62022CC0115
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
TAMARA ĆAPETA
της 14ης Σεπτεμβρίου 2023 (
1
)
Υπόθεση C‑115/22
SO
παρισταμένων των:
Nationale Anti-Doping Agentur Austria GmbH (NADA),
Österreichischer Leichtathletikverband (ÖLV),
World Anti-Doping Agency (WADA)
[αίτηση της Unabhängige Schiedskommission(ανεξάρτητης επιτροπής διαιτησίας, Αυστρία)για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 267 ΣΛΕΕ – Ορισμός της έννοιας του “δικαστηρίου” – Παραπομπή από εθνικό δικαστήριο για την καταπολέμηση του ντόπινγκ – Προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 – Άρθρο 5 – Άρθρο 6 – Νομιμότητα και αναγκαιότητα της δημοσίευσης στο διαδίκτυο των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα παραβάτη κανόνων αντιντόπινγκ – Άρθρο 9 – Ζήτημα κατά πόσον οι παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ συνιστούν “δεδομένα που αφορούν την υγεία” – Άρθρο 10 – Ζήτημα κατά πόσον οι παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ συνιστούν “δεδομένα που αφορούν ποινικές καταδίκες” – Ζήτημα κατά πόσον εθνικό δικαστήριο συνιστά “επίσημη αρχή”»
I. Εισαγωγή
1.
Citius, altius, fortius, πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά. Το ολυμπιακό σύνθημα, όσο λίγα άλλα, αποτυπώνει την ανθρώπινη επιθυμία για υπέρβαση των ορίων. Ωστόσο, η πίεση για νίκη μπορεί να οδηγήσει στον πειρασμό της βελτίωσης των επιδόσεων μέσω της χρήσης ορισμένων απαγορευμένων ουσιών.
2.
Η υπό κρίση υπόθεση ανακύπτει στο εν λόγω πλαίσιο. Η αιτούσα είναι Αυστριακή επαγγελματίας αθλήτρια. Κρίθηκε ένοχη για παράβαση κανόνων αντιντόπινγκ. Κατά συνέπεια, η αυστριακή εθνική αρχή αντιντόπινγκ δημοσίευσε στον δημόσια προσβάσιμο ιστότοπό της το όνομα, τις λεπτομέρειες της σχετικής παράβασης και την περίοδο του αποκλεισμού της εν λόγω αθλήτριας.
3.
Είναι αυτή η πρακτική συμβατή με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (στο εξής: ΓΚΠΔ) (
2
); Αυτό είναι, εν συντομία, το κύριο ουσιαστικό ερώτημα που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση εγείρεται επίσης το ζήτημα του παραδεκτού καθώς η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβλήθηκε από όργανο που δεν είναι «κλασικό» δικαστήριο στο πλαίσιο της οργάνωσης του δικαστικού συστήματος της Αυστρίας.
II. Ιστορικό της υπόθεσης και προδικαστικά ερωτήματα
4.
Ενώ η χρήση διεγερτικών για τη βελτίωση των σωματικών επιδόσεων ήταν χαρακτηριστικό του ανθρώπινου ανταγωνισμού από την αρχή της καταγεγραμμένης ιστορίας (
3
), το σύστημα ελέγχου αντιντόπινγκ όπως το γνωρίζουμε χρονολογείται μόλις από το 1999 με τη δημιουργία του World Anti-Doping Agency (Παγκόσμιου Οργανισμού καταπολέμησης της φαρμακοδιέγερσης) (στο εξής: WADA) και την έναρξη ισχύος το 2004 του World Anti-Doping Code (Παγκόσμιου Κώδικα Αντιντόπινγκ) (στο εξής: WADC) (
4
). Η τελευταία έκδοση του εν λόγω κώδικα είναι από το έτος 2021.
5.
Μολονότι ο WADC είναι νομική πράξη ιδιωτικού δικαίου, η αποτελεσματικότητά της διασφαλίζεται από τη Διεθνή Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της φαρμακοδιέγερσης στον αθλητισμό του 2005 (
5
). Όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν υπογράψει τη Σύμβαση αυτή. Το άρθρο 4 ορίζει ότι οι διατάξεις του WADC δεν αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της Σύμβασης και δεν έχουν άμεση ισχύ στο εθνικό δίκαιο. Ωστόσο, με την ίδια διάταξη, τα συμβαλλόμενα κράτη δεσμεύονται να τηρούν τις αρχές του WADC. Αυτή η δέσμευση, η οποία περιλαμβάνει την απαίτηση του WADC για τη δημοσίευση στο διαδίκτυο των παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ, έχει μεταφερθεί στα νομικά συστήματα των κρατών μελών με διαφορετικούς τρόπους (
6
).
6.
Η υπό κρίση υπόθεση προέρχεται από την Αυστρία, όπου οι έλεγχοι αντιντόπινγκ ρυθμίζονται από τον Anti-Doping-Bundesgesetz 2021 [ομοσπονδιακό νόμο του 2021 κατά της φαρμακοδιέγερσης (στο εξής: ADBG)].
7.
Κατά τα έτη 1998 έως 2015, η SO (στο εξής: αιτούσα) ήταν επαγγελματίας αθλήτρια στην Αυστρία. Η αιτούσα εκπροσώπησε τη χώρα της σε διεθνείς αγώνες ως μέλος της ομάδας της αυστριακής ομοσπονδίας στίβου. Άσκησε επίσης διαχειριστικά καθήκοντα και καθήκοντα εκπροσώπησης σε διάφορους αθλητικούς συλλόγους της Αυστρίας.
8.
Το 2021 ο Unabhängige Dopingkontrolleinrichtung (ανεξάρτητος οργανισμός αντιντόπινγκ, Αυστρία) (στο εξής: NADA) υπέβαλε ενώπιον της Österreichische Anti-Doping-Rechtskommission (αυστριακής πειθαρχικής επιτροπής κατά της φαρμακοδιέγερσης, στο εξής: ÖADR) αίτημα διενέργειας ελέγχου, με βάση αποτελέσματα ερευνών της Bundeskriminalamt (ομοσπονδιακής υπηρεσίας δίωξης εγκλήματος, Αυστρία).
9.
Με απόφαση της 31ης Μαΐου 2021 (στο εξής: η προσβαλλόμενη απόφαση), η ÖADR έκρινε ότι η αιτούσα παρέβη τον κανόνα αντιντόπινγκ 32.2, στοιχεία b και f, των International Association of Athletics Federations (IAAF) Competition Rules 2015 και τα άρθρα 2.2 και 2.6 των IAAF Anti Doping Rules 2017. Αυτοί οι κανόνες απαγορεύουν τη «χρήση ή απόπειρα χρήσης απαγορευμένης ουσίας ή απαγορευμένης μεθόδου» και την «κατοχή απαγορευμένης ουσίας ή απαγορευμένης μεθόδου» (
7
). Συγκεκριμένα, η ÖADR διαπίστωσε ότι, μεταξύ Μαΐου 2015 και Απριλίου 2017, η αιτούσα είχε στην κατοχή της τις ουσίες ερυθροποιητίνη (επίσης γνωστή ως EPO), γενοτροπίνη ή Omnitrope και τεστοστερόνη (σε μορφή Αndrogel) και ότι, τουλάχιστον εν μέρει, έκανε χρήση αυτών κατά το έτος 2015. Όλες αυτές οι ουσίες περιλαμβάνονταν στους καταλόγους απαγορευμένων ουσιών και μεθόδων του WADA των ετών 2015 έως 2017. Ως εκ τούτου, απαγορεύτηκε η χρήση τους από επαγγελματίες αθλητές που υπάγονται στους IAAF Competition Rules.
10.
Ως αποτέλεσμα της διαπίστωσης αυτής, στην προσβαλλόμενη απόφαση, η ÖADR κήρυξε άκυρες όλες τις επιδόσεις της αιτούσας από τις 10 Μαΐου 2015 μέχρι την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ η εν λόγω απόφαση και ανακάλεσε όλες τις χρηματικές χορηγίες ή/και τα χρηματικά έπαθλα. Επιπλέον, επέβαλε στην αιτούσα αποκλεισμό συμμετοχής σε κάθε είδους αθλητικούς αγώνες για χρονική περίοδο τεσσάρων ετών, με ισχύ από τις 31 Μαΐου 2021.
11.
Κατά τη διαδικασία ενώπιον της ÖADR, η αιτούσα είχε ζητήσει να μη γνωστοποιηθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο ευρύ κοινό μέσω δημόσια προσβάσιμης δημοσίευσης στο διαδίκτυο. Το αίτημα αυτό απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση της ÖADR.
12.
Η αιτούσα υπέβαλε ενώπιον της Unabhängige Schiedskommission [ανεξάρτητης επιτροπής διαιτησίας, Αυστρία (στο εξής: USK)] αίτηση επανεξέτασης της προσβαλλόμενης απόφασης.
13.
Με απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2021, η USK επικύρωσε τα ουσιαστικά πορίσματα της ÖADR και επιβεβαίωσε τις παραβάσεις των κανόνων αντιντόπινγκ από την αιτούσα καθώς και την επιβληθείσα ποινή.
14.
Ταυτόχρονα, η USK επιφυλάχθηκε να αποφανθεί επί του αιτήματος να μη δημοσιευθεί στο διαδίκτυο και επομένως να μη γνωστοποιηθεί στο ευρύ κοινό η προσβαλλόμενη απόφαση (
8
).
15.
Αυτή η υποχρέωση δημοσίευσης βασίζεται στο άρθρο 21, παράγραφος 3, και στο άρθρο 23, παράγραφος 14, του ADBG. Αυτές οι διατάξεις ορίζουν ότι η ÖADR και η USK αντίστοιχα «οφείλ[ουν] να ενημερών[ουν] για τις αποφάσεις τ[ους] [τον αυστριακό ομοσπονδιακό αθλητικό οργανισμό], τους αθλητικούς οργανισμούς, την αθλήτρια ή αθλητή, λοιπά πρόσωπα και διοργανωτές αθλητικών εκδηλώσεων, καθώς και το ευρύ κοινό», κοινοποιώντας το όνομα του εμπλεκόμενου προσώπου, τη διάρκεια και τους λόγους του αποκλεισμού, χωρίς να καθίσταται δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων για δεδομένα που αφορούν την υγεία του υποκειμένου των δεδομένων.
16.
Η δημοσίευση αυτών των πληροφοριών είναι υποχρεωτική στην περίπτωση των επαγγελματιών αθλητών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, και για ερασιτέχνες αθλητές. Σε άλλες περιπτώσεις, όταν η παράβαση διαπράττεται από ερασιτέχνες αθλητές, ανήλικους ή πρόσωπα που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας, η δημοσίευση δεν είναι υποχρεωτική.
17.
Μολονότι η υποχρέωση ενημέρωσης του κοινού επιβάλλεται στα όργανα λήψης αποφάσεων, δηλαδή στην ÖADR και στην USK, ο ADBG προβλέπει ότι ο NADA εκτελεί αυτό το καθήκον για λογαριασμό της ÖADR και της USK (
9
). Προκειμένου να συμμορφωθεί με αυτήν την υποχρέωση, ο NADA δημοσιεύει στον ιστότοπό του έναν πίνακα ο οποίος είναι προσβάσιμος στο ευρύ κοινό (
10
). Η σχετική καταχώριση στον πίνακα αυτό περιλαμβάνει το όνομα και το επώνυμο του εκάστοτε εμπλεκομένου προσώπου, το είδος του αθλήματος με το οποίο ασχολήθηκε, το είδος της παράβασης κανόνα, το είδος του αποκλεισμού που του/της επιβλήθηκε και τις ημερομηνίες έναρξης και λήξης του αποκλεισμού.
18.
Αντιλαμβάνομαι ότι αυτές οι πληροφορίες παραμένουν διαθέσιμες στον ιστότοπο του NADA μόνο για την περίοδο του αποκλεισμού του ενδιαφερόμενου αθλητή.
19.
H USK έχει αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα, με τον ΓΚΠΔ, της πρακτικής της δημοσιοποίησης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας προς το ευρύ κοινό μέσω δημόσια προσβάσιμης δημοσίευσης στο διαδίκτυο στον ιστότοπο του NADA. Προκειμένου να μπορέσει να αποφασίσει σχετικά με το αίτημα της αθλήτριας να μη δημοσιοποιηθούν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα στον εν λόγω ιστότοπο, αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Αποτελούν “δεδομένα που αφορούν την υγεία” κατά την έννοια του άρθρου 9 [ΓΚΠΔ] οι πληροφορίες ότι ορισμένο πρόσωπο υπέπεσε σε συγκεκριμένη παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ και λόγω της παράβασης αυτής έχει αποκλειστεί από τη συμμετοχή σε (εθνικούς και διεθνείς) αγώνες;
2)
Αντιβαίνει προς τον [ΓΚΠΔ] –ιδίως υπό το πρίσμα του άρθρου του 6, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο– εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει τη δημοσιοποίηση του ονόματος των προσώπων που αφορά η απόφαση της [USK], της διάρκειας και των λόγων του αποκλεισμού τους, χωρίς να καθίσταται δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων για δεδομένα που αφορούν την υγεία του υποκειμένου των δεδομένων; Ασκεί συναφώς επιρροή το γεγονός ότι βάσει της εθνικής ρύθμισης η δημοσιοποίηση των ανωτέρω στοιχείων προς το ευρύ κοινό είναι δυνατό να μη λάβει χώρα μόνον όταν το υποκείμενο των δεδομένων είναι ερασιτέχνης αθλητής, ανήλικος ή πρόσωπο το οποίο διά της παροχής πληροφοριών ή άλλων στοιχείων έχει συμβάλει ουσιωδώς στην αποκάλυψη πιθανών παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ;
3)
Επιτάσσει ο [ΓΚΠΔ] –ιδίως υπό το πρίσμα των αρχών του άρθρου του 5, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και γʹ– πριν τη δημοσιοποίηση να γίνεται σε κάθε περίπτωση στάθμιση συμφερόντων μεταξύ του θιγόμενου με τη δημοσιοποίηση συμφέροντος που άπτεται της προσωπικότητας του υποκειμένου των δεδομένων, αφενός, και του γενικού συμφέροντος για ενημέρωση σχετικά με την παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ από αθλητή, αφετέρου;
4)
Συνιστά επεξεργασία προσωπικών δεδομένων που αφορούν ποινικές καταδίκες και αδικήματα κατά την έννοια του άρθρου 10 του [ΓΚΠΔ] η ενημέρωση ότι ορισμένο πρόσωπο έχει υποπέσει σε συγκεκριμένη παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ και εξαιτίας της παράβασης αυτής έχει αποκλειστεί από τη συμμετοχή σε (εθνικούς και διεθνείς) αγώνες;
5)
Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο τέταρτο ερώτημα: Αποτελεί επίσημη αρχή κατά την έννοια του άρθρου 10 του [ΓΚΠΔ] η [USK] που συγκροτήθηκε δυνάμει του άρθρου 8 του [ADBG] του 2021;»
20.
Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσε η αιτούσα, ο NADA, ο WADA, η Βελγική, η Γαλλική, η Λεττονική, η Λουξεμβουργιανή και η Πολωνική Κυβέρνηση, καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Με εξαίρεση τη Βελγική, τη Γαλλική, τη Λεττονική, τη Λουξεμβουργιανή και την Πολωνική Κυβέρνηση, τα μέρη αυτά ανέπτυξαν και προφορικά τις παρατηρήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση που διεξήχθη στις 2 Μαΐου 2023.
III. Επί του παραδεκτού
21.
Η κύρια λειτουργία της διαδικασίας της προδικαστικής παραπομπής είναι να διασφαλίζει την ομοιόμορφη εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης σε όλα τα κράτη μέλη. Ωστόσο, ακόμη και αν διαφορετικά εθνικά όργανα (διοικητικά, ρυθμιστικά ή άλλου είδους όργανα) υποχρεούνται να εφαρμόζουν το δίκαιο της Ένωσης και ενδέχεται να διερωτώνται ως προς την ερμηνεία του, το άρθρο 267 ΣΛΕΕ επιτρέπει μόνο στα «δικαστήρια» να ζητούν ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης από το Δικαστήριο. Κατ’ αρχήν, όταν παραλαμβάνεται αίτηση προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε εθνικό δικαστήριο που εντάσσεται στη δικαστική εξουσία του αντίστοιχου κράτους μέλους, το Δικαστήριο κρίνει την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως ως παραδεκτή. Ωστόσο, όταν η εν λόγω αίτηση υποβάλλεται από όργανο που δεν ανήκει στη δικαστική εξουσία με την κλασική έννοια του όρου δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο δεν απορρίπτει αυτόματα την αίτηση. Αντίθετα, ελέγχει εάν το αιτούν όργανο μπορεί να θεωρηθεί «δικαστήριο» κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
22.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβάλλεται στο Δικαστήριο από την USK. Η τελευταία δεν είναι ένα από τα όργανα που εκ πρώτης όψεως ανήκει στο δικαστικό σώμα της Αυστρίας. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή αμφισβήτησε, στις γραπτές παρατηρήσεις που υπέβαλε στο Δικαστήριο, το κατά πόσον η USK πληροί τις προϋποθέσεις ώστε να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ. Συνεπώς, το πρώτο ζήτημα που πρέπει να επιλύσει το Δικαστήριο πριν ασχοληθεί με την ουσία της υπόθεσης είναι αν μπορεί να «επικοινωνήσει» ευθέως με την USK.
23.
Είμαι της γνώμης ότι η USK είναι «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ. Για να εξηγήσω τη θέση μου, θα παραθέσω πρώτα εν συντομία τους κανόνες που διέπουν την οργάνωση και τις λειτουργίες της USK (III.A). Στο πλαίσιο αυτό, θα καταδείξω ότι πληροί τις προϋποθέσεις, όπως αυτές αναπτύχθηκαν σε όλη τη νομολογία του Δικαστηρίου (III.B), ώστε να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο».
Α.
Οργάνωση και δομή της USK
24.
Η USK είναι ένα μόνιμο όργανο που ιδρύθηκε σύμφωνα με το άρθρο 8 του ADBG.
25.
Το εν λόγω όργανο εξηγεί στη διάταξη περί παραπομπής ότι λειτουργεί ως το «ανώτατο» αυστριακό αθλητικό διαιτητικό δικαστήριο για παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ. Είναι το ανώτερο δικαστήριο στο σύστημα δύο βαθμών για την επιβολή κυρώσεων για παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ που έχει θεσπίσει ο ADBG. Σε πρώτο βαθμό, η διαπίστωση παράβασης των κανόνων αντιντόπινγκ και η επιβολή ποινής ανατίθεται, με πρωτοβουλία του NADA, στην ÖADR (
11
). Αίτηση για επανεξέταση απόφασης της ÖADR μπορεί να υποβληθεί ενώπιον της USK. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι διάδικοι στην κύρια δίκη είναι, αφενός, ο αθλητής (ή άλλο πρόσωπο), στον οποίο εφαρμόζεται η απόφαση της ÖADR, και ο NADA, αφετέρου (
12
).
26.
Η USK λαμβάνει αποφάσεις με βάση το σύστημα πλειοψηφίας (
13
), σε διαδικασία που διέπεται από τον αυστριακό κώδικα πολιτικής δικονομίας (
14
), και τον δικό της κανονισμό διαδικασίας. Ο εν λόγω κανονισμός διαδικασίας είναι δημόσια προσβάσιμος (
15
).
27.
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, του ADBG ορίζει συγκεκριμένα ότι η USK είναι ανεξάρτητη τόσο από κρατικά όργανα και ιδιώτες όσο και από τον ίδιο τον NADA. Ορίζει περαιτέρω ότι τα μέλη της USK δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν σε έρευνες του NADA για πιθανές παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ, στην οριστική απόφαση του NADA, στην απόφαση για την υποβολή αίτησης διενέργειας ελέγχου ενώπιον της ÖADR, ή και στην ίδια τη διαδικασία διενέργειας ελέγχου. Η USK πρέπει να εκτελεί τα καθήκοντά της αυτόνομα και ανεξάρτητα (
16
).
28.
Σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 2, του ADBG, η USK αποτελείται από έναν πρόεδρο και επτά μέλη. Ο πρόεδρος και ο αναπληρωτής του πρέπει να έχουν επιτύχει στις εξετάσεις για δικαστές ή δικηγόρους. Δύο μέλη της επιτροπής πρέπει να έχουν πτυχίο νομικής και εμπειρία στη διεξαγωγή επίσημων διαδικασιών έρευνας. Δύο άλλα μέλη πρέπει να είναι ειδικοί στην αναλυτική χημεία ή στην τοξικολογία. Τέλος, δύο μέλη πρέπει να είναι ειδικοί στην αθλητική ιατρική.
29.
Το ίδιο άρθρο εξηγεί επίσης ότι, για κάθε διαδικασία, η USK συγκροτείται εκ νέου: ο πρόεδρος ή ο αναπληρωτής της πρέπει να ορίσει τουλάχιστον ένα μέλος με πτυχίο νομικής και εμπειρία σε επίσημες διαδικασίες έρευνας, τουλάχιστον έναν ειδικό στην αναλυτική χημεία ή την τοξικολογία και τουλάχιστον ένα μέλος που είναι ειδικό στην αθλητική ιατρική (
17
).
30.
Σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG και όπως εξηγείται στη διάταξη περί παραπομπής, ο πρόεδρος και τα μόνιμα μέλη της USK διορίζονται από τον ομοσπονδιακό Υπουργό Τεχνών, Πολιτισμού, Δημόσιας Διοίκησης και Αθλητισμού (στο εξής: Υπουργός Αθλητισμού) για τετραετή θητεία, ενώ επιτρέπεται και η ανανέωση της θητείας τους (
18
). Ο Υπουργός Αθλητισμού μπορεί να απομακρύνει μέλος της USK πριν από τη λήξη της θητείας του μόνο «για σοβαρούς λόγους» (
19
).
31.
Για διαφορές που σχετίζονται με αυστριακές αθλητικές διοργανώσεις ή Αυστριακούς αθλητές, πρέπει να κινηθούν διαδικασίες ενώπιον της USK (
20
). Με άλλα λόγια, η απόφαση της ÖADR μπορεί, σε τέτοιες περιπτώσεις, να προσβληθεί μόνον ενώπιον της USK (
21
).
32.
Το άρθρο 23, παράγραφος 3, του ADBG απαιτεί η USK να εφαρμόζει τους κανόνες αντιντόπινγκ της αρμόδιας διεθνούς αθλητικής ένωσης κατά τον έλεγχο της νομιμότητας μιας απόφασης της ÖADR. Εάν κρίνει μια απόφαση παράνομη, μπορεί είτε να την ακυρώσει είτε να την τροποποιήσει ή να την αντικαταστήσει με δική της απόφαση (
22
).
33.
Όπως διευκρινίστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, οι αποφάσεις της USK είναι δυνατόν να προσβληθούν ενώπιον των αρμόδιων αυστριακών πολιτικών δικαστηρίων όταν αφορούν υποθέσεις αστικού δικαίου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η USK δεν είναι διάδικος στη διαδικασία ενώπιον του αρμόδιου πολιτικού δικαστηρίου. Διάδικοι εξακολουθούν να είναι ο NADA και η αθλήτρια ή ο αθλητής (ή άλλο πρόσωπο).
34.
Ωστόσο, όπως διευκρινίστηκε επίσης κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση και δεν αμφισβητήθηκε από κανένα από τα μέρη, η νομιμότητα της δημοσίευσης στον ιστότοπο του NADA της απόφασης της USK που περιέχει τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας δεν φαίνεται να εμπίπτει στην αρμοδιότητα των αυστριακών πολιτικών δικαστηρίων. Εξηγήθηκε περαιτέρω ότι οι αποφάσεις της USK δεν μπορούν να προσβληθούν με ένδικα μέσα στα αυστριακά διοικητικά δικαστήρια. Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι κατά τη λήψη απόφασης σχετικά με τη νομιμότητα μιας απόφασης δημοσίευσης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αθλήτριας ή αθλητή, η USK είναι το όργανο τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας για την επίλυση διαφορών στην Αυστρία.
35.
Η αθλήτρια ή ο αθλητής μπορεί να ακολουθήσει διαφορετική οδό, η οποία δεν περιλαμβάνει την USK, και να υποβάλει καταγγελία στην Datenschutzbehörde (αυστριακή αρχή προστασίας δεδομένων). Οι αποφάσεις της εν λόγω αρχής είναι δυνατό να προσβληθούν ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων της Αυστρίας.
36.
Τέλος, και ενώ δεν είναι απολύτως σαφές από τα στοιχεία της δικογραφίας του Δικαστηρίου, φαίνεται ότι οι αθλήτριες ή οι αθλητές μπορούν να αποφασίσουν να προσβάλουν απόφαση της USK ενώπιον του CAS, όταν η καταγγελία αφορά ζητήματα που σχετίζονται με την ορθή εφαρμογή των κανόνων αντιντόπινγκ της οικείας διεθνούς αθλητικής ένωσης και/ή του WADC (
23
).
37.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, θα εξετάσω στη συνέχεια εάν η USK είναι «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
Β.
Είναι η USK «δικαστήριο»;
38.
Το Δικαστήριο έχει κρίνει, εδώ και κάποιο διάστημα –ήδη από την απόφαση Vaassen-Göbbels– ότι η έννοια του «δικαστηρίου» κατά το (σημερινό) άρθρο 267 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνεύεται αποκλειστικά βάσει του δικαίου της Ένωσης (
24
). Η προσέγγιση αυτή παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να επιλαμβάνεται αιτήσεων προδικαστικής αποφάσεως από όργανα τα οποία, όπως η USK, δεν θεωρούνται δικαστήρια στο πλαίσιο της «κλασικής» συνταγματικής κατανομής των εξουσιών κράτους μέλους μεταξύ της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας, αλλά έχουν ωστόσο την αρμοδιότητα να επιλύουν διαφορές μέσω της εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης. Το να επιτραπεί σε ευρύτερο φάσμα οργάνων, σε σχέση με τα δικαστήρια με τη «συνήθη» έννοια του όρου, να υποβάλουν τις εν λόγω αιτήσεις ενισχύει τον πρωταρχικό σκοπό της διαδικασίας έκδοσης προδικαστικών αποφάσεων, ήτοι τη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης. Συνεπώς, το Δικαστήριο, από πολύ νωρίς, έχει δεχτεί επίσης αιτήσεις προδικαστικών αποφάσεων από όργανα που δεν συνιστούν «δικαστήρια» με την κλασική έννοια του όρου. Ωστόσο, o εν λόγω μηχανισμός δεν ήταν διαθέσιμος σε όλα τα όργανα που πρέπει να εφαρμόζουν το δίκαιο της Ένωσης, αλλά μόνο σε εκείνα που μπορούν να θεωρηθούν «δικαστήρια».
39.
Το Δικαστήριο δεν έδωσε ποτέ ορισμό της έννοιας «δικαστήριο» του άρθρου 267 ΣΛΕΕ (
25
). Ωστόσο, με την πάροδο των ετών, έχει αναπτύξει κάποια κριτήρια τα οποία λαμβάνει υπόψη όταν αποφασίζει αν θα κρίνει παραδεκτή αίτηση προδικαστικής αποφάσεως. Ορισμένα από αυτά τα κριτήρια είναι: η ίδρυση του αιτούντος οργάνου με νόμο, η μονιμότητά του, ο δεσμευτικός χαρακτήρας της δικαιοδοσίας του, ο κατ’ αντιμωλία χαρακτήρας της ενώπιόν του διαδικασίας, η εκ μέρους του οργάνου αυτού εφαρμογή των κανόνων δικαίου καθώς και η ανεξαρτησία του (εσωτερική και εξωτερική) (
26
). Ενώ αυτά τα κριτήρια εφαρμόστηκαν με διάφορους βαθμούς αυστηρότητας με την πάροδο των ετών, πρόσφατα, πιθανώς υπό την επιρροή των αποφάσεων που αφορούν το κράτος δικαίου (
27
), ενισχύθηκε η απαίτηση περί ανεξαρτησίας. Στην απόφαση Banco de Santander (
28
), για παράδειγμα, το Δικαστήριο έκρινε αναγκαίο να αλλάξει τη θέση του σε σχέση με το παραδεκτό των προδικαστικών ερωτημάτων του Tribunal Económico-Administrativo Central (κεντρικού οικονομικού-διοικητικού δικαστηρίου, Ισπανία, στο εξής: TEAC), θεωρώντας, σε αντίθεση με πολλά χρόνια νωρίτερα (
29
), ότι το όργανο αυτό δεν πληροί την απαίτηση περί ανεξαρτησίας.
40.
Πράγματι, το επίμαχο ζήτημα εν προκειμένω σε σχέση με την USK είναι η απαίτηση περί ανεξαρτησίας. Πριν εξηγήσω γιατί θεωρώ ότι το αιτούν όργανο στην υπό κρίση υπόθεση πληροί αυτό το κριτήριο, πρώτα θα καταδείξω ότι πληροί άλλα κριτήρια που χρησιμοποιεί το Δικαστήριο στη νομολογία του σχετικά με την έννοια του «δικαστηρίου» του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
1. «Ίδρυση διά νόμου» και «μονιμότητα»
41.
Η απαίτηση περί ίδρυσης του αιτούντος οργάνου διά νόμου συνεπάγεται ότι η νομική του βάση είναι η εθνική νομοθεσία, είτε σε πρωτογενές είτε σε δευτερογενές επίπεδο (
30
). Σύμφωνα με το κριτήριο της μονιμότητας, το όργανο πρέπει να είναι μόνιμο, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι μπορεί να συγκροτείται εκ νέου για κάθε διαδικασία ή να έχει μεταβαλλόμενη σύνθεση (
31
).
42.
Τα κριτήρια αυτά είναι προφανές ότι πληρούνται στην υπό κρίση υπόθεση: Όπως εξήγησα, η USK ιδρύθηκε με τον ADBG, την αυστριακή ομοσπονδιακή νομοθεσία. Έχει μόνιμα μέλη που διορίζονται για τετραετή θητεία, ενώ επιτρέπεται και η ανανέωση της θητείας τους και, ακόμη και αν αλλάξει η σύνθεση του αποφασίζοντος τμήματος, συγκροτείται σύμφωνα με τους κανόνες που προβλέπει ο νόμος και από τον κατάλογο των μόνιμων μελών της USK (βλ. σημεία 28 και 29 των παρουσών προτάσεων).
2. «Ο δεσμευτικός χαρακτήρας της δικαιοδοσίας»
43.
Η απαίτηση περί δεσμευτικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας του αιτούντος οργάνου έχει εφαρμοστεί στη νομολογία με δύο τρόπους. Το Δικαστήριο απαιτεί είτε να μην μπορούν οι διάδικοι της ενώπιoν του εν λόγω οργάνου διαδικασίας να επιλέξουν εάν η υπόθεση θα πρέπει να εξεταστεί από το εν λόγω όργανο (
32
) είτε οι αποφάσεις του να είναι δεσμευτικές για τους διαδίκους (
33
). Ωστόσο, εκτιμούνταν ότι το κριτήριο περί δεσμευτικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας πληρούται όταν το εθνικό δίκαιο παρέχει στους διαδίκους τη δυνατότητα να προσβάλουν απόφαση ενώπιον του επίμαχου οργάνου ή των «συνήθων» δικαστηρίων της εν λόγω δικαιοδοσίας (
34
). Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η δικαιοδοσία του αιτούντος οργάνου δεν εξαρτάται από τη συμφωνία μεταξύ των αντιδίκων σχετικά με την ύπαρξη δικαιοδοσίας, καθότι το δικαστήριο καθίσταται αυτομάτως αρμόδιο με την άσκηση ενδίκου βοηθήματος από έναν διάδικο.
44.
Η USK πληροί το κριτήριο του δεσμευτικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας και στις δύο πτυχές. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι, παρά το όνομά του, το εν λόγω όργανο δεν είναι «διαιτητικό δικαστήριο» με την έννοια ότι η δικαιοδοσία του απορρέει από συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. Αντιθέτως, όπως εξήγησα στα σημεία 24 και 31 των παρουσών προτάσεων και, με βάση τόσο τη διάταξη περί παραπομπής όσο και τους ισχυρισμούς των διαδίκων, στην Αυστρία, η USK ενεργεί, βάσει ομοσπονδιακού νόμου, ως υποχρεωτικό δικαιοδοτικό όργανο για τις αιτήσεις επανεξέτασης των αποφάσεων της ÖADR.
45.
Οι αποφάσεις της USK είναι δεσμευτικές για τους διαδίκους. Αναμφισβήτητα, ακριβώς για αυτόν τον λόγο η αυστριακή νομοθεσία προβλέπει τη δυνατότητα προσβολής των αποφάσεων του ως άνω οργάνου για υποθέσεις αστικού δικαίου ενώπιον των αυστριακών πολιτικών δικαστηρίων, αφενός, και για θέματα διεθνών κανόνων αντιντόπινγκ, ενώπιον των αυστριακών πολιτικών δικαστηρίων ή του CAS, αφετέρου. Φαίνεται, ωστόσο, ότι, κατά την αυστριακή νομοθεσία, δεν υπάρχει δευτεροβάθμιο δικαστήριο ενώπιον του οποίου να υφίσταται δυνατότητα προσβολής απόφασης της USK σχετικά με τη συμβατότητα με τον ΓΚΠΔ απόφασης περί δημοσίευσης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αθλητή. Επομένως, κρίνεται σκόπιμο να χαρακτηρισθεί το ανωτέρω όργανο ως «δικαστήριο» το οποίο οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 267, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να υποβάλει αίτηση προδικαστικής αποφάσεως όταν κρίνει ότι η εφαρμογή του ΓΚΠΔ είναι ασαφής υπό τις περιστάσεις της διαφοράς ενώπιόν του.
3. Κατ’ αντιμωλία διαδικασία
46.
Η απαίτηση για κατ’ αντιμωλία διαδικασία δεν είναι απόλυτο κριτήριο (
35
). Ωστόσο, πρέπει να υπάρχει δυνατότητα ακρόασης των διαδίκων (
36
), χωρίς να υπάρχει ανάγκη ακρόασης κατ’ αντιμωλία (
37
).
47.
Για τους σκοπούς της υπό κρίση υπόθεσης, πληρούται επίσης και το κριτήριο αυτό: είναι σαφές από τη δικογραφία ότι η USK διεξήγαγε εκτενείς ανταλλαγές γραπτών παρατηρήσεων μεταξύ των διαδίκων καθώς και δύο επ’ ακροατηρίου συζητήσεις ενώπιον του ÖADR τον Μάρτιο και τον Μάιο του 2021.
4. «Αποφάσεις που βασίζονται σε κανόνες δικαίου»
48.
Το αιτούν όργανο μπορεί να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο» εάν πρέπει να αποφανθεί με γνώμονα την εφαρμογή κανόνων δικαίου. Η απαίτηση αυτή αφορά τόσο τους ουσιαστικούς κανόνες (
38
) όσο και τους κανόνες που διέπουν τη διαδικασία ενώπιον του επίμαχου οργάνου (
39
).
49.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η διαδικασία λήψης αποφάσεων της USK διέπεται από προκαθορισμένους ουσιαστικούς και διαδικαστικούς κανόνες. Η USK, κατά την επανεξέταση των αποφάσεων της ÖADR, πρέπει να εφαρμόζει τους σχετικούς κανόνες αντιντόπινγκ του ADBG καθώς και της αρμόδιας ή των αρμόδιων διεθνών αθλητικών ενώσεων (εν προκειμένω, της IAAF και του WADC) (
40
). H USK, ως όργανο κράτους μέλους, πρέπει επίσης να εφαρμόζει τους σχετικούς κανόνες του δικαίου της Ένωσης. Ακριβώς λόγω αυτής της υποχρέωσης, η USK αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα που αφορά την ερμηνεία του ΓΚΠΔ.
50.
Όσον αφορά τους εφαρμοστέους δικονομικούς κανόνες, όπως περιγράφονται στο σημείο 26 των παρουσών προτάσεων, η διαδικασία ενώπιον της USK διέπεται από τους κανόνες του αυστριακού κώδικα πολιτικής δικονομίας καθώς και από τον δικό της κανονισμό διαδικασίας. Απαιτείται ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας των διαδίκων (
41
). Η απόφασή της πρέπει να εκδοθεί εντός προκαθορισμένης προθεσμίας (
42
). Επομένως, οι εξουσίες της USK διέπονται από ένα σύνολο προκαθορισμένων δικονομικών και ουσιαστικών κανόνων τους οποίους πρέπει να ακολουθεί.
5. «Ανεξαρτησία»
51.
Όσον αφορά την απόφαση του Δικαστηρίου αν πρέπει να κρίνει παραδεκτή την υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως της USK, το μόνο κριτήριο το οποίο ενδεχομένως δεν χρειάζεται να πληρούται είναι η απαίτηση περί ανεξαρτησίας.
52.
Ακόμη και αν η ιδέα της ανεξαρτησίας είναι εγγενές στοιχείο της δικαιοδοτικής λειτουργίας (
43
), μόλις το 1987 το Δικαστήριο, στην απόφασή του στην υπόθεση X (γνωστή και ως απόφαση Pretore di Salò) (
44
), έκρινε ότι το αιτούν όργανο οφείλει να ενεργεί με ανεξαρτησία γνώμης, προκειμένου να κάνει χρήση της δυνατότητας για διάλογο με το Δικαστήριο στο πλαίσιο της προδικαστικής διαδικασίας.
53.
Μολονότι η ανεξαρτησία είναι αναγκαίο στοιχείο για να χαρακτηριστεί όργανο ως «δικαστήριο» κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, όταν τα προδικαστικά ερωτήματα υποβάλλονταν από δικαστήρια που εντάσσονταν στο πλαίσιο της οργάνωσης του δικαστικού συστήματος των κρατών μελών, το Δικαστήριο δεν αμφισβητούσε την ανεξαρτησία τους. Θεωρούνταν δεδομένη. Ως εκ τούτου, το ζήτημα της «ανεξαρτησίας» αξιολογούνταν μόνον όταν τα προδικαστικά ερωτήματα υποβάλλονταν από όργανα που δεν ανήκαν στον τομέα δικαστικής εξουσίας κράτους μέλους. Υπό τις περιστάσεις αυτές, δεν χρειαζόταν να διευκρινιστεί το ακριβές περιεχόμενο της απαίτησης περί ανεξαρτησίας, όπως επιβάλλεται από το δίκαιο της Ένωσης (
45
).
54.
Αυτό ίσχυε, μέχρι σχετικά πρόσφατα, όταν λόγω των επιχειρούμενων ή εφαρμοζόμενων νομοθετικών αλλαγών, σε ορισμένα κράτη μέλη άρχισε να αμφισβητείται η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας. Δεδομένης της «οπισθοδρόμησης του κράτους δικαίου», όπως συχνά αναφέρεται (
46
), το Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένο να εξηγήσει με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες τι νοείται ως απαίτηση περί «ανεξαρτησίας» των δικαστηρίων. Οι σχετικές αποφάσεις, είτε όσες προέκυψαν από διαδικασίες επί παραβάσει είτε από αιτήσεις προδικαστικών αποφάσεων (
47
), διερεύνησαν εάν η νομοθεσία των κρατών μελών, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, παρείχε επαρκείς εγγυήσεις για αυτόνομη και ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων από τους δικαστές. Το Δικαστήριο, κατά τη λήψη απόφασης επί των ζητημάτων αυτών, όφειλε να αναλύσει λεπτομερέστερα την έννοια της ανεξαρτησίας.
55.
Αυτή η νομολογιακή κατεύθυνση ήγειρε τη συζήτηση (
48
) σχετικά με το ερώτημα εάν το κριτήριο της ανεξαρτησίας είναι (και πρέπει να παραμείνει) το ίδιο i) όταν το Δικαστήριο αποφασίζει εάν ένα όργανο είναι «δικαστήριο» για τους σκοπούς του άρθρου 267 ΣΛΕΕ· ή ii) όταν το Δικαστήριο αποφασίζει για την ανεξαρτησία σε διαφορετικά πλαίσια, όπως εικαζόμενες παραβάσεις του άρθρου 19 ΣΕΕ από κράτος μέλος ή σε υπόθεση σχετική με την απαίτηση περί ανεξαρτησίας η οποία επιβάλλεται από συγκεκριμένες νομοθετικές πράξεις της Ένωσης (
49
). Στην απόφαση Associação Sindical dos Juízes Portugueses (
50
), το Δικαστήριο συσχέτισε ρητά το κριτήριο της «ανεξαρτησίας» του άρθρου 19 ΣΕΕ με το άρθρο 47 του Χάρτη και το άρθρο 267 ΣΛΕΕ. Η απόφαση στην υπόθεση Banco de Santander θα μπορούσε αναμφισβήτητα να ερμηνευθεί ως εφαρμογή των κριτηρίων που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του άρθρου 19 ΣΕΕ για τον προσδιορισμό της έννοιας της «ανεξαρτησίας» στο πλαίσιο του άρθρου 267 ΣΛΕΕ (
51
).
56.
Ορισμένοι συγγραφείς εξέφρασαν ανησυχία ότι η σύνδεση της νομολογίας που αφορά το άρθρο 19 ΣΕΕ με εκείνη που αφορά την έννοια του «δικαστηρίου» κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ ενδέχεται να εξαλείψει τη δυνατότητα περαιτέρω διαλόγου όταν υποβάλλονται αιτήσεις προδικαστικών αποφάσεων από δικαστήρια κρατών μελών στα οποία διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν συστημικές ελλείψεις σχετικά με τις εγγυήσεις της ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας (
52
). Ταυτόχρονα, ορισμένοι γενικοί εισαγγελείς επισήμαναν ότι έχει ιδιαίτερη σημασία το γενικότερο πλαίσιο, όταν πρόκειται για την εκτίμηση της ανεξαρτησίας (
53
).
57.
Είναι ασφαλώς αλήθεια ότι έχει ιδιαίτερη σημασία το γενικότερο πλαίσιο, ή, με άλλα λόγια, ο λόγος για τον οποίο το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει τους κανόνες που εφαρμόζονται σε ένα όργανο. Ωστόσο, δεν διαβλέπω πώς αυτό συνεπάγεται αυτομάτως διαφοροποίηση στην ουσιαστική απαίτηση ανεξαρτησίας σε καθεμία από τις διαφορετικές ανωτέρω περιπτώσεις. Παρότι η σημασία της έννοιας της ανεξαρτησίας στο δίκαιο της Ένωσης έχει μεταβληθεί, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι υφίστανται διαφορετικές έννοιες της ανεξαρτησίας. Κατά τη γνώμη μου, η απαίτηση περί ανεξαρτησίας είναι η ίδια για κάθε όργανο που επιδιώκει να θεωρείται «δικαστήριο», με σκοπό είτε την εκπλήρωση των απαιτήσεων του άρθρου 19 ΣΕΕ είτε εκείνων του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
58.
Η εφαρμογή των ίδιων απαιτήσεων που αναπτύχθηκαν στις υποθέσεις που αφορούν το άρθρο 19 ΣΕΕ για την εκτίμηση του κατά πόσον ένα όργανο είναι «δικαστήριο» δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ δεν θα συνιστούσε, κατά τη γνώμη μου, απειλή για τον δικαστικό διάλογο βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ. Αντιθέτως, όπως θα εξηγήσω λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της υπό κρίση υπόθεσης, μια τέτοια προσέγγιση είναι αναγκαία προκειμένου να διασφαλισθεί ότι με τη δημιουργία εξειδικευμένων οργάνων επιφορτισμένων με την εκδίκαση ορισμένων περιορισμένων κατηγοριών διαφορών, τα κράτη μέλη δεν παρακάμπτουν τη σημαντική απαίτηση περί ανεξαρτησίας που η έννομη τάξη της Ένωσης επιβάλλει στα εθνικά δικαστικά συστήματα. Η ανεξαρτησία σημαίνει την τήρηση ίσων αποστάσεων από τους διαδίκους μιας διαφοράς, τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική της πτυχή (
54
). Είναι, επομένως, απαραίτητο χαρακτηριστικό της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, που νοείται ως θεμελιώδες δικαίωμα κάθε προσώπου υποκειμένου σε κάθε είδους διαφορά που μπορεί να επιλυθεί διά της δικαστικής οδού. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξει η μέθοδος που χρησιμοποιείται από το Δικαστήριο κατά την εξέταση του παραδεκτού των αιτήσεων προδικαστικής παραπομπής. Όταν η αίτηση προδικαστικής παραπομπής προέρχεται από «κλασικό» δικαστικό όργανο, εξακολουθεί να τεκμαίρεται ότι το εν λόγω όργανο είναι δικαστήριο και δεν απαιτείται περαιτέρω ανάλυση. Μόνο εάν διατυπωθούν αμφιβολίες ως προς την ανεξαρτησία των μελών του συγκεκριμένου οργάνου από μετέχοντα στη διαδικασία ή, άλλως, τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου, θα πρέπει να ελεγχθεί η ανεξαρτησία του αιτούντος οργάνου. Αντιθέτως, η ανεξαρτησία άλλων αιτούντων οργάνων πρέπει να αποδειχθεί προκειμένου να κριθεί παραδεκτή η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
59.
Κατά την ισχύουσα νομολογία, η ανεξαρτησία έχει τόσο «εξωτερικές» όσο και «εσωτερικές» πτυχές (
55
). Η πρώτη προϋποθέτει ότι ο δικαστής μπορεί να αποφασίζει με πλήρη αυτονομία (
56
), χωρίς να λαμβάνει εξωτερικές οδηγίες. Προκειμένου να καταστεί αυτό δυνατό, το δίκαιο της Ένωσης επιβάλλει ορισμένους κανόνες σχετικά με τον διορισμό και την παύση των μελών ενός «δικαστηρίου». Ακόμη και αν μέλη του σχετικού οργάνου διορίζονται από εξωτερικό πρόσωπο ή όργανο, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού μιας κυβέρνησης, πρέπει, μετά τον διορισμό τους, να απαλλάσσονται από την επιρροή του εν λόγω προσώπου ή οργάνου. Συναφώς, το Δικαστήριο απαιτεί κυρίως οι κανόνες που απαγορεύουν την παύση να στηρίζονται σε νομοθετικές εγγυήσεις οι οποίες υπερβαίνουν τις προβλεπόμενες από τους γενικούς κανόνες του διοικητικού και του εργατικού δικαίου (
57
). Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να επιτρέπεται στα πρόσωπα ή όργανα που διορίζουν μέλη «δικαστηρίου» να αντικαθιστούν τα εν λόγω μέλη απλώς και μόνον επειδή δεν συμφωνούν με την άποψή τους.
60.
Τούτο δεν σημαίνει ότι η παύση πρέπει να είναι εντελώς αδύνατη ή ότι τα πρόσωπα ή όργανα που διόρισαν τα εν λόγω μέλη δεν θα μπορούσαν επίσης να είναι αρμόδια για την παύση τους. Αντιθέτως, οι λόγοι παύσης μέλους πριν από τη λήξη της θητείας του πρέπει να βασίζονται σε «θεμιτ[oύς] και επιτακτικ[ούς] λόγ[ους], τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας» (
58
). Επιπλέον, πρέπει να ορίζονται σαφώς οι λόγοι και οι κατάλληλες διαδικασίες παύσης.
61.
Τα μέλη της USK διορίζονται από τον Υπουργό Αθλητισμού για τετραετή θητεία, ενώ επιτρέπεται και η ανανέωση της θητείας τους (
59
). Ο διορισμός από έναν υπουργό δεν θα πρέπει από μόνος του να δημιουργεί πρόβλημα, υπό την προϋπόθεση ότι, μετά τον διορισμό, τα μέλη δεν οφείλουν καμία πίστη στον υπουργό αυτόν. Αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει εν προκειμένω. Βάσει του ADBG, τα μέλη της USK δεν μπορούν να λάβουν οδηγίες ούτε από την κυβέρνηση, ούτε από διοικητικούς φορείς αντιντόπινγκ (όπως ο NADA), ούτε από συμμετέχοντες σε αθλητικές δραστηριότητες. Επιπλέον, το Δικαστήριο δεν έχει κρίνει, μέχρι στιγμής, ότι το γεγονός και μόνο ότι μια θητεία μπορεί να ανανεωθεί είναι ασυμβίβαστο με τη δικαστική ανεξαρτησία.
62.
Στην υπό κρίση υπόθεση, ο Υπουργός Αθλητισμού θα μπορούσε να έχει έμμεση επιρροή στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της USK εάν μπορούσε να παύσει πρόωρα τα σχετικά μέλη. Ωστόσο, όπως εξήγησα, δεν είναι δυνατή η παύση των μελών της USK πριν από τη λήξη της θητείας τους λόγω απλή αντιπάθειας ή διαφωνίας του Υπουργού Αθλητισμού με τις απόψεις τους. Σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG, η εν λόγω παύση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο για «σοβαρούς λόγους». Δεν υπάρχουν στοιχεία στη δικογραφία σχετικά με τους λόγους που μπορούν να χαρακτηριστούν «σοβαροί». Ωστόσο, ο NADA, όταν εξέτασε το εύρος των εξουσιών του Υπουργού Αθλητισμού σχετικά με την παύση μελών δυνάμει του ADBG, διευκρίνισε ότι βάσει της αυστριακής νομοθεσίας λίγοι λόγοι μπορούν να λάβουν αυτόν τον χαρακτηρισμό. Η αιτούσα διατείνεται επίσης ότι μόνο τα εκ προθέσεως τελούμενα αδικήματα ή εκείνα που τιμωρούνται με ποινή τουλάχιστον ενός έτους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «σοβαρά». Ως εκ τούτου, οι διάδικοι φαίνεται να συμφωνούν ότι δεν είναι δυνατή η παύση των μελών της USK κατά το δοκούν ή κατά την αυθαίρετη κρίση του Υπουργού Αθλητισμού ή οποιουδήποτε άλλου οργάνου.
63.
Αυτή η ιδιαίτερη προστασία κατά της αυθαίρετης παύσης των μελών της USK πρέπει να διακρίνεται από την περίπτωση των μελών του TEAC, την οποία αφορούσε η υπόθεση Banco de Santander. Η παύση τους ήταν δυνατή λόγω έλλειψης σχετικής ειδικής ρύθμισης (
60
). Η απουσία αυτής της ρύθμισης καταδεικνύεται, όπως παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας G. Hogan στην εν λόγω υπόθεση, από το γεγονός ότι τα μέλη του TEAC είχαν παυθεί από τα καθήκοντά τους «επειδή τούτο κρίθηκε σκόπιμο από την εκάστοτε κυβέρνηση» (
61
).
64.
Τέλος, πρέπει επίσης να εξεταστεί το ζήτημα σχετικά με τις πληροφορίες στις οποίες πρέπει να βασιστεί το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση της ανεξαρτησίας του αιτούντος οργάνου. Κατά τη γνώμη μου, το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στη νομοθεσία που διέπει το εν λόγω όργανο. Ωστόσο, εάν εκφραστούν ανησυχίες σχετικά με πώς εφαρμόζεται η εν λόγω νομοθεσία στις ενώπιον του οργάνου αυτού διαδικασίες, το Δικαστήριο θα πρέπει απαραιτήτως να εκτιμήσει πιο προσεκτικά τις κρίσιμες περιστάσεις. Τούτου λεχθέντος, στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχουν εκφραστεί τέτοιου είδους ανησυχίες. Αντιθέτως, επιβεβαιώθηκε ότι, μέχρι στιγμής, δεν έχει γίνει χρήση της εξουσίας παύσης που προβλέπεται θεωρητικά στο άρθρο 8, παράγραφος 3 του ADBG (
62
).
65.
Ως εκ τούτου, φρονώ ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, το κριτήριο της «εξωτερικής» ανεξαρτησίας πληρούται.
66.
Τούτη η διαπίστωση με οδηγεί στη δεύτερη πτυχή του κριτηρίου της ανεξαρτησίας, ήτοι την «εσωτερική» πτυχή. Η εν λόγω απαίτηση συνδέεται με την αμεροληψία του αιτούντος οργάνου (
63
). Με βάση την απαίτηση, το ως άνω όργανο πρέπει να ενεργεί ως ανεξάρτητος τρίτος στη διαδικασία ενώπιόν του (
64
).
67.
Εν ολίγοις, τα αποφασίζοντα μέλη δεν πρέπει να έχουν κανένα συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς. Τούτο, κατ’ αρχάς, σημαίνει ότι τα πρόσωπα που συνδέονται με τους διαδίκους δεν μπορούν να συμμετέχουν ως μέλη του δικαστηρίου. Προκειμένου να αξιολογηθεί αυτή η πτυχή της ανεξαρτησίας, είναι σημαντικό να εξεταστούν οι κανόνες που ισχύουν για την οργάνωση του «δικαστηρίου» και να ελεγχθεί εάν υπάρχει λειτουργικός δεσμός μεταξύ του οργάνου επίλυσης διαφορών και της διοίκησης, τις αποφάσεις της οποίας εξετάζει (
65
). Με άλλα λόγια, το Δικαστήριο πρέπει να εκτιμήσει αν οι ρόλοι του επίμαχου οργάνου και της διοίκησης αντίστοιχα είναι σαφώς διακριτοί ή αν συγχέονται. Στην τελευταία περίπτωση, το εν λόγω όργανο κρίνεται ανεπαρκώς «ανεξάρτητο» από τη διοίκηση (
66
).
68.
Επ’ αυτού, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η USK αποτελεί μέρος της ίδιας θεσμικής δομής με τον NADA και την ÖADR. Συγκεκριμένα, εξηγεί ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του ADBG ορίζει ότι η USK «ιδρύεται» στο πλαίσιο του NADA. Ως εκ τούτου, το επιχείρημα είναι ότι η USK κρίνει το ίδιο το όργανο στο οποίο αυτή ανήκει από οργανωτικής απόψεως.
69.
Λαμβανομένων υπόψη των πληροφοριών της δικογραφίας, εκτιμώ ότι οι εν λόγω αντιρρήσεις δεν είναι δικαιολογημένες. Η νομολογία του Δικαστηρίου καταδεικνύει ότι απλοί θεσμικοί δεσμοί δεν αρκούν, αν δεν υφίστανται πρόσθετα στοιχεία, για να υπονομεύσουν την ανεξαρτησία του οργάνου που υποβάλλει αίτηση προδικαστικής αποφάσεως. Για παράδειγμα, στην απόφαση MT Højgaard και Züblin (
67
), το Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα ότι η Klagenævnet for Udbud (επιτροπή προσφυγών στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων, Δανία) δεν ήταν ανεξάρτητη απλώς και μόνον επειδή είχε κοινή γραμματεία με το Υπουργείο Εμπορίου και Ανάπτυξης. Ομοίως, στην απόφαση Dorsch Consult, παρά τις αντιρρήσεις της Επιτροπής ότι η επίμαχη επιτροπή εποπτείας είχε αναγνωριστεί ότι «συνδέεται με την οργανωτική δομή της Bundeskartellamt [(ομοσπονδιακής υπηρεσίας για τον έλεγχο των συμπράξεων, Γερμανία)]» (
68
), το Δικαστήριο εξήγησε ότι «η επιτροπή εποπτείας ασκεί τα καθήκοντά της με ανεξαρτησία και με δική της ευθύνη» (
69
).
70.
Κατά τη γνώμη μου, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν είναι δυνατό να στοιχειοθετηθεί λειτουργική διασύνδεση μεταξύ της USK και του NADA, της ÖADR, της Αυστριακής Κυβέρνησης ή οποιασδήποτε αθλητικής ομοσπονδίας, ούτε με βάση τη δικογραφία ούτε με βάση τις παρατηρήσεις των διαδίκων.
71.
Πράγματι, όπως εξήγησα στο σημείο 27 των παρουσών προτάσεων, η USK ενεργεί ανεξάρτητα από τον NADA και την ÖADR. Όπως επιβεβαίωσε ο NADA κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η USK δεν έχει εξουσία να επανεξετάσει αυτεπαγγέλτως τις αποφάσεις της ÖADR. Σε αντίθεση με την απόφαση στην υπόθεση Banco de Santander, δεν υπάρχουν επίσης στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα μέλη του NADA ή τυχόν αθλητικές οργανώσεις εκδικάζουν υποθέσεις στις οποίες ενεργούν ταυτόχρονα ως διάδικοι (
70
). Ούτε προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι τα εν λόγω όργανα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας ενώπιον της USK με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
72.
Ως εκ τούτου, φρονώ ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, πληρούται επίσης το κριτήριο της «εσωτερικής» ανεξαρτησίας.
73.
Τέλος, πρέπει να απαντήσω στην τελευταία ανησυχία που εξέφρασε η Επιτροπή, σχετικά με τη σύνθεση της USK, η οποία εκτός από επαγγελματίες νομικούς περιλαμβάνει και εμπειρογνώμονες σε άλλους συναφείς τομείς (χημεία, τοξικολογία και αθλητική ιατρική). Το Δικαστήριο έχει ήδη κάνει δεκτές αιτήσεις προδικαστικών αποφάσεων από όργανα που αποτελούνται εν μέρει από εμπειρογνώμονες στον αντίστοιχο τομέα (
71
), εφόσον ασκούν αυτόνομα τα καθήκοντά τους (
72
). Κανένας από τους μετέχοντες στην παρούσα διαδικασία δεν ισχυρίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι τα μέλη της USK που δεν είναι δικηγόροι ενδέχεται να λαμβάνουν οδηγίες από εξωτερικούς φορείς γενικά ή κατά τη λήψη αποφάσεων. Επομένως, δεν φρονώ ότι η μικτή σύνθεση της USK δημιουργεί, από μόνη της, ανησυχίες σχετικά με την ανεξαρτησία του εν λόγω οργάνου (
73
).
6. Η USK ως «δικαστήριο» τελευταίου βαθμού
74.
Πριν ολοκληρώσω την ανάλυση του ζητήματος του παραδεκτού της υπό κρίσης αίτησης για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, θα ήθελα να σημειώσω ότι η USK δεν είναι απλώς, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, «δικαστήριο», αλλά είναι «δικαστήριο» οι αποφάσεις του οποίου δεν προσβάλλονται με ένδικα μέσα, και, κατά συνέπεια, σύμφωνα με το τρίτο εδάφιο του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, όχι απλώς επιτρέπεται, αλλά και υποχρεούται να υποβάλει αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
75.
Όπως εξήγησα στα σημεία 33 και 34 των παρουσών προτάσεων, κατά ορισμένων ζητημάτων επί των οποίων αποφαίνεται η USK μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον των αυστριακών πολιτικών δικαστηρίων. Ωστόσο, φαίνεται ότι τα αυστριακά πολιτικά δικαστήρια δεν είναι στην πραγματικότητα αρμόδια για την εκδίκαση νομικών ζητημάτων σχετικά με την παράβαση των κανόνων προστασίας δεδομένων, συμπεριλαμβανομένου του ΓΚΠΔ και του αυστριακού νόμου για την προστασία δεδομένων. Εικάζω ότι τούτο εννοούσε επίσης η αιτούσα όταν ισχυρίστηκε ότι η δημοσίευση των δεδομένων της δεν υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο από τα αρμόδια πολιτικά δικαστήρια.
76.
Από την άλλη πλευρά, απόφαση της USK δεν μπορεί να προσβληθεί σε διοικητικό δικαστήριο. Ο NADA εξήγησε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ότι το Bundesverwaltungsgericht (Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) είναι συνήθως αρμόδιο για την εκδίκαση προσφυγών κατά δημόσιων αρχών σχετικά με θέματα προστασίας δεδομένων. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ο ADBG δεν προβλέπει τη δυνατότητα προσβολής της απόφασης της USK ενώπιον του εν λόγω δικαστηρίου.
77.
Εάν πράγματι ισχύει αυτό το καθεστώς με βάση το αυστριακό δίκαιο, η USK είναι το μοναδικό δικαιοδοτικό όργανο που κρίνει σε τελευταίο βαθμό ζητήματα σχετικά με τη συμβατότητα προς τον ΓΚΠΔ της δημοσίευσης των αποφάσεων της ÖADR ή της USK στον ιστότοπο του NADA. Αυτό σημαίνει ότι, εν προκειμένω, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως της USK παρέχει τη μόνη δυνατότητα διασφάλισης της ομοιόμορφης ερμηνείας του ΓΚΠΔ στο πλαίσιο της ειδικής διαδικασίας των κανονισμών αντιντόπινγκ στην Αυστρία. Συνεπώς, όσον αφορά το εν λόγω νομικό ζήτημα, η USK έχει αναλάβει το έργο «δικαστηρ[ίου] κράτους μέλους, […] του οποίου οι αποφάσεις δεν υπόκεινται σε ένδικα μέσα του εσωτερικού δικαίου», κατά την έννοια του άρθρου 267, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
78.
Η παράλληλη προσφυγή που ασκήθηκε από την αιτούσα (αλλά και από ορισμένους άλλους πρώην αθλητές) αρχικώς ενώπιον της αυστριακής αρχής προστασίας δεδομένων και τώρα ενώπιον του Bundesverwaltungsgericht (Ομοσπονδιακού Διοικητικού Δικαστηρίου) δεν μπορεί να αναιρέσει τη χρησιμότητα της καθοδήγησης από το Δικαστήριο στην υπό κρίση υπόθεση (
74
). Η παράλληλη αυτή προσφυγή βασίζεται σε προσφυγή που υποβλήθηκε κατά της απόφασης που απέρριψε καταγγελία υποβληθείσα στην αρμόδια εθνική εποπτική αρχή, κατά την έννοια των άρθρων 77 και 78 του ΓΚΠΔ. Ωστόσο, η αιτούσα, με την υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, επιδιώκει τη «δικαστική προσφυγή κατά υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία», κατά την έννοια του άρθρου 79 του ΓΚΠΔ. Όπως εξήγησε πρόσφατα το Δικαστήριο στην απόφασή του στην υπόθεση Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság, επιτρέπεται η «παράλληλη και αυτοτελή[ς] άσκηση» των μέσων έννομης προστασίας που προβλέπονται στα άρθρα 77, 78, και 79 του ΓΚΠΔ ενώ απόκειται στα εθνικά συστήματα των κρατών μελών να διασφαλίσουν ότι δεν προκύπτει ασυνέπεια από την παράλληλη άσκηση (
75
). Ακριβώς επειδή αυτή η δυνατότητα διεξαγωγής δύο διαδικασιών προβλέπεται στον ίδιο τον ΓΚΠΔ και φαίνεται να εφαρμόζεται ως τέτοια στο αυστριακό δίκαιο (
76
), η υπό κρίση υπόθεση διαφέρει από υποθέσεις όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι υπάρχει μόνο μία οδός για να ζητηθεί δικαστική προστασία των δικαιωμάτων που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης (
77
). Με άλλα λόγια, τυχόν καταγγελία ενώπιον της αυστριακής αρχής προστασίας δεδομένων δεν μπορεί να υποκαταστήσει την άμεση επιβολή των δυνάμει του ΓΚΠΔ δικαιωμάτων της αιτούσας ενώπιον των αρμόδιων εθνικών δικαστηρίων.
79.
Ο Αυστριακός νομοθέτης φαίνεται ότι επέλεξε να καθιερώσει την USK ως το μοναδικό «δικαστήριο» που είναι αρμόδιο να κρίνει διαφορές σχετικά με τους κανόνες αντιντόπινγκ που αφορούν προσβολές δικαιωμάτων βάσει του ΓΚΠΔ. Κανένα άλλο όργανο δεν φαίνεται να έχει τέτοια δικαιοδοσία. Οι σχετικές εθνικές ρυθμίσεις είναι θεμιτές λόγω της δικονομικής αυτονομίας για την οργάνωση του δικαστικού του συστήματος. Ως εκ τούτου, για να επανέλθω στο επιχείρημά μου ότι οι απαιτήσεις περί ανεξαρτησίας πρέπει να είναι οι ίδιες στο πλαίσιο του άρθρου 267 ΣΛΕΕ και του άρθρου 19 ΣΕΕ, το να επιτραπεί στην USK να πληροί ελαστικότερα κριτήρια ανεξαρτησίας όσον αφορά την απόφανση επί του παραδεκτού στην υπό κρίση υπόθεση δεν συνάδει με την επιλογή του Αυστριακού νομοθέτη να εντάξει αυτό το όργανο στη δικαστική του δομή.
7. Προκαταρκτικό συμπέρασμα
80.
Για τους παραπάνω λόγους, φρονώ ότι η USK πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί «δικαστήριο» κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ. Επομένως, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να κριθεί παραδεκτή.
IV. Επί της ουσίας
81.
Στην υπό κρίση υπόθεση, η αιτούσα αμφισβητεί, βάσει του ΓΚΠΔ, πράξη επεξεργασίας, με την οποία το όνομά της καθώς και, ιδίως, οι ενέργειές της κατά παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και ο επακόλουθος αποκλεισμός της έχουν δημοσιευτεί στο δημοσίως προσβάσιμο τμήμα του ιστοτόπου του NADA, με τη μορφή καταχώρισης σε πίνακα παραβατών κανόνων ντόπινγκ (στο εξής: επίμαχη πράξη επεξεργασίας).
82.
Όπως διευκρινίστηκε στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η υπόθεσή της δεν σχετίζεται με τις δύο δευτερεύουσες και συναφείς πράξεις επεξεργασίας, ήτοι: i) τη δημοσιοποίηση των ίδιων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στον δημόσια προσβάσιμο ιστότοπο του NADA με τη μορφή δελτίου Τύπου ή ii) την αποστολή του εν λόγω δελτίου Τύπου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε κλειστό αλλά προφανώς ελεύθερα προσβάσιμο κατάλογο παραληπτών.
Α.
Η εφαρμογή του ΓΚΠΔ στις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης
83.
Οι δραστηριότητες κατά των οποίων βάλλει η αιτούσα ταυτίζονται με την περιγραφή των δραστηριοτήτων στις οποίες εφαρμόζεται ο ΓΚΠΔ: Δηλαδή: i) την επεξεργασία ii) δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η οποία iii) πραγματοποιείται εν όλω ή εν μέρει με αυτοματοποιημένα μέσα (
78
). Πρώτον, η διαδικτυακή δημοσιοποίηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα συνιστά «επεξεργασία» (
79
). Δεύτερον, στην επίμαχη πράξη επεξεργασίας χρησιμοποιούνται «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα»: σε τελική ανάλυση, το όνομα της αιτούσας καθώς και η ποινή που της επιβλήθηκε και οι ενέργειές της κατά παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ αποτελούν το αντικείμενο της δημοσιοποίησης από τον NADA στο κοινό (
80
). Τρίτον, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας διαβιβάζονται μέσω διακομιστή και μεταφορτώνονται στον ιστότοπο του NADA. Η εν λόγω διαβίβαση συνιστά επεξεργασία με «αυτοματοποιημένα μέσα» (
81
).
84.
Ωστόσο, εφαρμόζεται ο ΓΚΠΔ για τις εν λόγω πράξεις επεξεργασίας υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης;
85.
Ο ΓΚΠΔ θεσπίστηκε δυνάμει του άρθρου 16, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, τη νομική βάση που εξουσιοδοτεί τον νομοθέτη της Ένωσης να ρυθμίζει την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα κράτη μέλη «κατά την άσκηση δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης». Με το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του ΓΚΠΔ, διατυπώνεται η ίδια οριοθέτηση της αρμοδιότητας της Ένωσης, καθώς αποκλείεται η εφαρμογή του ΓΚΠΔ στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στο πλαίσιο δραστηριότητας η οποία δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης.
86.
Σύμφωνα με τον γενικό εισαγγελέα M. Szpunar, το «πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης» κατά το άρθρο 16, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ βαίνει πέραν των περιπτώσεων «εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης», κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη (
82
). Συμφωνώ. Ακριβώς επειδή σκοπός του Χάρτη δεν είναι να διευρύνει το πεδίο των αρμοδιοτήτων της Ένωσης, περιλήφθηκε στο κείμενο της Συνθήκης ρητή αρμοδιότητα για τη θέσπιση κανόνων σχετικά με την ιδιωτική ζωή και την προστασία δεδομένων. Ωστόσο, με την εν λόγω συμπερίληψη δεν δόθηκε στην Ένωση γενική αρμοδιότητα να ρυθμίζει την επεξεργασία δεδομένων στα κράτη μέλη. Της δόθηκε η εξουσία να ρυθμίζει τις δραστηριότητες των κρατών μελών μόνον εντός του πεδίου εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης. Η εν λόγω οριοθέτηση των αρμοδιοτήτων της Ένωσης που προβλέπεται στη Συνθήκη και στον ίδιο τον ΓΚΠΔ πρέπει να έχει κάποια σημασία. Κατά τη γνώμη μου, ο ΓΚΠΔ δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση που μια δραστηριότητα επεξεργασίας δεδομένων σε κράτος μέλος δεν μπορεί να συνδεθεί (έστω και έμμεσα) με τομέα που καλύπτεται από το δίκαιο της Ένωσης.
87.
Η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για τους σκοπούς της εφαρμογής κανονιστικής ρύθμισης κράτους μέλους για την καταπολέμηση της φαρμακοδιέγερσης δεν αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, δραστηριότητα που, στο παρόν στάδιο εξέλιξης του δικαίου της Ένωσης, μπορεί να ενταχθεί στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης.
88.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει αρμοδιότητα να θεσπίζει ρυθμίσεις για τον αθλητισμό. Τούτο δεν άλλαξε με την εισαγωγή από το άρθρο 165 ΣΛΕΕ της επικουρικής αρμοδιότητας σε θέματα αθλητισμού (
83
). Ωστόσο, το Δικαστήριο έκρινε ότι το δίκαιο της Ένωσης εφαρμόζεται στον αθλητισμό όταν νοείται ως οικονομική δραστηριότητα (
84
). Σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις, το πρωτογενές δίκαιο της Ένωσης έχει εφαρμοστεί σε αστυνομικούς περιορισμούς των διασυνοριακών μετακινήσεων ή στον ανταγωνισμό στην εσωτερική αγορά (
85
). Είναι αλήθεια ότι μπορεί κανείς να ερμηνεύσει τους εθνικούς κανόνες αντιντόπινγκ ως εμπόδιο στην ελεύθερη κυκλοφορία. Ωστόσο, εν προκειμένω δεν συντρέχει ωστόσο τέτοια περίπτωση.
89.
Οι κανόνες αντιντόπινγκ ρυθμίζουν πρωτίστως τον αθλητισμό με γνώμονα τα ίδια τα αθλήματα. Αφορούν τις κοινωνικές και εκπαιδευτικές λειτουργίες του αθλητισμού και όχι τις οικονομικές του πτυχές, ακόμα κι αν οι δύο πρώτες πιθανόν να επηρεάσουν την τρίτη. Ωστόσο, ακόμη και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει κανονιστική αρμοδιότητα επί θεμάτων αθλητισμού, θα μπορούσε θεωρητικά να εναρμονίσει τους εθνικούς κανόνες αντιντόπινγκ, εφόσον κρίνεται αναγκαίο για την εξάλειψη των εμποδίων στη διασυνοριακή κυκλοφορία. Εντούτοις, όπως ισχύει επί του παρόντος, δεν υπάρχουν κανόνες της Ένωσης που να σχετίζονται έστω και έμμεσα με τις πολιτικές αντιντόπινγκ των κρατών μελών.
90.
Δεδομένης αυτής της κατάστασης, δύσκολα μπορώ να αποδείξω τον αναγκαίο σύνδεσμο με το δίκαιο της Ένωσης προκειμένου να εκτιμήσω τις περιστάσεις της υπό κρίσης υπόθεσης ως δραστηριότητα κράτους μέλους που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης. Επομένως, είμαι της γνώμης ότι ο ΓΚΠΔ δεν εφαρμόζεται εν προκειμένω.
91.
Ωστόσο, θα προχωρήσω τώρα στην ερμηνεία των διατάξεων όπως ζητήθηκε από την USK, σε περίπτωση που το Δικαστήριο κρίνει ότι ισχύει ο ΓΚΠΔ.
92.
Το αιτούν όργανο διερωτάται κατ’ ουσίαν ως προς τα εξής: πρώτον, εάν ο αυστριακός νόμος (ήτοι ο ADBG) σύμφωνα με τον οποίο οι αποφάσεις που διαπιστώνουν παράβαση κανόνων αντιντόπινγκ πρέπει να δημοσιεύονται προς το ευρύ κοινό, χωρίς εξατομικευμένο έλεγχο της αναλογικότητας, όταν πρόκειται για επαγγελματίες αθλητές συνάδει με τον ΓΚΠΔ· και, δεύτερον, εάν η επιλογή του NADA να εκπληρώσει αυτήν την υποχρέωση δημοσίευσης με την ανάρτηση δεδομένων σε δημόσια προσβάσιμα τμήματα του ιστοτόπου του είναι όντως αναγκαία.
93.
Για τον λόγο αυτό, το αιτούν όργανο υποβάλλει διάφορα ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία του ΓΚΠΔ. Φρονώ ότι το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία πρέπει να εξετασθούν από κοινού, είναι τα πιο σημαντικά και σύνθετα. Ως εκ τούτου, θα ασχοληθώ πρώτα με τα υπόλοιπα ερωτήματα, προτού εξετάσω στη συνέχεια τα ζητήματα νομιμότητας και αναλογικότητας που έθεσε η USK.
Β.
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
94.
Η USK, με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινισθεί εάν η δημοσίευση πληροφοριών σχετικά με τη διάπραξη παράβασης κανόνων αντιντόπινγκ από συγκεκριμένο άτομο συνιστούν «δεδομένα που αφορούν την υγεία», κατά την έννοια του άρθρου 9 του ΓΚΠΔ.
95.
Κατά τη γνώμη μου, η απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δοθεί με βάση τόσο τον ορισμό των «δεδομέν[ων] που αφορούν την υγεία» όσο και τη νομολογία του Δικαστηρίου.
96.
Κατά τον ορισμό του άρθρου 4, σημείο 15, του ΓΚΠΔ, «δεδομένα του αφορούν την υγεία» είναι «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα οποία σχετίζονται με τη σωματική ή ψυχική υγεία ενός φυσικού προσώπου, περιλαμβανομένης της παροχής υπηρεσιών υγειονομικής φροντίδας, και τα οποία αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της υγείας του».
97.
Όλοι οι διάδικοι εκτός της αιτούσας επισημαίνουν ορθώς ότι ο ορισμός αυτός αποτελείται από δύο στοιχεία. Το πρώτο είναι η απαίτηση ότι τα επίμαχα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα σχετίζονται με τη σωματική ή ψυχική υγεία φυσικού προσώπου. Το δεύτερο είναι ότι αυτά τα δεδομένα αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση της υγείας του φυσικού προσώπου. Με άλλα λόγια, όχι μόνο τα επίμαχα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πρέπει τουλάχιστον κατά κάποιο τρόπο να συνδέονται με την υγεία του υποκειμένου των δεδομένων (ως εκ τούτου, υποδηλώνεται μια χαλαρή σύνδεση), αλλά πρέπει επίσης να επιτρέπουν την εξαγωγή συμπερασμάτων από αυτές τις πληροφορίες ως προς την κατάσταση υγείας του υποκειμένου των δεδομένων (ως εκ τούτου, υποδηλώνεται επίσης μια εξατομικευμένη πτυχή των σχετικών πληροφοριών).
98.
Στην υπό κρίση υπόθεση, δεν είμαι πεπεισμένη ότι πληρούται το τελευταίο αυτό κριτήριο, ήτοι το λειτουργικό στοιχείο ως προς την κατάσταση της υγείας του υποκειμένου των δεδομένων.
99.
Πράγματι, η διαπίστωση ότι η αιτούσα κατανάλωσε ή είχε στην κατοχή της ορισμένες απαγορευμένες ουσίες δεν έχει καμία σημασία για την κατάσταση της σωματικής ή ψυχικής της υγείας. Όπως ακριβώς η κατανάλωση αλκοόλ δεν έχει σημασία σχετικά με το ενδεχόμενο να υπάρχει εξάρτηση του προσώπου από το αλκοόλ, κατά τον ίδιο τρόπο η κατανάλωση ή η κατοχή των επίμαχων ουσιών από την αιτούσα δεν αποκαλύπτει καμία λογική ή σαφή σχέση με τη σωματική ή ψυχική της υγεία.
100.
Ούτε θεωρώ ότι θα μπορούσε να εξαχθεί διαφορετικό συμπέρασμα με βάση την αιτιολογική σκέψη 35 του ΓΚΠΔ (
86
). Στην πρώτη περίοδο αυτής κατ’ ουσίαν διευκρινίζεται ότι η έννοια των «δεδομ[ένων] που αφορούν την υγεία» δεν έχει ημερομηνία λήξης. Στη συνέχεια, η δεύτερη περίοδος απαριθμεί τις πληροφορίες που θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος αυτής της έννοιας, χωρίς ωστόσο να υποδεικνύει ότι το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4, στοιχείο 15, του ΓΚΠΔ πρέπει να ερμηνεύεται διαφορετικά.
101.
Αν και είναι ασφαλώς αλήθεια ότι το Δικαστήριο στην απόφαση Lindqvist διαπίστωσε ότι η ερμηνεία της έννοιας «δεδομένα που αφορούν την υγεία» πρέπει να ευρεία (
87
), η ερμηνεία αυτή προέκυψε στο πλαίσιο της προηγηθείσας του ΓΚΠΔ οδηγίας για την προστασία δεδομένων (
88
), η οποία δεν περιείχε ειδικό ορισμό της έννοιας «δεδομένα που αφορούν την υγεία». Ούτε η ερμηνεία του Δικαστηρίου περιείχε απαίτηση για στοιχειοθέτηση σύνδεσης μεταξύ των επίμαχων δεδομένων και της κατάστασης της υγείας του υποκειμένου των δεδομένων. Ως εκ τούτου, ενώ η απόφαση στην υπόθεση Lindqvist παρέχει ενδεχομένως κάποια καθοδήγηση σχετικά με την ερμηνεία του όρου, σίγουρα δεν υπερισχύει της ειδικής προσθήκης του νομοθέτη της Ένωσης για τη σύνδεση των δεδομένων υγείας του υποκειμένου των δεδομένων με την κατάσταση της υγείας του (
89
).
102.
Εν κατακλείδι, σε απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι η πληροφορία ότι επαγγελματίας αθλητής έχει παραβεί κανόνα αντιντόπινγκ που σχετίζεται με τη χρήση ή απόπειρα χρήσης ή κατοχή απαγορευμένης ουσίας ή μεθόδου δεν συνιστά αυτή καθεαυτήν «δεδομένα που αφορούν την υγεία», κατά την έννοια του άρθρου 9 του ΓΚΠΔ.
Γ.
Επί του τετάρτου προδικαστικού ερωτήματος
103.
Η USK, με το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, ερωτά κατ’ ουσίαν εάν η δημοσιοποίηση του ονόματος της αιτούσας, της σχετικής παράβασης των κανόνων αντιντόπινγκ και της ποινής που της επιβλήθηκε συνιστούν επεξεργασία «δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αφορούν ποινικές καταδίκες και αδικήματα» κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
104.
Ο NADA, ο WADA, η Βελγική, η Γαλλική και η Πολωνική Κυβέρνηση αντιτίθενται στον χαρακτηρισμό των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στην αιτούσα ως «ποινικών». Κατόπιν τούτου, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 10 του ΓΚΠΔ δεν εφαρμόζεται στις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης.
105.
Ωστόσο, η αιτούσα, η Λεττονική Κυβέρνηση και η Επιτροπή υποστηρίζουν το αντίθετο. Η υπόθεσή τους βασίζεται κατ’ ουσίαν στο επιχείρημα ότι ο αποκλεισμός λόγω ντόπινγκ που επιβλήθηκε στην αιτούσα έχει σημαντικό προσωπικό αντίκτυπο. Κατά την άποψή τους, η ποινή δεν συνεπάγεται μόνο οικονομικές επιπτώσεις και έναν σχετικά σημαντικό επαγγελματικό αποκλεισμό, αλλά και έμμεσες συνέπειες που προκύπτουν από τη διαπόμπευση και τον στιγματισμό που συνεπάγεται εκ των πραγμάτων η δημοσίευση (άνευ περιορισμών) του ονόματος της αιτούσας, των ενεργειών της κατά παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και της ποινής που της επιβλήθηκε. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός είναι που ενδεχομένως καθιστά την επίμαχη ποινή στην υπό κρίση υπόθεση «ποινικού» χαρακτήρα. Κατόπιν τούτου, η αιτούσα διατείνεται περαιτέρω ότι η ÖADR αποτελεί «επίσημη αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
106.
Συμφωνώ με την αιτούσα, τη Λεττονική Κυβέρνηση και την Επιτροπή ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, η ποινή που επιβλήθηκε για την επίμαχη παράβαση κανόνων αντιντόπινγκ είναι ποινικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
107.
Είναι σαφές ότι καθεμία από τις δύο έννοιες περί «ποινικού» χαρακτήρα, που προβλέπονται στο άρθρο 10 του ΓΚΠΔ («ποινικές καταδίκες» και «[ποινικά] αδικήματα») πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο αυτοτελή (
90
). Επιπλέον, δεδομένου ότι οι δύο έννοιες έχουν την ίδια βάση (το επίθετο «ποινική») και δεδομένου ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να επιφυλάξει την προβλεπόμενη στη διάταξη του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ ενισχυμένη προστασία μόνο για τον ποινικό τομέα (
91
), η δυνατότητα εφαρμογής αυτής της διάταξης ερείδεται ουσιαστικά στο αν η επιβληθείσα ποινή είναι ποινικού χαρακτήρα (
92
).
108.
Το Δικαστήριο, προκειμένου να εκτιμήσει τον ποινικό χαρακτήρα μιας ποινής, λαμβάνει υπόψη τρία κριτήρια: πρώτον, τον νομικό χαρακτηρισμό της παράβασης κατά το εσωτερικό δίκαιο· δεύτερον, αυτή καθεαυτήν τη φύση της παράβασης· και τρίτον, τον βαθμό αυστηρότητας της ποινής η οποία επαπειλείται εις βάρος του ενδιαφερομένου (
93
). Τα δύο τελευταία κριτήρια έχουν αναμφισβήτητα μεγαλύτερη βαρύτητα (
94
).
109.
Στην υπό κρίση υπόθεση, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η δημοσίευση των πληροφοριών σχετικά με τον αποκλεισμό της αιτούσας λόγω ντόπινγκ σχετίζεται με κατοχή και μερική χρήση απαγορευμένων ουσιών. Όπως εξηγεί η Επιτροπή, και με την επιφύλαξη επιβεβαίωσης, η κατοχή και/ή η χρήση τέτοιων ουσιών συνιστά ποινικό αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο 28, παράγραφοι 1 και 2, του ADBG. Σύμφωνα με την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, οι συνέπειες της παράβασης περιλαμβάνουν ανάκληση τίτλων και χρηματικών επάθλων, καθώς και τετραετή αποκλεισμό από όλες τις (εθνικές και διεθνείς) αθλητικές διοργανώσεις. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 24, παράγραφος 4, του ADBG, απαγορεύεται στις αθλητικές ομοσπονδίες να απασχολήσουν έναντι αμοιβής την αιτούσα κατά την περίοδο του αποκλεισμού της.
110.
Όπως έγινε δεκτό από όλους τους μετέχοντες στη διαδικασία, ο σκοπός των επίμαχων κυρώσεων είναι η τιμωρία της αιτούσας για τις πράξεις της καθώς και η αποτροπή αυτής (και άλλων αθλητών) από την εκ νέου διάπραξη των συγκεκριμένων πράξεων.
111.
Η ανάκληση τόσο των τίτλων όσο και των χρηματικών επάθλων αλλά και ο επαγγελματικός αποκλεισμός για περιορισμένο χρονικό διάστημα προσθέτει ένα τιμωρητικό στοιχείο που αυξάνει σημαντικά τη σοβαρότητα των συνολικών επιπτώσεων των πράξεων της αιτούσας.
112.
Με άλλα λόγια, η επίμαχη ποινή βαίνει πέραν της απλής επιδίωξης αποκατάστασης της ζημίας που προκλήθηκε και αποσκοπεί περαιτέρω στην τιμωρία της αιτούσας για τις πράξεις της (
95
). Έχει επίσης προληπτική λειτουργία, ήτοι την αποτροπή παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ από άλλους αθλητές.
113.
Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός παραγόντων υποδηλώνει ποινικό αδίκημα το οποίο υπερβαίνει το όριο εκείνων των παραβάσεων που άλλως θα θεωρούνταν αθλητικά πειθαρχικά αδικήματα (
96
).
114.
Τούτο ισχύει βεβαίως, όπως ορθώς σημειώνει η Λεττονική Κυβέρνηση, με την επιφύλαξη του νομικού χαρακτηρισμού των επίμαχων παραβάσεων στην εθνική έννομη τάξη. Ούτε το συμπέρασμα αυτό σημαίνει ότι, υπό διαφορετικές συνθήκες, το όριο για να θεωρηθεί μια επιμέρους ποινή «ποινική» έχει κατ’ ανάγκη επιτευχθεί (
97
). Ωστόσο, όπως εξήγησα στο προηγούμενο σημείο, εκτιμώ ότι η συγκεκριμένη ποινή που επιβλήθηκε στην αιτούσα πληροί, λόγω του είδους της, το όριο που αντιστοιχεί σε ποινική καταδίκη ή αδίκημα για τους σκοπούς του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
115.
Κατά τη γνώμη μου, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του WADA, δεν είναι λυσιτελής, εν γένει, ο χαρακτηρισμός των παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ, όπως αυτές που εξετάζονται στην υπό κρίση υπόθεση, ως απλών παραβάσεων των (εσωτερικών) κανόνων μεμονωμένων αθλητικών συλλόγων ή οργανισμών. Η κατοχή ή η χρήση ουσιών στην περίπτωση της αιτούσας βαίνει κατά πολύ πέραν πιθανής παραβίασης, για παράδειγμα, του καταστατικού του σκακιστικού συλλόγου του Knin (Κροατία) (
98
).
116.
Η εν λόγω συμπεριφορά απαγορεύεται από εθνική διάταξη, ήτοι τον ADBG, και όχι (μόνο) από τους εσωτερικούς κανόνες ενός αθλητικού συλλόγου ή οργανισμού. Επιπλέον, οι έμμεσες επιπτώσεις στην προσωπική και επαγγελματική κατάσταση της αιτούσας, οι οποίες προκύπτουν από την κοινωνική αποδοκιμασία και τον στιγματισμό που είναι συνυφασμένες με τη διαπίστωση της παράβασης κανόνα αντιντόπινγκ, βαίνουν πολύ πέραν του κόσμου του αθλητισμού (
99
). Τέλος, το γεγονός ότι η παράβαση του συγκεκριμένου νόμου μπορεί επίσης να συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα σύμφωνα με τους κανόνες ιδιωτικού αθλητικού συλλόγου ή οργανισμού που αποσκοπούν στη ρύθμιση της συμπεριφοράς των μελών του (εν προκειμένω, οι IAAF Anti-doping and Competition Rules) δεν σημαίνει ότι η ίδια παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και οι αντίστοιχες ποινές δεν απορρέουν επίσης από το δημόσιο δίκαιο ενός κράτους μέλους.
117.
Για τους παραπάνω λόγους, φρονώ ότι η επίμαχη πράξη επεξεργασίας σχετίζεται με «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που αφορούν ποινικές καταδίκες και αδικήματα» κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
118.
Ποιες είναι οι συνέπειες αυτού του συμπεράσματος;
119.
Όπως εξήγησα προηγουμένως, όταν διαπιστώνεται ότι μια πράξη επεξεργασίας εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ, τα συμφέροντα των υποκειμένων των δεδομένων θα προσλαμβάνουν κατ’ ανάγκην μεγαλύτερη βαρύτητα κατά τη στάθμιση (
100
). Δυνάμει της διατύπωσης αυτής της διάταξης, η εν λόγω επεξεργασία πρέπει να πραγματοποιείται είτε υπό τον έλεγχο της «επίσημης αρχής» είτε βάσει του δικαίου της Ένωσης ή του εθνικού δικαίου και να προβλέπονται κατάλληλες εγγυήσεις των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του οικείου υποκειμένου των δεδομένων.
120.
Ως εκ τούτου, ως απάντηση στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι το άρθρο 10 του ΓΚΠΔ έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που σχετίζονται με την κατοχή και τη μερική χρήση από επαγγελματία αθλητή, στο πλαίσιο αθλητικής δραστηριότητας, απαγορευμένων ουσιών του καταλόγου του WADA.
Δ.
Επί του πέμπτου προδικαστικού ερωτήματος
121.
Η USK, με το πέμπτο προδικαστικό ερώτημα, το οποίο υποβάλλει μόνο σε περίπτωση καταφατικής απάντησης στο τέταρτο ερώτημα, ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινισθεί εάν η επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας που αφορούν τις πράξεις της κατά παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ καθιστά την USK «επίσημη αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
122.
Όπως εξήγησα, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση υπόθεσης, η USK επεξεργάζεται πράγματι «προσωπικά δεδομένα που αφορούν ποινικές καταδίκες και αδικήματα», κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ. Ωστόσο, κατά την εκτέλεση αυτής της δραστηριότητας, η USK δεν ενεργεί ως «επίσημη αρχή» η οποία ελέγχει την επεξεργασία των εν λόγω δεδομένων.
123.
Αντιθέτως, από το άρθρο 5, παράγραφος 6, και το άρθρο 6, παράγραφοι 1 έως 5, του ADBG, προκύπτει ότι ο Αυστριακός νομοθέτης εξουσιοδότησε τον NADA να αναλάβει το ρόλο της «επίσημης αρχής» για τον έλεγχο, μεταξύ άλλων, των δραστηριοτήτων επεξεργασίας που εκτελούνται από την USK σε σχέση με το είδος των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ.
124.
Επομένως, η ουσιαστική ευθύνη για την ορθή επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα εντός του πεδίου των καθηκόντων της USK, συμπεριλαμβανομένης της δημοσίευσης των αποτελεσμάτων των αποφάσεών της, φαίνεται να βαρύνει τον NADA.
125.
Ακολούθως, το γεγονός και μόνον ότι η USK επεξεργάζεται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ δεν καθιστά αυτομάτως το εν λόγω όργανο «επίσημη αρχή» κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης.
126.
Ως εκ τούτου, ως απάντηση στο πέμπτο προδικαστικό ερώτημα, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι η ανάθεση σε όργανο της επανεξέτασης απόφασης με την οποία διαπιστώνεται παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ δεν καθιστά αυτόματα το όργανο αυτό «επίσημη αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ, εφόσον το εθνικό δίκαιο καθιστά υπεύθυνο άλλο όργανο για τον έλεγχο της επεξεργασίας των εν λόγω δεδομένων.
Ε.
Επί του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
127.
Με το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία προτείνω να εξετασθούν από κοινού, η USK διερωτάται κατ’ ουσίαν εάν η δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό, μέσω δημοσίευσης σε δημόσια προσβάσιμο ιστότοπο, των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επαγγελματία αθλήτριας καθώς και των ενεργειών της αθλήτριας κατά παράβαση των σχετικών κανόνων αντιντόπινγκ και του αποκλεισμού που της επιβλήθηκε είναι συμβατή με τις προϋποθέσεις νομιμότητας και ελαχιστοποίησης των δεδομένων που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και γʹ και άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ.
128.
Σύμφωνα με τον ADBG, η ÖADR (
101
) ή, εφόσον ζητηθεί επανεξέταση της απόφασής της, η USK (
102
), πρέπει να δημοσιοποιεί προς το ευρύ κοινό την οριστική της απόφαση επί ορισμένων παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ. Οι σχετικές πληροφορίες πρέπει να περιλαμβάνουν το όνομα του αθλητή, το άθλημα στο οποίο αγωνίζεται, την οικεία παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και τις επακόλουθες ποινές. Κατά το άρθρο 5, παράγραφοι 6 και 4, του ADBG, η δημοσίευση ανατίθεται στον NADA, ο οποίος ορίζεται ως υπεύθυνος επεξεργασίας δεδομένων για τον σκοπό αυτό. Ο ADBG καθιστά την εν λόγω δημοσιοποίηση αυτόματη στην περίπτωση επαγγελματιών αθλητών και γενικά προαιρετική όταν πρόκειται για ερασιτέχνες αθλητές. Οι τρόποι δημοσιοποίησης δεν προβλέπονται από τον ίδιο τον ADBG. Επομένως, η δυνατότητα δημοσίευσης στο διαδίκτυο εναπόκειτο αποκλειστικά στον ίδιο τον NADA.
129.
Τα προδικαστικά ερωτήματα που υποβλήθηκαν από την USK εγείρουν, κατά τη γνώμη μου, διάφορα ζητήματα. Πρώτον, απαιτείται με βάση τον ΓΚΠΔ έλεγχος αναλογικότητας από έναν υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση πριν από τη δημοσιοποίηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα προς το ευρύ κοινό ή μπορεί η αναλογικότητα όσον αφορά την εν λόγω δημοσίευση να αποφασιστεί εκ των προτέρων από γενική διάταξη εθνικού νόμου; Στην πρώτη περίπτωση, εάν απαιτείται εκτίμηση εξατομικευμένες αναλογικότητας, αυτό θα συνεπάγετο ότι ο ADBG έρχεται σε αντίθεση προς τον ΓΚΠΔ, δεδομένου ότι ο ADBG δεν φαίνεται να επιτρέπει τέτοιου είδους εξατομικευμένο επίπεδο ελέγχου. Δεύτερον, εφόσον ο έλεγχος της αναλογικότητας μπορεί, κατ’ αρχήν, να είναι αφηρημένος, να διενεργείται με βάση το εθνικό δίκαιο και να επιβάλλει αυτόματα υποχρέωση στον υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων, το δεύτερο ερώτημα προς το Δικαστήριο είναι εάν ο ADBG πληροί την απαίτηση αναλογικότητας που επιβάλλεται από το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ. Τρίτον, δεδομένου ότι η αυτόματη δημοσίευση προς το ευρύ κοινό πληροφοριών σχετικά με απόφαση παράβασης αντιντόπινγκ είναι ανάλογη προς τους νόμιμους σκοπούς που προσπαθεί να επιτύχει ο νόμος, είναι απαραίτητο να αναρτηθούν αυτές οι πληροφορίες στον δημόσια προσβάσιμο ιστότοπο του οργανισμού; Θα επιληφθώ των θεμάτων αυτών με την ανωτέρω σειρά.
1. Απαιτείται με βάση τον ΓΚΠΔ έλεγχος αναλογικότητας από τον υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση;
130.
Κατά την εφαρμογή του ΓΚΠΔ, είναι πρώτα απαραίτητο να καθοριστεί ποιος είναι ο υπεύθυνος επεξεργασίας δεδομένων σε σχέση με μια συγκεκριμένη πράξη επεξεργασίας. Το άρθρο 5, παράγραφος 2 του ΓΚΠΔ προβλέπει ότι ο υπεύθυνος επεξεργασίας φέρει την ευθύνη και είναι σε θέση να αποδείξει τη συμμόρφωση με τις αρχές της επεξεργασίας δεδομένων όπως παρατίθενται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
131.
Κατά το άρθρο 4, σημείο 7, του ΓΚΠΔ, ο υπεύθυνος επεξεργασίας είναι το πρόσωπο που καθορίζει τους σκοπούς και τον τρόπο της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Στη δεύτερη ημιπερίοδο της ίδιας διάταξης διευκρινίζεται ότι «όταν οι σκοποί και ο τρόπος της επεξεργασίας αυτής καθορίζονται από το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους, ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τα ειδικά κριτήρια για τον διορισμό του μπορούν να προβλέπονται από το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους». Στην υπό κρίση υπόθεση, οι σκοποί, αλλά όχι απαραίτητα ο τρόπος, της επίμαχης πράξης επεξεργασίας καθορίζονται (ή τουλάχιστον υποδηλώνονται) από τον ADBG, ο οποίος έχει, ταυτόχρονα, ορίσει τον NADA ως υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων.
132.
Ως εκ τούτου, ο NADA είναι υπεύθυνος επεξεργασίας για τους σκοπούς της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας κατά την ανάρτησή τους στον ιστότοπό του. Κατά τη γνώμη μου, τούτο δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί και η USK να χαρακτηριστεί υπεύθυνος επεξεργασίας αναφορικά με την ίδια πράξη επεξεργασίας (
103
). Εξάλλου, σύμφωνα με τον ADBG, ο NADA εκπληρώνει μόνο την υποχρέωση δημοσιοποίησης της USK που απορρέει από τον ADBG. Η διαπίστωση αυτή μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία εάν το Δικαστήριο αποφασίσει (σε αντίθεση με τη πρότασή μου) ότι πρέπει να διενεργείται έλεγχος αναλογικότητας από τον υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση. Τότε θα ανακύψει το ερώτημα εάν πρέπει να είναι ο NADA ή η USK το όργανο που θα διενεργήσει τον εν λόγω έλεγχο.
133.
Για να θεωρείται νόμιμη, οποιαδήποτε επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα πρέπει, σύμφωνα με τον ΓΚΠΔ, να πραγματοποιείται με βάση έναν από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 6 του κανονισμού. Χωρίς να προσπαθώ να εξηγήσω στο σημείο αυτό τη διαφορά μεταξύ των στοιχείων γʹ και εʹ του άρθρου 6, παράγραφος 1, δεν αμφισβητείται στην υπό κρίση υπόθεση ότι ο NADA ενεργεί βάσει είτε μίας είτε βάσει και των δύο αυτών διατάξεων κατά τη δημοσίευση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας στον ιστότοπό του (
104
).
134.
Όταν η νομική βάση για την επεξεργασία είναι μία από τις δύο διατάξεις που ανέφερα στο προηγούμενο σημείο, το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ προβλέπει ότι το δίκαιο που απαιτεί την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, εν προκειμένω ο ADBG, πρέπει να ανταποκρίνεται σε σκοπό δημόσιου συμφέροντος και να είναι ανάλογο προς τον επιδιωκόμενο νόμιμο σκοπό.
135.
Εάν ο νομοθέτης έχει πράγματι σταθμίσει διαφορετικά συμφέροντα που σχετίζονται με την επίτευξη συγκεκριμένου δημόσιου συμφέροντος και έχει αποφασίσει ότι η συγκεκριμένη επεξεργασία είναι δικαιολογημένη, θα πρέπει ο υπεύθυνος επεξεργασίας δεδομένων να διενεργήσει χωριστό έλεγχο αναλογικότητας σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση; Ή μήπως η υποχρέωσή του βάσει του άρθρου 5, παράγραφος 2, του ΓΚΠΔ να αποδείξει τη συμμόρφωση με την αρχή της αναλογικότητας, όπως εκφράζεται στην αρχή της ελαχιστοποίησης των δεδομένων, εκπληρώνεται με την αναφορά στην υποχρέωση που επιβάλλεται στον νομοθέτη;
136.
Κατά τη γνώμη μου, ο ΓΚΠΔ δεν απαιτεί τη διενέργεια ελέγχου αναλογικότητας σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση επεξεργασίας δεδομένων από υπεύθυνο επεξεργασίας. Αντίθετα, ο υπεύθυνος επεξεργασίας μπορεί να βασιστεί –θα έλεγα μάλιστα ότι πρέπει να βασιστεί– στον έλεγχο αναλογικότητας που έχει αναλάβει ο νομοθέτης. Δεν είναι δυνατή η εξατομίκευση της εξέτασης της αναλογικότητας από τον νομοθέτη. Ωστόσο, κατά τον έλεγχο αυτόν είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη, με αφηρημένο τρόπο, συμφέροντα προστασίας δεδομένων μιας συγκεκριμένης ομάδας ατόμων και να σταθμιστούν σε σχέση με άλλα κοινωνικά συμφέροντα.
137.
Η νομοθεσία που επιτρέπει (ή απαιτεί) την επεξεργασία δεδομένων μπορεί να υιοθετεί διαφορετική προσέγγιση. Ενδέχεται να επιτρέπει την επεξεργασία συγκεκριμένων δεδομένων εάν ο υπεύθυνος επεξεργασίας το κρίνει απαραίτητο σε ένα προκαθορισμένο πλαίσιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, η αναλογικότητα θα πρέπει να εξετάζεται από τον υπεύθυνο επεξεργασίας σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Ωστόσο, η νομοθεσία μπορεί επίσης, όπως στην παρούσα περίπτωση, να επιβάλλει έναν ορισμένο τύπο επεξεργασίας δεδομένων για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου. Σε μια τέτοια περίσταση, δεν εντοπίζω στον ΓΚΠΔ κάποια διάταξη που να απαιτεί ή να επιτρέπει στον εν λόγω υπεύθυνο επεξεργασίας να αμφισβητήσει τον έλεγχο αναλογικότητας που διενεργήθηκε από τον νομοθέτη. Στην εν λόγω υπόθεση, ο ΓΚΠΔ δεν απαιτεί πρόσθετο έλεγχο αναλογικότητας σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση. Φυσικά, η εξέταση της αναλογικότητας από τον νομοθέτη αυτή καθεαυτήν μπορεί να αμφισβητηθεί στα δικαστήρια είτε από τα υποκείμενα των δεδομένων είτε από τους υπεύθυνους επεξεργασίας δεδομένων. Ωστόσο, σε μια κατάσταση όπως αυτή της υπό κρίση υπόθεσης, ο υπεύθυνος επεξεργασίας δεδομένων είναι υποχρεωμένος να αναλάβει την επεξεργασία δεδομένων, εκτός εάν αμφισβητήσει επιτυχώς την εξέταση της αναλογικότητας του νομοθέτη.
138.
Αυτού του είδους η ερμηνεία του ΓΚΠΔ είναι σύμφωνη με την αρχή της δημοκρατίας και δεν αντίκειται στο κείμενο του κανονισμού.
139.
Σε μια δημοκρατική κοινωνία, είναι ακριβώς καθήκον του νομοθέτη να επιτύχει την κατάλληλη ισορροπία μεταξύ αντικρουόμενων δικαιωμάτων και συμφερόντων. Το να ανατεθεί ο εν λόγω έλεγχος αναλογικότητας σε ανεξάρτητο, αλλά πολιτικά υπεύθυνο όργανο, ακόμη και αν μερικές φορές είναι αναγκαίο, είναι μια λιγότερο δημοκρατική λύση.
140.
Επιπλέον, και όπως ορθώς επισημαίνεται από τον WADA, η εξάρτηση της δημοσίευσης των παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ από τη διακριτική ευχέρεια εθνικών οργάνων κατά της φαρμακοδιέγερσης σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση και διαφθορά, ιδίως λαμβανομένων υπόψη των σημαντικών συμφερόντων των αθλητών, των συλλόγων ή ακόμη και των κυβερνήσεων για την παρεμπόδιση της εν λόγω δημοσίευσης. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε άνιση μεταχείριση των αθλητών η οποίοι βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση όσον αφορά τη διάπραξη παραβάσεων των κανόνων αντιντόπινγκ.
141.
Περαιτέρω, με βάση το ίδιο το γράμμα των διατάξεων του ΓΚΠΔ επιτρέπεται –και μάλιστα απαιτείται– από τον νομοθέτη να διενεργεί τον έλεγχο αναλογικότητας. Το άρθρο 4, παράγραφος 7, του ΓΚΠΔ προβλέπει τη δυνατότητα να καθορίζονται οι σκοποί και ο τρόπος επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από το δίκαιο της Ένωσης ή του κράτους μέλους και όχι από τον υπεύθυνο επεξεργασίας. Με βάση το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ, το δίκαιο που επιτρέπει την επεξεργασία δεδομένων πρέπει να υπόκειται σε έλεγχο αναλογικότητας.
142.
Είμαι, επομένως, της γνώμης ότι ο ΓΚΠΔ δεν υποχρεώνει τον NADA (ή την USK) να εγκρίνει τη δημοσίευση παράβασης κανόνα αντιντόπινγκ από επαγγελματίες αθλητές σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση.
143.
Τούτη η διαπίστωση με οδηγεί στο δεύτερο ζήτημα που εγείρεται με το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, δηλαδή εάν ο Αυστριακός νομοθέτης εξισορρόπησε επιτυχώς τα διαφορετικά εμπλεκόμενα συμφέροντα απαιτώντας τη δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας καθώς και της παράβασης των κανόνων αντιντόπινγκ και του αποκλεισμού που της επιβλήθηκε.
2. Είναι δικαιολογημένη η δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό, η οποία απαιτείται από τον ADBG;
144.
Συνοψίζοντας, στο σημείο αυτό πρέπει να υπομνησθεί ότι κατά τον ADBG, η USK (ή η ÖADR) οφείλει να ενημερώνει το ευρύ κοινό για τις αποφάσεις της, αναφέροντας το όνομα των σχετικών προσώπων καθώς και τη διάρκεια και τους λόγους αποκλεισμού. Η υποχρέωση αυτή αφορά πρωτίστως επαγγελματίες αθλητές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ερασιτέχνες αθλητές. Επίσης, ο ADBG επιτρέπει πρόσθετο έλεγχο αναλογικότητας κατά τη λήψη απόφασης περί δημοσίευσης παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ από ερασιτέχνες αθλητές και πρόσωπα που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας.
145.
Η αιτούσα αμφισβητεί το κατά πόσον η ενημέρωση του ευρύτερου κοινού, στην περίπτωσή της, είναι δικαιολογημένη. Κατά τη γνώμη του NADA, του WADA, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των κρατών μελών που μετείχαν στη διαδικασία, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την εν λόγω δημοσιοποίηση.
146.
Ακόμη και αν δεν υφίστανται πρόσθετοι λόγοι για αυτό, οι περισσότερες συζητήσεις (στο έγγραφο και προφορικό σκέλος της διαδικασίας) εστιάζουν σε δύο πιθανές δικαιολογητικές βάσεις για την ενημέρωση του κοινού: i) την αποτροπή οποιουδήποτε ασχολείται με τον αθλητισμό από τη διάπραξη παράβασης κανόνα αντιντόπινγκ· και ii) την αποφυγή της καταστρατήγησης του αποκλεισμού διά της ενημέρωσης οποιουδήποτε προσώπου ενδέχεται να χορηγεί ή να σχετίζεται με την εν λόγω αθλήτρια σχετικά με τον εν λόγω αποκλεισμό.
147.
Εκτίμηση της αναλογικότητας (
105
) πρέπει να διενεργείται σε συνάρτηση με κάθε προτεινόμενη δικαιολογητική βάση. Ως εκ τούτου, θα αναλύσω με τη σειρά μου εάν η δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό μπορεί να δικαιολογηθεί από έναν ή και από τους δύο μνημονευόμενους σκοπούς. Υπό το πρίσμα κάθε δικαιολογητικής βάσης, ο έλεγχος αναλογικότητας αποτελείται από διάφορα βήματα. Το Δικαστήριο πρέπει να εκτιμήσει εάν η δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό είναι κατάλληλη για την επίτευξη του καθορισμένου στόχου. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, το Δικαστήριο πρέπει ακόμη να εξακριβώσει εάν το εν λόγω μέτρο είναι αναγκαίο, το οποίο, με τη σειρά του, απαιτεί την εκτίμηση της ύπαρξης άλλου μέτρου που ενδεχομένως να επιτύγχανε τον ίδιο στόχο, αλλά θα ήταν λιγότερο επαχθές για το θεμελιώδες δικαίωμα του υποκειμένου των δεδομένων στην προστασία των δεδομένων. Τέλος, το Δικαστήριο θα μπορούσε να κρίνει ότι η παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του προσώπου ήταν τόσο σημαντική που δεν είναι δυνατό να δικαιολογηθεί από το όφελος που πρόκειται να επιτευχθεί με βάση τον καθορισμένο στόχο.
α) Πρώτη δικαιολογητική βάση: πρόληψη μέσω αποτροπής
148.
Κατά τη γνώμη μου, η δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό εξατομικευμένων πληροφοριών σχετικά με την παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ και των συνεπειών της μπορεί να αποτρέψει τόσο τους επαγγελματίες όσο και τους ερασιτέχνες αθλητές από τη διάπραξη παρόμοιων αδικημάτων. Το μέτρο είναι επίσης κατάλληλο από άποψη πρόληψης, καθώς βοηθά τους νέους που μπαίνουν τώρα στον χώρο του αθλητισμού και ίσως θέλουν να γίνουν επαγγελματίες αθλητές να συνειδητοποιήσουν ποιες θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση που χρησιμοποιήσουν απαγορευμένες ουσίες για καλύτερες επιδόσεις. Επομένως, δεν έχω αμφιβολίες σχετικά με την καταλληλότητα του επίμαχου μέτρου σε σχέση με τον καθορισμένο σκοπό.
149.
Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι εάν η ενημέρωση του κοινού σχετικά με την ταυτότητα της συγκεκριμένης αθλήτριας είναι αναγκαία, ώστε να αποτρέψει άλλους αθλητές από το υποπέσουν σε παρόμοιες παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ. Από αυτή την άποψη, αξίζει να ληφθεί υπόψη η γνωμοδότηση της ομάδας εργασίας του άρθρου 29 για την προστασία των δεδομένων (στο εξής: ομάδα εργασίας του άρθρου 29), προκατόχου του σημερινού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Προστασίας Δεδομένων, στην οποία εξετάστηκε η αναλογικότητα παρόμοιων κανόνων του WADC (
106
). Η ομάδα εργασίας του άρθρου 29, έκρινε ότι, για τους σκοπούς αποτροπής άλλων αθλητών, θα αρκούσε η δημοσίευση ανώνυμων πληροφοριών σχετικά με παραβάσεις και ποινές (
107
).
150.
Δεν συμφωνώ. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ήδη αποτρεπτικό αποτέλεσμα λόγω της αυστηρότητας των σχετικών ποινών. Ωστόσο, η γνώση της πιθανότητας δημοσίευσης του ονόματος κάποιου σε σχέση με παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ έχει πρόσθετη και ισχυρότερη αποτρεπτική επίδραση. Ενώ ένας νεαρός αθλητής που προσπαθεί να ανέλθει στον χώρο μπορεί να κρίνει ότι αξίζει ενδεχομένως να ρισκάρει εάν η αναμενόμενη ποινή είναι αποκλεισμός μερικών μηνών ή και μερικών ετών, θα το σκεφτεί μάλλον καλύτερα μόλις αντιληφθεί ότι το ευρύ κοινό θα μάθει για την παράβασή του. Επομένως, η ανώνυμη δημοσίευση δεν μπορεί να εκτιμηθεί ως μέτρο που επιτυγχάνει τον ίδιο στόχο εξίσου αποτελεσματικά (
108
).
151.
Η ομάδα εργασίας του άρθρου 29 έκρινε επίσης ότι η εφάπαξ δημοσίευση αμέσως μετά από απόφαση που επιβεβαιώνει παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ μπορεί να είναι κατάλληλο αλλά λιγότερο περιοριστικό μέτρο. Διαφωνώ και σε αυτό το σημείο. Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες αποτελεσματικής ενημέρωσης του κοινού-στόχου, εάν οι πληροφορίες διατίθενται καθ’ όλη τη διάρκεια του αποκλεισμού. Επιπλέον, αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιον τρόπο η εφάπαξ δημοσίευση, για παράδειγμα, με ένα μοναδικό δελτίο Τύπου στο διαδίκτυο, θα ήταν λιγότερο επαχθής από τη δημοσίευση πίνακα με τις ίδιες πληροφορίες. Στην πραγματικότητα, το ανωτέρω δελτίο Τύπου μπορεί να παραμείνει διαθέσιμο πολύ περισσότερο από τον πίνακα και, ως εκ τούτου, να εκθέτει για περισσότερο διάστημα τους αποκλεισμένους αθλητές, ενώ στον πίνακα το όνομα του αθλητή αφαιρείται με τη λήξη του αποκλεισμού. Αληθεύει, όπως επισήμανε η αιτούσα, ότι αν ο αποκλεισμός είναι ισόβιος, η επίμαχη καταχώριση στον πίνακα παραμένει επίσης διά βίου στο διαδίκτυο. Ωστόσο, αυτού του είδους η επέμβαση στο δικαίωμα του υποκειμένου των δεδομένων στην προστασία των δεδομένων, υπό τον όρο ότι περιέχει ακριβείς πληροφορίες, δεν είναι υπερβολικά επαχθής (ακόμη και αν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει εάν ο ισόβιος αποκλεισμός είναι υπερβολικός, αλλά αυτό είναι διαφορετικό ζήτημα), ενώ δεν πρέπει να υποτιμάται το όφελος από την αποτροπή των νέων αθλητών μέσω της ενημέρωσής τους για το παραπάνω ενδεχόμενο. Σε κάθε περίπτωση, εν προκειμένω ο αποκλεισμός διαρκεί τέσσερα έτη, μετά την πάροδο των οποίων θα αφαιρεθούν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που παρατίθενται στον επίμαχο πίνακα.
152.
Τέλος, μπορεί να τεθεί το εξής ερώτημα: κατά πόσον είναι αναγκαία η δημοσίευση παράβασης κανόνα αντιντόπινγκ, εάν μόνο οι σοβαρότερες παραβάσεις πρέπει να γίνονται γνωστές στο κοινό, εάν μόνο οι κατ’ εξακολούθηση παραβάτες πρέπει να εκτίθενται ονομαστικά και εάν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το επίπεδο στο οποίο αγωνίζεται ο αθλητής ή πρόσθετοι παράγοντες.
153.
Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να υπάρχει για τον νομοθέτη ορισμένο περιθώριο εκτίμησης κατά την αξιολόγηση τέτοιων παραγόντων. Ενδέχεται, για παράδειγμα, η δημοσίευση ορισμένων μόνο παραβάσεων να διευκολύνει την απόφαση για τη διάπραξη άλλων παραβάσεων. Η δημοσίευση επαναλαμβανόμενων μόνο παραβάσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους νέους αθλητές ως βάση υπολογισμού και, ακολούθως, να αποφασίσουν να το διακινδυνεύσουν μία φορά, εφόσον το όνομά τους δεν θα δημοσιοποιηθεί για ένα μόνο παράπτωμα (
109
). Συναφώς, μπορούν να διατυπωθούν πολλές ανησυχίες και επιχειρήματα.
154.
Ο Αυστριακός νομοθέτης φαίνεται ότι έλαβε υπόψη διάφορες ανησυχίες προκειμένου να επιτύχει τον προληπτικό στόχο της αποτροπής πιθανών παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ. Η στάθμιση των επίμαχων συμφερόντων είχε ως αποτέλεσμα ορισμένες εξαιρέσεις και όρια στον κανόνα, που προφανώς κρίθηκαν ότι δεν εμποδίζουν την επίτευξη του επιθυμητού στόχου. Η εξαίρεση περιλάμβανε ανηλίκους, πρόσωπα που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας και, στις περισσότερες περιπτώσεις, ερασιτέχνες αθλητές. Δεν προβλήθηκε κανένα πειστικό επιχείρημα στο Δικαστήριο το οποίο να επιτρέπει την αμφισβήτηση της εκτίμησης του νομοθέτη ότι ο επίμαχος κανόνας ήταν απαραίτητος για προληπτικούς σκοπούς στην περίπτωση των επαγγελματιών αθλητών.
155.
Επομένως, είμαι της γνώμης ότι το μέτρο κατά το οποίο απαιτείται εξατομικευμένη δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό των παραβάσεων κανόνων αντιντόπινγκ που διαπράχθηκαν από επαγγελματίες αθλητές είναι κατάλληλο και αναγκαίο για να αποτρέψει τους σημερινούς και μελλοντικούς αθλητές από τη διάπραξη τέτοιου είδους παραβάσεων.
156.
Τέλος, η επέμβαση στα δικαιώματα των επαγγελματιών αθλητών δεν είναι τόσο σοβαρή, ώστε να μην μπορεί να δικαιολογηθεί από τον προληπτικό σκοπό του επίμαχου μέτρου. Το περιεχόμενο της δημοσίευσης περιλαμβάνει το όνομα του αθλητή, το άθλημα στο οποίο αγωνίζεται, την παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και τη διάρκεια του αποκλεισμού. Οι εν λόγω πληροφορίες δεν αποκαλύπτουν στοιχεία πέρα από την επαγγελματική ζωή του εν λόγω αθλητή και δηλώνουν μόνο τις συνέπειες της παράνομης συμπεριφοράς, τις οποίες ο αθλητής γνώριζε όταν αποφάσισε να διαπράξει την εν λόγω παράβαση.
β) Δεύτερη δικαιολογητική βάση: αποτροπή της καταστρατήγησης του αποκλεισμού
157.
Η άλλη δικαιολογητική βάση η οποία προτάθηκε στην παρούσα διαδικασία είναι η ανάγκη ενημέρωσης των σχετικών ενδιαφερόμενων μερών ότι η εν λόγω αθλήτρια δεν μπορεί να συμμετέχει σε κανενός είδους αθλητική δραστηριότητα για όσο διάστημα ισχύει ο αποκλεισμός. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η αποτελεσματικότητα της ποινής και η αποτροπή της καταστρατήγησης της.
158.
Η δημοσίευση σε δημόσια προσβάσιμο διαδικτυακό χώρο είναι, ασφαλώς, κατάλληλη για την ενημέρωση των προσώπων που επιθυμούν να γίνουν χορηγοί του αθλητή, να προσκαλέσουν τον αθλητή να αγωνιστεί σε αθλητική διοργάνωση ή να απασχολήσουν τον αθλητή με οποιαδήποτε ιδιότητα που σχετίζεται με τον αθλητισμό. Για τον λόγο αυτό, αυτά τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να γνωρίζουν τα σχετικά με τον αποκλεισμό του αθλητή. Ως εκ τούτου, το μέτρο που προβλέπεται από τον ADBG είναι κατάλληλο για τον καθορισμένο σκοπό.
159.
Και στο σημείο αυτό, το πιο δύσκολο ερώτημα είναι εάν ένα τέτοιο μέτρο είναι αναγκαίο.
160.
Τυχόν επιχειρήματα σχετικά με την ανωνυμοποίηση δεν μπορούν να ενταχθούν στο πλαίσιο αυτού του δημόσιου σκοπού. Για την ενημέρωση συγκεκριμένων ενδιαφερόμενων μερών, πρέπει να αναφέρεται το όνομα του αθλητή που έχει αποκλεισθεί.
161.
Ωστόσο, η αιτούσα, επικαλούμενη τη γνωμοδότηση της ομάδας εργασίας του άρθρου 29, διατείνεται ότι η ενημέρωση του κοινού δεν είναι αναγκαία για την επίτευξη του καθορισμένου σκοπού. Υποστηρίζει ότι αρκεί η ενημέρωση των αθλητικών οργανισμών και των πιθανών ή σημερινών χορηγών. O WADA και ο αντιτείνουν ότι είναι αδύνατο να γνωρίζουν εκ των προτέρων ποιον πρέπει να ενημερώσουν. Επιπλέον, ανά πάσα στιγμή ένα νέο ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να γίνει στόχος των εν λόγω πληροφοριών, για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης ενός νέου γυμναστηρίου.
162.
Η ομάδα εργασίας του άρθρου 29 πρότεινε ένα δυνητικά λιγότερο δραστικό μέτρο που θα μπορούσε να αποτρέψει την καταστρατήγηση αποκλεισμού, το οποίο βασίζεται στην καθιέρωση πιστοποιητικού καλής διαγωγής (
110
). Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η πρόταση σχετίζεται με μια διαδικασία κατά την οποία, πριν από την πρόσκληση ενός ατόμου να συμμετάσχει σε αγώνες, την προσφορά εργασίας σε κάποιον στον τομέα του αθλητισμού ή την απόφαση περί χορηγίας για αθλητή, οι διοργανωτές του αγώνα, οι πιθανοί εργοδότες και οι χορηγοί θα ζητούσαν από τον αθλητή να προσκομίσει το εν λόγω πιστοποιητικό. Προκειμένου να είναι αποτελεσματική η χρήση του πιστοποιητικού, θα πρέπει να προβλέπεται σε παγκόσμιο και διεθνές επίπεδο και, ως εκ τούτου, να καλύπτει διαφορετικά ζητήματα επεξεργασίας δεδομένων, όπως η διαβίβαση των δεδομένων αυτών σε διεθνή οργανισμό. Σε κάθε περίπτωση, αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται τέτοιος μηχανισμός. Η πρόταση της ομάδας εργασίας του άρθρου 29 ίσως έχει κάποια βαρύτητα ως μήνυμα προς τον WADA να εξετάσει το ενδεχόμενο καθιέρωσης ενός τέτοιου μηχανισμού. Ωστόσο, για όσο διάστημα δεν υφίσταται τέτοιος μηχανισμός, ο Αυστριακός νομοθέτης δεν μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ως λιγότερο περιοριστικό μέτρο για την ενημέρωση των ενδιαφερόμενων μερών.
163.
Δεδομένου ότι η στοχοθετημένη ενημέρωση δεν έχει αποτέλεσμα, καθώς δεν είναι δυνατό το αρμόδιο όργανο να γνωρίζει ποιοι χρειάζονται ενδεχομένως τις σχετικές πληροφορίες, και δεδομένου ότι δεν υπάρχει επί του παρόντος κατάλληλο σύστημα πιστοποιητικών καλής διαγωγής, είμαι της γνώμης ότι το επίμαχο μέτρο είναι και κατάλληλο και αναγκαίο για την επίτευξη του στόχου, ήτοι της αποτροπής της καταστρατήγησης του αποκλεισμού.
164.
Ενδεχομένως μπορεί επ’ αυτού να διατυπωθεί ένα ακόμη επιχείρημα, όπως προβλήθηκε από τον NADA κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι η απασχόληση του αθλητή που έχει αποκλειστεί συνιστά παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ (
111
). Ως εκ τούτου, η γνώση της κατάστασης των αθλητών που έχουν αποκλειστεί φαίνεται να είναι αναγκαία για την αποφυγή πιθανών έμμεσων παραβάσεων των κανόνων αντιντόπινγκ.
165.
Τέλος, ο πίνακας με τα ονόματα, τις ενέργειες κατά παράβαση των κανόνων αντιντόπινγκ και τον αποκλεισμό των αθλητών, ο οποίος δημοσιεύεται στον ιστότοπο του NADA, ενημερώνεται περιοδικά. Οι πληροφορίες αφαιρούνται με τη λήξη του σχετικού αποκλεισμού. Τούτο σημαίνει ότι τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα της αιτούσας δεν θα παραμείνουν στον ιστότοπο για περισσότερο από όσο χρειάζεται για να αποτραπεί η καταστρατήγηση του αποκλεισμού της.
3. Έχει σημασία η δημοσίευση στο διαδίκτυο;
166.
Ο ADBG προβλέπει την υποχρεωτική δημοσιοποίηση προς το ευρύ κοινό των ζητούμενων πληροφοριών, αλλά δεν προσδιορίζει τη σχετική μέθοδο. Η δημοσίευση των εν λόγω πληροφοριών στον ιστότοπό του ήταν απόφαση του ίδιου του NADA.
167.
Η αιτούσα αμφισβήτησε αυτήν την απόφαση, ισχυριζόμενη ότι η δημοσίευση στο διαδίκτυο συνιστά εξαιρετικά επαχθές μέτρο και ότι η δημοσίευση εκτός διαδικτύου ή, τουλάχιστον, η εισαγωγή συστήματος σύνδεσης με όνομα χρήστη και κωδικό πρόσβασης για την παροχή πρόσβασης στις δημοσιευθείσες πληροφορίες θα συνιστούσε λιγότερο επαχθές μέτρο για τα θεμελιώδη δικαιώματα των αθλητών.
168.
Η ιδέα ότι η δημοσίευση στο διαδίκτυο είναι εξαιρετικά επαχθές μέτρο έχει διατυπωθεί από άλλους, για παράδειγμα, από την ομάδα εργασίας του άρθρου 29 (
112
) ή τη διαφωνούσα μειοψηφία στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση L.B. κατά Ουγγαρίας (
113
).
169.
Επ’ αυτού θα είμαι πολύ σύντομη. Εφόσον κριθεί δικαιολογημένη η υποχρέωση διάθεσης προς το ευρύ κοινό πληροφοριών που περιλαμβάνουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, ο μόνος τρόπος εκπλήρωσης της εν λόγω υποχρέωσης στη σύγχρονη κοινωνία είναι με δημοσίευση στο διαδίκτυο. Με τον ίδιο τρόπο που δεν νοείται η διάδοση ειδήσεων από πόρτα σε πόρτα μετά την εφεύρεση του τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο, με τον ίδιο τρόπο, από την εμφάνιση του διαδικτύου, η έντυπη δημοσίευση (όπως, για παράδειγμα ένα ενημερωτικό δελτίο) δεν είναι πλέον κατάλληλο μέσο για τη διάθεση πληροφοριών στο ευρύ κοινό. Το αίτημα δημοσίευσης με μέσα που δεν περιλαμβάνουν το διαδίκτυο ισοδυναμεί με αίτημα για την καταστρατήγηση της υποχρέωσης ενημέρωσης του κοινού.
170.
Στη γνωμοδότηση 4/2009, η ομάδα εργασίας του άρθρου 29 διατυπώνει την άποψη ότι η δημοσίευση στο διαδίκτυο θεωρείται πιο επεμβατική και επαχθής από τη δημοσίευση με μέσα που δεν περιλαμβάνουν το διαδίκτυο (
114
). Το κύριο επιχείρημά της ήταν ότι η πρώτη σημαίνει ότι ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση στα δεδομένα. Τούτο είναι αλήθεια, εντούτοις, αυτό ακριβώς είναι το νόημα της υποχρεωτικής διάθεσης των πληροφοριών προς το ευρύ κοινό. Το δεύτερο επιχείρημα της ομάδας εργασίας του άρθρου 29 αφορούσε το γεγονός ότι οι πληροφορίες στο διαδίκτυο μπορούν να χρησιμοποιηθούν για άλλους σκοπούς και να υποβληθούν σε περαιτέρω επεξεργασία. Είναι αλήθεια ότι είναι πιο εύκολη η εκ νέου επεξεργασία των πληροφοριών που υπάρχουν ήδη στο διαδίκτυο. Ωστόσο, τελικά, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ της δυνατότητας επαναχρησιμοποίησης των πληροφοριών που αναρτώνται στο διαδίκτυο και της δυνατότητας επαναχρησιμοποίησης των πληροφοριών που έχουν τυπωθεί σε ενημερωτικό δελτίο. Οι πληροφορίες σχετικά με παραβάσεις κανόνων αντιντόπινγκ που δημοσιεύονται σε ενημερωτικό δελτίο μπορούν εξίσου να χρησιμοποιηθούν από δημοσιογράφους, π.χ., και να αναρτηθούν σε διαδικτυακή πύλη ειδήσεων.
4. Ενδιάμεσο συμπέρασμα
171.
Είμαι επομένως της γνώμης ότι η υποχρεωτική δημοσίευση της παράβασης από επαγγελματία αθλητή των κανόνων αντιντόπινγκ σε δημόσια προσβάσιμο ιστότοπο αρχής κατά της φαρμακοδιέγερσης (αντιντόπινγκ) είναι και κατάλληλη και αναγκαία για να επιτευχθεί ο σκοπός πρόληψης, ήτοι η αποτροπή των σημερινών και μελλοντικών αθλητών από τη διάπραξη παρόμοιας παράβασης των εν λόγω κανόνων καθώς και η αποτροπή της καταστρατήγησης του αποκλεισμού των αθλητών.
172.
Βάσει των ανωτέρω, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο δεύτερο και στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα ότι δεν αντιβαίνει στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ πρακτική εθνικής αρχής υπεύθυνης για την προώθηση, τον συντονισμό και την παρακολούθηση εθνικού προγράμματος ελέγχου του ντόπινγκ, η οποία συνίσταται στη δημοσιοποίηση, στον δημοσίως προσβάσιμο ιστότοπο της αρχής, δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επαγγελματία αθλητή που αφορούν παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ.
V. Πρόταση
173.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε η Unabhängige Schiedskommission (ανεξάρτητη επιτροπή διαιτησίας, Αυστρία) ως εξής:
1)
Η πληροφορία ότι επαγγελματίας αθλητής έχει παραβεί κανόνα αντιντόπινγκ που σχετίζεται με τη χρήση ή απόπειρα χρήσης ή κατοχή απαγορευμένης ουσίας ή μεθόδου δεν συνιστά αυτή καθεαυτήν «δεδομένα που αφορούν την υγεία», κατά την έννοια του άρθρου 9 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων).
2)
Το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 2016/679
έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε πρακτική εθνικής αρχής υπεύθυνης για την προώθηση, τον συντονισμό και την παρακολούθηση εθνικού προγράμματος ελέγχου του ντόπινγκ, η οποία συνίσταται στη δημοσιοποίηση, στον δημοσίως προσβάσιμο ιστότοπο της αρχής, δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επαγγελματία αθλητή που αφορούν παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ.
3)
Το άρθρο 10 του κανονισμού 2016/679
έχει την έννοια ότι εφαρμόζεται στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που σχετίζονται με την κατοχή και τη μερική χρήση από επαγγελματία αθλητή, στο πλαίσιο αθλητικής δραστηριότητας, απαγορευμένων ουσιών του καταλόγου του Παγκόσμιου Οργανισμού καταπολέμησης της φαρμακοδιέγερσης.
4)
Η ανάθεση σε όργανο της επανεξέτασης απόφασης με την οποία διαπιστώνεται παράβαση κανόνα αντιντόπινγκ δεν καθιστά αυτόματα το όργανο αυτό «επίσημη αρχή» κατά την έννοια του άρθρου 10 του κανονισμού 2016/679.
Ωστόσο, τούτο ισχύει εφόσον το εθνικό δίκαιο καθιστά υπεύθυνο άλλο όργανο για τον έλεγχο των εν λόγω δεδομένων.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
(
2
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (ΕΕ 2016, L 119, σ. 1).
(
3
)	Müller, R. K., «History of Doping and Doping Control», σε Thieme, D. και Hemmersbach, P. (επιμ.), Doping in Sports, τόμος 195, Springer, 2010, σ. 2 (όπου εξηγείται ότι η χρήση φαρμάκων και ουσιών για την ενίσχυση της αθλητικών επιδόσεων χρονολογείται ήδη από τα τέλη του τρίτου αιώνα π.Χ.).
(
4
)	Βλ. van der Sloot, B., Paun, M., Leenes, R., Athletes’ Human Rights and the Fight Against Doping: A Study of the European Legal Framework, Springer, 2020, σ 14.
(
5
)	«Διεθνής Σύμβαση κατά της φαρμακοδιέγερσης στον αθλητισμό», Εκπαιδευτική, Επιστημονική και Επιμορφωτική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών, Παρίσι, 2005.
(
6
)	Σύμφωνα με μελέτη του 2017 που εκπονήθηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο WADC είναι νομικά δεσμευτικός σε ορισμένα κράτη μέλη, αλλά σε άλλα όχι. Βλ. Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Γενική Διεύθυνση Εκπαίδευσης, Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού, McNally, P., Paun, M., Sloot, B., κ.λπ., «Anti-doping & data protection: an evaluation of the anti-doping laws and practices in the EU Member States in light of the General Data Protection Regulation», Υπηρεσία Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2017, https://data.europa.eu/doi/10.2766/042641, σ. 77.
(
7
)	Τόσο οι IAAF Competition Rules 2015 όσο και οι IAAF Anti-Doping Rules 2017 ορίζουν τη «χρήση» ως «χρήση, εφαρμογή, κατάποση, ένεση ή κατανάλωση με οποιοδήποτε μέσο απαγορευμένης ουσίας ή απαγορευμένης μεθόδου».
(
8
)	Υπάρχουν δύο αποφάσεις της USK με ημερομηνία 21.12.2021. Η πρώτη απόφαση επικυρώνει τα ουσιαστικά πορίσματα της ÖADR και αναστέλλει τη διαδικασία όσον αφορά το σκέλος που αφορά τη μη δημοσίευση του ονόματος της αιτούσας, της ποινής και της παράβασης των κανόνων αντιντόπινγκ. Η δεύτερη απόφαση είναι η προδικαστική απόφαση στην παρούσα υπόθεση.
(
9
)	Βλ. άρθρο 5, παράγραφοι 6 και 4, του ADBG.
(
10
)	Η αιτούσα επισημαίνει ότι ο πίνακας είναι διαθέσιμος στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.nada.at/de/recht/suspendierungen-sperren.
(
11
)	Η ÖADR έχει συσταθεί ως ανεξάρτητο όργανο βάσει του άρθρου 7 του ADBG.
(
12
)	Άρθρο 23, παράγραφος 2, του ADBG. Ο NADA, το όργανο που υπέβαλε αίτηση εξέτασης ενώπιον της ÖADR. Βλ. άρθρο 18 του ADBG.
(
13
)	Άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG.
(
14
)	Άρθρο 23, παράγραφος 3, του ADBG.
(
15
)	Άρθρο 23, παράγραφος 3, του ADBG. Ο κανονισμός διαδικασίας της USK είναι διαθέσιμος στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.schiedskommission.at/files/doc/Gesetze-Richtlinien-und-Bestimmungen/USK-Verfahrensordnung-2021.pdf (στο εξής: κανονισμός διαδικασίας της USK).
(
16
)	Σημείο 1, παράγραφος 3, του κανονισμού διαδικασίας της USK.
(
17
)	Βλ. άρθρο 8, παράγραφος 2, του ADBG.
(
18
)	Τα στοιχεία αυτά περιλαμβάνονται επίσης στο άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG.
(
19
)	Άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG.
(
20
)	Σε υποθέσεις που αφορούν τη συμμετοχή σε διεθνή αθλητική διοργάνωση ή σε υποθέσεις που αφορούν αθλήτριες ή αθλητές διεθνούς επιπέδου, οι αποφάσεις είναι δυνατόν να προσβληθούν απευθείας ενώπιον του Internationaler Sportgerichtshof (Court of Arbitration for Sport) (Διαιτητικού Αθλητικού Δικαστηρίου) (στο εξής: CAS). Βλ. άρθρο 23, παράγραφος 4, του ADBG. Εντούτοις, εν προκειμένω δεν συντρέχει, προφανώς, τέτοια περίπτωση.
(
21
)	Βλ. άρθρο 23, παράγραφοι 1 και 4, του ADBG και σημείο IV, παράγραφος 3, της διάταξης περί παραπομπής. Σύμφωνα με αυτό, το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Δικαστήριο, Αυστρία) έκρινε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να επιληφθούν τα πολιτικά δικαστήρια υπόθεσης που αφορά παράβαση κανόνων αντιντόπινγκ είναι η απόφαση της ÖADR να έχει προηγουμένως προσβληθεί ενώπιον της USK.
(
22
)	Άρθρο 23, παράγραφος 1, του ADBG.
(
23
)	Ωστόσο, το άρθρο 23, παράγραφος 4, του ADBG προβλέπει ρητά μόνον ότι ο WADA, η διεθνής ολυμπιακή επιτροπή, η διεθνής παραολυμπιακή επιτροπή και η υπεύθυνη διεθνής ομοσπονδία του οικείου αθλήματος νομιμοποιούνται να προσβάλουν την απόφαση ενώπιον του CAS.
(
24
)	Απόφαση της 30ής Ιουνίου 1966 (61/65, EU:C:1966:39, σ. 273).
(
25
)	Το Δικαστήριο έχει δεχθεί κριτική διότι δεν έχει διατυπώσει πλήρη ορισμό της έννοιας «δικαστήριο». Για παράδειγμα, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα D. Ruiz-Jarabo Colomer στην υπόθεση De Coster (C‑17/00, EU:C:2001:366, σημείο 14) ή Broberg, M., και Fenger, N., Preliminary References to the European Court of Justice, 2η έκδ., Oxford University Press, Οξφόρδη, 2014, σ. 70. Άλλοι, και συμφωνώ με αυτή τη θέση, θεωρούν ότι η μεταξύ τους απόκλιση και η συνεχής εξέλιξη των οργάνων των κρατών μελών της Ένωσης απαιτεί ευελιξία όταν καθορίζεται εάν ένα όργανο μπορεί να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο». Βλ., για παράδειγμα, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα N. Wahl στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Torresi (C‑58/13 και C‑59/13, EU:C:2014:265, σημείο 27) και Wahl, N., και Prete, L., «The Gatekeepers of Article 267 TFEU: On Jurisdiction and Admissibility of References for Preliminary Rulings», Common Market Law Review, τόμος 55(2), 2018, σ. 511 έως 548, ιδίως σ. 522.
(
26
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1997, Dorsch Consult (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 23). Βλ. πιο πρόσφατη απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
27
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2018, Associação Sindical dos Juízes Portugueses (C‑64/16, EU:C:2018:117, σκέψη 42 επ.), της 25ης Ιουλίου 2018, Minister for Justice and Equality (Ελλείψεις του δικαστικού συστήματος) (C‑216/18 PPU, EU:C:2018:586, σκέψη 54), και της 24ης Ιουνίου 2019, Επιτροπή κατά Πολωνίας (Ανεξαρτησία του Ανωτάτου Δικαστηρίου) (C‑619/18, EU:C:2019:531, σκέψη 74 επ.).
(
28
)	Απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020 (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 55, αλλά βλ., επίσης, ολόκληρη την ανάλυση περί ανεξαρτησίας στις σκέψεις 51 έως 77).
(
29
)	Απόφαση της 21ης Μαρτίου 2000, Gabalfrisa κ.λπ., C‑110/98 έως C‑147/98, EU:C:2000:145, σκέψη 39).
(
30
)	Βλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2015, Consorci Sanitari del Maresme (C‑203/14, EU:C:2015:664, σκέψη 18).
(
31
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 12ης Ιουνίου 2014, Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta (C‑377/13, EU:C:2014:1754, σκέψη 26) (όπου διαπιστώνεται ότι «μολονότι η δράση του [δικαστηρίου] εκδηλώνεται μέσω προσωρινών σχηματισμών διαιτητικών οργάνων που παύουν να υφίστανται με την περάτωση της υποθέσεως […], [το δικαστήριο] […] χαρακτηρίζεται στο σύνολό του από μονιμότητα»).
(
32
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 23ης Μαρτίου 1982, Nordsee (102/81, EU:C:1982:107, σκέψη 11), και της 17ης Οκτωβρίου 1989, Handels- og Kontorfunktionærernes Forbund i Danmark (109/88, EU:C:1989:383, σκέψη 7).
(
33
)	Βλ., για παράδειγμα, διάταξη της 17ης Ιουλίου 2014, Emmeci (C‑427/13, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2014:2121, σκέψεις 25, 30 και 31) (η οποία κρίνει ότι ένα όργανο που εκδίδει συμβουλευτικές γνωμοδοτήσεις δεν πληροί το κριτήριο περί «δεσμευτικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας»).
(
34
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 6ης Οκτωβρίου 2015, Consorci Sanitari del Maresme (C‑203/14, EU:C:2015:664, σκέψη 24), και της 26ης Ιανουαρίου 2023, Construct (C‑403/21, EU:C:2023:47, σκέψη 41) (η οποία κρίνει παραδεκτή αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υποβάλλεται από όργανα που έχουν ισοδύναμη δικαιοδοσία με τα οικεία διοικητικά δικαστήρια και στην περίπτωση που ο αιτών, σύμφωνα με το εφαρμοστέο δίκαιο, είχε την επιλογή να προσφύγει ενώπιον του αιτούντος οργάνου).
(
35
)	Βλ. αποφάσεις της 17ης Σεπτεμβρίου 1997, Dorsch Consult (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 31), και της 29ης Νοεμβρίου 2001, De Coster (C‑17/00, EU:C:2001:651, σκέψη 14) (όπου τονίζεται ο μη απόλυτος χαρακτήρας της απαίτησης της «κατ’ αντιμωλίαν» διαδικασίας, ούτως ώστε ακόμη και αν απουσιάζουν τα σχετικά χαρακτηριστικά, η διαδικασία να πληροί, εντούτοις, την προϋπόθεση ώστε το οικείο όργανο να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο» κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ).
(
36
)	Βλ. απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1997, Dorsch Consult (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 31).
(
37
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, Governo della Repubblica italiana (Καθεστώς των Ιταλών ειρηνοδικών) (C‑658/18, EU:C:2020:572, σκέψη 63).
(
38
)	Η απαίτηση αυτή πληρούται ακόμη και αν υπάρχουν πρόσθετα κριτήρια βάσει των οποίων αποφασίζει το όργανο. Βλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 1994, Almelo (C‑393/92, EU:C:1994:171, σκέψη 23) (η οποία κρίνει παραδεκτή αίτηση προδικαστικής αποφάσεως υποβληθείσα από όργανο το οποίο, εκτός από την εφαρμογή κανόνων δικαίου, διενεργεί έλεγχο κατ’ εύλογη κρίση).
(
39
)	Οι διαδικαστικοί κανόνες που εφαρμόζει το όργανο δεν χρειάζεται να καθορίζονται από τον νόμο, αλλά μπορούν να θεσπισθούν από το ίδιο το όργανο. Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1997, Dorsch Consult (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 33) (όπου απορρίπτεται η ένσταση ότι οι εν λόγω διαδικαστικοί κανόνες θεσπίστηκαν από το ίδιο το αιτούν όργανο, ότι δεν παρήγαγαν αποτελέσματα έναντι τρίτων και ότι δεν είχαν δημοσιευθεί).
(
40
)	Βλ. άρθρο 23, παράγραφος 3, του ADBG. Βλ. επίσης σημείο 11 του κανονισμού διαδικασίας της USK.
(
41
)	Βλέπε σημείο 8 του κανονισμού διαδικασίας της USK.
(
42
)	Σύμφωνα με το άρθρο 23, παράγραφος 4, του ADBG, η όλη διαδικασία πρέπει να περατωθεί εντός έξι μηνών.
(
43
)	Βλ., συναφώς, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Darmon στην υπόθεση Corbiau (C‑24/92, EU:C:1993:59, σημείο 10).
(
44
)	Απόφαση της 11ης Ιουνίου 1987, X (14/86, EU:C:1987:275, σκέψη 7). Ωστόσο, ήδη πολύ πριν από την αν λόγω απόφαση, ο γενικός εισαγγελέας J. Gand στις προτάσεις του στην υπόθεση Vaassen-Göbbels (61/65, EU:C:1966:25, σ. 281) έκρινε την ανεξαρτησία ως σημαντικό χαρακτηριστικό της έννοιας «δικαστήριο».
(
45
)	Ωστόσο, ορισμένοι γενικοί εισαγγελείς χαρακτήρισαν την προσέγγιση του Δικαστηρίου σχετικά με το ζήτημα της ανεξαρτησίας του αιτούντος οργάνου ως υπερβολικά ευέλικτη. Βλ., για παράδειγμα, τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα D. Ruiz-Jarabo Colomer στην υπόθεση De Coster (C‑17/00, EU:C:2001:366, σημεία 19 έως 28) (όπου εξηγείται ότι υπήρξε σταδιακή χαλάρωση της νομολογίας σχετικά με την απαίτηση περί ανεξαρτησίας).
(
46
)	Βλ., για παράδειγμα, Pech, L., και Scheppele, K.L., «Illiberalism Within: Rule of Law Backsliding in the EU», Cambridge Yearbook of European Legal Studies, τόμος 19, Cambridge University Press, 2017, σ. 3 έως 47, και Priebus, S., «The Commission’s Approach to Rule of Law Backsliding: Managing Instead of Enforcing Democratic Values?», Journal of Common Market Studies, τόμος 60(6), University Association for Contemporary European Studies and John Wiley & Sons Ltd., 2022, σ. 1684 έως 1700.
(
47
)	Για επισκόπηση των σχετικών αποφάσεων, βλ. Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Γενική Διεύθυνση Εσωτερικών Πολιτικών της Ένωσης, Pech, L., «The European Court of Justice’s jurisdiction over national judiciary-related measures», 2023, διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://democracyinstitute.ceu.edu/articles/european-parliament-publishes-study-laurent-pech.
(
48
)	Βλ., για παράδειγμα, Broberg, M., Fenger, N., «The European Court of Justice’s Transformation of its Approach towards Preliminary References from Member State Administrative Bodies», Cambridge Yearbook of European Legal Studies, τόμος 24, Cambridge University Press, 2022, σ. 2 επ.
(
49
)	Παράδειγμα για την τελευταία περίπτωση είναι η απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, Wilson (C‑506/04, EU:C:2006:587), στην οποία το Δικαστήριο διευκρίνισε τι νοείται ως εξωτερική και εσωτερική ανεξαρτησία των δικαστηρίων. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας προδικαστικής παραπομπής που αφορούσε την εκτίμηση κατά πόσον η εθνική νομοθεσία πληροί τις απαιτήσεις περί ανεξαρτησίας που ορίζονται από το άρθρο 9 της οδηγίας 98/5/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διευκόλυνση της μόνιμης άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος σε κράτος μέλος διάφορο εκείνου στο οποίο αποκτήθηκε ο επαγγελματικός τίτλος (ΕΕ 1998, L 77, σ. 36), δηλαδή για την ελεύθερη κυκλοφορία των δικηγόρων. Η διάταξη αυτή απαιτούσε από τα κράτη μέλη να παρέχουν τη δυνατότητα άσκησης προσφυγών ενώπιον «δικαστηρίων» κατά της απόφασης σχετικά με την εγγραφή δικηγόρου.
(
50
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2018 (C‑64/16, EU:C:2018:117, σκέψεις 34 έως 38 και 42 και 43).
(
51
)	Απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψεις 55 επ.). Βλ., επίσης, Broberg, M., Fenger, N., «The European Court of Justice’s Transformation of its Approach towards Preliminary References from Member State Administrative Bodies», Cambridge Yearbook of European Legal Studies, τόμος 24, Cambridge University Press, 2022, σ. 21 επ. (όπου αξιολογείται η εξέλιξη της έννοιας της «ανεξαρτησίας» κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ και των δευτερογενών συνεπειών της νομολογίας σχετικά με το άρθρο 19, παράγραφος 1, ΣΕΕ και το άρθρο 47 του Χάρτη).
(
52
)	Βλ., για παράδειγμα, Reyns, C., «Saving judicial independence: a threat to the preliminary ruling mechanism?», European Constitutional Law Review, τόμος 17(1), Cambridge University Press, 2021, σ. 26-52.
(
53
)	Βλ., συναφώς, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα N. Wahl στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις Torresi (C‑58/13 και C‑59/13, EU:C:2014:265, σημεία 46 έως 54), και του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση Pula Parking (C‑551/15, EU:C:2016:825, σημεία 76 έως 107).
(
54
)	Η νομολογία συνήθως περιγράφει την «εσωτερική» πτυχή της ανεξαρτησίας, ή αμεροληψία, ως σημαντική για την τήρηση ίσων αποστάσεων από τους διαδίκους. Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, Wilson (C‑506/04, EU:C:2006:587, σκέψη 52). Επομένως, οι δικαστές πρέπει να μην έχουν προσωπικό συμφέρον για την επίλυση της διαφοράς. Είμαι της γνώμης ότι η «εξωτερική» πτυχή της ανεξαρτησίας, η οποία απαιτεί την απουσία οποιασδήποτε εξωτερικής επιρροής στους δικαστές, συμβάλλει στον ίδιο στόχο της τήρησης ίσων αποστάσεων και για τις δύο πλευρές μιας διαφοράς. Η εξωτερική πίεση οδηγεί επίσης στην επίλυση διαφοράς που δεν είναι αποτέλεσμα μιας αυτόνομης απόφασης του δικαστή, αλλά ενός εξωτερικού παράγοντα που έχει επηρεάσει τον δικαστή, πιθανότατα προς όφελος ενός από τους διαδίκους.
(
55
)	Βλ., ιδίως, αποφάσεις της 19ης Σεπτεμβρίου 2006, Wilson (C‑506/04, EU:C:2006:587, σκέψεις 49 έως 52), και της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψεις 57 έως 62).
(
56
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2019, Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Πολωνίας (Ανεξαρτησία του Ανωτάτου Δικαστηρίου) (C‑192/18, EU:C:2019:924, σκέψη 109 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
57
)	Βλ. αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και της 16ης Ιουλίου 2020, Governo della Repubblica italiana (Καθεστώς των Ιταλών ειρηνοδικών) (C‑658/18, EU:C:2020:572, σκέψη 49).
(
58
)	Βλ. αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και της 16ης Ιουλίου 2020, Governo della Repubblica italiana (Καθεστώς των Ιταλών ειρηνοδικών) (C‑658/18, EU:C:2020:572, σκέψη 48).
(
59
)	Άρθρο 8, παράγραφος 3, του ADBG. Αντιθέτως, τα μέλη της ÖADR, ως δικαστές πρώτου βαθμού σε υποθέσεις αντιντόπινγκ, διορίζονται από τον NADA. Βλ. άρθρο 7, παράγραφος 3, του ADBG.
(
60
)	Απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020 (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψη 66).
(
61
)	Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα G. Hogan στην υπόθεση Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2019:802, σημείο 38).
(
62
)	Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 13ης Ιανουαρίου 2022, Ministerstwo Sprawiedliwości (C‑55/20, EU:C:2022:6, σκέψη 77), και της 26ης Ιανουαρίου 2023, Construct (C‑403/21, EU:C:2023:47) (σχετικά με το γεγονός ότι η εξουσία απόλυσης μέλους πειθαρχικού δικαστηρίου δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως κριτήριο που πρέπει να εκτιμηθεί κατά την εξέταση της πιθανότητας να είναι τέτοια η εξουσία που να υπονομεύει την «εξωτερική» ανεξαρτησία του οργάνου που ζητεί την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως).
(
63
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2019, Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Πολωνίας (Ανεξαρτησία του Ανωτάτου Δικαστηρίου) (C‑192/18, EU:C:2019:924, σκέψη 110 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
64
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 3ης Μαΐου 2022, CityRail (C‑453/20, EU:C:2022:341, σκέψεις 52 και 64 έως 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) (σχετικά με διοικητική αρχή η οποία, μέσω της άσκησης των εξουσιών αυτεπάγγελτου ελέγχου, θα μπορούσε να ασκήσει η ίδια ως αιτούσα προσφυγή ενώπιόν της και ως εκ τούτου να ελέγξει τις διοικητικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τον εθνικό ρυθμιστικό φορέα για τον σιδηροδρομικό τομέα).
(
65
)	Πρβλ. απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020, Banco de Santander (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψεις 61 επ. και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
66
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 31ης Μαΐου 2005, Syfait κ.λπ. (C‑53/03, EU:C:2005:333, σκέψεις 31 έως 37), ή απόφαση της 30ής Μαΐου 2002, Schmid (C‑516/99, EU:C:2002:313, σκέψεις 34 έως 38).
(
67
)	Απόφαση της 24ης Μαΐου 2016 (C‑396/14, EU:C:2016:347).
(
68
)	Απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1997 (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 34).
(
69
)	Απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 1997 (C‑54/96, EU:C:1997:413, σκέψη 35).
(
70
)	Βλ. απόφαση της 21ης Ιανουαρίου 2020 (C‑274/14, EU:C:2020:17, σκέψεις 67 και 77).
(
71
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 6ης Οκτωβρίου 1981, Broekmeulen (246/80, EU:C:1981:218, σκέψη 9) (όπου το εν λόγω όργανο αποτελούνταν εν μέρει από ιατρούς), και της 24ης Μαΐου 2016, MT Højgaard και Züblin (C‑396/14, EU:C:2016:347, σκέψεις 27 έως 29) (όπου το εν λόγω όργανο αποτελούνταν από μη δικαστές και δικαστές)
(
72
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 24ης Μαΐου 2016, MT Højgaard και Züblin (C‑396/14, EU:C:2016:347, σκέψη 27), και της 16ης Ιουλίου 2020, Governo della Repubblica italiana (Καθεστώς των Ιταλών ειρηνοδικών) (C‑658/18, EU:C:2020:572, σκέψη 55).
(
73
)	Βλ., συναφώς, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση Ministerstwo Sprawiedliwości (C‑55/20, EU:C:2021:500, σημεία 58 και 59).
(
74
)	Όπως προκύπτει από τη δικογραφία του εθνικού δικαστηρίου, η υπόθεση αυτή πρωτοκολλήθηκε με αριθμό αναφοράς W108 2250401-1/10Z και η διαδικασία ανεστάλη από το Bundesverwaltungsgericht (Ομοσπονδιακό Διοικητικό Δικαστήριο) έως την έκδοση απόφασης στην υπό κρίση υπόθεση.
(
75
)	Απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 2023 (C‑132/21, EU:C:2023:2, σκέψη 57).
(
76
)	Τούτο το συμπέρασμα ερείδεται σε σχετικές επιστημονικές μελέτες. Βλ. Bresich, R., Dopplinger, L., Dörnhöfer, S., Kunnert, G., Riedl, E., Datenschutzgesetz Kommentar, Linde Verlag, 2018, σ. 201, και Schwamberger, S., σε Jahnel, D. (επιμ.), Jahrbuch 19 Datenschutzrecht, Neuer Wissenschaftlicher Verlag, 2019, σ. 267 με παραπομπές στο εθνικό δίκαιο.
(
77
)	Βλ., κατ’ αναλογίαν, όσον αφορά την οδηγία 2001/14/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2001, σχετικά με την κατανομή της χωρητικότητας των σιδηροδρομικών υποδομών και τις χρεώσεις για τη χρήση σιδηροδρομικής υποδομής καθώς και με την πιστοποίηση ασφαλείας (ΕΕ 2001, L 75, σ. 29), αποφάσεις της 9ης Νοεμβρίου 2017, CTL Logistics (C‑489/15, EU:C:2017:834, σκέψη 87), και της 27ης Οκτωβρίου 2022, DB Station & Service (C‑721/20, EU:C:2022:832, σκέψεις 60, 80 και 81) (όπου εξηγείται ότι, πριν από οποιαδήποτε δικαστική ενέργεια, οι διαφορές που σχετίζονται με τα σιδηροδρομικά τέλη πρέπει να πρώτα να υποβάλλονται στον ρυθμιστικό φορέα που έχει συσταθεί σύμφωνα με την οδηγία 2001/14/ΕΚ).
(
78
)	Άρθρο 2, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
(
79
)	Βλ., για παράδειγμα, αποφάσεις της 6ης Νοεμβρίου 2003, Lindqvist (C‑101/01, EU:C:2003:596, σκέψη 25), και της 13ης Μαΐου 2014, Google Spain και Google (C‑131/12, EU:C:2014:317, σκέψη 26) (όπου διαπιστώνεται ότι η πράξη φόρτωσης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε διαδικτυακή σελίδα συνιστά επεξεργασία).
(
80
)	Αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον προσδιορισμό της αιτούσας ως προσώπου που ενήργησε κατά παράβαση των κανόνων και, ως εκ τούτου, προφανώς «αφορ[ούν] ταυτοποιημένο ή ταυτοποιήσιμο φυσικό πρόσωπο», κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ.
(
81
)	Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2003, Lindqvist (C‑101/01, EU:C:2003:596, σκέψη 26).
(
82
)	Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Szpunar στην υπόθεση WK (C‑33/22, EU:C:2023:397, σημείο 78).
(
83
)	Σχετικά με τον ρόλο του άρθρου 165 ΣΛΕΕ, βλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Μ. Szpunar στην υπόθεση Royal Antwerp Football Club (C‑680/21, EU:C:2023:188, σημεία 48 έως 55).
(
84
)	Βλ., επ’ αυτού, Weatherill, S., «Saving Football from Itself: Why and How to Re-make EU Sports Law», Cambridge Yearbook of European Legal Studies, τόμος 24, 2022, σ. 8 και 9.
(
85
)	Αποφάσεις της 15ης Δεκεμβρίου 1995, Bosman (C‑415/93, EU:C:1995:463, σκέψη 73 επ.), της 18ης Ιουλίου 2006, Meca-Medina και Majcen κατά Επιτροπής (C‑519/04 P, EU:C:2006:492, σκέψη 22 επ.), της 1ης Ιουλίου 2008, MOTOE (C‑49/07, EU:C:2008:376, σκέψεις 20 έως 26), της 16ης Μαρτίου 2010, Olympique Lyonnais (C‑325/08, EU:C:2010:143, σκέψη 27 επ.), και της 13ης Ιουνίου 2019, TopFit και Biffi (C‑22/18, EU:C:2019:497, σκέψη 27 επ.), καθώς και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Α. Ράντου στην υπόθεση International Skating Union κατά Επιτροπής (C‑124/21 P, EU:C:2022:988, σημεία 36 έως 43), του γενικού εισαγγελέα Α. Ράντου στην υπόθεση European Superleague Company (C‑333/21, EU:C:2022:993, σημεία 39 έως 42), και του γενικού εισαγγελέα M. Szpunar στην υπόθεση Royal Antwerp Football Club (C‑680/21, EU:C:2023:188, σημεία 34 έως 36).
(
86
)	Το σχετικό μέρος της εν λόγω αιτιολογικής σκέψης έχει ως εξής: «Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα σχετικά με την υγεία θα πρέπει να περιλαμβάνουν όλα τα δεδομένα που αφορούν την κατάσταση της υγείας του υποκειμένου των δεδομένων και τα οποία αποκαλύπτουν πληροφορίες για την παρελθούσα, τρέχουσα ή μελλοντική κατάσταση της σωματικής ή ψυχικής υγείας του υποκειμένου των δεδομένων. Τούτο περιλαμβάνει […] πληροφορίες που προκύπτουν από εξετάσεις ή αναλύσεις σε μέρος ή ουσία του σώματος, μεταξύ άλλων από γενετικά δεδομένα και βιολογικά δείγματα […]».
(
87
)	Βλ. απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2003 (C‑101/01, EU:C:2003:596, σκέψη 50).
(
88
)	Οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (ΕΕ 1995, L 281, σ. 31) (στο εξής: οδηγία για την προστασία δεδομένων).
(
89
)	Της οποίας η αρχική διατύπωση ήταν πολύ πιο περιορισμένη από την τελική εκδοχή στο κείμενο. Βλ., συναφώς, Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ομάδα «Προστασία Δεδομένων», «General Data Protection Regulation – Revised draft of Chapters I and II» (έγγραφο 6828/13, 26 Φεβρουαρίου 2013, σ. 10) (όπου περιλαμβάνεται πρόταση διατύπωσης με σκοπό να απαιτείται τα επίμαχα δεδομένα υγείας «να αποκαλύπτουν πληροφορίες σχετικά με σημαντικά προβλήματα υγείας, θεραπείες και ευαίσθητες καταστάσεις ενός […] ατόμου»).
(
90
)	Βλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψη 85 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) (όπου καθορίζεται ο αυτοτελής χαρακτήρας της έννοιας σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης).
(
91
)	Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψεις 77 και 78) (όπου διαπιστώνεται ότι, σε αντίθεση με το άρθρο 8, παράγραφος 5, της οδηγίας 95/46, το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 10 του ΓΚΠΔ περιορίζεται μόνο στον ποινικό τομέα).
(
92
)	Κατά συνέπεια, δεν είναι απαραίτητο, για τους σκοπούς της υπό κρίση υπόθεσης, να κριθεί εάν επιβλήθηκαν άλλου είδους κυρώσεις στην αιτούσα.
(
93
)	Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψη 87 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
94
)	Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψη 88 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) (όπου υπενθυμίζεται ότι ακόμη και παραβάσεις που δεν χαρακτηρίζονται ως «ποινικές» από το εθνικό δίκαιο μπορούν ενδεχομένως να χαρακτηριστούν «ποινικές» με βάση αυτή καθεαυτήν τη φύση της επίμαχης παράβασης και τον βαθμό αυστηρότητας των κυρώσεων που μπορεί να επισύρουν).
(
95
)	Βλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψη 89) (όπου εξηγείται ότι εγγενές στοιχείο της «ποινικής» κύρωση δεν είναι μόνον η αποκατάσταση της προκληθείσας ζημίας).
(
96
)	Ως προς το σημείο αυτό, θα υποστηρίξω ότι η παρούσα κατάσταση βαίνει πέραν της γενικής βασικής γραμμής που είναι αποδεκτή στη νομολογία τόσο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όσο και του CAS ότι, γενικά, οι πειθαρχικές διαφορές που σχετίζονται με τον αθλητισμό δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ποινικού χαρακτήρα. Βλ., συναφώς, απόφαση του CAS της 22ας Αυγούστου 2011, Stichting Anti-Doping Autoriteit Nederland (NADO) & Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond (KNSB) κατά W. (2010/A/2311 & 2312, παράγραφος 33 (όπου διαπιστώνεται ότι τόσο κατά το ελβετικό δίκαιο όσο και κατά τη νομολογία του CAS οι διαφορές σχετίζονται με τον αθλητισμό κρίνονται γενικά ως αστικού χαρακτήρα).
(
97
)	Η Γαλλική Κυβέρνηση επικαλείται την απόφαση του ΕΔΔΑ της 6ης Νοεμβρίου 2018, Ramos Nunes de Carvalho e Sá κατά Πορτογαλίας [CE:ECHR:2018:1106JUD005539113, ιδίως § 67 (παύση άσκησης των καθηκόντων του δικαστή για περίοδο 240 ημερών) και § 127 (η παύση δεν πληροί το ποινικό όριο του άρθρου 6, παράγραφος 1 της ΕΣΔΑ)].
(
98
)	Τούτο δεν σημαίνει ότι ο σκακιστικός σύλλογος του Knin δεν είναι ένα αξιόπιστο ίδρυμα. Αντίθετα, κατά την κροατική λαογραφία, ο μεσαιωνικός Κροάτης βασιλιάς Stjepan Držislav, ο οποίος κυβέρνησε το πρώτο κροατικό κράτος από το φρούριο του Knin, αιχμαλωτίστηκε στην περιοχή από τον Ενετό δόγη Πιέτρο Βʹ Ορσεόλο. Για να ξανακερδίσει την ελευθερία του, ο Držislav έπαιξε έναν αγώνα σκακιού τριών παρτίδων εναντίον του Ενετού δόγη, κέρδισε όλους τους αγώνες και σε αντάλλαγμα κέρδισε την ελευθερία όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για όλες τις κροατικές πόλεις κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής. Για να γιορτάσει τη νίκη του, ο Držislav περιέλαβε στο οικόσημό του το καρό μοτίβο του σκακιού.
(
99
)	Βλ., συναφώς, απόφαση του ΕΔΔΑ της 2ας Οκτωβρίου 2018, Mutu και Pechstein κατά Ελβετίας (CE:ECHR:2018:1002JUD00405751, § 182) (όπου εξηγείται ότι ακρόαση κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1 της ΕΣΔΑ ήταν απαραίτητη, δεδομένου ότι ο διετής αποκλεισμός της προσφεύγουσας λόγω ντόπινγκ «στιγμάτισε ως έναν βαθμό και πιθανώς επηρέασε αρνητικά και την επαγγελματική της τιμή και φήμη»).
(
100
)	Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Norra Stockholm Bygg (C‑268/21, EU:C:2022:755, σημείο 81).
(
101
)	Άρθρο 21, παράγραφος 3, του ADBG.
(
102
)	Άρθρο 23, παράγραφος 14, του ADBG.
(
103
)	Πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Fashion ID (C‑40/17, EU:C:2019:629, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) (όπου εξηγείται ότι η έννοια του υπεύθυνου μπορεί να αφορά πολλούς φορείς που μετέχουν στην επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα).
(
104
)	Επ’ αυτού, το Δικαστήριο έχει ήδη αναγνωρίσει ότι η ίδια πράξη επεξεργασίας ενδεχομένως να συνδέεται με διαφόρους δικαιολογητικούς λόγους. Βλ., συναφώς, απόφαση της 9ης Μαρτίου 2017, Manni (C‑398/15, EU:C:2017:197, σκέψη 42). Βλ., επίσης, απόφαση της 1ης Αυγούστου 2022, Vyriausioji tarnybinės etikos komisija (C‑184/20, EU:C:2022:601, σκέψη 71), όπου το Δικαστήριο έκρινε ότι αρκεί ένας και μόνο δικαιολογητικός λόγος σύμφωνα με το άρθρο 6 του ΓΚΠΔ.
(
105
)	Ο έλεγχος της αναλογικότητας είναι μια αναγκαία ενέργεια στην οποία πρέπει να προβεί το Δικαστήριο προκειμένου να κρίνει ως δικαιολογημένο τον περιορισμό ενός θεμελιώδους δικαιώματος (άρθρο 52, παράγραφος 1 του Χάρτη). Σε σχέση με το θεμελιώδες δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων, η αρχή της αναλογικότητας επαναδιατυπώνεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ (αρχή της ελαχιστοποίησης των δεδομένων), και στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ.
(
106
)	Ομάδα εργασίας του άρθρου 29 για την προστασία των δεδομένων, «Δεύτερη γνωμοδότηση 4/2009 για το διεθνές πρότυπο για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του Παγκόσμιου Οργανισμού καταπολέμησης της φαρμακοδιέγερσης (WADA) όσον αφορά τις σχετικές διατάξεις του κώδικα WADA και άλλα θέματα σχετικά με την ιδιωτική ζωή στο πλαίσιο της καταπολέμησης της φαρμακοδιέγερσης (doping) στον αθλητισμό από τον WADA και (εθνικούς) οργανισμούς κατά της φαρμακοδιέγερσης (WP 162, η οποία εκδόθηκε στις 6 Απριλίου 2009, 0746/09/EN) (στο εξής: γνωμοδότηση 4/2009 της ομάδας εργασίας του άρθρου 29).
(
107
)	Γνωμοδότηση 4/2009 της ομάδας εργασίας του άρθρου 29, σ. 17, σημείο 3.6.2.
(
108
)	Το Δικαστήριο έχει ήδη χρησιμοποιήσει την εν λόγω προσέγγιση, ήτοι αν εναλλακτικό μέτρο θα ήταν εξίσου αποτελεσματικό για την εκτίμηση της αναγκαιότητας ενός μέτρου. Βλ., συναφώς, απόφαση της 1ης Αυγούστου 2022, Vyriausioji tarnybinės etikos komisija (C‑184/20, EU:C:2022:601, σκέψη 85 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
109
)	Δεν είναι δυνατό να συναχθούν αυτόματα συμπεράσματα από διαφορετικό πλαίσιο, όπως, για παράδειγμα αυτό που συζητήθηκε στην απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504), αναφορικά με το ζήτημα αν η δημοσίευση πληροφοριών σχετικά με τους παραβάτες για πρώτη φορά είναι δυσανάλογο μέτρο (όπ.π., σκέψη 115). Στην ανωτέρω υπόθεση, η δημοσίευση βαθμών ποινής που επιβλήθηκαν για παραβάσεις των κανόνων οδικής κυκλοφορίας κρίθηκε άσκοπη στην περίπτωση όσων είχαν υποπέσει σε παράβαση μία μόνο φορά. Ωστόσο, η δικαιολογητική βάση στο πλαίσιο στο οποίο αποφαινόταν το Δικαστήριο ήταν η βελτίωση της οδικής ασφάλειας (όπ.π., σκέψη 107). Πράγματι, όσοι διαπράττουν τροχαία παράβαση για πρώτη φορά ενδέχεται να μη θέτουν σε κίνδυνο την κυκλοφορία. Ωστόσο, η δημοσίευση των δεδομένων των αθλητών που διαπράττουν για πρώτη φορά παράβαση κανόνων αντιντόπινγκ μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία για την αποτροπή νέων αθλητών ακόμη και από την απόπειρα χρήσης απαγορευμένων ουσιών.
(
110
)	Γνωμοδότηση 4/2009 της ομάδας εργασίας του άρθρου 29, σ. 17, σημείο 3.6.1.
(
111
)	Το άρθρο 1, παράγραφος 2, σημείο 10, του ADBG ορίζει ότι η παροχή βοήθειας ή η απόπειρα παροχής βοήθειας σε αθλητή στον οποίο έχει επιβληθεί αποκλεισμός με σκοπό την καταστρατήγηση της περιόδου αποκλεισμού θεωρείται ξεχωριστό αδίκημα που αφορά «άλλο πρόσωπο».
(
112
)	Γνωμοδότηση 4/2009 της ομάδας εργασίας του άρθρου 29, σ. 17, σημείο 3.6.2.
(
113
)	Απόφαση ΕΔΔΑ της 9ης Μαρτίου 2023 (CE:ECHR:2023:0309JUD003634516).
(
114
)	Γνωμοδότηση 4/2009 της ομάδας εργασίας του άρθρου 29, σ. 17, σημείο 3.6.2.