61990J0107
ΈΚΘΕΣΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ
στην υπόθεση C-107/90 Ρ (
*1
)
Ι — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία ενώπιον του Πρωτοδικείου
Από την απόφαση του Πρωτοδικείου, της 14ης Φεβρουαρίου 1990, Τ-38/89, Ingfried Hochbaum κατά Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. ΙΙ-43 ) προκύπτει ότι:
« 1.
Κατόπιν της δημοσιεύσεως, το 1984, της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/902/84, ο Hochbaum, υπάλληλος της Γενικής Διευθύνσεως Ανταγωνισμού ( ΓΔ IV ) της Επιτροπής, υπέβαλε την υποψηφιότητα του (... ) για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος “ κρατικά μονοπώλια και δημόσιες επιχειρήσεις ”. Επειδή η Επιτροπή διόρισε άλλον υποψήφιο, τον Waterschoot, ο Hochbaum άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή κατ' αυτής της πράξεως διορισμού.
2.
Με απόφαση της 9ης Ιουλίου 1987, το Δικαστήριο ακύρωσε την προσβληθείσα πράξη διορισμού και, συνεπώς, την απόφαση με την οποία η Επιτροπή απέρριψε την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, με την αιτιολογία, ιδίως, ότι η συμβουλευτική επιτροπή διορισμών για τους βαθμούς Α 2 και Α 3 (στο εξής: η επιτροπή Noël, από το όνομα του τότε προέδρου της ), δεν είχε γνωμοδοτήσει με βάση πλήρεις φακέλους υποψηφίων (44/85, 77/85, 294/85 και 295/85, Hochbaum και Rawes, Συλλογή 1987, σ. 3259 ).
3.
Κατόπιν της αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή επανέλαβε τη διαδικασία προσλήψεως (... ) και ζήτησε εκ νέου τη γνώμη της επιτροπής Noël για το σύνολο των υποψηφιοτήτων που υποβλήθηκαν το 1984 βάσει της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/902/84. Ύστερα, συμμεριζόμενη τη γνώμη της εν λόγω επιτροπής, η οποία προέτεινε νέα δημοσίευση ανακοινώσεως κενής θέσεως “ κατά τρόπον ώστε να καταστεί δυνατή η ολοκλήρωση της διαδικασίας διορισμού στα πλαίσια των απαιτουμένων από το Δικαστήριο συνθηκών πλήρους διαφάνειας ”, η Επιτροπή αποφάσισε να ακυρώσει την προαναφερθείσα ανακοίνωση κενής θέσεως και να κινήσει νέα διαδικασία για την πλήρωση κενής θέσεως, δημοσιεύοντας, στις 7 Αυγούστου 1987, την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/83/87 (...) Ο Hochbaum και δέκα άλλοι υποψήφιοι υπέβαλαν την υποψηφιότητα τους στο πλαίσιο της νέας ανακοινώσεως κενής θέσεως και, στις 15 Οκτωβρίου 1987, η Επιτροπή διόρισε, κατόπιν γνωμοδοτήσεως της επιτροπής Noël, τον Waterschoot προϊστάμενο τμήματος.
4.
Στο μεταξύ ο Hochbaum είχε υποβάλει, στις 18 Σεπτεμβρίου 1987, ένσταση βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων ( στο εξής: ΚΥΚ ) κατά των αποφάσεων — οι οποίες αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο — με τις οποίες η Επιτροπή ακύρωσε την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84 κατόπιν της προαναφερομένης αποφάσεως του Δικαστηρίου και δημοσίευσε την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/83/87 σχετικά με την επίμάχη θέση. Έξι μήνες αργότερα, με απόφαση της 17ης Μαρτίου 1988 που κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα στις 15 Απριλίου, η διοίκηση απέρριψε αυτή την ένσταση. »
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές άσκησε στις 6 Ιουλίου 1988 ο Hochbaum προσφυγή με την οποία ζήτησε από το Πρωτοδικείο:
—
να κηρύξει άκυρη και άνευ αποτελέσματος:
α)
την απόφαση της Επιτροπής με την οποία ακυρώθηκε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84
β)
εφόσον κριθεί αναγκαίο, τη σιωπηρή απόφαση περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος « δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικά μονοπώλια » η οποία κηρύχθηκε κενή με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84·
γ)
την έκδοση από την Επιτροπή και την επακολουθήσασα δημοσίευση στις 31 Ιουλίου 1987 της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/83/87, που αφορούσε τη θέση βαθμού Α 3 του προϊσταμένου τμήματος « δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικά μονοπώλια, εφαρμογή των άρθρων 101 και 102 » στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού ( ΓΔ IV ), καθώς και όλες τις πράξεις που εξέδωσε στη συνέχεια η Επιτροπή κατά την παράνομη αυτή διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου του « νέου » ( τρίτου ) διορισμού του Waterschoot·
δ)
εφόσον κριθεί αναγκαίο, τη ρητή απόφαση της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που άσκησε ο προσφεύγων στις 16 Νοεμβρίου 1987 και η οποία πρωτοκολλήθηκε στη Γενική Γραμματεία με τον αριθμό 3194/87·
—
να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή ενός φράγκου ως προκαταβολή για τη ζημία η οποία θα εκτιμηθεί αργότερα·
—
να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα, καθώς και στα αναγκαία έξοδα στα οποία ο προσφεύγων υποβλήθηκε λόγω της δίκης.
Η καθής ζήτησε από το Πρωτοδικείο:
—
να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη ή τουλάχιστον αβάσιμη·
—
να αποφανθεί για τα δικαστικά έξοδα κατά νόμο.
Ο Hochbaum προέβαλε, προς στήριξη της προσφυγής που άσκησε ενώπιον του Πρωτοδικείου, τρεις λόγους οι οποίοι αφορούν παράβαση του άρθρου 176 της Συνθήκης, παράβαση του άρθρου 25 του ΚΥΚ και κατάχρηση εξουσίας.
Το Πρωτοδικείο έκρινε ως εξής με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση:
«( ... )
21.
Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως η Επιτροπή φέρεται ότι ενήργησε κατά κατάχρηση εξουσίας δημοσιεύοντας την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/83/87 προκειμένου να δώσει μια επίφαση νομιμότητας στην απόφαση περί διορισμού του Waterschoot. Κατά τον προσφεύγοντα, η απόφαση αυτή είχε ληφθεί στην πραγματικότητα πριν από τη δημοσίευση της προαναφερθείσας ανακοινώσεως, ενώ η τυπική απόφαση περί διορισμού εκδόθηκε αργότερα και χωρίς καμία πραγματική συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων.
22.
Όπως έχει ήδη δεχθεί το Δικαστήριο (βλέπε την προαναφερθείσα απόφαση Βλάχου ), κατάχρηση εξουσίας μπορεί να θεωρηθεί ότι υφίσταται μόνον εάν αποδεικνύεται ότι η ΑΔΑ, εκδίδοντας την επίδικη πράξη, επιδίωκε σκοπό διάφορο εκείνου τον οποίο επιδιώκει η οικεία κανονιστική ρύθμιση. Επομένως, εναπόκειται στο Πρωτοδικείο να ελέγξει αν ο προσφεύγων απέδειξε, στην παρούσα υπόθεση, ότι η ΑΔΑ επιδίωξε σκοπό διάφορο από το συμφέρον της υπηρεσίας λαμβάνοντας τις επίμαχες αποφάσεις.
23.
Συναφώς, ο προσφεύγων ισχυρίζεται κατ' ουσίαν ότι η Επιτροπή ακύρωσε την αρχικώς κινηθείσα διαδικασία και δημοσίευσε νέα ανακοίνωση κενής θέσεως με σκοπό να μπορέσει να λάβει υπόψη την πείρα που απέκτησε ο Waterschoot ύστερα από την ακύρωση του παράνομου διορισμού του ως προϊσταμένου τμήματος. Προς στήριξη της απόψεως του διατείνεται ειδικότερα ότι, κατά τον χρόνο δημοσιεύσεως της πρώτης ανακοινώσεως κενής θέσεως, ο Waterschoot δεν συγκέντρωνε τα απαιτούμενα προσόντα για να υποβάλει εγκύρως την υποψηφιότητά του.
24.
Πρέπει να υπομνηστεί ότι η ΑΔΑ διαθέτει διακριτική ευχέρεια σε θέματα προαγωγών και ότι ο έλεγχος του Δικαστηρίου πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα αν η ΑΔΑ έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο προδήλως εσφαλμένο (βλέπε ιδίως την απόφαση της 22ας Ιουνίου 1989, 104/88, Brus, Συλλογή 1989, σ. 1873, σκέψη 17). Όμως στην υπό κρίση υπόθεση δεν προκύπτει από κανένα αντικειμενικό στοιχείο της δικογραφίας ότι ο Waterschoot δεν συγκέντρωσε τις προϋποθέσεις προς υποβολή της υποψηφιότητάς του για την επίδικη θέση προτού ασκήσει τις αρμοδιότητες του προϊσταμένου του τμήματος “ κρατικά μονοπώλια και δημόσιες επιχειρήσεις”.
25.
Εξάλλου, πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμα και αν η Επιτροπή έλαβε υπόψη την πείρα που απέκτησε ο Waterschoot ύστερα από τον πρώτο διορισμό του, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό το κοινοτικό όργανο επιδίωξε σκοπό διάφορο από το συμφέρον της υπηρεσίας, ενεργώντας έτσι κατά κατάχρηση εξουσίας.
26.
Επομένως, δεν υφίστανται τα απαιτούμενα στοιχεία προς απόδειξη του ότι η καθής ενήργησε κατά κατάχρηση εξουσίας. Συνεπώς, ο τρίτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
( ... )»
II — Αντικείμενο και αιτήματα των διαδίκων
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 17 Απριλίου 1990, ο Ingfried Hochbaum άσκησε αναίρεση κατά της προαναφερθείσας αποφάσεως του Πρωτοδικείου, η οποία κοινοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο στις 15 Φεβρουαρίου 1990, προβάλλοντας ότι η απόφαση αυτή ελήφθη κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου.
Με Διάταξη της 10ης Οκτωβρίου 1990 το Δικαστήριο επέτρεψε την παρέμβαση της Union syndicale των Βρυξελλών υπέρ του Hochbaum.
Ο Hochbaum ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση καθ' όλες τις διατάξεις της·
—
και, αποδεχόμενο τα αιτήματα όπως υποβλήθηκαν από τον προσφεύγοντα πρωτοδίκως, να ακυρώσει:
α)
την απόφαση της Επιτροπής με την οποία ακυρώθηκε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84·
β)
εφόσον κριθεί αναγκαίο, τη σιωπηρή απόφαση περί απορρίψεως της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος για τη θέση του προϊσταμένου του τμήματος « δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικά μονοπώλια » η οποία κηρύχθηκε κενή με την ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84·
γ)
την έκδοση από την Επιτροπή και την επακολουθήσασα δημοσίευση στις 31 Ιουλίου 1987 της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/83/87, που αφορούσε τη θέση βαθμού Α 3 του προϊσταμένου τμήματος « δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικά μονοπώλια, εφαρμογή των άρθρων 101 και 102 » στη Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού (ΓΔ IV), καθώς και όλες τις πράξεις που εξέδωσε στη συνέχεια η Επιτροπή κατά την παράνομη αυτή διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου του « νέου » ( τρίτου ) διορισμού του Waterschoot·
δ)
εφόσον κριθεί αναγκαίο, τη ρητή απόφαση της Επιτροπής με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που άσκησε ο προσφεύγων στις 16 Νοεμβρίου 1987 και η οποία πρωτοκολλήθηκε στη Γενική Γραμματεία με τον αριθμό 3194/87·
—
να υποχρεώσει την καθής στην καταβολή ενός φράγκου ως προκαταβολή για τη ζημία η οποία θα εκτιμηθεί αργότερα·
—
να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα, καθώς και στα αναγκαία έξοδα στα οποία ο προσφεύγων υποβλήθηκε λόγω της δίκης.
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·
—
να κρίνει για τα δικαστικά έξοδα κατά νόμο.
III — Περίληψη των λόγων και επιχειρημάτων των διαδίκων
Ως πρώτο λόγο αναιρέσεως ο Hochbaum προβάλλει παράβαση του άρθρου 45 του ΚΥΚ, η παράγραφος 1 του οποίου ορίζει τα εξής:
« Η προαγωγή γίνεται με απόφαση της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής. Η προαγωγή γίνεται αποκλειστικά κατ' εκλογήν μεταξύ των υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει έναν ελάχιστο χρόνο υπηρεσίας στον βαθμό τους, μετά από συγκριτική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων που έχουν σειρά προαγωγής, καθώς και των εκθέσεων για τους υπαλλήλους αυτούς. »
Ως πρώτο σκέλος του λόγου αυτού αναιρέσεως, ο Hochbaum υποστηρίζει ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου παρανόησε τα όρια του ελέγχου του δικαστή επί της ασκήσεως της διακριτικής εξουσίας που παρέχει στην ΑΔΑ το άρθρο 45. Από την απόφαση του Δικαστηρίου της 7ης Φεβρουαρίου 1990, C-343/87, Culin ( Συλλογή 1990, σ. Ι-225 ) προκύπτει ότι, ναι μεν η ΑΔΑ διαθέτει ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως κατά τη συγκριτική εξέταση των ουσιαστικών προσόντων των υποψηφίων για προαγωγή, οφείλει όμως να το ασκεί μέσα στο πλαίσιο που αυτή η ίδια καθόρισε με την ανακοίνωση κενής θέσεως. Κατά την άποψη του αναιρεσείοντος, παρέπεται ότι το Πρωτοδικείο έπρεπε να εξετάσει το ζήτημα αν ο υποψήφιος που έγινε δεκτός από την ΑΔΑ είχε όλα τα προσόντα που απαιτούσε η ανακοίνωση κενής θέσεως COM/902/84.
Η παρεμβαίνουσα Union syndicale υπενθυμίζει επίσης την προαναφερθείσα απόφαση Culin της 7ης Φεβρουαρίου 1990 και θεωρεί ότι από την απόφαση αυτή προκύπτει ότι το Πρωτοδικείο έπρεπε να εξακριβώσει αν όλοι οι υποψήφιοι που ελήφθησαν υπόψη από τη συμβουλευτική επιτροπή διορισμών ανταποκρίνονταν στα απαιτούμενα προσόντα. Μη ενεργώντας κατά τον τρόπο αυτόν, το Πρωτοδικείο παρέβη τις αρχές που έχει θέσει η νομολογία.
Κατά την Επιτροπή, η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση ακολουθεί την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, κατά την οποία ο έλεγχος του δικαστή πρέπει να περιορίζεται στο ζήτημα μήπως η ΑΔΑ έκανε χρήση της εξουσίας της κατά τρόπο πεπλανημένο. Η Επιτροπή αναρωτιέται αν ο Hochbaum θεωρεί ότι η επιλογή του υποψηφίου που πρέπει να γίνει δεκτός συνδέεται και καθορίζεται καθ' όλα τα στοιχεία της από την ανακοίνωση κενής θέσεως. Το πράγμα δεν έχει όμως έτσι διότι οι προϋποθέσεις που διέπουν τη διαδικασία προαγωγής αφήνουν ακόμη χώρο σε κυριαρχική εκτίμηση της ΑΔΑ τόσο στο επίπεδο της εξετάσεως των απαιτουμένων προσόντων καθενός υποψηφίου όσο και στο επίπεδο της τελικής επιλογής του προσώπου που θα προαχθεί.
Ο Hochbaum ισχυρίζεται περαιτέρω ( και πάντοτε προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως) ότι η σκέψη 24 της αποφάσεως του Πρωτοδικείου δεν αποτελεί κατάλληλη απάντηση στα επιχειρήματα που εξέθεσε στα αιτήματα του ενώπιον του δικαιοδοτικού αυτού οργάνου, δηλαδή ότι κατά τη στιγμή της δημοσιεύσεως της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/902/84, ο Waterschoot δεν είχε τα απαιτούμενα προσόντα και ότι η απόφαση ακυρώσεως αυτής της ανακοινώσεως και δημοσιεύσεως νέας ανακοινώσεως ελήφθη επομένως για να μπορέσει η ΑΔΑ να συνεκτιμήσει την πείρα που απέκτησε ο Waterschoot κατόπιν του παράνομου διορισμού του στη θέση του προϊσταμένου τμήματος. Κατά τον Hochbaum, κακώς απέστη το Πρωτοδικείο της εξακριβώσεως του βασίμου συγκεκριμένων ισχυρισμών για τα προσόντα του Waterschoot.
Η Union syndicale συμμερίζεται την άποψη κατά την οποία η αιτιολογία της αποφάσεως του Πρωτοδικείου δεν απαντά κατά τον νόμιμο και πρέποντα τρόπο στους λόγους που προέβαλε ο Hochbaum. Επισημαίνει σχετικά ότι στα υπομνήματα που κατέθεσε ενώπιον του Πρωτοδικείου ο Hochbaum κατέδειξε ότι ο Waterschoot δεν συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις που απαιτούσε η ανακοίνωση κενής θέσεως. Εξάλλου η Επιτροπή αναγνώρισε ότι η ΑΔΑ δεν στηρίχθηκε, ως αποφασιστικό κριτήριο για την επιλογή, στα προσόντα που απαιτούσε η ανακοίνωση.
Κατά την Επιτροπή, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αμφισβητεί την πραγματική εκτίμηση του Πρωτοδικείου σχετικά με τους λόγους οι οποίοι στήριξαν την απόφαση της ΑΔΑ να ακυρώσει την κινηθείσα διαδικασία και να δημοσιεύσει νέα ανακοίνωση κενής θέσεως. Αυτή η καθαρά πραγματική εκτίμηση δεν μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, να υποβληθεί σε έλεγχο.
Δεχόμενη ότι η διάκριση πραγματικού και νομικού είναι δυσχερής και ότι, κατά το γαλλικό διοικητικό δίκαιο, ο δικαστής της αναιρέσεως είναι αρμόδιος για να ελέγξει την αντικειμενική ύπαρξη και ακρίβεια των πραγματικών περιστατικών επί των οποίων στηρίζεται η απόφαση του Πρωτοδικείου καθώς και τον νομικό τους χαρακτηρισμό, η Επιτροπή θεωρεί ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να αποδυθεί σε έρευνα της πραγματικής προθέσεως της ΑΔΑ, η οποία, ως ζήτημα καθαρής πραγματικής εκτιμήσεως, δεν υπόκειται στον έλεγχο του αναιρετικού δικαστή.
Εξάλλου, η Επιτροπή εκτιμά ότι το Πρωτοδικείο αιτιολόγησε επαρκώς την απόφαση του επί του θέματος αυτού ( ιδίως με τη σκέψη 24 in fine ). Η απόφαση αναγνωρίζει σιωπηρά ότι ο Waterschoot είχε τα απαιτούμενα από την ανακοίνωση κενής θέσεως προσόντα, απορρίπτοντας έτσι το επιχείρημα του Hochbaum κατά το οποίο οι γνώσεις των προβλημάτων σχετικά με τα κρατικά μονοπώλια δεν μπορούσαν να αποκτηθούν παρά μόνον από πρόσωπα που έχουν ήδη αναλάβει ευθύνες στον τομέα αυτόν.
Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως που προβάλλει ο Hochbaum για να στηρίξει την αναίρεση του αναφέρεται στην παραβίαση της αρχής της καταχρήσεως εξουσίας. Η κατάχρηση έγκειται, κατά τη γνώμη του, όχι στον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία, αλλά στον σκοπό της ασκήσεως της. Έπρεπε επομένως το Πρωτοδικείο να ελέγξει αν η ΑΔΑ άσκησε την εξουσία της εκτιμήσεως με τον σκοπό διορισμού του πιο κατάλληλου προσώπου να εκπληρώσει τα καθήκοντα προϊσταμένου τμήματος. Προς τον σκοπό αυτόν έπρεπε το Πρωτοδικείο να εξακριβώσει αν η λήψη υπόψη μιας επαγγελματικής πείρας που αποκτήθηκε χάρη σε παράνομο διορισμό μπορούσε να αποτελέσει κατάχρηση εξουσίας. Απέχοντας από την εξέταση αυτή, το Πρωτοδικείο δεν καθόρισε ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος της ΑΔΑ όταν εγκατέλειψε τη διαδικασία της ανακοινώσεως κενής θέσεως COM/902/84.
Η Union syndicale διαπιστώνει ότι από αντικειμενικά στοιχεία προκύπτει ότι η ΑΔΑ δεν άσκησε την εξουσία της εκτιμήσεως προς τον σκοπό διορισμού του πιο κατάλληλου υποψηφίου για τη θέση προϊσταμένου τμήματος. Επικαλείται σχετικά τη γενική εκτίμηση που περιλαμβάνεται στην έκθεση κρίσεως του Hochbaum για την περίοδο από 1ης Ιουλίου 1987 έως 30ής Ιουνίου 1989 και ένα υπηρεσιακό σημείωμα της 4ης Ιουλίου 1990, υπογεγραμμένο από τον Ehlermann, γενικό διευθυντή της ΓΔ IV, με το οποίο συμβουλεύει τον Waterschoot να πάρει τη γνώμη του Hochbaum επί ενός προβλήματος σχετικά με το κρατικό μονοπώλιο.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος ενόψει του άρθρου 51 διότι καλεί εκ νέου το Δικαστήριο να ελέγξει μια πραγματική εκτίμηση του Πρωτοδικείου, το οποίο έκρινε, με τη σκέψη 26 της αποφάσεως του, ότι ο Hochbaum δεν προσκόμισε την αναγκαία απόδειξη για τη θεμελίωση καταχρήσεως εξουσίας.
Επί της ουσίας η Επιτροπή αμφισβητεί ότι η διαδικασία που ακολούθησε η ΑΔΑ είχε ως σκοπό να δώσει επίφαση νομιμότητας στην απόφαση διορισμού του Waterschoot. Πράγματι, η εκ νέου κίνηση της διαδικασίας έθεσε τόσο τον Waterschoot όσο και τον Hochbaum σε συναγωνισμό με άλλους σοβαρούς υποψηφίους. Αν ο στόχος της ΑΔΑ ήταν πράγματι ο επαναδιορισμός του Waterschoot, η συνέχιση της παλαιάς διαδικασίας, αποκαθαρμένης από το ελάττωμά της, θα αρκούσε. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι το Πρωτοδικείο ρητώς τόνισε ότι, ακόμη και αν η Επιτροπή έλαβε υπόψη της την πείρα που απέκτησε ο Waterschoot μετά τον πρώτο διορισμό του, « αυτό δεν σημαίνει ότι το κοινοτικό αυτό όργανο επιδίωξε σκοπό διάφορο από το συμφέρον της υπηρεσίας », σκέψη που απαντά ακριβώς στα επιχειρήματα που προέβαλε ο Hochbaum για να αποδείξει την ύπαρξη καταχρήσεως εξουσίας.
Gordon Slynn
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.