62021TJ0560
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα)
της 18ης Δεκεμβρίου 2024 (
*1
)
«Υπαλληλική υπόθεση – Έκτακτοι υπάλληλοι – Πρόσληψη – Ανακοίνωση κενής θέσεως – Απόρριψη υποψηφιότητας – Προσφυγή ακυρώσεως – Εκπροσώπηση θεσμικού οργάνου από υπάλληλό του – Έννομο συμφέρον – Παραδεκτό – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Ευθύνη – Ηθική βλάβη»
Στην υπόθεση T‑560/21,
TB, εκπροσωπούμενη από τις L. Levi και N. Flandin, δικηγόρους,
προσφεύγουσα-ενάγουσα,
κατά
Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια
(ENISA), εκπροσωπούμενου από τη Χ. Χαλανούλη, επικουρούμενη από τον B. Wägenbaur, δικηγόρο,
καθού-εναγομένου,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους L. Truchot, πρόεδρο, M. Sampol Pucurull και T. Perišin (εισηγήτρια), δικαστές,
γραμματέας: P. Cullen, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 8ης Νοεμβρίου 2023,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την προσφυγή-αγωγή της βάσει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα‑ενάγουσα (στο εξής: προσφεύγουσα), TB, ζητεί, αφενός, την ακύρωση, πρώτον, της αποφάσεως της επιτροπής επιλογής του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA) της 10ης Νοεμβρίου 2020 περί μη εγγραφής του ονόματός της στον πίνακα των επιλεγέντων υποψηφίων για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» και, δεύτερον, κατ’ ουσίαν, της αποφάσεως της επιτροπής επιλογής του ENISA της 12ης Ιανουαρίου 2021 περί μη αποδοχής της υποψηφιότητάς της για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» και, αφετέρου, τη χρηματική ικανοποίησή της λόγω της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη.
Ιστορικό της διαφοράς
2
Την 1η Νοεμβρίου 2017 η προσφεύγουσα προσελήφθη από τον ENISA ως έκτακτη υπάλληλος, με βαθμό AD 9, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2, στοιχείο στʹ, του καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να καταλάβει, για περίοδο τριών ετών έως τις 31 Οκτωβρίου 2020, τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Οικονομικά και Δημόσιες Συμβάσεις».
3
Η προσφεύγουσα έλαβε αναρρωτική άδεια κατά την περίοδο μεταξύ 15ης Μαΐου και 17ης Νοεμβρίου 2019. Μετά την επιστροφή στην εργασία της, επανεντάχθηκε στην υπηρεσία καταλαμβάνοντας τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο Πολιτικής».
4
Κατόπιν αναδιοργάνωσης του ENISA στις αρχές του 2020, οι επτά παλαιές μονάδες που τον αποτελούσαν, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι μονάδες «Οικονομικά και Δημόσιες Συμβάσεις» και «Γραφείο Πολιτικής», αναδιαρθρώθηκαν σε έξι νέες μονάδες.
5
Στις 26 Φεβρουαρίου 2020 το διοικητικό συμβούλιο του ENISA εξέδωσε την απόφαση MB/2020/5 σχετικά με τις αρχές για την εσωτερική αναδιοργάνωση του ENISA. Η ένατη αρχή που απορρέει από την απόφαση αυτή, με τίτλο «Έναρξη», προέβλεπε ότι «τα νέα καθήκοντα και οι νέες θέσεις εντός του ENISA θα πληρωθούν μέσω γενικών διαγωνισμών ή εσωτερικής κινητικότητας, που θα διοργανωθούν βάσει ανοικτών διαδικασιών και διαφανούς αξιολόγησης των προσόντων και των ταλέντων».
6
Στις 5 Αυγούστου 2020 ο ENISA δημοσίευσε στον ιστότοπό του δύο προκηρύξεις οι οποίες αφορούσαν δύο γενικούς διαγωνισμούς για την πλήρωση των θέσεων προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» (ENISA-TA70-AD‑2020-04) και προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» (ENISA-TA71-AD‑2020-05) (στο εξής, από κοινού: ανακοινώσεις κενής θέσεως της 5ης Αυγούστου 2020), οι οποίες μονάδες περιλαμβάνονταν μεταξύ των έξι νέων μονάδων που είχαν συσταθεί κατά την αναδιοργάνωση του ENISA. Προβλεπόταν δε ότι ο υποψήφιος που θα επιλεγόταν για κάθε μία από τις δύο αυτές θέσεις θα προσλαμβανόταν ως έκτακτος υπάλληλος με βαθμό AD 9 για πενταετή θητεία, ανανεώσιμη για αόριστο χρόνο.
7
Την 1η Σεπτεμβρίου 2020 ο εκτελεστικός διευθυντής του ENISA ενέκρινε τη διοικητική ανακοίνωση 2020-11 σχετικά με τα συμπεράσματα του διαλόγου για την εσωτερική κινητικότητα. Το έγγραφο αυτό παρουσίαζε τα αποτελέσματα του διαλόγου με τους προϊσταμένους μονάδας που είχαν καθοριστεί για την εσωτερική κινητικότητα και διευκρίνιζε ότι από τη σύγκριση μεταξύ, αφενός, των υφιστάμενων καθηκόντων και αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο των τρεχουσών δομών του ENISA και, αφετέρου, των καθηκόντων και αρμοδιοτήτων των νέων μονάδων κατέστη δυνατό να καθοριστούν οι θέσεις τριών προϊσταμένων μονάδας που θα μπορούσαν να καλυφθούν μέσω της εσωτερικής κινητικότητας. Οι θέσεις προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» και προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» δεν περιλαμβάνονταν μεταξύ εκείνων που είχε καθοριστεί ότι θα μπορούσαν να στελεχωθούν μέσω της εσωτερικής κινητικότητας.
8
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2020 η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στους δύο διαγωνισμούς που διοργανώθηκαν για την κάλυψη, αφενός, της θέσεως προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» (στο εξής: πρώτος επίμαχος διαγωνισμός) και, αφετέρου, της θέσεως προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» (στο εξής: δεύτερος επίμαχος διαγωνισμός).
9
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 κάθε μέλος των δύο επιτροπών επιλογής που είχαν συσταθεί για τους επίμαχους διαγωνισμούς συμπλήρωσε και υπέγραψε δήλωση συγκρούσεως συμφερόντων.
10
Με έγγραφο του εκτελεστικού διευθυντή του ENISA, το οποίο της κοινοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2020, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε για την απόφαση της επιτροπής επιλογής να μην περιληφθεί το όνομά της στον πίνακα των επιλεγέντων υποψηφίων για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» (στο εξής: πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση).
11
Στις 10 Δεκεμβρίου 2020 ο εκτελεστικός διευθυντής του ENISA ανακοίνωσε προφορικά σε όλους τους υπαλλήλους, κατά τη διάρκεια συνεδρίας ερωτήσεων και απαντήσεων σχετικά με την αναδιοργάνωση του ENISA, το όνομα της υποψήφιας που είχε επιλεγεί στο πλαίσιο του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού. Ο διορισμός της επιλεγείσας υποψήφιας κοινοποιήθηκε επισήμως στο προσωπικό του ENISA με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021.
12
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 3ης Ιανουαρίου 2021, η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση για πρόσβαση στα προσωπικού χαρακτήρα δεδομένα της, η οποία αφορούσε τους δύο επίμαχους διαγωνισμούς.
13
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 10ης Ιανουαρίου 2021, η προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση παροχής προσβάσεως σε πληροφορίες σχετικές με τους δύο επίμαχους διαγωνισμούς, με την οποία ζητούσε να ενημερωθεί σχετικά με τα αποτελέσματά της και τα αποτελέσματα των λοιπών υποψηφίων.
14
Με έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021, το οποίο έλαβε η προσφεύγουσα στις 3 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο ENISA απάντησε στο αίτημά της προσβάσεως στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1725 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2018, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και τους οργανισμούς της Ένωσης και την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 και της απόφασης 1247/2002/ΕΚ (ΕΕ 2018, L 295, σ. 39). Ειδικότερα, με το έγγραφο αυτό, ο ENISA κοινοποίησε στην προσφεύγουσα, πρώτον, την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της για τον πρώτο επίμαχο διαγωνισμό, επιβεβαιώνοντας ότι, κατόπιν της συνέντευξης και της γραπτής δοκιμασίας, δεν είχε επιτύχει το απαιτούμενο όριο για την εγγραφή του ονόματός της στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού, και, δεύτερον, την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της για τον δεύτερο επίμαχο διαγωνισμό, επισημαίνοντας ότι δεν είχε επιτύχει το απαιτούμενο όριο για να περάσει το πρώτο στάδιο του διαγωνισμού αυτού.
15
Στις 9 Φεβρουαρίου 2021 η προσφεύγουσα υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), διοικητική ένσταση κατά της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως και της αποφάσεως της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητάς της για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης».
16
Με απόφαση της 9ης Ιουνίου 2021, ο ENISA απέρριψε τη διοικητική ένσταση της προσφεύγουσας (στο εξής: απόφαση περί απόρριψης της ένστασης).
Αιτήματα των διαδίκων
17
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να ακυρώσει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητάς της για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης»·
–
να ακυρώσει, εφόσον παρίσταται ανάγκη, την απόφαση περί απόρριψης της ένστασης·
–
να υποχρεώσει τον ENISA να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης·
–
να καταδικάσει τον ENISA στα δικαστικά έξοδα.
18
Ο ENISA ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
Επί του αντικειμένου των ακυρωτικών αιτημάτων
Επί του προσδιορισμού της αποφάσεως που αποτελεί το αντικείμενο του δεύτερου αιτήματος
19
Από τη νομολογία προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δύναται να προσδιοριστεί εμμέσως από το περιεχόμενο του δικογράφου της προσφυγής, ιδίως από την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται προς στήριξη των προβαλλόμενων ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου λόγων ακυρώσεως, εφόσον η πράξη αυτή αφορά, μαζί με την πράξη κατά της οποίας στρέφονται τα αιτήματα, μία και την αυτή διαφορά και εφόσον ο καθού ήταν σε θέση να προσδιορίσει την προσβαλλόμενη πράξη και, ως εκ τούτου, δεν προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνάς του (βλ. απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Κοινοβούλιο κατά Moi, C‑246/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:1026, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
20
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της απόφασης που μνημονεύεται στον πίνακα των παραρτημάτων του δικογράφου της προσφυγής ως αντιστοιχούσα στο παράρτημα A.26 του φακέλου της υπόθεσης. Το παράρτημα αυτό περιλαμβάνει το μνημονευόμενο στη σκέψη 14 ανωτέρω έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021, με το οποίο ο ENISA απάντησε στο αίτημά της για πρόσβαση στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που την αφορούν.
21
Διαπιστώνεται ότι το έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021 δεν έχει ούτε ως αντικείμενο ούτε ως αποτέλεσμα να ενημερώσει την προσφεύγουσα ότι δεν έγινε δεκτή η υποψηφιότητά της για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης», αλλά έχει ως αποκλειστικό σκοπό να απαντήσει στο αίτημά της περί κοινοποιήσεως των προσωπικών της δεδομένων, σύμφωνα με την εφαρμοστέα νομοθεσία.
22
Εντούτοις, όπως προκύπτει από τη σκέψη 11 ανωτέρω, κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης κοινοποίησης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, η προσφεύγουσα είχε ήδη λάβει γνώση του ονόματος της επιλεγείσας υποψήφιας για την πλήρωση της θέσης προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης», το οποίο είχε ανακοινώσει προφορικά ο εκτελεστικός διευθυντής του ENISA στις 10 Δεκεμβρίου 2020 κατά τη διάρκεια συνεδρίασης με τη μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων και το οποίο, στη συνέχεια, ανακοινώθηκε επισήμως στο προσωπικό του ENISA με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021.
23
Κατά συνέπεια, η επίσημη ανακοίνωση, με το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021, του ονόματος της επιλεγείσας υποψήφιας για την πλήρωση της θέσης προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» είναι το έγγραφο που περιλαμβάνει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητας της προσφεύγουσας για την εν λόγω θέση. Πράγματι, η επίσημη ανακοίνωση της πληροφορίας αυτής συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την απόρριψη της υποψηφιότητας της προσφεύγουσας στο πλαίσιο του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού.
24
Επομένως, στο μέτρο που το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021 αφορά, μαζί με το έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021, μία και την αυτή διαφορά, και καθόσον ο ENISA ήταν σε θέση να προσδιορίσει την προσβαλλόμενη πράξη και, ως εκ τούτου, δεν προσβλήθηκαν τα δικαιώματα άμυνάς του, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητας της προσφεύγουσας για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» αφορά την απόφαση της 12ης Ιανουαρίου 2021, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.25 του φακέλου της υπόθεσης (στο εξής: δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση), και όχι το έγγραφο της 29ης Ιανουαρίου 2021.
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της αποφάσεως περί απόρριψης της ενστάσεως
25
Κατά πάγια νομολογία, η διοικητική ένσταση, όπως προβλέπεται από το άρθρο 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, και η ρητή ή σιωπηρή απόρριψή της αποτελούν αναπόσπαστο μέρος μιας σύνθετης διαδικασίας και συνιστούν απλώς προϋπόθεση για την άσκηση ένδικης προσφυγής. Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφυγή, ακόμη και αν τυπικά στρέφεται κατά της απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως, έχει ως αποτέλεσμα να υποβάλλεται στην κρίση του δικαστή η βλαπτική πράξη κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση, εκτός από την περίπτωση που η απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως έχει διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό της πράξεως κατά της οποίας υποβλήθηκε η διοικητική ένσταση (βλ. απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2022, JS κατά ΕΣΕ, T‑271/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:652, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Εν προκειμένω, παρατηρείται ότι η απόφαση περί απορρίψεως της ενστάσεως απλώς επιβεβαιώνει την πρώτη και τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση (στο εξής: προσβαλλόμενες αποφάσεις), χωρίς να έχει διαφορετικό περιεχόμενο. Το γεγονός ότι το διοικητικό συμβούλιο του ENISA κλήθηκε, απαντώντας στα επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα με τη διοικητική ένστασή της, να παράσχει διευκρινίσεις σχετικά με την αιτιολογία των αποφάσεων αυτών δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό της απορρίψεως της διοικητικής ενστάσεως ως αυτοτελούς βλαπτικής για την προσφεύγουσα πράξεως, δεδομένου ότι η αιτιολογία της εν λόγω απορρίψεως συμπίπτει, κατ’ ουσίαν, με εκείνη των αποφάσεων κατά των οποίων υποβλήθηκε η διοικητική αυτή ένσταση. Κατά συνέπεια, η προσφυγή ακυρώσεως της προσφεύγουσας πρέπει να θεωρηθεί ότι στρέφεται κατά των προσβαλλομένων αποφάσεων, η νομιμότητα των οποίων πρέπει, εφόσον είναι αναγκαίο, να εξεταστεί λαμβανομένης υπόψη της αιτιολογίας που περιλαμβάνεται στην απόφαση περί απορρίψεως της ενστάσεως.
27
Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα ακυρωτικά αιτήματα στρέφονται αποκλειστικώς κατά των προσβαλλομένων αποφάσεων.
Επί του παραδεκτού
Επί της ενστάσεως απαραδέκτου που αφορά την εκπροσώπηση του ENISA
28
Απαντώντας σε μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εκ της νομολογίας απορρέουσα προϋπόθεση της εκπροσωπήσεως από ανεξάρτητο δικηγόρο, ο οποίος διαφοροποιείται επαρκώς από το νομικό πρόσωπο το οποίο εκπροσωπεί, δεν πληρούνταν εν προκειμένω για τον λόγο ότι ένας από τους υπαλλήλους που εκπροσωπούν τον ENISA στην παρούσα δίκη είναι το πρόσωπο που επιλέχθηκε για μία από τις επίμαχες θέσεις.
29
Ο ENISA αμφισβητεί την ορθότητα των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας λόγω, μεταξύ άλλων, της ιδιότητας του εν λόγω προσώπου ως συνεκπροσώπου στο πλαίσιο μιας ομάδας τριών υπαλλήλων, επικουρούμενων από δικηγόρο. Τούτου λεχθέντος, προκειμένου να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο έλλειψης ανεξαρτησίας, ο ENISA ανακάλεσε την εντολή δύο εκ των τριών υπαλλήλων που είχαν αρχικώς οριστεί για την εκπροσώπησή του, διατηρώντας παράλληλα την εντολή ad litem περί διορισμού του τρίτου υπαλλήλου, επικουρούμενου από τον ίδιο δικηγόρο.
30
Πρώτον, κατά το άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού:
«Τα κράτη μέλη καθώς και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης αντιπροσωπεύονται ενώπιον του Δικαστηρίου από εκπρόσωπο που διορίζεται για κάθε υπόθεση· ο εκπρόσωπος δύναται να επικουρείται από σύμβουλο ή δικηγόρο.
[…]
Οι λοιποί διάδικοι εκπροσωπούνται από δικηγόρο.
[…]»
31
Εξάλλου, το άρθρο 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προβλέπει τα εξής:
«Οι διάδικοι εκπροσωπούνται από εκπρόσωπο ή δικηγόρο σύμφωνα με τους όρους του άρθρου 19 του Οργανισμού [του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης].»
32
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, με τον όρο «όργανα» νοούνται τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αναφέρονται στο άρθρο 13, παράγραφος 1, ΣΕΕ καθώς και τα λοιπά όργανα και οι οργανισμοί που ιδρύονται με τις Συνθήκες ή με πράξη η οποία εκδίδεται προς εκτέλεση των Συνθηκών και που μπορούν να είναι διάδικοι ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
33
Επομένως, από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, όταν είναι διάδικος σε διαφορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ο ENISA, ο οποίος αποτελεί οργανισμό που συστάθηκε αρχικώς με τον κανονισμό (ΕΚ) 460/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 10ης Μαρτίου 2004, για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών (ΕΕ 2004, L 77, σ. 1), και διέπεται πλέον από τον κανονισμό (ΕΕ) 2019/881 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 2019, σχετικά με τον ENISA και με την πιστοποίηση της κυβερνοασφάλειας στον τομέα της τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 526/2013 (πράξη για την κυβερνοασφάλεια) (ΕΕ 2019, L 151, σ. 15), πρέπει να εκπροσωπείται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου από εκπρόσωπο που διορίζεται για κάθε υπόθεση, ο οποίος επικουρείται, ενδεχομένως, από σύμβουλο ή δικηγόρο.
34
Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, ο σκοπός της εκπροσώπησης από δικηγόρο των διαδίκων που δεν εμπίπτουν στο άρθρο 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνίσταται, αφενός, στο να μην ασκούν αυτοπροσώπως οι ιδιώτες ένδικη προσφυγή χωρίς να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες ενδιαμέσου προσώπου και, αφετέρου, στο να διασφαλίζεται ότι η υπεράσπιση των νομικών προσώπων γίνεται από εκπρόσωπο ο οποίος διαφοροποιείται επαρκώς από το νομικό πρόσωπο το οποίο εκπροσωπεί (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Universität Bremen κατά REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ότι ο σκοπός της αποστολής του δικηγόρου, η οποία συνίσταται στην εκπροσώπηση του διαδίκου όπως προβλέπεται στο άρθρο 19, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η οποία εκπληρώνεται προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, έγκειται πρωτίστως στη βέλτιστη δυνατή προστασία και υπεράσπιση των συμφερόντων του εντολέα, με πλήρη ανεξαρτησία καθώς και σύμφωνα με τον νόμο, τους επαγγελματικούς και τους δεοντολογικούς κανόνες (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Universität Bremen κατά REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
36
Η προϋπόθεση περί ανεξαρτησίας του δικηγόρου δεν ορίζεται μόνο με αρνητικό τρόπο, δηλαδή με την απουσία εργασιακής σχέσης μεταξύ του δικηγόρου και του εντολέα του, αλλά και με θετικό τρόπο, δηλαδή διά παραπομπής στη δεοντολογία (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Universität Bremen κατά REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Όσον αφορά τον θετικό ορισμό της έννοιας της «ανεξαρτησίας», το Δικαστήριο έχει υπογραμμίσει ρητώς ότι η έννοια αυτή δεν σημαίνει ότι απαιτείται απουσία οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ του δικηγόρου και του εντολέα του, αλλά μόνον απουσία σχέσεων που θίγουν προδήλως την ικανότητα του δικηγόρου να φέρει εις πέρας το υπερασπιστικό του έργο υπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντα του εντολέα του, σύμφωνα με τον νόμο και τους επαγγελματικούς και δεοντολογικούς κανόνες (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Universität Bremen κατά REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Πράγματι, εφαρμόζοντας την προϋπόθεση περί ανεξαρτησίας που επιβάλλεται από το δίκαιο της Ένωσης στους εκπροσώπους των μη προνομιούχων διαδίκων, ο δικαστής της Ένωσης ασκεί περιορισμένο έλεγχο, καθόσον κηρύσσει απλώς απαράδεκτη την προσφυγή της οποίας έχει επιληφθεί, όταν προκύπτει προδήλως ότι ο οικείος εκπρόσωπος δεν είναι σε θέση να φέρει εις πέρας το υπερασπιστικό του έργο υπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντα του εντολέα του, με αποτέλεσμα ο εν λόγω εκπρόσωπος να πρέπει να αποκλειστεί προς το συμφέρον του εντολέα του (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Universität Bremen κατά REA, C‑110/21 P, EU:C:2022:555, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
39
Τρίτον, εντούτοις, διαπιστώνεται ότι η νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 34 έως 38 ανωτέρω αναπτύχθηκε μόνον όσον αφορά την εκπροσώπηση από δικηγόρο των μη προνομιούχων διαδίκων κατά την έννοια του άρθρου 19, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
40
Όπως, όμως, προκύπτει από τις σκέψεις 30 έως 33 ανωτέρω, ο ENISA, ο οποίος πρέπει να εκπροσωπείται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου από εκπρόσωπο, επικουρούμενο ενδεχομένως από δικηγόρο, αποτελεί προνομιούχο διάδικο κατά την έννοια του άρθρου 19, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
41
Κατά συνέπεια, οι αρχές που απορρέουν από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 34 έως 38 ανωτέρω δεν έχουν εφαρμογή στον ENISA.
42
Τέταρτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι αρχές που απορρέουν από τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 34 έως 38 ανωτέρω μπορούν να εφαρμοστούν και στους προνομιούχους διαδίκους κατά την έννοια του άρθρου 19, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τα έγγραφα που υπέβαλε η προσφεύγουσα δεν προκύπτει ότι αμφισβητεί την ανεξαρτησία του τρίτου εκπροσώπου ή του δικηγόρου που εκπροσωπεί τον ENISA στην παρούσα δίκη.
43
Κατά συνέπεια, η ένσταση απαραδέκτου της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί.
Επί της ενστάσεως απαραδέκτου που αφορά το έννομο συμφέρον της προσφεύγουσας
44
Ο ENISA υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα δεν έχει πλέον έννομο συμφέρον διότι παραιτήθηκε δέκα περίπου ημέρες μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής. Ειδικότερα, υπογραμμίζει ότι η προσφεύγουσα παραιτήθηκε εκουσίως για να καταλάβει άλλη θέση εργασίας, γεγονός που καταδεικνύει ότι δεν επιθυμούσε πλέον να εργάζεται για τον ENISA.
45
Κατά τον ENISA, η περίπτωση της προσφεύγουσας δεν είναι συγκρίσιμη με εκείνη ενός ανάπηρου υπαλλήλου, ο οποίος δεν επέλεξε να περιέλθει σε ιατρική κατάσταση που τον εμποδίζει να ασκεί τα καθήκοντά του και ο οποίος, αν βρεθεί σε αναστρέψιμη κατάσταση, ενδέχεται να αναλάβει εκ νέου τα καθήκοντα που εγκατέλειψε.
46
Εξάλλου, ο ENISA υποστηρίζει ότι, αν η προσφυγή της προσφεύγουσας ευδοκιμούσε εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν θα αναλάμβανε και πάλι αυτομάτως τα καθήκοντά της εντός του ENISA, δεδομένου ότι, στο πλαίσιο εκτελέσεως της αποφάσεως, το όνομά της θα εγγραφόταν στον πίνακα επιτυχόντων χωρίς η ίδια να έχει δικαίωμα να επιλεγεί και να συνάψει νέα σύμβαση.
47
Ο ENISA αμφισβητεί επίσης την ορθότητα του επιχειρήματος που προέβαλε η προσφεύγουσα ότι εξακολουθεί να έχει έννομο συμφέρον προκειμένου να μην επαναληφθεί στο μέλλον η προβαλλόμενη πλημμέλεια στο πλαίσιο ανάλογης διαδικασίας. Παρατηρεί, συναφώς, ότι η προσφεύγουσα εργάζεται πλέον για άλλον εργοδότη και ότι το συμφέρον της να συνεχίσει την παρούσα δίκη είναι αμιγώς νομικό.
48
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί το βάσιμο των επιχειρημάτων του ENISA.
49
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι προσφυγή ακυρώσεως ασκούμενη από φυσικό ή νομικό πρόσωπο είναι παραδεκτή μόνο στον βαθμό κατά τον οποίο ο προσφεύγων έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης. Ένα τέτοιο συμφέρον προϋποθέτει ότι η ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης δύναται, αυτή καθεαυτή, να έχει έννομες συνέπειες και ότι, επομένως, η προσφυγή μπορεί, ως εκ του αποτελέσματός της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε. Η συνδρομή ενός τέτοιου συμφέροντος, το οποίο εκτιμάται κατά την ημερομηνία άσκησης της προσφυγής και αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση κάθε ένδικης προσφυγής, πρέπει να αποδεικνύεται από τον προσφεύγοντα (βλ. απόφαση της 27ης Μαρτίου 2019, Canadian Solar Emea κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑236/17 P, EU:C:2019:258, σκέψη 91 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
50
Το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος πρέπει να είναι γεγενημένο και ενεστώς. Δεν μπορεί να αφορά μελλοντική και υποθετική κατάσταση. Το συμφέρον αυτό πρέπει, υπό το πρίσμα του αντικειμένου της προσφυγής, να υφίσταται κατά τον χρόνο ασκήσεώς της, άλλως η προσφυγή είναι απαράδεκτη, και να διατηρείται μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης, άλλως παρέλκει η έκδοση απόφασης. Το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της διαφοράς μπορεί να εξετάζει αυτεπαγγέλτως και σε κάθε στάση της δίκης αν εξέλιπε το συμφέρον του διαδίκου να εμμείνει στο αίτημά του, λόγω της επελεύσεως γεγονότος το οποίο συνέβη μετά την ημερομηνία του εισαγωγικού εγγράφου της δίκης (βλ. απόφαση της 27ης Μαρτίου 2019, Canadian Solar Emea κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑236/17 P, EU:C:2019:258, σκέψη 92 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Πράγματι, αν το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος εκλείψει κατά τη διάρκεια της δίκης, ο προσφεύγων δεν μπορεί να αποκομίσει κανένα όφελος από απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου επί της ουσίας (απόφαση της 7ης Ιουνίου 2007, Wunenburger κατά Επιτροπής, C‑362/05 P, EU:C:2007:322, σκέψη 43).
52
Από τη νομολογία προκύπτει ότι υπάλληλος ο οποίος, με την παραίτησή του, εξεδήλωσε τη βούλησή του να παύσει να ανήκει στο όργανο στο οποίο ήταν κενές οι θέσεις που πληρώθηκαν με την προσβαλλόμενη πράξη έχει, κατ’ αρχήν, απολέσει το προσωπικό συμφέρον του για την ακύρωση της πράξεως αυτής (πρβλ. απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1975, Marenco κ.λπ. κατά Επιτροπής, 81/74 έως 88/74, EU:C:1975:139, σκέψεις 6 και 7).
53
Βεβαίως, το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος δεν εξαφανίζεται κατ’ ανάγκη λόγω του ότι η προσβαλλόμενη πράξη έπαυσε να παράγει αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της δίκης. Συγκεκριμένα, το πρόσωπο το οποίο αφορά η πράξη αυτή μπορεί να διατηρεί το έννομο συμφέρον του για την ακύρωσή της προκειμένου να αποκατασταθεί η προτέρα κατάστασή του ή να υποχρεωθεί το όργανο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη να επιφέρει, στο μέλλον, τις δέουσες τροποποιήσεις και να αποτραπεί, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο κίνδυνος επαναλήψεως της πλημμέλειας που προσάπτεται στην πράξη. Ακόμη και σε περιπτώσεις που, λόγω των περιστάσεων, είναι αδύνατη η εκπλήρωση της υποχρέωσης του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την ακυρωθείσα πράξη να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης με την οποία ακυρώνεται η πράξη αυτή, η προσφυγή ακυρώσεως μπορεί να εξακολουθεί να έχει αντικείμενο αποτελώντας τη βάση μελλοντικής αγωγής αποζημιώσεως (βλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Camerin κατά Επιτροπής, C‑63/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:516, σκέψη 48 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
54
Εντούτοις, εναπόκειται στον προσφεύγοντα να αποδείξει το έννομο συμφέρον του, το οποίο αποτελεί την πρώτη και βασική προϋπόθεση για την άσκηση κάθε ένδικου βοηθήματος. Ειδικότερα, για να κριθεί παραδεκτή η προσφυγή ακυρώσεως πράξης η οποία ασκείται από φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πρέπει ο προσφεύγων να δικαιολογήσει κατά τρόπο συγκεκριμένο το συμφέρον που έχει ο ίδιος στην ακύρωση της πράξης αυτής (βλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Camerin κατά Επιτροπής, C‑63/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:516, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
55
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα παραιτήθηκε από τον ENISA στις 7 Οκτωβρίου 2021, ήτοι σχεδόν ένα μήνα μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, δεδομένου ότι το δικόγραφο αυτής κατατέθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2021. Με την παραίτησή της, η προσφεύγουσα εξεδήλωσε συνεπώς τη βούλησή της να παύσει να εργάζεται για τον ENISA.
56
Εντούτοις, επισημαίνεται ότι τα ακυρωτικά αιτήματα της προσφεύγουσας συνοδεύονταν από αίτημα επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη η προσφεύγουσα από τις παρανομίες που φέρεται να διέπραξε ο ENISA. Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι διατηρεί έννομο συμφέρον να ζητήσει, σε περίπτωση ακύρωσης των προσβαλλομένων αποφάσεων, χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από τις αποφάσεις αυτές.
57
Εκ των ανωτέρω συνάγεται το συμπέρασμα ότι, μολονότι η προσφεύγουσα παραιτήθηκε από τη θέση της μετά την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, εντούτοις έχει έννομο συμφέρον να ζητήσει την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 53 ανωτέρω. Επομένως, η ένσταση απαραδέκτου που στηρίζεται στην έλλειψη εννόμου συμφέροντος της προσφεύγουσας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Επί της ουσίας
Επί των ακυρωτικών αιτημάτων
58
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως. Με τον πρώτο λόγο υποστηρίζει ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις είναι παράνομες, διότι απορρέουν από τη σιωπηρή απόφαση να μην μπορούν οι θέσεις προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο Πολιτικής» και προϊσταμένου της μονάδας «Οικονομικά και Δημόσιες Συμβάσεις» να καλυφθούν μέσω εσωτερικής κινητικότητας και από τις ανακοινώσεις κενής θέσεως της 5ης Αυγούστου 2020, οι οποίες ανακοινώσεις καθώς και η ως άνω σιωπηρή απόφαση είναι, κατά την προσφεύγουσα, επίσης παράνομες. Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, καθόσον η αρχή αυτή περιλαμβάνει την υποχρέωση αιτιολογήσεως των πράξεων της Ένωσης. Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως προβάλλεται μόνον κατά της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως και αφορά παραβίαση της αρχής της αμεροληψίας της εξεταστικής επιτροπής, παράβαση του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και παράβαση του άρθρου 14 της αποφάσεως MB/2013/6 του διοικητικού συμβουλίου του ENISA, σχετικά με τους εσωτερικούς διαδικαστικούς κανόνες για το διοικητικό συμβούλιο του ENISA και το εκτελεστικό συμβούλιο του ENISA.
59
Το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει, κατά πρώτον, τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως, καθόσον η αρχή αυτή περιλαμβάνει την υποχρέωση αιτιολογήσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων.
60
Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο ENISA δεν τήρησε την υποχρέωση αιτιολόγησης και την αρχή της χρηστής διοίκησης, η οποία περιλαμβάνει το δικαίωμά της να της παρασχεθούν επαρκείς πληροφορίες για να προσβάλει μια νομική πράξη.
61
Όσον αφορά την πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, πρώτον, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι σε αυτήν αναγράφεται μόνον ότι η επιτροπή επιλογής δεν περιέλαβε το όνομά της στον πίνακα των επιλεγέντων υποψηφίων για τον πρώτο επίμαχο διαγωνισμό.
62
Η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι, μόνον κατόπιν υποβολής εκ μέρους της των αιτήσεων της 3ης και της 10ης Ιανουαρίου 2021, έλαβε τελικά, στις 3 Φεβρουαρίου 2021, την αξιολόγηση της συνέντευξής της και της γραπτής δοκιμασίας της, η οποία περιελάμβανε έντυπο αξιολόγησης και πίνακα ο οποίος περιείχε σχόλια και βαθμούς.
63
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η αξιολόγηση που έλαβε δεν της παρέχει τη δυνατότητα να κατανοήσει την αντιστοιχία μεταξύ των σχολίων και των βαθμών του πίνακα, διότι ορισμένα πολύ θετικά σχόλια αντιστοιχούν στον βαθμό 7_5/10, ενώ άλλα σχόλια τα οποία είναι επίσης πολύ θετικά και δεν περιέχουν καμία κριτική αντιστοιχούν στον βαθμό 6_5/10.
64
Τρίτον, η προσφεύγουσα προβάλλει, μεταξύ άλλων, ότι δεν παρέχεται καμία συμπληρωματική πληροφορία για τη γραπτή δοκιμασία για την οποία έλαβε τον βαθμό 23_5/40.
65
Όσον αφορά τη δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση, πρώτον, η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι πληροφορήθηκε την απόρριψη της υποψηφιότητάς της στον δεύτερο επίμαχο διαγωνισμό όταν ο εκτελεστικός διευθυντής του ENISA ανακοίνωσε, με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021 απευθυνόμενο στο προσωπικό του ENISA, το όνομα της υποψήφιας που επελέγη για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης».
66
Η προσφεύγουσα διευκρινίζει ότι, μόνον αφού το ζήτησε, έλαβε τελικά, στις 3 Φεβρουαρίου 2021, την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της για τον δεύτερο επίμαχο διαγωνισμό.
67
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η συνοπτική αιτιολογία της αξιολογήσεώς της δεν πληροί τις απαιτήσεις της νομολογίας και δεν της παρέχει τη δυνατότητα να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους δεν κρίθηκε καν ότι μπορούσε να λάβει μέρος στον διαγωνισμό, παρά την επαγγελματική πείρα που είχε αποκτήσει προηγουμένως εντός του ENISA κατά τη διάρκεια τριών ετών ως προϊσταμένη των μονάδων «Οικονομικά και Δημόσιες Συμβάσεις» και «Γραφείο Πολιτικής».
68
Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υφίστανται ανακολουθίες μεταξύ του εντύπου αξιολόγησης που αφορά τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» και εκείνου που αφορά τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης».
69
Τέλος, όσον αφορά τις προσβαλλόμενες αποφάσεις, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να λάβει πληροφορίες σχετικά με τους λοιπούς υποψηφίους, σύμφωνα με το σημείο 5 των ανακοινώσεων κενής θέσεως της 5ης Αυγούστου 2020, κατά το οποίο «[ό]λες οι αιτήσεις παροχής πληροφοριών σχετικά με τον διαγωνισμό, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τα αποτελέσματα των υποψηφίων, πρέπει να αποστέλλονται στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση».
70
Ο ENISA αμφισβητεί το βάσιμο των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας.
71
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 25, δεύτερο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του ΚΥΚ, κάθε απόφαση σε βάρος υπαλλήλου πρέπει να είναι αιτιολογημένη. Η υποχρέωση αυτή αντιστοιχεί σε εκείνη που προβλέπεται, γενικότερα, στο άρθρο 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και στο άρθρο 41 του Χάρτη, το οποίο αφορά την αρχή της χρηστής διοικήσεως, ειδικότερα στην παράγραφο 2, στοιχείο γʹ, του άρθρου αυτού.
72
Κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως βλαπτικής αποφάσεως των θεσμικών οργάνων της Ένωσης έχει ως σκοπό να παράσχει στον μεν δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του επί της νομιμότητας της αποφάσεως αυτής, στον δε ενδιαφερόμενο επαρκείς ενδείξεις ως προς το αν η εν λόγω απόφαση είναι βάσιμη ή αν πάσχει από ελάττωμα λόγω του οποίου θα μπορούσε να αμφισβητηθεί η νομιμότητά της (βλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
73
Επομένως, η αιτιολογία πρέπει, κατ’ αρχήν, να ανακοινώνεται στον ενδιαφερόμενο ταυτοχρόνως με την απόφαση που τον βλάπτει, η δε έλλειψη αιτιολογίας δεν δύναται να καλυφθεί επειδή ο ενδιαφερόμενος πληροφορείται την αιτιολογία της αποφάσεως κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του δικαστή της Ένωσης (βλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
74
Συγκεκριμένα, η υποχρέωση της Διοίκησης να αιτιολογεί τις αποφάσεις της δεν συνιστά μόνον, από γενικής απόψεως, έκφραση της διαφάνειας των ενεργειών της Διοίκησης, αλλά πρέπει επίσης να παρέχει στον ιδιώτη την ευχέρεια να αποφασίζει, έχοντας πλήρη γνώση όλων των σχετικών στοιχείων, αν τον συμφέρει η άσκηση ένδικης προσφυγής. Ως εκ τούτου, υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της υποχρέωσης αιτιολογήσεως και του θεμελιώδους δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας καθώς και του δικαιώματος αποτελεσματικής προσφυγής το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη (βλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2021, JR κατά Επιτροπής, T‑435/20, EU:T:2021:608, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
75
Επίσης, η απαιτούμενη κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ αιτιολογία των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης πρέπει, αφενός, να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξεως και, αφετέρου, να προκύπτει από αυτή σαφώς και χωρίς περιθώριο αμφιβολίας η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, ώστε να καθίσταται δυνατόν στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το σχετικό μέτρο, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκεί τον έλεγχό του. Η υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της προκειμένης περιπτώσεως, ιδίως του περιεχομένου της πράξεως, της φύσεως των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως προς παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες της ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Δεν απαιτείται να προσδιορίζονται στην αιτιολογία όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξης ανταποκρίνεται στις επιταγές του άρθρου 296 ΣΛΕΕ πρέπει να εξετάζεται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα (βλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
76
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι έλλειψη αιτιολογίας μπορεί να διαπιστωθεί ακόμη και όταν η επίμαχη απόφαση περιέχει ορισμένα στοιχεία αιτιολογίας. Ειδικότερα, μια αντιφατική ή ακατανόητη αιτιολογία ισοδυναμεί με έλλειψη αιτιολογίας. Το ίδιο ισχύει όταν τα στοιχεία αιτιολογίας της επίμαχης αποφάσεως είναι τόσο αποσπασματικά ώστε να μην παρέχουν καμία δυνατότητα στον αποδέκτη της, στο πλαίσιο της εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, να κατανοήσει τη συλλογιστική του συντάκτη της. Για τον λόγο αυτόν, η ύπαρξη αρχής αιτιολογίας εκτιμάται λεπτομερώς από τον δικαστή της Ένωσης, όταν αυτός πρέπει να αποφασίσει αν είναι παραδεκτή η παροχή συμπληρωματικής αιτιολογίας κατά τη διάρκεια της δίκης (βλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
77
Τέλος, κατά τη νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως πρέπει να συμβιβάζεται με την τήρηση του απορρήτου που περιβάλλει τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής δυνάμει του άρθρου 6 του παραρτήματος III του ΚΥΚ. Το απόρρητο αυτό επιβλήθηκε προς διασφάλιση της ανεξαρτησίας των εξεταστικών επιτροπών των διαγωνισμών και της αντικειμενικότητας των εργασιών τους, καθόσον αυτές προστατεύονται από εξωτερικές παρεμβάσεις και πιέσεις, προερχόμενες είτε από τις ίδιες τις διοικητικές αρχές της Ένωσης, είτε από τους ενδιαφερόμενους υποψηφίους, είτε από τρίτους. Συνεπώς, η τήρηση του απορρήτου αυτού αποκλείει τόσο τη δημοσιοποίηση της στάσεως που τήρησαν τα μέλη εξεταστικής επιτροπής όσο και την αποκάλυψη οποιουδήποτε στοιχείου που αφορά εκτιμήσεις προσωπικής ή συγκριτικής φύσεως σχετικές με τους υποψηφίους (βλ. απόφαση της 4ης Ιουλίου 1996, Κοινοβούλιο κατά Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
78
Επομένως, ως προς την υποχρέωση αιτιολογήσεως των αποφάσεων εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού πρέπει, υπό τις συνθήκες αυτές, να λαμβάνεται υπόψη η φύση των εν λόγω εργασιών (απόφαση της 4ης Ιουλίου 1996, Κοινοβούλιο κατά Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, σκέψη 25).
79
Οι εργασίες μιας εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού περιλαμβάνουν, κατά κανόνα, δύο τουλάχιστον διακεκριμένα στάδια, ήτοι, πρώτον, την εξέταση των αιτήσεων συμμετοχής προκειμένου να επιλεγούν οι υποψήφιοι στους οποίους θα επιτραπεί να μετάσχουν στον διαγωνισμό και, δεύτερον, την εξέταση των προσόντων των υποψηφίων για την προς πλήρωση θέση, προκειμένου να καταρτιστεί πίνακας επιτυχόντων (βλ. απόφαση της 4ης Ιουλίου 1996, Κοινοβούλιο κατά Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
80
Υπό το πρίσμα των αρχών αυτών πρέπει να εκτιμηθεί αν ο ENISA τήρησε την αρχή της χρηστής διοικήσεως καθόσον αυτή περιλαμβάνει την υποχρέωση αιτιολογήσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων.
– Επί της πρώτης προσβαλλομένης αποφάσεως
81
Πρώτον, από το σημείο 4 της ανακοίνωσης κενής θέσεως του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, που περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.26 του φακέλου της υπόθεσης, προκύπτει ότι, για την πλήρωση της θέσεως προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή», η επιτροπή επιλογής έπρεπε, σε πρώτο στάδιο, να εκτιμήσει αν οι υποψήφιοι είχαν τα «απαιτούμενα προσόντα και πείρα» προκειμένου να κριθούν επιλέξιμοι για τους σκοπούς του επίμαχου διαγωνισμού.
82
Εν συνεχεία, από το σημείο 5 της εν λόγω ανακοίνωσης προκύπτει ότι, ακολούθως, οι υποψήφιοι που είχαν κριθεί επιλέξιμοι κλήθηκαν να μετάσχουν σε «διαδικασία επιλογής» αποτελούμενη από δύο δοκιμασίες: συνέντευξη και γραπτή δοκιμασία.
83
Εν προκειμένω, από τη σκέψη 10 ανωτέρω προκύπτει ότι, στις 10 Νοεμβρίου 2020, ο εκτελεστικός διευθυντής του ENISA ενημέρωσε την προσφεύγουσα σχετικά με την απόφαση της επιτροπής επιλογής να μην περιληφθεί το όνομά της στον πίνακα των υποψηφίων που επελέγησαν στο πλαίσιο του διαγωνισμού αυτού. Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 12 έως 14 ανωτέρω, κατόπιν υποβολής των αιτήσεων της προσφεύγουσας για πρόσβαση στα δεδομένα της προσωπικού χαρακτήρα, ο ENISA τής κοινοποίησε, στις 29 Ιανουαρίου 2021, την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της στο πλαίσιο του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, επιβεβαιώνοντας ότι, κατόπιν της συνέντευξης και της γραπτής δοκιμασίας, δεν είχε επιτύχει το απαιτούμενο όριο για την εγγραφή του ονόματός της στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού.
84
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση εμπίπτει στο δεύτερο στάδιο των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, για το οποίο γίνεται λόγος στη σκέψη 79 ανωτέρω.
85
Δεύτερον, από τη νομολογία προκύπτει ότι το δεύτερο στάδιο των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού είναι κυρίως συγκριτικής φύσεως και, επομένως, καλύπτεται από το απόρρητο που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τις εργασίες της (βλ. απόφαση της 4ης Ιουλίου 1996, Κοινοβούλιο κατά Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
86
Επομένως, καθόσον η απαίτηση αιτιολογήσεως πρέπει να συνδυάζεται, στο πλαίσιο διαγωνισμού ή, γενικότερα, διαδικασίας επιλογής, με την τήρηση του απορρήτου των διασκέψεων της εξεταστικής επιτροπής, η γνωστοποίηση των βαθμών που έλαβε ο υποψήφιος, στο μέτρο που αντανακλούν τις συγκριτικής φύσεως εκτιμήσεις της εξεταστικής επιτροπής, συνιστά, κατ’ αρχήν, επαρκή αιτιολογία (βλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2008, Neirinck κατά Επιτροπής, C‑17/07 P, EU:C:2008:134, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
87
Εντούτοις, από τη σκέψη 73 ανωτέρω προκύπτει ότι η αιτιολογία πρέπει, κατ’ αρχήν, να ανακοινώνεται στον ενδιαφερόμενο ταυτοχρόνως με την απόφαση που τον βλάπτει.
88
Ειδικότερα, όταν πρόκειται για διαγωνισμούς που παρέχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε θέσεις μονίμων ή εκτάκτων υπαλλήλων της Ένωσης, μετά το πέρας του δεύτερου σταδίου των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής, πρέπει κατ’ αρχήν να κοινοποιούνται στον υποψήφιο που υποβλήθηκε στις δοκιμασίες του δεύτερου αυτού σταδίου οι βαθμοί τους οποίους έλαβε στις δοκιμασίες αυτές μαζί με την απόφαση να μην περιληφθεί το όνομά του στον πίνακα των υποψηφίων που επελέγησαν στο πλαίσιο του διαγωνισμού αυτού (πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2008, Neirinck κατά Επιτροπής, C‑17/07 P, EU:C:2008:134, σκέψεις 50 έως 60).
89
Πράγματι, σε τέτοιες ειδικές περιπτώσεις, και υπό την επιφύλαξη εξαιρετικών περιστάσεων όπως οι χαρακτηρίζουσες τη διοργάνωση διαγωνισμών με μεγάλη συμμετοχή, η νομολογία δεν εξαρτά την τήρηση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως από την υποβολή οιασδήποτε αιτήσεως, είτε πρόκειται για προηγούμενη διοικητική ένσταση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ είτε για αίτηση επανεξετάσεως (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψεις 31 και 41).
90
Επισημαίνεται δε ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση έχει ως εξής:
«Με την παρούσα επιστολή, θα ήθελα να σας πληροφορήσω, σε σχέση με την υποβληθείσα αίτησή σας για συμμετοχή στην προαναφερθείσα διαδικασία επιλογής καθώς και τη συνέντευξη και τη γραπτή δοκιμασία στις οποίες κληθήκατε να συμμετάσχετε, ότι, μετά από εμπεριστατωμένη αξιολόγηση της υποψηφιότητάς σας, η επιτροπή επιλογής δεν περιέλαβε το όνομά σας στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού.
Η απόφαση αυτή δεν επηρεάζει τη συμμετοχή σας σε τυχόν μελλοντικές διαδικασίες επιλογής του ENISA, ως προς τις οποίες πληροίτε τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας. Σας υπενθυμίζω ότι είναι αναγκαία η υποβολή νέας υποψηφιότητας για κάθε διαδικασία επιλογής που τυχόν θα σας ενδιέφερε.
Δράττομαι της ευκαιρίας αυτής για να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον που επιδείξατε για τις δραστηριότητες του ENISA και σας εύχομαι κάθε επιτυχία στη μελλοντική σταδιοδρομία σας.»
91
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε την απόρριψη της υποψηφιότητάς της για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή», αναφέρει μόνον την αποτυχία της στη διαδικασία επιλογής. Επομένως, η απόφαση αυτή απλώς ενημερώνει την προσφεύγουσα για την απόρριψη της υποψηφιότητάς της χωρίς να της κοινοποιεί τη βαθμολογία που έλαβε από την επιτροπή επιλογής στο πλαίσιο των δύο δοκιμασιών της διαδικασίας επιλογής.
92
Βεβαίως, όπως προκύπτει από τη σκέψη 14 ανωτέρω, στις 29 Ιανουαρίου 2021, ο ENISA κοινοποίησε στην προσφεύγουσα τη βαθμολογία και την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της στο πλαίσιο του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, επιβεβαιώνοντας ότι η προσφεύγουσα, κατόπιν της συνέντευξης και της γραπτής δοκιμασίας, δεν είχε επιτύχει το απαιτούμενο όριο για την εγγραφή του ονόματός της στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού.
93
Εντούτοις, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 12 έως 14 ανωτέρω, ο ENISA κοινοποίησε εν τέλει στην προσφεύγουσα την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της στο πλαίσιο του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, αναφέροντας τη βαθμολογία που αυτή είχε λάβει στις δύο δοκιμασίες της διαδικασίας επιλογής, μόνον κατόπιν υποβολής των αιτήσεών της για πρόσβαση στα δεδομένα της προσωπικού χαρακτήρα.
94
Τρίτον, είναι αληθές ότι, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι πρακτικές δυσχέρειες που ανακύπτουν σε διαγωνισμό με μεγάλη συμμετοχή, η εξεταστική επιτροπή μπορεί, αρχικώς, να ανακοινώσει στους υποψηφίους μόνον τα κριτήρια και το αποτέλεσμα της επιλογής, επιφυλασσόμενη να παράσχει μεταγενέστερα ατομικές εξηγήσεις στους υποψηφίους που θα το ζητήσουν ρητώς (βλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
95
Ωστόσο, εν προκειμένω, δεν αποδείχθηκαν οι εξαιρετικές περιστάσεις που πρέπει να συντρέχουν κατά τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 94 ανωτέρω. Συγκεκριμένα, ο ENISA δεν υποστήριξε και, κατά μείζονα λόγο δεν απέδειξε, ότι η διαδικασία επιλογής που αφορούσε τον πρώτο επίμαχο διαγωνισμό αντιστοιχούσε σε διαγωνισμό με μεγάλη συμμετοχή και ότι, ως εκ τούτου, δεν ήταν σε θέση, από πρακτικής απόψεως, να παράσχει εγκαίρως επαρκή αιτιολογία σε κάθε υποψήφιο, αλλά μπορούσε μόνο να παράσχει μεταγενέστερα ατομικές εξηγήσεις στους υποψηφίους που υπέβαλαν ρητώς σχετικό αίτημα.
96
Όπως διευκρίνισε ο ENISA κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, από τις 111 υποψηφιότητες που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, μόνον 14 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα, κλήθηκαν στο δεύτερο στάδιο του εν λόγω διαγωνισμού, το οποίο περιλάμβανε συνέντευξη και γραπτή δοκιμασία. Επομένως, υπό τις περιστάσεις αυτές, η αποστολή εμπεριστατωμένης απαντήσεως στην προσφεύγουσα δεν θα επιβάρυνε τον ENISA με υπερβολικό φόρτο εργασίας, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του γεγονότος ότι επρόκειτο για απόφαση η οποία είχε ως έμμεση συνέπεια να μην επιτραπεί σε υπάλληλο να συνεχίσει την επαγγελματική δραστηριότητά του προς όφελος του οργανισμού για τον οποίο είχε εργαστεί επί τρία και πλέον έτη (πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2008, Neirinck κατά Επιτροπής, C‑17/07 P, EU:C:2008:134, σκέψη 58).
97
Επομένως, συνάγεται το συμπέρασμα ότι η πρώτη προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας.
– Επί της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως
98
Κατά πρώτον, από το σημείο 4 της ανακοίνωσης κενής θέσεως του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού, που περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.26 του φακέλου της υπόθεσης, προκύπτει ότι, για την πλήρωση της θέσης προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης», η επιτροπή επιλογής έπρεπε, σε πρώτο στάδιο, να εκτιμήσει αν οι υποψήφιοι είχαν τα «απαιτούμενα προσόντα και πείρα» προκειμένου να κριθούν επιλέξιμοι για τους σκοπούς του επίμαχου διαγωνισμού.
99
Εν συνεχεία, από το σημείο 5 της εν λόγω ανακοίνωσης προκύπτει ότι, ακολούθως, οι υποψήφιοι που είχαν κριθεί επιλέξιμοι κλήθηκαν να μετάσχουν σε «διαδικασία επιλογής» αποτελούμενη από δύο δοκιμασίες: συνέντευξη και γραπτή δοκιμασία.
100
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 12 και 14 ανωτέρω, στο πλαίσιο του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού, η προσφεύγουσα δεν πέτυχε το απαιτούμενο όριο για να υποβληθεί σε αξιολόγηση βάσει των «απαιτούμενων προσόντων και πείρας» και να κληθεί επομένως σε συνέντευξη και, στη συνέχεια, στη γραπτή δοκιμασία.
101
Βεβαίως, από το σημείο 4 της εν λόγω ανακοίνωσης κενής θέσεως προκύπτει ότι η διαδικασία επιλογής των υποψηφιοτήτων διεξήχθη σε δύο στάδια. Ειδικότερα, στο πλαίσιο της αξιολόγησης των «απαιτούμενων προσόντων και πείρας», πρώτον, η επιτροπή επιλογής έπρεπε να εξετάσει αν οι υποψήφιοι πληρούσαν τα «κριτήρια επιλεξιμότητας». Δεύτερον, για τους υποψηφίους που πληρούσαν τα «κριτήρια επιλεξιμότητας», η επιτροπή επιλογής έπρεπε να εξετάσει αν πληρούσαν τα «κριτήρια επιλογής», τα οποία συνίσταντο σε πέντε «κριτήρια με υψηλό συντελεστή στάθμισης» και σε τρία «κριτήρια με χαμηλό συντελεστή στάθμισης».
102
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι, μολονότι ο τρόπος αξιολόγησης των κριτηρίων αυτών ήταν διαφορετικός, καθόσον τα «κριτήρια επιλογής» συνοδεύονταν από αριθμητική βαθμολογία, αντιθέτως προς τα «κριτήρια επιλεξιμότητας», παραμένει εντούτοις γεγονός ότι τα «κριτήρια επιλογής», που αποσκοπούσαν στην αξιολόγηση της κατοχής ορισμένων διπλωμάτων, της διάρκειας της επαγγελματικής πείρας σε ορισμένους τομείς και της κατοχής ορισμένων δεξιοτήτων, αντιστοιχούσαν σε αντικειμενικά δεδομένα και δεν υπέκειντο σε αξιολογικές κρίσεις εκ μέρους της εξεταστικής επιτροπής. Επιπλέον, η ανακοίνωση κενής θέσεως διακρίνει σαφώς την αξιολόγηση των «απαιτούμενων προσόντων και πείρας», η οποία μνημονεύεται στο σημείο 4 της ανακοίνωσης και περιλαμβάνει τα «κριτήρια επιλεξιμότητας» καθώς και τα «κριτήρια επιλογής», από τη «διαδικασία επιλογής» του σημείου 5 αυτής καθεαυτήν, η οποία περιλαμβάνει τη συνέντευξη και τη γραπτή δοκιμασία.
103
Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση εμπίπτει στο πρώτο στάδιο των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού για το οποίο γίνεται λόγος στη σκέψη 79 ανωτέρω.
104
Συναφώς, το πρώτο αυτό στάδιο συνίσταται, ιδίως, προκειμένου περί διαγωνισμού βάσει τίτλων, στην αντιπαράθεση των τίτλων που προσκόμισαν οι υποψήφιοι με τα προσόντα που απαιτούνται από την προκήρυξη του διαγωνισμού. Δεδομένου δε ότι η αντιπαράθεση αυτή γίνεται βάσει αντικειμενικών στοιχείων τα οποία, εξάλλου, γνωρίζει ο κάθε υποψήφιος καθόσον τον αφορούν, η τήρηση του απορρήτου που περιβάλλει τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής δεν αποκλείει τη γνωστοποίηση αυτών των αντικειμενικών στοιχείων και, ιδίως, των κριτηρίων εκτιμήσεως βάσει των οποίων έγινε η επιλογή, κατά το στάδιο των προκαταρκτικών πράξεων του διαγωνισμού, ώστε όλοι εκείνοι στους οποίους δεν επετράπη η συμμετοχή στον διαγωνισμό πριν από οποιαδήποτε προσωπική δοκιμασία να μπορούν να λάβουν γνώση των πιθανών αιτιών του αποκλεισμού τους (πρβλ. απόφαση της 4ης Ιουλίου 1996, Κοινοβούλιο κατά Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
105
Επιπλέον, ακόμη και όταν η εξεταστική επιτροπή υποχρεούται να παράσχει, αρχικώς, συνοπτική μόνον αιτιολογία, όπως συμβαίνει στην περίπτωση διαγωνισμού με μεγάλη συμμετοχή, η αιτιολογία πρέπει να περιλαμβάνει τα αποτελέσματα του οικείου διαγωνισμού, χωρίς να μπορεί να αναμένεται από τους υποψηφίους να ζητήσουν τη γνωστοποίησή τους (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψεις 35 και 36).
106
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αιτιολογία της δεύτερης προσβαλλομένης αποφάσεως, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 11 ανωτέρω, η προσφεύγουσα ενημερώθηκε για το αποτέλεσμα της υποψηφιότητάς της μόνον εμμέσως όταν, στις 10 Δεκεμβρίου 2020, το όνομα της υποψήφιας που επελέγη στο πλαίσιο του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού ανακοινώθηκε προφορικώς από τον εκτελεστικό διευθυντή του ENISA σε όλους τους υπαλλήλους κατά τη διάρκεια συνεδριάσεως με τη μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων και κοινοποιήθηκε, στη συνέχεια, επισήμως στο προσωπικό του ENISA με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021.
107
Από τις σκέψεις 12 και 14 ανωτέρω προκύπτει επίσης ότι η προσφεύγουσα έλαβε μόλις στις 3 Φεβρουαρίου 2021, και αφού είχε υποβάλει προηγουμένως τις δύο αιτήσεις της 3ης και της 10ης Ιανουαρίου 2021, την αξιολόγηση της υποψηφιότητάς της για τον δεύτερο επίμαχο διαγωνισμό, με την επισήμανση ότι δεν είχε επιτύχει το απαιτούμενο όριο για τη συμμετοχή της στο επόμενο στάδιο του εν λόγω διαγωνισμού.
108
Όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 23 ανωτέρω, η επίσημη ανακοίνωση, με το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 12ης Ιανουαρίου 2021, του ονόματος της υποψήφιας που επελέγη για την πλήρωση της θέσεως προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» είναι το έγγραφο που περιλαμβάνει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητας της προσφεύγουσας για την εν λόγω θέση. Πράγματι, η επίσημη ανακοίνωση της πληροφορίας αυτής συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την απόρριψη της υποψηφιότητας της προσφεύγουσας στο πλαίσιο του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού.
109
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα πληροφορήθηκε όλως παρεμπιπτόντως τη μη αποδοχή της συμμετοχής της στη συνέντευξη και στη γραπτή δοκιμασία, ενώ από τη σκέψη 105 ανωτέρω προκύπτει ότι ο υποψήφιος διαγωνισμού για τον οποίο λαμβάνεται απόφαση αποκλεισμού του κατά το πέρας του πρώτου σταδίου που ορίζεται στη σκέψη 104 ανωτέρω πρέπει, τουλάχιστον, να λάβει γνώση του αποτελέσματος αυτής της διαδικασίας προσλήψεως, και δη ακόμη και στην περίπτωση διαγωνισμού με μεγάλη συμμετοχή. Πράγματι, το αποτέλεσμα της διαδικασίας προσλήψεως στην οποία έλαβε μέρος μόνιμος υπάλληλος ή μέλος του λοιπού προσωπικού συνιστά την πληροφορία που πρέπει τουλάχιστον να παρέχεται εν πάση περιπτώσει στους υποψηφίους, δεδομένου ότι δεν μπορεί ευλόγως να αναμένεται από αυτούς να ζητούν τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος αυτού, όταν δεν γνωρίζουν αυτή καθεαυτήν την ύπαρξή του.
110
Επομένως, επισημαίνεται ότι η δεύτερη προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας.
111
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων και υπό το πρίσμα της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 73, 88 και 89 ανωτέρω, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο ENISA δεν τήρησε την υποχρέωσή του αιτιολογήσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων και, κατά συνέπεια, προσέβαλε το δικαίωμα της προσφεύγουσας σε χρηστή διοίκηση, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 41 του Χάρτη.
112
Υπενθυμίζεται ότι, όταν ένα δικαστήριο της Ένωσης αποφαίνεται επί των συνεπειών που απορρέουν από την ακύρωση μέτρου το οποίο αφορά τις διαδικασίες επιλογής του προσωπικού της Ένωσης, πρέπει να επιδιώκει τον συμβιβασμό των συμφερόντων των υποψηφίων που περιέρχονται σε μειονεκτική θέση λόγω πλημμέλειας της διαδικασίας αυτής και των συμφερόντων των λοιπών υποψηφίων και οφείλει, ως εκ τούτου, να λάβει υπόψη όχι μόνον την ανάγκη αποκατάστασης των θιγόμενων υποψηφίων στα δικαιώματά τους, αλλά και τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των ήδη επιλεγέντων υποψηφίων. Προς τούτο, το εν λόγω δικαστήριο πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη φύση της επίμαχης πλημμέλειας και τα αποτελέσματά της, καθώς και τα διάφορα μέτρα που μπορούν να ληφθούν προκειμένου να συμβιβαστούν η ανάγκη αποκατάστασης του θιγόμενου προσφεύγοντος στα δικαιώματά του, η θέση των τρίτων και το συμφέρον της υπηρεσίας. Μπορούν επίσης να έχουν σημασία για την εκτίμηση αυτή στοιχεία όπως ο αριθμός των προσώπων που θίγονται από την πλημμέλεια της διαδικασίας επιλογής και ο αριθμός των επιτυχόντων (βλ. απόφαση της 8ης Μαΐου 2019, Entreprise commune Fusion for Energy κατά Galocha, C‑243/18 P, EU:C:2019:378, σκέψεις 46 και 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
113
Εν προκειμένω, πρώτον, διαπιστώνεται ότι τα ελαττώματα των προσβαλλομένων αποφάσεων έγκεινται σε παράβαση της υποχρέωσης αιτιολογήσεως, η οποία αποτελεί ουσιώδη τύπο, η μη τήρηση του οποίου μπορεί να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως από τον δικαστή. Δεύτερον, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι μόνον οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ενέχουν τα ελαττώματα αυτά και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να θίγονται από την ίδια πλημμέλεια και οι λοιποί υποψήφιοι που αποκλείστηκαν κατά το πέρας του δευτέρου σταδίου του πρώτου επίμαχου διαγωνισμού, καθώς και εκείνοι που αποκλείστηκαν κατά το πέρας του πρώτου σταδίου του δεύτερου επίμαχου διαγωνισμού. Τρίτον, η ενδεχόμενη ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων δεν θα συνεπαγόταν κατ’ ανάγκην τον διορισμό της προσφεύγουσας σε κάποια από τις θέσεις προϊσταμένου μονάδας για τις οποίες είχε υποβάλει υποψηφιότητα. Τέλος, τέταρτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο ENISA, στο πλαίσιο των μέτρων για την αποκατάσταση της προσφεύγουσας στα δικαιώματά της, θα προέβαινε στον διορισμό της σε κάποια από τις επίμαχες στην υπό κρίση υπόθεση θέσεις προϊσταμένου μονάδας, ο εν λόγω διορισμός της θα μπορούσε να θέσει, ενδεχομένως, εν αμφιβόλω αποκλειστικώς και μόνον τον διορισμό ενός προσώπου. Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, δεν τίθεται ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου μια εξαιρετική περίπτωση στην οποία η λύση της ακυρώσεως θα έπρεπε να θεωρηθεί υπερβολική σε σχέση με τα δικαιώματα των τρίτων.
114
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστούν τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξή του, και πρέπει να ακυρωθούν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως τους οποίους προέβαλε η προσφεύγουσα.
Επί του αιτήματος επιδικάσεως χρηματικής ικανοποίησης
115
Προς στήριξη του αιτήματος επιδικάσεως χρηματικής ικανοποίησης, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπέστη ηθική βλάβη λόγω των παρανομιών που διέπραξε ο ENISA, οι οποίες της προκάλεσαν έντονο άγχος και έντονα συναισθήματα αδικίας και έλλειψης σεβασμού, τα οποία έβλαψαν την υγεία της και έθιξαν την αξιοπρέπειά της. Θεωρεί ότι η ηθική βλάβη που υπέστη δεν μπορεί να ικανοποιηθεί απλώς και μόνο με την ακύρωση των προσβαλλομένων αποφάσεων. Ζητεί, ως εκ τούτου, να υποχρεωθεί ο ENISA να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση εκτιμώμενη κατά δίκαιη κρίση στο ποσό των 5000 ευρώ.
116
Ο ENISA δεν προβάλλει επιχειρήματα σχετικά με το αίτημα επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης στην προσφεύγουσα.
117
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η θεμελίωση της ευθύνης της Ένωσης προϋποθέτει τη συνδρομή τριών προϋποθέσεων, ήτοι του παράνομου χαρακτήρα της συμπεριφοράς που προσάπτεται στα θεσμικά ή άλλα όργανα ή οργανισμούς της Ένωσης, του πραγματικού και βέβαιου χαρακτήρα της προβαλλόμενης ζημίας και της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της προσαπτόμενης παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας αυτής (βλ. απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2021, Helbert κατά EUIPO, T‑548/18, EU:T:2021:4, σκέψη 116 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
118
Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η μη υλική ζημία ή η ηθική βλάβη μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να θεωρηθεί ότι ικανοποιήθηκε προσηκόντως και επαρκώς με την ακύρωση της παράνομης πράξης που την προκάλεσε (βλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C‑619/20 P και C‑620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 197 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
119
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των παρανομιών που διέπραξε ο ENISA και της φύσεως της προβαλλόμενης ζημίας, η ακύρωση των προσβαλλομένων πράξεων είναι, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, ικανή να διασφαλίσει προσήκουσα και επαρκή ικανοποίηση της προβαλλόμενης ηθικής βλάβης.
120
Ως εκ τούτου, το αίτημα επιδίκασης χρηματικής ικανοποίησης στην προσφεύγουσα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο κατά το μέρος που αφορά την ηθική βλάβη λόγω του παράνομου χαρακτήρα των προσβαλλομένων αποφάσεων.
Επί των δικαστικών εξόδων
121
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι ο ENISA ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της προσφεύγουσας.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Ακυρώνει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA) περί μη εγγραφής του ονόματος της TB στον πίνακα των επιλεγέντων υποψηφίων για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή» (ENISA-TA70-AD‑2020-04).
2)
Ακυρώνει την απόφαση της επιτροπής επιλογής του ENISA περί μη αποδοχής της υποψηφιότητας της TB για τη θέση προϊσταμένου της μονάδας «Διοικητικές υπηρεσίες υποστήριξης» (ENISA‑TA71‑AD‑2020-05).
3)
Απορρίπτει τα λοιπά αιτήματα της προσφυγής-αγωγής.
4)
Καταδικάζει τον ENISA στα δικαστικά έξοδα.
Truchot
Sampol Pucurull
Perišin
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 18 Δεκεμβρίου 2024.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.