62004CC0353_PL
Opinion of the Advocate-General
Opinion of the Advocate-General
1. Źródłem niniejszego postępowania prejudycjalnego jest spór dotyczący refundacji wywozowych należnych z tytułu wywozu dwóch partii mrożonych kurczaków. W ramach procedury wywozu organy celne zainteresowanego państwa członkowskiego pobrały próbkę i próbkę rezerwową, których badanie wykazało obecność wystających złamanych kości.
2. Bundesfinanzhof (Niemcy) zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy normy regulujące wprowadzanie do obrotu na obszarze Wspólnoty tego rodzaju produktu mają zastosowanie przy ustalaniu, czy sporne kurczaki były zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości i czy w związku z tym były uprawnione do refundacji wywozowych.
3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży również do ustalenia, jakie konsekwencje wynikają z okoliczności, że obie pobrane próbki lub tylko jedna z nich wykazały obecność produktów wadliwych, gdy liczba tych próbek nie pozwala na stwierdzenie, czy zostały przekroczone marginesy tolerancji mające zastosowanie w ramach wprowadzania tego produktu do obrotu na obszarze Wspólnoty.
I – Ramy prawne
A – Przepisy dotyczące przyznania refundacji wywozowych
4. Refundacje wywozowe stosowane są w celu wyrównania różnicy pomiędzy cenami danego produktu na rynku światowym a wyższymi cenami tego produktu we Wspólnocie. Refundacje te są finansowane z budżetu wspólnotowego, a dokładniej przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
5. System refundacji wywozowych w momencie wystąpienia okoliczności będących źródłem postępowania przed sądem krajowym był regulowany przez rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87(2) . Rozporządzenie to zawiera w tytule II: „Wywóz do państw trzecich”, rozdziale I: „Uprawnienie do refundacji” przepisy będące podstawą uprawnienia do refundacji. Artykuł 13 rozporządzenia, będący częścią rozdziału I, stanowi:
„Nie przyznaje się żadnej refundacji w odniesieniu do produktów, których jakość nie jest dobra, zgodna z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką oraz – jeżeli produkty te są przeznaczone do spożycia przez ludzi – których użycie w tym celu jest wykluczone lub istotnie ograniczone z powodu ich cech charakterystycznych albo ich stanu” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
6. Po wystąpieniu okoliczności będących źródłem postępowania przed sądem krajowym rozporządzenie nr 3665/87 zostało uchylone i zastąpione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999(3) . Artykuł 21 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi:
„Nie przyznaje się żadnej refundacji do produktów, których jakość handlowa nie jest solidna i właściwa [nie jest dobra, zgodna z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką] w dniu przyjęcia zgłoszenia wywozowego.
Produkty odpowiadają wymogowi ustanowionemu w akapicie pierwszym, jeżeli mogą być wprowadzone do obrotu na obszarze Wspólnoty w [na] normalnych warunkach i zgodnie z opisem znajdującym się we wniosku o przyznanie refundacji oraz jeżeli produkty te są przeznaczone do spożycia przez ludzi, ich użycie w tym celu nie jest wykluczone lub istotnie ograniczone z powodu ich cech charakterystycznych albo ich stanu.
Zgodność produktów z wymogami ustanowionymi w akapicie pierwszym bada się zgodnie z normami lub praktykami obowiązującymi we Wspólnocie.
[…]”.
7. W wyroku z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‑409/03 SEPA(4) Trybunał orzekł, że art. 21 w części, w której stanowi, iż produkty spełniają wymóg posiadania dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, „jeżeli mogą być wprowadzone do obrotu na obszarze Wspólnoty w [na] normalnych warunkach”, nie zmienia stanu prawnego istniejącego na mocy art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, lecz wręcz go potwierdza(5) .
B – Przepisy dotyczące wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego na obszarze Wspólnoty
8. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90(6) ustala ogólne reguły wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego na obszarze Wspólnoty. „Mięso drobiowe” w rozumieniu rozporządzenia oznacza mięso drobiowe nadające się do spożycia przez ludzi(7) .
9. Wspomniane rozporządzenie stanowi w szczególności, że mięso drobiowe zalicza się do klasy A lub B, w zależności od budowy i wyglądu tusz lub ich części.
10. Rozporządzenie stanowi również w art. 1 ust. 3 tiret pierwsze, że jego przepisów nie stosuje się do mięsa drobiowego przeznaczonego do wywozu ze Wspólnoty.
11. Przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1906/90 zostały określone w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1538/91(8) .
12. Zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia tusze drobiowe i części tusz, aby mogły zostać zaliczone do klasy A lub B, muszą spełnić kilka minimalnych norm jakości. I tak muszą być one nienaruszone, uwzględniając rodzaj prezentacji, czyste, wolne od jakichkolwiek widocznych substancji obcych, zabrudzeń lub krwi, pozbawione obcego zapachu, pozbawione widocznych plam krwistych, z wyjątkiem małych i niezauważalnych, oraz pozbawione poważnych stłuczeń. Muszą być one również pozbawione wystających złamanych kości(9) .
13. Jednakże w przypadku, gdy mięso drobiowe jest sprzedawane w partiach, co oznacza w całości tego samego rodzaju, tej samej klasy, tej samej serii produkcyjnej lub z tej samej rzeźni bądź tego samego zakładu rozbioru(10), do wymogów określonych w art. 6 stosuje się marginesy tolerancji. Wymogi te zostały określone w art. 7 rozporządzenia nr 1538/91, który stanowi:
„1. Decyzje wynikające z niezachowania zgodności z art. 1, 2 i 6 można jedynie podejmować w odniesieniu do całej partii, skontrolowanej zgodnie z przepisami niniejszego artykułu.
[...]
3. Z każdej partii w rzeźni, zakładzie rozbioru, magazynach hurtowych i detalicznych lub w czasie odprawy celnej, w przypadku przywozu z państw trzecich, pobiera się losowo następujące liczby poszczególnych produktów określonych w art. 1.
[…]”.
14. Tabela zawarta w ust. 3 tego artykułu precyzuje, jaka powinna być liczność próbki zależnie od wielkości partii. Zgodnie z tabelą dla partii o wielkości od 100 do 500 sztuk liczność próbki wynosi 30. W przypadku partii o wielkości od 501 do 3 200 sztuk liczność próbki wynosi 50, a w przypadku partii przekraczającej 3 200 sztuk liczność próbki wynosi 80.
15. W tabeli tej przewidziano również dopuszczalną liczbę jednostek wadliwych, zależnie od liczności próbki. Dla partii o wielkości od 100 do 500 sztuk na 30 pobranych próbek całkowita dopuszczalna liczba jednostek wadliwych wynosi 5, co obejmuje 2 jednostki niespełniające norm zawartych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1538/91. Dla partii o wielkości od 501 do 3 200 sztuk na 50 pobranych próbek całkowita dopuszczalna liczba jednostek wadliwych wynosi 7, co obejmuje 3 jednostki niespełniające norm zawartych w art. 6. Dla partii o wielkości przekraczającej 3 200 sztuk na 80 pobranych próbek całkowita dopuszczalna liczba jednostek wadliwych wynosi 10, co obejmuje 4 sztuki niespełniające norm zawartych w art. 6.
16. Na mocy art. 7 ust. 5 tego rozporządzenia w przypadku partii mięsa należącego do klasy B wspomniane marginesy tolerancji ulegają podwojeniu.
17. Artykuł 7 ust. 6 rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy badana partia zostaje uznana za niezgodną z przepisami, organ nadzorujący zabrania wprowadzenia jej do obrotu lub nie dopuszcza do wwozu partii pochodzącej z państwa trzeciego do czasu przedstawienia dowodu, że uzyskano zgodność partii z przepisami art. 1 i 6.
C – Przepisy z zakresu kontroli
18. Sąd odsyłający odwołuje się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92(11) regulującego wymianę handlową między państwami członkowskimi Wspólnoty z jednej strony i państwami trzecimi z drugiej strony. Kodeks celny ma zatem zastosowanie do wywozu ze Wspólnoty do państwa trzeciego.
19. Rozporządzenie to w art. 70 i 71 ustanawia fikcję prawną, zgodnie z którą przyjmuje się, że wyniki rewizji części towarów odnoszą się do ich całości. Artykuły te mają następujące brzmienie:
„Artykuł 70
1. Jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem.
Jednakże jeżeli zgłaszający uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów, może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.
2. Do celów stosowania ust. 1, jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, to elementy zgłoszenia dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie.
Artykuł 71
1. Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia.
2. W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu”.
20. Prawo wspólnotowe zawiera również przepisy szczegółowe dotyczące kontroli wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje wywozowe. Ogólne ramy tych przepisów zawarte są w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 386/90(12) . Rozporządzenie to stanowi, że państwa członkowskie przeprowadzają kontrole fizyczne towarów w momencie zakończenia celnych formalności wywozowych oraz przed wydaniem zezwolenia na wywóz tych towarów na podstawie dokumentów przedłożonych jako potwierdzenie informacji zawartych w zgłoszeniu wywozowym(13) . Wspomniane kontrole fizyczne muszą być przeprowadzane wyrywkowo, często i bez uprzedniego ostrzeżenia(14) .
21. Przepisy wykonawcze dotyczące tej kontroli fizycznej, od której uzależnia się przyznanie refundacji wywozowych, są określone przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95(15) .
22. Artykuł 5 tego rozporządzenia stanowi:
„1. Przez »kontrole fizyczne« w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 386/90 należy rozumieć weryfikację zgodności zgłoszenia wywozowego, w tym dokumentów przedstawionych na jego poparcie, z towarem pod względem jego ilości, rodzaju i cech [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej].
W przypadku wystąpienia sytuacji określonej w załączniku stosuje się metody w nim wskazane.
Urząd celny wywozu dba o przestrzeganie art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
[…]”.
II – Stan faktyczny w postępowaniu przed sądem krajowym
23.
W grudniu 1997 r. i w lutym 1998 r. Nowaco Germany (zwana dalej „Nowaco”) zgłosiła do wywozu dwie partie mrożonych kurczaków, obejmujące, odpowiednio, 2 647 i 2 750 kartonów. Z każdej z tych partii właściwy niemiecki organ kontroli dokonał pobrania próbki oraz próbki rezerwowej. Rewizja dwóch próbek pobranych w ramach partii z głoszonej w grudniu 1997 r. wykazała obecność wystających złamanych kości. W przypadku partii zgłoszonej w lutym 1998 r. jedynie w pierwszej próbce występowały otwarte złamania w lewym skrzydle, podczas gdy próbka rezerwowa była wolna od wad.
24. Hauptzollamt (główny urząd celny) uznał, że refundacje wywozowe nie przysługują żadnej z tych dwóch przesyłek.
25. Orzekając w przedmiocie skargi Nowaco na tę decyzję Finanzgericht (sąd finansowy) orzekł, że strona skarżąca była uprawniona do otrzymania w odniesieniu do partii z lutego 1998 r refundacji wywozowych w połowie wysokości oraz oddalił skargę w pozostałej części.
26. Zdaniem tego sądu przedmiotowe towary nie były dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, gdyż nie spełniały one norm określonych w rozporządzeniu nr 1538/91 dotyczących wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego na obszarze Wspólnoty. Sąd postanowił jednakże, iż Nowaco uprawniona była do otrzymania refundacji wywozowych w połowie wysokości w odniesieniu do wywozu partii z lutego 1998 r., gdyż zgodnie z fikcją prawną ustaloną w art. 70 kodeksu celnego przesyłka ta powinna była zostać uznana za składającą się w 50% z produktów będących dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości.
27. Nowaco i Hauptzollamt złożyły rewizję od wyroku Finanzgericht. Nowaco podnosi, że jest uprawniona do refundacji wywozowych w pełnej wysokości, zarówno w odniesieniu do mrożonych kurczaków z grudnia 1997 r., jak i z lutego 1998 r. Hauptzollamt twierdzi z kolei, że refundacje należne są jedynie w odniesieniu do przesyłki z lutego 1998 r. i tylko w odniesieniu do 48,1%, na podstawie stosunku wagi pierwszej próbki, która wykazała obecność wystających złamanych kości, do wagi drugiej, pozbawionej wad próbki.
III – Pytania prejudycjalne
28. Bundesfinanzhof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy w celu ustalenia [dobrej], zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości towaru, w odniesieniu do którego wystąpiono z wnioskiem o refundację wywozową, można zastosować rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu?
2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
a) Czy art. 70 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny ma zastosowanie, w przypadku gdy chodzi o ustalenie, czy produkt, w odniesieniu do którego wystąpiono o refundację wywozową, odznacza się [dobrą], zgodną z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakością?
b) Czy przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 fikcja prawna dotycząca jednolitej jakości ma zastosowanie także wówczas, gdy badaniu poddana jest tylko jedna próbka produktu, podczas gdy właściwe przepisy wspólnotowe dopuszczają wady produktu w pewnej ilości, wobec czego wymagają one, a nawet wyraźnie nakazują, dokonanie kontroli fizycznej określonej minimalnej liczby próbek w celu stwierdzenia, czy zachowane są te marginesy tolerancji?
3) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a) i lit. b):
Jaki skutek ma wspomniana powyżej fikcja prawna jednolitej jakości, jeżeli w ramach jednego zgłoszenia wywozowego pobranych zostało kilka próbek i badanie jednej części próbek wykazało występowanie [dobrej], zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, podczas gdy badanie pozostałej części próbek wykazało brak takiej jakości?”.
IV – Analiza
A – W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego
29. W swoim pierwszym pytaniu prejudycjalnym Bundesfinanzhof dąży w istocie do ustalenia, czy wykładni art. 13 rozporządzenia nr 3665/87 należy dokonywać w ten sposób, że aby uznać, iż mięso drobiowe jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu tego przepisu oraz iż jest uprawnione do refundacji wywozowych, musi ono spełniać normy jakości oraz nie przekraczać marginesów tolerancji ustalonych w art. 6 i 7 rozporządzenia nr 1538/91.
30. W swoim postanowieniu odsyłającym Bundesfinanzhof wskazuje, że pytanie to zostało postawione, gdyż z jednej strony rozporządzenie nr 1538/91 określa szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1906/90, a to ostatnie wyraźnie stanowi, że nie stosuje się go do wywozu mięsa drobiowego ze Wspólnoty. Z drugiej strony rozporządzenie nr 1538/91, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, przewiduje marginesy tolerancji w odniesieniu do wymogów ustanowionych w art. 6 tego rozporządzenia jedynie w zakresie towarów „paczkowanych”, czyli nie w odniesieniu do niepaczkowanych kurczaków.
31. W świetle stanowiska przyjętego przez Trybunału w ww. wyroku w sprawie SEPA uważam, że na pierwsze pytanie sądu odsyłającego należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.
32. W wyroku tym Trybunał orzekł, że wykładni art. 13 rozporządzenia nr 3665/87 należy dokonywać w taki sposób, że za będący „dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości” i w związku z tym uprawniony do refundacji wywozowych należy uznać produkt wywożony ze Wspólnoty do państwa trzeciego, który może być wprowadzany do obrotu na obszarze Wspólnoty na normalnych warunkach(16) . Trybunał orzekł, że mięso wołowe, którego wprowadzenie do obrotu na obszarze Wspólnoty z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi wymagało spełnienia szeregu warunków, w szczególności że mogło być ono sprzedawane jedynie na rynku lokalnym, nie mogło zostać uznane za będące dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu wspomnianego art. 13(17) .
33. Z ww. wyroku w sprawie SEPA można zatem wywnioskować, że aby zostać uznany za będący dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, dany produkt musi spełnić normy jakości, których spełnieniu podporządkowane jest jego wprowadzenie do obrotu na obszarze Wspólnoty z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi.
34. Skoro wprowadzanie do obrotu mięsa drobiowego na terenie Wspólnoty z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi, w momencie wystąpienia okoliczności będących źródłem postępowania przed sądem krajowym, podporządkowane było normom jakości przewidzianym w rozporządzeniu nr 1538/91, te właśnie wymogi mają znaczenie podczas ustalania, czy wywóz partii mięsa drobiowego do państwa trzeciego uprawniony jest do refundacji wywozowych.
35. W świetle wykładni przyjętej w ww. wyroku w sprawie SEPA art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 1906/90, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do wywozu ze Wspólnoty, nie należy według mnie interpretować jako podważający tę ocenę. Przepis ten należy interpretować w taki sposób, że wywóz mięsa drobiowego ze Wspólnoty nie podlega wszystkim ogólnym regułom dotyczącym wprowadzania tego produktu do obrotu na obszarze Wspólnoty, przewidzianym przez rozporządzenie nr 1906/90 i odnoszącym się do klasyfikacji tego produktu do jednej z dwóch kategorii oraz szczegółowych wymogów w zakresie etykietowania.
36. Zakresu stosowania wspomnianego art. 1 ust. 3, który odnosi się jedynie do rozporządzenia nr 1906/90, nie powinno rozszerzać się o normy jakości przewidziane przez rozporządzenie nr 1538/91. Wymogi te mają zatem znaczenie dla celów oceny, czy mięso drobiowe objęte wnioskiem o refundacje wywozowe jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87.
37. Zgodnie z art. 6 rozporządzenia nr 1538/91, aby tusze i części tusz zostały zaliczone do klasy A lub B oraz w związku z tym mogły być wprowadzane do obrotu w celu spożycia przez ludzi we Wspólnocie, powinny one spełnić normy jakości oraz w szczególności być pozbawione wystających złamanych kości. Jednakże obecność takich kości nie stanowi wady, która jest poważna na tyle, aby całkowicie uniemożliwić wprowadzanie przedmiotowych tusz i ich części do obrotu we Wspólnocie.
38. Prawodawca wspólnotowy przewidział bowiem w art. 7 tego rozporządzenia, że w przypadku gdy w partii mięsa drobiowego występują produkty z wystającymi złamanymi kośćmi, nie stanowi to przeszkody we wprowadzaniu tej partii do obrotu, jeżeli liczba produktów wadliwych nie przekracza progu ustalonego w zależności od rozmiaru danej partii i klasy, do której produkty te należą. Odpowiednio, w przypadku partii o wielkości od 100 do 500 sztuk dopuszczalna liczba jednostek z wystającymi złamanymi kośćmi nie powinna, dla próbki o liczności 30 sztuk, przekraczać 2 jednostek w odniesieniu do próbki klasy A i 4 jednostek w odniesieniu do próbki klasy B. W przypadku partii o wielkości od 501 do 3 200 sztuk dopuszczalna liczba jednostek z takimi złamaniami nie powinna, dla próbki o liczności 50 sztuk, przekraczać 3 jednostek w odniesieniu do próbki klasy A i 6 jednostek w odniesieniu do próbki klasy B. W przypadku partii o wielkości przekraczającej 3 200 sztuk dopuszczalna liczba jednostek niezgodnych z wymogami art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1538/91 nie może, dla próbki o liczności 80 sztuk, przekraczać 4 jednostek w odniesieniu do próbki klasy A i 8 jednostek w odniesieniu do próbki klasy B.
39. Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1538/91 stanowi ponadto, że decyzje wynikające z nieprzestrzegania norm jakości ustalonych w art. 6 tego rozporządzenia można podejmować jedynie w odniesieniu do całej partii, skontrolowanej zgodnie z przepisami tegoż art. 7. Wprowadzanie partii mięsa drobiowego do obrotu we Wspólnocie może zatem zostać objęte zakazem jedynie w przypadku, gdy dokonano pobrania próbki zawierającej odpowiednie liczby jednostek zgodnie z art. 7 oraz jeżeli liczba produktów wadliwych w ramach tej próbki przekracza marginesy tolerancji ustalone we wspomnianym artykule.
40. Wynika z tego, że partia mięsa drobiowego zawierająca produkty z wystającymi złamanymi kośćmi, których liczba nie przekracza marginesów tolerancji przewidzianych przez rozporządzenie nr 1538/91 w próbce o liczności ustalonej przez to rozporządzenie, może być bez ograniczeń wprowadzana do obrotu we Wspólnocie.
41. W świetle stanowiska przyjętego przez Trybunał w ww. wyroku w sprawie SEPA, partie takie, mogące w związku z tym być wprowadzane do obrotu we Wspólnocie, muszą zostać uznane za będące dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, co daje podstawę do ubiegania się o refundacje wywozowe. Innymi słowy, w celu ustalenia, czy dana partia mięsa drobiowego może zostać uznana za będącą dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, władze państwa członkowskiego wywozu powinny opierać się na normach jakości wymienionych w art. 6 rozporządzenia nr 1538/91 oraz marginesach tolerancji przewidzianych w art. 7 tegoż rozporządzenia.
42. Nie widzę żadnych powodów w ramach zasad dotyczących przyznawania refundacji wywozowych, aby odejść od wspomnianych marginesów tolerancji i poddać przyznawanie pomocy wspólnotowej konieczności spełnienia ostrzejszych warunków niż te, które należy spełnić w celu wprowadzania produktów do obrotu na terenie całej Wspólnoty.
43. Co więcej, ponieważ, jak podnosi Komisja w swoich uwagach pisemnych, kwota refundacji wywozowych była identyczna zarówno dla mięsa drobiowego zaliczonego do klasy A, jak i dla mięsa drobiowego zaliczonego do klasy B, uważam, że w ramach przyznawania refundacji wywozowych podział ten jest bezprzedmiotowy. W związku z tym, aby wywóz partii mięsa drobiowego uprawniony był do refundacji wywozowych, wystarczy, według mnie, aby nie doszło do przekroczenia marginesów tolerancji przewidzianych dla produktów zaliczonych do klasy B. Produkty takie, spełniające te minimalne wymogi, mogą bowiem na normalnych warunkach znajdować się w obrocie na terenie Wspólnoty.
44. Sąd krajowy zastanawia się, czy marginesy tolerancji przewidziane w art. 7 rozporządzenia nr 1538/91 mają zastosowanie również z tego względu, że marginesy te przewidziane zostały dla towarów paczkowanych, a przedmiotu niniejszej sprawy nie stanowi mięso paczkowane, czyli przeznaczone dla konsumenta końcowego.
45. Jeżeli wykładnia sądu odsyłającego, według której marginesy tolerancji ustalone w rozporządzeniu nr 1538/91 są przewidziane dla produktów paczkowanych, zostałaby uznana za prawidłową, to jednocześnie podzielam wyrażony przez ten sąd pogląd, że marginesy tolerancji, o których mowa, należy stosować również analogicznie do produktów niepaczkowanych.
46. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1906/90 wynika, że paczkowane mięso drobiowe oznacza mięso drobiowe prezentowane zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy Rady 79/112/EWG(18) . Zgodnie z tym przepisem paczkowany środek spożywczy oznacza pojedynczą sztukę przeznaczoną do prezentacji jako takiej konsumentowi końcowemu oraz zakładom żywienia zbiorowego. W konsekwencji, ponieważ wspomniane marginesy tolerancji mają zastosowanie w przypadku, gdy dany produkt przeznaczony jest dla konsumentów, którzy powinni być chronieni w jak najwyższym stopniu, wydaje się logiczne, by marginesy te miały również zastosowanie w przypadku, gdy ten sam produkt przeznaczony jest do sprzedaży pośrednikom.
47. Biorąc pod uwagę wszystkie wymienione wyżej okoliczności, proponuję, aby na pierwsze pytanie prejudycjalne udzielić odpowiedzi, iż wykładni art. 13 rozporządzenia nr 3665/87 powinno się dokonywać w ten sposób, że aby mięso drobiowe zostało uznane za będące dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu tego przepisu oraz było uprawnione do refundacji wywozowych, musi ono spełniać normy jakości i nie przekraczać marginesów tolerancji przewidzianych w art. 6 i 7 rozporządzenia nr 1538/91.
B – W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego, lit. a)
48. W swoim drugim pytaniu prejudycjalnym, lit. a) Bundesfinanzhof dąży do ustalenia, czy przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego fikcja prawna dotycząca jednolitej jakości ma zastosowanie także wówczas, gdy należy ustalić, czy towary objęte wnioskiem o refundację wywozową są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości.
49. Jak zostało już wcześniej wskazane, zgodnie z tym przepisem, jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych jednolitym zgłoszeniem, to przyjmuje się, że jej wyniki odnoszą się do całości towarów nim objętych.
50. Jestem zdania, że na pytanie to również należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zgodnie z art. 1 kodeksu celnego kodeks ten stosuje się do handlu między Wspólnotą a państwami trzecimi oraz, co znajduje potwierdzenie w motywie ósmym rozporządzenia nr 2221/95 ustalającego szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli fizycznej produktów rolnych uprawnionych do refundacji wywozowych, kodeks ten stosuje się w szczególności przy wywozie produktów uprawnionych do wspomnianych refundacji.
51. Opinii mojej nie zmienia okoliczność, która, jak wskazuje sąd odsyłający, skłoniła go do zadania niniejszego pytania prejudycjalnego, iż eksporter nie jest zobowiązany do przedstawienia w zgłoszeniu wywozowym, na podstawie którego przeprowadza się kontrolę fizyczną towarów, informacji na poparcie faktu, że dany produkt jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości.
52. Zgodnie z tym, co orzekł Trybunał w wyroku z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie C‑309/04 Fleisch-Winter(19), dobra, zgodna z prawem, dobrymi obyczajami i praktyką kupiecką jakość stanowi przesłankę przyznania refundacji, a eksporter, zgłaszając towar w ramach procedury przyznawania tego rodzaju pomocy wspólnotowej, zakłada, że towar ten przesłankę tę spełnia(20) .
53. Celem kontroli fizycznej wywożonych produktów nie jest zatem jedynie zbadanie, czy produkty te zgodne są ze wskazaniami zawartymi w zgłoszeniu wywozowym. Celem tej kontroli jest także zbadanie, czy produkty te są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, co wyraźnie zostało podkreślone w art. 5 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2221/95, który stanowi, że urząd celny wywozu dba o przestrzeganie art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87.
54. Fikcja prawna przewidziana w art. 70 kodeksu celnego ma zastosowanie, gdy należy ustalić, czy dany towar jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości. Wniosek ten odzwierciedla podwójny cel uregulowań wspólnotowych w zakresie polityki celnej, którym jest z jednej strony zapewnienie, aby przyznawanie pomocy wywozowej było ograniczone do produktów spełniających wymogi jakości przewidziane przez uregulowania wspólnotowe oraz z drugiej strony zagwarantowanie, aby stosowane procedury były szybkie i skuteczne. Osiągnięcie tego drugiego celu byłoby zagrożone, gdyby w celu ustalenia, czy dane produkty rzeczywiście są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, urząd celny państwa członkowskiego wywozu zmuszony był przeprowadzić rewizję całości partii objętej jednolitym zgłoszeniem.
55. Zgodnie z powyższym proponuję, aby na drugie pytanie prejudycjalne lit. a) udzielić odpowiedzi, że przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego fikcja prawna jednolitej jakości ma zastosowanie podczas ustalania, czy towar objęty wnioskiem o refundację wywozową powinien zostać uznany za będący dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87.
C – W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego, lit. b)
56. W swoim drugim pytaniu prejudycjalnym, lit. b) Bundesfinanzhof zasadniczo dąży do ustalenia, czy przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92 fikcja prawna jednolitej jakości ma zastosowanie, gdy obowiązujące przepisy wspólnotowe przewidują marginesy tolerancji dla liczby produktów wadliwych oraz gdy liczba jednostek wchodzących w skład próbki pobranej w celu przeprowadzenia kontroli fizycznej produktów przed ich wywozem jest niższa od minimalnej liczby jednostek ustalonej przez te przepisy dla celów zbadania zgodności z marginesami tolerancji.
57. Bundesfinanzhof wskazuje, że pytanie to zostało zadane, gdyż w przypadku obydwu spornych przesyłek próbki pobrane przez organy celne w celu ustalenia, czy liczba produktów z wystającymi złamanymi kośćmi nie przekroczyła marginesów tolerancji przewidzianych w art. 7 rozporządzenia nr 1538/91, nie zawierały wystarczającej liczby jednostek.
58. Uważam, że w tej sytuacji fikcja prawna przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego nie ma zastosowania.
59. Jak zostało wcześniej wskazane, w celu ustalenia, czy mięso drobiowe objęte wnioskiem o refundację wywozową może zostać uznane za będące dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, organy celne państwa członkowskiego wywozu muszą uwzględniać zarówno normy jakości ustalone w art. 6 rozporządzenia nr 1538/91, jak i marginesy tolerancji przewidziane w art. 7 tegoż rozporządzenia. Rzeczone marginesy tolerancji zostały określone w stosunku do wielkości partii i próbki.
60. W ramach analizy dotyczącej odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne doszedłem do wniosku, że aby uznać, iż mięso drobiowe jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości i w związku z tym jest uprawnione do refundacji wywozowych, dopuszczalna liczba tusz i części tusz z wystającymi złamanymi kośćmi nie powinna przekraczać, w przypadku partii o wielkości od 100 do 500 sztuk, 4 jednostek dla próbki o liczności 30 sztuk, w przypadku partii o wielkości od 501 do 3 200 sztuk, 6 jednostek dla próbki o liczności 50 sztuk oraz w przypadku partii o wielkości przekraczającej 3 200 sztuk, 8 jednostek dla próbki o liczności 80 sztuk.
61. Badanie zgodności z tymi marginesami tolerancji wymaga w konsekwencji, aby podczas kontroli fizycznej produktów przed ich wywozem organy celne państwa członkowskiego wywozu pobrały w charakterze próbki odpowiednią liczbę jednostek zgodnie z wymogami art. 7 rozporządzenia nr 1538/91. Zastosowanie fikcji prawnej jednolitej jakości, przewidzianej w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego, w celu ustalenia, czy mięso drobiowe przed jego wywozem do państwa członkowskiego jest dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, zakłada w związku z tym, że pobrana podczas kontroli fizycznej próbka zgodna jest z wymogami art. 7 rozporządzenia nr 1538/91, czyli obejmuje 30, 50 lub 80 sztuk, zależnie od tego, czy przeprowadzana kontrola dotyczy, odpowiednio, partii o wielkości od 100 do 500 sztuk, od 501 do 3 200 sztuk oraz przekraczającej 3 200 sztuk.
62. Proponuję zatem, aby na drugie pytanie prejudycjalne, lit. b) udzielić odpowiedzi, że przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92 fikcja prawna jednolitej jakości nie ma zastosowania w przypadku, gdy obowiązujące przepisy wspólnotowe przewidują marginesy tolerancji dla produktów wadliwych oraz gdy liczba jednostek wchodzących w skład próbki pobranej w celu przeprowadzenia kontroli fizycznej produktów przed ich wywozem jest niższa od minimalnej liczby jednostek, ustalonej przez te przepisy dla celów zbadania zgodności z rzeczonymi marginesami tolerancji.
D – W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego
63. Bundesfinanzhof, w przypadku gdy na pytanie 2 lit. a) i b) zostanie udzielone odpowiedź twierdząca, dąży do wyjaśnienia, jaki skutek ma fikcja prawna jednolitej jakości, jeżeli spośród towarów będących przedmiotem wywozu, objętych jednolitym zgłoszeniem, zostało pobranych kilka próbek i badanie części tych próbek wykazuje, że towary te są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, podczas gdy badanie pozostałej części wykazuje brak tego rodzaju jakości.
64. Chociaż sąd odsyłający pragnie uzyskać odpowiedź na to pytanie jedynie w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne lit. a) i b), udzielenie na nie odpowiedzi wydaje mi się konieczne w celu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed sądem krajowym, nawet jeśli, jak zostało wskazane powyżej, Trybunał postanowi udzielić na poprzednie pytanie odpowiedzi negatywnej. W konsekwencji zwracam się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na trzecie pytanie prejudycjalne.
65. Biorąc pod uwagę okoliczności postępowania przed sądem krajowym, jednocześnie zwracam się do Trybunału o nieograniczanie analizy wspomnianego pytania do sytuacji, w których wyniki kontroli fizycznej pobranych próbek okazały się sprzeczne, jak miało to miejsce w przypadku przesyłki z lutego 1998 r. Proponuję, aby trzecie pytanie traktować jako dążące do wyjaśnienia, jakie konsekwencje powinny wyciągnąć organy celne państwa członkowskiego wywozu, jeżeli liczba jednostek wchodzących w skład próbki pobranej podczas kontroli fizycznej produktów przed ich wywozem jest niższa od liczby jednostek przewidzianych przez mające zastosowanie prawodawstwo wspólnotowe w celu zbadania zgodności z marginesami tolerancji, które prawodawstwo to określa, oraz jeżeli badanie tych próbek wykazuje niezgodność z tym prawodawstwem całkowitej lub częściowej liczby jednostek wchodzących w skład tej próbki.
66. W niniejszej sprawie Finanzgericht ustalił, na podstawie wyników badania próbek pobranych spośród przesyłek zamrożonych kurczaków z grudnia 1997 r. i lutego 1998 r., że w odniesieniu do przesyłki z grudnia 1997 r. nie przysługują refundacje wywozowe, gdyż obie pobrane próbki wykazały obecność wystających złamanych kości, oraz że w odniesieniu do przesyłki z lutego 1998 r. refundacje przysługują jedynie do wysokości połowy kwoty, gdyż tylko jedna z dwóch pobranych próbek zawierała wadliwe produkty.
67. Występujący przed Bundesfinanzhof Hauptzollamt wnosił, aby orzeczenie to zostało potwierdzone w zakresie, w którym dotyczyło ono przesyłki z grudnia 1997 r., oraz aby w odniesieniu do przesyłki z lutego 1998 r. refundacje wywozowe zostały przyznane w wysokości 48,1%, czyli proporcjonalnie do wagi próbki pozbawionej wad w stosunku do wagi drugiej próbki, której badanie wykazało obecność wystających złamanych kości.
68. Podobnie jak sąd odsyłający jestem zdania, że rozwiązania te nie mogą zostać utrzymane zarówno w odniesieniu do przesyłki z grudnia 1997 r., jak i do przesyłki z lutego 1998 r. jedynie w oparciu o wyniki badania pobranych próbek.
69. Jak bowiem zostało wcześniej ustalone w przypadku, gdy pobrane próbki nie zawierają określonej liczby jednostek zgodnych z przepisami art. 7 rozporządzenia nr 1538/91, fikcja prawna jednolitej jakości przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu celnego nie może mieć zastosowania. Wyniki badania próbek pobranych w niniejszej sprawie nie mogą zatem odnosić się do wszystkich produktów objętych zgłoszeniem dotyczącym każdej z przesyłek.
70. Punktem wyjścia w celu ustalenia, jaki skutek w niniejszej sprawie mają wyniki badania próbek, jest według mnie art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, zgodnie z którym refundacja nie przysługuje, jeżeli produkty nie są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości.
71. W świetle tego wymogu sam fakt, że omawiane próbki zostały pobrane z naruszeniem przepisów art. 7 rozporządzenia nr 1538/91, nie wystarcza moim zdaniem, aby przyznać eksporterowi prawo do wypłaty przedmiotowych refundacji. Okoliczność, że badanie próbek wykazało obecność produktów wadliwych, stanowi czynnik, który podaje w wątpliwość zgodność wywożonych produktów z wymogami wskazanymi w art. 13 rozporządzenia nr 3665/87.
72. Ponieważ nie istnieją wspólne normy regulujące tego rodzaju sytuację oraz ponieważ, zgodnie z art. 10 WE, na państwie członkowskim spoczywa ciężar zapewnienia stosowania na jego terytorium uregulowań wspólnotowych, w szczególności w ramach wspólnej polityki rolnej(21), do władz krajowych, czyli także sądów, należy obowiązek zbadania, zgodnie z normami określonymi w prawie krajowym, czy w odniesieniu do omawianej przesyłki liczba produktów wadliwych nie przekracza marginesów tolerancji przewidzianych przez mające zastosowanie przepisy. Organy celne państwa członkowskiego wywozu powinny mieć zatem możliwość udowodnienia za pomocą innych środków niż próbki pobrane z naruszeniem obowiązujących uregulowań wspólnotowych, że przewidziane w tych uregulowaniach marginesy tolerancji zostały przekroczone.
73. Jednakże uważam, że w przypadku gdy dostarczenie takich dowodów jest niemożliwe, eksporter nie powinien ostatecznie być pozbawiony refundacji wywozowych na podstawie próbek, które nie pozwalają na zbadanie, czy marginesy tolerancji przewidziane w mających zastosowanie uregulowaniach wspólnotowych zostały przekroczone. W związku z tym rozstrzygnięcie przyjęte w wyroku w sprawie C‑290/01 Derudder(22) nie może moim zdaniem mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
74. W wyroku tym Trybunał został postawiony przed sytuacją, w której zgłaszający towar do odprawy celnej kwestionował nałożony na niego przez organy celne państwa członkowskiego obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych w odniesieniu do przywozu na obszar Wspólnoty ryżu, w szczególności z powodu, że pobrane przez te organy próbki towarów nie były reprezentatywne(23) . Sprawa dotyczyła ustalenia, czy wykładni przepisów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że zgłaszający lub podmiot go reprezentujący, obecny przy pobieraniu przez organy celne próbek przywożonych towarów i niekwestionujący reprezentatywności próbki, mają prawo kwestionować rzeczoną reprezentatywność, w przypadku gdy organy te zażądają od niego, po przeprowadzeniu badania tej próbki, pokrycia dodatkowego długu celnego.
75. Trybunał orzekł, że zgłaszający lub jego przedstawiciel mają prawo, w okolicznościach takich jak będące przedmiotem rozpoznawanej przez niego sprawy, kwestionować reprezentatywność próbki. Jednakże Trybunał ograniczył wykonywanie tego prawa. Trybunał postanowił bowiem, że prawo to może być wykonywane tylko w stosunku do towarów, które nie zostały zwolnione lub, po ich zwolnieniu, tylko jeżeli pozostają one w stanie całkowicie niezmienionym, co powinien wykazać zgłaszający(24) .
76. Wynika z tego, że w przypadku niespełnienia żadnego z tych warunków zgłaszający musi ponieść konsekwencje okoliczności, że badanie pobranej próbki wykazało, iż wchodzące w jej skład towary nie są zgodne z tymi, które zostały objęte zgłoszeniem.
77. Rozstrzygnięcie to nie może, w mojej opinii, mieć zastosowania do sytuacji, gdy uregulowania wspólnotowe wyraźnie przewidują marginesy tolerancji dla wadliwych produktów oraz szczegółowo określają, jaka powinna być liczność próbki pobranej w celu przeprowadzenia kontroli fizycznej danych towarów, mającej ustalić, czy rzeczone marginesy tolerancji nie zostały przekroczone. W takich okolicznościach wydaje się uzasadnione, aby wyjść z założenia, że to na zainteresowanych organach celnych państwa członkowskiego wywozu spoczywa obowiązek znajomości obowiązującego prawa wspólnotowego i zapewnienia jego stosowania. Analiza ta znajduje poparcie w art. 5 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2221/95, który stanowi, jak zostało wskazane, że urząd celny państwa członkowskiego wywozu dba o przestrzeganie art. 13 rozporządzenia nr 3665/87.
78. Badanie zgodności z rzeczonymi marginesami tolerancji wymaga w konsekwencji, aby organy celne pobierały próbkę zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami wspólnotowymi w zakresie wprowadzania do obrotu mięsa drobiowego, czyli o liczności 30, 50 lub 80 jednostek, zależnie od liczby jednostek wchodzących w skład wywożonej partii. Zezwolenie organom celnym na pobieranie mniejszej liczby jednostek od ustalonej liczby skutkowałoby poważnym obniżeniem skuteczności kontroli fizycznej wywożonych towarów, gdyż wraz z liczbą pobieranych jednostek zwiększa się prawdopodobieństwo wykrycia wadliwych produktów. Tego rodzaju kontrola fizyczna, która ogranicza się do badania liczby jednostek mniejszej niż ustalona, mogłaby wobec tego doprowadzić do przyznania refundacji wywozowych w stosunku do partii, które nie spełniają obowiązujących wymogów jakości.
79. Jednocześnie stwierdzenie w niniejszej sprawie, że przesyłki z grudnia 1997 r. i lutego 1998 r. nie są dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, jedynie na podstawie próbek pobranych z naruszeniem przepisów art. 7 rozporządzenia nr 1538/91 skutkowałoby umożliwieniem organom krajowym podejmowania działań z lekceważeniem tych uregulowań oraz pozbawiałoby podmioty gospodarcze praw, które zostały im przyznane przez prawodawcę wspólnotowego.
80. Moim zdaniem wniosek ten nie kłóci się z rozstrzygnięciem przyjętym niedawno w ww. wyroku w sprawie Fleisch-Winter. W sprawie tej postępowanie przed sądem krajowym dotyczyło wniosku o przyznanie refundacji do wywozu do państwa trzeciego partii mięsa wołowego, w stosunku do którego, jak wykazało dochodzenie przeprowadzone przez służby celne państwa członkowskiego wywozu, zachodziło podejrzenie, że może ono pochodzić ze Zjednoczonego Królestwa oraz w związku z tym może być objęte zakazem wywozu z tego państwa członkowskiego, wydanego w ramach zwalczania choroby gąbczastego zwyrodnienia mózgu (BSE).
81. Należało ustalić, czy wykładni art. 13 rozporządzenia nr 3665/87 należy dokonywać w ten sposób, że na eksporterze ciąży obowiązek wykazania, w celu uzyskania refundacji, iż wywożony produkt nie pochodzi z państwa członkowskiego objętego zakazem wywozu, gdy z ustaleń administracji krajowej wynika podejrzenie, iż produkt ten podlega takiemu zakazowi. Trybunał uznał, że w przypadku gdy ograny administracji krajowej mają takie podejrzenia, na eksporterze spoczywa obowiązek wykazania, że produkt ten nie pochodzi z państwa członkowskiego objętego zakazem wywozu(25) .
82. W związku z tym na eksporterze spoczywa obowiązek wykazania, w razie wystąpienia wątpliwości co do pochodzenia towaru, że towar ten nie pochodzi z państwa członkowskiego, z terenu którego zakazany został wywóz na teren innego państwa członkowskiego. Należy jednakże dodać, że Trybunał, dochodząc do tego wniosku, orzekł, iż pochodzenie danego produktu może zostać uznane za cechę prawną, której nie da się ustalić w drodze kontroli fizycznej, którą organy celne zobowiązane są przeprowadzić na mocy rozporządzenia nr 386/90 i art. 5 rozporządzenia nr 2221/95(26) .
83. Dokonane przez Trybunał rozróżnienie między pochodzeniem produktu i innymi jego cechami, które mogą zostać zbadane w drodze kontroli fizycznej tego produktu, pozwala stwierdzić, że przyjęte rozstrzygnięcie w zakresie pochodzenia nie może mieć zastosowania w odniesieniu do tych pozostałych cech. Wynika z tego, że rozstrzygnięcie przyjęte w ww. wyroku w sprawie Fleisch-Winter nie ma zastosowania do sytuacji, gdy wątpliwość dotyczy zgodności z wymogami jakości, ustalonymi w art. 6 rozporządzenia nr 1538/91, w szczególności z wymogiem, aby tusze drobiowe i części tusz były pozbawione wystających złamanych kości.
84. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał udzielił odpowiedzi na trzecie pytanie prejudycjalne w następujący sposób: w przypadku gdy badanie próbek pobranych podczas kontroli fizycznej produktów objętych jednolitym zgłoszeniem wykazało obecność produktów niezgodnych z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym, lecz liczba jednostek wchodzących w skład próbki jest niższa od liczby przewidzianej w celu ustalenia zgodności z marginesami tolerancji przewidzianymi przez to prawodawstwo, na organach krajowych spoczywa obowiązek zbadania zgodnie z normami określonymi w prawie krajowym, czy w ramach przedmiotowej przesyłki liczba produktów wadliwych nie przekracza tych marginesów tolerancji. Jednakże jeżeli nie ma dowodów na przekroczenie tych marginesów tolerancji, eksporter nie może być pozbawiony prawa do refundacji wywozowych.
V – Wnioski
85. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, proponuję udzielić następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne Bundesfinanzhof:
1) Wykładni art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych należy dokonywać w ten sposób, że aby mięso drobiowe zostało uznane za będące dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu tego przepisu oraz aby było uprawnione do refundacji wywozowych, musi ono spełniać wymogi jakości i marginesy tolerancji przewidziane w art. 6 i 7 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1000/96 z dnia 4 czerwca 1996 r.
2) Przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny fikcja prawna jednolitej jakości ma zastosowanie podczas ustalania, czy towar objęty wnioskiem o refundację wywozową powinien zostać uznany za będący dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87.
3) Rzeczona fikcja prawna nie ma zastosowania w przypadku, gdy obowiązujące przepisy wspólnotowe przewidują marginesy tolerancji dla produktów wadliwych oraz gdy liczba jednostek wchodzących w skład próbki pobranej w celu przeprowadzenia kontroli fizycznej produktów przed ich wywozem jest niższa od minimalnej liczby jednostek ustalonej przez te przepisy dla celów zbadania zgodności z marginesami tolerancji.
4) W przypadku gdy badanie próbek pobranych podczas kontroli fizycznej produktów objętych jednolitym zgłoszeniem wykazało obecność produktów niezgodnych z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym, lecz liczba jednostek wchodzących w skład próbki jest niższa od liczby przewidzianej w celu ustalenia zgodności z marginesami tolerancji przewidzianymi przez to prawodawstwo, na organach krajowych spoczywa obowiązek zbadania zgodnie z normami określonymi w prawie krajowym, czy w ramach przedmiotowej przesyłki liczba produktów wadliwych nie przekracza tych marginesów tolerancji. Jednakże jeżeli nie ma dowodów na przekroczenie tych marginesów tolerancji, eksporter nie może być pozbawiony prawa do refundacji wywozowych.
(1) .
(2)  –	Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych dla produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1).
(3)  –	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102 str. 11).
(4)  –	Wyrok z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C‑409/03 SEPA, Zb.Orz, str. I‑4321.
(5)  –	Ibidem, pkt 27.
(6)  –	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1906/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu (Dz.U L 173, str. 1).
(7)  –	Artykuł 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1906/90. Przepisy kontroli sanitarnej mające zagwarantować, że świeże mięso drobiowe nadaje się do spożycia przez ludzi, zostały zharmonizowane przez dyrektywę Rady 71/118/EWG z dnia 15 lutego 1971 r. w sprawie problemów zdrowotnych wpływających na handel świeżym mięsem drobiowym (Dz.U. L 55, str. 23).
(8)  –	Rozporządzenie Komisji z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1906/90 (Dz.U. L 143, str. 11), zmienione ostatnio rozporządzeniem Komisji nr 1000/96 z dnia 4 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 134, str. 9), zwane dalej „rozporządzeniem nr 1538/91”.
(9)  –	Artykuł 6 ust. 1 tiret piąte rozporządzenia nr 1538/91.
(10)  –	Pojęcie „partia” zostało zdefiniowane w art. 1a rozporządzenia nr 1538/91.
(11)  –	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, str. 1), zwany dalej „kodeksem celnym”.
(12)  –	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 386/90 z dnia 12 lutego 1990 r. w sprawie monitorowania wywozu produktów rolnych otrzymujących refundacje lub inne kwoty (Dz.U. L 42, str. 6).
(13)  –	Artykuł 2 lit. a) rozporządzenia nr 386/90.
(14)  –	Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 386/90.
(15)  –	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2221/95 z dnia 20 września 1995 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 386/90 w zakresie kontroli fizycznej wywozu produktów rolnych otrzymujących refundację (Dz.U. L 224, str. 13), ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1167/97 z dnia 26 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 169, str. 12, zwane dalej „rozporządzeniem nr 2221/95”).
(16)  –	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie SEPA, pkt 22‑32.
(17)  –	Ibidem, pkt 32.
(18)  –	Dyrektywa Rady 79/112/EWG z dnia 18 grudnia 1978 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących etykietowania, prezentacji i reklamowania środków spożywczych przeznaczonych dla konsumenta końcowego (Dz.U 1979, L 33, str. 1), zmieniona dyrektywą Rady 89/395/EWG z dnia 14 lipca 1989 r. (Dz.U. 1186, str. 17) [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej dyrektywy poniżej].
(19)  –	Wyrok z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie C‑309/04 Fleisch-Winte, Zb.Orz. str. I‑10349.
(20)  –	Punkty 28 i 32.
(21)  –	Wyrok z dnia 21 września 1983 r. w sprawach połączonych od 205/82 do 215/82 Deutsche Milchkontor i in., Rec. str. 2633, pkt 17.
(22)  –	Wyrok z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie C‑290/01 Derudder, Rec. str. I‑2041.
(23)  –	Spór dotyczył przywozu na obszar Wspólnoty partii ryżu zgłoszonego jako „ryż łamany”. Urząd celny dokonał pobrania kilku próbek tego towaru, których badanie wykazało, że towar ten nie składa się w co najmniej 90% z ryżu łamanego, co skutkowało nałożeniem na niego obowiązku zapłaty należności celnych przywozowych w wyższej wysokości.
(24)  –	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Derudder, pkt 47.
(25)  –	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Fleisch-Winter, pkt 37.
(26)  –	Ibidem, pkt 34.