62023CO0787
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 4ης Ιουλίου 2024 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Θεσμικό δίκαιο – Άρθρο 263 ΣΛΕΕ – Προσφυγή ακυρώσεως – Πλήρης εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία – Έλλειψη πράξεως δεκτικής προσφυγής – Μη επίτευξη της απαιτούμενης ομοφωνίας – Προσφυγή εν μέρει προδήλως απαράδεκτη – Αίτημα χορήγησης προθεσμίας ώστε να καταστεί δυνατή η “εκ νέου άσκηση της προσφυγής” – Εν μέρει πρόδηλη αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αίτηση αναιρέσεως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη»
Στην υπόθεση C‑787/23 P,
με αντικείμενο αναίρεση δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ασκηθείσα στις 18 Δεκεμβρίου 2023,
Eugen Tomac, κάτοικος Βρυξελλών (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από τον R. Duta, avocat,
αναιρεσείων,
όπου έτερος διάδικος στην αναιρετική διαδικασία είναι:
το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
καθού πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους T. von Danwitz, πρόεδρο τμήματος, P. G. Xuereb (εισηγητή) και A. Kumin, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. M. Collins
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο E. Tomac ζητεί την αναίρεση της διατάξεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 26ης Οκτωβρίου 2023, Tomac κατά Συμβουλίου (T‑48/23, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2023:684), με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχε ασκήσει βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα, αφενός, την ακύρωση της πράξεως του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 8ης Δεκεμβρίου 2022, περί μη εγκρίσεως του υπ. αριθ. 15218/22 σχεδίου αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (στο εξής: επίδικη πράξη), και, αφετέρου, στην περίπτωση που δεν του αναγνωριζόταν η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος», τη χορήγηση προθεσμίας ώστε να καταστεί δυνατή η εκ νέου άσκηση της προσφυγής, ενδεχομένως, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή από άλλο θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή εθνικό όργανο που ενεργεί υπό την ιδιότητα αυτή.
Το νομικό πλαίσιο
2
Το άρθρο 4 της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και των προσαρμογών των συνθηκών επί των οποίων βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 203, στο εξής: Πράξη Προσχωρήσεως), που προσαρτήθηκε στη Συνθήκη μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας για την Προσχώρηση της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2005, L 157, σ. 11), δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 2, της εν λόγω Συνθήκης, η οποία υπογράφηκε στις 25 Απριλίου 2005 και τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2007, ορίζει τα εξής:
«1.   Οι διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης […], και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, και απαριθμούνται στο Παράρτημα II, καθώς και όποιες άλλες πράξεις ενδέχεται να εκδοθούν πριν από την ημερομηνία προσχώρησης, είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και εφαρμόζονται σε αυτές από την ημερομηνία της προσχώρησης.
2.   Οι διατάξεις αυτές του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, και οι οποίες δεν μνημονεύονται στην παράγραφο 1, ενώ είναι δεσμευτικές για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία από την ημερομηνία της προσχώρησης, εφαρμόζονται σε έκαστο των κρατών αυτών μόνο βάσει συναφούς αποφάσεως του Συμβουλίου, μετά από εξακρίβωση σύμφωνα με τις εφαρμοστέες διαδικασίες αξιολόγησης του Σένγκεν ότι πληρούνται οι απαραίτητοι όροι για την εφαρμογή όλων των τμημάτων του σχετικού κεκτημένου στο εν λόγω κράτος.
Το Συμβούλιο, μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, λαμβάνει απόφαση με ομοφωνία των μελών του που εκπροσωπούν τις Κυβερνήσεις των κρατών μελών όπου ισχύουν ήδη οι διατάξεις της παρούσας παραγράφου και του αντιπροσώπου της Κυβέρνησης του κράτους μέλους στο οποίο πρόκειται να ισχύσουν οι εν λόγω διατάξεις. […]»
Το ιστορικό της διαφοράς
3
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται από το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 2 έως 20 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως και μπορεί να συνοψισθεί, για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, ως ακολούθως.
4
Ο νυν αναιρεσείων είναι βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ρουμανικής ιθαγένειας.
5
Η Ρουμανία, μετά την προσχώρησή της στην Ένωση, την 1η Ιανουαρίου 2007, προέβη, μεταξύ 2009 και 2011, σε σειρά ενεργειών στο πλαίσιο των διαδικασιών αξιολόγησης Σένγκεν, με σκοπό να ικανοποιήσει τα κριτήρια που απαιτούνταν για την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν.
6
Η Προεδρία του Συμβουλίου κατάρτισε δύο σχέδια αποφάσεων σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία, ενώ, σε συνέχειά τους, εκδόθηκαν διάφορα ψηφίσματα του Κοινοβουλίου με τα οποία εκφραζόταν η υποστήριξή του για την προσχώρηση της Ρουμανίας στον χώρο Σένγκεν και καλούνταν το Συμβούλιο να λάβει τα αναγκαία μέτρα για τον σκοπό αυτόν. Ωστόσο, τα δύο προαναφερθέντα σχέδια δεν τέθηκαν σε ψηφοφορία στο Συμβούλιο.
7
Στις 29 Νοεμβρίου 2022, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, η Προεδρία του Συμβουλίου κατάρτισε το υπ’ αριθ. 15218/22 σχέδιο αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία (στο εξής: σχέδιο 15218/22).
8
Στις 8 Δεκεμβρίου 2022 συνήλθε το Συμβούλιο «Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων» (ΔΕΥ) προκειμένου να αποφανθεί επί του σχεδίου 15218/22, το οποίο περιλαμβανόταν στο σημείο 3, στοιχείο αʹ, της ημερησίας διατάξεως της συνεδρίασης και προέβλεπε ότι μπορούσε να ζητηθεί ψηφοφορία για ενδεχόμενη έγκριση του σχεδίου εκ μέρους των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών. Ελλείψει ομοφωνίας, το σχέδιο δεν εγκρίθηκε.
9
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 15ης Δεκεμβρίου 2022, ο νυν αναιρεσείων ρώτησε τη Γενική Διευθύντρια ΔΕΥ της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου αν ήταν δυνατόν να του κοινοποιήσει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας επί του σχεδίου 15218/22, καθώς και τα πρακτικά της συνεδριάσεως της 8ης Δεκεμβρίου 2022 ή τη σχετική έκθεση.
10
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 16ης Δεκεμβρίου 2022, η Γενική Διευθύντρια ΔΕΥ της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου απάντησε στον νυν αναιρεσείοντα ότι, κατά την εν λόγω συνεδρίαση, το σχέδιο 15218/22 όντως δεν είχε εγκριθεί και ότι, σύμφωνα με τα άρθρα 8 και 9 του εσωτερικού κανονισμού του Συμβουλίου, στο μέτρο που επρόκειτο για μη ανοικτές στο κοινό συζητήσεις επί μη νομοθετικής πράξεως, τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών δεν δημοσιοποιούνταν. Προσέθεσε ότι ούτε τα πρακτικά της διαδικασίας αυτής δημοσιοποιούνταν.
Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
11
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 6 Φεβρουαρίου 2023, ο νυν αναιρεσείων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης πράξεως και, σε περίπτωση που δεν του αναγνωριστεί η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος», τη χορήγηση προθεσμίας ώστε να καταστεί δυνατή η «εκ νέου άσκηση της προσφυγής», ενδεχομένως, από το Κοινοβουλίου, άλλο θεσμικό όργανο της Ένωσης ή εθνικό όργανο που ενεργεί υπό την ιδιότητα αυτή.
12
Στις 26 Οκτωβρίου 2023 το Γενικό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του και χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, απέρριψε την προσφυγή αυτή, εν μέρει, λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας και, εν μέρει, ως προδήλως απαράδεκτη.
13
Όσον αφορά το πρώτο αίτημα, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, αφενός, στη σκέψη 31 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, παρά την ολοκλήρωση των διαδικασιών αξιολογήσεως Σένγκεν και την έκδοση σειράς ψηφισμάτων του Κοινοβουλίου, η απαιτούμενη από το άρθρο 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως ομοφωνία των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των οικείων κρατών μελών δεν είχε επιτευχθεί στο Συμβούλιο κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου 15218/22 και, αφετέρου, στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι το άρθρο 4 της Πράξεως αυτής δεν τάσσει καμία προθεσμία κατά την εκπνοή της οποίας η απόφαση του Συμβουλίου πρέπει να έχει ληφθεί ή λογίζεται ότι έχει ληφθεί. Το Γενικό Δικαστήριο υπογράμμισε, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι θα ήταν αντίθετο προς το γράμμα του άρθρου αυτού, το οποίο προβλέπει ρητώς διαδικασία αποτελούμενη από πλείονα στάδια και δεν τάσσει προθεσμία προς τούτο, να συναχθεί από την ολοκλήρωση των προηγούμενων σταδίων ότι το Συμβούλιο απώλεσε την εξουσία να εκδώσει, με ομοφωνία των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των οικείων κρατών μελών, απόφαση κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου.
14
Εξάλλου, στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο προσέθεσε ότι το Συμβούλιο εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να επανεγγράψει το σχέδιο 15218/22 στην ημερήσια διάταξη νέας συνεδρίασης, όπως και η Προεδρία του Συμβουλίου να καταρτίσει νέο σχέδιο αποφάσεως του Συμβουλίου σχετικά με την πλήρη εφαρμογή των διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν στη Ρουμανία.
15
Κατόπιν τούτου, στη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ελλείψει της απαιτούμενης ομοφωνίας κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου 15218/22, το Συμβούλιο δεν είχε λάβει καμία απόφαση κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως και ότι η ψηφοφορία που συνεπαγόταν τη μη έγκριση του σχεδίου δεν ισοδυναμούσε, αυτή καθεαυτήν, με άρνηση του Συμβουλίου να λάβει μεταγενέστερα τέτοια απόφαση.
16
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η επίδικη πράξη δεν μπορούσε να θεωρηθεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ και απέρριψε, στη σκέψη 38 της ίδιας διατάξεως, το πρώτο αίτημα ως προδήλως απαράδεκτο.
17
Όσον αφορά το δεύτερο αίτημα, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στη σκέψη 39 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι η ιδιότητα του «προνομιούχου προσφεύγοντος» αναγνωριζόταν περιοριστικώς στα κράτη μέλη, στο Κοινοβούλιο, στο Συμβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αλλά δεν μπορούσε να αναγνωριστεί στον νυν αναιρεσείοντα.
18
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 40 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι δεν είναι αρμόδιο να «χορηγήσει προθεσμία» στο Κοινοβούλιο, σε άλλο θεσμικό όργανο της Ένωσης ή στη Ρουμανία προκειμένου να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως, διευκρινίζοντας ότι οι προθεσμίες για την άσκηση προσφυγής είναι δημοσίας τάξεως και ότι, κατά συνέπεια, είναι δεσμευτικές τόσο για τους διαδίκους όσο και για τον δικαστή.
19
Συνεπώς, στη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το δεύτερο αίτημα του αναιρεσείοντος λόγω πρόδηλης αναρμοδιότητας.
Αιτήματα του αναιρεσείοντος και διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
20
Ο αναιρεσείων, με την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε στις 18 Δεκεμβρίου 2023, ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη και να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί με διαφορετική σύνθεση επί του αιτήματός του και, επικουρικώς, να μεταρρυθμίσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
21
Δυνάμει του άρθρου 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την ολική ή μερική απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη.
22
Η εν λόγω διάταξη έχει εφαρμογή στην υπό κρίση υπόθεση.
23
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 263 ΣΛΕΕ και ο δεύτερος παραβίαση, εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, ορισμένων γενικών αρχών του δικαίου, ήτοι των αρχών της ασφάλειας δικαίου, της ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων και εμπορευμάτων, της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της ίσης μεταχειρίσεως, της «αμοιβαίας συνδρομής», της «αδελφότητας» και της καλόπιστης συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών, καθώς και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
24
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι ο αναιρεσείων απλώς ισχυρίζεται ότι η επίδικη πράξη συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, και ότι ο ίδιος πρέπει να θεωρηθεί «κατ’ επέκταση» ως «προνομιούχος προσφεύγων», επαναλαμβάνοντας, κατ’ ουσίαν, τα επιχειρήματα που διατύπωσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς όμως να προβάλλει κανένα επιχείρημα ικανό να τεκμηριώσει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
25
Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αναιρετικό αίτημα. Δεν ανταποκρίνεται στην απαίτηση αυτή η αίτηση αναιρέσεως η οποία, χωρίς καν να περιλαμβάνει επιχειρήματα που να αποσκοπούν ειδικώς στον προσδιορισμό του νομικού σφάλματος που ενέχει ενδεχομένως η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων ακυρώσεως και των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Πράγματι, μια τέτοια αίτηση αναιρέσεως αποτελεί, στην πραγματικότητα, αίτηση για απλή επανεξέταση της ασκηθείσας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγής, όπερ δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου (απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2020, Hamas κατά Συμβουλίου, C‑386/19 P, ΕU:C:2020:691, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Εν συνεχεία, όσον αφορά το επιχείρημα του νυν αναιρεσείοντος ότι η μη αναγνώριση της επίδικης πράξεως ως πράξεως δεκτικής προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, είναι αντίθετη προς το άρθρο 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ, διαπιστώνεται ότι ο νυν αναιρεσείων δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους το γεγονός αυτό θίγει, κατά την άποψή του, την ισότητα των κρατών μελών ενώπιον των Συνθηκών καθώς και την εθνική τους ταυτότητα.
27
Τέλος, στο μέτρο που υποστηρίζεται ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν απόκειται στο Συμβούλιο να λάβει απόφαση δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως εντός εύλογης προθεσμίας βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, ΣΕΕ και του άρθρου 4, παράγραφος 2, ΣΕΕ, επισημαίνεται ότι οι διατάξεις αυτές δεν προβλέπουν καμία τέτοια υποχρέωση του Συμβουλίου και ότι, επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, στη σκέψη 32 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, καθόσον διαπίστωσε ότι το άρθρο 4 της Πράξεως Προσχωρήσεως δεν τάσσει καμία προθεσμία κατά την εκπνοή της οποίας πρέπει να έχει ληφθεί ή λογίζεται ότι έχει ληφθεί η απόφαση του Συμβουλίου για την οποία γίνεται λόγος στην παράγραφο 2 του άρθρου αυτού.
28
Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
29
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, πρώτον, ότι η παράλειψη έκδοσης αποφάσεως, κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως, αντιβαίνει σε ορισμένες γενικές αρχές του δικαίου, οι οποίες εκτέθηκαν στη σκέψη 24 της παρούσας διατάξεως.
30
Επιβάλλεται η διαπίστωση, αφενός, ότι ο αναιρεσείων δεν προσδιορίζει τα επικρινόμενα σημεία του σκεπτικού της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως όσον αφορά τις αρχές που μνημονεύονται στη σκέψη 24 της παρούσας διατάξεως και, αφετέρου, ότι ο αναιρεσείων δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα ικανό να ανατρέψει τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 35 της αναιρεσιβαλλομένης διατάξεως, ότι, ελλείψει της απαιτούμενης ομοφωνίας κατά την ψηφοφορία επί του σχεδίου 15218/22, το Συμβούλιο δεν έλαβε απόφαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως. Συνεπώς, στον βαθμό που ο αναιρεσείων προβάλλει παραβίαση των αρχών αυτών, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 26 της παρούσας διατάξεως.
31
Δεύτερον, όσον αφορά την προβαλλόμενη δυσμενή μεταχείριση της Ρουμανίας σε σχέση με τη Δημοκρατία της Κροατίας, διαπιστώνεται ότι ο αναιρεσείων δεν εξηγεί με ποιον τρόπο μια τέτοια διαφορετική μεταχείριση, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένη, επηρέασε το ζήτημα της έκδοσης αποφάσεως κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 2, της Πράξεως Προσχωρήσεως.
32
Ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί.
33
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
34
Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα δικαστικά έξοδα με τη διάταξη που περατώνει τη δίκη.
35
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδόθηκε πριν από την επίδοση της αιτήσεως αναιρέσεως στους λοιπούς διαδίκους και, κατά συνέπεια, πριν αυτοί υποβληθούν σε δικαστικά έξοδα, οι αναιρεσείοντες πρέπει να φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως εν μέρει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει ως προδήλως αβάσιμη.
2)
Καταδικάζει τον Eugen Tomac στα δικαστικά του έξοδα.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.