Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Tweede kamer)
21 mei 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Douane-unie – Uitvoeringsverordening (EU) 2022/191 – Instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China – Artikel 1, lid 3 – Douaneaangifte – Verzoek tot rectificatie – Importeur die na de douaneaangifte een handelsfactuur overlegt die aan de vereisten van die bepaling voldoet ”
In zaak
C‑889/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Administratīvā rajona tiesa (bestuursrechter in eerste aanleg, Letland) bij beslissing van 20 december 2024, ingekomen bij het Hof op 20 december 2024, in de procedure
„DELVE 2” SIA
tegen
Valsts ieņēmumu dienests,
wijst
HET HOF (Tweede kamer),
samengesteld als volgt:
K. Jürimäe, kamerpresident, K. Lenaerts, president van het Hof, waarnemend rechter van de Tweede kamer, F. Schalin (rapporteur), M. Gavalec en
Z. Csehi, rechters,
advocaat-generaal: A. Biondi,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
–        de Letse regering, vertegenwoordigd door E. Bārdiņš, J. Davidoviča en K. Pommere als gemachtigden,
–        de Belgische regering, vertegenwoordigd door S. Baeyens en M. Jacobs als gemachtigden,
–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door I. Naglis en
R. Pethke als gemachtigden,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om de zaak zonder conclusie te berechten,
het navolgende
Arrest
1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 1, lid 3, van
uitvoeringsverordening (EU) 2022/191 van de Commissie van
16 februari 2022 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2022, L 36, blz. 1).
2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen „DELVE 2” SIA (hierna:
„Delve”), een vennootschap naar Lets recht, en
de Valsts ieņēmumu dienests (belastingdienst, Letland) over de afwijzing door deze laatste van het verzoek tot wijziging van douaneaangiften dat Delve heeft ingediend op basis van geldige handelsfacturen die na die aangiften zijn opgesteld.
Toepasselijke bepalingen
Uitvoeringsverordening 2022/191
3        De overwegingen 606 en 607 van uitvoeringsverordening 2022/191 luiden als volgt:
„(606)      Om het gevaar van ontwijking als gevolg van het grote verschil in rechten zo veel mogelijk te beperken, zijn speciale maatregelen nodig om de toepassing van de individuele antidumpingrechten te garanderen. De ondernemingen met individuele antidumpingrechten moeten aan de douaneautoriteiten van de lidstaten een geldige handelsfactuur overleggen. De factuur moet voldoen aan de in artikel 1, lid 3, van deze verordening vastgestelde vereisten. Invoer die niet van een dergelijke factuur vergezeld gaat, wordt onderworpen aan het antidumpingrecht dat van toepassing is op ‚alle andere ondernemingen’.
(607)      Hoewel de douaneautoriteiten van de lidstaten over deze factuur moeten beschikken om ten aanzien van de invoer de individuele antidumpingrechten te kunnen toepassen, is overlegging van die factuur niet de enige factor waarmee de douaneautoriteiten rekening moeten houden. Zelfs als aan hen een factuur wordt overgelegd die voldoet aan alle voorschriften van artikel 1, lid 3, van deze verordening, moeten de douaneautoriteiten van de lidstaten namelijk hun gebruikelijke controles uitvoeren en moeten zij, net als in alle andere gevallen, aanvullende documenten (vervoersdocumenten enz.) verlangen om de juistheid van de gegevens in de aangifte na te gaan en te waarborgen dat het lagere recht vervolgens terecht wordt toegepast, in overeenstemming met de douanewetgeving.”
4        Artikel 1
van deze
uitvoeringsverordening
bepaalt:
„1.      Er wordt een definitief antidumpingrecht ingesteld op bepaalde soorten bevestigingsmiddelen van ijzer of staal, andere dan van roestvrij staal, d.w.z. houtschroeven (met uitzondering van kraagschroeven), zelftappende schroeven, andere schroeven en bouten met kop (ook indien met bijbehorende moeren of sluitringen, maar met uitzondering van schroeven voor het bevestigen van bestanddelen van spoorbanen) en sluitringen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, momenteel ingedeeld onder de GN-codes 7318 12 90, 7318 14 91, 7318 14 99, 7318 15 58, 7318 15 68, 7318 15 82, 7318 15 88, ex 7318 15 95 (Taric-codes 7318159519 en 7318159589), ex 7318 21 00 (Taric-codes 7318210031, 7318210039, 7318210095 en 7318210098) en ex 7318 22 00 (Taric-codes 7318220031, 7318220039, 7318220095 en 7318220098).
2.      De definitieve antidumpingrechten die van toepassing zijn op de nettoprijs, franco grens Unie, vóór inklaring, van het in lid 1 omschreven en door onderstaande ondernemingen vervaardigde product, zijn als volgt:
Onderneming
Definitief antidumpingrecht (%)
Aanvullende Taric-code
[...]
[...]
[...]
Andere medewerkende ondernemingen opgenomen in de bijlage
39,6
Alle andere ondernemingen
86,5
C999
3.      De individuele rechten die zijn vastgesteld voor de in lid 2 vermelde ondernemingen, zijn uitsluitend van toepassing indien aan de douaneautoriteiten van de lidstaten een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die een verklaring bevat die is gedateerd en ondertekend door een met naam en functie geïdentificeerde medewerker van de entiteit die deze factuur heeft opgesteld, en die als volgt luidt: ‚Ondergetekende verklaart dat het [volume] [betrokken product] dat naar de Europese Unie wordt uitgevoerd en waarop deze factuur betrekking heeft, is vervaardigd door [naam en adres van de onderneming] [aanvullende Taric-code] in [betrokken land]. Ondergetekende verklaart dat de in deze factuur verstrekte informatie juist en volledig is.’ Als een dergelijke factuur niet wordt overgelegd, wordt het recht toegepast dat voor ‚alle andere ondernemingen’ geldt.
4.      Tenzij anders vermeld, zijn de geldende bepalingen inzake douanerechten van toepassing.”
5        De bijlage bij die
uitvoeringsverordening draagt het opschrift „Niet in de steekproef opgenomen medewerkende producenten-exporteurs” en bevat een tabel die er als volgt uitziet:
„Land
Naam
Aanvullende Taric-code
[...]
[...]
[...]
Volksrepubliek China
Jiashan Xiaohai Metal Products Factory
C797
[...]
[...]
[...]”
Douanewetboek van de Unie
6        Artikel 15 van verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB 2013, L 269, blz. 1; hierna: „douanewetboek van de Unie”) heeft als opschrift „Verstrekking van inlichtingen aan de douaneautoriteiten” en bepaalt:
„1.      Eenieder die direct of indirect bij het vervullen van douaneformaliteiten of douanecontroles is betrokken, dient de douaneautoriteiten op hun verzoek en binnen de eventueel vastgestelde termijnen in de passende vorm alle nodige bescheiden en inlichtingen te verstrekken en deze autoriteiten alle nodige bijstand te verlenen voor het vervullen van deze formaliteiten of controles.
2.      Eenieder die een douaneaangifte, een aangifte tot tijdelijke opslag, een summiere aangifte bij binnenbrengen, een summiere aangifte bij uitgaan, een aangifte tot wederuitvoer of een kennisgeving van wederuitvoer bij de douaneautoriteiten indient, of een aanvraag voor een vergunning of enige andere beschikking indient, aanvaardt de aansprakelijkheid voor al het volgende:
a)      de juistheid en volledigheid van de in de aangifte, de kennisgeving of de aanvraag verstrekte inlichtingen;
b)      de echtheid, juistheid en geldigheid van de stukken ter staving van de aangifte, de kennisgeving of de aanvraag;
c)      in voorkomend geval, het nakomen van alle verplichtingen inzake de plaatsing van de betreffende goederen onder een douaneregeling of het verrichten van toegestane handelingen.
De eerste alinea is ook van toepassing op alle inlichtingen die in enigerlei andere vorm door de douaneautoriteiten wordt verlangd of aan hen wordt verstrekt.
[...]”
7        Artikel 46
van dit wetboek heeft als opschrift „Risicobeheer en douanecontroles” en bepaalt in lid 1:
„De douaneautoriteiten kunnen elke controlemaatregel nemen die zij nodig achten.
De controlemaatregelen kunnen met name inhouden onderzoek van goederen, monsterneming, verificatie van de juistheid en volledigheid van de in het kader van een aangifte of een kennisgeving verstrekte informatie en de aanwezigheid, echtheid, juistheid of geldigheid van documenten, onderzoek van de bedrijfsboekhouding van marktdeelnemers en van andere bescheiden, controle van vervoermiddelen, controle van bagage en andere goederen die personen bij of op zich dragen, officieel onderzoek en soortgelijke handelingen.”
8        Artikel 48
van dit wetboek draagt het opschrift „Controle na vrijgave” en luidt:
„Ten behoeve van douanecontrole kunnen de douaneautoriteiten de juistheid en de volledigheid van de informatie die is verstrekt in een douaneaangifte, aangifte tot tijdelijke opslag, summiere aangifte bij binnenbrengen, summiere aangifte bij uitgaan, aangifte tot wederuitvoer of kennisgeving van wederuitvoer, en het bestaan, de echtheid, de juistheid en de geldigheid van bewijsstukken controleren, alsook de bedrijfsboekhouding van de aangever en andere bescheiden betreffende deze goederen of betreffende voorafgaande of latere handelstransacties met deze goederen, na de vrijgave daarvan, onderzoeken. Die autoriteiten kunnen eveneens overgaan tot onderzoek van de goederen en/of tot het nemen van monsters, zolang zij daartoe nog de mogelijkheid hebben.
Deze controles kunnen worden verricht bij de houder van de goederen of zijn vertegenwoordiger, bij elke persoon die beroepshalve direct of indirect bij deze transacties is betrokken, en bij elke andere persoon die beroepshalve over die documenten en gegevens beschikt.”
9        Artikel 173
van dat wetboek, „Wijziging van een douaneaangifte”, bepaalt in lid 3:
„Op verzoek van de aangever kan, binnen drie jaar na de datum van aanvaarding van de douaneaangifte, worden toegestaan dat de douaneaangifte wordt gewijzigd na vrijgave van de goederen, zodat de aangever zijn verplichtingen inzake het plaatsen van goederen onder de desbetreffende douaneregeling kan nakomen.”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
10      In juli 2022 heeft Delve drie douaneaangiften gedaan voor het in het vrije verkeer brengen van „ijzeren of stalen sluitringen” (hierna: „betrokken goederen”), die zij had ontvangen van Tandl Industry Co., Ltd, een in China gevestigde onderneming. Zij heeft de betrokken goederen daarbij aangegeven onder code 7318 22 00 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB 1987, L 256, blz. 1), zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) 2021/1832 van de Commissie van 12 oktober 2021 (PB 2021, L 385, blz. 1) (hierna: „GN”), en onder code 7318 22 00 98 van het in artikel 2 van verordening nr. 2658/87 bedoelde geïntegreerde tarief van de Europese Gemeenschappen (Taric).
11      Bij die douaneaangiften waren facturen van 22 december 2021 gevoegd waarop noch de opsteller van die facturen noch de fabrikant van de betrokken goederen was vermeld. De betrokken goederen zijn daarom onderworpen aan het definitieve antidumpingrecht van 86,5 % (aanvullende Taric-code C999), dat volgens de tabel in artikel 1, lid 2, van uitvoeringsverordening 2022/191 geldt voor „alle andere ondernemingen”.
12      In september 2022 heeft Delve bij de belastingdienst een verzoek tot wijziging van die douaneaangiften ingediend. Delve wenste de aangiften in
die zin te wijzigen dat de aanvullende Taric-code C999 zou worden vervangen door de aanvullende Taric-code C797, die van toepassing is op invoer van de in de bijlage bij verordening 2022/191 opgenomen producent Jiashan Xiaohai Metal Products Factory, met als gevolg dat het definitieve antidumpingrecht van 39,6 %
zou worden toegepast, dat volgens voormeld artikel 1, lid 2, geldt voor „andere medewerkende ondernemingen opgenomen in de bijlage”. Bij dit wijzigingsverzoek was een tweede versie van de drie in het vorige punt genoemde facturen gevoegd, die echter opnieuw als datum
22 december 2021 hadden.
13      De belastingdienst
heeft geweigerd de gevraagde wijzigingen door te voeren op grond dat de aangifte van de fabrikant niet voldeed aan de vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191. Volgens die dienst stemden de goederen die daarin waren vermeld („schroeven”) niet overeen met de goederen die waren aangegeven („sluitringen”), en bevatte de gewijzigde
aangifte noch de naam van de ondertekenende medewerker
noch de datum.
14      Op 6 maart 2023 heeft Delve de belastingdienst opnieuw verzocht om de drie douaneaangiften te wijzigen, en heeft zij daarbij een derde versie van de drie in punt 11 van dit arrest bedoelde facturen gevoegd. Deze nieuwe documenten waren weliswaar na die douaneaangiften opgesteld, maar hadden nog steeds als datum 22 december 2021. Bij drie beslissingen van 15 december 2023 heeft de belastingdienst vastgesteld dat die laatste facturen deze keer wel voldeden aan de formele vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, maar desalniettemin opnieuw geweigerd de douaneaangiften te wijzigen.
15      De belastingdienst heeft onder verwijzing naar de overwegingen 606 en 607 van uitvoeringsverordening 2022/191 en het arrest van
12 oktober 2017, Tigers (C‑156/16, EU:C:2017:754; hierna: „arrest Tigers”),
geoordeeld dat wanneer na een douaneaangifte
een factuur wordt overgelegd die voldoet aan de vereisten van genoemd artikel 1, lid 3, dit op zichzelf niet volstaat voor de automatische toepassing van het individuele antidumpingrecht. Volgens haar had Delve geen ondubbelzinnig bewijs overgelegd dat Jiashan Xiaohai Metal Products Factory de werkelijke producent van de betrokken goederen was, hoewel zij daartoe verplicht was.
16      Delve heeft tegen deze beslissingen van de belastingdienst
beroep ingesteld bij de Administratīvā rajona tiesa (bestuursrechter in eerste aanleg, Letland), de verwijzende rechter. Ter ondersteuning van dit beroep heeft zij aangevoerd dat zij heeft voldaan aan de vormvereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 en dat de belastingdienst dit zelf heeft erkend, zodat deze dienst had moeten instemmen met de wijziging van de betrokken douaneaangiften en het voor Jiashan Xiaohai Metal Products Factory geldende verlaagde antidumpingrecht had moeten toepassen.
17      De verwijzende rechter betwijfelt of een importeur het recht heeft om een douaneaangifte te wijzigen die aanvankelijk niet voldeed aan de vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, door na die
aangifte
een factuur over te leggen die wel aan die vereisten voldoet, teneinde een verlaagd antidumpingrecht te verkrijgen.
18      Die rechter wijst ook op een mogelijke contradictie tussen de bewoordingen van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, volgens welke een geldige handelsfactuur vereist is, en die van overweging 607
ervan, waarin staat dat de overlegging van een dergelijke factuur niet de enige factor is waarmee de douaneautoriteiten rekening moeten houden.
19      Derhalve heeft de Administratīvā rajona tiesa de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening [2022/191] in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat een importeur, met het oog op de instelling van een definitief antidumpingrecht, na de indiening van de douaneaangifte een geldige factuur mag overleggen die achteraf is opgesteld?
2)      Moet artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening [2022/191], gelezen in samenhang met overweging 607 ervan, aldus worden uitgelegd dat de overlegging van een geldige factuur mogelijkerwijs op zichzelf niet kan dienen als grondslag voor de toepassing van een individueel recht?”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste vraag
20      Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 aldus moet worden uitgelegd dat deze bepaling de importeur toestaat om, met het oog op de vaststelling van een definitief antidumpingrecht, na de douaneaangifte een handelsfactuur over te leggen die aan de vereisten van deze bepaling voldoet maar pas na die aangifte is opgesteld.
21      Volgens vaste rechtspraak moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt (arrest Tigers, punt 21
en aldaar aangehaalde rechtspraak).
22      Volgens de bewoordingen van
artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 is een individueel antidumpingrecht uitsluitend van toepassing indien aan de douaneautoriteiten van de lidstaten een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die voldoet aan de in deze bepaling genoemde vereisten.
Indien geen dergelijke factuur wordt overgelegd, wordt het recht toegepast dat voor alle andere, niet in deze verordening genoemde ondernemingen geldt.
23      Uit deze bewoordingen volgt duidelijk dat de overlegging van een geldige factuur die is opgesteld conform de in die bepaling genoemde vereisten, een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de toepassing van een individueel antidumpingrecht. Uit die bewoordingen blijkt daarentegen niet op welk moment een dergelijke factuur moet worden overgelegd. Zij verbieden dus niet dat een factuur die aan alle in die bepaling opgesomde vereisten voldoet, na de douaneaangifte aan de douaneautoriteiten wordt overgelegd (zie naar analogie
arrest Tigers, punten 23 en 24). Zij verbieden evenmin dat een dergelijke factuur achteraf wordt opgesteld of achteraf wordt gewijzigd.
24      Wat de context van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 betreft, moet worden vastgesteld dat deze verordening geen enkele andere bepaling bevat die preciseert op welk moment een geldige handelsfactuur aan de douane moet worden overgelegd.
25      In dit verband moet worden opgemerkt dat artikel 1, lid 4, van uitvoeringsverordening 2022/191 bepaalt dat,
tenzij anders vermeld, de geldende bepalingen inzake douanerechten van toepassing zijn. Aangezien in deze uitvoeringsverordening
niets anders staat vermeld, geldt voor de indiening en de controle van de douaneaangiften van aan antidumpingrechten onderworpen producten dus het douanewetboek van de Unie
(zie naar analogie arrest Tigers, punt 27).
26      Opgemerkt zij dat dit wetboek niet expliciet vermeldt op welk moment een handelsfactuur moet worden overgelegd.
27      Wel voorziet artikel 173
van dit wetboek voor bepaalde gevallen in een procedure om
een douaneaangifte op verzoek a posteriori te wijzigen. Lid 3
van dit artikel bepaalt dat op verzoek van de aangever, binnen drie jaar na de datum van aanvaarding van de douaneaangifte kan worden toegestaan dat deze aangifte wordt gewijzigd na vrijgave van de goederen „zodat de aangever zijn verplichtingen inzake het plaatsen van goederen onder de desbetreffende douaneregeling kan nakomen”. De aangever kan ter ondersteuning van een wijzigingsverzoek dus nieuwe gegevens en bewijsstukken overleggen.
28      Voorts blijkt uit de artikelen 46 en 48 van dat wetboek dat
de douaneautoriteiten
onder meer
kunnen nagaan of de bij een aangifte of kennisgeving verstrekte informatie juist en volledig is,
alsook de aanwezigheid, echtheid, juistheid en geldigheid van documenten kunnen verifiëren.
29      Uit deze bepalingen van het douanewetboek van de Unie volgt dat in bepaalde omstandigheden onder toezicht van de douaneautoriteiten zelfs na de douaneaangifte nog nieuwe gegevens mogen worden overgelegd die deze autoriteiten in de beschouwing kunnen betrekken. Niets wijst erop dat dit niet van toepassing is op geldige handelsfacturen die voldoen aan de vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 (zie naar analogie arrest Tigers, punten 31 en 32).
30      Deze conclusie vindt steun in de doelstellingen die met deze uitvoeringsverordening worden nagestreefd.
31      In overweging 606 van deze uitvoeringsverordening staat namelijk dat om het gevaar van ontwijking als gevolg van het grote verschil in rechten zo veel mogelijk te beperken, speciale maatregelen nodig zijn om de toepassing van de individuele antidumpingrechten te garanderen.
32      Die toepassing wordt gewaarborgd wanneer de antidumpingrechten worden vastgesteld aan de hand van gegevens waarvan de juistheid kon worden geverifieerd, zo nodig door zich te beroepen op de artikelen 46 en 48 van het douanewetboek van de Unie (zie naar analogie arrest Tigers, punt 35).
33      Gelet op het feit dat uitvoeringsverordening 2022/191 tot doel heeft om door een goede toepassing van de antidumpingrechten het gevaar voor ontwijking te beperken, moet dan ook worden geoordeeld dat de betrokken importeurs op grond van deze uitvoeringsverordening ook na de douaneaangifte een geldige handelsfactuur of een gewijzigde of nieuwe versie van een dergelijke factuur kunnen overleggen (zie naar analogie arrest Tigers, punt 36).
34      Derhalve dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 aldus moet worden uitgelegd dat deze bepaling de importeur toestaat om, met het oog op de vaststelling van een definitief antidumpingrecht, na de douaneaangifte een handelsfactuur over te leggen die aan de vereisten van deze bepaling voldoet maar pas na die aangifte is opgesteld.
Tweede vraag
35      Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, gelezen in het licht van overweging 607
ervan, aldus moet worden uitgelegd dat wanneer voor goederen die aan een individueel antidumpingrecht zijn onderworpen, een geldige handelsfactuur wordt overgelegd
die aan de vereisten van deze bepaling voldoet, dit op zichzelf automatisch de toepassing van dat antidumpingrecht rechtvaardigt.
36      Ten eerste volgt, zoals in punt 23 van dit arrest is opgemerkt, uit de bewoordingen van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 zelf dat de overlegging van een geldige factuur die voldoet aan de in deze bepaling genoemde vereisten, een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de toepassing van een individueel antidumpingrecht. Uit die bewoordingen blijkt evenwel geenszins of de overlegging van een dergelijke factuur een voldoende voorwaarde vormt voor de toepassing daarvan.
37      Ten tweede zij er met betrekking tot de context van
artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 aan herinnerd dat deze bepaling, zoals uit punt 25 van dit arrest blijkt, moet worden gelezen in samenhang met de relevante bepalingen van het douanewetboek van de Unie.
38      Dienaangaande moet om te beginnen worden onderstreept dat artikel 15, lid 2, van het
douanewetboek van de
Unie de aangever verplicht om in zijn aangifte juiste en volledige informatie te verstrekken. Vervolgens blijkt uit de artikelen 46 en 48 van dit wetboek dat de douaneautoriteiten, zoals in punt 28 van dit arrest reeds is opgemerkt, onder meer kunnen nagaan of de bij een aangifte of kennisgeving verstrekte informatie juist en volledig is,
alsook de aanwezigheid, echtheid, juistheid en geldigheid van documenten kunnen verifiëren. Tot slot biedt artikel 173, lid 3, van dat wetboek, zoals uit punt 27 van dit arrest blijkt, de mogelijkheid om de douaneaangifte
in bepaalde gevallen binnen drie jaar na de datum van aanvaarding ervan te wijzigen.
39      Een geldige handelsfactuur die voldoet aan de vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 kan dus niet afdoen aan de controles en verificaties die de douaneautoriteiten kunnen verrichten. In die omstandigheden moet worden aangenomen dat de overlegging van een dergelijke factuur niet ipso facto de toepassing van een individueel antidumpingtarief tot gevolg heeft.
40      Wat ten derde de doelstellingen betreft van de regeling waarvan artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 deel uitmaakt, zij er meteen aan herinnerd dat uit overweging 15 van het douanewetboek van de Unie in essentie blijkt dat dit wetboek tot doel heeft fraude te bestrijden en dat douanecontroles inherent zijn aan de verwezenlijking van deze doelstelling
(zie in die zin arrest van 8 juni 2023, Zes Zollner Electronic, C‑640/21, EU:C:2023:457, punten 45 en 46).
41      Deze doelstelling van fraudebestrijding komt ook meer specifiek tot uiting in de overwegingen 606 en 607 van uitvoeringsverordening 2022/191. Uit overweging 606 blijkt weliswaar dat om het gevaar van ontwijking als gevolg van het grote verschil in antidumpingrechten zo veel mogelijk te beperken, ondernemingen die aanspraak maken op een individueel antidumpingrecht een geldige handelsfactuur moeten overleggen die voldoet aan de in artikel 1, lid 3, van deze verordening vastgestelde vereisten, maar in overweging 607 staat dat die factuur niet de enige factor is waarmee de douaneautoriteiten rekening moeten houden, en dat zelfs wanneer een factuur wordt overgelegd die voldoet aan al die vereisten, die autoriteiten hun gebruikelijke controles moeten uitvoeren door onder meer aanvullende documenten te verlangen om de juistheid van de gegevens in de aangifte na te gaan en te waarborgen dat het lagere recht terecht wordt toegepast, in overeenstemming met de douanewetgeving.
42      Elke omgekeerde uitlegging, waarbij het louter overleggen van een geldige factuur volstaat om toepassing van een individueel antidumpingrecht te verkrijgen, zelfs wanneer die factuur onjuiste verklaringen bevat, zou de regels die noodzakelijk zijn voor een doeltreffende fraudebestrijding
uithollen en fraude in de hand werken, hetgeen duidelijk indruist tegen de doelstellingen van de douanewetgeving.
43      Uit de voorgaande overwegingen blijkt dat de overlegging van een geldige handelsfactuur die voldoet aan de vereisten van artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191 een noodzakelijke voorwaarde vormt om het individuele antidumpingrecht te bepalen, maar geen automatische garantie biedt voor de toepassing daarvan. De douaneautoriteiten moeten volgens de douaneregels immers, zelfs wanneer een dergelijke factuur voorhanden is, kunnen verifiëren of de informatie op die factuur juist is.
44      Bijgevolg dient op de tweede vraag te worden geantwoord dat artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, gelezen in het licht van overweging 607
ervan, aldus moet worden uitgelegd dat wanneer voor goederen die aan een individueel antidumpingrecht zijn onderworpen, een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die aan de vereisten van deze bepaling voldoet, dit op zichzelf niet automatisch de toepassing van dat antidumpingrecht rechtvaardigt.
Kosten
45      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Tweede kamer) verklaart voor recht:
1)      Artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening (EU) 2022/191 van de Commissie van 16 februari 2022 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China
moet aldus worden uitgelegd dat
deze bepaling de importeur toestaat om, met het oog op de vaststelling van een definitief antidumpingrecht, na de douaneaangifte een handelsfactuur over te leggen die aan de vereisten van deze bepaling voldoet maar pas na die aangifte is opgesteld.
2)      Artikel 1, lid 3, van uitvoeringsverordening 2022/191, gelezen in het licht van overweging 607 ervan,
moet aldus worden uitgelegd dat
wanneer voor goederen die aan een individueel antidumpingrecht zijn onderworpen, een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die aan de vereisten van deze bepaling voldoet, dit op zichzelf niet automatisch de toepassing van dat antidumpingrecht rechtvaardigt.
ondertekeningen
*      Procestaal: Lets.