62023CO0025
BESCHIKKING VAN HET HOF (Negende kamer)
5 oktober 2023 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, artikel 94, onder b) en c), en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Bescherming van de consument – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Wisselbrieven – Vereiste om het regelgevingskader van het hoofdgeding weer te geven – Vereiste om de redenen te vermelden waarom een antwoord van het Hof noodzakelijk is – Gedeeltelijke kennelijke niet-ontvankelijkheid – Onbevoegdheid van de executierechter bij wie verzet is aangetekend om, ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument, het oneerlijke karakter te beoordelen van de bedingen van de overeenkomst die deze consument met een verkoper heeft gesloten en die de grondslag vormt voor de uitgifte van wisselbrieven waarvan de geldigheid als executoriale titel wordt betwist”
In zaak C‑25/23,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Qorti tal-Maġistrati (Malta) fil-qasam ċivili (lagere rechter in civiele zaken, Malta) bij beslissing van 14 december 2022, ingekomen bij het Hof op 16 januari 2023, in de procedure
AL
tegen
Princess Holdings Ltd,
geeft
HET HOF (Negende kamer),
samengesteld als volgt: L. S. Rossi, kamerpresident, S. Rodin (rapporteur) en O. Spineanu-Matei, rechters,
advocaat-generaal: J. Kokott,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om overeenkomstig artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof uitspraak te doen bij met redenen omklede beschikking,
de navolgende
Beschikking
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29), de artikelen 5 en 10 van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (PB 2008, L 133, blz. 66) en de artikelen 6 tot en met 8 van richtlijn (EU) 2019/771 van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2019 betreffende bepaalde aspecten van overeenkomsten voor de verkoop van goederen, tot wijziging van verordening (EU) 2017/2394 en richtlijn 2009/22/EG en tot intrekking van richtlijn 1999/44/EG (PB 2019, L 136, blz. 28).
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen AL en Princess Holdings Ltd over een beroep dat door AL is ingesteld om te voorkomen dat vervallen wisselbrieven uitvoerbaar worden.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Richtlijn 93/13
3
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 bepaalt:
„De lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument onder de in het nationale recht geldende voorwaarden de consument niet binden en dat de overeenkomst voor de partijen bindend blijft indien de overeenkomst zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan.”
4
Artikel 7, lid 1, van deze richtlijn bepaalt:
„De lidstaten zien erop toe dat er in het belang van de consumenten alsmede van de concurrerende verkopers, doeltreffende en geschikte middelen bestaan om een eind te maken aan het gebruik van oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen consumenten en verkopers.”
Richtlijn 2008/48
5
Artikel 5 van richtlijn 2008/48 heeft betrekking op „precontractuele informatie”.
6
Artikel 10 van deze richtlijn betreft de „in de kredietovereenkomst te vermelden informatie”.
Richtlijn 2019/771
7
Artikel 6 van richtlijn 2019/771 heeft betrekking op de „subjectieve conformiteitsvereisten” voor de goederen die voorwerp van verkoopovereenkomsten zijn.
8
Artikel 7 van deze richtlijn heeft betrekking op de „objectieve conformiteitsvereisten” voor deze goederen.
9
Artikel 8 van deze richtlijn betreft de „verkeerde installatie van [deze] goederen”.
10
Artikel 24, lid 2, van richtlijn 2019/771 bepaalt dat de bepalingen van deze richtlijn niet van toepassing zijn op overeenkomsten die vóór 1 januari 2022 zijn gesloten.
Reglement voor de procesvoering van het Hof
11
Artikel 94, onder b) en c), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof bepaalt:
„Naast de tekst van de prejudiciële vragen die aan het Hof worden gesteld, bevat het verzoek om een prejudiciële beslissing:
[…]
b)
de inhoud van de nationale bepalingen die op de zaak van toepassing kunnen zijn en, in voorkomend geval, de relevante nationale rechtspraak;
c)
de uiteenzetting van de redenen die de verwijzende rechter ertoe hebben gebracht om zich over de uitlegging of de geldigheid van bepalingen van het recht van de Unie vragen te stellen, alsook het verband tussen die bepalingen en de op het hoofdgeding toepasselijke nationale wettelijke regeling.”
Maltees recht
Wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering
12
Artikel 253, onder e), van de Kodiċi ta’ Organizzazzjoni u Proċedura Ċivili (wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering”), bepaalt kort gezegd dat een krachtens de Kodiċi tal-Kummerċ (wetboek van koophandel), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: „wetboek van koophandel”), uitgegeven wisselbrief die is vervallen een executoriale titel wordt wanneer de betrokken schuldeiser een gerechtelijke brief overlegt waardoor deze wisselbrief uitvoerbaar wordt en de schuldenaar niet binnen 20 dagen na ontvangst van deze brief verzet aantekent. Een dergelijk verzet kan worden gebaseerd op het feit dat de handtekening op de wisselbrief niet die van deze schuldenaar is dan wel op andere „ernstige en geldige gronden”. Wanneer de bevoegde rechter dit verzet toewijst, moet de houder van deze wisselbrief overeenkomstig het wetboek van koophandel een afzonderlijke vordering instellen.
Wetboek van koophandel
13
Artikel 198 van het wetboek van koophandel bepaalt kort gezegd dat verzet dat tegen de houder van een wisselbrief wordt aangetekend de betaling van deze wisselbrief niet mag vertragen, tenzij het verzet „eenvoudig en prompt” kan worden onderzocht. Wanneer verzet een „langer onderzoek” vereist, wordt dit onderzoek verricht in het kader van een afzonderlijke procedure en kan, in afwachting van de uitkomst van dat onderzoek, de tenuitvoerlegging van het betalingsbevel, waarbij in voorkomend geval een zekerheid kan worden gesteld, niet worden opgeschort.
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
14
In oktober 2019 heeft AL met No Deposit Cars Malta Ltd een overeenkomst gesloten voor de huurkoop van een tweedehandsauto, waarin een prijs van 12000 EUR was bedongen die over een periode van vijf jaar moest worden betaald in zestig maandelijkse termijnen van 200 EUR. Daartoe heeft AL zestig wisselbrieven ondertekend, elk voor een bedrag van 200 EUR.
15
Op 1 juni 2021 heeft Princess Holdings, een vennootschap die ook eigendom is van de aandeelhouder die alle aandelen in No Deposit Cars Malta bezit en waaraan deze wisselbrieven zijn overgedragen, een gerechtelijke brief ingediend bij de Qorti tal-Maġistrati (Malta) fil-qasam ċivili (lagere rechter in civiele zaken, Malta) met het oog op de gedwongen executie van acht van die wisselbrieven door de afgifte van een executiebevel.
16
Op 28 juni 2021 heeft AL beroep ingesteld om zich ertegen te verzetten dat deze acht wisselbrieven uitvoerbaar werden en heeft daarbij met name aangevoerd dat No Deposit Cars Malta deze wisselbrieven had bewaard terwijl hij de betrokken auto aan haar had teruggegeven.
17
In die omstandigheden heeft de Qorti tal-Maġistrati (Malta) fil-qasam ċivili de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)
Is het in strijd met het bepaalde in richtlijn [93/13] – in het bijzonder met de artikelen 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, daarvan – dat de [nationale] rechter in het kader van de procedure […] waarmee wordt beoogd een wisselbrief uitvoerbaar te laten verklaren, niet bevoegd is om de overeenkomst te onderzoeken die voorafgaand aan de uitgifte van de wisselbrief is gesloten?
2)
Is het in strijd met het bepaalde in richtlijn [2008/48] – in het bijzonder met de artikelen 5 en 10 daarvan – dat de [nationale] rechter in het kader van de procedure […] waarmee wordt beoogd een wisselbrief uitvoerbaar te laten verklaren, niet bevoegd is om de overeenkomst te onderzoeken die voorafgaand aan de uitgifte van de wisselbrief is gesloten?
3)
Is het in strijd met het bepaalde in richtlijn [2019/771] – in het bijzonder met het recht van de consument om van de verkoper een goed te ontvangen dat voldoet aan de vereisten van de artikelen 6 tot en met 8 van deze richtlijn en met zijn mogelijkheid van beroep als niet aan deze vereisten is voldaan – dat de [nationale] rechter in het kader een procedure waarmee wordt beoogd een wisselbrief uitvoerbaar te laten verklaren, niet bevoegd is om onderzoek te doen naar de onderliggende verplichtingen die zijn voorafgegaan aan de uitgifte van de wisselbrief?”
Ontvankelijkheid
18
Volgens artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer een verzoek om een prejudiciële beslissing kennelijk niet-ontvankelijk is, te allen tijde, de advocaat-generaal gehoord, zonder de behandeling voort te zetten beslissen bij met redenen omklede beschikking.
19
In de onderhavige zaak dient deze bepaling te worden toegepast wat de tweede en de derde vraag betreft.
20
Met zijn tweede en zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de artikelen 5 en 10 van richtlijn 2008/48 en de artikelen 6 tot en met 8 van richtlijn 2019/771 aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling van nationaal recht en de uitlegging daarvan door de nationale rechterlijke instanties, waarin een procedure voor de executie van een wisselbrief is vastgesteld in het kader waarvan de nationale rechter niet bevoegd is om onderzoek te doen naar de oneerlijkheid van de bedingen van de overeenkomst die heeft geleid tot de uitgifte van die wisselbrief, waarvan de geldigheid als executoriale titel wordt betwist.
21
Volgens vaste rechtspraak van het Hof is de krachtens artikel 267 VWEU ingestelde procedure een instrument voor de samenwerking tussen het Hof en de nationale rechterlijke instanties, dat het Hof in staat stelt de nationale rechters de elementen voor uitlegging van het Unierecht te verschaffen die zij nodig hebben om uitspraak te kunnen doen in de bij hen aanhangige gedingen (arrest van 26 maart 2020, Miasto Łowicz en Prokurator Generalny, C‑558/18 en C‑563/18, EU:C:2020:234, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22
Aangezien de verwijzingsbeslissing als basis voor deze procedure dient, moet de nationale rechter in de verwijzingsbeslissing zelf een minimum aan uitleg geven over het feitelijke en juridische kader van het hoofdgeding en de nodige toelichting geven over de redenen voor de keuze van de bepalingen van Unierecht waarvan hij om uitlegging verzoekt en over het verband dat volgens hem bestaat tussen die bepalingen en de nationale wetgeving die toepasselijk is op het aan hem voorgelegde geding [zie in die zin met name arrest van 4 juni 2020, C.F. (Belastingcontrole), C‑430/19, EU:C:2020:429, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
23
In dit verband moet ook worden benadrukt dat de gegevens in de verwijzingsbeslissingen ten eerste het Hof in staat moeten stellen een nuttig antwoord te geven op de vragen van de nationale rechter en ten tweede de regeringen van de lidstaten en de andere belanghebbenden in staat moeten stellen het hun bij artikel 23 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie verleende recht uit te oefenen om opmerkingen in te dienen. Het Hof dient erop toe te zien dat dit recht gewaarborgd blijft, in aanmerking genomen dat ingevolge deze bepaling alleen de verwijzingsbeslissingen ter kennis van de belanghebbenden worden gebracht (zie in die zin arrest van 2 september 2021, Irish Ferries, C‑570/19, EU:C:2021:664, punt 134 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
24
Deze cumulatieve vereisten met betrekking tot de inhoud van een verwijzingsbeslissing staan uitdrukkelijk vermeld in artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering, en de verwijzende rechter wordt in het kader van de door artikel 267 VWEU ingestelde samenwerking geacht deze te kennen en nauwgezet na te leven (beschikking van 3 juli 2014, Talasca, C‑19/14, EU:C:2014:2049, punt 21, en arrest van 9 september 2021, Toplofikatsia Sofia e.a., C‑208/20 en C‑256/20, EU:C:2021:719, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Zij worden bovendien vermeld in de punten 13, 15 en 16 van de aanbevelingen van het Hof van Justitie van de Europese Unie aan de nationale rechterlijke instanties over het aanhangig maken van prejudiciële procedures (PB 2019, C 380, blz. 1).
25
In casu voldoet de verwijzingsbeslissing wat betreft de tweede en de derde vraag duidelijk niet aan de vereisten van artikel 94, onder b) en c), van het Reglement voor de procesvoering.
26
In de eerste plaats bevat de verwijzingsbeslissing geen voldoende nauwkeurige omschrijving van het nationale rechtskader van het geding dat bij de nationale rechter aanhangig is. Hoewel de artikelen 166 A en 166 B van het wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering de belangrijkste elementen lijken te zijn om het hoofdgeding te begrijpen, zet de verwijzende rechter deze niet uiteen in het verzoek om een prejudiciële beslissing en legt hij niet uit welk verband er bestaat tussen deze artikelen en de richtlijnen 2008/48 en 2019/771. Dientengevolge stelt hij het Hof niet in staat een nuttig antwoord te geven op deze vragen.
27
In de tweede plaats wordt in de verwijzingsbeslissing niet uiteengezet welk verband er bestaat tussen de Unierechtelijke bepalingen waarvan in het kader van deze vragen om uitlegging wordt verzocht en de op het hoofdgeding toepasselijke nationale wettelijke regeling. Uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt namelijk geenszins in welk opzicht de uitlegging van de artikelen 5 en 10 van richtlijn 2008/48 en van de artikelen 6 tot en met 8 van richtlijn 2019/771 noodzakelijk is voor de beslechting van het hoofdgeding. De verwijzende rechter legt evenmin uit welk verband hij ziet tussen deze bepalingen van het Unierecht en de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale bepalingen. Bijgevolg kan het Hof niet beoordelen in hoeverre een antwoord op die vragen noodzakelijk is om die rechter in staat te stellen uitspraak te doen.
28
Ten slotte moet wat betreft de derde vraag worden vastgesteld dat uit artikel 24, lid 2, van richtlijn 2019/771 naar voren komt dat deze richtlijn slechts van toepassing is op overeenkomsten die op of na 1 januari 2022 zijn gesloten. Aangezien de in het hoofdgeding aan de orde zijnde overeenkomst vóór die datum is gesloten, is deze richtlijn in casu dus niet van toepassing.
29
Gelet op een en ander is het verzoek om een prejudiciële beslissing ingevolge artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering kennelijk niet-ontvankelijk voor zover het betrekking heeft op de tweede en de derde vraag.
Eerste vraag
30
Krachtens artikel 99 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, met name wanneer een antwoord op een prejudiciële vraag duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen.
31
In de onderhavige zaak dient deze bepaling te worden toegepast wat de eerste vraag betreft.
32
Met deze vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 zich verzetten tegen een bepaling van nationaal recht, zoals uitgelegd door de nationale rechterlijke instanties, op grond waarvan de rechter bij wie verzet is aangetekend in het kader van een procedure voor de executie van wisselbrieven, niet bevoegd is om ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument het mogelijk oneerlijke karakter te beoordelen van de bedingen van de overeenkomst die deze consument met een verkoper heeft gesloten en die de grondslag vormt voor de uitgifte van wisselbrieven waarvan de geldigheid als executoriale titel wordt betwist, terwijl geen dergelijk onderzoek is verricht en de executierechter de executie niet kan opschorten tot na afloop van de procedure ten gronde.
33
Hoewel het Hof zich dus op verschillende punten – en met inachtneming van de vereisten van artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 – heeft uitgesproken over de manier waarop de nationale rechter de bescherming van de door consumenten aan deze richtlijn ontleende rechten dient te waarborgen, neemt dit niet weg dat het Unierecht de procedures die van toepassing zijn op het onderzoek naar het vermeend oneerlijke karakter van een contractueel beding in beginsel niet harmoniseert en dat deze procedures bijgevolg een zaak van de interne rechtsorde van de lidstaten zijn, mits deze niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke situaties naar nationaal recht gelden (gelijkwaardigheidsbeginsel) en de uitoefening van de door het Unierecht verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk maken (doeltreffendheidsbeginsel) (zie in die zin arresten van 4 mei 2023, BRD Groupe Societé Générale en Next Capital Solutions, C‑200/21, EU:C:2023:380, punt 28, en 26 juni 2019, Addiko Bank, C‑407/18, EU:C:2019:537, punten 45 en 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
34
Het Hof heeft daarenboven verklaard dat de verplichting voor de lidstaten om de doeltreffendheid te waarborgen van de rechten die de justitiabelen aan het Unierecht ontlenen – met name voor de rechten die voortvloeien uit richtlijn 93/13 –, impliceert dat moet worden gezorgd voor effectieve rechterlijke bescherming, welk vereiste is herbevestigd in artikel 7, lid 1, van die richtlijn en tevens is neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en onder meer van toepassing is op de vaststelling van de procedureregels betreffende rechtsvorderingen die op dergelijke rechten zijn gebaseerd (zie in die zin arresten van 4 mei 2023, BRD Groupe Societé Générale en Next Capital Solutions, C‑200/21, EU:C:2023:380, punt 29, en 10 juni 2021, BNP Paribas Personal Finance, C‑776/19–C‑782/19, EU:C:2021:470, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat de uit richtlijn 93/13 voortvloeiende rechten alleen effectief kunnen worden beschermd indien de nationale procedurele regeling erin voorziet dat in de procedure tot afgifte van het betalingsbevel of de procedure tot executie van een dergelijk bevel ambtshalve door een rechter wordt getoetst of er sprake is van mogelijk oneerlijke bedingen in de betrokken overeenkomst (arrest van 20 september 2018, EOS KSI Slovensko, C‑448/17, EU:C:2018:745, punt 45).
36
Wanneer in het stadium van de executie van het betalingsbevel niet is voorzien in de ambtshalve toetsing door een rechter van het mogelijk oneerlijke karakter van de in de betrokken overeenkomst opgenomen bedingen, moet nationale wetgeving dus worden geacht de doeltreffendheid van de door richtlijn 93/13 verlangde bescherming te kunnen ondermijnen indien niet in een dergelijke toetsing is voorzien in het stadium van de afgifte van het betalingsbevel of, wanneer pas in een dergelijke toetsing is voorzien in het stadium van het verzet tegen het afgegeven bevel, indien er een niet te onderschatten risico bestaat dat de betrokken consument niet het vereiste verzet aantekent, wegens de bijzonder korte termijn die daarvoor is voorgeschreven, wegens de verhouding tussen de kosten van een rechtsvordering en het bedrag van de betwiste schuld, of omdat de nationale wetgeving niet voorziet in een verplichting om hem alle informatie te verstrekken die nodig is om de omvang van zijn rechten te bepalen (arrest van 20 september 2018, EOS KSI Slovensko, C‑448/17, EU:C:2018:745, punt 46).
37
Wat betreft orderbriefjes heeft het Hof voor recht verklaard dat artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die het mogelijk maakt om een betalingsbevel uit te vaardigen op grond van een naar zijn vorm rechtsgeldig orderbriefje, dat als zekerheid dient voor een uit een consumentenkredietovereenkomst voortvloeiende vordering, wanneer het voor de ter uitvaardiging van een betalingsbevel aangezochte rechter niet mogelijk is om het eventueel oneerlijke karakter van de bedingen van deze overeenkomst te beoordelen, aangezien de nadere bepalingen voor de uitoefening van het recht om verzet aan te tekenen tegen een dergelijk bevel niet kunnen garanderen dat de rechten die de betrokken consument aan deze richtlijn ontleent, worden geëerbiedigd (arrest van 13 september 2018, Profi Credit Polska, C‑176/17, EU:C:2018:711, punt 71).
38
Meer recent heeft het Hof geoordeeld dat richtlijn 93/13 aldus moet worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een regel van nationaal recht op grond waarvan een consument die een leningsovereenkomst met een kredietinstelling heeft gesloten en tegen wie die verkoper een procedure van gedwongen executie heeft ingeleid, zich na het verstrijken van een termijn van 15 dagen na de mededeling van de eerste handelingen van die procedure niet meer kan beroepen op het bestaan van oneerlijke bedingen om verzet aan te tekenen tegen die procedure, zelfs wanneer die consument volgens het nationale recht over een rechtsvordering beschikt tot vaststelling van het bestaan van oneerlijke bedingen waarvan de toepassing aan geen enkele termijn is gebonden, maar waarvan de uitkomst geen gevolgen heeft voor de procedure van gedwongen executie, die bindend kan zijn voor de consument voordat er uitspraak is gedaan over de vordering tot vaststelling van het bestaan van oneerlijke bedingen (arrest van 4 mei 2023, BRD Groupe Societé Générale en Next Capital Solutions, C‑200/21, EU:C:2023:380, punt 31).
39
Het Hof heeft eveneens voor recht verklaard dat die richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling waarbij de executierechter bij hypothecaire executie niet ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument kan toetsen of een beding dat is opgenomen in de overeenkomst waaruit de gevorderde schuld voortvloeit en dat ten grondslag ligt aan de executoriale titel, oneerlijk is, en evenmin voorlopige maatregelen, waaronder met name schorsing van de executie, kan opleggen wanneer deze maatregelen noodzakelijk zijn ter verzekering van de volle werking van de einduitspraak van de rechter die de desbetreffende procedure ten gronde behandelt en bevoegd is om te oordelen of dat beding oneerlijk is (arrest van 17 mei 2022, Impuls Leasing România, C‑725/19, EU:C:2022:396, punt 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
40
In casu heeft de betrokken schuldenaar weliswaar het recht om verzet aan te tekenen tegen de begunstigde van een wisselbrief, maar krachtens het wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering kan hij dit verzet enkel aantekenen op basis van het feit dat de handtekening op die wisselbrief niet de zijne is of op basis van „ernstige en geldige gronden”, overeenkomstig de betrokken nationale regeling. In de andere gevallen dient deze schuldenaar die wisselbrief ten gronde te betwisten in het kader van een afzonderlijke procedure krachtens het wetboek van koophandel. Aangezien een dergelijke betwisting echter niet kan leiden tot opschorting van de executie van dezelfde wisselbrief, kan de schuldenaar deze in beginsel niet betwisten voordat een nationale rechter heeft verklaard dat die brief geldt als executoire titel. De in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale wettelijke regeling lijkt de executierechter in dat specifieke geval niet de mogelijkheid te bieden om een voorlopige maatregel te treffen, zoals de opschorting van de executieprocedure tot het einde van de procedure ten gronde.
41
Uit het verzoek om een prejudiciële beslissing komt naar voren dat de executierechter bij wie verzet is aangetekend volgens het wetboek inzake rechterlijke organisatie en burgerlijke rechtsvordering niet ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument kan toetsen of de bedingen van de overeenkomst die aan de betrokken executoriale titel ten grondslag ligt oneerlijk zijn, aangezien dit in het kader van de behandeling van een beroep naar gemeen recht kan worden getoetst door de rechter ten gronde, die dan weer niet bevoegd is om de opschorting van de executieprocedure te gelasten.
42
In dat verband heeft het Hof geoordeeld dat het feit dat, krachtens het nationale recht, het toezicht op het eventueel oneerlijke karakter van de bedingen in een hypothecaire kredietovereenkomst tussen een verkoper en een consument, niet kan worden uitgeoefend door de rechter die zich moet uitspreken over de gedwongen tenuitvoerlegging van deze overeenkomst, maar enkel later in voorkomend geval door de rechter ten gronde bij wie de consument een nietigheidsvordering ten aanzien van deze bedingen aanhangig maakt, kennelijk ontoereikend is om de doeltreffendheid te waarborgen van de door richtlijn 93/13 beoogde bescherming van de consument (arrest van 26 juni 2019, Addiko Bank, C‑407/18, EU:C:2019:537, punt 61).
43
Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat wanneer de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging zou eindigen vóór de uitspraak van de rechter ten gronde waarbij het oneerlijke karakter van het aan de gedwongen tenuitvoerlegging ten grondslag liggende contractueel beding wordt vastgesteld en die procedure dus nietig wordt verklaard, een dergelijke uitspraak de consument slechts bescherming achteraf biedt in de vorm van schadeloosstelling, die onvolledig en ontoereikend is en – in strijd met artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 – geen doeltreffend of geschikt middel vormt om een einde te maken aan het gebruik van dat contractuele beding (beschikking van 6 november 2019, BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala Bucureşti en Secapital, C‑75/19, EU:C:2019:950, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
44
Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling van nationaal recht, zoals uitgelegd door de nationale rechterlijke instanties, op grond waarvan de rechter bij wie verzet is aangetekend in het kader van een procedure voor de executie van wisselbrieven, niet bevoegd is om ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument het mogelijk oneerlijke karakter te beoordelen van de bedingen van de overeenkomst die deze consument met een verkoper heeft gesloten en die de grondslag vormt voor de uitgifte van wisselbrieven waarvan de geldigheid als executoriale titel wordt betwist.
Kosten
45
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Negende kamer) verklaart voor recht:
1)
Het verzoek om een prejudiciële beslissing van 14 december 2022, ingediend door de Qorti tal-Maġistrati (Malta) fil-qasam ċivili (lagere rechter in civiele zaken, Malta), is kennelijk niet-ontvankelijk voor zover het de tweede en de derde vraag betreft.
2)
Artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij zich verzetten tegen een bepaling van nationaal recht, zoals uitgelegd door de nationale rechterlijke instanties, op grond waarvan de rechter bij wie verzet is aangetekend in het kader van een procedure voor de executie van wisselbrieven, niet bevoegd is om ambtshalve of op verzoek van de betrokken consument het mogelijk oneerlijke karakter te beoordelen van de bedingen van de overeenkomst die deze consument met een verkoper heeft gesloten en die de grondslag vormt voor de uitgifte van wisselbrieven waarvan de geldigheid als executoriale titel wordt betwist.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Maltees.