62022CJ0318
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα)
της 16ης Νοεμβρίου 2023 (
*1
)
[Κείμενο διορθωμένο με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024]
«Προδικαστική παραπομπή – Προσέγγιση των νομοθεσιών – Κοινό φορολογικό καθεστώς για τις συγχωνεύσεις, τις διασπάσεις, τις μερικές διασπάσεις, τις εισφορές ενεργητικού και τις ανταλλαγές μετοχών – Οδηγία 2009/133/ΕΚ – Μερική διάσπαση – Κατάσταση αμιγώς εσωτερικής φύσεως – Μη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου – Εταιρία κατέχουσα το 100 % του κεφαλαίου της εισφέρουσας εταιρίας»
Στην υπόθεση C‑318/22,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Fővárosi Törvényszék (δικαστήριο περιφέρειας Βουδαπέστης, Ουγγαρία) με απόφαση της 27ης Απριλίου 2022, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Μαΐου 2022, στο πλαίσιο της δίκης
GE Infrastructure Hungary Holding Kft.
κατά
Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους O. Spineanu-Matei, πρόεδρο τμήματος, J.‑C. Bonichot (εισηγητή) και L. S. Rossi, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η GE Infrastructure Hungary Holding Kft., εκπροσωπούμενη από τους G. Szimler και Z. Várszegi, ügyvédek,
–
η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M. Z. Fehér και την K. Szíjjártó,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την A. Armenia και τον B. Béres,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, και του άρθρου 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/133/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το εφαρμοστέο στις συγχωνεύσεις, διασπάσεις, μερικές διασπάσεις, εισφορές ενεργητικού και ανταλλαγές μετοχών που αφορούν εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών καθώς και με τη μεταφορά της καταστατικής έδρας μιας SE ή μιας SCE από ένα κράτος μέλος σε άλλο (ΕΕ 2009, L 310, σ. 34), υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψης 2 της οδηγίας.
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της GE Infrastructure Hungary Holding Kft. (στο εξής: GE Infrastructure) και της Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (διευθύνσεως προσφυγών της εθνικής φορολογικής και τελωνειακής διοίκησης, Ουγγαρία) με αντικείμενο τις φορολογικές συνέπειες που απορρέουν, για την ως άνω εταιρία, από πράξη μερικής διάσπασης με συγχώνευση διά απορρόφησης, στην οποία μετέχουν εταιρίες που ελέγχονται από την προσφεύγουσα.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Κατά την αιτιολογική σκέψη 2 της οδηγίας 2009/133:
«Οι συγχωνεύσεις, διασπάσεις, μερικές διασπάσεις, εισφορές ενεργητικού και ανταλλαγές μετοχών που αφορούν εταιρείες ευρισκόμενες σε διαφορετικά κράτη μέλη είναι δυνατόν να είναι αναγκαίες για να δημιουργηθούν στην Κοινότητα συνθήκες ανάλογες με τις επικρατούσες σε εσωτερική αγορά και να εξασφαλισθεί έτσι η ομαλή λειτουργία μιας τέτοιας αγοράς. Οι πράξεις αυτές δεν θα πρέπει να εμποδίζονται από περιορισμούς, μειονεκτήματα ή στρεβλώσεις που απορρέουν ιδίως από τις φορολογικές διατάξεις των κρατών μελών. Κατά συνέπεια, για τις πράξεις αυτές επιβάλλεται η πρόβλεψη φορολογικών κανόνων ουδέτερων όσον αφορά τον ανταγωνισμό, ώστε να μπορούν οι επιχειρήσεις να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της εσωτερικής αγοράς, να αυξάνουν την παραγωγικότητά τους και να ενισχύουν την ανταγωνιστική τους θέση διεθνώς.»
4
Το άρθρο 1 της οδηγίας προβλέπει τα εξής:
«Κάθε κράτος μέλος εφαρμόζει την παρούσα οδηγία στα εξής:
α)
στις περιπτώσεις συγχώνευσης, διάσπασης, μερικής διάσπασης, εισφορών ενεργητικού και ανταλλαγής μετοχών μεταξύ εταιρειών δύο ή περισσότερων κρατών μελών·
[…]».
5
Το άρθρο 2 της οδηγίας έχει ως ακολούθως:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[…]
γ)
“μερική διάσπαση”: η πράξη με την οποία μια εταιρεία, χωρίς να διαλυθεί, μεταβιβάζει έναν ή περισσότερους κλάδους δραστηριοτήτων σε μία ή περισσότερες προϋπάρχουσες ή νέες εταιρείες, αφήνοντας τουλάχιστον έναν κλάδο δραστηριότητας στην εισφέρουσα εταιρεία, έναντι αναλογικής έκδοσης για τους εταίρους της τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου των εταιρειών που λαμβάνουν τα στοιχεία του ενεργητικού και παθητικού και, ενδεχομένως, έναντι καταβολής ποσού σε μετρητά το οποίο δεν υπερβαίνει το 10 % της ονομαστικής αξίας των τίτλων αυτών ή, ελλείψει ονομαστικής αξίας, της λογιστικής αξίας των τίτλων αυτών·
[…]».
6
Το άρθρο 8 της οδηγίας ορίζει τα εξής:
«1.   Η παροχή, επ’ ευκαιρία συγχώνευσης, διάσπασης ή ανταλλαγής μετοχών, τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου της λήπτριας ή αποκτώσας εταιρείας σε εταίρο της εισφέρουσας ή αποκτώμενης εταιρείας, σε αντάλλαγμα τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου της δεύτερης αυτής εταιρείας, δεν πρέπει να συνεπάγεται, καθεαυτήν, καμία φορολόγηση του εισοδήματος, των κερδών ή των υπεραξιών αυτού του εταίρου.
2.   Η παροχή, σε περίπτωση μερικής διάσπασης, τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου της λήπτριας εταιρείας σε εταίρο της εισφέρουσας εταιρείας, δεν πρέπει να συνεπάγεται, αυτή καθαυτή, καμία φορολόγηση του εισοδήματος, των κερδών ή των υπεραξιών αυτού του εταίρου.
[…]
5.   Οι παράγραφοι 2 και 3 εφαρμόζονται μόνον εάν ο εταίρος δεν αποδίδει στο ποσό των λαμβανόμενων τίτλων και των τίτλων που κατέχει στην εισφέρουσα εταιρεία, μεγαλύτερη φορολογητέα αξία από την αξία που είχαν οι τίτλοι που κατέχει στην εισφέρουσα εταιρεία αμέσως πριν από τη μερική διάσπαση.
[…]
7.   Ως “φορολογητέα αξία”, για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, νοείται η αξία βάσει της οποίας θα είχε υπολογισθεί κάθε κέρδος ή ζημία, προκειμένου να φορολογηθεί το εισόδημα, τα κέρδη, ή οι υπεραξίες, του εταίρου της εταιρείας.
[…]»
7
Το άρθρο 15 της οδηγίας 2009/133 προβλέπει τα εξής:
«1.   Ένα κράτος μέλος μπορεί να αρνηθεί να εφαρμόσει το σύνολο ή μέρος των διατάξεων των άρθρων 4 έως 14 ή να άρει τα προκύπτοντα από τις διατάξεις αυτές ευεργετήματα, όταν μία από τις πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 1:
α)
έχει ως κύριο στόχο ή ως έναν από τους κύριους στόχους τη φοροδιαφυγή ή τη φοροαποφυγή. Το γεγονός ότι η πράξη δεν πραγματοποιείται για οικονομικά θεμιτούς λόγους, όπως είναι η αναδιάρθρωση ή η ορθολογικότερη οργάνωση των δραστηριοτήτων των εταιρειών που ενέχονται στη σχετική πράξη, μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο ότι κύριος ή ένας από τους κύριους στόχους της πράξης αυτής είναι η φοροδιαφυγή ή η φοροαποφυγή·
[…]».
Το ουγγρικό δίκαιο
8
Κατά το άρθρο 3:45, παράγραφος 1, του a Polgári Törvénykönyvről szóló 2013. évi V. törvény (νόμου αριθ. V του 2013, περί αστικού κώδικα):
«Ένα νομικό πρόσωπο μπορεί να διασπαστεί σε περισσότερες νομικές οντότητες μέσω ολικής ή μερικής διάσπασης. Σε περίπτωση ολικής διάσπασης, το νομικό πρόσωπο παύει να υφίσταται και η περιουσία του μεταβιβάζεται σε περισσότερα νομικά πρόσωπα τα οποία προκύπτουν από την ολική διάσπαση ως διάδοχοί του. Σε περίπτωση μερικής διάσπασης, το νομικό πρόσωπο εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά μέρος της περιουσίας του μεταβιβάζεται στο νομικό πρόσωπο που προκύπτει από τη διάσπαση ως διάδοχός του.»
9
Το άρθρο 3:45, παράγραφος 2, στοιχείο b, του νόμου αριθ. V του 2013, περί αστικού κώδικα, ορίζει τα εξής:
«Είναι επίσης δυνατή η ολική ή μερική διάσπαση νομικού προσώπου μέσω απορρόφησης των διασπώμενων κλάδων από προϋφιστάμενα νομικά πρόσωπα ως διαδόχους του και μέσω μεταβίβασης σε αυτά του μέρους των περιουσιακών στοιχείων του διασπώμενου νομικού προσώπου που τους αναλογεί (διάσπαση με συγχώνευση διά απορρόφησης).»
10
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 5, του a társasági adóról és osztalékadóról szóló 1996. évi LXXXI. törvény (νόμου αριθ. LXXXI του 1996, περί φόρου εταιριών και περί φόρου μερισμάτων), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος περί φόρου εταιριών):
«Ο παρών νόμος πρέπει να ερμηνεύεται λαμβανομένων υπόψη των διατάξεων του νόμου περί λογιστικής και σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές. Οι παρεκκλίσεις από τις διατάξεις του νόμου περί λογιστικής που αποσκοπούν στη διασφάλιση της τηρήσεως της αρχής της πραγματικής εικόνας δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την τροποποίηση του ποσού του οφειλόμενου φόρου.»
11
Το άρθρο 4, σημείο 23/a, του νόμου περί φόρου εταιριών έχει ως εξής:
«επιλέξιμος μετασχηματισμός: ο μετασχηματισμός (συμπεριλαμβανομένης, στο εξής, της συγχώνευσης ή διάσπασης) στον οποία μετέχουν, τόσο ως μετασχηματιζόμενη όσο και ως διάδοχος εταιρία, μόνον οι εταιρίες που διαλαμβάνονται στο σημείο 32/a, εφόσον
a)
με τη δικαιοπραξία, ο εταίρος ή ο μέτοχος της μετασχηματιζόμενης εταιρίας αποκτά, στο πλαίσιο μετατροπής, συγχώνευσης ή διάσπασης, συμμετοχή στο κεφάλαιο της διαδόχου εταιρίας και λαμβάνει ένα ποσό σε μετρητά το οποίο δεν υπερβαίνει το 10 % της ονομαστικής αξίας του συνόλου της αποκτηθείσας συμμετοχής (ή ελλείψει ονομαστικής αξίας, της αξίας που καθορίζεται κατ’ αναλογίαν του εταιρικού κεφαλαίου),
b)
σε περίπτωση διάσπασης, οι εταίροι ή οι μέτοχοι της διασπώμενης εταιρίας αποκτούν αναλογική –έναντι αλλήλων– συμμετοχή στο κεφάλαιο της διαδόχου εταιρίας,
c)
η μονοπρόσωπη εταιρία απορροφάται από τον μοναδικό της εταίρο ή μέτοχο,
υπό την προϋπόθεση ότι ο μετασχηματισμός βασίζεται σε πραγματικούς οικονομικούς και εμπορικούς λόγους, την ύπαρξη των οποίων οφείλει να αποδείξει ο φορολογούμενος.»
12
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο dz, του ως άνω νόμου προβλέπει ότι το προ φόρων αποτέλεσμα μειώνεται κατά «το ποσό της υπεραξίας που προέκυψε κατά τη διάρκεια του φορολογικού έτους από την πώληση της κοινοποιηθείσας συμμετοχής ή την αποαναγνώρισή της ως μη χρηματικής εισφοράς (αφαιρουμένης, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, της αναγνωρισμένης δαπάνης κατόπιν της αποαναγνώρισης του goodwill), υπό την προϋπόθεση ότι ο φορολογούμενος (συμπεριλαμβανομένου του δικαιοπαρόχου του) διατηρούσε αδιαλείπτως στην κατοχή του ως στοιχείο του ενεργητικού το ποσοστό συμμετοχής του επί ένα τουλάχιστον έτος πριν από την πώλησή του (η αποαναγνώριση λόγω μετατροπής, συγχώνευσης ή διάσπασης δεν διακόπτει την αδιάλειπτη κατοχή του ποσοστού αυτού), και κατά κάθε ζημίας απομείωσης που αντιλογίστηκε επί της κοινοποιηθείσας αξίας της συμμετοχής κατά τη διάρκεια του φορολογικού έτους».
13
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο gy, σημείο 1, του εν λόγω νόμου ορίζει ότι το προ φόρων αποτέλεσμα, για τον εταίρο (μέτοχο, κάτοχο μεριδίων συμμετοχής), μειώνεται κατά «το μέρος που υπερβαίνει τη λογιστική αξία της επενδυτικής αξίας, κατά την έννοια της παραγράφου 10, της συμμετοχής, αφαιρουμένων των εσόδων που αναγνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια του φορολογικού έτους λόγω αποαναγνώρισης (μερικής αποαναγνώρισης) μιας συμμετοχής –περιλαμβάνει δε απαίτηση, στηριζόμενη σε εισφορά σε είδος, έναντι της μετασχηματισθείσας εταιρίας, αλλά δεν περιλαμβάνει τη μείωση συμμετοχής σε ελεγχόμενη αλλοδαπή εταιρία– αν η ενδεικτική επένδυση ιδίων κεφαλαίων έχει απολεσθεί ή μειωθεί κατόπιν λύσεως χωρίς διαδοχή, μειώσεως του εταιρικού κεφαλαίου με αποεπένδυση ή επιλέξιμου μετασχηματισμού, με την επιφύλαξη των διατάξεων του σημείου 2».
14
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο m, σημείο mb, του ίδιου νόμου προβλέπει ότι στο προ φόρου αποτέλεσμα συνυπολογίζεται «η ζημία ή η απομείωση της αξίας (λαμβανομένης επίσης υπόψη της αναγνωρισμένης δαπάνης κατόπιν της μειώσεως του goodwill) που αναγνωρίστηκε κατόπιν ζημίας απομείωσης, συναλλαγματικής ζημίας ή μείωσης της συμμετοχής για οποιονδήποτε λόγο (πλην της αναγνώρισης μιας μετατροπής, συγχώνευσης ή διάσπασης) η οποία αναγνωρίζεται όσον αφορά τον φορολογούμενο, σε σχέση με τη δηλωθείσα συμμετοχή, ως δαπάνη του φορολογικού έτους».
15
Το άρθρο 31, παράγραφος 1, στοιχείο a, του νόμου περί φόρου εταιριών ορίζει τα εξής:
«Σκοπός του παρόντος νόμου είναι να διασφαλίσει τη συμμόρφωση προς τις ακόλουθες πράξεις του δικαίου της Ένωσης:
a)
προς την [οδηγία 2009/133]
[…]».
16
Κατά το άρθρο 84, παράγραφος 2, του a számvitelről szóló 2000 évi C. törvény (νόμου αριθ. C του 2000 περί λογιστικής):
«Πρέπει να αναγνωρίζεται ως έσοδο ή υπεραξία από συμμετοχές:
[…]
d)
όσον αφορά τον κάτοχο συμμετοχής στο κεφάλαιο (εταίρο) της μετατραπείσας, συγχωνευθείσας ή διασπασθείσας εταιρίας, η διαφορά μεταξύ της εγγεγραμμένης αξίας (λογιστικής αξίας) της διαγραφείσας μακροπρόθεσμης συμμετοχής (μετοχών, εταιρικών μεριδίων ή άλλων συμμετοχών) στην εισφέρουσα εταιρία και της επενδυτικής αξίας –η οποία ισούται με το ποσό των ιδίων κεφαλαίων, στον τελευταίο ισολογισμό της μετασχηματισθείσας εταιρίας, το οποίο αντιστοιχεί στην εξαλειφθείσα συμμετοχή– της συμμετοχής στην εταιρία που προέκυψε από τη μετατροπή, συγχώνευση ή διάσπαση, την επομένη της ημερομηνίας του μετασχηματισμού, εάν η αξία της αποκτηθείσας συμμετοχής είναι μεγαλύτερη (σε περίπτωση διάσπασης, το ποσό των ιδίων κεφαλαίων της διασπασθείσας εταιρίας σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό θα ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της διαφοράς).
[…]»
17
Το άρθρο 85, παράγραφος 1, στοιχείο d, του ως άνω νόμου ορίζει τα εξής:
«Πρέπει να εμφανίζονται ως δαπάνες ή απομειώσεις αξίας που προκύπτουν από συμμετοχές:
[…]
d)
όσον αφορά τον κάτοχο ποσοστού συμμετοχής στο κεφάλαιο (εταίρο) της μετατραπείσας, συγχωνευθείσας ή διασπασθείσας εταιρία, η διαφορά μεταξύ της εγγεγραμμένης αξίας (λογιστικής αξίας) της διαγραφείσας μακροπρόθεσμης συμμετοχής (μετοχών, εταιρικών μεριδίων ή άλλων συμμετοχών) στη μετασχηματισθείσα εταιρία και της επενδυτικής αξίας –η οποία ισούται με το ποσό των ιδίων κεφαλαίων, στον τελευταίο ισολογισμό της προκατόχου εταιρίας, το οποίο αντιστοιχεί στην εξαλειφθείσα συμμετοχή– της συμμετοχής στην εταιρία που προέκυψε από τη μετατροπή, τη συγχώνευση ή τη διάσπαση, την επομένη της ημερομηνίας του μετασχηματισμού, εάν η αξία της αποκτηθείσας συμμετοχής είναι χαμηλότερη (σε περίπτωση διάσπασης, το ποσό των ιδίων κεφαλαίων της διασπασθείσας εταιρίας σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό θα ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της διαφοράς)».
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
18
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, GE Infrastructure, απέκτησε το 100 % του κεφαλαίου της GE Hungary Kft. Η ονομαστική αξία των εταιρικών μεριδίων που περιήλθαν έτσι στην κατοχή της ανερχόταν σε 100000000 ουγγρικά φιορίνια (HUF) (περίπου 260000 ευρώ). Στις 7 Ιουλίου 2016 η GE Hungary ίδρυσε την εταιρία GE Aviation Hungary Holding (στο εξής: GE Aviation), η οποία της ανήκε κατά 100 %, ενώ η ονομαστική αξία των εταιρικών μεριδίων της ανερχόταν σε 3500000 HUF (περίπου 9100 ευρώ).
19
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024] Στις 31 Μαΐου 2017 οι τρεις αυτές εταιρίες, στο πλαίσιο της συνολικής αναδιοργάνωσης του ομίλου στον οποίο ανήκουν, συνήψαν συμφωνία διάσπασης με συγχώνευση διά απορρόφησης, η οποία θα άρχιζε να ισχύει από τις 30 Σεπτεμβρίου 2017. Στο πλαίσιο αυτό, οι κλάδοι δραστηριότητας της GE Hungary που αφορούσαν τις «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» και τις «αερομεταφορές» αποσπάστηκαν από την εταιρία αυτή για να απορροφηθούν από την GE Aviation. Η αγοραία αξία των κατά τα άνω εισφερθέντων κλάδων ανερχόταν σε 397025000000 HUF (περίπου 1032000000 ευρώ). Στο πλαίσιο της πράξης αυτής, η GE Infrastructure απέκτησε, μεταξύ άλλων, συμμετοχή στην GE Aviation αντίστοιχη προς την αξία των απορροφηθέντων κλάδων δραστηριότητας.
20
Μετά την ολοκλήρωση της διάσπασης, το εταιρικό κεφάλαιο της GE Aviation είχε αυξηθεί σε 25000000 HUF (περίπου 65000 ευρώ) και η GE Infrastructure κατείχε άμεσα ποσοστό 99,6 % του κεφαλαίου. Το υπόλοιπο 0,4 % κατείχε έμμεσα η GE Infrastructure, διά της εταιρίας GE Hungary, η οποία εξακολουθούσε να ανήκει κατά 100 % στην GE Infrastructure.
21
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024] Η GE Infrastructure επισημαίνει ότι τα στοιχεία του ενεργητικού που μεταβιβάστηκαν στην GE Aviation αναγνωρίστηκαν από την τελευταία στην καθαρή λογιστική αξία που ήταν εγγεγραμμένη στους λογαριασμούς της GE Hungary, ήτοι 83474000000 HUF (περίπου 217000000 ευρώ). Η αξία αυτή ήταν σαφώς κατώτερη της αγοραίας αξίας των εν λόγω στοιχείων του ενεργητικού, η οποία ανερχόταν στο ποσό των 397025000000 HUF (περίπου 1032000000 ευρώ), όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 19 της παρούσας αποφάσεως. Κατά την GE Infrastructure, η πράξη που είχε ως κύριο σκοπό την προετοιμασία ενδεχόμενης πώλησης των συγκεκριμένων κλάδων δραστηριότητας είχε, επομένως, αρνητικό αντίκτυπο ως ζημία στον ισολογισμό της.
22
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024] Το εταιρικό κεφάλαιο της GE Hungary παρέμεινε αμετάβλητο στα 100000000 HUF (περίπου 260000 ευρώ), ενώ το ποσό των 83474000000 HUF (περίπου 217000000 ευρώ) λόγω της μερικής διάσπασης είχε αντίκτυπο μόνο στα ίδια κεφάλαια της εταιρίας, με μείωση των μη διανεμηθέντων κερδών της.
23
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024] Κατά την GE Infrastructure, η μεταβίβαση των κλάδων δραστηριότητας είχε όμως αντίκτυπο στην πραγματική αξία της συμμετοχής της στο κεφάλαιο της GE Hungary. Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης εκτιμά τη μείωση της εν λόγω αξίας στα 397025000000 HUF (περίπου 1032000000 ευρώ), ποσό το οποίο αντιστοιχεί στην αξία των κλάδων δραστηριότητας που καταχωρίστηκαν στα λογιστικά βιβλία της, ενώ οι κλάδοι τους οποίους απέκτησε η GE Aviation καταχωρίστηκαν λογιστικώς μόνο για το ποσό των 83474000000 HUF (περίπου 217000000 ευρώ), το οποίο αντιστοιχεί στη λογιστική αξία των εν λόγω στοιχείων του ενεργητικού κατά τη μεταβίβασή τους. Συνολικά, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης εκτιμά ότι η συνδυασμένη λογιστική αξία της GE Aviation και της GE Hungary ήταν πάνω από 313000000000 HUF (περίπου 813800000 ευρώ) χαμηλότερη από τη λογιστική αξία της GE Hungary πριν από τη διάσπαση.
24
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 8ης Ιανουαρίου 2024] Από την πλευρά της, η φορολογική αρχή έκρινε ότι από τη διάσπαση προέκυπτε φορολογητέο εισόδημα ή υπεραξία για την GE Infrastructure ύψους 83331000000 HUF (περίπου 217000000 ευρώ) (το οποίο αντιστοιχούσε στη λογιστική αξία της συμμετοχής της GE Infrastructure στο κεφάλαιο της GE Aviation, ποσοστού 99,6 %), και ότι η προσφεύγουσα της κύριας δίκης δεν μπορούσε να υπαχθεί στον μηχανισμό αναβολής της φορολογήσεως που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο gy, του νόμου περί φόρου εταιριών, διότι η μερική διάσπαση δεν είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της GE Hungary και διότι η GE Infrastructure εξακολουθούσε να κατέχει το 100 % του κεφαλαίου της GE Hungary.
25
Η διαφορά αυτή ήχθη ενώπιον του του αιτούντος δικαστηρίου, Fővárosi Törvényszék (δικαστηρίου περιφέρειας Βουδαπέστης, Ουγγαρία). Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, προκειμένου να αποφανθεί επί της εκκρεμούς ενώπιόν του διαφοράς, πρέπει να εξετάσει αν το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο gy, του νόμου περί του φόρου εταιριών, όπως έχει ερμηνευθεί από τη φορολογική αρχή, συνάδει με τις διατάξεις της οδηγίας 2009/133 στην οποία παραπέμπει ο νόμος αυτός.
26
Στο πλαίσιο αυτό, το Fővárosi Törvényszék (δικαστήριο περιφέρειας Βουδαπέστης) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Συνάδει με την αιτιολογική σκέψη 2 και με το άρθρο 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας [2009/133] εθνική νομοθεσία ή διάταξη ή πρακτική ερμηνείας ή εφαρμογής εθνικής νομοθεσίας ή διάταξης, με βάση την οποία η οδηγία δεν διέπει τους ενδοκρατικούς μετασχηματισμούς εταιριών, αλλά μόνο τους διεθνείς και διασυνοριακούς μετασχηματισμούς εταιριών, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι διατάξεις της οδηγίας αυτής μεταφέρθηκαν στο εθνικό δίκαιο με τον [νόμο περί φόρου εταιριών], κατά τρόπον ώστε, μολονότι το δίκαιο της Ένωσης δεν ρυθμίζει ευθέως το ζήτημα αυτό, ο εθνικός νομοθέτης ορίζει στο άρθρο 31, παράγραφος 1, στοιχείο a, του νόμου [περί φόρου εταιριών] ότι ο εν λόγω νόμος αποσκοπεί στη διασφάλιση της συμβατότητας της εθνικής νομοθεσίας με τις πράξεις του δικαίου της Ένωσης, μεταξύ άλλων δε και της οδηγίας;
2)
Συνάδει με το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας [2009/133] εθνική νομοθεσία ή διάταξη ή πρακτική ερμηνείας και εφαρμογής εθνικής νομοθεσίας ή διάταξης με βάση την οποία, στο πλαίσιο μερικής διάσπασης εταιριών εγκατεστημένων στο ίδιο κράτος μέλος, ο εταίρος της εισφέρουσας εταιρίας υποχρεούται να μειώσει και την ονομαστική αξία της συμμετοχής του στην εισφέρουσα εταιρία (στο καλυφθέν κεφάλαιο της εισφέρουσας εταιρίας), προκειμένου να μειώσει στα λογιστικά βιβλία την αξία της συμμετοχής του (των εταιρικών μεριδίων του) στην εισφέρουσα εταιρία, καθόσον μια τέτοια μείωση της λογιστικής αξίας απαιτείται από τη φορολογική αρχή ως προϋπόθεση για να τύχει ο εταίρος της εισφέρουσας εταιρίας της φορολογικής μεταχείρισης που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας, ακόμη και στην περίπτωση που η μερική διάσπαση συνεπάγεται ζημίες γι’ αυτόν;
3)
Συνάδει με το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας [2009/133] εθνική νομοθεσία ή διάταξη ή πρακτική ερμηνείας ή εφαρμογής εθνικής νομοθεσίας ή διάταξης σύμφωνα με την οποία η φορολογική μεταχείριση που προβλέπεται στο άρθρο αυτό σχετικά με τον φόρο εταιριών δεν ισχύει σε περίπτωση μερικής διάσπασης, όταν η εν λόγω εισφέρουσα εταιρία είναι μονοπρόσωπη εμπορική εταιρία, δηλαδή, όταν ως αποτέλεσμα της μερικής διάσπασης το ιδρυτικό μέλος της εισφέρουσας εταιρίας διατηρεί αμετάβλητη τη συμμετοχή του στην εταιρία αυτή, ποσοστού 100 %, ή όταν το καλυφθέν κεφάλαιο της εισφέρουσας εμπορικής εταιρίας παραμένει αμετάβλητο;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
27
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 1, στοιχείο αʹ, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψης 2 της οδηγίας 2009/133, έχει την έννοια ότι αντιτίθεται στο να αντιμετωπίζει ο εθνικός νομοθέτης κατά τον ίδιο τρόπο τις αμιγώς εσωτερικές πράξεις και τις πράξεις στις οποίες μετέχουν εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών, σε περίπτωση κατά την οποία ο εθνικός νομοθέτης δεν έχει διακρίνει μεταξύ των δύο αυτών κατηγοριών πράξεων με τις διατάξεις που έχει θεσπίσει για τη μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο.
28
Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει προηγουμένως να εξεταστεί αν το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύσει μια οδηγία, βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, όταν η οδηγία αυτή δεν διέπει ευθέως την επίμαχη κατάσταση, αλλά ο εθνικός νομοθέτης έχει επιλέξει, κατά τη μεταφορά των διατάξεων της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο οι αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις και εκείνες που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
29
Επομένως, προκειμένου να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, το πρώτο ερώτημα πρέπει να αναδιατυπωθεί υπό την έννοια ότι το αιτούν δικαστήριο ερωτά, κατ’ ουσίαν, αν, κατά τη μεταφορά μιας οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, ο εθνικός νομοθέτης μπορεί να επιλέξει να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση στις καταστάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και στις καταστάσεις αμιγώς εσωτερικού χαρακτήρα και αν το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύσει τις διατάξεις της οδηγίας βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, σε περίπτωση κατά την οποία η επίμαχη στην κύρια δίκη κατάσταση έχει αμιγώς εσωτερικό χαρακτήρα.
30
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι ο εθνικός νομοθέτης έχει την ευχέρεια να συμμορφώνεται, όσον αφορά τις λύσεις που προβλέπει για αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις, προς τις λύσεις που παρέχονται από το δίκαιο της Ένωσης. Σε μια τέτοια περίπτωση, υφίσταται οπωσδήποτε συμφέρον της Ένωσης για ομοιόμορφη ερμηνεία διατάξεων ή εννοιών που αντλούνται από το δίκαιο της Ένωσης, ανεξάρτητα από τις συνθήκες υπό τις οποίες εφαρμόζονται, προκειμένου να αποφευχθούν ερμηνευτικές αποκλίσεις στο μέλλον (πρβλ. αποφάσεις της 18ης Οκτωβρίου 1990, Dzodzi, C‑297/88 και C‑197/89, EU:C:1990:360, σκέψη 37, και της 17ης Ιουλίου 1997, Leur-Bloem, C‑28/95, EU:C:1997:369, σκέψη 32).
31
Επίσης, υπενθυμίζεται ότι, στο πλαίσιο της προβλεπόμενης στο άρθρο 267 ΣΛΕΕ κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου, το εθνικό δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει το ακριβές περιεχόμενο της παραπομπής που ενδεχομένως γίνεται από το εθνικό δίκαιο στο δίκαιο της Ένωσης. Πράγματι, ο σεβασμός των ορίων που προέβλεψε ο εθνικός νομοθέτης όσον αφορά την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης σε αμιγώς εσωτερικές καταστάσεις εμπίπτει στο εσωτερικό δίκαιο και, κατά συνέπεια, στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του οικείου κράτους μέλους (αποφάσεις της 18ης Οκτωβρίου 1990, Dzodzi, C‑297/88 και C‑197/89, EU:C:1990:360, σκέψεις 41 και 42, και της 17ης Ιουλίου 1997, Leur-Bloem, C‑28/95, EU:C:1997:369, σκέψη 33).
32
Δυνάμει του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2009/133, η οδηγία αυτή εφαρμόζεται μόνο στις πράξεις, μεταξύ άλλων μερικής διασπάσεως, μεταξύ εταιριών δύο ή περισσοτέρων κρατών μελών.
33
Εντούτοις, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι ο Ούγγρος νομοθέτης δεν διέκρινε, στις διατάξεις που θέσπισε για τη μεταφορά της οδηγίας 2009/133 στο εσωτερικό δίκαιο, μεταξύ της φορολογικής μεταχείρισης των πράξεων μερικής διάσπασης που πραγματοποιούνται σε αμιγώς εσωτερικό πλαίσιο και της φορολογικής μεταχείρισης των πράξεων μερικής διάσπασης στις οποίες μετέχουν εταιρίες διαφορετικών κρατών μελών. Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο νομοθέτης επεξέτεινε την εφαρμογή του προβλεπόμενου από την οδηγία αυτή καθεστώτος και στις πράξεις αμιγώς εσωτερικού χαρακτήρα, όπως εξάλλου επιβεβαίωσε η Ουγγρική Κυβέρνηση με τις γραπτές παρατηρήσεις της.
34
Εκ των προεκτεθέντων προκύπτει ότι, κατά τη μεταφορά οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, ο εθνικός νομοθέτης μπορεί να επιλέξει να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση στις καταστάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και στις καταστάσεις αμιγώς εσωτερικού χαρακτήρα και, στην περίπτωση αυτή, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο, βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, να ερμηνεύσει τις διατάξεις της οδηγίας όταν η επίμαχη στην κύρια δίκη κατάσταση έχει αμιγώς εσωτερικό χαρακτήρα.
Επί του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
35
Με το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/133 έχει την έννοια ότι επιτρέπει να εξαρτάται η εφαρμογή του συστήματος φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπει η οδηγία σε περίπτωση μερικής διασπάσεως από προϋποθέσεις σχετικές με τη μείωση της συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εταιρία αυτή ή με τη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της.
36
Δυνάμει του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2009/133, μερική διάσπαση συνιστά η πράξη με την οποία μια εταιρία μεταβιβάζει, χωρίς να λυθεί, έναν ή περισσότερους κλάδους δραστηριοτήτων σε μία ή περισσότερες προϋπάρχουσες ή νέες εταιρίες, αφήνοντας τουλάχιστον έναν κλάδο δραστηριότητας στην εισφέρουσα εταιρία, έναντι αναλογικής έκδοσης για τους εταίρους της τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου των ληπτριών εταιριών και, ενδεχομένως, έναντι καταβολής ποσού σε μετρητά.
37
Το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας προβλέπει ότι, σε περίπτωση μερικής διασπάσεως, η παροχή τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου της λήπτριας εταιρίας σε εταίρο της εισφέρουσας εταιρίας δεν πρέπει να συνεπάγεται, αυτή καθαυτή, καμία φορολόγηση του εισοδήματος, των κερδών ή των υπεραξιών αυτού του εταίρου.
38
Ούτε οι ως άνω διατάξεις ούτε οι λοιπές διατάξεις της οδηγίας 2009/133 εξαρτούν την εφαρμογή του καθεστώτος φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας από τη μείωση της ονομαστικής αξίας ή του ποσοστού της συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εταιρία αυτή ή από την προϋπόθεση ότι η πράξη μερικής διάσπασης συνεπάγεται μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της εταιρίας αυτής αντί για μείωση των μη διανεμηθέντων κερδών της.
39
Το άρθρο 8, παράγραφος 5, της οδηγίας 2009/133 επιβάλλει απλώς στον εταίρο της εισφέρουσας εταιρίας, προκειμένου να υπαχθεί στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας, να μην αποδώσει στο άθροισμα των τίτλων που λαμβάνει και των τίτλων που κατέχει στην εισφέρουσα εταιρία μεγαλύτερη φορολογητέα αξία από την αξία που είχαν οι τίτλοι που κατείχε στην εισφέρουσα εταιρία αμέσως πριν από τη μερική διάσπαση, όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει, εφόσον συντρέχει περίπτωση.
40
Επισημαίνεται ειδικότερα ότι, αντιθέτως προς το άρθρο 8, παράγραφος 1, της οδηγίας 2009/133 το οποίο αφορά τις πράξεις συγχωνεύσεως, διασπάσεως και ανταλλαγής μετοχών, στο άρθρο 2, στοιχείο γʹ, και στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας, τα οποία αφορούν ειδικώς τις πράξεις μερικής διασπάσεως, γίνεται μόνο λόγος για παροχή, στον εταίρο της εισφέρουσας εταιρίας, τίτλων παραστατικών του εταιρικού κεφαλαίου της λήπτριας εταιρίας, οι οποίοι αντιστοιχούν στα μεταβιβασθέντα στοιχεία ενεργητικού και παθητικού. Οι διατάξεις αυτές δεν αναφέρουν αντιθέτως τις συνέπειες της πράξης αυτής επί του ποσοστού συμμετοχής του εταίρου στην εισφέρουσα εταιρία ή στο εταιρικό κεφάλαιο της εισφέρουσας εταιρίας.
41
Επιπλέον, όπως υπογράμμισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις γραπτές παρατηρήσεις της, η εξάρτηση της χορήγησης του ευεργετήματος του καθεστώτος φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπεται στο άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/133 από τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εν λόγω εταιρία θα ισοδυναμούσε με αποκλεισμό της εφαρμογής του καθεστώτος αυτού στην περίπτωση που η εισφέρουσα εταιρία ανήκει σε έναν και μόνον εταίρο, ενώ η οδηγία δεν προβλέπει τέτοια εξαίρεση.
42
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας του οποίου πρέπει να απολαύει κάθε πράξη μερικής διασπάσεως κατά την έννοια των διατάξεων της οδηγίας 2009/133 δεν μπορεί να τελεί υπό προϋπόθεση μη προβλεπόμενη στην οδηγία, όπως η μείωση του ποσοστού συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εταιρία αυτή ή η μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της.
43
Πράγματι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Ουγγρική Κυβέρνηση, υπό την επιφύλαξη του άρθρου 15 της οδηγίας 2009/133 και ειδικότερα της προβλεπόμενης στο άρθρο 15, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας περιπτώσεως πράξεων που έχουν ως κύριο σκοπό ή ως έναν από τους κύριους σκοπούς τους τη φοροδιαφυγή ή τη φοροαποφυγή, κατά την οποία τα κράτη μέλη μπορούν να αρνηθούν να εφαρμόσουν το σύνολο ή μέρος των διατάξεων της οδηγίας ή να άρουν το ευεργέτημα που προκύπτει από τις διατάξεις αυτές, περίπτωση η οποία ωστόσο δεν αποτελεί αντικείμενο των προδικαστικών ερωτημάτων που υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο στο πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως, το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας δεν αφήνει στα κράτη μέλη κανένα περιθώριο εκτιμήσεως κατά τη μεταφορά της στο εσωτερικό δίκαιο, το οποίο να τους επιτρέπει να εξαρτήσουν το ευεργέτημα του προβλεπόμενου καθεστώτος φορολογικής ουδετερότητας από πρόσθετες προϋποθέσεις πέραν των αναγραφόμενων στο κεφάλαιο II της οδηγίας (βλ. απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2008, A.T., C‑285/07, EU:C:2008:705, σκέψη 26).
44
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από την απόφαση της 22ας Μαρτίου 2018, Jacob και Lassus (C‑327/16 και C‑421/16, EU:C:2018:210), στην οποία παραπέμπει η Ουγγρική Κυβέρνηση με τις γραπτές παρατηρήσεις της, με την οποία το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν, τηρουμένου του δικαίου της Ένωσης, ορισμένη διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τη λήψη φορολογικών μέτρων για την εφαρμογή του άρθρου 8 της οδηγίας 2009/133. Πράγματι, αρκεί η διαπίστωση ότι η επίμαχη στην απόφαση εκείνη εθνική νομοθεσία δεν εξαρτούσε την πράξη ανταλλαγής τίτλων που αποτελούσε το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης από μια πρόσθετη προϋπόθεση προκειμένου να υπαχθεί η πράξη αυτή στο καθεστώς φορολογικής ουδετερότητας που προβλέπει η οδηγία, αλλά αποσκοπούσε, αντιθέτως, στη διασφάλιση της φορολογικής ουδετερότητας της πράξης, φορολογώντας μόνον την υπεραξία των τίτλων που ελήφθησαν ως αντάλλαγμα, κατά την ημερομηνία της μεταγενέστερης μεταβιβάσεώς τους.
45
Επομένως, στο δεύτερο και στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/133 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία εξαρτά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής από προϋποθέσεις σχετικές με τη μείωση της συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εταιρία αυτή ή με τη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της, οι οποίες δεν προβλέπονται από την οδηγία.
Επί των δικαστικών εξόδων
46
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (ένατο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρμόδιο, βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, να ερμηνεύει το δίκαιο της Ένωσης όταν το δίκαιο αυτό δεν διέπει ευθέως την επίμαχη κατάσταση, αλλά ο εθνικός νομοθέτης έχει επιλέξει, κατά τη μεταφορά των διατάξεων οδηγίας στο εθνικό δίκαιο, να επιφυλάσσει την ίδια μεταχείριση στις καταστάσεις που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και στις καταστάσεις αμιγώς εσωτερικού χαρακτήρα, επιλογή στην οποία έχει την ευχέρεια να προβεί.
2)
Το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2009/133/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2009, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς το εφαρμοστέο στις συγχωνεύσεις, διασπάσεις, μερικές διασπάσεις, εισφορές ενεργητικού και ανταλλαγές μετοχών που αφορούν εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών καθώς και με τη μεταφορά της καταστατικής έδρας μιας SE ή μιας SCE από ένα κράτος μέλος σε άλλο,
έχει την έννοια ότι:
αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία οποία εξαρτά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής από προϋποθέσεις σχετικές με τη μείωση της συμμετοχής του εταίρου της εισφέρουσας εταιρίας στην εταιρία αυτή ή με τη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της, οι οποίες δεν προβλέπονται από την οδηγία.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ουγγρική.