Zaak C‑213/19
Europese Commissie
tegen
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 maart 2022
„Niet-nakoming – Artikel 4, lid 3, VEU – Artikel 310, lid 6, en artikel 325 VWEU – Eigen middelen – Douanerechten – Belasting over de toegevoegde waarde (btw) – Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie – Fraudebestrijding – Doeltreffendheidsbeginsel – Verplichting voor de lidstaten om de eigen middelen ter beschikking te stellen van de Europese Commissie – Financiële verantwoordelijkheid van de lidstaten in geval van verlies van eigen middelen – Invoer van textiel en schoeisel uit China – Grootschalige, stelselmatige fraude – Georganiseerde criminaliteit – Verdwijnende importeurs – Douanewaarde – Onderwaardering – Maatstaf van heffing voor de btw – Geen systematische, op risicoanalysen gebaseerde douanecontroles voorafgaand aan de vrijgave van de betrokken goederen – Geen systematische zekerheidstellingen – Methode die is gebruikt voor het ramen van de hoogte van de verliezen aan traditionele eigen middelen die verband houden met invoer met een hoog risico op onderwaardering – Statistische methode die is gebaseerd op de gemiddelde prijzen die op Unieniveau zijn vastgesteld – Toelaatbaarheid”
1.        Beroep wegens niet-nakoming – Bevoegdheid van het Hof – Beroep tegen een lidstaat die zich uit de Europese Unie heeft teruggetrokken – Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk – Artikel 86 – Bevoegdheid van het Hof om kennis te nemen van beroepen wegens niet-nakoming die voor en na het aflopen van de overgangsperiode tegen het Verenigd Koninkrijk zijn ingesteld
(Art. 258 VWEU; Akkoord inzake de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland uit de Europese Unie en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, art. 86, 136 en 160)
(zie punten 120, 121)
2.        Beroep wegens niet-nakoming – Procedure – Beoogde doelstelling – Objectieve vaststelling dat een lidstaat zijn verplichtingen krachtens het VWEU of een handeling van afgeleid recht niet is nagekomen – Vaststelling dat in een concreet geval al dan niet inbreuk is gemaakt op het Unierecht
(Art. 258 VWEU)
(zie punt 162)
3.        Beroep wegens niet-nakoming – Voorwerp van het geding – Verzoek om een lidstaat te gelasten om bepaalde maatregelen te nemen – Verzoek om bepaalde bedragen aan traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen – Ontvankelijkheid
(Art. 258 VWEU)
(zie punten 182‑189)
4.        Eigen middelen van de Europese Unie – Bescherming van de financiële belangen van de Unie – Bestrijding van fraude en andere onrechtmatige activiteiten – Verplichting voor de lidstaten om doeltreffende en afschrikkende sancties en controlemaatregelen in te voeren – Omvang – Inbreuken die de financiële belangen van de Europese Unie op douanegebied schaden – Rechtstreeks verband tussen de inning van ontvangsten uit de rechten van het gemeenschappelijk douanetarief en de terbeschikkingstelling van de overeenkomstige middelen – Douanecontroles – Nauwkeurige resultaatsverplichtingen – Aard van de controlemaatregelen die niet op abstracte of statische wijze maar naargelang van de kenmerken van de fraude of de onrechtmatige activiteiten moet worden vastgesteld
(Art. 325 VWEU)
(zie punten 209‑220)
5.        Beroep wegens niet-nakoming – Bewijs van de niet-nakoming – Bewijslast rustend op de Commissie – Beroep gebaseerd op vermoedens – Verwerping van het beroep
(Art. 258 VWEU)
(zie punt 221)
6.        Lidstaten – Verplichtingen – Algemene verplichting die voortvloeit uit artikel 4, lid 3, VEU – Concretisering op een bepaald gebied door een specifiek artikel – Niet-nakoming die enkel ten aanzien van het specifieke artikel wordt vastgesteld
(Art. 4, lid 3, VEU en art. 325, lid 3, VWEU)
(zie punt 261)
7.        Douane-unie – Toepassing van de douaneregeling – Communautair douanewetboek – Douanewetboek van de Unie – Controlemaatregelen die door de douaneautoriteiten van de lidstaten moeten worden genomen – Vereiste om die maatregelen op een risicoanalyse te baseren – Verplichting om risicobeheer toe te passen – Zekerheidstelling – Noodzaak om die zekerheidstelling te eisen – Beoordelingsvrijheid van de douaneautoriteiten van de lidstaten – Grenzen – Verplichting tot eerbiediging van het doeltreffendheidsbeginsel – Omvang – Verplichting om rekening te houden met douaneschulden
(Communautair douanewetboek, art. 13 en art. 220, lid 1; douanewetboek van de Unie, art. 46 en art. 105, lid 3; verordeningen van de Commissie nr. 2454/93, zoals gewijzigd bij verordening nr. 3254/1994, art 248, lid 1, en 2015/2447, art. 244)
(zie punten 272‑298, 300, 301, 303, 305, 333)
8.        Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Verantwoordelijkheid van de lidstaten – Omvang – Bestaan van een rechtstreeks verband tussen de inning van ontvangsten uit douanerechten en de terbeschikkingstelling van de overeenkomstige traditionele eigen middelen aan de Commissie – Verplichting voor de lidstaten om ervoor te zorgen dat de eigen middelen daadwerkelijk en volledig worden geïnd
(Art. 325, lid 1, VWEU)
(zie punten 346, 358, 359, 362)
9.        Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Vrijstelling – Voorwaarden – Overmacht of andere redenen die niet aan een lidstaat te wijten zijn – Oninbare bedragen – Niet-eerbiediging van de procedure waarbij het recht op vrijstelling wordt vastgesteld – Gevolgen
(Verordening nr. 609/2014 van de Raad, art. 13, leden 2‑4)
(zie punten 380‑395)
10.      Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Rente over de bedragen die te laat ter beschikking zijn gesteld – Verzuim van de betrokken lidstaat om de bedragen ter beschikking te stellen – Vaststelling van niet-nakoming door het Hof – Verplichting om vertragingsrente te betalen – Uitzondering – Terbeschikkingstelling waarbij een voorbehoud wordt gemaakt
(Verordeningen van de Raad nr. 1150/2000, art. 9, leden 1 en 11, en nr. 609/2014, art. 9, leden 1 en 12)
(zie punten 398‑401)
11.      Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Geen vaststelling en terbeschikkingstelling zonder redenen van overmacht of definitieve onmogelijkheid van inning die niet aan de betrokken lidstaat te wijten zijn – Niet-nakoming
(Art. 325 VWEU; verordeningen van de Raad nr. 1150/2000, art. 2, 6, 9, 10, 11 en 17, en nr. 609/2014, art. 2, 6, 9, 10, 12 en 13; besluiten van de Raad 2007/436 en 2014/335, art. 2 en 8)
(zie punt 404)
12.      Douane-unie – Gemeenschappelijk douanetarief – Douanewaarde – Vaststelling – Bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en de lidstaten – Bevoegdheid en uitsluitende verantwoordelijkheid van de lidstaten – Omvang
(Verordening van het Europees Parlement en de Raad nr. 952/2013, art. 70‑74; verordening van de Raad nr. 2913/92, zoals gewijzigd bij verordening nr. 648/2005, art. 29‑31)
(zie punten 412, 413)
13.      Eigen middelen van de Europese Unie – Vaststelling en terbeschikkingstelling door de lidstaten – Geen vaststelling en terbeschikkingstelling zonder redenen van overmacht of definitieve onmogelijkheid van inning die niet aan de betrokken lidstaat te wijten is – Verzuim van de douaneautoriteiten om controles ter bepaling van de daadwerkelijke waarde van de goederen te verrichten – Onmogelijkheid om controles te verrichten – Kennis van de douaneautoriteiten betreffende de onderwaardering van goederen – Stelselmatige aanvaarding van de aangegeven waarden – Berekening van de bedragen van de verliezen van eigen middelen op basis van statistische gegevens – Toelaatbaarheid
(Art. 325 VWEU)
(zie punten 445‑447)
14.      Beroep wegens niet-nakoming – Arrest van het Hof waarin de niet-nakoming wordt vastgesteld – Gevolgen – Verplichtingen voor de Commissie – Verplichting om te zorgen voor de uitvoering van het arrest – Omvang – Traditionele eigen middelen die een lidstaat verschuldigd is – Verlies van middelen – Nieuwe berekening van het verschuldigde bedrag – Inaanmerkingneming van het gemeenschappelijke volume van de invoer die als ondergewaardeerd moet worden beschouwd – Inaanmerkingneming van de schulden die door de nalatige lidstaat worden gevorderd – Toepassing van een statistische methode ter vaststelling van de waarde van de ondergewaardeerde invoer
(Art. 258 VWEU)
(zie punten 475, 517‑519, 526)
15.      Beroep wegens niet-nakoming – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Traditionele eigen middelen die een lidstaat verschuldigd is – Berekening van het bedrag – Onbevoegdheid van het Hof
(Art. 258 VWEU)
(zie punten 524, 525)
16.      Lidstaten – Verplichtingen – Verplichting tot loyale samenwerking – Uitvoering van het Unierecht – Eigen middelen van de Europese Unie – Verplichting om de toepassing van het Unierecht door de Commissie onder toezicht van het Hof te vergemakkelijken – Omvang – Terbeschikkingstelling aan de Commissie van bewijsstukken en andere nuttige documenten – Daaronder begrepen – Niet-terbeschikkingstelling – Niet-nakoming
(Art. 4, lid 3, en art. 17 VWEU)
(zie punten 527, 584‑586, 598, 600, 601, dictum)
17.      Eigen middelen van de Europese Unie – Middelen uit de belasting over de toegevoegde waarde – Maatstaf van heffing – Berekeningsmethode – Bestaan van een rechtstreeks verband tussen de inning van de belasting en de terbeschikkingstelling van die middelen aan de Commissie – Verplichting voor de lidstaten om ervoor te zorgen dat de eigen middelen daadwerkelijk en volledig worden geïnd – Omvang – Eigen middelen die aan de Uniebegroting worden onttrokken wegens fraude – Daaronder begrepen – Voorwaarde – Netto-belastingopbrengsten die daadwerkelijk door de fraude worden geraakt
(Verordening nr. 1553/89 van de Raad, art. 3)
(zie punten 567‑576)
Samenvatting
Het Verenigd Koninkrijk is zijn verplichtingen om passende douanecontroles te verrichten en eigen middelen van de Unie ter beschikking te stellen niet nagekomen door niet de nodige maatregelen te nemen om fraude in verband met ondergewaardeerde invoer van textiel en schoeisel uit China te bestrijden
Het Verenigd Koninkrijk had rekening moeten houden met de risicoprofielen en typen douanecontroles die OLAF en de Commissie aanraadden
De Europese Unie heeft met ingang van 1 januari 2005 alle contingenten opgeheven die golden voor de invoer van textiel en kleding uit onder meer China.
In 2007, 2009 en 2015 heeft het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) in het kader van wederzijdse bijstand berichten aan de lidstaten gestuurd om hen met name te informeren over het extreem hoge risico op onderwaardering bij de invoer van textiel en schoeisel uit China door „lege hulzen”, ondernemingen die enkel waren opgericht om frauduleuze handelingen een schijn van rechtmatigheid te verschaffen. OLAF heeft alle lidstaten verzocht om hun invoer van die producten in de gaten te houden, passende douanecontroles te verrichten en geschikte beschermende maatregelen te treffen zodra de verdenking rees dat kunstmatig lage prijzen werden gefactureerd.
Daartoe heeft OLAF een instrument voor risicobeoordeling op basis van gegevens uit de hele Unie ontwikkeld. Dat instrument berekent aan de hand van een gemiddelde dat wordt vastgesteld op basis van „gecorrigeerde gemiddelde prijzen” een „laagste aanvaardbare prijs” die door de douaneautoriteiten van de lidstaten als risicoprofiel of als risicodrempelwaarde kan worden gebruikt om invoeraangiften met een bijzonder lage waarde, en dus met een hoog risico op onderwaardering, te detecteren.
In 2011 en 2014 heeft het Verenigd Koninkrijk deelgenomen aan controle-operaties die door de Commissie en OLAF werden uitgevoerd om bepaalde risico’s op onderwaarderingsfraude tegen te gaan. Daarbij heeft het echter niet de volgens de OLAF-methode berekende „laagste aanvaardbare prijzen” toegepast en is het zelfs niet overgegaan tot inning van de bedragen waarvoor zijn autoriteiten na toepassing van die prijzen aanvullende betalingsopdrachten hadden uitgevaardigd.
OLAF had de bevoegde autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk tijdens meerdere bilaterale bijeenkomsten geadviseerd om gebruik te maken van de risico-indicatoren op het niveau van de Unie, namelijk de „laagste aanvaardbare prijzen”. Volgens OLAF nam de frauduleuze invoer in het Verenigd Koninkrijk aanzienlijk toe doordat de controles die de douaneautoriteiten van dat land verrichtten ontoereikend waren. Dat leidde tot een verschuiving van frauduleuze handelingen van andere lidstaten naar het Verenigd Koninkrijk. Volgens OLAF heeft het Verenigd Koninkrijk zijn aanbevelingen evenwel niet opgevolgd en de betrokken producten juist op de interne markt in het vrije verkeer gebracht zonder passende douanecontroles te verrichten, zodat een aanzienlijk deel van de verschuldigde douanerechten niet is geïnd en niet ter beschikking is gesteld van de Europese Commissie.
De Commissie is van mening dat het Verenigd Koninkrijk voor bepaalde invoer van textiel en schoeisel uit China niet de correcte bedragen aan douanerechten heeft geboekt en haar evenmin de correcte bedragen aan traditionele eigen middelen en eigen middelen uit de belasting over de toegevoegde waarde (btw) ter beschikking heeft gesteld. Zij heeft dan ook een beroep ingesteld om te laten vaststellen dat het Verenigd Koninkrijk niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen krachtens de Unieregelgeving inzake de controle van en het toezicht op de inning van de eigen middelen, het douanerecht en de btw.
Bij zijn arrest wijst het Hof (Grote kamer) het beroep van de Commissie gedeeltelijk toe en oordeelt het in wezen dat het Verenigd Koninkrijk zijn Unierechtelijke verplichtingen niet is nagekomen door geen doeltreffende douanecontrolemaatregelen te nemen, niet de correcte bedragen aan douanerechten te boeken en bijgevolg voor bepaalde invoer van textiel en schoeisel uit China(1) niet het correcte bedrag aan traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen van de Commissie, en door de Commissie niet alle informatie te verstrekken die zij nodig had om de nog te innen bedragen aan rechten en eigen middelen te berekenen.(2)
Beoordeling door het Hof
Om te beginnen wijst het Hof alle middelen van niet-ontvankelijkheid af waarmee het Verenigd Koninkrijk onder meer aanvoert dat de Commissie het vertrouwensbeginsel heeft geschonden vanwege bepaalde verklaringen die personeelsleden van de Commissie en OLAF tijdens vergaderingen met de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk hebben gedaan met betrekking tot de maatregelen die die staat heeft genomen om de betrokken onderwaarderingsfraude te bestrijden.
In dat verband herinnert het Hof eraan dat niemand schending van het vertrouwensbeginsel kan aanvoeren wanneer er geen toezeggingen zijn gedaan die gegronde verwachtingen hebben gewekt. Zelfs wanneer dergelijke verwachtingen wel zijn gewekt, kan een lidstaat zich niet op dat beginsel beroepen om te verhinderen dat het Hof objectief vaststelt dat hij zijn verplichtingen krachtens het VWEU niet is nagekomen.
Ten gronde aanvaardt het Hof in de eerste plaats het middel inzake niet-nakoming van de verplichtingen die gelden krachtens het Unierecht inzake de bescherming van de financiële belangen van de Unie en fraudebestrijding, alsook van de verplichtingen die voortvloeien uit het douanerecht van de Unie. In dat verband benadrukt het om te beginnen dat er krachtens artikel 325, lid 1, VWEU precieze resultaatsverplichtingen op de lidstaten rusten. Ter bestrijding van inbreuken die de daadwerkelijke en volledige inning van douanerechten, die traditionele eigen middelen zijn, kunnen belemmeren en dus de financiële belangen van de Unie kunnen schaden, moeten de lidstaten niet alleen passende sancties treffen – met name strafrechtelijke sancties bij ernstige fraude of andere illegale activiteiten –, maar ook doeltreffende en afschrikkende douanecontrolemaatregelen toepassen. Het is onmogelijk om op abstracte en statische wijze vast te stellen wat voor soort douanecontrolemaatregelen de lidstaten dienen te nemen om aan de vereisten van die bepaling te voldoen, aangezien de aard van die maatregelen afhankelijk is van de kenmerken van die fraude of andere illegale activiteiten en deze kenmerken in de loop van de tijd kunnen veranderen.
Artikel 325, lid 1, VWEU laat de lidstaten dus weliswaar een zekere ruimte en keuzevrijheid bij het vaststellen van douanecontrolemaatregelen, maar het douanecontrolemechanisme dat het Verenigd Koninkrijk had ingevoerd om de betrokken onderwaarderingsfraude te bestrijden voldeed, gelet op de bijzondere kenmerken van die fraude, kennelijk niet aan het doeltreffendheidsbeginsel van artikel 325, lid 1, VWEU, aangezien het zich, op enkele uitzonderingen na, beperkte tot navorderingen van douanerechten. Voorts erkent het Hof weliswaar dat de gemeenschappelijke risicocriteria die OLAF en de Commissie de lidstaten in het kader van het gemeenschappelijk kader voor risicobeheer hebben aangeraden, niet bindend zijn, maar artikel 325, leden 1 en 3, VWEU impliceert dat de lidstaten en de Unie alsook de lidstaten onderling nauw samenwerken, zodat de lidstaten die criteria naar behoren in aanmerking moeten nemen en zelfs moeten toepassen indien zij geen nationale criteria hebben ontwikkeld die ten minste even doeltreffend zijn als de criteria die door de Unie worden aangeraden.
Het Verenigd Koninkrijk had dus, toen het tijdens de inbreukperiode zijn systeem voor risicoanalyse en risicobeheer vaststelde, op grond van de douanewetgeving van de Unie, gelezen in samenhang met artikel 325 VWEU, ten minste naar behoren rekening moeten houden met de risicoprofielen en typen douanecontroles die OLAF en de Commissie hadden aangeraden. In die omstandigheden kon het Verenigd Koninkrijk niet in afwachting van de invoering van zijn eigen risicodrempels, die het doeltreffender achtte, weigeren om in het kader van de douanecontroles die plaatsvonden voordat de goederen in het vrije verkeer werden gebracht enig risicoprofiel toe te passen waarmee invoer tegen een zeer lage prijs en met een hoog risico op onderwaardering vóór de inklaring van de betrokken goederen kon worden gedetecteerd. Het Hof benadrukt dat, gelet op de grootschaligheid van de betrokken onderwaarderingsfraude, een doeltreffende bescherming van de financiële belangen van de Unie naast de invoering van een risicoprofiel vereiste dat voor de betrokken invoer systematisch zekerheden werden gevraagd. Het Verenigd Koninkrijk heeft evenwel in casu slechts in zeer uitzonderlijke gevallen zekerheden geëist en deze bovendien terugbetaald na intrekking van de uitnodigingen tot betaling waarop zij betrekking hadden. Voorts constateert het Hof dat het Verenigd Koninkrijk, door de hoogte van de douanerechten te berekenen op basis van onjuiste, want kennelijk te lage waarden, en die bedragen vervolgens in strijd met het douanerecht van de Unie te boeken, niet daadwerkelijk de volledige verschuldigde douanerechten heeft geboekt.
In de tweede plaats aanvaardt het Hof gedeeltelijk het middel inzake niet-nakoming van de Unierechtelijke verplichtingen inzake de terbeschikkingstelling van douanerechten, die traditionele eigen middelen zijn. Dienaangaande brengt het allereerst in herinnering dat de lidstaten verplicht zijn om het recht van de Unie op eigen middelen vast te stellen zodra hun autoriteiten in staat zijn om het bedrag aan rechten dat uit een douaneschuld voortvloeit te berekenen en de belastingplichtige vast te stellen. Vervolgens moeten zij de eigen middelen ter beschikking te stellen van de Commissie door alle maatregelen te nemen die in dat verband noodzakelijk zijn. Het beheer van het stelsel van eigen middelen van de Unie is dus toevertrouwd aan de lidstaten en alleen de lidstaten zijn hiervoor verantwoordelijk. Het rechtstreekse verband tussen de inning van ontvangsten uit douanerechten en de terbeschikkingstelling van de overeenkomstige middelen aan de Commissie verplicht de lidstaten om de financiële belangen van de Unie te beschermen en om de nodige maatregelen te nemen teneinde te waarborgen dat deze douanerechten daadwerkelijk en volledig worden geïnd.
Het Hof stelt in casu vast dat artikel 325, lid 1, VWEU en het douanerecht van de Unie zijn geschonden doordat het Verenigd Koninkrijk tijdens de inbreukperiode geen maatregelen heeft genomen om te verzekeren dat de juiste douanewaarde van de betrokken invoer zou worden vastgesteld, zoals controles voorafgaand aan de inklaring en het eisen van zekerheden voor invoer met een hoog onderwaarderingsrisico. Het heeft de douaneschuld dus berekend op basis van onnauwkeurige waarden, en de ontoereikendheid van de uitgevoerde controles heeft ertoe geleid dat niet alle eigen middelen in verband met de betrokken invoer ter beschikking van de Commissie zijn gesteld. Door niet te controleren of de waarde van de betrokken goederen - die volgens de Unierechtelijke regels zijn aangegeven voordat zij in het vrije verkeer zijn gebracht - correct was, heeft het Verenigd Koninkrijk een onomkeerbare situatie gecreëerd waardoor de Unie een aanzienlijk bedrag aan eigen middelen heeft verloren. Het moet daarvoor aansprakelijk worden gesteld.
Voorts aanvaardt het Hof de grief waarmee de Commissie stelt dat het Verenigd Koninkrijk inbreuk op het douanerecht heeft gemaakt door niet de traditionele eigen middelen ter beschikking te stellen die verschuldigd waren voor de invoer die onder de gezamenlijke, door OLAF gecoördineerde douane-operatie „Snake” viel. De aanvullende douanerechten die door het Verenigd Koninkrijk via de uitnodigingen tot betaling werden gevorderd, waren namelijk weliswaar overeenkomstig het Unierecht geboekt, ter kennis gebracht van de schuldenaren en in de boekhouding opgenomen, maar toen het Verenigd Koninkrijk besloot om die uitnodigingen in te trekken en de betrokken bedragen uit de boekhouding te schrappen, waren die rechten nog niet geïnd en was er geen enkele zekerheid voor die rechten gesteld.
Dienaangaande herinnert het Hof eraan dat de lidstaten op grond van het douanerecht van de Unie verplicht zijn om alle nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de bedragen die overeenkomen met de vastgestelde rechten ter beschikking worden gesteld van de Commissie. In casu hebben de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk bij de berekening van die bedragen echter een administratieve fout gemaakt, die zij hadden moeten rechtzetten door de douanewaarde opnieuw vast te stellen op basis van een van de methoden die daarvoor in het Unierecht zijn vastgesteld. Zij hadden de uitnodigingen tot betaling ook moeten corrigeren en vervolgens opnieuw moeten uitvaardigen, wat zij niet hebben gedaan. De toepassing van het douanerecht valt onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van de lidstaten. Door het besluit om voornoemde uitnodigingen tot betaling in te trekken in plaats van deze opnieuw uit te vaardigen na deze te hebben gecorrigeerd op basis van berekeningen die voldeden aan het Unierecht, heeft het Verenigd Koninkrijk in strijd met dat recht niet de nodige maatregelen genomen om de vastgestelde bedragen ter beschikking te stellen van de Commissie. Voorts stelt het Hof vast dat het Verenigd Koninkrijk niet de procedure heeft gevolgd die in het douanerecht van de Unie is vastgelegd om te kunnen worden vrijgesteld van de verplichting om de betrokken bedragen ter beschikking te stellen van de Commissie. Voorts verwerpt het Hof de redenen die het Verenigd Koninkrijk aanvoert om te worden vrijgesteld van de verplichting om de douanerechten als eigen middelen ter beschikking te stellen van de Commissie. Deze redenen houden verband met het feit dat de schuldenaren van de rechten die in voornoemde uitnodigingen waren vastgesteld „missing traders” of insolvabele ondernemingen waren. Het Hof merkt in dat verband op dat het weliswaar onmogelijk is gebleken om die rechten van de betrokken ondernemingen te innen, maar dat die onmogelijkheid te wijten is aan een dubbele administratieve vergissing die aan de autoriteiten van die staat kan worden toegerekend. Tot slot stelt het Hof vast dat het Verenigd Koninkrijk evenmin heeft voldaan aan zijn bijkomende verplichting om vertragingsrente te betalen over de eigen middelen die het niet ter beschikking heeft gesteld van de Commissie.
Wat betreft de vraag of het Verenigd Koninkrijk meer in het bijzonder zijn Unierechtelijke verplichtingen op het gebied van de eigen middelen niet is nagekomen door voor elk jaar van de inbreukperiode geen bepaald bedrag aan traditionele eigen middelen, ten belope van in totaal 2 679 637 088,86 EUR, ter beschikking te stellen van de Commissie, stelt het Hof vast dat het onder de uitsluitende bevoegdheid en verantwoordelijkheid van de lidstaten valt om ervoor te zorgen dat de aangegeven douanewaarden worden vastgesteld met inachtneming van de regels van het douanerecht van de Unie die betrekking hebben op de vaststelling van de douanewaarde. In casu hebben de douaneautoriteiten van het Verenigd Koninkrijk evenwel nagelaten om op voldoende systematische wijze passende maatregelen te nemen, waardoor grote hoeveelheden kennelijk ondergewaardeerde ingevoerde goederen in het vrije verkeer zijn gebracht, zonder dat de mogelijkheid bestond ze voor fysieke controles terug te roepen. Aangezien het door dat verzuim onmogelijk was om de douanewaarde vast te stellen volgens een van de in het douanerecht van de Unie bepaalde methoden, heeft de Commissie terecht andere methoden gebruikt om die waarde vast te stellen. Het Hof stelt tevens vast dat de Commissie terecht gebruik heeft gemaakt van de – aan het stelsel van eigen middelen van de Unie inherente – mogelijkheid om het geschil met het Verenigd Koninkrijk over diens verplichting om een bepaald bedrag aan eigen middelen aan haar ter beschikking te stellen, in het kader van een beroep wegens niet-nakoming ter beoordeling aan het Hof voor te leggen.
Wat tot slot de berekening van de verliezen aan eigen middelen betreft, benadrukt het Hof dat, wanneer geen verificaties kunnen worden verricht doordat de douaneautoriteiten geen controles hebben verricht om de daadwerkelijke waarde van de goederen te verifiëren, het toegestaan is om in plaats van een methode waarbij de douanewaarde van de betrokken goederen wordt vastgesteld op basis van rechtstreekse bewijzen een methode te gebruiken die gebaseerd is op statistische gegevens. Met zijn onderzoek in de onderhavige procedure dient het Hof hoofdzakelijk na te gaan of die methode, gelet op de bijzondere omstandigheden van het onderhavige geval, gerechtvaardigd is en of zij daarenboven voldoende nauwkeurig en betrouwbaar is. Het Hof wijst de berekening van de Commissie gedeeltelijk af omdat die instelling – gelet op het gebrek aan coherentie tussen de motivering en de conclusies van het verzoekschrift, waardoor erg onzeker is of de bedragen aan eigen middelen die zij vordert juist zijn – de hoogte van al die bedragen niet rechtens genoegzaam heeft bewezen. Gelet op de bijzonderheden van het geval keurt het Hof evenwel de methode die de Commissie heeft toegepast om de verliezen aan traditionele eigen middelen te berekenen voor een gedeelte van de inbreukperiode goed, aangezien die methode voldoende nauwkeurig en betrouwbaar is om niet tot een kennelijke overschatting van het bedrag van die verliezen te leiden. Het Hof merkt tevens op dat het niet zijn taak is om zich in de plaats te stellen van de Commissie en zelf de juiste bedragen aan traditionele eigen middelen te berekenen die het Verenigd Koninkrijk verschuldigd is. Het kan immers de in het verzoekschrift van de Commissie geformuleerde vorderingen ofwel volledig of gedeeltelijk afwijzen ofwel volledig of gedeeltelijk toewijzen, maar het kan de omvang van die vorderingen niet wijzigen. Het is daarentegen aan de Commissie om de verliezen aan eigen middelen van de Unie die nog moeten worden geïnd opnieuw te berekenen, waarbij zij rekening dient te houden met de overwegingen in het arrest van het Hof over de omvang van de verliezen en de waarde die aan die verliezen moet worden toegekend.
1      Die niet-nakoming heeft betrekking op de verplichtingen die op het Verenigd Koninkrijk rustten krachtens artikel 310, lid 6, en artikel 325 VWEU, verordening (EU) nr. 952/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 9 oktober 2013 tot vaststelling van het douanewetboek van de Unie (PB 2013, L 269, blz. 1), verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1), en richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van [btw] (PB 2006, L 347, blz. 1).
2      Het Verenigd Koninkrijk is meer bepaald zijn verplichtingen krachtens artikel 4, lid 3, VEU (beginsel van loyale samenwerking) niet nagekomen omdat het niet alle informatie heeft verstrekt die de Commissie nodig had om de hoogte van de verliezen aan traditionele eigen middelen vast te stellen, en omdat het, ondanks het verzoek daartoe, evenmin de motivering heeft verstrekt van de besluiten waarbij de vastgestelde douaneschulden zijn geannuleerd.