61964C0052
Conclusies van de Advocaat-Generaal Joseph Gand
van 10 november 1965 (
1
)
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Ofschoon de drie beroepen, welke bij U zijn ingediend onder de nos. 52-64, 12-65 en 47-65, afkomstig zijn van verschillende verzoekers die echter allen deel uitmaken van een talendienst, en de eerste twee tegen de Commissie van de E.E.G. zijn gericht, de derde tegen het Europees Parlement, willen wij U toch toestemming vragen om te hunnen aanzien één gemeenschappelijke conclusie voor te dragen. Zij lijken namelijk zeer sterk op elkaar, zijn vrijwel identiek en het kenmerkende ervan is, dat zij alle zijn ingegeven door Uw arrest 70-63 van 7 juli 1964. Wat de eerste twee betreft heeft de verwerende instelling gesteld, dat de beroepen niet-ontvankelijk zijn; wat het derde betreft, heeft Uw Kamer bij een beschikking van 14 juli 1.1. besloten artikel 92 van het Reglement voor de procesvoering toe te passen en eerst uitspraak te doen over de ontvankelijkheid.
I
Wij zullen nu eerst de feiten nagaan, waarbij wij de volgorde van inschrijving der verzoekschriften in acht zullen nemen.
a)
Pfloeschner, die het beroep 52-64 heeft ingesteld, is in 1958 als tolk in dienst getreden van de Commissie van de E.E.G. en kreeg op het ogenblik van de inwerkingtreding van het Statuut de rang L/B salaristrap 4. Bij beschikking van 21 december 1962 werd hij in vaste, dienst aangesteld en ingedeeld in de rang L/A 5, salaristrap 5, met ingang van 1 januari 1962. Vervolgens werd hij bij beschikking van 23 september 1963 opnieuw ingedeeld en wel in de rang L/A 4, salaristrap 2, met ingang van diezelfde datum, te weten 1 januari 1962.
Pfloeschner heeft met zijn brieven van 24 juli en 30 september 1964, welke respectievelijk aan de directeur-generaal van de administratie en aan de Commissie waren geadresseerd, met een beroep op Uw arrest 70-63 van 7 juli daaraan voorafgaand, toekenning gevraagd van de salaristrap 4, met anciënniteit in salaristrap vanaf 1 januari 1962. Op 2 oktober 1964 liet de directeur-generaal van de administratie hem weten, dat zijn klacht onderzocht werd, maar toen de betrokkene, twee maanden na de dag van indiening van zijn klacht — de termijn bedoeld in artikel 91, lid 2, van het Statuut — nog geen antwoord had ontvangen, heeft hij het beroep dat is ingeschreven op 23 november 1964, bij U ingesteld.
b)
Het geval van Bauer, die het beroep 12-65 heeft ingesteld, grenst zeer nauw aan het voorgaande. Bauer, die evenals Pfloeschner deel uitmaakt van de talendienst van de Commissie van de E.E.G., werd op 21 december 1962 in vaste dienst aangesteld in de rang L/A 5, salaristrap 8, met ingang van 1 januari 1962 en vervolgens werd hij met ingang van dezelfde datum bij een beschikking van 23 september 1963 opnieuw ingedeeld en wel in de rang L/A 4, salaristrap 5. Hij heeft op 30 oktober 1964 bij de Commissie een „verzoek en klacht”, zoals hij dit zelf noemde, ingediend om ingedeeld te worden in salaristrap 8 van rang L/A 4 met ingang van 1 januari 1962. Nadat hij op 13 januari 1965 een „voorlopig” antwoord had ontvangen, heeft hij bij U een beroep ingesteld, dat is ingeschreven op 26 februari 1965.
c)
Mejuffrouw Kalkuhl, die bij U het beroep 47-65 aanhangig heeft gemaakt en die deel uitmaakt van de talendienst van het Europees Parlement, was bij beschikking van 20 december 1962 in vaste dienst aangesteld in de rang L/A 4, salaristrap 2. Zij heeft, op 30 maart 1965, met een beroep op Uw arrest 70-63, verzocht haar positie te herzien zonder haar verlangens verder te preciseren. Nadat de voorzitter van het Parlement op 9 april daarop volgend had geweigerd een gunstige beslissing te nemen op haar klacht, heeft zij bij U een beroep ingesteld, dat is ingeschreven op 8 juli.
De situatie in de drie gevallen kan als volgt worden samengevat: een ambtenaar, wiens salaristrap is vastgesteld bij een beschikking van 1962 of 1963, waartegen hij zich op dat ogenblik niet heeft verzet, dient in 1964 of 1965 een administratieve klacht in ten einde deze salaristrap gewijzigd te krijgen met ingang van de datum van zijn vaste aanstelling. Naar aanleiding van een „voorlopig” antwoord of een uitdrukkelijke weigering op zijn verzoek, stelt hij bij U een beroep in.
II
Is dit beroep ontvankelijk? Deze vraag is in praktisch gelijke omstandigheden aan U voorgelegd in de zaken 50, 51, 53, 54 en 57-65, Loebisch en anderen, die hebben geleid tot Uw arrest van 15 juli 1.1. Gij hebt deze vraag ontkennend beantwoord en wij kunnen, nu wij de thans aangevoerde argumenten, voor zover deze nog bijzondere aspecten hebben, zorgvuldig hebben bezien niet anders doen dan U voorstellen dezelfde oplossing te aanvaarden.
1.
Volgens artikel 91 van het Statuut moet het beroep door de ambtenaar worden ingesteld binnen drie maanden na de dag waarop de individuele maatregel die hem betrof, te zijner kennis is gebracht. Maar, wanneer hij gebruik heeft gemaakt van de bevoegdheid neergelegd in artikel 90 en een verzoek of klacht bij de administratie heeft ingediend, ontstaat, als de bevoegde autoriteit niet binnen de twee maanden na de dag van indiening een besluit heeft genomen, stilzwijgend een besluit tot afwijzing, waartegen bij Uw Hof binnen de twee daarop volgende maanden beroep moet worden ingesteld. Al wordt nu in artikel 90 de bevoegdheid tot het indienen van een klacht aan geen enkele termijn gebonden, dan volgt daaruit nog niet, dat een klacht, onverschillig de datum van indiening, de termijn van beroep tegen een vroegere beslissing, welke binnen de gestelde termijnen niet is aangevallen, opnieuw kan doen ingaan. In deze zin wordt in het arrest-Loebisch, waarin op een beslissing, vervat in het arrest 43-64, Richard Müller, wordt teruggegrepen, overwogen dat de afwijzing door de administratie van klachten die identiek zijn aan die welke aan de onderhavige zaken ten grondslag liggen, uitgelegd moet worden als een bevestiging van vroegere beslissingen, waarbij de indeling van de belanghebbenden werd vastgesteld, en dat de belanghebbenden, daar de grief bedoeld in deze klachten reeds voortvloeide uit die beslissingen, tegen deze laatste binnen de wettelijke termijnen in beroep hadden moeten gaan. Dit is precies het geval in de drie beroepen, waarin wij conclusie moeten nemen. Niet bestreden wordt, dat de bij de administratie ingediende klachten gericht waren tegen verscheidene jaren geleden genomen beslissingen tot vaststelling van de salaristrap, die toendertijd in het geheel niet waren betwist. Daardoor kon dus geen nieuwe termijn van beroep beginnen te lopen.
De advocaat van Bauer heeft, zonder deze stelling met zoveel woorden te bestrijden, tweeërlei voorbehoud gemaakt.
Het eerste bestaat hierin, dat hij stelt dat er alleen dan van stilzwijgende afwijzing na verloop van de termijn van twee maanden sprake is „wanneer de administratie in het geheel niets heeft gedaan”, maar niet wanneer zij antwoordt dat de kwestie wordt bestudeerd. De tekst van artikel 91 toont aan dat deze bewering onjuist is. Het is voldoende dat „de bevoegde autoriteit gedurende twee maanden geen besluit heeft genomen”, om een stilzwijgend besluit tot afwijzing tot stand te doen komen; daar het volkomen duidelijk is dat een antwoord om te wachten geen beslissing betekent, kan zo'n antwoord geen beletsel vormen voor het tot stand komen van een stilzwijgend besluit na verloop van de termijn van twee maanden. Overigens zou ook geen beroep mogelijk zijn, als in het onderhavige geval niet een besluit tot stand was gekomen.
Het andere voorbehoud is gebaseerd op het onderscheid dat zou moeten worden gemaakt tussen het „verzoek” en de „klacht”. De bedoeling van een „klacht” is een bestaande juridische orde te wijzigen en zij moet derhalve worden ingediend binnen een vastgestelde termijn; een „verzoek”, dat ten doel heeft een recht bevestigd te krijgen, behoeft niet binnen een bepaalde termijn te worden ingediend. Hierop kan men tweeërlei antwoord geven: in de eerste plaats dat het verzoek en de klacht weliswaar naast elkaar worden genoemd in de artikelen 90 en 91 van het Statuut, maar dat toch voor beide begrippen dezelfde regeling geldt. En vervolgens dat Bauer zijn administratief beroep heeft gekwalificeerd als verzoek en klacht.
2.
Van de bovenbedoelde voorschriften betreffende de termijnen van beroep zou kunnen worden afgeweken, indien verzoekers in staat waren een nieuw feit aan te voeren dat de omstandigheden en de essentiële voorwaarden, die bepalend zijn geweest voor hun indeling, zou kunnen wijzigen. Zij hebben gemeend dit te vinden in Uw arrest 70-63, maar deze stelling is ter zijde gesteld in de reeds genoemde arresten Richard Müller en Loebisch, die in herinnering brengen, dat de rechtsgevolgen van een arrest van het Hof, gewezen tussen partijen, waarbij een handeling nietig is verklaard, behalve op de partijen, alleen betrekking hebben op de personen, die rechtstreeks zijn betrokken bij de nietigverklaarde handeling. Het arrest 70-63, dat alleen betrekking heeft op de individuele positie van degeen die het beroep heeft ingesteld, kan dus niet direct betrekking hebben op derden zoals de verzoekers, waar het hier om gaat.
Gij herinnert U dat de advocaat van Pfloeschner en Kalkuhl ter zitting getracht heeft aan de gevolgen van deze jurisprudentie te ontkomen door aan te voeren dat, al vormde het arrest 70-63 geen nieuw feit voor deze ambtenaren, dit wel het geval was ten aanzien van de instellingen waarvan de twee verzoekers respectievelijk deel uitmaakten. Doordat alle instellingen een gelijke positie hebben ingenomen zowel op het ogenblik van de inwerkingtreding van het Statuut als na de uitspraak van Uw arrest 70-63, zouden zij direct betrokken zijn bij dit arrest, dat aldus voor hen een nieuw feit zou vormen. Deze stelling is te gekunsteld om overtuigend te zijn. Indien het arrest 70-63 voor een instelling een nieuw feit was, en als zodanig haar dwong de positie van een van haar personeelsleden te wijzigen, zou daaruit noodzakelijkerwijze voortvloeien, dat dit arrest rechtstreeks betrekking heeft op dit personeelslid, hetgeen volgens Uw Jurisprudentie juist niet het geval is.
3.
Dit zo zijnde, geloven wij niet, dat de argumenten, ontleend aan de billijkheid en aan de plicht van de administratie om haar ambtenaren de beste behandeling, in overeenstemming met de voor hen meest gunstige uitleg van het Statuut te verzekeren, enige invloed zou kunnen hebben op de oplossing van de onderhavige geschilpunten. Wij hebben hier te maken met een vraagstuk van ontvankelijkheid, hetwelk geregeld wordt door de ter zake bestaande bepalingen. Indien er fatale termijnen zijn gesteld voor het indienen van gerechtelijke acties, moet de rechter deze in acht nemen of wel door de exceptie tot verval van het recht van beroep, als deze door de verweerder wordt opgeworpen, gegrond te verklaren, of zelfs door haar ambtshalve toe te passen.
Gezien dit alles geloven wij niet dat er aanleiding bestaat de gegrondheid van de beroepen 52-64 en 12-65 van Pfloeschner en Bauer, waarbij over deze kwestie tijdens de schriftelijke behandeling is gediscussieerd, te onderzoeken en stellen wij U voor zowel deze twee beroepen als het beroep 47-65 van Kalkuhl niet-ontvankelijk te verklaren.
III
Ten slotte nog het probleem van de kosten, waarop tijdens de zitting in het bijzonder is gewezen.
Verzoekers stellen, dat verweerster in ieder geval de kosten van het geding geheel moet dragen, zelfs indien hun beroepen niet-ontvankelijk worden verklaard. Volgens verzoekers zouden de navolgende omstandigheden rechtvaardigen dat alle kosten ten laste van de instelling komen. De ontvankelijkeid van beroepen, zoals die van hen, is aanvankelijk niet besproken, of wel hun gerechtelijke beroepen zijn alleen ingesteld omdat zij geen antwoord ontvingen op hun administratieve klachten, ofwel in andere gevallen — het gaat hierbij om de arresten Maudet, Erba en Reynier — heeft de Administratie zelf aan personeelsleden, die in het geheel geen klacht hadden ingediend, het voordeel, dat het arrest voor hen meebracht, toegekend.
Echter dient bedacht te worden, dat, behoudens dat bij beroepen van ambtenaren de kosten door de instellingen ten laste van deze laatste blijven, volgens artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen, voor zover zulks gevorderd is, en dit is in de onderhavige zaken het geval. Het Hof kan de proceskosten alleen geheel of gedeeltelijk compenseren „wegens bijzondere redenen”. Als zodanig hebt Gij het geval beschouwd, waarin omstandigheden, die te wijten waren aan de administratie, bij voorbeeld door haar gemaakte fouten, verzoeker er toe hadden gebracht in beroep te gaan (zaak 11-64, Weighardt tegen Commissie van de E.G.A., 7 april 1965, Jurisprudentie, Deel XI, blz. 358), maar het onderhavige geval ligt anders. Met name doet de instelling, die niet antwoord op een klacht of alleen een antwoord geeft om te wachten, niet anders dan gebruik maken van een bevoegdheid die haar is toegekend bij artikel 91 van het Statuut, en haar houding kan niet worden aangemerkt als een fout of vergissing, die er toe moet leiden de regels, neergelegd in de artikelen 69, paragraaf 2, en 70 van het Reglement voor de procesvoering ter zijde te stellen.
Wij concluderen tot verwerping van de beroepen 52-64, 12-65 en 47-65 als niet-ontvankelijk.
Bovendien concluderen wij, dat in al deze gevallen de verzoekers in de kosten worden verwezen, onder voorbehoud van de bepalingen van artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.