62018TO0762_RES
Sprawa T‑762/18 R
Sofia Athanasiadou i Konstantinos Soulantikas
przeciwko
Komisji Europejskiej
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 września 2019 r.
Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przepisy finansowe (budżet, ramy finansowe, środki własne, zwalczanie oszustw) – Postępowanie egzekucyjne – Wniosek o zawieszenie – Dopuszczalność – Brak pilnego charakteru
Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zawieszenie wykonania – Przesłanki dopuszczalności – Wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji przewidującej obowiązek o charakterze pieniężnym – Brak wniesienia skargi głównej – Brak wpływu
(art. 256 ust. 1, art. 278, 299 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47; regulamin postępowania przed Sądem, art. 156 § 1)
(zob. pkt 31–36)
Streszczenie
W postanowieniu Athanasiadou i Soulantikas/Komisja (T‑762/18 R), ogłoszonym w dniu 10 września 2019 r., prezes Sądu oddalił w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie środków tymczasowych zarzut niedopuszczalności dotyczący braku wniesienia skargi głównej.
Sofia Athanasiadou i K. Soulantikas, zamieszkali w Grecji, założyli spółkę cywilną ECOSE. Spółka ta zawarła z Agencją Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego umowę o dotację na realizację projektu zatytułowanego „Seniorzy w akcji [Seniors in action]”. W następstwie sprawozdania z audytu zalecającego odzyskanie kwoty 59696,98 EUR, Komisja przyjęła decyzję w sprawie odzyskania od ECOSE tej kwoty wraz z należnymi odsetkami (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Zgodnie z przepisami greckiego kodeksu postępowania cywilnego Komisja przystąpiła do doręczenia zaskarżonej decyzji i nakazu zapłaty, korzystając z usług komornika sądowego. W dniu 30 października 2018 r. skarżący wnieśli sprzeciw przed sądem okręgowym w składzie jednoosobowym w Atenach (Grecja). W dniu 31 grudnia 2018 r. skarżący wnieśli do Sądu wniosek na podstawie art. 299 TFUE (
1
) o zawieszenie egzekucji zaskarżonej decyzji. W zgłoszonych uwagach Komisja wniosła o stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o zastosowanie środków tymczasowych ze względu na to, że nie została wniesiona główna skarga o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie art. 161 i 156 (
2
) regulaminu postępowania przed Sądem.
Prezes Sądu przypomniał po pierwsze, że jedynie on jest właściwy do orzekania o zawieszeniu egzekucji zaskarżonej decyzji, gdyż właściwość odnośnych sądów krajowych ogranicza się do kontroli prawidłowości środków egzekucyjnych (
3
).
Po drugie, wskazał, iż art. 156 regulaminu postępowania przewiduje różne reżimy proceduralne w zależności od podstawy prawnej, na której opiera się wniosek o zastosowanie środków tymczasowych. Zatem wymóg ustanowiony w art. 156 § 1 wspomnianego regulaminu, uzależniający dopuszczalność wniosku o zawieszenie wykonania aktu instytucji od uprzedniego lub równoczesnego wniesienia skargi głównej na ten akt, jest wyraźnie ograniczony do wniosków złożonych na podstawie art. 278 TFUE i 157 EWEA. W związku z tym obowiązek ten niekoniecznie ma zastosowanie w tym przypadku.
Po trzecie, prezes Sądu stwierdził, że wypełnienie takiego obowiązku pozbawiłoby skarżących prawa do skutecznego środka odwoławczego. W okolicznościach niniejszej sprawy, w celu zapewnienia sądom krajowym czasu niezbędnego do wykonania ich kompetencji w zakresie kontroli prawidłowości środków egzekucyjnych zgodnie z art. 299 ust. 4 TFUE, powinno być bowiem możliwe zwrócenie się do sądu Unii, który jako jedyny jest upoważniony do orzeczenia w stosownym razie zawieszenia egzekucji.
W zaistniałej sytuacji prezes Sądu podkreślił, że w konsekwencji zarzuty podniesione w ramach wykazania fumus boni iuris powinny polegać na zarzutach dotyczących właściwości sądu krajowego i wykazujących znamiona zasadności. Zarzuty dotyczące zgodności z prawem decyzji są bowiem nieistotne dla sprawy, chyba że zostałyby podniesione we wniosku na podstawie art. 278 TFUE towarzyszącym skardze głównej wniesionej na podstawie art. 263 TFUE, gdyż zasadność decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny może zostać zaskarżona wyłącznie przed sądem orzekającym stwierdzenie nieważności na podstawie tego postanowienia.
W tym względzie i bez konieczności orzekania na tym etapie co do znamion ich zasadności, prezes Sądu wskazał, że w niniejszej sprawie niektóre z podstaw przedstawionych przez skarżących na poparcie spełnienia przesłanki fumus boni iuris dotyczą właśnie postępowania egzekucyjnego w Grecji i prawidłowości środków egzekucyjnych, a zatem należą do kompetencji sądu krajowego. Tym samym wniosek w przedmiocie środków tymczasowych ma na celu umożliwienie sądowi krajowemu wykonywania kompetencji przysługujących mu na mocy art. 299 TFUE.
W związku z tym Sąd doszedł do wniosku, że zarzut niedopuszczalności z powodu braku wniesienia skargi głównej należy oddalić. Ostatecznie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych został oddalony z uwagi na brak pilnego charakteru.
(
1
)	Na mocy art. 299 TFUE akty Komisji, które nakładają zobowiązanie pieniężne na podmioty inne niż państwa, stanowią tytuł egzekucyjny. Postępowanie egzekucyjne jest regulowane przez przepisy procedury cywilnej obowiązujące w państwie, na terytorium którego ma ono miejsce. Klauzula wykonalności jest nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności tytułu, przez wyznaczony w tym celu przez rząd państwa członkowskiego organ krajowy, o którym zostanie powiadomiona Komisja i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanego, może on przystąpić do egzekucji zgodnie z ustawodawstwem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu. Postępowanie egzekucyjne może zostać zawieszone tylko na podstawie orzeczenia Trybunału. Jednakże kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji podlega właściwości sądów krajowych.
(
2
)	Artykuł 156 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że wniosek o zawieszenie wykonania aktu wydanego przez instytucję na podstawie art. 278 TFUE lub art. 157 EWEA jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wnioskodawca zaskarżył ten akt przed Sądem.
(
3
)	Zgodnie z art. 299 TFUE w związku z art. 256 ust. 1 TFUE, art. 39 ust. 1 i art. 53 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.