BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN
18 december 2009
Zaak F‑92/09 R
U
tegen
Europees Parlement
„Openbare dienst – Kort geding – Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging van ontslagbesluit – Spoedeisendheid – Fumus boni juris”
Betreft: Beroep, ingesteld krachtens de artikelen 242 EG, 243 EG, 157 EA en 158 EA, waarmee U enerzijds de nietigverklaring vordert
van het besluit van het Parlement van 6 juli 2009 om haar te ontslaan, en anderszijds verzoekt om voorlopige maatregelen.
Beslissing: De tenuitvoerlegging van het besluit van 6 juli 2009 om verzoekster te ontslaan wordt opgeschort tot de eindbeslissing van
het Gerecht. Er behoeft niet afzonderlijk uitspraak te worden gedaan over de vorderingen tot herstel in het ambt van verzoekster,
noch over de vorderingen tot het gelasten van alle nodige maatregelen tot vrijwaring van haar rechten en belangen. De beslissing
omtrent de kosten wordt aangehouden.
Samenvatting
1.      Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorlopige maatregelen – voorwaarden voor toekenning – „Fumus boni juris”
– Spoedeisendheid – Cumulatieve voorwaarden – Volgorde van onderzoek en wijze van toetsing
(Art. 278 VWEU en 279 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2)
2.      Kort geding – Opschorting van tenuitvoerlegging – Voorwaarden voor toekenning – Ernstige en onherstelbare schade – Bewijslast
(Art. 278 VWEU; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 102, lid 2)
3.      Ambtenaren – Bezoldiging – Gezinstoelagen – Toelage voor ten laste komend kind – Gelijkstelling van persoon met ten laste
komend kind
(Ambtenarenstatuut, bijlage VII, art. 2, lid 4, en 17, lid 2)
4.      Ambtenaren – Ontslag wegens ongeschiktheid voor ambt – Zorgplicht
1.      Op grond van artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken moeten verzoeken
tot verkrijging van een voorlopige maatregel een duidelijke omschrijving bevatten van de omstandigheden waaruit het spoedeisend
karakter van het verzoek blijkt, alsmede van de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel
waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt (fumus boni juris).
De voorwaarden inzake de spoedeisendheid en de fumus boni juris zijn cumulatief, zodat een verzoek tot verkrijging van voorlopige
maatregelen moet worden afgewezen wanneer aan één van die voorwaarden niet is voldaan.
In het kader van dit algemene onderzoek beschikt de kortgedingrechter over een ruime beoordelingsvrijheid en kan hij, met
inachtneming van de bijzonderheden van de zaak, vrij bepalen hoe en in welke volgorde die verschillende voorwaarden moeten
worden onderzocht, aangezien geen enkele regel van gemeenschapsrecht hem een vooraf vastgesteld onderzoeksschema voor de beoordeling
van de noodzaak van voorlopige maatregelen voorschrijft.
(cf. punten 40‑42)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 9 augustus 2001, De Nicola/EIB, T‑120/01 R, JurAmbt. blz. I‑A‑171 en II‑783, punten 12 en 13
Gerecht voor ambtenarenzaken: 31 mei 2006, Bianchi/ ETF, F‑38/06 R, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑27 en II‑A‑1‑93, punten 20 en 22
2.      Ofschoon zuiver geldelijke schade in beginsel niet als onherstelbaar of zelfs maar moeilijk herstelbaar kan worden beschouwd,
omdat er later steeds een financiële vergoeding voor kan worden geboden, dient de kortgedingrechter evenwel aan de hand van
de bijzondere omstandigheden van het concrete geval na te gaan of de onmiddellijke tenuitvoerlegging van het besluit waartegen
het verzoek om opschorting is gericht, de verzoeker ernstige en onmiddellijke schade kan berokkenen die zelfs door de nietigverklaring
van het besluit aan het einde van de procedure in de hoofdzaak niet meer kan worden hersteld.
In casu moet de kortgedingrechter zich ervan vergewissen dat verzoekster, haar specifieke situatie in aanmerking genomen,
over de middelen beschikt ter bestrijding van alle uitgaven die noodzakelijk zijn om tot het moment van de beslissing in de
hoofdzaak in haar eigen basisbehoeften te voorzien.
(cf. punten 47, 49 en 50)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 30 november 1993, D./Commissie, T‑549/93 R, Jurispr. blz. II‑1347, punt 45; 10 februari 1999, Willeme/Commissie,
T‑211/98 R, JurAmbt. blz. I‑A‑15 en II‑57, punt 37; 28 november 2003, V/Commissie, T‑200/03 R, JurAmbt. blz. I‑A‑317 en II‑1549,
punt 57
3.      Artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut bepaalt dat een persoon ten aanzien van wie de ambtenaar een wettelijke
onderhoudsplicht heeft welke hem zware lasten oplegt, in uitzonderlijke gevallen, bij bijzonder, met redenen omkleed besluit
van het tot aanstelling bevoegd gezag, genomen op grond van bewijsstukken, met een te zijnen laste komend kind kan worden
gelijkgesteld. De omstandigheid dat een ambtenaar er niet om heeft verzocht dat een van zijn gezinsleden overeenkomstig deze
bepalingen met een ten laste komend kind wordt gelijkgesteld, vormt evenwel geen bewijs dat die ambtenaar zijn gezin, dat
in het land van herkomst is gebleven, niet financieel ondersteunt.
Bovendien bepaalt artikel 17, lid 2, van bijlage VII bij het Statuut dat de ambtenaar een deel van zijn bezoldiging kan laten
overmaken naar een andere lidstaat dan die waar hij zijn functie uitoefent, ten behoeve van een kind ten laste of een persoon
ten aanzien van wie de ambtenaar op grond van een rechterlijke beslissing of een besluit van de bevoegde autoriteit een onderhoudsplicht
heeft. De omstandigheid dat een ambtenaar niet heeft aangevoerd dat hij voldeed aan de in deze bepalingen genoemde bijzondere
voorwaarden voor het laten overmaken van een deel van zijn bezoldiging naar zijn in zijn land van herkomst gebleven gezin,
bewijst echter evenmin dat die ambtenaar dat gezin niet financieel ondersteunt.
(cf. punten 59 en 60)
4.      De zorgplicht gebiedt de administratie om, wanneer er twijfel bestaat omtrent de medische oorzaken van de problemen die een
ambtenaar ondervindt bij het vervullen van de aan hem opgedragen taken, alles in het werk te stellen om deze twijfel weg te
nemen voordat de beslissing wordt genomen om hem te ontslaan.
Dit vereiste is bovendien terug te vinden in de interne regeling van het Parlement betreffende het onderkennen, behandelen
en verhelpen van mogelijke gevallen van onvoldoende geschiktheid van de ambtenaar voor het ambt, aangezien artikel 8 van dat
reglement bepaalt dat het aan de eindbeoordelaar staat om zich, in bepaalde omstandigheden, te wenden tot de medische dienst
van het Parlement wanneer hij kennis heeft van feiten waaruit kan blijken dat het gedrag dat de ambtenaar wordt verweten een
medische oorzaak zou kunnen hebben.
Voorts zijn de op grond van de zorgplicht op de administratie rustende verplichtingen aanzienlijk strenger wanneer het gaat
om de bijzondere situatie van een ambtenaar ten aanzien van wie twijfel bestaat omtrent zijn psychische gezondheid en, bijgevolg,
zijn bekwaamheid om zijn eigen belangen naar behoren te verdedigen. Dit geldt te meer wanneer de belanghebbende wordt bedreigd
met ontslag en zich derhalve in een kwetsbare positie bevindt.
(cf. punten 75‑77)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 26 februari 2003, Latino/Commissie, T‑145/01, JurAmbt. blz. I‑A‑59 en II‑337, punt 93
Gerecht voor ambtenarenzaken: 13 december 2006, de Brito Sequeira Carvalho/Commissie, F‑17/05, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑149 en
II‑A‑1‑577, punt 72