61956C0001
Conclusies van de Advocaat-Generaal
K. ROEMER
Vertaald uit het Duits
INHOUD
blz.
I — Ten aanzien van de feiten
II — Bevoegdheid van het Hof — Aard van het beroep en ontvankelijkheid van de eis tot vernietiging
1o Bevoegdheid van het Hof
2o Aard Dan het beroep
3o Ontvankelijkheid van de eis tot vernietiging
III — Conclusies van eiser
IV — Onderzoek ten principale
1o De opheffing van de door eiser beklede functie
2o De benoeming in een nieuwe functie
3o Toepassing van een wachtgeldregeling op eiser
a) Toepassing van het definitieve Personeelsstatuut van de Gemeenschap
b) Toepassing van de beginselen van het Vonnis 1-55 (Kergall)
V — Resultaat van het onderzoek, proceskosten en conclusies
Mijnheer de Voorzitter, mijne heren Rechters,
Het zij mij vergund mijn conclusies in de zaak 1-56 (Bourgaux tegen Gemeenschappelijke Vergadering) aan te vangen met een korte uiteenzetting der feiten.
I — TEN AANZIEN VAN DE FEITEN
Eiser is op 1 januari 1953 in dienst van de Gemeenschappelijke Vergadering getreden. Zijn contract werd voor twee jaar aangegaan en na verloop van deze periode in het kader ener algemene verlenging van soortgelijke contracten met één jaar tot 31 december 1955 verlengd. Eiser oefende de functie uit van Hoofd van de „Zittingsafdeling en van de Afdeling Stenografisch Verslag”. Op 25 november 1955 besloot het Bureau van de Gemeenschappelijke Vergadering bij gelegenheid van de reorganisatie van haar Secretariaat, na het advies van derden-deskundigen te hebben ingewonnen, onder meer tot ontbinding van twee Afdelingen en het opheffen van de desbetreffende functies van Hoofd van Dienst met inbegrip van die, welke door eiser werd bekleed; het Bureau besloot voorts het contract van eiser niet te verlengen. Bij Besluit van de Voorzitter van 13 december 1955 werd aan eiser van voormelde Beschikking mededeling gedaan voor zover het hem persoonlijk betrof. Hem werd tevens bericht, dat hij behalve de schadeloosstellingen, welke hem uit hoofde van zijn arbeidscontract en van het Voorlopig Personeelsreglement toekwamen, nog een verdere schadeloosstelling zou ontvangen ten belope van twee jaren salaris. Deze schadeloosstellingen werden aan eiser betaald en door hem geaccepteerd.
Op 12 januari 1956 stelde eiser tegen deze beslissingen het onderhavige beroep in, waarbij hij vordert:
1o
vast te stellen, dat de Beschikking van het Bureau van 25 november 1955 onregelmatig was;
2o
mitsdien deze Beschikking en het Besluit van de Voorzitter van 15 december 1955 te vernietigen.
Een bijkomende eis hem als vergoeding voor geleden onstoffelijke schade een schadeloosstelling van één frank toe te wijzen, werd door eiser in de loop van het geding ingetrokken.
De verwerende partij concludeert tot verwerping van het beroep.
II — BEVOEGDHEID VAN HET HOF — AARD VAN HET BEROEP EN ONTVANKELIJKHEID VAN DE EIS TOT VERNIETIGING
Het Hof heeft derhalve te beslissen over het beroep, waarmede een ambtenaar van de Gemeenschap de beëindiging van zijn dienstbetrekking bestrijdt.
Bevoegdheid van het Hof
In de schriftelijke behandeling werd niet betwist, dat het Hof tot kennisneming van zodanige beroepen bevoegd is. Ook het betoog van de vertegenwoordiger der verwerende partij bij de mondelinge behandeling voorgedragen, was in wezen niet tegen de bevoegdheid gericht, doch keerde zich tegen de ontvankelijkheid van de vordering tot vernietiging. Er is niet beweerd, dat een ander gerecht bevoegd zou zijn: de vertegenwoordiger van de verwerende partij heeft slechts te verstaan gegeven, dat zonder de arbitrage-clausule van artikel 42 van het Verdrag de beslissing in dit geding wellicht tot het ressort van nationale gerechten zou behoren. Veeleer werd aangevoerd, dat natuurlijke personen geen beroep kunnen instellen tot vernietiging van beschikkingen van het Bureau der Gemeenschappelijke Vergadering of van besluiten van zijn Voorzitter, doch dat het Hof in dergelijke gevallen slechts een veroordeling tot schadevergoeding zou kunnen uitspreken. Deze vraag dient echter van die der competentie te worden onderscheiden; ik zal haar straks bespreken.
Wat de competentie zelve betreft kan ik derhalve kort zijn en volstaan met een verwijzing naar het Vonnis van het Hof in de zaak 1-55: Kergall tegen Gemeenschappelijke Vergadering, en mijn conclusies in die zaak. Ook in het onderhavige geval berust de bevoegdheid van het Hof op artikel 42 van het Verdrag juncto artikel 17 van het met eiser gesloten contract en het desbetreffende artikel van het toepasselijke Personeelsreglement. Alle Personeelsreglementen welke bij de Gemeenschap van kracht waren, bevatten — evenals het definitieve Personeelsstatuut — een artikel over de bevoegdheid van het Hof van Justitie. Derhalve behoeft voor de competentievraag niet nader onderzocht te worden welk Reglement in casu toepasselijk is.
De bevoegdheid berust echter niet alleen op artikel 42 van het Verdrag'. Eiser beroept zich in zijn verzoekschrift op het definitieve Personeelsstatuut, hetwelk, naar hij beweert, op hem had behoren te worden toegepast; de verwerende partij betwist dit. De vraag van de toepasselijkheid in het algemeen, wordt mede door artikel 58 van het Personeelsstatuut van de Gemeenschap beheerst. Deze bepaling bevat geen arbitrage-clausule, zoals die in civiel- of publiekrechtelijke contracten wordt opgenomen. Derhalve levert artikel 42 van het Verdrag niet meer voldoende grond op voor de bevoegdheid van het Hof. Naarmate voor de rechtsverhouding der ambtenaren naast de zuiver contractuele bepalingen eenzijdig door de administratie opgestelde quasi-wettelijke regelingen verschenen — namelijk de Voorlopige Reglementen betreffende de rechtspositie van het personeel en tenslotte het definitieve Personeelsstatuut der Gemeenschap — is naast artikel 42 van het Verdrag, artikel 43, 1e alinea, mede van toepassing geworden. Deze bepaling maakt het Hof bevoegd in alle gevallen, welke in een aanvullende regeling tot het Verdrag voorzien zijn. Als een zodanige regeling dient naar mijn mening het Personeelsstatuut beschouwd te worden, hetwelk de organen van de Gemeenschap krachtens het Verdrag gemachtigd zijn uit te vaardigen. In dit verband verwijs ik naar artikel 16 van het Statuut van het Hof en paragraaf 7, laatste lid, van de Overeenkomst met betrekking tot de Overgangsbepalingen. De toepassing der arbitrage-clausule was een hulpmiddel voor de aanvangsperiode, evenals de aanstelling van functionarissen op arbeidscontract. De bevoegdheid een Personeelsstatuut uit te vaardigen impliceert noodzakelijkerwijs de bevoegdheid, daaruit voortkomende geschillen te beslechten; en de rechterlijke uitspraak in laatste ressort kon uiteraard slechts aan het Hof van Justitie van de Gemeenschap worden toevertrouwd.
Aard van het beroep
Het bovenstaande is van grote betekenis voor de aard van een beroep gegrond op de ambtenaarsverhouding. Eerst nadat de aard van zodanig beroep duidelijk is gemaakt, kunnen wij ons standpunt bepalen ten aanzien van de ontvankelijkheid ener daarbij ingestelde vordering tot vernietiging.
Het Verdrag kent beroepen tot nietigverklaring, de „recours en annulation” ex artikel 33 en de „recours de pleine juridiction”, welke laatste aanduiding in de artikelen 36 en 88 uitdrukkelijk wordt gebezigd. Gelijk bekend, is deze onderscheiding aan het Franse recht ontleend. Ik moge, zonder in details te treden, de beginselen welke aan deze onderscheiding — die in het Franse recht overigens geleidelijk aan scherpte heeft verloren — ten grondslag liggen, kortelijk in herinnering brengen.
Het „recours en annulation” richt zich tegen een bestuurshandeling, welke op haar objectieve rechtmatigheid wordt getoetst en — zo daartoe grond bestaat — vernietigd wordt.
Het „recours de pleine juridiction” is gericht tegen de overheid als partij en strekt tot handhaving van subjectieve rechten; de rechter onderzoekt de zaak in volle omvang, zowel feitelijk als rechtens, en kan de administratieve beschikking niet alleen vernietigen maar ook wijzigen, of wel het bestuur tot een prestatie veroordelen.
Het Verdrag zegt niet tot welke der beide categorieën het beroep, ingesteld krachtens een compromissoir beding, behoort, evenmin bevatten de artikelen van het Personeelsreglement nadere aanduidingen nopens de aard van het beroep, ingesteld op grond ener bestaande ambtenaarsverhouding. Het Verdrag zwijgt op dit punt echter ook in het geval van de bestuursaansprakelijkheid wegens „faute de service” (artikel 40, 1e lid van het Verdrag) — naar Frans recht een typisch voorbeeld van „recours de pleine juridiction” — zulks daar uit de aard van het geschil dwingend volgt, dat het hier slechts een „recours de pleine juridiction” betreffen kan. Ook de actie gegrond op bestuursaansprakelijkheid kan een bestuurshandeling tot voorwerp hebben; artikel 40 van het Statuut van het Hof verlangt zulks echter niet dwingend. Het Hof van Justitie kan zulk een administratieve handeling niet slechts vernietigen, maar haar in zijn vonnis ook door toekenning van een schadevergoeding — al of niet tot het gevraagde beloop — vervangen. In dit verband is het interessant te zien, dat Much in zijn werk „Die Amtshaftung” (blz. 91, noot 235) uitdrukkelijk zegt, dat over de vernietiging van een bestuurshandeling bij wege van een „recours de pleine juridiction” dient te worden beslist en niet volgens de in artikel 33 van het Verdrag voorziene procedure tot vernietiging. Ook in het onderhavige geval, dat immers de rechtsverhouding betreft tussen de functionaris en het bestuursgezag waaraan hij onderworpen is, is geen plaats voor toepassing van de bepalingen, welke dienen ter verzekering van de controle op de wettigheid van het door de Hoge Autoriteit gevoerde economische beleid. De met de functionarissen gesloten contracten vestigen over en weer rechten en plichten, zij geven de functionarissen publiekrechtelijke aanspraken op prestaties van' de zijde der overheid. De beroepen, welke op deze rechtsverhouding zijn gegrond, dienen derhalve tot de tweede categorie, het „recours de pleine juridiction”, gerekend te worden en het onbeperkte toetsingsrecht van het Hof van Justitie in deze moet worden erkend.
In tegenstelling tot de artikelen 33 en 38 van het Verdrag, waar een beperking van 's Hofs toetsingsrecht of een beperking tot bepaalde vernietigingsgronden voorzien is, wordt in de artikelen 42 en 43 — evenals in de Personeelsreglementen — slechts gezegd, dat het Hof bevoegd is „uitspraak te doen” in de betreffende geschillen in de daar genoemde gevallen. Het Hof heeft derhalve in beginsel een onbeperkt toetsingsrecht en kan in het vonnis alle maatregelen bevelen die tot beslechting van de hem voorgelegde geschillen noodzakelijk zijn.
Ik moge hier evenwel terstond aan toevoegen, dat daarmede geen onbeperkte bevoegdheid verbonden is tot toetsing van alle elementen der ten aanzien van de ambtenaar genomen maatregel, noch ook van alle prealabele rechtsvragen dienaangaande. In bepaalde gevallen is aan het bestuur een beoordelingsvrijheid gelaten, welke het gehouden is in het belang van de dienst wit te oefenen. Tot deze grens strekt zich de controle van de rechter uit. Bovendien is het bestuur tot regeling van de organisatie zijner diensten bevoegd. De daartoe gegeven instructies maken geen inbreuk op een bijzonder, de ambtenaar eigen rechtsgebied, doch treffen hem slechts als lid van de hiërarchisch opgebouwde bestuursorganisatie, welke door een rechterlijke interventie op dit gebied mogelijk gehinderd zou worden.
Ontvankelijkheid van de eis tot vernietiging
Uit deze overwegingen volgt, dat artikel 38 van het Verdrag, waarnaar zowel bij de schriftelijke als bij de mondelinge behandeling meerdere malen werd verwezen, op het onderhavige geval niet van toepassing is. Op artikel 38 van het Verdrag — een bijzondere bepaling voor besluiten van de Gemeenschappelijke Vergadering en niet van haar Bureau — kan reeds daarom voor de vraag van de rechtsbescherming der ambtenaren geen beroep worden gedaan, daar deze voor de beambten van alle vier Instellingen der Gemeenschap dezelfde moet zijn. Deze rechtsbescherming welke deel uitmaakt van de bijzondere rechtsverhouding tussen het bestuur en zijn ambtenaren en bij alle Instellingen aan dezelfde regels is onderworpen, kan niet beperkt worden door het feit, dat de naar buiten werkende beslissingen van deze Instellingen krachtens haar onderscheidene aard en draagwijdte ook aan een verschillende rechterlijke controle onderworpen zijn, een controle, welke, wat het Hof van Justitie betreft, zelfs geheel ontbreekt, daar deszelfs vonnissen in hoogste ressort worden gewezen. Op soortgelijke gronden heeft mijn ambtgenoot Lagrange in de laatste door een ambtenaar aanhangig gemaakte zaak het beroep van de Hoge Autoriteit op artikel 33 van het Verdrag afgewezen.
Blijft nog te onderzoeken of een niet nader omschreven beroep, hetwelk, gelijk wij vaststelden, in ieder geval niet behoort tot de beroepen tot nietigverklaring in de zin van artikel 33 van het Verdrag, niettemin met een eis tot vernietiging van een administratieve beschikking gepaard kan gaan.
Hiertegen kan geen bezwaar bestaan, indien men slechts bedenkt, dat de eis tot nietigverklaring nog niet betekent, dat het gaat om een beroep tot vernietiging in de zin van artikel 33 van het Verdrag. De beide procedures — „annulation” en „pleine juridiction” — vertonen onderling geen scherpe tegenstelling; het onderscheid is eerder van graduele aard. Hier geldt derhalve het adagium: „Wie het meerdere kan, kan ook het mindere”. Uit talrijke voorbeelden blijkt dan ook, dat in een procedure waarbij de controlebevoegdheid des rechters onbeperkt is, de vernietiging van administratieve handelingen kan worden geëist en uitgesproken. Van zulk een in het Verdrag gegeven geval sprak ik reeds: in het kader van de procedure nopens de aansprakelijkheid van het bestuur kan een ter zake reeds door de administratie gegeven beschikking vernietigd worden. Ik citeer voor het Franse recht Laubadère, Traité théorique et pratique des Contrats administratifs, 1956, deel II blz. 196:
„Le juge du contrat peut en principe annuler les mesures prises par l'administration et contraires à ses engagements contractuels”;
deze locus vermeldt ook voorbeelden uit de rechtspraak van de Franse Raad van State. Tenslotte wijs ik op de statuten der internationale administratieve gerechten en citeer ik als voorbeeld artikel 9 van het Statuut van het Administratieve Gerecht der Verenigde Naties met betrekking tot geschillen het personeel betreffende:
„S'il reconnaît le bien-fondé de la requête, le Tribunal ordonne l'annulation de la décision contestée ou l'exécution de l'obligation invoquée.”
Samenvattend kan worden geconstateerd, dat de bevoegdheid van het Hof in het onderhavige geschil vaststaat en dat de eis tot vernietiging ontvankelijk is.
III — CONCLUSIES VAN EISER
Met betrekking tot de conclusies van eiser dient het volgende nog te worden opgemerkt. Het beroep keert zich niet alleen tegen het tot hem persoonlijk gerichte Besluit van de Voorzitter van de Gemeenschappelijke Vergadering van 13 december 1955, doch ook tegen de Beschikking van het Bureau van 25 november 1955, welke aan eerstgenoemd Besluit ten gronde ligt. Deze „Beschikking” is in een omvangrijk proces-verbaal van de zitting van het Bureau van 15 bladzijden vervat en bestaat in feite uit een reeks van beschikkingen, die op de agenda van bedoelde zitting betrekking hebben. Eiser had niet nauwkeurig aangegeven welke van bedoelde beschikkingen hij voornemens was te bestrijden. Tijdens de mondelinge behandeling en tenslotte in de zitting van heden heeft eiser zijn schriftelijke eis verminderd en uitdrukkelijk verklaard, dat hij niet de reorganisatie als zodanig en ook niet het wegvallen van de door hem beklede functie bestrijdt, doch slechts de beëindiging van zijn dienstbetrekking met de Gemeenschappelijke Vergadering. Deze laatste Beschikking maakt deel uit van het proces-verbaal van het Bureau van 25 november 1955 (blz. 14, sub 15). Eiser moest deze Beschikking eveneens bestrijden, daar zij in het tot hem gerichte Besluit van de Voorzitter van 13 december 1955 slechts wordt herhaald en omdat de motivering van de beëindiging der dienstbetrekking alleen uit bedoeld proces-verbaal van de zitting blijkt.
IV — ONDERZOEK TEN PRINCIPALE
Ik kom thans tot de verschillende grieven van het beroep.
De opheffing van de door eiser beklede functie
In de schriftelijke behandeling had eiser de opheffing van de door hem beklede functie als onregelmatig gewraakt. Ik betoogde reeds, dat dit verwijt in de mondelinge behandeling niet is gehandhaafd. Verdere uiteenzettingen op dit punt zijn derhalve overbodig. Ik moge er slechts op wijzen, dat het bij maatregelen inzake de organisatie van het bestuur gaat om de bovenbedoelde interne werking der diensten. In Uw Vonnis 1-55 in de zaak Kergall werd door U reeds beslist, dat het Bureau van de Gemeenschappelijke Vergadering bevoegd is zijn Secretariaat naar eigen vrij goedvinden en in het belang van de dienst op te bouwen en de opheffing van functies te gelasten, die overbodig voorkomen.
Ten deze ware hoogstens het middel van „détournement de pouvoir” denkbaar geweest. Hiertoe zou dan twijfel moeten worden uitgesproken ten aanzien van de juistheid van het rapport en wellicht ook de objectiviteit der deskundigen, wier aanbevelingen eiser immers heeft gevolgd. Zodanige verwijten wil eiser niet doen horen. Daarom is de bij akte van 20 november 1956 door eiser aanhangig gemaakte vordering van subsidiaire aard, strekkende tot het in het geding brengen van bepaalde stukken en tot het horen der deskundigen, zonder object geraakt, zodat daarop geen beslissing behoefde te worden gegeven.
Hieruit volgt, dat voor de beoordeling van de onderhavige zaak de volgende gegevens onbetwist vaststaan:
Het 90 functies omvattende Secretariaat van de Gemeenschappelijke Vergadering, dat ter beschikking van de Voorzitter en de Leden van het Bureau staat, werd gereorganiseerd in dier voege.
dat 21 van de bestaande functies werden opgeheven en in de plaats daarvan 19 andere functies gecreëerd. Uit dien hoofde was as het niet mogelijk 2, op dat ogenblik in dienst zijnde functionarissen, na 1 januari 1956 te handhaven.
Uitgaande van dit feit, hetwelk thans niet meer wordt betwist, bestrijdt eiser uitsluitend het daaruit voor hem persoonlijk voortvloeiende gevolg, namelijk de definitieve beëindiging van zijn dienstverhouding met de Gemeenschappelijke Vergadering. In de eerste plaats voert hij aan, dat hem een der nieuwe functies had behoren te worden toevertrouwd. Subsidiair verdedigt hij de opvatting, dat de Gemeenschappelijke Vergadering hem in elk geval niet definitief mocht ontslaan, doch hem op wachtgeld had moeten stellen. Dit zijn de beide grieven, die alleen nog bij de mondelinge behandeling werden voorgedragen en tot het onderzoek waarvan ik thans overga.
De benoeming in een nieuwe functie
Wanneer wij de reorganisatie van het Secretariaat in haar geheel bezien, gelijk zij uit de overgelegde stukken blijkt, dan constateren wij, dat het hier niet slechts gaat om het opheffen van twee functies, doch in feite om een geheel nieuwe groepering en verdeling van de organisatie. Voor het onderhavige geval behoeft men slechts de groepen van de vroegere „Hoofden van Dienst” en „Afdelingschefs” te bezien. Wanneer wij de Beschikkingen Nos. 6 en 7 van 25 november 1956 vergelijken, blijkt, dat vijf leidende posten zijn weggevallen en drie nieuwe gecreëerd. Het eindresultaat van de nieuwe groepering ten aanzien van het totaal aantal posten — het wegvallen dus van twee posten — trof juist deze beide groepen. De administratie stond derhalve voor de vraag aan welke drie. van de vijf titularissen der opgeheven posten, zij de drie nieuwe posten moest toevertrouwen. Bij gebreke van uitdrukkelijke voorschriften op dit punt behoorde deze beslissing tot de normale discretionnaire bevoegdheid van de administratie.
Wanneer eiser beweert, dat hij bij de nieuwe bezetting voor een functie mede in aanmerking had moeten komen, dan houdt dit rechtens het verwijt in, dat de administratie te zijnen aanzien deze bevoegdheid niet op behoorlijke wijze heeft uitgeoefend. Eiser voert hiertoe aan, dat twee functionarissen, lager in rang dan hij, op nieuwe posten werden benoemd.
De advocaat van eiser heeft deze grief in de mondelinge behandeling duidelijk uiteengezet — ik citeer uit het pleidooi van Mr. Chareyre (proces-verbaal der zitting van het Hof, Ib, blz. 1):
„C'était nécessairement le rang qu'occupaient les intéressés… qui devait déterminer ceux à conserver …”
Ook Mr. Rolin gaf een dergelijke motivering, zie het proces-verbal der zitting van het Hof, IVa, blz. 16 tot IVb, blz 2.
Uitsluitend ter verklaring waarom de administratie aldus te zijnen opzichte heeft gehandeld, beroept eiser zich op de verschillende incidenten, welke tussen zijn superieuren en hem zijn voorgevallen.
Naar mijn mening kan op grond van deze bewering alléén niet tot een onjuiste uitoefening der discretionnaire bevoegdheid geconcludeerd worden. De opvatting, dat de hoogste ambtenaren bij de bezetting der nieuwe plaatsen de voorrang dienen te hebben, moet worden afgewezen. Veeleer wordt de doorslag gegeven enerzijds door de taakomschrijving voor de in het schema voorziene nieuwe functies en anderzijds door de bekwaamheid en de ervaring van de betreffende ambtenaar, gelijk die bij de uitvoering zijner werkzaamheden tot dusver gebleken zijn. In het onderhavige geval is het van belang, dat de ambtelijke taak van eiser over meerdere posten werd verdeeld. Het geval van de tweede Afdelingschef — hetwelk door eiser in het bijzonder wordt genoemd, namelijk van de heer Limpach — ligt daarom anders, omdat diens taak — zij het dat de afdeling tot een onderafdeling werd — gelijk gebleven is. De heer Limpach was chef van de Financiële Afdeling, hij werd chef van het Financiële Bureau, gelijk door Mr. Rolin bij de mondelinge behandeling werd betoogd (proces-verbaal der zitting van het Hof, B IVa, blz. 16). Onder deze omstandigheden zou slechts op grond van zeer bijzondere feiten een rechtvaardiging kunnen worden gevonden voor de benoeming van eiser op een der nieuwe posten en daardoor voor de achterstelling van een andere ambtenaar wiens belangen evenmin veronachtzaamd mochten worden; het komt mij voor, dat van zodanige feiten niet is gebleken.
Een andere beoordeling kan ook niet worden gebaseerd op het persoonsdossier van eiser of op de beide documenten welke aan het einde der mondelinge behandeling werden overgelegd. Integendeel, het persoonsdossier bevat enkele negatieve punten, welke de verwerende partij bij de afweging en beslissing van de vraag, welke drie ambtenaren met de nieuwe functies behoorden te worden bekleed, zeer zeker ten nadele van eiser mocht doen gelden. Zo volgt met name uit de documenten Nos. 13,27 en 28, dat de verwerende partij eiser herhaaldelijk waarschuwde en zelfs meende hem te moeten bedreigen met disciplinaire maatregelen, met de niet-verlenging van zijn contract en met uitsluiting van het Statuut. Wanneer Mr. Chareyre thans de vraag gesteld heeft: „moest de heer Bourgaux de voorrang boven anderen genieten (… être préféré à d'autres)?”, dan kan daartoe voor het minst worden opgemerkt, dat de zoëven genoemde gebeurtenissen geen aanbeveling vormden om aan eiser de voorkeur te geven bij de vervulling der drie nieuwe functies. Ten bewijze van een „détournement de pouvoir”, en daarop komt het hier aan, hadden bovendien nog in bijzonderheden andere gronden aangevoerd moeten worden waarop de verwerende partij naar het oordeel van eiser juist hem en niet een van de drie aangestelde ambtenaren een der nieuwe functies had moeten toewijzen. Slechts indien deze gronden ook bewezen waren en bovendien de vergelijking ondubbelzinnig ten gunste van eiser moest uitvallen, zou de bestreden Beschikking van de verwerende partij onregelmatig kunnen worden geacht.
Eiser heeft fotocopieën overgelegd van getypte afschriften van schriftelijke mededelingen, welke door de Secretaris-Generaal aan de Voorzitter van de Gemeenschappelijke Vergadering zijn gedaan, welke stukken zijn gedateerd op 2 februari 1955 en 29 november 1955.
In beide stukken bepaalt de Secretaris-Generaal zijn standpunt ten aanzien van zekere brieven welke aan de Voorzitter van de Gemeenschappelijke Vergadering waren gericht, zulks ten einde de beantwoording daarvan voor te bereiden. Het stuk van 29 november 1955 is van latere datum dan de Beschikking van het Bureau van 25 november 1955: het herstelt een vergissing met betrekking tot de functie welke eiser heeft bekleed. Het bericht van 2 februari 1955 heeft betrekking op een brief van eiser aan de Gemeenschappelijke Vergadering; bedoeld schrijven vinden wij in het persoonsdossier onder No. 21; eiser zelf heeft dit schrijven met een begeleidende brief — No. 22 van het persoonsdossier — aan de Secretaris-Generaal doen toekomen met het verzoek dat schrijven aan de Voorzitter, de heer Pella, door te zenden, en het Bureau heeft in zijn zitting van 27 mei 1955 op het in die brief vervatte verzoek afwijzend beschikt — document No. 25 van het persoonsdossier.
Ik acht deze stukken irrelevant, immers zij dragen niet bij tot het bewijs, dat eiser in dienst had behoren te blijven en met één der nieuwe functies bekleed had moeten worden. Ik behoef daarom ook niet nader in te gaan op de bewering van de advocaat van eiser, Mr. Rolin, dat de verwerende partij deze stukken had dienen over te leggen en dat zij, zulks nalatende, op laakbare wijze te kort is geschoten ten aanzien van de voor iedere procespartij geldende plicht aan de bewijsvoering mede te werken. Evenmin behoef ik mijn standpunt te bepalen met betrekking tot het betoog van de advocaat der verwerende partij, Mr. Ansiaux, dat beide stukken, en in het bijzonder dat van 29 november 1955, naar hun aard confidentieel zijn, en niet in het persoonsdossier behoren. Eiser heeft de door de verwerende partij gedane vaststelling dat eerstgenoemde niet heeft verklaard, hoe hij in het bezit van deze stukken is gekomen — welke hem noch ambtshalve noch tijdens het proces toegankelijk waren — niet weerlegd. Ik ben derhalve niet gehouden mijn oordeel uit te spreken over de bewering van de advocaat van de verwerende partij, Mr. Ansiaux, dat eiser door zich op onregelmatige wijze fotocopieën van deze stukken te verschaffen, de getrouwheid waartoe hij jegens het bestuursgezag gehouden was, geschonden en daardoor zijn verder aanblijven in de dienst onmogelijk gemaakt zou hebben. Ik beperk mij tot de opmerking, dat deze getrouwheid van de ambtenaar tegenover zijn bestuursgezag en het vertrouwen van dit gezag jegens zijn ambtenaren een wezenlijk bestanddeel van de dienstverhouding moeten vormen, wil de overheid, die slechts door middel van haar ambtenaren kan handelen, haar grondwettige taak kunnen vervullen.
Bij de mondelinge behandeling heeft eiser tenslotte nog aangevoerd, dat de Hoge Autoriteit in de bewuste periode meer dan 80 nieuwe benoemingen heeft verricht, maar dat de Gemeenschappelijke Vergadering geen pogingen zou hebben gedaan eiser in één van die functies onder te brengen. Ik moge ermede volstaan hiertoe op te merken, dat dit feit geenszins de vernietiging van de ten aanzien van eiser genomen maatregel zou kunnen rechtvaardigen. Immers de Gemeenschappelijke Vergadering als één der Instellingen van de Gemeenschap, kon eiser bezwaarlijk een functie toewijzen, in welker vervulling bij een andere Instelling van de Gemeenschap moest worden voorzien. Zulks ware niet te verenigen met de in het Verdrag neergelegde autonomie van de Instellingen onzer Gemeenschap. De Gemeenschappelijke Vergadering kon hoogstens aan de Hoge Autoriteit een voorstel doen om eiser in een passende functie over te nemen en daartoe een aanbeveling doen, welke geheel aan haar vrij goedvinden en haar verantwoordelijkheid zou zijn overgelaten. Indien de Gemeenschappelijke Vergadering zulks heeft verzuimd, dan kan hierin een schending gelegen zijn van de zorg waartoe zij jegens eiser gehouden is, hetgeen in het uiterste geval een grond zou kunnen opleveren tot het vorderen van schadevergoeding; zulks is evenwel niet gevorderd en het bedrag der schadeloosstelling, welke in feite werd toegekend, is niet betwist. Overigens behoeft niets eiser te beletten om ingeval zich vacatures voordoen, te solliciteren en daartoe de voorspraak van de Gemeenschappelijke Vergadering te verzoeken. Van zulke sollicitaties van eiser is evenwel niets bekend.
Dientengevolge kan met betrekking tot de eerste grief het volgende worden geconcludeerd:
Het feit, dat de bestreden Beschikkingen niet tevens een aanstelling elders van eiser inhielden, kan niet tot vernietiging dier Beschikkingen leiden. De eerste grief treft derhalve geen doel.
Toepassing van een wachtgeldregeling op eiser
Met de tweede grief wordt beoogd, dat de bestreden Beschikkingen moeten worden vernietigd, omdat zij niet de definitieve beëindiging van de dienstverhouding met eiser hadden mogen inhouden, doch de aanwijzing hadden moeten bevatten, dat eiser op wachtgeld zou worden gesteld. Ook met betrekking tot dit punt onderging de argumentatie van eiser bij de mondelinge behandeling deels wijziging, deels uitbreiding en eerst in de loop van deze behandeling werd nieuw bewijsmateriaal in het geding gebracht.
Onder „op wachtgeld stellen” moet worden verstaan handhaving van de dienstbetrekking in dier voege, dat de betrokken functionaris ook in het vervolg regelmatig maandelijkse betalingen ontvangt en bij voorrang op een vrijkomende plaats van zijn categorie, rang of groep benoemd moet worden, voor zover hij daartoe de vereiste geschiktheid bezit: bij het einde van de wachtgeldperiode heeft de betrokkene, indien hem geen nieuwe functie is toegewezen, een aanspraak op evenredig pensioen. In dit geval is er derhalve geen plaats voor schadeloosstelling bij ontslag krachtens arbeidscontract of Personeelsstatuut en evenmin voor een schadeloosstelling in de vorm ener kapitaalsuitkering ineens. Eiser kan niet één enkel element uit de wachtgeldregeling lichten en alleen aanspraak maken op voorrang bij de bezetting van vacante plaatsen, terwijl hij de schadeloosstelling, bij ontslag verkregen, hetzij behoudt, hetzij met inachtneming der bestreden Beschikking slechts gedeeltelijk terugbetaalt.
Eiser doet zijn vordering om op wachtgeld te worden gesteld op twee argumenten steunen, waarvan het tweede subsidiair wordt aangevoerd. Eiser meent namelijk in de eerste plaats, dat het definitieve Personeelsstatuut van de Gemeenschap reeds op hem had moeten worden toegepast. En in de tweede plaats beroept hij zich erop, dat overeenkomstig het Vonnis van het Hof in de zaak Kergall ook reeds met het toenmalige ontwerp van het definitieve Statuut rekening gehouden had moeten worden, zodat hij in ieder geval de voordelen der wachtgeldregeling had moeten genieten.
a) De toepassing van het definitieve Personeelsstatuut van de Gemeenschap
De directe toepasselijkheid van het definitieve Personeelsstatuut leidt eiser af uit het feit, dat de Commissie der Vier Voorzitters in haar zitting van 12 december 1955, het Statuut voor drie Instellingen der Gemeenschap — met uitzondering van de Raad van Ministers, die een voorbehoud zou hebben gemaakt — definitief zou hebben aangenomen. Daardoor, aldus eiser, zou ook het „Voorlopig Personeelsreglement” van 1 juli 1953 krachtens zijn artikel 51 „ipso jure” door dit Statuut vervangen zijn. Bovendien zouden op dezelfde dag alle ambtenaren van de Gemeenschappelijke Vergadering een nieuw contract „houdende toelating tot het Statuut” ontvangen hebben, door welks ondertekening derhalve de bepalingen van het zojuist aanvaarde Statuut op hen van toepassing zouden zijn.
De verwerende partij heeft hierop geantwoord, dat de Gemeenschappelijke Vergadering tot op de eerste dag der mondelinge behandeling van het onderhavige proces, het Statuut nog niet van kracht zou hebben verklaard en dat de in de zitting van 12 december 1955 goedgekeurde tekst niet gepubliceerd en ter zitting van de Vier Voorzitters de dato 28 januari 1956 andermaal gewijzigd werd.
Drie argumenten kunnen worden onderscheiden in het betoog van eiser, waarmede hij de opvatting verdedigt, dat de Gemeenschappelijke Vergadering de nieuwe tekst, welke de wachtgeldregeling bevat, op zijn geval had moeten toepassen:
1o
De „aanvaarding” door de Commissie der Vier Voorzitters ter zitting van 12 december 1955 betekent, dat de tekst onmiddellijk op alle ambtenaren der drie Instellingen toepasselijk werd.
2o
De „aanvaarding” heeft het „Voorlopig Reglement” van 1 juli 1953 buiten werking gesteld en door het nieuwe Statuut vervangen.
3o
De „arbeidscontracten houdende toelating tot het Statuut” hielden in, dat het Statuut terstond van toepassing werd op die ambtenaren, welke deze contracten hadden ondertekend: een zodanig contract had men eiser eveneens behoren aan te bieden.
De stukken, welke ter beoordeling van deze drie rechtsbeweringen nodig zijn, zijn U voorgelegd; ik zal daarop bij het thans komend onderzoek nader ingaan.
Wat het eerste punt betreft blijkt uit het proces-verbaal van 12 december 1955, dat de Commissie der Vier Voorzitters het ontwerp artikelsgewijs behandeld heeft en dat — na het aanbrengen van talrijke wijzigingen — ten aanzien van een bepaalde tekst overeenstemming werd bereikt. Daar de Voorzitter van de Ministerraad een voorbehoud maakte besloot de Commissie toen
„que le statut est définitivement adopté en ce qui concerne les trois institutions” (blz. 30 van het proces-verbaal).
Het behoeft geen betoog, dat deze beslissing slechts kan betekenen, dat de tekst nu definitief was opgesteld en dat verdere wijzigingen zouden uitblijven. Doch ook dit streven de discussie over de tekst van het Statuut te beëindigen, heeft niet verhinderd, dat in de zitting van de Commissie der Vier Voorzitters van 28 januari 1956 nog voorgestelde correcties werden behandeld en wijzigingen aangebracht in de tekst welke op 12 december 1955 werd aangenomen; hieruit volgt, dat de „definitieve aanvaarding” op 12 december 1955 een zuiver interne aangelegenheid van de Commissie der Vier Voorzitters was en een heropening van het debat geenszins uitsloot. De gepubliceerde definitieve tekst van het Statuut bevat dan ook de aantekening dat het Statuut de 28e januari 1956 is opgesteld, terwijl — en dit is tekenend — de datum van inwerkingtreding bij de verschillende Instellingen nog werd opengelaten. De onmogelijkheid van een interpretatie in andere zin blijkt reeds uit het feit, dat deze tekst slechts één deel vormde van het geheel der voorschriften nopens de rechtstoestand van het personeel: hij voorzag de uitwerking van bijlagen door de afzonderlijke Instellingen en de redactie van een Algemeen Reglement door een Paritaire Commissie, welke voor de toepassing van het eigenlijke Statuut onmisbaar waren.
Samenvattend12 december 1955 kan worden gezegd, dat na de zitting van vaststond, dat het toekomstige Statuut — gelijk alle vroegere ontwerpen — een wachtgeldregeling zou bevatten. Uit de beslissing van de Commissie der Vier Voorzitters kan echter niet worden afgeleid, dat deze regeling nu ook terstond toegepast diende te worden. Het komt mij voor, dat de advocaat van eiser dit bij de mondelinge behandeling zelf heeft erkend. Ik moge het volgende citaat uit het pleidooi van Mr. Chareyre, proces-verbaal der zitting van het Hof, IV a 1, doen volgen:
„… à la séance du 12 décembre 1955 le statut a été déclaré adopté en ce qui concerne trois des institutions, et cela implique non pas peut-être que la mise en vigueur ait été réalisée pour ceux des agents qui étaient appelés a souscrire au statut mais d'après les termes mêmes de l'arrêt Kergall cela impliquait que les règles ainsi adoptées se substituaient sur le champ à celles qui résultaient du règlement intérieur.”
Hetgeen Mr. Rolin heden over de „adoption” van het Statuut heeft gezegd, kan ons niet overtuigen van een verplichting van de Gemeenschappelijke Vergadering dit Statuut na het ter zitting van 12 december 1955 door de Vier Voorzitters genomen besluit onmiddellijk en algemeen op haar administratie toe te passen.
Aldus kom ik tot het tweede argument van eiser, ontleend aan artikel 51 van het „Voorlopig Reglement voor het Personeel” van 1 juli 1953 en aan het vonnis Kergall. Wat dit vonnis betreft kan eiser slechts doelen op een passage, -welke onder I A 4 gevonden wordt. Het Hof geeft daar de bepalingen van artikel 15 van het arbeidscontract en van artikel 51 van het „Voorlopig Reglement” van 1 juli 1953 weer, om dan, daar in beide voorschriften van een definitief Statuut gesproken wordt, gevolgtrekkingen te maken voor de juridische aard van het arbeidscontract. Het Hof heeft dusdoende geenszins een interpretatie van artikel 51 van het „Voorlopig Reglement” gegeven. Gelijk bekend luidt de eerste zin van artikel 51 als volgt:
„Le présent règlement sera remplacé de plein droit par le Statut du personnel de la Communauté dès son adoption.”
Laten wij een ogenblik de juistheid van de stelling van eiser veronderstellen en aannemen, dat op 12 december 1955 de door de Commissie der Vier Voorzitters aangenomen tekst inderdaad het Voorlopig Reglement onmiddellijk zou hebben vervangen. Welke consequentie zou dit voor het geval van eiser met zich brengen? Artikel 2 van het Statuut bepaalt, op welke vier groepen functionarissen het Statuut toepasselijk is. Eiser behoort tot geen dezer vier groepen. Veeleer moesten alle functionarissen die voor het in werking treden van het Statuut reeds werkzaam waren, allereerst met inachtneming van de overgangsbepalingen — welke een zo ingrijpende regeling noodzakelijkerwijs dient te bevatten — behandeld worden. Artikel 59 bepaalt:
„De ambtenaren kunnen … in vaste dienst worden aangesteld.”
En artikel 3 van het Statuut schrijft voor:
„Iedere benoeming, welke niet uitsluitend ten doel heeft de regelmatige vervulling van een vacature te voorzien, is verboden.”
De Beschikking van het Bureau van 25 november 1955 voorzag echter geen plaats voor eiser, zodat hij niet tot het Statuut mocht worden toegelaten. Zijn toelating uitsluitend met het doel hem terstond op wachtgeld te plaatsen, zou integendeel een „détournement de pouvoir” van de zijde der administratie hebben kunnen opleveren.
Hieruit blijkt dus, dat zelfs indien de stelling van eiser juist ware, het door hem beweerde rechtsgevolg niet zou kunnen intreden. Er kan mede worden volstaan nog op te merken, dat het woord „adoption” — hetwelk helaas geen technisch-juridische term is — in artikel 51 slechts in de zin van „toepasselijkheid” mag worden verstaan, daar anders een juridisch vacuum en tegenstrijdigheden zouden ontstaan. Tenslotte moet het woord Statuut in genoemd artikel worden opgevat als een volledige regeling van de rechtstoestand van het personeel, terwijl de op 12 december 1955 geredigeerde tekst, gelijk reeds gezegd, slechts beginselbepalingen bevatte, welke door de nog niet opgestelde Bijlagen en het Algemeen Reglement nog nader dienden te worden aangevuld.
Op deze gronden kan ook het tweede argument van eiser niet tot de gevolgtrekking leiden, dat hij op wachtgeld had moeten of kunnen woorden gesteld.
Ik kom thans tot het derde en laatste argument, ontleend aan de zg. „contracten houdende toelating tot het Statuut”. Een onderzoek van de overgelegde stukken leert ons, dat de gang van zaken de volgende is:
1o
een verklaring door iedere functionaris afgelegd, waarin hij toelating tot het Statuut verzoekt:
2o
een besluit van de Voorzitter van de Gemeenschappelijke Vergadering voor iedere functionaris ten aanzien van wie een overgangsvoorziening getroffen wordt; in beginsel treden namelijk op 31 december 1955 de bepalingen van het arbeidscontract en van het Voorlopige Reglement van 1 juli 1953 buiten werking; zolang evenwel het Statuut nog niet van kracht is verklaard, blijven de in een bijlage afzonderlijk vermelde artikelen dezer teksten gelden;
3o
een brief van de Secretaris-Generaal van de Gemeenschappelijke Vergadering aan iedere betrokken functionaris, waarbij hij met ingang van 1 januari 1956 in een bepaalde functie wordt benoemd onder referte aan de Beschikking van het Bureau van 25 november 1955 en artikel 12 van het _„Voorlopig Reglement”.
Deze procedure laat slechts twee gevolgtrekkingen toe:
1o
ook indien eiser een verklaring, als hierboven sub .1 geschetst, had afgegeven, zou niettemin een zodanig besluit te zijnen behoeve niet hebben kunnen volgen, daar in het formatieschema geen functie voor hem was voorzien;
2o
zelfs op de functionarissen, die toelating tot het Statuut verzocht hebben en te wier aanzien een zodanig besluit genomen is, is daardoor de tekst van 12 december 1955 niet terstond toepasselijk geworden. Gelijk ons in de tweede phase der behandeling werd medegedeeld heeft de Gemeenschappelijke Vergadering eerst bij Besluit van haar Voorzitter van 1 oktober 1956 het Statuut met Bijlagen en het Algemeen Reglement van kracht verklaard, zulks met ingang van 1 juli 1956.
Daar de arbeidscontracten van alle functionarissen op 31 december 1955 afliepen, stond de Gemeenschappelijke Vergadering voor de vraag, hoe de rechtsverhouding met haar functionarissen na dat tijdstip diende te worden geregeld. Het in werking treden van het Statuut met Bijlagen en het Algemeen Reglement mocht in de loop van het jaar 1956 worden verwacht; een reorganisatieplan voor het Secretariaat, met een nieuw formatie-schema was kort daarvoor in de zitting van het Bureau van 25 november 1955 opgesteld. Onder deze omstandigheden moeten de contracten houdende „toelating tot het Statuut” worden beschouwd als een bijzondere vorm van de noodzakelijk geworden verlenging der op dat ogenblik bestaande en aan het eind van het jaar aflopende arbeidscontracten. Zodanige verlenging kon aan eiser niet worden toegestaan, daar het nieuwe formatie-schema, waarin voor hem geen functie voorzien was, op 1 januari 1956 in werking trad.
Hieruit volgt, dat de eerste stelling van eiser, dat hij met onmiddellijke toepassing van het definitieve Personeelsstatuut op wachtgeld had behoren te worden geplaatst, niet gegrond is.
b) Toepassing van de beginselen van het Vonnis 1-55 (Kergall)
Te onderzoeken blijft nog de tweede stelling van eiser, dat in elk geval toepassing van de beginselen van het vonnis in de zaak Kergall ertoe had moeten leiden, dat hij op wachtgeld werd geplaatst. In dit vonnis heeft het Hof voor recht verklaard, dat de administratie bij het nemen van haar beslissingen en bij de vaststelling van de in het arbeidscontract voorziene schadeloosstellingen zich door de bepalingen van het ontwerp had moeten laten leiden (blz. 12, 1e alinea); zij had een dienovereenkomstige schadeloosstelling („indemnité analogue”) moeten toekennen (blz. 14, op drie na laatste alinea).
Ik meen Uw vonnis juist te interpreteren, wanneer ik daaruit afleid, dat het Hof nimmer aan een onmiddellijke toepassing van ontwerpen heeft gedacht. Veeleer heeft het Hof uitgesproken, dat bij de uitvoering van het arbeidscontract en bij de toepassing van het Voorlopig Reglement acht diende te worden geslagen op de in de ontwerpen neergelegde rechtsopvattingen. In het geval Kergall betekende dit, dat het Bureau bij de toepassing van artikel 15 van het arbeidscontract — hetwelk slechts een minimum schadeloosstelling voorzag en waaraan het Bureau derhalve de bevoegdheid tot een discretionnaire vaststelling ontleende — in aanmerking had moeten nemen, dat het ontslag van de heer Kergall het gevolg was van de opheffing zijner functie en dat het ontwerp - Statuut in een zodanig geval een driejarige periode van non-activiteit voor de betrokken ambtenaar voorzag, waarbij voor de tijd van één jaar de geheleen voor de twee volgende jaren de halve wedde moet worden uitbetaald. Dit was slechts één — zij het ook het belangrijkste — van de gezichtspunten, waarmede bij de toepassing van artikel 15 van het arbeidscontract rekening behoorde te worden gehouden; mogelijk behoorde ook nog op andere punten acht te worden geslagen, hetgeen in de zaak Kergall ook het geval was; dit heeft ertoe geleid, dat het financiële resultaat der afweging niet geheel aan de bepalingen van het ontwerp beantwoordde.
Het Vonnis 1-55 (Kergall) bevat weliswaar een alinea, nl. sub I A 7, waarin de beginselen voor de wachtgeldregeling worden opgesomd. Gelijk uit het verband duidelijk blijkt, ging het Hof tot deze opsomming slechts over om het begrip „wachtgeld” duidelijk te omschrijven, welk begrip immers in alle aan het definitieve Personeelsstatuut voorafgaande ontwerpen voorkwam en in overeenstemming was met het ambtenarenrecht van verschillende deelnemende Staten. Blijkens de hieruit gemaakte gevolgtrekkingen, heeft het Hof daarmede geenszins willen zeggen, dat deze regeling reeds diende te worden toegepast. Het is derhalve rechtens onjuist te betogen, gelijk Mr. Rolin deed in zijn pleidooi (proces-verbaal van het Hof, IV a 14 en IV b 4), dat ingevolge het Vonnis 1-55 (Kergall) de wachtgeldregeling, met name wat betreft de voorrang bij het bezetten van vrijgekomen plaatsen, reeds dadelijk op een arbeidscontractant moet worden toegepast. De verwerende partij heeft evenmin gepoogd deze regeling onmiddellijk toe te passen; dit blijkt reeds hieruit, dat eiser een schadeloosstelling wegens het beëindigen der dienstbetrekking, alsmede een kapitaalsuitkering ineens ontvangen en geaccepteerd heeft, voor welke betalingen in geval van wachtgeld geen plaats is. Bij gebreke van een wettelijke en een budgettaire basis, kon de verwerende partij ook verder aan eiser geen maandelijkse betalingen doen welke gelijk waren aan zijn tot dusver genoten wedde.
Bij de mondelinge behandeling werd nog de vraag besproken, of eiser niet een hogere schadeloosstelling had moeten ontvangen, daar overeenkomstig een later ontwerp-Statuut uit het jaar 1955 de wachtgeldperiode van drie op vier jaar was gebracht. Deze vraag schijnt mij zonder belang, daar het beroep zich niet tegen het bedrag der schadeloosstelling keert en het Hof aan de ingestelde eis gebonden is. Zo zouden eveneens de persoonlijke omstandigheden van eiser en de aard van de positie, welke hij in zijn eigen land bekleedt, slechts van invloed kunnen zijn op het beloop der schadeloosstelling; deze omstandigheden blijven hier derhalve onbesproken.
Ten aanzien van het tweede onderdeel van dit middel blijkt dus, dat de bestreden maatregelen van de verwerende partij ook niet in strijd zijn met de beginselen, door het Hof in zijn Vonnis in de zaak Kergall aangenomen. Op een arbeidscontractant — die volgens het Vonnis de rechtstoestand van een voorlopig aangestelde ambtenaar bezit — kunnen slechts de bepalingen van het Voorlopig Reglement voor het Personeel rechtstreeks worden toegepast; dit bevat geen wachtgeldregeling, zodat op grond van dit Reglement slechts een overeenkomstige schadeloosstelling kan worden toegekend. Het komt mij voor, dat de advocaat van eiser dit ook zelf heeft toegegeven. In zijn pleidooi zeide hij (ik citeer Mr. Chareyre, proces-verbaal van het Hof I b 4):
„Le succès de ce deuxième moyen est conditionné par l'opinion que vous aurez du point de savoir quel était le statut auquel était soumis Monsieur Bourgaux au moment où a été prise à son égard la mesure de non-renouvellement de son contrat.”
Naar ik meen, blijkt uit mijn uiteenzettingen, dat er geen tekst te vinden is op grond waarvan eiser op wachtgeld had behoren te worden gesteld. Bij de bestreden Beschikkingen kon eiser derhalve ook niet op wachtgeld worden gesteld en de Beschikkingen zijn mitsdien niet onregelmatig.
V — RESULTAAT VAN HET ONDERZOEK, PROCESKOSTEN EN CONCLUSIES
Naar mijn mening voert ons onderzoek tot de slotsom dat het beroep ongegrond is. De kostenveroordeling zal derhalve moeten plaatsvinden overeenkomstig artikel 60, lid 1, van het Reglement van het Hof. Voor de vraag welk deel der kosten door de verliezende partij moet worden betaald, moge ik naar mijn conclusies in de zaak Kergall verwijzen, waar ik het standpunt innam, dat in beginsel in ambtenarenzaken de functionaris, die in het ongelijk wordt gesteld, de kosten van de advocaat der administratie niet behoeft te dragen. In het onderhavige geval heeft de verwerende partij gevorderd, dat eiser in alle kosten zal worden veroordeeld; zij heeft deze eis gemotiveerd met de bewering, dat het ingestelde beroep vexatoir zou zijn. Het zou ons te ver voeren de verwerende partij in deze eis te volgen; een nieuwe en diepgaande uiteenzetting en analyse zowel van de procesmaterie als van de wijze, waarop eiser dit geding heeft gevoerd, zou daartoe nodig zijn. Ik moge mij derhalve ten aanzien van deze beslissing, welke ex aequo et bono gegeven kan worden, geheel aan het oordeel van het Hof refereren.
Op grond van het boven overwogene concludeer ik
tot verwerping van. het beroep.