61991CJ0174_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-174/91,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τους Rolf Waegenbaur, κύριο νομικό σύμβουλο, και Xavier Lewis, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nicola Annecchino, εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Βασιλείου του Βελγίου, εκπροσωπούμενου από τον Jan Devadder, σύμβουλο του Υπουργείου Εξωτερικών, Εξωτερικού Εμπορίου και Συνεργασίας με τις Αναπτυσσόμενες Χώρες, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία του Βελγίου, 4, rue des Girondins,
καθού,
που έχει ως αντικείμενο προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, εξακολουθώντας, παρά την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 1/86, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1987, σ. 2797), να μη λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 240), στις Περιφέρειες της Βαλλονίας και της Φλάνδρας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους Κ. Ν. Κακούρη, πρόεδρο του τετάρτου και του έκτου τμήματος, προεδρεύοντα, G. C. Rodriguez Iglesias και J. L. Murray, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, R. Joliet, F. A. Schockweiler, M. Diez de Velasco, P. J. G. Kapteyn και D. A. O. Edward, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: C. Gulmann
γραμματέας: D. Louterman-Hubeau, κύρια υπάλληλος διοικήσεως,
έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,
αφού άκουσε τις αγορεύσεις των εκπροσώπων των διαδίκων κατά τη συνεδρίαση της 2ας Φεβρουαρίου 1993,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 16ης Φεβρουαρίου 1993,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 3 Ιουλίου 1991, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι το Βασίλειο του Βελγίου, εξακολουθώντας, παρά την απόφαση του Δικαστηρίου της 17ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 1/86, Επιτροπή κατά Βελγίου (Συλλογή 1987, σ. 2797), να μη λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες (ΕΕ ειδ. έκδ. 15/001, σ. 240), στις Περιφέρειες της Βαλλονίας και της Φλάνδρας, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.
2 Η οδηγία αποσκοπεί στην προστασία των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες. Οι ουσίες αυτές παρατίθενται στους καταλόγους Ι και ΙΙ, που περιλαμβάνονται στο μοναδικό παράρτημα της οδηγίας. Στον κατάλογο Ι απαριθμούνται οι ουσίες την εισαγωγή των οποίων στα υπόγεια ύδατα πρέπει τα κράτη μέλη να εμποδίζουν, ενώ στον κατάλογο ΙΙ αναφέρονται οι ουσίες την εισαγωγή των οποίων στα υπόγεια ύδατα πρέπει τα κράτη μέλη να περιορίσουν (άρθρο 3 της οδηγίας).
3 Το άρθρο 4 της οδηγίας περιγράφει τα μέτρα που οφείλουν να λάβουν τα κράτη μέλη προκειμένου να εμποδισθεί η άμεση ή έμμεση απόρριψη των ουσιών του καταλόγου Ι στα υπόγεια ύδατα. Το άρθρο 5 καθορίζει τα μέτρα που οφείλουν να λάβουν τα κράτη μέλη προκειμένου να εμποδίσουν την άμεση ή έμμεση απόρριψη των ουσιών του καταλόγου ΙΙ της οδηγίας στα υπόγεια ύδατα.
4 Με την προμνησθείσα απόφαση στην υπόθεση 1/86, το Δικαστήριο έκρινε ότι το Βασίλειο του Βελγίου παρέβη, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας όλα τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθεί με την οδηγία 80/68 του Συμβουλίου, τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
5 Επειδή το Βασίλειο του Βελγίου δεν κοινοποίησε στην Επιτροπή τα μέτρα που όφειλε να λάβει δυνάμει του άρθρου 171 της Συνθήκης ΕΟΚ για την ορθή μεταφορά της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο και, συνεπώς, για να συμμορφωθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου, η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης.
6 Με την απάντησή της στην αιτιολογημένη γνώμη, η Βελγική Κυβέρνηση ενημέρωσε την Επιτροπή για την έκδοση του διατάγματος της Κυβερνήσεως της Περιφερείας της Βαλλονίας, της 30ής Απριλίου 1990, περί προστασίας και επεξεργασίας των υδάτων που μπορούν να καταστούν πόσιμα (Moniteur belge, 1990, σ. 13183, στο εξής: διάταγμα). Το άρθρο 8 του διατάγματος αυτού θεσπίζει την αρχή της απαγορεύσεως "των άμεσων και έμμεσων απορρίψεων των ουσιών που περιλαμβάνονται στο παράρτημα 1 της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ (...)" και παραπέμπει στα διατάγματα της Κυβερνήσεως της Βαλλονίας για την υλοποίηση της προστασίας από τη ρύπανση των δυναμένων να καταστούν πόσιμα υδάτων.
7 Επειδή έκρινε ότι το προαναφερθέν διάταγμα ήταν ανεπαρκές για τη μεταφορά της οδηγίας στην Περιφέρεια της Βαλλονίας και επειδή δεν έλαβε κανένα πληροφοριακό στοιχείο για τη μεταφορά της οδηγίας στην Περιφέρεια της Φλάνδρας, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή λόγω παραβάσεως.
8 Με το δικόγραφο της προσφυγής της, η Επιτροπή προσάπτει στο Βέλγιο τα εξής: α) το διάταγμα της Κυβερνήσεως της Περιφέρειας της Βαλλονίας έχει πάρα πολύ περιορισμένο πεδίο εφαρμογής, διότι δεν καλύπτει όλα τα υπόγεια ύδατα β) το διάταγμα αυτό αποτελεί ρύθμιση-πλαίσιο η οποία απαιτεί τη λήψη μέτρων εφαρμογής γ) η απαγόρευση του άρθρου 8 του διατάγματος δεν αρκεί για τη μεταφορά των απαγορεύσεων των άρθρων 3, 4 και 5 της οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο δ) η Περιφέρεια της Φλάνδρας δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα για να μεταφέρει την οδηγία στο δίκαιό της κατά τρόπο ικανοποιητικό.
9 Επειδή το Βέλγιο έλαβε, μετά την άσκηση της προσφυγής, διάφορα μέτρα με σκοπό τη μεταφορά της οδηγίας στις Περιφέρειες της Βαλλονίας και της Φλάνδρας, η Επιτροπή, με επιστολή της 15ης Δεκεμβρίου 1992, παραιτήθηκε από τις ανωτέρω υπό α', β' και δ' αιτιάσεις. Ως προς την υπό γ' αιτίαση, η Επιτροπή δήλωσε κατά την προφορική διαδικασία ότι ενέμενε μόνο στο σκέλος της αιτιάσεως κατά το οποίο το άρθρο 8 του διατάγματος της Περιφέρειας της Βαλλονίας, το οποίο εκ παραδρομής ομιλεί περί παραρτήματος 1 αντί για κατάλογο Ι της οδηγίας, δεν αναφέρει τις ουσίες του καταλόγου ΙΙ στις οποίες παραπέμπει το άρθρο 5 της οδηγίας και ότι παραιτούνταν από τις λοιπές αιτιάσεις.
10 Στην έκθεση ακροατηρίου εκτίθενται λεπτομερώς οι διατάξεις του κοινοτικού και του εθνικού δικαίου, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
11 Η Βελγική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται ως προς το ανωτέρω σκέλος της αιτιάσεως, επισημαίνοντας ωστόσο ότι εκκρεμεί η τροποποίηση του διατάγματος προς την κατεύθυνση που υπέδειξε η Επιτροπή.
12 Διαπιστώνεται, επομένως, ότι το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να διαλάβει στο άρθρο 8 του διατάγματος της Περιφέρειας της Βαλλονίας, της 30ής Απριλίου 1990, περί προστασίας και επεξεργασίας των δυναμένων να καταστούν πόσιμα υδάτων, τις ουσίες του καταλόγου ΙΙ στις οποίες παραπέμπει το άρθρο 5 της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες, δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση της 17ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 1/86, και, συνεπώς, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
13 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή το καθού ηττήθηκε, όσον αφορά την αιτίαση από την οποία δεν παραιτήθηκε η Επιτροπή, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
14 'Οσον αφορά τις αιτιάσεις της προσφυγής από τις οποίες παραιτήθηκε η Επιτροπή, πρέπει να σημειωθεί ότι, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παραιτούμενος διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα του αντιδίκου. Εν προκειμένω, το Βασίλειο του Βελγίου δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα. Ενόψει των ανωτέρω, το Βασίλειο του Βελγίου πρέπει να καταδικαστεί στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:
1) Το Βασίλειο του Βελγίου, παραλείποντας να διαλάβει στο άρθρο 8 του διατάγματος της Περιφέρειας της Βαλλονίας, της 30ής Απριλίου 1990, περί προστασίας και επεξεργασίας των δυναμένων να καταστούν πόσιμα υδάτων, τις ουσίες του καταλόγου ΙΙ στις οποίες παραπέμπει το άρθρο 5 της οδηγίας 80/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 1979, περί προστασίας των υπογείων υδάτων από τη ρύπανση που προέρχεται από ορισμένες επικίνδυνες ουσίες, δεν συμμορφώθηκε με την απόφαση της 17ης Ιουνίου 1987 στην υπόθεση 1/86, και, συνεπώς, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 171 της Συνθήκης ΕΟΚ.
2) Καταδικάζει το Βασίλειο του Βελγίου στα δικαστικά έξοδα.