62023TJ0179
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο πενταμελές τμήμα)
της 11ης Δεκεμβρίου 2024 (
*1
)
«Θεσμικό δίκαιο – Συμφωνία μεταξύ του Συμβουλίου και συνδικαλιστικών ή επαγγελματικών οργανώσεων για την εφαρμογή του άρθρου 10γ του ΚΥΚ – Διαδικασία για τον έλεγχο της συνδρομής των κριτηρίων για την αναγνώριση και την αντιπροσωπευτικότητα των συνδικαλιστικών και επαγγελματικών οργανώσεων – Σημείωμα με το οποίο γνωστοποιούνται τα αποτελέσματα της διαδικασίας ελέγχου – Υποχρέωση αιτιολόγησης – Αρχή της χρηστής διοίκησης – Αρχή της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων – Συνδικαλιστική ελευθερία»
Στην υπόθεση T‑179/23,
Section Conseil de la Fédération de la fonction publique européenne (FFPE section Conseil), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τους A. Champetier και S. Rodrigues, δικηγόρους,
προσφεύγουσα‑ενάγουσα,
κατά
Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενου από τον M. Bauer και την I. Demoulin,
καθού‑εναγόμενο,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο από τους Σ. Παπασάββα, πρόεδρο, L. Truchot (εισηγητή), H. Kanninen, M. Sampol Pucurull και T. Tóth, δικαστές,
γραμματέας: L. Ramette, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη τη διάταξη της 9ης Ιουνίου 2023, FFPE section Conseil κατά Συμβουλίου (T‑179/23 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:328),
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 12ης Ιουλίου 2024,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την υπό κρίση προσφυγή-αγωγή, η προσφεύγουσα-ενάγουσα section Conseil de la Fédération de la fonction publique européenne (FFPE section Conseil) (στο εξής: προσφεύγουσα) ζητεί, αφενός, δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, την ακύρωση του από 3 Απριλίου 2023 σημειώματος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το αποτέλεσμα της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου που την αφορά, κατά το μέτρο που με το εν λόγω σημείωμα αναστέλλονται τα δικαιώματα που είχαν αναγνωριστεί σε αυτήν (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) ως αντιπροσωπευτική συνδικαλιστική ή επαγγελματική οργάνωση (στο εξής: ΣΕΟ), και ζητεί, αφετέρου, δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της αναστολής αυτής.
I. Ιστορικό της διαφοράς
2
Κατά το άρθρο 10γ του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), «[κ]άθε όργανο μπορεί να συνάπτει συμφωνίες που αφορούν το προσωπικό του με τις αντιπροσωπευτικές [ΣΕΟ]. Οι συμφωνίες αυτές δεν μπορούν να επιφέρουν τροποποιήσεις του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης ή των δημοσιονομικών υποχρεώσεων ούτε να επηρεάζουν τη λειτουργία του οικείου οργάνου. Οι αντιπροσωπευτικές [ΣΕΟ] που τις υπογράφουν δρουν σε κάθε όργανο, υπό την επιφύλαξη των κατά τον κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης αρμοδιοτήτων της επιτροπής προσωπικού».
3
Με σκοπό την εφαρμογή της ως άνω διάταξης, το Συμβούλιο και πλείονες ΣΕΟ της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου (ΓΓΣ), μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα, υπέγραψαν στις 28 Μαρτίου 2006 στις Βρυξέλλες (Βέλγιο) έγγραφο με τίτλο «Συμφωνία μεταξύ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συνδικαλιστικών ή επαγγελματικών οργανώσεων του προσωπικού της Γενικής Γραμματείας του Συμβουλίου», με σκοπό τον καθορισμό των κριτηρίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας που πρέπει να πληρούν οι ΣΕΟ του Συμβουλίου (στο εξής: Συμφωνία).
4
Αφενός, το άρθρο 2 της Συμφωνίας, το οποίο αφορά την αναγνώριση των ΣΕΟ, προβλέπει επί της αρχής την επίσημη αναγνώριση των ΣΕΟ του προσωπικού της ΓΓΣ. Ειδικότερα, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, της Συμφωνίας διευκρινίζει ότι αναγνωρίζονται οι ΣΕΟ που αποδεικνύουν ότι αριθμούν εντός της ΓΓΣ τουλάχιστον 60 ταμειακώς τακτοποιημένα μέλη τα οποία έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στην επιτροπή προσωπικού (στο εξής: κατώτατο όριο αναγνώρισης).
5
Σύμφωνα με το άρθρο 13 της Συμφωνίας, οι αναγνωρισμένες ΣΕΟ έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν τα μέσα μετάφρασης, αναπαραγωγής, διάδοσης και επικοινωνίας της ΓΓΣ, συμπεριλαμβανομένης μιας «αρχικής σελίδας» στον ενδοδικτυακό ιστότοπο της ΓΓΣ, να πραγματοποιούν συνεδριάσεις εκτός του ωραρίου εργασίας στις εγκαταστάσεις της ΓΓΣ, να χρησιμοποιούν από κοινού με τις άλλες αναγνωρισμένες ΣΕΟ έναν συμβατικό χώρο γραφείου και να χορηγούν στους υπευθύνους ή τους εκπροσώπους τους ειδική άδεια, η οποία δεν υπερβαίνει τις τέσσερις ημέρες ετησίως, για τη συμμετοχή τους σε συνελεύσεις ή συνδικαλιστικά συνέδρια εκτός της ΓΓΣ, καθώς και ειδικές άδειες για τη συνδικαλιστική τους κατάρτιση υπό τους ίδιους όρους με τους οποίους χορηγούνται οι άδειες για την επαγγελματική κατάρτιση.
6
Αφετέρου, το άρθρο 4, παράγραφος 1, της Συμφωνίας, το οποίο αφορά τις αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ, ορίζει ότι το Συμβούλιο αναγνωρίζει ως αντιπροσωπευτικές εντός της ΓΓΣ τις αναγνωρισμένες ΣΕΟ, υπό την προϋπόθεση ότι αριθμούν στο εν λόγω θεσμικό όργανο τουλάχιστον 300 ταμειακώς τακτοποιημένα μέλη, τα οποία έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στην επιτροπή προσωπικού, εκ των οποίων 50 κατ’ ανώτατο όριο μπορούν να είναι πρώην υπάλληλοι ή πρώην μέλη του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ που λαμβάνουν κοινοτική σύνταξη και είναι μέλη μιας ΣΕΟ (στο εξής: κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας).
7
Σύμφωνα με έγγραφο που προσαρτάται στη Συμφωνία και φέρει τον τίτλο «Ρυθμίσεις σχετικά με τη διάθεση πόρων στις κατά την έννοια του άρθρου 4 της Συμφωνίας αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ» (στο εξής: Παράρτημα), στις αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ της ΓΓΣ διατίθεται προσωρινώς αποσπασμένο προσωπικό, γραμματειακή υποστήριξη, εξοπλισμένα γραφεία και κινητά τηλέφωνα για κάθε αποσπασμένο υπάλληλο πλήρους απασχόλησης, καθώς και συλλογική πρόσβαση σε χώρο πολλαπλών χρήσεων επιφάνειας 27 τ.μ.
8
Επιπλέον, το άρθρο 5, παράγραφος 1, της Συμφωνίας, σχετικά με τον έλεγχο ορισμένων κριτηρίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ, προβλέπει ότι ο αριθμός των μελών των ΣΕΟ οι οποίες υπέγραψαν τη Συμφωνία (στο εξής: συνυπογράφουσες ΣΕΟ) κοινοποιείται από τον πρόεδρο εκάστης εξ αυτών σε ανεξάρτητο φορέα, ο οποίος επιλέγεται κατόπιν κοινής συμφωνίας, η δε κοινοποίηση γίνεται με υπεύθυνη δήλωση στην οποία διευκρινίζεται τόσο ο αριθμός των μελών που έχουν την ιδιότητα του μονίμου υπαλλήλου ή μέλους του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ όσο και ο αριθμός των μελών που έχουν την ιδιότητα του πρώην υπαλλήλου ή πρώην μέλους του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ και λαμβάνουν κοινοτική σύνταξη.
9
Η ίδια διάταξη διευκρινίζει επίσης ότι ο ανεξάρτητος φορέας που αναφέρεται στη σκέψη 8 ανωτέρω πρέπει, αφενός, να ελέγξει αν οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ πληρούν, μεταξύ άλλων, τα κατώτατα όρια αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας και, αφετέρου, να προσδιορίσει το ειδικό βάρος κάθε αντιπροσωπευτικής ΣΕΟ (στο εξής: διαδικασία ελέγχου). Αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία ελέγχου, ο ίδιος φορέας οφείλει να γνωστοποιήσει το αποτέλεσμα των διαπιστώσεών του στις ενδιαφερόμενες ΣΕΟ καθώς και στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψει τις πληροφορίες που συνέλεξε στο πλαίσιο της διαδικασίας ελέγχου.
10
Τέλος, το άρθρο 5, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, της Συμφωνίας ορίζει ότι τόσο η προαναφερθείσα στη σκέψη 8 υπεύθυνη δήλωση όσο και η διαδικασία ελέγχου λαμβάνουν χώρα ανά τριετία καθώς επίσης και κάθε φορά που μια νέα ΣΕΟ αιτείται την προσχώρησή της στη Συμφωνία.
11
Με σημείωμα της 29ης Μαρτίου 2022, η Γενική Διεύθυνση «Οργανωτικής Ανάπτυξης και Υπηρεσιών» της ΓΓΣ ενημέρωσε τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ για την έναρξη της διαδικασίας ελέγχου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 5 της Συμφωνίας.
12
Στις 3 και 17 Μαΐου 2022 η ΓΓΣ πραγματοποίησε συναντήσεις με τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ κατά τις οποίες τους παρουσίασε το σχέδιο της επιστολής ανάθεσης καθηκόντων που προοριζόταν για τον ανεξάρτητο φορέα ο οποίος μνημονεύεται στο άρθρο 5 της Συμφωνίας (στο εξής: πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων). Κατά τη διάρκεια των εν λόγω συναντήσεων, οι εκπρόσωποι των τριών συνυπογραφουσών ΣΕΟ εισηγήθηκαν να οριστεί η 31η Ιουλίου 2022 ως ημερομηνία αναφοράς για την κατάρτιση των καταλόγων των μελών τους από τον εν λόγω φορέα (στο εξής: πρώτη ημερομηνία αναφοράς).
13
Στις 17 Ιουνίου 2022 η ΓΓΣ πληροφόρησε τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ ότι τη διεξαγωγή της διαδικασίας ελέγχου αποδέχθηκε να αναλάβει δικαστικός επιμελητής με έδρα τις Βρυξέλλες (στο εξής: δικαστικός επιμελητής) και ότι ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς ορίστηκε η 31η Μαΐου 2022.
14
Τον Σεπτέμβριο του 2022, στο πλαίσιο της διαδικασίας ελέγχου που μνημονεύθηκε στη σκέψη 13 ανωτέρω (στο εξής: πρώτη διαδικασία ελέγχου), ο δικαστικός επιμελητής εξέτασε τις πληροφορίες που του διαβίβασαν οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ προκειμένου να κρίνει αν πληρούσαν τα κατώτατα όρια αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας.
15
Στις 20 Οκτωβρίου 2022 ο δικαστικός επιμελητής συνέταξε έκθεση με την οποία διαπιστώθηκε ότι στις 31 Μαΐου 2022 η προσφεύγουσα δεν πληρούσε το κατώτατο όριο αναγνώρισης ούτε, κατά μείζονα λόγο, το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας (στο εξής: πρώτη έκθεση).
16
Με σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022 (στο εξής: σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022), η Γενική Γραμματέας του Συμβουλίου διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, ότι η προσφεύγουσα δεν πληρούσε τα κριτήρια του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, και του άρθρου 4, παράγραφος 1, της Συμφωνίας και την κάλεσε να συμμορφωθεί προς τα κριτήρια αυτά εντός προθεσμίας τριών μηνών, σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της Συμφωνίας.
17
Στις 30 Νοεμβρίου 2022 η ΓΓΣ δημοσίευσε στον ενδοδικτυακό της ιστότοπο ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία, σε αντίθεση με τις δύο άλλες συνυπογράφουσες ΣΕΟ, η προσφεύγουσα δεν πληρούσε πλέον τα κατώτατα όρια αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας που προβλέπονται στη Συμφωνία και διέθετε προθεσμία τριών μηνών προκειμένου να διευθετήσει την κατάσταση.
18
Στις 16 Ιανουαρίου 2023 η ΓΓΣ απέστειλε στην προσφεύγουσα νέο σχέδιο επιστολής ανάθεσης καθηκόντων, η οποία προοριζόταν για τον δικαστικό επιμελητή, ενόψει της διενέργειας νέου ελέγχου της συμμόρφωσής της προς τα κατώτατα όρια αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας (στο εξής: δεύτερη διαδικασία ελέγχου).
19
Στις 19 Ιανουαρίου 2023 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ της ΓΓΣ και της προσφεύγουσας κατά την οποία, αφενός, η προσφεύγουσα ζήτησε η κατάρτιση του καταλόγου των μελών της από τον δικαστικό επιμελητή, στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, να γίνει βάσει ημερομηνίας αναφοράς (στο εξής: δεύτερη ημερομηνία αναφοράς) μεταγενέστερης της 17ης Απριλίου 2023, ενώ, αφετέρου, η ΓΓΣ επισήμανε ότι, κατά τη δική της ερμηνεία της Συμφωνίας, ως δεύτερη ημερομηνία αναφοράς έπρεπε να οριστεί η 28η Φεβρουαρίου 2023, καθόσον κατά την ημερομηνία αυτή έληγε η τρίμηνη προθεσμία με αφετηρία το σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022.
20
Τον Μάρτιο του 2023 ο δικαστικός επιμελητής εξέτασε τις πληροφορίες που του διαβίβασε η προσφεύγουσα στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου.
21
Στις 28 Μαρτίου 2023 ο δικαστικός επιμελητής διαβίβασε στην προσφεύγουσα δεύτερη έκθεση, με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2023, από την οποία προέκυπτε ότι, λαμβανομένων υπόψη των επισήμων καταλόγων των μονίμων υπαλλήλων και των μελών του λοιπού προσωπικού καθώς και των πρώην υπαλλήλων και των πρώην μελών του λοιπού προσωπικού, όπως οριστικοποιήθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου 2023, αντιστοίχως, η προσφεύγουσα πληρούσε μεν τις προϋποθέσεις αναγνώρισης που προβλέπονται στη Συμφωνία, συμπεριλαμβανομένου του κριτηρίου του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, όχι όμως και το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας του άρθρου 4, παράγραφος 1, της ίδιας Συμφωνίας (στο εξής: δεύτερη έκθεση).
22
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η ΓΓΣ ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την αναστολή των δικαιωμάτων που της είχαν αναγνωριστεί βάσει του άρθρου 14 της Συμφωνίας υπό την ιδιότητά της ως αντιπροσωπευτικής ΣΕΟ. Παράλληλα, την ενημέρωσε ότι διατηρεί το δικαίωμα να αξιοποιεί τους πόρους που προβλέπονται στο άρθρο 13 της Συμφωνίας υπό την ιδιότητά της ως αναγνωρισμένης ΣΕΟ.
II. Αιτήματα των διαδίκων
23
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να υποχρεώσει το Συμβούλιο να καταβάλει συμβολικώς ένα ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που ισχυρίζεται ότι υπέστη·
–
να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα.
24
Το Συμβούλιο ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
III. Σκεπτικό
Α. Επί του ακυρωτικού αιτήματος
25
Προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματος, η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τρεις λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά παράβαση του άρθρου 5 της Συμφωνίας και παρατυπίες κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου, ο δεύτερος παραβίαση του πνεύματος καλόπιστης συνεργασίας που καθιερώνει η Συμφωνία, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, της αρχής της αναλογικότητας καθώς και της αρχής της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων και ο τρίτος προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος στη συνδικαλιστική ελευθερία.
26
Επιπλέον, με την απάντησή της σε μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας, η προσφεύγουσα προέβαλε, κατ’ ουσίαν, έναν τέταρτο λόγο ακυρώσεως, επικαλούμενη ανεπαρκή αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης.
27
Δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία, η έλλειψη ή η ανεπάρκεια αιτιολογίας αποτελεί περίπτωση παράβασης ουσιώδους τύπου κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ και συνιστά λόγο ακυρώσεως δημοσίας τάξεως τον οποίο ο δικαστής της Ένωσης οφείλει, αναλόγως της περιπτώσεως, να εξετάζει αυτεπαγγέλτως (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2023, Eurecna κατά Επιτροπής, T‑377/21, EU:T:2023:398, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων περιστάσεων της υπό κρίση υπόθεσης, να αποφανθεί επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, προτού εξετάσει διαδοχικά τους τρεις άλλους λόγους ακυρώσεως που προέβαλε η προσφεύγουσα.
1.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ανεπαρκής αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης
28
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, δεδομένου ότι η νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης εξαρτάται από τη μη τήρηση του κατωτάτου ορίου αντιπροσωπευτικότητας, η δεύτερη έκθεση θα έπρεπε να αναφέρει σαφώς τον ακριβή αριθμό των μελών που έλαβε υπόψη ο δικαστικός επιμελητής ώστε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το εν λόγω όριο δεν πληρούνταν. Χωρίς τη συγκεκριμένη πληροφορία, η προσφεύγουσα δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ούτε τους λόγους για τους οποίους κρίθηκε ότι υπολειπόταν του επίμαχου ορίου ούτε, κατ’ επέκταση, την ουσιώδη δικαιολογητική βάση της προσβαλλόμενης απόφασης, ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματά της, γεγονός που συνιστά παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπέχουν τα θεσμικά όργανα της Ένωσης κατά την έκδοση των πράξεών τους.
29
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
30
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, η απαιτούμενη κατά το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) αιτιολογία των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει, αφενός, να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της οικείας πράξης και, αφετέρου, να προκύπτει από αυτή σαφώς και χωρίς περιθώριο αμφιβολίας η συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, ώστε να καθίσταται δυνατόν στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το σχετικό μέτρο, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκεί τον έλεγχό του. Η υποχρέωση αιτιολόγησης πρέπει να εκτιμάται λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων της προκειμένης περιπτώσεως, ιδίως του περιεχομένου της πράξης, της φύσης των προβαλλομένων λόγων και του συμφέροντος που έχουν ενδεχομένως προς παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες της ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Δεν απαιτείται να προσδιορίζονται στην αιτιολογία όλα τα πραγματικά και νομικά στοιχεία τα οποία ασκούν επιρροή, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία μιας πράξης ανταποκρίνεται στις επιταγές των προαναφερθεισών διατάξεων πρέπει να εξετάζεται με γνώμονα όχι μόνο το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν τον σχετικό τομέα (πρβλ. απόφαση της 31ης Μαΐου 2018, Groningen Seaports κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑160/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:317, σκέψη 78).
31
Ωστόσο, έλλειψη αιτιολογίας μπορεί να διαπιστωθεί ακόμη και όταν η επίμαχη απόφαση περιέχει ορισμένα στοιχεία αιτιολογίας. Αντιφατική ή ακατανόητη αιτιολογία ισοδυναμεί με έλλειψη αιτιολογίας. Το ίδιο ισχύει όταν τα στοιχεία αιτιολογίας της επίμαχης απόφασης είναι τόσο αποσπασματικά, ώστε να μην παρέχουν καμία δυνατότητα στον αποδέκτη της, στο πλαίσιο της έκδοσης της απόφασης αυτής, να κατανοήσει τη συλλογιστική του συντάκτη της (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32
Εν προκειμένω, πρώτον, στην προσβαλλόμενη απόφαση διευκρινίζεται ότι ο δικαστικός επιμελητής, στον οποίο ανατέθηκε η διεξαγωγή της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, υπέβαλε την έκθεσή του στις 28 Μαρτίου 2023 και ότι, σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, η προσφεύγουσα πληρούσε μεν τις προϋποθέσεις αναγνώρισης, όχι όμως και τις προϋποθέσεις αντιπροσωπευτικότητας.
33
Δεύτερον, από τα στοιχεία που παρατίθενται στη δεύτερη έκθεση, στην οποία παραπέμπει ρητώς η προσβαλλόμενη απόφαση, προκύπτει ότι, βάσει, μεταξύ άλλων, του επίσημου καταλόγου των υπαλλήλων και των μελών του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ, ο οποίος οριστικοποιήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2023, καθώς επίσης και του επίσημου καταλόγου των πρώην υπαλλήλων και των πρώην μελών του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ, ο οποίος οριστικοποιήθηκε την 1η Μαρτίου 2023, η προσφεύγουσα πληρούσε μεν το προβλεπόμενο στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο στʹ, της Συμφωνίας κατώτατο όριο αναγνώρισης των τουλάχιστον 60 μελών, πλην όμως δεν πληρούσε το προβλεπόμενο στο άρθρο 4, παράγραφος 1, της Συμφωνίας κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας των τουλάχιστον 300 ταμειακώς τακτοποιημένων μελών που έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στην επιτροπή προσωπικού, χωρίς η διαπιστωθείσα απόκλιση από τα εν λόγω όρια να είναι μικρότερη από 20 μέλη.
34
Επομένως, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε κατ’ εφαρμογήν της Συμφωνίας που είχε συνυπογράψει η προσφεύγουσα, εκδόθηκε αφότου ο δικαστικός επιμελητής της απέστειλε τη δεύτερη έκθεση στις 28 Μαρτίου 2023, σε πλαίσιο που η ίδια γνώριζε ήδη.
35
Επιπλέον, η προσβαλλόμενη απόφαση, στο μέτρο που παρέπεμπε, μεταξύ άλλων, στη Συμφωνία και στη δεύτερη έκθεση, εξέθεσε τόσο τα νομικά όσο και τα πραγματικά στοιχεία που είχαν ουσιώδη σημασία για την οικονομία της και τα οποία καθιστούν δυνατή την εκτίμηση της νομιμότητάς της τόσο από την προσφεύγουσα όσο και από το Γενικό Δικαστήριο.
36
Είναι αληθές ότι ούτε η προσβαλλόμενη απόφαση ούτε η δεύτερη έκθεση, οι οποίες συντάχθηκαν κατ’ εφαρμογή του άρθρου 5, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της Συμφωνίας, αναφέρουν τον ακριβή αριθμό των μελών που ο δικαστικός επιμελητής έλαβε υπόψη προκειμένου να καταλήξει στη διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν πληρούσε το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας.
37
Εντούτοις, από την ανάγνωση της προσβαλλόμενης απόφασης σε συνδυασμό με τη δεύτερη έκθεση, προκύπτει ότι ο αριθμός των μελών της προσφεύγουσας, όπως υπολογίστηκε από τον δικαστικό επιμελητή, ήταν, αφενός, τουλάχιστον ίσος με το κατώτατο όριο αναγνώρισης και, αφετέρου, μικρότερος από το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας, ενώ η διαπιστωθείσα απόκλιση από τα εν λόγω όρια δεν ήταν μικρότερη από 20 μέλη, όπερ συνεπάγεται ότι η προσφεύγουσα αριθμούσε από 60 έως 280 μέλη.
38
Ως εκ τούτου, η αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης δεν είναι ούτε αντιφατική ούτε ακατανόητη, προκύπτει δε σαφώς και χωρίς περιθώριο αμφιβολίας η συλλογιστική του συντάκτη της.
39
Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ανεπαρκής αιτιολογία, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
2.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλονται παράβαση του άρθρου 5 της Συμφωνίας και παρατυπίες κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου
40
Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως περιλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, δύο σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορά παράβαση του άρθρου 5 της Συμφωνίας κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου και το δεύτερο παρατυπίες που αφορούν την πρώτη έκθεση.
41
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
42
Προκαταρκτικώς, διαπιστώνεται ότι, με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσει προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί παρεμπιπτόντως τόσο τη νομιμότητα της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, η οποία κατέληξε στην έκδοση του σημειώματος της 24ης Νοεμβρίου 2022 από το Συμβούλιο, όσο και τη νομιμότητα του εν λόγω σημειώματος.
43
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, μολονότι μέτρα αμιγώς προπαρασκευαστικής φύσεως δεν μπορούν, αυτά καθεαυτά, να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, οι ενδεχόμενες παρανομίες που τα βαρύνουν δύνανται να προβληθούν προς στήριξη προσφυγής που στρέφεται κατά της τελικής πράξεως της οποίας αποτελούν προπαρασκευαστικό στάδιο (βλ. απόφαση της 22ας Απριλίου 2021, thyssenkrupp Electrical Steel και thyssenkrupp Electrical Steel Ugo κατά Επιτροπής, C‑572/18 P, EU:C:2021:317, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
44
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022 εκδόθηκε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της Συμφωνίας, το οποίο ορίζει ότι κάθε αντιπροσωπευτική ΣΕΟ που έπαψε να πληροί το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας καλείται από τον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου να συμμορφωθεί προς το κριτήριο του άρθρου 4, παράγραφος 1, της εν λόγω Συμφωνίας το αργότερο εντός τριών μηνών, επί ποινή αναστολής των δικαιωμάτων των οποίων απολαύει ως αντιπροσωπευτική ΣΕΟ.
45
Συνεπώς, το σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022, το οποίο δεν αποτύπωνε την οριστική θέση του Συμβουλίου σχετικά με το αν η προσφεύγουσα έπρεπε να εξακολουθήσει να θεωρείται αντιπροσωπευτική ΣΕΟ κατ’ εφαρμογήν της Συμφωνίας, συνιστούσε, σύμφωνα με το άρθρο 6 της Συμφωνίας, προκαταρκτικό στάδιο της διαδικασίας η οποία ολοκληρώθηκε με την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και στην οποία αποτυπώνεται η οριστική θέση του Συμβουλίου.
46
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι το σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022 συνιστά αμιγώς προπαρασκευαστικό μέτρο, η προσφεύγουσα δύναται παραδεκτώς, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 43 ανωτέρω, να αμφισβητήσει παρεμπιπτόντως τόσο την πρώτη διαδικασία ελέγχου, η οποία κατέληξε στην έκδοση του εν λόγω σημειώματος, όσο και τη νομιμότητά του.
α)
Επί του πρώτου σκέλους, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 5 της Συμφωνίας κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου
47
Προς στήριξη του υπό κρίση σκέλους, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 1, και η δεύτερη παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 3, της Συμφωνίας.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως, η οποία αφορά παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 1, της Συμφωνίας
48
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, αφενός, ότι το Συμβούλιο επέβαλε στις ΣΕΟ την επιλογή του ανεξάρτητου φορέα για τη διενέργεια της πρώτης διαδικασίας ελέγχου και, αφετέρου, ότι οι ΣΕΟ δεν ενέκριναν το περιεχόμενο της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων.
49
Συναφώς, υπενθυμίζεται πρώτον ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της Συμφωνίας, σχετικά με τον έλεγχο ορισμένων κριτηρίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ, προβλέπει ότι ο αριθμός των μελών τους γνωστοποιείται με υπεύθυνη δήλωση του προέδρου εκάστης ΣΕΟ σε ανεξάρτητο φορέα, ο οποίος επιλέγεται με κοινή συμφωνία.
50
Εν προκειμένω, από το σημείωμα που μνημονεύεται στη σκέψη 11 ανωτέρω προκύπτει ότι στις 29 Μαρτίου 2022 η ΓΓΣ κάλεσε τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ να επιλέξουν έναν ανεξάρτητο φορέα κοινής αποδοχής και εισηγήθηκε να αναθέσουν τη διενέργεια της πρώτης διαδικασίας ελέγχου στον ίδιο δικαστικό επιμελητή στον οποίο είχαν αποταθεί το 2010 και το 2014.
51
Επιπλέον, από τα πρακτικά της συνάντησης που πραγματοποίησαν στις 3 Μαΐου 2022 το Συμβούλιο και οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ, τα οποία περιλαμβάνονται σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που εστάλη αυθημερόν από νομική σύμβουλο της αρμόδιας μονάδας της Γενικής Διεύθυνσης «Οργανωτικής Ανάπτυξης και Υπηρεσιών» προς την προϊσταμένη της μονάδας, προκύπτει ότι όλες οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ συμφώνησαν με την πρόταση της ΓΓΣ να ανατεθεί η διενέργεια της πρώτης διαδικασίας ελέγχου στον ίδιο δικαστικό επιμελητή στον οποίο είχαν αποταθεί για τη διενέργεια της προηγούμενης διαδικασίας ελέγχου.
52
Τέλος, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ προέβαλαν αντιρρήσεις ενώπιον της ΓΓΣ σχετικά με την επιλογή του δικαστικού επιμελητή, ικανές να θέσουν υπό αμφισβήτηση τον αποδεικτικό χαρακτήρα των στοιχείων που περιλαμβάνονται στα πρακτικά της συνάντησης της 3ης Μαΐου 2022, τα οποία μνημονεύονται στη σκέψη 51 ανωτέρω.
53
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι η επιλογή του ανεξάρτητου φορέα ο οποίος ανέλαβε τη διενέργεια της πρώτης διαδικασίας ελέγχου αποτέλεσε μονομερή απόφαση του Συμβουλίου και δεν ήταν αποτέλεσμα κοινής συμφωνίας με τις ΣΕΟ.
54
Δεύτερον, επισημαίνεται ότι ούτε από το άρθρο 5, παράγραφος 1, ούτε από οποιαδήποτε άλλη διάταξη της Συμφωνίας προκύπτει υποχρέωση του Συμβουλίου να αποστείλει επιστολή ανάθεσης καθηκόντων στον επιφορτισμένο με τη διενέργεια της διαδικασίας ελέγχου ανεξάρτητο φορέα, όπερ συνεπάγεται ότι το Συμβούλιο δεν δεσμευόταν από τη Συμφωνία να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των συνυπογραφουσών ΣΕΟ σχετικά με το περιεχόμενο της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων.
55
Κατά συνέπεια, η πρώτη αιτίαση είναι αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως, η οποία αφορά παράβαση του άρθρου 5, παράγραφος 3, της Συμφωνίας
56
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε καθ’ υπέρβαση του τριετούς χρονοδιαγράμματος που διέπει τη διαδικασία ελέγχου των κατωτάτων ορίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας.
57
Ως προς το ζήτημα αυτό, από το άρθρο 5, παράγραφος 3, της Συμφωνίας, σχετικά με τον έλεγχο της πλήρωσης ορισμένων κριτηρίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ, προκύπτει ότι, χωρίς να θίγεται η δυνατότητα να κινηθούν έκτακτες διαδικασίες ελέγχου των κριτηρίων αναγνώρισης, κατόπιν αιτήματος οποιασδήποτε αναγνωρισμένης ΣΕΟ, οι διαδικασίες ελέγχου που αφορούν τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ έπρεπε να διεξάγονται ανά τριετία. Επιπλέον, το άρθρο 16, παράγραφος 5, της εν λόγω Συμφωνίας, σχετικά με τις μεταβατικές και τελικές διατάξεις, προέβλεπε ότι ο πρώτος έλεγχος των κριτηρίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας που προβλέπεται στο άρθρο 5 της ίδιας Συμφωνίας έπρεπε να πραγματοποιηθεί εντός έξι μηνών από την υπογραφή της, δηλαδή το αργότερο έως τις 28 Σεπτεμβρίου 2006.
58
Εν προκειμένω, από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι διαδικασίες ελέγχου, οι οποίες κινήθηκαν μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, ολοκληρώθηκαν στις 15 Μαΐου 2007, στις 24 Ιουνίου 2010 και στις 14 Ιανουαρίου 2014, γεγονός που τις καθιστά εκπρόθεσμες σε σχέση με το τριετές χρονοδιάγραμμα που προβλέπεται στις διατάξεις που μνημονεύονται στη σκέψη 57 ανωτέρω, ενώ, επιπλέον, καμία διαδικασία ελέγχου δεν παρεμβλήθηκε μεταξύ της διαδικασίας της 14ης Ιανουαρίου 2014 και της πρώτης διαδικασίας ελέγχου.
59
Εξάλλου, από τις εξηγήσεις που παρέσχε το Συμβούλιο προκύπτει ότι η πρώτη διαδικασία ελέγχου καθυστέρησε, αρχικά, λόγω των διαπραγματεύσεων για την αναθεώρηση της Συμφωνίας, οι οποίες διεξήχθησαν το 2017 και το 2018 με στόχο, μεταξύ άλλων, την απλοποίηση της μεθόδου μέτρησης της αντιπροσωπευτικότητας των συνυπογραφουσών ΣΕΟ και, ακολούθως, λόγω της πανδημίας της νόσου COVID‑19.
60
Μολονότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το περιεχόμενο των ως άνω εξηγήσεων, εκτιμά ότι οι τελευταίες δεν παρέχουν επαρκή αιτιολόγηση για το γεγονός ότι δεν διενεργήθηκε έλεγχος στο διάστημα μεταξύ της ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων για την αναθεώρηση της Συμφωνίας και της εκδήλωσης της πανδημίας της νόσου COVID‑19.
61
Εντούτοις, αν και η Συμφωνία πράγματι δεν προβλέπει καμία παρέκκλιση από το τριετές χρονοδιάγραμμα που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, και στο άρθρο 16, παράγραφος 5, παρατηρείται, κατ’ αρχάς, ότι σκοπός του εν λόγω χρονοδιαγράμματος είναι η διασφάλιση του περιοδικού ελέγχου των προϋποθέσεων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ του Συμβουλίου, όπως αυτές προβλέπονται στη Συμφωνία, προκειμένου να διασφαλιστεί η διατήρηση δομημένων σχέσεων μεταξύ των ΣΕΟ και του εν λόγω θεσμικού οργάνου, χωρίς ωστόσο η παρέλευση της προθεσμίας που προβλέπεται από το χρονοδιάγραμμα να συνεπάγεται την αυτοδίκαιη απώλεια των δικαιωμάτων των οποίων απολαύουν οι αναγνωρισμένες και αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ.
62
Επιπλέον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα μέρη που υπέγραψαν τη Συμφωνία δεν συμπεριέλαβαν καμία διάταξη η οποία να αποτρέπει την παρέκκλιση από το τριετές χρονοδιάγραμμα που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, και στο άρθρο 16, παράγραφος 5, της Συμφωνίας και να επιβάλλει σχετικές κυρώσεις. Συνεπώς, με την υιοθέτηση του εν λόγω χρονοδιαγράμματος για τη διεξαγωγή των διαδικασιών ελέγχου, το Συμβούλιο, με τη συναίνεση των συνυπογραφουσών ΣΕΟ, δεν είχε την πρόθεση να καταστήσει το χρονοδιάγραμμα προϋπόθεση της εγκυρότητας των εν λόγω διαδικασιών ούτε να προσδώσει επιτακτικό χαρακτήρα στις σχετικές διατάξεις, αλλά να διαμορφώσει ένα πλαίσιο για τον περιοδικό έλεγχο των προϋποθέσεων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ του Συμβουλίου.
63
Επομένως, η μη τήρηση του χρονοδιαγράμματος που προβλέπει η Συμφωνία πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστά διαδικαστική πλημμέλεια και όχι παράβαση ουσιώδους τύπου.
64
Υπενθυμίζεται, ωστόσο, ότι, κατά πάγια νομολογία, μια διαδικαστική πλημμέλεια συνεπάγεται την ακύρωση της απόφασης που ελήφθη κατά το πέρας της σχετικής διοικητικής διαδικασίας μόνον στην περίπτωση που, ελλείψει της πλημμέλειας αυτής, η εν λόγω διαδικασία θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να επιβληθεί στον προσφεύγοντα που επικαλείται διαδικαστική πλημμέλεια η υποχρέωση να αποδείξει ότι η απόφαση του οικείου θεσμικού οργάνου της Ένωσης θα είχε διαφορετικό περιεχόμενο, αλλά μόνον ότι το ενδεχόμενο αυτό δεν αποκλείεται εντελώς, ζήτημα το οποίο πρέπει, επιπλέον, να εκτιμάται σε συνάρτηση με τις πραγματικές και νομικές περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης (βλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, AV και AW κατά Κοινοβουλίου, T‑43/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:666, σκέψη 94 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
65
Επιβάλλεται, εν προκειμένω, η διαπίστωση ότι η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε αρχή αποδείξεως από την οποία να προκύπτει ότι, σε ημερομηνίες κατά τις οποίες θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί οι μετρήσεις της αντιπροσωπευτικότητας, εάν είχε τηρηθεί το τριετές χρονοδιάγραμμα που προβλέπεται από τη Συμφωνία, διέθετε επαρκή αριθμό μελών ώστε να αναγνωριστεί ως αντιπροσωπευτική ΣΕΟ. Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει ότι δεν αποκλείεται εντελώς το ενδεχόμενο, ελλείψει της προβαλλόμενης πλημμέλειας, η προσβαλλόμενη απόφαση να είχε διαφορετικό περιεχόμενο.
66
Άλλωστε, όπως υποστηρίζει το Συμβούλιο, η μη διενέργεια διαδικασίας ελέγχου δεν είχε δυσμενείς επιπτώσεις για την προσφεύγουσα, η οποία, κατά τη διάρκεια των εννέα ετών που μεσολάβησαν μεταξύ της διαδικασίας ελέγχου της 14ης Ιανουαρίου 2014 και των διαδικασιών που αποτελούν αντικείμενο της υπό κρίση διαφοράς, είχε τη δυνατότητα να αξιοποιεί αδιαλείπτως τους πόρους που τίθενται στη διάθεση των αντιπροσωπευτικών ΣΕΟ.
67
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
β)
Επί του δευτέρου σκέλους, το οποίο αφορά παρατυπίες της πρώτης έκθεσης
68
Προς στήριξη του σκέλους αυτού, η προσφεύγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τέσσερις αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη στηρίζεται στην ύπαρξη αναληθούς αναφοράς στην πρώτη έκθεση, η δεύτερη στη μη τήρηση, από τον δικαστικό επιμελητή, του χρονοδιαγράμματος που προέβλεπε η πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων, η τρίτη σε σφάλμα σχετικά με την πρώτη ημερομηνία αναφοράς και η τέταρτη στον εσφαλμένο χαρακτήρα της πρώτης έκθεσης.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται ότι η πρώτη έκθεση περιέχει αναληθή αναφορά
69
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η πρώτη έκθεση ενέχει πλάνη περί τα πραγματικά περιστατικά, στο μέτρο που αναφέρει ότι η πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων καταρτίστηκε κατόπιν κοινής συμφωνίας μεταξύ του Συμβουλίου και των συνυπογραφουσών ΣΕΟ.
70
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι οι Συνθήκες δεν περιέχουν καμία διάταξη η οποία να υποχρεώνει τον δικαστή της Ένωσης να εξετάζει, σε κάθε περίπτωση, τη βασιμότητα των λόγων ή των επιχειρημάτων που προβάλλονται προς στήριξη των αιτήσεων που άγονται ενώπιόν του. Αντιθέτως, ο δικαστής της Ένωσης μπορεί, ιδίως για λόγους που αφορούν την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης, να μην εξετάσει τη βασιμότητα λόγων ή επιχειρημάτων που πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι ή αλυσιτελείς (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2022, HIM κατά Επιτροπής, C‑500/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:741, σκέψεις 72 και 73).
71
Εν προκειμένω, μολονότι είναι αληθές ότι στις εισαγωγικές παρατηρήσεις της πρώτης έκθεσης γίνεται αναφορά στην «επιστολή ανάθεσης καθηκόντων, η οποία καταρτίστηκε από το Συμβούλιο κατόπιν συμφωνίας με τις [ΣΕΟ], για τη διενέργεια ελέγχου του αριθμού των μελών των “οργανώσεων” κατά την έννοια της εν λόγω Συμφωνίας», εντούτοις, από τη σκέψη 54 ανωτέρω προκύπτει ότι ουδεμία διάταξη της Συμφωνίας προέβλεπε υποχρέωση του Συμβουλίου να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση των ΣΕΟ επί του περιεχομένου της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων η οποία προοριζόταν για τον δικαστικό επιμελητή.
72
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν η προαναφερθείσα στη σκέψη 71 ανωτέρω αναφορά της πρώτης έκθεσης στην επιστολή ανάθεσης καθηκόντων υποτεθεί αναληθής, τούτο δεν επηρεάζει ούτε το περιεχόμενο ή την εγκυρότητα της έκθεσης ούτε, κατά συνέπεια, τη νομιμότητα του σημειώματος της 24ης Νοεμβρίου 2022 και της προσβαλλόμενης απόφασης. Συναφώς, πρέπει να προστεθεί ότι η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι η εν λόγω αναφορά επηρέασε την πρώτη διαδικασία ελέγχου ή την πρώτη έκθεση.
73
Επομένως, η υπό κρίση αιτίαση είναι απορριπτέα ως αλυσιτελής.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται ότι ο δικαστικός επιμελητής δεν τήρησε το προβλεπόμενο στην πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων χρονοδιάγραμμα
74
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η πρώτη διαδικασία ελέγχου κινήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2022, ενώ, σύμφωνα με την εντολή που είχε δοθεί στον δικαστικό επιμελητή δυνάμει της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων, η εν λόγω διαδικασία έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο έως τις 31 Ιουλίου 2022.
75
Συναφώς, είναι αληθές ότι, κατά τα διαλαμβανόμενα στην πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε να ολοκληρώσει την πρώτη διαδικασία ελέγχου το αργότερο έως τις 31 Ιουλίου 2022, πλην όμως από την πρώτη έκθεση προκύπτει ότι η διαδικασία αυτή διενεργήθηκε την 1η και στις 6, 9 και 29 Σεπτεμβρίου 2022, ενώ η προαναφερθείσα έκθεση συντάχθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2022.
76
Ωστόσο, κατά πρώτον, ούτε από την πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων ούτε από τις διατάξεις της Συμφωνίας προκύπτει ότι η υπέρβαση της προθεσμίας της 31ης Ιουλίου 2022 θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε επίπτωση στη νομιμότητα της πρώτης διαδικασίας ελέγχου ή στην εγκυρότητα της πρώτης έκθεσης.
77
Κατά δεύτερον, από την πρώτη έκθεση προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, ο δικαστικός επιμελητής προχώρησε στην καταμέτρηση του αριθμού των μελών κάθε συνυπογράφουσας ΣΕΟ λαμβάνοντας υπόψη την 31η Μαΐου 2022 ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς, κατά τα διαλαμβανόμενα στην πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων.
78
Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι, κατά την καταμέτρηση του αριθμού των μελών των συνυπογραφουσών ΣΕΟ, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε να περιορίσει τις διαπιστώσεις του στην πρώτη ημερομηνία αναφοράς της 31ης Μαΐου 2022 και δεν είχε την εξουσία να λάβει υπόψη τυχόν μεταγενέστερες της ημερομηνίας αυτής μεταβολές του αριθμού των μελών των ΣΕΟ, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η υπέρβαση της προθεσμίας της 31ης Ιουλίου 2022, η οποία είχε ταχθεί για την οριστικοποίηση της έκθεσης του δικαστικού επιμελητή, επηρέασε καθ’ οιονδήποτε τρόπο τη νομιμότητα της πρώτης διαδικασίας ελέγχου ή την εγκυρότητα της πρώτης έκθεσης ούτε, κατ’ επέκταση, τη νομιμότητα του σημειώματος της 24ης Νοεμβρίου 2022 και της προσβαλλόμενης απόφασης.
79
Επομένως, η υπό κρίση αιτίαση είναι απορριπτέα ως αλυσιτελής.
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται πλάνη σχετικά με την πρώτη ημερομηνία αναφοράς
80
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, σύμφωνα με την πρώτη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε να ολοκληρώσει την πρώτη διαδικασία ελέγχου λαμβάνοντας υπόψη ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς, όχι την 31η Μαΐου 2022, αλλά την 31η Αυγούστου 2022, δεδομένου ότι αυτή ήταν η τελευταία ημέρα του μήνα που προηγήθηκε της ολοκλήρωσης της πρώτης διαδικασίας ελέγχου.
81
Συναφώς, πρώτον, υπενθυμίζεται, αφενός, ότι ο καθορισμός των ημερομηνιών αναφοράς για τις διαδικασίες ελέγχου των προϋποθέσεων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των ΣΕΟ δεν ρυθμίζεται από τη Συμφωνία και, αφετέρου, ότι, δυνάμει της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε, στο πλαίσιο της διεξαγωγής της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, να έλθει σε επαφή με τη Γενική Διεύθυνση «Οργανωτικής Ανάπτυξης και Υπηρεσιών» προκειμένου να λάβει επίσημο κατάλογο των μονίμων υπαλλήλων και των μελών του λοιπού προσωπικού καθώς και επίσημο κατάλογο των πρώην υπαλλήλων και πρώην μελών του λοιπού προσωπικού, όπως οι εν λόγω κατάλογοι είχαν οριστικοποιηθεί στις 31 Μαΐου 2022.
82
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί να δεχθεί την ερμηνεία της προσφεύγουσας, σύμφωνα με την οποία η πρώτη ημερομηνία αναφοράς για την καταμέτρηση του αριθμού των μελών των συνυπογραφουσών ΣΕΟ θα έπρεπε να συμπίπτει με την τελευταία ημέρα του μήνα που προηγήθηκε των συγκεκριμένων ενεργειών ελέγχου του δικαστικού επιμελητή, καθόσον μια τέτοια ερμηνεία θα οδηγούσε το Συμβούλιο σε παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου και, κατά περίπτωση, της αρχής της ίσης μεταχείρισης.
83
Πράγματι, υπενθυμίζεται ότι η θεμελιώδης επιταγή της ασφάλειας δικαίου, στις διάφορες εκφάνσεις της, αποσκοπεί στη διασφάλιση της δυνατότητας πρόβλεψης των καταστάσεων και των εννόμων σχέσεων που διέπονται από το δίκαιο της Ένωσης (βλ. απόφαση της 9ης Μαρτίου 2023, Galeote και Watson κατά Κοινοβουλίου, C‑715/21 P και C‑716/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:190, σκέψη 113 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ειδικότερα, από την αρχή της ασφάλειας δικαίου προκύπτει ότι η νομοθεσία της Ένωσης πρέπει να είναι βέβαιη, η δε εφαρμογή της προβλέψιμη για τους υποκειμένους σ’ αυτήν (πρβλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2015, Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei, C‑144/14, EU:C:2015:452, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
84
Άλλωστε, η αρχή της ίσης μεταχείρισης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη, αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης η οποία επιτάσσει να μην αντιμετωπίζονται διαφορετικά παρεμφερείς καταστάσεις ούτε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο διαφορετικές μεταξύ τους καταστάσεις, εκτός αν η διαφορετική αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικά (βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά VW κ.λπ., C‑116/21 P έως C‑118/21 P, C‑138/21 P και C‑139/21 P, EU:C:2022:557, σκέψη 95 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
85
Επομένως, αν το Συμβούλιο είχε δεχθεί την ερμηνεία που μνημονεύεται στη σκέψη 82 ανωτέρω, τούτο θα μπορούσε να είχε οδηγήσει τον δικαστικό επιμελητή να λάβει υπόψη διαφορετικές ημερομηνίες αναφοράς για κάθε συνυπογράφουσα ΣΕΟ, στην περίπτωση που, για πρακτικούς λόγους αναγόμενους στη διαθεσιμότητα των επικεφαλής ή των εκπροσώπων τους, ο δικαστικός επιμελητής δεν θα ήταν σε θέση να διενεργήσει τις προβλεπόμενες διαδικασίες ελέγχου εντός του ίδιου μήνα.
86
Υπό τις συνθήκες αυτές, η υιοθέτηση της ερμηνείας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 82 ανωτέρω θα είχε ως αποτέλεσμα την εκ μέρους του Συμβουλίου παραβίαση των αρχών της ίσης μεταχείρισης και της ασφάλειας δικαίου, οι οποίες επιτάσσουν τον καθορισμό μιας πρώτης ημερομηνίας αναφοράς η οποία να είναι όχι μόνον η κοινή για όλες τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ, αλλά και σαφής και προβλέψιμη.
87
Κατά συνέπεια, η τρίτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
4) Επί της τέταρτης αιτιάσεως, η οποία αντλείται από τον εσφαλμένο χαρακτήρα της πρώτης έκθεσης
88
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η πρώτη έκθεση είναι εσφαλμένη ως προς τη διαπίστωση ότι προσφεύγουσα δεν πληρούσε το κατώτατο όριο αναγνώρισης, παρά το γεγονός ότι είχε αποδείξει ότι, κατά την πρώτη ημερομηνία αναφοράς, αριθμούσε τουλάχιστον 221 μέλη.
89
Συναφώς, είναι αληθές ότι, με το σημείωμα της 24ης Νοεμβρίου 2022, το Συμβούλιο επανέλαβε τη διαπίστωση του δικαστικού επιμελητή, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην πρώτη έκθεση, σύμφωνα με την οποία από την πρώτη διαδικασία ελέγχου προέκυψε ότι η προσφεύγουσα δεν πληρούσε πλέον το κατώτατο όριο αναγνώρισης.
90
Εντούτοις, επισημαίνεται ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, το Συμβούλιο ανακάλεσε τη διαπίστωση που μνημονεύθηκε στη σκέψη 89 ανωτέρω και ότι, απεναντίας, ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι θα διατηρούσε τα δικαιώματα που αντλούσε από τη Συμφωνία ως αναγνωρισμένη ΣΕΟ.
91
Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι κατά το διάστημα από την έκδοση του σημειώματος της 24ης Νοεμβρίου 2022 έως την υιοθέτηση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν στερήθηκε τα δικαιώματά της ως αναγνωρισμένη ΣΕΟ.
92
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η πρώτη έκθεση ενέχει πλάνη, τούτο δεν ασκεί επιρροή στη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης, με αποτέλεσμα η υπό κρίση αιτίαση να είναι απορριπτέα ως αλυσιτελής.
93
Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως καθώς και ο πρώτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του πρέπει να απορριφθούν.
3.
Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση του πνεύματος καλόπιστης συνεργασίας που καθιερώνει η Συμφωνία, παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, της αρχής της αναλογικότητας και της αρχής της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων
94
Ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως που προβάλλει η προσφεύγουσα στηρίζεται, κατ’ ουσίαν, σε τρία σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αφορά παραβίαση της αρχής της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων, το δεύτερο παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και, ειδικότερα, παράβαση των υποχρεώσεων επιμέλειας και αμεροληψίας και το τρίτο ματαίωση του «πνεύματος καλόπιστης συνεργασίας», όπως αυτό ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αρχής της αναλογικότητας.
95
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
α)
Επί του πρώτου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων
96
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η Συμφωνία, ως έγγραφο που αποτελεί προϊόν συμβατικής διαπραγμάτευσης, πρέπει να εκτελείται καλή τη πίστει, σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων ή της «συμβατικής ειλικρίνειας», η οποία αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης αναγόμενη στις κοινές νομικές παραδόσεις των κρατών μελών.
97
Ειδικότερα, η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι ενήργησε μονομερώς, με τρόπο που προσιδιάζει περισσότερο σε πράξη επιβολής παρά σε πράξη που αποτέλεσε προϊόν διαπραγμάτευσης, στο μέτρο που, αφενός, δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά της για μετάθεση της πρώτης ημερομηνίας αναφοράς στις 31 Ιουλίου 2022 και, αφετέρου, κίνησε την πρώτη διαδικασία ελέγχου παραβλέποντας ορισμένα ζητήματα τα οποία οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ είχαν αναδείξει ως σημεία που έχρηζαν συζήτησης ή προσοχής σχετικά με την κατάσταση ορισμένων κατηγοριών μονίμων υπαλλήλων και τα οποία δεν είχαν ακόμη επιλυθεί.
98
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, τα μέτρα που θίγουν άμεσα το συλλογικό συμφέρον το οποίο υπερασπίζεται μια ΣΕΟ στο πλαίσιο των σχέσεών της με θεσμικό όργανο μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως εκ μέρους της εν λόγω ΣΕΟ δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, ακόμη και όταν λαμβάνονται κατ’ εφαρμογήν συμφωνίας συναφθείσας μεταξύ του οικείου θεσμικού οργάνου και των ΣΕΟ (βλ. διάταξη της 9ης Απριλίου 2014, Colart κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, F‑87/13, EU:F:2014:53, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· πρβλ., επίσης, διάταξη της 31ης Μαρτίου 2003, Hecq κατά Επιτροπής, T‑227/02, EU:T:2003:89, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
99
Επομένως, διαπιστώνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία αυτή, η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή-αγωγή βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, χωρίς το Συμβούλιο να αμφισβητεί αυτή τη νομική βάση.
100
Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι οι διάδικοι στην υπό κρίση διαφορά θεώρησαν εμμέσως πλην σαφώς ότι η εκτίμηση της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του δικαστή της σύμβασης.
101
Εξάλλου, επισημαίνεται ότι η Συμφωνία δεν προβλέπει ότι ζητήματα όπως ο καθορισμός της ημερομηνίας αναφοράς και η απόφαση για την έναρξη της διαδικασίας ελέγχου υπόκεινται σε διαπραγμάτευση μεταξύ του Συμβουλίου και των συνυπογραφουσών ΣΕΟ.
102
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα δεν μπορεί λυσιτελώς να προσάψει στο Συμβούλιο ότι παραβίασε την αρχή της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων, ερειδόμενη στο γεγονός ότι το Συμβούλιο όρισε ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς την 31η Μαΐου 2022 και ότι κίνησε την πρώτη διαδικασία ελέγχου χωρίς να λάβει υπόψη ορισμένα ζητήματα που είχαν θέσει οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ.
103
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η επιχειρηματολογία που στηρίζεται σε παραβίαση της αρχής της καλόπιστης εκτέλεσης των συμβάσεων πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.
β)
Επί του δευτέρου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και, ειδικότερα, παράβαση των υποχρεώσεων επιμέλειας και αμεροληψίας
104
Προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της σχετικά με την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης και, ειδικότερα, την παράβαση των υποχρεώσεων επιμέλειας και αμεροληψίας, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά παρατυπίες που επηρέασαν την κίνηση της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, η δεύτερη τη μη συνεκτίμηση από το Συμβούλιο των δυσχερειών που αντιμετώπισε η προσφεύγουσα όσον αφορά την πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες οι οποίες θα της παρείχαν τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της διαδικασίας ελέγχου και η τρίτη τη δημοσίευση από το Συμβούλιο στις 30 Νοεμβρίου 2022 των αποτελεσμάτων της εν λόγω διαδικασίας.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως, η οποία αφορά παρατυπίες που επηρέασαν την κίνηση της πρώτης διαδικασίας ελέγχου
105
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει τρία επιχειρήματα, εκ των οποίων το πρώτο αφορά παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας, καθόσον το Συμβούλιο κίνησε την πρώτη διαδικασία ελέγχου χωρίς να λάβει υπόψη ορισμένα σημεία που έχρηζαν συζήτησης ή προσοχής σχετικά με την κατάσταση ορισμένων κατηγοριών υπαλλήλων, το δεύτερο αφορά παράβαση της ίδιας υποχρέωσης, καθόσον η κίνηση της πρώτης διαδικασίας ελέγχου και ο καθορισμός της πρώτης ημερομηνίας αναφοράς δεν αποφασίστηκαν σε συμφωνία με τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ, και το τρίτο παράβαση της υποχρέωσης αμεροληψίας.
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος, το οποίο αφορά παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας, καθόσον το Συμβούλιο κίνησε την πρώτη διαδικασία ελέγχου χωρίς να λάβει υπόψη ορισμένα σημεία που έχρηζαν συζήτησης ή προσοχής σχετικά με την κατάσταση ορισμένων κατηγοριών υπαλλήλων
106
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παρέβη την υποχρέωση επιμέλειας καθόσον κίνησε την πρώτη διαδικασία ελέγχου παραβλέποντας ορισμένα ζητήματα που οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ είχαν αναδείξει ως σημεία που έχρηζαν συζήτησης ή προσοχής σχετικά με την κατάσταση ορισμένων κατηγοριών μονίμων υπαλλήλων, τα οποία δεν είχαν ακόμη επιλυθεί, ιδίως σχετικά με την κατάσταση των αποσπασμένων υπαλλήλων, των υπαλλήλων που υπάγονται σε καθεστώς αναπηρίας καθώς και των υπαλλήλων που επιστρέφουν ύστερα από άδεια για προσωπικούς λόγους ή για οικογενειακούς λόγους.
107
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το δικαίωμα χρηστής διοίκησης, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 41 του Χάρτη, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση αμεροληψίας και την υποχρέωση τήρησης εύλογης προθεσμίας, οι οποίες προστατεύονται από την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, καθώς και την υποχρέωση επιμέλειας, η οποία απορρέει από τη νομολογία και απαιτεί τα θεσμικά όργανα να ενεργούν με επιμέλεια και φρόνηση εξετάζοντας όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης (βλ. απόφαση της 16ης Ιουνίου 2022, SGL Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑65/21 P και C‑73/21 P έως C‑75/21 P, EU:C:2022:470, σκέψεις 30 και 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
108
Επιπλέον, από τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 64 ανωτέρω προκύπτει ότι μια διαδικαστική πλημμέλεια συνεπάγεται την ακύρωση της απόφασης που εκδόθηκε κατά το πέρας της σχετικής διοικητικής διαδικασίας μόνο σε περίπτωση που, αν δεν υπήρχε αυτή η πλημμέλεια, η εν λόγω διαδικασία θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα.
109
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε κατόπιν δύο διαδοχικών και αυτοτελών διαδικασιών ελέγχου, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της Συμφωνίας. Ειδικότερα, ο αριθμός των μελών που έλαβε υπόψη το Συμβούλιο προκειμένου να καταλήξει στο οριστικό συμπέρασμα ότι η προσφεύγουσα δεν πληρούσε το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας, αντιστοιχεί στον αριθμό που διαπίστωσε ο δικαστικός επιμελητής κατά τη δεύτερη ημερομηνία αναφοράς, στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου.
110
Πλην όμως, εν προκειμένω, το πρώτο επιχείρημα της προσφεύγουσας, το οποίο στρέφεται παρεμπιπτόντως κατά της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, δεν προβάλλεται εκ νέου σε σχέση με τη δεύτερη διαδικασία ελέγχου.
111
Επομένως, αφενός, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει και δεν ισχυρίζεται καν ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε επιτρέψει στον δικαστικό επιμελητή να συνυπολογίσει, στο πλαίσιο της καταμέτρησης των μελών της κατά τη δεύτερη ημερομηνία αναφοράς της 28ης Φεβρουαρίου 2023, αποσπασμένους υπαλλήλους, υπαλλήλους που υπάγονται σε καθεστώς αναπηρίας ή επιστρέφουν από άδεια για προσωπικούς λόγους ή για οικογενειακούς λόγους.
112
Αφετέρου, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η καταμέτρηση του αριθμού των μελών της προσφεύγουσας από τον δικαστικό επιμελητή στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου επηρεάστηκε από τυχόν άρνηση του Συμβουλίου να ληφθεί υπόψη η ιδιαίτερη κατάσταση ορισμένων κατηγοριών υπαλλήλων κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου.
113
Κατά συνέπεια, το πρώτο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές.
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος, με το οποίο προβάλλεται παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας, καθόσον η κίνηση της πρώτης διαδικασίας ελέγχου δεν αποφασίστηκε κατόπιν συμφωνίας με τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ
114
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει, πρώτον, ότι, κατά την ημερομηνία έναρξης της πρώτης διαδικασίας ελέγχου, το καταστατικό της δεν της επέτρεπε να συγκαλέσει γενική συνέλευση μέσω τηλεδιάσκεψης, δεύτερον, ότι η πρώτη γενική συνέλευση δεν μπορούσε να συγκληθεί πριν από την άρση των υγειονομικών περιορισμών που συνδέονταν με την πανδημία της νόσου COVID‑19, όπερ συνέβη τον Μάιο του 2022, και, τρίτον, ότι κάθε απόφαση της γενικής συνέλευσης σχετικά με το ύψος των εισφορών δεν μπορούσε να τεθεί σε ισχύ πριν από την παρέλευση τριών μηνών, ήτοι πριν από τον Ιούλιο του 2022, δεδομένου ότι οι ειδοποιήσεις για την καταβολή εισφορών αποστέλλονται ανά τρίμηνο.
115
Για τους λόγους αυτούς, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο, αρνούμενο να λάβει υπόψη τις εν λόγω δυσχέρειες και να μεταθέσει την πρώτη ημερομηνία αναφοράς στις 31 Ιουλίου 2022, παρέβη την υποχρέωση επιμέλειας, καθόσον δεν εξέτασε με επιμέλεια όλα τα κρίσιμα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης.
116
Χωρίς πάντως να απαιτείται η εξέταση της λυσιτέλειας του επιχειρήματος αυτού, δεν προκύπτει, κατά πρώτον, ότι η απόφαση του Συμβουλίου να ορίσει ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς την 31η Μαΐου 2022 συνιστά παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας που υπέχει.
117
Συγκεκριμένα, πρώτον, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 5 της Συμφωνίας δεν προέβλεπε υποχρέωση του Συμβουλίου να εξασφαλίσει τη συναίνεση των συνυπογραφουσών ΣΕΟ ούτε σχετικά με την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας ελέγχου ούτε σχετικά με την ημερομηνία αναφοράς για τον έλεγχο των κατώτατων ορίων αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας.
118
Δεύτερον, καμία διάταξη της Συμφωνίας δεν υποχρέωνε το Συμβούλιο να ορίσει ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς την τελευταία ημέρα του μήνα που προηγήθηκε της υπογραφής της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων, όπερ συνεπάγεται ότι το Συμβούλιο είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ημερομηνία αναφοράς μεταγενέστερη της αποστολής της προαναφερθείσας επιστολής, υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω ημερομηνία θα ήταν, αφενός, κοινή για όλες τις συνυπογράφουσες ΣΕΟ και, αφετέρου, θα οριζόταν εγκαίρως. Ωστόσο, η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης θα είχε ως συνέπεια την παράταση της διάρκειας της διαδικασίας ελέγχου και την καθυστέρηση των διαπιστώσεων του δικαστικού επιμελητή.
119
Συγκεκριμένα, σε μια τέτοια περίπτωση, αφενός, οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ θα χρειάζονταν πρόσθετο χρονικό διάστημα μετά από την ημερομηνία αναφοράς, προκειμένου να επεξεργαστούν τα στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους και να τα διαβιβάσουν στον δικαστικό επιμελητή, στο πλαίσιο της υπεύθυνης δήλωσης που προβλέπεται στο άρθρο 5, παράγραφος 1, της Συμφωνίας. Αφετέρου, και ο δικαστικός επιμελητής θα χρειαζόταν πρόσθετο χρονικό διάστημα προκειμένου να αναλύσει και να ελέγξει τόσο τα ως άνω στοιχεία όσο και εκείνα που του διαβίβασαν οι ΣΕΟ και το Συμβούλιο.
120
Τρίτον, μολονότι από τα συγκλίνοντα στοιχεία που προσκόμισαν οι διάδικοι προκύπτει ότι η πρόθεση του Συμβουλίου να ορίσει ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς την 31η Μαΐου 2022 κατέστη γνωστή στις συνυπογράφουσες ΣΕΟ στις 3 Μαΐου 2022, όταν το Συμβούλιο τους κοινοποίησε το σχέδιο της πρώτης επιστολής ανάθεσης καθηκόντων, εντούτοις, από τη σκέψη 11 ανωτέρω προκύπτει ότι οι ΣΕΟ γνώριζαν την πρόθεση του Συμβουλίου να κινήσει την πρώτη διαδικασία ελέγχου ήδη από τις 29 Μαρτίου 2022, όπερ συνεπάγεται ότι είχαν στη διάθεσή τους περιθώριο σχεδόν δύο μηνών, προκειμένου να προετοιμαστούν για τη διαδικασία αυτή, το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεπαρκές, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών της υπό κρίση υπόθεσης.
121
Κατά δεύτερον και εν πάση περιπτώσει, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η ενδεχόμενη παράβαση της υποχρέωσης επιμέλειας, η οποία θα μπορούσε να αποδοθεί στην άρνηση του Συμβουλίου να μεταθέσει την πρώτη ημερομηνία αναφοράς στις 31 Ιουλίου 2022, θα μπορούσε να ασκήσει επιρροή στη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης.
122
Βεβαίως, η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι κατά την πρώτη διαδικασία ελέγχου δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι, εξαιτίας των περιορισμών που συνδέονται με την πανδημία της νόσου COVID‑19, δεν ήταν εφικτή η σύγκλιση της γενικής της συνέλευσης με σκοπό να αναπροσαρμοστεί το ύψος των εισφορών που όφειλαν τα μέλη της.
123
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, στο πλαίσιο της πρώτης και της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε να ελέγξει αν πληρούται η προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, της Συμφωνίας, κατά την οποία τα μέλη των συνυπογραφουσών ΣΕΟ, προκειμένου να είναι συνυπολογίσιμα στο πλαίσιο των εν λόγω διαδικασιών, οφείλουν να καταβάλλουν μηνιαία εισφορά τουλάχιστον ίση με το 0,2 % του βασικού μισθού τους ή της βασικής τους σύνταξης.
124
Δεδομένου όμως ότι οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ δεν γνωρίζουν σε πραγματικό χρόνο τις μεταβολές στις αποδοχές των μελών τους, οι οποίες εξαρτώνται από την υπηρεσιακή ή προσωπική τους κατάσταση, είναι πιθανό να μην κατέστη εφικτό, κατά την ημερομηνία αναφοράς που επελέγη για τη διεξαγωγή της διαδικασίας ελέγχου, να συνυπολογιστούν ορισμένα από τα μέλη τους για τον έλεγχο του κατώτατου ορίου αναγνώρισης ή αντιπροσωπευτικότητας, για τον λόγο ότι, εξαιτίας της μεταβολής των αποδοχών τους, το ύψος των μηνιαίων εισφορών τους κατέστη χαμηλότερο από το ποσοστό που μνημονεύεται στη σκέψη 123 ανωτέρω.
125
Ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν προβάλλει κανένα στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι στις 31 Ιουλίου 2022 ή κατά τη δεύτερη ημερομηνία αναφοράς πληρούσε το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας, τούτο δε μολονότι κατά τη δεύτερη διαδικασία ελέγχου διέθετε πρόσθετη προθεσμία και μια ακόμη ευκαιρία να αυξήσει τον αριθμό των μελών της και να αναπροσαρμόσει το ύψος των εισφορών τους, ενόψει της νέας ημερομηνίας αναφοράς η οποία είχε οριστεί για τις 28 Φεβρουαρίου 2023.
126
Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο δεν παρέβη την υποχρέωση επιμέλειας επιλέγοντας την 31η Μαΐου 2022 ως πρώτη ημερομηνία αναφοράς.
iii) Επί του τρίτου επιχειρήματος, με το οποίο προβάλλεται παράβαση της υποχρέωσης αμεροληψίας
127
Η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση της υποχρέωσης αμεροληψίας, πλην όμως η επιχειρηματολογία της δεν συνοδεύεται από επαρκείς διευκρινίσεις ώστε να καθίσταται δυνατή η εκτίμηση της βασιμότητάς της.
128
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου προβλέπει ότι το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει «τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλονται, καθώς και συνοπτική έκθεση των εν λόγω ισχυρισμών». Επομένως, κατά πάγια νομολογία, o δικαστής της Ένωσης δεν υποχρεούται να απαντά στα προβληθέντα από διάδικο επιχειρήματα τα οποία δεν είναι αρκούντως σαφή και ακριβή, στο μέτρο που αυτά δεν αποτελούν αντικείμενο καμίας άλλης ιδιαίτερης αναπτύξεως και δεν συνοδεύονται από ειδική επιχειρηματολογία που να τα τεκμηριώνει (βλ. απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2021, Ελλάδα κατά Επιτροπής, C‑107/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:937, σκέψη 76 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
129
Κατά συνέπεια, το τρίτο επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο και, ως εκ τούτου, η πρώτη αιτίαση του υπό κρίση σκέλους πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται ότι το Συμβούλιο παρέβλεψε τις δυσχέρειες που αντιμετώπισε η προσφεύγουσα όσον αφορά την πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες οι οποίες θα της επέτρεπαν να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της πρώτης και της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου
130
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παρέβλεψε τις δυσχέρειες που η ίδια αντιμετώπισε όσον αφορά την πρόσβαση σε ακριβείς πληροφορίες σχετικά με τα επίπεδα αποδοχών των μονίμων υπαλλήλων, των μελών του λοιπού προσωπικού και των συνταξιούχων, όπως αυτά διαμορφώνονται ανάλογα με τον βαθμό τους, πληροφορίες οι οποίες θα της επέτρεπαν να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της πρώτης και της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου.
131
Επομένως, η προσφεύγουσα φρονεί ότι, στο πλαίσιο της πρώτης και δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, το Συμβούλιο όφειλε να της είχε γνωστοποιήσει, έστω και σε ανωνυμοποιημένη μορφή, πληροφορίες σχετικά με τους βαθμούς των μονίμων υπαλλήλων, των μελών του λοιπού προσωπικού και των συνταξιούχων, προκειμένου να μπορέσει να εξακριβώσει την αναλογία της εισφοράς εκάστου μέλους σε σχέση με τις βασικές του αποδοχές.
132
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, της Συμφωνίας, οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ όφειλαν να διαβιβάσουν στον δικαστικό επιμελητή, για τις ανάγκες των διαδικασιών ελέγχου, τόσο τους καταλόγους των εν ενεργεία μελών τους στη ΓΓΣ, αναφέροντας τις εθνικότητές τους, τα καθήκοντά τους και τις ομάδες καθηκόντων στις οποίες ανήκουν, όσο και τον κατάλογο των συνταξιούχων πρώην υπαλλήλων και πρώην μελών του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ.
133
Επιπλέον, η πρώτη και η δεύτερη επιστολή ανάθεσης καθηκόντων προέβλεπαν ότι, για τη διενέργεια της πρώτης και δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, ο δικαστικός επιμελητής όφειλε να επικοινωνήσει με τη Γενική Διεύθυνση «Οργανωτικής Ανάπτυξης και Υπηρεσιών» προκειμένου να λάβει τους επίσημους καταλόγους τόσο των εν ενεργεία όσο και των πρώην μονίμων υπαλλήλων και μελών του λοιπού προσωπικού, οι οποίοι οριστικοποιήθηκαν, αντιστοίχως, κατά την πρώτη ημερομηνία αναφοράς της 31ης Μαΐου 2022 και κατά τη δεύτερη ημερομηνία αναφοράς της 28ης Φεβρουαρίου 2023 (στο εξής: επίσημοι κατάλογοι που κατάρτισε το Συμβούλιο).
134
Ειδικότερα, οι επίσημοι κατάλογοι που κατάρτισε το Συμβούλιο περιλάμβαναν στοιχεία σχετικά με τους βαθμούς και τις αποδοχές τόσο των εν ενεργεία όσο και των πρώην μελών του προσωπικού της ΓΓΣ, προκειμένου ο δικαστικός επιμελητής να μπορέσει να εξακριβώσει αν πληρούται η προϋπόθεση του άρθρου 2, παράγραφος 2, στοιχείο εʹ, της Συμφωνίας, κατά την οποία μόνον όσα από τα μέλη των συνυπογραφουσών ΣΕΟ καταβάλλουν μηνιαία εισφορά τουλάχιστον ίση με το 0,2 % του βασικού τους μισθού ή της βασικής τους σύνταξης μπορούν να συνυπολογιστούν στο πλαίσιο των διαδικασιών ελέγχου.
135
Πάντως, πρώτον, επισημαίνεται ότι σε καμία διάταξη της Συμφωνίας δεν προβλέπεται η κοινοποίηση των στοιχείων που περιλαμβάνονται στους επίσημους καταλόγους που κατάρτισε το Συμβούλιο στις συνυπογράφουσες ΣΕΟ.
136
Δεύτερον, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είχε ζητήσει από το Συμβούλιο να της αποστείλει, για τις ανάγκες της πρώτης και της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, τους επίσημους καταλόγους που είχε καταρτίσει.
137
Τρίτον, το Συμβούλιο δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει αίτημα της προσφεύγουσας για κοινοποίηση των επισήμων καταλόγων που είχε καταρτίσει χωρίς η εν λόγω ενέργεια να συνιστά παραβίαση της ρήτρας εμπιστευτικότητας του άρθρου 5, παράγραφος 1, της Συμφωνίας.
138
Πράγματι, η εν λόγω ρήτρα, βάσει της οποίας δεν επιτρέπεται στον δικαστικό επιμελητή να αποκαλύπτει τις πληροφορίες που αποκτά στο πλαίσιο των διαδικασιών ελέγχου, διασφαλίζει το απόρρητο όχι μόνον της συμμετοχής των εν ενεργεία και πρώην μονίμων υπαλλήλων και μελών του λοιπού προσωπικού της ΓΓΣ σε συνδικαλιστική οργάνωση, αλλά και τον εμπιστευτικό χαρακτήρα των αποδοχών τους, σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΕ) 2018/1725 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Οκτωβρίου 2018, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμούς της Ένωσης και την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών, και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 45/2001 και της απόφασης αριθ. 1247/2002/ΕΚ (ΕΕ 2018, L 295, σ. 39).
139
Τέταρτον, μολονότι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι επίσημοι κατάλογοι που καταρτίστηκαν από το Συμβούλιο θα μπορούσαν να της κοινοποιηθούν κατόπιν ανωνυμοποίησης, εντούτοις δεν προκύπτει με βεβαιότητα ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα ήταν σε θέση να ταυτοποιήσει τα εν ενεργεία και πρώην μέλη του προσωπικού της ΓΓΣ που περιλαμβάνονταν στους καταλόγους αυτούς ή, τουλάχιστον, ορισμένα εξ αυτών, βάσει των σχετικών με τους βαθμούς και τις αποδοχές τους στοιχείων.
140
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως, η οποία αφορά τη δημοσίευση, από το Συμβούλιο, των αποτελεσμάτων της πρώτης διαδικασίας ελέγχου στις 30 Νοεμβρίου 2022
141
Η προσφεύγουσα προσάπτει στο Συμβούλιο ότι παραβίασε την αρχή της χρηστής διοίκησης καθόσον έσπευσε να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα της πρώτης διαδικασίας ελέγχου στον ενδοδικτυακό του ιστότοπο στις 30 Νοεμβρίου 2022, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση ούτε με την ίδια ούτε με τις δύο άλλες ενδιαφερόμενες συνυπογράφουσες ΣΕΟ, στερώντας με αυτόν τον τρόπο από την προσφεύγουσα τη δυνατότητα να υποβάλει παρατηρήσεις ή, ενδεχομένως, να αμφισβητήσει την εν λόγω διαδικασία.
142
Επιπλέον, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η δημοσίευση ενθάρρυνε έτερη συνυπογράφουσα ΣΕΟ να εξαπολύσει εκστρατεία δυσφήμισης εναντίον της, δημοσιοποιώντας στις 23 Ιανουαρίου 2023 την πρώτη έκθεση, γεγονός που κατέστησε έτι δυσχερέστερη την προσπάθειά της να επανακινητοποιήσει τα μέλη της, προκειμένου να ανακτήσει την ιδιότητα της αντιπροσωπευτικής ΣΕΟ.
143
Στο πλαίσιο αυτό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι στις 30 Νοεμβρίου 2022 το Συμβούλιο ανήρτησε στον ενδοδικτυακό του ιστότοπο ένα σύντομο άρθρο σχετικά με τη Συμφωνία, τις προϋποθέσεις αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας των συνυπογραφουσών ΣΕΟ καθώς και την πρώτη διαδικασία ελέγχου. Το άρθρο αυτό ανέφερε ότι ο δικαστικός επιμελητής είχε πρόσφατα υποβάλει την έκθεσή του, από την οποία προέκυπτε ότι, σε αντίθεση με την προσφεύγουσα, δύο συνυπογράφουσες ΣΕΟ, οι οποίες κατονομάζονταν, πληρούσαν τα κατώτατα όρια αναγνώρισης και αντιπροσωπευτικότητας. Το ίδιο άρθρο ανέφερε επίσης ότι, βάσει της Συμφωνίας, η προσφεύγουσα είχε στη διάθεσή της προθεσμία τριών μηνών προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα εν λόγω κατώτατα όρια και να συνεχίσει να απολαύει των δικαιωμάτων που προβλέπει η Συμφωνία.
144
Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει μεν ότι η πληροφορία αυτή δημοσιεύθηκε χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση με τις ενδιαφερόμενες ΣΕΟ ή σχετική ενημέρωσή της, πλην όμως δεν αποδεικνύει και δεν ισχυρίζεται καν ότι το Συμβούλιο είχε την υποχρέωση να προβεί σε τέτοια προηγούμενη συνεννόηση ή ενημέρωση. Εν πάση περιπτώσει, δεν διευκρινίζει τίνι τρόπω τα συγκεκριμένα περιστατικά στοιχειοθετούν παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης.
145
Δεύτερον, επισημαίνεται ότι, μολονότι η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η από 30 Νοεμβρίου 2022 δημοσίευση του Συμβουλίου στον ενδοδικτυακό του ιστότοπο ενθάρρυνε έτερη συνυπογράφουσα ΣΕΟ να εξαπολύσει εκστρατεία δυσφήμισης εις βάρος της, δημοσιοποιώντας στις 23 Ιανουαρίου 2023 το περιεχόμενο της πρώτης έκθεσης, γεγονός που κατέστησε, σύμφωνα με την προσφεύγουσα, έτι δυσχερέστερη την επανακινητοποίηση των μελών της ενόψει της δεύτερης διαδικασίας ελέγχου, εντούτοις, δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να τεκμηριώσει τον εν λόγω ισχυρισμό, δεδομένου ότι το φυλλάδιο της 23ης Ιανουαρίου 2023 που επικαλείται δεν αποδεικνύει την ύπαρξη δυσφημιστικής εκστρατείας εις βάρος της.
146
Επομένως, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, όπως και το δεύτερο σκέλος στο σύνολό του.
γ)
Επί του τρίτου σκέλους, με το οποίο προβάλλεται παραβίαση του «πνεύματος καλόπιστης συνεργασίας», όπως αυτό ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αρχής της αναλογικότητας
147
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το Συμβούλιο παραβίασε το «πνεύμα καλόπιστης συνεργασίας», όπως αυτό ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αρχής της αναλογικότητας, και συγκεκριμένα ότι το Συμβούλιο όφειλε να της επιτρέψει να επωφεληθεί από την προβλεπόμενη στην παράγραφο 4 του Παραρτήματος μεταβατική περίοδο των 18 μηνών, ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί τη μετάβαση από το καθεστώς της αναγνωρισμένης και αντιπροσωπευτικής ΣΕΟ στο νέο της καθεστώς της απλώς αναγνωρισμένης ΣΕΟ.
148
Συναφώς, πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, ΣΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η Ένωση και τα κράτη μέλη εκπληρώνουν τα εκ των Συνθηκών καθήκοντα βάσει αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας συνεργασίας.
149
Επομένως, η διάταξη αυτή δεν επιβάλλει στο Συμβούλιο υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας στις σχέσεις του με νομικό πρόσωπο, όπως η προσφεύγουσα.
150
Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν επικαλείται άλλη διάταξη του ενωσιακού δικαίου η οποία να επιβάλλει σε θεσμικό όργανο υποχρέωση «καλόπιστης συνεργασίας» στις σχέσεις του με τις ΣΕΟ.
151
Ειδικότερα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Συμφωνία δεν προβλέπει ότι το Συμβούλιο και οι συνυπογράφουσες ΣΕΟ υπέχουν υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας.
152
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας και, στο μέτρο που το υπό κρίση σκέλος στηρίζεται σε παραβίαση της εν λόγω αρχής, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές.
153
Δεύτερον, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 52 παράγραφος 1, του Χάρτη, «[κ]άθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στον παρόντα Χάρτη πρέπει να προβλέπεται από το νόμο και να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και ελευθεριών. Τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε στόχους γενικού ενδιαφέροντος που αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων». Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 4, ΣΕΕ, βάσει της αρχής της αναλογικότητας, το περιεχόμενο και η μορφή της δράσης της Ένωσης δεν υπερβαίνουν τα απαιτούμενα για την επίτευξη των στόχων των Συνθηκών.
154
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι η παράγραφος 4 του Παραρτήματος προβλέπει ότι, σε περίπτωση ανακατανομής των θέσεων αποσπασμένων υπαλλήλων μεταξύ των αντιπροσωπευτικών ΣΕΟ, οι ήδη αποσπασμένοι υπάλληλοι μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους για μεταβατική περίοδο 18 μηνών.
155
Επομένως, από το γράμμα της εν λόγω διάταξης προκύπτει ότι αυτή εφαρμόζεται αποκλειστικά στις αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ, ιδιότητα την οποία η προσφεύγουσα δεν μπορεί πλέον να επικαλείται λόγω της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης.
156
Κατά συνέπεια, το Συμβούλιο δεν θα μπορούσε να επιτρέψει στην προσφεύγουσα να επωφεληθεί από την προβλεπόμενη στην παράγραφο 4 του Παραρτήματος μεταβατική περίοδο των 18 μηνών χωρίς κατ’ αυτόν τον τρόπο, αφενός, να παραβιάζει τη συγκεκριμένη διάταξη και, αφετέρου, να παραγνωρίζει τόσο το νομικό πλαίσιο που το ίδιο έχει θέσει όσο και την αρχή της ασφάλειας δικαίου.
157
Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφεύγουσα δεν μπορεί βασίμως να υποστηρίζει ότι η άρνηση του Συμβουλίου να της επιτρέψει να επωφεληθεί από την προβλεπόμενη στην παράγραφο 4 του Παραρτήματος μεταβατική περίοδο των 18 μηνών συνιστά παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.
158
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το υπό κρίση σκέλος και, ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
4.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται προσβολή του θεμελιώδους δικαιώματος της συνδικαλιστικής ελευθερίας
159
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση προσβάλλει τη συνδικαλιστική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 12, παράγραφος 1, καθώς και στα άρθρα 27 και 28 του Χάρτη και στο άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ). Θεωρεί, συγκεκριμένα, ότι η εν λόγω απόφαση παρακωλύει την άσκηση της συνδικαλιστικής ελευθερίας των μελών της, καθόσον επιφέρει την άμεση διακοπή της απόσπασης της προέδρου της καθώς και μιας βοηθού γραμματέως, με αποτέλεσμα το μοναδικό μέσο δράσης που της απομένει να περιορίζεται σε μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
160
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει επίσης ότι, από τη στιγμή που η πρόεδρός της καλείται να επιστρέψει σε θέση πλήρους απασχόλησης εντός της ΓΓΣ, δεν θα είναι πλέον σε θέση να αφιερώνει τον ίδιο χρόνο στην άσκηση των συνδικαλιστικών της καθηκόντων προς όφελος των μελών της, με αποτέλεσμα η προσφεύγουσα να είναι καταδικασμένη σε «αργό θάνατο», λόγω της εξασθένησης του ενδιαφέροντος από τα υφιστάμενα ή δυνητικά μέλη της.
161
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
162
Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι, καίτοι, όπως επιβεβαιώνει το άρθρο 6, παράγραφος 3, ΣΕΕ, τα κατοχυρωμένα στην ΕΣΔΑ θεμελιώδη δικαιώματα αποτελούν τμήμα των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης και μολονότι το άρθρο 52, παράγραφος 3, του Χάρτη ορίζει ότι τα περιεχόμενα στον Χάρτη δικαιώματα τα οποία αντιστοιχούν σε δικαιώματα διασφαλιζόμενα από την ΕΣΔΑ έχουν την ίδια έννοια και την ίδια εμβέλεια με εκείνες που τους αποδίδει η εν λόγω Σύμβαση, εντούτοις η ΕΣΔΑ δεν συνιστά, ενόσω η Ένωση δεν έχει προσχωρήσει σε αυτήν, νομική πράξη τυπικώς ενταγμένη στην έννομη τάξη της Ένωσης (βλ. απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 2020, Silver Plastics και Johannes Reifenhäuser κατά Επιτροπής, C‑702/19 P, EU:C:2020:857, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
163
Αντιθέτως, από τις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη (ΕΕ 2007, C 303, σ. 17) προκύπτει ότι το δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο του 12, παράγραφος 1, αντιστοιχεί στο δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ και ότι, σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 3, του Χάρτη, έχει την ίδια έννοια και την ίδια εμβέλεια με αυτό (απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2023, Aquino κατά Κοινοβουλίου, C‑534/22 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:802, σκέψη 30).
164
Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα του άρθρου 12, παράγραφος 1, του Χάρτη.
165
Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 12, παράγραφος 1, του Χάρτη, «[κ]άθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία του συνέρχεσθαι ειρηνικώς και στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι σε όλα τα επίπεδα, ιδίως στον πολιτικό και συνδικαλιστικό τομέα καθώς και στους τομείς που αναφέρονται στον πολίτη, πράγμα που συνεπάγεται το δικαίωμα κάθε προσώπου να ιδρύει με άλλους συνδικαλιστικές ενώσεις και να προσχωρεί σε αυτές για την υπεράσπιση των συμφερόντων του».
166
Επιπλέον, τα άρθρα 27 και 28 του Χάρτη ορίζουν ότι «[ε]ξασφαλίζεται στους εργαζομένους ή τους εκπροσώπους τους, στα ενδεδειγμένα επίπεδα, εγκαίρως ενημέρωση και διαβούλευση, στις περιπτώσεις και υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από το δίκαιο της Ένωσης και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές» και ότι «[ο]ι εργαζόμενοι και οι εργοδότες, ή οι αντίστοιχες οργανώσεις τους, έχουν, σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές, δικαίωμα να διαπραγματεύονται και να συνάπτουν συλλογικές συμβάσεις στα ενδεδειγμένα επίπεδα καθώς και να προσφεύγουν, σε περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων, σε συλλογικές δράσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, συμπεριλαμβανομένης της απεργίας».
167
Τέλος, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 24β του ΚΥΚ, «[ο]ι υπάλληλοι απολαύουν του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι· δύνανται ιδίως να είναι μέλη συνδικαλιστικών ή επαγγελματικών οργανώσεων των υπαλλήλων που εργάζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
168
Στο πλαίσιο αυτό, από τη νομολογία προκύπτει ότι εναπόκειται στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να μην πράττουν τίποτε που θα μπορούσε να εμποδίσει την άσκηση της συνδικαλιστικής ελευθερίας την οποία αναγνωρίζουν οι μνημονευόμενες στις σκέψεις 165 έως 167 ανωτέρω διατάξεις (πρβλ. απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 1990, Maurissen και Union syndicale κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, C‑193/87 και C‑194/87, EU:C:1990:18, σκέψη 12).
169
Η συνδικαλιστική ελευθερία που αναγνωρίζεται κατά τα ανωτέρω στους μονίμους υπαλλήλους και στο λοιπό προσωπικό της Ένωσης συνεπάγεται το δικαίωμα των ΣΕΟ να επιδίδονται σε κάθε θεμιτή δραστηριότητα προς υπεράσπιση των επαγγελματικών συμφερόντων των μελών τους (πρβλ. απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 1990, Maurissen και Union syndicale κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, C‑193/87 και C‑194/87, EU:C:1990:18, σκέψη 13 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
170
Εξ αυτού συνάγεται, αφενός, ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης πρέπει να αποδέχονται ότι οι ΣΕΟ ασκούν τα καθήκοντά τους της εκπροσώπησης και διαβούλευσης εφ’ όλων των θεμάτων που ενδιαφέρουν το προσωπικό και, αφετέρου, ότι δεν μπορούν να επιβάλλουν στους μονίμους υπαλλήλους ή τα μέλη του λοιπού προσωπικού κυρώσεις με οποιονδήποτε τρόπο λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης (πρβλ. απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 1990, Maurissen και Union syndicale κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, C‑193/87 και C‑194/87, EU:C:1990:18, σκέψεις 14 και 15).
171
Εν προκειμένω, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, κατ’ εφαρμογήν της προσβαλλόμενης απόφασης, η προσφεύγουσα εξακολουθεί να απολαύει των διευκολύνσεων που προβλέπει το άρθρο 13 της Συμφωνίας ως αναγνωρισμένη ΣΕΟ για την άσκηση των συνδικαλιστικών της δραστηριοτήτων και, ως εκ τούτου, μολονότι δεν διαθέτει ούτε τα ίδια προνόμια ούτε τους ίδιους πόρους με μια αντιπροσωπευτική ΣΕΟ, διατηρεί ωστόσο τη δυνατότητα να ασκεί τα καθήκοντά της εκπροσώπησης και διαβούλευσης εφ’ όλων των θεμάτων που ενδιαφέρουν το προσωπικό.
172
Επιπλέον, η προσβαλλόμενη απόφαση ουδόλως εμποδίζει την προσφεύγουσα από το να ανακτήσει την ιδιότητα της αντιπροσωπευτικής ΣΕΟ στην περίπτωση που συμμορφωθεί εκ νέου προς το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας που προβλέπει η Συμφωνία.
173
Εξάλλου, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν θίγει ούτε την ελευθερία του συνέρχεσθαι ειρηνικώς ούτε την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, των οποίων απολαύουν τα μέλη της προσφεύγουσας με σκοπό την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, ούτε το δικαίωμά τους για έγκαιρη ενημέρωση και διαβούλευση, ιδίως στο πλαίσιο της επιτροπής προσωπικού, η οποία έχει συσταθεί ειδικώς βάσει του ΚΥΚ.
174
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, η επιτροπή προσωπικού αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα του συνόλου του προσωπικού στο θεσμικό όργανο στο οποίο υπάγεται και διασφαλίζει τη διαρκή επαφή μεταξύ του τελευταίου και του προσωπικού του, ενώ παράλληλα συνεργάζεται για την καλή λειτουργία των υπηρεσιών και επιτρέπει την εκδήλωση και την έκφραση της γνώμης του προσωπικού (πρβλ. απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2023, Aquino κατά Κοινοβουλίου, C‑534/22 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:802, σκέψη 32).
175
Τέλος, η προσβαλλόμενη απόφαση ουδόλως παρεμποδίζει τις λοιπές αντιπροσωπευτικές ΣΕΟ του Συμβουλίου να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μελών της προσφεύγουσας κατά τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνιών, όπως αυτές που προβλέπονται στο άρθρο 10γ του ΚΥΚ, ούτε στερεί από τα μέλη της τη δυνατότητα να αναλαμβάνουν συλλογικές δράσεις για την προάσπιση των συμφερόντων τους, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος απεργίας.
176
Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία δεν εκδόθηκε λόγω της συνδικαλιστικής δράσης της προσφεύγουσας, αλλά βασίζεται, κατ’ εφαρμογήν της Συμφωνίας, στις διαπιστώσεις του δικαστικού επιμελητή ότι η προσφεύγουσα δεν πληρούσε το κατώτατο όριο αντιπροσωπευτικότητας που προβλέπει η εν λόγω Συμφωνία ούτε κατά την πρώτη ούτε κατά τη δεύτερη ημερομηνία αναφοράς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στην επιβολή κυρώσεων ή στην παρεμπόδιση της άσκησης της συνδικαλιστικής ελευθερίας και των δικαιωμάτων που τα μέλη της αντλούν από το άρθρο 12, παράγραφος 1, καθώς και από τα άρθρα 27 και 28 του Χάρτη.
177
Συναφώς, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν υποστήριξε, ούτε κατά μείζονα λόγο απέδειξε, ότι οι διατάξεις της Συμφωνίας που διέπουν τη διάθεση πόρων και μέσων στις ΣΕΟ με σκοπό τη διευκόλυνση της συνδικαλιστικής τους δράσης, ανάλογα με το αν πρόκειται για αντιπροσωπευτικές ή αναγνωρισμένες ΣΕΟ, συνιστούν περιορισμό της άσκησης των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 12, 27 και 28 του Χάρτη καθώς και στο άρθρο 24β του ΚΥΚ.
178
Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, όπως και το ακυρωτικό αίτημα στο σύνολό του.
Β. Επί του αιτήματος αποζημιώσεως
179
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η εσπευσμένη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της πρώτης διαδικασίας ελέγχου στις 30 Νοεμβρίου 2022, χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση με την ίδια ή με τις δύο άλλες ενδιαφερόμενες συνυπογράφουσες ΣΕΟ, συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης εις βάρος της, γεγονός που της προκάλεσε ηθική βλάβη λόγω της προσβολής της φήμης της. Για τον λόγο αυτό, ζητεί να υποχρεωθεί το Συμβούλιο να καταβάλει το συμβολικό ποσό του ενός ευρώ.
180
Το Συμβούλιο αμφισβητεί τους ισχυρισμούς της προσφεύγουσας.
181
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης εξαρτάται από τη συνδρομή ενός συνόλου προϋποθέσεων, συγκεκριμένα δε την ύπαρξη κατάφωρης παράβασης κανόνα δικαίου ο οποίος αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες, το υποστατό της ζημίας και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράβασης της υποχρέωσης που υπέχει το όργανο που εξέδωσε την πράξη και της ζημίας που υπέστησαν οι ζημιωθέντες (βλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 2023, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑549/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:340, σκέψη 113 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
182
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα στηρίζει το υπό κρίση αποζημιωτικό αίτημα αποκλειστικά στον ίδιο λόγο ελλείψεως νομιμότητας με εκείνον που προέβαλε προς στήριξη του ακυρωτικού της αιτήματος και, συγκεκριμένα, στην τρίτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, η οποία αφορά παραβίαση της αρχής της χρηστής διοίκησης λόγω της δημοσίευσης στις 30 Νοεμβρίου 2022 των αποτελεσμάτων της πρώτης διαδικασίας ελέγχου.
183
Πλην όμως, από τη σκέψη 146 ανωτέρω προκύπτει ότι η τρίτη αιτίαση του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, η οποία προβλήθηκε προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματος, απορρίφθηκε ως αβάσιμη.
184
Επομένως, δεν πληρούται η πρώτη εκ των προϋποθέσεων που μνημονεύονται στη σκέψη 181 ανωτέρω για τη στοιχειοθέτηση της εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης, η οποία αφορά την ύπαρξη παράβασης κανόνα δικαίου ο οποίος αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.
185
Κατά συνέπεια, το αποζημιωτικό αίτημα πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να απαιτείται η εξέταση των λοιπών προϋποθέσεων που πρέπει να συντρέχουν για τη στοιχειοθέτηση της ευθύνης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
IV. Επί των δικαστικών εξόδων
186
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του Συμβουλίου, να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τη section Conseil de la Fédération de la fonction publique européenne (FFPE section Conseil) στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Παπασάββας
Truchot
Kanninen
Sampol Pucurull
Tóth
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Δεκεμβρίου 2024.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.