62019CC0891
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
GIOVANNIEGO PITRUZZELLI
przedstawiona w dniu 1 lipca 2021 r. (
1
)
Sprawa C‑891/19 P
Komisja Europejska
przeciwko
Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd
Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/804 – Przywóz niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu, z żelaza lub stali – Rozporządzenie (UE) 2016/1036 – Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 17 – Ustalenie szkody – Analiza podcięcia cenowego – Obowiązek uwzględnienia przez Komisję segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem oraz całości sprzedaży produktów podobnych wytwarzanych przez producentów Unii objętych próbą
1.
Ustalenie szkody wyrządzonej przemysłowi Unii spowodowanej przywozem produktów po cenach dumpingowych stanowi istotną przesłankę dla przyjęcia środków antydumpingowych. W analizie zmierzającej do ustalenia istnienia takiej szkody Komisja Europejska musi przeprowadzić między innymi obiektywne badanie wpływu tego przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii, w szczególności poprzez ustalenie istnienia podcięcia cenowego.
2.
Czy w ramach tego złożonego badania Komisja jest zobowiązana – a jeśli tak, to w jakich przypadkach – do uwzględnienia segmentów rynku dotyczących danego produktu? Czy w ramach tego badania instytucja ta jest zobowiązana do uwzględnienia całości sprzedaży produktów podobnych wytwarzanych przez producentów Unii objętych próbą wybraną dla celów dochodzenia? Jaki jest w tym kontekście stopień kontroli sądowej, jaką sąd Unii powinien sprawować w odniesieniu do tego rodzaju analizy przeprowadzonej przez Komisję, która wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych?
3.
Są to w istocie główne kwestie poruszone w niniejszej sprawie, dotyczącej odwołania, w którym Komisja Europejska wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2019 r., Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem” (
2
)), w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/804 z dnia 11 maja 2017 r. nakładającego cło antydumpingowe na niektóre rodzaje rur i przewodów rurowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (
3
).
I. Ramy prawne
4.
Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) (
4
), zatytułowany „Ustalenie szkody”, stanowi, co następuje:
„1.   W rozumieniu niniejszego rozporządzenia termin »szkoda« oznacza, o ile nie określono inaczej, istotną szkodę dla przemysłu Unii, zagrożenie istotną szkodą dla przemysłu Unii lub istotne opóźnienie powstawania takiego przemysłu oraz jest interpretowany zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
2.   Ustalenie szkody odbywa się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny:
a)
wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Unii; oraz
b)
wpływu tego przywozu na przemysł Unii.
3.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w Unii. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów unijnych uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen unijnych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki.
[…]
5.   Ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na dany przemysł Unii obejmuje ocenę wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan tego przemysłu […].
6.   Należy wykazać, na podstawie dowodów zebranych w sprawie w odniesieniu do ust. 2, że przywóz towarów po cenach dumpingowych powoduje szkodę w rozumieniu niniejszego rozporządzenia. Obejmuje to w szczególności wykazanie, że wielkości lub poziomy cen, ustalone na podstawie ust. 3, wywierają wpływ na przemysł Unii, zgodnie z ust. 5, oraz że wpływ ten można uznać za istotny.
7.   Inne niż przywóz produktów po cenach dumpingowych znane czynniki, w tym samym czasie powodujące szkodę dla przemysłu Unii, również poddaje się ocenie w celu stwierdzenia, czy spowodowana przez nie szkoda nie została przypisana przywozowi towarów po cenach dumpingowych na podstawie ust. 6. Czynniki, które można w tym kontekście poddać ocenie, to m.in.: wielkość i ceny przywożonych towarów niesprzedanych po cenach dumpingowych; zmniejszenie popytu; zmiana struktury konsumpcji; restrykcyjne praktyki handlowe i konkurencja między producentami z krajów trzecich i producentami unijnymi; postęp technologiczny; wyniki wywozu i wydajność przemysłu Unii”.
II. Okoliczności faktyczne i sporne rozporządzenie
5.
W następstwie skargi Komisja wszczęła w dniu 13 lutego 2016 r. dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, o przekroju okrągłym i o średnicy zewnętrznej przekraczającej 406,4 mm (zwanych dalej „produktem objętym postępowaniem”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
6.
W toku dochodzenia Hubei Xinyegang, spółka z siedzibą w Chinach, która produkuje i eksportuje do Unii rury i przewody rurowe bez szwu, została wybrana do próby chińskich producentów eksportujących zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
7.
W dniu 11 listopada 2016 r. Komisja przyjęła rozporządzenie (UE) 2016/1977 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”) (
5
).
8.
W dniu 11 maja 2017 r. Komisja przyjęła sporne rozporządzenie, którego art. 1 przewiduje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na wszystkich chińskich producentów eksportujących produkt objęty postępowaniem. W odniesieniu do produktów wytwarzanych i wywożonych przez Hubei Xinyegang stawka cła antydumpingowego została ustalona na poziomie 54,9%.
III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
9.
W dniu 7 sierpnia 2017 r. Hubei Xinyegang wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia, podnosząc na poparcie swojej skargi cztery zarzuty.
10.
Sąd przeanalizował jedynie zarzut pierwszy, który składał się z dwóch części i dotyczył naruszenia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego oraz art. 3.1 i 3.2 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (
6
) (zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”), i zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia i art. 3.5 rzeczonego porozumienia.
11.
W zaskarżonym wyroku, po oddaleniu pierwszej części zarzutu pierwszego (
7
), która to kwestia nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, Sąd uwzględnił natomiast drugą część zarzutu pierwszego podniesionego przez Hubei Xinyegang, dotyczącą metody zastosowanej przez Komisję w kontekście stwierdzenia istnienia szkody w celu porównania cen przywozu po cenach dumpingowych z cenami produktów sprzedawanych przez przemysł Unii. Sąd orzekł, że w swojej analizie podcięcia cenowego i wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności dotyczących rozpatrywanej sprawy, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego. W tym celu Sąd odniósł się w szczególności do sprawozdania Organu Apelacyjnego ustanowionego przez Organ Rozstrzygania Sporów (Dispute Settlement Body) Światowej Organizacji Handlu (WTO) (zwanego dalej „Organem Apelacyjnym WTO”) w sporze „Chiny – Środki nakładające cła antydumpingowe na rury i przewody rurowe bez szwu, ze stali nierdzewnej o wysokiej wydajności »HP‑SSST« pochodzące z Japonii” (WT/DS 454/AB/R i WT/DS 460/AB/R z dnia 14 października 2015 r., zwanego dalej „sprawozdaniem Organu Apelacyjnego »HP‑SSST«”) oraz do swego wyroku z dnia 28 października 2004 r., Shanghai Teraoka Electronic/Rada (T‑35/01, EU:T:2004:317, zwanego dalej „wyrokiem Shanghai Teraoka”).
12.
Sąd uznał, po pierwsze, że chociaż Komisja stwierdziła istnienie trzech segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem, błędnie nie wzięła pod uwagę tej segmentacji w ramach swojej analizy podcięcia cenowego, a bardziej ogólnie – w swojej analizie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii (
8
). Ponadto, po drugie, Sąd uwzględnił argument Hubei Xinyegang, zgodnie z którym Komisja błędnie nie wzięła pod uwagę w swojej analizie podcięcia cenowego 17 spośród 66 rodzajów produktów sprzedawanych przez producentów Unii objętych próbą. Wreszcie Sąd uznał, że wnioski, do których doszedł, nie mogą zostać podważone przez dowody przedstawione przez Komisję w aktach sprawy, po przeprowadzeniu rozprawy, na późnym etapie postępowania.
13.
Następnie Sąd uwzględnił również zarzut drugi skargi podniesiony przez Hubei Xinyegang, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego oraz art. 3.5 porozumienia antydumpingowego (
9
). Sąd orzekł zasadniczo, że po stwierdzeniu w ramach analizy zarzutu pierwszego, iż Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich dowodów istotnych dla ustalenia podcięcia cenowego i wpływu przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii, należało również uznać, że wniosek Komisji dotyczący istnienia związku przyczynowego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego opiera się na niepełnej podstawie faktycznej (
10
).
14.
Sąd stwierdził zatem nieważność spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczyło ono Hubei Xinyegang, nie badając pozostałych zarzutów podniesionych przez tę spółkę na poparcie jej skargi.
IV. Żądania stron
15.
W swoim odwołaniu Komisja wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie jako bezzasadnych pierwszego i drugiego zarzutu skargi w pierwszej instancji, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu ponownego rozpatrzenia pozostałych zarzutów oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
16.
Hubei Xinyegang wnosi do Trybunału o oddalenie odwołania, a tytułem żądania ewentualnego – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu rozpatrzenia pozostałych zarzutów, oraz o obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.
17.
ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Válcovny trub Chomutov a.s. i Vallourec Deutschland GmbH (zwane dalej „ArcelorMittal i in.”), występujące przed Sądem w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji (
11
), wnoszą do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie pierwszego i drugiego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji jako pozbawionych podstawy prawnej, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie trzeciego i czwartego zarzutu skargi wniesionej w pierwszej instancji, obciążenie Hubei Xinyegang kosztami niniejszego odwołania oraz rozstrzygnięcie o kosztach w pozostałym zakresie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
V. Analiza odwołania
18.
Na poparcie swojego odwołania Komisja, popierana przez ArcelorMittal i in., podnosi sześć zarzutów, które można podzielić na trzy grupy.
19.
Trzy pierwsze zarzuty mają na celu podważenie tej części zaskarżonego wyroku, w której Sąd zarzucił Komisji, że w swojej analizie dotyczącej podcięcia cenowego błędnie nie wzięła ona pod uwagę różnych segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem (
12
).
20.
Zarzuty czwarty i piąty zmierzają do podważenia tej części zaskarżonego wyroku, w której Sąd stwierdził, że Komisja w swojej analizie podcięcia cenowego błędnie nie wzięła pod uwagę cen 17 spośród 66 rodzajów produktów sprzedawanych przez producentów Unii (
13
).
21.
Wreszcie w zarzucie szóstym Komisja utrzymuje, że Sąd zastosował błędny stopień kontroli sądowej.
22.
Uważam, że zanim przeanalizuję zarzuty odwołania podniesione przez Komisję, należy poczynić kilka uwag wstępnych.
A. Uwagi wstępne
23.
Niniejsza sprawa dotyczy analizy podcięcia cenowego przeprowadzonej przez Komisję w ramach postępowania antydumpingowego w celu ustalenia istnienia szkody dla przemysłu Unii. Ustalenie takiej szkody stanowi istotną przesłankę dla przyjęcia środków antydumpingowych (
14
). Przepisy regulujące ustalenie szkody są zawarte w art. 3 rozporządzenia podstawowego.
24.
W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że jak wskazał Sąd (
15
), art. 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia podstawowego zawiera przepisy, które są zasadniczo identyczne z przepisami art. 3.1 i 3.2 porozumienia antydumpingowego. Wynika z tego, że prawodawca Unii miał na celu wprowadzenie do prawa Unii w drodze tych przepisów szczególnego zobowiązania przyjętego w ramach porozumień WTO (
16
). Z uwzględnieniem tych okoliczności i w tych granicach do sądu Unii należy dokonanie kontroli zgodności z prawem spornego rozporządzenia w świetle wspomnianych postanowień porozumienia antydumpingowego (
17
). W ramach takiej kontroli zgodności z prawem sąd Unii powinien również wziąć pod uwagę wykładnię różnych postanowień rzeczonego porozumienia dokonaną przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (
18
).
25.
Ponadto, po drugie, należy zauważyć, że z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wynika, iż ustalenie szkody musi odbywać się na podstawie zebranych dowodów, po dokonaniu obiektywnej oceny z jednej strony wielkości przywozu po cenach dumpingowych i jego wpływu na ceny produktów podobnych na rynku Unii oraz z drugiej strony wpływu tego przywozu na przemysł Unii.
26.
Co się tyczy w szczególności analizy wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktu podobnego na rynku Unii, z art. 3 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia podstawowego wynika, że należy w szczególności uwzględnić fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu po cenach dumpingowych w stosunku do cen unijnych produktów podobnych lub, innymi słowy, czy miało miejsce znaczne „podcięcie cenowe” (
19
).
27.
Ustalenie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych przemysłu Unii, w szczególności ustalenie istnienia podcięcia cenowego, wymaga zbadania związku między cenami wspomnianego przywozu a cenami produktów podobnych, które to badanie zakłada przeprowadzenie porównania między tymi dwiema cenami (
20
).
28.
Jednakże art. 3 porozumienia antydumpingowego i w związku z tym art. 3 rozporządzenia podstawowego nie przewidują szczególnej metody analizy w celu ustalenia istnienia szkody ani, bardziej szczegółowo, podcięcia cenowego (
21
). Analiza ta powinna jednak opierać się na zebranych dowodach i obiektywnej ocenie, a zatem powinna być bezstronna i sprawiedliwa, a także uwzględniać wszystkie istotne dowody (
22
).
29.
W tym względzie należy również przypomnieć, że, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny muszą dokonać (
23
). Trybunał wyraźnie uznał, że ów szeroki zakres swobodnego uznania istnieje w szczególności w odniesieniu do ustalenia istnienia szkody dla przemysłu Unii (
24
).
30.
Jak słusznie zauważył Sąd, analiza podcięcia cenowego oraz, bardziej ogólnie, analiza wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych przemysłu Unii niewątpliwie wiąże się z oceną złożonych sytuacji gospodarczych (
25
), co, jak zostanie przedstawione bardziej szczegółowo w ramach analizy szóstego zarzutu odwołania, ma wpływ na stopień kontroli sądowej sprawowanej przez sąd Unii.
31.
Po trzecie, w odniesieniu konkretnie do rozpatrywanej sprawy konieczne jest wyjaśnienie pewnych okoliczności faktycznych ustalonych przez Sąd, które nie są sporne między stronami.
32.
Przede wszystkim w toku dochodzenia antydumpingowego Komisja uznała, że produkt objęty postępowaniem składa się z niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, o przekroju okrągłym i średnicy zewnętrznej przekraczającej 406,4 mm, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (
26
). Stwierdziła ona, że istnieją trzy segmenty rynku dotyczące tego produktu: segment ropy naftowej i gazu, segment produkcji energii elektrycznej i segment budownictwa (
27
). Chociaż definicja produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego została zakwestionowana w toku postępowania administracyjnego, nie została ona zakwestionowana przez Hubei Xinyegang przed Sądem, w związku z czym powinna zostać uznana za ostateczną.
33.
Ponadto należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Komisja przeprowadziła analizę mającą na celu ustalenie podcięcia cenowego przywozu z Chin w stosunku do cen przemysłu Unii poprzez porównanie cen przywozu z cenami przemysłu Unii przy wykorzystaniu systemu numeru kontrolnego produktu („PCN”, zwanego dalej również „metodą PCN”).
34.
Zgodnie z tą metodą tylko jeden PCN, który zależał od głównych cech produktu, został przypisany każdemu rodzajowi produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących oraz każdemu rodzajowi produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez objętych próbą producentów Unii (
28
). Rodzaje produktu przywożonego z Chin zostały następnie porównane na podstawie PCN z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł Unii mającymi takie same lub podobne cechy (
29
). W celu obliczenia podcięcia cenowego Komisja porównała ceny sprzedaży objętych próbą producentów Unii z cenami sprzedaży objętych próbą chińskich producentów eksportujących według poszczególnych PCN. Dla każdego PCN, dla którego istniała odpowiadająca mu sprzedaż, Komisja ustaliła margines podcięcia cenowego. Następnie obliczyła ona średni ważony margines podcięcia cenowego dla produktu objętego postępowaniem w odniesieniu do każdego z chińskich eksporterów objętych próbą. Zastosowanie tej metody doprowadziło do ustalenia marginesów podcięcia cenowego wynoszących od 15,2% do 29,1% (
30
). Wykorzystanie metody PCN jako metody porównawczej nie zostało jako takie zakwestionowane przez Hubei Xinyegang (
31
).
35.
Wreszcie ustalono, i nie jest to przedmiotem sporu między stronami, że cały przywóz z Chin był przedmiotem analizy w ramach ustalenia podcięcia cenowego (
32
).
B. W przedmiocie trzech pierwszych zarzutów odwołania, dotyczących zarzutu odnoszącego się do nieuwzględnienia segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem w analizie podcięcia cenowego i wpływu przywozu na ceny
36.
W ramach trzech pierwszych zarzutów odwołania Komisja kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim w pkt 59–67 Sąd stwierdził, że Komisja błędnie nie wzięła pod uwagę w swej analizie podcięcia cenowego różnych segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem. W zarzucie trzecim odwołania Komisja kwestionuje w szczególności pkt 77–79 zaskarżonego wyroku, w których Sąd odrzucił niektóre dowody przedstawione przez Komisję na jego wniosek po przeprowadzeniu rozprawy w pierwszej instancji.
1.
Zaskarżony wyrok
37.
W pkt 59–67 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że jest bezsporne, iż Komisja stwierdziła wprawdzie istnienie trzech segmentów rynku dotyczących produktu objętego postępowaniem, lecz nie uwzględniła tej segmentacji w analizie podcięcia cenowego.
38.
W tym względzie Sąd stwierdził jednak, że niniejsza sprawa cechuje się czterema elementami (przeanalizowanymi, odpowiednio, w pkt 61, 62, 63 i 64 zaskarżonego wyroku): po pierwsze, nie wszystkie rodzaje produktów wchodzących w zakres produktu podobnego były bezpośrednio zamienne z punktu widzenia popytu, nawet jeśli producenci mogli przestawić swoją podaż; po drugie, stosowanie różnych surowców do wytwarzania różnych rodzajów produktów miało wpływ na różnice cenowe między segmentami rynku, które to różnice, jak wynika ze sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, były istotnym elementem, który należało wziąć pod uwagę przy analizie podcięcia cenowego; po trzecie, Komisja potwierdziła, że 75,1% przywozu z Chin objętego próbą koncentrowało się w segmencie budownictwa, który, jak wynika z wyroku Shanghai Teraoka, powinien zostać przeanalizowany oddzielnie; po czwarte, z rozporządzenia tymczasowego wynikało, że ponad 60% sprzedaży największego przedsiębiorstwa producentów Unii było związane z przemysłem naftowym i gazowym.
39.
Sąd wskazał następnie w pkt 65 zaskarżonego wyroku, że w spornym rozporządzeniu Komisja ustaliła związek między analizą podcięcia cenowego przywozu po cenach dumpingowych a zmianami cen przemysłu Unii, który to związek został jednak określony w sposób ogólny, bez dokonywania rozróżnienia między różnymi segmentami rynku.
40.
W związku z tym Sąd stwierdził w pkt 66 zaskarżonego wyroku, że poprzez nieuwzględnienie segmentacji rynku produktu objętego postępowaniem w ramach analizy podcięcia cenowego oraz, bardziej ogólnie, wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii Komisja nie oparła swojej analizy na wszystkich danych istotnych w niniejszej sprawie. Sąd dodał następnie w pkt 67 zaskarżonego wyroku, że biorąc pod uwagę cztery elementy wymienione w pkt 38 powyżej, Komisja powinna była przynajmniej upewnić się, że spadek cen przemysłu Unii nie nastąpił w segmencie, w którym przywóz z Chin był obecny w ograniczonym stopniu lub w którym poziom podcięcia cenowego – gdyby przyjąć, że istnieje – nie mógł być uznany za „znaczny” w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Sąd uznał, że wniosek ten pozostaje bez uszczerbku dla stosowania przez Komisję, tak jak w niniejszej sprawie, metody PCN, jeżeli metoda ta wpisuje się w ramy analizy uwzględniającej segmentację rynku.
41.
Wreszcie, w pkt 77 i 79 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że wnioski, do których doszedł, nie mogą zostać podważone przez dowody przedstawione przez Komisję w aktach sprawy po przeprowadzeniu rozprawy, na późnym etapie postępowania. Zdaniem Sądu Komisja nie mogła bowiem skutecznie powołać się w celu poparcia spornego rozporządzenia na względy, które nie zostały w nim zawarte i które wymieniła dopiero po wniesieniu skargi.
2.
Argumenty stron
a)
W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącego braku obowiązku przeprowadzenia przez Komisję analizy szkody dla poszczególnych segmentów rynku
42.
W ramach pierwszego zarzutu odwołania, który dzieli się na trzy części, Komisja, popierana przez ArcelorMittal i in., kwestionuje wniosek Sądu, zgodnie z którym mimo iż wszystkie rury objęte dochodzeniem stanowiły bezsprzecznie jeden „produkt podobny”, powinna ona był jednak przeprowadzić analizę szkody dla poszczególnych segmentów rynku.
43.
W części pierwszej powyższego zarzutu Komisja utrzymuje, że Sąd, poprzez stwierdzenie, iż Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia odrębnego badania podcięcia cenowego dla każdego segmentu rynku produktu objętego postępowaniem, naruszył art. 1 ust. 2 i 4, art. 3 ust. 2, 3 i 8 oraz art. 4 rozporządzenia podstawowego. Z przepisów tych wynika, że wystarczy, aby Komisja przeprowadziła analizę podcięcia cenowego na poziomie „produktu podobnego” w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Przepisy te nie wymagają bardziej szczegółowej analizy ani obowiązku przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego oddzielnie dla każdego segmentu rynku. Ponieważ ani określenie „produktu podobnego”, ani określenie „przemysłu Unii”, które zostały zastosowane w spornym rozporządzeniu, nie zostały zakwestionowane przed Sądem, nie można było podważyć tych ustaleń w ramach zarzutów dotyczących ustalenia istnienia szkody. Sąd wprowadził analizę opartą na pojęciu rynku właściwego, które jest właściwe dla prawa konkurencji i które różni się jednak od pojęcia „produktu podobnego” w ramach przepisów antydumpingowych.
44.
W części drugiej zarzutu Komisja utrzymuje, że Sąd dokonał błędnej wykładni dwóch wcześniejszych spraw, na których oparł swą analizę (mianowicie sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” oraz wyroku Shanghai Teraoka), lub ewentualnie dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych związanych z tymi sprawami lub przeinaczył owe okoliczności faktyczne, które są całkowicie odmienne od okoliczności faktycznych istotnych w niniejszej sprawie. Żadna z tych dwóch wcześniejszych spraw nie może bowiem uzasadniać wniosku, zgodnie z którym Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego dla każdego segmentu rynku oprócz analizy przeprowadzonej na poziomie produktu podobnego.
45.
W części trzeciej zarzutu Komisja podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni spornego rozporządzenia lub ewentualnie dokonał błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, uznając w pkt 67 zaskarżonego wyroku, że okoliczności faktyczne stwierdzone w pkt 59, 61, 62 (część pierwsza) i 64 zaskarżonego wyroku stanowią wyjątkowe okoliczności, które wymagają analizy podcięcia cenowego dla poszczególnych segmentów rynku.
46.
Hubei Xinyegang podnosi na wstępie, że Komisja błędnie opisuje zaskarżony wyrok. Sąd nie nałożył na Komisję ogólnego obowiązku przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego w odniesieniu do każdego segmentu rynku, lecz uznał jedynie, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy w spornym rozporządzeniu Komisja niesłusznie nie wzięła pod uwagę segmentacji rynku w swej analizie podcięcia cenowego. Argumenty dotyczące domniemanego obowiązku przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego dla każdego segmentu rynku są zatem nieistotne dla sprawy. Ponadto dorozumiane zakwestionowanie szeregu okoliczności faktycznych bez podniesienia ich przeinaczenia jest niedopuszczalne, a dodatkowe informacje przedstawione przez Komisję są nowe, a zatem niedopuszczalne.
47.
W odniesieniu do części pierwszej zarzutu Hubei Xinyegang twierdzi, że zawarte w art. 4 ust. 1 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego odniesienie do „produktów podobnych” w liczbie mnogiej wskazuje na to, że pojęcie „produktu podobnego” może obejmować różne rodzaje produktów, a zatem różne segmenty rynku. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału. Ponadto Organ Apelacyjny WTO podkreślił znaczenie badania istnienia różnych segmentów rynku w ramach analizy podcięcia cenowego, a zaskarżony wyrok jest zgodny z tym stanowiskiem. Zdaniem Hubei Xinyegang chociaż nie istnieje obowiązek ustalenia istnienia podcięcia cenowego dla każdego rodzaju produktu lub segmentu rynku, Komisja jest jednak zobowiązana do zbadania wszystkich istotnych elementów, w tym kwestii, w jaki sposób istnienie różnych segmentów rynku może wpływać w sposób ogólny na analizę wpływu na ceny, w niniejszym przypadku na analizę podcięcia cenowego.
48.
W odniesieniu do części drugiej zarzutu Hubei Xinyegang twierdzi, że podstawą stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia jest obowiązek oparcia ustaleń na zebranych dowodach zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego. Odniesienie do sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” i wyroku Shanghai Teraoka potwierdza jedynie twierdzenie, że w przypadku gdy istnieją segmenty rynku charakteryzujące się istotnymi różnicami cen, wpływ takiej segmentacji na analizę podcięcia cenowego powinien zostać wzięty pod uwagę. Ponadto szereg twierdzeń Komisji dotyczących tych dwóch wcześniejszych spraw jest nieścisłych. Wreszcie, jak wskazał Sąd, twierdzenie, zgodnie z którym w niniejszej sprawie zarówno przywóz z Chin, jak i produkty sprzedawane przez przemysł Unii koncentrowały się w tym samym segmencie rynku, nie jest zawarte w spornym rozporządzeniu.
49.
Zdaniem Hubei Xinyegang trzecia część zarzutu również powinna zostać oddalona. Rzeczywiście, po pierwsze, zainteresowane strony nie podniosły kwestii istnienia różnych segmentów rynku w kontekście definicji produktu objętego postępowaniem, lecz w kontekście definicji szkody i związku przyczynowego. Po drugie, w odniesieniu do dokonanego przez Komisję dostosowania w celu obliczenia marginesu szkody ze względu na sytuację gospodarczą i rentowność największego przedsiębiorstwa w próbie producentów Unii elementy te mają wyraźnie znaczący wpływ na analizę szkody.
b)
W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania, dotyczącego metody PCN
50.
W zarzucie drugim Komisja kwestionuje pkt 60 i 67 zaskarżonego wyroku, w których Sąd zasadniczo uznał, że metoda PCN nie może uwzględniać segmentacji rynku. W ten sposób Sąd dokonał błędnej wykładni motywu 24 spornego rozporządzenia, jak również wyjaśnień przedstawionych w toku postępowania administracyjnego oraz w uwagach ustnych i pisemnych Komisji przed Sądem. Tytułem żądania ewentualnego Komisja podnosi, że Sąd przeinaczył dowody przedstawione w tym względzie.
51.
Zdaniem Komisji metoda PCN stanowi bardziej szczegółową analizę, którą można przeprowadzić w celu porównania produktu objętego postępowaniem z produktem podobnym. Metoda ta, która ponadto nie jest stosowana przez głównych partnerów handlowych Unii, polega na znacznie bardziej dogłębnej analizie niż analiza przeprowadzona na poziomie segmentów rynku produktu podobnego. Konstrukcja PCN uwzględnia bowiem wszystkie cechy produktu i pozwala w ten sposób Komisji na porównanie każdego produktu chińskich producentów objętych próbą z najbardziej porównywalnym produktem producenta Unii objętego próbą. Pierwsza liczba PCN uwzględnia segment rynku, do którego zalicza się dany rodzaj produktu. Nic nie wskazuje na to, że Komisja, opierając się na PCN, nie wzięła pod uwagę pewnych cech właściwych produktowi lub rynkowi (w szczególności zmian cen). Metoda PCN zapewnia, poprzez swoją konstrukcję i działanie, analizę poszczególnych segmentów rynku.
52.
Hubei Xinyegang twierdzi, że w zaskarżonym wyroku Sąd wskazał jedynie, że w niniejszej sprawie zastosowanie metody PCN samo w sobie jest niewystarczające dla uwzględnienia segmentacji rynku. Niewątpliwie metoda ta pozwalała Komisji na ustalenie, czy przywóz z Chin objęty PCN lub określonym rodzajem produktu związanego z konkretnym segmentem rynku był dokonywany po cenach niższych (podcięcie cenowe) niż ceny sprzedaży stosowane przez producentów Unii objętych próbą w odniesieniu do tego samego PCN lub rodzaju produktu należącego do tego samego segmentu rynku. Jednakże metoda PCN nie pozwoliła Komisji na ustalenie wpływu przywozu w danym segmencie na ceny sprzedaży przemysłu Unii w odniesieniu do produktów należących do innych segmentów.
c)
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego błędnej wykładni obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia dowodów
53.
W ramach zarzutu trzeciego odwołania, który dzieli się na dwie części, Komisja kwestionuje pkt 77–79 zaskarżonego wyroku, w których Sąd odrzucił dowody przedstawione przez Komisję po przeprowadzeniu rozprawy w pierwszej instancji, wskazujące, po pierwsze, na istnienie podcięcia cenowego we wszystkich trzech rozpatrywanych segmentach rynku, i po drugie, na koncentrację sprzedaży producentów Unii w segmencie budownictwa.
54.
W części pierwszej Komisja podnosi, że Sąd dokonał w ten sposób błędnej i zbyt wąskiej wykładni obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji w dziedzinie antydumpingu. Zdaniem Komisji taka wykładnia jest sprzeczna z orzecznictwem i narusza art. 296 TFUE. Nie było konieczne, aby Komisja szczegółowo wyjaśniła w spornym rozporządzeniu, że stwierdzono podcięcie cenowe we wszystkich trzech segmentach rynku oraz że sprzedaż producentów Unii była skoncentrowana w segmencie budownictwa. Informacje te zostały jednak przekazane w sposób przybliżony spółce Hubei Xinyegang w toku dochodzenia.
55.
W części drugiej zarzutu Komisja podnosi, że Sąd przeinaczył dowody, którymi dysponował, orzekając w pkt 78 zaskarżonego wyroku, że analiza poszczególnych segmentów rynku została przeprowadzona dopiero ex post. Rozróżnienie pomiędzy różnymi segmentami rynku zostało celowo uwzględnione w analizie metodą PCN, której działanie Sąd pominął lub błędnie zrozumiał i przeinaczył.
56.
W odniesieniu do części pierwszej zarzutu Hubei Xinyegang podnosi, że wyrok, na którym Komisja opiera swoją argumentację (
33
), dotyczy szczególnej sytuacji, w której spółka, która nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym, podniosła naruszenie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do zarzutów, których nie sformułowała. Jej stanowisko jest jednak zasadniczo odmienne, ponieważ od początku postępowania administracyjnego podkreślała ona, że istnienie różnych segmentów rynku miało znaczenie dla celów analizy podcięcia cenowego. Z orzecznictwa wynika również, że instytucje są zobowiązane do przedstawienia okoliczności faktycznych i względów prawnych, które mają zasadnicze znaczenie dla systematyki decyzji, oraz że uzasadnienie aktu musi być zawarte w samym tekście aktu. Ponadto nie jest prawdą, iż spółka wiedziała, że podcięcie cenowe zostało stwierdzone we wszystkich trzech segmentach rynku oraz że sprzedaż producentów Unii była skoncentrowana w segmencie budownictwa, ponieważ ze względów poufności nie miała ona dostępu do obliczeń dotyczących podcięcia cenowego innych chińskich producentów.
57.
W odniesieniu do części drugiej zarzutu Hubei Xinyegang twierdzi, iż Sąd nie zarzuca Komisji, że nie zastosowała metody PCN dla poszczególnych segmentów, lecz że nie przeprowadziła analizy dla poszczególnych segmentów. Sąd negatywnie ocenił zatem fakt, że metoda PCN pozwoliła Komisji jedynie na ustalenie podcięcia cenowego w określonym segmencie, nie pozwalając jej na przeanalizowanie wpływu podcięcia cenowego stwierdzonego w jednym segmencie na ceny sprzedaży stosowane przez producentów Unii w innym segmencie.
3.
Analiza
a)
W przedmiocie zarzutu sformułowanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku
58.
Aby móc przeanalizować podniesione przez Komisję zarzuty odwołania pierwszy, drugi i trzeci, należy moim zdaniem przede wszystkim wyjaśnić dokładny zakres zarzutu sformułowanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Strony nie zgadzają się bowiem co do zakresu, jaki należy nadać zaskarżonemu wyrokowi (
34
).
59.
Moim zdaniem z brzmienia pkt 65, 66 i 67 zaskarżonego wyroku, przedstawionych w pkt 39 i 40 powyżej, wynika, że w wyroku tym Sąd odnotował zastosowanie przez Komisję metody PCN w celu analizy istnienia podcięcia cenowego, lecz uznał, że zastosowanie owej metody nie było wystarczające w świetle czterech elementów wymienionych w pkt 38 powyżej, które są charakterystyczne dla niniejszej sprawy, aby odpowiednio uwzględnić segmentację rynku do celów analizy wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny przemysłu Unii. Sąd zarzucił zatem Komisji, że nie oparła swej analizy na wszystkich istotnych danych w niniejszej sprawie.
60.
Zdaniem Sądu ponieważ Komisja ustaliła związek między analizą podcięcia cenowego a zmianami cen przemysłu Unii, który został określony ogólnie bez uwzględnienia segmentacji rynku (
35
), biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, Komisja powinna była przynajmniej upewnić się, że zmiany cen przemysłu Unii (to znaczy obniżenie tych cen) nie „wynikały” z segmentu, w którym przywóz z Chin był obecny w ograniczonym stopniu lub w którym poziom podcięcia cenowego przywozu z Chin nie był „znaczny”. Innymi słowy, Sąd uznał, że pomimo zastosowania metody PCN Komisja powinna była stwierdzić, że taki spadek cen produktu podobnego przemysłu Unii, rozpatrywanego jako całość, nie wynikał z dynamiki, jaka miała miejsce w segmencie rynku, w którym przywóz po cenach dumpingowych nie miał istotnego wpływu ze względu na jego nieznaczną wielkość lub ze względu na nieznaczny poziom podcięcia cenowego; w takim przypadku taki spadek cen nie był bowiem konsekwencją (wpływu na ceny) przywozu po cenach dumpingowych.
61.
W tym kontekście poniższa analiza będzie miała na celu przede wszystkim określenie zakresu obowiązków spoczywających na Komisji w ramach badania podcięcia cenowego, w przypadku gdy w ramach produktów objętych dochodzeniem można zidentyfikować różne segmenty rynku. Następnie należy zbadać, czy Sąd słusznie uznał, że w świetle elementów charakteryzujących niniejszą sprawę analiza przeprowadzona przez tę instytucję była obarczona naruszeniem art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
b)
Czy Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego w odniesieniu do poszczególnych segmentów?
62.
Należy przede wszystkim zadać pytanie, czy art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego – interpretowany w świetle innych przepisów tego rozporządzenia i odpowiednich postanowień porozumienia antydumpingowego – nakłada na Komisję ogólny obowiązek przeprowadzania analizy podcięcia cenowego w odniesieniu do poszczególnych segmentów w każdym przypadku, gdy w ramach produktu objętego postępowaniem można zidentyfikować różne segmenty rynku (
36
).
63.
Uważam, że sytuacja ta nie dotyczy niniejszego przypadku, i zauważam w tym względzie, że strony zgadzają się, iż nie istnieje taki ogólny obowiązek po stronie Komisji.
64.
Jak słusznie twierdzi Komisja, z samego brzmienia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wynika, że analiza wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii, w szczególności badanie mające na celu ustalenie, czy przywóz ten został dokonany po cenach znacznie niższych niż ceny produktów podobnych przemysłu Unii (a zatem czy doszło do podcięcia cenowego), powinna zostać przeprowadzona w odniesieniu do produktu podobnego zgodnie z jego definicją zawartą w art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Ani z tych przepisów, ani z żadnego innego przepisu rozporządzenia podstawowego nie wynika, że istnieje ogólny obowiązek przeprowadzenia przez Komisję analizy istnienia podcięcia cenowego na poziomie bardziej szczegółowym niż poziom produktu podobnego.
65.
Wykładnię tę potwierdza ponadto wykładnia art. 3.2 porozumienia antydumpingowego dokonana w sprawozdaniu Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, który wyraźnie stwierdził, że organ prowadzący dochodzenie nie jest zobowiązany na mocy tego przepisu do ustalenia istnienia podcięcia cenowego dla każdego rodzaju produktów objętych dochodzeniem lub w odniesieniu do całej gamy produktów, z których składa się produkt podobny (
37
).
66.
Z powyższego wynika, że po określeniu produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego – i jeżeli ich definicja nie została zakwestionowana – wystarczy co do zasady, aby Komisja przeprowadziła analizę wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii na poziomie zdefiniowanego w ten sposób produktu podobnego, a nie na bardziej szczegółowym poziomie.
67.
Niemniej jednak z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wynika, że Komisja jest zobowiązana do dokonania obiektywnej oceny wpływu przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii. Obiektywna ocena, która jest wymagana na mocy tego przepisu, interpretowanego w świetle przedstawionej przez Organ Apelacyjny WTO wykładni odpowiadającego mu art. 3.1 porozumienia antydumpingowego, wymaga uwzględnienia wszystkich istotnych dowodów, które mogą obejmować w stosownych przypadkach uwzględnienie udziałów w rynku każdego rodzaju produktu objętego dochodzeniem (
38
).
68.
Wynika z tego, że w pewnych okolicznościach, aby zapewnić „obiektywność” oceny istnienia znacznego podcięcia cenowego na poziomie produktu podobnego (
39
), wydaje się właściwe uwzględnienie udziałów w rynku różnych rodzajów danego produktu, w związku z czym konieczne może być uwzględnienie różnych segmentów rynku produktu objętego postępowaniem.
c)
W jakich przypadkach konieczne jest przeprowadzenie analizy podcięcia cenowego dla poszczególnych segmentów?
69.
Należy zatem zadać pytanie, w jakich przypadkach, w celu zapewnienia obiektywności oceny mającej na celu ustalenie istnienia podcięcia cenowego, właściwe, a nawet konieczne wydaje się przeprowadzenie analizy poszczególnych segmentów, z uwzględnieniem udziału w rynku każdego rodzaju produktu. Następnie, na podstawie owej analizy, konieczne będzie ustalenie, czy Sąd słusznie uznał, że niniejszy przypadek należy do tej kategorii przypadków.
70.
W tym względzie, aby uzasadnić potrzebę zbadania podcięcia cenowego w odniesieniu do poszczególnych segmentów w niniejszej sprawie, Sąd odniósł się w zaskarżonym wyroku do dwóch wcześniejszych elementów, które były przedmiotem obszernej dyskusji między stronami: do wydanego przez Sąd wyroku Shanghai Teraoka i do sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”.
71.
Pierwsza z tych spraw, mianowicie wyrok Shanghai Teraoka, dotyczyła przypadku, w którym w ramach rozpatrywanego produktu można było wyróżnić trzy odrębne segmenty i w którym 97% rozpatrywanego przywozu koncentrowało się tylko w jednym z owych trzech segmentów.
72.
W toku dochodzenia antydumpingowego Rada Unii Europejskiej przeprowadziła badanie podcięcia cenowego wyłącznie w odniesieniu do tego segmentu, a następnie dokonała ekstrapolacji wniosków dotyczących wpływu na ceny w tym segmencie na cały produkt podobny (
40
). Przed Sądem skarżąca twierdziła, że Rada naruszyła w ten sposób art. 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ przeprowadziła analizę skutków przywozu po cenach dumpingowych jedynie w odniesieniu do części produktu podobnego (
41
).
73.
W tym kontekście faktycznym, po pierwsze, Sąd orzekł, że w ramach ustalania szkody zgodnie z art. 3 rozporządzenia podstawowego instytucje Unii mogą przeprowadzić analizę poszczególnych segmentów w celu oceny różnych wskaźników szkody, w szczególności jeżeli wyniki uzyskane za pomocą innej metody okażą się niewiarygodne z takiego czy innego powodu, pod warunkiem że produkt objęty postępowaniem jako całość zostanie należycie uwzględniony (
42
). Po drugie, Sąd uznał, że w sytuacji, w której 97% przywozu koncentruje się w określonym segmencie, jest logiczne, a nawet konieczne dla prawidłowego wyniku dochodzenia, aby analiza ta zawierała oddzielnie ocenę tego segmentu (
43
). W oparciu o powyższe uwagi Sąd odrzucił argument skarżącej.
74.
Moim zdaniem z wyroku tego wynika pod względem prawnym, że w przypadku gdy przywóz jest silnie skoncentrowany w jednym segmencie rynku w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, instytucje Unii, w ramach szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, jakimi dysponują w dziedzinie środków ochrony handlu, o których mowa w pkt 29 powyżej, mogą ograniczyć się do przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego w odniesieniu do tego segmentu, jeżeli jest to właściwe dla zapewnienia obiektywnego charakteru badania wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii, pod warunkiem że produkt objęty postępowaniem jako całość zostanie należycie uwzględniony. Ponadto, w zależności od okoliczności sprawy, odrębna ocena segmentu może być odpowiednia, a nawet konieczna dla zapewnienia obiektywności takiego badania.
75.
Jeśli chodzi o drugi element, to znaczy sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, dotyczył on przypadku, w którym w ramach produktu podobnego, zgodnie z jego definicją dokonaną przez organy chińskie odpowiedzialne za dochodzenie antydumpingowe, można było wyróżnić trzy segmenty (klasa A, klasa B i klasa C). W tym przypadku przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż krajowa były skoncentrowane w różnych segmentach rynku: sprzedaż krajowa była skoncentrowana w segmencie dotyczącym klasy A, w którym miała miejsce niewielka ilość (1,45%) przywozu, natomiast przywóz po cenach dumpingowych był skoncentrowany w segmentach dotyczących klasy B i C. Ponadto ceny produktów objętych klasami B i C były, odpowiednio, dwukrotnie i trzykrotnie wyższe od cen produktów objętych klasą A. W związku z tym organy chińskie stwierdziły istnienie podcięcia cenowego w segmentach odpowiadających klasom B i C, w których koncentrował się przywóz, lecz nie stwierdziły żadnego podcięcia cenowego w segmencie odpowiadającym klasie A, w którym koncentrowała się produkcja krajowa (
44
). Organy te nie stwierdziły zatem podcięcia cenowego na poziomie produktu podobnego, lecz stwierdziły jedynie podcięcie cenowe w odniesieniu do klas B i C (
45
).
76.
W tym kontekście faktycznym Organ Apelacyjny WTO uznał, po pierwsze, że obiektywne badanie mające na celu ustalenie, czy doszło do znacznego podcięcia cenowego przez przywóz po cenach dumpingowych w stosunku do krajowego produktu podobnego (obejmującego trzy rodzaje produktu) powinno było uwzględniać odpowiednie udziały w rynku różnych rodzajów produktu, a po drugie, że właściwa analiza wpływu na ceny powinna była uwzględniać istnienie znacznych różnic między cenami różnych rodzajów produktu. Organ ten orzekł również, że organ prowadzący dochodzenie nie może pominąć dowodów wskazujących na to, że przywóz po cenach dumpingowych nie ma wpływu na ceny krajowe lub ma jedynie ograniczony wpływ (
46
).
77.
Ze sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” wynika zatem, że w sytuacji charakteryzującej się silną koncentracją sprzedaży wewnętrznej i przywozu po cenach dumpingowych w różnych segmentach, które z kolei charakteryzują się bardzo znacznymi różnicami w cenach, w celu zapewnienia obiektywności badania istnienia podcięcia cenowego, wymaganego na mocy art. 3.1 porozumienia antydumpingowego (a zatem na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego), należy wziąć pod uwagę udziały w rynku każdego rodzaju produktu oraz wspomniane znaczne różnice w cenach.
78.
Dwie wyżej wymienione wcześniejsze sprawy dostarczają wskazówek co do pewnych sytuacji, w których właściwe lub wręcz konieczne jest uwzględnienie segmentacji rynku w celu zapewnienia obiektywnego badania podcięcia cenowego. W świetle wszystkich powyższych uwag należy zatem przeanalizować, czy Sąd słusznie uznał, że w niniejszej sprawie Komisja powinna była wziąć pod uwagę segmentację rynku produktu objętego postępowaniem oraz że, nie czyniąc tego, nie oparła swej analizy na wszystkich istotnych okolicznościach niniejszej sprawy.
d)
W przedmiocie obowiązku uwzględnienia przez Komisję segmentacji rynku w niniejszej sprawie
1) W przedmiocie obowiązku uzasadnienia spornego rozporządzenia oraz dowodów przedstawionych przez Komisję przed Sądem po przeprowadzeniu rozprawy w pierwszej instancji
79.
Aby móc przeprowadzić analizę, o której mowa w poprzednim punkcie, należy jednak najpierw ustalić, czy Sąd słusznie odmówił uwzględnienia dowodów przedstawionych przez Komisję po przeprowadzeniu rozprawy w pierwszej instancji, jak wynika to z pkt 77–79 zaskarżonego wyroku, czy też, jak twierdzi Komisja w ramach swego trzeciego zarzutu odwołania, Sąd naruszył w ten sposób prawo. Dowody te mają bowiem podstawowe znaczenie dla zrozumienia dokładnego kontekstu niniejszej sprawy.
80.
W tym względzie z akt sprawy wynika, że w następstwie dyskusji, która miała miejsce podczas rozprawy przed Sądem, Sąd wyznaczył Komisji termin na dostarczenie pewnych informacji w celu wyjaśnienia odsetka sprzedaży objętych próbą producentów Unii w trzech rozpatrywanych segmentach rynku, a także dalszych danych dotyczących przywozu dokonywanego przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących.
81.
Komisja zastosowała się do tego wezwania i przedstawiła dane wynikające z zastosowania metody PCN do sprzedaży objętych próbą producentów chińskich i producentów Unii. Z danych tych wynikało, po pierwsze, że w ramach każdego z trzech rozpatrywanych segmentów istniał związek między przywozem po cenach dumpingowych a sprzedażą przemysłu Unii, które były na mniej więcej równym poziomie. W szczególności z danych tych wynikało, że zarówno przywóz, jak i sprzedaż wewnętrzna koncentrują się głównie w segmencie budownictwa (z udziałem wynoszącym odpowiednio 75,1% i 71,6%), że osiągnęły poziom w segmencie ropy naftowej i gazu (odpowiednio 17,3% i 15,3%), który nie jest nieznaczny, oraz że były obecne w segmencie produkcji energii elektrycznej w mniejszym stopniu, który jednak nie był nieznaczny (odpowiednio 7,4% i 13,1%). Po drugie, z rzeczonych danych wynikało, że podcięcie cenowe miało miejsce we wszystkich trzech rozpatrywanych segmentach.
82.
Sąd odrzucił możliwość, by dane te były istotne, stwierdzając zasadniczo we wspomnianych wyżej punktach zaskarżonego wyroku, że Komisja nie może uzupełnić uzasadnienia spornego rozporządzenia o powody, które zostały wskazane po wniesieniu skargi do Sądu.
83.
W tym względzie należy jednak przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru aktu oraz powinno być oceniane w zależności od okoliczności danej sprawy, a także w świetle okoliczności wydania aktu i całości przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (
47
).
84.
W szczególności, w przypadku aktu o charakterze ogólnym, takiego jak rozporządzenie nakładające cła antydumpingowe, obowiązek uzasadnienia należy interpretować w ten sposób, że od instytucji Unii nie należy wymagać wyszczególniania rozmaitych faktów, często nader licznych i złożonych, z uwzględnieniem których zostało przyjęte rozporządzenie, oraz, a fortiori, dokonania ich mniej lub bardziej pełnej oceny (
48
).
85.
W tym względzie należy zauważyć, że Sąd nie zakwestionował braku uzasadnienia spornego rozporządzenia, lecz odmówił uwzględnienia niektórych informacji przekazanych przez Komisję na jego wniosek, które to informacje, w celu ustosunkowania się do argumentów podniesionych przez skarżącą, przedstawiały bardziej szczegółowy obraz wniosków zawartych w spornym rozporządzeniu. W szczególności, w odpowiedzi na argumenty podniesione przez Hubei Xinyegang, wspomniane informacje przedstawiają szczegółowo wniosek – którego wystarczający charakter uzasadnienia nie został zakwestionowany – zgodnie z którym analiza oparta na metodzie PCN wykazała istnienie podcięcia cenowego na poziomie produktu podobnego w niniejszej sprawie (
49
).
86.
W związku z tym uważam, że Komisja powinna mieć możliwość ustosunkowania się do argumentów przedstawionych w skardze skierowanej przeciwko rozporządzeniu nakładającemu cła antydumpingowe poprzez dostarczenie dodatkowych informacji umożliwiających sądowi Unii – w przypadku gdy jest to konieczne, aby mógł on sprawować kontrolę sądową tego aktu – pełne zrozumienie analizy wymagającej oceny złożonych sytuacji gospodarczych i opartej na licznych danych gospodarczych, przeprowadzonej przez Komisję w celu uzyskania wniosków zawartych w tym akcie o charakterze ogólnym. W tym względzie pragnę zauważyć, że praktyka samego Sądu w dziedzinie antydumpingu wydaje się zmierzać w tym kierunku (
50
).
87.
Ponadto, jeżeli sąd Unii uzna to za konieczne, może on, tak jak uczynił to Sąd w niniejszej sprawie, zwrócić się do danej instytucji o udzielenie informacji i wyjaśnień w celu uzyskania dodatkowych szczegółów dotyczących ograniczonego, lecz wystarczającego uzasadnienia przyjęcia aktu o charakterze ogólnym (
51
).
88.
Moim zdaniem z powyższego wynika, że Sąd powinien był wziąć pod uwagę dane wynikające z zastosowania metody PCN i wspomniane w pkt 81 powyżej, za pomocą których Komisja, na wniosek samego Sądu i w celu ustosunkowania się do argumentu podniesionego przez Hubei Xinyegang w jej skardze w pierwszej instancji, przedstawiła bardziej szczegółowo wniosek zawarty w spornym rozporządzeniu dotyczący stwierdzenia w niniejszej sprawie istnienia podcięcia cenowego na poziomie produktu podobnego.
89.
W mojej ocenie wynika z tego, że należy uwzględnić trzeci zarzut odwołania podniesiony przez Komisję i że zaskarżony wyrok jest dotknięty naruszeniem prawa w tej kwestii. W związku z tym elementy, o których mowa w pkt 81 powyżej, powinny zostać uwzględnione w kontekście następującej analizy.
2) W przedmiocie zastosowania metody PCN w niniejszej sprawie
90.
Aby w pełni zrozumieć badanie przeprowadzone przez Komisję w niniejszej sprawie w celu ustalenia istnienia podcięcia cenowego przywozu po cenach dumpingowych w stosunku do cen produktów podobnych przemysłu Unii i kwestionowane przez Sąd w zaskarżonym wyroku, konieczne jest przeprowadzenie pogłębionej analizy metody PCN zastosowanej w tym celu przez Komisję i wspomnianej już w pkt 33 i 34 powyżej.
91.
Z motywu 24 spornego rozporządzenia, jak również z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że PCN są kodami alfanumerycznymi, każdemu z których odpowiada określona kategoria produktu. Kody te są określane niezwłocznie po wszczęciu dochodzenia na podstawie szczególnych cech produktu (
52
).
92.
W niniejszej sprawie, zgodnie z tą metodą, różne produkty rozpatrywane w toku dochodzenia zostały podzielone na 5 kategorii, które można zidentyfikować za pomocą pierwszego numeru kodu, wskazującego rodzaj produktu. Bezsporne jest, że produkty objęte PCN odpowiadającym kategoriom 1 i 2 należały do segmentu ropy naftowej i gazu, że produkty odpowiadające kategorii 3 były stosowane w sektorze budownictwa oraz że produkty odpowiadające kategoriom 4 i 5 należą do segmentu wytwarzania energii elektrycznej.
93.
Jak zauważono w pkt 34 powyżej, w celu stwierdzenia istnienia znacznego podcięcia cenowego w oparciu o metodę PCN Komisja porównała ceny przywozu z cenami producentów Unii według poszczególnych PCN. Porównała ona zatem sprzedaż każdego produktu uznanego za objęty PCN przez producentów chińskich objętych próbą z odpowiadającym mu produktem przemysłu Unii. W ten sposób, ponieważ, jak wynika z poprzedniego punktu, podział produktów według PCN opierał się na kryteriach umożliwiających uwzględnienie różnych segmentów, na jakie dzielił się produkt objęty postępowaniem, Komisja uwzględniła te segmenty w analizie podcięcia cenowego.
94.
Informacje zawarte w aktach sprawy (
53
) pozwalają stwierdzić, że zastosowanie owej metody pozwalało na uwzględnienie względnych wielkości różnych sprzedaży na poziomie różnych segmentów. Ponadto świadczy o tym okoliczność, że na podstawie rzeczonej analizy można było ustalić różne udziały w sprzedaży dla każdego segmentu, jak uczyniła to Komisja. Jak wynika z pkt 81 powyżej, na podstawie tego ustalenia można było zatem stwierdzić, że w różnych segmentach istniała istotna korelacja między przywozem z Chin a sprzedażą wewnętrzną Unii, a w szczególności że przywóz z Chin i sprzedaż wewnętrzna Unii koncentrowały się w tym samym segmencie, to znaczy w segmencie budownictwa, lecz w pozostałych dwóch segmentach występował znaczny przywóz i sprzedaż wewnętrzna.
95.
Zastosowanie tej metody pozwalało również na uwzględnienie poziomu podcięcia cenowego w różnych segmentach rynku, o czym świadczy fakt, że Komisja mogła ustalić, iż podcięcie cenowe istniało w każdym segmencie.
96.
Moim zdaniem z powyższych uwag wynika, że stwierdzenie zawarte w pkt 60 i 66 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Komisja, pomimo zastosowania metody PCN w badaniu podcięcia cenowego, nie uwzględniła wszystkich istotnych danych, nie biorąc pod uwagę segmentacji odpowiadającej różnym rodzajom produktu objętego postępowaniem, jest błędne. Sposób, w jaki metoda ta została opracowana, oraz jej zastosowanie in concreto zapewniły w niniejszej sprawie analizę produktów objętych dochodzeniem według poszczególnych segmentów rynku.
97.
W odniesieniu do argumentu Hubei Xinyegang, zgodnie z którym metoda PCN nie pozwoliła Komisji na określenie wpływu przywozu w określonym segmencie na ceny sprzedaży produktów należących do innych segmentów przez przemysł Unii, uważam, że taka dodatkowa analiza nie jest konieczna w sytuacji, w której przywóz i sprzedaż wewnętrzna były na zasadniczo odpowiadającym sobie poziomie w trzech istniejących segmentach oraz w której stwierdzono podcięcie cenowe we wszystkich trzech segmentach.
98.
Moim zdaniem z powyższego wynika, że drugi zarzut odwołania podniesiony przez Komisję również powinien zostać uwzględniony.
3) W przedmiocie elementów charakteryzujących niniejszą sprawę uwzględnionych przez Sąd w celu ustalenia, że analiza przeprowadzona przez Komisję jest niewystarczająca
99.
W pkt 67 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że w świetle czterech okoliczności charakteryzujących niniejszą sprawę – które Sąd przeanalizował w pkt 61–64 zaskarżonego wyroku i o których mowa w pkt 38 powyżej – pomimo zastosowania metody PCN Komisja powinna była przynajmniej upewnić się, że zmiany cen przemysłu Unii (to znaczy spadek tych cen) nie „wynikały” z segmentu, w którym przywóz z Chin był obecny w ograniczonym stopniu lub w którym poziom podcięcia cenowego był nieznaczny. Jak zatem zauważono w pkt 60 powyżej, zdaniem Sądu istnienie takich okoliczności wymagało, aby pomimo zastosowania metody PCN, w celu zapewnienia obiektywnego badania podcięcia cenowego oraz, bardziej ogólnie, wpływu cen przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii, Komisja przeprowadziła dodatkową analizę mającą na celu ustalenie, czy spadek cen produktu podobnego przemysłu Unii, rozpatrywanego jako całość, był rzeczywiście konsekwencją (wpływu na ceny) przywozu po cenach dumpingowych. Sąd uznał, że z uwagi na to, iż nie dokonano takiej dodatkowej analizy, badanie przeprowadzone przez Komisję było niepełne.
100.
Należy zatem ustalić, czy w świetle niniejszej sprawy wspomniane cztery okoliczności wymagały od Komisji, niezależnie od badania przeprowadzonego metodą PCN, przeprowadzenia analizy, o którą zwrócił się Sąd w pkt 67 zaskarżonego wyroku.
101.
W tym względzie, w odniesieniu do pierwszej z owych okoliczności, a mianowicie trudności związanej z zamiennością różnych rodzajów produktów objętych pojęciem produktu podobnego zgodnie z jego definicją (
54
), pragnę zauważyć, że o ile z punktu widzenia popytu zastępowalność jest z pewnością podstawowym kryterium analizy dla określenia rynku właściwego w dziedzinie konkurencji, o tyle nie odgrywa ona równie podstawowej roli w dziedzinie antydumpingu. Kryteria stosowane w celu zdefiniowania produktu podobnego w dziedzinie antydumpingu w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego są różne i nie jest rzadkością, że w ramach dochodzenia antydumpingowego jako produkt podobny zostanie zdefiniowany produkt obejmujący różne rodzaje produktów, które w ramach prawa konkurencji byłyby objęte różnymi właściwymi rynkami produktowymi. W tym względzie należy zauważyć ponadto, że Hubei Xinyegang nie zakwestionowała przed Sądem definicji produktu podobnego, w związku z czym definicję tę należy uznać za przyjętą i nie można jej podważać na poziomie analizy mającej na celu ustalenie szkody (
55
).
102.
Wynika z tego, że trudności związane z zamiennością produktów objętych dochodzeniem po stronie popytu nie wydają się być istotnym elementem dla uznania, że w niniejszej sprawie Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia dodatkowej analizy, o którą zwrócił się Sąd w pkt 67 zaskarżonego wyroku, w stosunku do analizy przeprowadzonej na podstawie metody PCN.
103.
W odniesieniu do drugiej z rzeczonych okoliczności, a mianowicie istnienia różnic cenowych między poszczególnymi segmentami, Sąd uznał, powołując się na sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, że istnienie takich różnic cenowych jest elementem, który należy wziąć pod uwagę dla celów analizy podcięcia cenowego, oraz że istnienie takich różnic cenowych między segmentami przyczyniło się do zastosowania wymogu przeprowadzenia dodatkowej analizy, o której mowa w pkt 67 zaskarżonego wyroku (
56
).
104.
Jednakże o ile prawdą jest, jak wynika z pkt 76 powyżej, że w tym sprawozdaniu Organ Apelacyjny uznał, iż we wspomnianym przypadku odpowiednia analiza wpływu na ceny powinna była uwzględniać znaczące różnice pomiędzy cenami różnych rodzajów produktów, o tyle uważam, że nie można z tego wywnioskować, iż w niniejszej sprawie, w celu zapewnienia obiektywnej oceny podcięcia cenowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja była zobowiązana do przeprowadzenia analizy wskazanej w pkt 67 zaskarżonego wyroku.
105.
Jak wynika bowiem z pkt 75–77 powyżej, w sprawie badanej przez Organ Apelacyjny WTO przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż wewnętrzna koncentrowały się w różnych segmentach, a podcięcie cenowe zostało stwierdzone jedynie w dwóch z trzech rozpatrywanych segmentów, w których koncentrował się przywóz, i nie zostało stwierdzone w segmencie, w którym koncentrowała się sprzedaż wewnętrzna. Natomiast w niniejszej sprawie, jak wynika z informacji wymienionych w pkt 81 powyżej, przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż wewnętrzna koncentrowały się w tym samym segmencie, a w pozostałych segmentach występowały na porównywalnych poziomach. Ponadto w niniejszej sprawie podcięcie cenowe zostało stwierdzone we wszystkich segmentach, na jakie dzielił się produkt objęty postępowaniem. Co więcej, z akt sprawy wynika, że porównanie metodą PCN pozwalało na uwzględnienie różnic cenowych między różnymi rodzajami produktów objętych różnymi segmentami. W związku z tym należy stwierdzić, że druga okoliczność wskazana przez Sąd, rozpatrywana w świetle sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, również nie wymagała od Komisji przeprowadzenia w niniejszej sprawie dodatkowej analizy wskazanej w pkt 67 zaskarżonego wyroku.
106.
W odniesieniu do trzeciej z okoliczności rozważanych przez Sąd, a mianowicie faktu, że 75,1% przywozu chińskich producentów objętych próbą koncentrowało się w segmencie budownictwa, Sąd stwierdził, powołując się na wyrok Shanghai Teraoka, że w związku z tym logiczne, a nawet konieczne jest przeprowadzenie odrębnej analizy tego segmentu (
57
). Jednakże moim zdaniem ów wyrok nie pozwala na stwierdzenie błędu w analizie przeprowadzonej przez Komisję w niniejszej sprawie. Po pierwsze bowiem, jak wynika z pkt 71–74 powyżej, wyrok ten dotyczy innego przypadku niż ten rozpatrywany w niniejszej sprawie. W odróżnieniu bowiem od wspomnianego wyroku Komisja nie ograniczyła się w niniejszej sprawie do przeprowadzenia badania podcięcia cenowego tylko w odniesieniu do segmentu, w którym koncentruje się przywóz, lecz przeprowadziła je w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem jako całości. Po drugie, stosując metodę PCN, Komisja wzięła pod uwagę segmentację rynku, jak wymaga tego rzeczony wyrok (
58
). W każdym wypadku, biorąc pod uwagę, że przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż wewnętrzna koncentrowały się w tym samym segmencie i występowały na porównywalnym poziomie w innych segmentach oraz że podcięcie cenowe zostało stwierdzone we wszystkich segmentach, na jakie dzielił się produkt objęty postępowaniem, trzecia okoliczność wskazana przez Sąd również nie pozwala na wykazanie błędu w analizie Komisji.
107.
Wreszcie, jeśli chodzi o czwartą okoliczność wskazaną przez Sąd, a mianowicie fakt, że z rozporządzenia tymczasowego wynikało, iż ponad 60% sprzedaży największego przedsiębiorstwa producentów Unii było związane z przemysłem naftowym i gazowym, nie potwierdza ona również wniosku Sądu, zgodnie z którym dodatkowa analiza przewidziana w pkt 67 zaskarżonego wyroku była konieczna w niniejszej sprawie. Znaczeniu tej okoliczności, poprzez którą Sąd zamierzał zasugerować, że jest prawdopodobne, iż przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż przemysłu Unii koncentrowały się w różnych segmentach, przeczy jednak w sposób oczywisty stwierdzenie wynikające z informacji wspomnianych w pkt 81 powyżej, zgodnie z którym przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż w Unii były skoncentrowane w tym samym segmencie, a mianowicie w segmencie budownictwa.
108.
Z całości powyższych rozważań wynika, że żaden z czterech elementów wskazanych przez Sąd nie mógł uzasadnić konieczności przeprowadzenia dodatkowej analizy, takiej jak ta, o której mowa w pkt 67 zaskarżonego wyroku. W szczególności w sytuacji, w której Komisja zastosowała metodę PCN w celu ustalenia podcięcia cenowego oraz w której, po pierwsze, przywóz po cenach dumpingowych i sprzedaż wewnętrzna koncentrowały się w tym samym segmencie i występowały na porównywalnych poziomach w innych segmentach, a po drugie, podcięcie cenowe występowało we wszystkich segmentach, na jakie dzielił się produkt objęty postępowaniem, nie można zarzucić Komisji, że nie przeprowadziła dodatkowej analizy, o której mowa w pkt 67 zaskarżonego wyroku.
e)
Wnioski w przedmiocie pierwszego, drugiego i trzeciego zarzutu odwołania
109.
W świetle całości powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest obarczony różnymi błędami w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że ze względu na to, iż Komisja nie wzięła pod uwagę segmentacji rynku w swej analizie podcięcia cenowego i, bardziej ogólnie, wpływu na ceny, instytucja ta nie oparła swej analizy na wszystkich istotnych danych dotyczących niniejszej sprawy oraz że, niezależnie od zastosowania metody PCN, w niniejszym przypadku Komisja powinna była przynajmniej upewnić się, że zmiany cen przemysłu Unii (to znaczy spadek cen) nie „wynikają” z segmentu, w którym przywóz z Chin był obecny w ograniczonym stopniu lub w którym poziom podcięcia cenowego był nieznaczny.
110.
W związku z tym, moim zdaniem, podniesione przez Komisję zarzuty odwołania pierwszy, drugi i trzeci powinny zostać uwzględnione.
C. W przedmiocie zarzutów czwartego i piątego, dotyczących zarzutu nieuwzględnienia 17 rodzajów produktu podobnego, które nie zostały wywiezione przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą
111.
W zarzutach odwołania czwartym i piątym Komisja, popierana przez ArcelorMittal i in., kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim w pkt 68–76 Sąd stwierdził, że Komisja błędnie nie wzięła pod uwagę w swej analizie podcięcia cenowego pewnej ilości produktu podobnego wytwarzanego przez producentów Unii objętych próbą.
1.
Zaskarżony wyrok
112.
We wspomnianych punktach zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że 17 spośród 66 rodzajów produktów sprzedawanych przez objętych próbą producentów Unii, stanowiących 8% wielkości sprzedaży tych producentów, nie zostało wziętych pod uwagę w ramach analizy podcięcia cenowego, ponieważ produkty te nie były wywożone przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących, a zatem nie można było dokonać żadnego porównania.
113.
W oparciu o sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” Sąd uznał w pkt 71 zaskarżonego wyroku, że nie ma żadnych podstaw do uznania, iż pewna ilość produktu podobnego, która nie była przedmiotem podcięcia cenowego, może zostać pominięta w analizie przewidzianej w art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego. Ponadto Sąd uznał w pkt 72–74 zaskarżonego wyroku, że ustalony przez Komisję w spornym rozporządzeniu związek między analizą podcięcia cenowego przywozu po cenach dumpingowych a zmianami cen przemysłu Unii był siłą rzeczy oparty na błędnej podstawie faktycznej, ponieważ został on ustalony bez uwzględnienia wspomnianych wyżej 17 rodzajów produktów, które nie były przedmiotem podcięcia cenowego. Sąd uznał zatem, że wobec braku konkretnego uzasadnienia w tym względzie w spornym rozporządzeniu nie można wykluczyć, że te 17 rodzajów produktu przyczyniło się w znacznym stopniu do spadku cen producentów Unii objętych próbą. Sąd wywiódł z tego, że Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy w ramach analizy podcięcia cenowego i wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
2.
Argumenty stron
a)
W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego błędnej wykładni art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego
114.
W czwartym zarzucie odwołania, który dzieli się na dwie części, Komisja, popierana przez ArcelorMittal i in., zarzuca Sądowi naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
115.
W części pierwszej Komisja utrzymuje, że wniosek Sądu, zgodnie z którym analiza podcięcia cenowego powinna zostać przeprowadzona w odniesieniu do wszystkich rodzajów produktów sprzedawanych przez przemysł Unii, opiera się na błędnym zrozumieniu badania podcięcia cenowego. Z samego brzmienia art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wynika, że badania tego nie należy dokonywać dla każdego rodzaju produktu lub PCN sprzedawanego przez przemysł Unii, lecz że podcięcie cenowe powinno być ustalone na poziomie produktu podobnego. Komisja obliczyła najpierw podcięcie cenowe na poziomie każdego PCN, a następnie obliczyła średnie ważone podcięcie cenowe w odniesieniu do wszystkich PCN wytwarzanych przez producentów Unii objętych próbą. Jeżeli podcięcie cenowe nie zostało stwierdzone dla danego PCN lub jeżeli stwierdzono ujemne podcięcie cenowe, nie oznacza to, że cło antydumpingowe nie może zostać nałożone również na PCN, w odniesieniu do których nie stwierdzono żadnego podcięcia cenowego.
116.
W części drugiej Komisja utrzymuje, że uznając, iż badanie wpływu na ceny zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wymaga również oceny 17 PCN, które nie zostały wyprodukowane przez chińskich producentów objętych próbą, Sąd pomylił to badanie z analizą „nieprzypisywania” przewidzianą w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Z samego brzmienia tych przepisów wynika, że zakładają one ocenę podcięcia cenowego między produktem przywożonym po cenach dumpingowych a produktem podobnym, a nie wpływu PCN sprzedawanych przez przemysł Unii, lecz nie przez chińskich producentów eksportujących. W spornym rozporządzeniu Komisja określiła wpływ na ceny poprzez odniesienie do PCN, w przypadku których chińska próba sprzedaży pozwalała na porównanie PCN z próbą sprzedaży Unii. Nie mogła ona ustalić podcięcia cenowego w odniesieniu do 17 PCN sprzedawanych przez objętych próbą producentów Unii, ale niewywożonych przez objętych próbą producentów chińskich. Kwestia wskazana w pkt 72–74 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą Komisja powinna była ocenić ryzyko, że przemysł Unii mógł ponieść znaczne straty w reakcji na sprzedaż w Unii 17 PCN niewywożonych przez chińskich producentów eksportujących, wpisuje się w ramy analizy nieprzypisywania przewidzianej w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Jednakże Hubei Xinyegang nie powołała się na naruszenie tego przepisu na poparcie swojej skargi. Ponadto sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” nie potwierdza w żaden sposób ustaleń Sądu.
117.
Hubei Xinyegang twierdzi przede wszystkim, że Komisja błędnie opisuje zaskarżony wyrok. Sąd nie uznał, że podcięcie cenowe powinno zostać ustalone na poziomie każdego PCN, a jedynie negatywnie ocenił okoliczność, że Komisja rozszerzyła swoje ustalenia dotyczące istnienia podcięcia cenowego w odniesieniu do niektórych rodzajów produktów na inne rodzaje produktów, w przypadku których takie ustalenia nie miały miejsca, i to bez przedstawienia wyjaśnienia.
118.
W odniesieniu do części pierwszej Hubei Xinyegang podnosi, że Sąd słusznie uznał, iż wskazane w orzecznictwie (
59
) obawy dotyczące wyłączenia transakcji wywozu do Unii dotyczących niektórych rodzajów produktu objętego postępowaniem z obliczenia marginesu dumpingu są również istotne w ramach analizy podcięcia cenowego lub wpływu na ceny. Istniałoby również ryzyko manipulacji, gdyby uznano, że Komisja nie jest zobowiązana do wzięcia pod uwagę całości sprzedaży producentów Unii objętych próbą. Mogłoby to bowiem pozwolić Komisji na stwierdzenie podcięcia cenowego jedynie w odniesieniu do ograniczonej części sprzedaży przemysłu Unii i rozszerzenie tego ustalenia na pozostałą sprzedaż, bez konieczności wyjaśnienia, jaki był wpływ tej ostatniej sprzedaży na ceny.
119.
W odniesieniu do części drugiej Hubei Xinyegang podnosi, że argument Komisji, zgodnie z którym analiza wpływu na ceny i ustalenie związku przyczynowego są etapami, które są od siebie całkowicie niezależne, jest bez znaczenia dla sprawy, ponieważ Komisja nie podważyła pkt 86 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd stwierdził, że istnieje związek między ustaleniem podcięcia cenowego a ustaleniem istnienia związku przyczynowego. W każdym wypadku w zakresie, w jakim art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego odnosi się do wpływu przywozu po cenach dumpingowych na przemysł Unii, obejmuje on wymogi dotyczące związku przyczynowego i nieprzypisywania, które są określone następnie w art. 3 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia. Ponadto Sąd słusznie odniósł się do sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, z którego wynika, że konieczne jest ustalenie wpływu na ceny dla produktu jako całości, nie wyłączając rodzajów produktu, w odniesieniu do których nie stwierdzono żadnego podcięcia cenowego.
b)
W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia art. 17 rozporządzenia podstawowego
120.
W zarzucie piątym Komisja utrzymuje, że Sąd naruszył art. 17 rozporządzenia podstawowego (
60
), stwierdzając, że Komisja błędnie nie uwzględniła wpływu 17 rodzajów produktów niesprzedawanych przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących, lecz sprzedawanych przez objętych próbą producentów Unii. Brak przywozu w odniesieniu do rozpatrywanych 17 PCN jest nieodłączną konsekwencją zastosowania metody kontroli wyrywkowej w niniejszej sprawie, w odniesieniu do której Komisja dysponuje pewnym zakresem uznania. Ponadto, ponieważ próbę uznaje się za reprezentatywną, stwierdzenie podcięcia cenowego na podstawie średniej ważonej marginesów podcięcia cenowego ustalonych dla PCN sprzedawanych przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących jest reprezentatywne dla wszystkich PCN, a zatem również dla produktu objętego postępowaniem. Dokonana przez Sąd wykładnia pozbawia wszelkiej skuteczności kontrolę wyrywkową i ogranicza w nieuzasadniony sposób zakres uznania, jakim Komisja dysponuje w tym względzie.
121.
Hubei Xinyegang odpowiada, po pierwsze, że chociaż Komisja dysponuje pewnym zakresem uznania w doborze próby, nie umniejsza to faktu, że po dobraniu próby musi ona przestrzegać wszystkich obowiązków prawnych określonych w rozporządzeniu podstawowym, w tym obowiązku przeprowadzenia prawidłowej analizy wpływu na ceny. Po drugie, zaskarżony wyrok nie ma wpływu na możliwość stosowania przez Komisję kontroli wyrywkowej ani na elastyczność, jaką Komisja dysponuje w tym względzie. Zaskarżony wyrok wymaga jedynie uwzględnienia, po ustaleniu prób, wpływu całości przywozu po cenach dumpingowych, dokonywanego przez objętych próbą producentów eksportujących, na ceny wszystkich rodzajów produktów sprzedawanych przez objętych próbą producentów Unii.
3.
Analiza
a)
W przedmiocie zarzutu sformułowanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku
122.
Aby móc przeanalizować zarzuty czwarty i piąty, należy przede wszystkim, podobnie jak w przypadku trzech pierwszych zarzutów, określić zakres zarzutu sformułowanego przez Sąd. Nawet bowiem w odniesieniu do części zaskarżonego wyroku kwestionowanej we wspomnianych zarzutach strony nie zgadzają się co do zakresu, jaki należy nadać zarzutowi Sądu.
123.
Komisja oraz ArcelorMittal i in. twierdzą, że w zaskarżonym wyroku Sąd nałożył na Komisję obowiązek przeprowadzenia analizy podcięcia cenowego dla każdego rodzaju produktu, to znaczy dla każdego PCN sprzedawanego przez przemysł Unii. Strony te utrzymują ponadto, że podstawowy zarzut sformułowany przez Sąd nie wchodzi w zakres analizy wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny przemysłu Unii, lecz tak zwanej analizy „nieprzypisywania”, o której mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, na którą nie powołano się przed Sądem.
124.
Hubei Xinyegang utrzymuje natomiast, że Sąd zarzucił Komisji, iż po prostu rozszerzyła zakres swoich ustaleń dotyczących podcięcia cenowego w odniesieniu do niektórych rodzajów produktów na rodzaje produktów, w przypadku których nie wykazano żadnego podcięcia cenowego, i to bez uzasadnienia. Wyłączając zatem ze swej analizy wspomniane wyżej 17 rodzajów produktów, Komisja nie wykazała wpływu na ceny przywozu produktu podobnego jako całości, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
125.
W tym względzie pragnę zauważyć, po pierwsze, że w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził przede wszystkim w pkt 69, iż stosując metodę PCN, Komisja nie była w stanie określić marginesu podcięcia cenowego dla 17 rodzajów produktów przemysłu Unii, dla których nie istniały odpowiadające im produkty przywożone. Ponadto, w pkt 71, odnosząc się do sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, Sąd uznał, że w odpowiednich przepisach nie ma jednak żadnych podstaw, które pozwalałyby uznać, iż pewna ilość produktu podobnego, który nie był przedmiotem podcięcia cenowego – a mianowicie rzeczone 17 produktów, dla których nie było możliwe ustalenie marginesu podcięcia cenowego zgodnie z metodą PCN – może zostać wyłączona z analizy przewidzianej w art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
126.
Moim zdaniem w tym ostatnim stwierdzeniu Sąd wyraził zasadę, zgodnie z którą w ramach analizy wpływu na ceny Komisja jest zobowiązana do uwzględnienia całości sprzedaży produktu podobnego przemysłu Unii. Następnie Sąd zastosował tę zasadę do niniejszej sprawy i orzekł, że ponieważ w niniejszej sprawie analiza została przeprowadzona poprzez określenie podcięcia cenowego przy zastosowaniu metody PCN, Komisja była zobowiązana do uwzględnienia w sposób konieczny wszystkich PCN producentów Unii objętych próbą w celu oparcia swej analizy na wszystkich istotnych danych.
127.
Po drugie, w pkt 73 i 74 zaskarżonego wyroku Sąd zasadniczo zarzucił Komisji, że oparła związek, który stwierdziła między analizą podcięcia cenowego a zmianami cen przemysłu Unii, na błędnej podstawie faktycznej, ponieważ nie uwzględniła ona 17 rodzajów rozpatrywanych produktów, a to dlatego, że nie można było wykluczyć, że owe rodzaje produktów „przyczyniły się w znacznym stopniu do spadku cen producentów Unii objętych próbą”.
128.
Wynika z tego, że podstawowy zarzut Sądu skierowany przeciwko Komisji polega na tym, że w przeprowadzonej przez siebie analizie Komisja nie wzięła pod uwagę ewentualnego wpływu, jaki tych 17 rodzajów produktu (ich ceny) – dla których nie można było ustalić marginesu podcięcia cenowego – mogły mieć na zmiany cen producentów Unii, które zostały obliczone przez Komisję w odniesieniu do produktu podobnego rozpatrywanego jako całość.
b)
Czy Komisja ma obowiązek zawsze uwzględniać w analizie wpływu na ceny wszystkie rodzaje produktów przemysłu Unii objęte definicją produktu podobnego?
129.
W tym kontekście należy przede wszystkim zadać pytanie, czy – jak wydaje się wynikać z pkt 71 zaskarżonego wyroku – Komisja jest zobowiązana zawsze brać pod uwagę wszystkie rodzaje produktów sprzedawanych przez przemysł Unii w ramach swego badania wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny, w szczególności gdy badanie to jest przeprowadzane poprzez stwierdzenie podcięcia cenowego.
130.
Na poparcie swojego zasadniczego stwierdzenia zawartego w pkt 71 zaskarżonego wyroku Sąd powołał się na pkt 5.180 sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, w którym organ ów uznał, że w tym przypadku organy chińskie „były zobowiązane dokonać oceny znacznego charakteru podcięcia cenowego przywozu po cenach dumpingowych w stosunku do »części produkcji krajowej, w odniesieniu do której nie stwierdzono podcięcia cenowego«”.
131.
Sąd rozszerzył zakres tego stwierdzenia w drodze analogii na niniejszą sprawę i, uznawszy uprzednio w pkt 70 zaskarżonego wyroku, że nie „stwierdzono podcięcia cenowego” w odniesieniu do 17 rodzajów rozpatrywanych produktów, wywiódł z rzeczonego stwierdzenia w pkt 71 wspomnianą wyżej zasadę, zgodnie z którą część produktu podobnego nie może zostać wyłączona z badania wpływu na ceny.
132.
Nie jestem jednak przekonany, że z tego punktu sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” można wywieść ogólną zasadę, taką jak ta wywnioskowana przez Sąd. Punkt ten należy bowiem odczytywać w kontekście sprawy rozpatrywanej przez Organ Apelacyjny WTO. Jak wynika z pkt 75 powyżej, sprawa ta dotyczyła sytuacji, w której organy chińskie nie przeanalizowały, a zatem nie stwierdziły podcięcia cenowego w odniesieniu do produktów należących do segmentu dotyczącego klasy A, w którym koncentrowała się sprzedaż krajowa, a jedynie rozszerzyły na ten segment ustalenia w zakresie podcięcia cenowego w odniesieniu do segmentów rynku dotyczących klas B i C, w których to segmentach koncentrował się przywóz po cenach dumpingowych.
133.
Z powyższego wynika, że w punkcie tym Organ Apelacyjny zamierzał wskazać, iż w takiej bardzo szczególnej sytuacji, w której sprzedaż wewnętrzna była silnie skoncentrowana w jednym segmencie (klasa A), a przywóz po cenach dumpingowych był skoncentrowany w innych segmentach (klasy B i C), organy chińskie nie mogły po prostu rozszerzyć ustaleń dotyczących podcięcia cenowego dokonanych w odniesieniu do klasy B i C na produkty włączone do segmentu klasy A.
134.
W przeciwieństwie do tego przypadku w niniejszej sprawie Komisja nie wyłączyła „części produkcji krajowej” ze stwierdzenia podcięcia cenowego ze względów praktycznych, lecz, jak przyznaje sam Sąd, nie była w stanie obliczyć marginesu podcięcia cenowego dla tych produktów ze względu na próbę i metodę analizy wybraną w ramach przysługującego jej zakresu uznania (
61
).
135.
Moim zdaniem wynika z tego, że rozpatrywany punkt sprawozdania Organu Apelacyjnego „HP‑SSST” nie może uzasadniać zasady o charakterze ogólnym, takiej jak ta, którą można wywnioskować ze stwierdzenia zawartego w pkt 71 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym konieczne jest, by w swej analizie podcięcia cenowego i wpływu na ceny Komisja zawsze brała pod uwagę wszystkie rodzaje produktów sprzedawanych przez przemysł Unii i objętych zakresem określonego produktu podobnego.
136.
Hubei Xinyegang podnosi jednak, że zasada ta jest zgodna z podejściem przyjętym przez Trybunał w wyroku Changshu City. W tym względzie należy przypomnieć, że we wspomnianym wyroku Trybunał orzekł, że art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego w świetle jego brzmienia, celu i kontekstu, w jaki się wpisuje, nie może być interpretowany w ten sposób, że umożliwia przy obliczaniu marginesu dumpingu wykluczenie transakcji wywozu do Unii dotyczących określonych rodzajów produktu objętego postępowaniem, oraz że, przeciwnie, z przepisu tego wynika, iż w celu takiego obliczenia instytucje Unii są zobowiązane uwzględnić ogół tych transakcji (
62
).
137.
W tym względzie uważam jednak, że dokonana przez Trybunał w owym wyroku wykładnia art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego w celu obliczenia marginesu dumpingu niekoniecznie musi być automatycznie stosowana do badania podcięcia cenowego w rozumieniu art. 3 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Już z literalnego punktu widzenia należy zauważyć, że te dwa przepisy są sformułowane w zasadniczo różny sposób. Artykuł 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego przewiduje bowiem wyraźnie obowiązek uwzględnienia „cen we wszystkich transakcjach wywozowych” (
63
). Można zatem uznać, że w zakresie, w jakim przepisy art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego są sformułowane w odmienny sposób, nie wymagają one koniecznie uwzględnienia w tej analizie całości sprzedaży produktu podobnego przez przemysł Unii.
138.
Ponadto wydaje się, że odpowiada to również odmiennej logice leżącej u podstaw obliczenia marginesu dumpingu i ustalenia podcięcia cenowego. O ile obliczenie marginesu dumpingu jest w rzeczywistości zwykle dokonywane (
64
) poprzez uwzględnienie sprzedaży wewnętrznej i wywozu tego samego przedsiębiorstwa, to znaczy producenta eksportującego, o tyle ustalenie podcięcia cenowego wymaga natomiast porównania sprzedaży różnych producentów (to znaczy przywozu po cenach dumpingowych dokonywanego przez producentów eksportujących i sprzedaży wewnętrznej przemysłu Unii).
139.
Z powyższej analizy wynika, że ani sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, na którym oparł się Sąd, ani wyrok Changshu City, na który powołuje się Hubei Xinyegang, nie mogą uzasadniać zasady, zgodnie z którą Komisja jest zawsze i w każdych okolicznościach zobowiązana do uwzględnienia całości sprzedaży wszystkich rodzajów produktu podobnego przez producentów Unii w ramach analizy podcięcia cenowego oraz, bardziej ogólnie, wpływu na ceny przywozu po cenach dumpingowych.
140.
Niemniej jednak uważam, że konieczne jest poczynienie następujących uwag.
141.
Po pierwsze, jak zauważono w pkt 28 i 67 powyżej, z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wynika, że Komisja jest zobowiązana do przeprowadzenia obiektywnej oceny wpływu przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii. Nie można zatem wykluczyć, że w pewnych okolicznościach, w celu zapewnienia obiektywności takiej oceny, rzeczywiście konieczne może być uwzględnienie całości sprzedaży produktów przemysłu Unii.
142.
Po drugie, jak wynika z samego brzmienia art. 3 ust. 2 i 3 samego rozporządzenia podstawowego, rozpatrywana analiza zakłada zbadanie wpływu przywozu na ceny produktów podobnych na rynku Unii. W niniejszej sprawie, jak wskazano w pkt 35 powyżej, jest bezsporne, że badanie to zostało przeprowadzone w odniesieniu do wszystkich transakcji przywozu produktu objętego postępowaniem dokonanych przez chińskich eksporterów objętych próbą.
143.
Po trzecie, jak przypomniano w pkt 28 i 29 powyżej, w art. 3 rozporządzenia podstawowego nie przewidziano szczególnej metody analizy w celu ustalenia istnienia szkody ani w szczególności podcięcia cenowego i w tym względzie instytucje Unii dysponują szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny muszą dokonać. W tym kontekście, w zakresie, w jakim zapewniona jest obiektywność oceny, do wspomnianych instytucji należy wybór metody analizy, którą uznają za najbardziej odpowiednią, zgodnie ze szczególnymi cechami danego dochodzenia, w celu określenia wpływu na ceny.
144.
Po czwarte, w niniejszej sprawie z jednej strony ze spornego rozporządzenia wynika, że Komisja postanowiła zastosować kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego (
65
) w odniesieniu zarówno do chińskich producentów eksportujących, jak i do producentów Unii. Ta kontrola wyrywkowa, w odniesieniu do której w orzecznictwie uznano pewien zakres uznania (
66
), nie została zakwestionowana w niniejszej sprawie.
145.
Z drugiej strony, jak już zauważono w pkt 33, 34 oraz 90 i nast. powyżej, w niniejszej sprawie Komisja zdecydowała się na zastosowanie w ramach wyżej wspomnianego zakresu uznania metody PCN w celu ustalenia podcięcia cenowego. Metoda ta, która również nie została zakwestionowana, miała na celu między innymi zapewnienie porównywalności cen produktów pochodzących od różnych przedsiębiorstw, które miały być porównywane. Dla celów zapewnienia takiej porównywalności określenie różnych PCN opierało się, jak już wskazano, na fizycznych i technicznych cechach produktów. Jednakże, jak słusznie podnoszą ArcelorMittal i in., zastosowanie takiego systemu wiąże się z kompromisem pomiędzy z jednej strony potrzebą zapewnienia wspomnianej wyżej zgodności cen a z drugiej strony koniecznością zapewnienia możliwości porównania jak największej liczby transakcji przywozu i sprzedaży wewnętrznej w celu uzyskania jak najbardziej reprezentatywnych wyników. Z tego punktu widzenia im bardziej szczegółowy jest PCN, tym bardziej porównywalne są produkty przywożone i produkty krajowe objęte PCN. Jednakże jednocześnie im bardziej szczegółowy jest PCN, tym większe jest ryzyko, że niektóre produkty (PCN) nie będą mieć odpowiedników, a zatem nie będą mogły być uwzględnione w analizie. W niniejszej sprawie ustalono, że zastosowanie metody PCN opracowanej przez Komisję umożliwiło osiągnięcie bardzo wysokiego poziomu porównywalności, ponieważ 100% transakcji przywozu po cenach dumpingowych zostało porównanych z 92% transakcji sprzedaży wewnętrznej przedsiębiorstw objętych próbą. Jak już wspomniano, metoda ta nie została zakwestionowana.
146.
W świetle powyższych uwag należy przeanalizować błąd zarzucany Komisji przez Sąd.
c)
W przedmiocie błędu zarzucanego Komisji przez Sąd
147.
Z pkt 76 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd zarzucił Komisji nieuwzględnienie wszystkich istotnych danych w niniejszej sprawie w ramach badania podcięcia cenowego i wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii.
148.
Z pkt 73 i 74 zaskarżonego wyroku, o których mowa w pkt 113 i 127 powyżej, wynika, że w odniesieniu do zarzutu drugiego istotnymi danymi, których Komisja błędnie nie wzięła pod uwagę, były dane dotyczące wpływu, jaki ceny sprzedaży 17 rodzajów produktów, w odniesieniu do których nie można było stwierdzić podcięcia cenowego, mogły mieć na spadek cen sprzedaży producentów Unii objętych próbą, dotyczących produktu podobnego rozpatrywanego jako całość. Jak zauważono w pkt 128 powyżej, Sąd zasadniczo zarzucił Komisji, że w analizie podcięcia cenowego i wpływu na ceny nie wzięła pod uwagę ewentualnego wpływu, jaki sprzedaż tych 17 rodzajów produktów mogła mieć na zmiany cen producentów Unii w odniesieniu do produktu podobnego jako całości.
149.
W tym względzie pragnę jednak zauważyć, po pierwsze, że jak zauważono w pkt 142 powyżej, z brzmienia art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego wynika wyraźnie, że analiza wpływu na ceny dotyczy wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktu podobnego na rynku Unii, a nie wpływu cen części produktu podobnego. W niniejszej sprawie Sąd zarzucił jednak Komisji naruszenie tych przepisów nie z powodu nieuwzględnienia przez nią wpływu przywozu (który został uwzględniony w 100% w analizie), lecz z powodu nieuwzględnienia wpływu sprzedaży 17 rodzajów produktów producentów Unii.
150.
Po drugie, zarzut ten odnosi się do potencjalnego braku zbadania, czy spadek cen produktu podobnego jako całości nie wynikał w sposób „znaczący” ze spadku cen 17 rodzajów rozpatrywanych produktów. Oznacza to, że Komisja powinna była ustalić, czy ceny tych 17 rodzajów produktów nie przyczyniły się w sposób nieproporcjonalny do spadku cen produktu podobnego jako całości w porównaniu z konsekwencjami dla rozpatrywanego produktu podobnego, wynikającymi ze spadku cen 49 innych rodzajów produktów, w przypadku których stwierdzono podcięcie cenowe.
151.
Jednakże, jak słusznie wskazały ArcelorMittal i in., taki nieproporcjonalny spadek cen 17 rodzajów rozpatrywanych produktów mógł mieć miejsce tylko z dwóch powodów: albo w wyniku nieproporcjonalnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych na te produkty, albo ze względu na wpływ innych czynników, wewnętrznych lub zewnętrznych, innych niż wspomniany przywóz. Jednakże w tym kontekście możliwe jest tylko jedno z dwojga. W pierwszym przypadku taki nieproporcjonalny spadek oznaczałby, że przywóz po cenach dumpingowych miał nawet większy wpływ na ceny tych 17 rodzajów produktów niż wpływ określony przez Komisję dla innych rodzajów produktów, w przypadku których stwierdzono podcięcie cenowe. Jednakże w takim przypadku wniosek dotyczący istnienia szkodliwego wpływu na ceny produktu podobnego ze względu na przywóz na rynek Unii z pewnością nie mógłby zostać podważony jako błędny. W drugim przypadku nieproporcjonalny spadek cen tych produktów wynikałby natomiast z wpływu „innych czynników [niż przywóz], które powodują jednocześnie szkodę dla przemysłu Unii”. Jednakże, jak podnosi Komisja, zbadanie tych innych czynników wchodzi w zakres analizy „nieprzypisywania” przewidzianej w art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, którego naruszenie nie zostało podniesione przez Hubei Xinyegang i w związku z tym nie może uzasadniać uwzględnienia jej skargi (
67
).
152.
W odniesieniu do tych 17 rodzajów produktów muszę jeszcze podkreślić, że wniosek, do jakiego doszedł Sąd w pkt 71 in fine zaskarżonego wyroku – na podstawie stwierdzenia zawartego w pkt 70 zaskarżonego wyroku – zgodnie z którym 17 rodzajów rozpatrywanych produktów nie było przedmiotem żadnego podcięcia cenowego, jest moim zdaniem błędny. W rzeczywistości obliczenie marginesu podcięcia cenowego dla tych rodzajów produktów nie było możliwe właśnie ze względu na kontrolę wyrywkową i wybór metody PCN, jak wskazał zresztą sam Sąd w pkt 69 zaskarżonego wyroku (
68
). Nie oznacza to jednak, że owych 17 rodzajów produktów nie było samych w sobie przedmiotem podcięcia cenowego. Nie jest bowiem wykluczone, że inni chińscy eksporterzy, którzy nie zostali objęci próbą, dokonywali przywozu takich 17 rodzajów produktów po cenach znacznie niższych niż ceny producentów Unii (
69
). Takie stwierdzenie nie było możliwe jedynie z powodu wyboru metody dokonanego przez Komisję w ramach przysługującego jej zakresu uznania, który to wybór nie został zresztą zakwestionowany.
153.
Z powyższego wynika moim zdaniem, że analiza Sądu zawarta w pkt 68–76 zaskarżonego wyroku jest również obarczona naruszeniami prawa i że w związku z tym Sąd oparł także tę część wyroku na błędnej wykładni art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego.
D. W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego błędnego określenia stopnia kontroli sądowej
1.
Argumenty stron
154.
Zarzut szósty odwołania podniesiony przez Komisję, popieraną przez ArcelorMittal i in., składa się z trzech części. W części pierwszej Komisja zarzuca Sądowi, że orzekł ultra petita, zmieniając kwalifikację pierwszego i drugiego zarzutu skargi w pierwszej instancji i rozszerzając w ten sposób zakres sporu poza ścisłe granice określone w samej skardze. Hubei Xinyegang nie zakwestionowała bowiem ustalenia okoliczności faktycznych, lecz podważając sposób, w jaki Komisja skorzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych, zakwestionowała ocenę okoliczności faktycznych.
155.
W części drugiej Komisja utrzymuje, że w pkt 34, 35 i 45 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie określił stopień sprawowanej przezeń kontroli sądowej. Sąd oparł się w zaskarżonym wyroku na szerokiej wykładni pojęcia „ustalenia okoliczności faktycznych”, która nie znajduje oparcia w orzecznictwie i nie jest zgodna ze stopniem kontroli sądowej uznanym w utrwalonym orzecznictwie. Sąd zastosował pełną kontrolę sądową, podczas gdy zastosowanie miało kryterium oczywistego błędu.
156.
W części trzeciej Komisja utrzymuje, że Sąd popełnił błąd w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych. Nawet gdyby wskazany przez Sąd stopień kontroli sądowej był odpowiedni, choć nie był, Komisja zastosowała się do niego, ponieważ zebrała w toku dochodzenia wszystkie dane niezbędne do przeprowadzenia analizy poszczególnych segmentów rynku oraz do oceny 17 zakwestionowanych PCN.
157.
W odniesieniu do części pierwszej Hubei Xinyegang podnosi, że już sama lektura skargi w pierwszej instancji świadczy o tym, że Sąd nie zmienił kwalifikacji przedstawionych przez nią zarzutów, lecz po prostu je uwzględnił. W odniesieniu do części drugiej Hubei Xinyegang utrzymuje, że Sąd prawidłowo zastosował kontrolę sądową, zgodnie z orzecznictwem Trybunału. W odniesieniu do części trzeciej utrzymuje ona, że nawet gdyby było prawdą, że Komisja zebrała wszystkie dane niezbędne do przeprowadzenia analizy, nie wynika to ani ze spornego rozporządzenia, ani z dowodów przedstawionych przed Sądem.
2.
Analiza
158.
W odniesieniu przede wszystkim do pierwszej części niniejszego zarzutu zgadzam się z Hubei Xinyegang, że lektura skargi w pierwszej instancji świadczy o tym, iż w zaskarżonym wyroku Sąd rzeczywiście uwzględnił podniesione przez nią zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, nie zmieniając ich kwalifikacji. Moim zdaniem pierwsza część niniejszego zarzutu powinna zatem zostać oddalona.
159.
Nie oznacza to jednak, że w ten sposób Sąd nie mógł zastosować, jak to podnosi Komisja w ramach części drugiej, błędnego stopnia kontroli sądowej.
160.
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenie wystąpienia szkody w przemyśle Unii wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych, a kontrola sądowa takiej oceny musi ograniczyć się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. Jest tak w szczególności w przypadku ustalania, w ramach dochodzenia antydumpingowego, czynników wyrządzających szkodę przemysłowi Unii (
70
).
161.
W tym względzie Trybunał orzekł również, że dokonanie przez Sąd oceny dowodów, na których instytucje Unii oparły swe twierdzenia, nie stanowi nowej oceny faktów zastępującej ocenę dokonaną przez instytucje. Kontrola ta nie zastępuje szerokiego zakresu uznania tych instytucji w dziedzinie polityki handlowej, lecz ogranicza się do wykazania, czy dowody te są w stanie potwierdzić wnioski wyciągnięte przez instytucje. W związku z tym Sąd powinien dokonać weryfikacji nie tylko materialnej dokładności przytoczonego materiału dowodowego, jego wiarygodności i spójności, ale także kontroli tego, czy te materiały stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu oceny złożonej sytuacji, i czy może on stanowić poparcie dla wniosków wyciągniętych na jego podstawie (
71
).
162.
Ponadto, w ramach kontroli legalności, o której mowa w art. 263 TFUE, sąd Unii nie może w żadnym wypadku zastępować uzasadnienia autora zaskarżonego aktu swoim własnym uzasadnieniem (
72
).
163.
W niniejszej sprawie pragnę zauważyć, po pierwsze, że w pkt 34 zaskarżonego wyroku Sąd odniósł się do formuły zaczerpniętej ze swego utrwalonego orzecznictwa (
73
), która zasadniczo określa zasady wyrażone w orzecznictwie Trybunału, o którym mowa w pkt 160 i 161 powyżej. Formuła ta zawiera jednak zdanie, którego nie ma we wspomnianym orzecznictwie Trybunału, a mianowicie, że „[t]aka ograniczona kontrola sądowa nie oznacza, że sąd Unii powinien powstrzymać się od kontroli dokonanej przez instytucje interpretacji danych o charakterze ekonomicznym”. Zdanie to wydaje się być wyraźnie zaczerpnięte z orzecznictwa dotyczącego zakresu kontroli sądowej w dziedzinie konkurencji (
74
). Nie sądzę jednak, aby określenie zakresu kontroli sądowej dokonane przez Trybunał w dziedzinie konkurencji mogło być automatycznie przeniesione na dziedzinę antydumpingu. Chociaż obie dziedziny mają charakter gospodarczy, obie dotyczą zachowań przedsiębiorstw i obie należą do wyłącznej kompetencji Unii, to jednak zawierają one bardzo odmienne elementy. W szczególności, z jednej strony, instytucje mają bardzo różne uprawnienia procesowe w tych dwóch dziedzinach, a w dziedzinie antydumpingu, w przeciwieństwie do dziedziny konkurencji, rozporządzenie podstawowe nie nadaje Komisji żadnych uprawnień procesowych pozwalających na przymuszenie przedsiębiorstw do udziału w postępowaniu lub do udzielenia informacji (
75
). Z drugiej strony, zakres uznania przyznany instytucjom w sprawach antydumpingowych musi być co do zasady szerszy, ponieważ, jak wyraźnie stwierdza się w orzecznictwie, wynika on z konieczności uwzględnienia złożoności nie tylko sytuacji gospodarczych, jak w dziedzinie konkurencji, lecz również sytuacji politycznych (
76
).
164.
Po drugie, należy przypomnieć, że jak zauważył Sąd i jak przypomniano w pkt 28 powyżej, art. 3 rozporządzenia podstawowego nie przewiduje szczególnej metody analizy w celu ustalenia istnienia szkody ani w szczególności podcięcia cenowego. Wobec faktu, że nie przewidziano dokładnej metody przeprowadzenia takiej analizy, która wymaga oceny złożonych sytuacji gospodarczych, tym bardziej Komisji przysługuje pewien zakres uznania.
165.
W związku z tym należy moim zdaniem podkreślić, że chociaż, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału przytoczonego w pkt 161 powyżej, Sąd jest zobowiązany do ustalenia, czy dowody, którymi dysponuje Komisja, stanowią zbiór istotnych danych, które należy wziąć pod uwagę w celu dokonania oceny złożonej sytuacji, to jednak przy dokonywaniu tej oceny Sąd nie może wykraczać poza granice ograniczonej kontroli sądowej, zastępując ocenę Komisji własną oceną. Stwierdzenie, że Komisja nie dysponowała zbiorem istotnych danych, musi prowadzić do wniosku, iż w konsekwencji instytucja ta popełniła oczywisty błąd w ocenie. Innymi słowy, orzecznictwo przytoczone w pkt 161 powyżej należy interpretować w świetle orzecznictwa przywołanego w pkt 160. Wynika z tego, że w celu stwierdzenia nieważności rozporządzenia, takiego jak sporne rozporządzenie rozpatrywane w niniejszej sprawie, sąd Unii musi stwierdzić, że ewentualny niewystarczający charakter danych istotnych dla oceny złożonej sytuacji gospodarczej doprowadził do popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie.
166.
Po trzecie, w odniesieniu do powyższych rozważań uważam, że należy przedstawić pewne wyjaśnienie dotyczące zakresu wspomnianego uznania przyznanego instytucjom. Granica między stwierdzeniem, że dane istotne dla dokonania oceny złożonej sytuacji gospodarczej są wystarczające, a kwestionowaniem zastosowanej metody analizy jest bowiem raczej subtelna.
167.
W tym względzie uważam, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie ów zakres uznania obejmuje co najmniej decyzje dotyczące wyboru metody analizy, danych i dowodów, które należy zebrać, sposobów obliczenia stosowanych w celu określenia marginesu podcięcia cenowego oraz interpretacji i oceny zebranych danych. W odniesieniu do wszystkich rzeczonych kwestii należy zastosować zasadę oczywistego błędu, a kontrola sądowa, jaką ma sprawować sąd Unii, jest ograniczona.
168.
W analizie niniejszej sprawy w świetle powyższych uwag z pkt 59 i 60 powyżej wynika, że pierwszy zarzut Sądu wobec Komisji dotyczy, po pierwsze, nieuwzględnienia, pomimo zastosowania metody PCN, segmentacji rynku w analizie podcięcia cenowego oraz, bardziej ogólnie, wpływu na ceny, a po drugie, braku przeprowadzenia dodatkowej analizy mającej na celu ustalenie, czy spadek cen produktu podobnego przemysłu Unii, rozpatrywanego jako całość, nie był wynikiem dynamiki segmentu rynku, w którym przywóz po cenach dumpingowych nie miał znaczącego wpływu ze względu na jego nieznaczną wielkość lub ze względu na nieznaczny poziom podcięcia cenowego.
169.
Z pkt 128 powyżej wynika, że w ramach zarzutu drugiego Sąd negatywnie ocenił działania Komisji ze względu na to, iż w swojej analizie nie wzięła pod uwagę możliwego wpływu, jaki ceny 17 rodzajów produktu, w przypadku których nie można było stwierdzić podcięcia cenowego, mogły mieć na zmiany cen producentów Unii, które zostały obliczone w odniesieniu do produktu podobnego jako całości.
170.
Z powodu tych dwóch rzekomych błędów w analizie Sąd stwierdził w pkt 76 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych danych w niniejszej sprawie.
171.
W tym względzie pragnę zauważyć, po pierwsze, że owe zarzuty wskazują na raczej wysoki stopień ingerencji Sądu w przeprowadzoną przez Komisję analizę podcięcia cenowego, który to stopień moim zdaniem trudno pogodzić z ograniczonym zakresem kontroli sądowej przewidzianym w orzecznictwie przytoczonym w pkt 160 powyżej. W tym względzie pragnę zauważyć między innymi, że jak wynika z nagłówka części zaskarżonego wyroku rozpoczynającej się w pkt 53, druga część zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji przez Hubei Xinyegang i uwzględnionego przez Sąd miała na celu podważenie metody zastosowanej przez Komisję w ramach jej badania podcięcia cenowego, co moim zdaniem, jak zauważono w pkt 167 powyżej, niewątpliwie wchodzi w szeroki zakres uznania przyznanego Komisji w tej dziedzinie.
172.
Po drugie, pragnę zauważyć, że Sąd w żaden sposób nie stwierdził, iż rzekomy brak uwzględnienia wszystkich istotnych w niniejszej sprawie danych spowodował oczywisty błąd Komisji. Moim zdaniem wynika z tego, że Sąd nie zastosował standardu wymaganego w orzecznictwie w celu sprawowania kontroli sądowej w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie.
173.
W świetle wszystkich powyższych uwag jestem zdania, że szósty zarzut odwołania również powinien zostać uwzględniony.
E. Wnioski w przedmiocie odwołania
174.
Moim zdaniem z pkt 109, 110, 153 i 173 powyżej wynika, że zarówno część wyroku dotycząca pierwszego zarzutu Sądu wobec Komisji (pkt 59–67 i 77–79), jak i część zaskarżonego wyroku dotycząca jego drugiego zarzutu wobec niej (pkt 68–76) są dotknięte naruszeniem prawa. Wynika z tego, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony w zakresie, w jakim dotyczy on dokonanej przez Sąd analizy pierwszego zarzutu skargi podniesionego w pierwszej instancji przez Hubei Xinyegang.
175.
W zakresie, w jakim, jak wynika z pkt 88 zaskarżonego wyroku, Sąd oparł uwzględnienie drugiego zarzutu skargi podniesionego w pierwszej instancji przez Hubei Xinyegang wyłącznie na tych samych ustaleniach co te, które zostały poczynione w ramach analizy pierwszego zarzutu, należy, tak jak twierdzi Komisja, uchylić zaskarżony wyrok również w części dotyczącej analizy drugiego zarzutu skargi (pkt 82–89), a tym samym zaskarżony wyrok w całości.
VI. W przedmiocie wniesionej do Sądu skargi
176.
Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.
177.
Uważam, że sytuacja ta dotyczy pierwszego i drugiego zarzutu skargi podniesionych przez Hubei Xinyegang przed Sądem i streszczonych w pkt 24, 25 i 82 zaskarżonego wyroku. Z całości powyższych rozważań wynika bowiem, że wbrew temu, co stwierdził Sąd, argumenty przedstawione przez Hubei Xinyegang w ramach tych dwóch pierwszych zarzutów skargi nie dowodzą żadnego oczywistego błędu ze strony Komisji w analizie podcięcia cenowego i wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny produktów podobnych na rynku Unii.
178.
Uważam natomiast, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia przez Trybunał w przedmiocie zarzutów skargi trzeciego i czwartego, które nie zostały przeanalizowane przez Sąd w zaskarżonym wyroku i w odniesieniu do których nie można wykluczyć konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. W związku z tym uważam, że sprawa powinna zostać przekazana Sądowi do ponownego rozpoznania, tak aby mógł on rozstrzygnąć w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi.
VII. W przedmiocie kosztów
179.
Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Ponieważ sytuacja ta nie ma miejsca w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
VIII. Wnioski
180.
W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł, co następuje:
–
wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 września 2019 r., Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja (T‑500/17, niepublikowany, EU:T:2019:691) zostaje uchylony;
–
zarzuty pierwszy i drugi podniesione przez Hubei Xinyegang Special Tube w pierwszej instancji zostają oddalone;
–
sprawa zostaje przekazana Sądowi do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie pozostałych zarzutów;
–
rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
(
1
)	Język oryginału: włoski.
(
2
)	T‑500/17, niepublikowany, EU:T:2019:691.
(
3
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/804 z dnia 11 maja 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu, z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, o przekroju okrągłym i o średnicy zewnętrznej przekraczającej 406,4 mm, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2017, L 121, s. 3).
(
4
)	Dz.U. 2016, L 176, s. 21.
(
5
)	Dz.U. 2016, L 305, s. 1.
(
6
)	Dz.U. 1994, L 336, s. 103.
(
7
)	Zobacz pkt 48–52 zaskarżonego wyroku.
(
8
)	Zobacz pkt 59–67 zaskarżonego wyroku.
(
9
)	Zobacz pkt 82–89 zaskarżonego wyroku.
(
10
)	Zobacz w szczególności pkt 88 zaskarżonego wyroku.
(
11
)	Postanowienie prezesa siódmej izby Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r. Zobacz pkt 12 zaskarżonego wyroku.
(
12
)	Zobacz pkt 59–67 i pkt 77–79 zaskarżonego wyroku.
(
13
)	Zobacz pkt 68–76 zaskarżonego wyroku.
(
14
)	Z art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wynika, że cło antydumpingowe może zostać nałożone na produkt przywieziony po cenach dumpingowych tylko wtedy, gdy wprowadzenie tego produktu do wolnego obrotu powoduje szkodę.
(
15
)	Zobacz pkt 30 i 54 zaskarżonego wyroku.
(
16
)	Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Rusal Armenal (C‑21/14 P, EU:C:2015:494, pkt 44–46 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
17
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 9 stycznia 2003 r., Petrotub i Republica (C‑76/00 P, EU:C:2003:4, pkt 56).
(
18
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 6 października 2020 r., Komisja/Węgry (Szkolnictwo wyższe) (C‑66/18, EU:C:2020:792, pkt 92).
(
19
)	Jak wynika z brzmienia wyżej wymienionych odpowiednich przepisów, analiza wpływu na ceny, oprócz ustalenia podcięcia cenowego, może wykazać, że przywóz po cenach dumpingowych spowodował znaczny spadek cen bądź zahamował ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach.
(
20
)	Zobacz w tym względzie sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.158, 5.161 i inne przytoczone tam odesłania. Zasady te zostały powtórzone zasadniczo w pkt 32 i 56 zaskarżonego wyroku.
(
21
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.141 i inne odesłania przytoczone w przypisie 340. Zobacz także pkt 33 zaskarżonego wyroku.
(
22
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.180.
(
23
)	Zobacz m.in. wyrok z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport (C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
24
)	Wyrok z dnia 10 lipca 2019 r., Caviro Distillerie i in./Komisja (C‑345/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:589, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
25
)	Zobacz pkt 33 zaskarżonego wyroku.
(
26
)	Motyw 19 rozporządzenia tymczasowego, potwierdzony przez pkt 28 spornego rozporządzenia.
(
27
)	Zobacz motywy 22, 25 i 108 spornego rozporządzenia.
(
28
)	W niniejszym przypadku wzięto pod uwagę jako cechy: rodzaj produktu, zewnętrzną średnicę, grubość ścian, hartowanie i odpuszczanie, długość, krawędź rury i próbę. Zobacz motyw 24 spornego rozporządzenia.
(
29
)	Zobacz motyw 24 spornego rozporządzenia.
(
30
)	Zobacz motyw 69 spornego rozporządzenia i pkt 37 zaskarżonego wyroku.
(
31
)	Punkt 37 zaskarżonego wyroku.
(
32
)	Zobacz pkt 38 zaskarżonego wyroku.
(
33
)	Wyrok z dnia 10 września 2015 r., Fliesen‑Zentrum Deutschland (C‑687/13, EU:C:2015:573).
(
34
)	Jak wynika z pkt 43 i 46 powyżej, strony przedstawiają rozbieżną interpretację zaskarżonego wyroku.
(
35
)	Zobacz pkt 65 zaskarżonego wyroku i pkt 37 powyżej.
(
36
)	Kwestia istnienia takiego obowiązku została omówiona przez Komisję w ramach pierwszej części jej pierwszego zarzutu odwołania.
(
37
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.180 zdanie pierwsze.
(
38
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.180.
(
39
)	Zobacz pkt 28 powyżej.
(
40
)	Zobacz motyw 96 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu (Dz.U. 2000, L 301, s. 42), którego dotyczył wyrok Shanghai Teraoka.
(
41
)	Zobacz wyrok Shanghai Teraoka, pkt 121.
(
42
)	Zobacz wyrok Shanghai Teraoka, pkt 127.
(
43
)	Zobacz wyrok Shanghai Teraoka, pkt 129.
(
44
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.179–5.181.
(
45
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.178.
(
46
)	Zobacz sprawozdanie Organu Apelacyjnego „HP‑SSST”, pkt 5.181.
(
47
)	Zobacz podobnie wyrok z dnia 10 września 2015 r., Fliesen‑Zentrum Deutschland (C‑687/13, EU:C:2015:573, pkt 75, 76).
(
48
)	Zobacz wyrok z dnia 10 września 2015 r., Fliesen‑Zentrum Deutschland (C‑687/13, EU:C:2015:573, pkt 77). Moim zdaniem zasady wyrażone w tym wyroku i w przytoczonym w nim orzecznictwie mają charakter ogólny i nie mogą zostać podważone przez argumenty dotyczące rzekomej szczególnej sytuacji Hubei Xinyegang w niniejszej sprawie.
(
49
)	Zobacz motywy 63–79 spornego rozporządzenia w związku z motywami 60–62 rozporządzenia tymczasowego.
(
50
)	Zobacz m.in. na przykład wyroki: z dnia 1 czerwca 2017 r., Changmao Biochemical Engineering/Rada (T‑442/12, EU:T:2017:372, pkt 52); z dnia 9 czerwca 2016 r., Growth Energy i Renewable Fuels Association/Rada (T‑276/13, EU:T:2016:340, pkt 282).
(
51
)	W tym względzie zob. także uwagi zawarte w pkt 113–118 opinii rzecznik generalnej E. Sharpston w sprawie Fliesen‑Zentrum Deutschland (C‑687/13, EU:C:2015:349).
(
52
)	Wymienionych w przypisie 28 powyżej.
(
53
)	Zobacz w szczególności załącznik przedstawiony przez Komisję, dotyczący obliczenia marginesów podcięcia cenowego Hubei Xinyegang.
(
54
)	Zobacz pkt 67 zaskarżonego wyroku w odniesieniu do analizy przeprowadzonej w pkt 61 tego wyroku.
(
55
)	W tym względzie pragnę zauważyć na marginesie, że Sąd uznał istnienie zastępowalności z punktu widzenia podaży, ponieważ producenci mogli łatwo dostosować swoje środki produkcji w celu wytwarzania różnych rodzajów produktów należących do jednego lub drugiego segmentu.
(
56
)	Zobacz pkt 67 zaskarżonego wyroku w odniesieniu do analizy przeprowadzonej w pkt 62 tego wyroku.
(
57
)	Zobacz pkt 67 zaskarżonego wyroku w odniesieniu do analizy przeprowadzonej w pkt 63 tego wyroku.
(
58
)	Zobacz pkt 71–74 powyżej.
(
59
)	Hubei Xinyegang powołuje się na wyrok z dnia 5 kwietnia 2017 r., Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (C‑376/15 P i C‑377/15 P, EU:C:2017:269, zwany dalej „wyrokiem Changshu City”).
(
60
)	Artykuł 17 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Kontrola wyrywkowa”, stanowi w ust. 1 i 2, co następuje: „1. W przypadku dużej liczby wnioskodawców, eksporterów, importerów, typów produktu lub transakcji postępowanie można ograniczyć do uzasadnionej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne próbki w oparciu o informacje dostępne w momencie ich doboru, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie. 2. Ostatecznego wyboru stron, typów produktów lub transakcji dokonuje Komisja na podstawie niniejszych przepisów o kontroli wyrywkowej, chociaż preferowany jest wybór próbki po konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron, pod warunkiem że strony te dokonają zgłoszenia i udostępnią informacje w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia, w celu umożliwienia wyboru reprezentatywnej próbki”.
(
61
)	W tym względzie zob. także pkt 152 poniżej.
(
62
)	Punkt 61 wyroku Changshu City.
(
63
)	Przepis ten stanowi, że „istnienie marginesów dumpingu w okresie objętym postępowaniem zwykle ustala się na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen we wszystkich transakcjach wywozowych do Unii”. Podkreślenie moje.
(
64
)	Oczywiście nie dotyczy to przypadku, w którym wartość normalna jest ustalana na podstawie danych dotyczących państwa analogicznego w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
(
65
)	Zobacz motywy 6–13 rozporządzenia tymczasowego i motywy 6–11 spornego rozporządzenia.
(
66
)	Zobacz wyrok z dnia 15 czerwca 2017 r., T.KUP (C‑349/16, EU:C:2017:469, pkt 31).
(
67
)	W tym względzie pragnę zauważyć, że stwierdzenia tego nie podważa argument Hubei Xinyegang przedstawiony w pkt 119 powyżej, dotyczący braku zakwestionowania pkt 86 zaskarżonego wyroku. W pkt 76 zaskarżonego wyroku Sąd zarzucił bowiem Komisji, że nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych danych w analizie podcięcia cenowego i wpływu na ceny, a zatem naruszyła art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego. Należy zatem ocenić zarzut Sądu w odniesieniu do tych przepisów.
(
68
)	W ten właśnie sposób należy interpretować stwierdzenie Komisji zawarte w pkt 70 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym „ceny tych 17 rodzajów produktów nie były z definicji »przedmiotem podcięcia cenowego ze strony chińskiego wywozu objętego próbą«”.
(
69
)	To dodatkowo odróżnia tę sprawę od sprawy rozstrzygniętej przez Organ Apelacyjny w sprawozdaniu „HP‑SSST”, w której to sprawie organy chińskie nie stwierdziły podcięcia cenowego w odniesieniu do produktów z klasy A z powodu braku przywozu w tym segmencie, a nie z powodu wyboru kontroli wyrywkowej i wyboru metody analizy.
(
70
)	Wyroki: z dnia 10 września 2015 r., Bricmate (C‑569/13, EU:C:2015:572, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 10 lipca 2019 r., Caviro Distillerie i in./Komisja (C‑345/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:589, pkt 15).
(
71
)	Wyrok z dnia 18 października 2018 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada (C‑100/17 P, EU:C:2018:842, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
72
)	Wyrok z dnia 10 lipca 2019 r., Caviro Distillerie i in./Komisja (C‑345/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:589, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
73
)	Zobacz m.in. wyroki: z dnia 29 stycznia 2014 r., Hubei Xinyegang Steel/Rada (T‑528/09, EU:T:2014:35, pkt 53); z dnia 28 czerwca 2019 r., Changmao Biochemical Engineering/Komisja (T‑741/16, niepublikowany, EU:T:2019:454, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo Sądu).
(
74
)	Zobacz wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., KME i in./Komisja (C‑272/09 P, EU:C:2011:810, pkt 94).
(
75
)	Zobacz w tym względzie opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie EBMA/Rada (C‑61/16 P, EU:C:2017:615, pkt 50).
(
76
)	Zobacz pkt 29 powyżej i utrwalone orzecznictwo przytoczone w przypisie 23.