62018CC0702
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
MICHAL BOBEK
της 28ης Νοεμβρίου 2019 (
1
)
Υπόθεση C‑702/18 P
Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
«Αίτηση αναιρέσεως – Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 – Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης PRIMART Marek Łukasiewicz – Προγενέστερα εθνικά σήματα PRIMA – Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ– Σχετικός λόγος απαραδέκτου – Κίνδυνος συγχύσεως – Άρθρο 76, παράγραφος 1 – Έκταση του ελέγχου από το Γενικό Δικαστήριο»
I. Εισαγωγή
1.
Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως αφορά την έκταση του ελέγχου που ασκεί το Γενικό Δικαστήριο επί αποφάσεων του τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) που εκδόθηκαν σε διαδικασία που αφορά σχετικούς λόγους απαραδέκτου της καταχωρίσεως σημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ειδικότερο ζήτημα που γεννάται είναι η έκταση στην οποία το Γενικό Δικαστήριο δύναται να εξετάσει επιχειρήματα τα οποία οι διάδικοι δεν προέβαλαν ενώπιον του EUIPO.
2.
Για να εξετασθεί το ζήτημα αυτό, είναι απαραίτητο να διευκρινισθεί η έννοια του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
2
), και του άρθρου 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
II. Το νομικό πλαίσιο
3.
Το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 (
3
) προβλέπει τα ακόλουθα:
«Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου
1.   Κατόπιν ανακοπής του δικαιούχου προγενέστερου σήματος, το αιτούμενο σήμα δεν γίνεται δεκτό για καταχώριση:
[…]
β)
εάν, λόγω του ταυτοσήμου του ή της ομοιότητας με το προγενέστερο σήμα και του ταυτοσήμου ή της ομοιότητας των προϊόντων ή υπηρεσιών που προσδιορίζουν τα δύο σήματα, υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης του κοινού της εδαφικής περιοχής στην οποία απολαύει προστασίας το προγενέστερο σήμα· ο κίνδυνος σύγχυσης περιλαμβάνει και τον κίνδυνο συσχέτισης με το προγενέστερο σήμα.»
4.
Το άρθρο 76 του κανονισμού 207/2009 (
4
), όπως ίσχυε κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα, ορίζει:
«Αυτεπάγγελτη εξέταση των πραγματικών περιστατικών
1.   Κατά την ενώπιόν του διαδικασία, το Γραφείο εξετάζει [αυτεπαγγέλτως] τα πραγματικά περιστατικά· εντούτοις, σε διαδικασία που αφορά τους σχετικούς λόγους απαραδέκτου της καταχώρισης, η εξέταση περιορίζεται στα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι καθώς και τα υποβληθέντα από αυτούς αιτήματα.
2.   Το Γραφείο μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη πραγματικά περιστατικά των οποίων δεν έγινε επίκληση ή αποδείξεις που δεν προσεκόμισαν εγκαίρως οι διάδικοι.»
5.
Επίσης, το άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου ορίζει:
«Αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφοράς
Τα υπομνήματα που καταθέτουν οι διάδικοι στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να μεταβάλουν το αντικείμενο της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαφοράς.»
III. Τα πραγματικά περιστατικά και η διαδικασία
Α.
Η διαδικασία ενώπιον του EUIPO
6.
Τα πραγματικά περιστατικά, όπως εκτίθενται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (
5
), μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως.
7.
Στις 27 Ιανουαρίου 2015, η Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (στο εξής: Primart) υπέβαλε στο EUIPO αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δυνάμει του κανονισμού 207/2009. Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση συνίσταται στο ακόλουθο εικονιστικό σημείο:
8.
Τα προϊόντα για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση εμπίπτουν στην κλάση 30 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας της 15ης Ιουνίου 1957, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση των σημάτων, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Ζάχαρη, φυσικές γλυκαντικές ουσίες, γλυκιά επικάλυψη και γλυκιά γέμιση, μελισσοκομικά προϊόντα· καφές, τσάι, κακάο και υποκατάστατα αυτών· πάγος, παγωτά, παγωμένο γιαούρτι και γρανίτες· αλάτι, μπαχαρικά, αρτύματα και καρυκεύματα· προϊόντα αρτοποιίας, ζαχαροπλαστικής, σοκολάτα και επιδόρπια· επεξεργασμένα δημητριακά, άμυλα και προϊόντα που κατασκευάζονται από αυτά, παρασκευάσματα αρτοποιίας και μαγιά· κράκερ».
9.
Στις 29 Απριλίου 2015, η Bolton Cile España, SA, άσκησε ανακοπή, βάσει του άρθρου 41 του κανονισμού 207/2009, κατά της καταχωρίσεως του σήματος το οποίο είχε ζητηθεί για όλα τα προϊόντα που διαλαμβάνονται στο προηγούμενο σημείο των παρουσών προτάσεων. Η ανακοπή βασίστηκε ιδίως στο ισπανικό σήμα PRIMA, το οποίο είχε καταχωρισθεί στις 22 Σεπτεμβρίου 1973 με αριθμό 2578815 και είχε ανανεωθεί στις 9 Απριλίου 2013, για προϊόντα που εμπίπτουν στην κλάση 30 και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή: «Σάλτσες και καρυκεύματα· καφές· τσάι· κακάο· ζάχαρη· ρύζι· ταπιόκα· σάγο, υποκατάστατα καφέ· άλευρα και παρασκευάσματα από δημητριακά· άρτος· μπισκότα· κέικ· γλυκά και είδη ζαχαροπλαστικής· παγωτά· μέλι· σιρόπι μελάσας· μαγιά, μπέικιν πάουντερ· αλάτι· μουστάρδα· πιπέρι· ξίδι· πάγος». Ο λόγος που προβλήθηκε προς στήριξη της ανακοπής ήταν ο προβλεπόμενος στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009.
10.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 το τμήμα ανακοπών απέρριψε την ανακοπή στο σύνολό της. Ωστόσο, μετά από προσφυγή που άσκησε η Bolton Cile España, το τέταρτο τμήμα προσφυγών του EUIPO, με απόφαση της 22ας Ιουνίου 2017 (
6
), ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών, έκανε δεκτή την ανακοπή, απέρριψε την αίτηση σήματος και καταδίκασε την Primart στα έξοδα των διαδικασιών ανακοπής και προσφυγής.
11.
Το τμήμα προσφυγών έκρινε, όσον αφορά το προγενέστερο ισπανικό σήμα, ότι το κρίσιμο έδαφος για την ανάλυση του κινδύνου συγχύσεως είναι η Ισπανία και ότι το ενδιαφερόμενο κοινό είναι το ευρύ κοινό σε αυτό το κράτος μέλος. Μετά τη σύγκριση των σημείων, το τμήμα προσφυγών συνήγαγε ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως όσον αφορά το ενδιαφερόμενο κοινό. Εντός αυτού του πλαισίου, επισήμανε ότι για τον περί ου πρόκειται Ισπανό καταναλωτή η λέξη «prima» σημαίνει «εξαδέλφη» ή «πριμοδότηση». Αντιθέτως, το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερείται οποιουδήποτε νοήματος. Το τμήμα προσφυγών επισήμανε επίσης ότι η ένταση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου εθνικού σήματος είναι μετρίου βαθμού. Κατά την άποψή του, ο Ισπανός καταναλωτής δεν θα κατανοήσει τη λέξη «prima» ως λέξη που δηλώνει την υπεροχή κάποιου πράγματος, όπως συμβαίνει με άλλες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όπως η γερμανική ή η ολλανδική).
Β.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
12.
Στις 24 Αυγούστου 2017, η Primart άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως της επίμαχης αποφάσεως. Με την προσφυγή της, η Primart προέβαλε παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009.
13.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2018, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή, επικυρώνοντας τις διαπιστώσεις του τμήματος προσφυγών όσον αφορά την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των δύο σημείων. Εντός αυτού του πλαισίου, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα επιχειρήματα της Primart σχετικά με τον προβαλλόμενο περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος είναι απαράδεκτα, κατά το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009, καθόσον δεν προβλήθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
14.
Με την αίτησή της αναιρέσεως ενώπιον του Δικαστηρίου, την οποία κατέθεσε στις 9 Νοεμβρίου 2018, η Primart ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να ακυρώσει την επίμαχη απόφαση του τέταρτου τμήματος προσφυγών του EUIPO, να καταδικάσει το EUIPO και την Bolton Cile España στα έξοδα της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών και της δίκης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και να καταδικάσει το EUIPO στα έξοδα της δίκης ενώπιον του Δικαστηρίου.
15.
Από την πλευρά τους, το EUIPO και η Bolton Cile España ζητούν από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και να καταδικάσει την Primart στα δικαστικά έξοδα.
IV. Εκτίμηση
16.
Η Primart διατυπώνει έναν και μοναδικό λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλει παράβαση του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009. Η Primart βάλλει κατά των σκέψεων 87 έως 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε απαράδεκτα τα επιχειρήματά της σχετικά με τον περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος.
17.
Στο πρώτο μέρος των παρουσών προτάσεων, θα εξετάσω τον ισχυρισμό της Bolton Cile España ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη (A). Στη συνέχεια, θα εξετάσω επί της ουσίας την αίτηση αναιρέσεως (B), συνοψίζοντας τα κύρια επιχειρήματα των διαδίκων (1) και εξηγώντας γιατί φρονώ ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 (2). Το δεύτερο μέρος των παρουσών προτάσεων αφορά τις συνέπειες της εν λόγω εκτιμήσεως. Φρονώ ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί και η υπόθεση να αναπεμφθεί στο Γενικό Δικαστήριο προς επανεκδίκαση (Γ).
Α.
Παραδεκτό
18.
Η Bolton Cile España ισχυρίζεται ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη για δύο λόγους. Πρώτον, υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως δεν περιέχει συνοπτική έκθεση των προβαλλόμενων λόγων, κατά παράβαση του άρθρου 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου. Δεύτερον, τα κύρια επιχειρήματα της Primart, τα οποία αφορούν την έννοια της λέξεως «prima» και τον διακριτικό χαρακτήρα ενός σήματος το οποίο περιλαμβάνει τη λέξη αυτή, εγείρουν πραγματικά και όχι νομικά ζητήματα.
19.
Εκτιμώ ότι τα επιχειρήματα της Bolton Cile España δεν είναι πειστικά.
20.
Όσον αφορά τον πρώτο λόγο, επισημαίνω ότι η αίτηση αναιρέσεως, στη σελίδα 3, περιέχει συνοπτική έκθεση του λόγου αναιρέσεως που προβάλλει η Primart. Η συνοπτική αυτή έκθεση εξηγεί, με συντομία αλλά και σαφήνεια, τις αιτιάσεις της Primart και αναφέρει τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως που φέρεται ότι πάσχουν από πλάνη.
21.
Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο, τα επιχειρήματα της Primart αφορούν την παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να εξετάσει αν η λέξη «prima» έχει και άλλες έννοιες (πέραν εκείνων που προσδιορίστηκαν) και έχει επαινετική χροιά και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν τούτο έχει αντίκτυπο όσον αφορά τον εγγενή διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος. Η εν λόγω παράλειψη, κατά την Primart, συνεπάγεται παράβαση του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009. Δεν συντρέχει αμφιβολία περί του ότι πρόκειται για νομικό ζήτημα, το οποίο, κατά συνέπεια, υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.
Β.
Επί της ουσίας
1. Τα επιχειρήματα των διαδίκων
22.
Η Primart διατείνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη κατά την εφαρμογή του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009. Υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να είχε κρίνει παραδεκτά τα επιχειρήματά της σχετικά με τον προβαλλόμενο περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος και, επομένως, όφειλε να τα είχε εξετάσει επί της ουσίας, ακόμη και αν είχαν προβληθεί για πρώτη φορά σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας.
23.
Ειδικότερα, η Primart υποστηρίζει ότι το νόημα της λέξεως «prima» –η οποία αντιστοιχεί σε όρους όπως «η πρώτη», «η καλύτερη» ή «η σημαντικότερη» και επομένως έχει επαινετική χροιά– είναι πασίδηλο γεγονός. Τα πασίδηλα γεγονότα δεν χρειάζεται, κατά την άποψή της, να προβληθούν κατά το διοικητικό στάδιο της διαδικασίας. Συναφώς, η Primart παραπέμπει στη νομολογία κατά την οποία ο αιτών την καταχώριση σήματος στον οποίο το EUIPO αντιτάσσει πασίδηλα γεγονότα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει την ακρίβειά τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (
7
).
24.
Εντός αυτού του πλαισίου, η Primart επισημαίνει ότι ο κανόνας περί εξετάσεως των πραγματικών περιστατικών, των αποδεικτικών στοιχείων και των επιχειρημάτων από το EUIPO στο πλαίσιο διαδικασίας ανακοπής, ο οποίος προβλέπεται στο άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009, συνιστά εξαίρεση από τον κανόνα ότι το EUIPO πρέπει να «εξετάζει αυτεπαγγέλτως τα πραγματικά περιστατικά». Ως εκ τούτου, ο εν λόγω κανόνας πρέπει να ερμηνευθεί στενά.
25.
Η Primart διατείνεται επίσης ότι, εφόσον το τμήμα προσφυγών εξέτασε αυτεπαγγέλτως την έννοια της λέξεως «prima», η ίδια έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τις σχετικές διαπιστώσεις του ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
26.
Το EUIPO συμφωνεί σε γενικές γραμμές με την Primart επ’ αυτού. Κατά την άποψή του, το Γενικό Δικαστήριο όντως υπέπεσε σε πλάνη κατά την εφαρμογή του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009.
27.
Το EUIPO αναγνωρίζει ότι αυστηρή γραμματική ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 θα μπορούσε να στηρίξει την ερμηνεία που δόθηκε από το Γενικό Δικαστήριο. Εντούτοις, μια τέτοια ερμηνεία –ορθώς κατά τη γνώμη του EUIPO– έχει ήδη απορριφθεί από το Γενικό Δικαστήριο (
8
). Από τη νομολογία αυτή προκύπτει ότι ο εγγενής διακριτικός χαρακτήρας προγενέστερου σήματος αποτελεί ένα εκ των στοιχείων τα οποία το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει, εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως, προκειμένου να διασφαλίσει την ορθή εφαρμογή του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009. Το EUIPO υποστηρίζει ότι το ζήτημα του διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος συνιστά νομικό ζήτημα, το οποίο μπορεί να προβληθεί για πρώτη φορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
28.
Αντιθέτως, η Bolton Cile España υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο. Η λειτουργία της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν συνίσταται σε νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών επί τη βάσει εγγράφων που για πρώτη φορά προσκομίστηκαν ενώπιόν του. Ο σκοπός της δικαστικής διαδικασίας είναι μόνον ο έλεγχος των αποφάσεων του EUIPO σε σχέση με το πραγματικό και το νομικό πλαίσιο της διαφοράς όπως το εκθέτουν οι διάδικοι ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
29.
Η Bolton Cile España υπογραμμίζει ότι τα επιχειρήματα της Primart σχετικά με τον προβαλλόμενο περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος δεν προβλήθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών. Το να επιτραπεί η για πρώτη φορά συζήτηση των επιχειρημάτων αυτών ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου θα οδηγούσε σε παράβαση του άρθρου 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, καθόσον αυτά θα μπορούσαν να μεταβάλουν το αντικείμενο της διαδικασίας ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
2. Ανάλυση
30.
Η έκταση του από το Γενικό Δικαστήριο ελέγχου των αποφάσεων του EUIPO εκτίθεται στο άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Κατά τη διάταξη αυτή, η οποία φέρει τον τίτλο «Αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφοράς», «[τ]α υπομνήματα που καταθέτουν οι διάδικοι στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να μεταβάλουν το αντικείμενο της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαφοράς» (
9
).
31.
Ως εκ τούτου, τα ζητήματα που νομίμως μπορούν να προβληθούν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει να καθορίζονται με γνώμονα τα ζητήματα που προβλήθηκαν ενώπιον του τμήματος προσφυγών. Συναφώς, το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 ορίζει ότι το EUIPO «εξετάζει [αυτεπαγγέλτως] τα πραγματικά περιστατικά». Εντούτοις, «σε διαδικασία που αφορά τους σχετικούς λόγους απαραδέκτου της καταχώρισης, η εξέταση περιορίζεται στα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι καθώς και τα υποβληθέντα από αυτούς αιτήματα».
32.
Επομένως, μολονότι η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως αφορά προβαλλόμενη διαδικαστική πλημμέλεια του Γενικού Δικαστηρίου, πρέπει, κατ’ αρχάς, να προσδιορισθεί η έννοια του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009.
33.
Δεν αμφισβητείται ότι η Primart δεν υποστήριξε ενώπιον του EUIPO ότι ο εγγενής διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος είναι περιορισμένος διότι η λέξη «prima» έχει επαινετική σημασία. Ούτε, κατά μείζονα λόγο, επικαλέσθηκε πραγματικά περιστατικά ή αποδείξεις συναφώς.
34.
Συνεπώς, γραμματική ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 εκτός του συγκείμενού του θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη στις σκέψεις 87 έως 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Τούτο ισχύει ιδίως αν η ερμηνεία στηριχθεί στο αγγλικό κείμενο του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού, λαμβανομένου υπόψη ότι η αγγλική είναι η γλώσσα διαδικασίας στην υπό κρίση υπόθεση.
35.
Εντούτοις, κατά την άποψή μου, αυτό θα ήταν εσφαλμένο συμπέρασμα.
36.
Αν το γράμμα του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 αναλυθεί με βάση τις διαφορετικές γλωσσικές αποδόσεις του κανονισμού και, πιο σημαντικά, αν η διάταξη αυτή ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του σκοπού της και του όλου συστήματος στο οποίο εντάσσεται, θα καταστεί σαφές ότι το πεδίο εφαρμογής της δεν είναι τόσο ευρύ όσο μπορεί να φαίνεται εκ πρώτης όψεως.
α) Οι (διαφορετικές) γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009
37.
Υφίστανται σημαντικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009. Ενώ η αγγλική γλωσσική απόδοση διευκρινίζει ότι, στις διαδικασίες ανακοπής, το EUIPO μπορεί να λάβει υπόψη μόνο «πραγματικά περιστατικά, αποδεικτικά στοιχεία και επιχειρήματα» που προβάλλουν οι διάδικοι και τα υποβληθέντα από αυτούς «αιτήματα», σε άλλες γλωσσικές αποδόσεις ο κανόνας φαίνεται να είναι λιγότερο αυστηρός.
38.
Από το σύνολο των γλωσσικών αποδόσεων του κανονισμού προκύπτει ότι είναι αναμφίβολο ότι στη διαδικασία ανακοπής, όπως στις άλλες διαδικασίες, το τμήμα προσφυγών πρέπει να μένει εντός των ορίων των αιτημάτων των διαδίκων. Με άλλα λόγια, το τμήμα προσφυγών δεν μπορεί να αποφαίνεται ultra petita κατά την εξέταση διαφοράς που ήχθη ενώπιόν του.
39.
Ωστόσο, όσον αφορά τις λεπτομέρειες της παραστάσεως των διαδίκων ενώπιον του τμήματος προσφυγών, τα πραγματικά και νομικά επιχειρήματά τους και την προσκόμιση αποδείξεων, το κείμενο του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 δεν είναι καθόλου ομοιόμορφο.
40.
Επί παραδείγματι, σε ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις, η διάταξη αυτή περιορίζει την έκταση του ελέγχου από το τμήμα προσφυγών σε «λόγους» και όχι σε «επιχειρήματα» (
10
). Πρόκειται για σημαντική διαφορά, δεδομένου ότι, προφανώς, διάφορα επιχειρήματα μπορούν να προβληθούν προς στήριξη συγκεκριμένου λόγου. Επιπλέον, ενώ ορισμένες γλωσσικές αποδόσεις, όπως η αγγλική, ρητώς αναφέρουν τόσο νομικά όσο και πραγματικά ζητήματα (
11
), ή χρησιμοποιούν όρους που μπορεί να λεχθεί ότι περιλαμβάνουν αμφότερα τα ζητήματα (
12
), σε άλλες γλωσσικές αποδόσεις ο κανόνας περιορίζεται σε πραγματικούς ισχυρισμούς (και δεν μνημονεύει «λόγους» ή «επιχειρήματα») (
13
) ή, αντιστρόφως, περιορίζεται σε «λόγους» ή «επιχειρήματα» (χωρίς να γίνεται ρητή μνεία σε «πραγματικά περιστατικά» ή «αποδείξεις») (
14
).
41.
Επομένως, η αγγλική απόδοση του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 φαίνεται να είναι από τις πλέον περιοριστικές όσον αφορά την έκταση του ελέγχου από το τμήμα προσφυγών (
15
). Ορισμένες άλλες γλωσσικές αποδόσεις είναι πολύ πιο ευρείες συναφώς. Συνολικά, υπάρχει σαφής έλλειψη ορολογικής ακρίβειας ως προς το πώς ακριβώς πρέπει να περιορίζεται η εξέταση.
42.
Κατά πάγια νομολογία, όταν υπάρχει απόκλιση μεταξύ διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων μιας διατάξεως, η επίμαχη διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται με γνώμονα τον σκοπό και την όλη οικονομία της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί μέρος (
16
).
β) Η ratio του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009
43.
Το κλειδί για τη συστηματική ερμηνεία του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 έγκειται στη διάκριση μεταξύ των απόλυτων λόγων απαραδέκτου (προβλεπόμενων στο άρθρο 7 του κανονισμού 207/2009) και των σχετικών λόγων απαραδέκτου (προβλεπόμενων στο άρθρο 8 του κανονισμού αυτού). Οι πρώτοι αφορούν κατ’ ουσίαν την προστασία συμφερόντων δημόσιας τάξεως και την εγγενή δυνατότητα καταχωρίσεως σήματος (
17
), ενώ οι δεύτεροι αφορούν την προστασία ιδιωτικών εμπορικών συμφερόντων σε διαφορές μεταξύ ιδιωτών (
18
).
44.
Το EUIPO μπορεί (και οφείλει), όπου απαιτείται, να εξετάζει εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως ζητήματα που αφορούν απόλυτους λόγους απαραδέκτου. Η προστασία και η επιβολή των συμφερόντων στα οποία στηρίζονται οι απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου δεν μπορούν, κατ’ αρχήν, να εξαρτώνται από τις ενέργειες ιδιωτών, των οποίων τα συμφέροντα σε συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να συμπίπτουν ή να μη συμπίπτουν με το δημόσιο συμφέρον.
45.
Αντιθέτως, όταν τα ζητήματα που αφορούν τη δυνατότητα καταχωρίσεως σήματος απορρέουν απλώς και μόνον από την ύπαρξη προγενέστερων δικαιωμάτων, είναι εύλογο η εκτίμηση του EUIPO να περιορίζεται στα πραγματικά και νομικά επιχειρήματα των διαδίκων και στα αιτήματά τους προς το EUIPO. Με απλά λόγια, σε αυτές τις περιπτώσεις, πρόβλημα σε σχέση με την καταχώριση ανακύπτει μόνον αν και στο μέτρο που ο κάτοχος προγενέστερων δικαιωμάτων αμφισβητεί το κύρος της.
46.
Υπό τις συνθήκες αυτές, φρονώ ότι το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, σε γενικές γραμμές, καθιστά σαφές ότι ακριβώς στην τελευταία αυτή κατάσταση εναπόκειται στους διαδίκους να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους ενώπιον του EUIPO. Πρέπει να προβάλουν όλα τα νομικά και πραγματικά ζητήματα που θεωρούν ότι ασκούν επιρροή στη διαφορά και, όταν χρειάζεται, να προσκομίσουν αποδείξεις.
47.
Εντούτοις, τούτο προφανώς εγείρει το ζήτημα πόσο λεπτομερή και ειδικά πρέπει να είναι τα νομικά και τα πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ενώπιον του EUIPO.
48.
Κατά την άποψή μου, το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι υποχρεώνει το τμήμα προσφυγών να απέχει από την εξέταση νομικών ή πραγματικών ζητημάτων τα οποία, μολονότι δεν προβλήθηκαν ειδικά από κάποιον διάδικο, συνδέονται άρρηκτα με εκείνα που προέβαλαν οι διάδικοι.
49.
Επί παραδείγματι, άπαξ συγκεκριμένο ζήτημα έχει προβληθεί ενώπιόν του, το τμήμα προσφυγών δεν δύναται να παραβλέψει τις διατάξεις του κανονισμού 207/2009 που έχουν εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση, έστω και αν οι διάδικοι δεν παρέπεμψαν σε αυτές. Ομοίως, η νομική συλλογιστική που το τμήμα προσφυγών πρέπει να ακολουθήσει προκειμένου να αποφανθεί επί συγκεκριμένου ζητήματος που προέβαλαν οι διάδικοι μπορεί να το αναγκάσει να εγκύψει σε διάφορες πτυχές. Το γεγονός ότι οι διάδικοι ενδέχεται να μην έθιξαν μία ή περισσότερες εκ των πτυχών αυτών δεν σημαίνει ότι το τμήμα προσφυγών δεν μπορεί να τις εξετάσει.
50.
Αυτή η ερμηνεία της διατάξεως επιβεβαιώνεται από τη νομολογία κατά την οποία τα νομικά ζητήματα που προβάλλονται ενώπιον του τμήματος προσφυγών περιλαμβάνουν επίσης όσα νομικά ζητήματα πρέπει υποχρεωτικά να εξεταστούν προκειμένου να εκτιμηθούν τα πραγματικά περιστατικά και τα αποδεικτικά στοιχεία που επικαλούνται οι διάδικοι και προκειμένου να γίνουν δεκτά ή να απορριφθούν τα επιχειρήματα, ακόμη και αν οι διάδικοι δεν διατύπωσαν άποψη ως προς τα εν λόγω ζητήματα και ακόμη και αν το EUIPO παρέλειψε να αποφανθεί συναφώς (
19
).
51.
Τούτο ισχύει, κατά τη γνώμη μου, υπό μία προϋπόθεση: ότι το τμήμα προσφυγών είναι σε θέση να αποφανθεί επί αυτών των νομικών ή πραγματικών ζητημάτων. Με άλλα λόγια, το τμήμα προσφυγών πρέπει να έχει στη διάθεσή του όλες τις αναγκαίες πληροφορίες προκειμένου να αποφανθεί επί των ως άνω ζητημάτων. Για τον λόγο αυτόν, το τμήμα προσφυγών μπορεί, ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς των διαδίκων, να αποφανθεί βάσει πασίδηλων γεγονότων, αρκεί ο ενδιαφερόμενος να είχε τη δυνατότητα να αποδείξει πλάνη κατά την εκτίμηση του πασίδηλου των γεγονότων αυτών (
20
). Αντιστρόφως, δεν μπορεί να αναμένεται από το EUIPO να εγείρει και να αποφανθεί αυτεπαγγέλτως επί ζητημάτων για τα οποία το βάρος προβολής και αποδείξεως φέρουν οι διάδικοι.
γ) Άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου
52.
Οι ανωτέρω αρχές ασκούν επιρροή και είναι σημαντικές για την οριοθέτηση της εκτάσεως του ελέγχου από το Γενικό Δικαστήριο, κατά το άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του, των νομικών ή πραγματικών επιχειρημάτων που οι διάδικοι προέβαλαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δίκης.
53.
Κατά πάγια νομολογία, ο έλεγχος της νομιμότητας των αποφάσεων του τμήματος προσφυγών στον οποίο οφείλει να προβαίνει το Γενικό Δικαστήριο «πρέπει να γίνεται εντός του πραγματικού και νομικού πλαισίου της διαφοράς όπως αυτή ήχθη ενώπιον του τμήματος προσφυγών» (
21
).
54.
Ωστόσο, τούτο δεν σημαίνει ότι το Γενικό Δικαστήριο δεσμεύεται από εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από το τμήμα προσφυγών, καθόσον η εκτίμηση αυτή αποτελεί μέρος των πορισμάτων των οποίων η νομιμότητα αμφισβητείται ενώπιόν του (
22
). Γενικότερα, τα δικαστήρια της Ένωσης έχουν κρίνει ότι, μολονότι οφείλουν να αποφαίνονται μόνον επί των αιτημάτων των διαδίκων, στους οποίους εναπόκειται ο καθορισμός του πλαισίου της διαφοράς, δεν μπορούν να περιορίζονται μόνο στα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι προς στήριξη των ισχυρισμών τους, διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσαν να αναγκαστούν να θεμελιώνουν τις αποφάσεις τους σε εσφαλμένες νομικές εκτιμήσεις (
23
).
55.
Η λογική στην οποία στηρίζεται η νομολογία αυτή είναι ότι τα δικαστήρια της Ένωσης δεν μπορούν να εξαναγκαστούν να «φορούν παρωπίδες» όταν ελέγχουν τα συμπεράσματα του EUIPO. Προκειμένου να εξακριβωθεί αν το EUIPO ερμήνευσε και εφάρμοσε σωστά τις σχετικές διατάξεις του κανονισμού 207/2009, τα δικαστήρια της Ένωσης ενδέχεται να χρειαστεί να εξετάσουν ορισμένα νομικά ή πραγματικά ζητήματα τα οποία, ανεξαρτήτως των ισχυρισμών των διαδίκων, δεν μπορούν να παραβλέψουν. Διαφορετική προσέγγιση θα μπορούσε πράγματι να οδηγήσει τα εν λόγω δικαστήρια να προβούν σε προδήλως εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή των διατάξεων αυτών.
56.
Εντός αυτού του πλαισίου, τα δικαστήρια της Ένωσης έχουν καταστήσει σαφές ότι υπάρχουν ορισμένα ζητήματα τα οποία, μολονότι δεν αποτέλεσαν αντικείμενο των ισχυρισμών των διαδίκων στο πλαίσιο διαδικασίας ανακοπής, πρέπει παρά ταύτα να εξεταστούν από το EUIPO και, ως εκ τούτου, μπορούν να προβληθούν, ακόμη και για πρώτη φορά, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
57.
Πρώτον, φερόμενες παραβάσεις ουσιωδών διαδικαστικών απαιτήσεων από το EUIPO ανήκουν στο νομικό πλαίσιο της διαφοράς, ανεξαρτήτως του αν οι διάδικοι είχαν προηγουμένως προβάλει και συζητήσει τα ζητήματα αυτά ενώπιον του τμήματος προσφυγών (
24
).
58.
Δεύτερον, και πιο σημαντικό για την υπό κρίση υπόθεση, το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 και το άρθρο 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν μπορούν να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι απαγορεύουν στους διαδίκους να αμφισβητούν την εκτίμηση του EUIPO όσον αφορά νομικά ή πραγματικά στοιχεία τα οποία όφειλε να εξετάσει (εν ανάγκη, αυτεπαγγέλτως) και ως προς τα οποία ήταν σε θέση να αποφανθεί.
59.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει, μεταξύ άλλων, σχετικά με ζητήματα που αφορούν τον διακριτικό χαρακτήρα προγενέστερου σήματος σε σχέση με το οποίο προβάλλεται ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση δημιουργεί κίνδυνο συγχύσεως.
δ) Η ανάλυση για τη διαπίστωση της ύπαρξης κινδύνου συγχύσεως
60.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ο κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ δύο σημείων πρέπει να εκτιμάται σφαιρικά, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση (
25
). Είναι σημαντικό ότι στους παράγοντες αυτούς περιλαμβάνεται ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος ο οποίος –όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο– «καθορίζει την έκταση της προστασίας» του προγενέστερου σήματος: όσο πιο έντονος είναι ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος τόσο αυξάνει ο κίνδυνος συγχύσεως (
26
). Τελικά, ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος είναι παράγοντας ο οποίος «πρέπει να λαμβάνεται υπόψη», «προκειμένου να εκτιμάται αν η ομοιότητα μεταξύ των προσδιοριζομένων από τα δύο σήματα προϊόντων ή υπηρεσιών είναι αρκετή για να δημιουργήσει κίνδυνο συγχύσεως» (
27
).
61.
Τούτου λεχθέντος, όταν διάδικος έχει επικαλεστεί κίνδυνο συγχύσεως μεταξύ προγενέστερου σήματος και του σημείου για το οποίο ζητείται η καταχώριση, το EUIPO δεν μπορεί να διαπιστώσει την ύπαρξη τέτοιου κινδύνου χωρίς να εξετάσει τον διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος. Εντούτοις, το γεγονός ότι ζητήματα που αφορούν τον διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος προβλήθηκαν δεόντως ενώπιον του τμήματος προσφυγών δεν σημαίνει ότι οποιοδήποτε σχετικό επιχείρημα προβάλλεται παραδεκτώς ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
62.
Πρέπει να υπομνησθεί ότι η νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 54 των παρουσών προτάσεων βασίζεται στην αντίληψη ότι υπάρχουν ορισμένα πραγματικά ή νομικά ζητήματα των οποίων η αξιολόγηση είναι αναπόφευκτη κατά την εκτίμηση στην οποία οφείλει να προβεί το EUIPO. Μολονότι οι διάδικοι προφανώς μπορούν να προβάλλουν ισχυρισμούς σχετικά με τα στοιχεία αυτά (
28
), το EUIPO είναι, κατ’ αρχήν, σε θέση να τα αξιολογεί αυτεπαγγέλτως. Η παράλειψη να ληφθεί υπόψη ένας από τους παράγοντες αυτούς, ή η αξιολόγησή του βάσει εσφαλμένων κριτηρίων, συνιστά πλάνη περί το δίκαιο η οποία δύναται να προβληθεί για πρώτη φορά ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
63.
Εξάλλου, υπάρχουν στοιχεία της αναλύσεως τα οποία, ελλείψει επιχειρημάτων ή αποδείξεων από τους διαδίκους, το EUIPO δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει. Στους διαδίκους εναπόκειται να προβάλουν ισχυρισμούς σχετικά με τα στοιχεία αυτά. Δεν μπορεί να προσαφθεί στο EUIPO ότι δεν έλαβε υπόψη πραγματικά ή νομικά ζητήματα που οι διάδικοι δεν έφεραν στην προσοχή του. Επομένως, η μη έγκαιρη προβολή των εν λόγω ζητημάτων ενώπιον του EUIPO καθιστά απαράδεκτη την προβολή τους ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
ε) Η νομολογία Hooligan
64.
Η διάκριση μεταξύ αυτών των δύο διαφορετικών ειδών ζητημάτων είναι εμφανής στην υπόθεση Hooligan (
29
), της οποίας τα πραγματικά περιστατικά είναι παρόμοια με αυτά της υπό κρίση υποθέσεως. Στην υπόθεση εκείνη, το τμήμα ανακοπών είχε κάνει δεκτή την ανακοπή που είχε ασκηθεί από τον δικαιούχο δύο προγενέστερων σημάτων (OLLY GAN), καθόσον είχε συναγάγει ότι υπήρχε κίνδυνος συγχύσεως με το σήμα του οποίου είχε ζητηθεί η καταχώριση (HOOLIGAN). Εντούτοις, κατόπιν προσφυγής των αιτούντων την καταχώριση, το τμήμα προσφυγών ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ανακοπών και απέρριψε την ανακοπή. Ο δικαιούχος των προγενέστερων σημάτων, ο οποίος δεν είχε λάβει μέρος στη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών, προσέβαλε την απόφαση του τελευταίου ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Εντός αυτού του πλαισίου, υποστήριξε ότι τα σήματά του έχουν εξόχως διακριτικό χαρακτήρα, τόσο εγγενώς όσο και λόγω της φήμης τους. Από την πλευρά του, το Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (στο εξής: ΓΕΕΑ) ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει τα εν λόγω επιχειρήματα ως απαράδεκτα, δεδομένου ότι δεν είχαν προβληθεί ενώπιον του τμήματος προσφυγών.
65.
Το Γενικό Δικαστήριο έκανε εν μέρει δεκτή την ένσταση του ΓΕΕΑ.
66.
Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι «η επίκληση του εξόχως διακριτικού χαρακτήρα αποτελεί εν μέρει πραγματικό και εν μέρει νομικό ισχυρισμό». Με βάση την εκτίμηση αυτή, διέκρινε αναλόγως του αν το ΓΕΕΑ ήταν σε θέση να αποφανθεί επί των επιχειρημάτων των διαδίκων, λαμβανομένων υπόψη των αποδείξεων που αυτοί είχαν προσκομίσει. Πάνω σε αυτή τη βάση έκρινε ότι, για τα επιχειρήματα που αφορούν τον διακριτικό χαρακτήρα που απορρέει από τη φήμη ενός σήματος η οποία «απλώς εικάζεται», οι διάδικοι οφείλουν να παρέχουν επαρκείς πληροφορίες και να προσκομίζουν έγγραφα, ώστε το ΓΕΕΑ να είναι σε θέση να αποφανθεί επί των επιχειρημάτων αυτών. Δεδομένου ότι οι διάδικοι δεν προέβαλαν επιχειρήματα και δεν προσκόμισαν αποδείξεις, δεν ήταν δυνατό να προσαφθεί στο ΓΕΕΑ ότι δεν εξέτασε το στοιχείο αυτό. Ως εκ τούτου, απορρίφθηκε ως απαράδεκτος ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας περί της φήμης των προγενέστερων σημάτων της καθώς και οι σχετικές αποδείξεις (
30
).
67.
Αντιστρόφως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, άπαξ ασκήθηκε ανακοπή, ο εγγενής διακριτικός χαρακτήρας ενός προγενέστερου σήματος είναι ζήτημα που το ΓΕΕΑ οφείλει να εξετάσει, εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως. Επισήμανε ότι, αντιθέτως προς τη φήμη, η εκτίμηση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα δεν προϋποθέτει την απόδειξη κανενός πραγματικού στοιχείου από τους διαδίκους. Πράγματι, το ίδιο το ΓΕΕΑ είναι σε θέση να εντοπίσει και εκτιμήσει τον εγγενή διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος. Για τον λόγο αυτόν, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο εγγενής διακριτικός χαρακτήρας των προγενέστερων σημάτων της προσφεύγουσας αποτελούσε, κατά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως, ένα από τα νομικά ζητήματα που έπρεπε να λυθούν προκειμένου να διασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή του ισχύοντος τότε κανονισμού περί σημάτων, όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά, τα επιχειρήματα και τα αποδεικτικά στοιχεία που η προσφεύγουσα είχε προβάλει ενώπιον του ΓΕΕΑ. Κατά συνέπεια, το σχετικό με το εν λόγω ζήτημα επιχείρημα της προσφεύγουσας εξετάσθηκε επί της ουσίας (
31
).
68.
Οι εν λόγω αρχές επιβεβαιώθηκαν εν συνεχεία με άλλες αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου, σε σχέση με την εκτίμηση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα των συγκρουόμενων σημείων (
32
) ή σε σχέση με την εκτίμηση άλλων στοιχείων τα οποία αποτελούν αναγκαία στάδια της αναλύσεως που οφείλει να διενεργεί το EUIPO και τα οποία, συνεπώς, δεν μπορούν να αφήνονται στην ελεύθερη εκτίμηση των διαδίκων, αλλά πρέπει να εξετάζονται, όταν απαιτείται, αυτεπαγγέλτως (
33
).
69.
Μολονότι, ομολογουμένως, για τους προαναφερθέντες λόγους δεν είναι πάντοτε εύκολο να γίνει διάκριση μεταξύ αυτών των δύο ειδών επιχειρημάτων, εκτιμώ ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν υφίσταται βάσιμος λόγος αποκλίσεως από την πάγια νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, στις σκέψεις 87 έως 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι τα επιχειρήματα της Primart σχετικά με τον προβαλλόμενο περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος είναι απαράδεκτα.
70.
Η διαπίστωση αυτή δεν συνεπάγεται παράβαση του άρθρου 188 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου (
34
), όπως προβάλλει η Bolton Cile España. Τα επιχειρήματα που η Primart προέβαλε σχετικά με τον εγγενή διακριτικό χαρακτήρα του προγενεστέρου σήματος αφορούσαν ζήτημα το οποίο είχε εξετασθεί από το τμήμα προσφυγών και, ως εκ τούτου, κάλλιστα μπορούσε να προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Στην επίμαχη απόφαση, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η ένταση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος είναι μετρίου βαθμού, λαμβανομένων υπόψη της έννοιας της λέξεως «prima» και του τρόπου κατά τον οποίο η λέξη αυτή θα γινόταν αντιληπτή από το ενδιαφερόμενο κοινό (σκέψεις 22 και 27 της επίμαχης αποφάσεως) (
35
).
71.
Όπως ορθώς υποστηρίζει η Primart, λαμβανομένου υπόψη ότι το τμήμα προσφυγών αυτεπαγγέλτως έλαβε υπόψη τις εν λόγω πτυχές, η ίδια πρέπει να έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τις σχετικές διαπιστώσεις. Είναι περιττό να επισημανθεί ότι, κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, ειδικά σε συνδυασμό με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο αιτών πρέπει, κατ’ αρχήν, να έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης κάθε πραγματικό και νομικό ζήτημα επί του οποίου βασίζεται η απόφαση οργάνου της Ένωσης. Πόσω μάλλον όταν, σε δευτεροβάθμια διοικητική διαδικασία ενώπιον οργάνου της Ένωσης, το εν λόγω δευτεροβάθμιο όργανο έχει τη δυνατότητα να εισαγάγει, αυτεπαγγέλτως και για πρώτη φορά, κρίσιμα στοιχεία τα οποία προηγουμένως δεν περιλαμβάνονταν στην πρωτοβάθμια διοικητική απόφαση και επί των οποίων ο αιτών ή οι διάδικοι δεν είχαν δυνατότητα να τύχουν ακροάσεως.
72.
Υπάρχει, τέλος, μια σχετική, αν και μάλλον επικουρική, σκέψη νομολογιακής πολιτικής. Η αυστηρή εφαρμογή της ως άνω αρχής φρονώ ότι είναι ακόμη πιο σημαντική τώρα που τροποποιήθηκε ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Οργανισμός) και θεσπίσθηκε μηχανισμός φιλτραρίσματος για τις αιτήσεις αναιρέσεως κατά αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου με τις οποίες ασκήθηκε δικαστικός έλεγχος αποφάσεων ανεξάρτητων τμημάτων προσφυγών ορισμένων γραφείων και οργανισμών της Ένωσης (συμπεριλαμβανομένου, ιδίως, του EUIPO) (
36
). Κατά το άρθρο 58α του Οργανισμού το οποίο θεσπίσθηκε πρόσφατα, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση της αιτήσεως αναιρέσεως μόνον εφόσον κρίνει προηγουμένως ότι η αίτηση εγείρει «σημαντικό ζήτημα για την ενότητα, τη συνοχή ή την εξέλιξη του δικαίου της Ένωσης».
73.
Επομένως, είναι σημαντικό να διατηρήσει το Γενικό Δικαστήριο τη συνοχή της νομολογίας του σε οριζόντιο επίπεδο. Ασφαλώς, το Γενικό Δικαστήριο εξακολουθεί να μπορεί να αποκλίνει από την έως τώρα νομολογία του. Εντούτοις, οι ενδεχόμενες αποκλίσεις αυτές πρέπει να είναι ηθελημένες και να εξηγούνται και να αιτιολογούνται ορθώς, στην καλύτερη περίπτωση από διευρυμένης συνθέσεως τμήμα του ίδιου δικαστηρίου, προκειμένου να διασφαλισθούν η διαφάνεια και η νομιμοποίησή τους.
74.
Εν κατακλείδι, ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο η Primart προβάλλει παράβαση του άρθρου 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 είναι βάσιμος.
Γ.
Συνέπειες της πλάνης περί το δίκαιο στην υπό κρίση υπόθεση
1. Επιχειρήματα των διαδίκων
75.
Η Primart διατείνεται ότι, εφόσον το Γενικό Δικαστήριο δεν εξέτασε τα επιχειρήματά της σχετικά με τον διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος, αξιολόγησε εσφαλμένως την πτυχή αυτή και, κατά συνέπεια, δέχθηκε ότι υπάρχει κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ των δύο σημείων. Ως εκ τούτου, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί. Κατά την Primart, ανάλογη τύχη πρέπει να έχει η επίμαχη απόφαση.
76.
Το EUIPO, από την πλευρά του, ισχυρίζεται ότι, παρά την πλάνη περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση πρέπει να επικυρωθεί. Πρώτον, υποστηρίζει ότι οι αποδείξεις που η Primart προσκόμισε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς στήριξη των επιχειρημάτων της σχετικά με την έννοια της λέξεως «prima» είτε δεν ασκούν επιρροή είτε είναι απαράδεκτες, καθιστώντας αβάσιμο τον ισχυρισμό της περί περιορισμένου διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος. Δεύτερον, το EUIPO υποστηρίζει ότι από την επίμαχη απόφαση προκύπτει ότι η προβαλλόμενη επαινετική σημασία της λέξεως «prima» στα ισπανικά, όσον αφορά τα επίμαχα προϊόντα, δεν συνιστά πασίδηλο γεγονός, οπότε δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο. Τρίτον, το EUIPO ισχυρίζεται ότι, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το προγενέστερο σήμα έχει περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα, το γεγονός αυτό δεν θα επηρεάσει το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Πράγματι, κίνδυνος συγχύσεως μπορεί να υπάρχει ακόμη και όταν προγενέστερα σήματα έχουν περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα.
2. Ανάλυση
77.
Τα επιχειρήματα που το EUIPO προβάλλει υπέρ της επικυρώσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, παρά τη διαπιστωθείσα κατά τα ανωτέρω πλάνη περί το δίκαιο, δεν είναι πειστικά.
78.
Όπως εκτέθηκε στο σημείο 60 των παρουσών προτάσεων, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος συνιστά στοιχείο το οποίο πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη σφαιρική εκτίμηση που απαιτείται προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως μεταξύ δύο σημείων. Ακόμη και αν το στοιχείο αυτό ίσως δεν είναι πάντοτε καθοριστικό, σαφώς έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Επομένως, η έλλειψη δυνατότητας του αιτούντος την καταχώριση σήματος να προσβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ορισμένες πτυχές της αξιολογήσεως του εν λόγω στοιχείου από το EUIPO οπωσδήποτε ασκεί επιρροή για την εκτίμηση, σε αντίθεση με όσα φαίνεται να υπονοεί το EUIPO.
79.
Είναι αληθές, όπως υποστηρίζει το EUIPO, ότι ενδέχεται οι επί του σημείου αυτού διαπιστώσεις του τμήματος προσφυγών να γίνουν τελικά δεκτές, ακόμη και αν τα επιχειρήματα της Primart κριθούν βάσιμα. Πράγματι, κίνδυνος συγχύσεως μπορεί να υπάρξει επίσης όσον αφορά σήματα με περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα (
37
).
80.
Ωστόσο, τούτο δεν ασκεί επιρροή εν προκειμένω. Απλώς και μόνον η πιθανότητα να ευσταθούν οι εν λόγω διαπιστώσεις δεν είναι αρκετή για να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση θα μπορούσε να επικυρωθεί, παρά την προαναφερθείσα πλάνη περί το δίκαιο, μόνον αν αποδεικνυόταν ότι η πλάνη είναι παντελώς άσχετη με την έκβαση της υποθέσεως. Με άλλα λόγια, θα επρόκειτο για περίπτωση κατά την οποία, ανεξάρτητα από την πιθανή ορθότητα των επιχειρημάτων της Primart, οι διαπιστώσεις του τμήματος προσφυγών σχετικά με την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως δεν θα κλονίζονταν.
81.
Τούτο, όμως, δεν συμβαίνει στην υπό κρίση υπόθεση. Σε αυτό το στάδιο, απλά δεν γνωρίζουμε αν τα επιχειρήματα της Primart είναι βάσιμα. Κατά μείζονα λόγο δεν γνωρίζουμε αν, στην περίπτωση που είναι βάσιμα, εξακολουθεί να ισχύει το συμπέρασμα στο οποίο το τμήμα προσφυγών κατέληξε σχετικά με τον κίνδυνο συγχύσεως.
82.
Η αρχή της οικονομίας της δίκης, η οποία επιτάσσει να μην ακυρώνεται μια απόφαση άσκοπα για παρεμπίπτον ζήτημα αν το αποτέλεσμα νέας δικαστικής εκτιμήσεως θα είναι το ίδιο, ασφαλώς είναι σημαντική. Εντούτοις, η απαίτηση διενέργειας σφαιρικής
εκτιμήσεως του κινδύνου συγχύσεως καθιστά αδύνατη την εφαρμογή της εν λόγω αρχής στην υπό κρίση υπόθεση. Η εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως μοιάζει με ένα μείγμα που έχει διάφορα συστατικά (όπως ο διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος, ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των συγκρουόμενων σημείων μετά από οπτική, ακουστική και εννοιολογική σύγκρισή τους, η ομοιότητα μεταξύ των προσδιοριζόμενων προϊόντων και υπηρεσιών κ.ο.κ.) (
38
). Ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις κάθε υποθέσεως, αν αλλάξει ένα από τα συστατικά αυτά ενδέχεται να επηρεαστεί ή να μην επηρεαστεί η τελική γεύση του μείγματος.
83.
Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι η σφαιρική εκτίμηση δεν είναι μια καθαρά τυπική διαδικασία. Τα διάφορα στοιχεία που ασκούν επιρροή για την εκτίμηση πρέπει να αξιολογούνται το κάθε ένα ως όλον και, αν χρειάζεται, να σταθμίζονται μεταξύ τους. Η σφαιρική εκτίμηση δεν μπορεί να συνίσταται στην εξέταση κάθε ενός εκ των διαφόρων παραγόντων μεμονωμένα, αλλά συνεπάγεται ορισμένου βαθμού αλληλεξάρτηση των παραγόντων (
39
).
84.
Επομένως, αυτό που είναι κρίσιμο εν προκειμένω είναι ότι, αν ο εγγενής διακριτικός χαρακτήρας του προγενέστερου σήματος είναι περιορισμένος (όπως υποστηρίζει η Primart) και όχι μετρίου βαθμού (όπως έκρινε το τμήμα προσφυγών), το συμπέρασμα σχετικά με την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως ενδέχεται να είναι διαφορετικό.
85.
Όπως έκρινε πρόσφατα το Γενικό Δικαστήριο, «από την υποτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος από το τμήμα προσφυγών είναι πιθανό να εμφιλοχωρήσει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλάνη όσον αφορά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως» (
40
). Ισχύει φυσικά και το αντίθετο: επίσης η υπερεκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος μπορεί να έχει αντίκτυπο όσον αφορά την εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως. Όπως το ίδιο το EUIPO αναφέρει στις κατευθυντήριες γραμμές που έχει χαράξει, η διαπίστωση ότι ένα σήμα έχει περιορισμένο ή πολύ περιορισμένο διακριτικό χαρακτήρα είναι, εν γένει, «επιχείρημα κατά της ύπαρξης κινδύνου σύγχυσης» (
41
).
86.
Εν ολίγοις, φαίνεται να υπονοείται ότι αναιρετικό δικαστήριο, το οποίο υποτίθεται ότι δεν προβαίνει σε πραγματικές εκτιμήσεις, θα μπορούσε να προβεί σε πλήρη και κατ’ ουσίαν νέα σφαιρική εκτίμηση του κινδύνου συγχύσεως κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως αφορώσας έτερο ζήτημα, χωρίς να έχει εξετάσει τα επιχειρήματα των διαδίκων σχετικά με τον κίνδυνο συγχύσεως, και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να προβλέψει με ακρίβεια το αποτέλεσμα αυτής της εκτιμήσεως, αν διενεργήθηκε ορθώς από το κατώτερο δικαστήριο. Τούτο μου θυμίζει μια παλιά τσέχικη ιστορία για τις θρυλικές δεξιότητες ενός τυφλού αρχιτεχνίτη που ήταν ωρολογοποιός (
42
).
87.
Πρέπει να προστεθούν δύο καταληκτικές σκέψεις.
88.
Πρώτον, δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να εκτιμήσει το παραδεκτό, τη λυσιτέλεια και την αποδεικτική αξία των αποδεικτικών στοιχείων που η Primart προσκόμισε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προς στήριξη των επιχειρημάτων της. Εν πάση περιπτώσει, όπως εκτέθηκε στο σημείο 67 των παρουσών προτάσεων, η αξιολόγηση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα προγενέστερου σήματος δεν αποτελεί στοιχείο που απαιτεί την προσκόμιση αποδείξεων από τους διαδίκους, και επομένως δύναται να αξιολογηθεί από το EUIPO (και, κατ’ επέκταση, από το Γενικό Δικαστήριο) αυτεπαγγέλτως. Το ίδιο το EUIPO τόνισε την πτυχή αυτή διευκρινίζοντας γιατί, κατά την άποψή του, το Γενικό Δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένως το άρθρο 76, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009. Επομένως, δεν είναι άνευ ετέρου προφανές γιατί, εν προκειμένω, τέτοια επιχειρήματα θα είχαν σημασία.
89.
Δεύτερον, οι κρίσεις του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 91 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν καθιστούν αλυσιτελή τον λόγο αναιρέσεως που προβάλλει η Primart.
90.
Στη σκέψη 91, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, ενώπιον του τμήματος ανακοπών, η Primart ισχυρίσθηκε ότι στα ισπανικά η λέξη «prima» σημαίνει «πριμοδότηση» ή «εξαδέλφη», και ότι οι εν λόγω έννοιες έγιναν τελικά δεκτές από το τμήμα προσφυγών στην επίμαχη απόφαση. Βασιζόμενο στα ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ελλείψει νοήματος του προγενέστερου σήματος όσον αφορά τα οικεία προϊόντα, η ένταση του εγγενούς διακριτικού χαρακτήρα του είναι μετρίου βαθμού.
91.
Μολονότι δεν είναι εντελώς σαφές τι εννοούσε το Γενικό Δικαστήριο στο εν λόγω χωρίο, φρονώ ότι, όποιο και αν είναι το νόημα, οι παρατηρήσεις του Γενικού Δικαστηρίου δεν διορθώνουν το σφάλμα που επισημάνθηκε ανωτέρω.
92.
Το χωρίο αυτό θα μπορούσε ίσως να νοηθεί υπό την έννοια ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε, επικουρικώς, επί της ουσίας τα επιχειρήματα της Primart και τα έκρινε αβάσιμα. Επομένως, επιβεβαίωσε ποιες σημασίες της λέξεως «prima» θεωρεί ορθές (και, ενδεχομένως, ως τις μόνες ορθές): πριμοδότηση και εξαδέλφη.
93.
Αν τούτο ισχύει, συμφωνώ με το EUIPO ότι σε αυτό το μέρος της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως το Γενικό Δικαστήριο διατύπωσε μια πραγματική εκτίμηση η οποία, κατ’ αρχήν, δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο. Εντούτοις, αν η ερμηνεία αυτή είναι ορθή, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στερείται προσήκουσας αιτιολογίας ως προς το ακόλουθο ζήτημα: γιατί το Γενικό Δικαστήριο έκρινε αβάσιμα τα επιχειρήματα της Primart; Η μη προσήκουσα αιτιολογία, όπως είναι γνωστό, συνιστά δημοσίας τάξεως λόγο αναιρέσεως, τον οποίο ο δικαστής της Ένωσης πρέπει να λαμβάνει υπόψη αυτεπαγγέλτως (
43
).
94.
Το γεγονός ότι η Primart αναγνώρισε ενώπιον του EUIPO ορισμένες σημασίες της λέξεως αυτής δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι αυτές είναι οι ορθές και οι μόνες πιθανές σημασίες. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι αυτό το επιχείρημα της Primart. Εξ όσων αντιλαμβάνομαι, η Primart δεν αμφισβητεί τις σημασίες της λέξεως «prima» στις οποίες παραπέμπει το EUIPO και οι οποίες, εν συνεχεία, επιβεβαιώθηκαν από το Γενικό Δικαστήριο. Αυτό που υποστηρίζει η Primart είναι ότι, λαμβανομένων υπόψη των πολλαπλών χρήσεων της λέξεως και της ετυμολογίας της (προέρχεται από τα λατινικά, τη γλώσσα από την οποία, κατά βάση, προέρχεται η σύγχρονη ισπανική γλώσσα), η λέξη αυτή γίνεται αντιληπτή από το ενδιαφερόμενο κοινό ως έχουσα και άλλες έννοιες και, γενικότερα, ως συνδηλώνουσα κάτι το επαινετικό.
95.
Στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν παρατίθεται αιτιολογία ως προς το γιατί πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα τα επιχειρήματα αυτά. Σε αντίθεση με το EUIPO, δεν αντιλαμβάνομαι πώς μια τέτοια εκτίμηση των επιχειρημάτων της Primart προκύπτει έμμεσα από την απόφαση. Δεν χρειάζεται να επισημανθεί ότι οι λέξεις μπορεί να έχουν διάφορες σημασίες. Ούτε μπορεί να συναχθεί αυτομάτως ότι το ενδιαφερόμενο κοινό κατανοεί μόνο την επίσημη γλώσσα του εν λόγω κράτους μέλους (
44
). Προκειμένου να εκτιμηθεί ο τρόπος κατά τον οποίο μια λέξη γίνεται κατανοητή από το ενδιαφερόμενο κοινό, επίσης η ετυμολογία της λέξεως αυτής μπορεί να έχει σημασία (
45
).
96.
Εν πάση περιπτώσει, άπαξ συνήχθη ότι η Primart δεν χρειαζόταν να προβάλει το εν λόγω επιχείρημα κατά τη διοικητική διαδικασία και μπορούσε να το προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου για πρώτη φορά, το τι προέβαλε η Primart ενώπιον του EUIPO σχετικά με το εν λόγω ζήτημα καθίσταται άνευ σημασίας.
97.
Εν κατακλείδι, η παράλειψη του Γενικού Δικαστηρίου να εξετάσει αν η λέξη «prima» έχει και άλλες σημασίες (πέραν εκείνων που προσδιορίστηκαν) και συνδηλώνει κάτι επαινετικό και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, αν το γεγονός αυτό έχει αντίκτυπο όσον αφορά τον εγγενή διακριτικό χαρακτήρα του προγενέστερου σήματος, συνιστά πλάνη η οποία αναπόφευκτα απαιτεί επανεξέταση της υποθέσεως. Πρέπει να εξεταστούν επί της ουσίας τα επιχειρήματα ως προς τον εγγενή διακριτικό χαρακτήρα του προγενεστέρου σήματος και, αν απαιτείται, πρέπει να διενεργηθεί νέα εκτίμηση ως προς την ύπαρξη κινδύνου συγχύσεως μεταξύ των δύο συγκρουόμενων σημείων.
98.
Κατά συνέπεια, δυνάμει του άρθρου 61 του Οργανισμού, η υπόθεση πρέπει να αναπεμφθεί στο Γενικό Δικαστήριο. Πράγματι, η εκτίμηση των επιχειρημάτων της Primart απαιτεί την εξέταση νέων νομικών και πραγματικών επιχειρημάτων και νέων αποδεικτικών στοιχείων. Το ζήτημα αν η εκτίμηση αυτή μπορεί να διενεργηθεί από το Γενικό Δικαστήριο ή αν η υπόθεση θα πρέπει τελικά να αναπεμφθεί στο τμήμα προσφυγών πρέπει να κριθεί από το Γενικό Δικαστήριο, λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν επί της ουσίας της υποθέσεως από αμφότερους τους διαδίκους. Μόνο μετά τη διενέργεια της εκτιμήσεως αυτής θα μπορέσει το Γενικό Δικαστήριο να συναγάγει αν η επίμαχη απόφαση πρέπει να επικυρωθεί. Για τον λόγο αυτόν, το αίτημα της Primart να ακυρωθεί η επίμαχη απόφαση πρέπει να απορριφθεί στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
V. Πρόταση
99.
Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2018, Primart κατά EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) (T‑584/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:530)·
–
να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και
–
να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.
(
2
)	ΕΕ 2009, L 78, σ. 1· έκτοτε αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1).
(
3
)	Πλέον έχει αντικατασταθεί, κατ’ ουσίαν, από το άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001.
(
4
)	Πλέον έχει αντικατασταθεί, κατ’ ουσίαν, από το άρθρο 95 του κανονισμού 2017/1001.
(
5
)	Απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2018, Primart κατά EUIPO – Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) (T‑584/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:530).
(
6
)	Απόφαση στην υπόθεση R 1933/2016-4 (στο εξής: επίμαχη απόφαση).
(
7
)	Ειδικότερα, αποφάσεις της 10ης Νοεμβρίου 2011, LG Electronics κατά ΓΕΕΑ (C‑88/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2011:727, σκέψη 28), και της 22ας Ιουνίου 2006, Storck κατά ΓΕΕΑ (C‑25/05 P, EU:C:2006:422, σκέψη 52).
(
8
)	Συναφώς, το EUIPO παραπέμπει, ειδικότερα, στις αποφάσεις της 1ης Φεβρουαρίου 2005, SPAG κατά ΓΕΕΑ – Dann και Backer (HOOLIGAN) (T‑57/03, EU:T:2005:29, σκέψεις 22 και 32), και της 24ης Φεβρουαρίου 2016, Tayto Group κατά ΓΕΕΑ – MIP Metro (REAL HAND COOKED) (T‑816/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:93, σκέψεις 38 έως 41).
(
9
)	Η υπογράμμιση δική μου.
(
10
)	Αυτό ισχύει ιδίως για τη γαλλική απόδοση: «moyens invoqués et […] demandes présentées».
(
11
)	Για παράδειγμα, η τσεχική («skutečnosti, důvody a návrhy») και η σλοβακική («dôvody, dôkazy a návrhy») απόδοση.
(
12
)	Όπως στη γερμανική απόδοση («das Vorbringen und die Anträge»).
(
13
)	Όπως στην περίπτωση της ισπανικής («medios alegados y […] solicitudes presentadas») και της πορτογαλικής («alegações de facto e […] pedidos apresentados») αποδόσεως.
(
14
)	Τούτο ισχύει για τη γαλλική (ως άνω), την ιταλική («argomenti addotti e […] richieste presentate»), τη φινλανδική («seikkoihin, joihin osapuolet ovat vedonneet, ja osapuolten esittämiin vaatimuksiin») και τη σουηδική («vad parterna åberopat och yrkat») απόδοση.
(
15
)	Στον κανονισμό 2017/1001, ο οποίος έχει πλέον καταργήσει τον κανονισμό 207/2009, το κείμενο του παλαιού άρθρου 76, παράγραφος 1, νυν άρθρου 95, παράγραφος 1, έμεινε κατ’ ουσίαν αμετάβλητο.
(
16
)	Βλ., επί παραδείγματι, απόφαση της 24ης Ιουνίου 2015, Hotel Sava Rogaška (C‑207/14, EU:C:2015:414, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
17
)	Για πρόσφατο παράδειγμα μιας τέτοιας περιπτώσεως, βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση Constantin Film Produktion κατά EUIPO (C‑240/18 P, EU:C:2019:553).
(
18
)	Βλ., γενικά, Davis, R., Longstaff, B., Roughton, A., St Quintin, T., και Tritton, G., Tritton on Intellectual Property in Europe, 4η έκδ., Sweet & Maxwell, Λονδίνο, 2014, σ. 441 και 442.
(
19
)	Βλ., επί παραδείγματι, αποφάσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, Continental Wind Partners κατά ΓΕΕΑ – Continental Reifen Deutschland (CONTINENTAL WIND PARTNERS) (T‑185/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:769, σκέψη 35), της 3ης Ιουνίου 2015, Lithomex κατά ΓΕΕΑ – Glaubrecht Stingel (LITHOFIX) (T‑273/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:352, σκέψη 39), και της 11ης Δεκεμβρίου 2015, Hikari Miso κατά ΓΕΕΑ – Nishimoto Trading (Hikari) (T‑751/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:956, σκέψη 42).
(
20
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2018, Apple and Pear Australia και Star Fruits Diffusion κατά EUIPO – Pink Lady America (WILD PINK) (T‑164/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:678, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
21
)	Βλ., επί παραδείγματι, διάταξη της 3ης Ιουνίου 2009, Zipcar κατά ΓΕΕΑ (C‑394/08 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2009:334, σκέψη 11).
(
22
)	Βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2008, Les Éditions Albert René κατά ΓΕΕΑ (C‑16/06 P, EU:C:2008:739, σκέψη 48). Βλ., επίσης, απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2015, BSH κατά ΓΕΕΑ – Arçelik (AquaPerfect) (T‑123/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:52, σκέψη 21).
(
23
)	Βλ. διατάξεις της 27ης Σεπτεμβρίου 2004, UER κατά M6 κ.λπ. (C‑470/02 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2004:565, σκέψη 69), και της 13ης Ιουνίου 2006, Mancini κατά Επιτροπής (C‑172/05 P, EU:C:2006:393, σκέψη 41). Βλ., επίσης, απόφαση της 11ης Δεκεμβρίου 2014, Sherwin‑Williams Sweden κατά ΓΕΕΑ – Akzo Nobel Coatings International (ARTI) (T‑12/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:1054, σκέψη 34).
(
24
)	Βλ., επί παραδείγματι, απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 2005, SPAG κατά ΓΕΕΑ – Dann και Backer (HOOLIGAN) (T‑57/03, EU:T:2005:29, σκέψη 21).
(
25
)	Βλ., μεταξύ πολλών, αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 1997, SABEL (C‑251/95, EU:C:1997:528, σκέψη 22), και της 12ης Ιουνίου 2019, Hansson (C‑705/17, EU:C:2019:481, σκέψεις 41 και 43).
(
26
)	Πρβλ. απόφαση της 12ης Ιουνίου 2019, Hansson (C‑705/17, EU:C:2019:481, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
27
)	Βλ. απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 1998, Canon (C‑39/97, EU:C:1998:442, σκέψη 24) (η υπογράμμιση δική μου). Στην υπόθεση εκείνη, το Δικαστήριο παρέπεμψε στο άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της πρώτης οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1988, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1), το οποίο αντιστοιχεί, κατ’ ουσίαν, στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009.
(
28
)	Βλ., επί παραδείγματι, απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 2018, Bayer κατά EUIPO – Uni-Pharma (SALOSPIR) (T‑261/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:710, σκέψη 19).
(
29
)	Απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 2005, SPAG κατά ΓΕΕΑ – Dann και Backer (HOOLIGAN) (T‑57/03, EU:T:2005:29).
(
30
)	Όπ.π. (σκέψεις 28 έως 31).
(
31
)	Όπ.π. (σκέψεις 32 και 33).
(
32
)	Απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 2016, Tayto Group κατά ΓΕΕΑ – MIP Metro (REAL HAND COOKED) (T‑816/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:93, σκέψη 41).
(
33
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 25ης Ιουνίου 2015, Copernicus-Trademarks κατά ΓΕΕΑ – Maquet (LUCEA LED) (T‑186/12, EU:T:2015:436, σκέψεις 37 έως 39), και της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Guiral Broto κατά EUIPO – Gastro & Soul (CAFE DEL SOL) (T‑549/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:719, σκέψεις 26 έως 29).
(
34
)	Βλ. σημεία 5 και 30 των παρουσών προτάσεων.
(
35
)	Βλ., επίσης, σκέψεις 17 και 18 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
(
36
)	Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 2019/629 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 2019, για την τροποποίηση του πρωτοκόλλου αριθ. 3 περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2019, L 111, σ. 1).
(
37
)	Βλ. απόφαση της 8ης Νοεμβρίου 2016, BSH κατά EUIPO (C‑43/15 P, EU:C:2016:837, σκέψεις 62 και 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
38
)	Απόφαση της 12ης Ιουνίου 2019, Hansson (C‑705/17, EU:C:2019:481, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
39
)	Όπ.π. (σκέψη 43). Βλ., επίσης, διατάξεις της 19ης Οκτωβρίου 2017, Hernández Zamora κατά EUIPO (C‑224/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2017:791, σκέψη 7), και της 11ης Σεπτεμβρίου 2007, Αθηναϊκή Οικογενειακή Αρτοποιία κατά ΓΕΕΑ (C‑225/06 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2007:499, σκέψη 28).
(
40
)	Απόφαση της 25ης Σεπτεμβρίου 2018, Κύπρος κατά EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI) (T‑384/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:593, σκέψη 36).
(
41
)	Βλ. «Κατευθυντήριες γραμμές για την εξέταση από το Γραφείο», Μέρος Γ-2-5, σ. 8 (διαθέσιμες στoν ιστότοπο του EUIPO). Ομοίως, Kur, A., και Senftleben, M., European Trade Mark Law – A Commentary, Oxford University Press, Οξφόρδη, 2017, σ. 227 και 228.
(
42
)	Ο Alois Jirásek, στο βιβλίο του Staré pověsti české (Παλαιοί τσέχικοι θρύλοι) αφηγείται τον μεσαιωνικό μύθο του δημιουργού του θαυμαστού αστρονομικού ρολογιού στην Πλατεία της Παλιάς Πόλης της Πράγας, του αρχιτεχνίτη Hanuš. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο, ο δήμαρχος και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου της Παλιάς Πόλης της Πράγας καταλήφθηκαν από τον φόβο ότι ο αρχιτεχνίτης Hanuš θα μπορούσε να συνεχίσει και να κατασκευάσει άλλο ρολόι σε διαφορετική πόλη της Ευρώπης. Ο θρύλος λέγει ότι διέταξαν την τύφλωση του αρχιτεχνίτη Hanuš. Λίγο πριν από τον θάνατό του, ζήτησε να τον οδηγήσουν στον πύργο του ρολογιού. Μολονότι ήταν τελείως τυφλός, πήγε στο πιο πολύπλοκο τμήμα του μηχανισμού και με ένα άγγιγμα ακριβείας σταμάτησε τον μηχανισμό για δεκαετίες.
(
43
)	Πρβλ. απόφαση της 11ης Απριλίου 2013, Mindo κατά Επιτροπής (C‑652/11 P, EU:C:2013:229, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
44
)	Πρβλ. διάταξη της 3ης Ιουνίου 2009, Zipcar κατά ΓΕΕΑ (C‑394/08 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2009:334, σκέψη 51).
(
45
)	Βλ., επί παραδείγματι, απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2019, Πολωνία κατά Stock Polska και EUIPO (C‑162/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:27). Βλ., επίσης, Jaeger-Lenz, A., «Comment to Article 8», σε Hasselblatt, G.N. (επιμ.), European Union Trade Mark Regulation, Article-by-Article Commentary, 2η έκδ., Beck-Hart-Nomos, Μόναχο, 2018, σ. 263.