62000TO0149(01)_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση T-149/00,
Innova, Centro euromediterraneo per lo sviluppo sostenibile, με έδρα το Calatafimi (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τον D. Fosselard, δικηγόρο Βρυξελλών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο το δικηγορικό γραφείο Arendt και Medernach, 8-10, rue Mathias Hardt,
προσφεύγουσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τη Μ.-J. Jonczy, νομική σύμβουλο, και τον E. Paasivirta, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον C. Gómez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο προσφυγή ακυρώσεως της από 23 Μαρτίου 2000 αποφάσεως της Επιτροπής να προβεί στην καταγγελία της συμβάσεως που συνήψε με την προσφεύγουσα για την εκτέλεση του σχεδίου «Διόνυσος»,
ΤΟ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο από τον P. Mengozzi, ρόεδρο, την V. Tiili και τον R. Μ. Moura Ramos, δικαστές,
γραμματέας: H. Jung
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
ραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1 Η Innova, Centro euromediterraneo per lo sviluppo sostenibile, αποτελεί ένωση μη κερδοσκοπικού σκοπού, ιταλικού δικαίου, που έχει ως αντικείμενο τη συμβολή στη σταθερή ανάπτυξη των μεσογειακών χωρών.
2 Στις 5 Αυγούστου 1998, η Επιτροπή συνήψε με την προσφεύγουσα σύμβαση (στο εξής: επίδικη σύμβαση ή απλώς σύμβαση), χρηματοδοτούμενη στο πλαίσιο προγράμματος στηριζομένου στον κανονισμό (ΕΚ) 1488/96 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996, σχετικά με τα συνοδευτικά χρηματοδοτικά και τεχνικά μέτρα (Meda) για τη μεταρρύθμιση των οικονομικών και κοινωνικών δομών στα πλαίσια της ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης (ΕΕ L 189, σ. 1), με την οποία η προσφεύγουσα δεσμεύθηκε να υλοποιήσει ένα σχέδιο το οποίο περιγραφόταν στο παράρτημα Α της συμβάσεως και ονομαζόταν «Διόνυσος - Δίκτυο των αρχαίων χώρων θεάματος», με αντιπαροχή την εκ μέρους της Επιτροπής καταβολή χρηματοδοτικής συνδρομής ύψους 891 188 ECU.
3 Σύμφωνα με το άρθρο 15.3 της συμβάσεως:
«Σε περίπτωση που ο δικαιούχος δεν τηρήσει μια οριζόμενη στην παρούσα σύμβαση υποχρέωση και δεν λάβει εμπροθέσμως μέτρα για επανόρθωση της καταστάσεως, η Επιτροπή έχει το δικαίωμα να αναστείλει ή να παύσει τη χρηματοδότηση του σχεδίου ή των πληρωμών που προβλέπονται για τη σύμβαση αυτή, καθώς και, ενδεχομένως, να προβεί σε καταγγελία της συμβάσεως. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η Επιτροπή έχει το δικαίωμα να ζητήσει την επιστροφή των ήδη πραγματοποιηθεισών πληρωμών.»
4 Σύμφωνα με το άρθρο 15.6 της ίδιας συμβάσεως:
«Σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης επιστροφής, το οφειλόμενο από τον δικαιούχο ποσό επιβαρύνεται με τόκους με το επιτόκιο που εφαρμόζει το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ινστιτούτο (ΕΝΙ) στις πράξεις του σε [ECU], το οποίο δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα, τεύχος C, και το οποίο θα ισχύει κατά τη λήξη της προβλεπόμενης για την επιστροφή προθεσμίας.
Ο δικαιούχος δέχεται το ένταλμα εισπράξεως που νομοτύπως θα εκδώσει η Επιτροπή για την εν λόγω επιστροφή να αποτελεί εκτελεστό τίτλο υπό την έννοια του άρθρου 192 της Συνθήκης [ΕΚ] σε όλες τις χώρες στις οποίες ο δικαιούχος έχει εταιρική έδρα» (το άρθρο 192 της Συνθήκης ΕΚ κατέστη το άρθρο 256 ΕΚ).
5 Το άρθρο 17 της εν λόγω συμβάσεως ορίζει ότι «κάθε διαφορά μεταξύ της Επιτροπής και του δικαιούχου που μπορεί να παρουσιαστεί κατά την εκτέλεση της [...] συμβάσεως και η οποία δεν μπορεί να λυθεί με φιλικό διακανονισμό μεταξύ των συμβαλλομένων μερών θα υποβάλλεται στην κρίση των δικαστηρίων των Βρυξελλών». Κατά το άρθρο 18, «η [...] σύμβαση υπόκειται στο βελγικό δίκαιο».
6 Κατ' εκτέλεση της συμβάσεως, η προσφεύγουσα έλαβε από την Επιτροπή 404 273 ευρώ.
7 Με έγγραφο της 23ης Μαρτίου 2000, ο κ. Laurent, προϊστάμενος διοικητικής μονάδας στη γενική διεύθυνση εξωτερικών σχέσεων της Επιτροπής, ενημέρωσε την προσφεύγουσα σχετικά με την απόφασή του να προβεί στην καταγγελία της συμβάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 15.3 της συμβάσεως αυτής. Διευκρίνισε στο έγγραφο αυτό ότι «η παρούσα απόφαση περί καταγγελίας της συμβάσεως συνοδεύεται προφανώς από την αίτηση επιστροφής όλων ή μέρους των ήδη πραγματοποιηθεισών πληρωμών» και ότι η Επιτροπή «διατηρεί το δικαίωμα ενεργοποιήσεως της τραπεζικής εγγυήσεως που συνέστησε προς τούτο η Innova».
8 Για να δικαιολογήσει την απόφαση αυτή, ο συντάκτης του εγγράφου ανέφερε ότι «διαπιστώνει, από της ενάρξεως ισχύος της συμβάσεως, μια μόνιμη μη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων που υπέχει η Innova κατά την υλοποίηση και τη διαχείριση του σχεδίου "Διόνυσος", καθώς και την αδυναμία των οργάνων της να λάβουν εγκαίρως τα απαιτούμενα μέτρα για επανόρθωση της καταστάσεως».
9 Με έγγραφο της 6ης Ιουνίου 2000, το οποίο η προσφεύγουσα παρέλαβε στις 22 Ιουνίου 2000 και στο οποίο είχε επισυναφθεί χρεωστικό σημείωμα της 29ης Μαΐου 2000, η Επιτροπή κάλεσε την αιτούσα να επιστρέψει το ποσό των 404 273 ευρώ, το αργότερο δεκαπέντε ημέρες μετά την παραλαβή του εν λόγω εγγράφου, σε περίπτωση δε μη επιστροφής θα προέβαινε σε είσπραξη του επίμαχου ποσού, πλέον τόκων.
10 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 2 Ιουνίου 2000, η προσφεύγουσα άσκησε, βάσει του άρθρου 230, τέταρτο εδάφιο, ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής περί καταγγελίας της συμβάσεως.
11 Με χωριστό δικόγραφο, που πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του ρωτοδικείου στις 6 Ιουλίου 2000, η προσφεύγουσα υπέβαλε επίσης, δυνάμει του άρθρου 242 ΕΚ, αίτηση αναστολής εκτελέσεως, αφενός, της αποφάσεως της Επιτροπής περί καταγγελίας της συμβάσεως, καθόσον η απόφαση αυτή απαιτεί την επιστροφή του συνόλου των ποσών που κατέβαλε το θεσμικό όργανο στο πλαίσιο της εν λόγω συμβάσεως, και, αφετέρου, του χρεωστικού σημειώματος που κοινοποιήθηκε κατ' εφαρμογήν της αποφάσεως αυτής, στον βαθμό που τούτο είναι αναγκαίο. Η αιτούσα ζήτησε επίσης να εφαρμοστεί το άρθρο 105, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του ρωτοδικείου, με το αιτιολογικό ότι κάθε πράξη αναγκαστικής εκτελέσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως θα της προκαλούσε σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία.
12 Με διάταξη της 20ής Ιουλίου 2000, T-149/00 R, Innova κατά Επιτροπής (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), ο ρόεδρος του ρωτοδικείου απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ως απαράδεκτη, λόγω αναρμοδιότητας του ρωτοδικείου να αποφανθεί επί της συνδεομένης με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων προσφυγής, και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
13 Σύμφωνα με το άρθρο 114, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Επιτροπή προέβαλε στις 25 Ιουλίου 2000, με χωριστό δικόγραφο, ένσταση απαραδέκτου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε παρατηρήσεις επί της ενστάσεως αυτής στις 27 Σεπτεμβρίου 2000.
Αιτήματα των διαδίκων
14 Με την ένσταση απαραδέκτου η καθής ζητεί από το ρωτοδικείο:
- να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
- να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
15 Με τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου η προσφεύγουσα ζητεί από το ρωτοδικείο:
- να αποφανθεί κατά νόμο επί του παραδεκτού της προσφυγής·
- σε περίπτωση που η προσφυγή απορριφθεί ως απαράδεκτη, να καταδικάσει την καθής στο σύνολο ή σε μέρος των δικαστικών εξόδων, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί του παραδεκτού
16 Δυνάμει του άρθρου 114, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, η διαδικασία επί της ενστάσεως απαραδέκτου συνεχίζεται προφορικά, εκτός αν το ρωτοδικείο αποφασίσει άλλως. Εν προκειμένω, το ρωτοδικείο, λαμβάνοντας υπόψη τη δικογραφία, φρονεί ότι έχει στη διάθεσή του επαρκή στοιχεία, ώστε να μη χρειάζεται να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.
Επιχειρήματα των διαδίκων
17 Με την ένσταση απαραδέκτου, η καθής επισημαίνει ότι η παρούσα διαφορά, η οποία έχει ως αντικείμενο την καταγγελία συμβάσεως συναφθείσας με την προσφεύγουσα, είναι συμβατικής φύσεως και, κατά πάγια νομολογία, ελλείψει ρήτρας διαιτησίας, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του ρωτοδικείου (διάταξη του ρωτοδικείου της 23ης Μαρτίου 2000, T-234/99, Monod-Gayraud κατά Επιτροπής, δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 44). Η επίδικη σύμβαση, όμως, όχι μόνο δεν περιέχει τέτοια ρήτρα, αλλά και προβλέπει ρητά, στο άρθρο 17, την αρμοδιότητα των δικαστηρίων των Βρυξελλών να επιλαμβάνονται των διαφορών που ενδέχεται να προκύψουν κατά την εκτέλεση της συμβάσεως.
18 Στηριζόμενη στην προπαρατεθείσα διάταξη Innova κατά Επιτροπής, η καθής ισχυρίζεται ότι, δεδομένου ότι η καταγγελία της συμβάσεως συνιστά απλώς την κύρωση για τη μη εκτέλεση της συμβάσεως εκ μέρους ενός των συμβαλλομένων μερών, η παρούσα διαφορά δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη διαφορά σχετικά με την εκτέλεση της εν λόγω συμβάσεως, η οποία εμπίπτει στην αρμοδιότητα των δικαστηρίων των Βρυξελλών.
19 Με τις παρατηρήσεις επί της ενστάσεως απαραδέκτου η προσφεύγουσα δηλώνει ότι λαμβάνει απλώς γνώση της προπαρατεθείσας διατάξεως Innova κατά Επιτροπής και επαφίεται στην κρίση του ρωτοδικείου όσον αφορά το παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως.
20 Ακολούθως, σε περίπτωση που η εν λόγω προσφυγή κριθεί απαράδεκτη, η προσφεύγουσα ζητεί από το ρωτοδικείο να εφαρμόσει το άρθρο 87, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας και να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα. Συγκεκριμένα, κατά την άποψή της, η παρούσα διαφορά προκλήθηκε εν πολλοίς από τη συμπεριφορά της καθής.
21 Συναφώς, η προσφεύγουσα επισημαίνει, πρώτον, ότι την επίδικη σύμβαση συνέταξαν οι υπηρεσίες της Επιτροπής, μεταξύ άλλων και το άρθρο 15.6, σύμφωνα με το οποίο το ένταλμα εισπράξεως που εκδίδει η Επιτροπή, σε περίπτωση λύσεως της συμβάσεως, για την επιστροφή των ήδη πραγματοποιηθεισών πληρωμών αποτελεί «εκτελεστό τίτλο υπό την έννοια του άρθρου 192 της Συνθήκης». Η αναφορά στο άρθρο 192 της Συνθήκης κατέστησε δυσχερέστερο για την προσφεύγουσα τον καθορισμό του αρμόδιου για την εκδίκαση της παρούσας διαφοράς δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, το άρθρο 192 της Συνθήκης προβλέπει ότι οι αποφάσεις που αποτελούν εκτελεστό τίτλο «αναστέλλονται μόνο με απόφαση του Δικαστηρίου». Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, το ότι άσκησε την προσφυγή για την ακύρωση της εν λόγω αποφάσεως ενώπιον του κοινοτικού δικαστή είναι απόλυτα κατανοητό, καθόσον η επίδικη απόφαση είναι απόφαση εισπράξεως συνιστώσα εκτελεστό τίτλο σύμφωνα με το άρθρο 15 της συμβάσεως.
22 Δεύτερον, η προσφεύγουσα εκθέτει ότι ο δικηγόρος της, με έγγραφο της 3ης Μαΐου 2000, ζήτησε από την Επιτροπή, κατ' εφαρμογήν των αρχών της χρηστής διοικήσεως και της προσβάσεως στη δικαιοσύνη, να του υποδείξει το συντομότερο δυνατόν το δικαιοδοτικό όργανο ενώπιον του οποίου θα μπορούσε να προσβάλει την επίδικη απόφαση. Η απάντηση της Επιτροπής όμως περιήλθε στην προσφεύγουσα μόλις στις 31 Μαΐου 2000, περί τις 3:00 μ.μ, ήτοι δύο μέρες πριν από την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής ενώπιον του κοινοτικού δικαστή. Εξυπακούεται ότι η προσφεύγουσα είχε ετοιμάσει ήδη, πριν από την ημερομηνία αυτή, σχέδιο προσφυγής ενώπιον του ρωτοδικείου για την περίπτωση που οι υπηρεσίες της Επιτροπής θα απαντούσαν ότι αρμόδιος να επιληφθεί της διαφοράς είναι ο κοινοτικός δικαστής.
23 Εξάλλου, σύμφωνα με την προσφεύγουσα, η απάντηση της Επιτροπής δεν ήταν καθόλου σαφής και κατηγορηματική ως προς το ζήτημα του αρμόδιου δικαστηρίου. Συναφώς εκθέτει ότι το από 31 Μαΐου 2000 έγγραφο περιείχε το ακόλουθο χωρίο:
«Όσον αφορά το αίτημά σας για τον καθορισμό του δικαιοδοτικού οργάνου ενώπιον του οποίου μπορεί να προσβληθεί η απόφαση που κοινοποιήθηκε στον πελάτη σας, θεωρούμε ότι η υπόθεση αυτή καλύπτεται από τη ρήτρα της συμβάσεως βάσει της οποίας οι ανακύπτουσες διαφορές υποβάλλονται στα δικαστήρια των Βρυξελλών».
24 Σύμφωνα με την προσφεύγουσα, η χρησιμοποίηση του ρήματος «θεωρούμε» έχει την έννοια ότι το ζήτημα του αρμόδιου να επιληφθεί της παρούσας διαφοράς δικαστηρίου μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεως, οπότε η Επιτροπή απλώς εξέφρασε την άποψή της.
Εκτίμηση του ρωτοδικείου
25 Κατά πάγια νομολογία, δυνάμει του συνδυασμού των διατάξεων του άρθρου 238 ΕΚ και της αποφάσεως 88/591/ΕΚΑΧ, ΕΟΚ, Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1988, περί ιδρύσεως ρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ L 319, σ. 1), όπως έχει τροποποιηθεί, το ρωτοδικείο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται, σε πρώτο βαθμό, επί των διαφορών εκ συμβάσεως που υποβάλλονται ενώπιόν του από φυσικά ή νομικά πρόσωπα μόνο δυνάμει ρήτρας διαιτησίας. Ελλείψει τέτοιας ρήτρας, το ρωτοδικείο θα επεξέτεινε τη δικαιοδοσία του πέραν των διαφορών των οποίων η εκδίκαση του ανατίθεται περιοριστικά από το άρθρο 240 ΕΚ, το οποίο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τη γενική αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται των διαφορών στις οποίες η Κοινότητα είναι διάδικος (διάταξη του ρωτοδικείου της 3ης Οκτωβρίου 1997, Τ-186/96, Mutual Aid Administration Services κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. ΙΙ-1633, σκέψη 47).
26 Εν προκειμένω, η σύμβαση δεν περιέχει ρήτρα παρέχουσα στο ρωτοδικείο αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί των διαφορών που θα μπορούσαν να ανακύψουν κατά την εκτέλεσή της. Αντίθετα, η σχετική με την επίλυση των διαφορών ρήτρα, που περιέχεται στο άρθρο 17 της συμβάσεως, απονέμει ρητά στα δικαστήρια των Βρυξελλών την αρμοδιότητα να επιλαμβάνονται κάθε διαφοράς που ενδέχεται να ανακύψει μεταξύ της Επιτροπής και του δικαιούχου κατά την εκτέλεση της συμβάσεως.
27 Η παρούσα διαφορά εμπίπτει αδιαμφισβήτητα στο πεδίο εφαρμογής της διατάξεως αυτής. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στην προπαρατεθείσα διάταξη Innova κατά Επιτροπής (σκέψη 21), η εν λόγω διαφορά «παρουσιάζει άμεση σχέση με τις οριζόμενες στη σύμβαση υποχρεώσεις, οπότε η προβλεπόμενη στο άρθρο 15 της εν λόγω συμβάσεως λύση δεν είναι παρά η κύρωση για τη μη εκτέλεση των υποχρεώσεων που υπέχει έκαστο των δύο συμβαλλομένων μερών.»
28 Εξάλλου, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι το άρθρο 17 της συμβάσεως προσκρούει στην αποκλειστική αρμοδιότητα που διαθέτει ο κοινοτικός δικαστής δυνάμει του άρθρου 230, παράγραφος 4, ΕΚ. Συγκεκριμένα, η αρμοδιότητα αυτή αφορά μόνον τις αποφάσεις που καλύπτονται από το άρθρο 249 ΕΚ, ήτοι τις αποφάσεις που τα θεσμικά όργανα καλούνται να λάβουν υπό τους προβλεπόμενους στη Συνθήκη όρους (προπαρατεθείσα διάταξη Mutual Mail Administration Services κατά Επιτροπής, σκέψεις 50 και 51). Εν προκειμένω, όμως, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αμιγώς συμβατικής φύσεως και δεν περιλαμβάνεται, ως εκ τούτου, στις πράξεις των οποίων η ακύρωση ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα του κοινοτικού δικαστή, σύμφωνα με το άρθρο 230, παράγραφος 4, ΕΚ.
29 Εξάλλου, η αρμοδιότητα του ρωτοδικείου να επιληφθεί της παρούσας διαφοράς δεν συνάγεται από το άρθρο 15.6 της συμβάσεως. Συγκεκριμένα, χωρίς να χρειάζεται να προσδιοριστεί το ακριβές περιεχόμενο της ρήτρας αυτής, αρκεί να επισημανθεί ότι το γεγονός και μόνον ότι στη ρήτρα αυτή μνημονεύεται το άρθρο 192 της Συνθήκης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως απονομή αρμοδιότητας στον κοινοτικό δικαστή, εκτός εάν αγνοηθεί η σαφέστατη διατύπωση του άρθρου 17 της συμβάσεως.
30 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, ελλείψει ρήτρας διαιτησίας, το ρωτοδικείο είναι προδήλως αναρμόδιο για την εκδίκαση της παρούσας προσφυγής, η οποία, μολονότι στηρίζεται στο άρθρο 230, παράγραφος 4, ΕΚ, πρέπει στην πραγματικότητα να θεωρηθεί ως προσφυγή σχετική με την εκτέλεση συμβάσεως συναφθείσας από την Κοινότητα. Επομένως, η προσφυγή αυτή πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
31 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εντούτοις, κατά τό άρθρο 87, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού, το ρωτοδικείο μπορεί να καταδικάσει ακόμη και τον νικήσαντα διάδικο στην καταβολή των εξόδων στα οποία αναγκάστηκε να υποβληθεί ο αντίδικός του, αν κρίνει ότι τα έξοδα αυτά προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως.
32 Εν προκειμένω, δεν πρέπει να εφαρμοστεί η τελευταία αυτή διάταξη. Συγκεκριμένα, αντίθετα με τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η συμπεριφορά της Επιτροπής προκάλεσε τη γένεση της παρούσας διαφοράς ή συνέβαλε στη γένεσή της.
33 Δεν είναι δυνατόν η μνεία του άρθρου 192 της Συνθήκης στο άρθρο 15.6 της συμβάσεως να κατέστησε δυσχερέστερο για την προσφεύγουσα τον καθορισμό του αρμόδιου για την επίλυση της παρούσας διαφοράς δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τη σκέψη 29 ανωτέρω, το κείμενο του άρθρου 15.6 της συμβάσεως δεν μπορούσε να προκαλέσει δυσχέρειες ως προς την ερμηνεία του.
34 Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή, παραλείποντας να υποδείξει στην προσφεύγουσα το αρμόδιο για την εκδίκαση της παρούσας διαφοράς δικαστήριο με την απαιτούμενη ταχύτητα, παραβίασε τις αρχές της προσβάσεως στη δικαιοσύνη και της χρηστής διοικήσεως. Συναφώς αρκεί η παρατήρηση, πρώτον, ότι, αφού οι σχέσεις της με την Innova ήταν αμιγώς συμβατικής φύσεως, η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη, βάσει των αρχών της προσβάσεως στη δικαιοσύνη και της χρηστής διοικήσεως, να ανακοινώσει στην προσφεύγουσα την άποψή της ως προς τον καθορισμό του αρμόδιου για την εκδίκαση της παρούσας διαφοράς δικαστηρίου. Δεύτερον, καθόσον η καθής ήταν ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη και μόνον, δεν διέθετε καμία ιδιαίτερη εξουσία όσον αφορά την ερμηνεία της συμβάσεως. Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η καθής, στην απάντησή της προς το αίτημα της προσφεύγουσας σχετικά με το αρμόδιο δικαστήριο, περιορίστηκε να εκφράσει απλώς την άποψή της.
35 Κατόπιν των προεκτεθέντων, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα)
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.