POSTANOWIENIE SĄDU (druga izba)
z dnia 11 lutego 2026 r.(*)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy 200 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 59 ust. 1 lit. a) oraz ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 oraz art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania – Właściwe terytorium – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna
W sprawie T‑211/25
Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o., z siedzibą w Częstochowie (Polska), którą reprezentowała A. Dobosz, radca prawna,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował T. Klee, w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenientki, jest
Beata Oraczewska, zamieszkała w Rzeszowie (Polska), którą reprezentowali E. Pijewska oraz M. Mazurek, radcowie prawni,
SĄD (druga izba),
w składzie: N. Półtorak, prezeska, G. Hesse i I. Dimitrakopoulos (sprawozdawca), sędziowie,
sekretarz: V. Di Bucci,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
wydaje następujące
Postanowienie
1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o., wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 stycznia 2025 r. (sprawa R 1049/2024‑1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Okoliczności powstania sporu
2        W dniu 8 marca 2021 r. interwenientka, Beata Oraczewska, wystąpiła do EUIPO z wnioskiem o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego, który został zarejestrowany pod nr. 3418845 w wyniku zgłoszenia dokonanego przez skarżącą w dniu 20 października 2003 r. dla następującego oznaczenia graficznego:
3        Towary oznaczane spornym znakiem towarowym, dla których wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, należą do klas 16 i 28 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
–        klasa 16: „Broszury; materiały drukowane; czasopisma; gazety; czasopisma z krzyżówkami i łamigłówkami”;
–        klasa 28: „Układanki (puzzle); rebusy; krzyżówki”.
4        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do znaku powołano się na podstawy unieważnienia określone w art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) wspomnianego rozporządzenia. Interwenientka argumentowała w istocie, że sporne
oznaczenie będzie odbierane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o ilości krzyżówek lub rebusów, a nie jako wskazówka pochodzenia handlowego.
5        Decyzją z dnia 14 września 2022 r. Wydział Unieważnień stwierdził, że sporny znak towarowy jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego i że ma on charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 w odniesieniu do towarów objętych wnioskiem o unieważnienie prawa do znaku. Ponieważ skarżąca podniosła, że rozpatrywane oznaczenie uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia, Wydział Unieważnień potwierdził, zgodnie z art. 59 ust. 2 tego rozporządzenia, że zbada te twierdzenia z chwilą, gdy jego decyzja (zwana dalej „pierwszą decyzją Wydziału Unieważnień”) dotycząca samoistnego charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego stanie się prawomocna.
6        W dniu 5 stycznia 2023 r. EUIPO zawiadomiło skarżącą i interwenientkę, że pierwsza decyzja Wydziału Unieważnień stała się prawomocna. EUIPO podjęło zatem postępowanie zmierzające do stwierdzenia, czy rozpatrywane oznaczenie nabyło charakter odróżniający w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001. Skarżąca, która przedstawiła już w dniu 25 maja 2021 r. szereg dowodów dotyczących używania rozpatrywanego znaku towarowego, dodała w dniu 5 maja 2023 r. inne dowody używania tego znaku.
7        Decyzją z dnia 22 marca 2024 r. (zwaną dalej „drugą decyzją Wydziału Unieważnień”) Wydział Unieważnień oddalił twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym rozpatrywane oznaczenie uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania, i unieważnił prawo do spornego znaku towarowego dla towarów wskazanych w pkt 3 powyżej. Stwierdziwszy w istocie, że zastrzeżenia podniesione wobec rozpatrywanego znaku towarowego dotyczą całego terytorium Unii Europejskiej, ponieważ chodzi tu o oznaczenie graficzne zawierające liczbę 200, rozumianą na całym tym terytorium w kontekście rozpatrywanych towarów, Wydział Unieważnień uznał, że charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania powinien był zostać wykazany w całej Unii. Zdaniem zaś Wydziału Unieważnień skarżąca nie udowodniła w sposób wystarczający, iż jej znak uzyskał charakter odróżniający na terytorium całej Unii czy nawet jej części. Przeciwnie, przedstawione dowody dotyczyły jedynie Polski.
8        W dniu 20 maja 2024 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od drugiej decyzji Wydziału Sprzeciwów, dotyczące braku charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania rozpatrywanego znaku towarowego.
9        Zaskarżoną decyzją Pierwsza Izba Odwoławcza oddaliła wspomniane powyżej odwołanie. W istocie jej zdaniem ze względu na jednolity charakter unijnego znaku towarowego zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 przedmiotowe oznaczenie powinno posiadać charakter odróżniający – samoistny lub uzyskany w następstwie używania – na całym terytorium Unii, co nie zostało wykazane w niniejszej sprawie, ponieważ przedstawione przez skarżącą dowody używania rozpatrywanego znaku towarowego dotyczyły jedynie terytorium Polski.
Żądania stron
10      Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie w całości wniosku o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego;
–        obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Sądem oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą;
–        obciążenie interwenientki jej własnymi kosztami.
11      EUIPO wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami w przypadku przeprowadzenia rozprawy.
12      Interwenientka wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania, „w tym kosztami zastępstwa procesowego”.
Co do prawa
13      Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna albo prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.
14      W niniejszej sprawie Sąd uważa, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, i na podstawie art. 126 regulaminu postępowania postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych, i to nawet jeśli interwenientka wniosła o przeprowadzenie rozprawy [zob. podobnie postanowienie z dnia 6 października 2015 r., GEA Group/OHIM (engineering for a better world), T‑545/14, EU:T:2015:789, pkt 13].
15      Na wstępie należy stwierdzić, że pierwsza decyzja Wydziału Unieważnień, która dotyczy braku samoistnego charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego oraz jego charakteru opisowego w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001, stała się prawomocna, czego zresztą strony nie kwestionują. W konsekwencji niniejsza sprawa dotyczy jedynie kwestii ewentualnego uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania spornego znaku towarowego w rozumieniu art. 59 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w związku z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia.
16      Na poparcie swojej skargi przed Sądem skarżąca podnosi trzy zarzuty.
17      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001,
polegającego na tym, że Izba Odwoławcza nie odniosła się do dowodów przedstawionych przez skarżącą na poparcie uzyskania przez zakwestionowany znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania, a EUIPO uchyliło się od obowiązku dokonania całościowej oceny dowodów, niesłusznie powołując się na zasadę ekonomii procesowej.
18      Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001,
polegającego na tym,
że Izba Odwoławcza nie uzasadniła wystarczająco zaskarżonej decyzji w odniesieniu do uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania z punktu widzenia odbiorców w Polsce.
19      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia,
polegającego na tym, że Izba Odwoławcza uznała dowolnie, że argumenty i dowody dotyczące jednego państwa członkowskiego Unii, przedstawione na okoliczność wykazania uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania, nie są wystarczające do uznania, na zasadzie ekstrapolacji, że sporny znak towarowy uzyskał taki charakter w pozostałych krajach Unii, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji.
20      EUIPO i interwenientka nie zgadzają się z twierdzeniami skarżącej.
21      Sąd uważa za właściwe rozpoczęcie badania niniejszej skargi od zarzutu drugiego, a następnie przystąpienie do łącznego zbadania zarzutów pierwszego i trzeciego skarżącej.
W przedmiocie zarzutu drugiego
22      Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza naruszyła w istocie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, ponieważ nie uzasadniła wystarczająco zaskarżonej decyzji w odniesieniu do uznania braku konieczności rozstrzygania w przedmiocie uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania z punktu widzenia odbiorców w Polsce.
23      EUIPO i interwenientka nie zgadzają się z twierdzeniami skarżącej.
24      Zgodnie z art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 decyzje EUIPO muszą zawierać uzasadnienie. Obowiązek ten ma ten sam zakres co obowiązek wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE, który wymaga, by uzasadnienie przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu, przy czym nie jest konieczne, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Kwestię, czy uzasadnienie aktu spełnia wspomniane wymogi, należy jednak oceniać nie tylko w odniesieniu do jego treści, lecz także jego kontekstu oraz całości norm prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).
25      Ponadto obowiązek uzasadnienia nie nakłada na izby odwoławcze obowiązku, by przedstawiały wyjaśnienie, które podejmowałoby w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Wystarczy, by przedstawiły one fakty i rozważania prawne o zasadniczym znaczeniu dla systematyki decyzji [zob. wyrok z dnia 24 marca 2021 r., Kfz-Gewerbe/EUIPO – The Blink Fish (Przedstawienie ryby), T‑354/20, niepublikowany, EU:T:2021:156, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo].
26      W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności w pkt 21–25 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uwzględniła okoliczność, że pierwsza decyzja Wydziału Unieważnień, dotycząca braku samoistnego charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego oraz jego charakteru opisowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001, stała się prawomocna. W tym kontekście Izba Odwoławcza wskazała, że zdaniem Wydziału Unieważnień rozpatrywane towary, których dotyczy wniosek o unieważnienie prawa do znaku, są przeznaczone dla przeciętnych konsumentów, stosunkowo dobrze poinformowanych, uważnych i rozsądnych, oraz że liczba, z której składa się rozpatrywany znak towarowy, jest obecna we wszystkich językach Unii i jako taka jest zrozumiała dla tych konsumentów. W konsekwencji konsumenci w całej Unii stanowią właściwy krąg odbiorców. Zdaniem Wydziału Unieważnień przedmiotowy znak towarowy, rozpatrywany jako całość, był nośnikiem informacji na temat liczby krzyżówek lub rebusów zawartych w czasopiśmie krzyżówkowym lub w czasopiśmie rebusowym. W odniesieniu do rozpatrywanych towarów omawiane oznaczenie wskazywało zatem natychmiast i bez konieczności przeprowadzania analizy, że zawierały one 200 krzyżówek lub rebusów.
27      W drugiej kolejności w pkt 26–46 zaskarżonej decyzji, w ramach oceny uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania zgodnie z art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, Izba Odwoławcza stwierdziła, że przedstawione przez skarżącą dowody używania rozpatrywanego znaku towarowego dotyczyły jedynie terytorium Polski. Tymczasem zdaniem Izby Odwoławczej ze względu na jednolity charakter unijnego znaku towarowego zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 rozpatrywane oznaczenie powinno posiadać charakter odróżniający – samoistny lub uzyskany w następstwie używania – w całej Unii, co
w tym przypadku nie zostało wykazane. Izba Odwoławcza wskazała, że ani argumentacja skarżącej, ani przedstawione dowody nie pozwoliły wykazać, iż używanie rozpatrywanego znaku towarowego w Polsce mogło, na zasadzie ekstrapolacji, spowodować uzyskanie przez ten znak charakteru odróżniającego w następstwie używania w innych państwach Unii. Przeciwnie, skarżąca podkreśliła, że jej działalność ogranicza się do terytorium Polski. W tych okolicznościach Izba Odwoławcza uznała, że z uwagi na ekonomię procesową nie ma potrzeby rozpatrywania dowodów na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w Polsce, gdyż nawet takie pozytywne stwierdzenie w tym względzie nie miałoby wpływu na wynik postępowania w całości.
28      A zatem Izba Odwoławcza wyjaśniła w istocie, odnosząc się do pierwszej decyzji Wydziału Unieważnień, że skoro sporny znak towarowy został uznany za opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 na całym terytorium Unii, to do skarżącej należało wykazanie uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania na tym terytorium, czego skarżąca nie uczyniła. Ponadto w pkt 43 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że ani argumenty, ani dowody przedstawione przez skarżącą nie pozwalają wykazać, iż używanie wspomnianego znaku towarowego w Polsce mogło, na zasadzie ekstrapolacji, prowadzić do uzyskania charakteru odróżniającego w innych państwach członkowskich Unii.
29      Z powyższego wynika, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczająco jasne, w związku z czym należy uznać, iż Izba Odwoławcza wywiązała się ze swoich obowiązków zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 24 i 25 powyżej.
30      W związku z tym drugi zarzut skarżącej
należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.
W przedmiocie zarzutów pierwszego i trzeciego
31      Skarżąca podnosi w istocie w ramach zarzutu pierwszego, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, nie dokonując oceny wszystkich dowodów przedstawionych przez strony i stosując w nieuzasadniony sposób zasadę ekonomii procesowej. W tym względzie skarżąca twierdzi również, że nie była w stanie wnieść o konwersję spornego znaku towarowego na polski krajowy znak towarowy zgodnie z art. 139 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia ze względu na podejście proceduralne przyjęte przez Izbę Odwoławczą.
32      W ramach zarzutu trzeciego skarżąca krytykuje fakt, że stwierdziwszy bardzo ogólnie, iż przedstawione dowody dotyczą jedynie terytorium Polski, Izba Odwoławcza uznała, że nie wykazano charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania w odniesieniu do całego terytorium Unii. Tymczasem w braku zbadania wspomnianych dowodów nie mogła ona nabyć wiedzy w szczególności co do charakterystyki towarów
jak i
rynku, którego dotyczą. Gdyby natomiast Izba Odwoławcza dokonała analizy zgromadzonego materiału dowodowego „zgodnie z obowiązującymi zasadami w tym zakresie”, musiałaby zdaniem skarżącej dojść do przekonania, że ów charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania, nawet wykazany jedynie dla pojedynczego kraju, jakim jest Polska, jest wystarczający do wykazania w sposób ogólny charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego, zważywszy na specyfikę rynku wydawnictw krzyżówkowych. Stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania powinno było zostać wykazane na całym terytorium Unii, jest zbyt rygorystyczne i nie uwzględnia specyfiki rynku czasopism szaradziarskich, który jest w zasadzie rynkiem krajowym ze względu na specyfikę językową i kulturową przedstawianych w krzyżówkach zadań szaradziarskich. Ponadto nie istnieje żaden obowiązek prawny, który nakazywałby właścicielowi unijnego znaku towarowego prowadzenie działalności na całym terytorium Unii, a gdyby koncepcja prowadzenia działalności pod znakiem towarowym w jednym kraju odnosiła sukces, to ochrona takiego znaku na szerszym terytorium byłaby jak najbardziej pożądana, tym bardziej w perspektywie możliwości ekspansji na dalsze rynki. To nie do Izby Odwoławczej należy ocena strategii biznesowej skarżącej ani jej ewentualnych planów ekspansji na inne kraje Unii. Ponadto, w sytuacji gdy istnieją okoliczności wskazujące na specyfikę i ograniczenie danego rynku, możliwe jest uznanie, że dowody przedstawione dla jednego obszaru będą potwierdzały używanie w odniesieniu do całego terytorium Unii.
33      EUIPO i interwenientka nie zgadzają się z twierdzeniami skarżącej.
34      Zgodnie z art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001, chociaż unijny znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 lit. b), c) lub d) wspomnianego rozporządzenia, to nie może on jednak zostać unieważniony, jeżeli w wyniku jego używania uzyskał on po rejestracji odróżniający charakter w odniesieniu do towarów lub usług, dla których jest zarejestrowany. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) tego rozporządzenia nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług objętych zgłoszeniem.
35      Uzyskanie przez znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania wymaga, by dzięki temu znakowi przynajmniej znacząca część właściwego kręgu odbiorców rozpoznawała, że dane towary lub usługi pochodzą od określonego przedsiębiorstwa [zob. wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., Chiquita Brands/EUIPO – Compagnie financière de participation (Przedstawienie niebieskiego i żółtego owalu),
T‑426/23, niepublikowany, EU:T:2024:807, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo].
36      Ciężar dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania na podstawie art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 i art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia spoczywa na właścicielu spornych znaków towarowych (zob. analogicznie wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., Przedstawienie niebieskiego i żółtego owalu,
T‑426/23, niepublikowany, EU:T:2024:807, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo).
37      Zgodnie z orzecznictwem, aby ustalić, czy dany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, właściwy organ musi przeprowadzić konkretne badanie, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku, a w szczególności dotychczasowe używanie znaku towarowego, i dokonać całościowej oceny elementów, które mogą dowieść, że wspomniany znak stał się zdolny do zidentyfikowania danego towaru lub danej usługi jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa (zob. wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., Przedstawienie niebieskiego i żółtego owalu,
T‑426/23, niepublikowany, EU:T:2024:807, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).
38      Przy określaniu uzyskania przez znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania należy wziąć pod uwagę w szczególności udział tego znaku w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu używania tego znaku towarowego, wielkość inwestycji poczynionych przez przedsiębiorstwo w celu jego promocji, proporcję zainteresowanych środowisk, które dzięki temu znakowi rozpoznają, że towar pochodzi od określonego przedsiębiorstwa, a także opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych, jak również badania opinii publicznej (zob. wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., Przedstawienie niebieskiego i żółtego owalu,
T‑426/23, niepublikowany, EU:T:2024:807, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).
39      Ponadto z jednolitego charakteru unijnego znaku towarowego wynika, że aby oznaczenie mogło zostać dopuszczone do rejestracji, musi ono posiadać charakter odróżniający – samoistny lub uzyskany w następstwie używania – w całej Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings & Services, C‑84/17 P,
C‑85/17 P i C‑95/17 P, EU:C:2018:596, pkt 68, 75, 76). A zatem w następstwie wniosku o unieważnienie prawa do znaku prawo do unijnego znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego w odniesieniu do danych towarów lub usług zostaje unieważnione, jeżeli jego właścicielowi nie uda się wykazać w sposób wystarczający pod względem prawnym, że uzyskał on charakter odróżniający w następstwie używania na całym terytorium Unii.
40      W tym względzie Trybunał wyjaśnił, że wymaganie, aby dowód uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania został przedstawiony dla każdego z państw członkowskich osobno,
byłoby zbyt wygórowane (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2012 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli/OHIM, C‑98/11 P, EU:C:2012:307, pkt 62).
41      Żaden przepis rozporządzenia 2017/1001 nie wymaga bowiem wykazania w drodze odrębnych dowodów uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania w każdym z państw członkowskich osobno. Nie można zatem wykluczyć, że dowody uzyskania przez określone oznaczenie charakteru odróżniającego w następstwie używania mają znaczenie w odniesieniu do kilku państw członkowskich, a wręcz do całej Unii (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings & Services, C‑84/17 P,
C‑85/17 P i C‑95/17 P, EU:C:2018:596, pkt 80).
42      W szczególności może się zdarzyć, że w odniesieniu do niektórych towarów lub usług
podmioty gospodarcze zgrupują kilka państw członkowskich w tej samej sieci dystrybucji i potraktują te państwa członkowskie, zwłaszcza z punktu widzenia ich strategii marketingowych, jako stanowiące jeden i ten sam rynek krajowy. W tym przypadku dowody używania danego oznaczenia na tym transgranicznym rynku mogą posiadać znaczenie dla wszystkich odnośnych państw członkowskich. Tak samo jest wówczas, gdy z powodu bliskości geograficznej, kulturowej lub językowej między dwoma państwami członkowskimi właściwy krąg odbiorców w pierwszym z tych państw posiada wystarczającą znajomość towarów lub usług obecnych na rynku krajowym drugiego (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Société des produits Nestlé i in./Mondelez UK Holdings & Services, C‑84/17 P,
C‑85/17 P i C‑95/17 P, EU:C:2018:596, pkt 81, 82).
43      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że chociaż w pierwszej decyzji Wydziału Unieważnień wyraźnie wskazano, iż sporny znak towarowy jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego ab initio we wszystkich państwach członkowskich, w szczególności ze względu na fakt, że liczba 200 zostanie zrozumiana przez właściwy krąg odbiorców w kontekście rozpatrywanych towarów jako opisowa względem tych towarów na całym terytorium Unii (zob. pkt 26 powyżej), to skarżąca przedstawiła dowody używania rozpatrywanego znaku towarowego jedynie w odniesieniu do Polski.
44      W tych okolicznościach Izba Odwoławcza słusznie i zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 35–42 powyżej stwierdziła w pkt 26–46 zaskarżonej decyzji, że w braku wykazanego poza Polską charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego kwestia, czy ów znak uzyskał taki charakter w tym państwie członkowskim, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sporu.
45      Żadne z twierdzeń przedstawionych przez skarżącą i przypomnianych w pkt 31 i 32 powyżej nie może podważyć tego wniosku.
46      I tak, po pierwsze, co się tyczy zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie zapoznała się z rynkiem właściwych towarów ze względu na brak oceny dowodów dotyczących używania rozpatrywanego znaku towarowego w Polsce, należy stwierdzić, że podnoszone przez skarżącą szczególne cechy tego rynku nie mogą ani uzasadniać odstępstwa od zasady przedstawionej w pkt 39 powyżej, ani zmniejszyć ciężaru dowodu, który na niej spoczywa w tym względzie, ani podważyć ostatecznego ustalenia Wydziału Unieważnień, zgodnie z którym konsumenci z całej Unii stanowią właściwy krąg odbiorców. Ponadto skarżąca nie przedstawiła argumentów mających na celu wykazanie, w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 42 powyżej, że przedstawione dowody używania miały wpływ na transgraniczną znajomość spornego znaku towarowego w innych państwach członkowskich Unii. Podobnie skarżąca nie podniosła w sposób precyzyjny i wystarczająco uzasadniony, że z pewnych powodów, takich jak względy kulturowe, językowe lub bliskość geograficzna, a nawet względy należące do sfery logiki i matematyki, odbiorcy w Unii posiadają wystarczającą wiedzę na temat jej towarów sprzedawanych w Polsce.
47      Po drugie, argument skarżącej dotyczący tego, że nie miała ona prawnego obowiązku prowadzenia działalności na całym terytorium Unii, nie znajduje oparcia w faktach, ponieważ Izba Odwoławcza nie odniosła się do takiego obowiązku, lecz prawidłowo podkreśliła w swoim rozumowaniu, że do skarżącej należy, zgodnie z orzecznictwem, wykazanie uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania rozpatrywanego znaku towarowego na całym terytorium Unii (zob. pkt 35–42 powyżej). Ponadto niczego w podejściu Izby Odwoławczej nie można interpretować w sposób, na który powołuje się skarżąca, jakoby izba ta próbowała oceniać strategie przedsiębiorstw, w szczególności w odniesieniu do ich ekspansji na inne rynki Unii.
48      Po trzecie, co się tyczy odniesień skarżącej do art. 139 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, są one pozbawione jakiegokolwiek znaczenia w odniesieniu do przedmiotu niniejszego sporu, przypomnianego w pkt 15 powyżej, a tym samym związane z nimi twierdzenia są bezskuteczne.
49      Wreszcie, po czwarte, w tych okolicznościach, a w szczególności ze względu na ustalenie sformułowane w pkt 44 powyżej, należy oddalić twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza naruszyła art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, ponieważ nie dokonała oceny wszystkich przedstawionych przez strony dowodów sprawy i zastosowała w nieuzasadniony sposób zasadę ekonomii procesowej.
50      Wobec tego należy oddalić jako oczywiście bezzasadne zarzuty pierwszy i trzeci skarżącej, a w konsekwencji – oddalić skargę w całości jako prawnie oczywiście bezzasadną.
W przedmiocie kosztów
51      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
52      Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniami interwenientki – obciążyć ją poniesionymi przez interwenientkę kosztami.
53      Natomiast mimo że skarżąca przegrała sprawę, EUIPO wniosło o obciążenie skarżącej kosztami postępowania jedynie w przypadku przeprowadzenia rozprawy. Wobec nieprzeprowadzenia rozprawy należy postanowić, że EUIPO pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
postanawia, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Beatę Oraczewską.
3)      Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 11 lutego 2026 r.
Sekretarz
Prezeska
V. Di Bucci
N. Półtorak
*      Język postępowania: polski.