62024CJ0805
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
z dnia 16 października 2025 r. (
*1
)
Odwołanie – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Ukrainie – Rozporządzenie (UE) nr 269/2014 – Artykuł 2 – Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Artykuł 9 ust. 2 – Obowiązek zgłoszenia środków finansowych i zasobów gospodarczych przez osoby objęte środkiem ograniczającym w postaci zamrożenia – Kwalifikacja prawna takiego obowiązku – Podstawa prawna – Artykuł 215 ust. 2 TFUE – Artykuły 24, 26 i 29 TUE – Wykonywanie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa przez państwa członkowskie
W sprawie C‑805/24 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 21 listopada 2024 r.,
Gennady Nikolayevich Timchenko, zamieszkały w Genewie (Szwajcaria),
Elena Petrovna Timchenko, zamieszkała w Genewie,
których reprezentowali S. Bonifassi, T. Bontinck, E. Fedorova i A. Guillerme, avocats,
wnoszący odwołanie,
w której pozostałymi uczestnikami postępowania są:
Rada Unii Europejskiej, którą reprezentowali M.-C. Cadilhac, D. Laurent i J. Rurarz, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
Komisja Europejska, którą reprezentowali M. Carpus Carcea, Ch. Giolito, H. Krämer i L. Puccio, w charakterze pełnomocników,
interwenient w pierwszej instancji,
TRYBUNAŁ (trzecia izba),
w składzie: C. Lycourgos, prezes izby, O. Spineanu-Matei (sprawozdawczyni), S. Rodin, N. Piçarra i N. Fenger, sędziowie,
rzecznik generalny: J. Kokott,
sekretarz: A. Calot Escobar,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
1
W odwołaniu wnoszący odwołanie, Gennady Nikolayevich Timchenko i Elena Petrovna Timchenko, wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 września 2024 r., Timchenko i Timchenko/Rada (T‑644/22, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2024:621), w którym Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady (UE) 2022/1273 z dnia 21 lipca 2022 r. dotyczącego zmiany rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 194, s. 1, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim przepis ten zmienia art. 9 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2014, L 78, s. 6) poprzez wprowadzenie w szczególności w ust. 2 tego art. 9 obowiązku zgłoszenia środków finansowych i zasobów gospodarczych przez osoby objęte środkiem ograniczającym w postaci zamrożenia.
Ramy prawne i okoliczności powstania sporu
2
Kontekst faktyczny i prawny niniejszej sprawy został przedstawiony w pkt 2–16 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszego postępowania można go streścić i uzupełnić w sposób opisany poniżej.
3
Niniejsza sprawa wpisuje się w kontekst środków ograniczających przyjmowanych przez Unię Europejską od 2014 r. w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi.
4
Wnoszący odwołanie są objęci takimi środkami ograniczającymi. Gennady Timchenko jest biznesmenem, a E. Timchenko jest jego małżonką. Oboje wnoszący odwołanie są narodowości rosyjskiej i fińskiej.
Rozporządzenie nr 269/2014
5
Artykuł 2 rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 476/2014 z dnia 12 maja 2014 r. (Dz.U. 2014, L 137, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 269/2014”), którego brzmienie było takie samo zarówno w dniu przyjęcia aktów wymienionych w pkt 7 niniejszego wyroku, jak i w dniu przyjęcia spornego rozporządzenia, stanowi:
„1.   Zamraża się wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze będące własnością, pozostające w posiadaniu, w faktycznym władaniu lub pod kontrolą wymienionych w załączniku I osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów lub powiązanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I.
2.   Nie udostępnia się wymienionym w załączniku I osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom ani powiązanym z nimi osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani też na ich rzecz – bezpośrednio lub pośrednio – żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych”.
6
Artykuł 9 rozporządzenia nr 269/2014, zmieniony spornym rozporządzeniem, stanowi:
„1.   Zakazuje się świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obchodzenie środków, o których mowa w art. 2.
2.   Osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy wymienione w wykazie w załączniku I:
a)
zgłaszają przed dniem 1 września 2022 r. lub w terminie sześciu tygodni od dnia umieszczeni[a] w wykazie w załączniku I, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza, środki finansowe lub zasoby gospodarcze, podlegające jurysdykcji państwa członkowskiego, należące do nich, będące ich własnością, będące w ich posiadaniu lub pod ich kontrolą, właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym te środki finansowe lub zasoby gospodarcze się znajdują; oraz
b)
współpracują z właściwym organem przy weryfikacji tych informacji.
3.   Nieprzestrzeganie ust. 2 uznaje się za udział, o którym mowa w ust. 1, w działaniach, których celem lub skutkiem jest obchodzenie środków, o których mowa w art. 2.
[…]”.
Środki ograniczające przyjęte wobec wnoszących odwołanie
7
W 2022 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła środki ograniczające wobec wnoszących odwołanie, w tym w postaci zamrożenia ich środków finansowych i zasobów gospodarczych, dodając ich nazwiska do wykazów osób, podmiotów i organów ujętych w załączniku do decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2014, L 78, s. 16) oraz w załączniku I do rozporządzenia nr 269/2014. Środki te zostały przyjęte w odniesieniu do G. Timchenki decyzją Rady (WPZiB) 2022/337 zmieniającą decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1) oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1), a w odniesieniu do E. Timchenko – decyzją Rady (WPZiB) 2022/582 z dnia 8 kwietnia 2022 r. zmieniającą decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 110, s. 55) oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2022/581 z dnia 8 kwietnia 2022 r. wykonującym rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 110, s. 3). Następnie Rada przedłużała obowiązywanie środków ograniczających przyjętych wobec wnoszących odwołanie.
Zaskarżony wyrok
8
Pismem z dnia 14 października 2022 r. wnoszący odwołanie wnieśli do Sądu skargę w celu uzyskania w istocie stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 4 spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim zmienia on art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 269/2014. Twierdzili oni w szczególności, że zmieniając w ten sposób art. 9 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez wprowadzenie do niego między innymi obowiązku zgłoszenia przez osoby fizyczne wymienione w załączniku I do wspomnianego rozporządzenia właściwym organom państw członkowskich środków finansowych i zasobów gospodarczych należących do nich, będących ich własnością, będących w ich posiadaniu lub pod ich kontrolą na terytorium Unii Europejskiej (zwanego dalej „spornym obowiązkiem zgłoszenia”), Rada wykroczyła poza kompetencje przyznane jej na mocy art. 215 ust. 2 TFUE oraz naruszyła między innymi art. 29 TUE.
9
W pkt 65 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, odnosząc się do pkt 56–64 tego wyroku, że ponieważ sporny obowiązek zgłoszenia wchodzi w zakres uprawnień przysługujących Radzie w odniesieniu do wykonania decyzji przyjętej w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) na podstawie art. 29 TUE, w tym przypadku decyzji 2014/145, Rada mogła wprowadzić ten obowiązek na podstawie rozporządzenia Unii przyjętego na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, i to niezależnie od okoliczności, że chodzi o obowiązek spoczywający na osobach takich jak wnoszący odwołanie i że obowiązek ten nie został przewidziany w samej decyzji 2014/145.
10
W szczególności w pkt 61 zaskarżonego wyroku Sąd oddalił argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym sporny obowiązek oświadczenia wchodzi w zakres kompetencji wykonawczych państw członkowskich i stanowi naruszenie art. 24 ust. 2 TUE.
11
Sąd, nie uwzględniwszy ponadto pozostałych zarzutów wnoszących odwołanie, oddalił ich skargę.
Żądania stron
12
Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:
–
uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
rozpoznanie sprawy co do istoty i stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim zmienia ono art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 269/2014 i nakłada na nich sporny obowiązek zgłoszenia;
–
obciążenie Rady kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.
13
Rada wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania i
–
obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.
14
Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:
–
oddalenie odwołania i
–
obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania.
W przedmiocie odwołania
15
Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy niewystarczającego uzasadnienia, a drugi – naruszeń prawa popełnionych przez Sąd przy stosowaniu i wykładni art. 215 TFUE oraz orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236).
W przedmiocie zarzutu pierwszego
Argumentacja stron
16
W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd nie uzasadnił wystarczająco zaskarżonego wyroku w odpowiedzi na ich argumentację, zgodnie z którą Rada wykroczyła poza swoje kompetencje, wprowadzając sporny obowiązek zgłoszenia ujęty w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego spornym rozporządzeniem. Zarzut ten dzieli się na dwie części.
17
W części pierwszej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd nie wyjaśnił w sposób jasny i jednoznaczny, czy sporny obowiązek zgłoszenia stanowi środek ograniczający przyjęty na podstawie art. 29 TUE i art. 215 TFUE, jak wynikałoby z pkt 56 i 62 zaskarżonego wyroku, czy też obowiązek ten stanowi środek wdrażający lub wykonujący środki ograniczające, co wynikałoby z pkt 60 tego wyroku. Rozumowanie Sądu jest zatem zdaniem wnoszących odwołanie niejednoznaczne co do kwalifikacji prawnej, jaką należy nadać wspomnianemu obowiązkowi.
18
W części drugiej zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd niewystarczająco uzasadnił pkt 57–60 zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim jego rozumowanie nie wskazuje konkretnej podstawy prawnej, na której Rada mogła się oprzeć, aby wprowadzić sporny obowiązek zgłoszenia. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd nie wyjaśnił bowiem, w jaki sposób doszedł do wniosku, zgodnie z którym Rada nie przekroczyła swoich kompetencji, wprowadzając ten obowiązek, podczas gdy art. 215 ust. 2 TFUE pozwala jej jedynie na przyjęcie środków ograniczających przewidzianych już w odnośnej decyzji WPZiB, a na mocy art. 24 TUE wykonanie środków ograniczających należy do Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz do państw członkowskich.
19
Rada i Komisja kwestionują zasadność argumentów wnoszących odwołanie.
Ocena Trybunału
20
Należy przypomnieć, podobnie jak uczynił to Sąd w pkt 51 i 52 zaskarżonego wyroku, że w dziedzinie WPZiB Rada może na podstawie art. 29 TUE przyjmować decyzje, które określają podejście Unii do danego problemu o charakterze geograficznym lub przedmiotowym, przy czym takie podejście może przewidywać środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 87, 88; a także z dnia 6 października 2020 r., Bank Refah Kargaran/Rada, C‑134/19 P, EU:C:2020:793, pkt 41, 44).
21
Ponadto art. 215 ust. 2 TFUE pozwala Radzie na przyjęcie środków ograniczających wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów innych niż państwa, jeżeli jest to przewidziane w decyzji wydanej zgodnie z rozdziałem 2 tytułu V traktatu UE, którego art. 29 tego traktatu stanowi część.
22
Biorąc pod uwagę fakt, że Rada może przyjmować środki ograniczające zarówno w ramach decyzji WPZiB na podstawie art. 29 TUE, jak i w ramach aktów Unii przyjętych na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, Trybunał – jak przypomniał o tym w istocie Sąd w pkt 53–55 zaskarżonego wyroku – sprecyzował podział kompetencji Rady w świetle tych dwóch postanowień traktatów.
23
I tak, decyzje wydane w ramach WPZiB na podstawie art. 29 TUE określają stanowisko Unii w sprawie środków ograniczających, które należy przyjąć. Co do zasady Rada ma za zadanie określić, a nawet uściślić ich przedmiot, stanowiąc jednomyślnie (zob. podobnie wyrok z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 88, 90).
24
Co się tyczy rozporządzeń wydanych na podstawie art. 215 TFUE, wiążą się one – pod względem celów i treści – z tymi decyzjami i stanowią instrument wykonujący te decyzje na poziomie Unii. Postanowienie to, które stanowi pomost między celami traktatu UE w dziedzinie WPZiB a działaniami Unii obejmującymi sankcje gospodarcze objęte zakresem stosowania traktatu FUE, uprawnia bowiem Radę do przyjmowania, większością kwalifikowaną na wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Komisji, rozporządzeń w celu wykonania odnośnej decyzji WPZiB i w ten sposób nadania skuteczności środkom ograniczającym, w przypadku gdy środki takie objęte są zakresem stosowania traktatu FUE, a także w szczególności w celu zagwarantowania ich jednolitego stosowania we wszystkich państwach członkowskich (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 lipca 2012 r., Parlament/Rada, C‑130/10, EU:C:2012:472, pkt 72, 76; a także z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 88–90).
25
Na podstawie tego orzecznictwa Sąd wyjaśnił w pkt 56, 59 i 60 zaskarżonego wyroku w związku z pkt 63 i 65 tego wyroku, że sporny obowiązek zgłoszenia ujęty w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego spornym rozporządzeniem, został ustanowiony na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE i że jego celem jest wykonanie decyzji wydanej w dziedzinie WPZiB na podstawie art. 29 TUE, mianowicie decyzji 2014/145, w celu zapewnienia jednolitego stosowania na terytorium Unii środków ograniczających przewidzianych w tej decyzji, w szczególności w celu udaremnienia strategii obchodzenia tych środków.
26
Ze wspomnianych punktów wynika, że przy uwzględnieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 53–55 zaskarżonego wyroku i streszczonego w pkt 20–24 niniejszego wyroku Sąd uznał, iż sporny obowiązek zgłoszenia nie jest środkiem ograniczającym podjętym na podstawie art. 29 TUE lub także na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, lecz przyjętym wyłącznie na podstawie tego ostatniego postanowienia środkiem mającym na celu zapewnienie jednolitego stosowania środka ograniczającego w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych, przewidzianego w art. 2 decyzji 2014/145 i co do istoty powtórzonego w art. 2 rozporządzenia nr 269/2014.
27
Czyniąc to, Sąd w sposób jasny i jednoznaczny wskazał, po pierwsze, w pkt 60 zaskarżonego wyroku w związku z pkt 56 tego wyroku podstawę prawną spornego obowiązku zgłoszenia, czyli art. 215 ust. 2 TFUE, a po drugie, w pkt 60 wspomnianego wyroku, charakter prawny tego obowiązku, będącego mianowicie środkiem mającym na celu wykonanie decyzji 2014/145 w sposób zapewniający jednolite stosowanie przewidzianego w tej decyzji środka ograniczającego w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych.
28
Ponadto wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, stwierdzenia zawartego w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że samo odniesienie do „środków ograniczających” w art. 215 ust. 2 TFUE nie skutkuje ograniczeniem środków przewidzianych w tym postanowieniu do obowiązków polegających na zaniechaniu, nie można rozumieć w ten sposób, że Sąd zakwalifikował sporny obowiązek zgłoszenia jako „środek ograniczający”, a tym samym zaprzeczył swojemu stwierdzeniu zawartemu w pkt 60 tego wyroku, zgodnie z którym ów obowiązek zgłoszenia dotyczy wykonania takiego środka.
29
Jest prawdą, że brzmienie art. 215 ust. 2 TFUE posługuje się jedynie wyrażeniem „środki ograniczające”, a w pkt 56 zaskarżonego wyroku, podobnie jak w pkt 63 i 65 tego wyroku, Sąd stwierdził, że sporny obowiązek zgłoszenia został ustanowiony wyłącznie na podstawie tego postanowienia traktatu FUE.
30
Nie oznacza to jednak, że obowiązek ten należy obowiązkowo zakwalifikować jako „środek ograniczający”. Jak wynika bowiem z pkt 89 wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), przytoczonego w pkt 54 zaskarżonego wyroku i przypomnianego w istocie w pkt 24 niniejszego wyroku, środki przyjęte przez Radę w rozporządzeniu wydanym na podstawie wspomnianego postanowienia mogą mieć na celu nadanie skuteczności środkom ograniczającym przewidzianym w decyzji WPZiB, w przypadku gdy środki takie objęte są zakresem stosowania traktatu FUE, i ich stosowanie w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich. W tym celu Rada może powtórzyć zasadniczą treść decyzji WPZiB i wprowadzić definicje lub uściślenia dotyczące stosowania środków ograniczających przewidzianych w tej decyzji.
31
W tych okolicznościach, a także biorąc pod uwagę to, że na mocy art. 26 ust. 2 akapit drugi TUE Rada powinna zapewnić jednolitość, spójność i skuteczność działań Unii w dziedzinie WPZiB, instytucja ta może uznać za potrzebne przyjęcie w takim rozporządzeniu środków mających na celu zapewnienie jednolitego, spójnego i skutecznego stosowania środków ograniczających określonych w decyzji WPZiB, przy czym same te środki wykonawcze nie stanowią środków ograniczających. Taki jest zaś właśnie cel spornego obowiązku zgłoszenia jako środka, który – jak wynika to w istocie z pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku – odnosi się do środka ograniczającego w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych, przewidzianego w art. 2 decyzji 2014/145 i co do istoty powtórzonego w art. 2 rozporządzenia nr 269/2014.
32
Stwierdzając w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że samo odniesienie do „środków ograniczających” w art. 215 ust. 2 TFUE nie skutkuje ograniczeniem środków przewidzianych w tym postanowieniu do obowiązków polegających na zaniechaniu, Sąd wyjaśnił – jak to wynika zresztą wyraźnie z drugiego zdania pkt 62 oraz z pkt 63 tego wyroku, że środek przyjęty na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE może, jak w niniejszym przypadku, obejmować obowiązek działania w celu zapewnienia jednolitego stosowania środka ograniczającego przewidzianego w decyzji WPZiB.
33
W konsekwencji bezzasadne są zarzuty szczegółowe podniesione na poparcie części pierwszej zarzutu pierwszego i na poparcie elementu części drugiej tego zarzutu, w których zostało podniesione, że Sąd sam sobie zaprzeczył i niewystarczająco uzasadnił swoje rozumowanie dotyczące podstawy prawnej, na której Rada mogła się oprzeć w celu wprowadzenia spornego obowiązku zgłoszenia.
34
Należy również oddalić zarzut szczegółowy podniesiony na poparcie części drugiej wspomnianego zarzutu, zgodnie z którym rozumowanie Sądu dotyczące podstawy prawnej spornego obowiązku zgłoszenia jest w pkt 57–60 zaskarżonego wyroku niewystarczająco uzasadnione na tej podstawie, że Sąd nie uwzględnił okoliczności, iż środki ograniczające są na mocy art. 24 TUE wykonywane przez Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz przez państwa członkowskie.
35
W pkt 61 zaskarżonego wyroku, niezakwestionowanym w ramach części drugiej zarzutu pierwszego, Sąd, odnosząc się wyraźnie do swojego rozumowania i uzasadnienia zawartego w pkt 57–60 tego wyroku, oddalił bowiem argument wnoszących odwołanie dotyczący właśnie naruszenia tego artykułu traktatu UE i naruszenia uprawnień wykonawczych państw członkowskich. W tych okolicznościach nie można uznać, że Sąd niewystarczająco uzasadnił w tej kwestii zaskarżony wyrok.
36
W świetle powyższych uwag zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny.
W przedmiocie zarzutu drugiego
37
W zarzucie drugim wnoszący odwołanie utrzymują, że z powodu błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 215 TFUE i wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), Sąd niesłusznie orzekł w pkt 63 zaskarżonego wyroku, że Rada mogła wprowadzić sporny obowiązek zgłoszenia, o którym mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 269/2014, zmienionego spornym rozporządzeniem, i to niezależnie od tego, czy wyrok ten jest rozumiany w ten sposób, że kwalifikuje on ten obowiązek jako środek ograniczający (pierwsza część zarzutu drugiego) bądź jako środek wdrażający lub wykonujący środek ograniczający w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych (część druga zarzutu drugiego).
W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego
– Argumentacja stron
38
Na wypadek gdyby Sąd zakwalifikował sporny obowiązek zgłoszenia jako środek ograniczający, wnoszący odwołanie uważają, że Sąd błędnie orzekł w pkt 63 zaskarżonego wyroku, iż Rada mogła go przyjąć na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, mimo że obowiązek ten nie został wyraźnie przewidziany w dotyczącej go decyzji WPZiB.
39
Po pierwsze, art. 215 ust. 2 TFUE wyklucza bowiem ich zdaniem możliwość przyjęcia dodatkowych środków ograniczających, odrębnych od środków przewidzianych w rozpatrywanej decyzji WPZiB. Decyzja 2014/145 nie wspomina zaś o spornym obowiązku zgłoszenia. Po drugie, sam charakter tego obowiązku, stanowiącego pełnoprawny obowiązek, który musi być przestrzegany przez zainteresowane osoby pod rygorem uznania braku zgłoszenia za podlegające sankcjom obejście środków ograniczających, wymaga, by był on ujęty nie tylko w rozporządzeniu przewidującym wspomniany obowiązek, lecz również w odnośnej decyzji WPZiB, która jest podejmowana jednomyślnie.
40
Rada i Komisja kwestionują te argumenty wnoszących odwołanie.
– Ocena Trybunału
41
Część pierwsza zarzutu drugiego została sformułowana, na wypadek gdyby Sąd zakwalifikował sporny obowiązek zgłoszenia jako środek ograniczający. Z uzasadnienia przedstawionego zaś w pkt 26–32 niniejszego wyroku wynika, że tak nie jest. W tych okolicznościach należy oddalić tę część zarzutu jako nieskuteczną.
W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego
– Argumentacja stron
42
Na wypadek gdyby Sąd zakwalifikował sporny obowiązek zgłoszenia jako środek wdrażający lub wykonujący środek ograniczający w postaci zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych, przewidziany w szczególności w art. 2 decyzji 2014/145, wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że naruszył on prawo, orzekając w pkt 63 zaskarżonego wyroku, że Rada była właściwa do wprowadzenia takiego obowiązku do rozporządzenia nr 269/2014. Sąd naruszył bowiem art. 24 TUE, zgodnie z którym w braku zastosowania art. 291 ust. 2 TFUE przyjęcie środków niezbędnych do wprowadzenia w życie środków ograniczających określonych w decyzji WPZiB należy do każdego państwa członkowskiego, a nie do Rady.
43
Ponadto, również w tym samym wypadku, wnoszący odwołanie podnoszą w istocie, że w pkt 54–59 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), w związku z czym naruszył prawo, orzekając, że Rada była właściwa do wprowadzenia takiego obowiązku do rozporządzenia nr 269/2014. Z wyroku tego wynika bowiem ich zdaniem, że rozporządzenie przyjęte na podstawie art. 215 TFUE stanowi jedynie instrument mający na celu nadanie bezpośredniej skuteczności, a tym samym – mocy wiążącej środkom ograniczającym już określonym w decyzji WPZiB, w razie potrzeby poprzez ich doprecyzowanie, lecz bez dodawania innych środków lub zmiany zakresu środków w ten sposób określonych. Sąd zaś rozszerzył ich zdaniem zakres wspomnianego wyroku, wskazując, że takie rozporządzenie nie tylko nadaje skuteczność takim środkom ograniczającym, ale również je wykonuje.
44
Rada i Komisja kwestionują te argumenty.
– Ocena Trybunału
45
W pierwszej kolejności, co się tyczy argumentów wnoszących odwołanie streszczonych w pkt 42 niniejszego wyroku, należy przypomnieć, że na mocy art. 24 ust. 1 akapit drugi TUE oraz art. 26 ust. 2 akapit pierwszy i art. 26 ust. 3 TUE Rada, stanowiąc jednomyślnie, podejmuje decyzje niezbędne do określenia i realizacji WPZiB na podstawie ogólnych wytycznych i strategicznych kierunków określonych przez Radę Europejską oraz że WPZiB realizują Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz państwa członkowskie zgodnie z traktatami, stosując środki krajowe i unijne.
46
Jak Sąd słusznie orzekł w istocie w pkt 61 zaskarżonego wyroku w związku z pkt 57–60 tego wyroku, do których odsyła ów pkt 61, Rada jest uprawniona – jak wynika to również z pkt 30, 31 i 32 niniejszego wyroku – na podstawie art. 24 i 26 TUE oraz art. 215 ust. 2 TFUE, do wykonywania decyzji przyjętych w dziedzinie WPZiB na podstawie art. 29 TUE, w szczególności w celu zapewnienia jednolitego, spójnego i skutecznego stosowania we wszystkich państwach członkowskich środków ograniczających przewidzianych w takich decyzjach, w przypadku gdy środki te objęte są zakresem stosowania traktatu FUE.
47
Przyjmując zatem na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE rozporządzenie mające na celu wykonanie decyzji WPZiB, Rada w żaden sposób nie wkracza w kompetencje wykonawcze państw członkowskich przewidziane w art. 24 ust. 1 akapit drugi i w art. 26 ust. 3 TUE.
48
Otóż, podczas gdy takie rozporządzenie ma na celu nadanie skuteczności na poziomie Unii środkom ograniczającym przewidzianym w decyzji WPZiB przy jednoczesnym zapewnieniu ich jednolitego, spójnego i skutecznego stosowania, kompetencje wykonawcze państw członkowskich, o których mowa w tych postanowieniach traktatu UE, odnoszą się nie do wykonywania decyzji WPZiB i stosowania środków ograniczających na poziomie Unii, lecz do wykonywania tych środków przez właściwe organy każdego państwa członkowskiego na jego terytorium krajowym.
49
Powinno tak być tym bardziej, że zgodnie z samym brzmieniem art. 26 ust. 3 TUE państwa członkowskie wykonują WPZiB, „stosując środki […] unijne”. Oznacza to, że państwa członkowskie powinny zapewnić wykonanie środków ograniczających na ich odpowiednich terytoriach z poszanowaniem środków przyjętych przez Radę na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE w celu zapewnienia jednolitego, spójnego i skutecznego stosowania na poziomie Unii środków ograniczających określonych w ramach decyzji WPZiB.
50
W zakresie, w jakim wnoszący odwołanie uważają, że Rada nie mogła wprowadzić spornego obowiązku zgłoszenia w braku kompetencji wykonawczych, które zostałyby jej w tym względzie przyznane na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE, w drodze rozporządzenia przyjętego na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, wystarczy zauważyć, że środki ograniczające i środki, które – jak sporny obowiązek zgłoszenia – mają na celu jednolite spójne i skuteczne stosowanie na poziomie Unii środków ograniczających przewidzianych w decyzji WPZiB, mogą wprawdzie zostać przyjęte na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE, w przypadku gdy rozporządzenie wydane na podstawie art. 215 TFUE powierza kompetencje wykonawcze Komisji lub Radzie, lecz mogą one również zostać przyjęte wyłącznie na podstawie drugiego ze wspomnianych postanowień (zob. podobnie wyrok z dnia 1 marca 2016 r., National Iranian Oil Company/Rada, C‑440/14 P, EU:C:2016:128, pkt 34).
51
W drugiej kolejności, co się tyczy argumentów wnoszących odwołanie streszczonych w pkt 43 niniejszego wyroku, należy stwierdzić, że Sąd prawidłowo przypomniał i zastosował w pkt 54–59 zaskarżonego wyroku orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236). Jak bowiem orzekł w istocie Sąd i jak wskazano już w pkt 29 niniejszego wyroku, z pkt 88–90 wyroku z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), wynika, że Rada jest uprawniona, w ramach rozporządzenia przyjętego na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE, do podjęcia wszelkich środków, takich jak sporny obowiązek oświadczenia, mających na celu wykonanie decyzji WPZiB przyjętej na podstawie art. 29 TUE i w tych ramach zapewnienie jednolitego stosowania na poziomie Unii środków ograniczających określonych w takiej decyzji i przypomnianych, a nawet uściślonych w odnośnym rozporządzeniu. Wbrew temu, co twierdzą wnoszący odwołanie, Rada, czyniąc to, nie dodaje żadnego nowego środka ograniczającego ani nie zmienia zakresu środków ograniczających określonych w decyzji WPZiB.
52
W świetle powyższych rozważań część drugą zarzutu drugiego należy oddalić jako bezzasadną, a tym samym oddalić odwołanie w całości.
W przedmiocie kosztów
53
Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach.
54
Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
55
Ponieważ Rada i Komisja wniosły o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania, a wnoszący odwołanie przegrali sprawę, należy obciążyć ich kosztami postępowania.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
1)
Odwołanie zostaje oddalone.
2)
Gennady Nikolayevich Timchenko i Elena Petrovna Timchenko pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: francuski.