Instantie Gerechtshof Amsterdam 
Datum uitspraak 21-07-2015 
Datum publicatie 04-08-2015 
Zaaknummer 200.164.529-01 
Rechtsgebieden Internationaal privaatrecht 
Personen- en familierecht 
Bijzondere kenmerken Hoger beroep 
Inhoudsindicatie 
Toetsing van de bevoegdheid van de Nederlandse rechter inzake 
internationale onderhoudsverplichtingen. Toepasselijkheid Brussel II-bis 
verordening en Alimentatieverordening. 
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
PFR-Updates.nl 2015-0255 
Uitspraak 
Afdeling civiel recht en belastingrecht 
Team III (familie- en jeugdrecht) 
Uitspraak: 21 juli 2015 
Zaaknummer: 200.164.529/01 
Zaaknummer eerste aanleg: C/13/567649/FA RK 14-4688(KK/JP) 
in de zaak in hoger beroep van: 
[de man] , 
wonende te [a] , 
appellant, 
advocaat: mr. J.E.C. Verhoeff te 's-Gravenhage, 
tegen 
ECLI:NL:GHAMS:2015:3137 
GERECHTSHOF AMSTERDAM 
pagina 1 van 5Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3137&keyword=G ...
1.1. 
1.2. 
1.3. 
1.4. 
1.5. 
1.6. 
2.1. 
3.1. 
3.2. 
3.3. 
[de vrouw] , 
wonende te [b] , 
geïntimeerde, 
advocaat: mr. R.S. Boonstra te Rotterdam. 
Partijen worden hierna respectievelijk de man en de vrouw genoemd. 
De man is op 11 februari 2015 in hoger beroep gekomen van de beschikking van 3 december 2014 
van de rechtbank Amsterdam, met kenmerk C/13/567649/FA RK 14-4688(KK/JP). 
De vrouw heeft op 7 april 2015 een verweerschrift ingediend. 
De man heeft op 29 mei 2015 nadere stukken ingediend. 
De zaak is op 8 juni 2015 ter terechtzitting behandeld, alwaar zijn verschenen: 
- de advocaat van de man, 
- de advocaat van de vrouw. 
De man en de vrouw zijn, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet verschenen. 
Partijen hebben van 2003 tot 2012 een relatie gehad. Uit hun relatie is in Italië geboren [naam 
minderjarige] (hierna: [de minderjarige] ) [in] 2010. De man heeft [de minderjarige] erkend. [de 
minderjarige] heeft de Nederlandse en Italiaanse nationaliteit. De man heeft de Nederlandse 
nationaliteit en de vrouw de Italiaanse nationaliteit. 
Bij de bestreden beschikking heeft de rechtbank zich onbevoegd verklaard kennis te nemen van het 
op 26 juni 2014 door de man ingediend verzoek een door hem met ingang van de datum van de 
beschikking te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige] te 
bepalen van € 492,92 per maand voor het geval zij haar hoofdverblijf in Nederland zal hebben en van 
€ 385,27 per maand voor het geval zij haar hoofdverblijf in Italië zal hebben. 
De man verzoekt, met vernietiging van de bestreden beschikking, -naar het hof begrijpt- zijn 
inleidend verzoek alsnog toe te wijzen. 
De vrouw verzoekt primair de bestreden beschikking te bekrachtigen en subsidiair, in het geval het 
hof beslist dat het beroep van de man gegrond wordt verklaard, de behandeling van de zaak aan te 
houden en de vrouw in de gelegenheid te stellen inhoudelijk verweer te voeren tegen de verzoeken 
1 Het geding in hoger beroep 
2 De feiten 
3 Het geschil in hoger beroep 
pagina 2 van 5Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3137&keyword=G ...
4.1. 
4.2. 
4.3. 
4.4. 
van de man tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [de 
minderjarige] . 
De vrouw verzoekt voorts de man te veroordelen in de kosten van deze procedure. 
Aan het hof ligt ter beoordeling voor de vraag of de rechtbank zich terecht en op juiste gronden 
onbevoegd heeft verklaard kennis te nemen van het verzoek van de man tot vaststelling van een door 
hem te betalen bijdrage voor [de minderjarige] . 
Uit de stukken in het dossier en het verhandelde ter zitting is naar voren gekomen dat bij beschikking 
van 5 maart 2014 van de rechtbank Amsterdam voor recht is verklaard dat de ouders gezamenlijk zijn 
belast met de uitoefening van het gezag over [de minderjarige] . Voorts is bij die beschikking bepaald 
dat [de minderjarige] hoofdverblijfplaats zal hebben bij de vrouw, is de vrouw toestemming verleend 
om met [de minderjarige] naar [b] te verhuizen en is een zorgregeling tussen de man en [de 
minderjarige] vastgesteld. De vrouw had de rechtbank aanvankelijk verzocht tevens een 
kinderbijdrage voor [de minderjarige] vast te stellen maar heeft dit verzoek gedurende de procedure 
ingetrokken. De man is tegen voormelde beschikking in hoger beroep gekomen. Bij beschikking van 11 
november 2014 van dit hof is - voor zover thans van belang - voormelde beschikking ten aanzien van 
het gezag, vervangende toestemming tot verhuizing en de hoofdverblijfplaats van [de minderjarige] 
bekrachtigd. De man heeft vervolgens cassatieberoep ingesteld, welke procedure thans nog loopt. 
Op 26 juni 2014 heeft de man bij de rechtbank het verzoek tot vaststelling van een kinderbijdrage 
voor [de minderjarige] ingediend, hetgeen heeft geleid tot de bestreden beschikking. 
De vrouw verblijft sinds 7 maart 2014 met [de minderjarige] in Italië. 
De man stelt - onder meer - dat de Nederlandse rechter de bevoegdheid heeft behouden die hem in 
de eerder door de vrouw aanhangig gemaakte procedure op basis van artikelen 8 en 10 van de EG- 
Verordening nr. 2201/2003 (hierna: Brussel II-bis) toekwam. De kern van Brussel II-bis als ook van 
de EG-Verordening nr. 4/2009 (hierna: Alimentatieverordening) is dat waar het gerecht aanvankelijk 
bevoegdheid heeft uitgesproken, in casu ten aanzien van de ouderlijke verantwoordelijkheid, dit 
gerecht ook bevoegdheid heeft om over de vaststelling van alimentatie een uitspraak te doen. Artikel 3 
onder d Alimentatieverordening geeft een belangrijke aanvulling hierop, namelijk connexiteit tussen de 
procedure inzake het ouderlijk gezag en de procedure tot vaststelling van kinderalimentatie. Doordat 
de vrouw haar eerdere verzoek om kinderalimentatie had ingetrokken was de man genoodzaakt een 
zelfstandig verzoek te doen tot vaststelling kinderalimentatie. 
De vrouw heeft de stellingen van de man gemotiveerd betwist. 
Voorop staat dat het inleidend verzoek van de man van 26 juni 2014 dient te worden aangemerkt als 
een zelfstandig, nieuw verzoek, aangezien het niet ten tijde van de eerder door de vrouw aanhangig 
gemaakte procedure is ingediend, doch enkele maanden nadat de rechtbank in die eerdere procedure 
uitspraak had gedaan. Anders dan de man stelt, ziet het hof geen connexiteit tussen de twee 
procedures. Daartoe wordt overwogen dat het geschilpunt in de onderhavige procedure, te weten 
vaststelling van een kinderbijdrage, geen onderdeel uitmaakt van de door de rechtbank Amsterdam op 
5 maart 2014 genomen beslissing. De omstandigheid dat in de door de vrouw aanhangig gemaakte 
procedure gelet op het thans lopende cassatieberoep nog niet definitief is beslist, maakt dat niet 
anders. Meer algemeen zijn in de bepalingen van Brussel II-bis noch in die van de 
Alimentatieverordening aanknopingspunten te vinden voor de juistheid van de stelling van de man dat 
de bevoegdheid die de Nederlandse rechter in de eerdere, door de vrouw aanhangig gemaakte 
procedure op grond van de artikel 8 en 10 Brussel II-bis toekwam, in de onderhavige procedure 
behouden blijft. Zodoende dient in de onderhavige procedure aan de hand van de toepasselijke 
bepalingen van Brussel II-bis en van de Alimentatieverordening apart beoordeeld te worden of de 
Nederlandse rechter thans bevoegd is kennis te nemen van het inleidend verzoek van de man. 
4 Beoordeling van het hoger beroep 
pagina 3 van 5Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3137&keyword=G ...
4.5. 
4.6. 
4.7. 
4.8. 
Artikel 3 lid 3 sub e Brussel II-bis sluit zaken betreffende onderhoudsverplichtingen expliciet uit van 
het toepassingsgebied van die verordening zodat de bevoegdheid van de Nederlandse rechter in de 
onderhavige zaak niet op basis van Brussel II-bis kan worden vastgesteld. Anders dan de man stelt, 
kan de bevoegdheid van de Nederlandse rechter niet alsnog op grond van artikel 12 Brussel II-bis 
worden aangenomen, reeds omdat lid 1 sub b van dat artikel vereist dat de bevoegdheid van de 
aangezochte rechter uitdrukkelijk door de personen die de ouderlijke verantwoordelijkheid dragen is 
aanvaard op het tijdstip waarop de zaak bij het gerecht aanhangig wordt gemaakt. Getuige de 
proceshouding van de vrouw in de onderhavige procedure en het feit dat partijen gezamenlijk met het 
gezag over [de minderjarige] zijn belast, is niet aan voormeld vereiste voldaan. 
Op 18 juni 2011 is in werking getreden de Alimentatieverordening die van toepassing is op zaken 
betreffende internationale onderhoudsverplichtingen. In artikel 3 aanhef en onder a en b van die 
verordening is de hoofdregel vervat, inhoudende dat bevoegd is kennis te nemen van geschillen inzake 
internationale onderhoudsverplichtingen het gerecht van de gewone verblijfplaats van verweerder of 
het gerecht van de gewone verblijfplaats van de onderhoudsgerechtigde. Het door de man 
aangehaalde artikel 3 sub d van die verordening bevat weliswaar een aanvulling hierop, doch behelst 
het vereiste dat het verzoek inzake een onderhoudsverplichting een nevenverzoek moet zijn dat is 
verbonden met de verzoeken betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid. Aangezien - zoals 
hierboven reeds vermeld - het inleidend verzoek van de man niet in een reeds aanhangige procedure 
is ingediend, is echter geen sprake van een nevenverzoek. 
Gelet op het voorgaande en op het feit dat de vrouw sinds 7 maart 2014 met [de minderjarige] in 
Italië verblijft, heeft de rechtbank zich naar het oordeel van het hof dan ook terecht onbevoegd 
verklaard kennis te nemen van het inleidend verzoek van de man van 26 juni 2014 tot vaststelling van 
een kinderbijdrage. 
Hetgeen de man voorts nog heeft aangevoerd ter ondersteuning van zijn stelling dat het belang van 
[de minderjarige] een uitzondering op voormelde hoofdregel rechtvaardigt zoals zijn en haar 
Nederlandse nationaliteit, het gezamenlijk gezag en haar verbondenheid met haar voormalige 
woonplaats [a] , maakt het oordeel van het hof niet anders, nu deze feiten - wat er zij van de juistheid 
daarvan - inherent zijn aan de situatie van partijen en van enige noodzaak tot het maken van een 
uitzondering niet is gebleken. De ter zitting namens de man uitgesproken vrees dat hij in een voor 
hem financieel nadeliger Italiaanse procedure tot vaststelling van een kinderbijdrage zal worden 
betrokken, is daartoe eveneens onvoldoende. 
De bestreden beschikking wordt derhalve bekrachtigd. 
Het hof ziet onvoldoende aanleiding om de man te veroordelen in de proceskosten, zoals door de 
vrouw is verzocht. Deze kosten zullen op de gebruikelijke wijze worden gecompenseerd. 
Dit leidt tot de volgende beslissing. 
Het hof: 
bekrachtigt de beschikking waarvan beroep; 
wijst af het in hoger beroep meer of anders verzochte. 
5 Beslissing 
pagina 4 van 5Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3137&keyword=G ...
Deze beschikking is gegeven door mr. M. Wigleven, mr. H.A. van den Berg en mr. P.J.W.M. Sliepenbeek in 
tegenwoordigheid van mr. C.M. van Harten als griffier, en in het openbaar uitgesproken op 21 juli 2015. 
pagina 5 van 5Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
23 -9-2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2015:3137&keyword=G ...