WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
z dnia 9 stycznia 2007 r.
Sprawa T‑288/04
Kris Van Neyghem
przeciwko
Komitetowi Regionów Unii Europejskiej
Urzędnicy – Powołanie – Zaszeregowanie do grupy i na stopień – Odcinki wynagrodzenia – Zażalenie wniesione po terminie – Dopuszczalność
Przedmiot: Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów nr 87/03 z dnia 26 marca 2003 r. dokonującej ostatecznego zaszeregowania
skarżącego do grupy B5 stopień 4.
Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa wszystkie koszty postępowania.
Streszczenie
Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 25 akapit drugi, art. 90, 91)
Doręczenie odcinka miesięcznego wynagrodzenia powoduje rozpoczęcie biegu terminu na wniesienie skargi na decyzję administracyjną,
jeżeli informacja ta wskazuje jasno na istnienie i zakres takiej decyzji, a treść tej decyzji jest wyłącznie finansowa i ze
względu na swój charakter może być zawarta w takim odcinku.
Nie jest tak jednak w przypadku decyzji dotyczącej ostatecznego zaszeregowania urzędnika do grupy i na stopień, której główny
przedmiot jako taki nie ma wyłącznie finansowego charakteru, lecz dotyczy istotnego elementu sytuacji zawodowej urzędnika.
Nie jest możliwe, by decyzja o takiej wadze mogła jasno wynikać ze zwykłego odcinka wynagrodzenia. Stanowi on niewłaściwy
środek, aby poinformować zainteresowanego o wydaniu decyzji o takiej wadze, tym bardziej że informacja ta nie zawiera żadnej
wzmianki o grupie zaszeregowania i stopniu. W świetle normy zawartej w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego oraz
zasady, zgodnie z którą administracja ma obowiązek zapewnienia, by urzędnicy mogli faktycznie i w sposób łatwy zapoznać się
z aktami administracyjnymi, które dotyczą ich indywidualnie – która to zasada znajduje podstawę w obowiązku staranności instytucji
względem urzędników – urzędnik zachowujący zwykłą staranność, który z założenia zna normy regulujące wynagrodzenia, może bowiem
słusznie uważać, że decyzja dokonująca jego ostatecznego zaszeregowania do grupy i na stopień zostanie mu przekazana na piśmie.
Niemniej jednak okoliczność, że administracja nie dopełniła swojego obowiązku przekazania urzędnikowi na piśmie dotyczącej
go decyzji o ostatecznym zaszeregowaniu, nie zwalnia tego urzędnika od zachowania należytej staranności, w szczególności jeśli
okazuje się, że w rzeczywistości urzędnik był świadom tego, że została podjęta decyzja o jego ostatecznym zaszeregowaniu.
Ponadto w świetle okoliczności prawnych i faktycznych istniejących w chwili przekazywania odcinków wynagrodzenia, charakteryzującej
się tym, że urzędnik na okresie próbnym wie, że decyzja o ostatecznym zaszeregowaniu ma zostać wydana, odcinki wynagrodzenia
mogą zwrócić uwagę urzędnika na to, że miała miejsce zmiana jego sytuacji, ponieważ znaczna zmiana wynagrodzenia podstawowego
i jej dostosowanie z mocą wsteczną nie mogą racjonalnie nie zostać zauważone przez osobę wykazującą należytą staranność, wymaganą
zwykle od dobrze poinformowanego urzędnika. W tym przypadku powinien on co najmniej zasięgnąć informacji u administracji o przyczynie
takiej zmiany wynagrodzenia podstawowego i w razie potrzeby wymagać od niej przedstawienia w rozsądnym terminie pełnego tekstu
decyzji leżącej u podstaw takiej zmiany celem dokładnego zapoznania się z treścią i uzasadnieniem omawianego aktu, w sposób
umożliwiający skorzystanie z prawa do wniesienia zażalenia. W tym względzie ponad pięciomiesięczny okres od otrzymania pierwszych
odcinków wynagrodzenia wskazujących na znaczną zmianę podstawowego wynagrodzenia w żaden sposób nie może być uznany za rozsądny,
nawet jeśli skarżący uważał w dobrej wierze, że zostanie zawarta ugoda z administracją bez potrzeby składania zażalenia, ponieważ
ewentualne istnienie takiej ugody nie zwalniało urzędnika od przestrzegania terminów do wniesienia zażalenia, które są bezwzględnie
wiążące.
(zob. pkt 39–43, 47–50)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C‑246/95 Coen, 23 stycznia 1997 r., Rec. str. I‑403, pkt 21
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑33/89 i T‑74/89 Blackman przeciwko Parlamentowi, 16 marca 1993 r., Rec. str. II‑249,
pkt 34; sprawa T‑6/94 A przeciwko Parlamentowi, 24 kwietnia 1996 r., Rec.FP str. I‑A‑191, II‑555, pkt 52; sprawa T‑232/97
Becret-Danieau i in. przeciwko Parlamentowi, 24 marca 1998 r., Rec.FP str. I‑A‑157, II‑495, pkt 31, 32; sprawa T‑190/02 Österholm
przeciwko Komisji, 24 czerwca 2004 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑197, II‑877, pkt 32; sprawa T‑354/03 Reggimenti przeciwko Parlamentowi,
16 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑33, II‑147, pkt 38, 39; sprawa T‑144/03 Schmit przeciwko Komisji, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP
str. I‑A‑101, II‑465, pkt 146