61982J0116
ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση 116/82 (
*1
)
I — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
Α — Οι παραβάσεις που αποδίδονται στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση
1.
Η Επιτροπή υπογράμμισε στην προσφυγή της τις τέσσερις ακόλουθες περιπτώσεις εθνικών διατάξεων, που θεσπίστηκαν και εφαρμόστηκαν κατά παράβαση των κοινοτικών διατάξεων:
α)
απαγόρευση εισαγωγής οίνου που όεν παρήχθη σύμφωνα με τις νομοθετικές διατάξεις που ισχύουν στο κράτος μέλος παραγωγής' η απαγόρευση θεσπίστηκε με το άρθρο 18, παράγραφος 1, σημείο 1, στοιχεία α ) και β ), του νόμου περί οίνων της 14ης Ιουλίου 1971 (Bundesgesetzblatt, BGBl. 1971 Ι, σ. 893)
β )
απαγόρευση ανάμειξης αλλοδαπών vins de liqueur με vin de liqueur καταγωγής τρίτων χωρών η απαγόρευση θεσπίστηκε με το άρθρο 23, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος νόμου περί οίνων
γ)
επιτρεπτό επεξεργασίας των v.q.p.r.d. εκτός οινικών περιοχών, δυνάμει του άρθρου 64 του ίδιου νόμου περί οίνων
δ)
ασαφής οριοΰέτηση των περιοχών που είναι κατάλληλες για παραγωγή v.q.p.r.d. η οριοθέτηση αυτή εισήχθη με τον εκτελεστικό κανονισμό περί οίνων, vin de liqueur και ποτών με βάση τον οίνο ( BGBl. 1971 Ι, σ. 926), στο παράρτημα IV, τμήμα Ι, σημείο 11.
Β — Η διαδικασία
2.
Η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι οι προαναφερθείσες διατάξεις αντίκεινται στη Συνθήκη και στις διατάξεις που έχουν θεσπιστεί μέσα στο πλαίσιο της κοινής οργάνωσης της αμπελο-οινικής αγοράς άρχισε τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ με έγγραφο της 12ης Ιουνίου 1972, προσκαλώντας την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να διατυπώσει τις παρατηρήσεις της επί των διαφόρων παραβάσεων.
3.
Με έγγραφο της 27ης Νοεμβρίου 1972, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έλαβε θέση και εξέφρασε τις απόψεις της επί των προαναφερομένων σημείων.
4.
Στις 18 Οκτωβρίου 1973, η Επιτροπή διατύπωσε δύο αιτιολογημένες γνώμες που διαβιβάστηκαν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση στις 25 Οκτωβρίου 1973. Η μία από αυτές τις γνώμες που αφορά τα είδη « Sekt », « Weinbrand » και « Prädikatssekt » διαχωρίστηκε και οδήγησε στο μεταξύ σε προσφυγή που αποτέλεσε το αντικείμενο της υπόθεσης 12/74 (απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου 1975, Sig. σ. 181).
5.
Η δεύτερη αιτιολογημένη γνώμη αφορά κυρίως τις παραβάσεις που διώκονται με την παρούσα διαδικασία. Στις 6 Φεβρουαρίου 1974, η Επιτροπή έλαβε για πρώτη φορά την απόφαση να προσφύγει στο Δικαστήριο κατά των προαναφερομένων παραβάσεων.
6.
Οι παραβάσεις που διώκονται από την Επιτροπή αποτέλεσαν στη συνέχεια αντικείμενο πολλών συζητήσεων, συνεπεία δε των δηλώσεων της γερμανικής κυβερνήσεως ότι έλαβε μέτρα για την τροποποίηση των προσβαλλομενων διατάξεων, η Επιτροπή ανέβαλε πολλές φορές την απόφασή της να προσφύγει στο Δικαστήριο.
7.
Δεδομένου όμως ότι οι διαβουλεύσεις δεν ικανοποίησαν την Επιτροπή, η τελευταία κατέθεσε στις 4 Απριλίου 1982 την υπό κρίση προσφυγή. Η έγγραφη διαδικασία ακολούθησε κανονικό ρυθμό.
8.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση τόνισε, στο υπόμνημα αντικρούσεως της 15ης Σεπτεμβρίου 1982, ότι τα άρθρα 18 και 23, παράγραφος 2, του νόμου περί οίνων του 1971 καταργήθηκαν από τον τροποποιητικό νόμο της 27ης Αυγούστου 1982 (BGBl. 1982 Ι, σ. 1177), έτσι ώστε οι παραβάσεις που αναφέρονται πιο πάνω υπό α ) και β ) ρυθμίστηκαν κατ' ουσία.
9.
Η Επιτροπή παραδέχτηκε στο απαντητικό της υπόμνημα της 17ης Φεβρουαρίου 1983 ότι με αυτό τον τρόπο καταργήθηκε η παράβαση της Συνθήκης ως προς αυτά τα δύο επίμαχα σημεία και παραιτήθηκε από το να ζητήσει τη διαπίστωση της παράβασης, αλλά ζήτησε να καταδικαστεί η καθής κυβέρνηση στα δικαστικά έξοδα ως προς αυτούς τους δύο λόγους.
10.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων. Δεδομένου ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επικαλέστηκε στην ανταπάντηση της ότι ελήφθησαν μέτρα σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο έτσι ώστε ρυθμίστηκε κατ' ουσίαν και η παράβαση που προαναφέρεται υπό στοιχείο δ), το Δικαστήριο κάλεσε με το από 21 Νοεμβρίου 1985 έγγραφο την Επιτροπή να λάβει θέση επί του ισχυρισμού της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Η Επιτροπή, με έγγραφο της 18ης Δεκεμβρίου 1985, παραιτήθηκε από τη διαπίστωση της εν λόγω παράβασης ζητώντας πάντως να καταδικαστεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στα δικαστικά έξοδα ως προς αυτό το λόγο.
II — Τα αιτήματα των διαδίκων
11.
Η Επιτροπή ζητεί με την προσφυγή της από το Δικαστήριο:
« 1)
να αναγνωριστεί ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη:
(1)
παραβιάζοντας, με τη θέσπιση και εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, του νόμου περί οίνων την αρχή της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων που χρησιμεύει σαν βάση για την κοινή οργάνωση των αμπελοοινικών αγορών
(2)
παραβιάζοντας τον κανονισμό (ΕΟΚ) 337/79, και ιδίως το άρθρο 43, παράγραφος 4, με τη θέσπιση και εφαρμογή του άρθρου 23, παράγραφος 2, αριθ. 2, του νόμου περί οίνων
(3)
παραβιάζοντας το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1698/70 της Επιτροπής της 25ης Αυγούστου 1970, με το να συνεχίζει να επιτρέπει την επεξεργασία v.q.p.r.d. εκτός των καθοριμένων περιοχών ή των περιοχών άμεσης γειτνίασης·
(4)
παραβαίνοντας τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 338/79 περί καθορισμού ειδικών διατάξεων σχετικών με τους οίνους ποιότητος που παράγονται εντός καθορισμένων περιοχών·
2)
να καταδικαστεί η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στα δικαστικά έξοδα ».
12.
Στην απάντηση της η Επιτροπή και με έγγραφο της 13ης Δεκεμβρίου 1985 παραιτήθηκε από το αίτημα των παραβάσεων της Συνθήκης ως προς τα σημεία ( 1 ), ( 2 ) και ( 4 ), και διατήρησε το αίτημά της ως προς την καταδίκη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στα έξοδα.
13.
Η κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας ζήτησε με το υπόμνημα αντικρούσεως από το Δικαστήριο:
« 1)
να αποφανθεί ότι το αντικείμενο της προσφυγής ρυθμίστηκε κατ' ουσίαν ως προς τους λόγους που αναφέρονται υπό ( 1 ) και ( 2) [λόγοι προσφυγής 1 ( 1 ) και (2)]·
2)
να απορρίψει τα λοιπά αιτήματα της προσφυγής·
3)
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα ».
III — Ανασκόπηση των εφαρμοστέων κοινοτικών διατάξεων
14.
Ο κανονισμός 817/70 του Συμβουλίου της 28ης Απριλίου 1970 θέσπισε τις ειδικές διατάξεις για τους v.q.p.r.d. (JO L 99, σ. 20 ). Κατά το άρθρο 3:
« 1)
Κάθε κράτος μέλος καταρτίζει κατάλογο ποικιλιών καταλλήλων για την παραγωγή καθενός από τους v.q.p.r.d. που παράγονται στην περιοχή του...
2)
...
3)
Οι ποικιλίες που δεν εμφαίνονται στον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 απομακρύνονται από τα αμπελο-τεμάχια ή τμήματα των αμπελοτεμαχίων που προορίζονται για παραγωγή v.q.p.r.d.
Εντούτοις, κατά παρέκκλιση από το προηγούμενο εδάφιο, η παρουσία ποικιλιών που δεν αναφέρονται στον κατάλογο δύναται να γίνει αποδεκτή από τα κράτη μέλη κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 2 ετών... » υπό ορισμένες προϋποθέσεις.
Το άρθρο 5 ορίζει:
« 1)
α)
Οι v.q.p.r.d. δεν λαμβάνονται παρά μόνον από σταφυλές που προέρχονται από ποικιλίες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο που αναφέρεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 και τρυ-γούνται εντός της καθορισμένης περιοχής.
Η ανωτέρω διάταξη δεν αποτελεί εμπόδιο στην παρασκευή ενός v.q.p.r.d. με τους όρους που αναφέρονται στο άρθρο 3, παράγραφος 3, ή στην παραγωγή του σύμφωνα με παραδοσιακές πρακτικές.
β)
...
2)
Η μεταποίηση των σταφυλών που αναφέρονται στην παράγραφο 1, περίπτωση α), σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο διασφαλίζεται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής που έχουν τρυγηθεί.
Εντούτοις η μεταποίηση μπορεί να πραγματοποιηθεί από την καθορισμένη περιοχή με την επιφύλαξη ότι υφίσταται νομοθεσία πρόσφορη επί θεμάτων ελέγχου και ότι το επιτρέπει η κανονιστική ρύθμιση του παραγωγού κράτους μέλους.
3)
Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του παρόντος άρθρου θεσπίζονται κατά τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 7 του κανονισμού 24.
Περιλαμβάνουν ιδίως:
—
τις διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέψουν παρεκκλίσεις από τον κανόνα κατ' εφαρμογή του οποίου η μεταποίηση σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο γίνεται στο εσωτερικό της καθορισμένης περιοχής.
—
κατάλογο των v.q.p.r.d. που αποτελούν αντικείμενο παραδοσιακών πρακτικών, που αναφέρονται στην παράγραφο 1. »
15.
Η διάταξη αυτή συμπίπτει κατ' ουσίαν με το άρθρο 6 του κανονισμού 338/79 του Συμβουλίου της 5ης Φεβρουαρίου 1979 (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/024, σ. 159) που αντικατέστησε και συμπλήρωσε τον κανονισμό 817/70.
16.
Η διαδικασία του άρθρου 7 του κανονισμού 24 περί βαθμιαίας δημιουργίας κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς (JO 1962, σ. 989), στην οποία παραπέμπει η πιο πάνω παράγραφος 3, συνίσταται στη θέσπιση άμεσα εφαρμοστέων μέτρων από την Επιτροπή, δηλαδή την « επιτροπή διαχειρίσεως οίνων ». Το άρθρο 7 του κανονισμού 24 αντιστοιχεί από πλευράς κειμένου στο άρθρο 67 του κανονισμού 337/79 του Συμβουλίου, της 5ης Φεβρουαρίου 1979 περί κοινής οργανώσεως της αμπελοοινικής αγοράς ( ΕΕ ειδ. έκδ. 05/024, σ. 1129) που αντικατέστησε και συμπλήρωσε τον κανονισμό 24.
17.
Επί τη βάσει της εξουσιοδοτήσεως του προαναφερθέντος άρθρου 5, παράγραφος 3, του κανονισμού 817/70, η Επιτροπή εξέδωσε τον κανονισμό 1698/70 της 25ης Αυγούστου 1970, περί ορισμένων παρεκκλίσεων που αφορούν την επεξεργασία των v.q.p.r.d. ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/005, σ. 176). Κατά το πρώτο άρθρο του, παράγραφος 1 :
« Κατά την επεξεργασία ενός v.q.p.r.d. η μεταποίηση των σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 817/70 δεν δύναται να πραγματοποιηθεί παρά μόνον εάν επιτρέπεται. »
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού:
« Η εξουσιοδότηση για μεταποίηση που αναφέρεται στο άρθρο 1 δεν δύναται να δοθεί από τον αρμόδιο οργανισμό των παραγωγών κρατών μελών παρά μόνον στους οινοποιούς που επεξεργάζονται σταφυλές ή γλεύκος σταφυλής, τα οποία προορίζονται να παράγουν v.q.p.r.d. στις εγκαταστάσεις τους και ευρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με την εν λόγω καθορισμένη περιοχή. »
Το άρθρο 3 προβλέπει ότι:
« Σταφυλές και γλεύκη σταφυλής που προβλέπονται στο άρθρο 1 πρέπει να φυλάσσονται χωριστά από σταφυλές και γλεύκη σταφυλής ακατάλληλα να δώσουν v.q.p.r.d. »,
και το άρθρο 4 επιβάλλει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν
« τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλισθεί ο έλεγχος της κατοχής, της διακινήσεως και της οινοποιήσεως των σταφυλών και γλευκών που προβλέπονται στο άρθρο 1 »,
για να αποφευχθούν οι κίνδυνοι νοθείας, τους οποίους συνεπάγεται ενδεχόμενη άδεια οινοποιήσεως εκτός της καθορισμένης περιοχής, όπως αναφέρει η τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού. Σύμφωνα με αυτή την αιτιολογική σκέψη η οινοποίηση εκτός της καθορισμένης περιοχής πρέπει να περιοριστεί
« για την περίπτωση που οι σταφυλές και το γλεύκος σταφυλής μεταποιούνται για την παραγωγή v.q.p.r.d., σε εγκατάσταση που ευρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με την καθορισμένη περιοχή ».
IV — Οι επίμαχες εθνικές διατάξεις
18.
Η διατύπωση του άρθρου 5 του νόμου περί οίνων έχει ως εξής:
« Μεταποίηση οίνων ποιότητος εκτός καθορισμένης περιοχής
1.
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού (ΕΟΚ) 817/70 και των εκτελεστικών κανονισμών που εκδόθηκαν από το Συμβούλιο και από την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η μεταποίηση των σταφυλών σε γλεύκος και του γλεύκους σε οίνο προς παραγωγή ενός v.q.p.r.d. μπορεί να επιτραπεί και εκτός της καθορισμένης περιοχής, όπου τρυγήθηκαν οι εν λόγω σταφυλές. Οι κυβερνήσεις των αμπελουργικών Lander στο έδαφος των οποίων πρέπει να γίνει η μεταποίηση υποδεικνύουν τους οργανισμούς που είναι αρμόδιοι για την έκδοση της άδειας. »
19.
Το άρθρο 64 του ίδιου νόμου έχει την εξής διατύπωση:
« Επεξεργασία
Η άδεια, ανάλογη με εκείνην που προβλέπεται στο άρθρο 5 για τον οίνο ποιότητος (άρθρο 11 ), μπορεί να χορηγηθεί μέχρι τις 31 Αυγούστου 1976 ακόμα και για μεταποίηση που πραγματοποιείται εντός της γερμανικής αμπελουργικής περιοχής (άρθρο 10, παράγραφος 8 ), αρκεί αυτό να είναι σύμφωνο με παραδοσιακή πρακτική κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, περίπτωση α), δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 817/70. »
V — Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων
20.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η κατάσταση πραγμάτων που συνίσταται στην εφαρμογή του άρθρου 5 του εθνικού νόμου πέρα από την 31η Αυγούστου 1976 αντίκειται στην κοινοτική νομοθεσία. Οι " παραδοσιακές πρακτικές τις οποίες επιτρέπει το άρθρο 5, παράγραφος 1, περίπτωση α), του κανονισμού 817/70 δεν αφορούν, κατά τη γνώμη της Επιτροπής, παρά τον τόπο του τρύγου και όχι τον τόπο μεταποίησης που ρυθμίζεται από τη δεύτερη παράγραφο της εν λόγω διάταξης.
21.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αμύνεται υποστηρίζοντας ότι το άρθρο 5, παράγραφος 2, του προαναφερθέντος κανονισμού 817/70 επιτρέπει τη χορήγηση αδειών κατά παρέκκλιση. Υποστηρίζει ότι το προαναφερόμενο άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1698/70 της Επιτροπής είναι ανίσχυρο καθό μέρος επιφέρει περιορισμό σ' αυτό το άρθρο 5. Προβάλλει στην ουσία τρεις ισχυρισμούς κατά του κύρους.
Πρώτος ισχυρισμός: μη τήρηση από την Επιτροπή των ορίων εξουσιοδότησης
22.
Κατά την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το άρθρο 5, παράγραφος 2, του κανονισμού 817/70 (που αντιστοιχεί στο άρθρο 6, παράγραφος 2, του κανονισμού 338/79) θεσπίζει έναν κανόνα και μία εξαίρεση: ο κανόνας είναι ότι η οινοποίηση πρέπει να πραγματοποιείται εντός της καθορισμένης περιοχής' η εξαίρεση είναι ότι επιτρέπεται η οινοποίηση εκτός αυτών των περιοχών σε περιπτώσεις που συνιστούν « παραδοσιακές μεθόδους » με τη μόνη επιφύλαξη ότι εξασφαλίζεται πρόσφορος έλεγχος. Αυτοί οι κανονισμοί του Συμβουλίου δεν επιβάλλουν κανέναν άλλο περιορισμό στα κράτη μέλη, ούτε εδαφικό ούτε χρονικό. Κατά συνέπεια, η εξουσιοδότηση που παρέχεται στην Επιτροπή με την τρίτη παράγραφο του άρθρου 5 να λαμβάνει μέτρα εφαρμογής δεν έχει άλλη έννοια παρά να της αναθέσει το καθήκον να επιβλέπει τη μη καταχρηστική εφαρμογή των αρμοδιοτήτων που ανήκουν, δυνάμει αυτής της διάταξης, στα κράτη μέλη. Η Επιτροπή συνεπώς θεσπίζοντας το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 1698/70, αντιποιήθηκε τις αρμοδιότητες των κρατών μελών καθιστώντας έτσι κενό εννοίας και περιεχομένου το δικαίωμά τους να επιτρέπουν την μεταποίηση εκτός των καθορισμένων περιοχών. Πράγματι, η διάταξη αυτή δεν επιτρέπει παρά μία μόνο εξαίρεση υπέρ των επιχειρήσεων που είναι εγκαταστημένες «σε άμεση γειτνίαση » με τις καθορισμένες περιοχές και δεν αφήνει έτσι καμιά άλλη δυνατότητα στα κράτη μέλη που να τους επιτρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα κριτήρια που έχουν σχέση με τους παραδοσιακούς παράγοντες ή με τις ιδιαίτερες περιστάσεις και με τη διαφορετική δομή των επιχειρήσεων μεταποίησης ή των αμπελουργικών εκτάσεων που τους ανήκουν.
23.
Ως προς τα πραγματικά περιστατικά, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προβάλλει ότι οι επιχειρήσεις που βρίσκονται εκτός των αμπελουργικών περιοχών δεν εκπροσωπούν παρά το 0,5 % του συνόλου. Πρόκειται για επιχειρήσεις που ιδρύθηκαν πριν από δεκαετίες — ή ακόμη και αιώνες — και μερικές από αυτές διαθέτουν αμπέλια σε περισσότερες περιοχές. Εξάλλου το 90 % της παραγωγής σταφυλών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας μεταποιείται σε v.q.p.r.d. Τέλος, οι δυνατότητες ελέγχου είναι οι ίδιες ή ίσως και αποτελεσματικότερες στις αμφισβητούμενες περιοχές εξαιτίας του αυξημένου αριθμού των ελεγκτών.
24.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι έκαμε νόμιμη χρήση της εξουσιοδότησης της. Παρέμεινε μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της για να εξεύρει ένα μέσο εγκαθιδρύσεως της ενιαίας αγοράς. Το κριτήριο της « άμεσης γειτνίασης », διατηρήθηκε με ομόφωνη συναίνεση της επιτροπής διαχείρισης, είναι κριτήριο αντικειμενικό και αφήνει περιθώριο στα κράτη μέλη να συγκεκριμενοποιήσουν κατά την αντίληψη τους τον αόριστο νομικό όρο της « άμεσης γειτνίασης ». Αντίθετα, τα κριτήρια που προτείνει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν συμβιβάζονται με την αμπελουργική πολιτική της Κοινότητας, που αποβλέπει στη βελτίωση της ποιότητας παραγωγής και στην προστασία των v.q.p.r.d.
Αεύτερος ισχυρισμός: παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
25.
Με αυτό τον ισχυρισμό_προφανώς επικουρικό, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ο περιορισμός της δυνατότητας οινοποίησης μόνον στις περιοχές « άμεσης γειτνίασης» δεν είναι αναγκαίο και πρόσφορο μέτρο για την επίτευξη των σκοπών, που συνίστανται στην αποφυγή της νοθείας και στην εξασφάλιση της γνησιότητας της μεταποίησης σε οίνο και τους οποίους η Επιτροπή διατείνεται ότι θέλει να πραγματοποιήσει με τη θέσπιση του κανονισμού 1698/70. Οι κίνδυνοι νοθείας μπορούν να αποσοβηθούν με το λιγότερο καταναγκαστικό μέτρο του αυξημένου ελέγχου· τέτοιος έλεγχος είναι πιο αποτελεσματικός σε επιχειρήσεις εγκατεστημένες εκτός των καθορισμένων περιοχών, λόγω του περιορισμένου αριθμού τους. Εξάλλου η γνησιότητα της μεταποίησης σε οίνο δεν θα συνδεόταν αποκλειστικά με χαρακτηριστικά ίδια μιας περιοχής. Μπορεί να συμβαίνει κάτι διαφορετικό σε άλλα κράτη μέλη, αλλά στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία η τεχνολογία οινοποίησης αυτή καθαυτή δεν παρουσιάζει διαφορές στη διαδικασία επεξεργασίας οίνων ποιότητας που προέρχονται από διαφορετικές περιοχές. Το επιχείρημα που έχει αντλήσει η Επιτροπή από εμπειρίες από άλλα κράτη μέλη είναι ανεφάρμοστο, καθόσον οι συνθήκες δεν συγκρίνονται ούτε στο ελάχιστο, λόγω των διαφορετικών παραδόσεων και συνηθειών.
26.
Η Επιτροπή θεωρεί το επίμαχο μέτρο αναγκαίο, κατάλληλο και πρόσφορο για να θέσει σε εφαρμογή την πολιτική εμπορίας των οίνων, όπως την καθόρισε το Συμβούλιο. Αυτό το μέσο μειώνει τους κινδύνους νοθείας, διότι οι δυνατότητες ελέγχου εντός των καθορισμένων περιοχών διευκολύνουν την αποτροπή λαθραίων και παρανόμων αναμείξεων με οίνους που προέρχονται από άλλες περιοχές ή τρίτες χώρες. Η βεβαιότητα ότι οι σταφυλές και τα γλεύκη προέρχονται από καθορισμένες περιοχές είναι μία από τις απαραίτητες οικονομικές προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση ξεχωριστής αγοράς από την αγορά των άλλων οίνων. Τέλος, η Επιτροπή παρατηρεί ότι το επίμαχο μέτρο περιλαμβάνεται επίσης στο πλαίσιο των προσπαθειών που αναπτύσσονται σε διεθνές επίπεδο για την εξασφάλιση μεγαλύτερης προστασίας των ονομασιών καταγωγής.
Τρίτος ισχυρισμός: παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων
27.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το εν λόγω μέτρο παραβιάζει επίσης τα θεμελιώδη δικαιώματα των θιγομένων επιχειρήσεων, ιδίως το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής
επαγγέλματος και το δικαίωμα επί της' ιδιοκτησίας. Ως προς την ελεύθερη επιλογή επαγγέλματος η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι τίθεται προφανώς σε κίνδυνο η ελευθερία επιλογής επαγγελματικής δραστηριότητας τουλάχιστον όλων των επιχειρήσεων, η οικονομική υπόσταση των οποίων στηρίζεται στην οινοποίηση, όταν καταργείται το κύριο αντικείμενο της δραστηριότητάς τους, δηλαδή η οινοποίηση. Ο περιορισμός που εισάγεται έτσι χωρίς αντικειμενική αιτιολογία συνιστά δυσανάλογη προσβολή αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος.
28.
Ως προς το δικαίωμα επί της ιδιοκτησίας, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία πρεσβεύει ότι η πλειονότητα των επιχειρήσεων που θίγονται από την απαγόρευση της οινοποίησης είναι καταδικασμένες να κλείσουν διότι οι εγκαταστάσεις τους δεν μπορούν, από οικονομική άποψη, ούτε να αναδιοργανωθούν ούτε να πωληθούν με ικανοποιητικούς όρους. Ακόμα κι αν ορισμένες επιχειρήσεις μπορέσουν να επιβιώσουν, η απαγόρευση συνιστά σοβαρή προσβολή της ιδιοκτησίας που δεν δικαιολογείται από το γενικό συμφέρον της Κοινότητας. Καμιά αντικειμενική εκτίμηση του γενικού συμφέροντος δεν φαίνεται ικανή να δικαιολογήσει την κατάργηση του περιορισμένου αριθμού παρεκκλίσεων από την αρχή της « μεταποίησης σε οίνο εντός της περιοχής καλλιέργειας ».
29.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπογραμμίζει σχετικά ότι οι διάφορες λύσεις, τις οποίες η Επιτροπή διατείνεται ότι πρότεινε για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των θιγομένων επιχειρήσεων, δεν συνιστούν παρά μεταβατική περίοδο με σκοπό την παύση της λειτουργίας τους. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν επιφέρει λύση. Η μεταποίηση σε οίνο αποτελεί χαρακτηριστική και παραδοσιακή δραστηριότητα για τις περισσότερες από τις εν λόγω επιχειρήσεις. Ακόμη και για τις πολύπλευρες επιχειρήσεις, η αλλαγή δραστηριότητας θα συνεπαγόταν δυσβάστακτες και αντικειμενικά αδικαιολόγητες δαπάνες και επενδυτικό κόστος.
30.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θεωρεί, τέλος, ότι η επίμαχη διάταξη ευνοεί τις επιχειρήσεις εντός των καθορισμένων περιοχών σε βάρος εκείνων που βρίσκονται σε άλλες περιοχές, εισάγοντας έτσι στρέβλωση του ανταγωνισμού.
31.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το επίμαχο μέτρο δεν οδηγεί σε άρνηση των εν λόγω θεμελιωδών δικαιωμάτων, αλλά περιορίζει την άσκηση τους νόμιμα και δικαιολογείται από το γεγονός ότι θεσπίστηκε προς το συμφέρον της Κοινότητας. Η ελευθερία επιλογής επαγγέλματος δεν καταργείται απλώς περιορίζεται λόγω της νόμιμης αιτίας της προστασίας της γνησιότητας του οίνου, που είναι απαραίτητη για την εγκαθίδρυση οικονομικά αυτόνομης αγοράς των v.q.p.r.d.
32.
Αντίστοιχα δεν θίγεται το δικαίωμα της ιδιοκτησίας καθαυτό, διότι το επίμαχο μέτρο συνιστά απλώς σύννομο περιορισμό στη χρήση της ιδιοκτησίας και ανάλογο με το συμφέρον της Κοινότητας. Εν πάση περιπτώσει η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η επεξεργασία οίνων ποιότητας δεν αντιπροσωπεύει παρά τμήμα μόνο της διαδικασίας μεταποίησης και επεξεργασίας και ότι τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν σε περίπτωση απαγόρευσης οιασδήποτε μεταποίησης μπορούν να ρυθμιστούν κατά τη διάρκεια μεταβατικών περιόδων, ώστε οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις να έχουν τη δυνατότητα να προσαρμοστούν στην καινούρια κατάσταση που δημιουργεί το κοινοτικό δίκαιο. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που η Επιτροπή άφησε να κυλήσει ένα σημαντικό χρονικό περιθώριο πριν ασκήσει την προσφυγή λόγω παραβάσεως.
33.
Τέλος, η Επιτροπή θεωρεί ότι το επίμαχο μέτρο δεν θίγει τον ανταγωνισμό παρά για να δημιουργήσει προϋποθέσεις ανταγωνισμού ενιαίες σε όλες τις αμπελουργικές περιοχές της Κοινότητας.
Κ. Κακούρης
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.