WYROK SĄDU (dziewiąta izba)
z dnia 15 października 2025 r.(*)
Służba publiczna – Personel tymczasowy – Dochodzenie administracyjne – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Nękanie psychiczne – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Obowiązek staranności – Odpowiedzialność
W sprawach T‑295/23 i T‑1176/23
WU, którego reprezentowała N. de Montigny, adwokatka,
strona skarżąca,
przeciwko
Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust), którą reprezentowały M. García Bello i M. Castro Granja, w charakterze pełnomocników, wspierali je zaś D. Waelbroeck oraz A. Duron, adwokaci,
strona pozwana,
SĄD (dziewiąta izba),
w składzie podczas narady: L. Truchot (sprawozdawca), prezes, H. Kanninen i M. Sampol Pucurull, sędziowie,
sekretarz: H. Eriksson, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 lutego 2025 r.,
uwzględniając decyzję z dnia 26 lutego 2025 r., na mocy której Sąd powierzył sędziemu sprawozdawcy zadanie podjęcia starań celem doprowadzenia do polubownego rozstrzygnięcia sporu zgodnie z art. 125a regulaminu postępowania przed Sądem,
uwzględniając decyzję z dnia 4 kwietnia 2025 r., na mocy której Sąd stwierdził niepowodzenie próby polubownego rozstrzygnięcia sporu,
wydaje następujący
Wyrok(1)
1        W skardze w sprawie T‑295/23, opartej na art. 270 TFUE, skarżący, WU, wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji 2022‑04 z dnia 15 lipca 2022 r., na mocy której zarząd Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) oddalił pierwszą część jego wniosku o udzielenie wsparcia z dnia 7 maja 2021 r. (zwanej dalej „pierwszą zaskarżoną decyzją”), a po drugie, o naprawienie szkody, jaką miał ponieść w następstwie tej decyzji.
2        W skardze w sprawie T‑1176/23, opartej na art. 270 TFUE, skarżący wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji 2023‑03 z dnia 14 lutego 2023 r., na mocy której kolegium Eurojustu oddaliło drugą część jego wniosku o udzielenie wsparcia z dnia 7 maja 2021 r. (zwanej dalej „drugą zaskarżoną decyzją”), a po drugie, o naprawienie szkody, jaką miał ponieść w następstwie tej decyzji.
Okoliczności powstania sporu
3        Skarżący jest członkiem personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AST 4. Pełni on funkcję asystenta administracyjnego w Eurojuście.
4        W wiadomości poczty elektronicznej z dnia 7 maja 2021 r. skierowanej między innymi do kierowniczki wydziału do spraw prawnych Eurojustu skarżący złożył na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) wniosek o udzielenie wsparcia (zwany dalej „wnioskiem o udzielenie wsparcia”), w którym twierdził, że jest ofiarą nękania psychicznego w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego. W tej samej wiadomości poczty elektronicznej skarżący zwrócił się o wyłączenie z rozpoznawania jego wniosku dyrektora administracyjnego Eurojustu, którego wskazał on jako inicjatora wspomnianego nękania.
5        We wniosku o udzielenie wsparcia, zawierającym załącznik i uzupełnionym wysłaniem wiadomości poczty elektronicznej w dniu 25 października 2021 r., skarżący wskazał zasadniczo na dwa następujące po sobie okresy, w których był ofiarą powtarzających się zachowań stanowiących nękanie psychiczne w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego ze strony dziesięciu członków personelu Eurojustu, wśród których znajdowali się zarówno członkowie personelu tego samego szczebla co jego stanowisko, jak i członkowie personelu kierowniczego średniego i wyższego szczebla. Twierdził on, że chociaż zachowania te były podejmowane przez wielu członków personelu, to wszystkie były konsekwencją mających miejsce od grudnia 2015 r.  zachowań kierownika wydziału ds. zasobów ludzkich, który w 2017 r. został dyrektorem administracyjnym.
6        W dniu 10 maja 2021 r. kierowniczka wydziału do spraw prawnych zleciła zewnętrznemu konsultantowi przeprowadzenie wstępnej oceny wniosku o udzielenie wsparcia. W dniu 19 maja 2021 r. zewnętrzny konsultant przekazał swoją wstępną ocenę kierowniczce działu prawnego Eurojustu. W ocenie stwierdzono konieczność wszczęcia dochodzenia administracyjnego w odniesieniu do zarzucanych czynów nękania psychicznego objętego art. 12a regulaminu pracowniczego.
7        Zgodnie z art. 18 ust. 4 lit. j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1727 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie Eurojustu oraz zastąpienia i uchylenia decyzji Rady 2002/187/WSiSW (Dz.U. 2018, L 295, s. 138) dyrektor administracyjny jest odpowiedzialny za wykonywanie w odniesieniu do personelu Eurojustu uprawnień powierzonych organowi powołującemu i organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę (zwanemu dalej „OUZU”). Na podstawie przepisów wewnętrznych Eurojustu dotyczących w szczególności wykonywania uprawnień organu powołującego i OUZU, jak również dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych dyrektor administracyjny wyłączył się z postępowania w przedmiocie rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia. W następstwie tego wyłączenia Eurojust wyznaczył dwa różne organy do wykonywania uprawnień OUZU.
8        Kolegium Eurojustu zostało zatem wyznaczone do rozpatrzenia zarzutów skierowanych przeciwko dyrektorowi administracyjnemu. Zarząd Eurojustu został natomiast wyznaczony do rozpatrzenia zarzutów skierowanych przeciwko dziewięciu pozostałym członkom personelu. Rozpoznanie wniosku o udzielenie wsparcia zostało zatem podzielone na dwa odrębne postępowania: jedno dotyczące dyrektora administracyjnego (zwane dalej „częścią 1”), a drugie dotyczące dziewięciu pozostałych członków personelu, o których mowa, z wyłączeniem dyrektora administracyjnego (zwane dalej „częścią 2”).
9        Decyzją 2021‑05 z dnia 15 czerwca 2021 r. zarząd wszczął dochodzenie administracyjne dotyczące części 2 i wyznaczył dwóch zewnętrznych śledczych w celu jego przeprowadzenia.
10      Decyzją 2021‑05 z dnia 30 czerwca 2021 r. kolegium delegowało przysługujące mu uprawnienia OUZU na trzech przedstawicieli krajowych wchodzących w jego skład. Decyzją 2021‑01 z dnia 30 czerwca 2021 r. przedstawiciele ci postanowili wszcząć dochodzenie administracyjne dotyczące części 1, rozszerzając w ten sposób dochodzenie administracyjne wszczęte uprzednio decyzją zarządu 2021‑05 z dnia 15 czerwca 2021 r. i misję powierzoną zewnętrznym śledczym na wszystkie okoliczności faktyczne podniesione we wniosku o udzielenie wsparcia.
11      W dniu 16 grudnia 2021 r. zewnętrzni śledczy przekazali zarządowi ostateczną wersję sprawozdania z dochodzenia administracyjnego w zakresie, w jakim dotyczyło ono części 2. W tym samym dniu przekazali oni ostateczną wersję sprawozdania z dochodzenia administracyjnego trzem upoważnionym przedstawicielom krajowym, którym powierzono właściwość do rozpatrzenia zarzucanych czynów objętych częścią 1.
12      W dniu 30 marca 2022 r. upoważnieni przedstawiciele krajowi przyjęli decyzję 2022‑01, zgodnie z którą dochodzenie administracyjne rozszerzone decyzją z dnia 30 czerwca 2021 r. zostało umorzone w zakresie, w jakim dotyczyło ono okoliczności faktycznych objętych wyłącznie częścią 1.
13      W dniu 30 czerwca 2022 r. skarżący złożył, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zażalenie na decyzję 2022‑01 upoważnionych przedstawicieli krajowych.
14      W dniu 15 lipca 2022 r. zarząd wydał pierwszą zaskarżoną decyzję, zgodnie z którą dochodzenie administracyjne wszczęte decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. zostało umorzone w zakresie, w jakim dotyczyło ono okoliczności faktycznych objętych wyłącznie częścią 2.
15      W wiadomości poczty elektronicznej z dnia 17 października 2022 r. skarżący złożył zażalenie na pierwszą zaskarżoną decyzję na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
16      Decyzją z dnia 2 grudnia 2022 r. kolegium, działające jako OUZU właściwy do rozpoznania zażalenia na decyzję trzech upoważnionych przedstawicieli krajowych, stwierdziło nieważność decyzji 2022‑01 przyjętej przez tych przedstawicieli, głównie ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia.
17      W dniu 14 lutego 2023 r. kolegium wydało drugą zaskarżoną decyzję, zgodnie z którą postanowiło o umorzeniu dochodzenia administracyjnego wszczętego decyzją z dnia 30 czerwca 2021 r. w zakresie, w jakim dotyczyło ono okoliczności faktycznych objętych wyłącznie częścią 1.
18      Decyzją z dnia 17 lutego 2023 r. (zwaną dalej „pierwszą decyzją oddalającą zażalenie”) kolegium, działając jako OUZU właściwy do rozpoznania zażalenia na pierwszą zaskarżoną decyzję, oddaliło zażalenie z dnia 17 października 2022 r.
19      W dniu 26 kwietnia 2023 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, na który Eurojust odpowiedział pismem z dnia 10 lipca 2023 r.
20      W wiadomości poczty elektronicznej z dnia 14 maja 2023 r. skarżący złożył, na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zażalenie na drugą zaskarżoną decyzję.
21      Decyzją z dnia 14 września 2023 r. (zwaną dalej „drugą decyzją oddalającą zażalenie”) kolegium Eurojustu, działające jako OUZU właściwy do rozpoznania zażalenia na drugą zaskarżoną decyzję, oddaliło zażalenie z dnia 14 maja 2023 r.
Żądania stron
22      W sprawie T‑295/23 skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji i, stosownie do potrzeby, pierwszej decyzji oddalającej zażalenie;
–        zasądzenie od Eurojustu na jego rzecz odszkodowania w wysokości 5000 EUR za poniesione przez niego szkody;
–        obciążenie Eurojustu kosztami postępowania.
23      W sprawie T‑1176/23 skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności drugiej zaskarżonej decyzji i, stosownie do potrzeby, drugiej decyzji oddalającej zażalenie;
–        zasądzenie od Eurojustu na jego rzecz odszkodowania w wysokości 60 000 EUR za poniesione przez niego szkody;
–        obciążenie Eurojustu kosztami postępowania.
24      W sprawach T‑295/23 i T‑1176/23 Eurojust wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Co do prawa
25      Po wysłuchaniu stron Sąd postanowił połączyć sprawy T‑295/23 i T‑1176/23 do celów wydania niniejszego wyroku, zgodnie z art. 68 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.
W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności
[…]
Co do istoty
29      W sprawie T‑295/23 skarżący podnosi pięć zarzutów, dotyczących zasadniczo: zarzut pierwszy – naruszenia celu art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku staranności przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie wsparcia ze względu na jego podział na dwie odrębne części, zarzut drugi – naruszenia zasady bezstronności i braku podwójnej kontroli wewnętrznej, zarzut trzeci – naruszenia prawa związanego z nieuwzględnieniem wniosku o udzielenie wsparcia w świetle art. 12 regulaminu pracowniczego oraz oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do istnienia niewłaściwych zachowań, zarzut czwarty – naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i prawa do rzetelnego procesu, a zarzut piąty – naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego i rozsądnego terminu.
30      W sprawie T‑1176/23 skarżący podnosi trzy zarzuty, dotyczące zasadniczo: zarzut pierwszy – nieprawidłowości w reprezentowaniu Eurojustu przed Sądem, zarzut drugi – różnych nieprawidłowości proceduralnych, a zarzut trzeci – oczywistych błędów w ocenie istnienia niewłaściwych zachowań. Zarzut drugi dzieli się na sześć części, z których pierwsza ma na celu zakwestionowanie podziału rozpoznawania wniosku o udzielenie wsparcia na dwie odrębne części.
31      Sąd uważa za właściwe zbadanie łącznie zarzutu pierwszego skargi w sprawie T‑295/23 i części pierwszej zarzutu drugiego skargi w sprawie T‑1176/23.
32      W ramach zarzutu pierwszego skargi w sprawie T‑295/23 i części pierwszej zarzutu drugiego skargi w sprawie T‑1176/23 skarżący podnosi bowiem, że dzieląc bez uzasadnienia jego wniosek o udzielenie wsparcia na dwie odrębne części, a tym samym nie dokonując całościowej oceny okoliczności faktycznych w nim przedstawionych, Eurojust naruszył cel art. 24 regulaminu pracowniczego, którym jest przeprowadzenie dochodzenia w sposób staranny. W przekonaniu skarżącego poprzez ten podział na dwie części Eurojust rozbił jedność sporu i osłabił jego zarzuty. Taki podział pozbawia oba wyznaczone OUZU możliwości zapoznania się z całym kontekstem faktycznym, w jakim wystąpiły zarzucane zachowania, w szczególności w odniesieniu do wpływu dyrektora administracyjnego i jego interakcji z innymi członkami personelu, których dotyczy część 2, przed wydaniem przez nie zaskarżonych decyzji. Skarżący utrzymuje, że taka pełna znajomość kontekstu faktycznego mogłaby umożliwić właściwemu OUZU dokonanie odmiennej oceny sporu rozpatrywanego jako całość. Jest on w związku z tym zdania, że wniosek o udzielenie wsparcia nie został rozpatrzony z zachowaniem ostrożności i staranności.
33      Skarżący dodaje, że Eurojust myli się co do interpretacji mających zastosowanie przepisów wewnętrznych i że właściwy OUZU powinien być określany wyłącznie na podstawie statusu skarżącego jako składającego skargę na nękanie, a nie w świetle funkcji wykonywanych przez członków personelu, których dotyczył jego wniosek o udzielenie wsparcia.
34      Eurojust kwestionuje te twierdzenia i – podnosząc, że skarżący nie wskazuje naruszonego przepisu prawnego – odpowiada, że podział rozpatrywania wniosku o udzielenie wsparcia był narzucony przez ramy prawne mające zastosowanie w niniejszym przypadku, co pozwalało ponadto wykluczyć wszelkie ryzyko konfliktu interesów. Eurojust dodaje, że działał starannie i bezstronnie, nie wypaczając ogólnego kontekstu wniosku o udzielenie wsparcia, ponieważ obaj zewnętrzni śledczy przeprowadzili tylko jedno dochodzenie dotyczące wszystkich twierdzeń zawartych we wniosku o udzielenie wsparcia.
35      Eurojust, który przypomina, że wielokrotnie wyjaśniał skarżącemu ramy proceduralne, twierdzi również, że wyznaczenie właściwego OUZU nie jest warunkowane tożsamością pracownika, który składa wniosek o udzielenie wsparcia, lub tożsamością osób, których ów wniosek dotyczy, lecz wynika ze ścisłego zastosowania mających zastosowanie ram prawnych oraz zasad regulujących niepołączalność funkcji i z przeszkód w ich wykonywaniu.
36      Eurojust zarzuca ponadto skarżącemu, że ten nie wykazał, iż zaskarżone decyzje byłyby inne, gdyby nie zastosowano wskazanego przez niego podziału.
37      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii Europejskiej są zobowiązane, w szczególności na podstawie art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego, do zagwarantowania swoim urzędnikom i pracownikom warunków pracy zapewniających poszanowanie ich zdrowia, bezpieczeństwa i godności, a w konsekwencji do udostępnienia im w odpowiednim czasie procedur pozwalających na zapewnienie warunków pracy odpowiadających tym wymogom (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2018 r., CH/Parlament, T‑83/18, EU:T:2018:935, pkt 123 i przytoczone tam orzecznictwo).
38      Zgodnie bowiem z art. 24 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego Unia wspiera każdego urzędnika, „w szczególności w postępowaniach przeciwko osobom dopuszczającym się gróźb, zniewag, zniesławień lub ataków na osobę lub mienie, na jakie on lub członkowie jego rodziny są narażeni ze względu na zajmowane przez niego stanowisko lub pełnione obowiązki”.
39      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, chociaż art. 24 regulaminu pracowniczego został pomyślany przede wszystkim w celu ochrony urzędników Unii przed atakami i złym traktowaniem ze strony osób trzecich, to obowiązek udzielenia wsparcia, o którym mowa w tym przepisie, istnieje również w przypadku, gdy sprawcą czynów, o których mowa w tym przepisie, jest inny urzędnik lub pracownik Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 14 grudnia 2000 r., Verheyden/Komisja, T‑213/99, EU:T:2000:307, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo) – niezależnie od jego pozycji w hierarchii – albo członek instytucji (zob. podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., ZQ/Komisja, T‑647/18, niepublikowany, EU:T:2019:884, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo).
40      Tym samym, jeżeli urzędnik lub pracownik uważa, że zachowanie jednego z jego przełożonych, współpracowników, a nawet jego podwładnych narusza przewidziany w art. 12a ust. 1 regulaminu pracowniczego obowiązek powstrzymania się od wszelkich form nękania psychicznego i molestowania seksualnego, to ten urzędnik lub pracownik może zwrócić się do instytucji o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 regulaminu pracowniczego (wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., ZQ/Komisja, T‑647/18, niepublikowany, EU:T:2019:884, pkt 55).
41      W przypadku gdy organ powołujący lub, w zależności od przypadku, OUZU rozpatruje, na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, wniosek o udzielenie wsparcia w rozumieniu art. 24 wspomnianego regulaminu pracowniczego, powinien on, na podstawie obowiązku udzielenia wsparcia i gdy organ ten ma do czynienia z wydarzeniem niezgodnym z porządkiem i ze spokojem służby, interweniować z całą konieczną stanowczością i reagować z szybkością i starannością, jakiej wymagają okoliczności danego przypadku, w celu ustalenia faktów i wyciągnięcia z nich odpowiednich konsekwencji przy pełnej znajomości stanu rzeczy (wyrok z dnia 3 października 2019 r., DQ i in./Parlament, T‑730/18, EU:T:2019:725, pkt 80).
42      W obliczu zarzutów dotyczących nękania psychicznego obowiązek udzielenia wsparcia przewidziany w art. 24 regulaminu pracowniczego obejmuje w szczególności obowiązek poważnego, szybkiego i poufnego zbadania przez administrację wniosku o udzielenie wsparcia, w którym zarzuca się nękanie psychiczne, oraz poinformowania wnioskodawcy o podjętych w jego sprawie działaniach (zob. wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., ZQ/Komisja, T‑647/18, niepublikowany, EU:T:2019:884, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).
43      Prawo do dobrej administracji, ustanowione w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, obejmuje obowiązek staranności po stronie administracji Unii, która powinna działać z dbałością i ostrożnie, a naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom (wyrok z dnia 11 stycznia 2024 r., Planistat Europe i Charlot/Komisja, C‑363/22 P, EU:C:2024:20, pkt 68).
44      Ze względu na to, że nękanie psychiczne stanowi kontinuum na linii czasu, z definicji może ono być wynikiem całokształtu różnych zachowań, które rozpatrywane odrębnie niekoniecznie stanowią same w sobie owo nękanie, lecz które – oceniane całościowo i w sposób kontekstowy, również ze względu na ich kumulację w czasie – można by uznać za takie (zob. wyrok z dnia 30 marca 2022 r., KF/EBI, T‑299/20, niepublikowany, EU:T:2022:171, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Tym samym, dokonując analizy kwestii, czy zachowania, na które powołuje się strona skarżąca, stanowią nękanie psychiczne, należy zbadać te okoliczności zarówno odrębnie, jak i łącznie, jako elementy ogólnego środowiska pracy stworzonego przez zachowania jednego lub kilku członków personelu wobec innego członka tego personelu (zob. podobnie wyrok z dnia 9 grudnia 2020 r., GV/Komisja, T‑705/19, niepublikowany, EU:T:2020:590, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo).
45      To w świetle powyższych rozważań należy zbadać zarzut pierwszy skargi w sprawie T‑295/23 i część pierwszą zarzutu drugiego skargi w sprawie T‑1176/23.
46      W omawianym przypadku należy stwierdzić, że ze względu na wagę czynów podnoszonych we wniosku o udzielenie wsparcia złożonym przez skarżącego w dniu 7 maja 2021 r. zarząd postanowił, decyzją 2021‑05 z dnia 15 czerwca 2021 r., wszcząć dochodzenie administracyjne w celu ustalenia okoliczności faktycznych leżących u podstaw tego wniosku. Należy jednak zauważyć, że w ramach tej decyzji zarząd zwrócił się do zewnętrznych śledczych o zbadanie wyłącznie okoliczności faktycznych objętych częścią 2, a nie wszystkich okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku o udzielenie wsparcia. Dopiero na mocy decyzji 2021‑05 z dnia 30 czerwca 2021 r. trzej upoważnieni przedstawiciele krajowi, którzy wchodzą w skład kolegium, postanowili wszcząć postępowanie administracyjne dotyczące okoliczności faktycznych wchodzących w zakres części 1, a tym samym rozszerzyć pierwotnie powierzone zewnętrznym śledczym zadanie (zob. pkt 9, 10 powyżej).
47      Po pierwsze, o ile Eurojust uważa, że działał z dochowaniem staranności i bezstronności, ponieważ obaj śledczy zewnętrzni ostatecznie przeprowadzili jedno dochodzenie dotyczące wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o udzielenie wsparcia, o tyle należy jednak uznać, że sporządzenie przez zewnętrznych śledczych jednego sprawozdania z dochodzenia, nawet gdyby przyjąć, że wykazali się oni bezstronnością, nie wystarcza do spełnienia wszystkich wymogów, jakie ciążą na Eurojuście z tytułu obowiązku udzielenia wsparcia. Śledczy zewnętrzni nie posiadali bowiem uprawnień organu powołującego lub OUZU, a ich jedyna kompetencja, zgodnie z decyzjami zarządu i trzech upoważnionych przedstawicieli krajowych wchodzących w skład kolegium, przyjętymi w niniejszym przypadku w celu wszczęcia dochodzenia administracyjnego, sprowadzała się do sporządzenia sprawozdania z dochodzenia opisującego fakty i okoliczności sporu oraz, w stosownym przypadku, do wydania opinii w przedmiocie odpowiedzialności takiej czy innej osoby, której dotyczyło to dochodzenie.
48      Po drugie, ponieważ wniosek o udzielenie wsparcia opierał się na zarzutach nękania psychicznego dotyczących kilku członków personelu Eurojustu i nic nie pozwala wykluczyć, że takiego nękania może dopuszczać się kilka pełniących funkcje w ramach tej samej instytucji osób, które działały w sposób skoordynowany lub przynajmniej równoczesny, badanie twierdzeń zawartych w tym wniosku przez OUZU w odniesieniu do jednej ich części i przez inny OUZU w odniesieniu do drugiej ich części narusza spoczywający na administracji obowiązek starannego i ostrożnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności rozpatrywanego przez nią przypadku. Takie częściowe badanie twierdzeń zawartych we wniosku o udzielenie wsparcia przez dwa odrębne OUZU może bowiem stać na przeszkodzie całościowej i kontekstowej ocenie wszystkich zgłoszonych okoliczności jako charakteryzującej istnienie podnoszonego nękania psychicznego i prowadzić do pominięcia – przy ocenie tych okoliczności faktycznych – interakcji, jakie mogły istnieć między osobami, którym zarzuca się te okoliczności, a zachowaniami, które są im zarzucane.
49      Ze sprawozdania z dochodzenia, w wersji przekazanej członkom zarządu (zob. pkt 11 powyżej), który był OUZU upoważnionym do badania okoliczności faktycznych objętych częścią 2, przedstawionego przez Eurojust w odpowiedzi na wezwanie skierowane przez Sąd w ramach środka organizacji postępowania, wynika zaś, że z wersji tej zostały usunięte uwagi śledczych i załączniki dotyczące części 1. Wynika z tego, że przyjmując pierwszą zaskarżoną decyzję, zarząd nie był w stanie wziąć pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności, na których opierał się wniosek o udzielenie wsparcia, ani dokonać szczegółowej oceny wpływu ewentualnie wywieranego przez dyrektora administracyjnego na inne osoby wskazane przez skarżącego, mimo że we wniosku o udzielenie wsparcia skarżący powołał się na istnienie interakcji między poszczególnymi autorami zarzucanych zachowań oraz między wszystkimi podnoszonymi okolicznościami faktycznymi (zob. pkt 5 powyżej).
50      Co się tyczy kolegium, które było OUZU wyznaczonym do ustalania okoliczności faktycznych wchodzących w zakres części 1, należy zauważyć, że przekazana mu wersja sprawozdania z dochodzenia zawierała z kolei informacje wskazane przez śledczych dotyczące części 2, z wyjątkiem jednak nazwisk osób wskazanych przez skarżącego innych niż dyrektor administracyjny, uwag na piśmie sformułowanych przez te osoby w przedmiocie projektu sprawozdania z dochodzenia, załączników dotyczących rozmów przeprowadzonych z tymi osobami przez zewnętrznych śledczych oraz innych dowodów z dokumentów. Należy zatem uznać, że utajnienie pewnych danych i usunięcie niektórych załączników do tego sprawozdania w wersji przekazanej kolegium również mogło stanowić przeszkodę dla zbadania przez ten organ wszystkich istotnych okoliczności stanowiących podstawę wniosku o udzielenie wsparcia. W każdym razie z drugiej zaskarżonej decyzji wynika, że kolegium nie przeprowadziło takiej całościowej oceny.
51      Wynika z tego, że dzieląc wniosek o udzielenie wsparcia na dwie odrębne części, których rozpatrzenie powierzono dwóm różnym OUZU, a tym samym nie pozwalając na dokonanie całościowej i kontekstowej oceny wszystkich okoliczności faktycznych przedstawionych w tym wniosku przez ten z dwóch OUZU, który był właściwy do jej dokonania, Eurojust nie zbadał tego wniosku w sposób staranny i ostrożny, a tym samym nie dopełnił obowiązku staranności nierozerwalnie związanego z zasadą dobrej administracji, w świetle którego jest on zobowiązany do wywiązania się z obowiązku udzielenia wsparcia spoczywającego na nim na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego.
52      Co się tyczy konsekwencji nieprawidłowości proceduralnych i nieprzestrzegania zasady dobrej administracji dla zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, należy przypomnieć, że aby prowadziły one do stwierdzenia nieważności tych decyzji, konieczne jest ponadto, by w braku tych nieprawidłowości i nieprzestrzegania tej zasady postępowanie mogło prowadzić do innego rezultatu (zob. podobnie wyrok z dnia 13 października 2021 r., JK/Komisja, T‑219/20, niepublikowany, EU:T:2021:690, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).
53      W niniejszej sprawie skarżący od chwili złożenia wniosku o udzielenie wsparcia utrzymywał, że chociaż zarzucane przez niego zachowania były zachowaniami kilku członków personelu, to wszystkie stanowiły konsekwencję zachowania dyrektora administracyjnego, w związku z czym istnienie interakcji między różnymi sprawcami podnoszonych zachowań i między wszystkimi zarzucanymi okolicznościami faktycznymi było istotnym elementem, na którym opierał się wspomniany wniosek. Tymczasem, dzieląc wniosek o udzielenie wsparcia na dwie odrębne części i powierzając ich rozpatrzenie dwóm różnym OUZU, Eurojust nie zapewnił temu z dwóch OUZU, który był właściwy, możliwości zbadania interakcji, jakie mogły istnieć między dyrektorem administracyjnym a innymi osobami, których dotyczył wniosek o udzielenie wsparcia. Nie można zatem całkowicie wykluczyć, że gdyby Eurojust nie podzielił wniosku o udzielenie wsparcia na dwie odrębne części i gdyby postępowanie prowadzące do wydania decyzji w sprawie wniosku o udzielenie wsparcia zostało przeprowadzone bez uchybień przez właściwy OUZU, co pozwoliłoby mu na poważny i całościowy ogląd okoliczności faktycznych podnoszonych w tym wniosku, to treść decyzji wydanej przez ten OUZU mogłaby być inna i mogłaby prowadzić do uznania istnienia nękania psychicznego.
54      Ocenę tę wzmacnia okoliczność, że decyzja oddalająca skargę na nękanie psychiczne w ramach wniosku o udzielenie wsparcia, taka jak zaskarżone decyzje, może wywołać poważne konsekwencje w stosunku do zainteresowanej osoby, ponieważ nękanie psychiczne może mieć bardzo destrukcyjne skutki dla jej stanu zdrowia, a przyznanie przez administrację, że takie nękanie psychiczne zachodzi, może samo w sobie mieć korzystny wpływ na proces terapeutyczny tej osoby (zob. podobnie wyrok z dnia 4 czerwca 2020 r., ESDZ/De Loecker, C‑187/19 P, EU:C:2020:444, pkt 74). W tym kontekście gwarancja zbadania przez jeden organ powołujący lub OUZU wszystkich elementów zawartych we wniosku o udzielenie wsparcia powinna być tym bardziej zapewniona.
55      Z powyższego wynika, że bez konieczności orzekania w przedmiocie pozostałych argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącego, w przedmiocie zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez Eurojust w odniesieniu do niektórych z tych pozostałych zarzutów lub argumentów oraz w przedmiocie dopuszczalności dowodów przedstawionych na poparcie tych pozostałych zarzutów i argumentów należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji ze względu na naruszenie obowiązku staranności.
[…]
W przedmiocie kosztów
97      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
98      Ponieważ Eurojust zasadniczo przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącego – obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba)
orzeka, co następuje:
1)      Sprawy T‑295/23 i T‑1176/23 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.
2)      Stwierdza się nieważność decyzji 2022‑04 zarządu Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) z dnia 15 lipca 2022 r. i decyzji 2023‑03 kolegium Eurojustu z dnia 14 lutego 2023 r., na mocy których wniosek WU o udzielenie wsparcia z dnia 7 maja 2021 r. został oddalony.
3)      W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.
4)      Eurojust zostaje obciążony kosztami postępowania.
Truchot
Kanninen
Sampol Pucurull
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 października 2025 r.
Podpisy
*      Język postępowania: francuski.
1      Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.