Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
PRIIT PIKAMÄE
της 22ας Φεβρουαρίου 2024 (1)
Υπόθεση C‑693/22
I. sp. z o. o.
κατά
M. W.
[αίτηση του Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie(πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Βαρσοβίας, Πολωνία)για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
«Προδικαστική παραπομπή – Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 – Εκποίηση, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, βάσεως δεδομένων στην οποία τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα – Άρθρο 4, σημείο 7 – Έννοια του “υπευθύνου επεξεργασίας” – Άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ – Περιορισμός του σκοπού – Άρθρο 6, παράγραφοι 1, 3 και 4 – Νομιμότητα της επεξεργασίας – Συμμόρφωση με έννομη υποχρέωση του υπευθύνου επεξεργασίας – Εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον – Άρθρο 23, παράγραφος 1, στοιχείο ιʹ – Εκτέλεση αστικών αξιώσεων – Αναγκαίο και αναλογικό μέτρο»
1.        Συνάδει προς τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (στο εξής: ΓΚΠΔ)(2), η εκποίηση, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, βάσεως δεδομένων στην οποία τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, σε περίπτωση που τα υποκείμενα των δεδομένων δεν έχουν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για την εκποίηση αυτή;
2.        Αυτό είναι το κύριο ερώτημα που θέτει στο Δικαστήριο το Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Βαρσοβίας, Πολωνία) με την υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως.
3.        Ειδικότερα, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει υπό το πρίσμα του ΓΚΠΔ μια συγκεκριμένη περίπτωση και να αποφανθεί επί ορισμένων βασικών στοιχείων του εν λόγω κανονισμού, όπως είναι η έννοια του «υπευθύνου επεξεργασίας», η νομιμότητα της επεξεργασίας και η έκταση της αρχής του περιορισμού του σκοπού.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
4.        Το άρθρο 4 του ΓΚΠΔ ορίζει τα εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού νοούνται ως:
1)      “δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα”: κάθε πληροφορία που αφορά ταυτοποιημένο ή ταυτοποιήσιμο φυσικό πρόσωπο (“υποκείμενο των δεδομένων”)· [...]
2)      “επεξεργασία”: κάθε πράξη ή σειρά πράξεων που πραγματοποιείται με ή χωρίς τη χρήση αυτοματοποιημένων μέσων, σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή σε σύνολα δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως η συλλογή, η καταχώριση, η οργάνωση, η διάρθρωση, η αποθήκευση, η προσαρμογή ή η μεταβολή, η ανάκτηση, η αναζήτηση πληροφοριών, η χρήση, η κοινολόγηση με διαβίβαση, η διάδοση ή κάθε άλλη μορφή διάθεσης, η συσχέτιση ή ο συνδυασμός, ο περιορισμός, η διαγραφή ή η καταστροφή·
[...]
7)      “υπεύθυνος επεξεργασίας”: το φυσικό ή νομικό πρόσωπο, η δημόσια αρχή, η υπηρεσία ή άλλος φορέας που, μόνα ή από κοινού με άλλα, καθορίζουν τους σκοπούς και τον τρόπο της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα· όταν οι σκοποί και ο τρόπος της επεξεργασίας αυτής καθορίζονται από το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους, ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τα ειδικά κριτήρια για τον διορισμό του μπορούν να προβλέπονται από το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους·
[...]».
5.        Το άρθρο 5 του ΓΚΠΔ φέρει τον τίτλο «Αρχές που διέπουν την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα» και ορίζει στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.      Τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα:
α)      υποβάλλονται σε σύννομη και θεμιτή επεξεργασία με διαφανή τρόπο σε σχέση με το υποκείμενο των δεδομένων (“νομιμότητα, αντικειμενικότητα και διαφάνεια”)·
β)      συλλέγονται για καθορισμένους, ρητούς και νόμιμους σκοπούς και δεν υποβάλλονται σε περαιτέρω επεξεργασία κατά τρόπο ασύμβατο προς τους σκοπούς αυτούς· [...]
γ)      είναι κατάλληλα, συναφή και περιορίζονται στο αναγκαίο για τους σκοπούς για τους οποίους υποβάλλονται σε επεξεργασία (“ελαχιστοποίηση των δεδομένων”)·
[...]
2.      Ο υπεύθυνος επεξεργασίας φέρει την ευθύνη και είναι σε θέση να αποδείξει τη συμμόρφωση με την παράγραφο 1 (“λογοδοσία”).»
6.        Το άρθρο 6 του ΓΚΠΔ τιτλοφορείται «Νομιμότητα της επεξεργασίας» και διαλαμβάνει τα εξής:
«1.      Η επεξεργασία είναι σύννομη μόνο εάν και εφόσον ισχύει τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
α)      το υποκείμενο των δεδομένων έχει παράσχει συγκατάθεση για την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του για έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους σκοπούς·
[...]
γ)      η επεξεργασία είναι απαραίτητη για τη συμμόρφωση με έννομη υποχρέωση του υπευθύνου επεξεργασίας·
[...]
ε)      η επεξεργασία είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον ή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στον υπεύθυνο επεξεργασίας·
[...]
3.      Η βάση για την επεξεργασία που αναφέρεται στην παράγραφο 1, στοιχεία γʹ και εʹ ορίζεται σύμφωνα με:
α)      το δίκαιο της Ένωσης· ή
β)      το δίκαιο του κράτους μέλος στο οποίο υπόκειται ο υπεύθυνος επεξεργασίας.
Ο σκοπός της επεξεργασίας καθορίζεται στην εν λόγω νομική βάση ή, όσον αφορά την επεξεργασία που αναφέρεται στην παράγραφο 1, στοιχείο εʹ, είναι η αναγκαιότητα της επεξεργασίας για την εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον ή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στον υπεύθυνο επεξεργασίας. [...] Το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο του κράτους μέλους ανταποκρίνεται σε σκοπό δημόσιου συμφέροντος και είναι ανάλογο προς τον επιδιωκόμενο νόμιμο σκοπό.
4.      Όταν η επεξεργασία για σκοπό άλλο από αυτόν για τον οποίο έχουν συλλεγεί τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα δεν βασίζεται στη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων ή στο δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους το οποίο αποτελεί αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διασφάλιση των σκοπών που αναφέρονται στο άρθρο 23, παράγραφος 1, ο υπεύθυνος επεξεργασίας, προκειμένου να εξακριβωθεί κατά πόσο η επεξεργασία για άλλο σκοπό είναι συμβατή με τον σκοπό για τον οποίο συλλέγονται αρχικώς τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων:
α)      τυχόν σχέση μεταξύ των σκοπών για τους οποίους έχουν συλλεχθεί τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και των σκοπών της επιδιωκόμενης περαιτέρω επεξεργασίας,
β)      το πλαίσιο εντός του οποίου συλλέχθηκαν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως όσον αφορά τη σχέση μεταξύ των υποκειμένων των δεδομένων και του υπευθύνου επεξεργασίας,
γ)      τη φύση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως για τις ειδικές κατηγορίες δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που υποβάλλονται σε επεξεργασία, σύμφωνα με το άρθρο 9, ή κατά πόσο δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που σχετίζονται με ποινικές καταδίκες και αδικήματα υποβάλλονται σε επεξεργασία, σύμφωνα με το άρθρο 10,
δ)      τις πιθανές συνέπειες της επιδιωκόμενης περαιτέρω επεξεργασίας για τα υποκείμενα των δεδομένων,
ε)      την ύπαρξη κατάλληλων εγγυήσεων, που μπορεί να περιλαμβάνουν κρυπτογράφηση ή ψευδωνυμοποίηση.»
7.        Το άρθρο 23, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, το οποίο φέρει τον τίτλο «Περιορισμοί», προβλέπει τα εξής:
«1.      Το δίκαιο της Ένωσης ή του κράτους μέλους στο οποίο υπόκειται ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο εκτελών την επεξεργασία των δεδομένων μπορεί να περιορίζει μέσω νομοθετικού μέτρου το πεδίο εφαρμογής των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων που προβλέπονται στα άρθρα 12 έως 22 και στο άρθρο 34, καθώς και στο άρθρο 5, εφόσον οι διατάξεις του αντιστοιχούν στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 12 έως 22, όταν ένας τέτοιος περιορισμός σέβεται την ουσία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών και συνιστά αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διασφάλιση:
[...]
ι)      της εκτέλεσης αστικών αξιώσεων.»
Το πολωνικό δίκαιο
8.        Το άρθρο 299 του ustawa Kodeks spółek handlowych (νόμου περί κώδικα εμπορικών εταιριών), της 15ης Σεπτεμβρίου 2000 (Dz. U. 2022, θέση 1467, στο εξής: κώδικας εμπορικών εταιριών), ορίζει τα εξής:
«§ 1.      Σε περίπτωση που η αναγκαστική εκτέλεση κατά εταιρίας αποβεί άκαρπη, τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ευθύνονται εις ολόκληρον για τις υποχρεώσεις της εταιρίας.
§ 2.      Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου δύνανται να απαλλαγούν από την ευθύνη στην οποία αναφέρεται η παράγραφος 1, εάν αποδείξουν ότι υποβλήθηκε εγκαίρως αίτηση πτώχευσης ή ότι εκδόθηκε ταυτόχρονα απόφαση για την έναρξη διαδικασίας αναδιάρθρωσης ή για την επικύρωση συμφωνίας συνδιαλλαγής στο πλαίσιο διαδικασίας συνδιαλλαγής, ή ότι η μη υποβολή αίτησης πτώχευσης δεν οφείλεται σε δική τους υπαιτιότητα, ή ότι, παρά τη μη υποβολή αίτησης πτώχευσης, τη μη έκδοση αποφάσεως για την έναρξη διαδικασίας αναδιάρθρωσης ή τη μη επικύρωση συμφωνίας συνδιαλλαγής στο πλαίσιο διαδικασίας συνδιαλλαγής, ο δανειστής δεν έχει υποστεί ζημία.»
9.        Το άρθρο 796, παράγραφος 1, του ustawa Kodeks postępowania cywilnego (νόμου περί κώδικα πολιτικής δικονομίας), της 17ης Νοεμβρίου 1964 (Dz. U. 2021, θέση 1805), όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: κώδικας πολιτικής δικονομίας), προβλέπει τα εξής:
«Η αίτηση για την επίσπευση της αναγκαστικής εκτελέσεως υποβάλλεται, αναλόγως της περίπτωσης, στο δικαστήριο ή στον δικαστικό επιμελητή. Η αίτηση προς τον δικαστικό επιμελητή μπορεί να υποβληθεί υπό μορφή επίσημου εντύπου.»
10.      Το άρθρο 799, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κώδικα πολιτικής δικονομίας έχει ως εξής:
«Σε συνέχεια αιτήσεως για την επίσπευση της εκτέλεσης ή αυτεπάγγελτης κίνησης της διαδικασίας εκτέλεσης χωρεί εκτέλεση σύμφωνα με όλες τις επιτρεπόμενες μεθόδους, με εξαίρεση την εκτέλεση επί ακινήτων. […]»
11.      Το άρθρο 824, παράγραφος 1, σημείο 3, του κώδικα πολιτικής δικονομίας ορίζει τα εξής:
«Η πλήρης ή εν μέρει περάτωση της διαδικασίας δικαστικής εκτελέσεως διαπιστώνεται αυτεπαγγέλτως:
[…]
3)      όταν προκύπτει σαφώς ότι η αναγκαστική εκτέλεση δεν θα αποφέρει κανένα ποσό που να υπερβαίνει τα έξοδα διεξαγωγής της».
12.      Το άρθρο 831 του κώδικα πολιτικής δικονομίας προβλέπει τα εξής:
«§ 1      Δεν υπόκεινται σε αναγκαστική εκτέλεση:
[...]
3)      τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα, εκτός εάν η δυνατότητα διαθέσεώς τους έχει αποκλειστεί συμβατικώς και το αντικείμενο της παροχής είναι εκτελεστό ή η άσκηση του εν λόγω δικαιώματος μπορεί να μεταβιβαστεί σε άλλον.»
13.      O ustawa o komornikach sądowych (νόμος περί δικαστικών επιμελητών), της 22ας Μαρτίου 2018 (Dz. U. 2022, θέση 1168), όπως έχει τροποποιηθεί (στο εξής: νόμος περί δικαστικών επιμελητών), διέπει το καθεστώς και τις δραστηριότητες των δικαστικών επιμελητών. Το άρθρο 3, παράγραφοι 1 και 3, του νόμου αυτού προβλέπει τα εξής:
«Ο δικαστικός επιμελητής είναι δημόσια αρχή αρμόδια για τη διενέργεια πράξεων στο πλαίσιο διαδικασιών αναγκαστικής εκτελέσεως και ασφαλιστικών μέτρων. Οι πράξεις αυτές διενεργούνται από δικαστικό επιμελητή, υπό την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο νόμο.
[...]
Ο δικαστικός επιμελητής αναλαμβάνει τα ακόλουθα καθήκοντα:
1)      την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων σε υποθέσεις χρηματικών και μη χρηματικών απαιτήσεων και εγγυοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών διαταγών δέσμευσης λογαριασμού, υπό την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στον [κώδικα πολιτικής δικονομίας]·
[...]».
14.      Το άρθρο 9, παράγραφος 1, του νόμου περί δικαστικών επιμελητών ορίζει τα εξής:
«Ο δικαστικός επιμελητής δεν δύναται να απορρίψει αίτηση για:
1)      την επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως,
[…]
για τη διεξαγωγή της οποίας είναι ο ίδιος αρμόδιος σύμφωνα με τις διατάξεις [του κώδικα πολιτικής δικονομίας].»
15.      Το άρθρο 31, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του νόμου περί δικαστικών επιμελητών έχει ως εξής:
«Σε περίπτωση εκτέλεσης απαίτησης, όταν πρόκειται για τραπεζικό λογαριασμό, λογαριασμό που τηρείται από συνεταιριστικό πιστωτικό και αποταμιευτικό ίδρυμα ή λογαριασμό που τηρείται από οντότητα η οποία ασκεί χρηματιστηριακές δραστηριότητες, τα ποσά που εισπράττονται στο πλαίσιο της πρώτης καταβολής από τον οφειλέτη της κατασχεθείσας απαίτησης, αποδίδονται από τον δικαστικό επιμελητή στον δανειστή το νωρίτερο την 7η ημέρα και το αργότερο τη 14η ημέρα από την είσπραξή τους. […]»
16.      Ο ustawa o ochronie baz danych (νόμος περί προστασίας των βάσεων δεδομένων), της 27ης Ιουλίου 2001 (Dz. U. 2021, θέση 386) (στο εξής: νόμος περί προστασίας των βάσεων δεδομένων), προβλέπει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, σημείο 1, τα εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου:
1.      ως “βάση δεδομένων” νοείται η συλλογή δεδομένων ή άλλων στοιχείων διευθετημένων κατά συστηματικό ή μεθοδικό τρόπο και ατομικώς προσβάσιμων με οποιονδήποτε τρόπο, περιλαμβανομένων των ηλεκτρονικών μέσων, η οποία προϋποθέτει ουσιώδη ποιοτική ή ποσοτική επένδυση για την απόκτηση, επαλήθευση ή παρουσίαση του περιεχομένου της.»
17.      Το άρθρο 6, παράγραφος 1, του νόμου περί προστασίας των βάσεων δεδομένων ορίζει τα εξής:
«Ο κατασκευαστής βάσεως δεδομένων έχει το αποκλειστικό και μεταβιβάσιμο δικαίωμα να προβαίνει στην εξαγωγή ή/και επαναχρησιμοποίηση του συνόλου ή ουσιώδους μέρους, αξιολογούμενου ποιοτικά ή ποσοτικά, του περιεχομένου της βάσεως δεδομένων.»
Η διαφορά της κύριας δίκης, το προδικαστικό ερώτημα και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
18.       Η εταιρία I. (στο εξής: ενάγουσα ή δανείστρια εταιρία), με έδρα την Πολωνία, έχει απαίτηση, επικυρωθείσα με τελεσίδικη δικαστική απόφαση, έναντι της εταιρίας NMW, η οποία ειδικεύεται στις διαδικτυακές πωλήσεις και της οποίας μέλος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο M.W.
19.      Κατόπιν αιτήσεως της ενάγουσας, επισπεύσθηκε διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως κατά της εταιρίας NMW για την ικανοποίηση της εν λόγω απαιτήσεως. Με απόφαση του δικαστικού επιμελητή περατώθηκε η διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως
εκ του λόγου ότι η εταιρία NMW δεν διέθετε περιουσιακά στοιχεία
δυνάμενα να αποτελέσουν αντικείμενο αναγκαστικής εκτελέσεως. Υπό τις περιστάσεις αυτές, η ενάγουσα
άσκησε αγωγή κατά του M.W. ενώπιον του Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου Βαρσοβίας), επί τη βάσει του άρθρου 299, παράγραφος 1, του κώδικα εμπορικών εταιριών, το οποίο προβλέπει την αστική ευθύνη των μελών του διοικητικού συμβουλίου της οφειλέτριας εταιρίας σε περίπτωση που δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση της απαιτήσεως από τα περιουσιακά στοιχεία της ίδιας της εταιρίας.
20.      Ο M.W. ζήτησε την απόρριψη της ως άνω αγωγής, ισχυριζόμενος ότι η εταιρία NMW διέθετε περιουσιακά στοιχεία των οποίων η αξία υπερέβαινε, έκαστο, την απαίτηση της ενάγουσας, και πιο συγκεκριμένα έναν πηγαίο κώδικα λογισμικού για αγορές μέσω διαδικτύου σε συνδυασμό με οιονεί υπηρεσία επιστροφής χρημάτων (quasi-cashback) (στο εξής: πλατφόρμα M.), καθώς και δύο βάσεις δεδομένων με δεδομένα των χρηστών της εν λόγω πλατφόρμας.
21.      Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, ωστόσο, ότι η εκποίηση μόνον της πλατφόρμας M., χωρίς τις εν λόγω βάσεις δεδομένων, δεν θα ήταν τόσο ελκυστική στην αγορά όσο η πώληση ολόκληρου του «πακέτου».
22.      Επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, είναι αναγκαίο να δοθεί απάντηση στο ερώτημα εάν είναι δυνατή η μεταβίβαση,
στο πλαίσιο διαδικασίας δικαστικής αναγκαστικής εκτελέσεως, των βάσεων δεδομένων που δημιούργησε η NMW. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, η αγωγή της κύριας δίκης θα απορριπτόταν.
23.      Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, μολονότι δεν δεσμεύεται από την εκτίμηση της αξίας των επίμαχων περιουσιακών στοιχείων στην οποία στηρίχθηκε ο M.W., κατά μείζονα λόγο διότι η εκτίμηση αυτή δεν πραγματοποιήθηκε από δικαστικό πραγματογνώμονα, η απάντηση, ωστόσο, στο προαναφερθέν ερώτημα εξακολουθεί να είναι απαραίτητη για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, καθόσον οι διατάξεις που διέπουν την πολωνική πολιτική δικονομία δεν επιτρέπουν την προσκόμιση τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων χωρίς προηγουμένως να διαπιστωθεί ότι τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία
είναι συναφή με την υπόθεση.
24.      Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι οι επίμαχες βάσεις δεδομένων εμπίπτουν στην έννοια της «βάσεως δεδομένων» κατά το άρθρο 1 της οδηγίας 96/9/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 1996, για τη νομική προστασία των βάσεων δεδομένων (3), οπότε ο δικαιούχος τους, ήτοι η εταιρία NMW, έχει το περιουσιακό δικαίωμα να προβεί στη μεταβίβαση των εν λόγω βάσεων δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας. Συγκεκριμένα, διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως μπορεί να επισπευσθεί επί κάθε περιουσιακού δικαιώματος, εκτός εάν μια διάταξη αποκλείει ρητώς τη δυνατότητα αυτή. Ο Πολωνός νομοθέτης, όμως, ουδεμία διάταξη έχει θεσπίσει που να απαγορεύει την αναγκαστική εκτέλεση επί βάσεων δεδομένων όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη.
25.      Το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το εάν αυτού του είδους οι βάσεις δεδομένων μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο δικαστικής εκτελέσεως, καθόσον σε αυτές τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα εκατοντάδων χιλιάδων χρηστών της πλατφόρμας M., ενώ δεν έχουν προσκομισθεί αποδεικτικά στοιχεία
από τα οποία να προκύπτει ότι οι χρήστες της εν λόγω πλατφόρμας έχουν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τους υπό τη μορφή της διαθέσεως των δεδομένων αυτών και σε τρίτους, εκτός της εν λόγω πλατφόρμας. Το αιτούν δικαστήριο διευκρίνισε συναφώς ότι τα επίμαχα δεδομένα δεν εμπίπτουν στις ειδικές κατηγορίες δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 9 του ΓΚΠΔ.
26.      Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επίσης ως προς τη σχέση μεταξύ των προβλεπόμενων από τον ΓΚΠΔ περιορισμών στην επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και του δικαιώματος ελεύθερης διαθέσεως των βάσεων δεδομένων που απορρέει από την οδηγία 96/9 και από το εθνικό δίκαιο, περιλαμβανομένου, κατά το αιτούν δικαστήριο, του δικαιώματος μεταβιβάσεως των βάσεων δεδομένων στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως.
27.      Υπό τις περιστάσεις αυτές, το Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Βαρσοβίας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, γʹ, και εʹ, καθώς και με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του [ΓΚΠΔ] την έννοια ότι αντιτίθεται σε
κανόνα εθνικού δικαίου ο οποίος επιτρέπει την εκποίηση, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, βάσεως δεδομένων κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 2, της [οδηγίας 96/9] στην οποία τηρούνται
δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, σε περίπτωση που τα υποκείμενα των δεδομένων δεν έχουν παράσχει
τη συγκατάθεσή τους για την εκποίηση
αυτή;»
28.      Η Πολωνική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις. Τα ίδια ενδιαφερόμενα μέρη, καθώς και η Ι., ανέπτυξαν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 16ης Νοεμβρίου 2023.
Ανάλυση
Επί του παραδεκτού
29.      Κατ’ αρχάς, πρέπει να εξεταστούν δύο ζητήματα σχετικά με το παραδεκτό της υπό κρίση προδικαστικής παραπομπής.
30.      Πρώτον, η ενάγουσα της κύριας δίκης εξέφρασε αμφιβολίες κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ως προς τη λυσιτέλεια του υπό κρίση προδικαστικού ερωτήματος. Σύμφωνα με το εν λόγω διάδικο μέρος, η εταιρία NMW έχει προ μερικών ετών παύσει οριστικώς την οικονομική δραστηριότητά της. Πιο συγκεκριμένα, η εν λόγω εταιρία δεν διαθέτει πλέον διοικητικό συμβούλιο ή άλλο διευθυντικό όργανο και από τον Απρίλιο του 2019
δεν παρέχει καμία υπηρεσία στους χρήστες της πλατφόρμας M. (4). Συνεπώς, η εν λόγω εταιρία έχει κατ’ ανάγκην παύσει και οποιαδήποτε επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σχετικών με την άσκηση της δραστηριότητάς της. Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα της κύριας δίκης, η αρχή του «περιορισμού του σκοπού» και η αρχή του «περιορισμού της περιόδου αποθήκευσης» επιβάλλουν τη διαγραφή των οικείων δεδομένων, τυχόν δε μη διαγραφή τους θα καθιστούσε μη σύννομη την ίδια την ύπαρξη των επίμαχων στη διαφορά της κύριας δίκης βάσεων δεδομένων. Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, η ενάγουσα της κύριας δίκης υποστηρίζει ότι το υποβληθέν από το αιτούν δικαστήριο προδικαστικό ερώτημα, το οποίο αφορά τη νομιμότητα της εκποιήσεως των βάσεων αυτών στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, δεν είναι λυσιτελές για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.
31.      Επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, του ΓΚΠΔ, τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πρέπει να διατηρούνται (5) υπό μορφή που επιτρέπει την ταυτοποίηση των υποκειμένων των δεδομένων μόνον
κατά το χρονικό διάστημα που απαιτείται για τους σκοπούς της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου, ακόμη και η αρχικώς νόμιμη επεξεργασία δεδομένων μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να καταστεί αντίθετη προς τον ΓΚΠΔ, εφόσον τα εν λόγω δεδομένα παύσουν να είναι απαραίτητα για την επίτευξη των σκοπών αυτών (6). Σε μια τέτοια περίπτωση, τα δεδομένα πρέπει να διαγράφονται (7). Εν προκειμένω, τα επίμαχα δεδομένα είχαν συλλεχθεί αναμφίβολα για τους σκοπούς της δραστηριότητας διαδικτυακών πωλήσεων της NMW. Εφόσον η τελευταία είχε παύσει τη συγκεκριμένη δραστηριότητα τον Απρίλιο του 2019, ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται ότι τα δεδομένα αυτά δεν ήταν πλέον αναγκαία για την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης δραστηριότητας και θα έπρεπε ως εκ τούτου να διαγραφούν. Σε περίπτωση μη διαγραφής τους, η ύπαρξη των επίμαχων βάσεων δεδομένων θα αντέβαινε προς τον ΓΚΠΔ, η δε αλυσιτέλεια του υπό κρίση προδικαστικού ερωτήματος για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης θα ήταν πρόδηλη.
32.      Τούτου δοθέντος, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο να αποφαίνεται επί της ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης εντός του νομικού και πραγματικού πλαισίου το οποίο το εθνικό δικαστήριο έχει με δική του ευθύνη προσδιορίσει, χωρίς το Δικαστήριο να δύναται να αμφισβητήσει ή να ελέγξει την ακρίβειά του (8).
33.      Ωστόσο, από κανένα σημείο της αποφάσεως περί παραπομπής δεν προκύπτει ότι η εταιρία NMW έπαυσε τη δραστηριότητά της τον Απρίλιο του 2019, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα.
34.      Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα εφαρμογής του ΓΚΠΔ υπό το πρίσμα των διατάξεων της οδηγίας 96/9.
35.      Πρέπει προκαταρκτικώς να υπομνησθεί ότι ο σκοπός της οδηγίας 96/9 έγκειται στην εξάλειψη, μέσω της προσεγγίσεως των εθνικών νομοθεσιών, των διαφορών που υπήρχαν μεταξύ τους ως προς τη νομική προστασία των βάσεων δεδομένων και που έθιγαν τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, την ελεύθερη κυκλοφορία των αγαθών και των υπηρεσιών στην Ένωση και την ανάπτυξη μιας αγοράς πληροφοριών εντός αυτής (9). Η εν λόγω οδηγία, σύμφωνα με το άρθρο της 1, παράγραφος 1, αφορά τη νομική προστασία των πάσης φύσεως βάσεων δεδομένων, στη δε παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου διευκρινίζεται ότι ως «βάση δεδομένων» νοείται «η συλλογή έργων, δεδομένων ή άλλων ανεξάρτητων στοιχείων, διευθετημένων κατά συστηματικό ή μεθοδικό τρόπο και ατομικώς προσιτών με ηλεκτρονικά μέσα ή κατ' άλλον τρόπο».
36.      Η προμνησθείσα οδηγία απαιτεί από όλα τα κράτη μέλη να κατοχυρώνουν στο εθνικό δίκαιο την προστασία των βάσεων δεδομένων μέσω ενός ειδικής φύσεως δικαιώματος. Συγκεκριμένα, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 96/9 παρέχει το δικαίωμα στον κατασκευαστή βάσεως δεδομένων, για την οποία έχει απαιτηθεί ουσιώδης ποιοτική ή ποσοτική επένδυση, να απαγορεύει πράξεις εξαγωγής ή/και επαναχρησιμοποιήσεως του συνόλου ή ουσιώδους μέρους του περιεχομένου της εν λόγω βάσεως. Σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, της ίδιας οδηγίας, το δικαίωμα αυτό δύναται να μεταβιβασθεί.
37.      Κατά το αιτούν δικαστήριο, οι ανήκουσες στην NMW βάσεις δεδομένων πληρούν τις προϋποθέσεις προστασίας βάσει του νόμου περί προστασίας των βάσεων δεδομένων και της οδηγίας 96/9, η οποία έχει μεταφερθεί στην πολωνική έννομη τάξη με τον προαναφερθέντα νόμο.  Το άρθρο 6 του νόμου αυτού προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι ο κατασκευαστής έχει το αποκλειστικό και μεταβιβάσιμο δικαίωμα να προβαίνει στην εξαγωγή ή/και επαναχρησιμοποίηση των δεδομένων, είτε στο σύνολό τους είτε ως προς σημαντικό μέρος τους. Πρόκειται, επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, για περιουσιακό δικαίωμα το οποίο έχει απόλυτο χαρακτήρα και παράγει αποτελέσματα erga omnes. Σύμφωνα με το πολωνικό δίκαιο, η διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως μπορεί να καταλαμβάνει οποιοδήποτε περιουσιακό δικαίωμα, εκτός εάν ο νόμος προβλέπει ρητώς σχετική εξαίρεση. Ο Πολωνός νομοθέτης, όμως, δεν έχει προβλέψει κανέναν κανόνα που θα απαγόρευε την αναγκαστική εκτέλεση επί βάσεων δεδομένων. Επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, ο δικαστικός επιμελητής έχει, εν προκειμένω, δικαίωμα να προβεί στη μεταβίβαση των βάσεων δεδομένων για λογαριασμό του δανειστή, το οποίο απορρέει από το γεγονός ότι ο κατασκευαστής τον οποίο αφορά η διαδικασία εκτελέσεως δικαιούται να διαθέτει ελεύθερα τις βάσεις αυτές. Η επίκληση του εν λόγω δικαιώματος θα μπορούσε να αποκλείσει την εφαρμογή των κανόνων του ΓΚΠΔ σε περίπτωση όπως η υπό κρίση και, ως εκ τούτου, να καταστήσει το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα απαράδεκτο.
38.      Κατ’ αρχάς, πρέπει να επισημανθεί ότι το ειδικής φύσεως δικαίωμα που αναγνωρίζεται στο άρθρο 7 της εν λόγω οδηγίας δεν προσδιορίζεται ορθώς από το αιτούν δικαστήριο. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για δικαίωμα εναντιώσεως σε πράξεις που συνίστανται, μεταξύ άλλων, στην ανασύσταση βάσεων δεδομένων ή ουσιώδους μέρους αυτών με κόστος πολύ μικρότερο από εκείνο που συνεπάγεται η ανεξάρτητη δημιουργία τους (10), καθόσον ο σκοπός τον οποίο επιδιώκει ο νομοθέτης της Ένωσης έγκειται στο να διασφαλίσει υπέρ του προσώπου το οποίο ανέλαβε την πρωτοβουλία και το κόστος της πραγματοποιήσεως ουσιώδους, από απόψεως ανθρώπινων, τεχνικών και/ή χρηματοοικονομικών πόρων, επενδύσεως για την απόκτηση, επαλήθευση ή παρουσίαση του περιεχομένου βάσεως δεδομένων, αμοιβή για την επένδυσή του αυτή, παρέχοντάς του προστασία έναντι της άνευ αδείας του οικειοποιήσεως των αποτελεσμάτων αυτής της επενδύσεως (11).
39.      Επιπλέον, και προπάντων, όσον αφορά τη σχέση μεταξύ της οδηγίας 96/9 και του ΓΚΠΔ, από το άρθρο 13 της οδηγίας προκύπτει σαφώς ότι η οδηγία δεν θίγει τις διατάξεις που αφορούν, μεταξύ άλλων, την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και τον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, από δε την αιτιολογική σκέψη 48 της ίδιας οδηγίας προκύπτει ότι οι διατάξεις της δεν θίγουν την εφαρμογή των κανόνων περί προστασίας των δεδομένων που προβλέπονται στην οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (12),
την οποία διαδέχθηκε ο ΓΚΠΔ (13).
40.      Ως εκ τούτου, φρονώ ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί επί της ουσίας της υπό κρίση υποθέσεως.
Επί της ουσίας
41.      Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να διευκρινισθεί εάν το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχεία αʹ, γʹ και εʹ, και παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία επιτρέπει σε δικαστικό επιμελητή να
προβεί, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, στην εκποίηση βάσεως δεδομένων στην οποία τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, σε περίπτωση που τα υποκείμενα των δεδομένων δεν έχουν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για την εκποίηση αυτή.
42.      Η νομική ανάλυσή μου διαρθρώνεται ως ακολούθως. Όσον αφορά τον ΓΚΠΔ, θα εξετάσω κατ’ αρχάς το ζήτημα της δυνατότητας εφαρμογής του ΓΚΠΔ στην προκειμένη περίπτωση καθώς και το σχετικό με τον προσδιορισμό του υπευθύνου επεξεργασίας και, εν συνεχεία, θα επικεντρωθώ στην ερμηνεία των κανόνων που διέπουν τη νομιμότητα της εν λόγω επεξεργασίας.
43.      Από τη συλλογιστική που αναπτύσσεται στις παρούσες προτάσεις θα καταδειχθεί ότι οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης τις οποίες καλείται να λάβει υπόψη το Δικαστήριο συμπίπτουν μόνον εν μέρει με εκείνες που μνημονεύονται στο προδικαστικό ερώτημα. Συνεπώς, η προτεινόμενη απάντηση θα επικεντρωθεί στις εν λόγω διατάξεις (14).
Επί της ύπαρξης επεξεργασίας και επί του προσδιορισμού του υπευθύνου της επεξεργασίας
44.      Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 10 του ΓΚΠΔ, ο εν λόγω κανονισμός αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, στη διασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασίας των φυσικών προσώπων εντός της Ένωσης και, προς τούτο, στη διασφάλιση της συνεκτικής και ομοιόμορφης εφαρμογής των κανόνων για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των ελευθεριών των προσώπων αυτών έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα σε ολόκληρη την Ένωση (15).
45.      Σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, ο κανονισμός εφαρμόζεται στην, εν όλω ή εν μέρει, αυτοματοποιημένη επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, καθώς και στη μη αυτοματοποιημένη επεξεργασία τέτοιων δεδομένων τα οποία περιλαμβάνονται ή πρόκειται να περιληφθούν σε σύστημα αρχειοθέτησης.
46.      Στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου προβλέπεται σειρά εξαιρέσεων από το πεδίο εφαρμογής του ΓΚΠΔ, με βάση το είδος της δραστηριότητας στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιείται η επεξεργασία. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, λαμβανομένης υπόψη της ανάγκης συσταλτικής ερμηνείας των εξαιρέσεων αυτών, είναι αναγκαίο η επίμαχη δραστηριότητα να περιλαμβάνεται μεταξύ των ρητώς μνημονευομένων στο άρθρο 2, παράγραφος 2, του ΓΚΠΔ δραστηριοτήτων ή να δύναται να υπαχθεί στην ίδια κατηγορία με αυτές. Επομένως, το γεγονός ότι μια δραστηριότητα ασκείται από το κράτος ή από δημόσια αρχή δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι η επίμαχη επεξεργασία πραγματοποιείται στο πλαίσιο δραστηριότητας μη εμπίπτουσας στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης κατά την έννοια της εξαιρέσεως του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, του ΓΚΠΔ (16).
47.      Καθ’ ο μέρος ενδιαφέρει εν προκειμένω, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι η επεξεργασία που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της αναγκαστικής εκτελέσεως αστικής αξιώσεως δεν εκφεύγει του πεδίου εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
48.      Η οριοθέτηση του πεδίου εφαρμογής του ΓΚΠΔ γίνεται με βάση την έννοια της «επεξεργασίας». Κατά το άρθρο 4, σημείο 2, του ΓΚΠΔ, η έννοια αυτή περιλαμβάνει κάθε πράξη ή σειρά πράξεων που πραγματοποιείται με ή χωρίς τη χρήση αυτοματοποιημένων μέσων, σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή σε σύνολα δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, όπως, μεταξύ άλλων, η «ανάκτηση», η «αναζήτηση πληροφοριών», η «χρήση» και «κάθε άλλη μορφή διάθεσης» των δεδομένων αυτών. Επομένως, βούληση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν να προσδώσει ευρύ περιεχόμενο στη συγκεκριμένη έννοια (17).
49.      Υφίσταται εν προκειμένω επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα;
50.      Επιβάλλεται μια προκαταρκτική διευκρίνιση. Οι σχετικές με δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πράξεις τις οποίες διενεργεί η εταιρία NMW για την άσκηση της δραστηριότητας διαδικτυακών πωλήσεων μέσω της πλατφόρμας M. δεν αποτελούν αντικείμενο του προδικαστικού ερωτήματος του αιτούντος δικαστηρίου.  Το ερώτημα αυτό αφορά αποκλειστικώς τη διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως με σκοπό την αναγκαστική εκποίηση των επίμαχων βάσεων δεδομένων. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει επεξεργασία κατά την έννοια του ΓΚΠΔ, για την οποία υπεύθυνος επεξεργασίας είναι ο δικαστικός επιμελητής.
51.      Από τις διευκρινίσεις που παρέσχε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση η Πολωνική Κυβέρνηση σχετικά με τα καθήκοντα που ανατίθενται στους δικαστικούς επιμελητές στο πλαίσιο διαδικασιών αναγκαστικής εκτελέσεως ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται, κατά τη γνώμη μου, ως προς την ορθότητα της ερμηνείας αυτής.
52.      Η εν λόγω κυβέρνηση διευκρίνισε ότι η επίμαχη διαδικασία εκκινεί με την κατάσχεση της βάσεως δεδομένων, με την οποία ο δικαστικός επιμελητής αποκτά πρόσβαση στα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που τηρούνται σε αυτήν προκειμένου να προβεί στην εκτίμηση της αξίας της και να την καταγράψει στην έκθεση κατασχέσεως. Για να προβεί δε στην εκτίμηση αυτή, ο δικαστικός επιμελητής εκτελεί μια σειρά από ενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της ανακτήσεως, της αναζητήσεως πληροφοριών και της χρήσεως των εν λόγω δεδομένων (18). Η διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως ολοκληρώνεται με την εκποίηση της βάσεως δεδομένων μέσω δημόσιου πλειστηριασμού. Μόλις η κατακύρωση καταστεί οριστική και καταβληθεί ολόκληρο το πλειστηρίασμα, ο δικαστικός επιμελητής θέτει τη βάση δεδομένων στη διάθεση του αποκτώντος υπερθεματιστή.
53.      Εξ αυτού συνάγεται ότι τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που τηρούνται σε βάσεις δεδομένων όπως οι επίμαχες έχουν τουλάχιστον αποτελέσει αντικείμενο εξαγωγής, αναζήτησης και χρήσης από τον δικαστικό επιμελητή στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της αξίας τους για να τεθούν, εν συνεχεία, στη διάθεση του αποκτώντος υπερθεματιστή. Συναφώς, επισημαίνεται ότι η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα δύναται να περιλαμβάνει μία ή περισσότερες πράξεις, κάθε μία από τις οποίες μπορεί να αφορά διαφορετικά στάδια της συγκεκριμένης επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (19). Συνεπώς, στην προκειμένη περίπτωση, οι ως άνω πράξεις πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστούν «επεξεργασία» κατά την έννοια του ΓΚΠΔ.
54.      Ακολούθως, πρέπει να προσδιοριστεί ο υπεύθυνος της επεξεργασίας αυτής.
55.      Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 4, σημείο 7, του ΓΚΠΔ, η έννοια του «υπευθύνου επεξεργασίας» καλύπτει τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, τις δημόσιες αρχές, τις υπηρεσίες ή άλλους φορείς οι οποίοι, μόνοι ή από κοινού με άλλους, καθορίζουν τους σκοπούς και τον τρόπο της επεξεργασίας (20). Στην εν λόγω διάταξη προβλέπεται επίσης ότι, όταν οι σκοποί και ο τρόπος της επεξεργασίας καθορίζονται, μεταξύ άλλων, από το δίκαιο κράτους μέλους, ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή τα ειδικά κριτήρια για τον ορισμό του μπορούν να προβλέπονται από το δίκαιο του κράτους μέλους. Ο ευρύς αυτός ορισμός της έννοιας του «υπευθύνου επεξεργασίας» αποσκοπεί, κατά πάγια νομολογία, στη διασφάλιση της αποτελεσματικής και πλήρους προστασίας των υποκειμένων των δεδομένων (21).
56.      Όταν ο καθορισμός των σκοπών και του τρόπου της επεξεργασίας γίνεται από το εθνικό δίκαιο, πρέπει, σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη νομολογία, να εξετάζεται εάν το εθνικό δίκαιο προβλέπει τον υπεύθυνο της επεξεργασίας ή τα ειδικά κριτήρια για τον ορισμό του.  Ο ορισμός του υπευθύνου της επεξεργασίας από το εθνικό δίκαιο μπορεί να γίνεται όχι μόνο ρητώς, αλλά και εμμέσως. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, απαιτείται, εντούτοις, ο ορισμός του υπευθύνου της επεξεργασίας να συνάγεται με επαρκή βεβαιότητα από τον ρόλο, την αποστολή και τις εξουσίες που ανατίθενται στο συγκεκριμένο πρόσωπο ή στη συγκεκριμένη οντότητα (22).
57.      Εν προκειμένω, από το άρθρο 3, παράγραφος 1, του νόμου περί δικαστικών επιμελητών προκύπτει ότι ο δικαστικός επιμελητής αποτελεί δημόσια αρχή η οποία διενεργεί, με την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπει ο νόμος, πράξεις, μεταξύ άλλων, και στο πλαίσιο διαδικασιών αναγκαστικής εκτελέσεως. Εξάλλου, όπως προαναφέρθηκε, από τα στοιχεία της δικογραφίας συνάγεται ότι, όταν η αναγκαστική εκτέλεση αφορά βάσεις δεδομένων, οι εν λόγω πράξεις συνίστανται, ιδίως, στην ανάκτηση, στην αναζήτηση πληροφοριών και στη χρήση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τηρούνται στις βάσεις αυτές στο πλαίσιο της εκτιμήσεως της αξίας τους με σκοπό την εκποίησή τους μέσω δημόσιου πλειστηριασμού, καθώς και στη θέση τους στη διάθεση του αποκτώντος υπερθεματιστή μόλις η κατακύρωση καταστεί οριστική. Φρονώ ότι, με τον τρόπο αυτόν, το πολωνικό δίκαιο καθορίζει, τουλάχιστον εμμέσως, τους σκοπούς και τον τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από δικαστικό επιμελητή.
58.      Επομένως, στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί ότι ο δικαστικός επιμελητής, ως δημόσια αρχή υπεύθυνη για τη διεξαγωγή όλων των διαδικασιών αναγκαστικής εκτελέσεως, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν βάσεις δεδομένων, είναι ο υπεύθυνος επεξεργασίας των τηρούμενων σε αυτή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 4, σημείο 7, του ΓΚΠΔ.
59.      Το αιτούν δικαστήριο δεν μνημονεύει καμία διάταξη του πολωνικού δικαίου η οποία να επιβάλλει στην οφειλέτρια εταιρία NMW την υποχρέωση να συνεργαστεί με τον δικαστικό επιμελητή προκειμένου να μπορέσει αυτός να εκτιμήσει την αξία των επίμαχων βάσεων δεδομένων ενόψει της αναγκαστικής εκποιήσεώς τους.
60.      Ουδόλως αποκλείεται το ενδεχόμενο η υποχρέωση αυτή συνεργασίας να συνεπάγεται τη διενέργεια περαιτέρω επεξεργασίας κατά την έννοια του ΓΚΠΔ, για την οποία υπεύθυνη επεξεργασίας είναι η εν λόγω εταιρία. Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, με την απόφαση Valsts ieņēmumu dienests (Επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για φορολογικούς σκοπούς), το Δικαστήριο έκρινε ότι η κοινολόγηση και η παροχή στη φορολογική αρχή κράτους μέλους από οικονομικό φορέα δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τα οποία ο τελευταίος είναι υποχρεωμένος εκ του νόμου να παράσχει συνεπάγονται επεξεργασία η οποία προστίθεται σε αυτή στην οποία προέβη η εν λόγω αρχή μέσω του αιτήματος με το οποίο ζητούσε την κοινολόγηση και τη διάθεση των δεδομένων αυτών (23).
61.      Λιγότερο πιθανό, αλλά αφηρημένως νοητό, είναι το ενδεχόμενο ο δικαστικός επιμελητής και η οφειλέτρια εταιρία NMW να θεωρηθούν από κοινού υπεύθυνοι επεξεργασίας των επίμαχων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για τους σκοπούς της αναγκαστικής εκποιήσεως. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση État belge (Επεξεργασία δεδομένων από επίσημη εφημερίδα), το συμπέρασμα αυτό μπορεί να συναχθεί όταν τις διάφορες πράξεις επεξεργασίας συνδέουν σκοποί και τρόπος επεξεργασίας που έχουν καθοριστεί από το εθνικό δίκαιο και όταν το δίκαιο αυτό ορίζει τις αντίστοιχες ευθύνες καθενός από τους από κοινού υπευθύνους επεξεργασίας (24).
62.      Με βάση τα ανωτέρω, η ανάλυση που ακολουθεί βασίζεται στην παραδοχή ότι ο δικαστικός επιμελητής είναι ο μοναδικός υπεύθυνος επεξεργασίας της επίμαχης στη διαφορά της κύριας δίκης επεξεργασίας.
63.      Ως υπεύθυνος επεξεργασίας, ο δικαστικός επιμελητής όχι μόνο φέρει την ευθύνη για τη συμμόρφωση προς τις αρχές που διέπουν την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (25), αλλά υπόκειται και σε σημαντικό αριθμό υποχρεώσεων, σύστοιχων προς δικαιώματα των υποκειμένων των δεδομένων (26). Οι υποχρεώσεις αυτές μπορούν να περιοριστούν από τον εθνικό νομοθέτη μόνον υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 23 του ΓΚΠΔ. Ερωτηθείσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση για το εάν υφίστανται τέτοιου είδους νομοθετικές διατάξεις στο εθνικό δίκαιο, η Πολωνική Κυβέρνηση ανέφερε μόνον το άρθρο 4 του νόμου περί προστασίας των δεδομένων. Ωστόσο, το συγκεκριμένο άρθρο περιορίζει απλώς το εύρος των υποχρεώσεων του υπευθύνου επεξεργασίας ο οποίος ασκεί δημόσια καθήκοντα βάσει του άρθρου 14, παράγραφοι 1, 2 και 4, του ΓΚΠΔ («Πληροφορίες που παρέχονται εάν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα δεν έχουν συλλεγεί από το υποκείμενο των δεδομένων»).
Επί της νομιμότητας της επίμαχης επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα
64.      Όπως έχει επανειλημμένως κρίνει το Δικαστήριο, κάθε επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα πρέπει, μεταξύ άλλων, να σέβεται τις αρχές οι οποίες διέπουν την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, ως προς δε την αρχή της νομιμότητας της επεξεργασίας, να πληροί τις προϋποθέσεις νομιμότητας της επεξεργασίας που απαριθμούνται στο άρθρο 6 του ΓΚΠΔ (27).
65.      Το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του ΓΚΠΔ περιλαμβάνει εξαντλητικό και περιοριστικό κατάλογο των περιπτώσεων στις οποίες η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα μπορεί να θεωρηθεί σύννομη. Για να θεωρηθεί δηλαδή σύννομη η επεξεργασία πρέπει να εμπίπτει σε κάποια από τις περιπτώσεις αυτές. Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι η επίμαχη επεξεργασία δεν εμπίπτει στην κύρια περίπτωση που προβλέπει η εν λόγω διάταξη, ήτοι εκείνη κατά την οποία το υποκείμενο των δεδομένων έχει παράσχει τη συγκατάθεσή του για την επεξεργασία των δεδομένων του για έναν ή περισσότερους συγκεκριμένους σκοπούς (28). Όπως προκύπτει από την απόφαση περί παραπομπής, ουδέν αποδεικτικό στοιχείο προσκομίσθηκε στην υπόθεση της κύριας δίκης από το οποίο να μπορεί να διαπιστωθεί ότι τα υποκείμενα των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που είχαν συλλεχθεί στις επίμαχες βάσεις δεδομένων είχαν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για τη διαβίβαση των δεδομένων τους σε τρίτους, εκτός της σχετικής με την πλατφόρμα M. δραστηριότητας, και δη για την εκποίησή τους στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως.
66.      Κατά το αιτούν δικαστήριο, η επεξεργασία από δικαστικό επιμελητή θα μπορούσε να εμπίπτει είτε στο άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γʹ, του ΓΚΠΔ (επεξεργασία απαραίτητη για τη συμμόρφωση με έννομη υποχρέωση του υπευθύνου επεξεργασίας), είτε στο άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, του ΓΚΠΔ (επεξεργασία απαραίτητη για την εκπλήρωση καθήκοντος που εκτελείται προς το δημόσιο συμφέρον ή κατά την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στον υπεύθυνο επεξεργασίας) (29).
67.      Όπως παρατηρεί το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 3 του νόμου περί δικαστικών επιμελητών απονέμει στον δικαστικό επιμελητή την ιδιότητα της δημόσιας αρχής. Δυσχερώς θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να υποστηριχθεί ότι οι πράξεις που του ανατίθενται στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως προς ικανοποίηση του δανειστή δεν έχουν τον χαρακτήρα της εκπληρώσεως καθήκοντος σχετικού με την άσκηση δημόσιας εξουσίας που έχει ανατεθεί στον εν λόγω δικαστικό επιμελητή.
68.      Επιπλέον, δεν θα ήταν εύκολο να θεωρηθεί ότι η περίπτωση του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γʹ, του ΓΚΠΔ έχει εφαρμογή στην υπό κρίση περίπτωση. Επ’ αυτού, πρέπει να σημειωθεί ότι το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως είναι αυστηρώς οριοθετημένο. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τη γνωμοδότηση 6/2014 της ομάδας εργασίας του «Άρθρου 29» (30), η νομική υποχρέωση την οποία υπέχει ο υπεύθυνος επεξεργασίας πρέπει να είναι επαρκώς σαφής ως προς την απαιτούμενη επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Τούτο προϋποθέτει, ειδικότερα, την ύπαρξη νομικών διατάξεων που να μνημονεύουν ρητώς τη φύση και το αντικείμενο της επεξεργασίας (31).
69.      Εν προκειμένω, φρονώ ότι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως τέτοιες οι διατάξεις στις οποίες αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο, ήτοι το άρθρο 3, παράγραφος 1, το άρθρο 9, παράγραφος 1, σημείο 1, και το άρθρο 31, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του νόμου περί δικαστικών επιμελητών, καθώς και το άρθρο 796, παράγραφος 1, και το άρθρο 799, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του κώδικα πολιτικής δικονομίας, στον βαθμό που από τις εν λόγω διατάξεις προκύπτει απλώς ότι ο δικαστικός επιμελητής, υπό την ιδιότητά του ως δημόσια αρχή, υποχρεούται να ικανοποιεί κάθε αίτηση για την επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως σύμφωνα με όλες τις επιτρεπόμενες μεθόδους. Πιο συγκεκριμένα, κατά το πολωνικό δίκαιο οι δικαστικοί επιμελητές δεν φαίνεται να υπέχουν εκ του νόμου υποχρέωση να προβαίνουν σε αναγκαστική εκποίηση των βάσεων δεδομένων στις οποίες τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Συναφώς, επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 831, παράγραφος 1, σημείο 3, του κώδικα πολιτικής δικονομίας, από την αναγκαστική εκτέλεση εξαιρούνται τα «αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα», όπερ θα μπορούσε να εκληφθεί ως απαγόρευση μεταβιβάσεως μιας βάσεως δεδομένων σε περίπτωση που η
μεταβίβαση αυτή
αντίκεται στον ΓΚΠΔ.
70.      Εν πάση περιπτώσει, δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η τελευταία αυτή περίπτωση να είναι επίσης σχετική εν προκειμένω. Πράγματι, μολονότι αρκεί να συντρέχει μία και μόνον περίπτωση νόμιμης επεξεργασίας, όπως επιβεβαιώνεται από το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του ΓΚΠΔ, το Δικαστήριο έχει, εντούτοις, δεχθεί ότι μία και η αυτή πράξη επεξεργασίας μπορεί να εμπίπτει σε περισσότερες από τις περιπτώσεις αυτές (32).
71.      Κατά συνέπεια, η επίμαχη επεξεργασία εμπίπτει, κατά τη γνώμη μου, στην περίπτωση νόμιμης επεξεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, του ΓΚΠΔ.
72.      Πρέπει να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη περίπτωση προϋποθέτει τη συνεκτίμηση μιας άλλης προϋπόθεσης νομιμότητας της επεξεργασίας. Ειδικότερα, στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ διευκρινίζεται ότι η βάση για την επεξεργασία που αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, του ΓΚΠΔ πρέπει να ορίζεται σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο του κράτους μέλους στο οποίο υπόκειται ο υπεύθυνος επεξεργασίας, να ανταποκρίνεται σε σκοπό δημοσίου συμφέροντος και να είναι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο νόμιμο σκοπό (33).
73.      Επομένως, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του ΓΚΠΔ απαιτούν την ύπαρξη νομικής βάσεως, ιδίως εθνικής, η οποία να αποτελεί το έρεισμα για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τους υπευθύνους επεξεργασίας, οι οποίοι ενεργούν, μεταξύ άλλων, στο πλαίσιο καθηκόντων που εμπίπτουν στην άσκηση δημόσιας εξουσίας, όπως αυτή την οποία ασκεί ο δικαστικός επιμελητής στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως επί των περιουσιακών στοιχείων
εταιρίας (34).
74.      Κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια νομική βάση συνιστά το σύνολο των διατάξεων του πολωνικού δικαίου που μνημονεύονται στην πρώτη περίοδο του σημείου 69 των παρουσών προτάσεων, από τις οποίες προκύπτει ότι ο δικαστικός επιμελητής, ως δημόσια αρχή, υποχρεούται να ικανοποιεί κάθε αίτημα για την επίσπευση αναγκαστικής εκτελέσεως σύμφωνα με όλες τις επιτρεπόμενες μεθόδους.
75.      Τέλος, το ζήτημα του κατά πόσον η επίμαχη επεξεργασία είναι σύμφωνη με τον ΓΚΠΔ απαιτεί την εξέταση ενός επιπλέον νομικού ζητήματος, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της υπό κρίση υποθέσεως.
76.      Συγκεκριμένα, παρατηρώ ότι ο σκοπός της διενεργούμενης
από τον δικαστικό επιμελητή επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ήτοι η αναγκαστική εκποίηση των βάσεων δεδομένων χρηστών της πλατφόρμας M. προκειμένου να ικανοποιηθούν οι δανειστές της εταιρίας NMW, διαφέρει από τον αρχικό σκοπό της διενεργουμένης από την εν λόγω εταιρία επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ήτοι τη χρήση της πλατφόρμας M.
για τις ανάγκες της δραστηριότητας διαδικτυακών πωλήσεων της ίδιας εταιρίας.
77.      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΓΚΠΔ, το οποίο καθιερώνει την αρχή του «περιορισμού του σκοπού», τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα πρέπει, αφενός, να συλλέγονται για καθορισμένους, ρητούς και νόμιμους σκοπούς και, αφετέρου, να μην υποβάλλονται σε περαιτέρω επεξεργασία κατά τρόπο ασύμβατο προς τους σκοπούς αυτούς. Εντούτοις, η εν λόγω διάταξη δεν περιέχει ενδείξεις ως προς τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τυχόν περαιτέρω επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα μπορεί να θεωρηθεί συμβατή με τους σκοπούς της αρχικής συλλογής των εν λόγω δεδομένων (35).
78.      Από το άρθρο 6, παράγραφος 4, του ΓΚΠΔ, σε συνδυασμό με την αιτιολογική σκέψη 50 του ίδιου κανονισμού (36), συνάγεται ότι η εξέταση της συμβατότητας αυτής προϋποθέτει συνεκτίμηση μιας σειράς κριτηρίων τα οποία απαριθμούνται κατά τρόπο μη εξαντλητικό στο εν λόγω άρθρο.
79.      Είναι προφανές ότι η συνεκτίμηση, εν προκειμένω, των κριτηρίων αυτών δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε καταφατική απάντηση όσον αφορά τη συμβατότητα των εν λόγω σκοπών.  Όπως προσφάτως διευκρίνισε το Δικαστήριο, τα κριτήρια αυτά εκφράζουν την αναγκαιότητα να υφίσταται συγκεκριμένη, λογική και αρκούντως στενή σχέση μεταξύ των σκοπών της αρχικής συλλογής των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και της περαιτέρω επεξεργασίας των δεδομένων, παρέχουν δε τη δυνατότητα να διασφαλίζεται ότι η περαιτέρω αυτή επεξεργασία δεν αποκλίνει από τις θεμιτές προσδοκίες των ενδιαφερομένων όσον αφορά την περαιτέρω χρήση των δεδομένων τους (37). Ωστόσο, στην υπό κρίση υπόθεση δεν μπορεί να αποδειχθεί τέτοια σχέση.
80.      Εν πάση περιπτώσει, από την πρώτη περίοδο του άρθρου 6, παράγραφος 4, του ΓΚΠΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση της συμβατότητας των σκοπών καθίσταται αναγκαία μόνον «[ό]ταν η επεξεργασία για σκοπό άλλον από αυτόν για τον οποίο έχουν συλλεγεί τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα δεν βασίζεται στη συγκατάθεση του υποκειμένου των δεδομένων ή στο δίκαιο της Ένωσης ή το δίκαιο κράτους μέλους το οποίο αποτελεί αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διασφάλιση των σκοπών που αναφέρονται στο άρθρο 23, παράγραφος 1, [του ΓΚΠΔ]».
81.      Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι οι χρήστες της πλατφόρμας M. δεν είχαν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για επεξεργασία με σκοπό άλλον από εκείνον για τον οποίο είχαν συλλεγεί τα δεδομένα τους προσωπικού χαρακτήρα. Επομένως, τίθεται το ερώτημα εάν η επεξεργασία αυτή βασίζεται στο εθνικό δίκαιο ή στο δίκαιο της Ένωσης και εάν μπορεί να θεωρηθεί αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για την επίτευξη ενός από τους απαριθμούμενους στο άρθρο 23, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ σκοπούς.
82.      Συναφώς, θεωρώ αναγκαίο να διευκρινίσω ότι η περίπτωση αυτή έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο ως πραγματική παρέκκλιση από την αρχή του περιορισμού του σκοπού. Στηριζόμενο στην αιτιολογική σκέψη 50 του ΓΚΠΔ, το Δικαστήριο έχει επισημάνει ότι, προκειμένου να διαφυλαχθούν οι σημαντικοί σκοποί γενικού δημόσιου συμφέροντος που ορίζονται στο άρθρο 23, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ, ο υπεύθυνος επεξεργασίας επιτρέπεται να προβαίνει σε περαιτέρω επεξεργασία των οικείων δεδομένων ανεξάρτητα από το αν η επεξεργασία αυτή συμβιβάζεται με τους σκοπούς για τους οποίους συνελέγησαν αρχικώς τα εν λόγω δεδομένα. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 6, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του ΓΚΠΔ όσον αφορά την προσκόμιση ως αποδεικτικού στοιχείου στο πλαίσιο αστικής δίκης ενός εγγράφου που περιέχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τρίτων τα οποία συλλέγονται κυρίως για σκοπούς φορολογικού ελέγχου (38).
83.      Η ως άνω ερμηνεία μπορεί μεν να μην είναι αρεστή σε όσους εκτιμούν ότι το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα πρέπει να μπορεί να περιορίζεται μόνο δυνάμει εθνικών νομοθετικών μέτρων, ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, είναι απολύτως σύμφωνη με τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνησθεί ότι στο σκεπτικό σχετικά με τη θέση του Συμβουλίου στις προπαρασκευαστικές εργασίες του ΓΚΠΔ εκφράζεται, ίσως ακόμη εναργέστερα από την αιτιολογική σκέψη 50 του εν λόγω κανονισμού, η επιλογή να παρέχεται στον υπεύθυνο επεξεργασίας ένα περιθώριο, προσεκτικά οριοθετημένο, για να προβεί σε επεξεργασία που δεν συμβιβάζεται με τους προαναφερόμενους σκοπούς κατά τον χρόνο της συλλογής των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που αποτελούν αντικείμενο της επεξεργασίας (39).
84.      Δεδομένου ότι έχει ήδη αποδειχθεί η ύπαρξη νομικής βάσεως για την επίμαχη εν προκειμένω επεξεργασία, πρέπει εν συνεχεία να καθοριστεί κατά πόσον η εν λόγω επεξεργασία αποσκοπεί στη διασφάλιση των σκοπών που μνημονεύονται στο άρθρο 23 του ΓΚΠΔ.
85.      Σημειώνεται ότι μεταξύ των σκοπών αυτών περιλαμβάνεται, σύμφωνα με την παράγραφο 1, στοιχείο ιʹ, της διατάξεως αυτής, «η εκτέλεση αστικών αξιώσεων». Φρονώ ότι η επίμαχη επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι κατάλληλη για να διασφαλιστεί η επίτευξη του σκοπού αυτού. Συναφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, ο σκοπός της εν λόγω επεξεργασίας προκύπτει από τον συνδυασμό του άρθρου 911 του κώδικα πολιτικής δικονομίας και του άρθρου 31, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του νόμου περί δικαστικών επιμελητών, τα οποία παρέχουν στον δικαστικό επιμελητή την εξουσία να προβεί στην εκποίηση της βάσεως δεδομένων και, στη συνέχεια, στην
απόδοση στον δανειστή του ποσού που εισπράχθηκε από την εν λόγω αναγκαστική εκποίηση.
86.      Το ζήτημα του κατά πόσον η επεξεργασία στην οποία προβαίνει ο δικαστικός επιμελητής στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως συνιστά αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για την επίτευξη του σκοπού της διασφαλίσεως της εκτελέσεως των αστικών αξιώσεων εμπίπτει στη αρμοδιότητα του αιτούντος δικαστηρίου. Εντούτοις, στο Δικαστήριο εναπόκειται να παράσχει, βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, στο αιτούν δικαστήριο όλα τα απαραίτητα συναφώς στοιχεία σε σχέση με το δίκαιο της Ένωσης (40).
87.      Όσον αφορά την απαίτηση περί αναγκαιότητας, είναι κοινώς αποδεκτό ότι ένα μέτρο είναι αναγκαίο όταν ο επιδιωκόμενος θεμιτός σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί με ένα εξίσου πρόσφορο αλλά λιγότερο επαχθές μέτρο. Κατ’ άλλη διατύπωση, είναι δυνατό να διασφαλισθεί η ικανοποίηση της απαιτήσεως της δανείστριας εταιρίας με άλλα μέσα εξίσου αποτελεσματικά αλλά λιγότερο περιοριστικά για τα δικαιώματα των χρηστών της πλατφόρμας M. στην ιδιωτική ζωή και στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα; Επ’ αυτού, αρκεί να σημειωθεί ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, δεν είναι δυνατή η ικανοποίηση της δανείστριας εταιρίας από τα περιουσιακά στοιχεία της οφειλέτριας εταιρίας χωρίς την αναγκαστική εκποίηση των οικείων βάσεων δεδομένων.
88.      Όσον αφορά την απαίτηση περί αναλογικότητας, η εκτίμηση της εν λόγω προϋποθέσεως απαιτεί στάθμιση των αντιτιθέμενων συμφερόντων σε συνάρτηση με τις συγκεκριμένες περιστάσεις της εκάστοτε εξεταζόμενης περιπτώσεως.
89.      Εν προκειμένω, το πρώτο από τα συμφέροντα αυτά, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 1, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και στο άρθρο 16 ΣΛΕΕ, συνίσταται στην προστασία των χρηστών της πλατφόρμας M. έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Στενά συνδεδεμένο με το δικαίωμα αυτό είναι το δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη. Όπως αναφέρεται στην αιτιολογική σκέψη 4 του ΓΚΠΔ, το δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα δεν είναι απόλυτο δικαίωμα, αλλά πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τη λειτουργία του στην κοινωνία και να σταθμίζεται με άλλα θεμελιώδη δικαιώματα, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας. Ένα από τα θεμελιώδη αυτά δικαιώματα είναι το δικαίωμα ιδιοκτησίας, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 17 του Χάρτη. Η εκποίηση, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, βάσεως δεδομένων ανήκουσας στον οφειλέτη συμβάλλει, κατά τη γνώμη μου, στον σεβασμό του δικαιώματος ιδιοκτησίας του έχοντος
δικαστικώς αναγνωρισθείσα απαίτηση.
90.      Υπενθυμίζεται συναφώς ότι το άρθρο 17 του Χάρτη αντιστοιχεί στο άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ), οπότε το άρθρο 17 του Χάρτη έχει, βάσει του άρθρου 52, παράγραφος 3, του Χάρτη, την ίδια έννοια και το ίδιο πεδίο εφαρμογής με την έννοια και το πεδίο εφαρμογής που η ΕΣΔΑ αποδίδει στο εν λόγω άρθρο 1.
91.      Σύμφωνα με νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το δικαίωμα ιδιοκτησίας συνεπάγεται ότι τα κράτη υπέχουν τη θετική υποχρέωση να θεσπίσουν ένα σύστημα για την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων το οποίο να είναι αποτελεσματικό τόσο de facto όσο και de jure και να διασφαλίζει ότι οι θεσπισθείσες νομοθετικά διαδικασίες για την εκτέλεση τελεσίδικων δικαστικών αποφάσεων εφαρμόζονται χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση (41). Σε περίπτωση που ο δανειστής είναι ιδιώτης, το κράτος υποχρεούται να παρέχει στους δανειστές την αναγκαία συνδρομή για την εκτέλεση των εν λόγω αποφάσεων, επί παραδείγματι μέσω των υπηρεσιών των δικαστικών επιμελητών (42). Στο πλαίσιο αυτό, όταν οι αρχές υποχρεούνται να προβούν
στην εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως και δεν το πράττουν, η αδράνειά τους μπορεί να θεμελιώσει ευθύνη του κράτους επί τη βάσει του άρθρου 1 του πρώτου προσθέτου πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (43).
92.      Κατά τη στάθμιση αυτή μεταξύ, αφενός, του δικαιώματος ιδιοκτησίας και, αφετέρου, των δικαιωμάτων στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να ληφθεί υπόψη ένα συγκεκριμένο στοιχείο το οποίο προκύπτει από τη δικογραφία.
93.      Σύμφωνα με την απόφαση περί παραπομπής, ουδεμία διάταξη του πολωνικού δικαίου εισάγει περιορισμούς όσον αφορά το πρόσωπο του αποκτώντος βάση δεδομένων, καθόσον η μόνη προϋπόθεση που τίθεται είναι να διαθέτει το πρόσωπο αυτό δικαιοπρακτική ικανότητα, όπερ σημαίνει ότι ο τρίτος αποκτών μπορεί επίσης να είναι και οντότητα εγκατεστημένη εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, ως τέτοια, δεν υποχρεούται να συμμορφώνεται προς τις διατάξεις του ΓΚΠΔ περί επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
94.      Σε μια τέτοια περίπτωση, φρονώ ότι η επίμαχη επεξεργασία θα συνεπαγόταν υπέρμετρη θυσία του δικαιώματος στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και, ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αναλογικό μέτρο. Το αποτέλεσμα αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί, παραδείγματος χάριν, με τη θέσπιση ενός εθνικού κανόνα δικαίου βάσει του οποίου ο δικαστικός επιμελητής θα όφειλε να συμπεριλάβει στο έγγραφο με τους όρους του αναγκαστικού δημόσιου πλειστηριασμού ρήτρα που θα απαιτούσε από τον τρίτο αποκτώντα-υπερθεματιστή να συμμορφώνεται προς τις διατάξεις του ΓΚΠΔ.
Πρόταση
95.      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie (πρωτοβάθμιο δικαστήριο Βαρσοβίας, Πολωνία) ως εξής:
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, παράγραφος 3 και παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων),
έχει την έννοια ότι:
δεν αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία επιτρέπει σε δικαστικό επιμελητή να προβεί, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως, σε εκποίηση βάσεως δεδομένων στην οποία τηρούνται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, σε περίπτωση που τα υποκείμενα των δεδομένων δεν έχουν παράσχει τη συγκατάθεσή τους για την εκποίηση αυτή, υπό την προϋπόθεση ότι η επεξεργασία των δεδομένων αυτών από τον εν λόγω δικαστικό επιμελητή συνιστά αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διασφάλιση της εκτελέσεως αστικών αξιώσεων.
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
2      ΕΕ 2016, L 119, σ. 1.
3      ΕΕ 1996, L 77, σ. 20.
4      Οι χρήστες της πλατφόρμας M. φέρεται να έλαβαν στις 30 Απριλίου 2019 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που τους ενημέρωνε ότι η NMW είχε παύσει τις δραστηριότητές της σε σχέση με την εν λόγω πλατφόρμα.
5      Ουδεμία αμφιβολία διατυπώθηκε ως προς το ότι τα δεδομένα που τηρούνται στις επίμαχες στην κύρια δίκη βάσεις δεδομένων πρέπει να χαρακτηριστούν ως «δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα» κατά την έννοια του άρθρου 4, σημείο 1, του ΓΚΠΔ.
6      Απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022,
Digi (C‑77/21, EU:C:2022:805, σκέψη 54).
7      Απόφαση της 7ης Μαΐου 2009, Rijkeboer (C‑553/07, EU:C:2009:293, σκέψη 33).
8      Βλ. απόφαση της 3ης Ιουνίου 2021, Ministero dell’Istruzione, dell’Universitàe della Ricerca – MIUR κ.λπ. (Πανεπιστημιακοί ερευνητές) (C‑326/19, EU:C:2021:438, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
9      Βλ. απόφαση της 18ης Οκτωβρίου 2012, Football Dataco κ.λπ. (C‑173/11, EU:C:2012:642, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
10      Βλ. αιτιολογική σκέψη 7 της οδηγίας 96/9.
11      Βλ. αιτιολογικές σκέψεις 39 και 40 της οδηγίας 96/9. Βλ., επίσης, απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Innoweb (C‑202/12, EU:C:2013:850, σκέψη 36).
12      ΕΕ 1995, L 281, σ. 31.
13      Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή με τις γραπτές παρατηρήσεις της, το άρθρο 7, παράγραφος 4, της οδηγίας 96/9 («Η προστασία των βάσεων δεδομένων βάσει του δικαιώματος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 δεν θίγει ενδεχόμενα δικαιώματα επί του περιεχομένου τους») δεν διέπει τη σχέση μεταξύ της εν λόγω οδηγίας και του ΓΚΠΔ. Βλ. συναφώς αιτιολογική σκέψη 18 της ίδιας οδηγίας.
14      Κατά πάγια νομολογία, το Δικαστήριο, προκειμένου να δώσει στο εθνικό δικαστήριο χρήσιμη απάντηση για την επίλυση της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του, μπορεί να λαμβάνει υπόψη τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης στις οποίες δεν αναφέρεται ρητώς με το ερώτημά του το εθνικό δικαστήριο. Βλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, Infraestruturas de Portugal και Futrifer Indústrias Ferroviárias (C‑66/22, EU:C:2023:1016, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
15      Απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Digi (C‑77/21, EU:C:2022:805, σκέψη 48).
16      Βλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Land Hessen (C‑272/19, EU:C:2020:535, σκέψη 70), στην οποία το Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί επί του χαρακτηρισμού της Επιτροπής Αναφορών του κοινοβουλίου του εν λόγω ομόσπονδου κράτους ως «υπευθύνου επεξεργασίας». Βλ., επίσης, αποφάσεις της 22ας Ιουνίου 2021, Latvijas Republikas Saeima (Βαθμοί ποινής) (C‑439/19, EU:C:2021:504, σκέψη 66), και της 20ής Οκτωβρίου 2022, Koalitsia «Demokratichna Bulgaria» (C‑306/21, EU:C:2022:813, σκέψη 39).
17      Η ερμηνεία αυτή απορρέει, κατά το Δικαστήριο, από το γράμμα της εν λόγω διατάξεως, και ιδίως από την έκφραση «κάθε πράξη», καθώς και από το γεγονός ότι η απαρίθμηση των πράξεων στη διάταξη αυτή είναι ενδεικτική όπως καθίσταται σαφές από τη χρήση της λέξεως «όπως». Βλ. απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2022, Valsts ieņēmumu dienests (Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για φορολογικούς σκοπούς) (C‑175/20, EU:C:2022:124, σκέψη 35).
18      Εάν ο δικαστικός επιμελητής κρίνει ότι η εκτίμηση της αξίας της επίμαχης βάσης δεδομένων απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις λόγω των ιδιαίτερων ιδιοτήτων της, είναι δυνατόν να διοριστεί πραγματογνώμονας. Στην περίπτωση αυτή, ο δικαστικός επιμελητής θέτει τη βάση δεδομένων στη διάθεση του πραγματογνώμονα.
19      Απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Fashion ID (C‑40/17, EU:C:2019:629, σκέψη 72). Χάριν πληρότητας, υπογραμμίζεται ότι η προαναφερθείσα απόφαση αφορούσε την ερμηνεία της έννοιας της «επεξεργασίας», όπως αυτή οριζόταν στο άρθρο 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 95/46. Μολονότι η εν λόγω οδηγία δεν βρίσκεται πλέον σε ισχύ και έχει αντικατασταθεί από τον ΓΚΠΔ, η ερμηνεία που έχει δοθεί από το Δικαστήριο εξακολουθεί να ασκεί επιρροή στο πλαίσιο της εφαρμογής του ΓΚΠΔ, δεδομένου ότι ο ορισμός της εν λόγω έννοιας παραμένει πανομοιότυπος σε αμφότερες τις πράξεις, πλην ήσσονος σημασίας τυπικών τροποποιήσεων. Ως εκ τούτου, παραπέμπω αδιακρίτως σε αποφάσεις που αφορούν τη μία ή την άλλη πράξη.
20      Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, ο σκοπός του άρθρου 4, σημείο 7, του ΓΚΠΔ συνίσταται, πράγματι, στη διασφάλιση, μέσω του ευρέος ορισμού της έννοιας του «υπευθύνου επεξεργασίας», της αποτελεσματικής και πλήρους προστασίας των υποκειμένων των δεδομένων. Βλ. απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2023, Nacionalinis visuomenės sveikatos centras (C‑683/21, EU:C:2023:949, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21      Απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2022, Google (Διαγραφή συνδέσμων προς φερόμενο ως ανακριβές περιεχόμενο) (C‑460/20, EU:C:2022:962, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
22      Απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2024, État belge (Επεξεργασία δεδομένων από επίσημη εφημερίδα) (C‑231/22, EU:C:2024:7, σκέψεις 29 και 30). Βλ., επίσης, κατευθυντήριες γραμμές 07/2020 σχετικά με τις έννοιες του υπευθύνου επεξεργασίας και του εκτελούντος την επεξεργασία στον ΓΚΠΔ, που εγκρίθηκαν στις 7 Ιουλίου 2021, διαθέσιμες στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: https://edpb.europa.eu/system/files/2023-10/edpb_guidelines_202007_controllerprocessor_final_el.pdf, σημείο 24, κατά τις οποίες, «συνηθέστερο είναι το φαινόμενο η νομοθεσία να καθορίζει μια υποχρέωση ή να επιβάλλει σε κάποιον φορέα το καθήκον να συλλέγει και να επεξεργάζεται συγκεκριμένα δεδομένα, παρά να ορίζει απευθείας τον υπεύθυνο επεξεργασίας ή να καθορίζει τα κριτήρια για τον διορισμό του. Στις περιπτώσεις αυτές ο σκοπός της επεξεργασίας συχνά καθορίζεται από τη νομοθεσία. Ο υπεύθυνος επεξεργασίας ορίζεται κατά κανόνα από τον νόμο για την επίτευξη αυτού του σκοπού, αυτού του δημόσιου καθήκοντος».
23      Απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2022, Valsts ieņēmumu dienests (Επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για φορολογικούς σκοπούς) (C‑175/20, EU:C:2022:124, ιδίως σκέψεις 37, 38 και 60).
24      Απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2024 (C‑231/22, EU:C:2024:7, σκέψη 49). Επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, η ύπαρξη από κοινού ευθύνης δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκη ότι η ευθύνη την οποία υπέχουν οι διάφοροι φορείς που εμπλέκονται σε μια επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι ισοδύναμη. Αντιθέτως, οι εν λόγω φορείς ενδέχεται να εμπλέκονται σε διαφορετικά στάδια της επεξεργασίας των δεδομένων και σε διαφορετικό βαθμό, με αποτέλεσμα το επίπεδο ευθύνης καθενός από αυτούς να πρέπει να εκτιμάται λαμβανομένων υπόψη όλων των κρίσιμων περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Πρβλ. απόφαση της 5ης Δεκεμβρίου 2023, Nacionalinis visuomenės sveikatos centras (C‑683/21, EU:C:2023:949, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25      Βλ. κεφάλαιο II του ΓΚΠΔ. Κατά το άρθρο 5, παράγραφος 2, του ΓΚΠΔ, «[ο] υπεύθυνος επεξεργασίας φέρει την ευθύνη και είναι σε θέση να αποδείξει τη συμμόρφωση με την παράγραφο 1 (“λογοδοσία”)».
26      Βλ. κεφάλαιο ΙΙΙ του ΓΚΠΔ.
27      Απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, La Quadrature du Net κ.λπ. (C‑512/18 και C‑520/18, EU:C:2020:791, σκέψη 208 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Βλ. άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, και αιτιολογική σκέψη 40 του ΓΚΠΔ, η οποία αποτυπώνει το λατινικό ρητό «volenti non fit iniuria» (ουδείς αδικείται εκών).
29      Η αμφιβολία αυτή δεν προκαλεί έκπληξη στον βαθμό που υπάρχει προφανής επικάλυψη των αντίστοιχων πεδίων εφαρμογής των δύο αυτών περιπτώσεων, καθόσον η εκπλήρωση καθηκόντων εκτελούμενων προς το δημόσιο συμφέρον ή αναγόμενων στην άσκηση δημόσιας εξουσίας βασίζεται κατά κανόνα σε νομοθετική διάταξη.
30      Πρόκειται για ανεξάρτητο συμβουλευτικό όργανο το οποίο είχε συσταθεί βάσει του άρθρου 29 της οδηγίας 95/46 και το οποίο, μετά την έκδοση του ΓΚΠΔ, αντικαταστάθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων.
31      Ενδεικτικά, γίνεται μνεία της υποχρεώσεως που υπέχει μια τοπική αρχή να συλλέγει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για τη διαχείριση προστίμων λόγω παράνομης στάθμευσης.
32      Απόφαση της 9ης Μαρτίου 2017, Manni (C‑398/15, EU:C:2017:197, σκέψη 42).
33      Βλ., επίσης, αιτιολογική σκέψη 45 του ΓΚΠΔ.
34      Βλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2023, Norra Stockholm Bygg (C‑268/21, EU:C:2023:145, σκέψη 32).
35      Βλ. απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Digi (C‑77/21, EU:C:2022:805, σκέψη 32).
36      Σύμφωνα με την εν λόγω αιτιολογική σκέψη, «[ό]ταν το υποκείμενο των δεδομένων παρέσχε τη συναίνεσή του ή η επεξεργασία βασίζεται στο δίκαιο της Ένωσης ή κράτους μέλους που συνιστά αναγκαίο και αναλογικό μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διασφάλιση, ειδικότερα, σημαντικών σκοπών στο πλαίσιο γενικού δημόσιου συμφέροντος, θα πρέπει να επιτρέπεται στον υπεύθυνο επεξεργασίας να προβαίνει στην περαιτέρω επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ανεξάρτητα από τη συμβατότητα των σκοπών».
37      Απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 2022, Digi (C‑77/21, EU:C:2022:805, σκέψη 36).
38      Απόφαση της 2ας Μαρτίου 2023, Norra Stockholm Bygg (C‑268/21, EU:C:2023:145, σκέψεις 33 έως 41).
39      Σκεπτικό του Συμβουλίου: Θέση (ΕΕ) αριθ. 6/2016 του Συμβουλίου σε πρώτη ανάγνωση ενόψει της έκδοσης κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων), εγκριθείσα στις 8 Απριλίου 2016 (σημείο 3.3).
40      Απόφαση της 7ης Σεπτεμβρίου 2016, ANODE (C‑121/15, EU:C:2016:637, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
41      Απόφαση του ΕΔΔΑ της 7ης Ιουνίου 2005, Fuklev κατά Ουκρανίας (CE:ECHR:2005:0607JUD007118601, § 91).
42      Βλ., ενδεικτικά, απόφαση του ΕΔΔΑ της 19ης Οκτωβρίου 2006, Kesyan κατά Ρωσίας (CE:ECHR:2006:1019JUD003649602, § 80).
43      Βλ., ενδεικτικά, απόφαση του ΕΔΔΑ της 28ης Σεπτεμβρίου 1995, Scollo κατά Ιταλίας (CE:ECHR:1995:0928JUD001913391, § 44).