BESCHIKKING VAN HET HOF (Tiende kamer)
9 juni 2022 (*)
„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vervoer – Verordening (EU) 2020/1055 – Toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg – Cabotage – Beroep tot nietigverklaring – Ontvankelijkheid – Artikel 263, vierde alinea, VWEU – Voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt – Beroepsvereniging – Effectieve rechterlijke bescherming – Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”
In zaak C‑603/21 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 28 september 2021,
Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR), gevestigd te Herstal (België), vertegenwoordigd door F. Vanden Bogaerde, advocaat,
rekwirante,
andere partijen in de procedure:
Europees Parlement, vertegenwoordigd door I. Anagnostopoulou en R. van de Westelaken als gemachtigden,
Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door S. Emmerechts, A. Norberg en L. Vétillard als gemachtigden,
verweerders in eerste aanleg,
geeft
HET HOF (Tiende kamer),
samengesteld als volgt: I. Jarukaitis, kamerpresident, D. Gratsias (rapporteur) en Z. Csehi, rechters,
advocaat-generaal: G. Pitruzzella,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1        Met haar hogere voorziening verzoekt de Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR) in essentie, ten eerste,
om vernietiging van de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 28 juli 2021, UPTR/Parlement en Raad (T‑634/20, niet gepubliceerd, EU:T:2021:500; hierna: „bestreden beschikking”), waarbij het beroep niet-ontvankelijk is verklaard dat zij had ingesteld tot nietigverklaring van artikel 2, punt 4, van verordening (EU) 2020/1055 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2020 houdende wijziging van verordeningen (EG) nr. 1071/2009, (EG) nr. 1072/2009 en (EU) nr. 1024/2012 teneinde ze aan te passen aan ontwikkelingen in de wegvervoersector (PB 2020, L 249, blz. 17), en, ten tweede,
om nietigverklaring van deze bepaling (hierna: „litigieuze bepaling”).
Toepasselijke bepalingen
2        Verordening (EG) nr. 1072/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels voor toegang tot de markt voor internationaal goederenvervoer over de weg (PB 2009, L 300, blz. 72) bevat in artikel 8 regels voor cabotage in de zin van artikel 2, punt 6, van deze verordening, dat wil zeggen nationaal vervoer voor rekening van derden dat tijdelijk wordt verricht in een lidstaat van ontvangst, overeenkomstig deze verordening.
3        De litigieuze bepaling luidt:
„Artikel 8 [van verordening nr. 1072/2009] wordt als volgt gewijzigd:
a)      het volgende lid wordt ingevoegd:
‚2 bis.      Vervoerders mogen binnen vier dagen na het einde van een cabotage in een lidstaat, met hetzelfde voertuig of, in het geval van een samenstel van voertuigen, met de trekker van datzelfde voertuig, geen cabotage uitvoeren in diezelfde lidstaat.’;
b)      de eerste alinea van lid 3 wordt vervangen door:
‚3.      Nationale wegvervoersdiensten die in de lidstaat van ontvangst worden verricht door een niet-ingezeten vervoerder, worden alleen geacht aan deze verordening te voldoen als de vervoerder duidelijke bewijzen van het voorafgaande internationale vervoer en van elke daaropvolgende cabotageactiviteit kan leveren. Ingeval het voertuig zich in de laatste vier dagen vóór het internationale vervoer op het grondgebied van de lidstaat van ontvangst heeft bevonden, levert de vervoerder tevens duidelijke bewijzen van alle activiteiten die in die periode zijn verricht.’;
c)      het volgende lid wordt ingevoegd:
‚4 bis.      De in lid 3 bedoelde bewijzen worden op verzoek voorgelegd aan of verzonden naar de gemachtigde inspecteur van de lidstaat van ontvangst, binnen de duur van de wegcontrole. Zij kunnen in elektronische vorm worden voorgelegd of verzonden, gebruikmakend van een wijzigbaar gestructureerd formaat dat rechtstreeks gebruikt kan worden voor opslag en verwerking door computers, zoals een elektronische vrachtbrief (e-CMR) in het kader van het Aanvullend Protocol van Genève bij het Verdrag betreffende de overeenkomst tot internationaal vervoer van goederen over de weg (CMR) betreffende de elektronische vrachtbrief van 20 februari 2008. Tijdens de wegcontrole mag de bestuurder contact opnemen met het hoofdkantoor, de vervoersmanager of een andere persoon of entiteit opdat deze voor het einde van de wegcontrole de in lid 3 bedoelde bewijzen kan verstrekken.’
[...]”
Voorgeschiedenis van het geding, procedure bij het Gerecht en bestreden beschikking
4        Rewirante is een in België gevestigde beroepsvereniging met als leden uitsluitend professionele vervoerders en verleners van logistieke diensten, met name ondernemingen die internationaal goederenvervoer over de weg verrichten voor rekening van derden.
5        Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 oktober 2020, heeft rekwirante krachtens artikel 263 VWEU beroep tot nietigverklaring van de litigieuze bepaling ingesteld.
6        Bij afzonderlijke akten, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 4 en 19 januari 2021, hebben respectievelijk het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie excepties van niet-ontvankelijkheid opgeworpen krachtens artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.
7        Bij de bestreden beschikking heeft het Gerecht de excepties van niet-ontvankelijkheid van het Parlement en de Raad aanvaard en het beroep niet-ontvankelijk verklaard, op grond dat rekwirante geen procesbevoegdheid had krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU.
8        Na in wezen te hebben vastgesteld dat enkel de tweede in die bepaling genoemde hypothese in casu relevant was, heeft het Gerecht in dit verband geoordeeld dat, gelet op het betoog van rekwirante en de toepasselijke rechtspraak inzake de ontvankelijkheid van door verenigingen ingestelde beroepen tot nietigverklaring, het beroep slechts ontvankelijk kon worden verklaard indien was aangetoond dat de leden van rekwirante of sommigen van hen individueel procesbevoegdheid hadden.
9        In de eerste plaats heeft het Gerecht, na zijn analyse in de punten 39 tot en met 47 van de bestreden beschikking, in de punten 48 tot en met 50 van die beschikking vastgesteld dat rekwirantes leden door de litigieuze bepaling niet individueel werden geraakt, dat het dus overbodig was te onderzoeken of zij er rechtstreeks door werden geraakt en dat rekwirante zich als beroepsvereniging bijgevolg niet kon beroepen op hun procesbevoegdheid.
10      In de tweede plaats heeft het Gerecht in de punten 58
tot en met 67 van die beschikking en met name op basis van de rechtspraak in de arresten van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad (C‑583/11 P, EU:C:2013:625), en 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (C‑456/13 P, EU:C:2015:284), het argument van rekwirante verworpen dat, gelet op het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, artikel 263 VWEU niet „restrictief” mag worden uitgelegd en haar beroep bijgevolg ontvankelijk moet worden verklaard.
Conclusies van partijen
11      Rekwirante verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;
–        de litigieuze bepaling nietig te verklaren, en
–        de beslissing over de kosten aan te houden.
12      Het Parlement verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening niet-ontvankelijk te verklaren wat het verzoek tot nietigverklaring van de litigieuze bepaling betreft;
–        de hogere voorziening af te wijzen voor het overige, en
–        rekwirante te verwijzen in de kosten.
13      De Raad verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening af te wijzen en
–        rekwirante te verwijzen in de kosten.
Hogere voorziening
14      Krachtens artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof kan het Hof, wanneer een hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om deze hogere voorziening geheel of gedeeltelijk bij met redenen omklede beschikking af te wijzen.
15      Deze bepaling dient in de onderhavige zaak te worden toegepast.
16      Om te beginnen moet worden opgemerkt dat het Parlement en, impliciet, de Raad vraagtekens plaatsen bij de ontvankelijkheid van de conclusies van de hogere voorziening. Zij betogen in wezen dat de conclusies van de hogere voorziening niet strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van de beslissing van het Gerecht. Voorts is het Parlement van mening dat, aangezien het Gerecht zich niet heeft uitgesproken over het beroep ten gronde, de vordering tot nietigverklaring van de litigieuze bepaling niet-ontvankelijk is.
17      In dit verband moet ten eerste worden opgemerkt dat, ondanks de formele bewoordingen van de conclusies in het laatste deel van de hogere voorziening, uit de inhoud van de hogere voorziening duidelijk blijkt dat zij in de eerste plaats strekt tot vernietiging van de bestreden beschikking en pas in de tweede plaats tot nietigverklaring van de litigieuze bepaling.
18      Bijgevolg is de hogere voorziening niet in strijd met artikel 169, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, volgens hetwelk de conclusies van de hogere voorziening strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van de beslissing van het Gerecht zoals deze in het dictum daarvan voorkomt, en is zij op die grond dus niet niet-ontvankelijk.
19      Ten tweede, zoals het Parlement in herinnering brengt, is het Hof inderdaad in beginsel niet in staat om op een bij het Gerecht ingesteld beroep te beslissen wanneer dit een onderzoek impliceert van middelen en elementen waarover geen discussie heeft plaatsgevonden voor het Gerecht, met name op grond dat het Gerecht dit beroep heeft verworpen door een exceptie van niet-ontvankelijkheid te aanvaarden zonder deze bij de zaak ten gronde te voegen (zie in die zin arresten van 17 december 2009, Heroverweging M/EMEA,
C‑197/09 RX-II, EU:C:2009:804, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 26 januari 2010, Internationaler Hilfsfonds/Commissie, C‑362/08 P, EU:C:2010:40, punt 65 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
20      Hoewel het Gerecht in casu enkel de ontvankelijkheid van het ingestelde beroep heeft onderzocht, volgt daaruit echter niet dat de tweede conclusie van de hogere voorziening, die strekt tot nietigverklaring van de litigieuze bepaling, niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
21      Volgens artikel 170, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof strekken de conclusies van de hogere voorziening er immers toe dat, ingeval deze wordt toegewezen, het in eerste aanleg gevorderde geheel of gedeeltelijk wordt toegewezen. Aangezien rekwirante, zoals in punt 17 van de onderhavige beschikking is opgemerkt, met haar hogere voorziening in essentie verzoekt om vernietiging van de bestreden beschikking, kan zij derhalve het Hof ook verzoeken uitspraak te doen op het geding door de litigieuze bepaling nietig te verklaren. Bijgevolg kan het feit dat de zaak in voorkomend geval overeenkomstig de in punt 19 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak niet in staat van wijzen is, enkel ertoe leiden dat het Hof de zaak voor afdoening naar het Gerecht terugverwijst.
22      Derhalve dient de hogere voorziening te worden onderzocht. Ter ondersteuning daarvan voert rekwirante in wezen één middel aan, te weten schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming door het Gerecht doordat het haar beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Argumenten van partijen
23      Met haar enige middel voert rekwirante aan dat het Gerecht in de punten 58 tot en met 68 van de bestreden beschikking de in artikel 263, vierde alinea, VWEU gestelde voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt door de handeling waartegen zijn beroep is ingesteld, restrictief heeft uitgelegd en dat daardoor de effectieve rechterlijke bescherming van haar leden niet is gewaarborgd, in strijd met wat artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) vereist. In het bijzonder is zij van mening dat het Gerecht met deze uitlegging ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de strafrechtelijke aard van de litigieuze bepaling, die in de bestreden beschikking zelfs niet aan de orde is gesteld.
24      Dienaangaande betoogt rekwirante dat haar leden, doordat hun het recht is ontnomen zich rechtstreeks tot de Unierechter te wenden, verplicht zijn de bij de litigieuze bepaling ingevoerde regels te schenden, willen zij rechterlijke bescherming genieten. Zij kunnen immers moeilijk deze regels rechtstreeks aanvechten voor de nationale rechterlijke instanties, die volgens haar bovendien niet bevoegd zijn om daarvan kennis te nemen. Daarenboven zijn zij niet in staat om de controle-instanties waarvan zij afhankelijk zijn, te dwingen om hen te vervolgen en te sanctioneren. Bovendien kunnen zij zich niet zelf op deze regels beroepen, aangezien die regels verbodsbepalingen bevatten en hun geen enkel subjectief recht verlenen. Hoe dan ook zijn de nationale rechterlijke instanties niet altijd gehouden om het Hof een prejudiciële vraag voor te leggen en kunnen zij het Hof hooguit verzoeken om uitlegging van deze bepaling, maar niet om deze bepaling ongeldig te verklaren.
25      Gelet op een en ander vraagt rekwirante zich af of het werkelijk aanvaardbaar is dat het Hof zijn vaste rechtspraak inzake de uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU, waaraan het Gerecht in de punten 58 tot en met 60 van de bestreden beschikking heeft herinnerd, handhaaft,
met name wanneer de betrokken bepaling van strafrechtelijke aard is.
26      Het Parlement en de Raad betogen dat de hogere voorziening moet worden afgewezen.
Beoordeling door het Hof
27      Volgens artikel 256 VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie is de hogere voorziening tegen beslissingen van het Gerecht beperkt tot rechtsvragen en moet zij zijn gebaseerd op middelen ontleend aan onbevoegdheid van het Gerecht, onregelmatigheden in de procedure bij het Gerecht waardoor de belangen van de verzoekende partij zijn geschaad, dan wel schending van het Unierecht door het Gerecht. Bovendien bevat de hogere voorziening volgens artikel 168, lid 1, onder d), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof de aangevoerde middelen en argumenten rechtens. Ten slotte moeten krachtens artikel 169, lid 2, van dat Reglement de aangevoerde middelen en argumenten rechtens nauwkeurig aangeven tegen welke rechtsoverwegingen van de beslissing van het Gerecht zij zijn gericht.
28      Hieruit volgt dat een hogere voorziening niet alleen duidelijk moet aangeven tegen welke elementen van het arrest of de beschikking waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, maar ook welke argumenten rechtens die vordering specifiek staven, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de hogere voorziening of van het betrokken middel (zie in die zin arrest van 23 november 2021, Raad/Hamas, C‑833/19 P, EU:C:2021:950, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29      Een hogere voorziening voldoet niet aan dit vereiste, wanneer zij slechts de middelen en argumenten herhaalt of overneemt die reeds voor het Gerecht zijn aangevoerd, en zelfs geen argumenten bevat waarmee specifiek wordt aangegeven op welk punt de bestreden beslissing op een onjuiste rechtsopvatting zou berusten. Met een dergelijke hogere voorziening wordt namelijk in werkelijkheid slechts beoogd het bij het Gerecht ingediende verzoek opnieuw te onderzoeken, waartoe het Hof niet bevoegd is (arrest van 15 juli 2021, DK/EDEO, C‑851/19 P, EU:C:2021:607, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30      In casu moet in de eerste plaats worden vastgesteld dat rekwirante met haar betoog in wezen de elementen herhaalt die zij reeds voor het Gerecht heeft aangevoerd, te weten, ten eerste, dat de in artikel 263, vierde alinea, VWEU genoemde voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt door de handeling waartegen zijn beroep is gericht, niet „restrictief” mag worden uitgelegd en, ten tweede, dat zij geen ander rechtsmiddel had dan dat waarin dit artikel voorziet, behalve dan de mogelijkheid om de litigieuze bepaling te schenden en de sanctie die haar eventueel zou worden opgelegd voor de nationale rechterlijke instanties aan te vechten.
31      Aldus geeft rekwirante niet voldoende duidelijk en specifiek aan van welke onjuiste rechtsopvatting het Gerecht in de punten 58 tot en met 68 van de bestreden beschikking blijk heeft gegeven.
32      Rekwirante beperkt zich namelijk ertoe
het Gerecht in algemene zin te verwijten dat het in die punten van de bestreden beschikking de voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt door de handeling waartegen zijn beroep is ingesteld, „restrictief” heeft uitgelegd, en het Hof te verzoeken zijn rechtspraak op dit punt te herzien.
33      Het enige middel van de hogere voorziening heeft echter uitsluitend betrekking op de punten 58 tot en met 68 van de bestreden beschikking en doet dus geenszins af aan het feit dat het Gerecht in de punten 25 tot en met 47 van die beschikking ten eerste de rechtspraak inzake de procesbevoegdheid van verenigingen en ten tweede die welke voortvloeit uit het arrest van 15 juli 1963, Plaumann/Commissie (25/62, EU:C:1963:17),
op het onderhavige geval
heeft toegepast. Deze toepassing heeft het Gerecht in punt 48 van die beschikking tot de conclusie gebracht dat rekwirantes leden door de litigieuze bepaling niet individueel werden geraakt.
34      Bovendien geeft rekwirante niet aan in welk opzicht het Gerecht in de punten 58 tot en met 68 van de bestreden beschikking blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te herinneren aan en toepassing te geven aan de rechtspraak van het Hof met betrekking tot de noodzaak om de voorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU uit te leggen in het licht van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest, welke rechtspraak voortvloeit uit de arresten van 3 oktober 2013, Inuit Tapiriit Kanatami e.a./Parlement en Raad (C‑583/11 P, EU:C:2013:625), en 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (C‑456/13 P, EU:C:2015:284).
35      In dit verband moet worden opgemerkt dat het Gerecht er in punt 59 van de bestreden beschikking aan heeft herinnerd dat overeenkomstig die rechtspraak de in artikel 263, vierde alinea, VWEU neergelegde ontvankelijkheidsvoorwaarden tegen de achtergrond van het grondrecht op effectieve rechterlijke bescherming moeten worden uitgelegd, maar zonder dat die uitdrukkelijk door het VWEU gestelde voorwaarden onwerkzaam worden gemaakt. In punt 60 van die beschikking heeft het Gerecht tevens in herinnering gebracht dat er bij de opeenvolgende wijzigingen van de Verdragen en meer in het bijzonder bij de opstelling van het huidige artikel 263 VWEU door de auteurs van het Verdrag van Lissabon niets was veranderd aan de inhoud van de voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt door de handeling waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, zoals deze voorwaarde wordt uitgelegd in de vaste rechtspraak van het Hof sinds het arrest van 15 juli 1963, Plaumann/Commissie (25/62, EU:C:1963:17). In punt 61 van die beschikking heeft het Gerecht benadrukt dat rekwirante bovendien uitdrukkelijk had erkend dat artikel 263, vierde alinea, VWEU niet was gewijzigd wat wetgevingshandelingen betreft. Ten slotte is het Gerecht in punt 62 van die beschikking tot de slotsom gekomen dat rekwirante er niet in was geslaagd om aan te tonen dat was voldaan aan de specifieke voorwaarden van dat artikel, zoals die sinds dat arrest worden uitgelegd in vaste rechtspraak, en die zijn gehandhaafd na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon. Het feit dat deze voorwaarden niet waren vervuld, kon dan ook niet worden verholpen door het recht op effectieve rechterlijke bescherming, zoals dat is neergelegd in artikel 47 van het Handvest, in te roepen.
36      Wat voorts rekwirantes betoog voor het Gerecht betreft dat er geen nationale rechtsmiddelen bestaan om de effectieve rechterlijke bescherming van haar leden te verzekeren, heeft het Gerecht in punt 64 van de bestreden beschikking herinnerd aan de vaste rechtspraak volgens welke de justitiabelen in een nationale procedure in rechte kunnen opkomen tegen ieder besluit of enigerlei andere nationale handeling waarmee wat hen betreft een handeling van de Unie van algemene strekking wordt toegepast, door de ongeldigheid van deze handeling op te werpen. Voorts heeft het in de punten 65 en 66 van die beschikking tevens in herinnering gebracht dat volgens die rechtspraak ten aanzien van personen die niet aan de voorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU voldoen om een beroep bij de Unierechter in te stellen, de lidstaten moeten voorzien in een stelsel van beroepsmogelijkheden en procedures waarmee de eerbiediging van het grondrecht op effectieve rechterlijke bescherming wordt verzekerd, en dat deze verplichting opnieuw werd bevestigd in artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU. Zo heeft het Gerecht in punt 67 van die beschikking op grond van deze overwegingen rekwirantes betoog dat de in het nationale recht bestaande beroepsmogelijkheden in beginsel geen effectieve rechterlijke bescherming bieden, afgewezen.
37      Opgemerkt zij dat rekwirante met haar enige middel geenszins betoogt dat het Gerecht met de in de punten 35 en 36 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte overwegingen de beginselen van de in punt 34 van de onderhavige beschikking genoemde rechtspraak onjuist heeft uitgelegd of dat deze rechtspraak in casu niet van toepassing is. Zoals blijkt uit de punten 23 tot en met 25 van de onderhavige beschikking, beperkt rekwirante zich er immers toe in algemene bewoordingen te verklaren dat zij het niet eens is met de huidige stand van de rechtspraak van het Hof en verzoekt zij het Hof in wezen enkel om opnieuw uitspraak te doen in het geding.
38      Wat meer in het bijzonder de „strafrechtelijke” aard van de litigieuze bepaling betreft, beperkt rekwirante zich ertoe te vragen of de rechtspraak van het Hof betreffende de voorwaarde dat de verzoeker individueel wordt geraakt door de handeling waartegen beroep is ingesteld, gelet op deze strafrechtelijke aard, moet worden gehandhaafd, en in algemene bewoordingen te verklaren dat de bestreden beschikking „volledig voorbijgaat” aan deze aard. Rekwirante legt daarmee echter geenszins uit waarom de strafrechtelijke aard relevant zou zijn voor de beoordeling van deze voorwaarde in het licht van de beginselen en overwegingen in de punten 58 tot en met 68 van de bestreden beschikking, en waarom het Gerecht door daaraan
voorbij te gaan, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
39      Hieruit volgt dat, voor zover rekwirante met haar enige middel het Gerecht in wezen verwijt dat het de ontvankelijkheid van haar beroep in eerste aanleg heeft getoetst aan het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming door dienaangaande de vaste rechtspraak van het Hof in herinnering te brengen en toe te passen, dit middel niet voldoet aan de ontvankelijkheidsvoorwaarden van artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en van artikel 168, lid 1, onder d), en artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, zoals verduidelijkt in de in de punten 28 en 29 van de onderhavige beschikking genoemde rechtspraak, en dit middel bijgevolg kennelijk niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
40      In de tweede plaats, voor zover rekwirante met haar betoog beoogt aan te tonen dat het Gerecht zijn motiveringsplicht met betrekking tot de bestreden beschikking niet is nagekomen op grond dat het met name in de punten 64 tot en met 67 van die beschikking niet rechtens genoegzaam heeft geantwoord op de voor hem aangevoerde argumenten betreffende de vermeende „strafrechtelijke” aard van de litigieuze bepaling, moet in herinnering worden gebracht dat de op het Gerecht rustende motiveringsplicht niet inhoudt dat het een uiteenzetting moet geven die volledig en een voor een alle argumenten van de partijen in het geding volgt, en dat de motivering van het Gerecht bijgevolg impliciet kan zijn op voorwaarde dat de belanghebbenden de redenen kunnen kennen waarom het Gerecht hun middelen of argumenten heeft afgewezen en dat het Hof over voldoende elementen beschikt om zijn toezicht uit te oefenen (arrest van 28 oktober 2021, Vialto Consulting/Commissie, C‑650/19 P, EU:C:2021:879, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
41      In dit verband heeft rekwirante voor het Gerecht, meer bepaald in haar opmerkingen over de door het Parlement en de Raad opgeworpen excepties van niet-ontvankelijkheid, meer in het bijzonder onder verwijzing naar het arrest van 13 maart 2007, Unibet (C‑432/05, EU:C:2007:163), aangevoerd dat haar leden, wegens de „strafrechtelijke” aard van de bij de litigieuze bepaling vastgestelde regels, deze regels voor de nationale rechter slechts kunnen betwisten door deze regels te overtreden en zich in een onrechtmatige situatie te plaatsen.
42      Vastgesteld moet worden dat het Gerecht, door in de punten 65 en 66 van de bestreden beschikking te herinneren aan de krachtens vaste rechtspraak
op de lidstaten rustende verplichting –
die opnieuw is bevestigd door artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47 van het Handvest
–
om te voorzien in een stelsel van beroepsmogelijkheden en procedures waarmee de eerbiediging van het grondrecht op effectieve rechterlijke bescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden wordt verzekerd, rechtens genoegzaam heeft geantwoord op het in het vorige punt in herinnering gebrachte betoog van rekwirante. Door aldus te oordelen heeft het Gerecht rekwirante immers in de gelegenheid gesteld te begrijpen dat haar betoog niet kon leiden tot een andere beoordeling van de ontvankelijkheid van haar beroep, ook niet door in het kader van de toepassing van artikel 263, vierde alinea, VWEU rekening te houden met het door artikel 47 van het Handvest gewaarborgde beginsel van effectieve rechterlijke bescherming.
43      Voor zover rekwirante met haar enige middel aanvoert dat het Gerecht zijn motiveringsplicht niet is nagekomen, moet dit middel dan ook kennelijk ongegrond worden verklaard.
44      Gelet op een en ander dient de hogere voorziening overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond te worden verklaard.
Kosten
45      Volgens artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd. Aangezien rekwirante in het ongelijk is gesteld met betrekking tot het enige middel dat is aangevoerd, moet zij overeenkomstig de vordering van het Parlement en de Raad worden verwezen in de kosten.
Het Hof (Tiende kamer) beschikt:
1)      De hogere voorziening wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard.
2)      De Unie van Professionele Transporteurs en Logistieke Ondernemers (UPTR) wordt verwezen in de kosten.
Luxemburg, 9 juni 2022.
De griffier
De president van de Tiende kamer
A. Calot Escobar
I. Jarukaitis
*      Procestaal: Nederlands.