ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
της 7ης Δεκεμβρίου 2020 (*)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών – Διαδικασία διαγωνισμού – Παροχή υπηρεσιών στον τομέα της οργάνωσης δραστηριοτήτων επικοινωνίας για λογαριασμό της Αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Ελλάδα – Ακύρωση του διαγωνισμού – Έλλειψη έννομου συμφέροντος – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑536/19,
Μίλητος Συμβουλευτική AE, με έδρα την Αθήνα (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον K. Φαρμακίδη-Μάρκου, δικηγόρο,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον J. Estrada de Solà και την Α. Κατσιμέρου,
καθής,
με αντικείμενο προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με την οποία ζητείται η ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής της 29ης Μαΐου 2019 περί ακύρωσης του διαγωνισμού PR/2018-16/ATH σχετικά με την παροχή υπηρεσιών στον τομέα της οργάνωσης δραστηριοτήτων επικοινωνίας για λογαριασμό της Αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Ελλάδα,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
συγκείμενο από τους R. da Silva Passos, πρόεδρο, L. Truchot (εισηγητή) και M. Sampol Pucurull, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1        Η προσφεύγουσα, Μίλητος Συμβουλευτική AE, είναι ανώνυμη εταιρία ελληνικού δικαίου.
2        Με προκήρυξη της 21ης Ιουλίου 2018, η οποία δημοσιεύθηκε στο Συμπλήρωμα της Επίσημης Εφημερίδας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2018/S 139-316726), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκήρυξε, στο πλαίσιο κλειστής διαδικασίας, τον διαγωνισμό PR/2018-16/ATH για τη σύναψη σύμβασης διάρκειας τεσσάρων ετών με αντικείμενο την παροχή υπηρεσιών στον τομέα της οργάνωσης δραστηριοτήτων επικοινωνίας της Αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Ελλάδα (στο εξής: διαγωνισμός). Έξι οικονομικοί φορείς, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα, υπέβαλαν αίτηση συμμετοχής.
3        Αφού εξακρίβωσε ότι οι έξι αυτοί φορείς πληρούσαν τα ποιοτικά κριτήρια επιλογής χωρίς να εμπίπτουν σε κάποια περίπτωση αποκλεισμού, η Επιτροπή δημοσίευσε, στις 27 Σεπτεμβρίου 2018, πρόσκληση υποβολής προσφορών (στο εξής: πρόσκληση υποβολής προσφορών). Η προθεσμία για την υποβολή των προσφορών έληγε στις 29 Οκτωβρίου 2018. Η προσφεύγουσα υπέβαλε προσφορά εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
4        Με το σημείο 3 της συγγραφής υποχρεώσεων που περιλαμβανόταν στο παράρτημα 4 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών, ο μέγιστος προϋπολογισμός της σύμβασης οριζόταν στο ποσό του ενός εκατομμυρίου ευρώ εκτός ΦΠΑ.
5        Στο σημείο 6 της συγγραφής υποχρεώσεων αναγραφόταν ότι, για την υποβολή των οικονομικών προσφορών, έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ο πίνακας τιμών ο οποίος περιλαμβανόταν στο παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών. Ο πίνακας τιμών απαριθμούσε, μεταξύ άλλων, τις υπηρεσίες που ζητούσε η αναθέτουσα αρχή και καθόριζε συντελεστή βαρύτητας για κάθε υπηρεσία. Σύμφωνα με τις οδηγίες του παραρτήματος 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών, ζητούνταν από τους προσφέροντες να αναγράψουν μόνον τις τιμές μονάδας, εκτός ΦΠΑ, τις οποίες πρότειναν για κάθε υπηρεσία που περιλαμβανόταν στον πίνακα τιμών, προκειμένου να καταστεί δυνατός ο υπολογισμός των συνολικών τιμών των προσφορών τους. Στις 22 Οκτωβρίου 2018 η Επιτροπή δημοσίευσε διορθωμένο πίνακα τιμών.
6        Στο σημείο 7 της συγγραφής υποχρεώσεων διευκρινιζόταν ότι η σύμβαση θα ανετίθετο στην προσφορά με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής.
7        Στο σημείο 7.2, τρίτο εδάφιο, της συγγραφής υποχρεώσεων προβλεπόταν ότι, «[γ]ια τον σκοπό της αξιολόγησης και σύγκρισης των οικονομικών προσφορών, η Επιτροπή θα χρησιμοποι[ούσε] τιμή αναφοράς: το άθροισμα των τιμών για τις διάφορες υπηρεσίες που παρατίθενται στους πίνακες του παραρτήματος 6».
8        Με έγγραφο της 29ης Μαΐου 2019, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την απόφασή της να ακυρώσει τον διαγωνισμό (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), δυνάμει του άρθρου 171 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1· στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός).
9        Η προσβαλλόμενη απόφαση εκθέτει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Η πρόσκληση υποβολής προσφορών εμφανίζει σφάλματα σχετικά με την κατ’ έτος υπολογιζόμενη βαρύτητα, όπως αυτή περιέχεται στην οικονομική κατάσταση του Παραρτήματος 6 με τίτλο “Οικονομική Προσφορά”. Αυτός ο καθορισμός της βαρύτητας των υπηρεσιών δεν εναρμονίζεται με τον μέγιστο προϋπολογισμό που έχει εγκριθεί προς δαπάνη γι’ αυτήν τη διαδικασία, όπως ορίζεται στο Παράρτημα 4 – Συγγραφή υποχρεώσεων.
Ειδικότερα, στο σημείο 7.2 της συγγραφής υποχρεώσεων, το οποίο φέρει τον τίτλο “Οικονομική αξιολόγηση της προσφοράς”, ορίζεται ότι: “[γ]ια τον σκοπό της αξιολόγησης και σύγκρισης των οικονομικών προσφορών, η Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει τιμή αναφοράς: το άθροισμα των τιμών για τις διάφορες υπηρεσίες που παρατίθενται στο Παράρτημα 6 με τίτλο ‘Πίνακας Τιμών’”. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συμπληρώσουν στο Παράρτημα 6 τις τιμές μονάδας που προτείνουν για όλες τις υπηρεσίες. Η τιμή αναφοράς εν συνεχεία υπολογίστηκε κατόπιν πολλαπλασιασμού με τον συντελεστή βαρύτητας (ποσότητες) τον οποίο η Επιτροπή καθόρισε για όλες τις υπηρεσίες. Ο συντελεστής βαρύτητας αυτός ορίστηκε ως ετήσιος. Επειδή αυτές οι ποσότητες υπερεκτιμήθηκαν στα δημοσιευμένα έγγραφα, ο μέγιστος προϋπολογισμός γι’ αυτήν την προκήρυξη δεν μπορεί να τηρηθεί.
Ως εκ τούτου και επειδή σ’ αυτό το στάδιο δεν μπορούν πλέον να γίνουν μεταβολές, η συμβαλλόμενη αρχή δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση πλην του να ακυρώσει τη διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο 171 του Δημοσιονομικού Κανονισμού».
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
10      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Ιουλίου 2019, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
11      Το υπόμνημα αντικρούσεως, το υπόμνημα απαντήσεως και το υπόμνημα ανταπαντήσεως κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 28 Οκτωβρίου 2019, στις 14 Δεκεμβρίου 2019 και στις 28 Ιανουαρίου 2020, αντιστοίχως.
12      Στις 18 Μαΐου 2020 το Γενικό Δικαστήριο έθεσε γραπτές ερωτήσεις στους διαδίκους, στο πλαίσιο μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να κατατεθούν οι παρατηρήσεις των διαδίκων επί του έννομου συμφέροντος της προσφεύγουσας. Οι διάδικοι απάντησαν εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
13      Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–        να διατάξει τη συνέχιση της διαγωνιστικής διαδικασίας από το στάδιο της αξιολόγησης των προσφορών·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
14      Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμη·
–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
15      Κατά το άρθρο 129 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, αυτεπαγγέλτως, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τους κύριους διαδίκους, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη επί των λόγων απαραδέκτου δημοσίας τάξεως.
16      Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα έγγραφα που προσκόμισαν και τις διευκρινίσεις που παρέσχον οι διάδικοι κατά την έγγραφη διαδικασία.
17      Προς στήριξη της υπό κρίση προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως. Ο πρώτος λόγος αφορά εσφαλμένη αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης και πρόδηλη πλάνη εκτίμησης. Το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αφορά εσφαλμένη εφαρμογή του σημείου 7.2 της συγγραφής υποχρεώσεων, το δε δεύτερο σκέλος αφορά έλλειψη της επιβαλλόμενης από το άρθρο 171 του δημοσιονομικού κανονισμού αιτιολογίας. Ο τρίτος λόγος αφορά καταχρηστική άσκηση της δυνατότητας που παρέχει το άρθρο 171 του δημοσιονομικού κανονισμού. Ο τέταρτος λόγος αφορά έλλειψη αιτιολογίας της απόφασης περί μη εφαρμογής του άρθρου 169, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού.
18      Χωρίς να προβάλλει τυπικώς ένσταση απαραδέκτου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη λόγω έλλειψης έννομου συμφέροντος της προσφεύγουσας.
19      Η Επιτροπή προβάλλει ότι η προσφεύγουσα δεν έχει έννομο συμφέρον να ζητήσει την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς η οικονομική προσφορά της υπερέβαινε τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού. Κατά συνέπεια, η σύμβαση δεν θα μπορούσε να της ανατεθεί ακόμη και αν ακυρωνόταν η προσβαλλόμενη απόφαση και, ως εκ τούτου, η ακύρωση της εν λόγω απόφασης δεν θα της απέφερε κανένα όφελος.
20      Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης θα καθιστούσε δυνατή την ανάθεση της σύμβασης σε αυτήν ή θα είχε ως αποτέλεσμα την αναβίωση του διαγωνισμού ή την ακύρωσή του για άλλο λόγο.
21      Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, προσφυγή ακυρώσεως ασκούμενη από φυσικό ή νομικό πρόσωπο είναι παραδεκτή μόνο στον βαθμό κατά τον οποίο ο προσφεύγων έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης. Ένα τέτοιο έννομο συμφέρον προϋποθέτει ότι η ακύρωση της εν λόγω πράξης δύναται, αυτή καθεαυτήν, να έχει έννομες συνέπειες και ότι, επομένως, η προσφυγή μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε (αποφάσεις της 10ης Δεκεμβρίου 2009, Antwerpse Bouwwerken κατά Επιτροπής, T‑195/08, EU:T:2009:491, σκέψη 33, της 22ας Μαΐου 2012, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής, T‑17/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:243, σκέψη 117, και της 4ης Ιουλίου 2017, European Dynamics Luxembourg κ.λπ. κατά Οργανισμού Σιδηροδρόμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, T‑392/15, EU:T:2017:462, σκέψη 35).
22      Επιπλέον, εναπόκειται στον προσφεύγοντα να αποδείξει το έννομο συμφέρον του (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2013, GRP Security κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, T‑87/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:161, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23      Εν προκειμένω, με το σημείο 6 του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η οικονομική προσφορά που υπέβαλε δεν υπερέβαινε τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού, ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ εκτός φόρων, όπως αυτός είχε καθοριστεί με το σημείο 3 της συγγραφής υποχρεώσεων. Η οικονομική προσφορά της ανερχόταν κατ’ έτος στο συνολικό ποσό των 225 479,60 ευρώ και, επομένως, για τα τέσσερα έτη της σύμβασης, στο συνολικό ποσό των 901 918,40 ευρώ.
24      Επισημαίνεται ότι, όπως αναφέρει η Επιτροπή, το συνολικό ποσό της οικονομικής προσφοράς της προσφεύγουσας δεν είναι ορθό. Πράγματι, στην οικονομική προσφορά της προσφεύγουσας, η οποία προσκομίστηκε ως παράρτημα A.8 του δικογράφου της προσφυγής, οι τιμές για ορισμένες προτεινόμενες υπηρεσίες παραλείφθηκαν από τον υπολογισμό της συνολικής τιμής. Ειδικότερα, στο εν λόγω παράρτημα, για καθένα από τα δύο «μερικά σύνολα» του τιτλοφορούμενου «Venue/Stands/Pavillion» τμήματος 2 της οικονομικής προσφοράς αναγράφεται ποσό 0 ευρώ, ενώ το άθροισμα των ποσών των 20 γραμμών του τμήματος αυτού, το οποίο υποτίθεται ότι απεικονίζουν τα «μερικά σύνολα», ανέρχεται σε 50 336 ευρώ και σε 35 718 ευρώ, δηλαδή στο συνολικό ποσό των 86 054 ευρώ. Επομένως, το συνολικό άθροισμα των προτεινόμενων τιμών για κάθε επιμέρους υπηρεσία του εν λόγω τμήματος της οικονομικής προσφοράς, το οποίο, όπως αναγράφεται, ανέρχεται σε 0 ευρώ, δεν αντιστοιχεί στο άθροισμα των τιμών αυτών. Επιπλέον, στο τμήμα 4 της οικονομικής προσφοράς, το οποίο περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.8 και φέρει τον τίτλο «Audio-visual and web services», το «συνολικό» ποσό που μνημονεύει η προσφεύγουσα, ύψους 41 570 ευρώ, είναι μικρότερο από το άθροισμα των προτεινόμενων τιμών για καθεμία από τις μνημονευόμενες στο τμήμα αυτό υπηρεσίες, το οποίο ανέρχεται σε 60 080 ευρώ.
25      Αφ’ ης στιγμής, όμως, συμπεριληφθούν τα παραλειφθέντα αριθμητικά στοιχεία και διορθωθούν τα σφάλματα υπολογισμού, προκύπτει ότι η οικονομική προσφορά της προσφεύγουσας ανέρχεται κατ’ έτος στο συνολικό ποσό των 330 043,60 ευρώ και, για τα τέσσερα έτη της σύμβασης, στο συνολικό ποσό του 1 320 174,40 ευρώ. Εξ αυτού συνάγεται ότι η οικονομική προσφορά της προσφεύγουσας, εκτιμώμενη κατά τον ως άνω τρόπο, υπερβαίνει αισθητά τον μέγιστο προϋπολογισμό της σύμβασης, ο οποίος ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο ευρώ για τα τέσσερα έτη της σύμβασης.
26      Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, δεδομένου ότι το ποσό της οικονομικής προσφοράς της προσφεύγουσας υπερβαίνει τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού, δεν θα ήταν δυνατόν, σε περίπτωση ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης, να της ανατεθεί η επίμαχη σύμβαση. Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφεύγουσα δεν απέδειξε ότι η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης θα μπορούσε να έχει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.
27      Ωστόσο, με τις απαντήσεις της στα μέτρα οργάνωσης της διαδικασίας, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το ανερχόμενο σε 901 918,40 ευρώ ποσό της οικονομικής προσφοράς της παρήχθη αυτομάτως από τον πίνακα υπό ηλεκτρονική μορφή τον οποίο παρέσχε η αναθέτουσα αρχή και ότι δεν είναι υπεύθυνη για τους διάφορους υπολογισμούς που εκτελέστηκαν στον πίνακα αυτό.
28      Με τις απαντήσεις της στα μέτρα οργάνωσης της διαδικασίας, η Επιτροπή επιβεβαιώνει ότι η αναθέτουσα αρχή, κατά την κατάρτιση των εγγράφων του διαγωνισμού για τον καθορισμό των συντελεστών βαρύτητας/της συχνότητας των προς παροχή υπηρεσιών, χρησιμοποίησε εσφαλμένο μαθηματικό τύπο στον υπό ηλεκτρονική μορφή πίνακα τον οποίο παρέσχε για την υποβολή των οικονομικών προσφορών. Συνεπώς, οι συντελεστές βαρύτητας/η συχνότητα των προς παροχή υπηρεσιών υπερεκτιμήθηκαν, εμποδίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την υποβολή προσφοράς χαμηλότερης από τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού.
29      Διευκρινίζεται ότι το σφάλμα υπολογισμού στο οποίο υπέπεσε η αναθέτουσα αρχή δεν είναι ικανό να κλονίσει τη διαπίστωση που διατυπώθηκε στη σκέψη 26 ανωτέρω, κατά την οποία το ποσό της οικονομικής προσφοράς της προσφεύγουσας υπερβαίνει τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού.
30      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, δυνάμει του αναδρομικού αποτελέσματος που προσδίδεται στις ακυρωτικές δικαστικές αποφάσεις, η διαπίστωση της παρανομίας ανατρέχει στην ημερομηνία θέσης σε ισχύ της πράξης που ακυρώθηκε (αποφάσεις της 26ης Απριλίου 1988, Αστερίς κ.λπ. κατά Επιτροπής, 97/86, 99/86, 193/86 και 215/86, EU:C:1988:199, σκέψη 30, και της 29ης Νοεμβρίου 2007, Ιταλία κατά Επιτροπής, C‑417/06 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2007:733, σκέψη 51). Συνεπώς, το όργανο που εξέδωσε την πράξη πρέπει να ανατρέξει στην ημερομηνία έκδοσής της (πρβλ. αποφάσεις της 5ης Σεπτεμβρίου 2014, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής, T‑471/11, EU:T:2014:739, σκέψη 58, και της 26ης Σεπτεμβρίου 2018, EAEPC κατά Επιτροπής, T‑574/14, EU:T:2018:605, σκέψη 52).
31      Επομένως, εν προκειμένω, εάν ακυρωνόταν η προσβαλλόμενη απόφαση, η αναθέτουσα αρχή θα έπρεπε να ανατρέξει στην ημερομηνία έκδοσής της και θα εξακολουθούσε, κατά την ημερομηνία εκείνη, να δεσμεύεται από προκήρυξη διαγωνισμού του οποίου η διαδικασία θα ενείχε σφάλμα που θα καθιστούσε αδύνατη την τήρηση του καθορισθέντος στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής μέγιστου προϋπολογισμού.
32      Αντιθέτως, όμως, προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, κατά την ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης η αναθέτουσα αρχή δεν ήταν σε θέση να διορθώσει τους συντελεστές που περιέχονταν στο παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών.
33      Επισημαίνεται ότι, κατά τη νομολογία, εάν δεν παρέχεται ρητώς εξουσία προς τούτο από τις ισχύουσες σχετικές διατάξεις, απαγορεύεται στην αναθέτουσα αρχή να τροποποιήσει, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, τους όρους του διαγωνισμού, διότι άλλως θα παραβίαζε την αρχή της ίσης μεταχείρισης των προσφερόντων και την αρχή της διαφάνειας, οι οποίες κατοχυρώνονται στο άρθρο 160, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού (πρβλ. αποφάσεις της 29ης Απριλίου 2004, Επιτροπή κατά CAS Succhi di Frutta, C‑496/99 P, EU:C:2004:236, σκέψεις 120, 121 και 125, και της 20ής Σεπτεμβρίου 2011, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά ΕΤΕπ, T‑461/08, EU:T:2011:494, σκέψη 160).
34      Εν προκειμένω, καμία διάταξη της προκήρυξης του διαγωνισμού δεν προβλέπει τη δυνατότητα διόρθωσης των συντελεστών του παραρτήματος 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών μετά τη λήξη της προθεσμίας παραλαβής των προσφορών.
35      Καταρχάς, παρατηρείται ότι το άρθρο 169, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού προβλέπει ότι, πριν από την παρέλευση της προθεσμίας για την παραλαβή των αιτήσεων συμμετοχής ή των προσφορών, η αναθέτουσα αρχή δύναται να γνωστοποιήσει πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με τα έγγραφα της σύμβασης εάν διαπιστώσει την ύπαρξη σφάλματος ή παράλειψης στο κείμενο. Εντούτοις, εν προκειμένω, η αναθέτουσα αρχή δεν ήταν σε θέση πλέον να εφαρμόσει τη διάταξη αυτή μετά τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας –η οποία, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 3 ανωτέρω, έληξε στις 29 Οκτωβρίου 2018– προκειμένου να τροποποιήσει τους συντελεστές του παραρτήματος 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών.
36      Επιπλέον, το άρθρο 169, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, δεν έχει εφαρμογή εν προκειμένω, καθώς η διάταξη αυτή δεν αφορά την τροποποίηση των όρων των διαγωνισμών. Πράγματι, η εν λόγω διάταξη ρυθμίζει, σε συνδυασμό με το άρθρο 151 του δημοσιονομικού κανονισμού, το ζήτημα της διόρθωσης από τον διατάκτη προφανών σφαλμάτων εκ παραδρομής τα οποία υπάρχουν στις προσφορές ή τη διαβίβαση από τους προσφέροντες ελλειπουσών πληροφοριών και την αποσαφήνιση των δικαιολογητικών εγγράφων.
37      Τέλος, δεν έχει εφαρμογή ούτε το άρθρο 172 του δημοσιονομικού κανονισμού, το οποίο αφορά την εκτέλεση και τις τροποποιήσεις των συμβάσεων, καθώς η διάταξη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα της αναθέτουσας αρχής να προβαίνει σε τροποποιήσεις, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μόνον όσον αφορά συμβάσεις που έχουν ήδη συναφθεί με τον ανάδοχο. Εν προκειμένω, όμως, δεν αμφισβητείται ότι ο διαγωνισμός ακυρώθηκε πριν υπογραφεί σύμβαση με κάποιον από τους προσφέροντες.
38      Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, κατά τον χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, η αναθέτουσα αρχή δεν είχε τη δυνατότητα να τροποποιήσει τους συντελεστές που περιέχονταν στο παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών, προκειμένου να αξιολογήσει εκ νέου τις προσφορές των διαγωνιζομένων, όπερ θα είχε ως συνέπεια, ενδεχομένως, να ανατεθεί η σύμβαση στην προσφεύγουσα.
39      Η έλλειψη έννομου συμφέροντος της προσφεύγουσας δεν αίρεται από τα λοιπά επιχειρήματα που προβάλλει η τελευταία.
40      Πρώτον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η υπέρβαση του μέγιστου προϋπολογισμού δεν συνιστούσε ρητό λόγο απόρριψης των προσφορών, επισημαίνεται ότι από το σημείο 3 της συγγραφής υποχρεώσεων, καθώς και από το σημείο I.5.1 του σχεδίου σύμβασης-πλαισίου, προκύπτει ότι ο προϋπολογισμός του διαγωνισμού ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ αποτελεί ανώτατο όριο. Εξ αυτού συνάγεται ότι η υπέρβαση του εν λόγω ανώτατου ορίου συνιστά μη τήρηση των όρων του διαγωνισμού και, ως εκ τούτου, σιωπηρό μεν, αλλά σαφή λόγο απόρριψης των οικονομικών προσφορών που υπερβαίνουν τον μέγιστο προϋπολογισμό.
41      Επιπλέον, κατ’ εφαρμογήν των άρθρων 6, 56 και 59 του δημοσιονομικού κανονισμού, ο προϋπολογισμός πρέπει να καθορίζεται σύμφωνα με την αρχή της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης (πρβλ. απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2017, Cofely Solelec κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, T‑419/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:8, σκέψη 101). Εάν γινόταν δεκτό το επιχείρημα της προσφεύγουσας, τούτο θα συνεπαγόταν ότι, ελλείψει ρητού όρου περί απόρριψης των προσφορών που υπερβαίνουν τον μέγιστο προϋπολογισμό, η αναθέτουσα αρχή θα υποχρεούνταν να αυξήσει τον προϋπολογισμό του διαγωνισμού κατά το ποσό κατά το οποίο οι οικονομικές προσφορές των διαγωνιζομένων υπερβαίνουν τον προϋπολογισμό αυτό. Μια τέτοια κατάσταση, όμως, δεν θα ήταν σύμφωνη με την αρχή της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, η οποία προβλέπει, όπως προκύπτει από το άρθρο 33, παράγραφος 1, του δημοσιονομικού κανονισμού, ότι ο προϋπολογισμός της Ένωσης εκτελείται σύμφωνα με τις αρχές της οικονομίας, της αποδοτικότητας και της αποτελεσματικότητας. Ειδικότερα, ο καθορισμός του προϋπολογισμού ενός διαγωνισμού δεν μπορεί να εξαρτάται από τυχόν εκτιμήσεις στις οποίες προβαίνουν οι προσφέροντες στο πλαίσιο του διαγωνισμού, αντιθέτως δε οι προσφέροντες οφείλουν να τηρούν τα κριτήρια του εν λόγω διαγωνισμού.
42      Συνεπώς, εν προκειμένω, θα ήταν δυνατόν να απορριφθεί προσφορά υπερβαίνουσα τον μέγιστο προϋπολογισμό, μολονότι η προκήρυξη του διαγωνισμού δεν προέβλεπε ρητώς ότι η υπέρβαση του προϋπολογισμού συνιστούσε λόγο απόρριψης των προσφορών.
43      Δεύτερον, η προσφεύγουσα δεν δύναται να ισχυρίζεται ότι η υπέρβαση του μέγιστου προϋπολογισμού, τον οποίο, κατά την άποψή της, η αναθέτουσα αρχή δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει με ακρίβεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λόγος απόρριψης προσφοράς διότι οι συντελεστές που περιέχονταν στο παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών αντικατόπτριζαν ενδεικτικές μόνον ποσότητες υπηρεσιών οι οποίες δεν προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν εξ ολοκλήρου. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι, συνεπεία των ανωτέρω, ακόμη και στην περίπτωση οικονομικής προσφοράς υπερβαίνουσας τον προϋπολογισμό αυτόν, θα ήταν δυνατή η μη υπέρβαση του προϋπολογισμού κατά την πραγματική εκτέλεση της σύμβασης. Προς τούτο, η προσφεύγουσα επικαλείται την οδηγία 2004/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 2004, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης δημόσιων συμβάσεων έργων, προμηθειών και υπηρεσιών (ΕΕ 2004, L 134, σ. 114).
44      Αφενός, υπενθυμίζεται ότι η οδηγία 2004/18 διέπει μόνον τις συμβάσεις που συνάπτονται από αναθέτουσες αρχές ή φορείς των κρατών μελών και δεν έχει άμεση εφαρμογή στις δημόσιες συμβάσεις, όπως είναι η επίμαχη εν προκειμένω, οι οποίες συνάπτονται από τη διοίκηση της Ένωσης. Βεβαίως, οι κανόνες ή οι αρχές που κατοχυρώνονται ή συνάγονται στο πλαίσιο της οδηγίας αυτής μπορούν να προβληθούν κατά της εν λόγω διοίκησης, αφενός, όταν αποτελούν ειδική έκφραση των θεμελιωδών κανόνων της Συνθήκης και των γενικών αρχών του δικαίου που ισχύουν άμεσα έναντι της διοίκησης αυτής και, αφετέρου, όταν η διοίκηση της Ένωσης, οσάκις κάνει χρήση της λειτουργικής και θεσμικής αυτοτέλειάς της και εντός των ορίων των αρμοδιοτήτων που της απονέμει η Συνθήκη ΛΕΕ, εκδίδει πράξεις που περιέχουν ρητή παραπομπή, όσον αφορά τη ρύθμιση των δημοσίων συμβάσεων τις οποίες συνάπτει για ίδιο λογαριασμό, σε ορισμένους κανόνες ή σε ορισμένες αρχές που διατυπώνονται με την εν λόγω οδηγία (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Σεπτεμβρίου 2011, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά ΕΤΕπ, T‑461/08, EU:T:2011:494, σκέψη 89, και της 10ης Νοεμβρίου 2017, Jema Energy κατά Κοινής επιχείρησης Fusion for Energy, T‑668/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:796, σκέψεις 93 και 94). Ωστόσο, η προσφεύγουσα, επικαλούμενη την οδηγία 2004/18, δεν προσδιορίζει κανέναν κανόνα και καμία αρχή που να κατοχυρώνεται ή να συνάγεται στο πλαίσιο της οδηγίας αυτής και να αποτελεί ειδική έκφραση θεμελιώδους κανόνα της Συνθήκης ή γενικής αρχής του δικαίου που ισχύει άμεσα, εν προκειμένω, έναντι της αναθέτουσας αρχής. Δεν επικαλείται, επίσης, πράξη περιέχουσα ρητή παραπομπή σε ορισμένους κανόνες ή σε ορισμένες αρχές που διατυπώνονται με την οδηγία 2004/18, στο πλαίσιο του διαγωνισμού.
45      Αφετέρου, ο σκοπός της διαδικασίας σύναψης της σύμβασης είναι να ικανοποιηθούν υπό τους καλύτερους δυνατούς όρους οι ανάγκες της αναθέτουσας αρχής. Συνεπώς, η αναθέτουσα αρχή πρέπει να μπορεί να καθορίσει ελεύθερα το αντικείμενο μιας δημόσιας σύμβασης ανάλογα με τις ανάγκες της (απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, Dredging International και Ondernemingen Jan de Nul κατά EMSA, T‑8/09, EU:T:2011:461, σκέψη 68). Ως εκ τούτου, κατά πάγια νομολογία, η αναθέτουσα αρχή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τα στοιχεία που πρέπει να λάβει υπόψη προκειμένου να εκδώσει απόφαση περί σύναψης σύμβασης κατόπιν διαγωνισμού. Επομένως, απολαύει της ευρείας αυτής διακριτικής ευχέρειας για τον καθορισμό τόσο του περιεχομένου όσο και της εφαρμογής των κανόνων που ισχύουν ως προς τη σύναψη, για ίδιο λογαριασμό, δημόσιας σύμβασης βάσει διαγωνισμού. Η ευχέρεια της αναθέτουσας αρχής να επιλέξει ελεύθερα τα κριτήρια ανάθεσης με βάση τα οποία σκοπεύει να συνάψει δημόσιες συμβάσεις για ίδιο λογαριασμό τής παρέχει τη δυνατότητα να λάβει υπόψη τη φύση, το αντικείμενο και τις ιδιαιτερότητες κάθε σύμβασης (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Σεπτεμβρίου 2011, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά ΕΤΕπ, T‑461/08, EU:T:2011:494, σκέψη 137, και της 26ης Ιανουαρίου 2017, TV1 κατά Επιτροπής, T‑700/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:35, σκέψη 98). Η ευρεία αυτή διακριτική ευχέρεια αναγνωρίζεται στις αναθέτουσες αρχές καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας σύναψης της σύμβασης, μεταξύ άλλων όσον αφορά τον καθορισμό και την αξιολόγηση των κριτηρίων επιλογής και ανάθεσης (αποφάσεις της 4ης Ιουλίου 2016, Orange Business Belgium κατά Επιτροπής, T‑349/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:385, σκέψη 45, και της 26ης Ιανουαρίου 2017, TV1 κατά Επιτροπής, T‑700/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:35, σκέψη 99). Η αναθέτουσα αρχή δεν μπορεί, επίσης, να υποχρεωθεί να λάβει υπόψη προσφορά που αφορά αντικείμενο διαφορετικό από εκείνο το οποίο αναζητεί, όπως αυτό περιγράφεται στην προκήρυξη του διαγωνισμού, κατά μείζονα λόγο διότι η μη συμμόρφωση με το αντικείμενο της σύμβασης καθιστά αδύνατη την ουσιαστική σύγκριση των υποβαλλόμενων προσφορών, καθόσον αφαιρεί την κοινή βάση αναφοράς τους (πρβλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, Dredging International και Ondernemingen Jan de Nul κατά EMSA, T‑8/09, EU:T:2011:461, σκέψεις 68 και 69).
46      Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα, υποστηρίζοντας ότι οι αναγραφόμενες στο παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών ποσότητες των υπηρεσιών είχαν απλώς ενδεικτικό χαρακτήρα και χαρακτήρα «εύλογης πρόβλεψης» και ότι, για τον λόγο αυτό, δεν ήταν δυνατός ο ακριβής καθορισμός του μέγιστου προϋπολογισμού, επιδιώκει να θέσει υπό αμφισβήτηση τους όρους του διαγωνισμού, όπως αυτοί καθορίστηκαν από την αναθέτουσα αρχή.
47      Αφενός, όμως, από το παράρτημα 6 της πρόσκλησης υποβολής προσφορών δεν προκύπτει ότι οι ποσότητες υπηρεσιών που μνημονεύονται στον υπό ηλεκτρονική μορφή πίνακα έχουν ενδεικτικό χαρακτήρα και χαρακτήρα πρόβλεψης και, αφετέρου, το ποσό του μέγιστου προϋπολογισμού καθορίστηκε με ακρίβεια στο σημείο 3 της συγγραφής υποχρεώσεων.
48      Άλλωστε, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η αναθέτουσα αρχή οφείλει να δεχθεί οικονομική προσφορά υπερβαίνουσα τον μέγιστο προϋπολογισμό του διαγωνισμού ελπίζοντας ότι, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της σύμβασης, δεν θα γίνει υπέρβαση του προϋπολογισμού αυτού. Πράγματι, μια τέτοια πράξη δεν παρουσιάζει την απαιτούμενη αξιοπιστία για την ανάθεση σύμβασης υπό συνθήκες που να εγγυώνται την ασφάλεια δικαίου για την ορθή χρήση των πόρων της Ένωσης. Εξάλλου, δεν εξασφαλίζει την ίση μεταχείριση των συμμετεχόντων, στο μέτρο που η ενδεχόμενη δέσμευση για την τήρηση του μέγιστου προϋπολογισμού δεν μπορεί να θεωρηθεί ισοδύναμη με την αυστηρή τήρηση του προϋπολογισμού αυτού (πρβλ. απόφαση της 8ης Ιουλίου 2020, Securitec κατά Επιτροπής, T‑661/18, EU:T:2020:319, σκέψη 118). Επομένως, κατά γενικό κανόνα, εάν η αναθέτουσα αρχή παρεξέκλινε από τους όρους του διαγωνισμού, αποδεχόμενη προσφορές που δεν αντιστοιχούν στον μέγιστο προϋπολογισμό, όπως αυτός καθορίζεται στην προκήρυξη του εν λόγω διαγωνισμού, τούτο θα ήταν ασυμβίβαστο προς τις αρχές της διαφάνειας και της ίσης μεταχείρισης (πρβλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, Dredging International και Ondernemingen Jan de Nul κατά EMSA, T‑8/09, EU:T:2011:461, σκέψη 70).
49      Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, με τις απαντήσεις της στα μέτρα οργάνωσης της διαδικασίας, ότι η ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης θα καθιστούσε δυνατή την ακύρωση του διαγωνισμού για άλλο λόγο, χωρίς να διευκρινίζει τη βάση μιας τέτοιας ακύρωσης. Δεν εναπόκειται, όμως, στο Γενικό Δικαστήριο να συμπληρώσει τη σχετική επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας. Κατά συνέπεια, το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει.
50      Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων, η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
51      Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
52      Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της και να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα)
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)      Η Μίλητος Συμβουλευτική AE φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα δικαστικά έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Λουξεμβούργο, 7 Δεκεμβρίου 2020.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
E. Coulon
R. da Silva Passos
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.