62000CO0300_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-300/00 P(R),
Federación de Cofradías de Pescadores de Guipúzcoa, με έδρα το Saint-Sébastien (Ισπανία),
Federación de Cofradías de Pescadores de Vizcaya, με έδρα το Bilbao (Ισπανία),
Federación de Cofradías de Pescadores de Cantabria, με έδρα το Santander (Ισπανία),
και
59 λοιποί αναιρεσείοντες των οποίων τα ονόματα περιλαμβάνονται στο παράρτημα,
εκπροσωπούμενοι από τους R. García-Gallardo Gil-Fournier, δικηγόρο Μαδρίτης, και D. Domínguez Pérez, δικηγόρο La Coruña, δικηγορικό γραφείο S. J. Berwin & Co., 19, square de Meeûs, Βρυξέλλες (Βέλγιο),
αναιρεσείοντες,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 10 Ιουλίου 2000 ο ρόεδρος του ρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στην υπόθεση T-54/00 R, Federación de Cofradías de Pescadores de Guipúzcoa κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-2875), με την οποία ζητείται η εξαφάνιση της διατάξεως αυτής καθώς και η λήψη ασφαλιστικών μέτρων και η ικανοποίηση των λοιπών αιτημάτων που προβλήθηκαν πρωτοδίκως,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, εκπροσωπούμενο από τον J. Carbery, την Sims-Robertson, νομικούς συμβούλους, και τον F. Florindo Gijón, μέλος της γενικής γραμματείας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον E. Uhlmann, γενικό διευθυντή της διευθύνσεως νομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,
καθού πρωτοδίκως,
και
η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον T. van Rijn, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως,
Ο ΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα S. Alber,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 4 Αυγούστου 2000, η Federación de Cofradías de Pescadores de Guipúzcoa, η Federación de Cofradías de Pescadores de Vizcaya, η Federación de Cofradías de Pescadores de Cantabria, ενώσεις εφοπλιστών που έχουν πλοία τα οποία αλιεύουν ή μπορούν να αλιεύσουν γαύρους στη ζώνη CIEM VIII (στο εξής: τρεις ενώσεις), και 59 εφοπλιστές (φυσικά πρόσωπα, κοινοπραξίες και εταιρίες) που έχουν την κατοικία ή την έδρα τους στις ισπανικές επαρχίες των Αστοριών, Coruña, Pontevedra και Lugo (στο εξής: 59 εφοπλιστές), των οποίων τα ονόματα περιλαμβάνονται στο παράρτημα, άσκησαν, σύμφωνα με τα άρθρα 225 ΕΚ και 50, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, αναίρεση κατά της διατάξεως που εξέδωσε στις 10 Ιουλίου 2000 ο ρόεδρος του ρωτοδικείου στην υπόθεση T-54/00 R, Federación de Cofradías de Pescadores de Guipúzcoa κ.λπ. κατά Συμβουλίου (Συλλογή 2000, σ. ΙΙ-2875, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη), με την οποία ο ρόεδρος απέρριψε το αίτημά τους περί αναστολής εκτελέσεως του κανονισμού (ΕΚ) 2742/1999 του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1999, περί καθορισμού, για το 2000, για ορισμένα αποθέματα ιχθύων και ομάδες αποθεμάτων ιχθύων, των αλιευτικών δραστηριοτήτων και συναφών όρων στα κοινοτικά ύδατα και, για τα κοινοτικά σκάφη, σε άλλα ύδατα όπου απαιτούνται περιορισμοί αλιευμάτων, και περί τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΚ) 66/98 (ΕΕ L 341, σ. 1), καθόσον προβλέπει, στο ένατο εδάφιο του παραρτήματος αυτού Ι D, ότι από τη χορηγηθείσα στην ορτογαλία ποσόστωση των 5 220 τόνων γαύρου στη ζώνη CIEM IX, Χ, Copace 34.1.1 ποσότητα 3 000 τόνων μπορεί να αλιευθεί στα ύδατα της υποδιαιρέσεως CIEM VIII που υπάγονται στην κυριαρχία ή στη δικαιοδοσία της Γαλλίας, ή λήψεως οποιουδήποτε άλλου προσωρινού μέτρου που θα κριθεί πρόσφορο.
2 Οι αναιρεσείοντες ζητούν την εξαφάνιση της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, την ικανοποίηση του αιτήματός τους περί λήψεως ασφαλιστικών μέτρων και των λοιπών αιτημάτων που προβλήθηκαν πρωτοδίκως καθώς και την καταδίκη του Συμβουλίου στα δικαστικά έξοδα.
3 Με υπομνήματα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 8 και στις 11 Σεπτεμβρίου 2000, αντιστοίχως, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κατέθεσαν τις γραπτές παρατηρήσεις τους ενώπιον του Δικαστηρίου.
4 Με χωριστά δικόγραφα που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 4 Αυγούστου 2000, η Comunidad Autónoma del País Vasco, αφενός, και οι Nicolás Martínez Rey y Nancy Benilde Vázquez Regueiro CB, Porvenir IV SL και Hnos, Deza SL, αφετέρου, εκπροσωπούμενες από τους R. García-Gallardo Gil-Fournier, δικηγόρο Μαδρίτης, και D. Domínguez Pérez, δικηγόρο La Coruña, δικηγορικό γραφείο S. J. Berwin & Co., 19, square de Meeûs, Βρυξέλλες (Βέλγιο), ζήτησαν να παρέμβουν υπέρ των αναιρεσειόντων.
5 Οι αιτήσεις αυτές επιδόθηκαν στους διαδίκους, οι οποίοι υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους με δικόγραφα που κατατέθηκαν στη Γραμματεία στις 6 Σεπτεμβρίου για τους αναιρεσείοντες, στις 8 Σεπτεμβρίου για την Επιτροπή και στις 11 Σεπτεμβρίου για το Συμβούλιο.
Νομικό πλαίσιο
6 Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3760/92 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1992, για τη θέσπιση κοινοτικού συστήματος για την αλιεία και την υδατοκαλλιέργεια (ΕΕ L 389, σ. 1), ορίζει τα εξής:
«Οι γενικοί στόχοι της κοινής αλιευτικής πολιτικής όσον αφορά τις δραστηριότητες εκμετάλλευσης [των ζώντων υδροβίων πόρων και της υδατοκαλλιέργειας] είναι η προστασία και διατήρηση των διαθεσίμων και προσιτών ζώντων θαλάσσιων υδρόβιων πόρων και η καθιέρωση της ορθολογικής και υπεύθυνης εκμετάλλευσής τους, σε διαρκή βάση, υπό οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες κατάλληλες για τον τομέα, λαμβάνοντας υπόψη τις επιπτώσεις της στο θαλάσσιο οικοσύστημα και ιδίως τις ανάγκες τόσο των παραγωγών όσο και των καταναλωτών.
Για τον σκοπό αυτό θεσπίζεται κοινοτικό σύστημα διαχείρισης των δραστηριοτήτων εκμετάλλευσης, το οποίο πρέπει να επιτρέψει να επιτευχθεί, σε μόνιμη βάση, ισορροπία μεταξύ των πόρων και της εκμετάλλευσης στις διάφορες περιοχές αλιείας.»
7 Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 3760/92 έχει ως εξής:
«1. ροκειμένου να εξασφαλιστεί η ορθολογική και υπεύθυνη εκμετάλλευση των πόρων σε σταθερή βάση, το Συμβούλιο, ενεργώντας, εκτός των περιπτώσεων που προβλέπεται άλλως, σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 43 της Συνθήκης, θεσπίζει κοινοτικά μέτρα που καθορίζουν τους όρους για την πρόσβαση στα ύδατα και τους πόρους και για την άσκηση των δραστηριοτήτων εκμετάλλευσης. Τα μέτρα αυτά εκπονούνται υπό το φως των διαθέσιμων βιολογικών, κοινωνικοοικονομικών και τεχνικών αναλύσεων, και ιδίως των εκθέσεων που συντάσσει η επιτροπή η οποία προβλέπεται στο άρθρο 16.»
8 Από το 1995, η Γαλλική και η ορτογαλική Δημοκρατία προέβησαν σε ανταλλαγές ποσοστώσεων αλιείας. Η παράγραφος 1, σημείο 1.1, του παραρτήματος IV του κανονισμού (ΕΚ) 685/95 του Συμβουλίου, της 27ης Μαρτίου 1995, για τη διαχείριση της αλιευτικής προσπάθειας όσον αφορά ορισμένες αλιευτικές ζώνες και αλιευτικούς πόρους της Κοινότητας (ΕΕ L 71, σ. 5), ορίζει τα εξής:
«Οι ανταλλαγές μεταξύ της Γαλλίας και της ορτογαλίας μπορούν να ανανεώνονται σιωπηρά για την περίοδο 1995 έως 2002, με την επιφύλαξη της δυνατότητας κάθε κράτους μέλους να μεταβάλλει τους όρους κάθε χρόνο κατά τον ετήσιο καθορισμό των TAC και ποσοστώσεων.
Οι ανταλλαγές αυτές αφορούν τα ακόλουθα TAC:
i) αφού καθορισθεί κοινό TAC γαύρου για τις ζώνες CIEM VIII και IX, το 80 % των αλιευτικών δυνατοτήτων της ορτογαλίας παραχωρείται ετησίως στη Γαλλία, με υποχρέωση να αλιεύεται αποκλειστικά στα ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία της Γαλλίας·
(...)».
9 Ο κανονισμός 2742/1999 καθορίζει τα συνολικά επιτρεπόμενα αλιεύματα (στο εξής: TAC) ορισμένων αλιευτικών αποθεμάτων, μεταξύ των οποίων του γαύρου. Το TAC γαύρου καθορίστηκε στο όγδο και στο ένατο εδάφιο του παραρτήματος Ι D του κανονισμού αυτού ως εξής:
>lt>0
10 Βάσει των ανταλλαγών των οποίων έγινε μνεία στη σκέψη 8 της παρούσας διατάξεως, το Συμβούλιο δέχθηκε, στο ένατο εδάφιο του παραρτήματος Ι D του κανονισμού 2742/1999, ότι από την ποσόστωση των 5 220 τόνων γαύρου που παραχωρήθηκε στην ορτογαλία ποσότητα 3 000 τόνων μπορεί να αλιευθεί σε ύδατα της υποδιαιρέσεως CIEM VIII που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία της Γαλλίας (στο εξής: επίδικη διάταξη).
Η διαδικασία ενώπιον του ρωτοδικείου
11 Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 11 Μαρτίου 2000, οι αναιρεσείοντες άσκησαν, δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, προσφυγή με αντικείμενο, αφενός, την ακύρωση της επίδικης διατάξεως του κανονισμού 2742/1999 και, αφετέρου, τη διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα της παραγράφου 1, σημείο 1.1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο i, του παραρτήματος IV του κανονισμού 685/95.
12 Με χωριστό δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 14 Μαρτίου 2000, υπέβαλαν επίσης, δυνάμει των άρθρων 242 ΕΚ και 243 ΕΚ, αίτηση αναστολής εκτελέσεως της επίδικης διατάξεως ή λήψεως οποιουδήποτε άλλου προσωρινού μέτρου που θα κριθεί πρόσφορο.
Η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
13 Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη ο ρόεδρος του ρωτοδικείου απέρριψε ως απαράδεκτη την αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, ενόψει του προδήλως απαραδέκτου, εκ πρώτης όψεως, της κύριας προσφυγής.
14 Όσον αφορά την προσφυγή που άσκησαν οι 59 εφοπλιστές, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής στηρίχθηκε στις ακόλουθες σκέψεις:
«30 Είναι αληθές ότι, κατά πάγια νομολογία, το γεγονός ότι ένα κοινοτικό όργανο έχει την υποχρέωση, δυνάμει ειδικών διατάξεων, να λάβει υπόψη τις συνέπειες της υπό έκδοση πράξεως επί της καταστάσεως ορισμένων ιδιωτών είναι ικανό να τους εξατομικεύσει (αποφάσεις του ρωτοδικείου της 27ης Απριλίου 1995, T-12/93, CCE de Vittel κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1995, σ. ΙΙ-1247, σκέψη 36, και της 17ης Ιουνίου 1998, T-135/96, UEAPME κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1998, σ. ΙΙ-2335, σκέψη 69, και διάταξη του ρωτοδικείου της 30ής Σεπτεμβρίου 1997, T-122/96, Federolio κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-1559, σκέψη 59).
31 Ωστόσο, οι δύο διατάξεις που επικαλούνται οι 59 εφοπλιστές έχουν ως μοναδικό σκοπό την καθιέρωση του πλαισίου εντός του οποίου το Συμβούλιο, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, μπορεί να θεσπίζει τα κοινοτικά μέτρα που καθορίζουν τις προϋποθέσεις προσβάσεως στις ζώνες και στους πόρους, καθώς και την άσκηση των δραστηριοτήτων εκμεταλλεύσεως, οπότε οι εν λόγω διατάξεις δεν αφορούν παρά μόνον κατά τρόπο γενικό τους επιχειρηματίες οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της αλιείας.
32 Ως προς το επιχείρημα ότι η επίδικη διάταξη έχει εφαρμογή σε περιορισμένο κύκλο επιχειρηματιών, από τον φάκελο προκύπτει ότι, έστω και αν οι τρεις ενώσεις και οι 59 εφοπλιστές εκπροσωπούν, σύμφωνα με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, όλους τους ενδεχόμενους κατόχους αδείας αλιείας γαύρου εντός της οικείας ζώνης οι οποίοι επηρεάζονται αρνητικά από την επίδικη διάταξη, εφόσον πρόκειται γι' αυτούς οι οποίοι κατέχουν άδεια χορηγηθείσα από τις ισπανικές αρχές για το πρώτο τρίμηνο του έτους, ο αριθμός των σκαφών που εκπροσωπούνται στην υπό κρίση αίτηση ασφαλιστικών μέτρων είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των σκαφών τα οποία, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως αυτής, είχαν άδεια για το πρώτο τρίμηνο του έτους 2000, καθόσον περιελήφθησαν και τα σκάφη τα οποία εξέφρασαν τη βούλησή τους να ζητήσουν άδεια για το δεύτερο τρίμηνο.
33 Επομένως, αν ο αριθμός των αδειών αλιείας γαύρου στη ζώνη CIEM VIII μπορεί να μεταβάλλεται, από τρίμηνο σε τρίμηνο, σύμφωνα με τις αιτήσεις των επιχειρηματιών, αυτό καταδεικνύει ότι οι Ισπανοί αλιείς, οι οποίοι έχουν άδεια αλιείας γαύρου εντός της ζώνης CIEM VII, αποτελούν ομάδα της οποίας η σύνθεση μεταβάλλεται και όχι κλειστό και περιορισμένο κύκλο. Εν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι Γάλλοι και ορτογάλοι αλιείς γαύρου εντός της οικείας ζώνης θίγονται επίσης, και μάλιστα κατά κύριο λόγο, από την επίδικη διάταξη.
34 Κατά συνέπεια, η επίδικη διάταξη δεν αφορά ατομικά τους 59 εφοπλιστές. Επομένως, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν η επίδικη διάταξη τους αφορά άμεσα, οι 59 εφοπλιστές δεν νομιμοποιούνται να ζητήσουν την ακύρωσή της δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.»
15 Όσον αφορά την προσφυγή που άσκησαν οι τρεις ενώσεις, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής αιτιολόγησε την απόφασή του ως εξής:
«35 Επιβάλλεται η παρατήρηση ότι οι ενώσεις προέβαλαν αποκλειστικά ότι πρέπει να θεωρηθούν ως έχουσες δικαίωμα προσφυγής καθόσον τα μέλη τους έχουν το δικαίωμα αυτό.
36 Κατά πάγια νομολογία, πράξη η οποία θίγει τα γενικά συμφέροντα μιας κατηγορίας πολιτών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, την ένωση η οποία έχει συσταθεί για να προωθεί τα συλλογικά συμφέροντα της κατηγορίας αυτής και, συνεπώς, η ένωση αυτή δεν νομιμοποιείται να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως όταν τα μέλη της δεν νομιμοποιούνται ατομικώς προς τούτο (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 1962, 19/62, 20/62, 21/62 και 22/62, Fédération nationale de la boucherie en gros et du commerce en gros des viandes κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 845, συνοπτική μετάφραση στην ελληνική, και της 2ας Απριλίου 1998, C-321/95 P, Greenpeace Council κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. Ι-1651, σκέψεις 14 και 29). Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η επίδικη διάταξη αφορά ατομικά τους 59 εφοπλιστές, όπως έγινε δεκτό πιο πάνω. Επομένως, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι οι τρεις ενώσεις τελούν σε διαφορετική κατάσταση από εκείνη των 59 εφοπλιστών, η ασκηθείσα από τις ενώσεις αυτές προσφυγή δεν μπορεί να κριθεί παραδεκτή.
37 Επομένως, δεν είναι δυνατόν, εν προκειμένω, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής να κρίνει ότι η επίδικη διάταξη αφορά ατομικά τις ενώσεις. Συνεπώς, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν η επίδικη διάταξη τις αφορά άμεσα, οι ενώσεις αυτές δεν νομιμοποιούνται να ζητήσουν την ακύρωσή της δυνάμει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.»
Επιχειρήματα των διαδίκων
Τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων
16 Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν κατ' ουσίαν στον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή ότι προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας του προσώπου το οποίο αφορά άμεσα και ατομικά μια πράξη υπό την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.
17 Όσον αφορά τους 59 εφοπλιστές, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, εκ προοιμίου, ότι το ρωτοδικείο πρέπει να ερμηνεύσει την έννοια αυτή διασταλτικά. Η συσταλτική ερμηνεία συνιστά παράβαση του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την ροάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, στο μέτρο που στερεί τους αναιρεσείοντες από τα δικαιώματά τους άμυνας. ράγματι, ελλείψει πράξεως εφαρμογής του κανονισμού 2742/1999 που μπορεί να προσβληθεί ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να ελέγξει τη νομιμότητα του κανονισμού αυτού μέσω προδικαστικού ερωτήματος δυνάμει του άρθρου 234 ΕΚ, οπότε η μόνη δυνατότητα που έχουν οι αναιρεσείοντες συνίσταται στην άσκηση της προσφυγής ακυρώσεως του εν λόγω κανονισμού.
18 Καίτοι οι αναιρεσείοντες δεν αμφισβητούν το γενικό περιεχόμενο του κανονισμού 2742/1999, υποστηρίζουν ότι, παρά τον κανονιστικό χαρακτήρα του, ο κανονισμός αυτός τους αφορά άμεσα και ατομικά λόγω ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών τους ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τους χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και, κατά συνέπεια, τους εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη μιας αποφάσεως.
19 Οι αναιρεσείοντες εκτιμούν ότι, στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής ερμήνευσε εσφαλμένως τα άρθρα 2 και 4, παράγραφος 1, του κανονισμού 3760/92. Κατά τους αναιρεσείοντες, τα άρθρα αυτά υποχρέωναν τα θεσμικά όργανα να λάβουν υπόψη, για την έκδοση της επίδικης διατάξεως, τα συμφέροντα των επιχειρηματιών, όπως οι διατάξεις που αποτελούν το αντικείμενο των αποφάσεων της 17ης Ιανουαρίου 1985, 11/82, ειραϊκή-ατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1985, σ. 207), της 26ης Ιουνίου 1990, C-152/88, Sofrimport κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. Ι-2477), και της 11ης Φεβρουαρίου 1999, C-390/95 P, Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1999, σ. Ι-769, σκέψεις 25 έως 30). Το πλαίσιο της παρούσας υποθέσεως είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό άλλων υποθέσεων στον τομέα της αλιείας, στις οποίες το ρωτοδικείο έκρινε ότι οι υποχρεώσεις που απορρέουν από τα προπαρατεθέντα άρθρα ήσαν πολύ γενικές ώστε να εξατομικεύουν μια συγκεκριμένη ομάδα επιχειρηματιών (διάταξη του ρωτοδικείου της 8ης Ιουλίου 1999, Τ-194/95, Area Cova κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. ΙΙ-2271). ράγματι, στην παρούσα υπόθεση, τα πρόσωπα τα οποία αφορά ο κανονισμός οριοθετούνται κατά τρόπο πολύ σαφέστερο, δεδομένου ότι μόνον οι Ισπανοί και οι Γάλλοι επιχειρηματίες μπορούν να αλιεύσουν στη ζώνη CIEM VIII, δυνάμει, μεταξύ άλλων, του άρθρου 161, παράγραφος 1, στοιχείο στ__ της πράξεως για τους όρους προσχώρησης του Βασιλείου της Ισπανίας και της Δημοκρατίας της ορτογαλίας και για τις προσαρμογές των συνθηκών (ΕΕ 1985, L 302, σ. 23, στο εξής: ράξη ροσχωρήσεως), με την οποία παραχωρήθηκε στην Ισπανία το 90 % και στη Γαλλία το 10 % του TAC γαύρου εντός της ζώνης αυτής.
20 Επιπλέον, κατά τους αναιρεσείοντες, το Συμβούλιο ήταν σε θέση να γνωρίζει με επαρκή βεβαιότητα τον αριθμό των σκαφών που μπορούσαν να αλιεύσουν στην οικεία ζώνη το 2000, εφόσον ο αριθμός αυτός ήταν ο ίδιος με τα προηγούμενα έτη.
21 Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται επίσης ότι, σε αντιδιαστολή προς τις διαπιστώσεις του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, η άδεια μεταφοράς της ποσοστώσεως προκαλεί στους Ισπανούς εφοπλιστές σημαντικές ζημίες, τόσο οικονομικής όσο και βιολογικής και περιβαλλοντικής φύσεως. Οι Ισπανοί εφοπλιστές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αλιεία γαύρου στη ζώνη CIEM VIII και τους είναι δύσκολο να μεταβάλουν την ειδίκευσή τους.
22 ράγματι, οι αναιρεσείοντες αποτελούν κλειστό κύκλο επιχειρηματιών οι οποίοι θίγονται ειδικά από την επίδικη διάταξη. Υπάρχουν εν προκειμένω δύο σαφώς διαφοροποιημένες ομάδες: αυτοί που επωφελούνται από τη μεταφορά ποσοστώσεως και αυτοί που δεν επωφελούνται από τη μεταφορά. Οι Ισπανοί επιχειρηματίες ανήκουν στη δεύτερη ομάδα. Οι αναιρεσείοντες παραδέχονται ότι, εν προκειμένω, ο κύκλος αυτός δεν είναι, για την ακρίβεια, οριοθετημένος κατά τρόπο απόλυτο, εφόσον οι άδειες χορηγούνται για τρεις μήνες, αλλά ισχυρίζονται ότι είναι οριοθετημένος κατά τρόπο ο οποίος είναι de facto οριστικός και απόλυτος, εφόσον η πρόσβαση άλλου επιχειρηματία παραμένει, κατ' αυτούς, υποθετική και σχεδόν αδύνατη. Οι πίνακες σκαφών που έχουν άδεια αλιείας γαύρου στη ζώνη CIEM VIII είναι πολύ σταθεροί και δεν μεταβάλλονται από έτος σε έτος, εκτός εάν πρόκειται για αντικατάσταση σκαφών.
23 Οι αναιρεσείοντες προσθέτουν ότι ήταν αδύνατο να αναμείνουν τη χορήγηση των αδειών για τα τέσσερα τρίμηνα του έτους 2000, λαμβανομένης υπόψη της υποχρεώσεώς τους να τηρήσουν την προθεσμία των δύο μηνών για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως του κανονισμού 2742/1999. Οι αναιρεσείοντες επισυνάπτουν στην αίτηση αναιρέσεως τους πίνακες των σκαφών που έλαβαν άδεια αλιείας με γρίπο κατά τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2000. Κατά τα στοιχεία αυτά, το 66,6 % των σκαφών αυτών αλίευσε κατά τα τρία αυτά τρίμηνα και τα σκάφη τα οποία αλίευσαν κατά το πρώτο τρίμηνο του 2000 αντιπροσωπεύουν το 77 % των σκαφών που αλίευσαν κατά τα τρία τρίμηνα. Επομένως, κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, ο κύκλος των επιχειρηματιών αποτελούσε κλειστό κύκλο σε ποσοστό 77 %.
24 ροκειμένου περί των τριών ενώσεων, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι, εάν οι μεμονωμένοι εφοπλιστές έχουν το δικαίωμα να ασκήσουν ατομικώς προσφυγή κατά πράξεως γενικού περιεχομένου, όπως ο κανονισμός 2742/1999, οι τρεις ενώσεις οι οποίες προασπίζουν τα συμφέροντα των εφοπλιστών αυτών μπορούν οι ίδιες να ασκήσουν προσφυγή, αφενός, διότι νομιμοποιούνται έμμεσα και, αφετέρου, προκειμένου να τηρηθεί η αρχή της οικονομίας της διαδιακασίας.
Τα επιχειρήματα του Συμβουλίου και της Επιτροπής
25 Το Συμβούλιο φρονεί ότι το αίτημα είναι απαράδεκτο στο μέτρο που, αφενός, η αίτηση αναιρέσεως παραπέμπει στους ισχυρισμούς που προβλήθηκαν πρωτοδίκως για ζητήματα εκτός του παραδεκτού της προσφυγής και, αφετέρου, η αίτηση αναιρέσεως αποσκοπεί στην αμφισβήτηση της ορθότητας της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής στις σκέψεις 32 και 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως.
26 Επί της ουσίας δεν χωρεί αμφιβολία, κατά το Συμβούλιο, ότι οι Ισπανοί εφοπλιστές θίγονται αποκλειστικά ως προς την αντικειμενική ιδιότητά τους των επιχειρηματιών του τομέα της αλιείας στον οποίον έχει εφαρμογή ο κανονισμός 2742/1999.
27 Όσον αφορά τον ισχυρισμό που απορρέει από την κατανομή με την ράξη ροσχωρήσεως του TAC γαύρου στη ζώνη CIEM VIII, το Συμβούλιο φρονεί ότι μικρή σημασία έχει το αν η σχετική σταθερότητα καθορίζεται με διάταξη της ράξεως ροσχωρήσεως ή με διάταξη κανονισμού. Επιπλέον, δεδομένης της φύσεως της αρχής της σχετικής σταθερότητας, η νομολογία αποκλείει τη δυνατότητα των εφοπλιστών να αντλήσουν ατομικά οποιοδήποτε δικαίωμα από την εφαρμογή της αρχής αυτής (προπαρατεθείσα διάταξη Area Cova κ.λπ. κατά Συμβουλίου, σκέψη 51). Το Συμβούλιο προσθέτει ότι η ερμηνεία του άρθρου 2 του κανονισμού 3760/92 την οποία προτείνουν οι αναιρεσείοντες είναι παράλογη καθόσον θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι και οι καταναλωτές έχουν το δικαίωμα να προσβάλουν το σύνολο των κανονισμών σχετικά με τη διαχείριση των αλιευτικών πόρων, στο μέτρο που το άρθρο αυτό εξομοιώνει παραγωγούς και καταναλωτές.
28 Όσον αφορά την έκταση του κύκλου των αποδεκτών του κανονισμού 2742/1999, το Συμβούλιο υπογραμμίζει, κατ' αρχάς, ότι οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες δέχονται ότι, σε νομικό επίπεδο, η ομάδα των αποδεκτών του κανονισμού αυτού δεν αποτελούσε κλειστό κύκλο. Υποστηρίζει, στη συνέχεια, ότι η ανοικτή ή κλειστή φύση του κύκλου των αποδεκτών μιας πράξεως δεν μπορεί να εκτιμηθεί παρά κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως και ότι, όπως αναγνώρισαν οι αναιρεσείοντες, κατά την έκδοση του κανονισμού 2742/1999, το Συμβούλιο δεν γνώριζε ποιοι αλιείς επρόκειτο να λάβουν άδεια αλιείας για το έτος 2000. Τέλος, το Συμβούλιο υπενθυμίζει την πάγια νομολογία κατά την οποία το γεγονός ότι ορισμένες διατάξεις παράγουν διαφορετικά πρακτικά αποτελέσματα για ορισμένους από τους αποδέκτες τους δεν αρκεί για να τους εξατομικεύσει (διάταξη της 28ης Μαρτίου 1996, C-270/95 P, Kik κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. Ι-1987), οπότε δεν είναι δυνατό να αντληθούν συνέπειες από την υποτιθέμενη διαφορά αποτελεσμάτων του κανονισμού 2742/1999 για τους Ισπανούς επιχειρηματίες, αφενός, τους Γάλλους και τους ορτογάλους, αφετέρου.
29 Η Επιτροπή καταλήγει στο απαράδεκτο της αναιρέσεως με το αιτιολογικό, αφενός, ότι δεν αναφέρονται οι ακριβείς λόγοι για τους οποίους ο συλλογισμός του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή είναι νομικώς εσφαλμένως και, αφετέρου, ότι στερείται αντικειμένου, καθόσον ο κανονισμός 2742/1999 τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1446/2000 του Συμβουλίου, της 16ης Ιουνίου 2000 (ΕΕ L 163, σ. 3), προκειμένου να αποκαταστήσει για το έτος 2000 την κατάσταση που υφίστατο τα προηγούμενα έτη.
30 Επί της ουσίας η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η υποχρέωση να ληφθούν υπόψη οι ανάγκες των παραγωγών και των καταναλωτών δυνάμει των άρθρων 2 και 4 του κανονισμού 3760/92 είναι εντελώς διαφορετικής φύσεως από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις επίμαχες ρυθμίσεις στις προπαρατεθείσες αποφάσεις ειραϊκή-ατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής και Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής. Όσον αφορά την ύπαρξη κλειστού κύκλου επιχειρηματιών, στον οποίο έχει εφαρμογή η επίδικη διάταξη, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν την ορθότητα της εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβη ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής και, εν πάση περιπτώσει, δεν αποδεικνύουν ότι είναι απολύτως αδύνατο να μεταβληθεί η σύνθεση της ομάδας των δικαιούχων αδειών αλιείας γαύρου.
Εκτίμηση
31 ρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά τα άρθρα 225 ΕΚ και 51 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου περιορίζεται σε νομικά ζητήματα και ως λόγοι αναιρέσεως επιτρέπεται να προβληθούν αναρμοδιότητα του ρωτοδικείου, πλημμέλειες κατά την ενώπιόν του διαδικασία που θίγουν τα συμφέροντα του αναιρεσείοντος ή παραβίαση του κοινοτικού δικαίου από το ρωτοδικείο.
32 Το ρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για τη διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η ουσιαστική ανακρίβεια των διαπιστώσεών του απορρέει από στοιχεία του φακέλου τα οποία του υποβλήθηκαν, και, αφετέρου, για την εκτίμηση των περιστατικών αυτών.
33 Κατά τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής προέβη σε εσφαλμένη εκτίμηση της έννοιας του προσώπου το οποίο αφορά ατομικά η προσβαλλόμενη πράξη υπό την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, πράγμα που είχε ως συνέπεια να κηρύξει απαράδεκτη την αίτηση αναστολής εκτελέσεως.
34 Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, καίτοι είναι αληθές ότι το πρόβλημα του παραδεκτού της κύριας προσφυγής δεν πρέπει, κατ' αρχήν, να εξετάζεται στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, διότι υπάρχει ο κίνδυνος να προδικάσει η εξέταση αυτή την ουσία της υποθέσεως, πάντως, προκειμένου να κηρυχθεί παραδεκτή η αίτηση αναστολής της εκτελέσεως, ο αιτών οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη ορισμένων στοιχείων που επιτρέπουν να συναχθεί, εκ πρώτης όψεως, το παραδεκτό της επί της ουσίας προσφυγής με την οποία συνδέεται η αίτησή του λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, και τούτο προκειμένου να μην μπορεί, μέσω της διαδικασίας λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, να επιτευχθεί αναστολή εκτελέσεως πράξεως που δεν πρόκειται, στη συνέχεια, να ακυρωθεί από το Δικαστήριο, εφόσον η σχετική προσφυγή του κριθεί απαράδεκτη κατά την εξέταση της ουσίας [βλ. διάταξη της 18ης Νοεμβρίου 1999, C-329/99 P(R), Pfizer Animal Health κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1999, σ. Ι-8343, σκέψη 89].
35 Η εν λόγω εξέταση του παραδεκτού της προσφυγής είναι κατ' ανάγκη συνοπτική, λαμβανομένου υπόψη του επείγοντος χαρακτήρος της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, και δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά βάσει των στοιχείων που προβάλλει ο αιτών. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής δεν προδικάζει εξάλλου την απόφαση που το ρωτοδικείο θα κληθεί να λάβει κατά την εξέταση της κύριας προσφυγής.
36 ροκειμένου να θεωρηθεί ότι μια πράξη θίγει άμεσα τον προσφεύγοντα, πρέπει αυτός να θίγεται στη νομική του θέση λόγω ορισμένων ειδικών χαρακτηριστικών του ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τον χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και τον εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (βλ. αποφάσεις της 15ης Ιουλίου 1963, 25/62, Plaumann κατά Επιτροπής, Rec. 1963, σ. 197, 223, και της 18ης Μαΐου 1994, C-309/89, Codorniu κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1994, σ. Ι-1853, σκέψη 20).
37 Στην παρούσα υπόθεση, πρώτον, όσον αφορά το προκαταρκτικό επιχείρημα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες, το οποίο αντλείται από την αδυναμία υποβολής του ζητήματος του κύρους του κανονισμού 2742/1999 στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τρόπο διαφορετικό από την άσκηση ευθείας προσφυγής ακυρώσεως, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι ένα τέτοιο γεγονός, έστω και αν υποτεθεί αποδεδειγμένο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τροποποίηση του συστήματος ενδίκων μέσων και διαδικασιών που έχει καθιερωθεί από τα άρθρα 230 ΕΚ, 234 ΕΚ και 235 ΕΚ με σκοπό να ανατεθεί στο Δικαστήριο ο έλεγχος της νομιμότητας των πράξεων των οργάνων. Ένα τέτοιο γεγονός σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει να θεωρούνται παραδεκτές προσφυγές ακυρώσεως ασκούμενες από φυσικά ή νομικά πρόσωπα τα οποία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ (βλ. διατάξεις της 23ης Νοεμβρίου 1995, C-10/95 P, Asocarne κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1995, σ. Ι-4149, σκέψη 26, και της 24ης Απριλίου 1996, C-87/95 P, CNPAAP κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. Ι-2003, σκέψη 38).
38 Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα σχετικά με την υποχρέωση που απορρέει από τα άρθρα 2 και 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 3760/92 να ληφθεί υπόψη η ειδική κατάσταση των αναιρεσειόντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όπως ορθώς τόνισε ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής, οι διατάξεις αυτές έχουν ως μοναδικό σκοπό τον καθορισμό του πλαισίου εντός του οποίου το Συμβούλιο, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, μπορεί να θεσπίζει τα κοινοτικά μέτρα που ορίζουν τις προϋποθέσεις προσβάσεως στις ζώνες και στους πόρους, καθώς και την άσκηση των δραστηριοτήτων εκμεταλλεύσεως, οπότε οι εν λόγω διατάξεις δεν αφορούν παρά μόνον κατά τρόπο γενικό τους επιχειρηματίες οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της αλιείας.
39 Ακόμη και αν υποτεθεί αποδεδειγμένο, το γεγονός ότι το Συμβούλιο γνώριζε την ιδιαίτερη κατάσταση των αναιρεσειόντων δεν οδηγεί σε διαφορετικό συμπέρασμα. ράγματι, θα ήταν αντίθετο προς το γράμμα και το πνεύμα του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ να παρέχεται η δυνατότητα σε κάθε ιδιώτη ο οποίος μετέσχε στο προπαρασκευαστικό στάδιο μιας πράξεως νομοθετικής φύσεως να ασκεί στη συνέχεια προσφυγή κατά της πράξεως αυτής (προπαρατεθείσα διάταξη Asocarne κατά Συμβουλίου, σκέψη 40). Κατά μείζονα λόγο, μόνη η γνώση, όσον αφορά τον συντάκτη μιας πράξεως, της ιδιαίτερης καταστάσεως ενός προσώπου που θίγεται από τις συνέπειες της εκδόσεως της πράξεως δεν αρκεί για να εξατομικεύσει το πρόσωπο αυτό υπό την έννοια του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ.
40 Όσον αφορά, τρίτον, το επιχείρημα που αντλείται από την ιδιαίτερη επίπτωση του επιδίκου μέτρου στην κατάσταση των αναιρεσειόντων, αυτοί αμφισβητούν τη διαπίστωση που περιλαμβάνεται στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως ότι οι Γάλλοι και οι ορτογάλοι αλιείς γαύρου εντός της οικείας ζώνης θίγονται επίσης, και μάλιστα κατά κύριο λόγο, από την επίδικη διάταξη. Οι αναιρεσείοντες υπογραμμίζουν τις σημαντικές οικονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες που υφίστανται λόγω της διατάξεως αυτής. Η διάταξη αυτή αφορά δύο μόνον ομάδες: αυτούς που επωφελούνται από τη μεταφορά της ποσοστώσεως (Γάλλοι εφοπλιστές) και αυτούς που δεν επωφελούνται. Μόνον οι Ισπανοί εφοπλιστές ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.
41 ρέπει να τονιστεί συναφώς ότι οι οικονομικές και περιβαλλοντικές συνέπειες που οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι υφίστανται λόγω της επίδικης διατάξεως δεν αρκούν, αφεαυτών, για να τους εξατομικεύσουν σε σχέση με τον κανονισμό 2742/1999. Η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη δεν αποφαίνεται εξάλλου επί των συνεπειών αυτών, καθόσον διαπιστώνει απλώς ότι οι εφοπλιστές άλλων κρατών μελών θίγονται επίσης από την επίδικη διάταξη.
42 Εν προκειμένω, ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όταν έκρινε, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι και άλλοι εφοπλιστές, εκτός των Ισπανών, θίγονται από την επίδικη διάταξη. Για παράδειγμα, ορισμένοι ορτογάλοι επιχειρηματίες θίγονται επίσης από την ανταλλαγή ποσοστώσεων, στο μέτρο που στερούνται της δυνατότητας να αλιεύσουν τον γαύρο στη ζώνη CIEM IX, X, Copace 34.1.1.
43 Τέταρτον, όσον αφορά το επιχείρημα σχετικά με την ύπαρξη περιορισμένου κύκλου επιχειρηματιών που θίγονται ειδικά από την επίδικη διάταξη, οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν κυρίως τη διαπίστωση του δικάζοντος κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή ότι οι Ισπανοί αλιείς οι οποίοι έχουν άδεια αλιείας γαύρου εντός της ζώνης CIEM VIII αποτελούν ομάδα της οποίας η σύνθεση μεταβάλλεται και όχι κλειστό και περιορισμένο κύκλο.
44 Συναφώς, πρέπει να τονιστεί, κατ' αρχάς, ότι η διαπίστωση αυτή εμπίπτει στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από τον δικάζοντα κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστή, η οποία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί άμεσα στο πλαίσιο αναιρέσεως. ράγματι, οι αναιρεσείοντες δεν προβάλλουν κανένα ακριβές νομικό επιχείρημα, αλλά επιδιώκουν απλώς να αποδείξουν ότι η ομάδα ήταν οριοθετημένη de facto κατά τρόπο οριστικό και απόλυτο και ότι η σύνθεσή της είναι πολύ σταθερή.
45 Στη συνέχεια, όπως ορθώς υπογραμμίζει το Συμβούλιο, ο ανοικτός ή κλειστός χαρακτήρας του κύκλου των προσώπων που θίγονται από μια πράξη δεν μπορεί, κατ' αρχήν, να εκτιμηθεί παρά κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως και όχι μεταγενέστερα, για παράδειγμα κατά την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως της πράξεως αυτής ή αναιρέσεως.
46 Τέλος, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως πράξεως, μπορεί να θεωρηθεί ότι μια πράξη αφορά ατομικά τον ιδιώτη ως μέλος περιορισμένου κύκλου επιχειρηματιών μόνον εάν το όργανο από το οποίο προέρχεται η προσβαλλομένη πράξη είχε την υποχρέωση να λάβει υπόψη, κατά την έκδοση της πράξεως, την ιδιαίτερη κατάσταση των επιχειρηματιών αυτών (βλ. τις αποφάσεις ειραϊκή-ατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 31, Sofrimport κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 11, της 15ης Φεβρουαρίου 1996, C-209/94 P, Buralux κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1996, σ. Ι-615, σκέψεις 33 και 34, και Antillean Rice Mills κ.λπ. κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψεις 25 έως 30). Όπως όμως προκύπτει από τη σκέψη 38 της παρούσας διατάξεως, οι διατάξεις που επικαλούνται συναφώς οι αναιρεσείοντες αφορούν γενικώς τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της αλιείας.
47 Υπό τις συνθήκες αυτές, το συμπέρασμα ότι οι αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν την ύπαρξη ενός περιορισμένου κύκλου επιχειρηματιών στον οποίο ανήκαν ως στοιχείο που τους εξατομικεύει έναντι του κανονισμού 2742/1999 δεν πάσχει πλάνη περί το δίκαιο.
48 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας απαράδεκτη την αίτηση αναστολής εκτελέσεως όσον αφορά τους 59 εφοπλιστές.
49 Όσον αφορά τις τρεις ενώσεις, αρκεί η διαπίστωση ότι ορθώς ο δικάζων κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστής έκρινε ότι δεν μπορούσαν παραδεκτώς να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως εν ονόματι των μελών τους, εφόσον τα μέλη τους δεν μπορούσαν να το πράξουν ατομικώς.
50 Από το σύνολο των προηγουμένων σκέψεων προκύπτει ότι ο λόγος αναιρέσεως που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες προς στήριξη της αναιρέσεώς τους δεν μπορεί να γίνει δεκτός και, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί.
51 ροκειμένου περί των αιτήσεων παρεμβάσεως που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως, πρέπει να τονιστεί ότι οι αιτούντες επικαλούνται συμφέρον που συνδέεται με την ουσία της διαφοράς. Υπό τις συνθήκες αυτές, λαμβανομένων υπόψη των χαρακτηριστικών της παρούσας διαδικασίας, οι αιτήσεις αυτές πρέπει να ληφθούν υπόψη μόνο στην περίπτωση κατά την οποία θα γινόταν δεκτή η αναίρεση όσον αφορά το παραδεκτό της αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως.
52 Κατά συνέπεια, εφόσον η διάταξη που κηρύσσει απαράδεκτη την αίτηση αναστολής εκτελέσεως επικυρώθηκε οριστικά, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί των αιτήσεων παρεμβάσεως που κατέθεσαν υπέρ των αναιρεσειόντων η Comunidad Autónoma del País Vasco, αφενός, και οι Nicólas Martínez Rey y Nancy Benilde Vázquez Regueiro CB, Porvenir IV SL και Hnos. Deza SL, αφετέρου.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
53 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, που έχει εφαρμογή στη διαδικασία αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Το άρθρο 69, παράγραφος 4, που έχει επίσης εφαρμογή στη διαδικασία αναιρέσεως, ορίζει ότι τα κράτη μέλη και τα όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα. Επειδή το Συμβούλιο ζήτησε την καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα και οι αναιρεσείοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης. Η Επιτροπή θα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα.
54 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 6, του Κανονισμού Διαδικασίας, που έχει εφαρμογή στη διαδικασία της αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 118, σε περίπτωση καταργήσεως της δίκης, το Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του. Υπό τις συνθήκες της παρούσας περιπτώσεως, οι αιτούντες την παρέμβαση θα φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
Ο ΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την προσφυγή.
2) αρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί των αιτήσεων παρεμβάσεως.
3) Η Federación de Cofradías de Pescadores de Guipúzcoa, η Federación de Cofradías de Pescadores de Vizcaya, η Federación de Cofradías de Pescadores de Cantabria και οι 59 λοιποί αναιρεσείοντες, των οποίων τα ονόματα περιλαμβάνονται στο παράρτημα, φέρουν τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης.
4) Η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η Comunidad Autónoma del País Vasco, η Nicolás Martínez Rey y Nancy Benilde Vázquez Regueiro CB, η Porvenir IV SL και η Hnos. Deza SL φέρουν τα δικά τους έξοδα.