62019TJ0213_RES
Sprawa T‑213/19
AW
przeciwko
Parlamentowi Europejskiemu
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 28 maja 2020 r.
Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych – Artykuł 16 – Zgłoszenie choroby zawodowej – Artykuł 22 – Komisja lekarska – Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby – Wadliwość opinii komisji lekarskiej
Skargi urzędników – Skarga na decyzję oddalającą zażalenie – Dopuszczalność – Obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania kierowanego przeciwko decyzji oddalającej zażalenie – Żądanie pozbawione autonomicznej treści lub decyzja wyłącznie potwierdzająca – Brak
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)
(zob. pkt 23, 24)
Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie od następstw wypadków i chorób zawodowych – Ekspertyza medyczna – Uznanie przysługujące komisji lekarskiej – Kontrola sądowa – Granice
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 73; przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, art. 22)
(zob. pkt 44)
Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie od następstw wypadków i chorób zawodowych – Ustalenie zawodowego podłoża choroby – Procedura – Udostępnienie komisji lekarskiej wszystkich dostępnych dokumentów, które mogą być jej przydatne – Brak – Wadliwość opinii komisji lekarskiej
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 73; przepisy dotyczące ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, art. 22 ust. 3)
(zob. pkt 45–59)
Streszczenie
W wyroku z dnia 28 maja 2020 r., AW/Parlament (T‑213/19), Sąd stwierdził nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego oddalających wnioski o uznanie zawodowego podłoża pewnych chorób, na które cierpi skarżący, ze względu na wadliwość opinii lekarskiej sporządzonej w tym względzie przez komisję lekarską.
Skarżący, urzędnik Parlamentu Europejskiego, wniósł na podstawie art. 3 i 16 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od wypadków i chorób zawodowych (zwanych dalej „przepisami dotyczącymi ubezpieczenia chorobowego”) (
1
), kilka wniosków o uznanie zawodowego podłoża niektórych swoich chorób. Po przekazaniu mu przez organ powołujący dwóch projektów decyzji o odmowie uznania zawodowego podłoża przedmiotowych chorób oraz opinii lekarza A, lekarza wyznaczonego przez ten organ, skarżący wniósł o powołanie komisji lekarskiej w celu wydania opinii na temat projektów tych decyzji. Skarżący umocował lekarza B do reprezentowania go w przedmiotowej sprawie i przedstawił organowi powołującemu opinie tego lekarza na temat kwestionowanych przez niego kwestii medycznych. Komisja lekarska, w skład której wchodzili lekarz B, lekarz A oraz trzeci lekarz, lekarz C, zebrała się na posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. W dniu 12 kwietnia 2018 r. lekarz B przekazał lekarzowi C dokumenty przedstawione początkowo przez skarżącego na poparcie jego wniosków o uznanie zawodowego podłoża przedmiotowych chorób, które jednak nie zostały przekazane komisji lekarskiej. Pismem z dnia 16 maja 2018 r. lekarz C poinformował lekarza B, że nie uwzględnił tych dokumentów na podstawie „polecenia”, które miał otrzymać od Parlamentu Europejskiego. Komisja lekarska sporządziła opinię lekarską, na podstawie której organ powołujący wydał decyzje o oddaleniu wniosków skarżącego o uznanie zawodowego podłoża jego chorób (zwane dalej „zaskarżonymi decyzjami”). Urzędnik złożył zażalenie na zaskarżone decyzje na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, które również zostało oddalone przez organ powołujący.
Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżący podnosi, że komisja lekarska nie otrzymała pełnych akt sprawy zawierających wszystkie dokumenty, które przedstawił od momentu wszczęcia postępowań w sprawie uznania zawodowego podłoża przedmiotowych chorób. W rezultacie komisja lekarska nie dysponowała wszystkimi dostępnymi dokumentami, które mogły być jej przydatne do sporządzenia przez nią opinii, co stanowiło naruszenie art. 22 ust. 3 akapit pierwszy przepisów dotyczących ubezpieczenia.
Sąd przypomniał na początku, że zgodnie z art. 22 ust. 3 przepisów dotyczących ubezpieczenia, aby opinia komisji lekarskiej była wydana zgodnie z prawem, komisja musi mieć możliwość zapoznania się ze wszystkimi dostępnymi dokumentami, które mogły być jej przydatne do sporządzenia przez nią opinii. Tymczasem w niniejszej sprawie jest bezsporne, że Parlament nie przekazał komisji lekarskiej pewnych dokumentów, które zostały początkowo przedstawione przez skarżącego, w tym opinii lekarskich potwierdzających zawodowe podłoże przedmiotowych chorób. Zgodnie z wyjaśnieniami Parlamentu w tym względzie, jego decyzja o nieuwzględnieniu tych dokumentów wynikała z tego, że w jego ocenie niektóre z nich były identyczne w stosunku do dokumentów, które już były w jego posiadaniu, inne nie miały związku z kwestiami medycznymi przedstawionymi do rozpatrzenia komisji lekarskiej, jeszcze inne zaś zawierały informacje podobne, w tym znaczeniu, że chociaż nie pokrywały się one z dokumentami, które były już w jego posiadaniu, to powtarzały informacje i wnioski, które już w nich się znajdowały.
Wypowiadając się bardziej szczegółowo na temat nieprzekazania tej ostatniej kategorii dokumentów, Sąd stwierdził następnie, że Parlament dokonał w odniesieniu do tych dokumentów oceny o charakterze medycznym, która wykraczała poza jego kompetencje. Otóż w chwili gdy ubezpieczony lub jego następcy prawni wystąpią o wydanie opinii przez komisję lekarską, jedyną rolą Parlamentu jest powołanie tej komisji. Mandat komisji musi obejmować kwestie medyczne poruszone w opiniach lekarskich, które ubezpieczony lub jego następcy prawni uważali za stosowne przekazać lekarzowi lub lekarzom wyznaczonym przez instytucję do celów stosowania przepisów dotyczących ubezpieczenia. Decyzja, które z odrzuconych opinii lekarskich mają istotny charakter, należała wobec tego wyłącznie do skarżącego lub jego następców prawnych.
Zajmując stanowisko w przedmiocie kwestii medycznych w celu przygotowania dokumentacji przedłożonej komisji lekarskiej, Parlament przekroczył zatem granice swoich kompetencji i naruszył prawidłowość prac komisji lekarskiej. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że komisja lekarska nie miała możliwości przeanalizowania wszystkich dostępnych dokumentów, które mogły być jej przydatne do sporządzenia przez nią opinii. Komisja lekarska działała wobec tego w warunkach niezgodnych z prawem, co powoduje, że opinie, które przedstawiła organowi powołującemu po zakończeniu swoich prac, są wadliwe.
Z uwagi na to, że dokumenty, co do których Parlament dokonał oceny o charakterze medycznym, miały oczywisty związek z chorobami skarżącego, Sąd uznał, że nie można wykluczyć, iż gdyby komisja lekarska miała możliwość ich przeanalizowania i gdyby ewentualnie je uwzględniła, ostatecznie mogłaby dojść do odmiennych wniosków.
Ponieważ zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie wadliwych opinii komisji lekarskiej, są one obarczone uchybieniami proceduralnymi i podlegają wobec tego unieważnieniu.
(
1
)	Wspólne zasady ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od wypadków i chorób zawodowych przyjęte zgodnie przez instytucje na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.