ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 5ης Μαρτίου 2018 (*)
«Εξωσυμβατική ευθύνη – Οικονομική και νομισματική πολιτική – ΕΚΤ – Αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας – Συμμετοχή ελληνικού οργανισμού δημοσίου δικαίου που διαχειρίζεται το ταμείο συντάξεων μηχανικών και εργοληπτών δημοσίων έργων – Έλλειψη ιδίου εννόμου συμφέροντος ή εκχωρήσεως του δικαιώματος αποζημιώσεως – Μη τήρηση των τυπικών προϋποθέσεων – Προδήλως απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑124/17,
Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφαλίσεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΕΣΤΑΜΕΔΕ), με έδρα την Αθήνα (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον Π. Μηλιαράκη, δικηγόρο,
ενάγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), εκπροσωπούμενης από την Α. Κουτσούκου και τον K. Laurinavičius, επικουρούμενους από τον H.‑G. Kamann, δικηγόρο,
εναγομένης,
με αντικείμενο αγωγή βάσει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ με αίτημα την αποκατάσταση των ζημιών που φέρονται ότι υπέστησαν ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) και, ειδικότερα, ο επαγγελματικός του κλάδος μηχανικών και εργοληπτών δημοσίων έργων, ήτοι το Ταμείο Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ) (Τομείς Μηχανικών Εργοληπτών Δημοσίων Έργων), καθώς και οι συνταξιούχοι ασφαλισμένοι του, κατόπιν, μεταξύ άλλων, της εκδόσεως της αποφάσεως 2012/153/ΕΕ της ΕΚΤ, της 5ης Μαρτίου 2012, σχετικά με την καταλληλότητα εμπορεύσιμων χρεογράφων εκδόσεως ή πλήρους εγγυήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στο πλαίσιο της προσφοράς αυτής για την ανταλλαγή χρέους (ΕΕ 2012, L 77, σ. 19), καθώς και της λήψεως άλλων μέτρων της ΕΚΤ σχετιζομένων με την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Frimodt Nielsen, πρόεδρο, V. Kreuschitz (εισηγητή) και N. Półtorak, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1        Η ενάγουσα Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφαλίσεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΕΣΤΑΜΕΔΕ) είναι ελληνικό, ιδιωτικού δικαίου, σωματείο το οποίο έχει ως μέλη συνταξιούχους ασφαλισμένους του Ενιαίου Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), ελληνικού νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και διαδόχου του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ΕΤΑΑ, ενιαίου ταμείου των αυτοαπασχολούμενων), και ειδικότερα του επαγγελματικού του κλάδου μηχανικών και εργοληπτών δημοσίων έργων, ήτοι του Ταμείου Συντάξεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΤΣΜΕΔΕ) (Τομείς Μηχανικών Εργοληπτών Δημοσίων Έργων) (στο εξής: ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ).
2        Κατά την ενάγουσα, κατόπιν, μεταξύ άλλων, της εκδόσεως της αποφάσεως 2012/153/ΕΕ της ΕΚΤ, της 5ης Μαρτίου 2012, σχετικά με την καταλληλότητα εμπορεύσιμων χρεογράφων εκδόσεως ή πλήρους εγγυήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας στο πλαίσιο της προσφοράς αυτής για την ανταλλαγή χρέους (ΕΕ 2012, L 77, σ. 19), καθώς και της λήψεως άλλων μέτρων της ΕΚΤ σχετικών με την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους, ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ και οι συνταξιούχοι ασφαλισμένοι του υπέστησαν ζημίες στο πλαίσιο της αναδιαρθρώσεως του ελληνικού δημόσιου χρέους που έλαβε χώρα το 2012 και είναι γνωστή ως συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (Private Sector Involvement, στο εξής: PSI), την οποία η ενάγουσα χαρακτηρίζει, για τις ανάγκες της υπό κρίσην υποθέσεως, ως συμμετοχή του δημόσιου τομέα (Official Sector Involvement, στο εξής: OSI), λόγω του ότι ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ αποτελεί νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου.
3        Η παράθεση των περιστάσεων υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αναδιάρθρωση χρέους δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς. Οι περιστάσεις αυτές αντιστοιχούν, εξάλλου, κατά κύριο λόγο στα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στις αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 2015, Accorinti κ.λπ. κατά EKT (T‑79/13, EU:T:2015:756, σκέψεις 5 έως 36), και της 24ης Ιανουαρίου 2017, Nausicaa Anadyomène και Banque d’escompte κατά ΕΚΤ (T‑749/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:21, σκέψεις 13 έως 26, 29 έως 39 και 41 έως 53).
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
4        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 22 Φεβρουαρίου 2017, η ενάγουσα άσκησε την υπό κρίση αγωγή.
5        Η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποκαταστήσει τη ζημία που προκλήθηκε από τις παράνομες ενέργειές της στον ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ, αφενός, ύψους 1 606 539 086,28 ευρώ όσον αφορά το κεφάλαιο το οποίο διαχειριζόταν το ΕΤΑΑ και, αφετέρου, ύψους 84 285 086,36 ευρώ «που αφορούσε στα ομόλογα, νομιμοτόκως από την κατάθεση της παρούσας αγωγής μας έως την εξόφληση»·
–        επικουρικώς, να υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποκαταστήσει τη ζημία της οποίας το ύψος θα προκύψει από πραγματογνωμοσύνη·
–        να διατάξει τη διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης για την εξακρίβωση του ακριβούς ύψους της επελθούσας ζημίας των μελών της και, εν πάση περιπτώσει, του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ·
–        να διατάξει η ΕΚΤ να προσκομίσει-εμφανίσει την από 15 Φεβρουαρίου 2012 συμφωνία της με την Ελληνική Δημοκρατία· και
–        να καταδικάσει την ΕΚΤ στα δικαστικά έξοδα.
6        Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 7 Αυγούστου 2017, η ΕΚΤ προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Η ενάγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως αυτής στις 6 Οκτωβρίου 2017.
7        Η ΕΚΤ ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αγωγή ως απαράδεκτη,
–        να καταδικάσει την ενάγουσα στα δικαστικά έξοδα.
8        Η ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου και να δεχθεί την αγωγή της.
Σκεπτικό
9        Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου, χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
10      Επιπροσθέτως, κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
11      Εν προκειμένω, καθόσον η ΕΚΤ ζήτησε να ληφθεί απόφαση επί του απαραδέκτου, το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι έχει επαρκώς διαφωτισθεί από τη δικογραφία, αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
12      Καταρχάς, η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι η ενάγουσα δεν μπορεί να ασκήσει παραδεκτώς κατ’ αυτής αγωγή αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 340, τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
13      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου αυτοτελής έναντι της ενάγουσας, η οποία αποτελεί σωματείο ιδιωτικού δικαίου που, κατά τους ισχυρισμούς της, εκπροσωπεί τα συμφέροντα των συνταξιούχων ασφαλισμένων του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ, και ότι ο εν λόγω οργανισμός δεν είναι διάδικος στην υπό κρίση διαφορά. Ομοίως, δεν αμφισβητείται ότι η ενάγουσα επικαλείται ζημίες που φέρονται να υπέστησαν ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ, καθώς και οι συνταξιούχοι ασφαλισμένοι του, και όχι ζημία που υπέστη η ίδια.
14      Κατά πάγια νομολογία, το δικαίωμα ασκήσεως αγωγής αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ αναγνωρίζεται σε επαγγελματικές ενώσεις μόνο στις περιπτώσεις που αυτές μπορούν να επικαλεστούν είτε ίδιο συμφέρον, διακρινόμενο από το συμφέρον των μελών τους, είτε δικαίωμα αποζημιώσεως που τους εκχωρήθηκε από άλλα πρόσωπα (βλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 1998, Coldiretti κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, T‑149/96, EU:T:1998:228, σκέψη 57 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
15      Εν προκειμένω, ακόμη και μετά τη ρητή αμφισβήτηση συναφώς από την ΕΚΤ, η ενάγουσα εξακολουθεί να μη διευκρινίζει αν, και σε ποιο βαθμό, με την υπό κρίση αγωγή, προβάλλει ίδιο συμφέρον, διακρινόμενο από εκείνο του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ ή των συνταξιούχων ασφαλισμένων του, μελών της. Επιπροσθέτως, πέραν του αορίστου ισχυρισμού ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μελών της, η ενάγουσα δεν επικαλέστηκε εκχώρηση δικαιωμάτων του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ και των συνταξιούχων ασφαλισμένων του ή ρητή εντολή που την εξουσιοδοτεί να προβάλει, στο όνομα και για λογαριασμό τους, αίτημα αποζημιώσεως για τις ζημίες που υπέστησαν τα πρόσωπα αυτά (βλ., υπό την έννοια αυτή και κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 21ης Νοεμβρίου 1996, Syndicat des producteurs de viande bovine κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑53/96, EU:T:1996:170, σκέψη 28, και απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 1998, Coldiretti κ.λπ. κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, T‑149/96, EU:T:1998:228, σκέψη 59). Αντιθέτως, αρνήθηκε μάλιστα να προσδιορίσει τους συνταξιούχους ασφαλισμένους του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ που ενδεχομένως υπέστησαν τέτοιες ζημίες και απλώς ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει πραγματογνωμοσύνη για τον προσδιορισμό και την εκτίμηση του ποσού των προβαλλόμενων ζημιών.
16      Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα αιτήματα αποζημιώσεως της ενάγουσας είναι προδήλως απαράδεκτα.
17      Δεύτερον, η ΕΚΤ υποστηρίζει ότι το δικόγραφο της αγωγής δεν πληροί τις τυπικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 76, στοιχεία δʹ, εʹ και στʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε συνδυασμό με τα άρθρα 21 και 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
18      Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι, δυνάμει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου σε συνδυασμό με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού και του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το εισαγωγικό δικόγραφο πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς και συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε ο καθού διάδικος να είναι σε θέση να προετοιμάσει την άμυνά του και το Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής ή της αγωγής, χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία. Για την εδραίωση ασφάλειας δικαίου και για τη διασφάλιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης είναι αναγκαίο, προκειμένου μια προσφυγή ή αγωγή να κριθεί παραδεκτή, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό, από το κείμενο του δικογράφου. Ειδικότερα, για να πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές, το δικόγραφο με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση ζημίας προκληθείσας από όργανο της Ένωσης πρέπει να περιλαμβάνει τα στοιχεία που καθιστούν δυνατό τον προσδιορισμό της συμπεριφοράς που ο ενάγων προσάπτει στο όργανο αυτό και τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι υφίσταται αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της συμπεριφοράς και της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη, καθώς και τον προσδιορισμό της φύσεως και της εκτάσεως της ζημίας αυτής (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 2015, Accorinti κ.λπ. κατά ΕΚΤ, T‑79/13, EU:T:2015:756, σκέψη 53 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
19      Εν προκειμένω, όπως ισχυρίζεται η ΕΚΤ, το δικόγραφο της αγωγής δεν εκθέτει, κατά τρόπο αρκούντως σαφή, συνεκτικό και κατανοητό, και τα τρία κριτήρια που στοιχειοθετούν την εξωσυμβατική ευθύνη και, ως εκ τούτου, δεν καθιστά δυνατό ούτε στην ΕΚΤ να αμυνθεί λυσιτελώς ούτε στο Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της ουσίας.
20      Πρώτον, όσον αφορά το κριτήριο που αφορά την παράνομη συμπεριφορά, η ενάγουσα απλώς προσάπτει επανειλημμένως στην ΕΚΤ ορισμένες «πράξεις» και «παραλείψεις» που της καταλογίζονται στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, χωρίς, ωστόσο, να τις προσδιορίζει και να τις χαρακτηρίζει νομικά στο πλαίσιο αυτοτελών ισχυρισμών, και επικαλείται αορίστως ότι στοιχειοθετείται «πρόδηλη και σοβαρή υπέρβαση των ορίων της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει η ΕΚΤ κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων της στον τομέα της νομισματικής πολιτικής».
21      Είναι ακριβές ότι στα σημεία 32, 55, 58, 60 έως 65 και 67 του δικογράφου της αγωγής, η ενάγουσα αναφέρεται, αόριστα, σε φερόμενες παραβιάσεις της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, της αρχής της αναλογικότητας, της αρχής της ασφάλειας δικαίου και της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως και σε προσβολή του δικαιώματος ιδιοκτησίας, καθώς και στην ύπαρξη συγκρούσεως συμφερόντων όσον αφορά την ΕΚΤ κατά τη σύναψη της συμφωνίας ανταλλαγής της 15ης Φεβρουαρίου 2012 και, συνακόλουθα, σε παραβάσεις που παρουσιάζουν ορισμένη ομοιότητα με εκείνες που αποτελούσαν τη βάση των ισχυρισμών που απορρίφθηκαν με τις αποφάσεις της 7ης Οκτωβρίου 2015, Accorinti κ.λπ. κατά EKT (T‑79/13, EU:T:2015:756), και της 24ης Ιανουαρίου 2017, Nausicaa Anadyomène και Banque d’escompte κατά ΕΚΤ (T‑749/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:21). Εντούτοις, η ενάγουσα δεν αναπτύσσει εν πάση περιπτώσει τέτοιους ισχυρισμούς κατά τρόπο αρκούντως σαφή και κατανοητό ούτε εκθέτει τον ενδεχόμενο κατάφωρο χαρακτήρα των παραβάσεων σύμφωνα με τις απαιτήσεις της νομολογίας (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 2015, Accorinti κ.λπ. κατά ΕΚΤ, T‑79/13, EU:T:2015:756, σκέψεις 67 έως 69 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), αλλά περιορίζεται στον εξίσου αόριστο ισχυρισμό ότι οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει το Γενικό Δικαστήριο με τις εν λόγω αποφάσεις, όσον αφορά την έλλειψη παράνομης συμπεριφοράς της ΕΚΤ στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, δεν ασκούν επιρροή στην επίλυση της υπό κρίση διαφοράς, λόγω του ότι η προβαλλόμενη συμμετοχή του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ και των συνταξιούχων ασφαλισμένων του στην εν λόγω αναδιάρθρωση χρέους συνιστούσε, στην πραγματικότητα, OSI αντί PSI.
22      Τέλος, αν θεωρηθεί ότι η ενάγουσα είχε την πρόθεση να επικαλεστεί την υποτιθέμενη ύπαρξη OSI ως αυτοτελή ισχυρισμό, αρκεί η επισήμανση ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι ακατανόητος, καθόσον το δικόγραφο της αγωγής δεν διευκρινίζει επαρκώς τους λόγους για τους οποίους η ενάγουσα εκτιμά ότι, ανεχόμενη τη «διενέργεια αντί PSI, OSI», η ΕΚΤ παρέβη το άρθρο 127, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και ότι η παράβαση αυτή έθιγε «τον πυρήνα του περιουσιακού δικαιώματος».
23      Επομένως, οι εκτιμήσεις που εκτίθενται στο δικόγραφο της αγωγής δεν πληρούν τις ελάχιστες προϋποθέσεις σαφήνειας, ακρίβειας και συνοχής των προβαλλομένων ισχυρισμών, όπως αυτές προβλέπονται από το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
24      Δεύτερον, το ίδιο ισχύει κατ’ ανάγκην όσον αφορά το κριτήριο της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της προβαλλόμενης παράνομης συμπεριφοράς και των φερόμενων ζημιών την ύπαρξη της οποίας η ενάγουσα απλώς προβάλλει επανειλημμένως, κατά τρόπο αόριστο, σε σχέση με τις καταλογιζόμενες «πράξεις» και «παραλείψεις» της ΕΚΤ.
25      Τρίτον, είναι πρόδηλο ότι η ενάγουσα παρέλειψε να διευκρινίσει τη φύση και την έκταση των ζημιών που υπέστησαν ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ και οι συνταξιούχοι ασφαλισμένοι του, μέλη της, των οποίων δεν ανέφερε καν την ταυτότητα, καθώς και να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία προς απόδειξη των εν λόγω ζημιών, ακόμη και αν υποτεθεί ότι αφορούν αποκλειστικά τη σφαίρα του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ και των εν λόγω μελών. Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η έλλειψη αυτή ακρίβειας και αποδεικτικών στοιχείων, αντίθετη προς το άρθρο 76, στοιχεία δʹ και στʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, καταλογίζεται πλήρως στην ενάγουσα και δεν μπορεί να θεραπευθεί με την απλή, μη τεκμηριωμένη, αναφορά ενός συνολικού ποσού που αφορά τις προβαλλόμενες ζημίες και ακόμη λιγότερο με το αίτημα προς το Γενικό Δικαστήριο να διατάξει, για την απόδειξη του υποστατού και της εκτάσεως της εν λόγω ζημίας, τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, στο πλαίσιο της διεξαγωγής αποδείξεων κατά την έννοια του άρθρου 91, στοιχείο εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
26      Τέλος, αντίθετα προς τις επιταγές του άρθρου 76, στοιχείο εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το πρώτο και το τρίτο αίτημα της ενάγουσας (βλ. σκέψη 5 ανωτέρω) στερούνται σαφήνειας και ακρίβειας, καθόσον δεν καθορίζουν επαρκώς ούτε τους φορείς του προβαλλομένου δικαιώματος αποζημιώσεως ούτε τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της ζημίας που αποτελεί την αιτία του εν λόγω δικαιώματος. Καίτοι, ασφαλώς, το πρώτο μέρος του πρώτου αιτήματος αναφέρει ότι τις προβαλλόμενες ζημίες υπέστη το ταμείο που τελεί υπό τη διαχείριση του ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ, το δεύτερο τμήμα του αναφέρεται αορίστως σε ένα ποσό «που αφορούσε στα ομόλογα» χωρίς να προσδιορίζει τη φύση των εν λόγω «ομολόγων» ή τους κατόχους τους. Το ίδιο εξάλλου ισχύει και για το σημείο 23 του δικογράφου της αγωγής. Αντιθέτως, το τρίτο αίτημα αναφέρει κατά τρόπο ασαφή, αν όχι αντιφατικό σε σχέση με το πρώτο αίτημα, ότι τις προβαλλόμενες ζημίες, των οποίων τα ακριβή ποσά πρέπει, κατά την ενάγουσα, να προσδιορισθούν με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, υπέστησαν τα μέλη της ενάγουσας και, εν πάση περιπτώσει, ο ΕΦΚΑ/ΤΣΜΕΔΕ.
27      Κατά συνέπεια, η αγωγή πρέπει να κηρυχθεί προδήλως απαράδεκτη και λόγω μη τηρήσεως των τυπικών προϋποθέσεων που ορίζονται στο άρθρο 76, στοιχεία δʹ, εʹ και στʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
28      Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτή η ένσταση απαραδέκτου και να απορριφθεί η αγωγή ως προδήλως απαράδεκτη, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθούν τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η ΕΚΤ προς στήριξη της ενστάσεώς της ή τα αιτήματα διεξαγωγής αποδείξεων της ενάγουσας.
Επί των δικαστικών εξόδων
29      Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η ενάγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της ΕΚΤ.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα)
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την αγωγή ως προδήλως απαράδεκτη.
2)      Καταδικάζει την Ένωση Συνταξιούχων Ταμείου Ασφαλίσεων Μηχανικών και Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΕΣΤΑΜΕΔΕ) στα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 5 Μαρτίου 2018.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
E. Coulon
S. Frimodt Nielsen
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.