62022CJ0775_RES
Sprawy połączone C‑775/22, C‑779/22 i C‑794/22
M.S.G.iN.G.S.iA.G.S.iM.C.S.iFSC
przeciwko
Banco Santander SA
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo)
Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 września 2024 r.
Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Zasady ogólne – Artykuł 34 ust. 1 lit. a) i b) – Umorzenie lub konwersja długu – Umorzenie instrumentów kapitałowych – Konwersja obligacji podporządkowanych na akcje i przymusowe przeniesienie bez rekompensaty – Skutki – Artykuł 38 ust. 13 – Artykuł 53 ust. 1 i 3 – Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) – Artykuły 73–75 – Ochrona praw akcjonariuszy i wierzycieli – Nabycie instrumentów kapitałowych – Wadliwe i błędne informacje podane w prospekcie emisyjnym – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności – Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia instrumentów kapitałowych – Powództwa wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Polityka gospodarcza i pieniężna – Polityka gospodarcza – Prowadzenie działań naprawczych oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w odniesieniu do instytucji kredytowych – Dyrektywa 2014/59 – Skutki umorzenia lub konwersji długu – Umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych – Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych – Nieprawidłowa informacja – Instytucja kredytowa objęta decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jej następca prawny – Konwersja instrumentów kapitałowych na akcje przed procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności wniesione po decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione po decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Niedopuszczalność
[dyrektywa 2003/71 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 6; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59, motyw 49, art. 2 ust. 1, art. 34 ust. 1 lit. a), b), art. 53 ust. 1, 3, art. 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b), c), art. 60 ust. 3]
(zob. pkt 51, 52, 54, 57–62; pkt 1 sentencji)
Polityka gospodarcza i pieniężna – Polityka gospodarcza – Prowadzenie działań naprawczych oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w odniesieniu do instytucji kredytowych – Dyrektywa 2014/59 – Skutki umorzenia lub konwersji długu – Umorzenie lub konwersja instrumentów kapitałowych – Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych – Nieprawidłowa informacja – Instytucja kredytowa objęta decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub jej następca prawny – Konwersja instrumentów kapitałowych na akcje, przeniesione następnie na inną instytucję kredytową w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności wniesione po decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Niedopuszczalność
[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59, art. 34 ust. 1 lit. a), b), art. 37 ust. 3 lit. a), d), art. 37 ust. 4, art. 38, art. 53 ust. 1, 3, art. 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b), c,) art. 73 lit. b)]
(zob. pkt 66–70, 74–77, 83–85; pkt 2 sentencji)
Streszczenie
Trybunał, do którego Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) zwrócił się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni przepisów dyrektywy 2014/59 (
1
), ponownie wypowiedział się w kwestii, czy osoby, które nabyły instrumenty kapitałowe instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, mogą, po całkowitym umorzeniu akcji tej instytucji, wnieść powództwo o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji tych instrumentów lub powództwo z tytułu odpowiedzialności cywilnej ze względu na wadliwe i błędne informacje podane w prospekcie emisyjnym (
2
). Pytanie to zostało zadane w ramach sporów wniesionych przez osoby, których instrumenty kapitałowe zostały poddane konwersji na akcje tej instytucji kredytowej albo przed procedurą podejmowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, albo w ramach tej procedury.
Ten wyrok Trybunału został wydany w następstwie wyroku Banco Santander z dnia 5 maja 2022 r. (
3
), w którym Trybunał orzekł, że po całkowitym umorzeniu akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej objętej restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją osoby, które nabyły akcje przed wszczęciem tego postępowania, nie mogą wytoczyć takich powództw z tytułu odpowiedzialności cywilnej lub o stwierdzenie nieważności.
Powodowie w postępowaniu głównym nabyli w latach 2010 i 2011 różne instrumenty kapitałowe wyemitowane przez Banco Popular, hiszpańską instytucję kredytową, lub przez jego spółkę zależną. W latach 2012 i 2014 część wspomnianych instrumentów została poddana konwersji na akcje Banco Popular. W dniu 7 czerwca 2017 r. Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji przyjęła program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular, zatwierdzony przez Komisję Europejską i wdrożony przez Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (fundusz na rzecz uporządkowanej restrukturyzacji banków, Hiszpania) (zwany dalej „FROB”), decyzją przyjętą tego samego dnia (
4
). W decyzji tej FROB w szczególności obniżył do zera kapitał zakładowy Banco Popular poprzez umorzenie wszystkich akcji znajdujących się w obrocie. Konsekwencją tego umorzenia było to, że niektórzy powodowie przestali być posiadaczami akcji Banco Popular, które wynikały z konwersji ich instrumentów kapitałowych dokonanej w latach 2012 i 2014. Ponadto FROB postanowił dokonać konwersji podporządkowanych obligacji (instrumenty kapitałowe w Tier 2) na nowe akcje i przenieść na Banco Santander owe nowe akcje bez zgody dawnych posiadaczy tych instrumentów. W konsekwencji operacja ta doprowadziła do tego, że pozostali powodowie w postępowaniu głównym przestali być posiadaczami obligacji podporządkowanych nabytych w latach 2010 i 2011, które zostały poddane konwersji na akcje, które zostały następnie przeniesione na Banco Santander, bez otrzymania rekompensaty.
Ocena Trybunału
W pierwszej kolejności Trybunał wypowiedział się w przedmiocie powództw z tytułu odpowiedzialności cywilnej za wadliwe lub błędne informacje podane w prospekcie emisyjnym (
5
) oraz w przedmiocie powództw o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji instrumentów kapitałowych instytucji kredytowej, wszczętych przez osoby, które nabyły takie instrumenty poddane konwersji na akcje tej instytucji przed podjęciem wobec niej działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Przede wszystkim zauważył on, że zgodnie z dyrektywą 2014/59 (
6
), jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obniża do zera wysokość kwoty głównej zobowiązania lub pozostającej do spłaty kwoty zobowiązania, wszelkie wynikające w stosunku do niego zobowiązania lub roszczenia, które nie są należne w chwili restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, są do wszelkich celów traktowane jako uregulowane i nie jest możliwe ich dochodzenie w stosunku do instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub jakiegokolwiek podmiotu będącego jej następcą prawnym. Ponadto dyrektywa uściśla, że następuje zniesienie zobowiązań w stosunku do posiadacza umorzonych instrumentów kapitałowych, na podstawie decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z wyjątkiem narosłych już ewentualnie zobowiązań oraz ewentualnych zobowiązań z tytułu szkód, które mogą powstać w wyniku odwołania kwestionującego legalność wykonania uprawnienia do umorzenia (
7
).
Co się tyczy pojęć „wymagalnych obligacji” lub „wymagalnych wierzytelności”, Trybunał przypomniał, że – jak orzekł już w wyroku Banco Santander z dnia 5 maja 2022 r. – praw wynikających z powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej ze względu na informacje zawarte w prospekcie sprzedaży papierów wartościowych (
8
), a także z powództwa o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji akcji nie można uznać za należące do kategorii „wymagalnych” obligacji lub wierzytelności (
9
), jeżeli powództwa te zostały wniesione przeciwko instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej będącej emitentem prospektu emisyjnego lub podmiotowi będącemu jej następcą prawnym, po przyjęciu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Następnie orzekł on, że takie rozumienie tych pojęć narzuca się również wtedy, gdy prawa wynikają z powództwa z tytułu odpowiedzialności cywilnej lub powództwa o stwierdzenie nieważności nabycia instrumentów kapitałowych, które następnie zostały przekształcone w akcje, przy uwzględnieniu kontekstu, w jaki wpisują się wspomniane pojęcia, oraz celów realizowanych przez dyrektywę 2014/59.
Po pierwsze, dyrektywa 2014/59 ustanawia bowiem zasadę, zgodnie z którą akcjonariusze, a po nich wierzyciele, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej objętej procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą w pierwszej kolejności ponieść straty w wyniku przeprowadzenia tego postępowania. Tymczasem, w ramach instrumentu umorzenia lub konwersji długu, umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych przyczyniają się bezpośrednio do osiągnięcia celów procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zatem pozwolenie osobom, które nabyły instrumenty kapitałowe przed restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, po zakończeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, na wytoczenie powództwa o stwierdzenie odpowiedzialności cywilnej lub o stwierdzenie nieważności w celu naprawienia szkody lub zwrotu do wysokości środków wpłaconych z tytułu tego nabycia, wiązałoby się właśnie z ryzykiem, że kwota instrumentów kapitałowych będących przedmiotem umorzenia lub konwersji długu zostałaby z mocą wsteczną obniżona, co mogłoby podważyć realizację celów zamierzonych przez działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
To właśnie w tym kontekście dyrektywa 2014/59 przewiduje (
10
), że posiadaczom odpowiednich instrumentów kapitałowych nie wypłaca się odszkodowania z wyjątkiem przypadków konwersji takich instrumentów (
11
) oraz że w takich przypadkach rekompensata przybiera formę emisji instrumentów kapitałowych na rzecz tych posiadaczy. W ten sposób zmierza ona do uniknięcia sytuacji, w której odszkodowanie to mogłoby z mocą wsteczną zmniejszyć kwotę funduszy własnych wykorzystywanych do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Po drugie, co się tyczy celów realizowanych przez dyrektywę 2014/59, Trybunał stwierdził, że dyrektywa 2014/59 przewiduje korzystanie w wyjątkowych okolicznościach gospodarczych z postępowania mogącego mieć negatywne skutki w szczególności dla praw akcjonariuszy i wierzycieli instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej, po to, by zachować stabilność finansową państw członkowskich poprzez ustanowienie systemu upadłości stanowiącego odstępstwo od powszechnego prawa postępowania upadłościowego, którego stosowanie jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych okolicznościach i musi być uzasadnione nadrzędnym interesem ogólnym.
Podkreśla on, że – jak wynika z wyroku Banco Santander z dnia 5 maja 2022 r. – dyrektywa 2003/71 znajduje się wśród „unijnych dyrektyw dotyczących prawa spółek”, od których dyrektywa 2014/59 pozwala na odstępstwo, o ile ich stosowanie może pozbawić skuteczności lub utrudnić wdrożenie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zarówno powództwo z tytułu odpowiedzialności cywilnej, jak i powództwo o stwierdzenie nieważności, które sprowadzają się do wymogu, aby instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub następca prawny tych podmiotów rekompensowały akcjonariuszom straty poniesione w wyniku wykonania przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnienia do obniżenia wartości i konwersji, podważałyby całą wycenę, na której opiera się decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ponieważ struktura kapitału stanowi część obiektywnych danych tej wyceny, a tym samym mogłyby udaremnić samą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz cele realizowane przez dyrektywę 2014/59. Trybunał w tym samym wyroku orzekł, że wykonanie art. 34 ust. 1 lit. a), art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy 2014/59 wyklucza możliwość wniesienia powództwa o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2003/71, lub wniesienia przewidzianego w prawie krajowym powództwa o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji akcji przeciwko instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, która wydała prospekt emisyjny, lub jej następcy prawnemu, po przyjęciu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie tych przepisów.
Tymczasem, w niniejszej sprawie zauważył on, że o ile powodowie w postępowaniach głównych nabyli początkowo instrumenty kapitałowe inne niż akcje Banco Popular, o tyle instrumenty te zostały już poddane konwersji na akcje Banco Popular przed restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją tego banku oraz że w ramach jego restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji akcje wynikające z tej konwersji były przedmiotem środka polegającego na umorzeniu i konwersji do celów umorzenia lub konwersji rzeczonego banku.
Trybunał podsumował, że opisane powyżej przepisy dyrektywy 2014/59 sprzeciwiają się temu, aby po całkowitym umorzeniu akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją osoby, które nabyły instrumenty kapitałowe poddane konwersji na akcje tej instytucji kredytowej przed wszczęciem przeciwko tej instytucji postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wniosły przeciwko tej instytucji lub jej następcy prawnemu powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności z tytułu wadliwych i błędnych informacji podanych w prospekcie emisyjnym lub powództwo o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji tych instrumentów kapitałowych na podstawie prawa krajowego, które to powództwo z uwagi na jego moc wsteczną skutkuje zwrotem równowartości tych pierwotnie nabytych instrumentów kapitałowych, poddanych następnie konwersji na akcje, powiększonej o odsetki liczone od dnia zawarcia tej umowy.
W drugiej kolejności Trybunał pochylił się nad pytaniem, czy przepisy dyrektywy 2014/59 (
12
) stoją na przeszkodzie temu, by po umorzeniu wszystkich akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, osoby, które nabyły instrumenty kapitałowe przekształcone następnie w ramach tej procedury w akcje tej instytucji kredytowej, które zostały następnie przeniesione na inną instytucję kredytową, występowały przeciwko tej ostatniej instytucji z powództwem o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji rzeczonych instrumentów kapitałowych na podstawie prawa krajowego, które to powództwo z uwagi na jego moc wsteczną prowadziłoby do zwrotu równowartości tych instrumentów kapitałowych powiększonej o odsetki liczone od dnia zawarcia tej umowy.
Uściślił on w tym względzie, że zgodnie z art. 37 ust. 3 lit. a) i d) oraz art. 37 ust. 4 dyrektywy 2014/59 organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą połączyć instrument umorzenia lub konwersji długu z instrumentem zbycia działalności instytucji. Jak zatem wynika z art. 2 pkt 57 i 58 tej dyrektywy, o ile pierwszy z tych instrumentów obejmuje uprawnienia do umorzenia i konwersji, o tyle drugi polega na przeniesieniu w szczególności akcji lub innych instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na nabywcę innego niż instytucja pomostowa. Tymczasem zgodnie z tą dyrektywą (
13
) w ramach tego drugiego instrumentu skoro własność akcji lub innych instrumentów właścicielskich zostaje przeniesiona na nabywcę, pierwotni właściciele tracą nie tylko własność, ale również status „akcjonariusza” lub „wierzyciela” instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W związku z tym byli akcjonariusze instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, której akcje zostały przeniesione w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie są już akcjonariuszami ani tej instytucji kredytowej, ani jej następcy prawnego, a także tracą wszelkie bezpośrednie lub pośrednie prawa do przeniesionych aktywów, praw lub zobowiązań. W ten sposób dyrektywa stoi na przeszkodzie temu, aby wierzyciele i akcjonariusze mogli z mocą wsteczną udaremnić procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz realizowane przez nią cele, tym bardziej że takie działanie mogłoby pozwolić wierzycielom i akcjonariuszom na uniknięcie z mocą wsteczną strat, które muszą ponieść w pierwszej kolejności.
Co się tyczy argumentu podniesionego przez powodów w postępowaniu głównym, powołując się na ograniczenie ich prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do ich prawa do wniesienia powództwa o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji akcji lub instrumentów kapitałowych będących przedmiotem konwersji na akcje, Trybunał przypomniał, że prawo to zagwarantowane w art. 47 Karty nie jest uprawnieniem bezwzględnym, a korzystanie z niego może podlegać ograniczeniom uzasadnionym celami interesu ogólnego realizowanymi przez Unię. Ponadto, mimo że istnieje wyraźny interes ogólny w zapewnieniu solidnej i spójnej ochrony inwestorów w całej Unii, interes ten nie może w każdych okolicznościach przeważać nad interesem ogólnym polegającym na zapewnieniu stabilności systemu finansowego. Tymczasem, przenosząc w pierwszej kolejności na akcjonariuszy straty poniesione przez instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną, dyrektywa ma na celu zapewnienie stabilności systemu finansowego Unii, przy czym zgodnie z tą dyrektywą procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna mieć zastosowanie jedynie w takich wyjątkowych i skrajnie pilnych okolicznościach gospodarczych, gdy dana instytucja kredytowa lub firma inwestycyjna nie może zostać zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego bez destabilizacji systemu finansowego Unii. O ile przepisy dyrektywy uniemożliwiają w ten sposób wniesienie, po przyjęciu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takiego powództwa o stwierdzenie nieważności, o tyle Trybunał podkreślił między innymi, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikające z decyzji Komisji zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Taka skarga przyczynia się do skutecznej ochrony sądowej akcjonariuszy i wierzycieli również w zakresie, w jakim ewentualne unieważnienie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozwoliłoby na wystąpienie z powództwem o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji akcji lub instrumentów kapitałowych będących przedmiotem konwersji na akcje.
Trybunał skonkludował, że przepisy dyrektywy 2014/59, a w szczególności jej art. 34 ust. 1 lit. a) i b) oraz jej art. 38 sprzeciwiają się temu, aby po całkowitym umorzeniu akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej objętej restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją osoby, które nabyły instrumenty kapitałowe, które w ramach tej procedury zostały poddane konwersji na akcje tej instytucji kredytowej, które następnie zostały natychmiast przeniesione do innej instytucji kredytowej, wniosły przeciwko tej ostatniej instytucji powództwo o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji tych instrumentów kapitałowych na podstawie prawa krajowego.
(
1
)	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).
(
2
)	Zgodnie z dyrektywą 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającą dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. 2003, L 345, s. 64), która została uchylona ze skutkiem od dnia 21 lipca 2019 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (Dz.U. 2017, L 168, s. 12).
(
3
)	Wyrok z dnia 5 maja 2022 r., Banco Santander (Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja bankowa Banco Popular), C‑410/20, EU:C:2022:351.
(
4
)	Decyzja FROB z dnia 7 czerwca 2017 r. (BOE nr 155 z dnia 30 czerwca 2017 r., s. 55470).
(
5
)	Przewidzianej w art. 6 dyrektywy 2003/71.
(
6
)	Artykuł 53 ust. 3 dyrektywy 2014/59.
(
7
)	Artykuł 60 dyrektywy 2014/59.
(
8
)	Zgodnie z artykułem 6 dyrektywy 2003/71.
(
9
)	W rozumieniu art. 53 ust. 3 i art. 60 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2014/59.
(
10
)	Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) i art. 60 ust. 3 dyrektywy 2014/59.
(
11
)	Artykuł 60 ust. 3 dyrektywy 2014/59.
(
12
)	W szczególności art. 34 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 38 dyrektywy 2014/59.
(
13
)	Artykuł 38 ust. 1, 4, 6, 9 lit. a) i art. 38 ust. 13 dyrektywy 2014/59.