62024CJ0570
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
της 20ής Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Ειδικοί φόροι κατανάλωσης – Οδηγία 2008/118/ΕΚ – Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), και παράγραφος 2 – Υπόχρεος για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης – Ελλείπουσα ποσότητα αιθυλικής αλκοόλης στα αποθέματα εταιρίας – Διευθύνων σύμβουλος εταιρίας ένοχος για υπεξαίρεση και παράλειψη καταχώρισης στοιχείων στα λογιστικά βιβλία – Καθορισμός του υπόχρεου για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης – Περισσότεροι υπόχρεοι – Συνέπειες αποφάσεως ποινικού δικαστηρίου, το οποίο, κρίνοντας επί της πολιτικής αγωγής, αναγνώρισε αποκλειστική ευθύνη του διευθύνοντος συμβούλου»
Στην υπόθεση C‑570/24,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, την οποία υπέβαλε το Curtea de Apel Cluj (εφετείο Cluj, Ρουμανία) με απόφαση της 16ης Μαρτίου 2024, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 27 Αυγούστου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
Transilvania Master Insolv IPURL, υπό την ιδιότητα του συνδίκου πτώχευσης της Ecoserv SRL,
κατά
Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Cluj,
Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Bistriţa-Năsăud,
Serviciul Fiscal Orăşenesc Năsăud,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Schalin (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, M. Gavalec και Z. Csehi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. Biondi
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Transilvania Master Insolv IPURL, υπό την ιδιότητα του συνδίκου πτώχευσης της Ecoserv SRL, εκπροσωπούμενη από τους H. Crişan, A. Şandru και T. D. Vidrean-Căpuşan, avocaţi,
–
η Ρουμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις E. Gane, L. Ghiţă και A. Wellman,
–
η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την L. Březinová, τον M. Smolek και τον J. Vláčil,
–
η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον S. Núñez Silva,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον M. Björkland και την T. Isacu de Groot,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
H αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ (ΕΕ 2009, L 9, σ. 12), σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου 8.
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Ecoserv SRL, ρουμανικής εταιρίας που τελεί σε κατάσταση αφερεγγυότητας και εκπροσωπείται από σύνδικο πτώχευσης, συγκεκριμένα την Transilvania Master Insolv IPURL, και, αφετέρου, της Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj (γενικής περιφερειακής διεύθυνσης δημοσίων οικονομικών του Cluj, Ρουμανία), της Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bistrița-Năsăud (διοίκησης δημοσίων οικονομικών της τοπικής περιφέρειας Bistriţa-Năsăud, Ρουμανία) και της Serviciul Fiscal Orășenesc Năsăud (φορολογικής υπηρεσίας της πόλης Năsăud, Ρουμανία) (στο εξής από κοινού: Φορολογική Διοίκηση), με αντικείμενο, μεταξύ άλλων, το κύρος πράξεως προσδιορισμού φόρου με την οποία καταλογίστηκε στην Ecoserv ειδικός φόρος κατανάλωσης, συνολικού ύψους 798495 ρουμανικών λέι (RON), για ελλείπουσα ποσότητα αιθυλικής αλκοόλης.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Η οδηγία 2008/118 καταργήθηκε, από τις 13 Φεβρουαρίου 2023, με την οδηγία (ΕΕ) 2020/262 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2019, για τη θέσπιση του γενικού καθεστώτος των ειδικών φόρων κατανάλωσης (ΕΕ 2020, L 58, σ. 4). Εντούτοις, η οδηγία 2008/118 εξακολουθεί να έχει ratione temporis εφαρμογή επί της διαφοράς της κύριας δίκης.
4
Κατά το άρθρο 4, σημείο 1, της οδηγίας 2008/118, ως «εγκεκριμένος αποθηκευτής» νοούνταν το «φυσικό ή νομικό πρόσωπο [που είναι] εξουσιοδοτημένο από τις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους, στο πλαίσιο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του, να παράγει, να μεταποιεί, να κατέχει, να παραλαμβάνει ή να αποστέλλει υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα τα οποία τελούν υπό καθεστώς αναστολής του φόρου σε φορολογική αποθήκη».
5
Το άρθρο 7, παράγραφος 1, και παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2008/118 όριζε τα εξής:
«1.   Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο και στο κράτος μέλος θέσης σε ανάλωση των προϊόντων.
2.   Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ως “θέση σε ανάλωση” νοείται:
α)
η έξοδος υποκειμένων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από ένα καθεστώς αναστολής, συμπεριλαμβανομένης της παράτυπης εξόδου·
[…]».
6
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημεία i) και ii), και παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118 είχε ως εξής:
«1.   Υπόχρεος να καταβάλει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης που καθίσταται απαιτητός είναι:
α)
σε σχέση με την έξοδο υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από καθεστώς αναστολής όπως αναφέρεται στο άρθρο 7 παράγραφος 2 στοιχείο α):
i)
ο εγκεκριμένος αποθηκευτής, ο εγγεγραμμένος παραλήπτης ή κάθε άλλο πρόσωπο που απελευθερώνει ή εξ ονόματος του οποίου απελευθερώνονται τα υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα από καθεστώς αναστολής και σε περίπτωση παράτυπης εξόδου από τη φορολογική αποθήκη, κάθε άλλο πρόσωπο που εμπλέκεται στην έξοδο αυτή,
ii)
σε περίπτωση παρατυπίας κατά τη διακίνηση υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων υπό καθεστώς αναστολής, όπως αυτό ορίζεται στο άρθρο 10 παράγραφοι 1, 2 και 4: ο εγκεκριμένος αποθηκευτής, ο εγγεγραμμένος αποστολέας ή κάθε άλλο πρόσωπο που εγγυήθηκε την πληρωμή σύμφωνα με το άρθρο 18 παράγραφοι 1 και 2, και κάθε πρόσωπο που συμμετείχε στην παράτυπη έξοδο και το οποίο γνώριζε ή όφειλε ευλόγως να γνωρίζει τον παράτυπο χαρακτήρα της εξόδου,
[…]
2.   Σε περίπτωση περισσότερων υπόχρεων για την καταβολή του οφειλόμενου ποσού του ειδικού φόρου κατανάλωσης, τα πρόσωπα αυτά είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον υπόχρεα για την πληρωμή της εν λόγω οφειλής.»
7
Το άρθρο 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 2008/118 προέβλεπε τα εξής:
«Η σύσταση και λειτουργία μιας φορολογικής αποθήκης από εγκεκριμένο αποθηκευτή προϋποθέτει την άδεια των αρμόδιων αρχών του κράτους μέλους όπου ευρίσκεται η φορολογική αποθήκη.
Η άδεια υπόκειται σε προϋποθέσεις που δικαιούνται να ορίζουν οι αρχές προκειμένου να προλαμβάνεται οποιαδήποτε φοροδιαφυγή ή κατάχρηση.»
Το ρουμανικό δίκαιο
8
Το άρθρο 2066, παράγραφοι 1 και 2, του Legea nr. 571/2003 privind Codul fiscal (νόμου 571/2003, περί φορολογικού κώδικα), της 22ας Δεκεμβρίου 2003 (Monitorul Oficial al României, μέρος I, αριθ. 927, της 23ης Δεκεμβρίου 2003), ως είχε κατά τον κρίσιμο χρόνο για τη διαφορά της κύριας δίκης (στο εξής: φορολογικός κώδικας), ορίζει τα εξής:
«(1)   Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο θέσης σε ανάλωση και στο κράτος μέλος όπου αυτή πραγματοποιείται.
(2)   Οι όροι υπό τους οποίους ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καθίσταται απαιτητός, καθώς και ο εφαρμοστέος συντελεστής του, είναι οι ισχύοντες κατά την ημερομηνία κατά την οποία ο φόρος καθίσταται απαιτητός στο κράτος μέλος όπου το προϊόν τίθεται σε ανάλωση.»
9
Κατά το άρθρο 2067, παράγραφος 1, στοιχείο a, και παράγραφος 5, του φορολογικού κώδικα:
«(1)   Για τους σκοπούς του παρόντος κεφαλαίου, ως θέση σε ανάλωση νοείται:
a)
η έξοδος, περιλαμβανομένης της παράτυπης εξόδου, υποκειμένων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από καθεστώς αναστολής·
[…]
(5)   Η ολική καταστροφή ή ανεπανόρθωτη απώλεια υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων δεν θεωρούνται ως θέση σε ανάλωση εφόσον επέλθουν ενόσω αυτά βρίσκονται υπό καθεστώς αναστολής και εάν:
a)
το προϊόν δεν είναι διαθέσιμο προς χρήση στη Ρουμανία λόγω διαρροής, θραύσης, πυρκαγιάς, μόλυνσης, πλημμύρας ή οποιασδήποτε άλλης μορφής ανωτέρας βίας·
b)
το προϊόν δεν είναι διαθέσιμο προς χρήση στη Ρουμανία λόγω εξάτμισης ή άλλων αιτίων που είναι το φυσικό αποτέλεσμα της παραγωγής, της κατοχής ή της κυκλοφορίας του προϊόντος·
c)
η αρμόδια αρχή δίνει άδεια για την καταστροφή του.
[…]»
10
Το άρθρο 2069, παράγραφος 1, του φορολογικού κώδικα προβλέπει τα εξής:
«(1)   Υπόχρεος να καταβάλει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης που καθίσταται απαιτητός είναι:
a)
σε σχέση με την έξοδο υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από καθεστώς αναστολής, όπως αναφέρεται στο άρθρο 2067, παράγραφος 1, στοιχείο a:
1.
ο εγκεκριμένος αποθηκευτής, ο εγγεγραμμένος παραλήπτης ή κάθε άλλο πρόσωπο που πραγματοποιεί την έξοδο, ή για λογαριασμό του οποίου πραγματοποιείται η έξοδος, των υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από το καθεστώς αναστολής και, σε περίπτωση παράτυπης εξόδου από τη φορολογική αποθήκη, κάθε άλλο πρόσωπο που εμπλέκεται στην έξοδο αυτή.»
11
Το άρθρο 20622, παράγραφος 2, του φορολογικού κώδικα ορίζει τα εξής:
«Για να λάβει άδεια λειτουργίας χώρου ως φορολογικής αποθήκης, όποιος προτίθεται να είναι εγκεκριμένος αποθηκευτής υποβάλλει ενώπιον της αρμόδιας αρχής αίτηση σύμφωνα με τους τύπους και τις διαδικασίες που προβλέπονται από τις διατάξεις εφαρμογής.»
12
Το άρθρο 49 παράγραφος 1, στοιχείο c, του Legea nr. 207/2015 privind Codul de procedură fiscală (νόμου 207/2015, περί κώδικα φορολογικής διαδικασίας), της 20ής Ιουλίου 2015 (Monitorul Oficial al României, μέρος I, αριθ. 547, της 23ης Ιουλίου 2015), όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο για τη διαφορά της κύριας δίκης (στο εξής: κώδικας φορολογικής διαδικασίας), έχει ως εξής:
«(1)   Η φορολογική διοικητική πράξη είναι οπωσδήποτε άκυρη:
[…]
c)
σε περίπτωση που ενέχει σοβαρό και πρόδηλο σφάλμα, […] όταν υφίσταται, ως προς τους λόγους στους οποίους βασίζεται η έκδοσή της, τόσο σημαντική πλημμέλεια ώστε αν η βάση αυτή δεν υπήρχε πριν από ή κατά την έκδοσή της, η πράξη δεν θα είχε εκδοθεί.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
13
Η Ecoserv, της οποίας η δραστηριότητα συνίσταται, μεταξύ άλλων, στην παραγωγή βασικών οργανικών χημικών προϊόντων, έλαβε άδεια για την παραγωγή αιθυλικής αλκοόλης υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης, στο πλαίσιο συστήματος τεχνολογικών δοκιμών που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν από τον Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο του 2013.
14
Στις 12 Νοεμβρίου 2015 η Ecoserv υποβλήθηκε σε αιφνίδιο έλεγχο στο πλαίσιο έρευνας για οικονομικά αδικήματα. Με την ευκαιρία αυτή, οι αρχές της ρουμανικής δικαστικής αστυνομίας, σε συνεργασία με τις ρουμανικές τελωνειακές αρχές, διαπίστωσαν ότι ποσότητα 21909 λίτρων αιθυλικής αλκοόλης έλειπε από τα αποθέματα της Ecoserv, χωρίς οι εκπρόσωποί της να είναι σε θέση να παράσχουν συναφώς εξηγήσεις.
15
Με πράξη επιβολής φόρου την οποία εξέδωσε στις 4 Μαρτίου 2016, η διοίκηση δημοσίων οικονομικών της τοπικής περιφέρειας Bistriţa-Năsăud καταλόγισε στην Ecoserv, λόγω της ελλείπουσας ποσότητας αιθυλικής αλκοόλης, πρόσθετες επιβαρύνσεις ύψους 799655 RON (περίπου 160719 ευρώ), για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης, και 278244 RON (περίπου 55923 ευρώ) για τον φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) (στο εξής: πράξη επιβολής φόρου). Η Ecoserv δεν προσέβαλε την απόφαση αυτή ούτε με διοικητική ούτε με ένδικη προσφυγή, αλλά της χορηγήθηκε η δυνατότητα καταβολής του υπολοίπου των ως άνω ποσών σε δόσεις.
16
Με ποινική απόφαση της 8ης Αυγούστου 2019, το Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελές πλημμελειοδικείο Bistriţa-Năsăud, Ρουμανία) καταδίκασε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ecoserv, μεταξύ άλλων, σε δύο ποινές φυλάκισης για φοροδιαφυγή και για υπεξαίρεση, κρίνοντας ότι ο κατηγορούμενος είχε πωλήσει την ποσότητα των 21909 λίτρων αιθυλικής αλκοόλης για δικό του κέρδος και χωρίς να καταχωρίσει το σχετικό ποσό στα λογιστικά βιβλία της Ecoserv. Ως προς το αστικό σκέλος της διαδικασίας επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα απόφαση, το Ρουμανικό Δημόσιο, εκπροσωπούμενο από την Agenția Națională de Administrare Fiscală (εθνική υπηρεσία φορολογικής διοίκησης, Ρουμανία), παρέστη ως πολιτική αγωγή και ζήτησε να υποχρεωθούν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον η Ecoserv και ο διευθύνων σύμβουλός της σε ανόρθωση της προκληθείσας οικονομικής ζημίας του Δημοσίου. Το Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελές πλημμελειοδικείο Bistriţa-Năsăud) απέρριψε όμως την αστική αυτή αξίωση ως αβάσιμη κατά το μέρος που αφορούσε την Ecoserv. Έκρινε ειδικότερα ότι ο διευθύνων σύμβουλος της Ecoserv δεν είχε ενεργήσει ούτε εξ ονόματος ούτε προς το συμφέρον της Ecoserv, οπότε ήταν, τόσο από ποινικής όσο και από αστικής απόψεως, ο μόνος υπεύθυνος έναντι των ζημιωθέντων, όπερ επικυρώθηκε εν συνεχεία από το Curtea de Apel Cluj (εφετείο Cluj, Ρουμανία) με απόφαση της 2ας Ιουνίου 2020.
17
Στις 14 Ιουλίου 2020 η Ecoserv ζήτησε από τη Φορολογική Διοίκηση την ακύρωση της πράξεως επιβολής φόρου, στηριζόμενη στην απόφαση την οποία εξέδωσε το Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελές πλημμελειοδικείο Bistriţa-Năsăud) στις 8 Αυγούστου 2019. Η Ecoserv ισχυρίστηκε ότι η προσβαλλόμενη πράξη επιβολής φόρου ενείχε σοβαρό και πρόδηλο σφάλμα. Επιπλέον, αιτήθηκε την επιστροφή των ποσών που είχε ήδη καταβάλει λόγω των πρόσθετων επιβαρύνσεων που καταλογίστηκαν εις βάρος της. Από την πλευρά της, η Φορολογική Διοίκηση άσκησε ενώπιον του Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελούς πλημμελειοδικείου Bistrița-Năsăud) ανακοπή κατά της εκτέλεσης της από 8 Αυγούστου 2019 αποφάσεώς του, κατά το μέρος της που αφορούσε το αστικό σκέλος, δηλαδή την πολιτική αγωγή. Υποστήριξε ότι έπρεπε να αποσαφηνιστούν το περιεχόμενο του διατακτικού της αποφάσεως αυτής, στον βαθμό που απορρίφθηκε το αίτημα να καταδικαστεί αλληλεγγύως και εις ολόκληρον η Ecoserv, καθώς και η επιρροή του επί των φορολογικών υποχρεώσεων της τελευταίας.
18
Στις 17 Μαΐου 2021 το Curtea de Apel Cluj (εφετείο Cluj), ενώπιον του οποίου ασκήθηκε έφεση κατά της αποφάσεως που είχε εκδώσει το Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελές πλημμελειοδικείο Bistrița-Năsăud) στις 7 Απριλίου 2021, έκρινε ότι ο μόνος αστικώς υπεύθυνος για τη ζημία που προξενήθηκε στο Ρουμανικό Δημόσιο ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της Ecoserv. Κατά συνέπεια, τα ποσά τα οποία εισέπραξε η Φορολογική Διοίκηση από την Ecoserv προτού κινηθεί η ποινική διαδικασία που κατέληξε στην καταδίκη του διευθύνοντος συμβούλου, είχαν, ελλείψει νόμιμης αιτίας, καταβληθεί αχρεωστήτως και μπορούσαν να αναζητηθούν.
19
Εν συνεχεία η Ecoserv, κατόπιν της άρνησης της Φορολογικής Διοίκησης να δώσει συνέχεια στο αίτημά της για διαπίστωση της ακυρότητας της πράξεως επιβολής φόρου, προσέφυγε ενώπιον του Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελούς πρωτοδικείου Bistrița-Năsăud).
20
Με απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 2021, το δικαστήριο αυτό, στηριζόμενο στο άρθρο 49 παράγραφος 1, στοιχείο c, του κώδικα φορολογικής διαδικασίας, έκανε εν μέρει δεκτή την προσφυγή της Ecoserv. Ως εκ τούτου, διέταξε τη Φορολογική Διοίκηση να διαπιστώσει τη μερική ακυρότητα της πράξεως επιβολής φόρου, κατά το μέρος που αφορούσε τον καθορισμό των πρόσθετων επιβαρύνσεων για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και τον ΦΠΑ. Εξάλλου, διέταξε τη Φορολογική Διοίκηση να επιστρέψει στην Ecoserv, εντόκως, το ποσό το οποίο η εταιρία της είχε καταβάλει προς εξόφληση των πρόσθετων αυτών επιβαρύνσεων.
21
Ενώπιον του Curtea de Apel Cluj (εφετείου Cluj), δηλαδή του αιτούντος δικαστηρίου, ασκήθηκαν τόσο από την Ecoserv όσο και από τη Φορολογική Διοίκηση εφέσεις κατά της από 29 Οκτωβρίου 2021 αποφάσεως του Tribunalul Bistrița-Năsăud (πολυμελούς πρωτοδικείου Bistrița-Năsăud). Όπως εξηγεί το αιτούν δικαστήριο, διατηρεί αμφιβολίες ως προς το ποιος πρέπει, σε περίπτωση παράτυπης εξόδου προϊόντων υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης, να θεωρείται υπόχρεος για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118, σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου 8.
22
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Curtea de Apel Cluj (εφετείο Cluj) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
[Ε]μπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας [2008/118], σε συνδυασμό με την παράγραφο 2 του ίδιου [άρθρου 8], και νομικό πρόσωπο το οποίο, προκειμένου να λάβει άδεια φορολογικού αποθηκευτή, ασκούσε δραστηριότητα παραγωγής αιθυλικής αλκοόλης υπό τον έλεγχο της τοπικής τελωνειακής αρχής, από τα περιουσιακά δε στοιχεία της επιχείρησης του οποίου διαπιστώθηκε ότι έλειπε ποσότητα 21909 λίτρων αιθυλικής αλκοόλης με αλκοολικό τίτλο 96,16 %;
2)
Στην περίπτωση κατά την οποία, μετά την έκδοση πράξεως επιβολής φόρου –με την οποία επιβλήθηκε στο εν λόγω νομικό πρόσωπο η καταβολή πρόσθετων ειδικών φόρων κατανάλωσης και ΦΠΑ επί της ποσότητας της ελλείπουσας αιθυλικής αλκοόλης– κατά της οποίας δεν υποβλήθηκε διοικητική ένσταση, κρίθηκε με απόφαση ποινικού δικαστηρίου που κατέστη αμετάκλητη ότι το μόνο πρόσωπο που ευθύνεται για την πρόκληση της ζημίας στο Δημόσιο Ταμείο είναι ο de facto διαχειριστής (γενικός διευθυντής) της εν λόγω εταιρίας, ο οποίος, μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 2013, πώλησε, βάσει της ίδιας εγκληματικής πρόθεσης, ποσότητα 21909 λίτρων διπλά μετουσιωμένης αλκοόλης της εταιρίας της οποίας ήταν υπάλληλος, έναντι ποσού 219090 [RON], διαπράττοντας το αδίκημα της υπεξαίρεσης που προβλέπεται στο άρθρο 295, παράγραφος 1, του ποινικού κώδικα, ενώ δεν καταχώρισε στα λογιστικά βιβλία τα προερχόμενα από την πώληση της αλκοόλης έσοδα, προκαλώντας στο Δημόσιο Ταμείο ζημία ύψους 915562,74 RON, πράξη που πληροί τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του αδικήματος της φοροδιαφυγής, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο b, [και] παράγραφος 2, του νόμου 241/2005, κατά πόσον συνιστά σοβαρή και πρόδηλη πλάνη κατά την εφαρμογή του εναρμονισμένου δικαίου της Ένωσης στον τομέα των ειδικών φόρων κατανάλωσης και του ΦΠΑ […] η επιβολή των εν λόγω φόρων και στο νομικό πρόσωπο με την πράξη επιβολής φόρου αριθ. F-BN 77 της 4ης Μαρτίου 2016, πράξη η οποία δεν προσβλήθηκε με τη διαδικασία που προβλέπει ο [κώδικας φορολογικής διαδικασίας];
3)
Αντιτίθεται στο δίκαιο της Ένωσης η εφαρμογή από εθνικό δικαστήριο, στο πλαίσιο φορολογικής διαφοράς σχετικής με ειδικούς φόρους κατανάλωσης και ΦΠΑ, της αρχής του δεδικασμένου ποινικής απόφασης, οσάκις η εφαρμογή της εν λόγω αρχής θα εμπόδιζε να ληφθεί υπόψη η νομοθεσία της Ένωσης σχετικά με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης και τον ΦΠΑ, η οποία προβλέπει επίσης την αλληλέγγυα και εις ολόκληρον ευθύνη του νομικού προσώπου, νομοθεσία η οποία δεν εξετάστηκε από τα ποινικά δικαστήρια στις αποφάσεις που έχουν αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
23
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118 έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση που νομικό πρόσωπο, προκειμένου να λάβει άδεια φορολογικού αποθηκευτή, παράγει αιθυλική αλκοόλη υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης και, εν συνεχεία, διαπιστώνεται ότι ορισμένη ποσότητα της αλκοόλης λείπει από τα αποθέματά του, το νομικό αυτό πρόσωπο εμπίπτει στην έννοια του «υπόχρεου» για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά την ως άνω διάταξη.
24
Για να δοθεί απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να κριθεί αν νομικό πρόσωπο το οποίο προτίθεται να λειτουργήσει ως εγκεκριμένος αποθηκευτής μπορεί να αναγνωριστεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118, ως υπόχρεο για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης επί προϊόντων που υπόκεινται σε καθεστώς αναστολής της καταβολής τέτοιου φόρου, όταν τα εν λόγω προϊόντα έχουν αφαιρεθεί παρατύπως από τα αποθέματα τα οποία βρίσκονται υπό τη διαχείρισή του.
25
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118 καθορίζει το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που είναι υπόχρεα για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης επί των υποκείμενων σε τέτοιο φόρο προϊόντων κατά την έξοδό τους από καθεστώς αναστολής, όταν ο φόρος αυτός καθίσταται απαιτητός. Συγκεκριμένα, υπόχρεος είναι ο εγκεκριμένος αποθηκευτής, ο εγγεγραμμένος παραλήπτης ή κάθε άλλο πρόσωπο που πραγματοποιεί την έξοδο, ή για λογαριασμό του οποίου πραγματοποιείται η έξοδος, των υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από το καθεστώς αναστολής και, σε περίπτωση παράτυπης εξόδου από τη φορολογική αποθήκη, κάθε άλλο πρόσωπο που εμπλέκεται στην παράτυπη έξοδο.
26
Εν προκειμένω, πρέπει να αποσαφηνιστεί αν η προαναφερθείσα διάταξη έχει εφαρμογή όταν ένα νομικό πρόσωπο δεν είναι ακόμη επίσημα εγκεκριμένος αποθηκευτής, αλλά ορισμένα πραγματικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι, όπως συνέβαινε με την Ecoserv στην υπόθεση της κύριας δίκης, ενεργούσε de facto υπό την ιδιότητα αυτή.
27
Υπενθυμίζεται ειδικότερα ότι, κατά το άρθρο 4, σημείο 1, της οδηγίας 2008/118, εγκεκριμένος αποθηκευτής είναι «φυσικό ή νομικό πρόσωπο εξουσιοδοτημένο από τις αρμόδιες αρχές κράτους μέλους, στο πλαίσιο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του, να παράγει, να μεταποιεί, να κατέχει, να παραλαμβάνει ή να αποστέλλει υποκείμενα σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντα τα οποία τελούν υπό καθεστώς αναστολής του φόρου σε φορολογική αποθήκη».
28
Εν προκειμένω, από τη δικογραφία ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι είχε επιτραπεί στην Ecoserv να ασκεί δραστηριότητες συνδεόμενες με την παραγωγή αιθυλικής αλκοόλης στο πλαίσιο συστήματος τεχνολογικών δοκιμών υπό τον έλεγχο της ρουμανικής τελωνειακής αρχής, όπερ σημαίνει ότι τα αποθέματά της περιείχαν ορισμένες ποσότητες αλκοόλης που είχαν τεθεί υπό το καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Μια τέτοια κατάσταση μπορεί να εξομοιωθεί με τη λειτουργία φορολογικής αποθήκης από εγκεκριμένο αποθηκευτή, κατά την έννοια του άρθρου 16 της οδηγίας 2008/118, υπό την προϋπόθεση ότι οι αρμόδιες εθνικές αρχές επέτρεψαν στο νομικό πρόσωπο να ασκήσει τη δραστηριότητα παραγωγής αλκοόλης υπό ειδικό καθεστώς και ότι τα οικεία προϊόντα υπόκεινται σε καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Υπό περιστάσεις όπως αυτές που περιγράφηκαν ανωτέρω, ένα τέτοιο νομικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται σε κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη ενός εγκεκριμένου αποθηκευτή και υπέχει, ως εκ τούτου, έναντι των φορολογικών αρχών τις υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από τη συγκεκριμένη κατάσταση.
29
Είναι δε άνευ σημασίας το ότι το ενδιαφερόμενο νομικό πρόσωπο, όπως και η Ecoserv στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεν ευθυνόταν για την παράτυπη έξοδο της ποσότητας αλκοόλης που είχε τεθεί υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης, υπό την έννοια ότι η έξοδος αυτή οφειλόταν σε φυσικό πρόσωπο το οποίο είναι έμμισθος υπάλληλος του νομικού προσώπου ή το εκπροσωπεί, όπως εν προκειμένω ο διευθύνων σύμβουλος της Ecoserv.
30
Πράγματι, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, όταν παρατυπία ή παράβαση η οποία συνεπάγεται το απαιτητό του ειδικού φόρου κατανάλωσης διαπράττεται ή διαπιστώνεται κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων, ακόμη και σε περίπτωση που πρόκειται για απάτη τρίτου, ο εγκεκριμένος αποθηκευτής εξακολουθεί να είναι υπόχρεος για την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 24ης Μαρτίου 2022, TanQuid Polska, C‑711/20, EU:C:2022:215, σκέψη 48 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31
Το Δικαστήριο έχει ήδη κληθεί να αποφανθεί επί μιας υποθέσεως που αφορούσε τη διάταξη της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 25ης Φεβρουαρίου 1992, σχετικά με το γενικό καθεστώς, την κατοχή, την κυκλοφορία και τους ελέγχους των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης (ΕΕ 1992, L 76, σ. 1), η οποία αποτελούσε πρόδρομο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2008/118. Έκρινε τότε, κατ’ ουσίαν, ότι ο εγκεκριμένος αποθηκευτής διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στο πλαίσιο της διαδικασίας κυκλοφορίας των προϊόντων που υπόκεινται σε ειδικό φόρο κατανάλωσης και τελούν υπό καθεστώς αναστολής. Σε περίπτωση παρατυπίας ή παράβασης που διαπράττεται κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας των προϊόντων αυτών και έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται απαιτητός ο ειδικός φόρος κατανάλωσης, ο εγκεκριμένος αποθηκευτής πρέπει, εν πάση περιπτώσει, να ορίζεται ως υπόχρεος για την καταβολή του εν λόγω φόρου. Συνακόλουθα, η ευθύνη του πρέπει να θεωρείται αντικειμενική, αφού δεν στηρίζεται σε αποδεδειγμένη ή τεκμαιρόμενη υπαιτιότητά του, αλλά στη συμμετοχή του σε οικονομική δραστηριότητα (βλ., κατ’ αναλογία, απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2023, KRI, C‑323/22, EU:C:2023:641, σκέψεις 55 και 56 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, εφόσον νομικό πρόσωπο όπως η Ecoserv στην υπόθεση της κύριας δίκης βρίσκεται σε κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη εγκεκριμένου αποθηκευτή, οφείλει να εκπληρώνει υποχρεώσεις παρόμοιες με εκείνες που υπέχει ένας τέτοιος εγκεκριμένος αποθηκευτής, μεταξύ άλλων και σε περίπτωση παράτυπης εξόδου προϊόντων από καθεστώς αναστολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης, όπως αυτή στην οποία αναφέρεται το άρθρο 8 παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118.
33
Πράγματι, το απαιτητό των ειδικών φόρων κατανάλωσης απορρέει άμεσα από την έξοδο των προϊόντων από ένα τέτοιο καθεστώς αναστολής, οπότε το νομικό πρόσωπο που ενεργεί ως εγκεκριμένος αποθηκευτής είναι υπόχρεο για την καταβολή τους.
34
Κατά συνέπεια στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118 έχει την έννοια ότι, σε περίπτωση που νομικό πρόσωπο, προκειμένου να λάβει άδεια φορολογικού αποθηκευτή, παράγει αιθυλική αλκοόλη υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης και, εν συνεχεία, διαπιστώνεται ότι ορισμένη ποσότητα της αλκοόλης λείπει από τα αποθέματά του, το νομικό αυτό πρόσωπο εμπίπτει στην έννοια του υπόχρεου για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά την ως άνω διάταξη.
Επί του δευτέρου και του τρίτου προδικαστικού ερωτήματος
35
Με το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία ενδείκνυται να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινιστεί αν το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), και παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118 έχει την έννοια ότι το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει ποιος ή ποιοι είναι οι υπόχρεοι για την καταβολή ειδικών φόρων κατανάλωσης που κατέστησαν απαιτητοί κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, δεσμεύεται από το διατακτικό αποφάσεως εκδοθείσας από ποινικό δικαστήριο επί της πολιτικής αγωγής, με το οποίο φυσικό πρόσωπο, έμμισθος υπάλληλος ή διαχειριστής νομικού προσώπου, καταδικάστηκε αμετάκλητα ως ο μόνος υπεύθυνος για τη ζημία που προκλήθηκε στον κρατικό προϋπολογισμό λόγω της υπεξαίρεσης ποσότητας αλκοόλης η οποία ήταν αποθηκευμένη στις εγκαταστάσεις του νομικού αυτού προσώπου υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης.
36
Κατ’ αρχάς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118 προβλέπει ρητώς το ενδεχόμενο να υπάρχουν περισσότεροι οφειλέτες ευθυνόμενοι εις ολόκληρον για την ίδια οφειλή που συνδέεται με ειδικούς φόρους κατανάλωσης, εφόσον οι οφειλέτες αυτοί είναι υπόχρεοι για την καταβολή της εν λόγω οφειλής.
37
Ομοίως, το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118 ορίζει ότι, «σε περίπτωση παράτυπης εξόδου [προϊόντων υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης] από τη φορολογική αποθήκη», κάθε φυσικό πρόσωπο το οποίο θεωρείται ως «άλλο πρόσωπο που εμπλέκεται στην έξοδο αυτή» μπορεί να ενέχεται εις ολόκληρον για την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης που κατέστησαν απαιτητοί, ως συνοφειλέτης τους παράλληλα με το νομικό πρόσωπο του οποίου είναι είτε εκπρόσωπος, ως διαχειριστής ή διευθύνων σύμβουλος, είτε έμμισθος υπάλληλος.
38
Βεβαίως, σε αντίθεση προς άλλες γλωσσικές αποδόσεις, στο γαλλικό κείμενο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118 χρησιμοποιείται ο διαζευκτικός σύνδεσμος «ou» προκειμένου να οριστεί ως υπόχρεο «κάθε άλλο πρόσωπο που εμπλέκεται στην έξοδο αυτή». Εντούτοις, η αρχή της εις ολόκληρον ευθύνης για την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης μπορεί να συναχθεί τόσο από τη γενική οικονομία, και δη από το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής, όσο και από τον επιδιωκόμενο σκοπό της.
39
Παρατηρείται δε ότι η ευθύνη του εγκεκριμένου αποθηκευτή είναι αντικειμενικής φύσεως και οφείλεται στη συμμετοχή του σε οικονομική δραστηριότητα. Το γεγονός ότι άλλο πρόσωπο πλην του αποθηκευτή, όπως εν προκειμένω ο διευθύνων σύμβουλος της Ecoserv, ενήργησε ενδεχομένως προς δικό του συμφέρον και εις βάρος του αποθηκευτή ασκεί επιρροή μόνον από ποινικής απόψεως και όχι από φορολογικής (πρβλ. απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2019, Comida paralela 12, C‑579/18, EU:C:2019:875, σκέψη 41).
40
Πράγματι, το απαιτητό του ειδικού φόρου κατανάλωσης απορρέει άμεσα από την έξοδο των υποκείμενων σε τέτοιο φόρο προϊόντων από το καθεστώς αναστολής και, στην περίπτωση αυτή, το νομικό πρόσωπο που ενεργεί ως εγκεκριμένος αποθηκευτής είναι υπόχρεο για την καταβολή του.
41
Εξάλλου, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού της οδηγίας 2008/118, η ερμηνεία του άρθρου της 8 υπό την έννοια ότι ένα νομικό πρόσωπο μπορεί να ενέχεται εις ολόκληρον ως συνοφειλέτης του ειδικού φόρου κατανάλωσης με, μεταξύ άλλων, άλλα πρόσωπα που συνδέονται με παράτυπη έξοδο υποκείμενων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης προϊόντων από καθεστώς αναστολής επιβεβαιώνεται επίσης από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας. Στο αρχικό σχέδιο οδηγίας, ο κατάλογος των υπόχρεων για την καταβολή ειδικού φόρου κατανάλωσης, στην περίπτωση παράτυπης εισαγωγής προϊόντων στο έδαφος κράτους μέλους, περιοριζόταν μόνο στα πρόσωπα που είχαν εγγυηθεί την καταβολή του φόρου αυτού. Ωστόσο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλησε να επεκτείνει τον κατάλογο ώστε να περιλαμβάνει «οποιοδήποτε πρόσωπο συμμετείχε στην παρατυπία», όπως προκύπτει από το άρθρο 38, παράγραφος 3, της οδηγίας 2008/118. Επομένως, η βούληση του ενωσιακού νομοθέτη ήταν να διευρυνθεί ο κύκλος των προσώπων που ενδέχεται να είναι υπόχρεα για την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε περίπτωση παρατυπιών, ούτως ώστε να διασφαλίζεται στο μέτρο του δυνατού η είσπραξη των φόρων αυτών (απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2019, Comida paralela 12, C‑579/18, EU:C:2019:875, σκέψη 37).
42
Επιπλέον, το γεγονός ότι ποινικό δικαστήριο αναγνώρισε με απόφασή του, επί του αστικού σκέλους της υποθέσεως, ότι την ευθύνη για τη ζημία που υπέστη ο κρατικός προϋπολογισμός φέρει αποκλειστικώς φυσικό πρόσωπο το οποίο ήταν εκπρόσωπος του νομικού προσώπου που ενεργούσε ως εγκεκριμένος αποθηκευτής ουδεμία επιρροή ασκεί ως προς καθορισμό του υπόχρεου για την καταβολή των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Και τούτο διότι το δεδικασμένο που απορρέει από μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί, ελλείψει ταυτότητας αντικειμένου, να αποτελέσει εμπόδιο για την έκδοση και την εκτέλεση μιας σύμφωνης με το ενωσιακό δίκαιο συναφούς αποφάσεως περί επιβολής ειδικού φόρου κατανάλωσης [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, UR (Υπαγωγή των δικηγόρων στον ΦΠΑ), C‑424/19, EU:C:2020:581, σκέψη 34].
43
Κατά συνέπεια, στο δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), και παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118 έχει την έννοια ότι το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει ποιος ή ποιοι είναι οι υπόχρεοι για την καταβολή ειδικών φόρων κατανάλωσης που κατέστησαν απαιτητοί κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, δεν δεσμεύεται από το διατακτικό αποφάσεως εκδοθείσας από ποινικό δικαστήριο επί της πολιτικής αγωγής, με το οποίο φυσικό πρόσωπο, έμμισθος υπάλληλος ή διαχειριστής νομικού προσώπου, καταδικάστηκε αμετάκλητα ως ο μόνος υπεύθυνος για τη ζημία που προκλήθηκε στον κρατικό προϋπολογισμό λόγω της υπεξαίρεσης ποσότητας αλκοόλης η οποία ήταν αποθηκευμένη στις εγκαταστάσεις του νομικού αυτού προσώπου υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης.
Επί των δικαστικών εξόδων
44
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), της οδηγίας 2008/118/ΕΚ του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το γενικό καθεστώς των ειδικών φόρων κατανάλωσης και για την κατάργηση της οδηγίας 92/12/ΕΟΚ,
έχει την έννοια ότι:
σε περίπτωση που νομικό πρόσωπο, προκειμένου να λάβει άδεια φορολογικού αποθηκευτή, παράγει αιθυλική αλκοόλη υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής του ειδικού φόρου κατανάλωσης και, εν συνεχεία, διαπιστώνεται ότι ορισμένη ποσότητα της αλκοόλης λείπει από τα αποθέματά του, το νομικό αυτό πρόσωπο εμπίπτει στην έννοια του υπόχρεου για την καταβολή του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά την ως άνω διάταξη.
2)
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημείο i), και παράγραφος 2, της οδηγίας 2008/118
έχει την έννοια ότι:
το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να κρίνει ποιος ή ποιοι είναι οι υπόχρεοι για την καταβολή ειδικών φόρων κατανάλωσης που κατέστησαν απαιτητοί κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, δεν δεσμεύεται από το διατακτικό αποφάσεως εκδοθείσας από ποινικό δικαστήριο επί της πολιτικής αγωγής, με το οποίο φυσικό πρόσωπο, έμμισθος υπάλληλος ή διαχειριστής νομικού προσώπου, καταδικάστηκε αμετάκλητα ως ο μόνος υπεύθυνος για τη ζημία που προκλήθηκε στον κρατικό προϋπολογισμό λόγω της υπεξαίρεσης ποσότητας αλκοόλης η οποία ήταν αποθηκευμένη στις εγκαταστάσεις του νομικού αυτού προσώπου υπό καθεστώς αναστολής της καταβολής των ειδικών φόρων κατανάλωσης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ρουμανική.