61971C0078
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL K. ROEMER
VAN 26 JANUARI 1972 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
Verzoeker in dit geding is een Italiaans onderdaan, die in 1966 bij de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal in dienst is getreden. Aanvankelijk was hij plaatselijk functionaris in de zin van de regeling voor de andere personeelsleden van de Gemeenschappen en per 1 april 1969 werd hij — na een op 1 oktober 1968 ingegane proeftijd — vast aangesteld als ambtenaar in de rang C 3/3. Hij is thans als „Linofilm-operator” op de publikatiedienst van de Gemeenschappen werkzaam.
Ter verbetering van zijn carrière ambieerde hij herhaaldelijk een benoeming tot assistent-corrector Italiaans, loopbaan B 3 — B 2.
Daartoe heeft hij aan verschillende vergelijkende onderzoeken deelgenomen. Zo heeft hij gesolliciteerd naar de op 10 maart 1966 aangekondigde vacature van assistent-corrector Italiaans; hem werd echter bericht dat hij niet voor benoeming in aanmerking kwam. Na aan het intern vergelijkend onderzoek HA/INT/ 60/B te hebben deelgenomen, moest hij op 20 juli 1967 vernemen dat hij weliswaar op de volgens artikel 30 van het Statuut opgemaakte lijst van geschikte kandidaten was geplaatst, doch niet tot assistent-corrector kon worden benoemd. Ten slotte heeft hij deelgenomen aan het intern vergelijkend onderzoek COM 152/70, dat op 17 juli 1970 voor een aantal van bedoelde posten van assistent was uitgeschreven. Samen met andere kandidaten nam hij op 8 december 1970 aan een schriftelijk examen en op 9 december 1970 aan een mondeling examen deel. Wederom kon zijn sollicitatie echter niet in aanmerking worden genomen, omdat hij het door de jury vastgestelde minimumaantal punten niet had behaald, zodat hij niet op de lijst van geschikte kandidaten was geplaatst. Het tot aanstelling bevoegde gezag stelde hem hiervan op 2 februari 1971 in kennis. Op de te vervullen posten werden andere kandidaten benoemd, die eveneens aan het vergelijkend onderzoek hadden deelgenomen.
Verzoeker nam hiermede geen genoegen en wendde zich op 26 maart 1971 met een klacht volgens artikel 90 van het Statuut tot de voorzitter van de Commissie. In zijn op 23 april 1971 bij de Commissie ingediend bezwaarschrift wees hij er onder meer op, dat tot genoemd vergelijkend onderzoek oudere kandidaten waren toegelaten, die vroeger als free lance-medewerkers op arbeidsovereenkomst bij de publikatiedienst werkzaam waren geweest en pas met ingang van 1 juni 1970 tot tijdelijk functionaris waren benoemd. Bovendien was het mondeling examen zeer oppervlakkig geweest. Om deze redenen verlangde hij controle op de gang van zaken bij het vergelijkend onderzoek.
Omdat het bezwaarschrift niet werd beantwoord, maakte hij de zaak ten slotte op 18 augustus 1971 aanhangig bij het Hof van Justitie, met verzoek te verstaan dat in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek COM 152/70 de leeftijdsgrens had moeten worden vermeld en dat de Commissie het beginsel nopens aanspraak op de loopbaan had geschonden, en mitsdien nietig te verklaren: de aankondiging van het vergelijkend onderzoek COM 152/70, de benoemingen van vijf andere sollicitanten naar de te vervullen posten, alsook het afwijzend besluit dat na verloop van twee maanden sedert indiening van de klacht geacht moet worden stilzwijgend te zijn genomen.
Wij zullen thans trachten ons standpunt nopens deze vorderingen — en de daartoe gestelde gronden — te bepalen.
1.
Allereerst betoogt verzoeker, dat bij de aankondiging van het vergelijkend onderzoek COM 152/70 artikel 1, lid 1, letter g), van bijlage III van het Statuut niet in acht is genomen, omdat bij de voorwaarden waaraan volgens de aankondiging door de sollicitanten moest worden voldaan „de leeftijdsgrens, alsmede, voor personeelsleden die reeds ten minste één jaar in dienst zijn, de toegestane verhoging hiervan” niet waren vermeld. Verzoeker meent dat deze vermelding — ter verzekering dat bij intern vergelijkende onderzoeken allereerst jongere personeelsleden in aanmerking komen — niet had mogen ontbreken.
Toegegeven zij dat dit argument enige steun vindt in de categorische redactie van artikel 1, lid 1, van bijlage III: „de aankondiging vermeldt: …” Bovendien kan worden betoogd dat slechts in twee gevallen (letters f) en i)) met zoveel woorden afwijkingen zijn voorzien („zonodig; eventueel”). Daaraan wil verzoeker met betrekking tot de andere vermelde voorwaarden een argument a contrario ontlenen.
Toch meen ik dat de tegenovergestelde — meer logische — opvatting van de Commissie als de juiste is te beschouwen. De bepalingen inzake het vergelijkend onderzoek hebben ten doel een zo objectief mogelijk verloop van de procedure te waarborgen. Bij het vergelijkend onderzoek mag derhalve alleen worden gewerkt met tevoren voor alle gevallen vastgelegde criteria. Het is echter zonder meer duidelijk, dat bij sommige posten de leeftijd der functionarissen, gezien de aard van de eraan verbonden functies, geen enkele rol speelt. Vermelding van een leeftijdsgrens in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek heeft dan stellig geen zin. Zou het tot aanstelling bevoegd gezag daartoe op grond van de tekst van bijlage III verplicht zijn, dan zou dit er in bepaalde omstandigheden hoogstens toe leiden, dat de grenzen zeer ruim — eventueel zo ruim als de wet maar toelaat — worden getrokken, opdat op alle sollicitaties acht kan worden geslagen. Daartegen zou nauwelijks bezwaar kunnen worden gemaakt, want nergens kan uit het Statuut het beginsel worden afgeleid dat bij vergelijkende onderzoeken in de eerste plaats jongere kandidaten in aanmerking moeten komen.
Tegenover verzoekers opvatting dat het principieel aanbeveling verdient een lagere leeftijdsgrens vast te stellen, dient bovendien te worden ingebracht dat zulks voor de loopbanen van het personeel der Gemeenschappen tot ongewenste gevolgen zou leiden. Oudere functionarissen zouden dan binnen de hiërarchie geen promotie kunnen maken. Hun carrièremogelijkheden zouden worden beperkt, wellicht ook wanneer de „leeftijdsgrens voor personeelsleden die reeds ten minste één jaar in dienst zijn” is verhoogd; er zou zonder meer sprake zijn van discriminatie van zulke functionarissen. Men kan niet in ernst menen dat dit de bedoeling van de statutaire bepalingen zou zijn. Ik acht derhalve de normale gang van zaken bij de Commissie — die juist bij interne vergelijkende onderzoeken geen leeftijdsgrens vaststelt — alleszins juist, te meer omdat in zulke gevallen — dat wil voor sollicitanten die al bij de Gemeenschappen in dienst zijn zeggen: reeds bij hun aanstelling (met of zonder vergelijkend onderzoek) — kon worden bevorderd dat bij voorkeur jongeren bij de Gemeenschappen in dienst treden.
Ten slotte kunnen tegenover de hier voorgestane opvatting ook geen klemmende argumenten worden ontleend aan 's Hofs rechtspraak inzake analoge kwesties. Weliswaar is in het door verzoeker geciteerde arrest in de zaak 35-64 (Jurisprudentie, Deel XI, blz. 336) overwogen, dat in artikel 1 van bijlage III van het Statuut de onderwerpen worden opgesomd die in de aankondiging zijn te vermelden, dat wil zeggen er wordt, zij het in andere bewoordingen, op de dwingende redactie van genoemde bepaling gewezen, doch omdat het in dat arrest wezenlijk ging om andere dan met de leeftijdsgrens verband houdende vragen, kan stellig niet zonder meer worden geconcludeerd dat volgens het Hof bij een aankondiging van een vergelijkend onderzoek geen enkele van de voorwaarden genoemd in artikel 1 van bijlage III van het Personeelsstatuut, onvermeld mag blijven.
Resumerend meen ik derhalve dat vermelding van de leeftijdsgrens, ondanks de in artikel 1 van bijlage III gebezigde redactie, niet dwingend is voorgeschreven, zodat een aankondiging van een vergelijkend onderzoek zonder zodanige vermelding evenmin als de daarop berustende benoemingsbesluiten kan worden nietigverklaard.
2.
In de tweede plaats komt verzoeker ertegen op, dat tot het vergelijkend onderzoek personen zijn toegelaten die nog niet eerder aan een vergelijkend onderzoek hadden deelgenomen. Korte tijd voor de aankondiging daarvan waren zij nog als free lance-medewerkers door een arbeidsovereenkomst aan de publikatiedienst verbonden, en volgens die overeenkomst waren zij alleen verplicht om gedurende bepaalde tijdvakken aan correctiewerk voor de publikatiedienst absolute voorrang te verlenen. Pas op 1 juni 1970 waren zij tot tijdelijk functionaris benoemd.
Hierop zij gezegd, dat volgens 's Hofs ook door verzoeker niet bestreden jurisprudentie (zaak 16-64, Jurisprudentie, Deel XI, blz. 191) aan vergelijkende onderzoeken binnen de instelling „al degenen die, in welke hoedanigheid dan ook, in haar dienst staan” kunnen deelnemen. In zoverre kan reeds van belang zijn, dat weliswaar volgens de onweersproken gebleven verklaringen van de Commissie de door verzoeker genoemde kandidaten voor 1 juni 1970 slechts als free lance-medewerkers op arbeidsovereenkomst werkzaam waren, doch dat zulks in de praktijk blijkbaar geen verschil maakte. Bovendien bevonden zij zich reeds jarenlang in deze positie (namelijk sedert 1963, 1966 en 1967) en het schijnt dat eerdere regularisatie alleen om met de begroting verband houdende redenen niet mogelijk was. De opvatting is derhalve te verdedigen dat deze sollicitanten ook als free lance-medewerkers reeds zo nauw aan de publikatiedienst waren verbonden, dat zij tenminste met hulpfunctionarissen kunnen worden vergeleken, dat wil zeggen met personen die automatisch tot interne vergelijkende onderzoeken moesten worden toegelaten.
Daarbij komt, dat deze sollicitanten — als gezegd — in 1970, nadat de desbetreffende posten door de Ministerraad waren toegestaan, tot tijdelijke functionarissen zijn benoemd. Dit geschiedde — na de nodige administratieve rompslomp — per 1 juni 1970. Bij aankondiging van het vergelijkend onderzoek (dat wil zeggen op 17 juli 1970) en bij afloop van de sollicitatietermijn (31 juli 1970) waren deze kandidaten derhalve reeds tijdelijke functionarissen en mitsdien tot deelneming aan het vergelijkend onderzoek gerechtigd. En dit is voldoende, ook al waren de per 1 juni 1970 ingegane arbeidsovereenkomsten slechts voor bepaalde tijd gesloten en ten tijde van het examen blijkbaar niet meer van kracht. Verzoeker zelf stelt namelijk niet, dat bedoelde sollicitanten op dit tijdstip in het geheel niet meer bij de Gemeenschap in dienst waren. Bovendien werden genoemde overeenkomsten blijkbaar, mogelijk zelfs met terugwerkende kracht, vernieuwd, zodat zij in ieder geval bij hun benoeming op de posten bedoeld in de aankondiging wederom tijdelijke functionarissen waren.
Ik zou dan ook menen, dat de Commissie in casu de beginselen van het Statuut van de ambtenaren en van 's Hofs jurisprudentie inzake de toelating tot interne vergelijkende onderzoeken heeft geëerbiedigd, zodat de door verzoeker gewraakte handelingen niet met verwijzing naar de vroegere status van een aantal deelnemers aan het vergelijkend onderzoek kunnen worden aangevochten.
3.
Een derde grief — schending van artikel 29, lid 1, letter a), van het Personeelsstatuut, of wel miskenning van verzoekers aanspraak op de loopbaan door achterwege laten van zijn bevordering naar één der vacante posten —, heeft verzoeker bij repliek uitdrukkelijk laten varen; de Commissie had er namelijk te-recht op gewezen, dat voor verzoeker als ambtenaar in de categorie C bevordering naar categorie B niet in aanmerking kwam en dat volgens het Statuut in zulke gevallen alleen deelname aan een vergelijkend onderzoek de weg naar de hogere loopbaan kan banen. Meer behoeft hierover derhalve niet te worden gezegd.
4.
Ik concludeer dan ook dat het beroep van de heer Costacurta ongegrond moet worden verklaard, hetgeen tevens wil zeggen dat overeenkomstig artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering iedere partij de eigen kosten heeft te dragen.
(
1
)	Vertaald uit het Duits.