62023TJ1081_EXT
ARREST VAN HET GERECHT (Vierde kamer)
23 juli 2025 (
*1
)
„Overheidsopdrachten voor diensten – Aanbestedingsprocedure – Trans-Europese diensten voor telematica tussen administraties – Uitbreiding van de nieuwe generatie (TESTA-ng II Ext) – Richtlijn 2014/24/EU – Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 – Besluit tot wijziging van de overeenkomst zonder bekendmaking van een nieuwe aankondiging van een opdracht – Onvoorzienbare omstandigheden – Beroep tot nietigverklaring – Procesbevoegdheid – Individueel geraakt – Ontvankelijkheid”
In zaak T‑1081/23,
BT Global Services Belgium, gevestigd te Machelen (België), vertegenwoordigd door V. Dor, A. Lepièce en M. Vilain XIIII, advocaten,
verzoekster,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door L. André, M. Ilkova en S. Romoli als gemachtigden,
verweerster,
wijst
HET GERECHT (Vierde kamer),
samengesteld als volgt: R. da Silva Passos, president, T. Pynnä (rapporteur) en H. Cassagnabère, rechters,
griffier: P. Cullen, administrateur,
gezien de stukken,
na de terechtzitting op 27 februari 2025,
het navolgende
Arrest (
1
)
[omissis]
In rechte
Ontvankelijkheid
22
De Commissie betoogt dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat verzoekster geen procesbevoegdheid heeft en meer in het bijzonder omdat zij niet individueel wordt geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU.
[omissis]
31
In casu is het bestreden besluit een aankondiging van wijziging van een opdracht, die is bekendgemaakt in het supplement op het Publicatieblad van de Europese Unie.
32
Aangezien moet worden vastgesteld dat verzoekster geen adressaat van het bestreden besluit is en dat een dergelijk besluit geen regelgevingshandeling van algemene strekking is, moet worden nagegaan of verzoekster door dit besluit rechtstreeks en individueel wordt geraakt.
33
Wat in de eerste plaats de vraag betreft of de verzoekster rechtstreeks wordt geraakt door het bestreden besluit, zij eraan herinnerd dat aan het in artikel 263, vierde alinea, VWEU neergelegde vereiste dat een natuurlijke of rechtspersoon rechtstreeks wordt geraakt door de maatregel waartegen beroep wordt ingesteld, enkel is voldaan indien twee cumulatieve voorwaarden zijn vervuld. Ten eerste moet de maatregel rechtstreeks gevolgen hebben voor de rechtspositie van die persoon. Ten tweede mag aan degenen tot wie die maatregel gericht is en die belast zijn met de uitvoering ervan, geen enkele beoordelingsbevoegdheid worden gelaten, omdat deze uitvoering zuiver automatisch geschiedt en alleen voortvloeit uit de regelgeving van de Unie, zonder dat daarvoor nadere regels hoeven te worden gesteld (zie arrest van 21 februari 2024, Inivos en Inivos/Commissie, T‑38/21, EU:T:2024:100, punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
34
Achtereenvolgens moet worden onderzocht of in het geval van verzoekster aan deze twee vereisten is voldaan.
35
Ten eerste dient te worden onderzocht of het bestreden besluit rechtstreeks gevolgen heeft voor verzoeksters rechtspositie.
36
Dienaangaande staat vast dat het bestreden besluit tot gevolg heeft gehad dat verzoekster definitief de mogelijkheid is ontnomen om aan een procedure deel te nemen. Het bestreden besluit heeft dus rechtstreeks gevolgen gehad voor verzoeksters rechtspositie. Bovendien is zij actief op de betrokken markt.
37
Ten tweede heeft het bestreden besluit de opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026 met onmiddellijke en bindende kracht definitief gewijzigd. Aangezien dat besluit in zoverre zijn rechtsgevolgen sorteert zonder dat aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn, is voldaan aan het tweede in punt 33 hierboven genoemde vereiste.
38
Hieruit volgt dat het bestreden besluit verzoekster rechtstreeks heeft geraakt. Dit punt wordt door de Commissie ook niet betwist.
39
Wat in de tweede plaats de vraag betreft of verzoekster door het bestreden besluit individueel wordt geraakt, volgt uit vaste rechtspraak dat degenen die niet de adressaten van een besluit zijn, slechts kunnen stellen individueel te worden geraakt indien dit besluit hen treft omdat zij bepaalde specifieke hoedanigheden hebben of omdat zij verkeren in een feitelijke situatie die hen ten opzichte van ieder ander karakteriseert en hen bijgevolg individualiseert op soortgelijke wijze als de adressaat (zie arrest van 21 februari 2024, Inivos en Inivos/Commissie, T‑38/21, EU:T:2024:100, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
40
Derhalve moet worden nagegaan of het bestreden besluit verzoekster treft omdat zij bepaalde specifieke hoedanigheden heeft of omdat zij verkeert in een feitelijke situatie die haar ten opzichte van ieder ander karakteriseert in de zin van de in punt 39 hierboven aangehaalde rechtspraak.
41
In dit verband volgt uit vaste rechtspraak dat wanneer het besluit een groep personen raakt die op het tijdstip waarop deze handeling werd vastgesteld waren geïdentificeerd of konden worden geïdentificeerd op basis van specifieke kenmerken van de leden van deze groep, deze personen door die handeling individueel kunnen worden geraakt voor zover zij deel uitmaken van een beperkte kring van marktdeelnemers (zie arrest van 21 februari 2024, Inivos en Inivos/Commissie, T‑38/21, EU:T:2024:100, punt 70 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
42
Op het gebied van overheidsopdrachten heeft het Hof geoordeeld dat uit de bepalingen van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB 1989, L 395, blz. 33), zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB 2014, L 94, blz. 1), volgt dat een doeltreffende rechterlijke bescherming vereist dat de afgewezen inschrijvers over een daadwerkelijke mogelijkheid beschikken om beroep in te stellen [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 22 november 2022, Telefónica de España/Commissie, C‑478/22 P(R), EU:C:2022:914, punt 47].
43
Bovendien staat in overweging 17 van richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB 2007, L 335, blz. 31) te lezen dat “[e]en beroepsprocedure [...] op zijn minst toegankelijk [dient] te zijn voor eenieder die belang heeft of heeft gehad bij de gunning van een bepaalde opdracht en die door een beweerde inbreuk is of dreigt te worden geschaad”.
44
In de specifieke omstandigheden waarin een aanbestedende dienst gebruikmaakt van de onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van de opdracht, dient een marktdeelnemer die niet is uitgenodigd om deel te nemen aan die procedure ofschoon hij in staat was om te voldoen aan de criteria die de aanbestedende dienst hanteerde om de ondernemingen te selecteren die werden uitgenodigd om een inschrijving in te dienen, te worden geacht deel uit te maken van de beperkte groep van concurrenten die een inschrijving zouden hebben kunnen indienen indien zij waren uitgenodigd om deel te nemen aan de procedure (arrest van 21 februari 2024, Inivos en Inivos/Commissie, T‑38/21, EU:T:2024:100, punt 71).
45
In casu is het bestreden besluit een aankondiging van wijziging van een opdracht. Bijgevolg kan verzoekster niet bewijzen, zoals zij had kunnen doen in het geval van een onderhandelingsprocedure zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van een opdracht, dat zij in staat was te voldoen aan de door de aanbestedende dienst toegepaste criteria voor de selectie van de ondernemingen waaraan een uitnodiging tot inschrijving zou worden gericht, en bijgevolg dat zij behoorde tot een beperkte kring van concurrenten die een inschrijving hadden kunnen indienen indien zij waren uitgenodigd om aan de procedure deel te nemen.
46
Desalniettemin heeft verzoekster ten eerste deelgenomen aan de niet-openbare aanbesteding DIGIT/R2/PR/2011/039, „Trans-Europese diensten voor telematica tussen administraties – Nieuwe generatie (TESTA-ng)”, die is uitgeschreven in 2011. Daarnaast heeft zij deelgenomen aan de niet-openbare aanbesteding DIGIT/A3/PR/2019/RP/010, „Trans-Europese diensten voor telematica tussen administraties (TESTA)”, die haar is gegund (zie de punten 3 en 5 hierboven). Afgezien van het door de Commissie aangevoerde feit dat het weliswaar niet mogelijk is zeker te weten of verzoekster een latere gunning zou krijgen, neemt dit niet weg, zoals verzoekster heeft betoogd, dat zij als enige de laatste voor mededinging openstaande aanbestedingsprocedure voor de diensten van het TESTA-netwerk heeft gewonnen.
47
Ten tweede bestaat er een nauw verband tussen de aanbesteding DIGIT/A3/PR/2019/RP/010, die verzoekster heeft gewonnen, en de opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026, die bij het bestreden besluit is gewijzigd. De opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026 had namelijk tot doel om na afloop van de procedure DIGIT/A3/PR/2019/RP/010 de continuïteit van de dienstverlening van het TESTA-netwerk te waarborgen tot de overgang naar een nieuwe contractant (zie punt 6 hierboven).
48
Ten derde bestaat er een rechtstreeks verband tussen de annulering van de aanbesteding DIGIT/A3/PR/2019/RP/010, die verzoekster had gewonnen, en de vaststelling van het bestreden besluit, waarbij de opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026 is gewijzigd. De Commissie heeft ter motivering van het bestreden besluit namelijk onvoorzienbare omstandigheden aangevoerd, zoals die welke voortvloeien uit de beschikkingen van 1 april 2022, Telefónica de España/Commissie (T‑170/22 R, niet gepubliceerd), 22 juli 2022, Telefónica de España/Commissie [C‑478/22 P(R)-R, niet gepubliceerd, EU:C:2022:598] en 14 maart 2023, Telefónica de España/Commissie [C‑141/23 P(R)-R, niet gepubliceerd, EU:C:2023:292], van de rechterlijke instanties van de Unie, die hadden geleid tot de nietigverklaring van de aanbesteding DIGIT/A3/PR/2019/RP/010, waardoor het onmogelijk werd om te migreren naar een nieuw netwerk of om een nieuw volledig operationeel netwerk te verkrijgen wanneer de overeenkomst verstreek (zie punt 18 hierboven).
49
Deze feitelijke situatie, die verzoekster ten opzichte van ieder ander karakteriseert, maakt het mogelijk haar te individualiseren op basis van de in punt 39 hierboven aangehaalde rechtspraak.
50
De Commissie heeft in haar memorie van dupliek en ter terechtzitting aangegeven dat verzoekster procesbevoegdheid had kunnen hebben om het bestreden besluit aan te vechten indien zij eerst het besluit tot gunning van opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026 had betwist. Dit argument moet worden afgewezen. Los van haar keuze om al dan niet beroep in te stellen tegen dat besluit, wordt verzoekster immers geïndividualiseerd door de in de punten 46 tot en met 48 hierboven beschreven feitelijke situatie.
51
Hieruit volgt dat het argument van de Commissie dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat verzoekster geen procesbevoegdheid heeft, en meer bepaald niet individueel wordt geraakt, moet worden afgewezen en dat het beroep ontvankelijk is.
[omissis]
Ten gronde
[omissis]
Eerste middel: schending van artikel 72, lid 1, onder c), van richtlijn 2014/24 en artikel 172, lid 3, onder b), van verordening 2018/1046
[omissis]
– Eerste onderdeel van het eerste middel
80
Met het eerste onderdeel van haar eerste middel voert verzoekster schending aan van artikel 72, lid 1, onder c), i), van richtlijn 2014/24, waarvan de inhoud overeenkomt met artikel 172, lid 3, onder b), i), van verordening 2018/1046. Zij betoogt namelijk dat de behoefte aan wijziging niet het gevolg is van omstandigheden die een zorgvuldige aanbestedende dienst niet kon voorzien.
81
In dit verband zij eraan herinnerd dat overeenkomstig artikel 72, lid 1, onder c), i), van richtlijn 2014/24 en artikel 172, lid 3, onder b), i), van verordening 2018/1046 een opdracht zonder nieuwe aanbestedingsprocedure kan worden gewijzigd wanneer „de behoefte aan wijziging [...] het gevolg [is] van omstandigheden die een zorgvuldige aanbestedende dienst niet kon voorzien” en ook is voldaan aan bepaalde andere voorwaarden waarin die bepalingen voorzien, die in het eerste onderdeel van het eerste middel niet aan de orde zijn.
82
Overweging 109 van richtlijn 2014/24 is als volgt geformuleerd:
„Aanbestedende diensten kunnen worden geconfronteerd met externe omstandigheden die zij niet konden voorzien bij het plaatsen van de opdracht, met name wanneer de uitvoering van de opdracht zich over een langere termijn uitstrekt. In dat geval is enige flexibiliteit vereist om de opdracht zonder nieuwe aanbestedingsprocedure aan deze omstandigheden aan te passen. Het begrip onvoorzienbare omstandigheden betreft omstandigheden die niet konden worden voorzien ondanks een normaal zorgvuldige voorbereiding van de aanvankelijke gunning door de aanbestedende dienst, rekening houdend met de beschikbare middelen, de aard en de kenmerken van het specifieke project, de goede praktijk op het betrokken gebied en het feit dat er een redelijke verhouding moet zijn tussen de voor de voorbereiding van de gunning uitgetrokken middelen en de verwachte waarde ervan. [...]”
83
Volgens de bewoordingen van overweging 109 van richtlijn 2014/24 zijn onvoorzienbare omstandigheden externe omstandigheden die de aanbestedende dienst, ondanks een normaal zorgvuldige voorbereiding van de aanvankelijke gunning, bij het plaatsen van de betrokken opdracht niet kon voorzien, rekening houdend met de beschikbare middelen, de aard en de kenmerken van het specifieke project, de goede praktijk op het betrokken gebied en het feit dat er een redelijke verhouding moet zijn tussen de voor de voorbereiding van de gunning uitgetrokken middelen en de verwachte waarde ervan (arrest van 7 december 2023, Obshtina Razgrad, C‑441/22 en C‑443/22, EU:C:2023:970, punt 68).
84
In casu is de opdracht DIGIT/A3/PN/2019/026 op 26 juni 2019 uitgeschreven en op 29 mei 2020 gegund (zie punt 6 hierboven).
85
Het bestreden besluit luidt als volgt:
„[De] opeenvolging van gebeurtenissen die buiten de controle van de aanbestedende dienst vallen (zoals de COVID-19-pandemie en drie daaropvolgende uitspraken van [rechterlijke instanties van de Unie] – op 1.4.2022, 22.7.2022 en 14.3.2023 – waarbij de opschorting van de ondertekening van de raamovereenkomst werd gelast) [heeft] uiteindelijk geleid tot de annulering van de raamovereenkomst TESTA RP in april 2023 en [...] door het verstrijken van de raamovereenkomst [is het] onmogelijk om te migreren naar of te beschikken over een nieuw netwerk dat volledig operationeel is. In deze context is het duidelijk dat de beëindiging van de aanbestedingsprocedure een uitzonderlijke omstandigheid is die voor de ondertekening van de raamovereenkomst niet door een zorgvuldige aanbestedende dienst kon worden voorzien. De noodzaak om op het huidige TESTA-ng-netwerk te blijven werken totdat de vervangende oplossing beschikbaar en volledig operationeel is, leidt tot de in sectie VII.2.1) beschreven veranderingen.”
86
Bij de voorbereiding van de betrokken opdracht, die in juni 2019 is uitgeschreven, en ten tijde van de gunning van deze opdracht in mei 2020, kon de Commissie geen van de in het bestreden besluit genoemde externe omstandigheden voorzien, te weten noch de ernst van de COVID-19-pandemie, die op het moment van de gunning van de opdracht net was losgebroken, noch de opeenvolging van de in de punten 8 tot en met 15 hierboven in herinnering gebrachte procedurele precedenten, die een bijzonder ongebruikelijke situatie oplevert.
87
Uit artikel 72, lid 1, onder c), i), van richtlijn 2014/24 en artikel 172, lid 3, onder b), i), van verordening 2018/1046, gelezen in het licht van overweging 109 van richtlijn 2014/24, volgt dus dat, zoals de Commissie heeft aangevoerd, de COVID-19-pandemie en de tussen april 2022 en maart 2023 door het Gerecht en het Hof gegeven beslissingen, waarbij de opschorting van de ondertekening van de vorige raamovereenkomst is gelast, kunnen worden beschouwd als omstandigheden die een zorgvuldige aanbestedende dienst niet kon voorzien in de zin van die bepalingen.
88
Bovendien vereist de redelijke zorgvuldigheid waarvan de aanbestedende dienst bij de voorbereiding van de oorspronkelijke opdracht blijk moet hebben gegeven om zich op artikel 72, lid 1, onder c), i), van richtlijn 2014/24 of op artikel 172, lid 3, onder b), i), van verordening 2018/1046 te kunnen beroepen niet dat de Commissie er bij de voorbereiding van de betrokken overheidsopdracht rekening mee heeft gehouden dat het na het verstrijken van de raamovereenkomst als gevolg van deze onvoorzienbare omstandigheden onmogelijk zou zijn om naar een nieuw netwerk te migreren of een nieuw netwerk op te zetten dat volledig operationeel is.
89
Gelet op een en ander moet het eerste onderdeel van het eerste middel worden afgewezen.
– Tweede onderdeel van het eerste middel
90
Met het tweede onderdeel van haar eerste middel voert verzoekster schending aan van artikel 72, lid 1, onder c), iii), van richtlijn 2014/24, in zoverre de opeenvolgende wijzigingen van de oorspronkelijke opdracht bedoeld waren om deze richtlijn te omzeilen.
91
In dit verband moet worden opgemerkt dat artikel 72, lid 1, onder c), iii), van richtlijn 2014/24, volgens hetwelk een eventuele prijsverhoging niet hoger mag zijn dan 50 % van de waarde van de oorspronkelijke opdracht, bepaalt dat “[i]ndien er verscheidene opeenvolgende wijzigingen worden doorgevoerd, [...] deze beperking [geldt] voor de waarde van elke wijziging” en dat „[d]ergelijke opeenvolgende wijzigingen [...] niet [mogen] worden gebruikt om [die] richtlijn te omzeilen”. De overeenkomstige bepaling in verordening 2018/1046, te weten artikel 172, lid 3, onder b), ii), van die verordening, bevat daarentegen geen dergelijke verduidelijking.
92
Aangezien richtlijn 2014/24 niet van toepassing is op de Commissie, kan in casu geen schending van artikel 72, lid 1, onder c), iii), van richtlijn 2014/24 worden vastgesteld.
93
Zoals de Commissie terecht heeft aangevoerd, is de ratio achter de beperking in de laatste volzin van artikel 72, lid 1, onder c), iii), van richtlijn 2014/24 hoe dan ook om elk misbruik van deze bepaling te voorkomen en in het bijzonder om een scenario te vermijden waarin de aanbestedende dienst eenzelfde opdracht meerdere opeenvolgende keren zou wijzigen teneinde de uit richtlijn 2014/24 voortvloeiende verplichtingen te omzeilen. Deze beperking geldt dus voor opeenvolgende wijzigingen van een bepaalde overeenkomst. Zij strekt zich niet uit tot voorbije procedures voor het plaatsen van een overheidsopdracht.
94
In het onderhavige geval heeft de Commissie de overeenkomst slechts eenmaal gewijzigd. Bijgevolg moet het tweede onderdeel van het eerste middel worden afgewezen.
[omissis]
Tweede middel: schending van artikel 172, lid 3, onder a), van verordening 2018/1046
97
Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat niet was voldaan aan de voorwaarden om de opdracht te wijzigen overeenkomstig artikel 172, lid 3, onder a), van verordening 2018/1046. De Commissie verduidelijkt in het bestreden besluit niet op welke wijze in casu aan de voorwaarden van deze bepaling is voldaan.
[omissis]
105
Vooraf zij opgemerkt dat in het bestreden besluit zowel artikel 172, lid 3, onder a), van verordening 2018/1046 als artikel 172, lid 3, onder b), van die verordening wordt genoemd als een van de rechtsgrondslagen ervan. Daarnaast lijkt dit besluit subsidiair te verwijzen naar artikel 172, lid 3, onder a), van verordening 2018/1046 (zie de punten 74 en 75 hierboven).
106
In deel VII.2.2 van het bestreden besluit, met als opschrift „Redenen voor de wijziging”, staat namelijk te lezen dat het gaat om een „wijziging [die] [...] noodzakelijk [is] door omstandigheden die een zorgvuldige aanbestedende dienst/instantie niet kon voorzien”, als bedoeld in artikel 72, lid 1, onder c), van richtlijn 2014/24 en, in nagenoeg identieke bewoordingen, in artikel 172, lid 3, onder b), van verordening 2018/1046.
107
Het geval van artikel 172, lid 3, onder b), van verordening 2018/1046 wordt dus als voornaamste reden aangevoerd. Daarnaast vermeldt het bestreden besluit dat „enkele noodzakelijke wijzigingen ook gebaseerd [zijn] op artikel 172, lid 3, onder a), van [verordening 2018/1046]”, dat aldus als aanvullende rechtsgrondslag wordt voorgesteld.
108
Met andere woorden, voor zover wijzigingen van de overeenkomst uitsluitend kunnen worden gebaseerd op de in artikel 172, lid 3, onder b), van verordening 2018/1046 bedoelde omstandigheden en aangezien de Commissie in het kader van het eerste middel heeft aangetoond dat die omstandigheden zich in casu voordeden, moet het tweede middel, dat is ontleend aan schending van artikel 172, lid 3, onder a), van verordening 2018/1046, als niet ter zake dienend worden afgewezen.
Derde middel: schending van de beginselen van gelijke behandeling en transparantie
109
Met haar derde middel betoogt verzoekster dat de Commissie de fundamentele beginselen van gelijkheid, mededinging en transparantie, die zijn neergelegd in artikel 18, lid 1, van richtlijn 2014/24 en in de rechtspraak van het Hof, heeft geschonden door de maximumwaarde van de opdracht in het kader van de raamovereenkomst te verhogen van 121,9 miljoen EUR tot 160,9 miljoen EUR zonder een nieuwe aanbesteding uit te schrijven.
[omissis]
113
Overweging 107 van richtlijn 2014/24 luidt als volgt:
„Rekening houdend met de desbetreffende rechtspraak van het [Hof] moet duidelijkheid worden verschaft over de vraag onder welke voorwaarden wijzigingen van een opdracht tijdens de uitvoering ervan een nieuwe aanbestedingsprocedure vereisen. Een nieuwe aanbestedingsprocedure is vereist in geval van materiële wijzigingen van de aanvankelijke opdracht, in het bijzonder van de reikwijdte en de inhoud van de wederzijdse rechten en verplichtingen, waaronder de verdeling van intellectuele-eigendomsrechten. Deze wijzigingen tonen aan dat de partijen de intentie hebben opnieuw te onderhandelen over de wezenlijke voorwaarden van de opdracht. Dat doet zich met name voor indien de gewijzigde voorwaarden, hadden zij deel uitgemaakt van de aanvankelijke procedure, invloed zouden hebben gehad op het resultaat van de procedure.
Wijzigingen van de opdracht die een geringe wijziging van de waarde van de opdracht tot gevolg hebben, moeten tot op zekere hoogte altijd mogelijk zijn zonder dat een nieuwe aanbestedingsprocedure nodig is. Hiertoe en met het oog op de rechtszekerheid moet deze richtlijn voorzien in de-minimisdrempels waaronder een nieuwe aanbestedingsprocedure niet nodig is. Wijzigingen van de opdracht boven die drempels moeten mogelijk zijn zonder dat een nieuwe aanbestedingsprocedure nodig is, mits zij voldoen aan de relevante voorwaarden die zijn vastgelegd in deze richtlijn.”
114
Met andere woorden, richtlijn 2014/24 stelt de voorwaarden vast waaronder een opdracht tijdens de uitvoering ervan zonder een nieuwe aanbestedingsprocedure kan worden gewijzigd zonder dat inbreuk wordt gemaakt op de in artikel 18, lid 1, ervan genoemde beginselen van gelijkheid en transparantie. Dezelfde redenering kan naar analogie worden toegepast op verordening 2018/1046.
115
In de punten 68 tot en met 72 van het door verzoekster aangehaalde arrest van 17 juni 2021, Simonsen & Weel (C‑23/20, EU:C:2021:490), heeft het Hof ten eerste verduidelijkt dat de aanbestedende dienst die oorspronkelijk partij is bij de raamovereenkomst, zich slechts tot een maximumhoeveelheid of een maximumwaarde kan verbinden en dat deze overeenkomst zodra dat maximum is bereikt geen effect meer sorteert. Dat was in casu het geval, aangezien de maximumwaarde van de opdracht was vastgesteld op 121,9 miljoen EUR (zie punt 6 hierboven).
116
Ten tweede heeft het Hof gepreciseerd dat evenwel niet-wezenlijke wijzigingen van de raamovereenkomst overeenkomstig artikel 72 van richtlijn 2014/24 zijn toegestaan, aangezien de naleving van die voorwaarden kan waarborgen dat de in artikel 18, lid 1, van richtlijn 2014/24 neergelegde beginselen van transparantie en gelijke behandeling worden geëerbiedigd. Hoewel het Hof aldus lijkt te verwijzen naar artikel 72, lid 1, onder e), van richtlijn 2014/24, waarin is bepaald dat “[o]pdrachten en raamovereenkomsten [...] in overeenstemming met deze richtlijn zonder nieuwe aanbestedingsprocedure [kunnen] worden gewijzigd [...] indien de wijzigingen, ongeacht de waarde ervan, niet wezenlijk zijn”, kan dezelfde redenering naar analogie worden toegepast op de in artikel 72, lid 1, onder b) en c), van richtlijn 2014/24 en artikel 172, lid 3, onder a) en b), van verordening 2018/1046 genoemde situaties.
117
In casu heeft de Commissie in het kader van het eerste middel aangetoond dat de in artikel 172, lid 3, onder b), van verordening 2018/1046 bedoelde uitzonderlijke omstandigheden zich daadwerkelijk voordeden. Hieruit volgt dat de wijziging van de opdracht onder een van de in artikel 172 van verordening 2018/1046 bedoelde situaties valt.
[omissis]
119
Derhalve kan geen schending van de beginselen van transparantie en gelijke behandeling worden vastgesteld.
[omissis]
HET GERECHT (Vierde kamer),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
BT Global Services Belgium wordt verwezen in de kosten.
da Silva Passos
Pynnä
Cassagnabère
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 23 juli 2025.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Engels.
(
1
)	Enkel de punten van dit arrest waarvan het Gerecht publicatie nuttig acht, worden weergegeven.