62013CO0521_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C‑521/13 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2013,
Think Schuhwerk GmbH,
με έδρα το Kopfing (Αυστρία), εκπροσωπούμενη από τον M. Gail, Rechtsanwalt,
αναιρεσείουσα,
όπου ο έτερος διάδικος είναι:
το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (Εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ),
εκπροσωπούμενο από τον G. Schneider,
καθού πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους C. G. Fernlund, πρόεδρο τμήματος, A. Ó Caoimh και E. Jarašiūnas (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Szpunar
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Σκεπτικό της απόφασης
Διάταξη
1. Με την αίτησή της αναιρέσεως, η Think Schuhwerk GmbH (στο εξής: Think Schuhwerk) ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Think Schuhwerk κατά ΓΕΕΑ (κόκκινα άκρα κορδονιών υποδημάτων) (T‑208/12, EU:T:2013:376, στο εξής: αναιρεσιβαλλομένη απόφαση), με την οποία αυτό απέρριψε την προσφυγή της που αποσκοπούσε στην ακύρωση της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ) της 23ης Φεβρουαρίου 2012 (υπόθεση R 1552/2011-1), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως σημείου αποτελούμενου από κόκκινα άκρα κορδονιών υποδημάτων ως κοινοτικού σήματος (στο εξής: προσβαλλομένη απόφαση).
Το νομικό πλαίσιο
2. Με τίτλο «Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου», το άρθρο 7 του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1), ορίζει στην παράγραφο 1, στοιχείο β΄, τα εξής:
«Δεν γίνονται δεκτά για καταχώρηση:
[...]
β) τα σήματα που στερούνται διακριτικού χαρακτήρα».
Το ιστορικό της διαφοράς
3. Στις 10 Μαΐου 2010 η Think Schuhwerk υπέβαλε στο ΓΕΕΑ αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος.
4. Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το ακόλουθο σημείο:
>image>19
5. Στην αίτηση καταχωρίσεως, το επίδικο σήμα περιγράφεται ως εξής: «Η προστασία ζητείται για υποδήματα με κορδόνια τα οποία στα άκρα έχουν κόκκινες μύτες.»
6. Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση υπάγονται στην κλάση 25 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας σχετικά με τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών για την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως αναθεωρήθηκε και τροποποιήθηκε, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Υποδήματα, ειδικότερα κορδόνια».
7. Με απόφαση της 22ας Ιουνίου 2011, ο εξεταστής αρνήθηκε την καταχώριση για όλα τα προϊόντα, επειδή το επίδικο σήμα στερείται διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009.
8. Στις 26 Ιουλίου 2011 η Think Schuhwerk άσκησε προσφυγή ενώπιον του ΓΕΕΑ κατά της αποφάσεως του εξεταστή.
9. Με την προσβαλλομένη απόφαση, το πρώτο τμήμα προσφυγών του ΓΕΕΑ (στο εξής: τμήμα προσφυγών) απέρριψε την προσφυγή. Έκρινε ότι η χρήση κόκκινων άκρων κορδονιών δεν δημιουργεί εντύπωση που να διαφέρει σαφώς από τον συνήθη σχεδιασμό των υποδημάτων με κορδόνια, ότι ο καταναλωτής θα δει σ’ αυτήν μόνο μιαν άλλη παραλλαγή του σχεδίου του υποδήματος και ότι δεν θα αντιληφθεί επομένως το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση ως ένδειξη της προελεύσεως των προϊόντων. Κατέληξε ότι το σήμα αυτό δεν είχε τον ελάχιστο αναγκαίο διακριτικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009.
Η ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία και η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση
10. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 Μαΐου 2012, η Think Schuhwerk άσκησε προσφυγή αποσκοπούσα στην ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Προς στήριξη της προσφυγής αυτής, προέβαλε τέσσερις λόγους, αντλούμενους, πρώτον, από ελλιπή αιτιολογία κατά την έννοια του άρθρου 75 του κανονισμού 207/2009, δεύτερον, από παράβαση του άρθρου 76 του εν λόγω κανονισμού, τρίτον, από εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού αυτού και, τέταρτον, από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
11. Με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή αυτή.
Τα αιτήματα των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου
12. Η Think Schuhwerk ζητεί από το Δικαστήριο:
– να ακυρώσει την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση·
– να δεχθεί την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή της και
– να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.
13. Το ΓΕΕΑ ζητεί να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η Think Schuhwerk στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
14. Δυνάμει του άρθρου 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την ολική ή μερική απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως με αιτιολογημένη διάταξη.
15. Η διάταξη αυτή έχει εφαρμογή εν προκειμένω.
16. Προς στήριξη της αιτήσεώς της αναιρέσεως, η Think Schuhwerk προβάλλει τέσσερις λόγους. Ο πρώτος λόγος αντλείται από προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μη δεχόμενο ότι η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως ήταν ελλιπής. Με τον τρίτο και τέταρτο λόγο αναιρέσεως, αυτή προβάλλει, αντιστοίχως, παραβίαση της αρχής της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών καθώς και παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009.
Επί του πρώτου λόγου, ο οποίος αντλείται από προσβολή του δικαιώματος ακροάσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
17. Η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλλε το δικαίωμά της ακροάσεως. Συναφώς, παρατηρεί ότι, κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία, δεδομένου ότι το ΓΕΕΑ δεν υπέβαλε παρατηρήσεις επί της προσφυγής εντός της ταχθείσας προθεσμίας, το Γενικό Δικαστήριο έταξε προθεσμία στην Think Schuhwerk για να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επί της συνεχίσεως της διαδικασίας για την εφαρμογή του άρθρου 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Η Think Schuhwerk είχε ζητήσει από το Γενικό Δικαστήριο να της επιδικάσει τα αιτήματά της. Εντούτοις, το τελευταίο δεν αποφάνθηκε, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ούτε επί της παραλείψεως του ΓΕΕΑ να υποβάλει τις παρατηρήσεις του ούτε επί της αιτήσεως της Think Schuhwerk να εκδοθεί ερήμην απόφαση. Επιπλέον, η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι δεν είχε τη δυνατότητα να ζητήσει τη διεξαγωγή ακροάσεως για να εκθέσει κατ’ αυτήν τη θέση της όσον αφορά τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος η καταχώριση του οποίου ζητείται.
18. Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός είναι προδήλως αβάσιμος, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υποχρεούται να διευκρινίζει στους διαδίκους την περαιτέρω πορεία της διαδικασίας.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
19. Προκαταρκτικώς, παρατηρείται ότι, στη σκέψη 9 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, με επιστολή που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 2 Οκτωβρίου 2012, η Think Schuhwerk είχε ζητήσει να της επιδικαστούν τα αιτήματά της, σύμφωνα με το άρθρο 122, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Με τον παρόντα λόγο, η Think Schuhwerk προσάπτει εντούτοις, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν απεφάνθη κατά την έννοια αυτή και ότι δεν διεξήγαγε προφορική διαδικασία πριν αποφανθεί.
20. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 122, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, αν ο καθού, που κλητεύθηκε προσηκόντως, δεν απαντήσει στην προσφυγή νομοτύπως και εμπροθέσμως, ο προσφεύγων μπορεί να ζητήσει από το Γενικό Δικαστήριο να του επιδικάσει τα αιτήματά του. Κατά το δεύτερο εδάφιο της διατάξεως αυτής, η σχετική αίτηση επιδίδεται στον καθού και το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει τη διεξαγωγή προφορικής διαδικασίας επί της αιτήσεως.
21. Το άρθρο 122, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού ορίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, πριν εκδώσει ερήμην απόφαση, αφενός, εξετάζει το παραδεκτό της προσφυγής και, αφετέρου, εξακριβώνει κατά πόσον οι διατυπώσεις έχουν τηρηθεί κανονικά καθώς και αν τα αιτήματα του προσφεύγοντος φαίνονται βάσιμα.
22. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία για να εκδώσει ερήμην απόφαση, δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το παραδεκτό της προσφυγής και οι διατυπώσεις έχουν τηρηθεί κανονικά, προβαίνει στην εξακρίβωση του βασίμου των αιτημάτων του προσφεύγοντος και εκδίδει την απόφασή του, χωρίς πάντως να υποχρεούται να δεχθεί τα τελευταία. Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το άρθρο 122 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν προβλέπει ούτε ότι ο διάδικος που έχει ζητήσει να του επιδικασθούν τα αιτήματά του δύναται να ζητήσει τη διεξαγωγή προφορικής διαδικασίας ούτε ότι το Γενικό Δικαστήριο υποχρεούται να διεξαγάγει προφορική διαδικασία.
23. Εξάλλου, δεν αμφισβητείται ότι η Think Schuhwerk υπέβαλε τα επιχειρήματά της σχετικά με την προσβαλλομένη απόφαση και ιδίως τον διακριτικό χαρακτήρα του σήματος του οποίου η καταχώριση ζητείται με την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή της και ότι το τελευταίο εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση λαμβανομένων αυτών υπόψη.
24. Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμος.
Επί του δευτέρου λόγου, ο οποίος αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως προς αιτιολόγηση
Επιχειρήματα των διαδίκων
25. Η Think Schuhwerk θεωρεί ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να διαπιστώσει παράβαση της προς αιτιολόγηση υποχρεώσεως του τμήματος προσφυγών. Το τμήμα προσφυγών στήριξε την προσβαλλομένη απόφαση σε γενικώς γνωστά γεγονότα που απορρέουν από την πρακτική πείρα της εμπορίας καταναλωτικών προϊόντων που έχουν ζήτηση, όπως είναι τα υποδήματα, αλλά δεν εξέθεσε γιατί το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση δεν είχε διακριτικό χαρακτήρα. Υπό την έννοια αυτή, δεν ανέφερε τα γεγονότα που απορρέουν από την εν λόγω πρακτική πείρα ούτε τις συνέπειες που τα εν λόγω γεγονότα έχουν επί του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος αυτού.
26. Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός είναι προδήλως αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
27. Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, από τα άρθρα 256 ΣΛΕΕ, 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να παραθέτει επακριβώς τα επικρινόμενα σημεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση Knauf Gips κατά Επιτροπής, C‑407/08 P, EU:C:2010:389, σκέψη 43 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
28. Δεν ανταποκρίνεται στην απαίτηση αυτή η αίτηση αναιρέσεως η οποία, χωρίς καν να περιλαμβάνει επιχειρήματα σκοπούντα ειδικώς στον προσδιορισμό της πλάνης περί το δίκαιο την οποία ενδεχομένως πάσχει η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων ακυρώσεως και των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Πράγματι, αυτή η αίτηση αναιρέσεως συνιστά στην πραγματικότητα, απλώς και μόνον, αίτηση επανεξετάσεως της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, κάτι το οποίο εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου (βλ., μεταξύ άλλων, διάταξη Abbott Laboratories κατά ΓΕΕΑ, C‑21/12 P, EU:C:2013:23, σκέψη 85 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
29. Επιπλέον, τα επιχειρήματα αιτήσεως αναιρέσεως που δεν βάλλουν κατά της αποφάσεως που εξέδωσε το Γενικό Δικαστήριο κατόπιν προσφυγής ακυρώσεως μιας αποφάσεως, αλλά κατά αποφάσεως της οποίας η ακύρωση ζητήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δεν είναι παραδεκτά (βλ. διάταξη Getty Images κατά ΓΕΕΑ, C‑70/13 P, EU:C:2013:875, σκέψη 38 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
30. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η επιχειρηματολογία της Think Schuhwerk, που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως προς αιτιολόγηση, βάλλει κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως και αποσκοπεί υπό την έννοια αυτή σε επανεξέταση της προσφυγής που ασκήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
Επί του τρίτου λόγου, ο οποίος αντλείται από παραβίαση της αρχής της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών
Επιχειρήματα των διαδίκων
31. Η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι το τμήμα προσφυγών παραβίασε την αρχή της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών. Υποστηρίζει ότι, όσον αφορά τους απόλυτους λόγους απαραδέκτου, το ΓΕΕΑ όφειλε, δυνάμει του άρθρου 76 του κανονισμού 207/2009, να εξετάσει αυτεπαγγέλτως τα πραγματικά περιστατικά. Εντούτοις, το τελευταίο έκρινε ότι η Think Schuhwerk δεν είχε προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία να αποδεικνύουν ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση το είχε προσλάβει το ενδιαφερόμενο κοινό ως ένδειξη της προελεύσεως του προϊόντος. Η Think Schuhwerk διευκρινίζει συναφώς ότι είχε προσκομίσει, κατά την ενώπιον του ΓΕΕΑ διαδικασία, διάφορα έγγραφα, βάσει των οποίων το τελευταίο όφειλε να έχει καταδείξει για ποιους λόγους το σήμα αυτό δεν είχε διακριτικό χαρακτήρα.
32. Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε επί του λόγου που αντλείται από παραβίαση της αρχής της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών. Όμως, κατά πάγια νομολογία, στο μέτρο που η Think Schuhwerk επικαλέσθηκε τον διακριτικό χαρακτήρα σημείου του οποίου ζητεί την καταχώριση ως σήματος, σ’ αυτήν απόκειται να αποδείξει ότι το εν λόγω σημείο έχει τον απαιτούμενο διακριτικό χαρακτήρα.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
33. Διαπιστώνεται ότι ο παρών λόγος αναιρέσεως βάλλει στην πραγματικότητα κατά των εκτιμήσεων που διατυπώθηκαν ή παραλείφθηκαν από το τμήμα προσφυγών στην προσβαλλομένη απόφαση, ή γενικότερα από το ΓΕΕΑ, και που δεν περιλαμβάνονται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση. Επιπλέον, η Think Schuhwerk δεν προσδιόρισε σαφώς κατά ποία έννοια το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο απορρίπτοντας τον λόγο ακυρώσεώς της που αντλείται από παραβίαση της αρχής της αυτεπάγγελτης εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών.
34. Συνεπώς, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που αναφέρθηκε στις σκέψεις 27 έως 29 της παρούσας διατάξεως, ο παρών λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτος.
Επί του τετάρτου λόγου, ο οποίος αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009
Επιχειρήματα των διαδίκων
35. Η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, μη αποδεχόμενο την εκ μέρους του ΓΕΕΑ παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009, παρέβη και αυτό την εν λόγω διάταξη.
36. Υποστηρίζει, πρώτον, ότι η παρατεθείσα στις σκέψεις 31 έως 33, 37 και 38 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως νομολογία, σχετικά με τα σημεία που συγχέονται με την όψη αυτή καθεαυτήν των προϊόντων που αφορά η αίτηση καταχωρίσεως και η οποία εφαρμόζεται μεταξύ άλλων στα τρισδιάστατα σήματα που αποτελούνται από την εμφάνιση του ίδιου του προϊόντος ή τη συσκευασία αυτού, δεν είναι λυσιτελής εν προκειμένω. Αντίθετα προς το χρώμα της μύτης μιας κάλτσας, τα άκρα των κορδονιών υποδημάτων δεν αποτελούν στοιχείο αδιαχώριστο από αυτά. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο, βασιζόμενο στην εν λόγω νομολογία, δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα κόκκινα άκρα των κορδονιών υποδημάτων μπορούν να πληρούν τη λειτουργία υποδείξεως της προελεύσεως του προϊόντος. Συναφώς, η Think Schuhwerk τονίζει ότι η καταχώριση αυτού του σημείου ως σήματος έχει επίσης ζητηθεί για υποδήματα και ότι δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο, στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απεφάνθη μόνο ως προς τα κορδόνια υποδημάτων.
37. Δεν έχει, επίσης, εφαρμογή η νομολογία σχετικά με τα σήματα θέσεως, εφόσον, εν προκειμένω, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη «η όψη του χρώματος» του σήματος του οποίου η καταχώριση ζητείται, η οποία επιβεβαιώνει την ανεξαρτησία του τελευταίου σε σχέση με το σχεδιασθέν προϊόν και, συνεπώς, τον διακριτικό χαρακτήρα του.
38. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο, όπως και το τμήμα προσφυγών, εσφαλμένως εφάρμοσαν αυστηρότερα κριτήρια εκτιμήσεως του διακριτικού χαρακτήρα από αυτά που εφαρμόζονται στα λεκτικά ή εικονιστικά σήματα, κατά παράβαση της νομολογίας του Δικαστηρίου.
39. Δεύτερον, τόσο το τμήμα προσφυγών όσο και το Γενικό Δικαστήριο έκριναν εσφαλμένως ότι το επίπεδο προσοχής του ενδιαφερομένου κοινού, όσον αφορά είδη μόδας όπως τα υποδήματα, δεν είναι υψηλό.
40. Τρίτον, η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι, για την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του σημείου του οποίου ζητείται η καταχώριση ως σήματος, δεν έχει σημασία το ότι αυτό αποκλίνει σημαντικά από τον κανόνα ή τις συνήθειες του οικείου τομέα. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εσφαλμένως ότι τα επιχειρήματα της Think Schuhwerk σχετικά με την αγορά υποδημάτων δεν ασκούν επιρροή, αν και έκρινε ότι το τμήμα προσφυγών είχε ορθώς λάβει υπόψη την αγορά αυτή κατά την εξέτασή του. Επιπλέον, αντιθέτως προς τη διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου που περιλαμβάνεται στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Think Schuhwerk είχε προβάλει επιχειρήματα με τα οποία αποδείκνυε ότι το χρώμα ορισμένων μερών των κορδονιών υποδήματος προσλαμβάνεται από το ενδιαφερόμενο κοινό συνήθως ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως του προϊόντος.
41. Τέταρτον, η Think Schuhwerk υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι το ΓΕΕΑ παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως μη λαμβάνοντας υπόψη, στην προσβαλλομένη απόφαση, καταχωρίσεις σημάτων που είναι παρόμοια με το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση. Συναφώς, η διαπίστωση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά την οποία το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε ορθώς ότι η καταχώριση ήταν ασυμβίβαστη με τον κανονισμό 207/2009, δεν αιτιολογήθηκε.
42. Το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι τα επιχειρήματα που συνδέονται με την ποικιλία των εξωτερικών σχημάτων υποδημάτων και κορδονιών που υπάρχουν στην αγορά και με τον βαθμό προσοχής του ενδιαφερομένου κοινού περιλαμβάνονται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και πρέπει, συνεπώς, να απορριφθούν ως προδήλως απαράδεκτα. Εξάλλου, τα επιχειρήματα που αφορούν παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως είναι απαράδεκτα καθόσον αποσκοπούν σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
43. Πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει των άρθρων 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, η αναίρεση περιορίζεται στα νομικά ζητήματα. Το Γενικό Δικαστήριο είναι μόνο αρμόδιο να προβαίνει στη διαπίστωση και εκτίμηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών, καθώς και να εκτιμά τα αποδεικτικά στοιχεία. Η εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά συνεπώς, υπό την επιφύλαξη της ενδεχόμενης παραμορφώσεώς τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, αυτό καθεαυτό, στον έλεγχο του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις Mag Instrument κατά ΓΕΕΑ, C‑136/02 P, EU:C:2004:592, σκέψη 39, και Les Éditions Albert René κατά ΓΕΕΑ, C‑16/06 P, EU:C:2008:739, σκέψη 68).
44. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα επιχειρήματα της Think Schuhwerk σχετικά με τα ερωτήματα αν τα άκρα των κορδονιών υποδημάτων αποτελούν αδιαχώριστο στοιχείο αυτών των τελευταίων και αν ο βαθμός προσοχής του ενδιαφερομένου κοινού είναι υψηλός αφορούν την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, η οποία εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου. Πρέπει επομένως να απορριφθούν ως προδήλως απαράδεκτα.
45. Δεύτερον, παρατηρείται ότι, με την πρώτη και τρίτη σειρά επιχειρημάτων της, η Think Schuhwerk αμφισβητεί κατ’ ουσίαν όχι μόνο το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο, κατά το οποίο το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση στερείται διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009, αλλά επίσης τη λυσιτέλεια της νομολογίας κατ’ εφαρμογήν της οποίας το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον λόγο προσφυγής της που αντλείται από παράβαση της διατάξεως αυτής.
46. Κατά πρώτον, υπενθυμίζεται συναφώς ότι η εξέταση του Γενικού Δικαστηρίου βασίζεται στις προηγούμενες διαπιστώσεις του, που περιλαμβάνονται στις σκέψεις 35 και 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κατά τις οποίες τα άκρα των κορδονιών υποδημάτων είναι αδιαχώριστα από τα τελευταία και το επίδικο σήμα συγχέεται με την όψη του προϊόντος για το οποίο έχει ζητηθεί η καταχώριση και οι οποίες αποτελούν πραγματικές διαπιστώσεις που εκφεύγουν του ελέγχου του Δικαστηρίου στο πλαίσιο αναιρέσεως.
47. Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, ο διακριτικός χαρακτήρας σήματος κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009 πρέπει να εκτιμάται σε σχέση, αφενός, με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία ζητείται η καταχώριση και, αφετέρου, με τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό αντιλαμβάνεται το σήμα αυτό (απόφαση Audi κατά ΓΕΕΑ, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, σκέψη 34 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
48. Εντούτοις, επίσης κατά πάγια νομολογία, η αντίληψη του μέσου καταναλωτή δεν είναι κατ’ ανάγκη η ίδια στην περίπτωση σήματος αποτελούμενου από την εικόνα του ίδιου του προϊόντος και στην περίπτωση λεκτικού ή εικονιστικού σήματος, αποτελούμενου από σημείο ανεξάρτητο της όψεως των προϊόντων που υποδηλώνει, δεδομένου ότι ο μέσος καταναλωτής δεν έχει τη συνήθεια να αναγνωρίζει την προέλευση ενός προϊόντος βάσει του σχήματος ή της συσκευασίας του, χωρίς την ύπαρξη κάποιου εικονιστικού ή λεκτικού στοιχείου και, κατά συνέπεια, θα μπορούσε να αποδειχθεί δυσχερέστερη η διαπίστωση του διακριτικού χαρακτήρα ενός τέτοιου τρισδιάστατου σήματος, απ’ ό,τι αυτή του διακριτικού χαρακτήρα κάποιου λεκτικού ή εικονιστικού σήματος (βλ. απόφαση Henkel κατά ΓΕΕΑ, C‑144/06 P, EU:C:2007:577, σκέψη 36 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
49. Το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει παγίως ότι, αφενός, υπό τις συνθήκες αυτές, μόνο το σήμα το οποίο αποκλίνει σημαντικά από τα γενικώς ή συνήθως ισχύοντα στον κλάδο και, λόγω αυτού του γεγονότος, επιτελεί τη βασική του λειτουργία του προσδιορισμού της προελεύσεως του προϊόντος, διαθέτει διακριτικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009. Αφετέρου, η νομολογία αυτή, η οποία αναπτύχθηκε σε σχέση με τα τρισδιάστατα σήματα που αποτελούνται από την εικόνα του ίδιου του προϊόντος, ισχύει επίσης όταν το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση είναι εικονιστικό σήμα αποτελούμενο από την τρισδιάστατη παράσταση του εν λόγω προϊόντος, λαμβανομένου υπόψη ότι ούτε στην περίπτωση αυτή αποτελείται το σήμα από σημείο ανεξάρτητο από την εικόνα των προϊόντων που προσδιορίζει (βλ. απόφαση Henkel κατά ΓΕΕΑ, EU:C:2007:577, σκέψεις 37 και 38 καθώς και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
50. Όμως, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 32 έως 34 και 37 έως 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε και εφάρμοσε, ακριβώς, αυτή τη νομολογία, επικυρώνοντας επομένως την προσβαλλομένη απόφαση, αυτό δε χωρίς να υποπίπτει σε πλάνη περί το δίκαιο, εφόσον είχε διαπιστώσει στο πλαίσιο της κυριαρχικής εκτιμήσεώς του —όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 46 της παρούσας διατάξεως— ότι τα άκρα των κορδονιών υποδημάτων ήσαν αδιαχώριστα από τα τελευταία και ότι το επίδικο σήμα συγχέεται με την όψη του προϊόντος το οποίο αφορά η αίτηση καταχωρίσεως.
51. Συνεπώς, το επιχείρημα ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα νομικά κριτήρια για την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση είναι προδήλως αβάσιμο.
52. Κατά δεύτερον, καθόσον, με το επιχείρημα αυτό, η Think Schuhwerk αμφισβητεί το συμπέρασμα του Γενικού Δικαστηρίου ότι το σήμα αυτό στερείται διακριτικού χαρακτήρα, αρκεί να παρατηρηθεί ότι το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από πραγματική εκτίμηση και ότι η Think Schuhwerk δεν επικαλείται καμία αλλοίωση των πραγματικών περιστατικών ή των αποδεικτικών στοιχείων. Συνεπώς, κατ’ εφαρμογήν της νομολογίας που αναφέρθηκε στη σκέψη 43 τ ης παρούσας διατάξεως, το επιχείρημα αυτό είναι προδήλως απαράδεκτο.
53. Κατά τρίτον, ως προς τα επιχειρήματα κατά τα οποία το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τον διακριτικό χαρακτήρα του εν λόγω σήματος έναντι των προϊόντων που αφορά η αίτηση καταχωρίσεως αυτού και επιβεβαίωσε εσφαλμένως ότι η Think Schuhwerk δεν είχε προβάλει επιχειρήματα που να αποδεικνύουν ότι τα χρωματιστά άκρα των κορδονιών το ενδιαφερόμενο κοινό τα αντιλαμβάνεται συνήθως ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως των προϊόντων, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι στηρίζονται σε εσφαλμένη κατανόηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
54. Αφενός, από τη σκέψη 36 της αποφάσεως αυτής προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι τα υποδήματα ήσαν τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση και ότι ο όρος «προϊόν» που χρησιμοποίησε το Γενικό Δικαστήριο στην εν λόγω σκέψη αναφέρεται στα υποδήματα με κορδόνια.
55. Αφετέρου, είναι μεν αληθές ότι, στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Think Schuhwerk δεν είχε «[προσκομίσει] στοιχεία που να δείχνουν ότι το χρώμα ορισμένων μερών των κορδονιών ενός υποδήματος το αντιλαμβάνεται το ενδιαφερόμενο κοινό ως ένδειξη της εμπορικής προελεύσεως». Εντούτοις, από το σύνολο των σκέψεων 46 έως 49 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, εκ των οποίων η σκέψη 49 συνιστά το συμπέρασμα, προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο, με τον τρόπο αυτό, απλώς έκρινε, κατόπιν της εξετάσεως της επιχειρηματολογίας της Think Schuhwerk που πραγματοποιείται στις εν λόγω σκέψεις, ότι τα επιχειρήματα και τα αποδεικτικά στοιχεία που προσεκόμισε η τελευταία δεν καθιστούν δυνατή την απόδειξη του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου η καταχώριση ζητείται. Το Γενικό Δικαστήριο επομένως ουδόλως διαπίστωσε ότι η Think Schuhwerk δεν είχε προβάλει κανένα επιχείρημα με σκοπό να αποδειχθεί ο εν λόγω διακριτικός χαρακτήρας.
56. Συνεπώς, η πρώτη και η τρίτη σειρά επιχειρημάτων της Think Schuhwerk πρέπει να απορριφθούν ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτες και εν μέρει προδήλως αβάσιμες.
57. Τρίτον, ως προς την προβαλλομένη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και την παράβαση της υποχρεώσεως προς αιτιολόγηση, παρατηρείται ότι, στις σκέψεις 55 και 56 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου κατά την οποία, λαμβανομένων υπόψη των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της χρηστής διοικήσεως, το ΓΕΕΑ οφείλει μεν, στο πλαίσιο εξετάσεως αιτήσεως καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος, να λάβει υπόψη τις αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί επί παρόμοιων αιτήσεων, όμως οι εν λόγω αρχές πρέπει να συμβιβάζονται με την τήρηση της νομιμότητας και ότι, συνεπώς, πρέπει μεταξύ άλλων, για λόγους ασφάλειας δικαίου και, ακριβέστερα, χρηστής διοικήσεως, η εξέταση κάθε αιτήσεως καταχωρίσεως να είναι αυστηρή και πλήρης και να πραγματοποιείται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση προκειμένου να αποφεύγεται το ενδεχόμενο να καταχωρίζονται σήματα τα οποία δεν έπρεπε να καταχωριστούν (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση Agencja Wydawnicza Technopol κατά ΓΕΕΑ, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, σκέψεις 74 έως 77).
58. Συνεπώς, εφόσον το Γενικό Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι το τμήμα προσφυγών είχε ορθώς καταλήξει ότι, λαμβανομένων υπόψη των προϊόντων για τα οποία είχε ζητηθεί η καταχώριση και της αντιλήψεως των ενδιαφερομένων κύκλων, η επίδικη αίτηση καταχωρίσεως προσέκρουε στον λόγο απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του κανονισμού 207/2009, μπορούσε, χωρίς να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, να απορρίψει τον αντλούμενο από παραβίαση της εν λόγω αρχής λόγο.
59. Η επιχειρηματολογία της Think Schuhwerk, αντλούμενη από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, είναι επομένως προδήλως αβάσιμη.
60. Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, στις σκέψεις 29 έως 53 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τον αντλούμενο από εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, του εν λόγω κανονισμού λόγο και τον απέρριψε υπό την έννοια αυτή αιτιολογημένα, η προβαλλομένη παράβαση της υποχρεώσεως προς αιτιολόγηση επίσης δεν αποδεικνύεται προδήλως.
61. Ο παρών λόγος πρέπει επομένως να απορριφθεί ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτος και εν μέρει προδήλως αβάσιμος.
62. Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως εν μέρει προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει προδήλως αβάσιμη.
Επί των δικαστικών εξόδων
63. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρξε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι το ΓΕΕΑ ζήτησε να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα η οποία και ηττήθηκε, πρέπει αυτή να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) διατάσσει:
1) Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2) Καταδικάζει την Think Schuhwerk GmbH στα δικαστικά έξοδα.