61968J0029
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 24ης Ιουνίου 1969 (
*1
)
Αντικείμενο της υποθέσεως:
Ερμηνεία της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, και ιδίως των άρθρων 95 και 97.
Διατακτικό της αποφάσεως:
Επί του ερωτήματος 1α:
α)
Η δυνατότητα που προβλέπει το άρθρο 97 της Συνθήκης ΕΟΚ συνίσταται στο να επιτρέπεται στα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη να επιβαρύνουν ένα εισαγόμενο προϊόν με ενιαίο συντελεστή, ο οποίος θεωρείται ότι αντιστοιχεί στις συνολικές φορολογικές επιβαρύνσεις στις οποίες υπόκεινται τα εθνικά προϊόντα.
β)
Το ερώτημα εάν έγινε πραγματικά χρήση της δυνατότητας αυτής στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί, από πλευράς κοινοτικού δικαίου, ζήτημα που ο εθνικός δικαστής πρέπει να εκτιμήσει στο πλαίσιο του εσωτερικού του δικαίου.
γ)
Αν ένα κράτος έκανε χρήση της δυνατότητας αυτής, οι συντελεστές που έχει ορίσει ρυθμίζονται από το άρθρο 97, ακόμη και στην περίπτωση που θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι δεν αντιστοιχούν στις συνολικές φορολογικές επιβαρύνσεις που επιβάλλονται στα εθνικά προϊόντα.
Επί του ερωτήματος 1β:
Στο σωρευτικό και επαναληπτικό φορολογικό σύστημα είναι δυνατόν ένας φορολογικός συντελεστής που θεσπίστηκε πριν τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη ΕΟΚ να αποτελεί «μέσο συντελεστή» κατά την έννοια του άρθρου 97 και δεν αποκλείεται ένας συντελεστής που εφαρμόζεται σε μια μόνο εμπορική κλίμακα να μπορεί να αποτελέσει «μέσο συντελεστή» κατά την έννοια του άρθρου αυτού.
Επί τον ερωτήματος 2α:
Για να υπάρξει καθορισμός μέσου συντελεστή κατά την έννοια του άρθρου 97, αρκεί το αρμόδιο όργανο σύμφωνα με την έννομη τάξη ενός κράτους μέλους να δηλώσει ότι ένας υπάρχων φορολογικός συντελεστής είναι μέσος συντελεστής.
Επί των ερωτημάτων 3 και 4:
Το άρθρο 97 δεν αποκλείει, τα εμπορεύματα για τα οποία δεν υπάρχει συντελεστής εξισωτικής εισφοράς για το φόρο κύκλου εργασιών διαφορετικός του γενικού συντελεστή, να μπορούν να αποτελέσουν ομάδα προϊόντων κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 97.
Πρόταση του γενικού εισαγγελέα:
Πρότεινε να δοθεί η απάντηση ότι:
—
για να υπάρξει πράγματι μέσος συντελεστής κατά την έννοια του άρθρου 97, είναι απαραίτητο το κράτος μέλος να έχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή του να τον καθιερώσει ως τέτοιο, αλλά ο τύπος και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες εκδηλώνεται η πρόθεση αυτή εξαρτώνται από το εθνικό δίκαιο·
—
φορολογικός συντελεστής που καθιερώθηκε σε στάδιο προηγούμενο της θέσεως της Συνθήκης σε ισχύ μπορεί πάντως να αποτελέσει μέσο συντελεστή·
—
δεν είναι δυνατόν να σχηματισθούν ομάδες προϊόντων παρά μεταξύ αυτών που μπορούν να συγκριθούν από τη μια ή την άλλη άποψη και που υπόκεινται σε κάθε περίπτωση σε περίπου ανάλογες επιβαρύνσεις·
—
τέλος, δεν χρειάζεται να προστεθεί τίποτε στον ορισμό που ήδη έδωσε το Δικαστήριο για τις φορολογικές επιβαρύνσεις που εφαρμόζονται άμεσα ή έμμεσα στα παρεμφερή εθνικά προϊόντα.
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.