ten”) van hoofdstuk 1 („Bezoldiging en vergoeding van kosten”) van titel V („Financiële en sociale bepalingen voor de ambtenaar”) van het Statuut.
(
12
)	Punten 43-46 van het verzoekschrift in hogere voorziening.
(
13
)	Het gaat om respectievelijk de hoofdstukken 1 van titel V van het Statuut, 5 van titel II RAP en 5 van titel III RAP.
(
14
)	R. o. 32 van het bestreden arrest.
(
15
)	Gevoegde zaken 27/59 en 39/59, Jurispr. 1960, blz. 819.
(
16
)	Ibidem, blz. 848.
(
17
)	Punt 47 van het verzoekschrift in hogere voorziening.
(
18
)	Arrest Campolongo, blz. 826.
(
19
)	Punten 40-42 van het verzoekschrift in hogere voorziening.
(
20
)	Cursivering van mij.
(
21
)	Punt 33 van het verzoekschrift in hogere voorziening, cursivering van mij.
(
22
)	Punten 60 e. v. van het verweerschrift.
(
23
)	Zie ’s Hofs vaste rechtspraak en bij voorbeeld arresten van 8 april 1992 (zaak C-346/90 P, E, Jurispr. 1992, blz. I-2691, r. o. 7 en 10) en 1 juni 1994 (zaak C-136/92 P, Brazzelli Lualdi e. a., Jurispr. 1994, blz. I-1981, r. o. 66).
(
24
)	Punt 33 van het verzoekschrift in hogere voorziening, cursivering van mij.
(
25
)	R. o. 27 van het bestreden arrest, cursivering van mij.
(
26
)	Ibidem.
(
27
)	Ibidem, r. o. 31.
(
28
)	Punt 50 van het verzoekschrift in hogere voorziening.
(
29
)	Ibidem, punt 51.
(
30
)	Zie bij voorbeeld arrest van het Gerecht in zaak 280/85, Benzler, reeds aangehaald in voetnoot 7, r. o. 25, en arrest van het Hofvan 15 september 1994 (zaak C-452/93 P, Magdalena Fernández, Jurispr. 1994, blz. I-4295, r. o. 22).
(
31
)	R. o. 33 en 34 van het bestreden arrest.
(
32
)	Punten 52 e. v. van het verzoekschrift in hogere voorziening.
(
33
)	Artikel 9, lid 3, van bijlage VII bij het Statuut, cursivering van mij.
(
34
)	Punten 72 en 73 van het verweerschrift.
(
35
)	Zìe door partijen overgelegde stukken: bijlage bij het verweerschrift en bijlage IV bij het verzoekschrift in hogere voorziening, voetnoot 1, blz. 3.
(
36
)	R, 0.33 van het bestreden arrest.
(
37
)	Artikel 23 RAP.
(
38
)	R. o. 35 van liet bestreden arrest.
(
39
)	Zie behalve de reeds door het Gerecht aangehaalde arresten, ook arrest van 30 januari 1974 (zaak 148/73, Louwage, Jurispr. 1974, blz. 81, r. o. 25).