62021CJ0478
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 21ης Σεπτεμβρίου 2023 (
*1
)
Περιεχόμενα
I. Το νομικό πλαίσιο
Α. Το δίκαιο του ΠΟΕ
Β. Το δίκαιο της Ένωσης
II. Το ιστορικό της διαφοράς
III. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
IV. Τα αιτήματα των διαδίκων
V. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
Α. Επί του παραδεκτού της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
1. Επί της ενεργητικής νομιμοποίησης του CCCME να ασκήσει προσφυγή ιδίω ονόματι
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
2. Επί της εξουσίας του CCCME να εκπροσωπεί δικαστικώς τα μέλη του
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
3. Επί του νομοτύπου των εντολών που έδωσαν οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες στους δικηγόρους τους
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
4. Συμπεράσματα επί του παραδεκτού της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
Β. Επί της ουσίας
1. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
2) Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
3) Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
2. Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
3. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
α) Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
β) Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
4. Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως
α) Επιχειρήματα των διαδίκων
β) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
5. Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
α) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
β) Επί του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Επί των δικαστικών εξόδων
«Αίτηση αναιρέσεως – Ντάμπινγκ – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2018/140 – Εισαγωγές ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ινδίας – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Προσφυγή ακυρώσεως – Παραδεκτό – Ενεργητική νομιμοποίηση – Αντιπροσωπευτική ένωση εξαγωγέων – Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1036 – Άρθρο 3, παράγραφοι 2, 3, 6 και 7 – Ζημία – Υπολογισμός του όγκου των εξαγωγών – Θετικά αποδεικτικά στοιχεία – Αντικειμενική εξέταση – Προεκβολή – Υπολογισμός του κόστους παραγωγής του βιομηχανικού κλάδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τιμές που χρεώνονται στις ενδοομιλικές συναλλαγές – Αιτιώδης συνάφεια – Ανάλυση της ζημίας ανά κατηγορία – Δεν χωρεί – Άρθρο 6, παράγραφος 7 – Άρθρο 20, παράγραφοι 2 και 4 – Διαδικαστικά δικαιώματα»
Στην υπόθεση C‑478/21 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ασκήθηκε στις 2 Αυγούστου 2021,
China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, με έδρα το Πεκίνο (Κίνα),
Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, με έδρα την Cangzhou City (Κίνα),
Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, με έδρα την Botou City (Κίνα),
Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd, με έδρα τη Sanshengyuan Town (Κίνα),
Handan Qunshan Foundry Co. Ltd, με έδρα την Xiaozhai Town (Κίνα),
Heping Cast Co. Ltd Yi County, με έδρα το Liang Village (Κίνα),
Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd, με έδρα την Xiaozhai Town,
Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd, με έδρα το Shenshan (Κίνα),
Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory, με έδρα τη Wangwu Town (Κίνα),
Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd, με έδρα την Beiluo Town (Κίνα),
εκπροσωπούμενες από τον R. Antonini, avvocato, και τους Β. Μανιάτη και E. Monard, avocats,
αναιρεσείουσες,
λοιποί διάδικοι στην αναιρετική διαδικασία είναι οι:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη αρχικώς από τον T. Maxian Rusche και την P. Němečková, στη συνέχεια από τις K. Blanck, P. Němečková και T. Maxian Rusche και, τέλος, από τον T. Maxian Rusche και την P. Němečková,
καθής πρωτοδίκως,
EJ Picardie, με έδρα την Saint-Crépin Ibouvillers (Γαλλία),
Fondatel Lecomte, με έδρα την Andenne (Βέλγιο),
Fonderies Dechaumont, με έδρα το Muret (Γαλλία),
Fundiciones de Ódena SA, με έδρα την Ódena (Ισπανία),
Heinrich Meier Eisengießerei GmbH & Co. KG, με έδρα το Rahden (Γερμανία),
Saint-Gobain Construction Products UK Ltd, με έδρα το East Leake (Ηνωμένο Βασίλειο),
Saint-Gobain PAM Canalisation, πρώην Saint-Gobain PAM, με έδρα το Pont-à-Mousson (Γαλλία),
Ulefos Oy, με έδρα τη Vantaa (Φινλανδία),
εκπροσωπούμενες αρχικώς από τους M. Hommé και B. O’Connor, avocats, στη συνέχεια, από τους M. Hommé και B. O’Connor, avocats, και από την U. O’Dwyer, solicitor,
παρεμβαίνουσες πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Prechal (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, M. L. Arastey Sahún, F. Biltgen, N. Wahl και J. Passer, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: M. Longar, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 5ης Οκτωβρίου 2022,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 16ης Φεβρουαρίου 2023,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες, δηλαδή το China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (κινεζικό εμπορικό επιμελητήριο για τις εισαγωγές και τις εξαγωγές μηχανών και ηλεκτρονικών προϊόντων, στο εξής: CCCME) και οι Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd, Handan Qunshan Foundry Co. Ltd, Heping Cast Co. Ltd Yi County, Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd., Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd, Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory και Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd. (στο εξής: λοιπές εννέα αναιρεσείουσες), ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 19ης Μαΐου 2021, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής (T-254/18, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2021:278), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους που είχε ως αίτημα την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2018/140 της Επιτροπής, της 29ης Ιανουαρίου 2018, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και για την περάτωση της έρευνας όσον αφορά τις εισαγωγές ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Ινδίας (ΕΕ 2018, L 25, σ. 6, στο εξής: επίδικος κανονισμός), κατά το μέρος που τις αφορούσε.
I. Το νομικό πλαίσιο
Α. Το δίκαιο του ΠΟΕ
2
Με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τη Συμφωνία για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ), η οποία υπογράφηκε στο Μαρακές στις 15 Απριλίου 1994, καθώς και τις συμφωνίες που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα 1 έως 3 της συμφωνίας αυτής, μεταξύ των οποίων και η Συμφωνία για την εφαρμογή του άρθρου VI της Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (ΕΕ 1994, L 336, σ. 103, στο εξής: Συμφωνία αντιντάμπινγκ).
3
Το άρθρο 3.1 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ προβλέπει τα εξής:
«Ο προσδιορισμός της ζημίας στο πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου VI της [Γενικής Συμφωνίας Δασμών και Εμπορίου του 1994 (GATT)] βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει την αντικειμενική αξιολόγηση τόσο α) του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και των συνεπειών των εν λόγω εισαγωγών για τις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην εγχώρια αγορά όσο και β) των επακόλουθων συνεπειών των εν λόγω εισαγωγών για τους εγχώριους παραγωγούς τέτοιων προϊόντων.»
4
Το άρθρο 6.11 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ ορίζει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας συμφωνίας, ο όρος “ενδιαφερόμενα μέρη” περιλαμβάνει:
i)
τους εξαγωγείς, τους αλλοδαπούς παραγωγούς ή τους εισαγωγείς του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο της έρευνας ή τις εμπορικές και επιχειρηματικές ενώσεις, η πλειονότης των μελών των οποίων αποτελείται από παραγωγούς, εξαγωγείς ή εισαγωγείς του συγκεκριμένου προϊόντος·
ii)
την κυβέρνηση του εξάγοντος μέλους· και
iii)
τους παραγωγούς ομοειδούς προϊόντος στο εισάγον μέλος ή τις εμπορικές και επιχειρηματικές ενώσεις, η πλειονότης των μελών των οποίων αποτελείται από παραγωγούς ομοειδούς προϊόντος στο έδαφος του εισάγοντος μέλους.
Η ανωτέρω απαρίθμηση δεν σημαίνει ότι τα μέλη δεν έχουν το δικαίωμα να συμπεριλάβουν στα ενδιαφερόμενα μέρη και κάποια άλλα μέρη, είτε ημεδαπά είτε αλλοδαπά, τα οποία ενδεχομένως δεν καλύπτονται από τον ανωτέρο ορισμό.»
Β. Το δίκαιο της Ένωσης
5
Η αιτιολογική σκέψη 12 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21 και διορθωτικό ΕΕ 2021, L 214, σ. 73, στο εξής: βασικός κανονισμός), έχει ως εξής:
«Πρέπει να προβλεφθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ενδιαφερόμενοι θα ενημερώνονται σχετικά με τις πληροφορίες που χρειάζονται οι αρχές. Θα πρέπει να παραχωρείται στους ενδιαφερόμενους ευρεία δυνατότητα υποβολής κάθε συναφούς αποδεικτικού στοιχείου, καθώς και πλήρης δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων τους. Είναι επίσης επιθυμητό να καθιερωθούν ευκρινώς οι κανόνες και οι διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται κατά τη διάρκεια της έρευνας, και ειδικότερα να ορίζονται οι κανόνες σύμφωνα με τους οποίους οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να αναγγέλλονται, να εκθέτουν τις απόψεις τους και να παρέχουν πληροφορίες εντός των τασσομένων προθεσμιών προκειμένου οι εν λόγω απόψεις και πληροφορίες να λαμβάνονται υπόψη. Ενδείκνυται επίσης να καθοριστούν οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες ένας ενδιαφερόμενος μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε πληροφορίες που έχουν παρασχεθεί από άλλους ενδιαφερομένους και να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του σχετικά. Επιπλέον, θα πρέπει να υπάρχει συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών και της [Ευρωπαϊκής] Επιτροπής για τη συγκέντρωση των πληροφοριών.»
6
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 4, του βασικού κανονισμού:
«Για τους σκοπούς της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, ως “ομοειδές προϊόν” νοείται ένα πανομοιότυπο προϊόν, δηλαδή όμοιο από κάθε άποψη με το εξεταζόμενο προϊόν ή, ελλείψει τούτου, ένα άλλο προϊόν το οποίο, αν και όχι όμοιο από κάθε άποψη, έχει χαρακτηριστικά που παρουσιάζουν σημαντική ομοιότητα προς εκείνα του υπό εξέταση προϊόντος.»
7
Το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Προσδιορισμός της ζημίας», προβλέπει τα εξής:
«1.   Κατά την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού και εφόσον δεν ορίζεται κάτι διαφορετικό, ο όρος “ζημία” σημαίνει τη σημαντική ζημία που προκαλείται στον κλάδο παραγωγής [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], τον κίνδυνο πρόκλησης σημαντικής ζημίας στην ενωσιακή βιομηχανία ή την αισθητή καθυστέρηση της δημιουργίας μιας τέτοιας βιομηχανίας· η ερμηνεία του όρου διέπεται από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου.
2.   Ο προσδιορισμός της ζημίας γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση:
α)
του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της επίδρασής τους στις τιμές των ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης· και
β)
των συνεπειών των εισαγωγών αυτών για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.
3.   Προκειμένου περί του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, εξετάζεται κατά πόσον έχει σημειωθεί σημαντική αύξηση των εισαγωγών αυτών, είτε σε απόλυτα μεγέθη είτε σε συνάρτηση με την παραγωγή ή την κατανάλωση στην Ένωση. Προκειμένου περί της επίδρασης των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών, εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ σε τιμές αισθητά κατώτερες από τις τιμές που εφαρμόζει για τα ομοειδή προϊόντα ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής ή κατά πόσον εισαγωγές αυτού του είδους προκαλούν με οποιονδήποτε τρόπο τη συμπίεση των τιμών σε σημαντικό βαθμό ή τη σε σημαντικό βαθμό παρακώλυση της αύξησης των τιμών που θα είχε σημειωθεί σε αντίθετη περίπτωση. Κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες, ούτε περισσότεροι εξ αυτών από κοινού δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.
[…]
5.   Η εξέταση των επιπτώσεων των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ για τον οικείο ενωσιακό κλάδο παραγωγής περιλαμβάνει αξιολόγηση όλων των συναφών οικονομικών παραγόντων και των δεικτών που έχουν σημασία για την κατάσταση του [ενωσιακού] κλάδου παραγωγής· σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται: το γεγονός ότι ένας κλάδος εξακολουθεί να διέρχεται φάση ανάκτησης των δυνάμεών του μετά τις συνέπειες από παλαιότερες πρακτικές ντάμπινγκ ή επιδοτήσεις, το μέγεθος του πραγματικού περιθωρίου ντάμπινγκ, η πραγματική ή δυνητική μείωση των πωλήσεων, των κερδών, της παραγωγής, του μεριδίου αγοράς, της παραγωγικότητας, της αποδοτικότητας των επενδύσεων και της χρησιμοποίησης της παραγωγικής ικανότητας, παράγοντες επηρεάζοντες τις ενωσιακές τιμές και οι πραγματικές ή δυνητικές αρνητικές συνέπειες για τις ταμειακές ροές, τα αποθέματα, την απασχόληση, τους μισθούς, την ανάπτυξη, την ικανότητα άντλησης κεφαλαίων ή τις επενδύσεις. Η παραπάνω απαρίθμηση δεν είναι εξαντλητική και κανένας από τους ανωτέρω παράγοντες ούτε περισσότεροι εξ αυτών από κοινού δεν έχουν κατ’ ανάγκη αποφασιστική σημασία.
6.   Με βάση το σύνολο των συναφών αποδεικτικών στοιχείων που υποβάλλονται σε σχέση με την παράγραφο 2, πρέπει να αποδεικνύεται ότι οι εισαγωγές με πρακτικές ντάμπινγκ προκαλούν ζημία κατά την έννοια του παρόντος κανονισμού. Ειδικότερα, αυτό περιλαμβάνει την απόδειξη πως ο όγκος και/ή το επίπεδο των τιμών, όπως αυτά έχουν καθοριστεί βάσει της παραγράφου 3, ευθύνονται για τις συνέπειες επί του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, κατά τα προβλεπόμενα στην παράγραφο 5, όπως επίσης ότι οι συνέπειες αυτές είναι τέτοιας έκτασης, ώστε να είναι δυνατό να θεωρηθούν σημαντικές.
7.   Άλλοι γνωστοί παράγοντες πλην των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, οι οποίοι προξενούν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, εξετάζονται ομοίως, προκειμένου να διασφαλισθεί ότι η προκαλούμενη από τους εν λόγω άλλους παράγοντες ζημία δεν αποδίδεται στις εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ κατ’ εφαρμογή της παραγράφου 6. Στους παράγοντες που είναι δυνατό να ληφθούν υπόψη εν προκειμένω περιλαμβάνονται: ο όγκος και οι τιμές εισαγωγών πωλούμενων σε τιμές που δεν απορρέουν από πρακτικές ντάμπινγκ, η τυχόν συρρίκνωση της ζήτησης ή μεταβολές των δεδομένων κατανάλωσης, τυχόν περιοριστικές εμπορικές πρακτικές που εφαρμόζουν οι παραγωγοί τρίτων χωρών και της Ένωσης και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός, οι τεχνολογικές εξελίξεις, καθώς και οι εξαγωγικές επιδόσεις και η παραγωγικότητα του ενωσιακού κλάδου παραγωγής.
[…]»
8
Το άρθρο 5, παράγραφοι 10 και 11, του βασικού κανονισμού ορίζει τα εξής:
«10.   Στην ανακοίνωση για την κίνηση της διαδικασίας αναγγέλλεται η έναρξη έρευνας, κατονομάζονται το προϊόν και οι χώρες που πρόκειται να αποτελέσουν αντικείμενο της έρευνας, παρουσιάζονται περιληπτικά οι ληφθείσες πληροφορίες και ορίζεται ότι όλα τα συναφή στοιχεία πρέπει να κοινοποιηθούν στην Επιτροπή.
Επίσης καθορίζονται οι προθεσμίες εντός των οποίων πρέπει να αναγγελθούν τα ενδιαφερόμενα μέρη, να γνωστοποιήσουν γραπτώς τις απόψεις τους και να υποβάλουν τυχόν στοιχεία, προκειμένου οι εν λόγω απόψεις και τα στοιχεία να ληφθούν υπόψη κατά την έρευνα· ακόμη καθορίζεται η προθεσμία εντός της οποίας τα ενδιαφερόμενα μέρη δύνανται να ζητήσουν να γίνουν δεκτά σε ακρόαση από την Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 5.
11.   Η Επιτροπή ενημερώνει τους εξαγωγείς, τους εισαγωγείς και αντιπροσωπευτικές ενώσεις τους που γνωρίζει ότι ενδιαφέρονται, καθώς και τους εκπροσώπους της χώρας εξαγωγής και τους καταγγέλλοντες σχετικά με την έναρξη της διαδικασίας· επίσης, χωρίς να προβλέπεται η ανάγκη προστασίας εμπιστευτικών πληροφοριών, παρέχει το πλήρες κείμενο της γραπτής καταγγελίας που έχει λάβει βάσει της παραγράφου 1 στους γνωστούς εξαγωγείς και στις αρχές της χώρας εξαγωγής, και ακόμη το θέτει, εφόσον της ζητηθεί, στη διάθεση των άλλων εμπλεκόμενων ενδιαφερομένων μερών για την υπόθεση. Όταν ο αριθμός των εμπλεκομένων εξαγωγέων είναι ιδιαίτερα μεγάλος, είναι δυνατόν το πλήρες κείμενο της γραπτής καταγγελίας, σε αντίθεση με τα προβλεπόμενα παραπάνω, να παρέχεται μόνο στις αρχές της χώρας εξαγωγής ή στην οικεία εμπορική ένωση.»
9
Το άρθρο 6 του βασικού κανονισμού, το οποίο επιγράφεται «Έρευνα», προβλέπει τα εξής:
«1.   Μετά την κίνηση της διαδικασίας, η Επιτροπή, ενεργώντας σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, αρχίζει έρευνα σε επίπεδο Ένωσης. Η έρευνα αυτή αφορά τόσο το ντάμπινγκ, όσο και τη ζημία, και διεξάγεται και για τα δύο ταυτοχρόνως.
[…]
3.   Η Επιτροπή δύναται να ζητεί από τα κράτη μέλη να παρέχουν ορισμένα πληροφοριακά στοιχεία και τα κράτη μέλη προβαίνουν σε κάθε πρόσφορη ενέργεια για την ικανοποίηση των αιτήσεων αυτών.
Τα κράτη μέλη αποστέλλουν στην Επιτροπή τα ζητούμενα πληροφοριακά στοιχεία, μαζί με τα πορίσματα όλων των επιθεωρήσεων, ελέγχων και ερευνών που διενεργήθηκαν.
Όταν τα εν λόγω στοιχεία παρουσιάζουν γενικό ενδιαφέρον ή όταν η διαβίβασή τους έχει ζητηθεί από ένα κράτος μέλος, η Επιτροπή τα διαβιβάζει στα κράτη μέλη, υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω στοιχεία δεν είναι εμπιστευτικά· στην αντίθετη περίπτωση, διαβιβάζεται μη εμπιστευτική περίληψή τους.
4.   Η Επιτροπή δύναται να ζητεί από τα κράτη μέλη να διενεργούν όλους τους αναγκαίους ελέγχους και επιθεωρήσεις, ιδιαίτερα προκειμένου περί των εισαγωγέων, των εμπόρων και των ενωσιακών παραγωγών, καθώς και να διεξάγουν έρευνες σε τρίτες χώρες, υπό την προϋπόθεση ότι οι οικείες επιχειρήσεις παρέχουν τη συγκατάθεσή τους και ότι η κυβέρνηση της οικείας χώρας έχει ενημερωθεί επισήμως σχετικά και δεν προβάλλει αντίρρηση.
Τα κράτη μέλη προβαίνουν σε κάθε πρόσφορη ενέργεια για την ικανοποίηση της Επιτροπής.
Μετά από αίτηση της Επιτροπής ή ενός κράτους μέλους, είναι δυνατό να επιτρέπεται σε υπαλλήλους της Επιτροπής να επικουρούν τους υπαλλήλους των κρατών μελών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.
5.   Τα ενδιαφερόμενα μέρη τα οποία έχουν αναγγελθεί σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 10, είναι δυνατόν να γίνονται δεκτά σε ακρόαση, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν υποβάλει γραπτή αίτηση ακρόασης εντός της προθεσμίας που τάσσεται στην ανακοίνωση που έχει δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι αποδεικνύουν ότι είναι πράγματι ενδιαφερόμενα μέρη που ενδέχεται να θιγούν από την έκβαση της διαδικασίας και ότι η ακρόασή τους επιβάλλεται ένεκα ειδικών λόγων.
[…]
7.   Οι καταγγέλλοντες, οι εισαγωγείς, οι εξαγωγείς και οι αντιπροσωπευτικές ενώσεις τους, οι χρήστες και οι οργανώσεις καταναλωτών, που έχουν αναγγελθεί σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 10, καθώς και οι εκπρόσωποι της χώρας εξαγωγής δύνανται, κατόπιν γραπτής αιτήσεως, να εξετάζουν όλα τα πληροφορικά στοιχεία που έχουν διατεθεί από οποιοδήποτε από τα μέρη που μετέχουν στην έρευνα, τα οποία είναι δυνατό να χρησιμεύσουν για την παρουσίαση των απόψεών τους, δεν είναι εμπιστευτικά κατά την έννοια του άρθρου 19 και χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο της έρευνας· το δικαίωμα αυτό δεν ισχύει για τα έγγραφα εσωτερικής χρήσης που καταρτίζουν οι αρχές της Ένωσης ή των κρατών μελών της.
Τα μέρη έχουν τη δυνατότητα να διατυπώσουν παρατηρήσεις σχετικά με τα εν λόγω στοιχεία, οι οποίες λαμβάνονται υπόψη καθόσον είναι επαρκώς τεκμηριωμένες.
[…]
9.   Για διαδικασίες κινηθείσες κατά το άρθρο 5, παράγραφος 9, η έρευνα περατούται ει δυνατόν εντός έτους. Εν πάση περιπτώσει, οι έρευνες περατούνται, σε όλες τις περιπτώσεις, εντός 15 μηνών από την έναρξη της διαδικασίας βάσει των πορισμάτων που εξάγονται σύμφωνα με το άρθρο 8 για τις αναλήψεις υποχρεώσεων ή βάσει των πορισμάτων που εξάγονται σύμφωνα με το άρθρο 9 για την επιβολή οριστικών δασμών.»
10
Το άρθρο 17 του βασικού κανονισμού τιτλοφορείται «Δειγματοληψίες» και έχει ως εξής:
«1.   Όταν είναι μεγάλος ο αριθμός των καταγγελλόντων, των εξαγωγέων ή των εισαγωγέων, των τύπων προϊόντος ή των συναλλαγών, η έρευνα είναι δυνατό να περιορίζεται σε εύλογο αριθμό ενδιαφερόμενων μερών, προϊόντων ή συναλλαγών, με τη χρήση δειγματοληψιών που να ανταποκρίνονται στις αρχές της στατιστικής και λαμβάνοντας ως βάση τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα κατά τον χρόνο της επιλογής· εναλλακτικά η έρευνα είναι δυνατό να περιορίζεται στον μεγαλύτερο αντιπροσωπευτικό όγκο παραγωγής, πωλήσεων ή εξαγωγών, για τον οποίο μπορεί λογικά να διεξαχθεί έρευνα εντός του διαθέσιμου χρόνου.
2.   Η τελική επιλογή των ενδιαφερόμενων μερών των τύπων προϊόντος ή των συναλλαγών, η οποία πραγματοποιείται για τους σκοπούς των δειγματοληψιών κατ’ εφαρμογή των παρουσών διατάξεων, γίνεται από την Επιτροπή, αν και είναι προτιμότερο να επιλέγεται το δείγμα κατόπιν διαβουλεύσεων με τα ενδιαφερόμενα μέρη και με τη συγκατάθεσή τους, υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω μέρη έχουν αναγγελθεί και προσκομίσει εντός τριών εβδομάδων από την έναρξη της έρευνας επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία να επιτρέπουν την επιλογή αντιπροσωπευτικού δείγματος.
[…]»
11
Το άρθρο 20 του βασικού κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αποκάλυψη», ορίζει τα εξής:
«1.   Οι καταγγέλλοντες, οι εισαγωγείς, οι εξαγωγείς, οι αντιπροσωπευτικές τους ενώσεις και οι εκπρόσωποι της χώρας εξαγωγής δύνανται να ζητούν την αποκάλυψη αναλυτικών πληροφοριών για τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και για το σκεπτικό επί τη βάσει των οποίων έχουν επιβληθεί προσωρινά μέτρα. Οι σχετικές αιτήσεις πρέπει να υποβάλλονται γραπτώς αμέσως μετά την επιβολή των προσωρινών μέτρων, ενώ οι πληροφορίες πρέπει να κοινοποιούνται γραπτώς το συντομότερο δυνατό μετά την υποβολή της αίτησης.
2.   Τα μέρη που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δύνανται να ζητούν την τελική αποκάλυψη των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού επί τη βάσει των οποίων πρόκειται να διατυπωθεί εισήγηση για την επιβολή οριστικών μέτρων ή για την περάτωση της έρευνας ή της διαδικασίας άνευ επιβολής μέτρων· εν προκειμένω, λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για τη γνωστοποίηση εκείνων των πραγματικών περιστατικών και του σκεπτικού που ενδεχομένως διαφέρουν από εκείνα που αποτέλεσαν τη βάση για την επιβολή των προσωρινών μέτρων.
3.   Οι αιτήσεις για την τελική αποκάλυψη στοιχείων, η οποία ορίζεται στην παράγραφο 2, αποστέλλονται γραπτώς στην Επιτροπή και παραλαμβάνονται, σε περιπτώσεις που έχει ήδη επιβληθεί προσωρινός δασμός, το αργότερο έναν μήνα μετά τη δημοσίευση της πράξης επιβολής του εν λόγω δασμού. Αν δεν έχει επιβληθεί προσωρινός δασμός, παρέχεται στα μέρη η δυνατότητα να ζητήσουν την τελική αποκάλυψη στοιχείων εντός προθεσμίας που τάσσει η Επιτροπή.
[…]»
12
Το άρθρο 21, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού έχει ως εξής:
«Προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε οι αρχές να μπορούν να λάβουν υπόψη τους όλες τις απόψεις και όλα τα στοιχεία, πριν αποφασίσουν αν η επιβολή μέτρων εξυπηρετεί ή όχι το συμφέρον της Ένωσης, παρέχεται το δικαίωμα στους καταγγέλλοντες, στους εισαγωγείς και τις αντιπροσωπευτικές τους ενώσεις και σε αντιπροσωπευτικές οργανώσεις των χρηστών και των καταναλωτών να αναγγελθούν εντός της προθεσμίας που τάσσεται στην ανακοίνωση για την έναρξη έρευνας αντιντάμπινγκ και να προσκομίσουν πληροφορίες στην Επιτροπή. Τα στοιχεία αυτά ή κατάλληλη περίληψη αυτών διατίθενται στα λοιπά μέρη που ορίζονται στο παρόν άρθρο, τα οποία έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν απόψεις και παρατηρήσεις σχετικά με τα στοιχεία αυτά.»
II. Το ιστορικό της διαφοράς
13
Το ιστορικό της διαφοράς, το οποίο εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 9 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, μπορεί να συνοψιστεί ως ακολούθως για τις ανάγκες της παρούσας αποφάσεως.
14
Στις 31 Οκτωβρίου 2016 επτά ενωσιακοί παραγωγοί αντικειμένων από χυτοσίδηρο κατέθεσαν καταγγελία στην Επιτροπή ζητώντας της να κινήσει διαδικασία αντιντάμπινγκ όσον αφορά εισαγωγές ορισμένων τέτοιων αντικειμένων καταγωγής Κίνας και Ινδίας. Η καταγγελία τους υποστηρίχθηκε από δύο ακόμη ενωσιακούς παραγωγούς αντικειμένων χυτοσιδήρου (οι εννέα αυτοί παραγωγοί καλούνται στο εξής από κοινού «καταγγέλλοντες»).
15
Στις 10 Δεκεμβρίου 2016 η Επιτροπή δημοσίευσε ανακοίνωση για την κίνηση διαδικασίας αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και Ινδίας (ΕΕ 2016, C 461, σ. 22). Το προϊόν το οποίο αφορούσε η διαδικασία ήταν τα καλύμματα φρεατίων. Το προϊόν ορίστηκε ειδικότερα, στο σημείο 2 της προαναφερθείσας ανακοίνωσης, ως ορισμένα αντικείμενα χυτοσιδήρου φυλλιδωτού γραφίτη, γνωστού και ως «φαιού χυτοσιδήρου», ή χυτοσιδήρου σφαιροειδούς γραφίτη, γνωστού επίσης ως «όλκιμου χυτοσιδήρου», μαζί με τα εξαρτήματά τους, χρησιμοποιούμενα για την κάλυψη και/ή το άνοιγμα επιφανειακών ή υπόγειων δικτύων καθώς και για τη φυσική και/ή οπτική πρόσβαση σε αυτά (στο εξής: επίμαχο προϊόν).
16
Η έρευνα για τη διαπίστωση ύπαρξης, αφενός, πρακτικής ντάμπινγκ και, αφετέρου, ζημίας κάλυπτε το χρονικό διάστημα μεταξύ 1ης Οκτωβρίου 2015 και 30ής Σεπτεμβρίου 2016 (στο εξής: περίοδος έρευνας). Η εξέταση των τάσεων που είχαν σημασία για την εκτίμηση της ζημίας αφορούσε την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2013 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2016 (στο εξής: υπό εξέταση περίοδος).
17
Το CCCME είναι ένωση συσταθείσα κατά το κινεζικό δίκαιο, η οποία αριθμεί μεταξύ των μελών της Κινέζους παραγωγούς-εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος. Συμμετείχε στη διαδικασία αντιντάμπινγκ σχετικά με τις εισαγωγές του επίμαχου προϊόντος. Οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες είναι Κινέζοι παραγωγοί-εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος, οι δύο εκ των οποίων επιλέχθηκαν από την Επιτροπή για να περιληφθούν στο δείγμα Κινέζων παραγωγών-εξαγωγέων που ελήφθησαν υπόψη για τις ανάγκες της κινηθείσας διαδικασίας.
18
Στις 16 Αυγούστου 2017 η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2017/1480, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2017, L 211, σ. 14, στο εξής: προσωρινός κανονισμός).
19
Στις 29 Ιανουαρίου 2018 η Επιτροπή εξέδωσε τον επίδικο κανονισμό, με τον οποίο επιβλήθηκε οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ επί των εισαγωγών ορισμένων αντικειμένων χυτοσιδήρου καταγωγής Κίνας.
III. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
20
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 23 Απριλίου 2018, οι νυν αναιρεσείοντες ζήτησαν την ακύρωση του επίδικου κανονισμού.
21
Με διάταξη της 24ης Οκτωβρίου 2018, ο πρόεδρος του πρώτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου επέτρεψε στις EJ Picardie, Fondatel Lecomte, Fonderies Dechaumont, Fundiciones de Ódena SA, Heinrich Meier Eisengießerei GmbH & Co. KG, Saint Gobain Construction Products UK Ltd, Saint Gobain PAM Canalisation, πρώην Saint-Gobain PAM, και Ulefos Oy (στο εξής: παρεμβαίνουσες) να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.
22
Προς στήριξη της προσφυγής τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι νυν αναιρεσείοντες προέβαλαν έξι λόγους ακυρώσεως. Η Επιτροπή αμφισβήτησε τόσο το παραδεκτό όσο και το βάσιμο της προσφυγής ακυρώσεως.
23
Σε σχέση με το παραδεκτό της προσφυγής, κρίσιμες στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως είναι μόνον εκείνες οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου οι οποίες αφορούν, αφενός, την ενεργητική νομιμοποίηση του CCCME να ασκήσει προσφυγή ιδίω ονόματι και εξ ονόματος των μελών του και, αφετέρου, τις εντολές που είχαν δώσει οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες στους δικηγόρους τους να τις εκπροσωπούν δικαστικώς.
24
Ως προς την ενεργητική νομιμοποίηση του CCCME να προσφύγει ιδίω ονόματι προκειμένου να διαφυλάξει τα διαδικαστικά του δικαιώματα, η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι το CCCME δεν είχε την απαιτούμενη ιδιότητα διότι του είχαν παρασχεθεί από σφάλμα διαδικαστικά δικαιώματα κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση απαραδέκτου κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας το CCCME θεωρούνταν ως ενδιαφερόμενο μέρος στο οποίο έπρεπε να παρασχεθούν διαδικαστικά δικαιώματα και ότι τυχόν σχετικό σφάλμα, ακόμη και αν υποτεθεί ότι όντως συντρέχει, δεν είναι δυνατόν να θίξει ό,τι αναγνωρίστηκε και χορηγήθηκε στη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
25
Ως προς την ενεργητική νομιμοποίηση του CCCME να ενεργήσει δικαστικώς εξ ονόματος των μελών του, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση την οποία είχε προβάλει η Επιτροπή υποστηρίζοντας ότι το CCCME δεν μπορούσε να εκπροσωπήσει δικαστικώς τα μέλη του διότι δεν ήταν αντιπροσωπευτική ένωση, κατά την έννοια της κοινής νομικής παράδοσης των κρατών μελών. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεν είναι απαραίτητο να πληρούται τέτοια απαίτηση προκειμένου μια ένωση να μπορεί να ενεργήσει εξ ονόματος των μελών της ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης.
26
Όσον αφορά τις εντολές τις οποίες είχαν δώσει οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες στους δικηγόρους τους, η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν έγκυρες για τον λόγο ότι δεν προέκυπτε σαφώς η ιδιότητα των προσώπων που τις είχαν υπογράψει και ότι δεν είχε αποδειχθεί η ύπαρξη εξουσιοδότησής τους να τις υπογράψουν. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση απαραδέκτου κρίνοντας ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του δεν απαιτούσε πλέον να αποδεικνύεται ότι η εντολή προς τον δικηγόρο έχει δοθεί προσηκόντως από ειδικώς εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο.
27
Σε σχέση με το βάσιμο της προσφυγής, κρίσιμες στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως είναι μόνον εκείνες οι εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου οι οποίες αφορούν το πρώτο και το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, καθώς και το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως.
28
Στο πλαίσιο της εξέτασης του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις αιτιάσεις που είχαν διατυπώσει οι νυν αναιρεσείοντες αναφορικά με τις προσαρμογές τις οποίες επέφερε η Επιτροπή στα ταξινομημένα βάσει των αριθμών ελέγχου των προϊόντων (PCN) δεδομένα της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Eurostat), προκειμένου να υπολογίσει τον όγκο των εισαγωγών που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού.
29
Στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του πέμπτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αιτίαση την οποία είχαν προβάλει οι νυν αναιρεσείοντες ισχυριζόμενες ότι η Επιτροπή, για να υπολογίσει τη ζημία της Saint-Gobain PAM, είχε χρησιμοποιήσει τιμές που χρεώθηκαν για μεταπωλήσεις εντός του ομίλου εταιριών στον οποίο ανήκε η συγκεκριμένη παραγωγός, χωρίς να αξιολογήσει ότι επρόκειτο για αυτοτελείς τιμές.
30
Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι νυν αναιρεσείοντες υποστήριξαν ότι κακώς η Επιτροπή αρνήθηκε να προβεί σε ανάλυση ανά κατηγορία προς απόδειξη της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ και της διαπιστωθείσας ζημίας. Σε απάντηση της αιτίασης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι η ανάλυση ανά κατηγορία δεν είναι απαραίτητη όταν τα προϊόντα είναι επαρκώς εναλλάξιμα, καθώς και ότι ούτε το γεγονός ότι πρόκειται για διαφορετικές σειρές (γκάμες) προϊόντων ούτε το γεγονός ότι έχει εκφραστεί από τους καταναλωτές «προτεραιότητα» ή «προτίμηση» για ορισμένα προϊόντα αρκούν για να αποδειχθεί ότι τα προϊόντα δεν είναι εναλλάξιμα και ότι, συνακόλουθα, είναι σκόπιμο να γίνει ανάλυση ανά κατηγορία.
31
Με το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, οι νυν αναιρεσείοντες προσήπταν ειδικότερα στην Επιτροπή ότι δεν αξιολόγησε επαρκώς τη σημασία της υποτιμολόγησης, λαμβανομένου υπόψη του ότι δεν είχε διαπιστωθεί καμία υποτιμολόγηση για το 37,4 % των συνολικών πωλήσεων που πραγματοποιήθηκαν εντός της Ένωσης από όσους ενωσιακούς παραγωγούς είχαν περιληφθεί στο δείγμα. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το συγκεκριμένο σκέλος κρίνοντας ότι, εφόσον το επίμαχο προϊόν κάλυπτε μια ποικιλία τύπων προϊόντων που παρέμεναν εναλλάξιμοι, η ύπαρξη περιθωρίου υποτιμολόγησης το οποίο κυμαινόταν μεταξύ 31,6 και 39,2 % για το 62,6 % των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που είχαν περιληφθεί στο δείγμα αρκούσε για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι υφίστατο σημαντική υποτιμολόγηση κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
32
Ως προς τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορούσε προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων των νυν αναιρεσειόντων διότι δεν τους είχαν κοινοποιηθεί πληροφορίες ουσιώδεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε τον λόγο αυτόν παραδεκτό κατά το μέρος που είχε προβληθεί από το CCCME ιδίω ονόματι. Αντιθέτως, κατά το μέρος που είχε προβληθεί από τα μέλη του CCCME και από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες τον απέρριψε ως απαράδεκτο επειδή δεν είχαν συμμετάσχει στην έρευνα ούτε είχαν υποβάλει αιτήματα να τους κοινοποιηθούν οι εν λόγω πληροφορίες. Το επιχείρημα των νυν αναιρεσειόντων ότι, στη διάρκεια της έρευνας, το CCCME είχε ασκήσει τα διαδικαστικά δικαιώματα τόσο των μελών του όσο και τα δικά τους εξ ονόματός τους απορρίφθηκε από το Γενικό Δικαστήριο με το σκεπτικό ότι το CCCME είχε ενεργήσει ως οντότητα που εκπροσωπούσε τον κινεζικό κλάδο παραγωγής στο σύνολό του και όχι ορισμένα από τα μέλη του ατομικά.
33
Όσον αφορά το βάσιμο του τρίτου λόγου ακυρώσεως, το CCCME ισχυρίστηκε, με το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του ίδιου αυτού λόγου ακυρώσεως, ότι η Επιτροπή είχε προσβάλει τα διαδικαστικά του δικαιώματα μη παρέχοντάς του, αφενός, ορισμένα δεδομένα, έστω υπό συγκεντρωτική μορφή, σχετικά με τους υπολογισμούς της κανονικής αξίας, με τον αντίκτυπο των κινεζικών εισαγωγών επί των τιμών και με το επίπεδο εξάλειψης της ζημίας, καθώς και, αφετέρου, τις εκτιμήσεις για τους μακροοικονομικούς δείκτες, τις πληροφορίες αναφορικά με τη σύγκριση μεταξύ των εισαγόμενων προϊόντων και των προϊόντων των Ινδών και των ενωσιακών παραγωγών και, τέλος, τους υπολογισμούς του όγκου των εισαγωγών από άλλες τρίτες χώρες. Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το δεύτερο και το τρίτο σκέλος κρίνοντας, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή είχε παράσχει στο CCCME στοιχεία που του έδιναν τη δυνατότητα να υπερασπιστεί λυσιτελώς τα συμφέροντά του.
34
Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
IV. Τα αιτήματα των διαδίκων
35
Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·
–
να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό κατά το μέρος που τις αφορά·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα των διαδικασιών ενώπιον τόσο του Γενικού Δικαστηρίου όσο και του Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων εκείνων στα οποία υποβλήθηκαν οι αναιρεσείοντες, και
–
να αποφανθεί ότι οι παρεμβαίνουσες φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
36
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου κατά το μέρος που η προσφυγή η οποία ασκήθηκε πρωτοδίκως κρίθηκε παραδεκτή·
–
να κρίνει την πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή απαράδεκτη·
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, και
–
να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα αμφότερων των διαδικασιών.
37
Οι παρεμβαίνουσες ζητούν από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της·
–
να κρίνει ότι το CCCME δεν πρέπει να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτική ένωση για τους σκοπούς του βασικού κανονισμού, και
–
να καταδικάσει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα.
V. Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
38
Προς στήριξη των αιτημάτων τους, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν πέντε λόγους αναιρέσεως. Ο πρώτος, ο δεύτερος, ο τρίτος και ο τέταρτος λόγος αφορούν σφάλματα στα οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο μη διαπιστώνοντας ότι η Επιτροπή είχε παραβεί, με την έκδοση του επίδικου κανονισμού, το άρθρο 3, παράγραφοι 2, 3 και 5 έως 7, του βασικού κανονισμού. Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο έκρινε εν μέρει απαράδεκτο τον τρίτο λόγο ακυρώσεως ο οποίος αφορούσε προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων τους και ότι υπέπεσε σε σφάλματα στο πλαίσιο της εκτιμήσεως των δικαιωμάτων αυτών, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 6, παράγραφος 7, του άρθρου 19, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και του άρθρου 20, παράγραφοι 2 και 4, του βασικού κανονισμού.
39
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες θεωρούν ότι η προσφυγή την οποία είχαν ασκήσει πρωτοδίκως οι νυν αναιρεσείοντες θα έπρεπε να έχει κριθεί απαράδεκτη και ότι, εν πάση περιπτώσει, η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη.
Α. Επί του παραδεκτού της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
40
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσφυγή ακυρώσεως ήταν απαράδεκτη διότι το CCCME δεν είχε ούτε ενεργητική νομιμοποίηση να προσφύγει ιδίω ονόματι ούτε εξουσία δικαστικής εκπροσώπησης των μελών του και διότι οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες δεν είχαν, ως εντολείς, εξουσιοδοτήσει δεόντως τους δικηγόρους τους.
41
Σε αντίκρουση των ανωτέρω, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή, ζητώντας από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου κατά το μέρος που η πρωτοδίκως ασκηθείσα προσφυγή κρίθηκε παραδεκτή και να κρίνει το ίδιο την προσφυγή ακυρώσεως απαράδεκτη, άσκησε ανταναίρεση χωρίς να τηρήσει τις απαιτήσεις του άρθρου 176, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
42
Υπενθυμίζεται επ’ αυτού ότι τα ζητήματα που άπτονται του παραδεκτού της προσφυγής ακυρώσεως είναι δημοσίας τάξεως και εναπόκειται στον ενωσιακό δικαστή να τα εξετάζει ανά πάσα στιγμή, ακόμη και αυτεπαγγέλτως (πρβλ. αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-133/12 P, EU:C:2014:105, σκέψη 32, και της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, Ja zum Nürburgring κατά Επιτροπής, C-647/19 P, EU:C:2021:666, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
43
Επομένως, στο πλαίσιο της εξέτασης αιτήσεως αναιρέσεως, το Δικαστήριο μπορεί να κρίνει το παραδεκτό ασκηθείσας πρωτοδίκως προσφυγής, ανεξαρτήτως του αν αυτό αμφισβητείται από διάδικο ο οποίος έχει καταθέσει υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως χωρίς να ασκήσει ανταναίρεση δυνάμει του άρθρου 176, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου (πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2019, Συμβούλιο κατά Growth Energy και Renewable Fuels Association, C-465/16 P, EU:C:2019:155, σκέψεις 56 έως 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
44
Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέα τα όσα προβλήθηκαν προς αντίκρουση από τις αναιρεσείουσες και προεκτέθηκαν στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως.
1.
Επί της ενεργητικής νομιμοποίησης του CCCME να ασκήσει προσφυγή ιδίω ονόματι
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
45
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 52 έως 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η αναγνώριση του CCCME ως αντιπροσωπευτικής ένωσης στη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας αρκούσε για να διαπιστωθεί ότι συνέτρεχε ως προς το CCCME η προβλεπόμενη στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋπόθεση ότι η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής πρέπει να αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά. Κατά την Επιτροπή, το αν μια οντότητα νομιμοποιείται ενεργητικώς να προσφύγει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν εξαρτάται από το αν της έχει αναγνωριστεί η ιδιότητα της αντιπροσωπευτικής ένωσης στη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, αλλά από τους κανόνες που διέπουν το ζήτημα. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να εκτιμήσει το ίδιο κατά πόσον το CCCME πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτική ένωση σύμφωνα με τον βασικό κανονισμό, και είχε, ως εκ τούτου, ενεργητική νομιμοποίηση να προσφύγει ιδίω ονόματι.
46
Οι παρεμβαίνουσες συμμερίζονται τα επιχειρήματα της Επιτροπής και ισχυρίζονται ότι το CCCME δεν είναι αντιπροσωπευτική ένωση των Κινέζων παραγωγών-εισαγωγέων του επίμαχου προϊόντος, αλλά μια οντότητα μέσω της οποίας η Κινεζική Κυβέρνηση ελέγχει αυτούς τους παραγωγούς-εισαγωγείς. Ειδικότερα, το CCCME ενεργεί υπό την εποπτεία, τη διαχείριση και την επιχειρηματική καθοδήγηση του Υπουργείου Πολιτικών Υποθέσεων και του Υπουργείου Εμπορίου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
47
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το CCCME είναι αντιπροσωπευτική ένωση, άρα και ενδιαφερόμενο μέρος, κατά την έννοια του βασικού κανονισμού. Θεωρήθηκε μάλιστα ως τέτοιο από την Επιτροπή τόσο κατά τη διάρκεια της έρευνας που κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού όσο και σε προγενέστερες έρευνες αντιντάμπινγκ. Για τους λόγους που εκτέθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ο επίδικος κανονισμός αφορά το CCCME άμεσα και ατομικά.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
48
Υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ εξαρτά το παραδεκτό προσφυγής που ασκείται από φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά πράξεως της οποίας δεν είναι αποδέκτης από την προϋπόθεση ότι αναγνωρίζεται στον προσφεύγοντα ενεργητική νομιμοποίηση, η οποία υφίσταται σε δύο περιπτώσεις. Αφενός, η προσφυγή μπορεί να ασκηθεί υπό την προϋπόθεση ότι η πράξη αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά. Αφετέρου, ο προσφεύγων μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά κανονιστικής πράξεως για την εφαρμογή της οποίας δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, εφόσον η πράξη τον αφορά άμεσα (απόφαση της 16ης Μαρτίου 2023, Επιτροπή κατά Jiangsu Seraphim Solar System και Συμβούλιο κατά Jiangsu Seraphim Solar System και Επιτροπής, C-439/20 P και C-441/20 P, EU:C:2023:211, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
49
Η Επιτροπή θεωρεί, στο πλαίσιο της ένστασης απαραδέκτου την οποία προβάλλει, ότι το Γενικό Δικαστήριο, εξετάζοντας την πρώτη από τις δύο προαναφερθείσες περιπτώσεις, έσφαλε κρίνοντας ότι παραδεκτώς το CCCME άσκησε προσφυγή ιδίω ονόματι προκειμένου να διαφυλάξει τα διαδικαστικά του δικαιώματα. Κατά την Επιτροπή, στις σκέψεις 52 έως 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο στήριξε την εκτίμησή του αναφορικά με την ενεργητική νομιμοποίηση του CCCME να προσφύγει ιδίω ονόματι στο γεγονός ότι η Επιτροπή είχε χορηγήσει στο CCCME τέτοια δικαιώματα στη διάρκεια της διαδικασίας αντιντάμπινγκ η οποία κατέληξε στην έκδοση του επίδικου κανονισμού. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο δεν ήλεγξε τη νομιμότητα της χορήγησης αυτής. Η χορήγηση διαδικαστικών δικαιωμάτων στο CCCME ήταν όμως παράνομη, διότι δεν πρόκειται για αντιπροσωπευτική ένωση κατά την έννοια του βασικού κανονισμού, αλλά για κινεζική προέκταση του κράτους.
50
Κατά πάγια νομολογία, πρόσωπα που δεν είναι αποδέκτες αποφάσεως δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι αυτή τα αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, παρά μόνον αν η απόφαση τα θίγει λόγω ορισμένων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους ή λόγω μιας πραγματικής κατάστασης η οποία τα διακρίνει από κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, τα εξατομικεύει κατά τρόπον ανάλογο προς εκείνον του αποδέκτη τέτοιας αποφάσεως (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψη 156 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Μεταξύ των προσώπων που μπορούν να εξατομικευθούν από πράξη της Ένωσης με τον ίδιο τρόπο όπως οι αποδέκτες αποφάσεως περιλαμβάνονται εκείνα τα οποία έχουν συμμετάσχει στη διαδικασία έκδοσης της πράξεως. Ωστόσο, το γεγονός ότι ένα πρόσωπο διαδραματίζει ρόλο στη διαδικασία έκδοσης τέτοιας πράξεως δεν είναι ικανό να το εξατομικεύσει σε σχέση με την πράξη αυτή παρά μόνο στην περίπτωση που η ενωσιακή νομοθεσία προβλέπει διαδικαστικές εγγυήσεις υπέρ του (πρβλ. απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 1983, Fediol κατά Επιτροπής, 191/82, EU:C:1983:259, σκέψη 31, και διάταξη της 17ης Φεβρουαρίου 2009, Galileo Lebensmittel κατά Επιτροπής, C-483/07 P, EU:C:2009:95, σκέψη 53). Πράγματι, το ακριβές εύρος του δικαιώματος προσφυγής ιδιώτη κατά πράξεως της Ένωσης εξαρτάται από τη νομική θέση η οποία καθορίζεται υπέρ του από το δίκαιο της Ένωσης με σκοπό την προστασία των έννομων συμφερόντων που αναγνωρίζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο (απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2019, Συμβούλιο κατά Growth Energy και Renewable Fuels Association, C-465/16 P, EU:C:2019:155, σκέψη 107 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52
Επομένως, τα διαδικαστικά δικαιώματα πρέπει να αναγνωρίζονται νομίμως στον ενδιαφερόμενο προκειμένου να μπορεί να γίνει δεκτό ότι τον αφορούν ατομικά και ότι παραδεκτώς ασκείται η προσφυγή του με αίτημα την ακύρωση πράξεως κατά την έκδοση της οποίας προσβλήθηκαν τα δικαιώματα αυτά.
53
Εν προκειμένω, με το υπόμνημα αντικρούσεως το οποίο κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή αμφισβήτησε το παραδεκτό της προσφυγής που άσκησε το CCCME προβάλλοντας προσβολή των διαδικαστικών του δικαιωμάτων, επικαλούμενη ότι δεν επρόκειτο για ενδιαφερόμενο μέρος στο οποίο ο βασικός κανονισμός παρέχει τέτοια δικαιώματα. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε, προκειμένου να εκτιμήσει το παραδεκτό της ασκηθείσας προσφυγής, να κρίνει αν ο βασικός κανονισμός παρείχε στο CCCME διαδικαστικά δικαιώματα.
54
Στις σκέψεις 53 έως 60 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε όμως ότι o επίδικος κανονισμός αφορούσε ατομικά το CCCME για τον λόγο ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση του κανονισμού, η Επιτροπή το είχε θεωρήσει ως ενδιαφερόμενο μέρος το οποίο εκπροσωπούσε, μεταξύ άλλων, τον κινεζικό κλάδο παραγωγής αντικειμένων χυτοσιδήρου, δεδομένου ότι του είχε παράσχει διαδικαστικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα πρόσβασης στον φάκελο της έρευνας, το δικαίωμα να του κοινοποιούνται τα προσωρινά και τα τελικά συμπεράσματα, το δικαίωμα να υποβάλει παρατηρήσεις επ’ αυτών και το δικαίωμα συμμετοχής σε δύο ακροάσεις που οργανώθηκαν στο πλαίσιο της προαναφερθείσας διαδικασίας.
55
Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να ελέγξει τη νομιμότητα της αναγνώρισης των διαδικαστικών αυτών δικαιωμάτων στο CCCME και ότι, ως εκ τούτου, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εξέταση του ζητήματος αν πληρούνταν στην περίπτωση του CCCME η προβλεπόμενη στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προϋπόθεση ότι η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής πρέπει να αφορά τον προσφεύγοντα ατομικά.
56
Η ως άνω διαπίστωση δεν αναιρείται από την κρίση που διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία, ακόμη και αν αποδεικνυόταν ότι η Επιτροπή είχε υποπέσει σε σφάλμα αναγνωρίζοντας τα εν λόγω δικαιώματα στο CCCME, το σφάλμα αυτό δεν μπορούσε να διαγράψει ό,τι αναγνωρίστηκε και χορηγήθηκε κατά τη διοικητική διαδικασία, ιδίως μάλιστα εφόσον, μετά την περάτωσή της, η Επιτροπή διατηρούσε τη δυνατότητα να ανακαλέσει τον επίδικο κανονισμό και να επαναλάβει τη διαδικασία διορθώνοντας το σφάλμα στο στάδιο στο οποίο διαπράχθηκε. Τούτο διότι οι αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται από την Επιτροπή στη διάρκεια διοικητικής διαδικασίας και η δυνατότητά της να τις διορθώσει δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα το να περιορίζεται η εξέταση, από τον ενωσιακό δικαστή, του παραδεκτού των προσφυγών που ασκούνται ενώπιόν του.
57
Την ίδια πλάνη περί το δίκαιο ενέχει η εξέταση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο με τις σκέψεις 71 έως 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ελέγχοντας την προϋπόθεση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ ότι η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής πρέπει να αφορά τον προσφεύγοντα άμεσα, δεδομένου ότι και αυτή η εξέταση στηρίζεται στην αναγνώριση, από την Επιτροπή, διαδικαστικών δικαιωμάτων στο CCCME κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας.
58
Εντούτοις, παρά τα νομικά αυτά σφάλματα, η προσφυγή την οποία άσκησε το CCCME θα είναι απαράδεκτη μόνον αν διαπιστωθεί ότι δεν μπορούσαν νομίμως να αναγνωριστούν στο CCCME τα εν λόγω διαδικαστικά δικαιώματα. Επομένως, είναι απαραίτητο να εξεταστεί αν, δυνάμει του βασικού κανονισμού, τα δικαιώματα αυτά έπρεπε να χορηγηθούν στο CCCME.
59
Το CCCME θεωρεί συναφώς ότι ο βασικός κανονισμός τού παρέχει τέτοια δικαιώματα, διότι πρόκειται για αντιπροσωπευτική ένωση εισαγωγέων ή εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος.
60
Μολονότι το άρθρο 5, παράγραφος 11, το άρθρο 6, παράγραφος 7, το άρθρο 20, παράγραφοι 1 και 2, καθώς και το άρθρο 21, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού παρέχουν ορισμένα διαδικαστικά δικαιώματα στις αντιπροσωπευτικές ενώσεις των εισαγωγέων και εξαγωγέων του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, ο κανονισμός δεν ορίζει την έννοια «αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή εξαγωγέων», η οποία απαντά στις διατάξεις αυτές.
61
Συνεπώς, κατά πάγια νομολογία, η έννοια πρέπει να ερμηνευθεί λαμβανομένων υπόψη όχι μόνον του γράμματος των διατάξεων στις οποίες απαντά, αλλά και του πλαισίου όπου αυτές εντάσσονται καθώς των σκοπών που επιδιώκονται από τη ρύθμιση της οποίας αποτελούν μέρος [πρβλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου (Επηρεασμός τρίτου κράτους), C-872/19 P, EU:C:2021:507, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Επιπλέον, λόγω του ότι οι διεθνείς συμφωνίες οι οποίες συνάπτονται από την Ένωση υπερέχουν έναντι των διατάξεων του παράγωγου ενωσιακού δικαίου, η έννοια πρέπει να ερμηνευθεί, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπο που να συνάδει με τις συμφωνίες αυτές, μεταξύ των οποίων καταλέγεται και η Συμφωνία αντιντάμπινγκ (πρβλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Yieh United Steel κατά Επιτροπής, C-79/20 P, EU:C:2022:305, σκέψη 101 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
62
Βάσει γραμματικής ερμηνείας, η έννοια «αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή εξαγωγέων» υποδηλώνει μια οργάνωση προσώπων που εκπροσωπεί τους εισαγωγείς ή τους εξαγωγείς γενικώς.
63
Εξ αυτού συνάγεται, κατά πρώτον, ότι η έννοια δεν υποδηλώνει πρόσωπα ή οντότητες που εκπροσωπούν συμφέροντα άλλα από εκείνα των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων, όπως, ειδικότερα, κρατικά συμφέροντα. Το ως άνω συμπέρασμα επιβεβαιώνεται από τη συστηματική ερμηνεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η έννοια. Πράγματι, το άρθρο 5, παράγραφος 11, το άρθρο 6, παράγραφος 7, και το άρθρο 20, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού αναφέρεται σε «αντιπροσωπευτικές ενώσεις των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων», από τη μία πλευρά, και σε «αρχές» ή σε «εκπροσώπους» της χώρας εξαγωγής, από την άλλη πλευρά, ως διακριτά ενδιαφερόμενη μέρη σε μια διαδικασία αντιντάμπινγκ.
64
Υπέρ του ίδιου συμπεράσματος συνηγορεί και η τελολογική ερμηνεία, καθώς σκοπός του βασικού κανονισμού είναι να έχει η Επιτροπή την ευχέρεια να επιβάλλει κατάλληλους δασμούς αντιντάμπινγκ τηρώντας την αρχή της χρηστής διοίκησης. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού, η Επιτροπή πρέπει να είναι σε θέση να γνωρίζει τις απόψεις των διαφόρων ενδιαφερομένων μερών που συμμετέχουν σε κάθε διαδικασία αντιντάμπινγκ. Στην αιτιολογική σκέψη 12 του βασικού κανονισμού επισημαίνεται, στο πνεύμα αυτό, ότι θα πρέπει να παραχωρείται στα ενδιαφερόμενα μέρη ευρεία δυνατότητα να υποβάλουν κάθε συναφές αποδεικτικό στοιχείο και να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Τα δε αποδεικτικά στοιχεία που μπορούν να υποβληθούν από τις αντιπροσωπευτικές ενώσεις των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων και από τους εκπροσώπους της χώρας εξαγωγής δεν συμπίπτουν κατ’ ανάγκην. Οι μεν ενώσεις προασπίζονται τα εμπορικά και βιομηχανικά συμφέροντα των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων, οι δε εκπρόσωποι προάγουν τα πολιτικά και διπλωματικά συμφέροντα της χώρας εξαγωγής.
65
Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή συνάδει με το άρθρο 6.11 της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο άρθρο διακρίνει, μεταξύ των διαφόρων ενδιαφερομένων μερών στα οποία αναφέρεται η εν λόγω Συμφωνία, τις κυβερνήσεις των κρατών εξαγωγής που είναι συμβαλλόμενα μέρη της από τις επαγγελματικές, εμπορικές ή βιομηχανικές ενώσεις, η πλειονότητης των μελών των οποίων εξάγουν ή εισάγουν το προϊόν που αποτελεί το αντικείμενο έρευνας αντιντάμπινγκ.
66
Από την επιλογή του ενωσιακού νομοθέτη να προχωρήσει σε διάκριση μεταξύ, αφενός, των αντιπροσωπευτικών ενώσεων εισαγωγέων ή εξαγωγέων και, αφετέρου, των αρχών και των εκπροσώπων της χώρας εξαγωγής συνάγεται ότι, για να μπορεί να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτική ένωση κατά την έννοια των διατάξεων που μνημονεύονται στη σκέψη 63 της παρούσας αποφάσεως, η οντότητα η οποία παρουσιάζεται ως τέτοια δεν πρέπει να υπόκειται σε παρεμβάσεις από το κράτος εξαγωγής, αλλά, αντιθέτως, να απολαύει της αναγκαίας ανεξαρτησίας έναντί του ώστε να είναι σε θέση να ενεργεί πράγματι υπό την ιδιότητα του εκπροσώπου των γενικών και συλλογικών συμφερόντων των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων και όχι ως εντολοδόχος του κράτους αυτού.
67
Η ανεξαρτησία των αντιπροσωπευτικών ενώσεων στις οποίες αναφέρεται ο βασικός κανονισμός απηχεί εκείνη που αναγνωρίζεται στις ενώσεις δυνάμει της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι, όπως ορίζεται στο άρθρο 12 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου αναγνωρίζεται το δικαίωμα των ενώσεων να ασκούν τις δραστηριότητές τους και να λειτουργούν χωρίς αδικαιολόγητη κρατική ανάμειξη [πρβλ. απόφαση της 18ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Διαφάνεια των ενώσεων), C-78/18, EU:C:2020:476, σκέψεις 110 έως 113]. Η σύγκλιση αυτή περιορίζεται πάντως στην απουσία ανάμειξης του οικείου κράτους η οποία μπορεί να υπονομεύει την εκπροσώπηση, από την αντίστοιχη ένωση, των γενικών και συλλογικών συμφερόντων των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων, δεδομένου ότι ο βασικός κανονισμός αποσκοπεί στη μεταφορά των κανόνων της Συμφωνίας αντιντάμπινγκ, η οποία έχει, με τη σειρά της, ως σκοπό να προάγει το παγκόσμιο εμπόριο, και όχι την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι.
68
Κατά δεύτερον, από την προεκτεθείσα στις σκέψεις 62 και 63 της παρούσας αποφάσεως γραμματική και συστηματική ερμηνεία της έννοιας «αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή εξαγωγέων» προκύπτει ότι ο σκοπός μιας τέτοιας ένωσης πρέπει να περιλαμβάνει την εκπροσώπηση των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του προϊόντος που αποτελεί το αντικείμενο της έρευνας αντιντάμπινγκ. Η εκπροσώπηση προϋποθέτει ότι υπάρχει, μεταξύ των μελών της ένωσης, μεγάλος αριθμός εισαγωγέων ή εξαγωγέων του προϊόντος. Επιπλέον, απαιτείται οι εισαγωγές ή οι εξαγωγές του προϊόντος από τα μέλη αυτά να είναι σημαντικές, ώστε η ένωση να αποτυπώνει τα χαρακτηριστικά της δραστηριότητας των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του ίδιου αυτού προϊόντος γενικώς.
69
Η ως άνω ερμηνεία επιβεβαιώνεται από τον προεκτεθέντα στη σκέψη 64 της παρούσας αποφάσεως σκοπό του βασικού κανονισμού, προς επίτευξη του οποίου απαιτείται οι αντιπροσωπευτικές ενώσεις των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων να συμμετέχουν στη διαδικασία αντιντάμπινγκ ως ενδιαφερόμενη μέρη. Πράγματι, τέτοιες ενώσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν έννομο συμφέρον μόνον υπό την προϋπόθεση ότι είναι όντως αντιπροσωπευτικές των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ.
70
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο όρος «αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή εξαγωγέων» κατά την έννοια του βασικού κανονισμού υποδηλώνει μια οργάνωση της οποίας ο σκοπός περιλαμβάνει την εκπροσώπηση των συλλογικών και γενικών συμφερόντων των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ, όπερ προϋποθέτει ότι η οργάνωση, αφενός, απολαύει ανεξαρτησίας έναντι των κρατικών αρχών προκειμένου να είναι σε θέση να εξασφαλίζει την εκπροσώπηση αυτή και, αφετέρου, περιλαμβάνει μεταξύ των μελών της μεγάλο αριθμό εισαγωγέων ή εξαγωγέων του προϊόντος, των οποίων οι εισαγωγές ή οι εξαγωγές είναι σημαντικές.
71
Εφόσον εναπόκειται στον προσφεύγοντα να αποδείξει ότι έχει ενεργητική νομιμοποίηση, το CCCME όφειλε, εν προκειμένω, να τεκμηριώσει ότι ήταν αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος.
72
Το CCCME ισχυρίστηκε συναφώς, με το δικόγραφο της προσφυγής του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι αριθμούσε μεταξύ των μελών του 19 εισαγωγείς‑εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος, στους οποίους επιβλήθηκαν δασμοί αντιντάμπινγκ με τον επίδικο κανονισμό. Περαιτέρω, από το καταστατικό του CCCME προκύπτει ότι πρόκειται για κοινωνική οργάνωση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα την οποία συγκρότησαν οικειοθελώς επιχειρήσεις και οικονομικοί φορείς καταχωρισμένοι στην Κίνα και δραστηριοποιούμενοι στις εισαγωγές και τις εξαγωγές, στις επενδύσεις και στη συνεργασία στον τομέα των μηχανικών και ηλεκτρονικών προϊόντων (άρθρο 2) και της οποίας ο σκοπός είναι, μεταξύ άλλων, να προστατεύει τα δικαιώματα και τα έννομα συμφέροντα των μελών της καθώς και να προάγει την υγιή ανάπτυξη του κλάδου παραγωγής μηχανικών και ηλεκτρονικών προϊόντων (άρθρο 3). Κατά συνέπεια, το CCCME, αφενός, περιλαμβάνει μεταξύ των μελών του εξαγωγείς του προϊόντος που αποτελεί αντικείμενο ντάμπινγκ και, αφετέρου, είναι εξουσιοδοτημένο να προστατεύει τα συμφέροντά τους.
73
Όπως όμως επισημαίνει η Επιτροπή, στο καταστατικό του CCCME αναγράφεται ότι η οργάνωση τελεί υπό την εποπτεία, τη διαχείριση και την εμπορική καθοδήγηση δύο υπουργείων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (άρθρο 4) και ότι ασκεί τις σχετικές δραστηριότητές της σε συμφωνία με τους διορισμούς και τις άδειες της Κινεζικής Κυβερνήσεως (άρθρο 6, παράγραφος 2). Τα στοιχεία αυτά πιστοποιούν ότι το CCCME δεν διαθέτει επαρκή ανεξαρτησία έναντι των κινεζικών κρατικών οργάνων ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ως «αντιπροσωπευτική ένωση» των εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος.
74
Πέραν τούτου, το CCCME δεν αποδεικνύει ότι είναι, ως οργάνωση, αντιπροσωπευτική των εισαγωγέων ή των εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή επισήμανε ότι το CCCME δραστηριοποιούνταν σε όλους τους τομείς που σχετίζονταν με μηχανικά και ηλεκτρονικά προϊόντα και ότι αριθμούσε περισσότερα από 10000 μέλη. Επιπλέον, απαντώντας στη διάρκεια της ίδιας διαδικασίας στην ένσταση της Επιτροπής ότι η οργάνωση δεν αντιπροσώπευε ικανό αριθμό εισαγωγέων-εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος, το CCCME περιορίστηκε να αναφερθεί, πρώτον, στην αιτιολογική σκέψη 25 του επίδικου κανονισμού όπου η Επιτροπή είχε κρίνει ότι η οργάνωση εκπροσωπούσε, μεταξύ άλλων, τον κινεζικό κλάδο παραγωγής αντικειμένων χυτοσιδήρου και, δεύτερον, στα στοιχεία τα οποία περιέχονταν στο παράρτημα A.4 του δικογράφου της προσφυγής του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και αποδείκνυαν ότι 19 εισαγωγείς-εξαγωγείς του επίμαχου προϊόντος ήταν μέλη του, υποστηρίζοντας ότι ο αριθμός αυτός ήταν ικανός. Εξάλλου, σε απάντησή τους προς τις ερωτήσεις του Δικαστηρίου, οι αναιρεσείοντες δήλωσαν ότι είχαν αποστείλει στην Επιτροπή κατάλογο 58 Κινέζων εισαγωγέων-εξαγωγέων χυτοσιδήρου που ήταν μέλη του CCCME. Εντούτοις, ο κατάλογος αυτός δεν έχει προσκομιστεί ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων και οι αναιρεσείοντες δεν προσδιόρισαν την ποσότητα των επίμαχων προϊόντων που εξάγονται από τα συγκεκριμένα μέλη της οργάνωσης. Επομένως, το CCCME δεν απέδειξε ούτε ότι περιελάμβανε μεταξύ των μελών του μεγάλο αριθμό εισαγωγέων ή εξαγωγέων του επίμαχου προϊόντος ούτε ότι οι εξαγωγές του προϊόντος αυτού από τα μέλη του ήταν σημαντικές.
75
Ως εκ τούτου, το CCCME δεν διέθετε ενεργητική νομιμοποίηση δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, όπερ σημαίνει ότι η προσφυγή την οποία άσκησε ιδίω ονόματι έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη και ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τους λόγους ακυρώσεως που αφορούσαν προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων του CCCME και προβλήθηκαν προς στήριξη της προσφυγής.
2.
Επί της εξουσίας του CCCME να εκπροσωπεί δικαστικώς τα μέλη του
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
76
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, στις σκέψεις 98 έως 103 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι δεν είναι αναγκαίο μια ένωση να είναι οργανωμένη δημοκρατικά προκειμένου να μπορεί να ενεργήσει δικαστικώς εξ ονόματος των μελών της. Κατά την άποψή της, δεν είναι δυνατόν μια επαγγελματική οργάνωση να είναι προέκταση του κράτους οργανωμένη βάσει μονοκομματικού κομμουνιστικού καθεστώτος, διότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η ένωση οφείλει να προασπίσει τα συμφέροντα των μελών της, όπως καθορίζονται δημοκρατικώς από αυτά τα μέλη, έναντι του κράτους του οποίου η ίδια αποτελεί προέκταση. Η ιδέα ότι μια επαγγελματική ένωση ανήκει στο κράτος και ταυτοχρόνως προασπίζεται τα συλλογικά συμφέροντα των μελών της έναντι του κράτους αυτού είναι αντίθετη προς τις κοινές στα κράτη μέλη θεμελιώδεις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Εξάλλου, δεν επιτρέπεται να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες της χώρας στην οποία έχει ιδρυθεί η ένωση, διότι κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στην αρχή την οποία καθιερώνει το άρθρο 3, παράγραφος 5, ΣΕΕ, όπου ορίζεται ότι η Ένωση, στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, προβάλλει και προωθεί τις αξίες της.
77
Το CCCME αμφισβητεί την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
78
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 98 έως 103 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως απέρριψε την ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής κατά το μέρος που είχε ασκηθεί από το CCCME εξ ονόματος των μελών του. Ειδικότερα, κατά την Επιτροπή, εφόσον το CCCME αποτελεί προέκταση του κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και δεν είναι οργανωμένο δημοκρατικά, δεν μπορούσε παραδεκτώς να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως εξ ονόματος των μελών του.
79
Επισημαίνεται κατ’ αρχάς ότι το ζήτημα αν μια ένωση μπορεί να εκπροσωπήσει τα μέλη της στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων είναι διαφορετικό από το ζήτημα αν πρόκειται για «αντιπροσωπευτική ένωση των εισαγωγέων ή εξαγωγέων» κατά την έννοια του βασικού κανονισμού.
80
Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ένωση επιφορτισμένη με την υπεράσπιση των συλλογικών συμφερόντων ορισμένων επιχειρήσεων μπορεί κατ’ αρχήν να ασκήσει παραδεκτώς προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ μόνον εφόσον μπορεί να προβάλει ίδιο συμφέρον ή εφόσον οι επιχειρήσεις τις οποίες εκπροσωπεί ή ορισμένες εξ αυτών νομιμοποιούνται ενεργητικώς να ασκήσουν ατομικά προσφυγή (πρβλ. απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C-384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 87 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
81
Επομένως, είναι παραδεκτή, βάσει της προαναφερθείσας διατάξεως, προσφυγή που ασκείται από ένωση η οποία ενεργεί για λογαριασμό και στη θέση ενός ή πλειόνων μελών της που θα μπορούσαν να ασκήσουν ατομικά παραδεκτή προσφυγή (απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2008, British Aggregates κατά Επιτροπής, C-487/06 P, EU:C:2008:757, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
82
Όπως ορθώς τόνισε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 84 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η δυνατότητα που αναγνωρίζεται στις ενώσεις να ενεργούν δικαστικώς εξ ονόματος των μελών τους αποσκοπεί στην αποτελεσματικότερη απονομή της δικαιοσύνης καθώς αποφεύγεται η άσκηση μεγάλου αριθμού προσφυγών κατά των ίδιων πράξεων από τα μέλη της ένωσης.
83
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι, για να μπορεί μια ένωση να προσφύγει νομίμως ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων, πρέπει, πρώτον, τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα εξ ονόματος των οποίων ενεργεί να καταλέγονται μεταξύ των μελών της, δεύτερον, να έχει την εξουσία να ενεργήσει δικαστικώς εξ ονόματός τους, τρίτον, να ασκεί την προσφυγή στο δικό τους όνομα, τέταρτον, τουλάχιστον ένα εκ των μελών εξ ονόματος των οποίων ενεργεί να μπορούσε να ασκήσει και το ίδιο παραδεκτή προσφυγή και, πέμπτον, τα μέλη εξ ονόματος των οποίων ενεργεί να μην έχουν ασκήσει παράλληλα προσφυγή ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων.
84
Αντιθέτως προς τα όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, για να μπορεί μια ένωση να εκπροσωπήσει δικαστικώς τα μέλη της, δεν απαιτείται, πέραν των πέντε προϋποθέσεων που εκτέθηκαν στην αμέσως προηγούμενη σκέψη, η ένωση να είναι οργανωμένη δημοκρατικά. Πράγματι, εξετάζοντας την έννοια «νομικό πρόσωπο» στο πλαίσιο του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια καλύπτει τόσο τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου όσο και τους δημόσιους φορείς και τα τρίτα κράτη, χωρίς να αναφέρει ή να λαμβάνει υπόψη τη δημοκρατική τους οργάνωση [πρβλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2021, Βενεζουέλα κατά Συμβουλίου (Επηρεασμός τρίτου κράτους), C-872/19 P, EU:C:2021:507, σκέψεις 41 έως 52]. Συνεπώς, η ενεργητική νομιμοποίηση αυτών των προσώπων, φορέων και κρατών δυνάμει της εν λόγω διατάξεως δεν εξαρτάται από την ύπαρξη τέτοιας δημοκρατικής οργάνωσης.
85
Συνακόλουθα, στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς με αντικείμενο την ακύρωση κανονισμού με τον οποίο επιβάλλεται οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί, όπως ορθώς υπογράμμισε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το γεγονός ότι ορισμένα μέλη μιας ένωσης δεν έχουν δικαίωμα ψήφου ή άλλο μέσο για να προβάλουν τα συμφέροντά τους εντός της ένωσης δεν αρκούσε για να διαπιστωθεί ότι η ένωση δεν μπορούσε να εκπροσωπήσει τα αντίστοιχα μέλη της. Ως εκ τούτου, το γεγονός αυτό δεν εμπόδιζε την ένωση να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως εξ ονόματος των προαναφερθέντων μελών της (πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2019, Συμβούλιο κατά Growth Energy και Renewable Fuels Association, C-465/16 P, EU:C:2019:155, σκέψεις 120 έως 125).
86
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 98 έως 103 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ενεργητική νομιμοποίηση μιας ένωσης προς άσκηση προσφυγής εξ ονόματος των μελών της δεν εξαρτάται από οποιαδήποτε προϋπόθεση συνδεόμενη με «τον αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα της ένωσης κατά την έννοια της κοινής νομικής παραδόσεως των κρατών μελών» και άρα, κατ’ ουσίαν, με τον δημοκρατικό χαρακτήρα της οργάνωσής της.
87
Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέα η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή ως προς την προσφυγή που άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου το CCCME εξ ονόματος των μελών του.
3.
Επί του νομοτύπου των εντολών που έδωσαν οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες στους δικηγόρους τους
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
88
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, στις σκέψεις 133 έως 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας παραδεκτή την προσφυγή κατά το μέρος που ασκήθηκε από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες, ενώ η ίδια είχε αμφισβητήσει το νομότυπο των εντολών που αυτές είχαν δώσει στους δικηγόρους τους. Κατά την Επιτροπή, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου με την αιτιολογία ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του δεν απαιτούσε πλέον να αποδεικνύεται ότι η εντολή προς τον δικηγόρο έχει δοθεί προσηκόντως από ειδικώς εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο. Σε περίπτωση τέτοιας ένστασης, η υποχρέωση του Γενικού Δικαστηρίου να ελέγξει την εντολή απορρέει από το άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
89
Οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν την επιχειρηματολογία της Επιτροπής.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
90
Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η προσφυγή ήταν απαράδεκτη κατά το μέρος που ασκήθηκε από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες, δεδομένου ότι οι εντολές εκπροσώπησης προς τους δικηγόρους τους ήταν παράτυπες και ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να απορρίψει τη σχετική ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή, στηριζόμενο στην αιτιολογία ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του δεν απαιτούσε να αποδειχθεί ότι οι εντολές είχαν καταρτιστεί από ειδικώς εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο
91
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, βάσει του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή και στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, τα νομικά πρόσωπα, όπως οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες, μπορούν να προσφύγουν ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων μόνον αν εκπροσωπούνται από δικηγόρο που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλόμενου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3).
92
Όσον αφορά την εντολή τέτοιων νομικών προσώπων προς τον δικηγόρο τους, το άρθρο 51, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου ορίζει ότι οι δικηγόροι οφείλουν, όταν εκπροσωπούν νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, να καταθέσουν στη Γραμματεία εντολή του εκπροσωπούμενου. Αντιθέτως προς ό,τι ίσχυε βάσει του Κανονισμού Διαδικασίας ως είχε πριν από την 1η Ιουλίου 2015, η ως άνω διάταξη δεν προβλέπει υποχρέωση του νομικού προσώπου να προσκομίσει αποδεικτικό από το οποίο να προκύπτει ότι η εντολή που δόθηκε προς τον δικηγόρο του καταρτίστηκε νομοτύπως από ειδικώς εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο.
93
Το γεγονός ότι το άρθρο 51, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν προβλέπει τέτοια υποχρέωση δεν απαλλάσσει όμως το Γενικό Δικαστήριο από το να ελέγξει το νομότυπο της σχετικής εντολής σε περίπτωση αμφισβήτησής του. Πράγματι, το γεγονός ότι, κατά το στάδιο της κατάθεσης της προσφυγής του, ο προσφεύγων δεν οφείλει να προσκομίσει αποδεικτικό στοιχείο δεν επηρεάζει την υποχρέωση του διαδίκου αυτού να έχει νομοτύπως εξουσιοδοτήσει τον δικηγόρο του να τον εκπροσωπήσει δικαστικώς. Η ελάφρυνση των αποδεικτικών απαιτήσεων κατά τον χρόνο κατάθεσης της προσφυγής δεν ασκεί επιρροή επί της ουσιαστικής προϋπόθεσης ότι οι προσφεύγοντες πρέπει να έχουν δώσει προσηκόντως εντολή εκπροσώπησης στους δικηγόρους τους. Συνακόλουθα, σε περίπτωση αμφισβήτησης του νομοτύπου της εντολής που έχει δώσει διάδικος στον δικηγόρο του, ο διάδικος υποχρεούται να αποδείξει ότι η εντολή ήταν νομότυπη (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 1965, Barge κατά Ανωτάτης Αρχής, 14/64, EU:C:1965:13, σ. 10).
94
Συνεπώς, όπως παρατήρησε κατ’ ουσίαν η γενική εισαγγελέας στα σημεία 120 και 121 των προτάσεών της, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, με τη σκέψη 136 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, εφόσον ο Κανονισμός Διαδικασίας του δεν απαιτούσε πλέον να αποδειχθεί ότι η εντολή προς τον δικηγόρο δόθηκε προσηκόντως από ειδικώς εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο, ήταν απορριπτέα η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή αμφισβητώντας το νομότυπο των εντολών που είχαν δώσει οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες στους δικηγόρους τους.
95
Επομένως, πρέπει να κριθεί το παραδεκτό της προσφυγής κατά το μέρος που ασκήθηκε από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες.
96
Διαπιστώνεται επ’ αυτού ότι, προς στήριξη της ένστασης απαραδέκτου, η Επιτροπή επικαλείται, αφενός, το ότι ορισμένοι υπογράφοντες τις επίμαχες εντολές δεν έχουν προσδιορίσει την ιδιότητά τους και δεν έχουν επισυνάψει έγγραφα που να πιστοποιούν ότι έχουν εξουσία υπογραφής τέτοιων πράξεων, καθώς και, αφετέρου, το ότι ορισμένα από τα πρόσωπα τα οποία υπέγραψαν τις εντολές αυτές με την ιδιότητα του διευθύνοντος συμβούλου, του γενικού διευθυντή, του οικονομικού ελεγκτή ή του διευθυντή, δεν τεκμηρίωσαν ότι, δυνάμει του κινεζικού δικαίου, είχαν εξουσιοδότηση να υπογράψουν τέτοιες εντολές.
97
Μολονότι όμως τα ενωσιακά δικαιοδοτικά όργανα πρέπει να απαιτούν από τον διάδικο να αποδείξει το νομότυπο της εντολής που έχει δώσει στον δικηγόρο του, σε περίπτωση αμφισβήτησής του από τον αντίδικο, η απαίτηση αυτή επιβάλλεται μόνον εφόσον η αμφισβήτηση ερείδεται σε αρκούντως συγκεκριμένες και σαφείς ενδείξεις.
98
Εν προκειμένω, η Επιτροπή δεν αναφέρεται σε τέτοιες ενδείξεις. Πράγματι, δεν συνιστά τέτοια ένδειξη το ότι ορισμένοι υπογράφοντες τις επίμαχες εντολές δεν προσδιορίζουν την ιδιότητά τους ή το ότι, όταν την προσδιορίζουν δεν τεκμηριώνουν ότι, δυνάμει του κινεζικού δικαίου, είχαν εξουσιοδότηση να τις υπογράψουν.
99
Ως εκ τούτου, είναι απορριπτέα η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή ως προς την προσφυγή κατά το μέρος που ασκήθηκε από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες.
4.
Συμπεράσματα επί του παραδεκτού της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
100
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου είναι παραδεκτή κατά το μέρος που ασκήθηκε από το CCCME εξ ονόματος των μελών του και από τις λοιπές εννέα αναιρεσείουσες. Αντιθέτως, δεδομένου ότι το CCCME δεν είχε ενεργητική νομιμοποίηση δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η προσφυγή είναι απαράδεκτη κατά το μέρος που ασκήθηκε από το CCCME ιδίω ονόματι. Κατά συνέπεια, κακώς το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε την προσφυγή κατά το μέρος της με το οποίο το CCCME επικαλέστηκε προσβολή των διαδικαστικών του δικαιωμάτων, όπερ σημαίνει ότι οι σχετικοί λόγοι της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι.
Β. Επί της ουσίας
1.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
101
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος χωρίζεται σε δύο σκέλη, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι, στις σκέψεις 152 έως 211 και 398 έως 403 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλματα κατά την εκτίμηση του όγκου των εισαγωγών που έπρεπε να ληφθούν υπόψη προκειμένου να προσδιοριστεί η ζημία, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού.
102
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε την προσέγγιση της Επιτροπής, κατά την οποία, εν προκειμένω, η ζημία μπορούσε να υπολογιστεί προεκβάλλοντας τον απόλυτο και τον σχετικό όγκο εισαγωγών για τα έτη και τις χώρες αναφοράς σε μεταγενέστερα έτη και άλλες χώρες. Η προεκβολή αυτή στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο όγκος και οι τιμές αναφοράς δεν θα άλλαζαν μέσα στον χρόνο και από χώρα σε χώρα, η οποία δεν είναι, κατά την άποψή τους, ούτε εύλογη ούτε πειστική ούτε δικαιολογημένη.
103
Πιο συγκεκριμένα, κατά τις αναιρεσείουσες, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα, με τη σκέψη 194 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αναφερόμενο στο γεγονός ότι ελήφθησαν υπόψη τα δεδομένα αναφοράς για να απορρίψει το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως χωρίς να αναλύσει το ζήτημα της παρέκτασής τους σε άλλα έτη και σε άλλες χώρες. Μια τέτοια προσέγγιση δεν βασίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία όπως απαιτεί το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Η παραδοχή της Επιτροπής ότι δεν θα σημειωνόταν εξέλιξη στις εισαγωγές είναι παράλογη, δεδομένου ότι η αναφορά στα δεδομένα εισαγωγών γίνεται ακριβώς για να αξιολογηθούν αυτή η εξέλιξη και οι διαφορές μεταξύ των οικείων χωρών.
104
Επιπλέον, στη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο φέρεται να έσφαλε κρίνοντας ότι τα κινεζικά δεδομένα εισαγωγών τα οποία είχαν προσκομιστεί από το CCCME στερούνταν σημασίας. Κατά τις αναιρεσείουσες, ο εγγενώς μη εύλογος χαρακτήρας της παραδοχής της Επιτροπής, σε συνδυασμό με τα κινεζικά δεδομένα εισαγωγών, τα οποία τεκμηριώνουν την έλλειψη αξιοπιστίας της συγκεκριμένης παραδοχής, αποδεικνύουν ότι τα δεδομένα που ελήφθησαν υπόψη από την Επιτροπή δεν αποτελούν θετικά αποδεικτικά στοιχεία, κατά την έννοια του προαναφερθέντος άρθρου 3, παράγραφος 2. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα ισοδυναμούμε με επιβολή παράλογου βάρους απόδειξης.
105
Στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες θεωρούν ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως παρέλειψε να διαπιστώσει ότι η Επιτροπή δεν είχε εξετάσει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία, ως όφειλε να πράξει δυνάμει της αρχής της χρηστής διοίκησης και του καθήκοντος μέριμνας, καθώς και των υποχρεώσεων που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφοι 2, 3 και 5 έως 7, του βασικού κανονισμού. Κατά την άποψή τους, το Γενικό Δικαστήριο δεν επιτρεπόταν να αναγνωρίσει όρια στην υποχρέωση της Επιτροπής να λάβει υπόψη όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες επικαλούμενο, αφενός, τη δέσμευσή της να τηρήσει τις διαδικαστικές προθεσμίες και, αφετέρου, το γεγονός ότι η τήρηση της υποχρέωσης αυτής θα έπρεπε να μπορεί να οδηγήσει, με αρκετά υψηλή πιθανότητα, σε πιο αξιόπιστα αποτελέσματα. Η υποχρέωση όμως της Επιτροπής να στηρίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και να λαμβάνει υπόψη όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες προς απόκτηση τέτοιων στοιχείων θεμελιώνει στοιχειώδη απαίτηση, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε προθεσμίας, και συνιστά, υπό την έννοια αυτή, απόλυτη υποχρέωση. Η ως άνω ερμηνεία επιβεβαιώνεται δε από τις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει το Δικαστήριο στη σκέψη 68 της αποφάσεως της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Bricmate (C-569/13, EU:C:2015:572).
106
Συνεπώς, στη σκέψη 200 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη το κατά πόσον τα δεδομένα τα οποία θα μπορούσαν θεωρητικώς να αποκαλυφθούν ήταν αρκετά πιθανόν να οδηγήσουν σε πιο αξιόπιστα αποτελέσματα από εκείνα που προέκυψαν εντός των σχετικών προθεσμιών. Τούτο διότι, πρώτον, είναι δύσκολο, κατά τις αναιρεσείουσες, να στοιχειοθετηθεί τέτοιος βαθμός πιθανότητας προτού ληφθούν τα πρώτα αυτά αποτελέσματα και, δεύτερον, η μόνη εφαρμοστέα προθεσμία ως προς την απόκτηση δεδομένων σχετικών με τις εισαγωγής συνδέεται με τη συνολική διάρκεια της έρευνας, η οποία ανέρχεται σε δεκαπέντε μήνες.
107
Η εκτίμηση την οποία διατύπωσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 199 έως 202 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως αντιβαίνει στην υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάζει αυτεπαγγέλτως όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, δεδομένου ότι καταλήγει στο να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να πράξει απολύτως τίποτα για να εκπληρώσει την υποχρέωσή της να ανατρέξει σε όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, με την αιτιολογία ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυσανάλογο. Οι αναιρεσείοντες βάλλουν επίσης κατά της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 205 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, σύμφωνα με την οποία η Επιτροπή δεν όφειλε να απευθύνει αίτημα παροχής πληροφοριών στις τελωνειακές αρχές για τον λόγο ότι τούτο θα συνεπαγόταν μεγάλο φόρτο εργασίας και θα απαιτούσε σημαντικό χρόνο. Κατά τις αναιρεσείουσες, τυχόν τεκμήριο ότι μια τέτοια απαίτηση είναι δυσανάλογη θα στερούσε παντελώς από το άρθρο 6, παράγραφοι 3 και 4, του βασικού κανονισμού το νόημά του.
108
Αντιθέτως προς τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις 205 και 206 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η εξέταση όλων των συναλλαγών που έχουν διενεργηθεί στη διάρκεια δύο συγκεκριμένων περιόδων, έστω και περιορισμένης διάρκειας, και για δύο συγκεκριμένες χώρες θα μπορούσε να παράσχει σημαντικές πληροφορίες αναφορικά με τον εύλογο και πειστικό χαρακτήρα της υπόθεσης ότι δεν θα υπήρχε εξέλιξη στις εισαγωγές μέσα στον χρόνο, αλλά και να καταστήσει δυνατή μια ακριβέστερη προεκβολή.
109
Στη σκέψη 209 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κακώς, ότι οι εισαγωγείς δεν προσκόμισαν σχετικές πληροφορίες. Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, πιο συγκεκριμένα, ότι η Επιτροπή ουδέποτε ζήτησε τις πληροφορίες αυτές, οι οποίες θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικές απ’ ό,τι η προεκβολή που πραγματοποιήθηκε ελλείψει τέτοιων πληροφοριών. Εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα κρίνοντας ότι οι επιλεγέντες εισαγωγείς δεν ήταν επαρκώς αντιπροσωπευτικοί του συνόλου των εισαγωγέων του επίμαχου προϊόντος, εφόσον αυτοί είχαν επιλεγεί βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 1, του βασικού κανονισμού.
110
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες αμφισβητούν την επιχειρηματολογία που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
1) Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
111
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα κρίνοντας ότι η Επιτροπή είχε δεόντως αποδείξει τον όγκο των εισαγωγών που αποτέλεσαν αντικείμενο ντάμπινγκ προκειμένου να προσδιορίσει τη ζημία, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 3 του βασικού κανονισμού.
112
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής και, ειδικότερα, σε ζητήματα μέτρων εμπορικής άμυνας, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια λόγω της πολυπλοκότητας των οικονομικών και πολιτικών καταστάσεων που καλούνται να εξετάσουν. Η ευρεία αυτή διακριτική ευχέρεια αφορά, μεταξύ άλλων, τον προσδιορισμό της ζημίας την οποία έχει υποστεί ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής στο πλαίσιο διαδικασίας αντιντάμπινγκ (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 35 και 36 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
113
Επομένως, κατά την άσκηση του ελέγχου του επί του ζητήματος, ο δικαστής πρέπει να περιοριστεί στο να εξακριβώσει ότι τηρήθηκαν οι διαδικαστικοί κανόνες, ότι τα πραγματικά περιστατικά που ελήφθησαν υπόψη ήταν ακριβή, ότι δεν υπήρξε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως των πραγματικών αυτών περιστατικών και ότι δεν συντρέχει περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Τούτο ισχύει ιδίως όσον αφορά τον καθορισμό των παραγόντων που προκάλεσαν ζημία στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, στο πλαίσιο έρευνας αντιντάμπινγκ (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 36 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
114
Ο δε έλεγχος, από το Γενικό Δικαστήριο, των αποδεικτικών στοιχείων επί των οποίων τα θεσμικά όργανα της Ένωσης στήριξαν τις διαπιστώσεις τους δεν συνιστά νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που υποκαθιστά εκείνη των θεσμικών οργάνων. Ο έλεγχος αυτός δεν θίγει την ευρεία διακριτική τους ευχέρεια στον τομέα της εμπορικής πολιτικής, αλλά περιορίζεται στη διαπίστωση του αν τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία είναι ικανά να στηρίξουν τα συμπεράσματα στα οποία έχουν καταλήξει τα θεσμικά όργανα. Συνεπώς, το Γενικό Δικαστήριο οφείλει όχι μόνο να βεβαιώνεται για την ακρίβεια των αποδεικτικών στοιχείων των οποίων γίνεται επίκληση, για την αξιοπιστία και για τη συνοχή τους, αλλά οφείλει επίσης να ελέγχει αν τα στοιχεία αυτά αποτελούν το σύνολο των κρίσιμων στοιχείων που πρέπει να ληφθούν συναφώς υπόψη για την εκτίμηση μιας σύνθετης κατάστασης και αν είναι ικανά να θεμελιώσουν τα συμπεράσματα τα οποία συνήχθησαν εξ αυτών (απόφαση της 28ης Απριλίου 2022, Yieh United Steel κατά Επιτροπής, C-79/20 P, EU:C:2022:305, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
115
Οι διάφορες αιτιάσεις τις οποίες προβάλλουν οι αναιρεσείοντες στο πλαίσιο του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να κριθούν με βάση τις ανωτέρω σκέψεις.
2) Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
116
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε «δικαιολογημένες» τις παραδοχές στις οποίες βασίστηκε η Επιτροπή για να υπολογίσει τον όγκο των εισαγωγών, καθώς και «εύλογες» και «πειστικές» τις εκτιμήσεις που απέρρεαν από τις παραδοχές αυτές. Κατά συνέπεια, κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε στηρίξει την εκτίμησή της ως προς τον όγκο των εισαγωγών σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία, όπως απαιτείται από το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.
117
Υπενθυμίζεται επ’ αυτού ότι, κατά την προαναφερθείσα διάταξη, ο προσδιορισμός της ζημίας γίνεται με βάση θετικά αποδεικτικά στοιχεία και προϋποθέτει αντικειμενική εξέταση, μεταξύ άλλων, του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ. Η διάταξη διευκρινίζει επομένως το είδος της απόδειξης και της εξέτασης που απαιτούνται προκειμένου η Επιτροπή, ως αρμόδια για την έρευνα αρχή, να διαπιστώσει την ύπαρξη ζημίας για να μπορεί να επιβάλει δασμούς αντιντάμπινγκ.
118
Ο βασικός κανονισμός δεν ορίζει όμως την έννοια «θετικά αποδεικτικά στοιχεία». Λαμβανομένων υπόψη του γράμματος της διατάξεως όπου απαντά η ως άνω έννοια, της όλης οικονομίας της, και δη της απαίτησης για πραγματοποίηση αντικειμενικής εξέτασης στην οποία αναφέρεται το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, καθώς και, τέλος, του σκοπού τον οποίο εξυπηρετεί ο προσδιορισμός της ζημίας, ήτοι το να μπορεί να επιβληθεί δασμός αντιντάμπινγκ βάσει του όγκου των συναλλαγών που αποτέλεσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια υποδηλώνει πραγματικά στοιχεία από τα οποία να προκύπτουν οι δείκτες της ζημίας αυτής με κατηγορηματικό, αντικειμενικό και επαληθεύσιμο τρόπο. Ως εκ τούτου, απλοί ισχυρισμοί, εικασίες ή αυθαίρετες εκτιμήσεις αποκλείεται να συνιστούν δείκτες ζημίας υπό την έννοια αυτή.
119
Ένας τέτοιος ορισμός συμβιβάζεται με την υπομνησθείσα στη σκέψη 61 της παρούσας αποφάσεως απαίτηση ότι οι πράξεις του παράγωγου δικαίου πρέπει να ερμηνεύονται, στο μέτρο του δυνατού, κατά τρόπο που να συνάδει με τις διεθνείς συμφωνίες τις οποίες συνάπτει η Ένωση. Πράγματι, ο όρος «θετικά αποδεικτικά στοιχεία», ο οποίος απαντά και στο άρθρο 3, παράγραφος 1, της Συμφωνία αντιντάμπινγκ, διάταξη που έχει πανομοιότυπο περιεχόμενο με το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, έχει ερμηνευθεί από το δευτεροβάθμιο δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ, με τη σκέψη 192 της από 24 Ιουλίου 2001 έκθεσής του στην υπόθεση «Ηνωμένες Πολιτείες – Μέτρα αντιντάμπινγκ όσον αφορά ορισμένα προϊόντα από χάλυβα θερμής έλασης, καταγωγής Ιαπωνίας» (WT/DS 184/AB/R), υπό την έννοια ότι τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία πρέπει να είναι κατηγορηματικά, αντικειμενικά και επαληθεύσιμα, καθώς επίσης και αξιόπιστα.
120
Εν προκειμένω, από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι, για να υπολογίσει τον όγκο των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος κατά την υπό εξέταση περίοδο, η Επιτροπή χρησιμοποίησε τα δεδομένα της Eurostat όπως κατατάσσονταν με βάση του κωδικούς της Συνδυασμένης Ονοματολογίας (ΣΟ). Χρειάστηκε όμως να προσαρμόσει τα δεδομένα αυτά διότι δεν αφορούσαν μόνον το επίμαχο προϊόν, αλλά και αντικείμενα αστικού εξοπλισμού.
121
Ειδικότερα, για τα προϊόντα από μη ελατό χυτοσίδηρο τα οποία ενέπιπταν στον κωδικό ex 732510 00 της ΣΟ, η Επιτροπή διέθετε για ένα διάστημα που συνέπιπτε, ως προς την αρχή του, με την έναρξη της υπό εξέταση περιόδου και εντασσόταν χρονικά σε αυτήν, ήτοι για το διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2013 έως την 1η Ιανουαρίου 2014, δεδομένα που κατανέμονταν σε υποκωδικούς εκ των οποίων οι δύο αφορούσαν αποκλειστικώς τα συγκεκριμένα προϊόντα, ενώ ο τρίτος συμπεριελάμβανε και άλλα προϊόντα. Ωστόσο, η ως άνω κατανομή σε υποκωδικούς εγκαταλείφθηκε από 1ης Ιανουαρίου 2014. Προκειμένου να απομονώσει τα δεδομένα τα οποία αφορούσαν τον μη ελατό χυτοσίδηρο για το διάστημα από την 1η Ιανουαρίου 2014 έως το τέλος της περιόδου έρευνας στις 30 Σεπτεμβρίου 2016, η Επιτροπή έλαβε υπόψη το 60 % του όγκου που καταχωρίστηκε λογιστικώς ως εισαγωγές από την Κίνα υπό τον κωδικό 73251000 της ΣΟ, με τη λογική ότι το ποσοστό αυτό αντιστοιχούσε στην αναλογία την οποία αντιπροσώπευαν τα προϊόντα μη ελατού χυτοσιδήρου που είχαν εισαχθεί υπό τον ως άνω κωδικό πριν από την 1η Ιανουαρίου 2014 σε σχέση με το σύνολο των εισαχθέντων υπό τον ίδιο κωδικό προϊόντων, λαμβανομένης υπόψη της κατάταξης των προϊόντων μη ελατού χυτοσιδήρου σε τρεις υποκωδικούς η οποία ίσχυε πριν από την προαναφερθείσα ημερομηνία. Για τον τελευταίο από τους τρεις υποκωδικούς, ο οποίος δεν περιελάμβανε αποκλειστικώς προϊόντα μη ελατού χυτοσιδήρου, η αναλογία των προϊόντων αυτών υπολογίστηκε σε 30 %. Παρόμοιος υπολογισμός έγινε για τις εισαγωγές από την Ινδία και από άλλες τρίτες χώρες (σκέψεις 159 και 160 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως).
122
Τα προϊόντα που ενέπιπταν στον κωδικό ex73259910 της ΣΟ κατά τη διάρκεια της υπό εξέταση περιόδου δεν περιελάμβαναν μόνον τον ελατό χυτοσίδηρο. Για να διαχωρίσει τα προϊόντα από ελατό χυτοσίδηρο, η Επιτροπή έλαβε υπόψη το 100 % των συναλλαγών που καταχωρίστηκαν λογιστικώς ως εισαγωγές από την Κίνα υπό τον συγκεκριμένο κωδικό και αφαίρεσε 14645 τόνους. Η αφαιρεθείσα ποσότητα αντιπροσώπευε τις συναλλαγές που πραγματοποιήθηκαν το 2004 και δεν αφορούσαν το επίμαχο προϊόν, δεδομένου ότι, για το έτος αυτό, η Επιτροπή διέθετε δεδομένα από τα οποία προέκυπταν, ως προς την Κίνα, οι εισαγωγές που αντιστοιχούσαν στον εν λόγω κωδικό αλλά δεν αφορούσαν το επίμαχο προϊόν. Παρόμοιος υπολογισμός έγινε και για τις εισαγωγές από την Ινδία. Επιπλέον, η Επιτροπή έκρινε, με βάση τις έρευνες στις οποίες είχαν προχωρήσει οι καταγγέλλοντες, ότι οι σχετικές με τον ίδιο κωδικό εισαγωγές από άλλες τρίτες χώρες δεν περιελάμβαναν προϊόντα από ελατό χυτοσίδηρο (σκέψεις 162 έως 164 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως).
123
Στις σκέψεις 183 έως 196 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αιτίαση των νυν αναιρεσειόντων ότι τα δεδομένα που χρησιμοποίησε η Επιτροπή βασίζονταν σε αδικαιολόγητες και παράλογες παραδοχές οι οποίες δεν στηρίζονταν σε κανένα θετικό αποδεικτικό στοιχείο. Το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε την απόρριψη με το σκεπτικό ότι ο όγκος των εισαγωγών είχε αποδειχθεί δεόντως, ελλείψει ακριβέστερων και πιο πρόσφατων πληροφοριών που να χαρακτηρίζονται από τον ίδιο ή μεγαλύτερο βαθμό αξιοπιστίας και λαμβανομένων υπόψη τόσο του εύλογου και πειστικού χαρακτήρα των εκτιμήσεων της Επιτροπής όσο και της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που αναγνωρίζεται στο θεσμικό όργανο.
124
Προς στήριξη του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο επιχειρήματα. Πρώτον, θεωρούν ότι δεν είναι εύλογη ούτε πειστική η παραδοχή ότι η κατανομή των διαφόρων τύπων προϊόντων εντός ενός και του αυτού κωδικού της ΣΟ υπήρξε σταθερή μέσα στον χρόνο και αντίστοιχη σε σχέση με διαφορετικές χώρες. Ελλείψει σχετικών αποδεικτικών στοιχείων, είναι, κατά την άποψή τους, παράλογο να γίνει δεκτό ότι η κατανομή αυτή δεν άλλαξε.
125
Διαπιστώνεται συναφώς ότι, αν δεν υπάρχει πρόσβαση σε πιο αξιόπιστα δεδομένα, τότε μπορεί τα δεδομένα που προκύπτουν από προσαρμογή άλλων δεδομένων να συνιστούν θετικά αποδεικτικά στοιχεία κατά την έννοια της σκέψης 118 της παρούσας αποφάσεως, υπό την προϋπόθεση, αφενός, ότι τα άλλα αυτά δεδομένα αποτελούν, τα ίδια, θετικά αποδεικτικά στοιχεία και, αφετέρου, ότι η προσαρμογή γίνεται βάσει εύλογων παραδοχών, ώστε το αποτέλεσμά τους να είναι πειστικό.
126
Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται ότι τα δεδομένα της Eurostat τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από την Επιτροπή για να υπολογιστεί, κατόπιν προσαρμογής, ο όγκος των επίμαχων εισαγωγών αποτελούσαν θετικά αποδεικτικά στοιχεία κατά την έννοια της σκέψης 118 της παρούσας αποφάσεως.
127
Επιπλέον, εφόσον δεν υπήρχε πρόσβαση σε πιο αξιόπιστα δεδομένα, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο επιβεβαιώνοντας την παραδοχή της Επιτροπής ότι μπορούσε ευλόγως να θεωρηθεί ότι, στο πλαίσιο ενός και του αυτού κωδικού της ΣΟ, η αναλογία των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος, δηλαδή των καλυμμάτων φρεατίων, σε σχέση με τις εισαγωγές αντικειμένων αστικού εξοπλισμού παρέμεινε σταθερή μέσα στον χρόνο. Αντιθέτως προς τα όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το γεγονός ότι σκοπός της εξέτασης της Επιτροπής είναι να αξιολογηθεί η εξέλιξη του όγκου των εισαγωγών δεν σημαίνει ότι η ως άνω παραδοχή είναι εσφαλμένη, δεδομένου ότι δεν αποκλείεται κατά την εξέλιξη να διατηρείται σταθερή η κατανομή των διαφόρων προϊόντων εντός του ίδιου κωδικού της ΣΟ.
128
Ομοίως, ελλείψει αξιόπιστων δεδομένων για τις άλλες τρίτες χώρες πέραν της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας όσον αφορά το ποσοστό των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος σε σχέση με τις εισαγωγές των υπολοίπων προϊόντων του ίδιου κωδικού της ΣΟ, η Επιτροπή μπορούσε να λάβει υπόψη το ποσοστό των εισαγωγών όπως είχε καθοριστεί ως προς τις εισαγωγές από την Κίνα. Πράγματι, η Επιτροπή μπορούσε να κρίνει ότι μια τέτοια προεκβολή ήταν εύλογη, εφόσον δεν υπήρχαν άλλα αξιόπιστα και διαθέσιμα στοιχεία όσον αφορά τις εισαγωγές του επίμαχου προϊόντος από τρίτες χώρες.
129
Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέο το πρώτο επιχείρημα το οποίο προβάλλεται από τις αναιρεσείουσες προς στήριξη του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
130
Δεύτερον, οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου ότι μπορούσαν να θεωρηθούν εύλογες και πειστικές οι εκτιμήσεις της Επιτροπής στο πλαίσιο του υπολογισμού του όγκου των εισαγωγών. Κατά την άποψή τους, το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε κρίνοντας, στη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι τα κινεζικά δεδομένα εισαγωγής που είχαν παράσχει εκείνες στερούνταν σημασίας, ενώ, αντιθέτως, τα δεδομένα αυτά καταδείκνυαν την υπερτίμηση στα δεδομένα εισαγωγής τα οποία χρησιμοποίησε η Επιτροπή.
131
Στη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο προσφεύγων ο οποίος επιθυμεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των δεδομένων που χρησιμοποίησε η Επιτροπή αναφορικά με τον όγκο των εισαγωγών και να δικαιωθεί δεν αρκεί απλώς και μόνον να προσκομίσει εναλλακτικά αριθμητικά στοιχεία αντλούμενα, παραδείγματος χάριν, από δεδομένα των τελωνειακών αρχών στις οποίες ανάγονται οι επίδικες εισαγωγές, αλλά οφείλει να προσκομίσει στοιχεία ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα δεδομένα της Επιτροπής.
132
Συνεπώς, στη σκέψη 179 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, χωρίς ούτε να υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε να επιβάλει παράλογο βάρος απόδειξης, τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ο προσφεύγων μπορεί να αμφισβητήσει βασίμως την αξιοπιστία ορισμένων δεδομένων που έχουν χρησιμοποιηθεί από την Επιτροπή. Ειδικότερα, στο πλαίσιο μιας τέτοιας αμφισβήτησης, δεν αρκεί να προσκομίζονται απλώς εναλλακτικά δεδομένα, αλλά πρέπει να εκτίθενται οι λόγοι για τους οποίους αυτά είναι πιο αξιόπιστα από εκείνα που χρησιμοποίησε η Επιτροπή.
133
Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέο το δεύτερο επιχείρημα το οποίο προβάλλεται από τις αναιρεσείουσες προς στήριξη του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
134
Ως εκ τούτου, για όλους τους ανωτέρω λόγους, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
3) Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
135
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν κατ’ αρχάς ότι οι εκτιμήσεις που διατυπώνονται στις σκέψεις 199 και 200 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο διότι το Γενικό Δικαστήριο αδικαιολογήτως αναγνώρισε όρια στην υποχρέωση της Επιτροπής να λαμβάνει υπόψη όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, με την αιτιολογία ότι έπρεπε να συνεκτιμηθούν οι διαδικαστικές προθεσμίες και να καταδειχθεί ότι η συμμόρφωση με τη συγκεκριμένη υποχρέωση μπορούσε να οδηγήσει, με αρκετά υψηλή πιθανότητα, σε πιο αξιόπιστα αποτελέσματα από εκείνα που προέκυψαν εντός των προθεσμιών αυτών. Κατά την άποψή τους, η υποχρέωση της Επιτροπής να στηρίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και να λαμβάνει υπόψη όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες προκειμένου να αντλήσει τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία είναι απόλυτη και ανεξάρτητη από οποιαδήποτε προθεσμία, όπως έχει επιβεβαιώσει το Δικαστήριο με τη σκέψη 68 της αποφάσεως της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Bricmate (C-569/13, EU:C:2015:572).
136
Ως προς το ζήτημα αυτό, υπενθυμίζεται ότι, κατ’ εφαρμογήν του βασικού κανονισμού, εναπόκειται στην Επιτροπή, ως αρχή αρμόδια για την έρευνα, να διαπιστώνει την ύπαρξη ντάμπινγκ, ζημίας και αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούν το αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας (απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C-260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψη 47).
137
Επομένως, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 198 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως παραπέμποντας στη σκέψη 32 της αποφάσεως της 22ας Μαρτίου 2012, GLS (C-338/10, EU:C:2012:158), ο ρόλος της Επιτροπής σε μια έρευνα αντιντάμπινγκ δεν είναι εκείνος του διαιτητή, ο οποίος είναι απλώς αρμόδιος να τάμει λαμβάνοντας υπόψη αποκλειστικώς και μόνον τα πληροφοριακά και τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν προσκομίσει οι μετέχοντες στην έρευνα. Η Επιτροπή υποχρεούται επίσης να εξετάζει αυτεπαγγέλτως όλες τις συναφείς πληροφορίες στις οποίες μπορεί η ίδια να αποκτήσει πρόσβαση, παρότι δεν βρίσκονται στην κατοχή της. Πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 6, παράγραφοι 3 και 4, του βασικού κανονισμού εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να ζητεί από τα κράτη μέλη να της παράσχουν πληροφοριακά στοιχεία και να διενεργούν όλες τις απαραίτητες επιθεωρήσεις και τους αναγκαίους ελέγχους.
138
Αυτή όμως η υποχρέωση αυτεπάγγελτης εξέτασης την οποία υπέχει η Επιτροπή θα πρέπει να συμβιβάζεται με τις λοιπές υποχρεώσεις που της επιβάλλει ο βασικός κανονισμός. Συνεπώς, η εν λόγω εξέταση πρέπει να μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός της προθεσμίας που προβλέπεται, ως προς την έρευνα, από το άρθρο 6, παράγραφος 9, του βασικού κανονισμού, χωρίς να θίγεται η απαίτηση του άρθρου 3, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, ότι δηλαδή ο προσδιορισμός της ζημίας επιβάλλεται να στηρίζεται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και να γίνεται βάσει αντικειμενικής εξέτασης.
139
Εξάλλου, η υποχρέωση αυτεπάγγελτης εξέτασης αφορά μόνον πληροφορίες στις οποίες η Επιτροπή μπορεί η ίδια να αποκτήσει πρόσβαση και οι οποίες είναι συναφείς για την έρευνα αντιντάμπινγκ. Η συνάφεια αυτή εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το περιεχόμενο και από την αξιοπιστία των πληροφοριακών και των αποδεικτικών στοιχείων που η Επιτροπή έχει ήδη στην κατοχή της κατόπιν της συνεργασίας των προσώπων που είναι ενδιαφερόμενα μέρη στο πλαίσιο της έρευνας. Τούτο διότι η Επιτροπή οφείλει να εξετάζει με τη δέουσα επιμέλεια όλες τις πληροφορίες τις οποίες έχει στην κατοχή της (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Hansol Paper, C-260/20 P, EU:C:2022:370, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορεί να υποχρεωθεί να ασκήσει την αυτεπάγγελτη εξουσία έρευνας που διαθέτει, εφόσον έχει στην κατοχή της επαρκώς αξιόπιστες πληροφορίες για να διεξαγάγει την έρευνα αντικειμενικά και δεν πιθανολογείται ότι οι πληροφορίες στις οποίες μπορεί η ίδια να αποκτήσει πρόσβαση είναι πιο αξιόπιστες.
140
Εντούτοις, σε περίπτωση που κάποιος από τους μετέχοντες στη διαδικασία αντιντάμπινγκ αμφισβητήσει τεκμηριωμένα την ακρίβεια ορισμένων πληροφοριών, η Επιτροπή οφείλει να εξετάσει με πάσα επιμέλεια αν η αμφισβήτηση αυτή είναι βάσιμη (πρβλ. απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Bricmate, C-569/13, EU:C:2015:572, σκέψη 68) και, εφόσον πράγματι είναι, να θεμελιώσει τα συμπεράσματά της σε άλλες αξιόπιστες πληροφορίες.
141
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 199 και 200 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι κατά την εκτίμηση της υποχρέωσης της Επιτροπής να προβεί σε αυτεπάγγελτη εξέταση έπρεπε να ληφθούν υπόψη τόσο η δέσμευσή της να τηρεί τις διαδικαστικές προθεσμίες όσο και το κατά πόσον τα δεδομένα τα οποία θα μπορούσαν θεωρητικώς να αποκαλυφθούν ήταν αρκετά πιθανόν να οδηγήσουν σε πιο αξιόπιστα αποτελέσματα από εκείνα που προέκυψαν εντός των σχετικών προθεσμιών.
142
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν στη συνέχεια ότι, στις σκέψεις 202 έως 210 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε εσφαλμένως την υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάσει αυτεπαγγέλτως όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες, κρίνοντας ότι η Επιτροπή δεν όφειλε ούτε να συλλέξει δεδομένα από τις εθνικές τελωνειακές αρχές ούτε να αποστείλει ερωτηματολόγια στους εισαγωγείς προκειμένου να εξασφαλίσει πιο αξιόπιστα δεδομένα ή να ελέγξει τις παραδοχές τις οποίες είχε διατυπώσει.
143
Ως προς το ζήτημα αυτό, πρέπει κατ’ αρχάς να υπομνησθεί ότι, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 125 της παρούσας αποφάσεως, η Επιτροπή μπορεί να στηριχθεί σε δεδομένα που έχουν προκύψει κατόπιν προσαρμογής μόνον εφόσον δεν υπάρχει πρόσβαση σε πιο αξιόπιστα δεδομένα, όπερ εναπόκειται στην Επιτροπή να εξετάσει αυτεπαγγέλτως.
144
Ακολούθως, όσον αφορά τα δεδομένα τα οποία η Επιτροπή θα μπορούσε να συλλέξει από τις εθνικές τελωνειακές αρχές, επισημαίνεται, κατά πρώτον, ότι στη σκέψη 202 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι θα ήταν δυσανάλογο να απαιτείται από την Επιτροπή να συλλέξει από τις τελωνειακές αρχές όλων των κρατών μελών καταλόγους εισαγωγών, συναλλαγή προς συναλλαγή, να τους αναλύσει προκειμένου να καταλήξει αν μπορούν να ληφθούν υπόψη και εν συνεχεία να συγκεντρώσει όσα δεδομένα αφορούν το επίμαχο προϊόν σε βάθος τετραετίας και για το σύνολο της Ένωσης.
145
Η κρίση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου δεν συνιστά εσφαλμένη εκτίμηση της υποχρέωσης αυτεπάγγελτης εξέτασης την οποία υπέχει η Επιτροπή. Πράγματι, μια τέτοια συλλογή δεδομένων θα προϋπέθετε την καταμέτρηση κάθε εισαγωγής καλύμματος φρεατίων στην Ένωση κατά τη διάρκεια της περιόδου έρευνας, δηλαδή μια εργασία η οποία θα ήταν πρακτικά αδύνατο να πραγματοποιηθεί εντός των προθεσμιών που ισχύουν. Όπως προεκτέθηκε δε στη σκέψη 138 της παρούσας αποφάσεως, η υποχρέωση της Επιτροπής για αυτεπάγγελτη εξέταση θα πρέπει να συμβιβάζεται με τις λοιπές υποχρεώσεις που της επιβάλλει ο βασικός κανονισμός, όπως είναι μεταξύ άλλων η τήρηση των προθεσμιών του.
146
Κατά δεύτερον, πρέπει να επισημανθεί ότι, στις σκέψεις 205 και 206 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν όφειλε ούτε να συγκροτήσει δείγμα δεδομένων συλλέγοντας ορισμένα λεπτομερέστερα στοιχεία από τις εθνικές τελωνειακές αρχές, δεδομένου ότι, αφενός, η συγκρότηση τέτοιου δείγματος θα αντιπροσώπευε μεγάλο φόρτο εργασίας και θα απαιτούσε σημαντικό χρόνο, όπερ πρέπει να λαμβάνεται υπόψη λόγω των αυστηρών προθεσμιών που τάσσονται στην Επιτροπή, και, αφετέρου, η συνάφεια του δείγματος για την έρευνα θα μπορούσε να τεθεί εν αμφιβόλω, δεδομένου ότι η αντιπροσωπευτικότητα των συναλλαγών που επιλέχθηκαν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί και δεν θα καθιστούσε δυνατό τον ακριβή υπολογισμό του όγκου των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος.
147
Ούτε αυτή η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου προσκρούει στην υποχρέωση της Επιτροπή για αυτεπάγγελτη εξέταση, καθώς δεν προκύπτει ότι η συλλογή δείγματος από τις εθνικές τελωνειακές αρχές θα εξασφάλιζε την απόκτηση πιο αξιόπιστων δεδομένων από τα προσαρμοσμένα δεδομένα τα οποία ελήφθησαν υπόψη από την Επιτροπή εν προκειμένω.
148
Τέλος, όσον αφορά τα δεδομένα τα οποία η Επιτροπή θα μπορούσε να συλλέξει από τους εισαγωγείς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 207 έως 209 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν όφειλε να συλλέξει τέτοια δεδομένα στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι δεν θα ήταν πιο αξιόπιστα. Αιτιολόγησε την κρίση του εξηγώντας, πρώτον, ότι οι 28 εισαγωγείς που αναγγέλθηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας είχαν παράσχει, με τις απαντήσεις τους στο ερωτηματολόγιο το οποίο επισυνάφθηκε σε παράρτημα της ανακοίνωσης για την έναρξη της έρευνας, έναν συνολικό αριθμό που αποτύπωνε τον όγκο των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος από την Κίνα και την Ινδία, δεύτερον, ότι τα δεδομένα αυτά δεν είχαν χωριστεί με γνώμονα τους κωδικούς ΣΟ στους οποίους κατατασσόταν το επίμαχο προϊόν και, τρίτον, οι απαντήσεις τους επαληθεύθηκαν μόνο για τους τρεις εισαγωγείς που περιελήφθησαν στο δείγμα και απάντησαν στο ερωτηματολόγιο, χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί ότι οι συγκεκριμένοι εισαγωγείς ήταν επαρκώς αντιπροσωπευτικοί του συνόλου των εισαγωγέων του εν λόγω προϊόντος. Προς στήριξη της τελευταίας αυτής κρίσης του, το Γενικό Δικαστήριο επικαλέστηκε το γεγονός ότι η Επιτροπή είχε αναφέρει ότι η αγορά ήταν κατακερματισμένη και χαρακτηριζόταν από μεγάλο αριθμό μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και ότι, σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να μην αναγγέλθηκαν πολλοί άλλοι ανεξάρτητοι εισαγωγείς που δραστηριοποιούνταν μεν στην αγορά, πλην όμως δεν είχαν άμεσο συμφέρον να συνεργαστούν στην έρευνα.
149
Παρατηρείται επ’ αυτού ότι το γεγονός και μόνον ότι οι απαντήσεις των εισαγωγέων στο ερωτηματολόγιο δεν περιείχαν επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες επί των επίμαχων εισαγωγών δεν αρκούσε για να απαλλάξει την Επιτροπή από την υποχρέωσή της να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν οι εισαγωγείς αυτοί είχαν πιο αξιόπιστα δεδομένα από εκείνα που καταρτίστηκαν βάσει των δεδομένων της Eurostat. Εντούτοις, το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε συναφώς το Γενικό Δικαστήριο στερείται εννόμων συνεπειών. Τούτο διότι, όπως επισήμανε η Επιτροπή στο υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως, ακόμη και αν είχε ζητήσει λεπτομερέστερες πληροφορίες, αυτές ούτως ή άλλως δεν θα ήταν το ίδιο πλήρεις με εκείνες της Eurostat. Πράγματι, η πραγματική εκτίμηση ότι δεν αποκλείεται πολλοί άλλοι ανεξάρτητοι εισαγωγείς που δραστηριοποιούνταν στην αγορά να μην είχαν άμεσο συμφέρον να συνεργαστούν στην έρευνα δεν αμφισβητείται. Ως εκ τούτου, δεν αποδεικνύεται ότι, αν συλλέγονταν από τους ίδιους τους εισαγωγείς δεδομένα για τις εισαγωγές, θα εξασφαλίζονταν πιο αξιόπιστα δεδομένα από τα προσαρμοσμένα δεδομένα τα οποία ελήφθησαν υπόψη από την Επιτροπή εν προκειμένω.
150
Για τους ανωτέρω λόγους, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο και, συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
2.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
151
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, στις σκέψεις 305 έως 311 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις της Επιτροπής αναφορικά με τη ζημία την οποία υπέστη η Saint-Gobain PAM και με την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας αυτής. Κατά την άποψή τους, οι εκτιμήσεις αυτές δεν βασίζονται σε θετικά αποδεικτικά στοιχεία και σε αντικειμενική εξέταση κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού, διότι, κατά τον υπολογισμό της ζημίας, δεν θα έπρεπε να ληφθούν υπόψη έσοδα από πωλήσεις προς οντότητες πώλησης συνδεόμενες με την Saint-Gobain PAM. Λαμβάνοντας υπόψη το κόστος παραγωγής το οποίο έφερε η Saint-Gobain PAM στο πλαίσιο της κατασκευής, ανεξαρτήτως του είδους της πώλησης που θα ακολουθούσε, η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη, κατά τον υπολογισμό της συνολικής κερδοφορίας της επιχείρησης, «κρυμμένα» έσοδά της από τις προαναφερθείσες οντότητες στο πλαίσιο της πώλησης του επίμαχου προϊόντος. Τα έσοδα αυτά εξομοιώθηκαν με κόστη για τις ανάγκες του υπολογισμού της ζημίας, με συνέπεια η κερδοφορία της Saint‑Gobain PAM να υποτιμηθεί και η ζημία να υπερτιμηθεί.
152
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες ισχυρίζονται κυρίως ότι ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι η προβαλλόμενη πλάνη περί το δίκαιο είναι ακατανόητη και οι αναιρεσείοντες επιδιώκουν να θέσουν εν αμφιβόλω μια πραγματική εκτίμηση που δεν αμφισβητείται, καθώς και, επικουρικώς, ότι ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
153
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρέβη το άρθρο 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση της Επιτροπής όσον αφορά τη ζημία που υπέστη η Saint-Gobain PAM. Ειδικότερα, η Επιτροπή φέρεται να υπερεκτίμησε τη ζημία διότι εσφαλμένως έκρινε ότι τα έσοδα της Saint-Gobain PAM από πωλήσεις προς συνδεδεμένες οντότητες πώλησης συνιστούσαν κόστη.
154
Διαπιστώνεται συναφώς ότι, με το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου της προσφυγής τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι νυν αναιρεσείοντες προσήψαν στην Επιτροπή ότι χρησιμοποίησε, για τις ανάγκες του υπολογισμού της ζημίας την οποία υπέστη η Saint-Gobain PAM, τιμές που χρεώθηκαν για μεταπωλήσεις στο εσωτερικό του ομίλου εταιριών στον οποίο ανήκει η συγκεκριμένη ενωσιακή παραγωγός, ήτοι ενδοομιλικές τιμές, ενώ θα έπρεπε να έχει υπολογίσει την πραγματική κερδοφορία συγκρίνοντας την αξία των πωλήσεων προς ανεξάρτητους πελάτες με το κόστος της παραγωγής των προϊόντων, καθώς και με τα έξοδα πώλησης, τη διοικητική δαπάνη και τα λοιπά γενικά έξοδα των μεταπωλητών.
155
Με τις σκέψεις 305 έως 307 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ως άνω αιτίαση κρίνοντας ότι το γεγονός ότι η Saint‑Gobain PAM πωλούσε το επίμαχο προϊόν άμεσα, σε ανεξάρτητους πελάτες, αλλά και έμμεσα, μέσω συνδεδεμένων εμπόρων, ήταν άνευ σημασίας για τον υπολογισμό του κόστους παραγωγής, δεδομένου ότι αμφότερα τα είδη πωλήσεων αφορούσαν προϊόντα τα οποία κατασκευάζονταν από την επιχείρηση αυτή και ότι η αξία που ελήφθη υπόψη από την Επιτροπή αντιστοιχούσε στο κόστος παραγωγής το οποίο έφερε η επιχείρηση, ανεξαρτήτως του είδους της πώλησης που ακολουθούσε. Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εκ των ανωτέρω ότι το γεγονός ότι ορισμένες πωλήσεις πραγματοποιούνται μέσω συνδεδεμένων εταιριών ουδεμία επιρροή είχε στον υπολογισμό του κόστους παραγωγής το οποίο έφερε η Saint-Gobain PAM και, ως εκ τούτου, στην εκτίμηση της ζημίας που υφίστατο ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής.
156
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν έκρινε ότι τα έσοδα της Saint-Gobain PAM από τις πωλήσεις του επίμαχου προϊόντος προς τις συνδεδεμένες οντότητες πώλησης περιλαμβάνονταν στα κόστη της εταιρίας, για τις ανάγκες του προσδιορισμού της ζημίας την οποία υφίστατο ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής. Πράγματι, τόσο για τις άμεσες πωλήσεις όσο και για τις έμμεσες πωλήσεις, που γίνονταν μέσω των συνδεδεμένων οντοτήτων πώλησης, το κόστος το οποίο ελήφθη υπόψη ήταν το κόστος που έφερε η Saint-Gobain PAM για την παραγωγή του επίμαχου προϊόντος.
157
Σκοπός της αιτίασης των αναιρεσειόντων ότι τα κόστη της Saint-Gobain PAM τα οποία ελήφθησαν υπόψη κακώς περιελάμβαναν τα έσοδα της εταιρίας από πωλήσεις της προς συνδεδεμένες οντότητες πώλησης είναι να θέσουν εν αμφιβόλω μια πραγματική εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να αποδείξουν, ούτε καν να επικαλεστούν, παραμόρφωση των σχετικών αποδεικτικών στοιχείων. Τούτο σημαίνει ότι η αιτίαση είναι απαράδεκτη βάσει της πάγιας νομολογίας κατά την οποία το Γενικό Δικαστήριο είναι αποκλειστικώς αρμόδιο για τη διαπίστωση και την εκτίμηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών καθώς και των αποδεικτικών στοιχείων που υποβάλλονται ενώπιόν του. Συνεπώς, η εκτίμηση αυτών των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη της περίπτωσης τυχόν παραμόρφωσής τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 2023, Ισπανία κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-649/20 P, C-658/20 P και C-662/20 P, EU:C:2023:60, σκέψη 98 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
158
Ως εκ τούτου, για τους λόγους που εκτέθηκαν ανωτέρω, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
3.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
159
Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος χωρίζεται σε δύο σκέλη, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε κρίνοντας, με τις σκέψεις 371 έως 392 και με τη σκέψη 397 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί ανάλυση ανά κατηγορία προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών του επίμαχου προϊόντος και της ζημίας την οποία υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής, παρά τις διαφορές που υπήρχαν μεταξύ τυποποιημένων και μη τυποποιημένων προϊόντων, καθώς και μεταξύ των προϊόντων φαιού και όλκιμου χυτοσιδήρου.
α)
Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
160
Με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο περιορίζοντας τις περιπτώσεις στις οποίες πρέπει να γίνεται ανάλυση της ζημίας ανά κατηγορία και κρίνοντας ότι τέτοια ανάλυση χωρεί μόνον όταν τα οικεία προϊόντα δεν είναι εναλλάξιμα. Ειδικότερα, θεωρούν ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 378 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν απαιτείται ανάλυση ανά κατηγορία όταν τα προϊόντα δεν είναι επαρκώς εναλλάξιμα, και επίσης ότι, στις σκέψεις 383 έως 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, κακώς περιόρισε την ανάλυσή του στο ζήτημα αν τα προαναφερθέντα προϊόντα αποτελούσαν ένα και μόνον προϊόν για τους σκοπούς της έρευνας αντιντάμπινγκ, στηριζόμενο στην απόφαση της 10ης Μαρτίου 1992, Sanyo Electric κατά Συμβουλίου (C-177/87, EU:C:1992:111). Κατά τις αναιρεσείουσες, υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές τόσο μεταξύ τυποποιημένων και μη τυποποιημένων προϊόντων όσο και μεταξύ προϊόντων φαιού και όλκιμου χυτοσιδήρου. Πρόκειται δε για διαφορές που είναι σημαντικές για τους πελάτες. Επιπλέον, οι επίμαχες εισαγωγές αφορούν αποκλειστικώς τα τυποποιημένα προϊόντα και σχεδόν αποκλειστικώς τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου. Λόγω των στοιχείων αυτών, χωρεί ανάλυση ανά κατηγορία, η οποία θα επηρέαζε την εκτίμηση του ζητήματος της αιτιώδους συνάφειας.
161
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το πρώτο αυτό σκέλος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο, εφόσον οι αναιρεσείοντες δεν έχουν προσδιορίσει επαρκώς ποια ακριβώς πλάνη περί το δίκαιο ενέχει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου, η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες θεωρούν ότι το πρώτο αυτό σκέλος είναι αβάσιμο.
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
162
Όσον αφορά το παραδεκτό του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και από το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι στην αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζονται με ακρίβεια τα επικρινόμενα στοιχεία της αποφάσεως της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν με συγκεκριμένο τρόπο το αίτημα αυτό, διότι άλλως η αναίρεση ή ο οικείος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτα (βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 10ης Νοεμβρίου 2022, Επιτροπή κατά Valencia Club de Fútbol, C-211/20 P, EU:C:2022:862, σκέψη 29, και της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C-366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 52).
163
Εν προκειμένω όμως, με το πρώτο αυτό σκέλος, οι αναιρεσείοντες προσδιορίζουν επαρκώς ποια ακριβώς πλάνη περί το δίκαιο επικαλούνται και για ποιους λόγους το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε αυτήν. Πιο συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες θεωρούν ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως περιόρισε την εφαρμογή της ανά κατηγορία ανάλυσης της ζημίας που έχει προκληθεί από τις εισαγωγές οι οποίες αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ μόνο στην περίπτωση όπου δεν πρόκειται για εναλλάξιμα προϊόντα, παραπέμπουν δε, προς επίρρωση, στις αποφάσεις της 28ης Οκτωβρίου 2004, Shanghai Teraoka Electronic κατά Συμβουλίου (T-35/01, EU:T:2004:317), και της 24ης Σεπτεμβρίου 2019, Hubei Xinyegang Special Tube κατά Επιτροπής (T-500/17, EU:T:2019:691). Συνεπώς, είναι απορριπτέα η ένσταση απαραδέκτου την οποία προβάλλει η Επιτροπή.
164
Ως προς το βάσιμο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, ο προσδιορισμός της ζημίας πρέπει να συνοδεύεται από αντικειμενική εξέταση, πρώτον, του όγκου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, δεύτερον, του αντίκτυπου τον οποίο έχουν οι εισαγωγές αυτές στις τιμές ομοειδών προϊόντων στην αγορά της Ένωσης και, τρίτον, των συνεπειών τους επί του ενωσιακού κλάδου παραγωγής. Το άρθρο 3, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού ορίζει ότι, προκειμένου περί του αντίκτυπου τον οποίο έχουν στις τιμές οι εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, πρέπει να εξετάζεται κατά πόσον έχουν πραγματοποιηθεί με πρακτικές ντάμπινγκ εισαγωγές σε τιμές αισθητά κατώτερες από εκείνες ενός ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής.
165
Μολονότι ο βασικός κανονισμός δεν επιβάλλει κάποια συγκεκριμένη μέθοδο για την ανάλυση της υποτιμολόγησης, από το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 3, προκύπτει ήδη ότι όποια μέθοδος επιλεγεί για τη διαπίστωση τυχόν υποτιμολόγησης πρέπει κατ’ αρχήν να λειτουργεί σε επίπεδο «ομοειδούς προϊόντος» κατά την έννοια του άρθρου 1, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού, έστω και αν αυτό μπορεί να συγκροτείται από διαφορετικούς τύπους προϊόντων που εμπίπτουν σε διάφορα τμήματα της αγοράς. Επομένως, ο βασικός κανονισμός δεν προβλέπει, κατ’ αρχήν, υποχρέωση της Επιτροπής να αναλύει την ύπαρξη υποτιμολόγησης, σε επίπεδο διαφορετικό από εκείνο του ομοειδούς προϊόντος (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 73 έως 75).
166
Εντούτοις, εφόσον, βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, η Επιτροπή οφείλει να προβαίνει σε «αντικειμενική εξέταση» του αντίκτυπου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ στις τιμές των ομοειδών προϊόντων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, το θεσμικό όργανο υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη, κατά την ανάλυση της υποτιμολόγησης, όλα τα κρίσιμα θετικά αποδεικτικά στοιχεία, περιλαμβανομένων, ενδεχομένως, των σχετικών με τα διάφορα τμήματα της αγοράς του επίμαχου προϊόντος (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη 77).
167
Ως εκ τούτου, προς διασφάλιση της αντικειμενικότητας της ανάλυσης της υποτιμολόγησης, η Επιτροπή ενδέχεται, υπό ορισμένες περιστάσεις, να οφείλει, παρά την ευρεία διακριτική της ευχέρεια, να προχωρήσει σε ανάλυση των διαφόρων κατηγοριών της αγοράς του επίμαχου προϊόντος. Τούτο μπορεί να ισχύει σε μια περίπτωση η οποία χαρακτηρίζεται από τον έντονο διαχωρισμό της αγοράς του επίμαχου προϊόντος σε περισσότερα και από το γεγονός ότι οι εισαγωγές που αποτελούσαν το αντικείμενο της έρευνας αντιντάμπινγκ ήταν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, εντοπισμένες σε ένα από τα τμήματα της αγοράς του επίμαχου προϊόντος, υπό την επιφύλαξη ωστόσο ότι λαμβάνεται δεόντως υπόψη το ομοειδές προϊόν συνολικά. Το ίδιο μπορεί επίσης να ισχύει σε μια ιδιαίτερη περίπτωση η οποία χαρακτηρίζεται από υψηλή συγκέντρωση των εσωτερικών πωλήσεων και των εισαγωγών που αποτελούν ντάμπινγκ σε χωριστά τμήματα της αγοράς, καθώς και από πολύ αισθητές διαφορές στις τιμές μεταξύ των τμημάτων αυτών. Άρα, υπό τις περιστάσεις αυτές, ενδέχεται η Επιτροπή να οφείλει να λάβει υπόψη τα μερίδια αγοράς τα οποία αντιπροσωπεύει κάθε τύπος προϊόντος καθώς και τις προαναφερθείσες διαφορές στις τιμές, προκειμένου να διασφαλίσει ότι η ανάλυση της ύπαρξης υποτιμολόγησης είναι όντως αντικειμενική (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 78 έως 81, 110 και 111).
168
Κατόπιν των ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο μπορούσε πράγματι να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, όπως έκρινε στη σκέψη 378 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν απαιτείται ανάλυση ανά κατηγορία όταν τα οικεία προϊόντα είναι επαρκώς εναλλάξιμα. Τούτο διότι η επαρκής εναλλαξιμότητα των διαφόρων τύπων προϊόντος εγγυάται ότι δεν υφίσταται έντονος διαχωρισμός της αγοράς σε περισσότερα τμήματα και, ως εκ τούτου, ότι η ανάλυση της υποτιμολόγησης είναι αντικειμενική, δεδομένου ότι, κατ’ αναγκαία συνέπειά της, οι πωλήσεις των ενωσιακών προϊόντων θίγονται από τις εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ανεξαρτήτως της κατηγορίας στην οποία εμπίπτουν τα προϊόντα ή του τμήματος της αγοράς στο οποίο αντιστοιχούν οι εισαγωγές.
169
Επομένως, όταν αποδεικνύεται η εναλλαξιμότητα, δεν δικαιολογείται η πραγματοποίηση ανάλυσης ανά κατηγορία ούτε λόγω του ότι γίνονται αντιληπτές από τους πελάτες οι διαφορές μεταξύ των τυποποιημένων και των μη τυποποιημένων προϊόντων καθώς και μεταξύ των προϊόντων φαιού και όλκιμου χυτοσιδήρου ούτε λόγω του ότι οι εισαγωγές που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ αφορούν αποκλειστικώς τα τυποποιημένα προϊόντα και σχεδόν αποκλειστικώς τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου.
170
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 383 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι αυτό και μόνον το γεγονός ότι τα προϊόντα ανήκαν σε διαφορετικές σειρές (γκάμες) δεν αρκούσε για να αποδειχθεί ότι δεν ήταν εναλλάξιμα και ότι, συνεπώς, ήταν σκόπιμη η πραγματοποίηση ανάλυσης ανά κατηγορία. Πράγματι, όπως ορθώς έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη εκείνη, προϊόντα που ανήκουν σε χωριστές γκάμες μπορούν να έχουν πανομοιότυπες λειτουργίες ή να εξυπηρετούν τις ίδιες ανάγκες.
171
Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο ως αβάσιμο.
β)
Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
172
Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα στον βαθμό που ούτε έλαβε υπόψη ούτε απάντησε στο επιχείρημά τους ότι το είδος των εισαγωγών που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ έπρεπε να συνεκτιμηθεί στο πλαίσιο της εξέτασης της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας. Κατά τις αναιρεσείουσες, λόγω του είδους των εισαγωγών αυτών, οι οποίες συνίσταντο σχεδόν αποκλειστικώς σε τυποποιημένα προϊόντα και σε προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου, δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί καμία αιτιώδης συνάφεια, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού, μεταξύ των εν λόγω εισαγωγών και της ζημίας για το «ομοειδές προϊόν» χωρίς να προηγηθεί λεπτομερέστερη εξέταση της ζημίας αναφορικά, αφενός, με τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου κατ’ αντιδιαστολή προς τα προϊόντα φαιού χυτοσιδήρου και, αφετέρου, με τα τυποποιημένα προϊόντα κατ’ αντιδιαστολή προς τα μη τυποποιημένα προϊόντα.
173
Για να καταδείξουν πόσο σημαντικό ήταν το σφάλμα του Γενικού Δικαστηρίου το οποίο επικαλούνται, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η Επιτροπή εφάρμοσε μέθοδο σύγκρισης των προϊόντων βάσει των αριθμών ελέγχου τους (PCN, στο εξής: μέθοδος PCN) αποκλειστικώς στο πλαίσιο της εξέτασης της ύπαρξης υποτιμολόγησης, και όχι της εξέτασης των δεικτών της ύπαρξης ζημίας, όπως ο όγκος των πωλήσεων και η κερδοφορία, που αξιολογήθηκαν μόνο για το ομοειδές προϊόν συνολικά. Κατά συνέπεια, ήταν αδύνατον για την Επιτροπή να κρίνει αν η ζημία που διαπιστώθηκε βάσει καθενός από τους προαναφερθέντες δείκτες σχετιζόταν με τμήμα της αγοράς το οποίο αφορούσαν οι κινεζικές εισαγωγές και, συνακόλουθα, αν η ζημία είχε προκληθεί από τις εισαγωγές αυτές. Επιπλέον το γεγονός ότι η Επιτροπή διαπίστωσε την ύπαρξη υποτιμολόγησης μόνον ως προς το 62,6 % των συνολικών πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών σήμαινε ότι ήταν ακόμη πιο απαραίτητο να αξιολογηθεί το κατά πόσον η διαπιστωθείσα ζημία σχετιζόταν με κατηγορίες προϊόντων που δεν είχαν αποτελέσει καν, ή σχεδόν καθόλου, αντικείμενο εισαγωγών. Εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο επέβαλε, κακώς, στις νυν αναιρεσείοντες υπερβολικό βάρος απόδειξης όσον αφορά την τεκμηρίωση των υφιστάμενων διαφορών μεταξύ των κατηγοριών προϊόντων που χρήζουν ανάλυσης ανά κατηγορία.
174
Κατά την άποψή τους, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε επίσης σε σφάλμα, αρνούμενο να δεχθεί, στις σκέψεις 391 και 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η ύπαρξη «προτίμησης» ή «προτεραιότητας» μεταξύ των διαφόρων τμημάτων είχε σημασία. Ακριβώς από μια τέτοια προτίμηση θα μπορούσε να συναχθεί η έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας την οποία υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής, εφόσον οι εισαγωγές αυτές αφορούσαν συγκεκριμένο μόνον τμήμα της αγοράς ενώ η ζημία διαπιστώθηκε στους ενωσιακούς παραγωγούς άλλου τμήματος της αγοράς. Κατά τις αναιρεσείουσες, είναι προδήλως εσφαλμένος και παραπλανητικός ο χαρακτηρισμός τον οποίο απέδωσε το Γενικό Δικαστήριο, με τις σκέψεις 391 και 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην ύπαρξη προτεραιότητας ή προτίμησης των καταναλωτών ορισμένων κρατών μελών για το ένα ή το άλλο είδος χυτοσιδήρου, κρίνοντας ότι πρόκειται για «ισχυρισμό» που «δεν υποστηρίζεται από συγκεκριμένα στοιχεία». Τούτο διότι, πρώτον, η ίδια η Επιτροπή είχε αναγνωρίσει, κατά την άποψή τους, την ύπαρξη τέτοιας προτίμησης. Δεύτερον, όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, περιλαμβανομένων των καταγγελλόντων, υπογράμμισαν τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των προϊόντων όλκιμου χυτοσιδήρου και των προϊόντων φαιού χυτοσιδήρου.
175
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες θεωρούν ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι αλυσιτελές, καθώς οι αναιρεσείοντες ουδέποτε απέδειξαν ότι τα οικεία προϊόντα δεν ήταν εναλλάξιμα. Εν πάση περιπτώσει, το δεύτερο σκέλος είναι, κατά την άποψή τους, αβάσιμο, καθότι ο τεχνητός διαχωρισμός της ανάλυσης της ζημίας από την ανάλυση της αιτιώδους συνάφειας προσέκρουε στο γεγονός ότι επρόκειτο για εναλλάξιμα προϊόντα.
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
176
Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι ούτε έλαβε υπόψη ούτε απάντησε στο επιχείρημά τους ότι δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί καμία αιτιώδης συνάφεια, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού, χωρίς να προηγηθεί ανάλυση των τμημάτων της αγοράς στα οποία αντιστοιχούσαν τα τυποποιημένα προϊόντα, τα μη τυποποιημένα προϊόντα, τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου και τα προϊόντα φαιού χυτοσιδήρου, εφόσον οι εισαγωγές που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ συνίσταντο σχεδόν αποκλειστικώς σε τυποποιημένα προϊόντα και σε προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου.
177
Διαπιστώνεται επ’ αυτού ότι, στις σκέψεις 382 έως 385 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, λαμβανομένης υπόψη της εναλλαξιμότητας των τυποποιημένων και των μη τυποποιημένων προϊόντων και δεδομένου ότι οι νυν αναιρεσείοντες δεν προσκόμισαν στοιχεία περί του αντιθέτου, δεν ήταν επιβεβλημένη η πραγματοποίηση μιας ανά κατηγορία ανάλυσης της ζημίας, βασιζόμενης στη διάκριση των τυποποιημένων από τα μη τυποποιημένα προϊόντα. Ομοίως, στις σκέψεις 387 έως 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Επιτροπή είχε κρίνει ότι τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου και τα προϊόντα φαιού χυτοσιδήρου ήταν εναλλάξιμα και ότι οι νυν αναιρεσείοντες δεν είχαν προσκομίσει κανένα στοιχείο που να θέτει εν αμφιβόλω την κρίση αυτή, δεδομένου ότι δεν είχαν επικαλεστεί την ύπαρξη «προτεραιότητας» ή «προτίμησης», σε ορισμένα κράτη μέλη, για το ένα ή το άλλο είδος χυτοσιδήρου. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν συνέτρεχε λόγος να γίνει ανά κατηγορία ανάλυση της ζημίας, βασιζόμενη στη διάκριση μεταξύ όλκιμου και φαιού χυτοσιδήρου.
178
Εφόσον προκύπτει από την πραγματική εκτίμηση στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο ότι τόσο τα τυποποιημένα με τα μη τυποποιημένα προϊόντα όσο και τα προϊόντα όλκιμου χυτοσιδήρου με τα προϊόντα φαιού χυτοσιδήρου ήταν εναλλάξιμα, δεν απαιτούνταν ανάλυση της ζημίας με βάση τα αντίστοιχα τμήματα της αγοράς για καθένα από τα ως άνω προϊόντα. Πράγματι, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 168 της παρούσας αποφάσεως, από το γεγονός ότι τα προϊόντα αυτά ήταν εναλλάξιμα μπορούσε να συναχθεί ότι οι πωλήσεις των ενωσιακών προϊόντων θίγονταν από τις εισαγωγές που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, ανεξαρτήτως της κατηγορίας στην οποία εμπίπτουν τα προϊόντα ή του τμήματος της αγοράς στο οποίο αντιστοιχούν οι εισαγωγές.
179
Είναι απορριπτέο ως αλυσιτελές το επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι η Επιτροπή, εφαρμόζοντας τη μέθοδο PCN, έλαβε υπόψη έναν διαχωρισμό των προϊόντων χωρίς όμως η μέθοδος αυτή να είναι ικανοποιητική, καθότι χρησιμοποιήθηκε για την εξέταση ενός μόνον από τους διάφορους δείκτες ζημίας, ήτοι την ύπαρξη υποτιμολόγησης, και αφορούσε μόλις το 62,6 % των συνολικών πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που περιλήφθηκαν στο δείγμα. Τούτο διότι, εφόσον το γεγονός ότι τα προϊόντα ήταν εναλλάξιμα σήμαινε ότι ήταν περιττή η ανάλυση ανά κατηγορία, δεν ασκούν καμία επιρροή οι ενδεχόμενες αδυναμίες της μεθόδου αυτής για τους σκοπούς της ανάλυσης ανά κατηγορία.
180
Στον βαθμό που οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν εξέτασε την αιτίασή τους περί παράβασης του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού διότι δεν έγινε ανάλυση ανά κατηγορία, διαπιστώνεται ότι, ασφαλώς, οι παράγραφοι 2 και 3 έχουν διαφορετικούς σκοπούς από τις παραγράφους 6 και 7 του άρθρου 3, δεδομένου ότι οι πρώτες ρυθμίζουν το ζήτημα του προσδιορισμού της ζημίας για τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής ενώ οι δεύτερες ορίζουν τις προϋποθέσεις ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και της ζημίας αυτής. Εντούτοις, οι διατάξεις αυτές, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 363 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, συνδέονται οι μεν με τις δε. Πράγματι, το άρθρο 3, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού προβλέπει ρητώς ότι η πρόκληση ζημίας από τις εισαγωγές αυτές πρέπει να τεκμηριώνεται βάσει των αποδεικτικών στοιχείων που υποβάλλονται σε σχέση με την παράγραφο του ίδιου άρθρου, όπερ προϋποθέτει ότι αποδεικνύεται ότι ο όγκος και/ή τα επίπεδα τιμών, στα οποία αναφέρεται η παράγραφος 3 του άρθρου αυτού, έχουν σημαντικό αντίκτυπο επί του ενωσιακού κλάδου παραγωγής. Ειδικότερα, στη σκέψη 364 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η εξέταση που μνημονεύεται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού πρέπει να αποτελεί τη βάση της ανάλυσης για τη διερεύνηση της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των εισαγωγών και της ζημίας την οποία υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής.
181
Επομένως, η εκτίμηση ότι δεν απαιτείται ανάλυση ανά κατηγορία κατά την εξέταση της ζημίας βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού ισχύει επίσης και όσον αφορά την εξέταση της αιτιώδους συνάφειας βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7. Κρίνοντας, με τις σκέψεις 382 έως 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν δικαιολογούνταν, στο πλαίσιο της εξέτασης της ζημίας, ανάλυση ανά κατηγορία στην οποία αντιστοιχούσαν τα οικεία προϊόντα, λαμβανομένου υπόψη του ότι επρόκειτο για εναλλάξιμα προϊόντα, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, σιωπηρώς πλην κατ’ αναγκαία ακολουθία, την αιτίαση των νυν αναιρεσειόντων περί παράβασης του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού διότι δεν έγινε τέτοια ανάλυση.
182
Εξάλλου, είναι απορριπτέο ως αβάσιμο των επιχείρημα των αναιρεσειόντων ότι το Γενικό Δικαστήριο τους επέβαλε υπερβολικό βάρος απόδειξης όσον αφορά την τεκμηρίωση των υφιστάμενων διαφορών μεταξύ των κατηγοριών προϊόντων που χρήζουν τμηματικής ανάλυσης. Πράγματι, εφόσον ανάλυση ανά κατηγορία χωρεί μόνον προς διασφάλιση της αντικειμενικότητας της εξέτασης του αντίκτυπου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των ομοειδών προϊόντων του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, η υποχρέωση να αποδειχθεί ότι τα προϊόντα δεν είναι επαρκώς εναλλάξιμα, προκειμένου να θεωρηθεί επιβεβλημένη η πραγματοποίηση ανάλυσης ανά κατηγορία, δεν συνιστά υπερβολικό βάρος απόδειξης.
183
Τέλος, στον βαθμό που οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι, στη σκέψη 392 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έσφαλε διότι αρνήθηκε να δεχθεί ότι η προτίμηση ή προτεραιότητα η οποία εκφράζεται από τους καταναλωτές ορισμένων κρατών μελών για το ένα ή το άλλο είδος χυτοσιδήρου είχε σημασία για την εκτίμηση της ζημίας, διαπιστώνεται ότι, επί του σημείου αυτού, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματά τους στηριζόμενο σε δύο αυτοτελείς βάσεις. Πρώτον, διαπίστωσε ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί τους δεν υποστηρίζονταν από συγκεκριμένα στοιχεία και, δεύτερον, έκρινε ότι μια απλή προτεραιότητα δεν αρκούσε για να συναχθεί μετά βεβαιότητος ότι τα προϊόντα δεν ήταν εναλλάξιμα ή επαρκώς εναλλάξιμα. Δεδομένου ότι, με την αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες δεν θέτουν εν αμφιβόλω τη δεύτερη αυτή βάση, τα επιχειρήματά τους αναφορικά με την ύπαρξη συγκεκριμένων στοιχείων που τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς τους είναι απορριπτέα ως αλυσιτελή.
184
Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως και, συνακόλουθα, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως στο σύνολό του.
4.
Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως
α)
Επιχειρήματα των διαδίκων
185
Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, στη σκέψη 425 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού και την υποχρέωση αιτιολόγησης την οποία υπέχει, κρίνοντας ότι η ύπαρξη περιθωρίου υποτιμολόγησης ως προς το 62,6 % των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που περιλήφθηκαν στο δείγμα αρκούσε για να γίνει δεκτό ότι υφίστατο αισθητή υποτιμολόγηση, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να εκτιμήσει αν το γεγονός ότι δεν υπήρχε υποτιμολόγηση ως προς το 37,4 % των πωλήσεων αυτών συνιστούσε εμπόδιο στο να διαπιστωθεί αιτιώδης συνάφεια βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού. Πιο συγκεκριμένα, κατά τις αναιρεσείουσες, δεν αποκλείεται η διαπιστωθείσα ζημία να αφορούσε τύπους προϊόντων άσχετους με τις εισαγωγές που αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ, όπερ υπονομεύει την αντικειμενικότητα της εξέτασης της ζημίας την οποία προκάλεσαν οι προαναφερθείσες εσαγωγές.
186
Επιπλέον, στη σκέψη 417 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο φέρεται να υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι ανάλυση του αντίκτυπου της απουσίας υποτιμολόγησης ως προς το 37,4 % των πωλήσεων μπορούσε να γίνει μόνον αν διαπιστωνόταν διαχωρισμός της ενωσιακής αγοράς σε περισσότερες κατηγορίες προϊόντων. Κατά την άποψή τους, ο διαχωρισμός αυτός δεν είναι προαπαιτούμενο για να εξετάσει η Επιτροπή με επιμέλεια την αιτιώδη συνάφεια. Η διαπίστωση της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας ως προς τη ζημία την οποία υπέστη ο ενωσιακός κλάδος παραγωγής στο σύνολό του θα μπορούσε να προσκρούει στο γεγονός ότι για ένα μεγάλο μέρος των πωλήσεων που πραγματοποιούνταν εντός της Ένωσης δεν υπήρχε ούτε υποτιμολόγηση ούτε η αντίστοιχη κατηγορία εισαγόμενων προϊόντων.
187
Οι αναιρεσείοντες αμφισβητούν επίσης το κατά πόσον η μέθοδος PCN μπορεί να δικαιολογήσει την προσέγγιση που ακολουθήθηκε με τον επίδικο κανονισμό. Λόγω της έλλειψης αντιστοιχίας μεταξύ των επίμαχων PCN κατά τη συλλογή του δείγματος, θα έπρεπε να διερευνηθεί αν, παρά την έλλειψη αυτή, ήταν δυνατόν να θεμελιωθεί αιτιώδης συνάφεια. Θα μπορούσε, παραδείγματος χάριν, να αναλυθεί εάν οι εισαγωγές, πέραν όσων ανάγονταν αποκλειστικώς στους παραγωγούς που περιλήφθηκαν στο δείγμα, κάλυπταν τους αναντίστοιχους τύπους προϊόντων. Τούτο όμως δεν συνέβη εν προκειμένω.
188
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες αμφισβητούν την επιχειρηματολογία την οποία προβάλλουν οι αναιρεσείοντες.
β)
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
189
Βάσει του άρθρου 3, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού, πρέπει να αποδειχθεί, με τη συνδρομή όλων των συναφών αποδεικτικών στοιχείων που υποβάλλονται σε σχέση με την παράγραφο 2 του άρθρου αυτού, ότι οι εισαγωγές οι οποίες αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ προκαλούν ζημία, όπερ προϋποθέτει ότι τεκμηριώνεται ότι ο όγκος και/ή τα επίπεδα τιμών των εισαγωγών που μνημονεύονται στην παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής.
190
Στις σκέψεις 417 έως 425 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, εν αντιθέσει προς την κατάσταση που υφίστατο στις περιπτώσεις δύο άλλων υποθέσεων, η Επιτροπή δεν διαπίστωσε, εν προκειμένω, ύπαρξη διαφορετικών κατηγοριών και ότι, μολονότι χώρισε το επίμαχο προϊόν σε κωδικούς PCN για τις ανάγκες της σύγκρισης, το προϊόν αυτό κάλυπτε ένα φάσμα από διάφορους τύπους προϊόντων που παρέμεναν εναλλάξιμοι. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη περιθωρίου υποτιμολόγησης από 31,6 έως 39,2 %, ως προς το 62,6 % των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που περιλήφθηκαν στο δείγμα αρκούσε για να συναχθεί το συμπέρασμα ότι υπήρξε σημαντική υποτιμολόγηση σε σχέση με την τιμή ομοειδούς προϊόντος του ενωσιακού κλάδου παραγωγής κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού.
191
Οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να εκτιμήσει αν το γεγονός ότι δεν υπήρχε υποτιμολόγηση ως προς το 37,4 % των πωλήσεων αυτών συνιστούσε εμπόδιο στο να διαπιστωθεί αιτιώδης συνάφεια βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού. Του προσάπτουν επίσης ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η πραγματοποίηση ανάλυσης του ενδεχόμενου αντίκτυπου της απουσίας υποτιμολόγησης θα ήταν αναγκαία μόνον εάν είχε διαπιστωθεί διαχωρισμός της ενωσιακής αγοράς σε περισσότερα τμήματα.
192
Ως προς την αιτίαση που αφορά πλάνη περί το δίκαιο, διαπιστώνεται ότι, ενώ το άρθρο 3 του βασικού κανονισμού παραθέτει μια σειρά στοιχείων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τον προσδιορισμό της ζημίας που προξενείται από τις εισαγωγές οι οποίες αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, δεν προβλέπει, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 165 της παρούσας αποφάσεως, κάποια συγκεκριμένη μέθοδο για την ανάλυση της υποτιμολόγησης. Εφόσον για τον προσδιορισμό της ζημίας απαιτούνται πολύπλοκες οικονομικές εκτιμήσεις, η Επιτροπή απολαύει, σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 112 της παρούσας αποφάσεως, ευρείας διακριτικής ευχέρειας κατά την επιλογή της σχετικής μεθόδου.
193
Επιπλέον, ο βασικός κανονισμός δεν ορίζει ότι η Επιτροπή οφείλει, υπό όλες τις περιστάσεις, να λαμβάνει υπόψη, κατά τον προσδιορισμό της ζημίας που τυχόν προκλήθηκε από τις εισαγωγές οι οποίες αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ, το σύνολο των προϊόντων που πωλούνται από τον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, περιλαμβανομένων και τύπων του επίμαχου προϊόντος οι οποίοι δεν εξάγονται από τους δειγματοληπτικά επιλεχθέντες εισαγωγείς-εξαγωγείς.
194
Πράγματι, το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφοι 2 και 3, του βασικού κανονισμού, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 3, παράγραφος 6, του ίδιου κανονισμού, δεν επιβάλλει στην Επιτροπή να λαμβάνει υπόψη, κατά την εκτίμηση του αντίκτυπου των εισαγωγών αυτών επί των τιμών του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, όλες τις πωλήσεις ομοειδούς προϊόντος του εν λόγω κλάδου (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 152, 153 και 159).
195
Τούτο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η εξέταση του αντίκτυπου των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών του ενωσιακού κλάδου παραγωγής, η οποία πρέπει να γίνεται για τους σκοπούς του προσδιορισμού της ζημίας, περιλαμβάνει σύγκριση των πωλήσεων όχι μίας και της αυτής επιχείρησης, όπως όταν προσδιορίζεται το περιθώριο ντάμπινγκ, το οποίο υπολογίζεται με βάση τα δεδομένα του ενδιαφερόμενου εισαγωγέα‑εξαγωγέα, αλλά περισσοτέρων επιχειρήσεων, και δη των δειγματοληπτικά επιλεχθέντων εισαγωγέων-εξαγωγέων και των επιχειρήσεων που ανήκουν στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής και έχουν περιληφθεί στο δείγμα. Πλην όμως, η σύγκριση των πωλήσεων των επιχειρήσεων αυτών θα είναι πολύ συχνά δυσχερέστερη στο πλαίσιο της ανάλυσης της υποτιμολόγησης απ’ ό,τι στο πλαίσιο του προσδιορισμού του περιθωρίου ντάμπινγκ, καθότι το φάσμα των τύπων προϊόντων που πωλούν οι διάφορες αυτές επιχειρήσεις θα τείνει να επικαλύπτεται μόνον εν μέρει (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 154 και 155).
196
Όσο δε πιο αναλυτικοί είναι οι PCN τόσο μεγαλύτερος είναι αυτός ο κίνδυνος να μην μπορούν ορισμένοι τύποι προϊόντων να ληφθούν υπόψη κατά την ανάλυση της υποτιμολόγησης λόγω της διαφοράς του φάσματος των προϊόντων που πωλούν οι διάφορες επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα, μολονότι ο μεγαλύτερος βαθμός λεπτομέρειας των PCN έχει το πλεονέκτημα ότι συγκρίνονται τύποι προϊόντων που εμφανίζουν περισσότερα κοινά φυσικά και τεχνικά χαρακτηριστικά, αντιστρόφως έχει το μειονέκτημα ότι αυξάνεται το ενδεχόμενο ορισμένοι τύποι προϊόντων που πωλούνται από τη μία ή την άλλη εμπλεκόμενη εταιρία να μην έχουν ισοδύναμα και, επομένως, να μην μπορούν να συγκριθούν, ούτε να ληφθούν υπόψη κατά την ανάλυση (απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψεις 156 και 157).
197
Συνεπώς, η άσκηση από την Επιτροπή της ευρείας διακριτικής της ευχέρειας όσον αφορά τη μέθοδο που πρέπει να ακολουθήσει για την ανάλυση της υποτιμολόγησης μπορεί να έχει ως αναπόδραστη συνέπεια, όπως συμβαίνει με τη μέθοδο PCN, ότι ορισμένοι τύποι προϊόντων δεν θα μπορούν να συγκριθούν και, ως εκ τούτου, να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο της συγκεκριμένης ανάλυσης. Η άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας περιορίζεται πάντως από την υποχρέωση την οποία υπέχει η Επιτροπή από το άρθρο 3, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού, να εξετάζει αντικειμενικά τον αντίκτυπο των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ επί των τιμών του ενωσιακού κλάδου παραγωγής (πρβλ. απόφαση της 20ής Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά Hubei Xinyegang Special Tube, C-891/19 P, EU:C:2022:38, σκέψη158).
198
Εν προκειμένω, η επιλογή της Επιτροπής να εφαρμόσει τη μέθοδο PCN είχε ως συνέπεια ότι δεν κατέστη δυνατή η σύγκριση του 37,4 % των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που περιλήφθηκαν στο δείγμα.
199
Εντούτοις, από τη στιγμή που η Επιτροπή απέδειξε την ύπαρξη περιθωρίου υποτιμολόγησης κυμαινόμενου μεταξύ 31,6 και 39,2 % ως προς το 62,6 % των πωλήσεων αυτών, συντρέχει περίπτωση αισθητής υποτιμολόγησης εκ μέρους των ενωσιακών παραγωγών, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί ως σημαντικός αντίκτυπος στον ενωσιακό κλάδο παραγωγής, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 6, του βασικού κανονισμού.
200
Επιπλέον και εν πάση περιπτώσει, κακώς οι αναιρεσείοντες συνάγουν από την έλλειψη σύγκρισης για το 37,4 % των πωλήσεων ότι αυτές δεν επηρεάστηκαν από τις επίμαχες εισαγωγές. Τούτο διότι, εφόσον το επίμαχο προϊόν περιλαμβάνει διάφορους τύπους προϊόντων που είναι εναλλάξιμοι και εφόσον, συνακόλουθα, δεν υπάρχει έντονος διαχωρισμός της αγοράς του επίμαχος προϊόντος σε περισσότερες κατηγορίες (βλ. σκέψη 167 της παρούσας αποφάσεως), πιθανολογείται ότι οι εισαγωγές αυτές είχαν επίσης αντίκτυπο στις τιμές εκείνων των προϊόντων των περιληφθέντων στο δείγμα ενωσιακών παραγωγών τα οποία δεν μπόρεσαν να συγκριθούν βάσει της μεθόδου PCN. Το γεγονός ότι ο αντίκτυπος αυτός δεν προσδιορίστηκε αριθμητικώς βάσει της συγκεκριμένης μεθόδου δεν αρκεί για να τεθεί εν αμφιβόλω η αντικειμενικότητα της εκτιμήσεως ότι οι εν λόγω εισαγωγές πρέπει να επηρέασαν την τιμή όλων των τύπων προϊόντων των ενωσιακών παραγωγών, δεδομένου ότι πρόκειται για εναλλάξιμα προϊόντα.
201
Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη η αιτίαση των αναιρεσειόντων περί παράβασης του άρθρου 3, παράγραφοι 6 και 7, του βασικού κανονισμού από το Γενικό Δικαστήριο λόγω του ότι δεν ελήφθη υπόψη η απουσία υποτιμολόγησης για το 37,4 % των πωλήσεων των ενωσιακών παραγωγών που περιλήφθηκαν στο δείγμα, καθότι, αφενός, οι αναιρεσείοντες εσφαλμένως θεωρούν ότι δεν υφίστατο υποτιμολόγηση για το προαναφερθέν ποσοστό των πωλήσεων και, αφετέρου, η Επιτροπή απέδειξε, κατ’ εφαρμογήν της μεθόδου PCN, αισθητή υποτιμολόγηση με σημαντικό αντίκτυπο επί του ενωσιακού κλάδου παραγωγής.
202
Όσον αφορά την αιτίαση περί παράβασης της υποχρέωσης αιτιολόγησης, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η υποχρέωση αιτιολόγησης των αποφάσεων την οποία υπέχει το Γενικό Δικαστήριο από το άρθρο 36 και από το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν του επιβάλλει να παραθέτει αιτιολογία που να ακολουθεί σε όλη τους την έκταση και έναν προς έναν όλους τους συλλογισμούς τους οποίους διατύπωσαν οι διάδικοι. Συνεπώς, η αιτιολογία μπορεί να συνάγεται εμμέσως, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει τη δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να αντιληφθούν το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου, στο δε Δικαστήριο να διαθέτει επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον αναιρετικό του έλεγχο (απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2016, Trafilerie Meridionali κατά Επιτροπής, C-519/15 P, EU:C:2016:682, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
203
Εν προκειμένω, λαμβανομένης υπόψη της αιτιολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 406 έως 425 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και της εκτιμήσεως που διατυπώνεται στις σκέψεις 192 έως 201 της παρούσας αποφάσεως, διαπιστώνεται ότι η αιτιολογία αυτή έδωσε τη δυνατότητα στις μεν αναιρεσείουσες να αντιληφθούν το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του. Ως εκ τούτου, η αιτίαση των αναιρεσειόντων περί παράβασης της υποχρέωσης αιτιολόγησης είναι απορριπτέα.
204
Κατόπιν όλων των ανωτέρω, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
5.
Επί του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
α)
Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
205
Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος χωρίζεται σε τρία σκέλη, οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά της εκτιμήσεως του Γενικού Δικαστηρίου επί του τρίτου λόγου της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, ο οποίος αφορούσε τη μη τήρηση, από την Επιτροπή, των διαδικαστικών τους εγγυήσεων καθότι δεν τους κοινοποίησε πληροφορίες χρήσιμες για τον προσδιορισμό του ντάμπινγκ και της ζημίας.
206
Το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως αφορούν πιο συγκεκριμένα την ορθότητα των εκτιμήσεων του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο της κρίσης του τρίτου λόγου της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, τον οποίο το CCCME είχε προβάλει ιδίω ονόματι. Εντούτοις, όπως προεκτέθηκε στις σκέψεις 48 έως 75 και 100 της παρούσας αποφάσεως, το CCCME δεν διέθετε νομιμοποίηση να ενεργήσει ιδίω ονόματι ζητώντας την ακύρωση του επίδικου κανονισμού. Επομένως, το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτα.
β)
Επί του πρώτου σκέλους του πέμπτου λόγου αναιρέσεως
1) Επιχειρήματα των διαδίκων
207
Με το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, στις σκέψεις 435 έως 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε σφάλμα ή, επικουρικώς, ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά κρίνοντας απαράδεκτο τον τρίτο λόγο ακυρώσεως κατά το μέρος που αφορούσε τις προσβολές των διαδικαστικών εγγυήσεων τις οποίες επικαλέστηκαν τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες, με την αιτιολογία ότι επρόκειτο για πρόσωπα που δεν είχαν συμμετάσχει στην έρευνα. Τα μέλη του CCCME και οι αναιρεσείοντες είχαν όμως συμμετάσχει στην έρευνα, δεδομένου ότι ανήκαν είτε στους παραγωγούς-εξαγωγείς που περιλήφθηκαν στο δείγμα είτε στους παραγωγούς-εξαγωγείς που συνεργάστηκαν για τη συγκρότηση του δείγματος, όπως αυτοί καταγράφονταν στον επίδικο κανονισμό. Η αποστολή εντύπου δειγματοληψίας είναι, κατά την άποψή τους, ο τρόπος με τον οποίο «αναγγέλλεται» παραγωγός-εξαγωγέας σε απάντηση της ανακοίνωσης για την κίνηση διαδικασίας δυνάμει του άρθρου 5, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού. Επιπλέον, η Επιτροπή δήλωσε, με το υπόμνημα αντικρούσεως το οποίο κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι άπαντες οι Κινέζοι (τότε) προσφεύγοντες, τόσο οι περιληφθέντες όσο και οι μη περιληφθέντες στο δείγμα, έλαβαν από εκείνη «τα πληροφοριακά έγγραφα στα οποία αναφέρεται το άρθρο 19, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού.
208
Οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται επίσης ότι κακώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 443 έως 447 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το γεγονός ότι το CCCME ενεργούσε ως εκπρόσωπος του κινεζικού κλάδου παραγωγής χυτοσιδήρου συνολικά δεν αρκούσε για να αποδειχθεί ότι ενεργούσε για λογαριασμό των μελών του και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών στη διάρκεια της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και, συνεπώς, ότι απαραδέκτως επικαλέστηκε προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων των τελευταίων. Κατά την άποψή τους, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο και προέβη σε εσφαλμένο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών. Κατά την εκτίμηση του ζητήματος της εκπροσώπησης των μελών του CCCME και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών από το CCCME, το Γενικό Δικαστήριο φέρεται να αγνόησε τα αποδεικτικά στοιχεία, να παραμόρφωσε το περιεχόμενο των παρατηρήσεων που υπέβαλε το CCCME στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 επί του προσωρινού κανονισμού και να παραγνώρισε το ότι η εκπροσώπηση των Κινέζων παραγωγών-εξαγωγέων από το CCCME είχε παρουσιαστεί σαφώς στην Επιτροπή.
209
Η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες αμφισβητούν την επιχειρηματολογία την οποία προβάλλουν οι αναιρεσείοντες.
2) Εκτίμηση του Δικαστηρίου
210
Κατά πρώτον, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, κυρίως, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες, παρότι είτε είχαν περιληφθεί στο δείγμα είτε είχαν καταγραφεί ως πρόσωπα που συνεργάστηκαν για τη συγκρότηση του δείγματος κατά την έρευνα αντιντάμπινγκ, απαραδέκτως επικαλέστηκαν προσβολή του δικαιώματός τους να τους κοινοποιηθούν πληροφορίες χρήσιμες για τον προσδιορισμό του ντάμπινγκ και της ζημίας κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας έρευνας.
211
Επ’ αυτού υπενθυμίζεται ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας συνιστά θεμελιώδη αρχή του δικαίου της Ένωσης (απόφαση της 3ης Ιουνίου 2021, Jumbocarry Trading, C-39/20, EU:C:2021:435, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Το Δικαστήριο έχει, κατά συνέπεια, αποφανθεί ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων άμυνας έχει κεφαλαιώδη σημασία στις διαδικασίες έρευνας αντιντάμπινγκ και ότι, δυνάμει αυτών ακριβώς των δικαιωμάτων, πρέπει να δίνεται, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, στις ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις η δυνατότητα να γνωστοποιούν λυσιτελώς την άποψή τους, αφενός, σχετικά με το υποστατό και τη συνάφεια των προβαλλόμενων πραγματικών περιστατικών και καταστάσεων και, αφετέρου, σχετικά με τα αποδεικτικά στοιχεία που λαμβάνει υπόψη η Επιτροπή προς στήριξη του συμπεράσματός της για την ύπαρξη πρακτικής ντάμπινγκ και για την επακόλουθη ζημία (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2012, Συμβούλιο και Επιτροπή κατά Interpipe Niko Tube και Interpipe NTRP, C-191/09 P και C-200/09 P, EU:C:2012:78, σκέψεις 76 και 77 καθώς και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
212
Στην αιτιολογική σκέψη 12 του βασικού κανονισμού επισημαίνεται, στο πνεύμα αυτό, ότι θα πρέπει να παραχωρείται στα ενδιαφερόμενα μέρη ευρεία δυνατότητα να υποβάλουν κάθε συναφές αποδεικτικό στοιχείο και να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Πέραν τούτου, το άρθρο 6, παράγραφοι 5 και 7, και το άρθρο 20, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού αυτού τυποποιούν τα δικαιώματα άμυνας των ενδιαφερομένων μερών. Ειδικότερα, η πρώτη από τις ανωτέρω διατάξεις προβλέπει τη δυνατότητα των ενδιαφερομένων μερών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι εισαγωγείς και οι εξαγωγείς του προϊόντος που αποτελεί το αντικείμενο της έρευνας, να ακουστούν και να λάβουν γνώση όλων των πληροφοριακών στοιχείων τα οποία παρέχει οποιοδήποτε πρόσωπο μετέχει στην έρευνα, πλην των εγγράφων που έχουν καταρτιστεί για εσωτερική χρήση από τις αρχές της Ένωσης ή των κρατών μελών της, εφόσον πρόκειται για πληροφοριακά στοιχεία τα οποία είναι συναφή για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, δεν έχουν εμπιστευτικό χαρακτήρα και χρησιμοποιούνται στην έρευνα. Η δεύτερη από τις ανωτέρω διατάξεις προβλέπει τη δυνατότητα των ενδιαφερομένων μερών να ενημερώνονται λαμβάνοντας λεπτομερείς πληροφορίες για τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά και τις ουσιώδεις εκτιμήσεις βάσει των οποίων, αφενός, έχουν επιβληθεί προσωρινά μέτρα ή, αφετέρου, δρομολογείται εισήγηση για την επιβολή οριστικών μέτρων.
213
Οι ίδιες διατάξεις πάντως εξαρτούν την άσκηση των δικαιωμάτων αυτών από ορισμένους όρους προκειμένου να διασφαλίζεται η ορθή διεξαγωγή της διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Συνακόλουθα, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφοι 5 και 7, του βασικού κανονισμού, τα ενδιαφερόμενα μέρη οφείλουν, αφενός, να αναγγελθούν και, αφετέρου, να υποβάλουν γραπτό αίτημα προκειμένου να λάβουν γνώση των σχετικών πληροφοριακών στοιχείων ή να ακουστούν. Ως προς τον πρώτο όρο, το άρθρο 5, παράγραφος 10, του βασικού κανονισμού ορίζει ότι η ανακοίνωση για την κίνηση της διαδικασίας αντιντάμπινγκ τάσσει την προθεσμία εντός της οποίας τα ενδιαφερόμενα μέλη οφείλουν να αναγγελθούν, να γνωστοποιήσουν γραπτώς τις απόψεις τους και να υποβάλουν τυχόν στοιχεία, προκειμένου αυτές οι απόψεις και αυτά τα στοιχεία να ληφθούν υπόψη κατά την έρευνα αντιντάμπινγκ. Η ίδια διάταξη προβλέπει επίσης ότι η ανακοίνωση καθορίζει την προθεσμία εντός της οποίας τα ενδιαφερόμενα μέρη μπορούν να ζητήσουν να γίνουν δεκτά σε ακρόαση από την Επιτροπή, σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 6, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού. Βάσει του άρθρου 20, παράγραφοι 1 και 3, του ίδιου κανονισμού, οι πληροφορίες που αφορούν την επιβολή προσωρινών μέτρων πρέπει να ζητούνται εγγράφως, αμέσως μετά την επιβολή των προσωρινών αυτών μέτρων, και εκείνες που αφορούν την επιβολή οριστικών μέτρων πρέπει να ζητούνται, επίσης εγγράφως, εντός μηνός από τη δημοσίευση της επιβολής προσωρινού δασμού.
214
Ο βασικός κανονισμός παρέχει, συνεπώς, σε ορισμένους ενδιαφερομένους διαδικαστικά δικαιώματα και διαδικαστικές εγγυήσεις, των οποίων η άσκηση εξαρτάται πάντως από την ενεργή συμμετοχή των προσώπων στην ίδια τη διαδικασία, συμμετοχή που πρέπει εκδηλώνεται, τουλάχιστον, με την υποβολή γραπτού αιτήματος εντός ορισμένης προθεσμίας (απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Donex Shipping and Forwarding, C-104/19, EU:C:2020:539, σκέψη 70).
215
Εξάλλου, το άρθρο 17 του βασικού κανονισμού προβλέπει ότι, σε περίπτωση που είναι μεγάλος ο αριθμός των καταγγελλόντων, των εξαγωγέων ή των εισαγωγέων, των τύπων προϊόντος ή των συναλλαγών, η Επιτροπή μπορεί να περιορίσει την έρευνα σε έναν εύλογο αριθμό ενδιαφερομένων μερών, προϊόντων ή συναλλαγών με τη χρήση δειγματοληψιών. Για την εκτίμηση της σκοπιμότητας της χρήσης δειγματοληψίας και για τον προσδιορισμό της σύνθεσης του δείγματος, είναι σημαντικό τα ενδιαφερόμενα μέρη παρέχουν στην Επιτροπή τα αναγκαία πληροφοριακά στοιχεία. Ειδικότερα, η Επιτροπή, όταν σχεδιάζει να βασίσει την έρευνά της σε δείγμα εξαγωγέων ή εισαγωγέων, μπορεί, στην ανακοίνωση για την κίνηση διαδικασίας, να καλέσει τους ενδιαφερόμενους εξαγωγείς ή τους εξαγωγείς να αναγγελθούν και να τους ζητήσει πληροφορίες προκειμένου να είναι σε θέση να συγκροτήσει αντιπροσωπευτικό δείγμα τους.
216
Η αναγγελία των ενδιαφερομένων μερών και η εκ μέρους τους παροχή συναφών πληροφοριών για τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικού δείγματος, ή και για τη συμπερίληψή τους σε αυτό, συνιστά μια μορφή συμμετοχής σε διαδικασία αντιντάμπινγκ. Εντούτοις, η συμμετοχή αυτή δεν προσδίδει στα ως άνω ενδιαφερόμενα μέρη τις διαδικαστικές εγγυήσεις του άρθρου 6, παράγραφοι 5 και 7, και του άρθρου 20, παράγραφοι 1 και 2, του βασικού κανονισμού. Τούτο διότι, όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 213 και 214 της παρούσας αποφάσεως, η παροχή των εγγυήσεων αυτών υπόκειται σε ορισμένες ρυθμίσεις οι οποίες προϋποθέτουν μια ιδιαίτερη συμμετοχή των προαναφερθέντων μερών στη διαδικασία, υπό τη μορφή εκδήλωσης ενδιαφέροντος και υποβολής γραπτών αιτημάτων. Η συμμετοχή όμως σε δειγματοληψία, κατά την έννοια του άρθρου 17 του βασικού κανονισμού, δεν συνιστά τέτοια ιδιαίτερη συμμετοχή.
217
Ως εκ τούτου, ακόμη και αν τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες είχαν μετάσχει στη δειγματοληψία που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της επίμαχης διαδικασίας αντιντάμπινγκ, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στις σκέψεις 435 έως 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι απαραδέκτως επικαλέστηκαν προσβολή των διαδικαστικών τους δικαιωμάτων λόγω του ότι η Επιτροπή δεν τους είχε κοινοποιήσει πληροφορίες ουσιώδεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Πιο συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς επισήμανε ότι τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες δεν είχαν υποβάλει αιτήματα να τους κοινοποιηθούν οι πληροφορίες αυτές στη διάρκεια της διαδικασίας.
218
Επικουρικώς, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά κρίνοντας ότι τα μέλη του και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες δεν είχαν συμμετάσχει στην έρευνα με τέτοιον τρόπο ώστε να τους επιτρέπεται να επικαλεστούν προσβολή των διαδικαστικών τους δικαιωμάτων. Υποστηρίζουν επ’ αυτού ότι η Επιτροπή, στο υπόμνημα αντικρούσεως το οποίο κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δήλωσε ότι τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες είχαν λάβει τα «πληροφοριακά έγγραφα στα οποία αναφέρεται το άρθρο 19, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού».
219
Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι ο αναιρεσείων, όταν επικαλείται παραμόρφωση αποδεικτικών στοιχείων από το Γενικό Δικαστήριο, οφείλει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 256 ΣΛΕΕ, του άρθρου 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, να προσδιορίζει επακριβώς τα στοιχεία που, κατά την άποψή του, παραμορφώθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο και να επισημαίνει ποια, ήταν, κατά την εκτίμησή του, τα σφάλματα στην ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση αυτή. Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τα στοιχεία της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται να πραγματοποιηθεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 2022, Επιτροπή κατά Valencia Club de Fútbol, C-211/20 P, EU:C:2022:862, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
220
Η δήλωση της Επιτροπής, στο υπόμνημα αντικρούσεως το οποίο κατέθεσε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι τα μέλη του CCCME και οι λοιπές εννέα αναιρεσείουσες «είχαν λάβει τα πληροφοριακά έγγραφα στα οποία αναφέρεται το άρθρο 19, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού», ακόμη και αν αναφερόταν στο άρθρο 20, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού, δεν αρκεί για να διαπιστωθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά όσον αφορά το ενδεχόμενο να συμμετείχαν τα πρόσωπα αυτά στη διαδικασία αντιντάμπινγκ κατά τρόπο που να τους προσέδιδε τις διαδικαστικές εγγυήσεις του άρθρου 6, παράγραφος 7, και του άρθρου 20, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού. Πράγματι, η ως άνω δήλωση δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι τα προαναφερθέντα πρόσωπα αναγγέλθηκαν και ότι ζήτησαν εγγράφως την κοινοποίηση πληροφοριών απαραίτητων για την άσκηση των διαδικαστικών τους δικαιωμάτων σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές.
221
Συνεπώς, ανεξαρτήτως της συμμετοχής των μελών του CCCME και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών στη δειγματοληψία που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά κρίνοντας, στις σκέψεις 435 έως 438 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αιτιάσεις τους οι οποίες στηρίζονταν στη μη κοινοποίηση πληροφοριών ουσιωδών για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους ήταν απαράδεκτες, με την αιτιολογία ότι δεν είχαν υποβάλει αιτήματα ζητώντας να τους κοινοποιηθούν οι πληροφορίες αυτές στη διάρκεια της διαδικασίας εκείνης.
222
Κατά δεύτερον, οι αναιρεσείοντες βάλλουν κατά της κρίσης του Γενικού Δικαστηρίου ότι απαραδέκτως προβλήθηκε από το CCCME εξ ονόματος των μελών του και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών προσβολή των δικαιωμάτων άμυνας. Υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το CCCME δεν ήταν εξουσιοδοτημένο να ασκήσει τα διαδικαστικά δικαιώματα των μελών του και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών κατά την επίμαχη διαδικασία αντιντάμπινγκ. Επιπλέον, κατά την άποψή τους, εσφαλμένως το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε το CCCME ως οντότητα που εκπροσωπεί τον κινεζικό κλάδο παραγωγής στο σύνολό του, και όχι τους παραγωγούς-εξαγωγείς ατομικά.
223
Εξ αφορμής των αιτιάσεων αυτών, πρέπει να επισημανθεί ότι τα διαδικαστικά δικαιώματα είναι ατομικά δικαιώματα του προσώπου στο οποίο παρέχονται. Στο πνεύμα αυτό, το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι τα δικαιώματα άμυνας έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα, όπερ σημαίνει ότι τα ίδια τα υποκείμενα της διαδικασίας πρέπει να είναι σε θέση να τα ασκήσουν στην πράξη, ανεξαρτήτως της φύσης της διαδικασίας που έχει κινηθεί εις βάρος τους (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C-546/18, EU:C:2021:711, σκέψη 59) και ότι εταιρία η οποία δεν έχει συμμετάσχει σε διαδικασία έρευνας ντάμπινγκ και δεν συνδέεται με οποιονδήποτε παραγωγό-εξαγωγέα της χώρας που είναι ο στόχος της έρευνας δεν μπορεί να διεκδικήσει, η ίδια, δικαιώματα άμυνας κατά τη διάρκεια διαδικασίας στην οποία δεν έχει συμμετάσχει (απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Donex Shipping and Forwarding, C-104/19, EU:C:2020:539, σκέψη 68 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
224
Διαπιστώνεται ότι η νομολογία που υπομνήσθηκε στην αμέσως προηγούμενη σκέψη, μολονότι δεν αφορά το ζήτημα αν μια ένωση έχει τη δυνατότητα να ασκήσει τα διαδικαστικά δικαιώματα ορισμένων επιχειρήσεων, μεταξύ των οποίων και τα μέλη της, στη διάρκεια διοικητικής διαδικασίας, εντούτοις δεν αποκλείει μια τέτοια δυνατότητα. Η δυνατότητα όμως αυτή δεν είναι δυνατόν να έχει ως αποτέλεσμα την καταστρατήγηση των προϋποθέσεων τις οποίες, βάσει της ως άνω νομολογίας, οι επιχειρήσεις θα όφειλαν να τηρήσουν, εάν είχαν θελήσει να ασκήσουν οι ίδιες τα διαδικαστικά τους δικαιώματα.
225
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο κρίνοντας, με τις σκέψεις 443 και 444 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι για να έχει μια ένωση τη δυνατότητα να ασκήσει τα διαδικαστικά δικαιώματα ορισμένων εκ των μελών της κατά τη διαδικασία αντιντάμπινγκ θα έπρεπε να έχει εκδηλώσει, στη διάρκεια της έρευνας, την πρόθεση να ενεργήσει ως εκπρόσωπός τους, όπερ προϋποθέτει ότι τα μέλη της αυτά έχουν ταυτοποιηθεί και ότι εκείνη είναι σε θέση να αποδείξει ότι έλαβε εντολή τους να ασκήσει τα εν λόγω διαδικαστικά δικαιώματα εξ ονόματός τους.
226
Επιπλέον, όσον αφορά τον χαρακτηρισμό του CCCME από το Γενικό Δικαστήριο, ως «οντότητας που εκπροσωπεί τον κινεζικό κλάδο παραγωγής [χυτοσιδήρου] στο σύνολό του», διαπιστώνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 446 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το CCCME, με τις παρατηρήσεις τις οποίες κατέθεσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 επί του προσωρινού κανονισμού, διευκρίνισε τη φύση της συμμετοχής του στην έρευνα αντιντάμπινγκ εξηγώντας ότι το «συμφέρον του CCCME αντιστοιχεί στο συμφέρον του κινεζικού κλάδου παραγωγής χυτοσιδήρου στο σύνολό του. Το συμφέρον αυτό μπορεί, και συχνά συμβαίνει, να συμπίπτει με τα συμφέροντα των διαφόρων Κινέζων παραγωγών-εξαγωγέων του οικείου προϊόντος, αλλά είναι κάτι διαφορετικό και βαίνει πέραν των ατομικών αυτών συμφερόντων […] Η συμμετοχή του CCCME στην παρούσα έρευνα αποσκοπεί στη διαφύλαξη του συλλογικού συμφέροντος των μελών του και του κινεζικού (εξαγωγικού) κλάδου παραγωγής χυτοσιδήρου, [κατ’ αντιδιαστολή προς] τα ατομικά συμφέροντα των μελών του Τα ατομικά αυτά συμφέροντα θα διεκδικηθούν από τους διάφορους Κινέζους παραγωγούς (εξαγωγείς), ορισμένοι εκ των οποίων μετέχουν ατομικώς στην παρούσα διαδικασία».
227
Ως εκ τούτου, το CCCME κατέστησε σαφές, στη διάρκεια της διαδικασίας, ότι η δική του παρέμβαση στη διαδικασία γινόταν στο όνομα του συλλογικού συμφέροντος του κινεζικού εξαγωγικού κλάδου παραγωγής χυτοσιδήρου και όχι στο όνομα των ατομικών συμφερόντων των μελών του ή άλλων επιχειρήσεων, όπως θα απαιτούνταν προκειμένου να μπορεί να ασκήσει τα διαδικαστικά τους δικαιώματα.
228
Τα διάφορα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες υποστηρίζοντας, πρώτον, ότι τα λεγόμενα του CCCPE παραμορφώθηκαν, δεύτερον, ότι το CCCME είναι αντιπροσωπευτική ένωση των Κινέζων παραγωγών-εξαγωγέων και, τρίτον, ότι το CCCME απέδειξε ότι, στη διάρκεια της επίμαχης διαδικασίας αντιντάμπινγκ, ανέλαβε την κοινή υπεράσπιση του κινεζικού κλάδου παραγωγής χυτοσιδήρου, γεγονός το οποίο αναγνωρίστηκε από την Επιτροπή, δεν θέτουν εν αμφιβόλω την κρίση που διατυπώθηκε στην αμέσως προηγούμενη σκέψη.
229
Τούτο διότι κατ’ αρχάς η εκτίμηση της Επιτροπής, στη σκέψη 25 του επίδικου κανονισμού, ότι το CCCME εκπροσωπεί, μεταξύ άλλων, τον κινεζικό κλάδο παραγωγής δεν αποδεικνύει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τις πληροφορίες τις οποίες παρέσχε το CCCME με τις παρατηρήσεις που κατέθεσε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 επί του προσωρινού κανονισμού, όσον αφορά το ζήτημα της συμμετοχής του στην επίμαχη διαδικασία αντιντάμπινγκ. Εν συνεχεία, ούτε τα υπόλοιπα επιχειρήματα που προβάλλουν οι αναιρεσείοντες αποδεικνύουν ότι το CCCME έλαβε μέρος στη διαδικασία αυτή για να εκπροσωπήσει τα ατομικά συμφέροντα των ως άνω επιχειρήσεων. Τέλος, η συνημμένη εντολή στην ανακοίνωση της 12ης Δεκεμβρίου 2016 για τη διάδοση των πρακτικών της συνάντησης έγκαιρης προειδοποίησης με θέμα την ενωσιακή έρευνα αντιντάμπινγκ αναφορικά με τις εισαγωγές χυτοσιδήρου, την οποία επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες, δεν αποδεικνύει ότι το CCCME μπορούσε να ασκήσει τα διαδικαστικά δικαιώματα των οικείων επιχειρήσεων, δεδομένου ότι, αφενός, στην εντολή δεν προσδιορίζεται ότι επιτρέπεται στο CCCME να εκπροσωπεί τις επιχειρήσεις ατομικά στη διαδικασία και, αφετέρου, ότι πρόκειται απλώς για προσχέδιο εντολής.
230
Κατόπιν των ανωτέρω, γίνεται δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο ούτε εφάρμοσε εσφαλμένο νομικό κριτήριο ούτε προέβη σε εσφαλμένο χαρακτηρισμό κρίνοντας ότι απαραδέκτως το CCCME επικαλέστηκε προσβολή των διαδικαστικών δικαιωμάτων των μελών του και των λοιπών εννέα αναιρεσειουσών.
231
Για όλους τους παραπάνω λόγους, το πρώτο σκέλος του πέμπτου λόγου αναιρέσεως είναι απορριπτέο.
232
Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, όπως και, συνακόλουθα, η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
233
Βάσει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
234
Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, δεδομένου ότι ηττήθηκαν και η Επιτροπή και οι παρεμβαίνουσες είχαν υποβάλει σχετικό αίτημα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Το China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products και οι Cangzhou Qinghong Foundry Co. Ltd, Botou City Qinghong Foundry Co. Ltd, Lingshou County Boyuan Foundry Co. Ltd., Hadan Qunshan Foundry Co. Ltd., Heping Cast Co. Ltd. Yi County, Hong Guang Handan Cast Foundry Co. Ltd., Shanxi Yuansheng Casting and Forging Industrial Co. Ltd., Botou City Wangwu Town Tianlong Casting Factory και Tangxian Hongyue Machinery Accessory Foundry Co. Ltd. φέρουν, πέραν των δικών τους δικαστικών εξόδων, και εκείνα στα οποία υποβλήθηκαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι EJ Picardie, Fondatel Lecomte, Fonderies Dechaumont, Fundiciones de Odena SA, Heinrich Meier Eisengießerei GmbH & Co. KG, Saint Gobain Construction Products UK Ltd, Saint Gobain PAM Canalisation και Ulefos Oy.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.