62019TJ0736_RES
Zaak T‑736/19
HA
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 december 2020
„Openbare dienst – Ambtenaren – Vergoeding van medische kosten – Maximumvergoeding voor apparaten tegen slaapapneu – Beroep tot nietigverklaring – Geen louter bevestigende handeling – Procesbelang – Ontvankelijkheid – Gemeenschappelijke regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren – Algemene uitvoeringsbepalingen”
Ambtenaren – Sociale zekerheid – Ziektekostenverzekering – Ziektekosten – Vergoeding – Maximumvergoeding – Vaststelling in de algemene uitvoeringsbepalingen – Toelaatbaarheid – Uitlegging van die bepalingen in die zin dat zij impliciet voorzien in een maximumvergoeding bij gebreke van uitdrukkelijke vaststelling van een dergelijke maximumvergoeding in de tekst – Daarvan uitgesloten
(Ambtenarenstatuut, art. 72, lid 1; regeling inzake de ziektekostenverzekering, art. 20)
(zie punten 66, 68, 69, 83, 85, 89)
Samenvatting
Verzoekster, HA, voormalig ambtenaar van de Commissie, is aangesloten bij het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Europese Gemeenschappen (GSZV). Sinds 2012 maakt zij gebruik van een apparaat voor continue positieve drukbeademing dat is bedoeld om slaapapneu te verhelpen (hierna: „CPAP-apparaat”), waarvoor zij van het afwikkelingsbureau een aantal voorafgaande goedkeuringen heeft verkregen die nodig zijn om een vergoeding voor de huurkosten van dat apparaat te ontvangen.
Toen verzoekster in februari 2014 een nieuw verzoek indiende, heeft het afwikkelingsbureau voorafgaande goedkeuring voor de aankoop van een dergelijk toestel verleend. Volgens dat bureau was immers vanuit medisch oogpunt enkel de aankoop van een CPAP-apparaat gerechtvaardigd en was de huur niet langer gerechtvaardigd. Verzoekster heeft evenwel een verzoek ingediend tot vergoeding van de kosten voor de huur van haar CPAP-apparaat vanaf 1 maart 2014.
Vervolgens heeft het afwikkelingsbureau verzoekster goedkeuring verleend voor de huur van een CPAP-apparaat voor een periode van vijf jaar, en daarbij een maximumvergoeding vastgesteld die overeenkwam met de in de algemene uitvoeringsbepalingen (hierna: „AUB”) (
1
) vastgestelde maximumvergoeding voor de aankoop van een CPAP-apparaat. Tevens werd een verhoging toegepast die overeenkwam met de terugbetaling van de onderhoudskosten en de kosten voor de aankoop van accessoires.
Ten slotte heeft het afwikkelingsbureau bij besluit van 17 januari 2019, dat is vastgesteld in antwoord op het verzoek tot verlenging van de voorafgaande goedkeuring voor de huur van verzoeksters CPAP-apparaat, deze goedkeuring verlengd met vijf jaar en daarbij opnieuw dezelfde maximumvergoeding vastgesteld. Verzoekster heeft dat besluit betwist. Zij voerde met name aan dat het was vastgesteld in strijd met de toepasselijke regeling, die niet voorzag in een maximumvergoeding voor de huur van een CPAP-apparaat.
In zijn arrest verklaart het Gerecht het besluit van het afwikkelingsbureau nietig en preciseert het onder welke voorwaarde maximumvergoedingen voor de ziektekosten van de rechthebbenden van het GSZV kunnen worden toegepast.
Beoordeling door het Gerecht
Het Gerecht beklemtoont dat de gemeenschappelijke regeling (
2
) uitdrukkelijk voorziet in de mogelijkheid dat de AUB voor bepaalde verstrekkingen geen maximumvergoeding invoeren. Er geldt zelfs een specifieke procedure om het financiële evenwicht van het GSZV in een dergelijk geval veilig te stellen. Hieruit volgt dat wanneer de Commissie – die bevoegd is om de AUB vast te stellen – een maximumvergoeding voor een verstrekking wenst in te voeren, zij deze maximumvergoeding uitdrukkelijk moet opnemen in de AUB.
Wanneer de AUB niet uitdrukkelijk melding maken van een maximumvergoeding voor een verstrekking, kunnen zij bijgevolg niet aldus worden uitgelegd dat zij impliciet in een dergelijk maximumbedrag voorzien. In dit verband komt het Gerecht, na onderzoek van de bewoordingen van de toepasselijke bepalingen, tot de slotsom dat de AUB niet voorzien in een maximumvergoeding voor de huur van een CPAP-apparaat. Voorts is het Gerecht van oordeel dat de omstandigheid dat in de AUB een maximumvergoeding voor de huur van andere medische hulpmiddelen is vastgesteld, terwijl een dergelijk plafond niet is vastgesteld voor de huur van een CPAP-apparaat, bevestigt dat voor de huur van dit apparaat geen maximumbedrag is vastgesteld, zelfs niet impliciet.
Het Gerecht merkt op dat aan deze vaststelling niet kan worden afgedaan door het betoog van de Commissie dat de AUB impliciet bepalen dat bij langdurig gebruik van een CPAP-apparaat dit apparaat zowel om medische als om budgettaire redenen aangekocht dient te worden.
Het Gerecht preciseert in dit verband dat een dergelijke uitlegging van de AUB niet volgt uit de bewoordingen daarvan. De AUB bevatten immers noch een tijdslimiet voor de huur van een CPAP-apparaat, noch een verplichting tot aankoop ervan. Verder rechtvaardigt de omstandigheid – gesteld dat zij bewezen is – dat het om medische redenen vereist kan zijn een CPAP-apparaat te kopen in plaats van te huren, op zich nog niet dat dienaangaande geen melding wordt gemaakt in de AUB.
Ten slotte merkt het Gerecht op dat de omstandigheid dat er voor de huur van een CPAP-apparaat voor een duur van meer dan drie maanden – net zoals voor de aankoop van een dergelijk apparaat – een voorafgaande goedkeuring is vereist, niet impliceert dat de in de AUB vastgestelde maximumvergoeding voor de aankoop van een dergelijk apparaat ook van toepassing is bij langdurige huur ervan.
(
1
)	Besluit C(2007) 3195 final van de Commissie van 2 juli 2007 houdende vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de vergoeding van ziektekosten.
(
2
)	Gemeenschappelijke regeling voor de verzekering van ambtenaren van de Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten, die de instellingen van de Unie op 24 november 2005 hebben vastgesteld krachtens artikel 72 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.