62023CJ0588
BREITHIÚNAS NA CÚIRTE (an Deichiú Dlísheomra)
16 Eanáir 2025 (
*1
)
(Tarchur chun réamhrialú – Cabhair neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach a ghnóthú – Rialachán (AE) 2015/1589 – Airteagal 16 – Tairbhí na cabhrach aonair arna sainaithint i gcinneadh gnóthaithe an Choimisiúin Eorpaigh – Forghníomhú an chinnidh gnóthaithe – Cabhair a aistriú chuig gnóthas eile tar éis an chinnidh gnóthaithe – Leanúnachas eacnamaíoch – Measúnú – Údarás inniúil – Leathnú na hoibleagáide gnóthaithe chuig an úinéir tairbhiúil – Prionsabal na sáraíochta – Airteagail 41 agus 47 den Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh)
I gCás C‑588/23,
IARRAIDH ar réamhrialú faoi Airteagal 267 CFAE, ó Tribunale amministrativo regionale della Campania (an Chúirt Riaracháin Réigiúnach, Campania, an Iodáil), trí bhreith an 18 Meán Fómhair 2023, a fuarthas ag an gCúirt an 25 Meán Fómhair 2023, sna himeachtaí
Scai Srl
v
Regione Campania,
tugann AN CHÚIRT (an Deichiú Dlísheomra),
agus í comhdhéanta mar seo a leanas: D. Gratsias, Uachtarán Dlísheomra, I. Jarukaitis, Uachtarán an Cheathrú Dlísheomra, agus Z. Csehi (Rapóirtéir), Breitheamh,
Abhcóide Ginearálta: A. Rantos,
Cláraitheoir: A. Calot Escobar,
ag féachaint don nós imeachta i scríbhinn,
tar éis breithniú a dhéanamh ar na barúlacha arna dtíolacadh thar ceann na bpáirtithe seo a leanas:
–
Scai Srl, ag A. Raviele agus L. Visone, avvocati,
–
Rialtas na hIodáile, ag G. Palmieri, i gcáil Gníomhaire, le cúnamh ó S. Fiorentino, avvocato dello Stato,
–
an Coimisiún Eorpach, ag A. Steiblytė, B. Stromsky agus F. Tomat, i gcáil Gníomhairí,
tar éis cinneadh a dhéanamh, i ndiaidh an tAbhcóide Ginearálta a éisteacht, breith a thabhairt ar an gcás gan Tuairim,
an Breithiúnas seo a leanas:
Breithiúnas
1
Baineann an iarraidh ar réamhrialú le léiriú Airteagail 108, 263 agus 288 CFAE, Airteagail 41 agus 47 den Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh (‘an Chairt’) chomh maith le hAirteagail 16 agus 31 de Rialachán (AE) 2015/1589 ón gComhairle an 13 Iúil 2015 lena leagtar síos rialacha mionsonraithe chun Airteagal 108 [CFAE] a chur i bhfeidhm (IO 2015 L 248, lch. 9).
2
Rinneadh an iarraidh seo in imeachtaí idir Scai Srl agus Regione Campania (Réigiún Campania, an Iodáil) maidir leis an oibleagáid a fhorchuirtear ar Scai an méid a chomhfhreagraíonn do chabhair neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach ónar thairbhigh cuideachta eile ar dtús a aisíoc.
An dlí lena mbaineann
Dlí an Aontais Eorpaigh
Rialachán 2015/1589
3
Luaitear an méid seo a leanas in aithris 25 de Rialachán 2015/1589:
‘I gcás cabhair neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach, ba cheart iomaíocht éifeachtach a athbhunú. Chun na críche sin, is gá an chabhair, lena n‑áirítear ús, a ghnóthú gan mhoill. Is iomchuí an gnóthú a chur i gcrích i gcomhréir le nósanna imeachta an dlí náisiúnta. Níor cheart go gcuirfeadh cur i bhfeidhm na nósanna imeachta sin bac ar iomaíocht éifeachtach a athbhunú trí chosc a chur ar fhorghníomhú láithreach agus éifeachtach chinneadh an Choimisiúin [Eorpaigh]. Chun an cuspóir sin a bhaint amach, ba cheart do na Ballstáit na bearta uile is gá a dhéanamh chun éifeachtacht chinneadh an Choimisiúin a áirithiú’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
4
I gCaibidil II den Rialachán sin, dar teideal ‘Nós imeachta maidir le cabhair dá dtugtar fógra ina leith’, foráiltear le hAirteagal 9(5) de, dar teideal ‘Cinntí an Choimisiúin an nós imeachta imscrúdaithe foirmiúil a dhúnadh’:
‘I gcás ina gcinnfidh an Coimisiún go bhfuil an chabhair dá dtugtar fógra ina leith neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach, cinnfidh sé nach bhféadfar an chabhair a chur i bhfeidhm (“cinneadh diúltach”)’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
5
Áirítear i gCaibidil III den Rialachán sin, a bhaineann le nósanna imeachta maidir le cabhair neamhdhleathach, go háirithe Airteagail 16 agus 17 de.
6
Foráiltear le hAirteagal 16 den Rialachán céanna, dar teideal ‘Cabhair a ghnóthú’, mar a leanas:
‘1.   I gcás cinneadh diúltach maidir le cabhair neamhdhleathach, cinneann an Coimisiún go ndéanfaidh an Ballstát lena mbaineann na bearta uile is gá chun an chabhair a ghnóthú óna thairbhí (“cinneadh gnóthaithe”). Ní éileoidh an Coimisiún gnóthú na cabhrach más rud é go mbeadh sé sin contrártha do phrionsabal ginearálta dhlí an Aontais.
[…]
3.   Gan dochar d’aon ordú ó Chúirt Bhreithiúnais an Aontais Eorpaigh de bhun Airteagal 278 [CFAE], déanfar an gnóthú gan mhoill agus i gcomhréir leis na nósanna imeachta faoi dhlí náisiúnta an Bhallstáit lena mbaineann, ar choinníoll go gceadaítear leo cinneadh an Choimisiúin a fhorghníomhú láithreach agus go héifeachtach. Chuige sin, agus i gcás nós imeachta os comhair na gcúirteanna náisiúnta, déanfaidh na Ballstáit lena mbaineann na bearta uile is gá dá bhforáiltear ina gcórais dlí faoi seach, lena n‑áirítear bearta sealadacha, gan dochar do dhlí an Aontais’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
7
Foráiltear le hAirteagal 31 de Rialachán 2015/1589, dar teideal ‘Seolaí na gcinntí’:
‘1.   Is chuig an ngnóthas nó chuig an gcomhlachas gnóthas lena mbaineann a dhíreofar cinntí arna nglacadh de bhun Airteagal 7(7), Airteagal 8(1) agus (2) agus Airteagal 9(9). Tabharfaidh an Coimisiún fógra faoin gcinneadh don seolaí gan mhoill agus tabharfaidh sé deis don seolaí a chur in iúl don Choimisiún cén fhaisnéis a mheasann sé a bheith cumhdaithe le hoibleagáid na rúndachta gairmiúla.
2.   Díreofar gach cinneadh eile ón gCoimisiún arna nglacadh faoi Chaibidlí II, III, V, VI agus IX chuig an mBallstát i dtrácht [...]’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
8
Tógadh forálacha Rialachán 2015/1589 dá dtagraítear i míreanna 4 go 7 den bhreithiúnas sin as na forálacha atá i Rialachán (CE) Uimh. 659/1999 ón gComhairle an 22 Márta 1999 lena leagtar síos rialacha mionsonraithe maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 108 [CFAE] (IO 1999 L 83, lch. 1), arna leasú le Rialachán (AE) Uimh. 734/2013 ón gComhairle an 22 Iúil 2013 (IO 2013 L 204, lch. 15), a aisghaireadh le Rialachán 2015/1589.
Fógra maidir le gnóthú
9
Le Roinn 4.3 den Teachtaireacht ón gCoimisiún an 23 Iúil 2019 maidir le státchabhair atá neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach a ghnóthú (IO 2019 C 247, lch. 1, ‘an Fógra maidir le gnóthú’), a bhaineann le ‘[h]aithint tairbhithe ar cheart an chabhair a ghnóthú uathu’, foráiltear i mír 83:
‘Ní mór cabhair neamhdhleathach a mheastar a bheith neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach a ghnóthú ó na tairbhithe a bhain tairbhe iarbhír as [...]. I gcás nach sainaithnítear tairbhithe na cabhrach sa chinneadh gnóthaithe, ní mór don Bhallstát lena mbaineann staid aonair gach cuideachta lena mbaineann a scrúdú [...]’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
10
In Alt 4.3.2 den fhógra maidir le gnóthú, dar teideal ‘Leathnú an ordaithe um ghnóthú; leanúnachas eacnamaíoch’, tá an sliocht seo a leanas:
‘89.
Más rud é, ag céim fhorghníomhaithe an chinnidh gnóthaithe, nach féidir an chabhair a ghnóthú ón tairbhí bunaidh agus gur aistríodh í chuig gnóthas eile, ba cheart don Bhallstát an nós imeachta aisghabhála a leathnú chuig an ngnóthas a fhaigheann an chabhair iarbhír tar éis an aistrithe gníomhaíochtaí agus a áirithiú nach ndéantar dul timpeall ar an oibleagáid gnóthaithe [...]
90.
Rinne an Chúirt Bhreithiúnais idirdhealú idir dhá bhealach chun gníomhaíochtaí gnóthais a aistriú. Is éard atá i gceist leis sin ná i) a shócmhainní go léir nó cuid díobh a aistriú, agus ina dhiaidh sin ní dhéanann an t‑eintiteas dlíthiúil céanna an ghníomhaíocht (“asset deal”); agus ii) aistriú a shócmhainní nó a scaireanna, agus ina dhiaidh sin coimeádann an gnóthas a bhaineann tairbhe as an gcabhair a phearsantacht dhlítheanach agus leanann sé dá ghníomhaíochtaí a dhéanamh (“share deal”) [...]
4.3.2.1 Aistriú sócmhainní (“asset deal”)
91.
I gcás ina gcruthaíonn tairbhí na cabhrach atá neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach cuideachta nua nó ina n‑aistríonn sé a shócmhainní chuig gnóthas eile chun leanúint dá ghníomhaíochtaí uile nó cuid díobh, d’fhéadfadh leanúint de na gníomhaíochtaí sin síneadh a chur leis an saobhadh iomaíochta a eascraíonn as an gcabhair. Dá réir sin, féadfar a cheangal ar an gcuideachta nuachruthaithe nó ar cheannaitheoir na sócmhainní, má choinníonn sí an tairbhe sin, an chabhair atá i gceist a aisíoc.
92.
I gcás asset deal, déanann an Coimisiún measúnú ar leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir gnóthais ar bhonn cás ar chás, ag úsáid sraith oscailte critéar neamhcharnach. Go háirithe, féadfaidh sé na critéir seo a leanas a chur san áireamh [...]: (i) cuspóir an aistrithe (sócmhainní [...] agus dliteanais, cothabháil an lucht saothair agus/nó bainistíocht); (ii) praghas an aistrithe [...]; (iii) céannacht na scairshealbhóirí nó úinéirí an díoltóra agus an cheannaitheora; (iv) an t‑am a dtarlaíonn an t‑aistriú (le linn an réamhscrúdaithe a dhéanfar faoi Airteagal 4 den Rialachán Nós Imeachta, le linn an nós imeachta imscrúdaithe foirmiúil a osclaíodh faoi Airteagal 6 den Rialachán sin, nó tar éis ghlacadh an chinnidh gnóthaithe); (v) loighic eacnamaíoch na hoibríochta [...]’.
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
Dlí na hIodáile
11
Le hAirteagal 48 de Legge uimh. 234 – Norme generali sulla partecipazione dell’Italia alla formazione e all’attuazione della normativa delle politiche dell’Unione europea (Dlí Uimh. 234 lena leagtar síos rialacha ginearálta maidir le rannpháirtíocht na hIodáile in oiliúint agus i gcur chun feidhme rialacháin agus bheartais an Aontais Eorpaigh), an 24 Nollaig 2012 (GURI Uimh. 3 an 4 Eanáir 2013), sa leagan is infheidhme do na fíorais sna príomhimeachtaí (‘Dlí Uimh. 234/2012’), dar teideal ‘Nósanna imeachta aisghabhála’, sonraítear, i míreanna 1 go 3:
‘1.   Bailíonn Equitalia SpA na méideanna atá dlite de thoradh na gcinntí gnóthaithe dá dtagraítear in Airteagal 16 de Rialachán [2015/1589], gan beann ar fhoirm na cabhrach ná ar an eintiteas a dheonaigh í.
2.   Tar éis fógra a thabhairt maidir le cinneadh gnóthaithe dá dtagraítear i mír 1, trí fhoraithne a ghlacfar laistigh de 45 lá is ó dháta fógra an chinnidh, ainmneoidh an tAire inniúil san ábhar, más infheidhme, na daoine nach mór dóibh cabhair a aisíoc, socraíonn sé na méideanna atá dlite agus cinneann sé na socruithe agus na sprioc-amanna le haghaidh íocaíochta. I láthair roinnt riarachán inniúil, ceapfaidh Uachtarán Chomhairle na nAirí, le foraithne, laistigh de 15 lá ón dáta a thabharfar fógra faoin gcinneadh gnóthaithe, riarthóir urghnách a bheidh le sainaithint as measc na riarachán a dheonaigh an chabhair a chumhdaítear leis an gcinneadh gnóthaithe nó as measc na riarachán a mbaineann na bearta cabhrach leo ó thaobh críche de, agus leagfaidh sé síos na rialacha mionsonraithe chun an cinneadh gnóthaithe dá dtagraítear i mír 1 a chur chun feidhme. Déanfaidh an riarthóir urghnách, trína chinneadh féin, laistigh de 45 lá ón bhforaithne ceapacháin, na daoine is gá chun an chabhair a aisíoc a shainaithint, na méideanna atá dlite a shuí agus na socruithe agus na sprioc-amanna le haghaidh íocaíochta a chinneadh. Soláthróidh na húdaráis a dheonaigh an chabhair atá faoi réir an nós imeachta aisghabhála, gan mhoill, don riarthóir urghnách, arna iarraidh sin dó, na sonraí agus aon eilimint eile is gá chun an cinneadh gnóthaithe dá dtagraítear i mír 1 a chur chun feidhme go cuí. Ní bheidh an riarthóir urghnách i dteideal aon luach saothair. Déanfaidh an riarthóir urghnách na gníomhaíochtaí a bhaineann leis an gcúram a chuirtear de chúram air le hacmhainní daonna, airgeadais agus ábhartha na riarachán ábhartha dá bhforáiltear leis an reachtaíocht atá i bhfeidhm. Beidh foraithne an aire inniúil, cinneadh an riarthóra urghnách agus an cinneadh dá dtagraítear i mír 3 ina n‑orduithe forfheidhmiúcháin i gcoinne na bhfaighteoirí.
3.   I gcásanna nach é an Stát an t‑údarás inniúil, is é an Réigiún, an Cúige Féinrialaitheach nó an t‑údarás críochach inniúil a ghlacfaidh an cinneadh lena sainaithneofar na daoine a gceanglaítear orthu an chabhair a aisíoc, lena mbunófar na méideanna atá dlite agus lena gcinnfear na socruithe agus na sprioc-amanna le haghaidh íocaíochta. Is é an lamháltóir a bhaileoidh ioncam an eintitis chríochaigh lena mbaineann a dhéanfaidh na gníomhaíochtaí dá dtagraítear i mír 1’.
An díospóid sna príomhimeachtaí agus na ceisteanna a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú
12
Ba chuideachta phríobháideach í Buonotourist Srl a oibríonn seirbhísí iompair phoiblí áitiúla ar bhonn lamháltais réigiúnacha agus bhardasacha.
13
Le cinneadh an 7 Samhain 2012, d’aithin an Consiglio di Stato (an Chomhairle Stáit, an Iodáil) an ceart atá ag Buonotourist cúiteamh seirbhíse poiblí breise a fháil as seirbhísí iompair do phaisinéirí ar bhus a sholáthar ar bhonn lamháltas arna n‑eisiúint ag Réigiún Campania do na blianta 1996 go 2002, arna gcainníochtú ag EUR 1111 572.00 mar aon le hús.
14
An 5 Nollaig 2012, thug údaráis na hIodáile fógra don Choimisiún, i gcomhréir le hAirteagal 108(3) CFAE, maidir le Státchabhair arb é atá inti an cúiteamh breise dá dtagraítear sa mhír roimhe seo a dheonú do Buonotourist, de bhun chinneadh an Consiglio di Stato (an Chomhairle Stáit) an 7 Samhain 2012. D’íoc Réigiún Campania an chabhair le Buonotourist an 21 Nollaig 2012.
15
I litir dar dáta an 20 Feabhra 2014, thug an Coimisiún fógra do Phoblacht na hIodáile faoina chinneadh tús a chur leis an nós imeachta imscrúdaithe foirmiúil a leagtar síos in Airteagal 108(2) CFAE.
16
An 19 Eanáir 2015, ghlac an Coimisiún Cinneadh (AE) 2015/1075 a bhaineann le Státchabhair SA.35843 (2014/C) (ex 2012/NN) arna chur chun feidhme ag an Iodáil – Cúiteamh seirbhíse poiblí breise i bhfabhar Buonotourist (IO 2015 L 179, lch. 128), lenar chinn sé gur Státchabhair de réir bhrí Airteagal 107(1) CFAE a bhí sa chúiteamh breise a deonaíodh do Buonotourist, de bhun chinneadh an Consiglio di Stato (an Chomhairle Stáit) an 7 Samhain 2012, rud atá neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach, a deonaíodh do Buonotourist de shárú ar Airteagal 108(3) CFAE, agus d’ordaigh sé d’údaráis na hIodáile é a ghnóthú uaidh sin (‘cinneadh ón gCoimisiún an 19 Eanáir 2015’).
17
Thug Buonotourist caingean os comhair Chúirt Ghinearálta an Aontais Eorpaigh chun Cinneadh an Choimisiúin an 19 Eanáir 2015 a chur ar neamhní. Diúltaíodh don chaingean sin le breithiúnas an 11 Iúil 2018, Buonotourist v an Coimisiún (T‑185/15, EU:T:2018:430). Díbheadh an t‑achomharc a thionscain Buonotourist le breithiúnas ón gCúirt an 4 Márta 2020, Buonotourist v an Coimisiún (C‑586/18 P, EU:C:2020:152).
18
Trí ghníomh roinnte pháirtigh gnóthais an 21 Iúil 2011, tháinig Buonotourist TPL in ionad Buonotourist faoi chonradh chun líne bus réigiúnach a dhámhachtain go sealadach. De bhun gníomh rannóige eile de chuid an ghnóthais dar dáta 21 Deireadh Fómhair 2013, tháinig Autolinee Buono Tourist TPL Srl in ionad Buono Tourist TPL sa chonradh dámhachtana sealadach sin. Ar bhonn comhaontú léasa a tugadh i gcrích an 10 Bealtaine 2019, ar tháinig deireadh leis an 1 Iúil 2021, rinne Autolinee Buonotourist TPL an tionscal a léasú ó Scai, lena gcuimsítear, inter alia, conarthaí seirbhíse, foireann agus busanna chun na seirbhísí íosta áitiúla iompair phoiblí a oibriú. Chun leanúint leis an tseirbhís iompair phoiblí áitiúil, chuir Réigiún Campania soláthar na seirbhíse de chúram ar AIR Campania, atá faoi úinéireacht pháirteach aige. Fuair an chuideachta sin na hacmhainní is gá ó Scai chun an tseirbhís a fheidhmiú.
19
Dearbhaíodh go raibh Buonotourist, Buonotourist TPL agus Autolinee Buonotourist TPL dócmhainneach sa tréimhse 2018-2020.
20
Tar éis iarracht nár éirigh léi an Státchabhair dá dtagraítear sa chinneadh ón gCoimisiún an 19 Eanáir 2015 ó Buonotourist, Buonotourist TPL agus Autolinee Buonotourist TPL a ghnóthú, d’ordaigh Réigiún Campania do Scai, le foraithne an 7 Feabhra 2023, an chabhair sin a aisíoc, ar bhonn leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir Buonotourist agus Autolinee Buonotourist TPL (‘an t‑ordú gnóthaithe’).
21
Thug Scai caingean i gcoinne an ordaithe gnóthaithe os comhair Tribunale amministrativo regionale della Campania (an Chúirt Riaracháin Réigiúnach, Campania, an Iodáil), arb í an chúirt a rinne an tarchur í, ag agairt go háirithe sárú ar Airteagail 108, 109 agus 288 CFAE, sárú ar Airteagal 48 de Dhlí Uimh. 234/2012, barrachas cumhachta agus sárú ar an bhFógra maidir le gnóthú.
22
Mar thaca lena ghníomhaíocht, d’áitigh Scai, ar an gcéad dul síos, go ndearna Réigiún Campania, tríd an ordú gnóthaithe a eisiúint, na cumhachtaí a tugadh don Choimisiún a fheidhmiú go neamhdhleathach. Cé gur díríodh, de réir Scai, an cinneadh ón gCoimisiún an 19 Eanáir 2015 chuig seolaithe sonracha, eadhon Poblacht na hIodáile agus Buonotourist, leathnaigh Réigiún Campania a raon feidhme, rud a sháraigh Airteagal 288 CFAE agus an Fógra maidir le gnóthú.
23
Dúirt Scai freisin, agus é sin á dhéanamh, gur glacadh an t‑ordú gnóthaithe faoi threoir nós imeachta a tharla os comhair an Choimisiúin agus nár ghlac sí páirt ann. Ina theannta sin, mheas sí go mbainfí di an ceart ar chosaint bhreithiúnach éifeachtach, toisc nach mbeadh sí i dteideal achomharc a thabhairt os comhair na Cúirte Ginearálta i gcoinne chinneadh an Choimisiúin an 19 Eanáir 2015, nach raibh sí ina faighteoir. Sonraíonn sí nach raibh sí in ann rialú a thabhairt maidir leis an gcabhair atá i gceist sna príomhimeachtaí a bheith ann, maidir lena comhoiriúnacht leis an margadh inmheánach ná maidir le dlíthiúlacht an tsínidh ar an ordú gnóthaithe.
24
Ina dhiaidh sin, chuir Scai i gcoinne leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir í féin agus Autolinee Buonotourist TPL, ós rud é nach bhféadfaí an leanúnachas sin a thuiscint, dar léi, ón bhfíoras gur léasaigh Autolinee Buonotourist TPL brainse gnó di.
25
Chuir Scai in aghaidh an smaoinimh freisin go bhfuair sí buntáiste frithiomaíoch faoin gcomhaontú léasa, ós rud é nach bhféadfaí teacht ar aon cheannach earraí nó seirbhísí ar théarmaí níos fabhraí ná na téarmaí atá i réim ar an margadh. Go háirithe, tugadh léas bhrainse gníomhaíochta Autolinee Buonotourist TPL, a raibh deireadh tagtha leis cheana féin i rith na bliana 2021, i gcrích ar chíos réasúnach, i bhfianaise chuspóir teoranta an chomhaontaithe léasa agus, ag deireadh an chonartha, níor choinnigh Scai aon sócmhainn inláimhsithe nó doláimhsithe de chuid an léasóra.
26
Ina chosaint, áitíonn Réigiún Campania os comhair na cúirte a rinne an tarchur go raibh dlínse aige an t‑ordú gnóthaithe a ghlacadh i leith an iarratasóra sna príomhimeachtaí, ós rud é go raibh comharthaí oibiachtúla agus suibiachtúla ann lena suitear go raibh leanúnachas eacnamaíoch ann idir na cuideachtaí lena mbaineann roimhe sin agus Scai, mar is léir óna mhalartuithe leis an gCoimisiún. Fuair Scai, faoin léas bainistíochta, an ceart na sócmhainní inláimhsithe agus doláimhsithe go léir is gá a úsáid chun gnó na cuideachta a thairbhigh den chabhair i dtosach a dhéanamh, chomh maith le ceart rogha agus réamhghabhála, a d’áiritheodh, faoi choinníollacha áirithe, go mbeadh sé faoi phribhléid i gcás go ndíolfaí Autolinee Buonotourist TPL.
27
Shonraigh Réigiún Campania go raibh sé i dteideal raon feidhme suibiachtúil chinneadh an Choimisiúin an 19 Eanáir 2015 a leathnú, ós rud é go leanann sé as Airteagal 48(2) agus (3) de Dhlí Uimh. 234/2012, tar éis cinneadh gnóthaithe ón gCoimisiún, go n‑ainmneoidh an t‑aire inniúil nó an t‑údarás críochach inniúil, i gcás inarb iomchuí, na daoine a gceanglaítear orthu an chabhair a aisíoc.
28
Fiafraíonn an chúirt a rinne an tarchur, ar an gcéad dul síos, an bhfuil reachtaíocht náisiúnta, amhail an reachtaíocht atá i gceist sna príomhimeachtaí, lena gceadaítear do na húdaráis náisiúnta inniúla, i gcás inar shainaithin an Coimisiún ina chinneadh gnóthaithe go n‑aisíocfadh an gnóthas an chabhair atá i gceist, chun stádas thairbhí na cabhrach atá i gceist a leathnú ar an bhforas go bhfuil leanúnachas eacnamaíoch idir an gnóthas sin a sainaithníodh sa chinneadh gnóthaithe agus an gnóthas a ndéantar an síneadh sin ina leith, ag luí le hAirteagail 108 agus 288 CFAE agus le Rialachán 2015/1589. Cuireann reachtaíocht náisiúnta den sórt sin isteach ar chumhachtaí an Choimisiúin mar a fhoráiltear le dlí an Aontais, ós rud é, i gcás inar dhírigh an institiúid sin cinneadh gnóthaithe chuig seolaí ar leith, nach féidir ach leis an institiúid sin cinneadh a dhéanamh maidir le síneadh féideartha a mbeadh bonn cirt leis mar gheall ar leanúnachas eacnamaíoch.
29
Cuireann an chúirt a rinne an tarchur in iúl freisin, dá bhfágfaí glacadh an chinnidh maidir le síneadh faoi inniúlacht na n‑údarás náisiúnta, i gcás inar shainaithin an Coimisiún seolaí an chinnidh gnóthaithe go beacht, go rachadh an fhéidearthacht sin thar chur chun feidhme chinntí an Choimisiúin amháin, agus mar thoradh air sin go ndéanfadh an chúirt náisiúnta, atá freagrach as athbhreithniú a dhéanamh ar dhlíthiúlacht an bhirt gnóthaithe náisiúnta, athbhreithniú indíreach ar ábhair a thagann faoi inniúlacht eisiach an Choimisiúin.
30
De réir na cúirte a rinne an tarchur, bhain breithiúnais na Cúirte go dtí seo le prionsabal an leanúnachais eacnamaíoch, ach ní leis an gceist maidir le cén údarás atá inniúil chun a mheas an ann do leanúnachas eacnamaíoch den sórt sin. Mar sin féin, tagraíonn sé do chinntí áirithe arna nglacadh ag an gCoimisiún lena leathnaítear raon feidhme na dtairbhithe mar gheall ar aistriú sócmhainní agus tugann sé faoi deara, i ndáil leis sin, go léiríonn na cinntí sin, i gcás ina bhfuil leanúnachas eacnamaíoch intuigthe, mar atá sa chás seo, ó chomhaontú aistrithe sócmhainní, gur ghlac an Coimisiún an cinneadh maidir le síneadh comhfhreagrach i gcónaí. Ina theannta sin, cuireann an chúirt a rinne an tarchur in iúl nach bhfuil sí cinnte an gcomhlíontar coinníoll an leanúnachais eacnamaíoch sa chás sin.
31
Tugann an chúirt a rinne an tarchur faoi deara, sa chás seo, nach gciallaíonn malartuithe idir an t‑údarás inniúil náisiúnta agus an Coimisiún gur fheidhmigh an Coimisiún a lánrogha, ós rud é nach gníomhartha ceangailteacha a bhí sna malartuithe sin, ach nótaí a dréachtaíodh, ina theannta sin, i dtéarmaí dubála agus ag tagairt don ghá atá le himscrúdú fíorasach níos mionsonraithe.
32
Ar an dara dul síos, fiafraíonn an chúirt a rinne an tarchur an bhfuil reachtaíocht náisiúnta amhail an reachtaíocht atá i gceist sna príomhimeachtaí ag luí leis na ráthaíochtaí nós imeachta dá bhforáiltear le dlí an Aontais, go háirithe le prionsabal na sáraíochta agus le hurraim do chearta na cosanta, a chumhdaítear in Airteagal 41 den Chairt, agus leis an gceart chun cosaint bhreithiúnach éifeachtach a fháil, a chumhdaítear in Airteagal 47 den Chairt. Tugann sí faoi deara, os a comhair, gur áitigh Scai, mar gheall ar mhainneachtain cumhachtaí an Choimisiúin a chomhlíonadh, gur baineadh ráthaíochtaí nós imeachta di, maidir le cinneadh tosaigh an Choimisiúin, agus nuair a bhí sí féin faoi réir na hoibleagáide maidir leis an gcabhair a ghnóthú, a mhéid gurbh é an t‑údarás náisiúnta an t‑aon idirghabhálaí a bhí aici. Tá an chúirt a rinne an tarchur den tuairim nach leor an fhéidearthacht atá ag páirtí i gcás Scai agóid a dhéanamh os comhair na cúirte náisiúnta i gcoinne ghníomhartha an údaráis náisiúnta chun a áirithiú go gcomhlíonfaidh an duine lena mbaineann na ráthaíochtaí nós imeachta a chumhdaítear i ndlí an Aontais agus cosaint éifeachtach bhreithiúnach, ós rud é go mbeadh rialú ar leanúnachas eacnamaíoch i gceist leis sin, a thagann faoi lánrogha an Choimisiúin amháin.
33
I bhfianaise na mbreithnithe sin, chinn Tribunale amministrativo regionale della Campania (an Chúirt Réigiúnach Riaracháin, Campania) bac a chur ar na himeachtaí agus na ceisteanna seo a leanas a tharchur chuig an gCúirt Bhreithiúnais le haghaidh réamhrialú:
‘1)
An gcuirtear cosc le hAirteagail 108 agus 288 CFAE agus Airteagail 16 agus 31 de Rialachán (AE) Uimh. 1589/2015 ar reachtaíocht náisiúnta, amhail Airteagal 48 de [Dhlí Uimh. 234/2012] lena gceadaítear don údarás náisiúnta, i gcéim fhorghníomhaithe an ghnóthaithe, chun na daoine a gceanglaítear orthu cabhair neamhdhleathach a aisíoc a leathnú, trí mheasúnú ar leanúnachas eacnamaíoch idir gnóthais, gan an chumhacht sin a chosc nuair a bheidh na faighteoirí díreacha sainaitheanta cheana féin ag an gCoimisiún, agus ar an gcaoi sin inniúlacht an Choimisiúin i ndáil le státchabhair a eisiamh?
2)
An gcuirtear cosc le hAirteagail 263 agus 288 CFAE, 41 agus 47 de Chairt Nice, 16 agus 31 de Rialachán (AE) Uimh. 1589/2015 ar reachtaíocht náisiúnta amhail Airteagal 48 de Dhlí [Uimh. 234/2012], maidir le Státchabhair, a mhéid - trí fhoráil a dhéanamh go ndéanfaidh an Stát, agus cinneadh gnóthaithe á chur chun feidhme aige, na daoine a gceanglaítear orthu aisíoc a aithint, más gá - go gceadaíonn sé an cinneadh a chur chun feidhme freisin i ndáil le duine seachas na daoine ar díríodh an cinneadh orthu agus a bhfuil uathriail acu, nár ghlac páirt sna himeachtaí os comhair an Choimisiúin, nár deonaíodh ráthaíochtaí nós imeachta sáraíochta dóibh agus, dá bhrí sin, nach bhfuil aon seasamh acu chun agóid a dhéanamh os comhair Chúirt Ghinearálta an Aontais Eorpaigh’.
Na ceisteanna a tharchuirtear le haghaidh réamhrialú
34
Lena dá cheist, ar cheart iad a scrúdú le chéile, fiafraíonn an chúirt a rinne an tarchur, go bunúsach, an gá Airteagal 108 agus an ceathrú mír d’Airteagal 288 CFAE, Airteagail 16 agus 31 de Rialachán 2015/1589 agus Airteagail 41 agus 47 den Chairt a léiriú sa chaoi, i gcás ina n‑ordaítear le cinneadh ón gCoimisiún Státchabhair a ghnóthú ó thairbhí a shainaithníonn sí, go gcuirtear cosc leo ar reachtaíocht náisiúnta faoina bhféadfaidh na húdaráis náisiúnta inniúla, i gcomhthéacs a gcúraimí an cinneadh sin a chur chun feidhme, a ordú go ngnóthófar an chabhair sin ó ghnóthas eile mar gheall ar leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir an gnóthas sin agus tairbhí na cabhrach a shainaithnítear sa chinneadh sin.
35
Ar an gcéad dul síos, ba cheart a thabhairt faoi deara go bhforáiltear leis an gceathrú mír d’Airteagal 288 CFAE go mbeidh cinneadh ‘ina cheangal go huile agus go hiomlán’ agus, i gcás ‘a shonróidh cinneadh iad siúd chuig a ndíreofar é’, is orthu sin amháin a bheidh sé ina cheangal.
36
Ina theannta sin, leanann sé ó Airteagal 31 de Rialachán 2015/1589 go ndírítear cinntí lena gcinntear go bhfuil an chabhair ar tugadh fógra ina leith neamh-chomhoiriúnach leis an margadh inmheánach (‘cinntí diúltacha’), arna nglacadh faoi Airteagal 9(5) den Rialachán sin, agus cinntí lena n‑ordaítear gnóthú cabhrach arna nglacadh faoi Airteagal 16 den Rialachán sin, chuig an mBallstát lena mbaineann, mar is léir ó chásdlí na Cúirte freisin (féach, chuige sin, breithiúnas an 24 Meán Fómhair 2002, Falck agus Acciaierie di Bolzano v an Coimisiún, C‑74/00 P agus C‑75/00 P, EU:C:2002:524, míreanna 81 go 83).
37
Is léir ó na breithnithe roimhe seo, sa chás seo, go bhfuil cinneadh an Choimisiúin an 19 Eanáir 2015 dírithe chuig Poblacht na hIodáile agus chuig Poblacht na hIodáile amháin agus nach é Buonotourist, a ainmnítear sa chinneadh sin mar thairbhí na státchabhrach i dtrácht, nach seolaí an chinnidh sin é.
38
Ar an dara dul síos, ní mór a mheabhrú, de réir cásdlí socair, go gceanglaítear ar an mBallstát ar a ndírítear cinneadh lena gceanglaítear air cabhair neamhdhleathach a ghnóthú, faoi Airteagal 288 CFAE, gach beart iomchuí a dhéanamh chun a áirithiú go gcuirfear an cinneadh sin chun feidhme (breithiúnas an 15 Meán Fómhair 2022, Fossil (Gibraltar), C‑705/20, EU:C:2022:680, mír 39 agus an cásdlí dá dtagraítear).
39
I ndáil leis sin, is léir ó aithris 25 agus ón gcéad abairt d’Airteagal 16(3) de Rialachán 2015/1589 go ndéanfar cabhair a ghnóthú gan mhoill agus i gcomhréir leis na nósanna imeachta a leagtar síos le dlí náisiúnta an Bhallstáit lena mbaineann, ar choinníoll go gceadaítear leis na nósanna imeachta sin cinneadh an Choimisiúin a fhorghníomhú láithreach agus go héifeachtach. Chuige sin, déanfaidh na Ballstáit lena mbaineann, i gcomhréir leis an abairt dheireanach d’Airteagal 16(3) den Rialachán sin, ‘gach beart’ dá bhforáiltear ina gcórais dlí faoi seach, lena n‑áirítear bearta sealadacha, gan dochar do dhlí an Aontais (féach, chuige sin, breithiúnais an 20 Bealtaine 2010, Scott agus Kimberly Clark, C‑210/09, EU:C:2010:294, mír 28, agus an 11 Meán Fómhair 2014, an Coimisiún v an Ghearmáin, C‑527/12, EU:C:2014:2193, mír 38). Ní mór don Bhallstát gnóthú éifeachtach na suimeanna atá dlite a bhaint amach (breithiúnas an 5 Bealtaine 2011, an Coimisiún v an Iodáil, C‑305/09, EU:C:2011:274, mír 27).
40
Ina theannta sin, de réir chásdlí na Cúirte, ós rud é gurb é an príomhchuspóir a shaothraítear le haisíoc Státchabhrach a íocadh go neamhdhleathach ná deireadh a chur le saobhadh iomaíochta arb é an buntáiste iomaíoch a thugtar leis an gcabhair neamhdhleathach is cúis leis, ní mór cabhair den sórt sin a ghnóthú ón gcuideachta a shaothraíonn gníomhaíocht eacnamaíoch an ghnóthais a thairbhigh den chabhair sin i gcás ina suitear go gcoinníonn an chuideachta sin tairbhe iarbhír an bhuntáiste iomaíoch atá nasctha le tairbhe na cabhrach sin (breithiúnas an 7 Márta 2018, SNCF Mobilités v an Coimisiún, C‑127/16 P, EU:C2018:165, míreanna 104 agus 106 agus an cásdlí dá dtagraítear). Meabhraítear é sin freisin sa chéad abairt de phointe 83 den Fhógra maidir le gnóthú.
41
Leis na breithnithe a leagtar amach i míreanna 38 go 40 den bhreithiúnas sin, cuirtear bac ar léiriú Airteagal 288 CFAE sa chaoi nach gceanglaítear ar na Ballstáit Státchabhair a dearbhaíodh a bheith neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach le cinneadh ón gCoimisiún a ghnóthú ach amháin ó thairbhí na cabhrach faoi cheist a shainaithnítear sa chinneadh sin.
42
Maidir le cinneadh gnóthaithe lena sainaithnítear go sonrach, mar atá sa chás seo, tairbhí na cabhrach aonair, ba cheart a thabhairt faoi deara nach bhfreagraíonn an tsainaithint sin ach amháin, mar a thugann an Coimisiún le fios ina bharúlacha, do mheasúnú ar an staid a rinneadh nuair a glacadh an cinneadh sin, ar bhonn na faisnéise atá ar fáil don institiúid sin ag an am sonrach sin.
43
Dá réir sin, tá an tsainaithint sin mar chuid de shainaithint na cabhrach a chumhdaítear leis an gcinneadh ón gCoimisiún. Dá bhrí sin, ní féidir an cinneadh deireanach sin a léiriú sa chaoi go gcuirtear cosc leis ar an mBallstát lena mbaineann an chabhair atá i gceist a ghnóthú ó ghnóthas eile más rud é, i gcomhréir leis an gcásdlí a luaitear i mír 40 den bhreithiúnas sin, go saothraíonn an gnóthas eile sin gníomhaíocht eacnamaíoch thairbhí na cabhrach agus go gcoinníonn sé tairbhe iarbhír na buntáiste iomaíochta atá nasctha le tairbhe na cabhrach.
44
D’fhéadfadh sé tarlú go gcuirtear an buntáiste iomaíoch atá nasctha le tairbhe cabhrach aonair ar aghaidh chuig gnóthas eile tar éis don Choimisiún an cinneadh gnóthaithe a ghlacadh, mar shampla i gcás aistriú sócmhainní, mar a luaitear i míreanna 89 go 92 den fhógra maidir le gnóthú.
45
Maidir le haistriú sócmhainní, tá measúnú le déanamh ar leanúnachas eacnamaíoch idir na cuideachtaí a bhfuil baint acu leis an aistriú faoi threoir chuspóir an aistrithe, eadhon na sócmhainní agus na dliteanais, cothabháil an lucht saothair, na sócmhainní cuachta, an praghas aistrithe, céannacht scairshealbhóirí nó úinéirí an ghnóthais fála agus an ghnóthais bhunaidh, an tráth a dhéantar an t‑aistriú, is é sin le rá, tar éis thús an imscrúdaithe, tionscnamh an nós imeachta nó an chinnidh deiridh, nó loighic eacnamaíoch an idirbhirt (breithiúnas an 7 Márta 2018, SNCF Mobilités v an Coimisiún, C‑127/16 P, EU:C:2018:165, mír 108 agus an cásdlí dá dtagraítear).
46
Dá bhrí sin, i gcomhthéacs an chúraim atá orthu an chabhair a ghnóthú agus chun éifeachtacht iomlán cinnidh gnóthaithe ón gCoimisiún a áirithiú lena sainaithnítear go beacht tairbhí na cabhrach agus lena gcuirtear deireadh go héifeachtach le saobhadh iomaíochta de bharr an bhuntáiste iomaíoch atá nasctha le fáil na cabhrach, ceanglaítear ar na húdaráis agus ar na cúirteanna náisiúnta gnóthas seachas an gnóthas a sainaithníodh sa chinneadh gnóthaithe sin a shainaithint, sa chás gur aistríodh an buntáiste atá nasctha leis an gcabhair atá i gceist chuig an ngnóthas eile sin tar éis ghlacadh an chinnidh gnóthaithe sin.
47
Deimhnítear go bhfuil oibleagáid den sórt sin ar údaráis náisiúnta ann le cásdlí comhsheasmhach na Cúirte, a mheabhraíonn go gcomhlíonann na cúirteanna náisiúnta agus an Coimisiún róil chomhlántacha agus leithleacha (breithiúnas an 7 Nollaig 2023, RegioJet agus STUDENT AGENCY, C‑700/22, EU:C:2023:960, mír 13), agus go bhféadfaidh cúirteanna náisiúnta, i gcúrsaí státchabhrach, a bheith dá dtagraítear do dhíospóidí lena gceanglaítear orthu an coincheap ‘cabhair’ dá dtagraítear in Airteagal 107(1) CFAE a léiriú agus a chur i bhfeidhm, ach nach bhfuil siad inniúil rialú a dhéanamh ar chomhoiriúnacht státchabhrach leis an margadh inmheánach, tagann an measúnú deiridh sin faoi inniúlacht eisiach an Choimisiúin, ag gníomhú dó faoi mhaoirseacht bhreitheamh an Aontais (féach, chuige sin, breithiúnas an 4 Márta 2020, Buonotourist v an CoimisiúnC‑586/18 P, EU:C:2020:152, mír 90 agus an cásdlí dá dtagraítear).
48
Maidir le hamhras na cúirte a rinne an tarchur i dtaobh an bhfuil nó nach bhfuil na nótaí agus na treoracha neamhfhoirmiúla a chuireann seirbhísí an Choimisiúin ar fáil do na húdaráis náisiúnta chun anailís a dhéanamh ar leanúnachas eacnamaíoch, chinn an Chúirt nach bhfuil ráitis seasaimh den sórt sin i measc na ngníomhartha a fhéadfar a ghlacadh ar bhonn Rialachán 2015/1589 agus nach féidir a mheas go bhfuil siad ceangailteach ar an gcúirt náisiúnta. Chuir sí in iúl, áfach, a mhéid atá sé beartaithe leis an bhfaisnéis atá i ráitis seasaimh den chineál sin agus in aon tuairimí ón gCoimisiún arna n‑iarraidh ag an gcúirt náisiúnta comhlíonadh chúram na n‑údarás náisiúnta a éascú i gcomhthéacs an chinnidh maidir le ghnóthú a fhorghníomhú láithreach agus go héifeachtach, agus ag féachaint do phrionsabal an chomhair dhílis a leagtar síos in Airteagal 4(3) CAE, nach mór don chúirt náisiúnta é sin a chur san áireamh mar ghné mheasúnaithe i gcomhthéacs na díospóide atá os a comhair agus cúiseanna a thabhairt lena cinneadh i bhfianaise na ndoiciméad uile sa chomhad a cuireadh faoina bráid (féach, chuige sin, breithiúnas an 13 Feabhra 2014, Mediaset, C‑69/13, EU:C:2014:71, míreanna 26, 28 agus 31).
49
Ar an tríú dul síos, i bhfianaise na faisnéise a chuir an chúirt a rinne an tarchur ar fáil, a bhfuil achoimre uirthi i mír 32 den bhreithiúnas sin, is gá, maidir le hAirteagail 41 agus 47 den Chairt, idirdhealú a dhéanamh, ar thaobh amháin, idir an fhéidearthacht atá ag gnóthas i gcás an iarratasóra sna príomhimeachtaí páirt a ghlacadh sa nós imeachta chun scrúdú a dhéanamh ar Státchabhair ag an gCoimisiún agus, i gcás inarb iomchuí, agóid a dhéanamh i gcoinne chinneadh an Choimisiúin lena ndearbhaítear go bhfuil an chabhair sin neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach, agus, ar an taobh eile, an fhéidearthacht atá ag an ngnóthas sin páirt a ghlacadh sa nós imeachta os comhair údarás náisiúnta, rud a d’fhéadfadh a bheith ina chúis le cinneadh lena gcinntear gurb ann do leanúnachas eacnamaíoch idir an gnóthas sin agus tairbhí na cabhrach a shainaithnítear sa chinneadh ón gCoimisiún agus lena gcuirtear d’oibleagáid ar an ngnóthas céanna an chabhair atá i gceist a aisíoc agus, i gcás inarb iomchuí, an fhéidearthacht agóid a dhéanamh i gcoinne an chinnidh náisiúnta sin.
50
Ar an gcéad dul síos, maidir leis an nós imeachta os comhair an Choimisiúin, ní mór a thabhairt faoi deara gurb ionann an nós imeachta chun Státchabhair a athbhreithniú, i bhfianaise a scéime ginearálta, agus nós imeachta arna thionscnamh i gcoinne an Bhallstáit atá freagrach, i bhfianaise a oibleagáidí faoi dhlí an Aontais, as an gcabhair a dheonú. Sa nós imeachta sin, ní féidir le páirtithe leasmhara seachas an Ballstát lena mbaineann díospóireacht sáraíochta a éileamh iad féin leis an gCoimisiún, amhail an díospóireacht a osclaíodh chun tairbhe an Bhallstáit sin. Ní nós imeachta é an nós imeachta sin a thionscnaítear in aghaidh thairbhí nó thairbhithe na cabhrach a thugann le tuiscint go bhféadfaidh an tairbhí nó na tairbhithe sin brath ar chearta atá chomh fairsing le cearta na cosanta féin (féach, chuige sin, breithiúnas an 11 Márta 2020, an Coimisiún v Gmina Miasto Gdynia agus Port Lotniczy Gdynia Kosakowo, C‑56/18 P, EU:C:2020:192, míreanna 73 go 75).
51
Maidir leis an gcás nach mbeadh úinéir tairbhiúil na cabhrach, arna ainmniú amhlaidh i mbeart náisiúnta gnóthaithe mar gheall ar leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann leis an tairbhí roimhe sin, i dteideal caingean le haghaidh neamhniú a thionscnamh faoi Airteagal 263 CFAE i gcoinne an chinnidh ón gCoimisiún lena ndearbhaítear go bhfuil an chabhair sin neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach agus lena n‑ordaítear í a ghnóthú, ní mór a thabhairt faoi deara go ráthaítear cosaint dhlíthiúil d’úinéir tairbhiúil den sórt sin faoi dhlí an Aontais mar sin féin.
52
Is léir ó chásdlí na Cúirte nach mór athbhreithniú na cúirte náisiúnta ar bheart náisiúnta atá dírithe ar ghnóthú Státchabhrach atá neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach a mheas mar theachtadh an chirt chun cosaint bhreithiúnach éifeachtach a fháil a chumhdaítear in Airteagal 47 den Chairt (féach, chuige sin, breithiúnas an 20 Bealtaine 2010, Scott agus Kimberly Clark, C‑210/09, EU:C:2010:294, mír 25 agus an cásdlí dá dtagraítear).
53
Sa chomhthéacs sin, féadfaidh an t‑úinéir tairbhiúil agóid a dhéanamh os comhair na cúirte náisiúnta i gcoinne bhailíocht chinneadh an Choimisiúin lena ndearbhaítear go bhfuil an chabhair neamhdhleathach agus neamh-chomhoiriúnach, i gcás nach mbeadh an t‑úinéir tairbhiúil sin i dteideal caingean dhíreach a thionscnamh faoi Airteagal 263 CFAE i gcoinne an chinnidh sin (féach, chuige sin, breithiúnais an 17 Feabhra 2011, Bolton Alimentari, C‑494/09, EU:C:2011:87, míreanna 22 agus 23 agus an cásdlí dá dtagraítear, agus an 25 Iúil 2018, Georgsmarienhütte agus páirtithe eile, C‑135/16, EU:C:2018:582, mír 17 agus an cásdlí dá dtagraítear). Is fíor nach bhfuil dlínse ag an gcúirt náisiúnta féin a dhearbhú go bhfuil cinneadh den sórt sin neamhbhailí, ós rud é go bhfuil sé de chumhacht ag an gCúirt Bhreithiúnais amháin a dhearbhú go bhfuil gníomhartha an Aontais neamhbhailí (féach, chuige sin, breithiúnas an 18 Iúil 2007, Lucchini, C‑119/05, EU:C:2007:434, míreanna 53 agus an cásdlí dá dtagraítear). Mar sin féin, i gcás ina measann cúirt náisiúnta go bhfuil bunús maith le pléadáil neamhbhailíochta amháin nó níos mó de ghníomh de chuid an Aontais a chuir na páirtithe ar aghaidh nó, de réir mar a bheidh, a ardaíodh ex officio, ní mór di bac a chur ar na himeachtaí agus tarchur chun réamhrialú a tharchur chuig an gCúirt Bhreithiúnais le haghaidh réamhrialú maidir le bailíocht, agus dlínse ag an gCúirt amháin a chinneadh go bhfuil gníomh de chuid an Aontais neamhbhailí (breithiúnas an 3 Deireadh Fómhair 2013, Inuit Tapiriit Kanatami agus páirtithe eile v an Pharlaimint agus an Chomhairle, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, mír 96 agus an cásdlí dá dtagraítear).
54
Ar an dara dul síos, maidir le hurraim do chearta úinéir thairbhiúil na cabhrach in imeachtaí os comhair údarás náisiúnta a d’fhéadfadh a bheith ina chúis le cinneadh lena gcinntear go bhfuil leanúnachas eacnamaíoch ann agus lena n‑ordaítear an chabhair a ghnóthú ón úinéir tairbhiúil sin, ba cheart a thabhairt faoi deara ag an tús, mar is léir ó mhír 32 den bhreithiúnas seo, go dtosaíonn an chúirt a rinne an tarchur ón mbonn go dtagann an cinneadh gurb ann do leanúnachas eacnamaíoch faoi lánrogha an Choimisiúin amháin. Is léir ó mhíreanna 41 agus 43 den bhreithiúnas seo go bhfuil an réamhleagan sin mícheart.
55
In aon chás, cé gur léir ó fhoclaíocht Airteagal 41 den Chairt nach bhfuil an fhoráil sin dírithe ar na Ballstáit (breithiúnas an 17 Iúil 2014, YS agus páirtithe eile, C‑141/12 agus C‑372/12, EU:C:2014:2081, mír 67), is amhlaidh fós, de réir chásdlí na Cúirte, go bhfuil sé de dhualgas freisin, i bprionsabal, ar riaracháin na mBallstát urraim a thabhairt do chearta na seolaithe cinntí a dhéanann difear suntasach dá leasanna agus bearta á ndéanamh acu a thagann faoi raon feidhme dhlí an Aontais (breithiúnas an 10 Meán Fómhair 2013, G. agus R., C‑383/13 PPU, EU:C:2013:533, mír 35). Dá bhrí sin, is faoin údarás náisiúnta a bhfuil sé beartaithe aige cinneadh a ghlacadh chun cabhair a dearbhaíodh a bheith neamhdhleathach a ghnóthú ó thairbhí iarbhír na cabhrach sin a áirithiú go n‑urramaítear cearta cosanta an tairbhí sin.
56
Ina theannta sin, is léir ó mhír 52 den bhreithiúnas sin nach mór d’úinéir tairbhiúil na cabhrach a bheith in ann cinneadh den sórt sin a chur faoi bhráid cúirt náisiúnta a fhéadfaidh nó, de réir mar a bheidh, nach mór di, má tá amhras uirthi maidir le léiriú dhlí an Aontais, tarchur a dhéanamh chuig an gCúirt Bhreithiúnais le haghaidh réamhrialú, i gcomhréir le hAirteagal 267 CFAE.
57
I bhfianaise an mhéid sin roimhe seo, is é an freagra ar na ceisteanna a tharchuirtear ná nach mór Airteagal 108 agus an ceathrú mír d’Airteagal 288 CFAE, Airteagail 16 agus 31 de Rialachán 2015/1589 agus Airteagail 41 agus 47 den Chairt a léiriú sa chaoi, i gcás ina n‑ordaítear le cinneadh ón gCoimisiún Státchabhair a ghnóthú ó thairbhí a shainaithníonn sí, go gcuirtear cosc leo ar reachtaíocht náisiúnta faoina bhféadfaidh na húdaráis náisiúnta inniúla, i gcomhthéacs a gcúraimí an cinneadh sin a chur chun feidhme, a ordú go ngnóthófar an chabhair sin ó ghnóthas eile mar gheall ar leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir an gnóthas sin agus tairbhí na cabhrach a shainaithnítear sa chinneadh sin.
Costais
58
Ós rud é, a mhéid a bhaineann sé leis na páirtithe sna príomhimeachtaí, go bhfuil na himeachtaí mar chéim sa chás os comhair na cúirte a rinne an tarchur, baineann ceist na gcostas leis an gcúirt sin. Níl na costais a tabhaíodh trí bharúlacha a cuireadh faoi bhráid na Cúirte Breithiúnais, seachas costais na bpáirtithe sin, inghnóthaithe.
Ar na forais sin, rialaíonn an Chúirt (an Deichiú Dlísheomra) mar seo a leanas:
Maidir le hAirteagail 108 agus an ceathrú mír d’Airteagal 288 CFAE, Airteagail 16 agus 31 de Rialachán (AE) 2015/1589 ón gComhairle an 13 Iúil 2015 lena leagtar síos rialacha mionsonraithe chun Airteagal 108 [CFAE] a chur i bhfeidhm chomh maith le hAirteagal 41 agus Airteagal 47 den Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh,
ní mór léiriú a dhéanamh mar seo a leanas:
i gcás ina n‑ordaítear le cinneadh ón gCoimisiún Eorpach Státchabhair a ghnóthú ó thairbhí a shainaithníonn sí, ní chuirtear cosc leo ar reachtaíocht náisiúnta faoina bhféadfaidh na húdaráis náisiúnta inniúla, i gcomhthéacs a gcúraimí an cinneadh sin a chur chun feidhme, a ordú go ngnóthófar an chabhair sin ó ghnóthas eile mar gheall ar leanúnachas eacnamaíoch a bheith ann idir an gnóthas sin agus tairbhí na cabhrach a shainaithnítear sa chinneadh sin.
[Sínithe]
(
*1
)	Teanga an cháis: an Iodáilis.