61980CJ0152_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 152/80
πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Tribunal administratif de Paris, πρός τό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν οποία ζητείται, στό πλαίσιο τής δίκης πού εκκρεμεί ενώπιον τού ανωτέρω δικαστηρίου μεταξύ
DEBAYSER SA, SUCRE-UNION SA καί JEAN LION SA, στό Παρίσι,
καί
ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΟΥ FONDS D’INTERVENTION ET DE REGULARISATION DU MARCHE DU SUCRE, TOY ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως περί τού κύρους τού άρθρου 2 παράγρα-
φος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τής 26ης Ιουνίου 1974 ( ΕΕ 03, 010, σ . 229 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ απόφαση τής 17ης Ιουνίου 1980, πού περιήλθε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 25 Ιουνίου 1980, τό Tribunal administratif de Paris υπέβαλε, δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ερώτημα ως πρός τό κύρος τής διατάξεως τού άρθρου 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής, τής 26ης Ιουνίου 1974, περί ειδικών διατάξεων επί τού θέματος τών νομισματικών εξισωτικών ποσών ( ΕΕ 03, 010, σ . 229 ).
2 Τό ερώτημα αυτό ανέκυψε στό πλαίσιο διαφοράς μεταξύ τών εταιρειών Debayser SA, Sucre-Union SA καί Jean Lion SA καί τού Fonds d’intervention et de regularisation du marche du sucre ( εφεξής : FIRS ), τό οποίο αποτελεί, στή Γαλλία, τήν αρχή πού ειναι αρμόδια γιά τήν επιβολή καί τήν πληρωμή τών νομισματικών εξισωτικών ποσών ( εφεξής : ΝΕΠ ) στόν τομέα τής ζάχαρης . Η διαφορά αναφέρεται στήν άρνηση τού οργανισμού αυτού νά εφαρμόσει έναντι τών προσφευγουσών τό ευεργέτημα τής ρήτρας δικαιοσύνης [επιείκειας] πού περιέχεται στόν κανονισμό 1608/74 τής Επιτροπής, ωστε νά τίς απαλλάξει από τήν αναλογία τών ΝΕΠ πού αντιστοιχεί στή διαφορά μεταξύ τών ΝΕΠ πού ίσχυαν κατά τό χρόνο τής υπ’ αυτών συνάψεως συμβάσεων εξαγωγής ζάχαρης καί εκείνων πού ίσχυαν κατά τό χρόνο τής πραγματοποιήσεως τών εξαγωγών αυτών .
3 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 1 τού κανονισμού 1608/74 :
«Σέ περίπτωση δημιουργίας ή αυξήσεως νομισματικών εξισωτικών ποσών, τά οποία προκύπτουν από τόν καθορισμό ή τήν τροποποίηση τής κεντρικής τιμής ή τής αντιπροσωπευτικής τιμής τού νομίσματος Κράτους μέλους πού έχει χρησιμοποιηθεί στό πλαίσιο τής κοινής γεωργικής πολιτικής ή από τήν απόφαση ενός Κράτους μέλους νά αφήσει τό νόμισμά του νά κυμαίνεται ελεύθερα σέ σχέση μέ τά νομίσματα τών Κρατών μελών, τών οποίων η διακύμανση τών ισοτιμιών διατηρείται στό πλαίσιο μέγιστου στιγμιαίου ανοίγματος 2,25 %, επιτρέπεται τό
Κράτος μέλος αυτό νά μήν εισπράττει, κατά παραχώρηση καί μέ τίς ακόλουθες προϋποθέσεις, τό νομισματικό εξισωτικό ποσό ή τό μέρος τού ποσού αυτού πού αντιστοιχεί στήν προσαύξηση.»
Τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού ίδιου κανονισμού προβλέπει οτι :
«Τό άρθρο 1 εφαρμόζεται μόνο στίς εισαγωγές καί εξαγωγές πού έγιναν βάσει συμβάσεων, οι οποίες συνάφθηκαν κατά τρόπο σταθερό πρίν από τό νομισματικό μέτρο πού αναφέρεται στό εν λόγω άρθρο.»
4 Μετά τήν απόφαση τής γαλλικής κυβερνήσεως τής 15ης Μαρτίου 1976 νά αφή-
σει τό φράγκο νά κυμαίνεται, θεσπίσθηκαν ΝΕΠ από τίς 25 Μαρτίου 1976 . Τά ποσά αυτά πού καθορίσθηκαν σέ 4,46 FF ( γαλλικά φράγκα ) στίς 25 Μαρτίου 1976, αυξήθηκαν επανειλημμένα λόγω τής υποτιμήσεως τού γαλλικού φράγκου . Ανήλθαν βαθμηδόν από 4,46 FF τήν 23η Ιουλίου 1976 σέ 23,67 FF τήν 27η Δεκεμβρίου 1976 .
5 Ενόψει τής θεσπίσεως τού συστήματος αυτού, οι προσφεύγουσες ζήτησαν από τό FIRS νά τύχουν τού ευεργετήματος τού κανονισμού 1608/74 καί γιά τίς συμβάσεις πού συνάφθηκαν κατά τρόπο σταθερό μετά τίς 15 Μαρτίου 1976 καί εκτελέσθηκαν μετά τήν 23η Ιουλίου 1976, ημερομηνία από τής οποίας επήλθαν στά ΝΕΠ οι ανωτέρω αυξήσεις .
6 Ως πρός τίς συμβάσεις αυτές ο FIRS κατέστησε γνωστό μέ εγκύκλιό του στούς ενδιαφερόμενους εξαγωγείς οτι δέν ηταν δυνατό νά τύχουν τού ευεργετήματος τής αιτούμενης βάσει τού κανονισμού 1608/74 απαλλαγής, διότι τό πεδίο εφαρμογής τής ρήτρας επιείκειας πού περιέχεται στόν κανονισμό αυτό, περιοριζόταν στίς εισαγωγές ή εξαγωγές πού ειχαν πραγματοποιηθεί βάσει συμβάσεων, οι οποίες ειχαν συναφθεί κατά τρόπο σταθερό πρίν από τή θέσπιση τού νομισματικού μέτρου πού αναφέρεται στό άρθρο 1 τού ίδιου κανονισμού . Αυτό τό νομισματικό μέτρο δέ δύναται νά ειναι άλλο στήν προκειμένη περίπτωση από τήν απόφαση τής γαλλικής κυβερνήσεως τής 15ης Μαρτίου 1976 νά αφήσει τό φράγκο νά κυμαίνεται . Τήν ίδια απάντηση έδωσε η Επιτροπή στόν πρόεδρο τού Syndicat du Commerce des Sucres, στίς 7 Δεκεμβρίου 1976 .
7 Αφού άσκησαν ενώπιον τού Δικαστηρίου αγωγή κατά τής Επιτροπής, βάσει τού άρθρου 215 εδάφιο 2 τής συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν οποία επιδίωκαν νά επιτύχουν τήν επιστροφή, υπό τή μορφή αποζημιώσεως τών αυξήσεων τών ΝΕΠ πού ειχαν καταβληθεί αχρεωστήτως καί αφού τό Δικαστήριο απέρριψε τήν αγωγή αυτή ως απαράδεκτη μέ απόφαση τής 2ας Μαρτίου 1978 ( συνδ . υποθ . 12, 18 καί 21/77, Rec . σ . 553 ), επειδή αφορούσε μέτρα πού λήφθηκαν από τίς εθνικές αρχές, οι προσφεύγουσες άσκησαν ενώπιον τού Tribunal administratif de Paris αίτηση ακυρώσεως στρεφόμενη κατά τού FIRS . Η εν λόγω αίτηση έχει ως αντικείμενο τήν άρνηση τού οργανισμού αυτού νά εφαρμόσει τήν ευεργετική διάταξη τού κανονισμού 1608/74 στίς εξαγωγές πού ειχαν πραγματοποιηθεί δυνάμει συμβάσεων, οι οποίες συνάφθηκαν κατά τρόπο σταθερό μετά τίς 15 Μαρτίου 1976 καί εκτελέσθηκαν μετά τήν 23η Ιουλίου 1976, επιδιώκεται δέ μέ αυτή η επιστροφή τών αυξήσεων τών ΝΕΠ πού καταβλήθηκαν κατά τήν εκτέλεση συμβάσεων εξαγωγής, οι οποίες ειχαν συναφθεί πρίν από τήν ημερομηνία κάθε αυξήσεως .
8 Στό πλαίσιο τής ανωτέρω δίκης οι προσφεύγουσες ζήτησαν από τό εθνικό δικαστήριο νά υποβάλει στό Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα, μεταξύ άλλων, ως πρός τήν ερμηνεία τού ορου «νομισματικό μέτρο» στό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 καί, στήν περίπτωση κατά τήν οποία ο ορος αυτός θά έπρεπε νά ερμηνευθεί ως αφορών εν προκειμένω αποκλειστικά τήν απόφαση τής γαλλικής κυβερνήσεως τής 15ης Μαρτίου 1976, ως πρός τό κύρος τής ανωτέρω διατάξεως, κατά τό μέρος πού αποκλείει τού πεδίου εφαρμογής τού εν λόγω κανονισμού τίς συμβάσεις πού συνάφθηκαν κατά τρόπο σταθερό, μετά τίς 15 Μαρτίου 1976 .
9 Τό εθνικό δικαστήριο, θεωρώντας οτι η έννοια τού «νομισματικού μέτρου», πού αναφέρεται στό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74, δέν έθετε πρόβλημα ερμηνείας καί οτι δέν εφαρμοζόταν εν προκειμένω παρά μόνο στήν απόφαση τής γαλλικής κυβερνήσεως τής 15ης Μαρτίου 1976, αποφάσισε νά υποβάλει στό Δικαστήριο μόνο τό δεύτερο ερώτημα, ζητώντας από αυτό νά αποφανθεί επί τού κύρους τού άρθρου 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής .
10 Τό εθνικό δικαστήριο ορθώς θεώρησε οτι η έννοια τού «νομισματικού μέτρου» περί τής οποίας τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού ανωτέρω κανονισμού πρέπει νά ερμηνευθεί ως εφαρμοζόμενη εν προκειμένω μόνο στήν απόφαση πού έλαβε στίς 15 Μαρτίου 1976 η γαλλική κυβέρνηση νά αφήσει τό φράγκο νά κυμαίνεται πέραν τών ορίων διακυμάνσεως πού επιτρέπονται σέ σχέση μέ τά νομίσματα τών Κρατών μελών στό, οπως ειχε συμφωνηθεί τήν εποχή εκείνη νά αποκαλείται, «νομισματικό φίδι» ( «serpent monetaire» ).
11 Εκκινώντας από τήν ερμηνεία αυτή, τό εθνικό δικαστήριο θέτει τό ερώτημα άν τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού εν λόγω κανονισμού, «λαμβάνοντας υπόψη τή διατύπωση τής τρίτης αιτιολογικής σκέψεως τού κειμένου αυτού», δύναται νά θεωρηθεί ως έγκυρο κατά τό μέρος πού αποκλείει τού πεδίου εφαρμογής τού κανονισμού τίς εισαγωγές ή εξαγωγές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν βάσει συμβάσεων πού ειχαν συναφθεί κατά τρόπο σταθερό, μετά τή θέσπιση τού νομισματικού μέτρου στό οποίο αναφέρεται τό άρθρο 1, αλλά πρίν από κάθε αύξηση τών ΝΕΠ πού συνεπαγόταν μεγαλύτερη επιβάρυνση γιά τόν επιχειρηματία .
12 Από τό προοίμιο τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής προκύπτει οτι ο σκοπός τόν οποίο εξυπηρετούν οι διατάξεις τού κανονισμού αυτού δέ συνίσταται στήν εξασφάλιση, υπέρ τών επιχειρηματιών, οι οποίοι έχουν αναλάβει τήν εκτέλεση συμβάσεων πού περιέχουν προκαθορισμένους ορους γενικευμένης προστασίας έναντι τής εφαρμογής τών ΝΕΠ πού οφείλεται σέ νομισματικό γεγονός τό οποίο προσδιορίζεται στήν πρώτη αιτιολογική σκέψη καί στό άρθρο 1, αλλ’ αποβλέπει αποκλειστικά, γιά τίς συμβάσεις πού συνάφθηκαν πρίν από τό γεγονός αυτό, στήν εισαγωγή εντός τής νομισματικής κανονιστικής ρυθμίσεως μιάς «σχετικής ευκαμψίας», παρέχοντας στά Κράτη μέλη τή δυνατότητα νά εφαρμόσουν μιά ρήτρα επιείκειας πού τούς επιτρέπει νά «εξετάζουν ατομικά κάθε περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τήν επελθούσα ζημία, διατηρώντας συγχρόνως τίς διατάξεις πού επιτρέπουν τήν εξασφάλιση συντονισμένης εφαρμογής τής ρυθμίσεως αυτής» .
13 Επομένως η άποψη πού διατύπωσαν κατά τή διάρκεια τής διαδικασίας οι προσφεύγουσες στήν κύρια δίκη, σύμφωνα μέ τήν οποία τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 εμποδίζει τόν κανονισμό λόγω τού περιοριστικού κριτηρίου πού υιοθετεί, νά πραγματώσει τόν επιδιωκόμενο σκοπό, στηρίζεται σέ εσφαλμένη ανάλυση τής φύσεως καί τών σκοπών τού κανονισμού αυτού . Περιορίζοντας τό πεδίο εφαρμογής τού κανονισμού 1608/74 στίς εισαγωγές καί εξαγωγές, τίς πραγματοποιηθείσες βάσει συμβάσεων πού ειχαν συναφθεί κατά τρόπο σταθερό πρίν από τή θέσπιση τού νομισματικού μέτρου τό οποίο αναφέρεται στό άρθρο 1, η εν λόγω διάταξη δέν αντιβαίνει πρός τούς σκοπούς τού κανονισμού αυτού, αλλά περιορίζεται μέσα στά οριά τους, οπως προσδιορίζονται από τό σύνολο τού προοιμίου τού κειμένου αυτού, τό οποίο επιδιώκει νά εξασφαλίσει τή διατήρηση τής ιδιάζουσας λειτουργίας τών ΝΕΠ .
14 Πράγματι η άποψη αυτή παραγνωρίζει τίς απαιτήσεις πού συνδέονται μέ τήν ορθή καί αποτελεσματική λειτουργία τών ΝΕΠ, τά οποία, γιά νά δυνηθούν νά επιτύχουν τό σκοπό τους, δηλαδή τή διόρθωση τών μεταβολών, οι οποίες σημειώ
νονται στόν καθορισμό τής κεντρικής ή τής αντιπροσωπευτικής τιμής ενός εθνικού νομίσματος πού χρησιμοποιείται γιά τούς σκοπούς τής κοινής γεωργικής πολιτικής, ή στή σταθερότητα τής συναλλαγματικής ισοτιμίας τού νομίσματος αυτού, πρέπει νά δύνανται νά εφαρμόζονται κατά τρόπο γενικό στίς εισαγωγές καί εξαγωγές τών οικείων γεωργικών προϊόντων, άσχετα μέ τή δυνατότητα πού παρέχεται στά Κράτη μέλη νά εφαρμόζουν τή ρήτρα δικαιοσύνης σέ ορισμένες ατομικές περιπτώσεις .
15 Οι προσφεύγουσες στήν κύρια δίκη ισχυρίσθηκαν επιπλέον οτι τό προαναφερθέν άρθρο 2 παράγραφος 1 αντιβαίνει στήν αρχή τής ασφάλειας δικαίου πού ειναι συμφυής μέ τήν κοινοτική έννομη τάξη . Επί τού σημείου αυτού υποστήριξαν οτι, εφόσον τούς χορηγήθηκαν άδειες εξαγωγής γιά τίς επίδικες συμβάσεις, η χορήγηση τών αδειών αυτών έπρεπε νά τούς εξασφαλίζει τό δικαίωμα νά πραγματοποιήσουν τίς εξαγωγές τους υπό τό ισχύον κατά τήν ημερομηνία τής χορηγήσεως τών αδειών καθεστώς, χωρίς νά υπόκεινται στίς επιβαρύνσεις πού συνεπάγεται η μεταβολή τής νομισματικής καταστάσεως καί τής σχετικής κανονιστικής ρυθμίσεως .
16 Η επιχειρηματολογία αυτή πάντως δέ λαμβάνει υπόψη οτι, οταν θεσπίζεται τό νομισματικό μέτρο τό οποίο αναφέρεται στό άρθρο 1 τού κανονισμού 1608/74, η εφαρμογή τών ΝΕΠ επί τών συναλλαγών αποτελεί άμεση συνέπεια τού μέτρου αυτού πού αποβλέπει στή διόρθωση τών επιπτώσεών του επί τών συνθηκών τών συναλλαγών καί επί τής λειτουργίας τών κοινών οργανώσεων αγοράς, επί τών οποίων στηρίζεται η κοινή γεωργική πολιτική .
17 Η εφαρμογή, στήν περίπτωση αυτή, τών ΝΕΠ, πού οφείλεται κυρίως στήν έλλειψη εναρμονισμένης μεταξύ τών Κρατών μελών νομισματικής πολιτικής, ανταποκρίνεται, επομένως, στίς απαιτήσεις τού συστήματος, αποκλείεται δέ στούς επιχειρηματίες νά στηριχθούν, ενόψει ιδίως νομισματικού συστήματος πού χαρακτηρίζεται από τήν αστάθεια τής τιμής συναλλάγματος τού συγκεκριμένου εθνικού νομίσματος, στήν αρχή τής ασφάλειας δικαίου γιά νά επικαλεσθούν τό δικαίωμα εξαιρέσεως από τίς αυξήσεις τών ΝΕΠ, πού προέκυψαν από τήν υποτίμηση τού εν λόγω νομίσματος .
18 Επιπλέον η χορήγηση τής άδειας εξαγωγής έχει ως αποκλειστικό σκοπό νά επιτρέψει τήν εξαγωγή τών σχετικών εμπορευμάτων καί όχι νά εξασφαλίσει τούς
ορους υπό τούς οποίους τά εμπορεύματα αυτά θά εξάγονται πράγματι . Δέν ειναι δυνατό λοιπόν, αυτή καθαυτή, νά παράσχει στόν εξαγωγέα τό δικαίωμα αποφυγής τών συνεπειών πού συνεπάγεται γιά τίς συναλλαγές η υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος .
19 Τό γεγονός οτι η Επιτροπή προέβλεψε μεταγενέστερα στόν κανονισμό 243/78 τής 1ης Φεβρουαρίου 1978 ( ΕΕ 03, 020, σ . 74 ), οτι οι κάτοχοι άδειας εξαγωγής δύνανται νά ζητήσουν καί νά επιτύχουν τόν προκαθορισμό τών ΝΕΠ, δέν ειναι αποφασιστικής σημασίας . Ειναι μέν ακριβές οτι, κατά τή θέσπιση τού κανονισμού 243/78, η Επιτροπή θεώρησε οτι η αστάθεια τού συντελεστή αυξήσεως τών ΝΕΠ δημιούργησε νέα κατάσταση, ικανή νά δικαιολογήσει ανάλογη τροποποίηση τής τότε ισχύουσας κοινοτικής νομοθεσίας, τούτο ομως δέ σημαίνει οτι η τροποποίηση αυτή αποτελεί στοιχείο επαρκές γιά τή συναγωγή τού συμπεράσματος οτι η ρήτρα επιεικείας πού εφαρμοζόταν προηγουμένως ειχε χαρακτήρα αδικαιολόγητα περιοριστικό . Επιπλέον, οπως προκύπτει από τήν τρίτη αιτιολογική σκέψη τού κανονισμού αυτού, δέν υπάρχει ταυτότητα μεταξύ τού θέματος πού ρυθμίζεται από τόν τελευταίο καί εκείνου επί τού οποίου δύναται νά έχει εφαρμογή ο κανονισμός 1608/74, δεδομένου οτι ο κανονισμός 243/78 παρέχει τό ευεργέτημα τού προκαθορισμού τών ΝΕΠ μόνο γιά τά προϊόντα γιά τά οποία καί η εισφορά ή η επιστροφή έχουν καί αυτές προκαθορισθεί .
20 Οι προσφεύγουσες στήν κύρια δίκη ισχυρίσθηκαν επίσης οτι τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής παραβιάζει τήν αρχή τής θεμιτής εμπιστοσύνης .
21 Εντούτοις, οπως προκύπτει από τίς ανωτέρω σκέψεις, ενόψει τής αποφάσεως ενός Κράτους μέλους νά αφήσει τό νόμισμά του νά κυμαίνεται καί τής υποτιμήσεως τού νομίσματος αυτού, η επανεξέταση τών ορων συνάψεως τών συμβάσεων πού πρόκειται νά εκτελεσθούν κατά τή διάρκεια περιόδου νομισματικής διακυμάνσεως, αποτελεί αναμφισβήτητα θέμα χειρισμού εκ μέρους τού συνετού επιχειρηματία από τή στιγμή πού εισάγεται τό σύστημα τών ΝΕΠ .
22 Εξάλλου, τά μεταβατικά μέτρα πού επικαλούνται οι προσφεύγουσες ως προλαβόντα γιά νά στηρίξουν τήν πεποίθησή τους οτι προστατεύονται έναντι τών απρόβλεπτων αυξήσεων τών ΝΕΠ αναφέρονται είτε στήν περίπτωση μεταβολής τής λογιστικής μονάδας πού χρησιμοποιείται στήν κοινή γεωργική πολιτική είτε
στήν υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος ή τού δολαρίου είτε τέλος στήν έξοδο ενός νομίσματος από τό «νομισματικό φίδι», οπως ίσχυε κατά τό χρόνο τών επίδικων περιστατικών . Ο κανονισμός 1608/74 έχει ως μόνο σκοπό ακριβώς τήν κωδικοποίηση αυτών τών ειδικών μέτρων, τά εφαρμοστέα κριτήρια σέ κάθε ατομικά εξεταζόμενη περίπτωση, γιά τήν εξασφάλιση, ιδίως, ομοιόμορφης εφαρμογής από τά Κράτη μέλη, τού συστήματος επιείκειας πού θεσπίσθηκε κατ’ αυτόν τόν τρόπο .
23 Ο συνδυασμός ολων τών ανωτέρω σκέψεων οδηγεί, τέλος, στήν απόκρουση τής αιτιάσεως πού προέβαλαν οι προσφεύγουσες στήν κύρια δίκη, κατά τήν οποία δηλαδή τό άρθρο 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 παραβιάζει τήν αρχή τής αναλογικότητας, επειδή έχει ως συνέπεια νά εκθέτει τούς εμπορικούς επιχειρηματίες, οπως οι προσφεύγουσες, σέ απρόβλεπτες καί μεγάλης εκτάσεως διακυμάνσεις τών ΝΕΠ .
24 Επ’ αυτού πρέπει νά τονισθεί οτι ο κανονισμός 1608/74, ως «κανονισμός επιείκειας» έχει ακριβώς ως σκοπό νά αμβλύνει, υπό κατάλληλες πραγματικές καί νομικές προϋποθέσεις, τίς δυσχέρειες πού δύνανται νά προκύψουν γιά τούς επιχειρηματίες από τήν εφαρμογή τών ΝΕΠ καί αποβλέπει στό νά αποτρέψει νά αποβεί η θέσπισή τους υπερβολικά επαχθής γιά ορισμένους επιχειρηματίες . Υπό τίς συνθήκες αυτές πρέπει νά αποκλεισθεί οτι ενας τέτοιος κανονισμός ειναι δυνατό νά παραβιάζει τήν αρχή τής αναλογικότητας επειδή δέν παρέχει στούς επιχειρηματίες ευρύτερη δυνατότητα νά απολαύουν τής ρήτρας επιείκειας .
25 Γιά τούς λόγους αυτούς, στό εθνικό δικαστήριο πρέπει νά δοθεί η απάντηση οτι, από τήν εξέταση τού ερωτήματος πού υποβλήθηκε δέν προέκυψαν στοιχεία ικανά νά επηρεάσουν τό κύρος τού άρθρου 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής τής 26ης Ιουνίου 1974 .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
Τά έξοδα στά οποία υποβλήθηκαν η γαλλική κυβέρνηση καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η διαδικασία έχει, ως πρός τούς διαδίκους στήν κύρια δίκη, τό χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, στό τελευταίο εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνοντας επί τού ερωτήματος πού τού υπέβαλε, μέ διάταξη τής 17ης Ιουνίου 1980 τό Tribunal administratif de Paris αποφαίνεται :
Από τήν εξέταση τού ερωτήματος πού υποβλήθηκε δέν προέκυψαν στοιχεία ικανά νά επηρεάσουν τό κύρος τού άρθρου 2 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1608/74 τής Επιτροπής τής 26ης Ιουνίου 1974 .