62016CC0465
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
P. MENGOZZI
van 3 oktober 2018 (
1
)
Zaak C‑465/16 P
Raad van de Europese Unie
tegen
Growth Energy,
Renewable Fuels Association
„Hogere voorziening – Dumping – Invoer van bio-ethanol uit de Verenigde Staten van Amerika – Definitief antidumpingrecht – Verordening (EG) nr. 1225/2009 – Procesbevoegdheid van verenigingen die producenten vertegenwoordigen die geen exporteur zijn – Rechtstreekse geraaktheid – Artikel 9, lid 5 – Onmogelijkheid om voor elke leverancier een antidumpingrecht in te stellen– Instelling van een voor het gehele land van levering geldend antidumpingrecht – Artikelen 6.10 en 9.2 van de antidumpingovereenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) – Conforme uitlegging”
I. Inleiding
1.
In de onderhavige zaak verzoekt de Raad van de Europese Unie, ondersteund door de Europese Commissie, om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 juni 2016, Growth Energy en Renewable Fuels Association/Raad (T‑276/13, EU:T:2016:340), houdende nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 157/2013 van de Raad van 18 februari 2013 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bio-ethanol van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika (
2
), voor zover zij betrekking heeft op vier producenten van bio-ethanol die worden vertegenwoordigd door de verenigingen Growth Energy en Renewable Fuels Association.
2.
Van hun kant hebben Growth Energy (hierna: „GE”) en Renewable Fuels Association (hierna: „RFA”) een incidentele hogere voorziening ingesteld tegen de beoordeling van het Gerecht waarbij hun beroep gedeeltelijk niet-ontvankelijk is verklaard.
3.
Zoals ik in de analyse van het eerste onderdeel van het eerste middel van de principale hogere voorziening zal uiteenzetten, meen ik dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat het beroep in eerste aanleg van GE en RFA ontvankelijk was, voor zover dat was ingesteld namens vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. Het bestreden arrest moet mijns inziens dus worden vernietigd en het beroep in eerste aanleg in zoverre worden verworpen.
4.
Dit ontheft het Hof echter niet van het onderzoek van de incidentele hogere voorziening. In dat opzicht ben ik van mening dat, zoals ik zal aantonen, het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat GE en RFA niet bevoegd waren een vordering in te stellen namens twee Amerikaanse handelaren-mengers van bio-ethanol, namelijk Murex en CHS. Het bestreden arrest dient ook vanuit dat oogpunt te worden vernietigd.
5.
Ten slotte wil ik benadrukken dat, indien het Hof het niet eens is met mijn analyse en dus oordeelt dat het beroep in eerste aanleg volledig ontvankelijk is, uitspraak moet worden gedaan over de door de Raad ter ondersteuning van de principale hogere voorziening ten gronde aangevoerde middelen die zijn ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 9, lid 5, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (
3
) (hierna: „basisverordening”), gelezen in het licht van de bepalingen van de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (GATT) (
4
) (hierna: „WTO-antidumpingovereenkomst”). Hoewel het bestreden arrest in dat opzicht enigszins onduidelijk is over het verband tussen de „intentie van de Uniewetgever om uitvoering te geven aan een bijzondere verplichting die is aangegaan binnen de context” van de WTO-antidumpingovereenkomst, en de „conforme uitlegging” van de basisverordening in het licht van die overeenkomst, ben ik niettemin van mening dat het Gerecht artikel 9, lid 5, van de basisverordening grotendeels correct heeft uitgelegd.
II. Voorgeschiedenis van het geding en arrest van het Gerecht
6.
Het Gerecht heeft de voorgeschiedenis van het geding in de punten 1 tot en met 18 van het bestreden arrest uiteengezet. Hierna worden enkel de elementen herhaald die absoluut noodzakelijk zijn voor het begrip van de argumenten die de partijen naar voren hebben gebracht in het kader van de door de Raad ingestelde hogere voorziening en de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening.
7.
Naar aanleiding van een klacht heeft de Commissie op 25 november 2011 een bericht van inleiding van een antidumpingprocedure betreffende de invoer van bio-ethanol van oorsprong uit de Verenigde Staten van Amerika (
5
) bekendgemaakt, waarin zij aankondigde gebruik te willen maken van steekproefonderzoek voor het selecteren van de producenten-exporteurs in de Verenigde Staten van Amerika waarop het onderzoek betrekking zou hebben.
8.
Op 16 januari 2012 heeft de Commissie vijf leden van GE en RFA, namelijk Marquis Energy LLC (
6
), Patriot Renewable Fuels LLC, Plymouth Energy Company LLC, POET LLC en Platinum Ethanol LLC, ervan op de hoogte gesteld dat ze waren opgenomen in de steekproef van producenten-exporteurs.
9.
Op 24 augustus 2012 heeft de Commissie GE en RFA het voorlopige informatiedocument toegezonden met de aankondiging dat het onderzoek werd voortgezet zonder dat voorlopige maatregelen werden genomen, en dat het werd uitgebreid tot de handelaren-mengers. In dat document stond dat in dat stadium niet kon worden beoordeeld of het bio-ethanol uit de Verenigde Staten was uitgevoerd tegen dumpingprijzen, omdat de steekproefproducenten geen onderscheid maakten tussen de binnenlandse verkoop en de exportverkoop, en het bio-ethanol alleen verkochten aan in de Verenigde Staten gevestigde onafhankelijke handelaren-mengers, die het bio-ethanol vervolgens mengden met benzine en doorverkochten.
10.
Op 6 december 2012 heeft de Commissie GE en RFA het definitieve informatiedocument toegezonden, waarin zij, op basis van gegevens van individuele handelaren-mengers, onderzocht of er sprake was van dumping die schade veroorzaakte aan de bedrijfstak van de Unie, en haar voornemen kenbaar maakte om voor het gehele land geldende definitieve maatregelen op te leggen, tegen een tarief van 9,6 %, voor een periode van drie jaar.
11.
Op 18 februari 2013 heeft de Raad op grond van de basisverordening de litigieuze verordening vastgesteld, waarbij een voor het gehele land geldend antidumpingrecht is opgelegd op bio-ethanol, soms „brandstofethanol” genaamd, tegen een tarief van 9,5 %, voor een periode van vijf jaar.
12.
Het Gerecht merkte ook op, ten eerste, dat de Raad, in de overwegingen 12 tot en met 16 van de litigieuze verordening, heeft vastgesteld dat uit het onderzoek bleek dat geen van de steekproefproducenten bio-ethanol naar de markt van de Unie had geëxporteerd, en dat niet de Amerikaanse producenten van bio-ethanol, maar de handelaren-mengers als de exporteurs van het betrokken product naar de Unie moesten worden beschouwd, zodat, om het dumpingonderzoek tot een goed einde te brengen, de Raad zich had gebaseerd op de gegevens van twee handelaren-mengers die bereid waren mee te werken (punt 16 van het bestreden arrest). Ten tweede merkte het Gerecht op dat de Raad in de overwegingen 62 tot en met 64 van de litigieuze verordening heeft uiteengezet dat hij het opportuun achtte een voor het gehele land geldende dumpingmarge vast te stellen, aangezien de structuur van de bio-ethanolindustrie en de wijze waarop het betrokken product werd vervaardigd, op de markt van de Verenigde Staten werd verkocht en naar de Unie werd uitgevoerd, het praktisch niet mogelijk maakten om individuele dumpingmarges voor producenten in de Verenigde Staten vast te stellen (punt 17 van het bestreden arrest).
13.
Vervolgens heeft het Gerecht uitspraak gedaan over de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA als beroepsverenigingen. Het Gerecht heeft in wezen drie situaties vastgesteld waarin het beroep tot nietigverklaring van een organisatie die de collectieve belangen van haar leden verdedigt ontvankelijk is, namelijk ten eerste wanneer dat uitdrukkelijk wordt erkend door een wettelijke bepaling, ten tweede wanneer de ondernemingen die door de organisatie worden vertegenwoordigd of sommige daarvan individuele procesbevoegdheid hebben of, ten derde, wanneer de organisatie een eigen belang kan doen gelden (punt 45 van het bestreden arrest).
14.
Nadat het Gerecht had opgemerkt dat GE en RFA geen enkele specifieke wettelijke bepaling hadden aangevoerd op basis waarvan ze bevoegd waren, heeft het vervolgens onderzocht of, overeenkomstig de tweede situatie, GE en RFA procesbevoegd waren op grond van de individuele procesbevoegdheid van hun leden.
15.
Aan het einde van de redenering die is uiteengezet in de punten 51 tot en met 62 van het bestreden arrest, heeft het Gerecht in wezen vastgesteld, ten eerste, dat het beroep tot nietigverklaring van GE en RFA niet-ontvankelijk was omdat zij Marquis Energy zouden vertegenwoordigen, en Marquis Energy haar eigen beroep tot nietigverklaring had ingesteld (punt 51 van het bestreden arrest) (
7
), en ten tweede, dat die verenigingen niet rechtsgeldig Murex en CHS, twee handelaren-mengers die bio-ethanol uitvoerden, konden vertegenwoordigen, aangezien de ene vennootschap slechts een „aangesloten” lid van GE was en de andere een „aangesloten” lid van RFA, beide zonder stemrecht en derhalve zonder mogelijkheid om bij hun eventuele vertegenwoordiging door de betrokken vereniging, hun belangen te doen gelden (zie punten 53 en 55 van het bestreden arrest). Overigens heeft het Gerecht eveneens uitgesloten dat GE en RFA bevoegd waren om beroep in te stellen namens al hun andere leden dan de vier Amerikaanse producenten die het voorwerp uitmaakten van hetsteekproefonderzoek in de litigieuze verordening. Het Gerecht heeft namelijk geoordeeld dat niet was aangetoond dat die leden rechtstreeks werden geraakt door het bij die verordening ingestelde antidumpingrecht (zie punten 151 tot en met 153 van het bestreden arrest).
16.
Aan het einde van de redenering in de punten 90 tot en met 149 van het bestreden arrest heeft het Gerecht in punt 150 van dat arrest daarentegen verklaard dat, op grond van de tweede situatie waarop artikel 263, vierde alinea, VWEU doelt, GE en RFA bevoegd waren om het beroep in eerste aanleg in te stellen voor zover dat strekte tot nietigverklaring van de litigieuze verordening, voor zover die verordening betrekking had op de vier Amerikaanse steekproefproducenten. Het Gerecht heeft namelijk ten eerste, na de analyse in de punten 92 tot en met 117 van het bestreden arrest, geoordeeld dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt. Ten tweede heeft het vastgesteld dat die producenten door die verordening individueel werden geraakt (zie punten 123 tot en met 145 van het bestreden arrest).
17.
Wat de derde situatie betreft, genoemd in punt 13 van deze conclusie, volgens welke een vereniging procesbevoegd is wanneer ze een eigen belang kan doen gelden, heeft het Gerecht in zijn beslissing over die kwestie in de punten 77 tot en met 86 van het bestreden arrest geoordeeld dat GE en RFA uitsluitend individuele procesbevoegdheid hadden voor zover hun beroep, in het tiende middel daarvan, was gebaseerd op de bescherming van de procedurele waarborgen die hun worden verleend door de relevante bepalingen van de basisverordening (zie punten 85 en 87 en punt 162, tweede streepje, van het bestreden arrest).
18.
Samengevat: het Gerecht heeft dus het beroep tot nietigverklaring van GE en RFA uitsluitend ontvankelijk verklaard voor zover het was ingesteld (a) namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten die rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening en (b) op individuele basis, binnen de grenzen van het tiende middel, ontleend aan schending van hun eigen procedurele rechten tijdens de antidumpingprocedure.
19.
Wat de zaak ten gronde betreft, heeft het Gerecht, hoewel het het tiende door GE en RFA aangevoerde middel heeft verworpen (zie punten 250 tot en met 343 van het bestreden arrest), het tweede onderdeel van het eerste middel dat door GE en RFA namens de vier steekproefproducenten was aangevoerd daarentegen toegewezen en de litigieuze verordening nietig verklaard, zonder uitspraak te doen over de andere onderdelen van dat middel of over de acht andere middelen die ter ondersteuning van hun beroep waren aangevoerd (zie punt 246 van het bestreden arrest).
20.
Het Gerecht heeft in wezen geoordeeld dat de Raad ten onrechte had gemeend krachtens artikel 9, lid 5, van de basisverordening een voor het gehele land geldende dumpingmarge te kunnen vaststellen en dus geen individuele dumpingmarges te hoeven berekenen voor elke in de streekproef van de litigieuze verordening opgenomen Amerikaanse producent.
21.
Als motivering voor zijn oordeel heeft het Gerecht in de eerste plaats opgemerkt dat de Uniewetgever met artikel 9, lid 5, van de basisverordening, uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere verplichting die in het kader van de WTO is aangegaan en die in casu is vervat in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Artikel 9, lid 5, van de basisverordening diende dus te worden uitgelegd in overeenstemming met die artikelen (zie punten 180 en 184 van het bestreden arrest).
22.
In de tweede plaats heeft het Gerecht geoordeeld dat de Raad in beginsel verplicht was ingevolge artikel 9, lid 5, van de basisverordening, een individuele dumpingmarge te berekenen en individuele antidumpingrechten in te stellen voor elk van de vier steekproefproducenten, aangezien de instellingen, door die producenten op te nemen in de steekproef van Amerikaanse producenten en exporteurs, hadden erkend dat die producenten „leveranciers” waren van het product dat het voorwerp was van dumping in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (zie punten 194 en 201 van het bestreden arrest).
23.
In de derde en laatste plaats heeft het Gerecht geoordeeld dat, hoewel er volgens artikel 9, lid 5, van de basisverordening inderdaad een uitzondering bestaat op de individuele berekening van het vastgestelde recht „indien dit niet praktisch mogelijk is”, waarbij dan enkel het land van levering moet worden vermeld, dat wil zeggen dat een voor het gehele land geldend antidumpingrecht wordt opgelegd, de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” moet worden uitgelegd in overeenstemming met de analoge uitdrukking die wordt gebruikt in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst (zie in die zin punten 228 en 232 van het bestreden arrest). In het licht van die laatste bepalingen heeft het Gerecht geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening geen enkele uitzondering toelaat op de verplichting om een individueel antidumpingrecht in te stellen voor een in de steekproef opgenomen producent die heeft meegewerkt aan het onderzoek, wanneer de instellingen zich niet in staat achten voor hem een individuele uitvoerprijs vast te stellen (zie punt 232, laatste volzin, van het bestreden arrest). Het Gerecht heeft dus geconcludeerd dat, gelet op de door de instellingen verstrekte uitleg, de Raad ten onrechte had geoordeeld dat de instelling van individuele antidumpingrechten voor de leden van de steekproef van Amerikaanse exporteurs „niet praktisch mogelijk” was in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (punt 241 van het bestreden arrest), en dat het feit dat de instellingen van mening waren dat het voor hen moeilijk was om, voor de steekproefproducenten, de individuele verkopen te traceren of de normale waarden te vergelijken met de overeenkomstige uitvoerprijzen, niet kon volstaan als rechtvaardiging om die uitzondering in te roepen (zie in die zin punten 242 tot en met 244 van het bestreden arrest). Bijgevolg heeft het Gerecht de litigieuze verordening nietig verklaard wegens schending van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, voor zover die betrekking had op de vier door GE en RFA vertegenwoordigde Amerikaanse steekproefproducenten.
III. Conclusies van partijen
A.
Conclusies van partijen in het kader van de principale hogere voorziening
24.
In het kader van de principale hogere voorziening verzoekt de Raad het Hof primair:
–
het bestreden arrest te vernietigen;
–
het beroep in eerste aanleg van GE en RFA te verwerpen;
–
GE en RFA te verwijzen in de kosten van de Raad in de procedure in eerste aanleg en in de procedure in hogere voorziening.
25.
De Raad verzoekt het Hof subsidiair:
–
de zaak voor afdoening te verwijzen naar het Gerecht;
–
de beslissing over de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de procedure in hogere voorziening aan te houden.
26.
De Commissie verzoekt het Hof primair:
–
het bestreden arrest te vernietigen;
–
het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk te verklaren;
–
GE en RFA te verwijzen in de kosten voor het Gerecht en het Hof.
27.
De Commissie verzoekt het Hof subsidiair:
–
het bestreden arrest te vernietigen;
–
het tweede onderdeel van het eerste middel dat door GE en RFA in eerste aanleg is aangevoerd te verwerpen, en voor de andere onderdelen van het eerste middel en voor de andere middelen de zaak voor heronderzoek te verwijzen naar het Gerecht;
–
de beslissing over de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening aan te houden.
28.
GE en RFA verzoeken het Hof:
–
de hogere voorziening in haar geheel af te wijzen en het eerste punt van het dictum van het bestreden arrest te bevestigen;
–
de Raad te verwijzen in de kosten van GE en RFA in de procedure in eerste aanleg en in de procedure in hogere voorziening.
B.
Conclusies van partijen in het kader van de incidentele hogere voorziening
29.
In het kader van hun incidentele hogere voorziening verzoeken GE en RFA het Hof primair:
–
het tweede punt van het dictum van het bestreden arrest te vernietigen voor zover daarin hun beroep tot nietigverklaring (voor het overige) wordt verworpen;
–
de litigieuze verordening in haar geheel nietig te verklaren, voor zover zij hen en al hun leden treft;
–
de Raad te verwijzen in de kosten van GE en RFA in eerste aanleg voor het Gerecht en in het kader van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening voor het Hof, evenals in zijn eigen kosten.
30.
Subsidiair, en voor het geval het Hof de zaak niet in staat van wijzen acht, verzoeken GE en RFA het Hof:
–
de zaak te verwijzen naar het Gerecht voor uitspraak over de eerste negen middelen tot nietigverklaring die zij individueel hebben aangevoerd, en over alle middelen tot nietigverklaring die zij hebben aangevoerd namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten;
–
de Raad te verwijzen in de kosten die zij tot nu hebben gemaakt in de procedure in eerste aanleg en in de procedures van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening, en de beslissing over de kosten van het vervolg van de procedure aan te houden.
31.
De Raad verzoekt het Hof:
–
de incidentele hogere voorziening in haar geheel af te wijzen en het tweede punt van het dictum van het bestreden arrest te bevestigen;
–
GE en RFA te verwijzen in de kosten van de Raad zowel in eerste aanleg voor het Gerecht als in het kader van de principale hogere voorziening en de incidentele hogere voorziening, evenals in hun eigen kosten.
32.
De Commissie verzoekt het Hof:
–
de incidentele hogere voorziening niet-ontvankelijk en, subsidiair, ongegrond te verklaren;
–
GE en RFA te verwijzen in de kosten.
IV. Analyse
33.
Zoals ik in mijn inleiding reeds heb aangegeven, rijzen bij zowel de principale als de incidentele hogere voorziening voor het Hof verscheidene problemen wat betreft de ontvankelijkheid en de grond ervan. In dat opzicht is het enigszins verwonderlijk dat het Gerecht, gezien de complexiteit van de opgeworpen vragen en de standpuntbepalingen in eerste aanleg, niet heeft beslist om die zaken af te doen in een uitgebreide kamer.
34.
Zoals uit de uiteenzettingen betreffende het onderzoek van de principale hogere voorziening zal blijken, meen ik dat de argumenten die de Raad en de Commissie hebben aangevoerd ter ondersteuning van het eerste middel, dat in wezen is ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU, en derhalve aan de niet-ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA in eerste aanleg, dermate gewichtig zijn dat het bestreden arrest op basis daarvan moet worden vernietigd.
35.
De Raad, ondersteund door de Commissie, voert drie middelen aan ter ondersteuning van de principale hogere voorziening. Zoals reeds is aangeduid, heeft het eerste middel betrekking op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg dat door GE en RFA is ingesteld namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten, terwijl de overige twee middelen de grond van de zaak betreffen, namelijk de uitlegging en de toepassing door het Gerecht van artikel 9, lid 5, van de basisverordening. De Commissie voegt hier echter in haar memorie van antwoord aan toe dat het Gerecht het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten verklaren op grond dat GE en RFA, gezien hun statutaire doel, hun leden niet rechtsgeldig konden vertegenwoordigen.
36.
In hun incidentele hogere voorziening voeren GE en RFA twee procedurele middelen aan waarmee ze kritiek hebben op het Gerecht omdat dit, ten eerste, de omvang van hun procesbevoegdheid, in hun eigen naam, heeft beperkt tot de bescherming van de procedurele waarborgen zoals toegekend door de basisverordening en, ten tweede, de procesbevoegdheid van GE en RFA namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten heeft ontkend.
37.
De door deze hogere voorzieningen opgeworpen vragen zullen worden behandeld in de onderstaande volgorde. Ik zal ten eerste ingaan op het verwijt van de Commissie aan het Gerecht dat het ten onrechte niet heeft vastgesteld dat GE en RFA niet vertegenwoordigingsbevoegd waren, hetgeen de ontvankelijkheid van hun beroep in eerste aanleg aantastte (deel A). Ten tweede zal ik onderzoek doen naar het eerste onderdeel van het eerste middel van de Raad ter ondersteuning van de principale hogere voorziening, dat is ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU en de niet-nakoming van de motiveringsplicht (deel B), welk onderdeel mijns inziens moet worden toegewezen. Ten derde zal ik, na in het kort de door de Commissie opgeworpen niet-ontvankelijkheidsgrond met betrekking tot de niet-ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening van GE en RFA te hebben afgewezen, de twee erin aangevoerde middelen behandelen (deel C), waarvan een van de onderdelen mijns inziens ook moet worden toegewezen. Ten vierde en ten slotte zullen, subsidiair, om de beurt de twee middelen van de principale hogere voorziening die zijn ontleend aan een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (punten D en E), worden geanalyseerd.
A.
Bezwaar van de Commissie tegen de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA, ontleend aan het verzuim van het Gerecht om het ontbreken van representativiteit of procesbevoegdheid van die verenigingen vast te stellen
1. Argumenten van partijen
38.
De Commissie betoogt dat het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten worden verklaard omdat GE en RFA op basis van hun statuten niet bevoegd waren om de commerciële belangen van een bepaalde sector of van hun leden te verdedigen, een grond voor niet-ontvankelijkheid die het Hof overigens ambtshalve dient te onderzoeken.
39.
Dienaangaande stelt de Commissie dat het Gerecht de feiten onjuist heeft opgevat door GE en RFA te beschrijven als „verenigingen die de Amerikaanse producenten van bio-ethanol [...] vertegenwoordigen” (punt 1 van het bestreden arrest), en vervolgens als „verenigingen [...] die de belangen van de Amerikaanse bio-ethanolindustrie vertegenwoordigen” (punt 42 van het bestreden arrest). De twee verenigingen kunnen, als verenigingen zonder winstoogmerk volgens de District of Columbia Non-Profit Corporation Act (wet op de verenigingen zonder winstoogmerk van het District of Columbia), geen activiteiten uitvoeren ter bescherming van de commerciële belangen van een bepaalde sector of van hun leden.
40.
Een dergelijke activiteit zou bovendien volgens de Commissie onverenigbaar zijn met het specifieke doel van GE, te weten het „bevorderen van ethanol als bron van hernieuwbare, schone en duurzame energie”, evenals met het doel van RFA, te weten het „bevorderen en begeleiden van de ontwikkeling van een levensvatbare en concurrentiële nationale industrie van hernieuwbare brandstoffen”, hetgeen de verdediging van de commerciële belangen van hun leden op het grondgebied van derde entiteiten of landen dus uitsluit. Verder hebben GE en RFA geenszins geprobeerd te stellen dat hun beroep in eerste aanleg paste in het kader van hun statutaire doelstellingen, en heeft het Gerecht, in punt 75 van het bestreden arrest, juist vastgesteld dat hun rechtsvordering tot doel had „de Amerikaanse bio-ethanolindustrie te beschermen”.
41.
GE en RFA repliceren dat de Commissie, als „andere partij” in de hogere voorziening, in dat stadium niet op goede gronden kan aanvoeren dat de bewijsmiddelen onjuist zijn opgevat, hetgeen op dat punt niet door de Raad is aangevoerd. Die verenigingen voegen daaraan toe dat het feit dat zij geen winstoogmerk hebben geenszins betekent dat zij niet de commerciële belangen van een bepaalde sector of hun leden mogen verdedigen. Met betrekking tot RFA preciseren zij dat de Commissie op willekeurige wijze heeft geconcludeerd dat het doel van die vereniging was afgebakend tot nationale motieven en de verdediging van de commerciële belangen van haar leden in derde landen uitsloot. De bevordering van een nationale industrie is ook gekoppeld aan de groei ervan, met inbegrip van de uitvoer, die wel degelijk onder de bevoegdheid van RFA valt.
2. Beoordeling
42.
Ik herinner eraan dat, volgens artikel 174 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, de conclusies van de memorie van antwoord strekken tot gehele of gedeeltelijke toewijzing of afwijzing van de hogere voorziening. Voorts kunnen de partijen die een memorie van antwoord mogen indienen, overeenkomstig de artikelen 172 en 176 van dat Reglement bij afzonderlijke, van de memorie van antwoord onderscheiden akte een incidentele hogere voorziening instellen, die volgens artikel 178, lid 1, en lid 3, tweede volzin, van het Reglement moet strekken tot gehele of gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest op grond van middelen en argumenten rechtens die verschillen van de middelen en argumenten die in de memorie van antwoord worden aangevoerd.
43.
Zoals het Hof reeds heeft geoordeeld, volgt dus uit die bepalingen, samen beschouwd, dat de memorie van antwoord niet kan strekken tot vernietiging van het bestreden arrest op zelfstandige gronden die verschillen van die welke in de hogere voorziening zijn aangevoerd, aangezien dergelijke gronden slechts in het kader van een incidentele hogere voorziening kunnen worden aangevoerd. (
8
)
44.
In haar memorie van antwoord verwijt de Commissie het Gerecht dat het in punt 45 van het bestreden arrest, in duidelijke strijd met de statuten van GE en RFA, heeft gesteld dat die twee verenigingen bevoegd waren een beroep in te stellen namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol.
45.
Hoewel de Raad inderdaad kritiek uit op de actieve procesbevoegdheid van GE en RFA namens de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse bio-ethanolproducenten, hebben zijn grieven betrekking op de erkenning door het Gerecht van de rechtstreekse en individuele geraaktheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU van die vier producenten en niet, zoals de Commissie in haar memorie van antwoord stelt, op de bevoegdheid van GE en RFA om de Amerikaanse bio-ethanolindustrie te vertegenwoordigen.
46.
In haar memorie van antwoord voert de Commissie dus duidelijk een afzonderlijke, van die in de principale hogere voorziening onderscheiden grond aan tot gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest. (
9
) Bijgevolg had die grond tot gedeeltelijke vernietiging van het bestreden arrest, volgens de artikelen 176 en 178 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, moeten worden opgeworpen bij afzonderlijke akte in het kader van een incidentele hogere voorziening.
47.
De grond die wordt ontleend aan de niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van de twee verenigingen, waarop de Commissie zich beroept, is echter ontegenzeggelijk een grond van openbare orde. De rechter van de Unie kan, en zelfs moet, deze ambtshalve onderzoeken. (
10
)
48.
Derhalve ben ik van mening dat het Hof de kritiek van de Commissie op het bestreden arrest, dat het Gerecht de statuten van GE en RFA onjuist zou hebben opgevat door in wezen te verklaren dat de verdediging van de collectieve belangen van de Amerikaanse producenten van bio-ethanol onder het doel van die verenigingen viel, niet als niet-ontvankelijk mag verwerpen.
49.
Ik meen niettemin dat de Commissie niet heeft aangetoond dat het Gerecht de feiten, met name wat betreft het doel van GE en RFA, onjuist heeft opgevat.
50.
Ten eerste kan louter uit de door de Commissie vermelde omstandigheid dat de verenigingen op grond van hun statuten geen enkel winstoogmerk hebben niet worden afgeleid dat zij niet de belangen van een industrie mogen vertegenwoordigen, ook niet in rechte, zoals het Gerecht heeft erkend. Het ontbreken van een winstoogmerk bij verenigingen heeft gewoonlijk betrekking op het verbod winst te realiseren en uit te keren aan hun leden, en de Commissie heeft niet aangetoond dat de situatie anders zou zijn voor GE en RFA, zoals die hebben gesteld in hun repliek in het kader van de incidentele hogere voorziening.
51.
Ten tweede kan ik niet instemmen met het argument van de Commissie dat het „duidelijk is dat de bescherming van de Amerikaanse ethanolindustrie tegen door de [Unie] genomen handelsbeschermende maatregelen niet onder het doel [van de twee verenigingen] valt”, op grond dat hun doel beperkt zou zijn tot nationale motieven. Het doel van elk van die verenigingen, zoals gedeeltelijk weergegeven door de Commissie in haar memorie van antwoord, is immers voldoende ruim geformuleerd om een vordering in rechte namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol, zoals de door de verenigingen bij het Gerecht ingestelde vordering, te omvatten. Dat is zeker het geval voor de statuten van GE, waarin wordt gepreciseerd dat die vereniging al hetgeen noodzakelijk, passend, aanbevolen en geschikt is voor de verwezenlijking van haar doel, evenals al het bijkomende dat verband houdt met haar doelstellingen. Wat RFA betreft, ben ik van mening dat de door de Commissie aangevoerde onjuiste voorstelling van de feiten niet kan worden aangetoond door het feit dat het doel van die vereniging bestaat in het bevorderen en begeleiden van de ontwikkeling van een concurrentiële nationale industrie van hernieuwbare brandstoffen. Volgens mij kan de bescherming van die industrie tegen antidumpingmaatregelen die door een derde entiteit, zoals de Unie, worden opgelegd naar alle waarschijnlijkheid juist bijdragen aan de concurrentiële ontwikkeling van de Amerikaanse industrie van hernieuwbare brandstoffen zoals bio-ethanol, en voldoen aan het doel van die vereniging.
52.
Derhalve geef ik het Hof in overweging het bezwaar van de Commissie betreffende het ontbreken van representativiteit en de bevoegdheid van GE en RFA om namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol in rechte op te treden, zoals opgeworpen in haar memorie van antwoord, in elk geval, ongegrond te verklaren.
B.
Eerste middel van de principale hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 263, vierde alinea, VWEU en schending van de motiveringsplicht
53.
Dit middel bestaat in wezen uit twee onderdelen. In het eerste onderdeel van het eerste middel stelt de Raad dat het Gerecht, door te concluderen dat de vier steekproefproducenten die door GE en RFA worden vertegenwoordigd rechtstreeks door de litigieuze verordening, werden geraakt, is voorbijgegaan aan de uitlegging van die in artikel 263, vierde alinea, VWEU gestelde voorwaarde. In het tweede onderdeel verwijt de Raad het Gerecht een onjuiste uitlegging te hebben gegeven aan de voorwaarde van individuele geraaktheid uit artikel 263, vierde alinea, VWEU, zonder uit te leggen of aan te tonen waarom de vier steekproefproducenten een hoedanigheid bezaten die hen onderscheidde van andere Amerikaanse producenten van bio-ethanol.
54.
Zoals ik reeds heb aangegeven, meen ik dat het eerste door de Raad aangevoerde onderdeel moet worden aanvaard, waardoor, gezien de cumulatieve aard van de twee ontvankelijkheidsvoorwaarden zoals vermeld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, het tweede onderdeel niet meer hoeft te worden onderzocht.
1. Samenvatting van de argumenten van partijen betreffende het eerste onderdeel van het eerste middel: onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de conclusie dat de vier steekproefproducenten, vertegenwoordigd door GE en RFA, rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt
55.
De Raad, ondersteund door de Commissie, stelt dat het Gerecht is voorbijgegaan aan de in artikel 263, vierde alinea, VWEU bepaalde voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid, zoals uitgelegd door het Hof, door niet vast te stellen dat de litigieuze verordening rechtstreekse gevolgen voor de rechtspositie van de vier door GE en RFA vertegenwoordigde steekproefproducenten meebracht, maar hooguit te wijzen op een indirect gevolg voor de economische situatie van deze marktdeelnemers die hun producten niet naar de markt van de Unie exporteren. Volgens deze instellingen heeft het Hof reeds in zijn arrest van 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (C‑456/13 P, EU:C:2015:284), de stelling verworpen dat het, om te voldoen aan de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid, volstaat aan te tonen dat de bestreden maatregel zuiver economische gevolgen of een concurrentienadeel met zich meebrengt. In casu blijken de onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht met name uit de punten 110, 111, 114, 116 en 117 van het bestreden arrest. De Commissie voegt daaraan toe dat het Gerecht, bij de toepassing van de rechtspraak betreffende de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid, in de punten 93 tot en met 104 van het bestreden arrest ten onrechte heeft geoordeeld dat het om een dergelijke geraaktheid vast te stellen volstond dat de vier steekproefproducenten een product hadden vervaardigd dat, in geval van uitvoer door een derde naar de Unie, was onderworpen aan antidumpingrechten. In een dergelijke opvatting wordt het rechtstreekse met het onrechtstreekse verward, en het juridische met het economische. Volgens de Commissie doet de poging van GE en RFA om, in hun stukken voor het Hof, de feitelijke inhoud van het bestreden arrest te vertroebelen, niets aan die analyse af.
56.
GE en RFA antwoorden in de eerste plaats dat de Raad het Hof verzoekt om de feitelijke vaststellingen van het Gerecht opnieuw te beoordelen, hetgeen niet onder de bevoegdheid van de rechter in hogere voorziening valt. Die kritiek, die betrekking heeft op de feitelijke beoordelingen van het Gerecht in de punten 103 en 114 van het bestreden arrest, is derhalve niet-ontvankelijk. In de tweede plaats menen GE en RFA dat het feit dat grote hoeveelheden bio-ethanol die de vier steekproefproducenten hebben geproduceerd zijn uitgevoerd naar de Unie, en het feit dat ze in de litigieuze verordening zijn geïdentificeerd als producenten-exporteurs, voor het Gerecht volstonden om vast te stellen dat die marktdeelnemers rechtstreeks door die verordening werden geraakt. Het Gerecht heeft terecht vastgesteld dat de vier steekproefproducenten Amerikaanse producenten van bio-ethanol waren die hun productie naar de Unie uitvoerden en dat, aangezien antidumpingrechten op die productie werden geheven, de rechtspositie van die vennootschappen daardoor werd beïnvloed. Hoe dan ook, aangezien de steekproefproducenten wisten dat hun verkopen bestemd waren voor export naar de Unie en deze dus een exportprijs hadden, was het niet relevant dat er geen sprake was van rechtstreekse verkoop. Volgens GE en RFA zou er in de situatie van een potentiële exporteur van het betrokken product in de Unie evenzeer sprake zijn van een rechtstreekse geraaktheid. Bovendien is de rechtspraak van het Hof die de instellingen ter onderbouwing van hun stelling aanhalen niet relevant, aangezien zij geen betrekking heeft op het criterium van de rechtstreekse geraaktheid, of verwijst naar feitelijke situaties die niet vergelijkbaar zijn.
2. Beoordeling
57.
Zoals het Gerecht terecht erop heeft gewezen in punt 67 van het bestreden arrest, een punt dat in casu overigens vaststaat, vereist het begrip „rechtstreekse geraaktheid” in artikel 263, vierde alinea, VWEU dat aan twee cumulatieve voorwaarden wordt voldaan. Ten eerste moet de bestreden handeling rechtstreeks gevolgen hebben voor de rechtspositie van degene die de nietigverklaring ervan vordert. Ten tweede moet die handeling aan degenen tot wie deze maatregel is gericht en die met de uitvoering ervan zijn belast, geen enkele beoordelingsbevoegdheid laten, omdat de uitvoering zuiver automatisch geschiedt en alleen uit de Unierechtelijke regeling voortvloeit, zonder de toepassing van andere uitvoeringsbepalingen. (
11
)
58.
In casu heeft de kritiek van de Raad en de Commissie tegen het bestreden arrest enkel betrekking op de toepassing van het eerste criterium, namelijk de rechtstreekse gevolgen van de litigieuze verordening voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten.
59.
In dat verband moeten allereerst de beweringen van GE en RFA worden verworpen dat het eerste onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening van de Raad was bedoeld om de feitelijke vaststellingen en beoordelingen van het Gerecht aan te vechten voor het Hof.
60.
Zoals ik hieronder zal toelichten, geeft de Raad volgens mij een volstrekt juiste interpretatie van de feitelijke uitgangspunten waarop het Gerecht zijn juridische conclusie dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt heeft gebaseerd, welke conclusie door de instellingen wordt betwist. Het zijn daarentegen veeleer GE en RFA die in hun stukken herhaaldelijk proberen de feitelijke vaststellingen en beoordelingen van het Gerecht in het bestreden arrest onjuist weer te geven.
61.
Ik verklaar mij nader.
62.
De partijen in het geding voor het Gerecht hebben uitvoerig gediscussieerd over de vraag of de vier producenten die tijdens het onderzoek deel uitmaakten van de steekproef hun bio-ethanolproductie exporteerden naar de Unie, dan wel of die productie werd uitgevoerd door de onafhankelijke handelaren-mengers.
63.
Zoals door het Gerecht in punt 94 van het bestreden arrest is herhaald, werd in de litigieuze verordening verduidelijkt dat, aangezien geen van de vier steekproefproducenten zelf bio-ethanol naar de markt van de Unie heeft uitgevoerd, zij dit op de binnenlandse (Amerikaanse) markt aan niet-verbonden handelaren-mengers verkochten, die vervolgens het bio-ethanol met benzine vermengden en dat product weer verkochten op de binnenlandse markt en ook bestemden voor uitvoer, met name naar de Unie.
64.
Na de verschillende vaststellingen van het Gerecht in de punten 95 tot en met 102 van het bestreden arrest, die in de onderhavige hogere voorziening niet ter discussie worden gesteld, heeft het Gerecht, in punt 103 van het genoemde arrest, geconcludeerd dat „afdoende is bewezen dat de zeer aanzienlijke hoeveelheden bio-ethanol die in het onderzoektijdvak door de acht onderzochte handelaren-mengers zijn gekocht bij de [vier] in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol merendeels zijn uitgevoerd naar de Unie.”
65.
Door het gebruik van een onpersoonlijke en indirecte vorm, die trouwens ook is gebruikt in punt 97 van het bestreden arrest („[...] een grote hoeveelheid bio-ethanol, afkomstig van de vier steekproefproducenten, tijdens het onderzoektijdvak op regelmatige wijze naar de Unie was uitgevoerd”), heeft het Gerecht niet geoordeeld, zelfs niet impliciet, en anders dan GE en RFA voor het Hof beweren, dat die vennootschappen hun productie zelf naar de Unie exporteerden.
66.
Uit punt 103 van het bestreden arrest blijkt immers noodzakelijkerwijs dat het Gerecht heeft erkend dat het door de vier steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol was „gekocht” door de onderzochte onafhankelijke handelaren-mengers, voordat het door die laatsten merendeels werd uitgevoerd naar de Unie. Zoals de Commissie opmerkt, heeft het Gerecht dus enkel vastgesteld dat door de vier steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol indirect was vervoerd naar de markt van de Unie, dat wil zeggen via de onafhankelijke handelaren-mengers, nadat die het bio-ethanol eerst hadden vermengd met benzine.
67.
Uit niets in het bestreden arrest blijkt dat het Gerecht de Amerikaanse producenten van bio-ethanol de hoedanigheid van exporteur zou hebben toegekend. Dat een dergelijke hoedanigheid niet werd toegekend, blijkt uitdrukkelijk uit punt 110 van het bestreden arrest waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat een producent „wezenlijk kan worden geraakt” door de oplegging van antidumpingrechten op producten die in de Unie worden ingevoerd, „ook indien hij niet de hoedanigheid van exporteur van die producten heeft”. Dat wordt nog bevestigd door punt 111 van dat arrest, waarin wordt gesteld dat de vier steekproefproducenten „tijdens het onderzoektijdvak zuiver bio-ethanol produceerden en dat het hun producten waren die door de handelaren-mengers werden vermengd met benzine en naar de Unie werden uitgevoerd”.
68.
Daaruit volgt dat, anders dan GE en RFA beweren, de Raad noch de Commissie het Hof op enigerlei wijze verzoekt de feiten opnieuw te beoordelen. Die instellingen geven, integendeel, een getrouwe uitlegging van de relevante punten van het bestreden arrest.
69.
De kritiek van zowel de Raad als van de Commissie beperkt zich tot het betwisten van de juridische gevolgtrekking van het Gerecht volgens welke, in wezen, de instelling van antidumpingrechten krachtens de litigieuze verordening rechtstreeks gevolgen heeft gehad voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten wegens hun hoedanigheid van Amerikaanse producenten van bio-ethanol, van wie een deel van de productie is uitgevoerd naar de Unie.
70.
Ik ben van mening dat die kritiek gegrond is, omdat de redenen op basis waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de litigieuze verordening rechtstreekse gevolgen had voor de rechtspositie van die vier marktdeelnemers volgens mij ontoereikend en onjuist zijn.
71.
Ik wijs er allereerst op dat het Gerecht, in punt 104 van het bestreden arrest, uit de beoordelingen in de punten 97 tot en met 103 van dat arrest heeft afgeleid dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks werden geraakt in de zin van de in punt 67 van dat arrest genoemde rechtspraak, terwijl het in de punten 106 tot en met 117 van dat arrest de bezwaren van de Raad en de Commissie tegen die conclusie een voor een heeft verworpen.
72.
De punten 97 tot en met 102 van het bestreden arrest beperken zich tot overwegingen betreffende de bestemming, hoeveelheid en kenmerken van de bio-ethanolproductie van de vier Amerikaanse steekproefproducenten. Zoals ik reeds heb vermeld, heeft het Gerecht, in punt 103 van het bestreden arrest, uit die overwegingen afgeleid dat afdoende was bewezen dat de zeer aanzienlijke hoeveelheden bio-ethanol die door de onafhankelijke handelaren-mengers zijn gekocht bij de steekproefproducenten, merendeels zijn uitgevoerd naar de Unie.
73.
Hoewel dergelijke economische beoordelingen niet onjuist zijn en in elk geval niet door de Raad worden betwist, zijn zij echter ontoereikend om aan te tonen, zoals het Gerecht in wezen heeft gesteld in punt 104 van het bestreden arrest, dat de door de litigieuze verordening vastgestelde antidumpingrechten rechtstreeks gevolgen hadden voor de rechtspositie van de vier steekproefproducenten.
74.
De constatering dat, vóór de invoering van de antidumpingrechten, de bio-ethanolproductie van de steekproefproducenten, na menging met benzine, via onafhankelijke handelaren-mengers op de markt van de Unie is terechtgekomen, betekent immers nog niet dat is aangetoond dat de rechtspositie van de vier steekproefproducenten door de instelling van die rechten is gewijzigd.
75.
Dat zou betekenen dat elke producent uit een derde land waarvan de producten op de markt van de Unie terechtkomen rechtstreeks wordt geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, zoals uitgelegd door het Hof, door de instelling van antidumpingrechten die die producten raken.
76.
Er moet echter aan worden herinnerd dat, volgens de rechtspraak van het Hof, de verordeningen houdende instelling van een antidumpingrecht naar hun aard en strekking een normatief karakter hebben omdat zij voor alle economische subjecten gelden, en dat de bepalingen van deze verordeningen dus slechts in bijzondere omstandigheden de producenten en exporteurs van het betrokken product, die op basis van gegevens over hun handelsactiviteit worden verdacht van dumping (
12
), rechtstreeks (en individueel) kunnen raken.
77.
Louter op grond van de omstandigheid dat een product op de markt van de Unie terechtkomt, ook al is het in grote hoeveelheden, kan niet worden gesteld dat, zodra op dat product antidumpingrechten zijn ingesteld door de instelling, de producent ervan door dat recht rechtstreeks in zijn rechtspositie wordt geraakt.
78.
Indien dat wel het geval was, zou de normatieve aard van de antidumpingverordeningen geen enkele grond hebben. Met andere woorden, elke producent van een product waarop een antidumpingrecht is ingesteld, zou automatisch, standaard, wegens zijn objectieve hoedanigheid van producent van dat product, worden verondersteld rechtstreeks te worden geraakt door de verordening houdende instelling van dat recht.
79.
Het feit dat die producent heeft deelgenomen aan het onderzoek doordat hij was opgenomen in de steekproef in het kader van de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van de litigieuze verordening, doet niets aan die beoordeling af. De opname van een onderneming in een representatieve steekproef in het kader van het door de Commissie gevoerde onderzoek kan namelijk hoogstens een aanwijzing vormen van de individuele geraaktheid van de marktdeelnemer (
13
), en betekent niet dat de rechtspositie van die producent rechtstreeks wordt geraakt door de instelling van definitieve antidumpingrechten na afloop van dat onderzoek.
80.
De voorbarige conclusie van het Gerecht in punt 104 van het bestreden arrest lijkt me des te meer onderhevig aan kritiek omdat het Gerecht tegelijk nooit de in de litigieuze verordening gedane constatering – nog herhaald in punt 94 van het bestreden arrest – heeft weersproken dat de betrokken producenten hun productie op de binnenlandse (Amerikaanse) markt verkochten aan onafhankelijke handelaren-mengers, met het oog op de wederverkoop door die laatsten, op zowel de binnenlandse Amerikaanse markt als in de export, noch de constatering – nog herhaald in punt 102 van het bestreden arrest – dat het niet mogelijk was de normale waarden met de relevante uitvoerprijzen te vergelijken, welke constateringen de stelling van de instellingen bevestigen dat de steekproefproducenten hun productie op de binnenlandse Amerikaanse markt aan de genoemde handelaren-mengers verkochten en geen enkele invloed hadden op de bestemming of de vaststelling van de exportprijzen.
81.
De beoordelingen in de punten 107 tot en met 110 en 114 tot en met 117 van het bestreden arrest, in de vorm van de afwijzing van de argumenten van de Raad en de Commissie, zijn evenmin overtuigend.
82.
Ten eerste geven de overwegingen van het Gerecht in de punten 107 tot en met 110 van het bestreden arrest, volgens welke de rechtstreekse geraaktheid van een marktdeelnemer door een verordening die antidumpingrechten instelt, in wezen niet afhangt van zijn hoedanigheid van producent of exporteur, aangezien een producent, ook indien hij niet de hoedanigheid bezit van exporteur van de uitgevoerde producten waarop antidumpingrechten zijn ingesteld, „wezenlijk geraakt” kan worden door de instelling van dergelijke rechten op het betrokken product, uiteindelijk geen antwoord op de vraag betreffende de rechtstreekse geraaktheid van de rechtspositie van de vier steekproefproducenten door de instelling van antidumpingrechten door de litigieuze verordening.
83.
Ik wil wel toegeven dat het feit dat een marktdeelnemer een producent is op zich niet volstaat om ipso jure uit te sluiten dat aan de voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid van die marktdeelnemer in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU wordt voldaan.
84.
Het Gerecht heeft echter niet uitgelegd waarom de rechtspositie van een producent uit een derde land die zijn producten uitsluitend op de binnenlandse markt van dat land verkoopt aan andere marktdeelnemers die zelf de producten, na toevoeging van een andere stof, op die binnenlandse markt en via export doorverkopen, rechtstreeks gewijzigd kan worden door de instelling van antidumpingrechten op die producten die van toepassing zijn op de markt van de Unie. In dat verband lijkt het feit dat het Gerecht, in punt 110 van het bestreden arrest, de uitdrukking „wezenlijk geraakt” heeft gebruikt, die betrekking heeft op de voorwaarde van individuele geraaktheid en niet op die van rechtstreekse geraaktheid, er niet enkel op te wijzen dat het Gerecht een terminologische benadering heeft gehanteerd, maar lijkt het er meer fundamenteel op te wijzen dat geen echt onderzoek is gedaan naar de invloed van de instelling van antidumpingrechten op de rechtspositie van de in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol, dat betrekking heeft op de voorwaarde van rechtstreekse geraaktheid zoals vastgesteld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, en evenmin onderzoek is gedaan naar het argument van de instellingen dat de litigieuze verordening enkel indirecte gevolgen, van economische aard, heeft gehad op de positie van die producenten.
85.
Ten tweede gelden soortgelijke overwegingen voor de beoordelingen van het Gerecht in de punten 114 tot en met 116 van het bestreden arrest.
86.
In de eerste plaats verklaart het Gerecht, in punt 114 van dat arrest, dat het verdient integraal te worden overgenomen: „Ook wanneer het antidumpingrecht ten laste zou komen van de handelaren-mengers en zou blijken dat de handelsketen van bio-ethanol zodanig is verbroken dat zij het antidumpingrecht niet kunnen doorberekenen aan de producenten, dan nog zij eraan herinnerd dat de instelling van een antidumpingrecht de wettelijke voorwaarden wijzigt waaronder de door de steekproefproducenten geproduceerde bio-ethanol op de markt van de Unie wordt verhandeld. Derhalve wordt de rechtspositie van de betrokken producenten op de markt van de Unie in elk geval rechtstreeks en wezenlijk geraakt.” Bovendien heeft het Gerecht, in punt 115 van het bestreden arrest, eveneens het argument van de Commissie verworpen dat de instelling van antidumpingrechten uitsluitend indirect gevolgen zou hebben voor de situatie van de vier steekproefproducenten, door op te merken dat de Commissie „ten onrechte het feit betwist dat een onderneming binnen de handelsketen, niet zijnde [de] laatste exporteur – waarvan is vastgesteld dat hij dumping toepast – kan opkomen tegen een antidumpingrecht”.
87.
In die punten van het bestreden arrest is mijns inziens blijk gegeven van twee onjuiste rechtsopvattingen.
88.
Ten eerste legt het Gerecht niet uit hoe een producent uit een derde land, zoals elk van de vier steekproefproducenten, die zijn product uitsluitend verkoopt op de binnenlandse markt van dat land aan onafhankelijke marktdeelnemers, waarvan is vastgesteld dat zij zich schuldig maken aan dumping, rechtstreeks in zijn rechtspositie kan worden geraakt door de instelling van antidumpingrechten op het door die onafhankelijke marktdeelnemers geëxporteerde product, ofschoon die laatsten de antidumpingrechten niet kunnen doorberekenen aan die producent.
89.
Met andere woorden, wanneer, in de door het Gerecht in de punten 114 en 115 van het bestreden arrest onderzochte hypothese, de onafhankelijke handelaren-mengers zich schuldig maken aan dumping en alle door de litigieuze verordening op de markt van de Unie ingestelde antidumpingrechten dragen, zie ik niet goed in hoe de rechtspositie van de producenten van het betreffende product, die dat product uitsluitend op de interne Amerikaanse markt verkopen, rechtstreeks door de heffing van die rechten kan worden geraakt.
90.
In een dergelijk geval is het inderdaad mogelijk, zoals de Commissie betoogt, dat het instellen van antidumpingrechten gevolgen heeft voor het volume van de verkoop van producenten van bio-ethanol op de binnenlandse Amerikaanse markt aan onafhankelijke handelaren-mengers. Het valt immers te verwachten dat die laatsten hun voor uitvoer naar de Unie bestemde aankopen zullen verminderen, zonder dat ze die volumedaling kunnen compenseren door een toename van hun leveringen op de binnenlandse Amerikaanse markt of naar andere uitvoermarkten dan de Unie. Die gevolgen zijn echter van economische aard en volstaan dus mijns inziens niet om aan te tonen dat het instellen van antidumpingrechten rechtstreeks de rechtspositie van de betrokken producenten op de markt van de Unie wijzigt. In werkelijkheid hebben de Amerikaanse producenten van bio-ethanol in een dergelijk geval, anders dan het Gerecht heeft opgemerkt in punt 76, tweede volzin, van het bestreden arrest, geen „rechtspositie” op de markt van de Unie.
91.
Ten tweede lijkt het Gerecht, ten minste impliciet, belang te hechten aan het feit dat de betrokken producenten hebben deelgenomen aan het onderzoek van de Commissie. Zoals ik al heb aangegeven in punt 84 van deze conclusie, kan een dergelijke deelname hooguit relevant zijn bij de beoordeling of aan de voorwaarde betreffende de individuele geraaktheid van een marktdeelnemer is voldaan, maar niet bij de beoordeling of is voldaan aan de voorwaarde betreffende de rechtstreekse geraaktheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU.
92.
In de tweede plaats kunnen de beoordelingen door het Gerecht in punt 116 van het bestreden arrest het hierboven gestelde niet ontkrachten en evenmin leiden tot de slotsom dat het Gerecht terecht heeft geconcludeerd dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.
93.
Ten eerste is het mijns inziens onjuist te beweren dat „de structuur van de contractuele regelingen tussen de marktdeelnemers binnen de handelsketen van bio-ethanol geen enkele invloed heeft op de vraag of een producent van bio-ethanol rechtstreeks wordt geraakt door de [litigieuze] verordening” en tegelijk te stellen dat het tegenovergestelde er „op [zou] neerkomen dat enkel een producent die zijn product rechtstreeks verkoopt aan de importeur binnen de Unie rechtstreeks kan worden geraakt [...], hetgeen geenszins volgt uit de basisverordening”.
94.
De rechtspraak van het Hof, die overigens door het Gerecht correct wordt aangehaald in de punten 70 en 71 van het bestreden arrest, toont immers aan dat de gevallen waarin het Hof heeft besloten tot ontvankelijkheid van door marktdeelnemers ingestelde beroepen tegen verordeningen tot instelling van antidumpingrechten, berusten op het in aanmerking nemen van de bijzonderheden van de handelsrelaties met andere marktdeelnemers, met name voor de samenstelling van de prijs voor uitvoer naar de Unie.
95.
Derhalve zie ik niet in waarom de bijzonderheden van de structuur van de contractuele regelingen tussen de Amerikaanse producenten van bio-ethanol en de onafhankelijke handelaren-mengers aan die logica zouden ontsnappen, ook al zou het in aanmerking nemen ervan leiden tot de conclusie dat die producenten niet rechtstreeks worden geraakt.
96.
Overigens ben ik het niet eens met de bewering dat die conclusie erop neerkomt dat de rechtstreekse geraaktheid van een producent slechts wordt erkend indien hij zijn productie rechtstreeks op de markt van de Unie verkoopt. Andere scenario’s zijn immers denkbaar, juist afhankelijk van commerciële regelingen, zoals de verkoop aan tussenpersonen/exporteurs die aan de producent in kwestie verbonden zijn. In elk geval is het feit, zoals het Gerecht heeft opgemerkt, dat de basisverordening zich niet uitspreekt over die vraag van geen belang, aangezien de voorwaarden voor de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring, zoals het onderhavige, worden beheerst door artikel 263, vierde alinea, VWEU.
97.
Ten tweede zou, anders dan het Gerecht heeft gesteld in punt 116, laatste volzin, van het bestreden arrest, de benadering van de instellingen, waarbij ik me aansluit, er niet toe leiden dat „de rechtsbescherming van de producenten van de door de antidumpingrechten getroffen producten wordt beperkt enkel op basis van de commerciële structuur van de exporten”.
98.
Die benadering steunt, zoals gezegd, op het onderzoek van de voorwaarden betreffende de rechtstreekse geraaktheid van die producenten, die worden beheerst door artikel 263, vierde alinea, VWEU.
99.
Indien zou worden vastgesteld, zoals ik voorstel, dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te erkennen dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks worden geraakt door de litigieuze verordening, betekent dat overigens niet dat die producenten verstoken blijven van rechtsbescherming.
100.
Een marktdeelnemer van wie is vastgesteld dat hij, zonder enige twijfel, niet rechtstreeks en individueel wordt geraakt door een verordening tot instelling van antidumpingrechten, mag immers niet worden verhinderd, mijns inziens ook niet in het kader van een vrijwillige interventie, om zich te beroepen op de ongeldigheid van een dergelijke verordening voor een rechter van een lidstaat bij wie een geschil aanhangig is gemaakt met betrekking tot de rechten die moeten worden betaald bij de bevoegde douane- of belastingautoriteiten. (
14
)
101.
Bijgevolg heeft het Gerecht mijns inziens in het bestreden arrest blijk gegeven van verscheidene onjuiste rechtsopvattingen door te concluderen dat de vier steekproefproducenten rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.
102.
Ik geef het Hof derhalve in overweging om het eerste onderdeel van het eerste middel van de hogere voorziening van de Raad toe te wijzen en het bestreden arrest te vernietigen, zonder dat hoeft te worden ingegaan op het tweede onderdeel van dat middel. De gevolgen van deze vernietiging voor het geding in eerste aanleg zal ik onderzoeken in punt 251 van deze conclusie.
103.
Ik wil evenwel preciseren dat ik slechts in overweging geef om het bestreden arrest gedeeltelijk te vernietigen. De vernietiging heeft immers enkel betrekking op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA namens de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol en niet op die van het beroep in hun eigen naam of namens de andere leden van die verenigingen dan die steekproefproducenten.
104.
Daar de gegrondheid van de overwegingen van het Gerecht met betrekking tot die andere aspecten van de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA voorwerp is van de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening, dient deze dus in dit stadium te worden onderzocht.
C.
Incidentele hogere voorziening
105.
Alvorens in te gaan op de middelen ter ondersteuning van de door GE en RFA ingestelde incidentele hogere voorziening, moeten de bezwaren van de Commissie inzake de ontvankelijkheid ervan worden onderzocht.
1. Ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening
a) Samenvatting van de argumenten van partijen
106.
In haar antwoord en dupliek op de incidentele hogere voorziening betoogt de Commissie, ten eerste, dat de hogere voorziening niet-ontvankelijk is aangezien deze, in strijd met artikel 44, lid 1, onder b), van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, is ingesteld door een advocaat die is gesubdelegeerd door de door GE en RFA aangestelde advocaat. Volgens de Commissie wordt een dergelijke subdelegatie niet toegestaan door dat artikel van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, en is deze in elk geval niet gedekt door het mandaat dat GE en RFA hebben toegekend aan P. Vander Schueren om hen in het kader van het onderhavige geding te vertegenwoordigen.
107.
Ten tweede voert de Commissie aan dat de incidentele hogere voorziening van GE en RFA niet-ontvankelijk is omdat die verenigingen op basis van hun respectieve statuten niet naar behoren zijn gemachtigd om de commerciële belangen van hun leden te vertegenwoordigen.
108.
GE en RFA betwisten die twee argumenten.
b) Beoordeling
109.
Los van de vraag of de Commissie, die in casu noch de partij is die de principale hogere voorziening heeft ingesteld, noch de instelling die de litigieuze verordening heeft vastgesteld, en die dus, anders dan de Raad, geen „verweerder” is in het kader van de incidentele hogere voorziening, bevoegd is om autonoom een middel van niet-ontvankelijkheid op te werpen dat de Raad niet heeft aangevoerd, dienen haar bezwaren tegen de ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening mijns inziens te worden verworpen.
110.
Wat het eerste argument betreft, herinner ik eraan dat volgens artikel 119, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 177, lid 2, van het Reglement van toepassing is op de incidentele hogere voorziening, de advocaten zijn gehouden ter griffie een officiële verklaring of machtiging neer te leggen die is afgegeven door de partij die zij vertegenwoordigen. Evenzo stelt artikel 173, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof dat artikel 119, lid 2, ook van toepassing is op de memorie van antwoord in hogere voorziening. Bovendien blijkt uit artikel 44, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering dat, teneinde de in artikel 43 bedoelde voorrechten, immuniteiten en faciliteiten te kunnen genieten, de advocaten tevoren hun hoedanigheid moeten aantonen door een machtiging die is afgegeven door de partij die zij vertegenwoordigen, wanneer die partij een privaatrechtelijke rechtspersoon is.
111.
Daaruit volgt dat, om rechtsgeldig een partij te vertegenwoordigen voor het Hof, onder andere in het kader van een hogere voorziening en een incidentele hogere voorziening, een advocaat over een door die partij afgegeven officiële verklaring of machtiging moet beschikken.
112.
Zonder de geldigheid van de machtiging die GE en BRD aan Vander Schueren hebben afgegeven om die verenigingen te vertegenwoordigen in het kader van het onderhavige geding ter discussie te stellen, stelt de Commissie dat die advocaat de vertegenwoordiging van die twee partijen heeft gesubdelegeerd aan M. Peristeraki.
113.
Dat argument berust echter op een onjuiste lezing van de bij het Hof neergelegde stukken. Ofschoon Peristeraki de gedinginleidende akte van de incidentele hogere voorziening langs elektronische weg heeft neergelegd via een account dat haar toegang gaf tot „e-Curia” (
15
), heeft Vander Schueren niettemin het origineel van de incidentele hogere voorziening getekend, evenals de memorie van antwoord op de principale hogere voorziening. Die advocaat heeft dus de machtiging die haar door GE en RFA was verstrekt om die verenigingen voor het Hof te vertegenwoordigen, niet gesubdelegeerd.
114.
Het tweede argument van de Commissie kan mijns inziens evenmin slagen, omdat het hooguit kan leiden tot de niet-ontvankelijkheid van het tweede middel ter ondersteuning van de incidentele hogere voorziening, maar niet tot de niet-ontvankelijkheid van die voorziening in haar geheel. De grief van de Commissie is kennelijk niet ter zake doende, aangezien hij betrekking heeft op het eerste middel van de incidentele hogere voorziening, dat gericht is tegen de beoordeling door het Gerecht van de procesbevoegdheid van GE en RFA, niet namens hun leden maar in hun eigen naam. De niet-ontvankelijkheidsgrond van het tweede middel van de incidentele hogere voorziening komt dan weer overeen met de door de Commissie in haar memorie van antwoord aangevoerde niet-ontvankelijkheidsgrond met betrekking tot het ontbreken van representativiteit en procesbevoegdheid van GE en RFA namens de Amerikaanse producenten van bio-ethanol voor het Gerecht, die ik in de punten 50 en 51 van deze conclusie voorstel te verwerpen. Aangezien die overwegingen evenzeer opgaan met betrekking tot de ontvankelijkheid van de door GE en RFA ingediende incidentele hogere voorziening, ben ik dus zo vrij daarnaar te verwijzen.
115.
Bijgevolg geef ik het Hof in overweging de door de Commissie ten aanzien van de ontvankelijkheid van de incidentele hogere voorziening aangevoerde niet-ontvankelijkheidsgrond te verwerpen.
116.
Derhalve moeten de twee middelen van de incidentele hogere voorziening worden onderzocht. Aangezien het tweede middel, net als het eerste middel van de principale hogere voorziening van de Raad, betrekking heeft op de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg namens de leden van GE en RFA (voor zover het, in dit geval, betrekking heeft op de andere leden van die verenigingen dan de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol), stel ik voor de volgorde van het onderzoek van die middelen om te keren en met het tweede middel te beginnen.
2. Tweede middel van de incidentele hogere voorziening, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen inzake de weigering om de procesbevoegdheid van GE en RFA namens hun andere leden dan de vier Amerikaanse steekproefproducenten, te erkennen
a) Samenvatting van de argumenten van partijen
117.
GE en RFA voeren aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat ze geen procesbevoegdheid hebben namens hun andere leden dan de in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol, namelijk, ten eerste, de handelaren-mengers Murex en CHS en, ten tweede, de overige niet in de steekproef opgenomen leden.
118.
Het Gerecht heeft om te beginnen, in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest, ten onrechte geoordeeld dat de verdediging van de belangen van Murex en CHS geen grond kon vormen voor de ontvankelijkheid van het beroep, aangezien zij enkel de hoedanigheid hadden van „aangesloten” lid van GE en RFA en dus geen stemrecht hadden. Volgens GE en RFA wordt in de rechtspraak van het Hof die de procesbevoegdheid van verenigingen erkend, geen onderscheid gemaakt tussen aangesloten en andere leden, en wordt daarentegen duidelijk bevestigd dat een beroep dat is ingesteld door een vereniging die handelt in plaats van één of meer van haar leden die zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen, ontvankelijk is.
119.
Het Gerecht heeft eveneens ten onrechte geoordeeld, in de punten 152 tot en met 154 van het bestreden arrest, dat de andere niet in de steekproef van producenten-exporteurs opgenomen leden van GE en RFA niet rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt.
120.
GE en RFA voegen daaraan toe dat het Gerecht ook is voorbijgegaan aan de kwestie van hun individuele geraaktheid. Zij zijn tijdens de procedure echter opgetreden als vertegenwoordigers van al hun leden.
121.
De Raad stelt dat het tweede middel van de incidentele hogere voorziening niet-ontvankelijk is en in elk geval rechtens volledig ongegrond. Hij benadrukt allereerst dat het onderzoek om na te gaan of, ten eerste, de band van lidmaatschap van de aangesloten leden van GE en RFA voldoende sterk is opdat de twee verenigingen hen kunnen vertegenwoordigen en, ten tweede, of de litigieuze verordening gevolgen heeft voor de niet in de steekproef van producenten-exporteurs opgenomen leden van de verenigingen, valt onder feitelijke en niet onder juridische kwesties. De twee verenigingen hebben niet aangetoond dat de beoordelingen door het Gerecht in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest, over hun banden met hun aangesloten leden, voortvloeien uit een onjuiste opvatting van het bewijsmateriaal. Ook heeft het Gerecht in de punten 152 tot en met 154 van het bestreden arrest enkel de feiten onderzocht, zonder zich te buigen over rechtsvragen.
122.
Hoe dan ook heeft het Gerecht volgens de Raad geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de twee verenigingen procesbevoegdheid namens Murex en CHS te ontzeggen. Hij wijst er in dit verband op dat GE en RFA geen enkel element hebben aangedragen om aan te tonen dat het onderscheid tussen de „aangesloten” leden en de andere leden van een vereniging niet relevant was voor de vaststelling van haar procesbevoegdheid. De Raad merkt op dat in het tegenovergestelde geval een aangesloten lid van een vereniging dat geen invloed kan uitoefenen op de beslissingen ervan, betrokken zou kunnen raken in een procedure die zijn belangen kan schaden. Het Gerecht heeft evenmin blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de twee verenigingen procesbevoegdheid namens hun overige niet in de steekproef opgenomen leden te ontzeggen.
123.
De Commissie schaart zich achter het standpunt van de Raad.
b) Beoordeling
124.
Het tweede onderdeel van dit middel van de incidentele hogere voorziening, waarmee GE en RFA de conclusie van het Gerecht betreffende de niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg namens de niet in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten betwisten, moet mijns inziens logischerwijs worden afgewezen, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid ervan.
125.
Indien het Gerecht, zoals ik het Hof in overweging geef, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te erkennen dat de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt, en het, zoals ik denk en suggereer in punt 251 van deze conclusie, het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk had moeten verklaren, dan geldt een dergelijke vaststelling immers a fortiori met betrekking tot het beroep dat door GE en RFA is ingesteld namens de niet in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. De grieven tegen de punten 151 tot en met 154 van het bestreden arrest kunnen dus niet worden aanvaard.
126.
Het eerste onderdeel van het tweede middel van de incidentele hogere voorziening, waarin het Gerecht wordt verweten dat het in de punten 52 tot en met 55 van het bestreden arrest het beroep in eerste aanleg van GE en RFA namens de twee handelaren-mengers die aan het onderzoek hebben deelgenomen, namelijk Murex en CHS, niet-ontvankelijk heeft verklaard, is daarentegen minder eenvoudig op te lossen en lijkt mij uiteindelijk gegrond.
127.
Om te beginnen is dat onderdeel, ook al staat dit de Raad wellicht tegen, mijns inziens ontvankelijk.
128.
Anders dan de Raad betoogt, betwisten GE en RFA immers geenszins de feitelijke vaststelling van het Gerecht dat Murex en CHS enkel aangesloten leden waren zonder stemrecht in die verenigingen. Die verenigingen verwijten het Gerecht daarentegen dat het, voor de toetsing van de ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring van een vereniging die de belangen van haar leden vertegenwoordigt, een onderscheidingscriterium heeft ingevoerd dat in wezen is gebaseerd op het al dan niet hebben van stemrecht van de leden in de organen van de vereniging, dat willekeurig is, en dus onjuist. Die kwestie, die ook betrekking heeft op de reikwijdte van de controle door de rechter in eerste aanleg op de ontvankelijkheid van de bij hem ingesteld beroepen, is ongetwijfeld een juridische kwestie die valt onder de bevoegdheid van het Hof bij een uitspraak in het kader van de hogere voorziening.
129.
Gelet op die overwegingen, moet bij het onderzoek ten gronde van het onderhavige onderdeel mijns inziens als uitgangspunt worden gehanteerd dat, volgens de betreffende hypothese, de ontvankelijkheid van een beroep van een beroepsvereniging die belast is met de behartiging van de collectieve belangen van haar leden afhankelijk is van de individuele procesbevoegdheid van de ondernemingen die zij vertegenwoordigt of sommige daarvan. (
16
)
130.
Krachtens artikel 263, vierde alinea, VWEU, is het beroep van een vereniging die handelt in plaats van één of meer van haar leden die zelf een ontvankelijk beroep hadden kunnen instellen (
17
), dus ontvankelijk, zodra die leden zelf geen beroep hebben ingesteld om hun eigen belangen te verdedigen. (
18
)
131.
GE en RFA stellen die rechtspraak niet ter discussie, zoals die ook correct is aangehaald door het Gerecht in de punten 45 en 51 van het bestreden arrest. Die verenigingen beroepen zich overigens op die rechtspraak en leiden eruit af dat, aangezien de hoedanigheid van Murex en CHS als leden, zelfs „aangesloten leden”, niet werd betwist, het Gerecht enkel had moeten nagaan of Murex en CHS rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening om te bepalen of het beroep van GE en RFA in hun naam ontvankelijk was.
132.
Gelet op de verschillende vaststellingen van het Gerecht ben ik geneigd te denken dat GE en RFA gelijk hebben.
133.
Om te beginnen wijs ik erop dat het Gerecht in de punten 42 en 78 van het bestreden arrest terecht heeft geoordeeld dat GE en RFA „de belangen van de Amerikaanse bio-ethanolindustrie” vertegenwoordigden. Met andere woorden, zoals ik ook heb aangegeven in de punten 50 en 51 van deze conclusie, heeft het Gerecht terecht geoordeeld dat het statutaire doel van elk van die verenigingen hen machtigde op te treden ter verdediging van de collectieve belangen van hun leden.
134.
Vervolgens staat vast dat zowel Murex als CHS, ook al hebben ze de status van „aangesloten” lid, respectievelijk behoren tot de categorie van de „leden” van GE en RFA en deelnemen aan de vergaderingen van die verenigingen.
135.
Ten slotte wordt in geen enkel punt van het bestreden arrest vermeld dat GE en RFA, die hebben deelgenomen aan het door de Commissie gevoerde onderzoek en wier statutaire taken de verdediging van de collectieve belangen van hun leden omvatten, van die laatsten een specifiek mandaat hadden moeten verkrijgen, na een stemming onder de leden, om hen in rechte te vertegenwoordigen.
136.
In punt 55 van het bestreden arrest heeft het Gerecht niettemin vastgesteld dat „[z]onder stemrecht [...] CHS en Murex geen mogelijkheid [hebben] om, wanneer zij worden vertegenwoordigd door de betrokken vereniging, hun belangen te doen gelden. In deze omstandigheden, en bij gebreke van andere elementen die erop zouden kunnen duiden dat een ‚aangesloten’ lid wel een dergelijke mogelijkheid heeft om zijn belangen te doen gelden, moet worden geconcludeerd dat, in casu, [RFA] geen procesbevoegdheid heeft voor zover zij stelt CHS te vertegenwoordigen, en dat [GE] geen procesbevoegdheid heeft voor zover zij stelt Murex te vertegenwoordigen” (
19
).
137.
Door die conclusie heeft het Gerecht dus definitief een bijkomend criterium toegevoegd aan de voorwaarden die worden gesteld in de rechtspraak zoals vermeld in de punten 129 en 130 van deze conclusie, met name dat GE en RFA, om op te treden in naam van respectievelijk Murex en CHS, niet alleen moesten aantonen dat laatstgenoemden rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening, maar ook en voorafgaand dat die marktdeelnemers, op straffe van niet-ontvankelijkheid van de rechtsvordering van GE en RFA, hun individuele belangen moesten kunnen „doen gelden” in de organen van die verenigingen, vooraleer enige actie werd ondernomen ter verdediging van de collectieve belangen die de verenigingen tot taak hebben te verdedigen.
138.
De toevoeging, via een rechterlijke beslissing, van een dergelijk criterium aan de – reeds voldoende strenge – ontvankelijkheidsvoorwaarden zoals bedoeld in artikel 263, vierde alinea, VWEU, vormt mijns inziens een schending van die bepaling, die bovendien onvoldoende gemotiveerd is.
139.
Bovendien leidt de door het Gerecht gekozen benadering tot rechtsonzekerheid voor de betrokken rechtspersonen, of zelfs willekeur, zoals wordt gesteld door GE en RFA.
140.
Die aanpak roept onvermijdelijk de vraag op wat de grenzen ervan zijn en hoe soortgelijke situaties moeten worden aangepakt. Wat gebeurt er aldus met de ontvankelijkheid van een rechtsvordering die is ingesteld door een beroepsvereniging die gerechtigd is om de collectieve belangen van haar leden te verdedigen, wanneer een van de leden in voorkomend geval niet deelneemt aan de beslissing een beroep tot nietigverklaring in te stellen bij de rechter van de Unie, niet instemt met die beslissing of er zich van distantieert? En wat met de ontvankelijkheid van een beroep van een vereniging in naam van haar leden die slechts ten dele stemrecht kunnen uitoefenen, over bepaalde beslissingen van de vereniging?
141.
Bovendien is het, in de context van verenigingen waarvan de statuten worden beheerst door het recht van een derde land, zoals in onderhavig geval, niet uitgesloten dat, indien de benadering van het Gerecht moet worden gevolgd, uit praktische overwegingen, zoals de beperkte kennis van het recht van dat land of de moeilijkheid om de taal of talen van dat land te begrijpen, gelijke situaties verschillend worden behandeld. Hadden de instellingen, en vervolgens het Gerecht, op dezelfde wijze de statuten van een beroepsvereniging kunnen beoordelen die bijvoorbeeld een Thaise industrie onder Thais recht vertegenwoordigde?
142.
Gelet op die overwegingen ben ik bijgevolg van mening dat het Gerecht, door de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA namens Murex en CHS afhankelijk te stellen van een aan de voorwaarden van artikel 263, vierde alinea, VWEU voorafgaand en bijkomend criterium, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, hetgeen op dat punt moet leiden tot vernietiging van het bestreden arrest.
143.
De gevolgen van die vernietiging voor het geding in eerste aanleg zal ik onderzoeken in punt 252 van deze conclusie.
3. Eerste middel van de incidentele hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste afbakening van de omvang van de procesbevoegdheid in eigen naam van de verenigingen GE en RFA
a) Samenvatting van de argumenten van partijen
144.
Ten eerste betwisten GE en RFA de vaststelling van het Gerecht in punt 79 van het bestreden arrest, dat de litigieuze verordening hun rechtspositie, rechten en plichten niet zou hebben gewijzigd. Zij zijn van mening dat een verordening tot instelling van een antidumpingrecht de rechtspositie van een justitiabele anders dan door de loutere betaling van antidumpingrechten kan beïnvloeden. Zij benadrukken eveneens dat zij actief hebben deelgenomen aan de administratieve procedure met de bedoeling hun leden naar behoren te vertegenwoordigen bij de instellingen van de Unie. Bovendien betogen GE en RFA dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 86 van het bestreden arrest te verklaren dat het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), irrelevant was, omdat de positie van verzoeksters als representatieve verenigingen niet vergelijkbaar was met die van een onderhandelaar die formeel in naam van zijn leden optreedt zoals in die zaak.
145.
Ten tweede betwisten GE en RFA de conclusie van het Gerecht in de punten 85 en 87 van het bestreden arrest, dat zij enkel op basis van het tiende middel van hun beroep, strekkende tot bescherming van de procedurele waarborgen die hun worden verleend krachtens artikel 6, lid 4, artikel 19, leden 1 en 2, en artikel 20, leden 2, 4 en 5, van de basisverordening, als rechtstreeks en individueel door de bestreden verordening geraakt konden worden beschouwd.
146.
Die verenigingen wijzen erop dat de twee arresten waarop het Gerecht zich in dit opzicht heeft gebaseerd, namelijk de arresten van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), en van 17 januari 2002, Rica Foods/Commissie (T‑47/00, EU:T:2002:7, punt 55), de gegrondheid ervan niet konden staven. Hoewel uit die arresten kan worden afgeleid dat een justitiabele individueel enkel kan worden geraakt door een handeling „wanneer de toepasselijke [Unieregeling] hem bepaalde procedurele waarborgen verleent”, onderbouwen zij daarentegen niet de stelling dat die hoedanigheid moet worden beperkt tot de middelen inzake schending van de procedurele rechten.
147.
GE en RFA menen dat, zodra is vastgesteld dat een justitiabele rechtstreeks en individueel wordt geraaktheid, zijn beroep in zijn geheel ontvankelijk moet worden geacht. Alle belanghebbenden in de zin van de basisverordening, zowel producenten, exporteurs en importeurs als hun representatieve verenigingen, genieten krachtens die verordening dezelfde rechten.
148.
De Raad, waarbij de Commissie zich aansluit, betoogt dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de individuele procesbevoegdheid van de twee verenigingen te beperken tot hun tiende middel, dat is ontleend aan de schending van hun procedurele waarborgen.
b) Beoordeling
149.
Allereerst herinner ik eraan dat het Gerecht in zijn uitspraak inzake het eigen belang van GE en RFA, in de punten 85 en 87 van het bestreden arrest heeft erkend dat die verenigingen rechtstreeks en individueel werden geraakt door de litigieuze verordening aangezien zij, als belanghebbenden in de procedure, procedurele waarborgen krachtens artikel 6, lid 7, artikel 19, leden 1 en 2, en artikel 20, leden 2, 4 en 5, van de basisverordening genoten. Het Gerecht heeft daaruit afgeleid dat enkel het tiende middel van het beroep in eerste aanleg van GE en RFA ontvankelijk was, aangezien dat het enige middel was tot waarborging van hun procedurele rechten.
150.
Er dient te worden opgemerkt dat geen van de betrokken partijen betwist dat het Gerecht het tiende middel van het beroep in eerste aanleg van de terecht ontvankelijk heeft verklaard, en evenmin de beoordeling van het Gerecht betwist dat enkel dat middel strekte tot de bescherming van de procedurele rechten die in casu aan GE en RFA werden toegekend krachtens de bovenvermelde bepalingen van de basisverordening.
151.
GE en RFA verwijten daarentegen het Gerecht dat het de omvang van de ontvankelijkheid van hun vordering in hun eigen naam tot dat middel heeft beperkt, terwijl zij, volgens hen, zodra hun recht van beroep was erkend, gemachtigd waren de materiële wettigheid van de litigieuze verordening te betwisten.
152.
Ter ondersteuning van dat betoog voeren GE en RFA, in wezen, drie grieven aan tegen de beoordeling van het Gerecht in de punten 79, 81 en 85 tot en met 87 van het bestreden arrest, waarvan geen enkele mij gegrond lijkt.
153.
Ten eerste dient naar mijn mening de kritiek op punt 79 van het bestreden arrest dat het Gerecht ten onrechte heeft geconcludeerd dat GE en RFA niet rechtstreeks door de litigieuze verordening werden geraakt voor zover daarin antidumpingrechten worden ingesteld, duidelijk te worden verworpen. Los van de hierboven vastgestelde onjuiste rechtsopvattingen, is het mijns inziens namelijk duidelijk dat, zoals het Gerecht heeft geoordeeld, de instelling van antidumpingrechten de individuele rechtspositie van GE en RFA niet heeft gewijzigd, aangezien hun daardoor geen enkele verplichting wordt opgelegd: die verenigingen hoeven die rechten immers niet op individuele basis te vereffenen.
154.
Ten tweede moet er, betreffende de grief die wordt behandeld in de punten 81 en 85 tot en met 87 van het bestreden arrest, eerst en vooral op worden gewezen dat, overeenkomstig de rechtspraak waarnaar het Gerecht terecht verwijst in punt 81 van het bestreden arrest, „het feit dat een persoon bij het proces van vaststelling van een [Uniehandeling] betrokken is, alleen dan wil zeggen dat deze daardoor met betrekking tot deze handeling wordt geïndividualiseerd, indien ten aanzien van deze persoon in de […] regelgeving [van de Unie] procedurele garanties zijn gesteld” (
20
).
155.
Het klopt, zoals wordt gesteld door GE en RFA, dat uit het arrest van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), niet uitdrukkelijk blijkt dat de toekenning van dergelijke procedurele waarborgen aan verenigingen, zoals GE en RFA, betekent dat enkel het middel dat wordt ontleend aan de vermeende schending van die waarborgen ontvankelijk is.
156.
Het Hof heeft evenwel reeds geoordeeld, onder verwijzing naar dat arrest en door een hogere voorziening kennelijk ongegrond te verklaren, dat aan een persoon of entiteit die over een dergelijk procedureel recht beschikt, in beginsel, wanneer sprake is van enige procedurele waarborg, geen procesbevoegdheid mag worden toegekend ten aanzien van een Uniehandeling om de materiële wettigheid ervan te betwisten. (
21
) Zoals met name blijkt uit het arrest van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), hangt de exacte draagwijdte van het recht van beroep van een particulier ten aanzien van een Uniehandeling immers af van de rechtspositie die te zijnen gunste wordt vastgesteld door het recht van de Unie ter bescherming van de aldus erkende legitieme belangen.
157.
Daaruit volgt dat louter het feit dat het bestaan van procedurele waarborgen wordt ingeroepen, zelfs indien verzoeksters in de incidentele hogere voorziening op persoonlijke titel van dergelijke procedurele waarborgen kunnen genieten, niet mag leiden tot de ontvankelijkheid van het beroep voor zover dat is gebaseerd op middelen die zijn ontleend aan de schending van materiële regels. (
22
)
158.
In casu heeft GE noch RFA tot staving van hun incidentele hogere voorziening aangegeven, of a fortiori aangetoond, dat de basisverordening aan representatieve verenigingen materiële rechten in hun eigen naam toekent of hun substantiële verplichtingen in hun eigen naam oplegt die verder gaan dan de procedurele waarborgen die hun door die verordening worden toegekend en die hadden gerechtvaardigd dat het Gerecht de andere door die verenigingen op individuele titel aangevoerde middelen van het beroep in eerste aanleg ten aanzien van de geldigheid ten gronde van de litigieuze verordening onderzocht.
159.
Bijgevolg kan de tweede grief van GE en RFA mijns inziens niet slagen.
160.
Ten derde verwijten GE en RFA het Gerecht dat het in casu de oplossing uit het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111, punten 28 tot en met 30), heeft afgewezen door verwerping van de stelling van die verenigingen dat zij een gelijkaardig statuut hebben als dat van een onderhandelaar in de zin van dat arrest, waardoor ze procesbevoegdheid genieten.
161.
Het is juist dat „de rol die een vereniging heeft gespeeld in een procedure die tot de totstandkoming van een handeling in de zin van artikel 263 VWEU heeft geleid, kan rechtvaardigen dat het door die vereniging ingestelde beroep ontvankelijk is ook al worden haar leden niet rechtstreeks en individueel door die handeling geraakt, [...] wanneer door die handeling haar positie als onderhandelaarster is aangetast” (
23
).
162.
Overwegende dat het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), in casu niet van toepassing was, ben ik echter van mening dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
163.
Er dient op te worden gewezen dat, in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, het CIRFS de gesprekspartner van de Commissie was geweest voor de invoering, de verlenging en de aanpassing van een „code” inzake steun in de sector synthetische vezels, en dat het tijdens de aan het geding voorafgegane procedure actief met de Commissie had onderhandeld, met name door schriftelijke opmerkingen in te dienen en rechtstreeks contact met de bevoegde diensten te onderhouden. (
24
)
164.
Volgens de rechtspraak van het Hof had de zaak die heeft geleid tot het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), aldus betrekking op een bijzondere situatie waarin het CIRFS een duidelijk omschreven en nauw met het voorwerp zelf van de beschikking verbonden functie van onderhandelaar bekleedde, waardoor het in een feitelijke situatie verkeerde die het ten opzichte van ieder ander karakteriseerde (
25
), een feitelijke situatie zoals bedoeld in het kader van de procedures op grond van artikel 108, lid 2, VWEU, die het zelf als bijzonder en zelfs uitzonderlijk heeft bestempeld. (
26
)
165.
GE en RFA hebben echter geenszins aangetoond dat hun situatie, als professionele vertegenwoordigers van een industrie die de Raad antidumpingmaatregelen kan opleggen, vergelijkbaar was met de uitzonderingssituatie van de onderhandelaar in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 24 maart 1993, CIRFS e.a./Commissie (C‑313/90, EU:C:1993:111), zoals het Gerecht terecht heeft geoordeeld in punt 86 van het bestreden arrest.
166.
Ik geef het Hof derhalve in overweging de derde grief en het eerste middel van de incidentele hogere voorziening in zijn geheel te verwerpen.
167.
In dit stadium, voor het geval het Hof, anders dan ik in overweging geef, beslist het eerste middel van de principale hogere voorziening van de Raad te verwerpen, moeten, subsidiair, het tweede en het derde middel van die hogere voorziening worden onderzocht, die beide betrekking hebben op de grond van de zaak die door het Gerecht is beslecht.
D.
Tweede middel van de principale hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening
168.
Allereerst merkt de Raad op dat het Gerecht, op basis van de analyse in de punten 174 tot en met 246 van het bestreden arrest, heeft verklaard dat de instellingen, zonder uitzondering, verplicht waren een individueel antidumpingrecht te berekenen voor elke producent in de steekproef. Hij is van mening dat noch de WTO-antidumpingovereenkomst noch artikel 9, lid 5, van de basisverordening van de instellingen eist dat zij het onmogelijke doen: de structuur en de werkwijze van de bio-ethanolindustrie bieden eenvoudigweg geen enkele mogelijkheid om voor de vier door GE en RFA vertegenwoordigde steekproefproducenten een individuele marge te berekenen.
169.
Het tweede middel van de hogere voorziening bestaat in wezen uit drie onderdelen. Het eerste onderdeel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, in die zin dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering geeft aan de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en moet worden uitgelegd in overeenstemming met die bepalingen, wat een uitlegging contra legem zou opleveren. Met het tweede onderdeel van het tweede middel verwijt de Raad het Gerecht dat het het begrip „leverancier” uit artikel 9, lid 5, van de basisverordening onjuist heeft opgevat door het uit te breiden tot de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol. In het derde onderdeel ten slotte verwijt de Raad het Gerecht een onjuiste uitlegging te hebben gegeven van de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
1. Eerste onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering geeft aan de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en moet worden uitgelegd in overeenstemming met die bepalingen
a) Argumenten van partijen
170.
Volgens de Raad heeft het Gerecht op verscheidene punten blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in het licht van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, door er in dat verband van uit te gaan dat de wetgever van de Unie met de wijziging van deze verordening in 2012 uitvoering wilde geven aan de uitspraak van de Beroepsinstantie van het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de WTO van 15 juli 2011 in de zaak EG-Bevestigingsmiddelen (WT/DS397/AB/R) (hierna: „rapport ‚bevestigingsmiddelen’”).
171.
Allereerst heeft het Gerecht, in de punten 174 tot en met 184 van het bestreden arrest, ten onrechte geoordeeld dat in artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering werd gegeven aan zowel artikel 9.2 als artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Het zijn echter artikel 9, lid 6, en artikel 17, van de basisverordening die tot doel hebben uitvoering te geven aan artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, en niet artikel 9, lid 5. De Raad wijst erop dat het Gerecht zich in dat verband, in de punten 178 en 179 van het bestreden arrest, heeft gebaseerd op het feit dat verordening (EU) nr. 765/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juni 2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (
27
), artikel 9, lid 5, van de basisverordening had gewijzigd wegens de strijdigheid ervan met de artikelen 6.10, 9.2 en 18.4 van de WTO-antidumpingovereenkomst, zoals was vastgesteld in het rapport „bevestigingsmiddelen”. Volgens de Raad mag de kleine wijziging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening bij verordening nr. 765/2012 echter niet tot de conclusie leiden dat de oorspronkelijke versie van die bepaling een uitdrukking was van de verbintenis van de Unie om de artikelen 6.10, 9.2 en 18.4 van de WTO-antidumpingovereenkomst in haar rechtsorde om te zetten.
172.
Verder betoogt de Raad dat er een verschil bestaat tussen de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, aangezien die laatste bepaling zich beperkt tot het opleggen van de verplichting om de leveranciers te „noemen” en niet om „de heffing te vermelden”. De schending van de WTO-antidumpingovereenkomst zoals vastgesteld in het rapport „bevestigingsmiddelen”, dat slechts betrekking had op de invoer uit landen zonder markteconomie, kan dus niet worden ingeroepen op grond van het arrest van 7 mei 1991, Nakajima/Raad (C‑69/89, EU:C:1991:186, punten 26‑31).
173.
Ten slotte voert de Raad aan dat de uitlegging door het Gerecht van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in de punten 227 tot en met 233 van het bestreden arrest, een uitlegging contra legem zou opleveren. Uit de opzet, de ontstaansgeschiedenis en de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening blijkt immers duidelijk dat de Uniewetgever de met het onderzoek belaste autoriteit wilde toestaan een recht op nationaal niveau vast te stellen in plaats van individuele rechten in de gevallen waarin de vaststelling van individuele rechten „niet praktisch mogelijk” was, en niet enkel in geval van steekproefonderzoek. Met zijn oordeel in de punten 227 tot en met 233 van het bestreden arrest, dat niets in de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening zich verzette tegen een uitlegging van de term „niet praktisch mogelijk” in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, heeft het Gerecht, volgens de Raad, dus de grenzen van een conforme uitlegging overschreden.
174.
De Commissie sluit zich aan bij het betoog van de Raad, waarbij ze toegeeft dat er een „nauwe gelijkenis” bestaat tussen de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2, van de WTO-antidumpingovereenkomst. In repliek voegt zij daaraan toe dat het Hof in zijn arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74, punten 85 tot en met 92), heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening niet tot doel heeft uitvoering te geven aan de WTO-regels, zodat het volledige betoog van de verenigingen tot mislukken gedoemd is.
175.
GE en RFA antwoorden daarop in de eerste plaats dat het Gerecht, door te oordelen dat de Uniewetgever door zijn goedkeuring van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, blijk had gegeven van zijn voornemen uitvoering te geven aan een bijzondere verplichting in het kader van de WTO-antidumpingovereenkomst, een feitelijke vaststelling heeft gedaan, die in de hogere voorziening niet meer door de Raad ter discussie kan worden gesteld.
176.
In de tweede plaats betogen die verenigingen dat het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening strekte tot uitvoering van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, gelet op verordening nr. 765/2012. Indien dat niet het geval was, zou enkel een uitdrukkelijke verwijzing toelaatbaar zijn.
177.
GE en RFA betwisten eveneens dat de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst contra legem zou zijn. Uit punt 339 van het rapport „bevestigingsmiddelen” blijkt duidelijk dat de uitzonderingen op de verplichting om individuele dumpingmarges in te stellen betrekking hebben op de situatie waarin de met het onderzoek belaste autoriteit gebruik maakt van een steekproef.
b) Beoordeling
178.
Eerst en vooral moet erop worden gewezen dat, in artikel 9, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening, in de versie die in onderhavig geval van toepassing is, wordt gesteld dat „[e]en antidumpingrecht [...] op niet-discriminerende wijze, in een passend percentage, [wordt] ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt, tenzij in verband met die invoer overeenkomstig deze verordening verbintenissen zijn aanvaard. In de verordening waarbij het recht wordt ingesteld, wordt het recht voor elke leverancier vermeld of, indien dit niet praktisch mogelijk is, en in het algemeen wanneer artikel 2, lid 7, onder a), [van deze verordening] van toepassing is, het land van levering” (
28
).
179.
Artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst bepaalt dat „de autoriteiten [...] in het algemeen een individuele antidumpingmarge [vaststellen] voor elke gekende exporteur of betrokken producent van het onderzochte product. Indien het aantal exporteurs, producenten en invoerders, of betrokken productsoorten, zo groot is dat een dergelijke vaststelling niet praktisch mogelijk is, mogen de autoriteiten hun onderzoek beperken tot [...] een redelijk aantal belanghebbenden of producten door [...] gebruik te maken van [...] steekproeven”.
180.
Artikel 9.2 van diezelfde overeenkomst bepaalt: „Wordt op een product een antidumpingrecht ingesteld, dan wordt dit recht, op niet-discriminerende basis, per geval geheven op de invoer van dat product uit alle dumping‑ en schadeveroorzakende bronnen, met uitzondering van die bronnen waarvan prijsverbintenissen in de zin van deze overeenkomst zijn aanvaard. De autoriteiten maken de naam van de leverancier of leveranciers van het betrokken product bekend. Indien het om verschillende leveranciers uit hetzelfde land gaat en het niet praktisch mogelijk is al deze leveranciers te noemen, mogen de autoriteiten het betrokken leveranciersland noemen.”
181.
In het eerste onderdeel van dit middel verwijt de Raad, ondersteund door de Commissie, het Gerecht dat het in punt 180 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de Uniewetgever, door zijn vaststelling van artikel 9, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening, uitvoering had willen geven aan een bijzondere in het kader van de WTO aangegane verplichting, in casu de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in de zin van de zogenoemde Nakajima-rechtspraak (arrest van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C‑69/89, EU:C:1991:186). Volgens de argumentatie van het Gerecht, die wordt betwist door de instellingen, volgt de (oorspronkelijke) wil van de Uniewetgever in wezen uit de wijziging van artikel 9, lid 5, eerste en tweede alinea, bij verordening (EU) nr. 765/2012 naar aanleiding van het rapport „bevestigingsmiddelen”.
182.
De instellingen verwijten het Gerecht eveneens dat het op basis van bovengenoemde argumentatie heeft geoordeeld, met name in punt 184 van het bestreden arrest, dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening moet worden uitgelegd in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, hoewel zij duidelijk erkennen dat er een analogie bestaat, of een „nauwe gelijkenis”, in de woorden van de Commissie, tussen de relevante bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en die van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.
183.
Ik ga slechts gedeeltelijk mee in het betoog van de Raad en de Commissie.
184.
Het is juist dat louter uit de vergelijking van de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, dat verband houdt met het opleggen van een antidumpingrecht, en artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, dat betrekking heeft op de steekproefprocedure voor de vaststelling van de dumpingmarge in geval van met name een te groot aantal producenten en exporteurs, duidelijk blijkt dat het eerste van die artikelen geenszins beoogt de bijzondere verplichting uit het tweede artikel om te zetten.
185.
De omstandigheid dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening, voor zover de bepalingen ervan betrekking hadden op landen zonder markteconomie, in het rapport „bevestigingsmiddelen” werd beschouwd als onverenigbaar met de artikelen 6.10 en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, betekent geenszins dat de wetgever van de Unie uitvoering heeft willen geven aan een bijzondere verplichting krachtens artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst.
186.
Een analoge redenering blijkt overigens uit het arrest van het Hof van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74), dat enkele maanden vóór het bestreden arrest is uitgesproken, maar dat daarin niet is aangehaald. Ofschoon het Hof zich in dat arrest heeft gebogen over het rapport „bevestigingsmiddelen”, waarbij het erop heeft gewezen dat het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de WTO had vastgesteld dat een deel van de bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, zoals toen van toepassing, onverenigbaar was met bepaalde WTO-regels, heeft het niettemin geoordeeld dat de WTO-antidumpingovereenkomst niet door een particulier kon worden ingeroepen ter betwisting van de wettigheid van een verordening houdende instelling van een definitief antidumpingrecht. In wezen heeft het Hof verklaard dat, aangezien de bepalingen van artikel 9, lid 5, eerste en tweede alinea, van de basisverordening verwezen naar artikel 2, lid 7, van die verordening, waarbij een bijzondere regeling werd vastgesteld met gedetailleerde regels voor de berekening van de normale waarde voor invoer uit landen zonder markteconomie, die bepalingen integraal deel uitmaakten van die regeling en derhalve de uitdrukking waren van de wil van de Uniewetgever om ten aanzien van die landen een voor de rechtsorde van de Unie specifieke benadering vast te stellen los van de regels van de WTO-antidumpingovereenkomst. (
29
)
187.
Toch kan ik niet instemmen met het argument van de Commissie dat het arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74), op zich een punt voor vernietiging van het bestreden arrest vormt op grond dat het Hof heeft verklaard dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening aan geen enkele bijzondere verplichting in het kader van de WTO-antidumpingovereenkomst uitvoering geeft. Het Hof heeft zich in dat arrest enkel uitgesproken over de bepalingen van artikel 9, lid 5, van de toenmalige basisverordening, die verwezen naar de hierboven vermelde specifieke regeling betreffende landen zonder markteconomie, die was vastgesteld bij artikel 2, lid 7, van die verordening. Het arrest C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74) heeft dus geen betrekking op de overige – in de onderhavige zaak in het geding zijnde – bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, zoals nog steeds van kracht, in het bijzonder op de kern van de eerste alinea, volgens welke in een verordening waarbij een antidumpingrecht wordt ingesteld het recht voor elke leverancier wordt vermeld of, indien dit niet praktisch mogelijk is, het land van levering, in de context van derde landen met een markteconomie.
188.
Hoewel het Gerecht mijns inziens ten onrechte heeft vastgesteld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering gaf aan een uit hoofde van artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst aangegane bijzondere verplichting, betekent de beoordeling door het Hof in het arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74), nog niet dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Uniewetgever, door de vaststelling van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, uitvoering wilde geven aan de bijzondere verplichting die was aangegaan krachtens artikel 9.2 van die overeenkomst.
189.
Die fout vloeit mijns inziens voort uit de redenering in de punten 178 tot en met 183 van het bestreden arrest. Uit die punten van het bestreden arrest blijkt immers dat het Gerecht uit de wijziging aan artikel 9, lid 5, van de basisverordening bij verordening nr. 765/2012, na de goedkeuring van het rapport „bevestigingsmiddelen”, heeft afgeleid dat de wetgever van de Unie door de vaststelling van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, in zijn oorspronkelijke versie uitvoering had willen geven aan de bijzondere verplichting van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.
190.
In de eerste plaats lijkt het mij echter juridisch moeilijk om met terugwerkende kracht, op basis van uitsluitend in 2012 aangebrachte wijzigingen aan de basisverordening, vast te stellen dat de Uniewetgever ten tijde van de goedkeuring van de basisverordening in 2009 de bedoeling had om uitvoering te geven aan een bijzondere verplichting die in het kader van de WTO-antidumpingovereenkomst was aangegaan. Het is daarentegen noodzakelijk dat uit de betreffende specifieke bepaling van het recht van de Unie kan worden afgeleid dat zij strekt tot uitvoering, in het recht van de Unie, van een dergelijke bijzondere verplichting die voortvloeit uit de WTO-overeenkomsten. (
30
)
191.
In de tweede plaats hebben de in 2012 aangebrachte wijzigingen in artikel 9, lid 5, van de basisverordening, zoals ik reeds heb aangegeven, betrekking gehad op de bepalingen in de eerste en tweede alinea van dat artikel inzake de bijzondere regeling voor dumping uit landen zonder markteconomie, krachtens artikel 2, lid 7, van de basisverordening. Bijgevolg hadden die wijzigingen geen betrekking op de bepalingen van artikel 9, lid 5, eerste alinea, die in de onderhavige zaak in het geding zijn.
192.
Het feit dat door het Gerecht in de punten 182 en 183 van het bestreden arrest wordt vermeld tot staving van zijn betoog, namelijk dat die wijzigingen juist geen betrekking hadden op de bepalingen van artikel 9, lid 5, eerste alinea, van de basisverordening, bewijst geenszins dat de Uniewetgever ten tijde van de goedkeuring van dat artikel de bedoeling had een in het kader van de WTO-antidumpingovereenkomst aangegane bijzondere verplichting na te komen. Ik ben eerder van mening dat die omstandigheid op het tegendeel wijst.
193.
Naar mijn mening heeft het Gerecht in de punten 178 tot en met 183 dan ook ten onrechte geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening uitvoering gaf aan de in het kader van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst aangegane bijzondere verplichtingen.
194.
Die fout volstaat mijns inziens echter niet voor vernietiging van het bestreden arrest.
195.
Zoals blijkt uit de daaropvolgende overwegingen van het bestreden arrest, met name de punten 184, 193 en 227, heeft het Gerecht mijns inziens namelijk terecht geoordeeld dat de relevante bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening moesten worden uitgelegd in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in het bijzonder gelet op de in wezen soortgelijke bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst.
196.
Wat de beginselen betreft, dient erop te worden gewezen dat het feit dat een bepaling van een internationale overeenkomst geen rechtstreekse werking heeft, niet belet dat zij kan worden ingeroepen met het oog op de conforme uitlegging van het afgeleide recht van de Unie. Het Hof heeft immers reeds geoordeeld dat door de voorrang van de door de Unie gesloten internationale overeenkomsten op de handelingen van afgeleid recht van de Unie, die laatste voor zover mogelijk conform die overeenkomsten moeten worden uitgelegd (
31
), ook wanneer de bepalingen van die overeenkomsten geen rechtstreekse werking hebben. (
32
) Zowel de Raad als de Commissie stemt daarmee in.
197.
Het gebruik van de conforme uitlegging van een handeling van afgeleid Unierecht aan de hand van een internationale overeenkomst vereist echter een hermeneutische coherentie tussen de verschillende normen, beperkt tot „voor zover mogelijk”.
198.
Dat betekent dat de uit te leggen bepaling van afgeleid Unierecht voor meer dan één uitlegging vatbaar moet zijn. Is de betekenis echter ondubbelzinnig en in strijd met de strekking van de bepaling van hogere orde van het internationale akkoord, dan is zij niet vatbaar voor een akkoordconforme uitlegging, omdat het enkel mogelijk is om tot een hiermee strokend resultaat te komen door de bepaling contra legem uit te leggen, hetgeen inhoudt dat haar iedere betekenis wordt ontnomen. (
33
) In een dergelijk geval dient de uitlegging van de bepaling van afgeleid Unierecht te worden vastgesteld zonder de bepaling van internationaal recht in aanmerking te nemen.
199.
Ik voeg daaraan toe dat het Hof met betrekking tot de uitlegging van sommige bepalingen van de WTO-overeenkomsten in het licht waarvan het Unierecht voor zover mogelijk moet worden uitgelegd, ter ondersteuning van die uitlegging herhaaldelijk heeft verwezen naar rapporten van een speciale groep of de Beroepsinstantie van de WTO. (
34
)
200.
Enerzijds moet in casu, zonder in dit stadium van de analyse het onderzoek van de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst meer naar voren te schuiven, worden vastgesteld dat, ter ondersteuning van de grief dat het Gerecht het artikel 9, lid 5, van de basisverordening contra legem zou hebben uitgelegd, de Raad noch de Commissie erop wijzen dat de relevante bepalingen en bewoordingen van artikel 9, lid 5, van die verordening noodzakelijkerwijs moesten worden uitgelegd in strijd met dezelfde bepalingen en bewoordingen van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Integendeel, door in wezen te betogen dat die bepalingen en bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening anders moesten worden uitgelegd – nu eens strikter, wat de term „leveranciers” betreft, dan weer ruimer, wat de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” betreft – dan het Gerecht heeft gedaan, hebben de instellingen uiteindelijk erkend dat dat artikel voor meerderlei uitlegging vatbaar was. (
35
) In een dergelijk geval is gebiedt de voorrang van de internationale overeenkomsten op de bepalingen van afgeleid Unierecht dat de uitlegging die in overeenstemming is met de bepalingen van de betrokken internationale overeenkomst prevaleert.
201.
Anderzijds moet worden benadrukt dat het Gerecht in punt 222 van het bestreden arrest heeft gewezen op de in punt 344 van het rapport „bevestigingsmiddelen” benadrukte _„sterke gelijkenis” tussen artikel 9.2 en artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, voor zover laatstgenoemde bepaling de vaststelling van individuele dumpingmarges voorschrijft, hetgeen tot gevolg heeft dat de betrokken autoriteiten verplicht zijn om antidumpingrechten op individuele basis in te stellen, zoals wordt voorzien in artikel 9.2 van diezelfde overeenkomst.
202.
Zonder te willen stellen dat het Gerecht het rapport „bevestigingsmiddelen” onjuist heeft opgevat, lijken de instellingen, in het bijzonder de Commissie, de argumentatie die is ontleend aan de bewoordingen van de betreffende bepalingen op basis van de historische context, de opzet en het doel van het geheel van die bepalingen te betwisten.
203.
In dat verband zij erop gewezen dat de Commissie, tot staving van dat argument, in het rapport „bevestigingsmiddelen” lange passages heeft overgenomen uit het memorandum dat door haar was ingediend bij de Beroepsinstantie, onder verwijzing naar de uitlegging van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst zelf, waarbij zij in wezen stelde dat het feit dat dit artikel ongewijzigd was, ook na de toevoeging, naar aanleiding van de Uruguay-ronde, van het „scenario” van het steekproefonderzoek zoals bedoeld in artikel 6.10 van die overeenkomst, betekende dat de betekenis van die bepalingen, in het bijzonder de uitdrukking „niet praktisch mogelijk”, niet had kunnen worden gewijzigd door de vaststelling van dat artikel 6.10.
204.
Een dergelijke argumentatie, op basis van de uitlegging van de bepalingen van de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, toont mijns inziens geenszins aan dat de relevante bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, ondanks hun aan de bepalingen van artikel 9.2 analoge bewoordingen, noodzakelijkerwijs dusdanig anders hadden moeten worden uitgelegd dan de bepalingen van artikel 9.2, dat alleen een uitlegging van de bepaling van afgeleid Unierecht die onverenigbaar was met die van de bepaling van internationaal recht mogelijk was.
205.
Bovendien heeft de Beroepsinstantie, zoals ik meer in detail zal bespreken in punt 231 van deze conclusie, hoewel zij in het rapport „bevestigingsmiddelen” voorzichtig is gebleven over de betekenis die moet worden gegeven aan de bepalingen van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, niettemin het standpunt van de instellingen verworpen. In het bijzonder heeft de Beroepsinstantie, zoals correct is benadrukt in punt 223 van het bestreden arrest, in punt 354 van het rapport „bevestigingsmiddelen” verduidelijkt dat artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst de autoriteiten verplicht om, tenzij dit niet praktisch mogelijk is, de aan elke leverancier opgelegde rechten te preciseren, wanneer meerdere leveranciers betrokken zijn. Net als voor het Gerecht, proberen de Raad en de Commissie opnieuw de uitlegging van die overeenkomst door de Beroepsinstantie ter discussie te stellen. Een dergelijke redenering staaft echter geenszins hun argument dat het Gerecht zich, bij de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, heeft vergist door de bepaling van afgeleid recht van de Unie contra legem uit te leggen.
206.
In die omstandigheden moet worden erkend dat het Gerecht, ondanks de onjuiste rechtsopvattingen die in de punten 184 tot en met 193 van deze conclusie zijn genoemd, terecht heeft geoordeeld dat de relevante bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening in overeenstemming met de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst moesten worden uitgelegd.
207.
Ik stel dus voor het eerste onderdeel van het tweede middel van de principale hogere voorziening af te wijzen.
2. Tweede onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste opvatting van het begrip „leverancier” uit artikel 9, lid 5, van de basisverordening door dit uit te breiden tot de vier Amerikaanse steekproefproducenten
a) Argumenten van partijen
208.
De Raad erkent dat het Gerecht, in punt 187 van het bestreden arrest, het juiste juridische criterium heeft toegepast door te oordelen dat, overeenkomstig artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, een individueel antidumpingrecht in principe moet worden opgelegd aan elke „leverancier”. De Raad meent echter dat de conclusie van het Gerecht in punt 201 van het bestreden arrest, dat de Amerikaanse steekproefproducenten als leveranciers moesten worden aangemerkt aangezien zij door de instellingen in de steekproef van producenten-exporteurs waren opgenomen, juridisch onjuist is. Ten eerste herhaalt de Raad zijn standpunt uit het eerste onderdeel van het onderhavige middel, dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening niet kan worden uitgelegd in het licht van artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Ten tweede stelt hij dat, in de bewoordingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, enkel „bronnen [...] [van invoer die] met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt” als „leveranciers” kunnen worden beschouwd. De Amerikaanse steekproefproducenten, aan wie de dumping niet is toegerekend aangezien zij niet beslisten welk deel van hun productie werd geëxporteerd, en over geen exportprijs beschikten, konden niet als leveranciers worden beschouwd. De Raad herinnert eraan dat die producenten enkel door de met het onderzoek belaste autoriteit oorspronkelijk in de steekproef van de producenten-exporteurs waren opgenomen omdat zij foutief in hun steekproefformulier hadden aangegeven dat zij bio-ethanol exporteerden.
209.
De Commissie deelt het standpunt van de Raad. Zij voegt daaraan toe dat de beoordeling door het Gerecht in de punten 207 tot en met 210 van het bestreden arrest, dat de instellingen zich hadden kunnen beroepen op artikel 2, lid 9, van de basisverordening, juridisch onjuist is. Die bepaling heeft immers betrekking op het geval van „het bestaan van een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij”, waardoor geen uitvoerprijs voorhanden is of deze onbetrouwbaar blijkt, en waarbij de producent het product dus daadwerkelijk exporteert. Die vaststelling wordt bevestigd door artikel 9.5 van de WTO-antidumpingovereenkomst en artikel 11, lid 4, van de basisverordening, die betrekking hebben op de individuele rechten voor „producenten in het betrokken uitvoerland die het product gedurende het onderzoektijdvak niet hebben uitgevoerd naar de invoerende lidstaat”, een situatie waarin de vier Amerikaanse steekproefproducenten zich bevonden.
210.
GE en RFA stellen dat de argumenten van de Raad betreffende de uitlegging van het begrip „leverancier” niet-ontvankelijk zijn, omdat zij de vaststelling van het Gerecht ter discussie stellen dat de instelling, door de vier Amerikaanse producenten in de steekproef van de „producenten-exporteurs” te handhaven, hiervan zelf „‚leveranciers’ van het gedumpte product” heeft gemaakt. Ten gronde zijn GE en RFA van mening dat, anders dan wordt gesteld door de Raad, die bewust probeert de werkelijke betekenis van artikel 9, lid 5, van de basisverordening te verhullen, die bepaling niet aldus kan worden uitgelegd dat „alleen bronnen van invoer die met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt, als leverancier kunnen worden beschouwd”.
b) Beoordeling
211.
Allereerst moet het middel van niet-ontvankelijkheid van het onderhavige onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening dat door GE en RFA is opgeworpen op grond dat de Raad de beoordeling van de feiten door het Gerecht ter discussie wou stellen, worden verworpen. De Raad verzoekt het Hof namelijk helemaal niet om de feiten van het geding opnieuw te beoordelen, maar verwijt het Gerecht dat het de vier Amerikaanse producenten van bio-ethanol ten onrechte heeft aangemerkt als „leveranciers” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, zoals uitgelegd in het licht van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Een dergelijke juridische kwalificatie van de feiten behoort zeker tot de bevoegdheid van het Hof in het kader van de hogere voorziening.
212.
Vervolgens zij erop gewezen dat de Raad niet betwist dat krachtens zowel artikel 9, lid 5, van de basisverordening als artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in beginsel voor elke „leverancier” een individueel antidumpingrecht moet worden ingesteld op producten uit alle bronnen waarvan de invoer met dumping plaatsvindt en schade veroorzaakt, zoals het Gerecht heeft gesteld in punt 187 van het bestreden arrest.
213.
Enkel de door het Gerecht vastgestelde hoedanigheid van „leverancier” van de vier Amerikaanse steekproefproducenten wordt door de instellingen ter discussie gesteld. De instellingen zijn namelijk van mening dat, anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, een dergelijke hoedanigheid niet enkel kan voortvloeien uit het feit dat een producent in een steekproef is opgenomen voor het onderzoek en daaraan heeft meegewerkt.
214.
Zij stellen in wezen dat marktdeelnemers die hun producten niet uitvoeren en niet over een uitvoerprijs beschikken, niet kunnen worden aangemerkt als „leveranciers” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
215.
Dat betoog houdt nauw verband met dat van de instellingen in het kader van het onderzoek naar de rechtstreekse geraaktheid van de vier betrokken Amerikaanse producenten. Overigens heeft het Gerecht in punt 198 van het bestreden arrest zelf verwezen naar zijn beoordeling in de punten 93 tot en met 104 van het bestreden arrest in het kader van het onderzoek naar de rechtstreekse geraaktheid van die producenten, op grond waarvan het in wezen heeft geconcludeerd dat er invoer in de Unie bestaat van bio-ethanol die voor een deel afkomstig is van de productie van die producenten die zijn onderworpen aan het door de litigieuze verordening ingestelde antidumpingrecht.
216.
Daaruit volgt dat het Hof, indien het de analyse van het Gerecht inzake de ontvankelijkheid van het namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten ingestelde beroep in eerste aanleg bevestigt door het eerste middel van de hogere voorziening van de Raad af te wijzen, eveneens de conclusie van het Gerecht moet bevestigen dat die vier producenten moeten worden aangemerkt als „leveranciers” van de invoer van bio-ethanol met dumping in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, waarvoor de Raad in beginsel, voor elk van hen, een individuele marge moest berekenen en individuele antidumpingrechten moest instellen. In dat geval is het mijns inziens evident dat die producenten „bronnen” zijn van de invoer van het product dat wordt getroffen door het antidumpingrecht dat bij de litigieuze verordening is ingesteld, zoals het Gerecht heeft vastgesteld in punt 198 van het bestreden arrest.
217.
De kritiek van de Commissie op de uitlegging door het Gerecht van artikel 2, lid 9, van de basisverordening (zie punten 207 en 210 van het bestreden arrest) moet mijns inziens worden verworpen. Anders dan de Commissie beweert, is die bepaling niet beperkt tot het geval van „het bestaan van een associatie of een compensatieregeling tussen de exporteur en de importeur of een derde partij”, waardoor geen uitvoerprijs voorhanden is of deze onbetrouwbaar blijkt, en waarbij de producent het product dus daadwerkelijk exporteert. Zoals het Gerecht in de punten 207 en 210 van het bestreden arrest heeft benadrukt, regelt artikel 2, lid 9, van de basisverordening ook de situatie dat er geen uitvoerprijs voorhanden is, door het mogelijk te maken een dergelijke prijs samen te stellen. (
36
) Hoe dan ook, zoals het Gerecht heeft geoordeeld in punt 210 van het bestreden arrest, heeft een probleem bij het bepalen van de uitvoerprijs geen enkel gevolg voor de vraag of er sprake is van een verplichting om op bepaalde marktdeelnemers een individueel antidumpingrecht toe te passen.
218.
In die omstandigheden, en indien het Hof het eerste middel van de principale hogere voorziening verwerpt voor zover de Raad zich beroept op de niet-ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg dat door GE en RFA namens de vier Amerikaanse steekproefproducenten is ingesteld, dient mijns inziens ook het tweede onderdeel van het tweede middel van de principale hogere voorziening te worden verworpen.
3. Derde onderdeel van het tweede middel van de hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste uitlegging van de formulering „niet praktisch mogelijk” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening
a) Argumenten van partijen
219.
Volgens de Raad heeft het Gerecht de formulering „niet praktisch mogelijk” in artikel 9, lid 5, van de basisverordening en artikel 9.2 van de antidumpingovereenkomst onjuist uitgelegd.
220.
Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 225 van het bestreden arrest te oordelen dat „[u]it de WTO-antidumpingovereenkomst [...] niet voort[vloeit] dat er een uitzondering bestaat op de verplichting om een individueel antidumpingrecht in te stellen voor een in de steekproef opgenomen producent die heeft meegewerkt aan het onderzoek, wanneer de instellingen zich niet in staat achten voor hem een individuele uitvoerprijs vast te stellen”. De analyse van het Gerecht dienaangaande berust immers op de uitlegging van artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst in het rapport „bevestigingsmiddelen”. Die uitlegging is evenwel irrelevant, aangezien artikel 9, lid, 5, van de basisverordening die bepaling niet omzet.
221.
Hetzelfde geldt voor de conclusie van het Gerecht in punt 233 van het bestreden arrest.
222.
De Commissie merkt op dat het Gerecht niet heeft geantwoord op het argument ten gronde van de instellingen, dat het onmogelijk was een exportprijs op te stellen voor een situatie waarin de producent niet exporteert, maar daarentegen heeft geoordeeld dat een dergelijke uitlegging onverenigbaar is met de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Een dergelijke uitlegging zou echter onverenigbaar zijn met de bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening. De Commissie, die erop wijst dat de Raad reeds heeft uiteengezet in welk opzicht de uitlegging door het Gerecht van de formulering „niet praktisch mogelijk” in de punten 213 tot en met 244 van het bestreden arrest strijdig was met artikel 9, lid 5, van de basisverordening, zet uiteen dat die uitlegging ook strijdig is met artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Indien de formulering „niet praktisch mogelijk” moet worden beperkt tot leveranciers die geen deel uitmaken van de steekproef, zou die bepaling haar nuttige werking verliezen, wat de Commissie reeds had betoogd in haar mededeling die was ingebracht in het kader van de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van het rapport „bevestigingsmiddelen”. De aangevoerde argumenten werden hierin echter niet verworpen. De tegenovergestelde opvatting, die wordt verdedigd door het Gerecht in de punten 222 tot en met 225 van het bestreden arrest, is volkomen ongegrond.
223.
GE en RFA menen dat het Gerecht geen enkele fout heeft gemaakt bij de uitlegging van de formulering „niet praktisch mogelijk” in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
b) Beoordeling
224.
Zoals ik reeds heb benadrukt, bepaalt artikel 9, lid 5, van de basisverordening dat in de verordening waarbij een antidumpingrecht wordt ingesteld, de heffing voor elke leverancier wordt vermeld of, wanneer dat „niet praktisch mogelijk” is, enkel het land van levering.
225.
Volgens artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst dienen de (met het onderzoek belaste) autoriteiten, wanneer een antidumpingrecht wordt opgelegd, de naam van de leverancier(s) van het betreffende product bekend te maken, behalve indien het om verscheidene leveranciers uit hetzelfde land gaat en het „niet praktisch mogelijk” is hen alle te noemen, in welk geval de autoriteiten alleen de naam van het betreffende land van levering bekend hoeven te maken.
226.
Bovendien vereist artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst in principe dat de autoriteiten een individuele dumpingmarge vaststellen voor elke gekende exporteur of betrokken producent, tenzij het aantal exporteurs of producenten zo groot is dat een dergelijke vaststelling „niet praktisch mogelijk” is, in welk geval de autoriteiten hun onderzoek mogen beperken tot een redelijk aantal belanghebbenden of producten via steekproeven.
227.
Met dit onderdeel verwijten de Raad en de Commissie het Gerecht in wezen a) te hebben geoordeeld dat de formulering „niet praktisch mogelijk” („impracticable” in de Engelse taal) die wordt gebruikt in artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst gevolgen had voor de reikwijdte van diezelfde term in artikel 9.2 van die overeenkomst en b) de formulering „niet praktisch mogelijk” in artikel 9, lid 5, van de basisverordening in vergelijkbare zin te hebben uitgelegd als diezelfde formulering in de bovengenoemde artikelen van de WTO-antidumpingovereenkomst. Door een dergelijke benadering zou het Gerecht, volgens de instellingen, de nuttige werking van artikel 9, lid 5, van de basisverordening hebben tenietgedaan door de gevallen te beperken waarin het niet praktisch mogelijk is individuele antidumpingrechten en dumpingmarges vast te stellen voor de niet in de steekproef opgenomen producenten.
228.
De kritiek van de instellingen op de redenering van het Gerecht over de uitlegging en de draagwijdte van de formulering „niet praktisch mogelijk” is niet overtuigend.
229.
Ten eerste, wat het onderzoek van de bepalingen van artikel 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst betreft, herinner ik er allereerst aan dat het Gerecht zich in de punten 217 tot en met 224 van het bestreden arrest ertoe heeft beperkt de relevante punten van het rapport „bevestigingsmiddelen” te herhalen. Noch de Raad noch de Commissie verwijt het Gerecht die punten van dat rapport onjuist te hebben opgevat, dat wil zeggen dat het hieraan een lezing heeft gegeven die kennelijk in strijd is met de inhoud van dat document (
37
), of bepaalde passages uit dat rapport te hebben weggelaten of geselecteerd, waardoor een kennelijk misleidende en onjuiste indruk van de inhoud ervan ontstond. (
38
)
230.
Overigens merk ik op dat het Gerecht die punten van het rapport „bevestigingsmiddelen” getrouw heeft samengevat. In het bijzonder heeft het Gerecht in punt 220 van het bestreden arrest geheel juist verklaard dat elke uitzondering op de algemene regel uit de eerste zin van artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst moest zijn voorzien in de bedoelde overeenkomsten. Ook heeft het Gerecht, in punt 222 van het bestreden arrest, eraan herinnerd dat de Beroepsinstantie had uiteengezet dat er een „sterke gelijkenis” bestaat tussen artikel 6.10 en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en dat, door dezelfde formuleringen „niet praktisch mogelijk” of „onmogelijk” te gebruiken om de gevallen te beschrijven waarin de uitzondering van toepassing is, die formuleringen aangeven dat de twee uitzonderingen betrekking hebben op de situatie waarin een autoriteit de dumpingmarges vaststelt via een steekproef.
231.
Het is inderdaad zo dat, zoals het Gerecht in punt 222 van het bestreden arrest heeft uiteengezet, de Beroepsinstantie van de WTO eveneens heeft opgemerkt dat de aan haar voorgelegde vraag betrekking had op noch de omvang van de in artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst voorziene uitzondering, noch de vraag of die uitzondering en die van artikel 6.10 van diezelfde overeenkomst elkaar exact overlapten. (
39
) Maar, zoals het Gerecht ook heeft benadrukt in punt 223 van het bestreden arrest, heeft de Beroepsinstantie in punt 354 van het rapport „bevestigingsmiddelen” geconcludeerd dat artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst de autoriteiten verplicht om, tenzij dit niet praktisch mogelijk is, de aan elke leverancier opgelegde rechten te preciseren, wanneer meerdere leveranciers betrokken zijn. Het Gerecht heeft er ook terecht op gewezen dat, in punt 376 van het rapport „bevestigingsmiddelen”, de Beroepsinstantie had benadrukt dat de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst niet verhinderen dat de met het onderzoek belaste autoriteit één enkele dumpingmarge en één enkel dumpingrecht vaststelt voor een bepaald aantal exporteurs, wanneer zij aantoont dat zij voor de toepassing van voornoemde artikelen één enkele eenheid vormen.
232.
In punt 225 van het bestreden arrest heeft het Gerecht uiteindelijk de conclusie rechtens getrokken uit de uitlegging die de Beroepsinstantie in het rapport „bevestigingsmiddelen” van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst had gegeven. Het Gerecht heeft er aldus op gewezen dat uit dat rapport blijkt dat, „wanneer de [met het onderzoek belaste] autoriteit, zoals in casu, gebruikmaakt van het steekproefonderzoek, de [WTO-]antidumpingovereenkomst voorziet in de verplichting om individuele dumpingmarges en individuele antidumpingrechten in te stellen voor elke leverancier die meewerkt aan het onderzoek, en dat op die verplichting uitzonderingen bestaan, en wel, ten eerste, in het geval van niet in de steekproef opgenomen producenten of exporteurs [...] en, ten tweede, in het geval van marktdeelnemers die één enkele eenheid vormen. Uit de WTO-antidumpingovereenkomst vloeit evenwel niet voort dat er een uitzondering bestaat op de verplichting om een individueel antidumpingrecht in te stellen voor een in de steekproef opgenomen producent die heeft meegewerkt aan het onderzoek, wanneer de instellingen zich niet in staat achten voor hem een individuele uitvoerprijs vast te stellen”.
233.
Hoewel de instellingen het zeker niet eens zijn met die beoordeling, tonen zij geenszins aan dat de conclusie van het Gerecht die had getrokken na lezing van de uitlegging van de beroepsinstantie in het rapport „bevestigingsmiddelen” zijn analyse zou hebben verdraaid of minstens zou leiden tot een onjuiste uitlegging van de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Het door de Raad aangevoerde argument dat artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst niet relevant is, moet duidelijk worden verworpen, omdat het enkel beoogt de beoordeling door de Beroepsinstantie in het rapport „bevestigingsmiddelen” betreffende de formulering van dat artikel en artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst ter discussie te stellen. Hetzelfde geldt voor de grief van de Commissie waarin zij het Gerecht verwijt geen rekening te hebben gehouden met de analyse van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in het bijzonder betreffende de term „niet praktisch mogelijk”, zoals door haar weergegeven in haar memorandum dat zij aan de Beroepsinstantie had voorgelegd in de zaak „bevestigingsmiddelen”. Zoals blijkt uit de punten 346 tot en met 348 van het rapport van de Beroepsinstantie is immers in het bijzonder de stelling van de Commissie dat „niet praktisch mogelijk” („impracticable” in het Engels) „ondoeltreffend” („ineffective” in het Engels) betekent, door de Beroepsinstantie duidelijk afgewezen (
40
). Zoals het Gerecht in herinnering heeft gebracht in punt 222 van het bestreden arrest, heeft de Beroepsinstantie een sterke gelijkenis vastgesteld tussen artikel 9.2 en artikel 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, wat mijns inziens perfect de conclusie van het Gerecht in punt 225 van het bestreden arrest kan rechtvaardigen.
234.
Ten tweede, wat de uitlegging van artikel 9, lid 5, van de basisverordening betreft, heeft het Gerecht in wezen de door de Raad verdedigde stelling verworpen dat de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” ruim moest worden opgevat, zodat aan de instellingen een aanzienlijke beoordelingsbevoegdheid werd toegekend met betrekking tot de mogelijkheden om geen individuele antidumpingrechten in te stellen. Het Gerecht heeft eraan herinnerd dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening moest worden uitgelegd in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, waaruit dus volgt dat de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” zoals gebruikt in die drie artikelen een vergelijkbare betekenis heeft en dat de uitzondering op de vaststelling van individuele dumpingmarges en individuele antidumpingrechten die door die uitdrukking worden gedekt, wanneer de instellingen van een steekproefonderzoek hebben gebruikgemaakt, zoals in onderhavig geval, enkel mogelijk is voor ondernemingen die geen deel uitmaken van de steekproef en ook anderszins geen recht hebben op hun eigen individuele antidumpingrecht (zie punten 227‑232 van het bestreden arrest).
235.
Aangezien, ten eerste, zoals ik heb aangegeven in antwoord op het eerste onderdeel van het tweede middel van de principale hogere voorziening, het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat artikel 9, lid 5, van de basisverordening moest worden uitgelegd in overeenstemming met de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst en, ten tweede, dat de instellingen geenszins hebben aangetoond dat de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” in artikel 9, lid 5, van de basisverordening, uitsluitend een betekenis en strekking kan hebben die diametraal tegengesteld is aan die van dezelfde uitdrukking in de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, zodat het Gerecht de bepaling van afgeleid Unierecht contra legem zou hebben uitgelegd, meen ik dat de argumentatie van de instellingen moet worden verworpen.
236.
Ik voeg daaraan toe dat, anders dan de Commissie heeft betoogd, het Gerecht, door te kiezen voor een strikte uitlegging van de uitzondering die wordt gedekt door het gebruik van de uitdrukking „niet praktisch mogelijk”, artikel 9, lid 5, van de basisverordening geenszins van elk nuttig effect heeft ontdaan. Zoals het Gerecht zelf heeft aangegeven in punt 232 van het bestreden arrest, geldt de uitzondering, wegens de praktische onmogelijkheid ervan, op de principiële vaststelling van een individuele dumpingmarge en een individueel antidumpingrecht, immers niet enkel voor producenten of exporteurs die niet in een steekproef zijn opgenomen maar ook voor degenen die één enkele eenheid vormen. Het strikt uitleggen van een uitzondering op een regel van een bepaling van het Unierecht, die rechten toekent aan natuurlijke of rechtspersonen, is overigens in overeenstemming met de methode voor de uitlegging van uitzonderingen van de Unierechter. In dat verband ben ik in het bijzonder gevoelig voor het argument van het Gerecht in punt 228 van het bestreden arrest, waarover de instellingen geen concrete punten van kritiek hebben geuit, dat het goedkeuren van een „meer algemene” uitlegging van de formulering „niet praktisch mogelijk”, zoals de Raad heeft verdedigd, aan de Raad een extreem ruime beoordelingsbevoegdheid zou geven met betrekking tot de mogelijkheid om geen individuele antidumpingrechten in te stellen.
237.
Ik ben derhalve van mening dat de instellingen niet hebben aangetoond dat het Gerecht, door te kiezen voor een uitlegging van de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” in artikel 9, lid 5, van de basisverordening, die vergelijkbaar is met die van dezelfde uitdrukking in de artikelen 6.10 en 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
238.
In die omstandigheden stel ik voor om het derde onderdeel van het tweede middel van de principale hogere voorziening, en bijgevolg ook dat middel in zijn geheel, te verwerpen.
E.
Derde middel van de principale hogere voorziening, ontleend aan een onjuiste voorstelling van de feiten op basis waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de berekening van individuele rechten „praktisch mogelijk” was
1. Samenvatting van de argumenten van partijen
239.
De Raad benadrukt dat het Gerecht in de punten 202 tot en met 211 en 242 tot en met 245 van het bestreden arrest heeft verklaard dat het niet praktisch onmogelijk was om individuele antidumpingrechten toe te passen, aangezien de Commissie de prijzen van de Amerikaanse producenten in de steekproef had kunnen reconstrueren. Het Gerecht heeft daardoor materieel onjuiste feitelijke vaststellingen gedaan en de hem voorgelegde elementen onjuist uitgelegd. Aangezien het bio-ethanol, dat van meerdere Amerikaanse producenten afkomstig was, door de onafhankelijke handelaren-mengers werd gemengd alvorens te worden uitgevoerd, kon immers niet meer worden achterhaald wat de normale waarde of de uitvoerprijs van elke producent was geweest, hetgeen de instellingen hebben aangetoond. Aangezien de door de producenten verstrekte gegevens onbruikbaar waren voor de berekening van de dumpingmarge, heeft het Gerecht dus blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voorbij te gaan aan dat bewijs dat een dergelijke berekening kennelijk onmogelijk was.
240.
De Commissie meent dat de Raad duidelijk en precies heeft omschreven in welk opzicht het Gerecht de feiten onjuist heeft uitgelegd. Aangezien de onafhankelijke handelaren-mengers bio-ethanol van verschillende binnenlandse producenten mengden om één mengsel te verkrijgen, was het onmogelijk de individuele uitvoerprijzen vast te stellen. Bovendien zou het uit praktisch oogpunt geen enkele zin hebben gehad een uitvoerprijs en een individuele dumpingmarge vast te stellen, aangezien de douaneautoriteiten geen enkel middel zouden hebben gehad om een dergelijke marge toe te passen.
241.
GE en RFA stellen dat het derde middel van de Raad niet-ontvankelijk is, aangezien het geen begrijpelijke uiteenzetting bevat van de elementen feitelijk en rechtens waarop het berust, hetgeen in strijd is met artikel 21, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie. De Raad beperkt er zich namelijk toe opnieuw te bevestigen dat de berekening van individuele dumpingmarges voor de Amerikaanse steekproefproducenten niet praktisch mogelijk was, zonder evenwel uit te leggen in welk opzicht het Gerecht de bewijzen onjuist zou hebben opgevat door tot een andere conclusie te komen. Het loutere feit dat het bio-ethanol werd gemengd vóór de uitvoer ervan bewijst op zich niet dat een dergelijke berekening kennelijk niet praktisch mogelijk of onmogelijk was.
242.
Zij wijzen er vervolgens op dat het Gerecht, in de punten 242 en 243 van het bestreden arrest, duidelijk en eenvoudig heeft uitgelegd hoe de dumpingmarges concreet kunnen worden berekend in geval van moeilijkheden voor de vaststelling van de normale waarde of de uitvoerprijs voor bepaalde producenten of exporteurs. Aangezien de Raad geen bezwaar heeft gemaakt tegen die uiteenzettingen en niet heeft uitgelegd in welk opzicht het Gerecht de bewijzen onjuist zou hebben opgevat, concluderen zij tot afwijzing van het middel als ongegrond.
2. Beoordeling
243.
De Raad, ondersteund door de Commissie, verwijt het Gerecht dat het de feiten onjuist heeft voorgesteld toen het in de punten 242 tot en met 245 van het bestreden arrest heeft geoordeeld dat de Raad ten onrechte had geconcludeerd dat de instelling van individuele antidumpingrechten voor de in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol „niet praktisch mogelijk” was, in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
244.
Die grief overtuigt mij niet.
245.
Allereerst dient eraan te worden herinnerd dat de redenering op grond waarvan het Gerecht heeft geconcludeerd dat de Raad zich heeft vergist, in twee stappen heeft plaatsgevonden. In eerste instantie heeft het Gerecht, in de punten 239 en 240 van het bestreden arrest, verklaard dat de Raad, ten eerste, de uitzondering op de regel voor het vaststellen van individuele dumpingmarges en het instellen van individuele antidumpingrechten had gebaseerd op andere redenen dan op de uitzondering betreffende de niet in de steekproef opgenomen producenten of exporteurs of de uitzondering betreffende de marktdeelnemers die één enkele eenheid vormen en, ten tweede, dat de Raad niet heeft aangevoerd dat de uitzondering die hij heeft toegepast was gebaseerd was op een andere uitzondering die voortvloeide uit de WTO-overeenkomsten. In tweede instantie heeft het Gerecht, in de vorm van de beoordeling in de punten 242 tot en met 245 van het bestreden arrest, onder verwijzing naar de punten 202 tot en met 211 van het bestreden arrest, opnieuw de redenen uiteengezet waarom op basis van de argumenten van de instellingen betreffende de moeilijkheden in verband met de vaststelling van de normale waarde en de exportprijzen van sommige producenten, evenals de moeilijkheden om het traject van de producten van de vier Amerikaanse steekproefproducenten te reconstrueren, die instellingen niet konden worden vrijgesteld van de verplichting om voor die producenten een individuele dumpingmarge en een individueel antidumpingrecht te berekenen. Gelet op die overwegingen heeft het Gerecht derhalve geconcludeerd dat de instellingen geen redenen hadden om aan te nemen dat, in casu, de instelling van individuele antidumpingrechten „niet praktisch mogelijk” was in de zin van artikel 9, lid 5, van de basisverordening.
246.
Aangezien de kritiek van de Raad niet is gericht tegen de eerste stap van de redenering van het Gerecht, in de punten 239 tot en met 240 van het bestreden arrest, of die kritiek, die grotendeels samenvalt met de kritiek in het tweede middel van de principale hogere voorziening, mijns inziens moet worden verworpen, volstaat de beoordeling in die twee punten van het bestreden arrest volgens mij om het derde middel van de hogere voorziening te verwerpen.
247.
Hoe dan ook, behalve dat het derde middel van de principale hogere voorziening veeleer ten doel heeft een onjuiste redenering of uitlegging van de bepalingen van de basisverordening te laten vaststellen, in plaats van een onjuiste opvatting van de feiten door het Gerecht, ben ik van mening dat de overwegingen van het Gerecht in punt 242 van het bestreden arrest, betreffende de moeilijkheden om de normale waarde en de uitvoerprijs vast te stellen, geen dergelijke fout bevatten, zoals ik heb gesteld in punt 217 van deze conclusie. Derhalve moet de beoordeling in de punten 239 tot en met 242 van het bestreden arrest mijns inziens noodzakelijkerwijs leiden tot de verwerping van de vermeende onjuiste opvatting van de feiten die door de Raad is aangevoerd in zijn derde middel van de principale hogere voorziening.
248.
Bijgevolg geef ik in overweging om dit middel te verwerpen.
V. Beroep bij het Gerecht
249.
Zoals ik in respectievelijk de punten 102 en 142 van deze conclusie heb uiteengezet, ben ik van mening dat het eerste onderdeel van het eerste middel van de principale hogere voorziening en het tweede onderdeel van het tweede middel van de incidentele hogere voorziening moeten worden toegewezen. Het bestreden arrest dient dus mijns inziens in zoverre te worden vernietigd.
250.
Overeenkomstig artikel 61, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie kan het Hof in geval van vernietiging van de beslissing van het Gerecht de zaak zelf afdoen wanneer deze in staat van wijzen is, dan wel haar voor afdoening verwijzen naar het Gerecht.
251.
Ik meen dat het Hof in staat is uitspraak te doen over de ontvankelijkheid van het beroep in eerste aanleg dat door GE en RFA is ingesteld namens de vier in de steekproef opgenomen Amerikaanse producenten van bio-ethanol, die wordt betwist door de Raad. In dat opzicht volstaat mijns inziens de vaststelling dat het beroep van GE en RFA niet-ontvankelijk is, aangezien die verenigingen niet hebben aangetoond dat die producenten rechtstreeks werden geraakt in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU door de antidumpingrechten zoals ingesteld door de litigieuze verordening.
252.
Wat daarentegen de procesbevoegdheid van GE en RFA namens Murex en CHS betreft, is het geding op dat punt niet in staat van wijzen, aangezien de partijen tijdens de procedure in eerste aanleg geen volledig standpunt over die kwestie hebben ingenomen, in het bijzonder over de vraag of die twee onafhankelijke handelaren-mengers rechtstreeks en individueel door de litigieuze verordening werden geraakt.
253.
Bijgevolg ben ik van mening dat de onderhavige zaak moet worden verwezen naar het Gerecht voor een uitspraak over de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA namens Murex en CHS en, in voorkomend geval, alle relevante middelen ten gronde.
254.
In die omstandigheden dient de beslissing omtrent de kosten te worden aangehouden.
VI. Conclusie
255.
Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging te beslissen als volgt:
„1)
Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 9 juni 2016, Growth Energy en Renewable Fuels Association/Raad (T‑276/13, EU:T:2016:340), wordt vernietigd.
2)
Het beroep in eerste aanleg wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het betrekking heeft op Patriot Renewable Fuels LLC, Plymouth Energy Company LLC, POET LLC en Platinum Ethanol LLC.
3)
De zaak wordt verwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor zover zij betrekking heeft op de ontvankelijkheid van het beroep dat Growth Energy en Renewable Fuels Association hebben ingediend namens respectievelijk Murex en CHS.
4)
De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.”
(
1
)	Oorspronkelijke taal: Frans.
(
2
)	PB 2013, L 49, blz. 10; hierna: „litigieuze” verordening.
(
3
)	PB 2009, L 343, blz. 51.
(
4
)	PB 1994, L 336, blz. 103.
(
5
)	PB 2011, C 345, blz. 7.
(
6
)	In tegenstelling tot de overige vier producenten die voor het Gerecht werden vertegenwoordigd door GE en RFA, heeft Marquis Energy haar eigen beroep tot nietigverklaring van verordening nr. 157/2013ingesteld, dat door het Gerecht is toegewezen in het arrest van 9 juni 2016, Marquis Energy/Raad (T‑277/13, niet gepubliceerd, EU:T:2016:343). Dat arrest is het voorwerp van de hogere voorziening die ik heb onderzocht in mijn conclusie van heden in zaak C‑466/16 P Raad/Marquis Energy.
(
7
)	Zie voetnoot 6.
(
8
)	Arresten van 10 november 2016, DTS Distribuidora de Televisión Digital/Commissie (C‑449/14 P, EU:C:2016:848, punten 99‑101), en 30 mei 2017, Safa Nicu Sepahan/Raad (C‑45/15 P, EU:C:2017:402, punt 20).
(
9
)	Zoals de Commissie aangaf in haar memorie van antwoord, is die grond tot nietigverklaring niet van toepassing op de partijen van het bestreden arrest en op het dictum ervan betreffende de ontvankelijkheid van het beroep van GE en RFA in hun eigen naam.
(
10
)	Zie in die zin arresten van 29 april 2004, Italië/Commissie (C‑298/00 P, EU:C:2004:240, punt 35), en 27 februari 2014, Stichting Woonlinie e.a./Commissie (C‑133/12 P, EU:C:2014:105, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Ik herinner er ook aan dat artikel 150 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof stelt dat het Hof in elke stand van het geding ambtshalve kan beslissen uitspraak te doen over de middelen van niet-ontvankelijkheid van openbare orde.
(
11
)	Zie in die zin het arrest van 13 oktober 2011, Deutsche Post en Duitsland/Commissie (C‑463/10 P en C‑475/10 P, EU:C:2011:656, punt 66), en beschikking van 10 maart 2016, SolarWorld/Commissie (C‑142/15 P, niet gepubliceerd, EU:C:2016:163, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
12
)	Zie in die zin arresten van 14 maart 1990, Gestetner Holdings/Raad en Commissie (C‑156/87, EU:C:1990:116, punt 17), en 16 april 2015, TMK Europe (C‑143/14, EU:C:2015:236, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
13
)	Zie in die zin arrest van 28 februari 2002, BSC Footwear Supplies e.a./Raad (T‑598/97, EU:T:2002:52, punt 61), en beschikking van 7 maart 2014, FESI/Raad (T‑134/10, niet gepubliceerd, EU:T:2014:143, punt 58).
(
14
)	Zie in die zin arrest van 17 maart 2016, Portmeirion Group (C‑232/14, EU:C:2016:180, punten 23‑32, en aldaar aangehaalde rechtspraak). Ik herinner eraan dat, in die context, het Hof exclusief bevoegd is om een handeling van de Unie ongeldig te verklaren, en dat wanneer een rechter wiens beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep meent dat een of meer van de door partijen aangevoerde middelen van ongeldigheid gegrond zijn, hij de behandeling dient te schorsen en bij prejudiciële verwijzing het Hof dient te verzoeken om beoordeling van de geldigheid. Zie in die zin onder meer arresten van 10 januari 2006, IATA en ELFAA/Department for Transport (C‑344/04, EU:C:2006:10, punten 27‑32); 28 april 2015, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (C‑456/13 P, EU:C:2015:284, punten 44‑48), en 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie (C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 115).
(
15
)	Ingevolge met name het besluit van het Hof van Justitie van 13 september 2011 betreffende de neerlegging en de betekening van processtukken met behulp van de applicatie e-Curia (PB 2011, C 289, blz. 7).
(
16
)	Zie in die zin arresten van 22 juni 2006, België en Forum 187/Commissie (C‑182/03 en C‑217/03, EU:C:2006:416, punt 56), en 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie (C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 87).
(
17
)	Zie arrest van 22 december 2008, British Aggregates/Commissie (C‑487/06 P, EU:C:2008:757, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
18
)	Zie in die zin arrest van 11 juni 2009, Confservizi/Commissie (T‑292/02, EU:T:2009:188, punt 55), en beschikking van 29 maart 2012, Asociación Española de Banca/Commissie (T‑236/10, EU:T:2012:176, punt 25).
(
19
)	Cursivering van mij.
(
20
)	Zie arresten van 4 oktober 1983, Fediol/Commissie (191/82, EU:C:1983:259, punt 31), en 1 april 2004, Commissie/Jégo-Quéré (C‑263/02 P, EU:C:2004:210, punt 47). Zie ook beschikkingen van 17 februari 2009, Galileo Lebensmittel/Commissie (C‑483/07 P, EU:C:2009:95, punt 53), en 5 mei 2009, WWF-UK/Raad (C‑355/08 P, niet gepubliceerd, EU:C:2009:286, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
21
)	Beschikking van 5 mei 2009, WWF-UK/Raad (C‑355/08 P, niet gepubliceerd, EU:C:2009:286, punt 44).
(
22
)	Zie in die zin beschikking van 5 mei 2009, WWF-UK/Raad (C‑355/08 P, niet gepubliceerd, EU:C:2009:286, punten 47 en 48).
(
23
)	Zie in die zin arrest van 13 maart 2018, European Union Copper Task Force/Commissie (C‑384/16 P, EU:C:2018:176, punt 88 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
24
)	Zoals samengevat door het Hof in het arrest van 9 juli 2009, 3F/Commissie (C‑319/07 P, EU:C:2009:435, punt 86).
(
25
)	Zie arrest van 9 juli 2009, 3F/Commissie (C‑319/07 P, EU:C:2009:435, punt 87 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
26
)	Zie arrest van 9 juli 2009, 3F/Commissie (C‑319/07 P, EU:C:2009:435, punten 88‑92).
(
27
)	PB 2012, L 237, blz. 1.
(
28
)	Cursivering van mij.
(
29
)	Zie in die zin arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International en Puma (C‑659/13 en C‑34/14, EU:C:2016:74, punten 91 en 92, en 97 en 98).
(
30
)	Zie in die zin arrest van 16 juli 2015, Commissie/Rusal Armenal (C‑21/14 P, EU:C:2015:494, punt 46).
(
31
)	Zie arresten van 7 juni 2007, Řízení Letového Provozu/Bundesamt für Finanzen (C‑335/05, EU:C:2007:321, punt 16), en 10 november 2011, X en X BV (C‑319/10 en C‑320/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:720, punt 44).
(
32
)	Zie betreffende de GATS, arrest van 7 juni 2007, Řízení Letového Provozu (C‑335/05, EU:C:2007:321, punt 16 en aldaar aangehaalde rechtspraak), en betreffende het Verdrag van Aarhus, arrest van 8 maart 2011, Lesoochranárske zoskupenie (C‑240/09, EU:C:2011:125, punten 45 en 51). Zie ook mijn conclusie in de zaak Řízení Letového Provozu (C‑335/05, EU:C:2007:103, punt 57).
(
33
)	Zie in die zin mijn conclusie in de zaak Řízení Letového Provozu (C‑335/05, EU:C:2007:103, punt 58). Het beginsel dat de conforme uitlegging van een bepaling ten aanzien van een regel van hogere rang niet als grondslag kan dienen voor een uitlegging contra legem is het voorwerp van een uitvoerige rechtspraak die is ontwikkeld in het kader van de betrekkingen tussen het recht van de Unie en het nationale recht: zie arresten van 15 januari 2014, Association de médiation sociale/Union locale des syndicats CGT e.a. (C‑176/12, EU:C:2014:2, punt 39), en 8 november 2016, Ognyanov (C‑554/14, EU:C:2016:835, punt 66).
(
34
)	Zie arrest van 10 november 2011, X en X BV (C‑319/10 en C‑320/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:720, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
35
)	Dienaangaande herinner ik eraan dat de Commissie heeft erkend dat er een „nauwe gelijkenis” bestond tussen de bewoordingen van de relevante bepalingen van artikel 9, lid 5, van de basisverordening (met name de eerste alinea) en die van artikel 9.2 van de WTO-antidumpingovereenkomst. Wat de uitdrukking „niet praktisch mogelijk” betreft, blijkt duidelijk uit de uiteenzetting van de argumenten van de Raad voor het Gerecht, dat de Raad een „meer algemene” uitlegging van die uitdrukking zoals gebruikt in artikel 9, lid 5, van de basisverordening verdedigde dan de uitlegging van diezelfde uitdrukking zoals gebruikt in de artikelen 9.2 en 6.10 van de WTO-antidumpingovereenkomst, in het licht van het verslag „bevestigingsmiddelen”, die uiteindelijk door het Gerecht is gekozen (zie punten 215 en 227 van het bestreden arrest).
(
36
)	Zie in die zin arrest van 4 mei 2017, RFA International/Commissie (C‑239/15 P, niet gepubliceerd, EU:C:2017:337, punten 5 en 35).
(
37
)	Zie in die zin arrest van 11 juli 2013, Frankrijk/Commissie (C‑601/11 P, EU:C:2013:465, punt 106).
(
38
)	Zie in die zin mijn conclusie in de gevoegde zaken ArcelorMittal Tubular Products Ostrava e.a./Hubei Xinyegang Steel en Raad/Hubei Xinyegang Steel (C‑186/14 P en C‑193/14 P, EU:C:2015:767, punt 72).
(
39
)	De zaak „bevestigingsmiddelen” had immers betrekking op de principiële uitsluiting van de berekening van individuele marges en rechten voor de exporteurs en producenten uit landen zonder markteconomie, zoals dit was bepaald in artikel 9, lid 5, tweede alinea, van de basisverordening, onder verwijzing naar artikel 2, lid 7, van die verordening, vóór de wijziging door verordening nr. 765/2012.
(
40
)	In punt 347 van het rapport „bevestigingsmiddelen” heeft de Beroepsinstantie verduidelijkt dat „the notion of ‚ineffective’ is not included in the notion of ‚impracticable’”. In het bijzonder stellen we vast dat het begrip „ineffective” betrekking heeft op het veroorzaken of produceren van een gevolg of resultaat, wat niet het geval is bij het begrip „impracticable”, dat de handeling zelf beschrijft. In punt 348 van hetzelfde rapport heeft de Beroepsinstantie het volgende gesteld: „Article 9.2., third sentence, allows Members to name the supplying country concerned only when it is impracticable to name individual suppliers; it does not permit naming the supplying country when the imposition of individual duties is ineffective because it may result in circumvention of the anti-dumping duties”.