62021TJ0509
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο πενταμελές τμήμα)
της 4ης Σεπτεμβρίου 2024 (
*1
)
«Δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης – Εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης υπό καθεστώς έμμεσης διαχείρισης από διεθνή οργανισμό – Απόφαση περί αρνήσεως αναγνωρίσεως νομικού προσώπου ως διεθνούς οργανισμού – Προσφυγή ακυρώσεως – Νομιμότητα της εντολής που ανατέθηκε στους δικηγόρους της προσφεύγουσας-ενάγουσας – Παραδεκτό – Απόφαση εκδοθείσα σε εκτέλεση αποφάσεως του Δικαστηρίου – Άρθρο 266 ΣΛΕΕ – Δεδικασμένο – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Ασφάλεια δικαίου – Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 – Άρθρο 58 – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 1268/2012 – Άρθρο 43 – Κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 2018/1046 – Άρθρο 156 – Έννοιες του “διεθνούς οργανισμού” και της “διεθνούς συμφωνίας” – Πλάνη περί το δίκαιο – Πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως – Εξωσυμβατική ευθύνη»
Στην υπόθεση T-509/21,
International Management Group (IMG), με έδρα τις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενη από τους L. Levi και J.-Y. de Cara, δικηγόρους,
προσφεύγουσα-ενάγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους J. Baquero Cruz και J.‑F. Brakeland και τις S. Delaude και L. Puccio,
καθής-εναγομένης,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο από τους L. Truchot (εισηγητή), πρόεδρο, H. Kanninen, R. Frendo, M. Sampol Pucurull και T. Perišin, δικαστές,
γραμματέας: L. Ramette, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, ιδίως την απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2022 περί αναστολής της διαδικασίας εν αναμονή της αποφάσεως του Δικαστηρίου που περατώνει τη διαδικασία στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C‑620/20 P, EU:C:2022:722),
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 22ας Νοεμβρίου 2023,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την προσφυγή-αγωγή της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα, International Management Group (IMG), ζητεί, αφενός, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, την ακύρωση της αποφάσεως της 8ης Ιουνίου 2021 με την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε να της αναγνωρίσει, αναδρομικώς από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, το καθεστώς διεθνούς οργανισμού που προβλέπεται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκτέλεση των κονδυλίων της Ένωσης κατά τον τρόπο της έμμεσης διαχειρίσεως (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) και, αφετέρου, βάσει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που ισχυρίζεται ότι υπέστη.
I. Ιστορικό της διαφοράς
Α. Ιστορικό της διοικητικής διαδικασίας
2
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα, αρχικώς γνωστή ως International Management Group – Infrastructure for Bosnia and Herzegovina (IMG-IBH), η κύρια έδρα της οποίας βρίσκεται πλέον στο Βελιγράδι (Σερβία), ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1994 με σκοπό να επιτρέψει στα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς που συμμετέχουν στην ανασυγκρότηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης να διαθέτουν ειδική οντότητα για τον σκοπό αυτόν. Έκτοτε, επέκτεινε σταδιακά τις δραστηριότητές της στους τομείς της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης.
3
Στις 7 Νοεμβρίου 2013, η Επιτροπή εξέδωσε την εκτελεστική απόφαση C(2013) 7682 τελικό, σχετικά με το ετήσιο πρόγραμμα δράσης για το 2013 υπέρ της Μιανμάρ/Βιρμανίας που πρόκειται να χρηματοδοτηθεί από τον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, βάσει του άρθρου 84 του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) αριθ. 1605/2002 του Συμβουλίου (ΕΕ 2012, L 298, σ. 1). Η απόφαση αυτή προέβλεπε, μεταξύ άλλων, πρόγραμμα αναπτύξεως του εμπορίου, το κόστος του οποίου, υπολογιζόμενο σε 10 εκατομμύρια ευρώ, έπρεπε να χρηματοδοτηθεί από την Ένωση και του οποίου η εκτέλεση έπρεπε να πραγματοποιηθεί με από κοινού διαχείριση με την προσφεύγουσα-ενάγουσα.
4
Στις 17 Φεβρουαρίου 2014, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) ενημέρωσε την Επιτροπή για την έναρξη έρευνας σχετικά με το καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας. Στις 15 Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή έλαβε την έκθεση που συνέταξε η OLAF κατά το πέρας της έρευνάς της (στο εξής: έκθεση της OLAF), συνοδευόμενη από σειρά συστάσεων. Στην έκθεση αυτή, η OLAF έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν συνιστούσε διεθνή οργανισμό, κατά την έννοια του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2002, για τη θέσπιση του δημοσιονομικού κανονισμού που εφαρμόζεται στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 2002, L 248, σ. 1), και του κανονισμού 966/2012. Επιπλέον, η OLAF συνέστησε στην Επιτροπή να επιβάλει κυρώσεις στην προσφεύγουσα-ενάγουσα και να ανακτήσει τα σχετικά ποσά που της είχαν καταβληθεί.
5
Στις 16 Δεκεμβρίου 2014, η Επιτροπή αποφάσισε να αναθέσει την υλοποίηση, με έμμεση διαχείριση, του προγράμματος ανάπτυξης του εμπορίου που προβλεπόταν στην εκτελεστική απόφαση C(2013) 7682 τελικό, η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 3 ανωτέρω, σε άλλον οργανισμό και όχι στην προσφεύγουσα-ενάγουσα (στο εξής: απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2014).
6
Τέλος, στις 8 Μαΐου 2015, η Επιτροπή απηύθυνε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα επιστολή με σκοπό να την ενημερώσει για τις ενέργειες στις οποίες προτίθετο να προβεί βάσει της εκθέσεως της OLAF, με την οποία της γνωστοποιούσε ότι, μολονότι δεν θα έδινε συνέχεια στην πλειονότητα των συστάσεων της OLAF, είχε αποφασίσει μεταξύ άλλων ότι, μέχρι να υπάρξει απόλυτη βεβαιότητα σχετικά με το νομικό καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού, οι υπηρεσίες της δεν θα προέβαιναν πλέον στη σύναψη με αυτήν νέων συμβάσεων αναθέσεως αρμοδιοτήτων δια της μεθόδου της έμμεσης διαχείρισης που προέβλεπε ο κανονισμός 966/2012 (στο εξής: απόφαση της 8ης Μαΐου 2015).
Β. Ιστορικό της ένδικης διαδικασίας
7
Με το πρώτο δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Ιανουαρίου 2015 και το οποίο πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-29/15 και στη συνέχεια με δεύτερο δικόγραφο που κατατέθηκε στις 14 Ιουλίου 2015 και πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-381/15, η προσφεύγουσα-ενάγουσα άσκησε προσφυγή-αγωγή ζητώντας, πρώτον, την ακύρωση της αποφάσεως της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και, δεύτερον, την ακύρωση της αποφάσεως της 8ης Μαΐου 2015 και την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσε η απόφαση αυτή.
8
Με τις αποφάσεις της 2ας Φεβρουαρίου 2017, International Management Group κατά Επιτροπής (T-29/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:56), και της 2ας Φεβρουαρίου 2017, IMG κατά Επιτροπής (T-381/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:57), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές-αγωγές της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
9
Με δύο αιτήσεις αναιρέσεως που ασκήθηκαν στις 11 Απριλίου 2017 και πρωτοκολλήθηκαν με τους αριθμούς C-183/17 P και C-184/17 P, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε την αναίρεση των δύο αποφάσεων που μνημονεύονται στη σκέψη 8 ανωτέρω.
10
Με απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), το Δικαστήριο, πρώτον, αναίρεσε τις δύο αποφάσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 8 ανωτέρω, δεύτερον, ακύρωσε τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, τρίτον, ανέπεμψε την υπόθεση T-381/15 ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του αιτήματος αποζημιώσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας σχετικά με τις ζημίες που φέρεται ότι προκάλεσε η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015.
11
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Ιανουαρίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε από το Δικαστήριο να ερμηνεύσει τα σημεία 1 έως 3 του διατακτικού της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78). Με διάταξη της 9ης Ιουνίου 2020, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P-INT, EU:C:2020:507), το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση ερμηνείας ως προδήλως απαράδεκτη.
Γ. Διοικητικές ενέργειες κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C‑183/17 P και C-184/17 P)
12
Με έγγραφο της 6ης Μαΐου 2019, η Επιτροπή κάλεσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα, στο πλαίσιο εκτελέσεως της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), να προσκομίσει ορισμένα έγγραφα προκειμένου να αποδείξει ότι πράγματι πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις ούτως ώστε να έχει τη δυνατότητα να συνεργαστεί μαζί της με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης.
13
Με έγγραφο της 25ης Ιουνίου 2019, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζήτησε, κατ’ ουσίαν, από την Επιτροπή να παύσει να αμφισβητεί το καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού.
14
Με έγγραφο της 18ης Ιουλίου 2019 (στο εξής: έγγραφο της 18ης Ιουλίου 2019), η Επιτροπή υποστήριξε ότι η εκτέλεση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεν απαιτούσε «την αυτόματη αναγνώριση [της προσφεύγουσας‑ενάγουσας] ως διεθνούς οργανισμού, αλλά την επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της υπό το πρίσμα των διαθέσιμων πληροφοριών και των εφαρμοστέων δημοσιονομικών κανόνων». Τοιουτοτρόπως, η Επιτροπή επανέλαβε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το αίτημά της περί προσκομίσεως των εγγράφων που μνημονεύονται στο έγγραφο της 6ης Μαΐου 2019, για το οποίο γίνεται λόγος στη σκέψη 12 ανωτέρω, και διευκρίνισε ότι, σε περίπτωση εκ μέρους της αρνήσεως, θα απευθυνόταν απευθείας στα κράτη τα οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε θεωρήσει ως μέλη της.
15
Στις 26 Νοεμβρίου 2019, η Επιτροπή έθεσε στο Βέλγιο, τη Δανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τις Κάτω Χώρες, την Αυστρία, την Πορτογαλία, τη Φινλανδία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τη Νορβηγία, τη Ρωσία, την Ελβετία και την Τουρκία το ερώτημα εάν θεωρούν ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι διεθνής οργανισμός, εάν είναι μέλη του εν λόγω οργανισμού και αν έχουν υπογράψει διεθνή ή διακυβερνητική συμφωνία με την οποία συστήνεται η προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνής οργανισμός. Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, η Επιτροπή ζήτησε από τα εν λόγω κράτη να της αποστείλουν επικυρωμένο αντίγραφο της συμφωνίας αυτής και αποδεικτικά στοιχεία ότι τα υπογράφοντα μέρη διέθεταν την πληρεξουσιότητα να την υπογράψουν ή αντίγραφο του εγγράφου επικυρώσεως της συμφωνίας αυτής.
16
Στις 27 Ιανουαρίου και, στη συνέχεια, στις 11 Μαρτίου 2020, η Επιτροπή επανέλαβε το προαναφερθέν στη σκέψη 15 αίτημα παροχής πληροφοριών της 26ης Νοεμβρίου 2019 προς το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Αυστρία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Τουρκία.
17
Στις 25 Μαΐου 2020, η Επιτροπή επανέλαβε εκ νέου το προαναφερθέν στη σκέψη 15 αίτημα παροχής πληροφοριών της 26ης Νοεμβρίου 2019 προς το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, τον Καναδά και την Τουρκία και, ακολούθως, στις 14 Οκτωβρίου 2020, προς τη Γερμανία και την Τουρκία.
18
Με έγγραφο της 19ης Φεβρουαρίου 2021, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα ότι σκόπευε να εκδώσει απόφαση περί μη αναγνωρίσεώς της ως διεθνούς οργανισμού και την κάλεσε να υποβάλει παρατηρήσεις.
19
Στις 5 και 30 Μαρτίου 2021, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέβαλε γραπτές παρατηρήσεις σε απάντηση του από 19 Φεβρουαρίου 2021 εγγράφου της Επιτροπής που μνημονεύεται στη σκέψη 18 ανωτέρω.
20
Στις 8 Ιουνίου 2021, η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
Δ. Δικαστικές ενέργειες κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P)
21
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 26 Σεπτεμβρίου 2019 και πρωτοκολλήθηκε με τον αριθμό T-645/19, η προσφεύγουσα-ενάγουσα άσκησε προσφυγή-αγωγή με την οποία ζήτησε, αφενός, την ακύρωση του εγγράφου της 18ης Ιουλίου 2019 και, αφετέρου, την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που ισχυριζόταν ότι της προκάλεσε το έγγραφο αυτό.
22
Με διάταξη της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T-645/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:388), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή-αγωγή αυτή ως απαράδεκτη.
23
Επιπλέον, με απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T‑381/15 RENV, EU:T:2020:406), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα της προσφεύγουσας-ενάγουσας για αποκατάσταση των ζημιών που φέρεται ότι προκάλεσε η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015.
24
Στις 19 Νοεμβρίου 2020, η προσφεύγουσα-ενάγουσα άσκησε δύο αιτήσεις αναιρέσεως, οι οποίες πρωτοκολλήθηκαν με τους αριθμούς C-619/20 P και C‑620/20 P, ζητώντας την αναίρεση της διατάξεως και της αποφάσεως που μνημονεύονται, αντιστοίχως, στη σκέψη 22 και στη σκέψη 23 ανωτέρω.
II. Μεταγενέστερα της ασκήσεως της προσφυγής πραγματικά περιστατικά
25
Με απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722), το Δικαστήριο, πρώτον, απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως στην υπόθεση C-619/20 P κατά της διατάξεως που μνημονεύθηκε στη σκέψη 22 ανωτέρω, δεύτερον, αναίρεσε εν μέρει την απόφαση που μνημονεύθηκε στη σκέψη 23 ανωτέρω και, τρίτον, ανέπεμψε την υπόθεση T-381/15 RENV ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί του αιτήματος της προσφεύγουσας-ενάγουσας για αποκατάσταση της υλικής ζημίας που φέρεται να προκλήθηκε από την απόφαση της 8ης Μαΐου 2015.
III. Αιτήματα των διαδίκων
26
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–
να υποχρεώσει την Επιτροπή να της καταβάλει το ποσό των 23671903 ευρώ προς αποκατάσταση της υλικής ζημίας και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
27
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή-αγωγή·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα στα δικαστικά έξοδα.
IV. Σκεπτικό
Α. Επί του παραδεκτού
28
Στο Γενικό Δικαστήριο απόκειται να εξετάσει το νομότυπο της εντολής που παρέσχε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της, πριν εκτιμήσει το παραδεκτό των παραρτημάτων A.24 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής και C.1 του υπομνήματος απαντήσεως, τα οποία η Επιτροπή υποστήριξε ότι ήταν απαράδεκτα.
1.
Επί του νομοτύπου της εντολής που παρέσχε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της
29
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το αρμόδιο όργανο της προσφεύγουσας-ενάγουσας για την προσφυγή ενώπιον δικαστηρίου, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η εντολή της 12ης Αυγούστου 2021 που χορήγησε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.3 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής, δεν παρέπεμπε σε απόφαση της μόνιμης επιτροπής της και, ως εκ τούτου, ήταν αμφίβολη η ύπαρξη της αποφάσεως αυτής.
30
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα αμφισβητεί το βάσιμο των ισχυρισμών της Επιτροπής.
31
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι τα ζητήματα που άπτονται του παραδεκτού της προσφυγής ακυρώσεως είναι δημοσίας τάξεως και εναπόκειται στον ενωσιακό δικαστή να τα εξετάζει ανά πάσα στιγμή, ακόμη και αυτεπαγγέλτως (πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-478/21 P, EU:C:2023:685, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32
Πιο συγκεκριμένα, δυνάμει του άρθρου 19, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο έχει εφαρμογή στο Γενικό Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού αυτού και το άρθρο 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, προκειμένου να μπορούν να προσφύγουν ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, τα νομικά πρόσωπα πλην των κρατών μελών, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, τα συμβαλλόμενα κράτη στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο, της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3), και η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ την οποία αφορά η εν λόγω συμφωνία, πρέπει να εκπροσωπούνται από δικηγόρο έχοντα δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-478/21 P, EU:C:2023:685, σκέψη 91).
33
Επομένως, σε περίπτωση αμφισβητήσεως του νομοτύπου της εντολής που έδωσε διάδικος στον δικηγόρο του, ο διάδικος αυτός οφείλει να αποδείξει ότι η εν λόγω εντολή είναι νομότυπη, όπερ απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει (πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-478/21 P, EU:C:2023:685, σκέψη 93 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
34
Ωστόσο, μολονότι τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης πρέπει να απαιτούν από τον διάδικο να αποδείξει το νομότυπο της εντολής που έχει δώσει στον δικηγόρο του, σε περίπτωση αμφισβήτησής του από τον αντίδικο, η απαίτηση αυτή επιβάλλεται μόνον εφόσον η αμφισβήτηση ερείδεται σε αρκούντως συγκεκριμένες και σαφείς ενδείξεις (απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-478/21 P, EU:C:2023:685, σκέψη 97).
35
Εν προκειμένω, κατά πρώτον, το άρθρο 18, στοιχείο d, του καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας αναφέρει, χωρίς άλλη διευκρίνιση, ότι διαθέτει την αναγκαία ικανότητα δικαίου για την άσκηση των καθηκόντων της και την επίτευξη των σκοπών της, ειδικότερα δε την ικανότητα διαδίκου.
36
Κατά δεύτερον, περιοριζόμενη να υποστηρίξει, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι η εντολή που έδωσε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της δεν παρέπεμπε σε απόφαση της μόνιμης επιτροπής της, η Επιτροπή δεν στήριξε την εκ μέρους της αμφισβήτηση του νομοτύπου της εν λόγω εντολής σε αρκούντως συγκεκριμένες και σαφείς ενδείξεις.
37
Συνεπώς, ο λόγος απαραδέκτου περί μη νομότυπης εντολής που έδωσε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της πρέπει να απορριφθεί.
2.
Επί του παραδεκτού του παραρτήματος Α.24 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής
38
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου του παραρτήματος A.24 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής, καθόσον περιείχε τη γνωμοδότηση της νομικής της υπηρεσίας της 16ης Ιανουαρίου 2015, της οποίας δεν είχε επιτρέψει τη γνωστοποίηση.
39
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα αμφισβητεί το βάσιμο της εν λόγω ενστάσεως απαραδέκτου.
40
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι στο δίκαιο της Ένωσης ισχύει η αρχή της ελεύθερης εκτιμήσεως των αποδείξεων, από την οποία συνάγεται, αφενός, ότι, εφόσον ένα αποδεικτικό στοιχείο έχει κτηθεί νομοτύπως, το παραδεκτό του δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (πρβλ. απόφαση της 26ης Σεπτεμβρίου 2018, Infineon Technologies κατά Επιτροπής, C-99/17 P, EU:C:2018:773, σκέψη 65 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
41
Κατά πάγια νομολογία, θα αντέβαινε στο δημόσιο συμφέρον, το οποίο επιβάλλει να μπορούν τα θεσμικά όργανα να ζητούν τη γνώμη της νομικής τους υπηρεσίας, γνώμη που πρέπει να μπορεί να παρέχεται με πλήρη ανεξαρτησία, να γίνει δεκτό ότι τέτοιου είδους εσωτερικά έγγραφα μπορούν να προσκομιστούν στο πλαίσιο διαφοράς ενώπιον του Δικαστηρίου χωρίς η προσκόμιση να έχει επιτραπεί από το οικείο θεσμικό όργανο ή να έχει διαταχθεί από το Δικαστήριο (πρβλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C-348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψη 136 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
42
Πράγματι, με την άνευ αδείας προσκόμιση μιας τέτοιας νομικής γνώμης, ο προσφεύγων αντιπαραθέτει στο οικείο θεσμικό όργανο, στο πλαίσιο της διαδικασίας που αφορά το κύρος προσβαλλόμενης πράξης, τη γνώμη την οποία παρέσχε η νομική του υπηρεσία κατά το στάδιο της εκπόνησης της πράξης. Πλην όμως, καταρχήν, το να γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων μπορεί να συμπεριλάβει στη δικογραφία νομική γνώμη θεσμικού οργάνου της οποίας τη γνωστοποίηση δεν έχει επιτρέψει το εν λόγω θεσμικό όργανο προσκρούει στις επιταγές περί δίκαιης δίκης και ισοδυναμεί με καταστρατήγηση της διαδικασίας για την αίτηση πρόσβασης σε ένα τέτοιο έγγραφο την οποία θεσπίζει ο κανονισμός 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ης Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (ΕΕ 2001, L 145, σ. 43) (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, Ουγγαρία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C-156/21, EU:C:2022:97, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
43
Ασφαλώς, πρέπει να συνεκτιμηθεί η αρχή της διαφάνειας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, και στο άρθρο 10, παράγραφος 3, ΣΕΕ καθώς και στο άρθρο 15, παράγραφος 1, και στο άρθρο 298, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και εγγυάται, μεταξύ άλλων, μεγαλύτερη νομιμότητα, αποτελεσματικότητα και υπευθυνότητα της διοίκησης έναντι των πολιτών σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Παρέχοντας τη δυνατότητα ανοικτού διαλόγου επί των διάφορων διιστάμενων απόψεων, η διαφάνεια συμβάλλει, επιπλέον, στην αύξηση της εμπιστοσύνης των πολιτών (απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, Ουγγαρία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C-156/21, EU:C:2022:97, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
44
Εντούτοις, μόνον κατ’ εξαίρεση μπορεί η αρχή της διαφάνειας να δικαιολογήσει τη γνωστοποίηση, στο πλαίσιο ένδικης διαδικασίας, εγγράφου θεσμικού οργάνου το οποίο δεν έχει καταστεί προσβάσιμο στο κοινό και περιέχει νομική γνώμη. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η διατήρηση στη δικογραφία εγγράφου το οποίο περιέχει νομική γνώμη θεσμικού οργάνου ουδόλως δικαιολογείται από υπέρτερο δημόσιο συμφέρον όταν, αφενός, η γνώμη δεν αφορά νομοθετική διαδικασία ως προς την οποία επιβάλλεται αυξημένη διαφάνεια και, αφετέρου, το συμφέρον της διατήρησης αυτής συνίσταται αποκλειστικώς στο να δυνηθεί το οικείο κράτος μέλος να επικαλεστεί τη συγκεκριμένη γνώμη στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς. Πράγματι, σε τέτοια περίπτωση, η προσκόμιση μιας τέτοιας γνώμης υπαγορεύεται από το ίδιον συμφέρον του προσφεύγοντος να τεκμηριώσει την επιχειρηματολογία του και όχι από οποιοδήποτε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, όπως είναι η δημοσιοποίηση της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης (πρβλ. απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, Ουγγαρία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C-156/21, EU:C:2022:97, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
45
Κατά πρώτον, εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η μνημονευθείσα στη σκέψη 38 ανωτέρω γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής της 16ης Ιανουαρίου 2015, της οποίας η γνωστοποίηση δεν επετράπη από το θεσμικό αυτό όργανο, δεν αφορά νομοθετική διαδικασία για την οποία επιβάλλεται αυξημένη διαφάνεια.
46
Κατά δεύτερον, απαντώντας στην ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν επικαλέστηκε άλλο συμφέρον πλην της δυνατότητας επικλήσεως της νομικής αυτής γνωμοδοτήσεως στο πλαίσιο της παρούσας διαφοράς, οπότε η προσκόμισή της δεν φαίνεται να υπαγορεύεται από υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, αλλά από τα δικά της συμφέροντα.
47
Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτή η ένσταση απαραδέκτου του παραρτήματος A.24 και να κριθεί απαράδεκτο το εν λόγω παράρτημα.
3.
Επί του παραδεκτού του παραρτήματος C.1 του υπομνήματος απαντήσεως
48
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν δικαιολόγησε την εκπρόθεσμη προσκόμιση της βεβαιώσεως της προέδρου της μόνιμης επιτροπής της, της 13ης Οκτωβρίου 2022, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα C.1 του υπομνήματος απαντήσεως (στο εξής: βεβαίωση της 13ης Οκτωβρίου 2022), τούτο δε κατά παράβαση των επιταγών του άρθρου 85, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
49
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 85, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, οι κύριοι διάδικοι μπορούν προς υποστήριξη της επιχειρηματολογίας τους να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία ή να προτείνουν αποδεικτικά μέσα και με τα υπομνήματα απαντήσεως και ανταπαντήσεως, εφόσον δικαιολογήσουν την καθυστέρηση αυτή.
50
Κατά τη νομολογία, μολονότι, σύμφωνα με τον κανόνα περί προθεσμιών του άρθρου 85 του Κανονισμού Διαδικασίας, οι διάδικοι οφείλουν να αιτιολογούν την καθυστέρηση στην προσκόμιση των αποδεικτικών στοιχείων ή στην πρόταση νέων αποδεικτικών μέσων, εντούτοις στο Γενικό Δικαστήριο απόκειται να ελέγξει το βάσιμο του λόγου της εκπρόθεσμης προσκομίσεως των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων ή προτάσεως αποδεικτικών μέσων και να τα απορρίψει αν η εκπρόθεσμη αυτή προσκόμιση δεν είναι επαρκώς δικαιολογημένη κατά νόμον ή βάσιμη. Η εκπρόθεσμη προσκόμιση ή πρόταση αποδεικτικών στοιχείων από διάδικο μπορεί, μεταξύ άλλων, να δικαιολογηθεί από το γεγονός ότι ο διάδικος αυτός δεν μπορούσε να έχει προηγουμένως στη διάθεσή του τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία ή από το ότι η εκπρόθεσμη προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων από τον αντίδικο δικαιολογεί τη συμπλήρωση της δικογραφίας, ώστε να διασφαλίζεται η τήρηση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως (πρβλ. απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2020, BP κατά FRA, C-669/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:713, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
51
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, στο σημείο 51 του υπομνήματος απαντήσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν δικαιολόγησε την εκπρόθεσμη προσκόμιση της βεβαιώσεως της 13ης Οκτωβρίου 2022 που συνέταξε η πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής της και την οποία επισύναψε στο υπόμνημα αυτό «εφόσον τούτο παρίστατο αναγκαίο».
52
Ασφαλώς, η βεβαίωση της 13ης Οκτωβρίου 2022 συντάχθηκε αφού η υπογράφουσα, πρώην μέλος του γαλλικού διπλωματικού σώματος, η οποία επισημαίνει ότι μετέσχε στην έγκριση, το 1995, του καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας, εξελέγη πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής της στις 29 Ιουνίου 2022 και, ως εκ τούτου, μετά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής, ήτοι στις 18 Αυγούστου 2021.
53
Εντούτοις, στο σημείο 25, πέμπτη περίπτωση, του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής, η προσφεύγουσα-ενάγουσα διευκρινίζει ότι υπέβαλε στην OLAF, καθώς και στο Γενικό Δικαστήριο, δήλωση και ηλεκτρονικό μήνυμα προερχόμενο από την ίδια αυτή διπλωμάτη, αντιστοίχως, της 20ής Μαΐου και της 19ης Σεπτεμβρίου 2014, με την οποία βεβαιωνόταν ότι είχε πράγματι συμμετάσχει στην υπογραφή του καταστατικού της κατά τη σύστασή της.
54
Επιπλέον, στο σημείο 104, πρώτη περίπτωση, του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι προγενέστερες δηλώσεις της ίδιας διπλωμάτη επιβεβαιώνουν ότι όλα τα κράτη που είχαν μετάσχει στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994 είχαν υπογράψει τη συστατική πράξη της, οπότε πρέπει να θεωρηθούν όλα ως ιδρυτικά μέλη της.
55
Συνεπώς, η βεβαίωση της 13ης Οκτωβρίου 2022 συντάχθηκε από την υπογράφουσα, όχι λόγω κάποιου νέου στοιχείου συνδεόμενου με τα νέα της καθήκοντα ως προέδρου της μόνιμης επιτροπής της προσφεύγουσας-ενάγουσας, αλλά λόγω της συμμετοχής της στη σύσταση της τελευταίας το 1994 και το 1995, οπότε δεν περιέχει κάποιο νέο στοιχείο το οποίο η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν γνώριζε προηγουμένως.
56
Εξάλλου, η βεβαίωση της 13ης Οκτωβρίου 2022 δεν συνιστά ανταπόδειξη προσκομισθείσα κατόπιν νέου αποδεικτικού στοιχείου που επισυνάφθηκε από την Επιτροπή στο υπόμνημα αντικρούσεως.
57
Κατά συνέπεια, το παράρτημα C.1 πρέπει να απορριφθεί ως εκπρόθεσμο και, επομένως, ως απαράδεκτο.
Β. Επί των ακυρωτικών αιτημάτων
58
Προς στήριξη των ακυρωτικών αιτημάτων, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει τέσσερις λόγους, οι οποίοι αφορούν, πρώτον, πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο, ιδίως παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, παραβίαση του δεδικασμένου και παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας, δεύτερον, προσβολή του δικαιώματος χρηστής διοικήσεως, ιδίως των υποχρεώσεων αιτιολογήσεως και επιμέλειας, τρίτον, παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου και, τέταρτον, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και άλλες πλάνες περί το δίκαιο.
59
Ειδικότερα, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από τρία σκέλη, εκ των οποίων το πρώτο αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, το δεύτερο από παράβαση της υποχρεώσεως επιμέλειας και το τρίτο από παράβαση της υποχρεώσεως αμεροληψίας.
60
Η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο του ως άνω λόγου ακυρώσεως.
61
Το Γενικό Δικαστήριο θα εξετάσει το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, στη συνέχεια, τον πρώτο, τον τρίτο και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, πριν εξετάσει το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, τα οποία αντλούνται από παράβαση, αντιστοίχως, των υποχρεώσεων επιμέλειας και αμεροληψίας.
1.
Επί του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
62
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη, καθόσον η Επιτροπή δεν ανέφερε ότι αρνήθηκε οποιαδήποτε συνάντηση, συζήτηση ή ανταλλαγή απόψεων μαζί της, παρά τα επανειλημμένα αιτήματά της. Προσάπτει επίσης στην Επιτροπή ότι δεν εξήγησε γιατί τα έγγραφα που είχε στην κατοχή της δεν επέτρεπαν να συναχθεί, με τον απαιτούμενο βαθμό νομικής βεβαιότητας, ότι τα φερόμενα ως κράτη μέλη της είχαν εγκύρως συναινέσει στη σύστασή της ως διεθνούς οργανισμού και ότι δεν προέβαλε στοιχεία δικαιολογούντα την επαναξιολόγηση του καθεστώτος της, ελλείψει μεταβολής της πραγματικής και νομικής καταστάσεώς της.
63
Συναφώς, από το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) προκύπτει ότι το δικαίωμα χρηστής διοικήσεως περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση της διοικήσεως να αιτιολογεί τις αποφάσεις της.
64
Κατά πάγια νομολογία, η επιβαλλόμενη από το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και από το άρθρο 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη αιτιολογία των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στη φύση της επίμαχης πράξεως και πρέπει να εκθέτει με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία τη συλλογιστική του θεσμικού οργάνου που εξέδωσε την πράξη, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο, στο δε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο να ασκήσει τον έλεγχό του. Η απαίτηση αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όλες τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, ιδίως δε το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση των παρατιθέμενων στοιχείων της αιτιολογίας και το συμφέρον που έχουν ενδεχομένως για παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες ή άλλα πρόσωπα τα οποία αφορά η πράξη άμεσα και ατομικά. Η αιτιολογία δεν απαιτείται να παραθέτει εξαντλητικά όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθόσον το ζήτημα αν η αιτιολογία πράξεως πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 296 ΣΛΕΕ και του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται, καθώς και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα (πρβλ. αποφάσεις της 4ης Ιουνίου 2020, Ουγγαρία κατά Επιτροπής, C-456/18 P, EU:C:2020:421, σκέψη 57 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 3ης Μαΐου 2018, Μάλτα κατά Επιτροπής, T-653/16, EU:T:2018:241, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
65
Επιπλέον, έλλειψη αιτιολογίας μπορεί να διαπιστωθεί ακόμη και όταν η επίμαχη απόφαση περιέχει ορισμένα στοιχεία αιτιολογίας. Ειδικότερα, μια αντιφατική ή ακατανόητη αιτιολογία ισοδυναμεί με έλλειψη αιτιολογίας. Το ίδιο ισχύει όταν τα στοιχεία αιτιολογίας της επίμαχης αποφάσεως είναι τόσο αποσπασματικά ώστε να μην παρέχουν καμία δυνατότητα στον αποδέκτη της, στο πλαίσιο της εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, να κατανοήσει τη συλλογιστική του συντάκτη της (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουνίου 2020, Επιτροπή κατά Di Bernardo, C-114/19 P, EU:C:2020:457, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
66
Εν προκειμένω, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αποτελείται από ένα έγγραφο, με ημερομηνία 8 Ιουνίου 2021, το οποίο απηύθυνε η Επιτροπή στην προσφεύγουσα-ενάγουσα, και από ένα παράρτημα είκοσι περίπου σελίδων με τίτλο «Τελική αξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της IMG ενόψει της επιλεξιμότητάς της για έμμεση διαχείριση» (στο εξής: τελική αξιολόγηση), το οποίο συνοδευόταν από δύο παραρτήματα.
67
Κατά πρώτον, με το έγγραφο της 8ης Ιουνίου 2021, η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα ότι, μετά το πέρας της τελικής αξιολόγησης, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν επιλέξιμη για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με βάση τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης ως διεθνής οργανισμός, σύμφωνα με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον προϋπολογισμό της Ένωσης και στα ευρωπαϊκά ταμεία ανάπτυξης.
68
Εξάλλου, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η τελική εκτίμηση και το συμπέρασμά της συνιστούσαν εφαρμογή της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είχε εφαρμογή από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, ημερομηνία που αντιστοιχεί στην ημερομηνία ενάρξεως ισχύος μίας από τις αποφάσεις που ακυρώθηκαν με την εν λόγω απόφαση του Δικαστηρίου.
69
Κατά δεύτερον, από την τελική αξιολόγηση προκύπτει ότι αποτελείται από τέσσερα μέρη, εκ των οποίων το πρώτο αφορά την ευκαιρία που παρέσχε η Επιτροπή στην προσφεύγουσα-ενάγουσα να υποβάλει τις παρατηρήσεις της επί του σχεδίου αποφάσεως, το δεύτερο την αξιολόγηση των παρατηρήσεων της προσφεύγουσας-ενάγουσας, το τρίτο τα σχόλια της προσφεύγουσας-ενάγουσας επί των απαντήσεων των κρατών που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή και το τέταρτο το συμπέρασμα.
70
Πρώτον, στην πρώτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης, η Επιτροπή επισήμανε ότι, με την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), το Δικαστήριο ακύρωσε τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, κυρίως για τον λόγο ότι οι αμφιβολίες της Επιτροπής ως προς το καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού απέρρεαν από τις θέσεις που είχε διατυπώσει μειοψηφία των μελών της, ήτοι πέντε από τα δεκαέξι κράτη, και ότι, ως εκ τούτου, ήταν αναγκαία η πλήρης επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας για την εφαρμογή της αποφάσεως αυτής, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η προσφεύγουσα-ενάγουσα ήταν επιλέξιμη, ως διεθνής οργανισμός, για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης υπό καθεστώς έμμεσης διαχείρισης.
71
Δεύτερον, στην τρίτη και στην τέταρτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης, η Επιτροπή υπενθύμισε τις διαδοχικές διατάξεις της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης που καθορίζουν από τις 16 Δεκεμβρίου 2014 τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας για την εκτέλεση κονδυλίων της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχείρισης από διεθνείς οργανισμούς.
72
Συναφώς, η Επιτροπή έκρινε ότι ο ορισμός της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού» κατά τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο θʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης περί του δικαίου των συνθηκών της 23ης Μαΐου 1969 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 1155, σ. 331, στο εξής: Σύμβαση της Βιέννης), και σύμφωνα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του σχεδίου άρθρων περί ευθύνης των διεθνών οργανισμών, το οποίο εγκρίθηκε από την επιτροπή διεθνούς δικαίου των Ηνωμένων Εθνών κατά την εξηκοστή τρίτη σύνοδό της, το 2011, και υποβλήθηκε στη Γενική Συνέλευση στο πλαίσιο της έκθεσής της σχετικά με τις εργασίες της εν λόγω συνόδου (A/66/10) [Annuaire de la Commission du droit international, 2011, τόμος II(2), στο εξής: σχέδιο άρθρων].
73
Η Επιτροπή συνήγαγε εξ αυτού ότι, για να αξιώσει την προβλεπόμενη από τη νομοθεσία της Ένωσης έμμεση διαχείριση, ένας διεθνής οργανισμός έπρεπε να έχει συσταθεί με διακυβερνητική ή διεθνή συμφωνία, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, στο άρθρο 7, παράγραφος 1, καθώς και στα άρθρα 8 και 11 της Συμβάσεως της Βιέννης.
74
Η Επιτροπή επισήμανε, λοιπόν, ότι, για να αξιώσει την έμμεση διαχείριση υπό το καθεστώς του διεθνούς οργανισμού, η οικεία οντότητα έπρεπε να έχει συσταθεί ως τέτοια βάσει συνθήκης διεπόμενης από το διεθνές δίκαιο και συναφθείσας από δύο τουλάχιστον κράτη, η συναίνεση των οποίων έπρεπε να δίδεται από εκπροσώπους με πληρεξουσιότητα ή σύμφωνα με τις διατυπώσεις που προβλέπει το άρθρο 11 της Συμβάσεως της Βιέννης.
75
Τρίτον, στην πέμπτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης, η Επιτροπή παρέπεμψε στις σκέψεις 94 και 95 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), και συνήγαγε το συμπέρασμα ότι, αν τα κράτη μέλη ενός οργανισμού δηλώσουν ότι δεν έχουν δώσει έγκυρη συγκατάθεση για την προσχώρηση στη συνθήκη ή στην ιδρυτική συμφωνία του οργανισμού, ή δήλωσαν ότι δεν είναι ή δεν είναι πλέον μέλη του, η Επιτροπή δεν διαθέτει νομική βάση επί της οποίας να μπορεί να θεωρήσει, οικεία βουλήσει, ότι η οντότητα αυτή αποτελεί διεθνή οργανισμό κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης.
76
Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή έκρινε ότι, αν ένα μόνον κράτος αναγνώριζε πλήρως τη συμμετοχή του σε διεθνή οργανισμό ή αναγνώριζε ότι είχε συναινέσει να δεσμεύεται από τη ιδρυτική συνθήκη του οργανισμού, οι περιστάσεις αυτές θα ήταν ανεπαρκείς για να μπορέσει να θεωρήσει την οντότητα αυτή ως διεθνή οργανισμό κατ’ εφαρμογήν της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης, δεδομένου ότι η ύπαρξη τέτοιου οργανισμού και διεθνούς συμφωνίας απαιτεί τη συμμετοχή τουλάχιστον δύο κρατών.
77
Τέταρτον, στην έκτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης, σχετικά με τα έγγραφα που έλαβε και εξέτασε η Επιτροπή για την επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η Επιτροπή υπενθύμισε ότι ο ενδιαφερόμενος δεν είχε προσκομίσει κανένα από τα έγγραφα που είχε ζητήσει με τα από 6 Μαΐου και 18 Ιουλίου 2019 έγγραφά της που μνημονεύονται, αντιστοίχως, στη σκέψη 12 και στη σκέψη 14 ανωτέρω, και ότι, στο μέτρο που τα έγγραφα που είχε στη διάθεσή της δεν της παρείχαν τη δυνατότητα να καταλήξει σε συμπέρασμα, με τον απαιτούμενο βαθμό ασφάλειας δικαίου, ότι τα φερόμενα ως μέλη του προσφεύγοντος-ενάγοντος οργανισμού είχαν νομίμως συναινέσει στην ίδρυσή του ως διεθνούς οργανισμού και ήταν μέλη του, είχε απευθύνει σχετικό ερώτημα, τον Νοέμβριο του 2019, στις αρχές των κρατών που μνημονεύονταν στον ιστότοπο της προσφεύγουσας-ενάγουσας και παρουσιάζονταν ως μέλη της.
78
Πέμπτον, στην έβδομη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης (στο εξής: σκέλος Α.7), σχετικά με την προκαταρκτική αξιολόγηση της επιλεξιμότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας προκειμένου να ασκήσει έμμεση διαχείριση ως διεθνής οργανισμός, η Επιτροπή εξέτασε, αφενός, το αν η ίδια είχε πράγματι μετάσχει στη σύσταση της προσφεύγουσας-ενάγουσας και, αφετέρου, τις απαντήσεις των κρατών που ερωτήθηκαν υπό τις περιστάσεις που μνημονεύθηκαν στις σκέψεις 15 έως 17 ανωτέρω.
79
Όσον αφορά, αφενός, το ζήτημα της συμμετοχής της στη σύσταση της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι ούτε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα ούτε η Ένωση στη συνέχεια είχαν συνάψει διεθνή συμφωνία με βάση τις διατάξεις που προέβλεπε αρχικώς το άρθρο 228, παράγραφος 2, ΣΕΚ, με σκοπό την ίδρυση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού και ότι, επομένως, η Ένωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως μέλος ενός τέτοιου οργανισμού. Η Επιτροπή προσέθεσε ότι, ακόμη και αν είχε συνάψει συμφωνία για την ίδρυση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, τέτοια συμφωνία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως διεθνής συμφωνία μόνον αν δύο τουλάχιστον κράτη είχαν προσχωρήσει σε αυτήν.
80
Αφετέρου, όσον αφορά τις απαντήσεις των κρατών τα οποία φέρονται να είναι μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι κανένα από τα κράτη αυτά δεν αναγνώριζε ότι είχε υπογράψει διεθνή ή διακυβερνητική συμφωνία με την οποία να ιδρύεται η προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνής δημόσιος οργανισμός, ότι είχε αποστείλει αντιπροσώπους με εξουσία υπογραφής, εξ ονόματός τους, διεθνούς ή διακυβερνητικής συμφωνίας έχουσας τέτοιο αντικείμενο, ότι είχε εφαρμόσει σχετικές εσωτερικές διαδικασίες για την κύρωση διεθνούς ή διακυβερνητικής συμφωνίας ούτε ότι είχε ιδρύσει την προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνή δημόσιο οργανισμό.
81
Επίσης, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι μόνον η Αυστρία είχε αναγνωρίσει ότι ήταν μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας και ότι η τελευταία, κατά τον χρόνο της συστάσεώς της και βάσει των αρχών του συγκεκριμένου κράτους, αποτελούσε προσωρινό και ανεξάρτητο διεθνές όργανο με περιορισμένη ικανότητα δικαίου, και όχι διεθνή οργανισμό.
82
Εξάλλου, η Επιτροπή θεώρησε ότι, μολονότι ορισμένοι διεθνείς οργανισμοί δεν είχαν ιδρυθεί τυπικώς με συνθήκη, αλλά είχαν αποκτήσει το καθεστώς αυτό στην πράξη, εντούτοις οι οργανισμοί αυτοί αναγνωρίζονταν σαφώς και ευρέως ως τέτοιοι από τα κράτη τα οποία είναι μέλη τους και από διάφορους διεθνείς οργανισμούς, όπερ δεν συνέβαινε στην περίπτωση της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
83
Επιπλέον, η Επιτροπή, ενώ μνημόνευσε ειδικώς τις απαντήσεις του Βελγίου, της Ιταλίας, της Αυστρίας και της Φινλανδίας, εκτίμησε ότι οι δηλώσεις ορισμένων κρατών των οποίων ζητήθηκε η γνώμη, σύμφωνα με τις οποίες επιβεβαίωναν ότι είχαν υπογράψει το έγγραφο της 25ης Νοεμβρίου 1994 σχετικά με την ίδρυση της IMG-IBH (στο εξής: ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994) και ότι είχαν λάβει μέρος στη συνεδρίαση της ίδιας ημερομηνίας, επ’ ευκαιρία της οποίας το εν λόγω έγγραφο είχε εγκριθεί και ότι ήσαν μέλη της επιτροπής διακυβέρνησης της προσφεύγουσας-ενάγουσας, δεν ήσαν ικανές να αποδείξουν ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα ήταν διεθνής οργανισμός συσταθείς με διεθνή συμφωνία.
84
Έκτον, στο δεύτερο και στο τρίτο μέρος της τελικής αξιολόγησης, η Επιτροπή εξέτασε τις αντιρρήσεις που διατύπωσε η προσφεύγουσα-ενάγουσα με το από 30 Μαρτίου 2021 έγγραφό της και εκτίμησε ότι ουδεμία από τις αντιρρήσεις αυτές ήταν ικανή να κλονίσει το προκαταρκτικό συμπέρασμα ότι δεν θεμελιωνόταν η ύπαρξη καθεστώτος διεθνούς οργανισμού και ότι, κατά συνέπεια, δεν ήταν επιλέξιμη να εκτελέσει τα κονδύλια της Ένωσης στο πλαίσιο έμμεσης διαχείρισης ως διεθνής οργανισμός από τις 16 Δεκεμβρίου 2014.
85
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των στοιχείων αυτών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εξέθεσε επαρκώς τις νομικές και πραγματικές εκτιμήσεις επί των οποίων στηριζόταν και οι οποίες μπορούσαν να παράσχουν τη δυνατότητα στην μεν προσφεύγουσα-ενάγουσα να εκτιμήσει τη νομιμότητά της, στο δε Γενικό Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχό του.
86
Κατά τρίτον, η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας-ενάγουσας ότι ορισμένοι από τους λόγους που στηρίζουν την προσβαλλομένη απόφαση δεν είναι αρκούντως ακριβείς δεν δύναται να κλονίσει το συμπέρασμα που εκτίθεται στη σκέψη 85 ανωτέρω.
87
Πρώτον, όσον αφορά την έλλειψη μνείας, στην προσβαλλόμενη απόφαση, περί του ότι η Επιτροπή αρνήθηκε οποιαδήποτε συνάντηση, συζήτηση ή ανταλλαγή απόψεων με την προσφεύγουσα-ενάγουσα, παρά τα επανειλημμένα αιτήματά της, η στάση αυτή, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένη, δεν ασκεί επιρροή προκειμένου να κριθεί εάν η εν λόγω απόφαση είναι επαρκώς αιτιολογημένη.
88
Πράγματι, η μνεία τυχόν αλληλογραφίας μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας-ενάγουσας πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως αφορά τη διαδικασία εκδόσεως της αποφάσεως αυτής και όχι το βάσιμό της. Επομένως, δεδομένου ότι η επισήμανση αυτή δεν ασκεί επιρροή σε σχέση με τους πραγματικούς και νομικούς λόγους στους οποίους στηρίζεται το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η Επιτροπή με την προσβαλλόμενη απόφαση, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί βασίμως να της προσάψει μομφή περί ανεπαρκούς αιτιολογίας λόγω της σιωπής της ως προς το σημείο τούτο.
89
Δεύτερον, όσον αφορά τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας σχετικά με το ότι η Επιτροπή δεν εξήγησε τους λόγους για τους οποίους τα έγγραφα που είχε στην κατοχή της ήσαν ανεπαρκή για να καθοριστεί αν είχε το καθεστώς διεθνούς οργανισμού, από την προσβαλλόμενη απόφαση, και ειδικότερα από την έκτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολόγησης, προκύπτει ότι η Επιτροπή έκρινε ότι τα έγγραφα αυτά, τα οποία απαρίθμησε στην υποσημείωση 23 της εν λόγω αξιολόγησης, δεν παρουσίαζαν, κατά την άποψή της, τον απαιτούμενο βαθμό ασφάλειας δικαίου, όπερ συνιστά σύντομη μεν, πλην επαρκή αιτιολογία.
90
Τρίτον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας-ενάγουσας ότι η Επιτροπή δεν προέβαλε στοιχεία δικαιολογούντα την επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας ελλείψει μεταβολής της πραγματικής και νομικής καταστάσεώς της, από την προσβαλλόμενη απόφαση, και ειδικότερα από την πρώτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολογήσεως, προκύπτει ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η επαναξιολόγηση αυτή ήταν αναγκαία για την εκτέλεση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78).
91
Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί ανεπαρκούς αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
2.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως που αφορά πλείονα νομικά σφάλματα, ιδίως παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, παραβίαση του δεδικασμένου και παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας
92
Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως περιλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, τρία σκέλη, τα οποία αφορούν, πρώτον, παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ και παραβίαση του δεδικασμένου της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεύτερον, παράβαση της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης και των κατευθυντήριων γραμμών της Επιτροπής, της 7ης Ιανουαρίου 2015, σχετικά με την αξιολόγηση του καθεστώτος των διεθνών οργανισμών και τη δυνατότητα εξομοιώσεως μη κερδοσκοπικών οργανισμών με διεθνείς οργανισμούς (στο εξής: κατευθυντήριες γραμμές), καθώς και διάφορες αρχές, ιδίως την αρχή της μη αναδρομικότητας, και, τρίτον, παραβίαση της αρχής της ισότητας.
α)
Επί του πρώτου σκέλους που αφορά παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ και παραβίαση του δεδικασμένου της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P)
93
Το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως αποτελείται από δύο αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αντλείται από παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ και η δεύτερη από παραβίαση του δεδικασμένου.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί παραβάσεως του άρθρου 266 ΣΛΕΕ
94
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 266 ΣΛΕΕ υποχρεώνει το θεσμικό όργανο που εξέδωσε την ακυρωθείσα πράξη να εκδώσει νέα πράξη με αναδρομική ισχύ μόνον αν το εν λόγω θεσμικό όργανο έχει δέσμια αρμοδιότητα, όπερ επιβεβαίωσε το Δικαστήριο στη σκέψη 113 της αποφάσεως της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722). Επομένως, κατόπιν της ακυρώσεως των αποφάσεων με την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), η Επιτροπή δεν μπορούσε, κατά την προσφεύγουσα-ενάγουσα, να επανεξετάσει νομίμως εκ των υστέρων το αναγνωριζόμενο σε αυτήν καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού.
95
Κατά πάγια νομολογία, από το άρθρο 266 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι το θεσμικό όργανο που εξέδωσε την ακυρωθείσα πράξη έχει την υποχρέωση να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της απόφασης με την οποία ακυρώθηκε η πράξη αυτή και, προκειμένου να συμμορφωθεί με μια τέτοια απόφαση και να την εκτελέσει πλήρως, το οικείο όργανο ή οργανισμός υποχρεούται να σεβαστεί όχι μόνο το διατακτικό της απόφασης, αλλά και το σκεπτικό που συνιστά το αναγκαίο του στήριγμα, υπό την έννοια ότι είναι απαραίτητο για να προσδιοριστεί η ακριβής έννοια του ζητήματος που κρίθηκε με το διατακτικό (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 101 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
96
Ωστόσο, δεδομένου ότι το άρθρο 266 ΣΛΕΕ δεν προσδιορίζει τη φύση των μέτρων που πρέπει να λάβει ο συντάκτης της ακυρωθείσας πράξης προκειμένου να συμμορφωθεί με την υποχρέωση που μνημονεύθηκε στη σκέψη 95 ανωτέρω, απόκειται στον συντάκτη της να προσδιορίσει τα μέτρα αυτά, διαθέτει δε ο συντάκτης της πράξης, κατά την επιλογή των μέτρων αυτών, ευρεία εξουσία εκτιμήσεως, εξυπακουομένου ότι συμμορφώνεται προς το διατακτικό της αποφάσεως με την οποία ακυρώθηκε η πράξη και προς το σκεπτικό που αποτελεί το αναγκαίο έρεισμά του (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
97
Ειδικότερα, από τη νομολογία προκύπτει ότι ένα μέτρο που λαμβάνεται προς εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως με την οποία ακυρώνεται μια πράξη μπορεί, κατ’ εξαίρεση, να έχει αναδρομικό χαρακτήρα όταν το απαιτεί ο επιδιωκόμενος σκοπός, δηλαδή όταν η αναδρομική απόφαση σκοπεί στην ικανοποίηση τουλάχιστον ενός σκοπού γενικού συμφέροντος και εφόσον η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων γίνεται δεόντως σεβαστή (πρβλ. απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2016, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής, C-514/14 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:55, σκέψη 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
98
Επομένως, απόφαση με αναδρομική ισχύ που ελήφθη σε εκτέλεση ακυρωτικής δικαστικής αποφάσεως και έχει ως σκοπό να θεραπεύσει την έλλειψη νομιμότητας που επικρίθηκε με την απόφαση αυτή σκοπεί στην ικανοποίηση ενός σκοπού γενικού συμφέροντος, ήτοι του σεβασμού από τη διοίκηση της νομιμότητας και του δεδικασμένου (πρβλ. απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2014, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής, T-471/11, EU:T:2014:739, σκέψη 106).
99
Πράγματι, από τη νομολογία προκύπτει ότι η ακύρωση πράξεως από τον δικαστή της Ένωσης έχει ως αποτέλεσμα την αναδρομική εξαφάνιση της πράξεως αυτής από την έννομη τάξη και ότι, όταν η ακυρωθείσα πράξη έχει ήδη εκτελεσθεί, η εξάλειψη των αποτελεσμάτων της επιβάλλει την επαναφορά της έννομης καταστάσεως στην οποία βρισκόταν ο προσφεύγων πριν από την έκδοση της πράξεως αυτής (πρβλ. απόφαση της 21ης Σεπτεμβρίου 2022, Casanova κατά ΕΤΕπ, T-266/21, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:566, σκέψη 85 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
100
Επιπλέον, έχει επίσης κριθεί ότι, μολονότι μια δικαστική απόφαση έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση πράξεως αναδρομικώς, δεν υποχρεώνει τη διοίκηση να εκδώσει νέα απόφαση της οποίας η ουσία θα ήταν διαφορετική από εκείνη που αφορούσε την ακυρωθείσα απόφαση, υπό την προϋπόθεση ότι η νέα αυτή απόφαση και η διαδικασία με την οποία εκδόθηκε δεν πάσχουν τα ίδια ελαττώματα με εκείνα που είχαν οδηγήσει στην ακύρωση της πρώτης αποφάσεως ή νέα ελαττώματα (πρβλ. απόφαση της 8ης Ιουνίου 2022, Darment κατά Επιτροπής, T-92/21, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:341, σκέψη 49).
101
Εν προκειμένω, από τις σκέψεις 57 έως 59, 61 και 88 έως 90 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), προκύπτει ότι η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να διασφαλίζει ότι οι οντότητες στις οποίες έχει αναθέσει ή προτίθεται να αναθέσει καθήκοντα εκτέλεσης του προϋπολογισμού, δυνάμει των διατάξεων της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης σχετικά με την έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης από διεθνείς οργανισμούς, είναι πράγματι διεθνείς οργανισμοί κατά την έννοια των ως άνω διατάξεων. Εξάλλου, σε περίπτωση αμφιβολιών ως προς το ζήτημα αυτό, το θεσμικό όργανο οφείλει να άρει τυχόν αμφιβολίες καθώς και να συγκεντρώσει όλα τα αναγκαία στοιχεία ώστε να δικαιολογήσει την απόφασή του τόσο από νομικής απόψεως όσο και από απόψεως πραγματικών περιστατικών, λαμβανομένων υπόψη των εννόμων συνεπειών της απόφασης αυτής επί της οικείας οντότητας (απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 111).
102
Επιπλέον, από τις σκέψεις 92 έως 97 και 104 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), των οποίων το περιεχόμενο υπομνήσθηκε στις σκέψεις 22 και 23 της διατάξεως της 9ης Ιουνίου 2020, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P-INT, EU:C:2020:507), προκύπτει ότι οι αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 δεν δικαιολογούνταν τόσο από νομικής όσο και από πραγματικής απόψεως (απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 112).
103
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω εκτιμήσεων και διαπιστώσεων, οι οποίες αποτελούν το έρεισμα του διατακτικού της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να αναγνωρίσει, αναδρομικώς, το καθεστώς διεθνούς οργανισμού το οποίο διεκδικεί η προσφεύγουσα-ενάγουσα, αλλά μπορούσε να συμμορφωθεί προς την υποχρέωση εκτέλεσης της εν λόγω αποφάσεως που υπείχε λαμβάνοντας διαδικαστικά μέτρα προκειμένου να θεραπεύσει τη διαπιστωθείσα από το Δικαστήριο πλημμέλεια και, δυνητικά, να εκδώσει νέα πράξη, προοριζόμενη να αντικαταστήσει τις ακυρωθείσες από το Δικαστήριο αποφάσεις, μετά τη συγκέντρωση των στοιχείων που έκρινε ότι ήταν αναγκαία για να στηρίξει από νομική και πραγματική άποψη τη νέα αυτή πράξη (απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 113).
104
Επομένως, από το σκεπτικό της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), της οποίας την έννοια και το περιεχόμενο υπενθύμισε το Δικαστήριο με τη διάταξη της 9ης Ιουνίου 2020, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P-INT, EU:C:2020:507), προκύπτει ότι δεν είχε απαγορευτεί στην Επιτροπή, κατόπιν της αποφάσεως αυτής, να προβεί, σε επόμενο χρόνο, σε νέα αξιολόγηση της ιδιότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των κρίσιμων πραγματικών και νομικών στοιχείων (απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 142).
105
Κατά συνέπεια, προβαίνοντας σε αναδρομική επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), η Επιτροπή δεν παρέβη το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, οπότε η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως που αφορά παραβίαση του δεδικασμένου
106
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα θεωρεί ότι το δεδικασμένο, το οποίο καλύπτει τις σκέψεις 94 και 104 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), απέκλειε την επαναξιολόγηση του καθεστώτος της για το παρελθόν.
107
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, το δεδικασμένο δεν καλύπτει μόνον το διατακτικό της οικείας δικαστικής αποφάσεως, αλλά εκτείνεται και στο σκεπτικό της, το οποίο αποτελεί το αναγκαίο υπόβαθρο του διατακτικού της και συνιστά ως εκ τούτου αναπόσπαστο μέρος αυτού (πρβλ. απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2020, Alfamicro κατά Επιτροπής, C-623/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:734, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
108
Επιπλέον, το δεδικασμένο καλύπτει μόνον τα πραγματικά και νομικά ζητήματα τα οποία επιλύθηκαν πράγματι ή κατ’ ανάγκην με δικαστική απόφαση (πρβλ. απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2020, Alfamicro κατά Επιτροπής, C-623/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:734, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
109
Όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 102 ανωτέρω, από τις σκέψεις 92 έως 97 και 104 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), προκύπτει ότι οι αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 δεν ήταν δικαιολογημένες με βάση νομικά και πραγματικά στοιχεία, οπότε ακυρώθηκαν από το Δικαστήριο.
110
Ειδικότερα, στις σκέψεις 92 έως 97 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), το Δικαστήριο δέχθηκε τους λόγους των δύο αιτήσεων αναιρέσεως με τους οποίους η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσήψε στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο ούτε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως επικαλούμενη προς δικαιολόγηση των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 την ύπαρξη ορισμένων αμφιβολιών ως προς την ιδιότητά της ως διεθνούς οργανισμού κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης.
111
Πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το Γενικό Δικαστήριο είχε υποπέσει σε πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον περιορίστηκε να διαπιστώσει ότι τα επιχειρήματα και τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε προσκομίσει η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αναιρούσαν τις αμφιβολίες της Επιτροπής ως προς την ιδιότητά της ως διεθνούς οργανισμού και καθόσον παρέλειψε να ελέγξει τη νομιμότητα των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 υπό το πρίσμα της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού» κατά τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης.
112
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι κανένα από τα τρία στοιχεία στα οποία στηρίχθηκε η Επιτροπή για να εκδώσει τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 δεν μπορούσε νομίμως να θεμελιώσει αμφιβολίες ως προς την ιδιότητα της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού.
113
Σύμφωνα με τα τρία αυτά στοιχεία, πρώτον, πέντε κράτη μέλη της Ένωσης, τα οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα παρουσίαζε ως μέλη της, δεν θεωρούσαν τα ίδια ότι ήσαν μέλη της, δεύτερον, ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) είχε επισημάνει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποτελούσε ειδικό οργανισμό του ΟΗΕ και, τρίτον, υπήρχαν αβεβαιότητες ως προς τις εξουσίες των προσώπων που είχαν εκπροσωπήσει ορισμένα κράτη που ήσαν παρόντα κατά την υπογραφή της ιδρυτικής πράξεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
114
Το Δικαστήριο, λοιπόν, διαπίστωσε ότι τα τρία αυτά στοιχεία αφορούσαν μόνον πέντε κράτη τα οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα παρουσίασε ως μέλη της ή ως ανήκοντα στα μέλη της, καθώς και τις εξουσίες των προσώπων που εκπροσώπησαν τα κράτη αυτά κατά την υπογραφή της ιδρυτικής της πράξεως, και όχι το σύνολο των κρατών μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας ή το δικό της νομικό καθεστώς.
115
Ειδικότερα, στη σκέψη 94 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), το Δικαστήριο έκρινε τα εξής:
«Πράγματι, όσον αφορά το πρώτο από τα στοιχεία αυτά, το οποίο αφορά το κατά πόσον ορισμένα κράτη που παρουσιάστηκαν ως μέλη της IMG ήταν όντως μέλη της, από τις ίδιες τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι αμφιβολίες της Επιτροπής ως προς το θέμα αυτό αφορούσαν μόνον “ορισμένα” από τα μέλη της IMG και, ακριβέστερα, πέντε από το σύνολο των δεκαέξι μελών. Πλην όμως, τέτοιες αμφιβολίες, ακόμη και αν θεωρηθούν βάσιμες, δεν έχουν ως συνέπεια, βάσει του διεθνούς δικαίου, να στερηθεί η οντότητα της οποίας τα κράτη αυτά δεν είναι –ή δεν είναι πλέον– μέλη την ιδιότητα του “διεθνούς οργανισμού”, και τούτο κατά μείζονα λόγο καθόσον, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, τα εν λόγω κράτη αποτελούν ένα μάλλον μικρό μέρος της εν λόγω οντότητας.»
116
Τέλος, το Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 98 έως 106 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), πρώτον, ότι η διαπίστωση περί πλάνης περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο συνεπαγόταν την αναίρεση στο σύνολό τους των αποφάσεων της 2ας Φεβρουαρίου 2017, International Management Group κατά Επιτροπής (T-29/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:56), και της 2ας Φεβρουαρίου 2017, IMG κατά Επιτροπής (T-381/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:57), δεύτερον, ότι οι δύο διαφορές ήσαν ώριμες προς εκδίκαση καθόσον η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητούσε την ακύρωση των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, τρίτον, ότι οι δύο αυτές αποφάσεις δεν ήσαν σύννομες όπως ακριβώς και οι προαναφερθείσες δικαστικές αποφάσεις, οπότε έπρεπε και αυτές να ακυρωθούν στο σύνολό τους και, τέταρτον, ότι το αίτημα αποκαταστάσεως των ζημιών που προκάλεσε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 δεν ήταν, αντιθέτως, ώριμο προς εκδίκαση και, ως εκ τούτου, έπρεπε να αναπεμφθεί στο Γενικό Δικαστήριο.
117
Ως εκ τούτου, στη σκέψη 104 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), το Δικαστήριο έκρινε τα εξής:
«Εν προκειμένω, το Δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί οριστικά επί των δύο προσφυγών ακυρώσεως που είναι ώριμες προς εκδίκαση. Πράγματι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 92 έως 96 της παρούσας αποφάσεως, οι επίδικες αποφάσεις δεν είναι σύννομες, στο μέτρο που τα στοιχεία τα οποία επικαλείται η Επιτροπή προς στήριξη αυτών δεν είναι ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ιδιότητα της IMG ως διεθνούς οργανισμού κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας του 2002 και του 2012. Ως εκ τούτου, οι εν λόγω αποφάσεις πρέπει να ακυρωθούν στο σύνολό τους.»
118
Κατά πρώτον, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το σκεπτικό που παρατίθεται στις σκέψεις 94 και 104 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεν μπορεί να ερμηνευθεί ανεξάρτητα από τις σκέψεις 92 έως 96 της ίδιας αποφάσεως, στις οποίες παραπέμπει η σκέψη 104 της εν λόγω αποφάσεως και οι οποίες αποτελούν το αναγκαίο έρεισμα του διατακτικού με το οποίο το Δικαστήριο ακύρωσε τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015. Επομένως, το δεδικασμένο που απορρέει, μεταξύ άλλων, από τη σκέψη 94 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), εκτείνεται και στη σκέψη 104 της αποφάσεως αυτής.
119
Κατά δεύτερον, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως αυτή συνοψίζεται στις σκέψεις 66 έως 84 ανωτέρω, δεν προκύπτει ότι η απόφαση αυτή στηρίζεται σε κάποιο από τα τρία στοιχεία που δημιούργησαν τις αμφιβολίες της Επιτροπής και την οδήγησαν στην έκδοση των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
120
Επομένως, δεδομένου ότι η Επιτροπή στήριξε την προσβαλλόμενη απόφαση σε αιτιολογία διακριτή από εκείνη επί της οποίας στηρίζονταν οι αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, την οποία το Δικαστήριο έκρινε παράνομη με την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), κακώς η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει το δεδικασμένο που απορρέει, μεταξύ άλλων, από τις σκέψεις 94 και 104 της αποφάσεως αυτής. Ως εκ τούτου, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη, όπως και το πρώτο σκέλος του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως στο σύνολό του.
β)
Επί του δευτέρου σκέλους περί παραβιάσεως της αρχής της καλής πίστεως, της αρχής «nemo auditur propriam turpitudinem allegans» και της αρχής της μη αναδρομικότητας
121
Το σκέλος αυτό αποτελείται από δύο αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και της αρχής «nemo auditur propriam turpitudinem allegans» (στο εξής: αρχή nemo auditur) και η δεύτερη παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης.
122
Το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει, κατ’ αρχάς, τη δεύτερη αιτίαση, με την οποία προβάλλεται παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης, και στη συνέχεια την πρώτη αιτίαση.
1) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί παραβιάσεως της αρχής της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης
123
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει την αρχή της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης, δεδομένου ότι τίποτε δεν δικαιολογεί την αναδρομική επαναξιολόγηση του καθεστώτος της. Επιπλέον, προβάλλει ότι η αναδρομικότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν δικαιολογείται από τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, αλλά από νέα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αναλύονται υπό το πρίσμα νέων κανονιστικών ρυθμίσεων.
124
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία, η θεμελιώδης επιταγή της ασφάλειας δικαίου, στις διάφορες εκφάνσεις της, σκοπεί στη διασφάλιση της προβλεψιμότητας των καταστάσεων και των εννόμων σχέσεων που διέπονται από το δίκαιο της Ένωσης. Η αρχή της ασφάλειας δικαίου αποκλείει, μεταξύ άλλων, την έναρξη ισχύος πράξεως της Ένωσης ορισθείσα σε ημερομηνία προγενέστερη της δημοσιεύσεώς της (πρβλ. απόφαση της 9ης Μαρτίου 2023, Galeote και Watson κατά Κοινοβουλίου, C-715/21 P και C-716/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:190, σκέψη 113 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
125
Εντούτοις, όπως προκύπτει από τη νομολογία που παρατίθεται στις σκέψεις 97 έως 99 ανωτέρω, μέτρο που λαμβάνεται προς εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως με την οποία ακυρώνεται μια πράξη μπορεί, κατ’ εξαίρεση, να έχει αναδρομικό χαρακτήρα, αφενός, όταν το απαιτεί ο επιδιωκόμενος σκοπός, δηλαδή όταν η απόφαση με αναδρομική ισχύ σκοπεί στην ικανοποίηση τουλάχιστον ενός σκοπού γενικού συμφέροντος, και, αφετέρου, όταν γίνεται δεόντως σεβαστή η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των ενδιαφερομένων.
126
Επομένως, πρέπει να εξακριβωθεί αν πληρούνται εν προκειμένω οι δύο προϋποθέσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 125 ανωτέρω.
127
Κατά πρώτον, όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση σχετικά με την επίτευξη σκοπού γενικού συμφέροντος, από τη νομολογία που παρατίθεται στις σκέψεις 98 και 99 ανωτέρω προκύπτει ότι απόφαση με αναδρομική ισχύ που εκδόθηκε σε εκτέλεση ακυρωτικής δικαστικής αποφάσεως και έχει ως αντικείμενο τη θεραπεία της ελλείψεως νομιμότητας που επικρίθηκε με την απόφαση αυτή σκοπεί στην ικανοποίηση σκοπού γενικού συμφέροντος, εφόσον η ακύρωση πράξεως από τον δικαστή της Ένωσης επιβάλλει στον εκδότη της να καλύψει το νομικό κενό που προκλήθηκε από την ακύρωση της εν λόγω πράξεως και να αποκαταστήσει τη νομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο προσφεύγων πριν από την έκδοση της πράξεως αυτής (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2014, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής, T-471/11, EU:T:2014:739, σκέψη 106).
128
Εν προκειμένω, από την εξέταση του πρώτου σκέλους του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, ιδίως από τη σκέψη 103 ανωτέρω, προκύπτει ότι η Επιτροπή μπορούσε να συμμορφωθεί προς την υποχρέωσή της να εκτελέσει την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), λαμβάνοντας διαδικαστικά μέτρα προκειμένου να θεραπεύσει τη διαπιστωθείσα από το Δικαστήριο πλημμέλεια και, ενδεχομένως, να εκδώσει νέα πράξη, προς αντικατάσταση των ακυρωθεισών από το Δικαστήριο αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, μετά τη λήψη των στοιχείων που έκρινε αναγκαία για τη νομική και πραγματική θεμελίωση της νέας αυτής πράξεως.
129
Επομένως, εφόσον η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση προκειμένου να θεραπεύσει την έλλειψη νομιμότητας των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 και να αποφύγει την ύπαρξη νομικού κενού κατόπιν της ακυρώσεώς τους από το Δικαστήριο, περιήλθε στην εξαιρετική κατάσταση στην οποία μπορούσε να προσδώσει στην προσβαλλόμενη απόφαση αναδρομικότητα.
130
Επιπλέον, η αναδρομικότητα αυτή ήταν κατά μείζονα λόγο αναγκαία καθόσον, όπως προκύπτει από τη σκέψη 23 της διατάξεως της 9ης Ιουνίου 2020, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P-INT, EU:C:2020:507), το Δικαστήριο, στην απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεν είχε αποφανθεί σε καμία περίπτωση επί του ζητήματος αν, βάσει αναλύσεως μη ενέχουσας πλάνη περί το δίκαιο και του συνόλου των κρίσιμων στοιχείων, έπρεπε να συνεκτιμηθεί ή, αντιθέτως, να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να είχε η προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού κατά την έκδοση των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
131
Επομένως, η μη αναδρομικότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως άφησε να πλανάται η αμφιβολία ως προς τη δυνατότητα της προσφεύγουσας-ενάγουσας να διεκδικήσει, κατά το διάστημα μεταξύ της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της ημερομηνίας εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, το καθεστώς του διεθνούς οργανισμού που επιτρέπει, σύμφωνα με τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης, την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης υπό καθεστώς έμμεσης διαχείρισης.
132
Από τις σκέψεις 57 έως 59, 61 και 88 έως 90 της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), καθώς και από τη σκέψη 111 της αποφάσεως της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722), προκύπτει σαφώς ότι η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να διασφαλίζει ότι οι οντότητες στις οποίες έχει αναθέσει ή προτίθεται να αναθέσει καθήκοντα εκτελέσεως του προϋπολογισμού, δυνάμει της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης σχετικά με την έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης από διεθνείς οργανισμούς, διαθέτουν την ιδιότητα αυτή κατά την έννοια της εν λόγω νομοθεσίας.
133
Πράγματι, λαμβανομένων υπόψη των καθηκόντων και της ευθύνης που ανατίθενται στην Επιτροπή με βάση το άρθρο 310, παράγραφος 5, και το άρθρο 317, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς και τη δημοσιονομική νομοθεσία, όσον αφορά την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης, το θεσμικό αυτό όργανο είναι αρμόδιο να μεριμνά για την τήρηση της αρχής της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης. Επομένως, στην περίπτωση που η Επιτροπή επιλέγει να θέσει σε εφαρμογή μέθοδο εκτέλεσης του προϋπολογισμού που απαιτεί τη συμμετοχή τρίτου, οφείλει, σε κάθε περίπτωση, κατά τη θέση σε εφαρμογή και στη συνέχεια καθ’ όλη τη διάρκεια της εκτέλεσης των οικείων δημοσιονομικών καθηκόντων, να μεριμνά για την τήρηση των ισχυουσών προϋποθέσεων και δη εκείνων που διέπουν τη χορήγηση των αντίστοιχων κεφαλαίων και την μετέπειτα χρήση τους (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 151 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
134
Κατά συνέπεια, η αποσαφήνιση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας και η υποχρέωση θεραπείας της ελλείψεως νομιμότητας των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 συνιστούσαν σκοπούς γενικού συμφέροντος που παρείχαν στην Επιτροπή τη δυνατότητα να εκδώσει νέα απόφαση με αναδρομική ισχύ ανατρέχουσα στην απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και, επομένως, πληρούται η πρώτη από τις προϋποθέσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 125 ανωτέρω.
135
Κατά δεύτερον, όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση περί σεβασμού της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η διαπίστωση της παραβιάσεως της αρχής αυτής προϋποθέτει ότι έχουν δοθεί από τις αρμόδιες αρχές της Ένωσης στον ενδιαφερόμενο συγκεκριμένες, ανεπιφύλακτες και συγκλίνουσες διαβεβαιώσεις, προερχόμενες από αρμόδιες και αξιόπιστες πηγές (πρβλ. διάταξη της 2ας Ιουνίου 2022, Arnautu κατά Κοινοβουλίου, C-573/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:448, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
136
Στο πλαίσιο αυτό, απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξακριβώσει αν οι πράξεις μιας διοικητικής αρχής δημιούργησαν, σε έναν συνετό και ενημερωμένο ενδιαφερόμενο, εύλογη εμπιστοσύνη και, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, να διαπιστώσει τον δικαιολογημένο χαρακτήρα της εμπιστοσύνης αυτής (πρβλ. διάταξη της 2ας Ιουνίου 2022, Arnautu κατά Κοινοβουλίου, C-573/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:448, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
137
Ωστόσο, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι, κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Δεκεμβρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), η Επιτροπή παρέσχε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα συγκεκριμένες, ανεπιφύλακτες και συγκλίνουσες διαβεβαιώσεις όσον αφορά την έκδοση αποφάσεως περί αναδρομικής αναγνωρίσεως σε αυτήν του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού από τις 16 Δεκεμβρίου 2014.
138
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι εκδόθηκε κατά παραβίαση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης και, εφόσον πληρούνται οι δύο προϋποθέσεις που υπομνήσθηκαν στη σκέψη 125 ανωτέρω, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβίασε την αρχή της μη αναδρομικότητας.
139
Κατά τρίτον, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η αναδρομικότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως δικαιολογείται όχι από τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, αλλά από νέα πραγματικά περιστατικά, αναλυόμενα υπό το πρίσμα νέων κανονιστικών ρυθμίσεων, είναι αληθές ότι η επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας δρομολογήθηκε επισήμως από την Επιτροπή μετά την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78) και ότι οι απαντήσεις των ερωτηθέντων κρατών στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής είναι επομένως μεταγενέστερες των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
140
Συναφώς, από τη νομολογία προκύπτει ότι, κατά την έκδοση αποφάσεως αναδρομικού χαρακτήρα, η τήρηση των αρχών που διέπουν τη διαχρονική εφαρμογή του δικαίου καθώς και οι απαιτήσεις σχετικά με τις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης επιβάλλουν την εφαρμογή των ουσιαστικών κανόνων που ίσχυαν κατά τον χρόνο των επίμαχων πραγματικών περιστατικών, ακόμη και αν οι κανόνες αυτοί δεν ίσχυαν πλέον κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω αποφάσεως (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουνίου 2016, Επιτροπή κατά McBride κ.λπ., C-361/14 P, EU:C:2016:434, σκέψη 40 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
141
Ειδικότερα, στο πλαίσιο διαδικασίας αντικαταστάσεως ακυρωθείσας πράξεως, το οικείο θεσμικό όργανο πρέπει να ανατρέξει στον χρόνο κατά τον οποίο εξέδωσε την εν λόγω ακυρωθείσα πράξη προκειμένου να εκδώσει την πράξη που την αντικατέστησε, υπό την επιφύλαξη της δυνατότητας να επικαλεστεί, με τη νέα του απόφαση, άλλους λόγους πλην εκείνων επί των οποίων είχε στηρίξει την πρώτη του απόφαση (πρβλ. απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2014, Éditions Odile Jacob κατά Επιτροπής, T-471/11, EU:T:2014:739, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
142
Επομένως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα βασίμως υποστηρίζει ότι η αρχή της μη αναδρομικότητας, η οποία αποτελεί μία από τις συνιστώσες της αρχής της ασφάλειας δικαίου, εμποδίζει το εν λόγω θεσμικό όργανο, όταν προβαίνει στην εκτέλεση ακυρωτικής δικαστικής αποφάσεως, να εκδώσει αναδρομική απόφαση στηριζόμενο σε πραγματικά περιστατικά που δεν ασκούσαν επιρροή υπό το πρίσμα του χρονικού πεδίου εφαρμογής της αποφάσεως αυτής ή σε ουσιαστικούς κανόνες που δεν ίσχυαν κατά την περίοδο την οποία αφορά η εν λόγω απόφαση.
143
Εν προκειμένω όμως η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποδεικνύει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι έχει αναδρομική ισχύ, στηρίζεται σε ουσιαστικούς κανόνες που δεν ίσχυαν κατά την περίοδο την οποία αφορά η απόφαση αυτή ή σε πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
144
Αφενός, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε στις διατάξεις της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης που ίσχυαν για την προσφεύγουσα-ενάγουσα στις 16 Δεκεμβρίου 2014 και, στη συνέχεια, στις διατάξεις της ίδιας νομοθεσίας που ίσχυαν μετά την ημερομηνία αυτή.
145
Συγκεκριμένα, από την τρίτη υποενότητα του πρώτου μέρους της τελικής αξιολογήσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή εφάρμοσε, για την περίοδο από τις 16 Δεκεμβρίου 2014 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2015, το άρθρο 58 του κανονισμού 966/2012 και το άρθρο 43 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 1268/2012 της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους κανόνες εφαρμογής του κανονισμού αριθ. 966/2012, για τη χρονική περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2016 έως την 1η Αυγούστου 2018, τους ίδιους κανονισμούς όπως τροποποιήθηκαν, αντιστοίχως με τον κανονισμό (ΕΕ, Ευρατόμ) 2015/1929 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Οκτωβρίου 2015 (ΕΕ 2015, L 286, σ. 1), και τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό (ΕΕ) 2015/2462 της Επιτροπής, της 30ής Οκτωβρίου 2015 (ΕΕ 2015, L 342, σ. 7) και, για την περίοδο από 2 Αυγούστου 2018, τα άρθρα 62 και 156 του κανονισμού 2018/1046 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 18ης Ιουλίου 2018, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης, την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1296/2013, (ΕΕ) αριθ. 1301/2013, (ΕΕ) αριθ. 1303/2013, (ΕΕ) αριθ. 1304/2013, (ΕΕ) αριθ. 1309/2013, (ΕΕ) αριθ. 1316/2013, (ΕΕ) αριθ. 223/2014, (ΕΕ) αριθ. 283/2014 και της απόφασης αριθ. 541/2014/ΕΕ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) αριθ. 966/2012 (ΕΕ 2018, L 193, σ. 1).
146
Αφετέρου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποδεικνύει ότι οι θέσεις των κρατών για τα οποία ισχυρίζεται ότι είναι ή υπήρξαν μέλη της και τα οποία η Επιτροπή έλαβε υπόψη της για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως μεταβλήθηκαν, μεταξύ της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της ημερομηνίας εκδόσεως της αποφάσεως αυτής, όσον αφορά το ζήτημα αν αποτελούσε διεθνή οργανισμό.
147
Είναι αληθές ότι, για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή προέβη, μετά την έκδοση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), σε διαβούλευση με τα κράτη τα οποία θεωρούσε ότι ήσαν ή είχαν υπάρξει μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας. Από την εξέταση των απαντήσεων των κρατών αυτών προκύπτει εντούτοις ότι, μολονότι δεν έχουν την ίδια ακριβώς διατύπωση με τις απαντήσεις τις οποίες έδωσαν τα ίδια κράτη όταν ερωτήθηκαν από την OLAF το 2014, το περιεχόμενό τους είναι κατ’ ουσίαν πανομοιότυπο.
148
Κατά συνέπεια, οι θέσεις τις οποίες διατύπωσαν τα κράτη ως απάντηση στη διαδικασία διαβουλεύσεως που προηγήθηκε της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν περιέχουν νέα πραγματικά περιστατικά επί των οποίων να στηρίχθηκε η Επιτροπή αναδρομικώς. Αντικατοπτρίζουν την άποψη των κρατών αυτών επί του ζητήματος αν η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι διεθνής οργανισμός, όπως η άποψη αυτή είχε διατυπωθεί στην OLAF πριν από την έκδοση της αποφάσεως της 16ης Δεκεμβρίου 2014.
149
Υπό τις συνθήκες αυτές, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
2) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί παραβιάσεως της αρχής της καλής πίστης και της αρχής nemo auditur
150
Προς στήριξη της πρώτης αιτιάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, στο μέτρο που αρνείται να της αναγνωρίσει το καθεστώς διεθνούς οργανισμού από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, παραβιάζει την αρχή της καλής πίστης και την αρχή nemo auditur.
151
Πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει «τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλονται καθώς και συνοπτική έκθεση των εν λόγω ισχυρισμών». Επομένως, κατά πάγια νομολογία, δεν απόκειται στον δικαστή της Ένωσης να απαντά στα επιχειρήματα που προβάλλει ένας διάδικος τα οποία δεν είναι αρκούντως σαφή και ακριβή, καθόσον δεν αποτελούν αντικείμενο καμίας άλλης αναπτύξεως και δεν συνοδεύονται από ειδική επιχειρηματολογία που να τα τεκμηριώνει (πρβλ. απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2021, Ελλάδα κατά Επιτροπής, C-107/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:937, σκέψη 76 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
152
Κατά πρώτον, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν παρέσχε εξηγήσεις όσον αφορά την επιρροή που ασκεί επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως η αρχή nemo auditur, κατά την οποία «ο εξ οικείου αμαρτήματος ζημιούμενος ου δοκεί ζημιούσθαι».
153
Επομένως, το επιχείρημα που αφορά την παραβίαση της αρχής nemo auditur δεν τεκμηριώνεται επαρκώς υπό το πρίσμα των απαιτήσεων που απορρέουν από το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
154
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν υποτεθεί ότι πρόθεση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ήταν να υποστηρίξει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πταίσμα στηριζόμενη στην απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), για να δικαιολογήσει εκ των υστέρων τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015, από την εξέταση, αφενός, της δεύτερης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν στηρίζεται στο ίδιο σκεπτικό με τις αποφάσεις αυτές και, αφετέρου, της δεύτερης αιτιάσεως του υπό κρίση σκέλους, προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν παραβίασε την αρχή της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης.
155
Κατά συνέπεια, το επιχείρημα που αφορά την παραβίαση της αρχής nemo auditur πρέπει να απορριφθεί.
156
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την αρχή της καλής πίστεως, επισημαίνεται επίσης ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν προσδιόρισε ούτε το περιεχόμενο της αρχής αυτής ούτε τις διατάξεις στις οποίες αυτή στηρίζεται.
157
Κατ’ αρχάς, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η πρόθεση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ήταν να επισημάνει την υποχρέωση που υπέχουν τα συμβαλλόμενα μέρη συμβάσεως να εκτελέσουν καλοπίστως τους όρους της εν λόγω συμβάσεως που τα συνδέει, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εκδόθηκε στο πλαίσιο συμβάσεως που συνήψε με την Επιτροπή.
158
Επιπλέον, πρέπει να διευκρινιστεί ότι η ακύρωση από το Δικαστήριο των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 δεν ασκεί επιρροή επί της απουσίας συμβατικών σχέσεων μεταξύ της προσφεύγουσας-ενάγουσας και της Επιτροπής από τις 16 Δεκεμβρίου 2014.
159
Συγκεκριμένα, η απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2014 είχε ως αντικείμενο την αφαίρεση από την προσφεύγουσα-ενάγουσα της ιδιότητας του αποδέκτη της εκτελεστικής αποφάσεως C (2013) 7682 τελικό, σχετικά με το ετήσιο πρόγραμμα δράσεως για το 2013 υπέρ της Μιανμάρ/Βιρμανίας, και, επομένως, να εμποδίσει τη σύναψη σχετικής συμβάσεως μεταξύ αυτής και της Επιτροπής.
160
Ομοίως, η απόφαση της 8ης Μαΐου 2015 είχε ως αντικείμενο την αναστολή της συμμετοχής της προσφεύγουσας-ενάγουσας σε νέα έργα χρηματοδοτούμενα από την Ένωση έως ότου η Επιτροπή αποσαφηνίσει το νομικό καθεστώς της.
161
Ως εκ τούτου, η ακύρωση των αποφάσεων της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015 δεν είχε ως αποτέλεσμα την αποκατάσταση συμβατικών δεσμών μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας-ενάγουσας, αλλά απλώς κατέστησε δυνατή τη σύναψη μεταξύ τους συμβάσεως για την εφαρμογή του προγράμματος αναπτύξεως του εμπορίου στη Μιανμάρ/Βιρμανία και, εάν παρίστατο ανάγκη, άλλων συμβάσεων στον τομέα της ανασυγκροτήσεως και της αναπτύξεως, υπό την επιφύλαξη ότι η Επιτροπή, κατόπιν επαναξιολογήσεως του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας, θα της αναγνωρίσει την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
162
Στη συνέχεια, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα θέλησε να επικαλεστεί την αρχή της καλής πίστεως, στο μέτρο που αυτή συνιστά εθιμική αρχή του δημοσίου διεθνούς δικαίου, πρέπει να υπομνησθεί ότι η εν λόγω αρχή, όπως προβλέπεται στο άρθρο 18 της Συμβάσεως της Βιέννης, επιβάλλει σε κράτος να απέχει από πράξεις οι οποίες θα αποστερούσαν μια συνθήκη από το αντικείμενο και τον σκοπό της πριν από την έναρξη ισχύος της, οσάκις τούτο έχει υπογράψει τη συνθήκη ή έχει ανταλλάξει τα έγγραφα που συνιστούν τη συνθήκη υπό την επιφύλαξη της κυρώσεως, αποδοχής ή εγκρίσεως, εφόσον δεν έχει εκδηλώσει την πρόθεσή του να μην καταστεί συμβαλλόμενο μέρος της συνθήκης ή όταν έχει συναινέσει να δεσμεύεται από τη συνθήκη.
163
Μολονότι η αρχή της καλής πίστεως δεσμεύει όντως τα θεσμικά όργανα της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2007, Ελλάδα κατά Επιτροπής, T-231/04, EU:T:2007:9, σκέψη 85 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν απέδειξε, ούτε καν προέβαλε, στο πλαίσιο των σχετικών με τον υπό κρίση λόγο ακυρώσεως υπομνημάτων της, ότι η Ένωση είχε υπογράψει συνθήκη περί ιδρύσεώς της ως διεθνούς οργανισμού ή είχε ανταλλάξει τα έγγραφα που συνιστούν τοιαύτη συνθήκη υπό την επιφύλαξη της κυρώσεως, αποδοχής ή εγκρίσεως, ή είχε συναινέσει να δεσμεύεται από τοιαύτη συνθήκη.
164
Συναφώς, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο προσφεύγων υποχρεούται να εκθέτει κατά τρόπο αρκούντως σαφή, προς στήριξη καθενός από τους προβαλλόμενους λόγους, τη νομική και πραγματική επιχειρηματολογία που μπορεί να τον στηρίξει, χωρίς το Γενικό Δικαστήριο να οφείλει, ελλείψει συνεκτικής δομής του δικογράφου της προσφυγής ή ελλείψει επαρκών διευκρινήσεων ή αυστηρής συλλογιστικής, να την ανασυστήσει συγκεντρώνοντας διάφορα διάσπαρτα στοιχεία του δικογράφου της προσφυγής, με κίνδυνο να ανασυνθέσει τον λόγο αυτόν προσδίδοντάς του περιεχόμενο το οποίο ο προσφεύγων δεν είχε την πρόθεση να του προσδώσει. Τυχόν διαφορετική εκτίμηση θα αντέβαινε τόσο προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και την αρχή της ελεύθερης διαθέσεως του αντικειμένου της δίκης όσο και προς τα δικαιώματα άμυνας του καθού (πρβλ. απόφαση της 12ης Νοεμβρίου 2020, Fleig κατά ΕΥΕΔ, C-446/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:918, σκέψεις 60 και 61).
165
Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί το επιχείρημα που αφορά την παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως ως ανεπαρκώς τεκμηριωμένο υπό το πρίσμα των απαιτήσεων του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί και η πρώτη αιτίαση του υπό κρίση σκέλους στο σύνολό της.
γ)
Επί του τρίτου σκέλους περί παραβιάσεως της αρχής της ισότητας
166
Με το υπόμνημα απαντήσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς πολλές νομικές οντότητες που δεν αναγνωρίζονται από την Επιτροπή ως διεθνείς οργανισμοί, αλλά είναι δημόσιοι οργανισμοί, δεν της ανατίθεται πλέον, λόγω των αμφιβολιών της Επιτροπής κατόπιν της έρευνας της OLAF που την αφορούσε, η εκτέλεση καμίας σύμβασης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως ή με απευθείας συμφωνία κατ’ εφαρμογήν άλλων διατάξεων της δημοσιονομικής νομοθεσίας που προβλέπονται για τις καταστάσεις κρίσεως ή έκτακτης ανάγκης, χωρίς να γνωρίζει τους λόγους αυτής της διακριτικής μεταχειρίσεως.
167
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει επίσης ότι ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) δεν αναγνωρίζεται ως διεθνής οργανισμός από το σύνολο των κρατών που συνέβαλαν στη δημιουργία και τις δραστηριότητές του ούτε διαθέτει ιδρυτική νομική πράξη κατά το διεθνές δίκαιο και ότι οι περιστάσεις αυτές δεν εμπόδισαν την εκ μέρους της Επιτροπής αναγνώριση του καθεστώτος του ως διεθνούς οργανισμού.
168
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη, αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης η οποία επιβάλλει να μην επιφυλάσσεται σε όμοιες καταστάσεις διαφορετική μεταχείριση ούτε σε διαφορετικές καταστάσεις όμοια μεταχείριση, εκτός αν η διαφοροποίηση δικαιολογείται αντικειμενικώς (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά VW κ.λπ., C-116/21 P έως C-118/21 P, C-138/21 P και C-139/21 P, EU:C:2022:557, σκέψη 95 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
169
Η απαίτηση να είναι οι καταστάσεις συγκρίσιμες προκειμένου να διαπιστωθεί η παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως πρέπει να εκτιμάται υπό το πρίσμα του συνόλου των στοιχείων που τις χαρακτηρίζουν, ιδίως δε υπό το πρίσμα του αντικειμένου και του σκοπού της πράξης που εισάγει την επίμαχη διάκριση, εξυπακουομένου ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, προς τούτο, οι αρχές και οι σκοποί του τομέα στον οποίο εμπίπτει η πράξη αυτή. Εφόσον οι καταστάσεις δεν είναι συγκρίσιμες, η διαφορετική μεταχείριση των οικείων καταστάσεων δεν παραβιάζει την αρχή της ισότητας έναντι του νόμου που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη (πρβλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά VW κ.λπ., C-116/21 P έως C-118/21 P, C-138/21 P και C-139/21 P, EU:C:2022:557, σκέψη 96 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
170
Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ως μοναδικό αντικείμενο τη μη αναγνώριση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως έχουσας το καθεστώς διεθνούς οργανισμού το οποίο προβλέπεται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης για την εκτέλεση των κονδυλίων της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως, με την επιφύλαξη της δυνατότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας να επικαλεστεί άλλους τρόπους που καθορίζονται από τη νομοθεσία αυτή για την ενδεχόμενη συμμετοχή της στην εκτέλεση του εν λόγω προϋπολογισμού.
171
Επομένως, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εμποδίζει την προσφεύγουσα-ενάγουσα να συμμετέχει στην έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης σύμφωνα με διατάξεις άλλες από αυτές που προβλέπει η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης υπέρ των διεθνών οργανισμών, δεν μπορεί βασίμως να προσαφθεί στην απόφαση αυτή ότι προκάλεσε την προβαλλόμενη διακριτική μεταχείριση, όπως αυτή περιγράφεται στη σκέψη 166 ανωτέρω.
172
Κατά συνέπεια, τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας-ενάγουσας που συνοψίζονται στη σκέψη 166 ανωτέρω, ακόμη και αν θεωρηθούν βάσιμα, δεν ασκούν επιρροή στη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως και είναι, ως εκ τούτου, αλυσιτελή.
173
Κατά δεύτερον, πέραν του ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή έχει αναγνωρίσει τον ΟΑΣΕ ως διεθνή οργανισμό για την έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν απέδειξε ότι βρίσκεται σε κατάσταση συγκρίσιμη με εκείνη του οργανισμού αυτού.
174
Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς της Επιτροπής ότι, αντιθέτως προς αυτήν, ο ΟΑΣΕ αναγνωρίζεται ως διεθνής οργανισμός από μεγάλο αριθμό υποκειμένων του διεθνούς δικαίου, ιδίως από την πλειονότητα των μελών του οργανισμού αυτού.
175
Κατά συνέπεια, χωρίς να χρειάζεται να αποφανθεί το Δικαστήριο επί του παραδεκτού του (πρβλ. απόφαση της 18ης Μαΐου 2022, TK κατά Επιτροπής, T-435/21, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:303, σκέψη 42· βλ. επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2002, Συμβούλιο κατά Boehringer, C-23/00 P, EU:C:2002:118, σκέψη 52), το τρίτο σκέλος πρέπει να απορριφθεί και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί και ο πρώτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
3.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως περί παραβιάσεως της αρχής της ασφάλειας δικαίου
176
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της ασφάλειας δικαίου, καθόσον κίνησε, πριν από την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, διαδικασία έρευνας μεταξύ ορισμένων κρατών που παρουσιάστηκαν ως μέλη της, ενώ η Επιτροπή διέθετε τα σχετικά έγγραφα και τη μέθοδο αξιολογήσεως η οποία καθορίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές.
177
Συναφώς, κατά πρώτον, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 124 ανωτέρω, η θεμελιώδης επιταγή της ασφάλειας δικαίου, στις διάφορες εκφάνσεις της, σκοπεί στη διασφάλιση της προβλεψιμότητας των καταστάσεων και των εννόμων σχέσεων που διέπονται από το δίκαιο της Ένωσης.
178
Μολονότι, όμως, η απαίτηση αυτή απαγορεύει, κατ’ αρχήν, την έναρξη ισχύος πράξεως της Ένωσης σε ημερομηνία προγενέστερη της δημοσιεύσεώς της, από την εξέταση του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ιδίως από τη σκέψη 149 ανωτέρω, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εκδόθηκε κατά παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας, η οποία αποτελεί ειδική έκφραση της αρχής της ασφάλειας δικαίου.
179
Συνεπώς, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε την πρόθεση να επικαλεστεί την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου κατά το μέρος που καλύπτει την αρχή της μη αναδρομικότητας των πράξεων των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
180
Κατά δεύτερον, από την αρχή της ασφάλειας δικαίου προκύπτει επίσης ότι η νομοθεσία της Ένωσης πρέπει να είναι βεβαία, η δε εφαρμογή της προβλέψιμη από τους υποκείμενους σ’ αυτή, ενώ η επιταγή αυτή της ασφάλειας δικαίου πρέπει να τηρείται με ιδιαίτερη αυστηρότητα οσάκις πρόκειται για νομοθεσία που μπορεί να έχει οικονομικές συνέπειες, ώστε να μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν με ακρίβεια την έκταση των υποχρεώσεων που τους επιβάλλει (πρβλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2015, Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei, C-144/14, EU:C:2015:452, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
181
Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι, εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εμπίπτει στη νομοθεσία ή στις κανονιστικές ρυθμίσεις της Ένωσης κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στη σκέψη 180 ανωτέρω, αλλά συνιστά ατομική απόφαση που λαμβάνεται κατ’ εφαρμογήν της νομοθεσίας ή των δημοσιονομικών κανόνων της Ένωσης.
182
Επιπλέον, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας, στην οποία προέβη η Επιτροπή, δεν οφείλεται σε ουσιώδη τροποποίηση της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης που διέπει τους όρους εκτέλεσης του προϋπολογισμού της Ένωσης υπό έμμεση διαχείριση ούτε σε νέα ερμηνεία της νομοθεσίας αυτής από την Επιτροπή.
183
Πράγματι, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 53, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 53δ του κανονισμού 1605/2002, το άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 966/2012 και το άρθρο 62 του κανονισμού 2018/1046 αναθέτουν στην Επιτροπή την ευθύνη εκτελέσεως του προϋπολογισμού της Ένωσης, προβλέποντας συγχρόνως πλείονες τρόπους εκτελέσεως του προϋπολογισμού αυτού, εκ των οποίων ο ένας, καλούμενος «από κοινού διαχείριση με διεθνείς οργανισμούς» στον πρώτο από τους κανονισμούς αυτούς και «έμμεση διαχείριση» στους δύο άλλους, παρέχει στο θεσμικό αυτό όργανο τη δυνατότητα να αναθέτει καθήκοντα εκτελέσεως του προϋπολογισμού σε τέτοιους οργανισμούς, δυνατότητα κατά την άσκηση της οποίας διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 148).
184
Η δε έννοια του «διεθνούς οργανισμού», η οποία μνημονεύεται στο άρθρο 53, στοιχείο γʹ, και στο άρθρο 53δ του κανονισμού 1605/2002, στο άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, σημείο ii, και παράγραφος 8, του κανονισμού 966/2012, καθώς και στο άρθρο 62, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, σημείο ii, του κανονισμού 2018/1046, ορίζεται, με σχεδόν πανομοιότυπη διατύπωση, στο άρθρο 43, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ, Ευρατόμ) 2342/2002 της Επιτροπής, της 23ης Δεκεμβρίου 2002, για τη θέσπιση των κανόνων εφαρμογής του κανονισμού 1605/2002 (ΕΕ 2002, L 357, σ. 1), και στη συνέχεια στο άρθρο 43, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 1268/2012, ο οποίος κατήργησε και αντικατέστησε τον κανονισμό 2342/2002, και στο άρθρο 156 του κανονισμού 2018/1046. Επομένως, δυνάμει των τριών τελευταίων διατάξεων, η έννοια αυτή καλύπτει τους οργανισμούς δημοσίου διεθνούς δικαίου που έχουν συσταθεί βάσει διεθνών συμφωνιών (πρβλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής, C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78, σκέψη 91).
185
Κατά συνέπεια, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε την πρόθεση να επικαλεστεί την παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου, όπως αυτή ορίζεται στη σκέψη 180 ανωτέρω, δεν θα μπορούσε βασίμως να υποστηρίξει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απορρέει από αβέβαιη νομοθεσία ή κανονιστική ρύθμιση της Ένωσης ή συνιστά απρόβλεπτη εφαρμογή της νομοθεσίας ή των δημοσιονομικών κανόνων της Ένωσης.
186
Κατά τρίτον, από τη σκέψη 111 της αποφάσεως της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722), η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 101 ανωτέρω, καθώς και από την αρχή της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, προκύπτει ότι η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να βεβαιώνεται ότι οι οντότητες στις οποίες έχει αναθέσει ή προτίθεται να αναθέσει καθήκοντα εκτέλεσης του προϋπολογισμού, δυνάμει της δημοσιονομικής νομοθεσίας σχετικά με την έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης από διεθνείς οργανισμούς, έχουν την ιδιότητα αυτή κατά την έννοια της εν λόγω νομοθεσίας.
187
Ωστόσο, αφενός, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν διευκρίνισε τους λόγους για τους οποίους η αρχή της ασφάλειας δικαίου θα εμπόδιζε, σε περίπτωση όπως η εξεταζόμενη, την Επιτροπή, σύμφωνα με την αρχή της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, να ζητήσει από τα φερόμενα ως μέλη διεθνούς οργανισμού κράτη να εξετάσουν αν ο οργανισμός αυτός έχει την ιδιότητα αυτή και αν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης σχετικά με την έμμεση διαχείριση του προϋπολογισμού της Ένωσης.
188
Αφετέρου, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα θέλησε, επικαλούμενη την αρχή της ασφάλειας δικαίου, να επικαλεστεί την αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, από την εξέταση του πρώτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εκδόθηκε κατά παραβίαση της εν λόγω αρχής.
189
Κατά συνέπεια, ο υπό κρίση λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
4.
Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως που αφορά πρόδηλες πλάνες εκτιμήσεως και άλλες πλάνες περί το δίκαιο
190
Ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από τρία σκέλη, τα οποία αντλούνται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και πλάνη περί το δίκαιο απορρέουσα, όσον αφορά το πρώτο σκέλος, από το γεγονός ότι η Επιτροπή δεν προσδιόρισε ορθώς τα μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας, όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, από το γεγονός ότι αρνήθηκε να χαρακτηρίσει την ιδρυτική πράξη της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνή συμφωνία για την ίδρυση διεθνούς οργανισμού και, όσον αφορά το τρίτο σκέλος, από το γεγονός ότι αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού παρά τη μεταγενέστερη πρακτική των μελών του και την αναγνώριση του καθεστώτος αυτού από την Ένωση και ορισμένα τρίτα κράτη.
191
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 183 ανωτέρω, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όταν ασκεί το καθήκον εκτελέσεως του προϋπολογισμού της Ένωσης, ιδίως όταν επιλέγει να εκτελέσει τον προϋπολογισμό αυτό σύμφωνα με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως, και ότι, κατ’ εφαρμογήν αυτής της μέθοδο διαχειρίσεως, αναθέτει καθήκοντα εκτελέσεως του προϋπολογισμού σε διεθνείς οργανισμούς.
192
Επομένως, όταν η Επιτροπή ασκεί τα προνόμια που καθορίζονται στη σκέψη 191 ανωτέρω, οι βλαπτικές αποφάσεις που εκδίδει στο πλαίσιο αυτό υπόκεινται σε έλεγχο περιοριζόμενο στην πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, υπό την επιφύλαξη της εξετάσεως των λοιπών λόγων ελλείψεως νομιμότητας που μπορούν να προβληθούν στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως, σύμφωνα με το άρθρο 263, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
193
Εντούτοις, όταν, όπως εν προκειμένω, η Επιτροπή αρνείται να αναθέσει σε οργανισμό καθήκοντα εκτελέσεως του προϋπολογισμού με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως με την αιτιολογία ότι ο οργανισμός αυτός δεν έχει την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού, η νομιμότητα μιας τέτοιας αποφάσεως υπόκειται στον έλεγχο του Γενικού Δικαστηρίου, τόσο λόγω πλάνης περί το δίκαιο όσο και λόγω πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως.
194
Πράγματι, αφενός, εν τοιαύτη περιπτώσει, η εκ μέρους της Επιτροπής εφαρμογή κανόνων γενικού χαρακτήρα που καθιστούν δυνατό τον καθορισμό και τον προσδιορισμό διεθνών οργανισμών εμπίπτει στον έλεγχο της πλάνης περί το δίκαιο.
195
Αφετέρου, η ερμηνεία των κανόνων του οργανισμού που ισχυρίζεται ότι είναι διεθνής οργανισμός με σκοπό την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης σύμφωνα με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως καθώς και η ερμηνεία των θέσεων των μελών του, οι οποίες ενδέχεται να είναι περίπλοκες, υπόκεινται σε έλεγχο περιοριζόμενο στην πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
196
Κατόπιν των διευκρινίσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει, πριν εξετάσει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας-ενάγουσας, να διευκρινίσει τον ορισμό της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού», όπως αυτός προβλέπεται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως.
α)
Επί του ορισμού της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού» που προβλέπει η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης
197
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι η έννοια του «διεθνούς οργανισμού», όπως ορίζεται στις διαδοχικές διατάξεις της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης, οι οποίες μνημονεύονται στη σκέψη 184 ανωτέρω, καλύπτει τους οργανισμούς δημοσίου διεθνούς δικαίου που έχουν συσταθεί με διεθνείς συμφωνίες.
198
Ελλείψει ακριβέστερου ορισμού των εννοιών του «διεθνούς οργανισμού» και της «διεθνούς συμφωνίας», πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι έννοιες αυτές που χρησιμοποιούνται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης αντιστοιχούν σε εκείνες του διεθνούς δικαίου (πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση IMG κατά Επιτροπής, C-620/20 P, EU:C:2022:158, σημείο 50).
199
Πράγματι, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι το δίκαιο της Ένωσης πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα των σχετικών κανόνων του διεθνούς δικαίου, το οποίο αποτελεί μέρος της έννομης τάξεως της Ένωσης και δεσμεύει τα θεσμικά όργανά της (πρβλ. απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2015, Evans, C-179/13, EU:C:2015:12, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
200
Εντούτοις, στο μέτρο που οι έννοιες του «διεθνούς οργανισμού» και της «διεθνούς συμφωνίας» χρησιμοποιούνται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης για τον ειδικό σκοπό της εκτέλεσης του προϋπολογισμού της, πρέπει να ερμηνεύονται στενά, προκειμένου να προστατεύονται τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης (βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 2ας Ιουλίου 2015, Demmer, C-684/13, EU:C:2015:439, σκέψη 85, και της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse, C-516/16, EU:C:2017:1011, σκέψη 58· πρβλ., επίσης, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση IMG κατά Επιτροπής, C-620/20 P, EU:C:2022:158, σημείο 51).
201
Επομένως, σε διαφορά όπως η εξεταζόμενη, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εφαρμόσει τις έννοιες του δημοσίου διεθνούς δικαίου στις οποίες αναφέρεται η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης, ανατρέχοντας στις πράξεις του δικαίου αυτού οι οποίες ορίζουν τις εν λόγω έννοιες, όπως ερμηνεύονται κατά τη νομολογία.
202
Ειδικότερα, στην υπό κρίση υπόθεση, οι έννοιες του «διεθνούς οργανισμού» και της «διεθνούς συμφωνίας» που προβλέπονται από τη δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης για την εκτέλεση του προϋπολογισμού της στο πλαίσιο έμμεσης διαχειρίσεως πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα των εθιμικών αρχών του δημοσίου διεθνούς δικαίου που περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στη Σύμβαση της Βιέννης και στο σχέδιο άρθρων.
203
Συναφώς, από το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο θʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης προκύπτει ότι ως «διεθνής οργανισμός» νοείται ο διακυβερνητικός οργανισμός. Εξάλλου, το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του σχεδίου άρθρων διευκρινίζει ότι με την έκφραση αυτή δηλώνεται κάθε οργανισμός ο οποίος ιδρύεται με συνθήκη ή άλλη πράξη διεπόμενη από το διεθνές δίκαιο και διαθέτει ιδία διεθνή νομική προσωπικότητα και ότι, πέραν των κρατών, ένας διεθνής οργανισμός μπορεί να περιλαμβάνει μεταξύ των μελών του και άλλες οντότητες εκτός των κρατών.
204
Κατά πρώτον, όσον αφορά την προϋπόθεση της ιδρύσεως με συνθήκη ή άλλη πράξη διεπόμενη από το διεθνές δίκαιο, από το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης προκύπτει ότι ως «συνθήκη» νοείται διεθνής συμφωνία συναπτόμενη εγγράφως μεταξύ κρατών και διεπόμενη από το διεθνές δίκαιο, ανεξαρτήτως του αν η συμφωνία αυτή είναι ενσωματωμένη σε ένα μοναδικό έγγραφο ή σε δύο ή περισσότερα συναφή έγγραφα και ανεξαρτήτως της ειδικής της ονομασίας.
205
Επομένως, με το έγγραφο αυτό ή με τα έγγραφα αυτά μπορεί να δηλώνεται η σύμπτωση βουλήσεων δύο ή περισσοτέρων υποκειμένων του διεθνούς δικαίου, η οποία με τον τρόπο αυτό επισημοποιείται περιβαλλόμενη τον έγγραφο τύπο [πρβλ. γνωμοδότηση 1/13, (Προσχώρηση τρίτων κρατών στη σύμβαση της Χάγης), της 14ης Οκτωβρίου 2014, EU:C:2014:2303, σκέψη 37].
206
Επιπλέον, από τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων προκύπτει ότι, όποια και αν είναι η σημασία του σε πολιτικό επίπεδο, έγγραφο υπογραφέν από κράτη δεν μπορεί να συνιστά διεθνή συμφωνία αν δεν περιέχει καμία διάταξη δημιουργούσα δικαιώματα ή υποχρεώσεις περί των οποίων τα κράτη αυτά έχουν δηλώσει τη συναίνεσή τους [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Υποχρέωση διαπραγμάτευσης της πρόσβασης στον Ειρηνικό Ωκεανό (Βολιβία κατά Χιλής), της 1ης Οκτωβρίου 2018, Συλλογή 2018, σ. 507, σκέψεις 105 και 106 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
207
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την προϋπόθεση περί ιδίας διεθνούς νομικής προσωπικότητας, πρώτον, από τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων προκύπτει ότι η αναγνώριση διεθνούς οργανισμού εξαρτάται από το κατά πόσον ο οικείος οργανισμός διαθέτει νομική προσωπικότητα.
208
Πράγματι, οντότητα συσταθείσα από κράτη και, ενδεχομένως, από έναν ή περισσότερους διεθνείς οργανισμούς δεν έχει, ελλείψει ιδίας νομικής προσωπικότητας, τον χαρακτήρα διεθνούς οργανισμού, αλλά οργάνου εξαρτώμενου είτε από τα κράτη που την έχουν συστήσει [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Ορισμένα φωσφορικά εδάφη στο Ναουρού (Ναουρού κατά Αυστραλίας), της 26ης Ιουνίου 1992, προκαταρκτικές ενστάσεις, Συλλογή 1992, σ. 240, σκέψη 47], είτε από διεθνή οργανισμό στον οποίο φιλοξενείται η οντότητα αυτή (πρβλ. συμβουλευτική γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, απόφαση αριθ. 2867 του διοικητικού δικαστηρίου του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας επί προσφυγής κατά του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης, της 1ης Φεβρουαρίου 2012, Συλλογή 2012, σ. 10, σκέψεις 57 και 61).
209
Δεύτερον, από τη νομολογία των διεθνών δικαστηρίων προκύπτει, επίσης, ότι οι διεθνείς οργανισμοί απολαύουν, κατ’ αρχήν, προνομίων και ασυλιών αναγκαίων για την εκπλήρωση της αποστολής τους [πρβλ. απόφαση του Διαρκούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, Dr. Reineccius κ.λπ. κατά Bank for International Settlements, της 22ας Νοεμβρίου 2002, υπόθεση αριθ. 2000-04, σκέψη 108· συμβουλευτική γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, απόφαση αριθ. 2867 του διοικητικού δικαστηρίου του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας επί προσφυγής κατά του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης, της 1ης Φεβρουαρίου 2012, Συλλογή 2012, σ. 10, σκέψη 58, και απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Μύλοι χαρτοπολτού στον ποταμό Ουρουγουάη (Αργεντινή κατά Ουρουγουάης), της 20ής Απριλίου 2010, Συλλογή 2010, σ. 14, σκέψη 88].
210
Αντιθέτως προς την ετεροδικία των κρατών, η οποία στηρίζεται στην αρχή «par in parem non habet imperium», οι ασυλίες των διεθνών οργανισμών παρέχονται, κατ’ αρχήν, από τις ιδρυτικές συνθήκες των οργανισμών αυτών (πρβλ. απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2020, Supreme Site Services κ.λπ., C-186/19, EU:C:2020:638, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και έχουν λειτουργικό χαρακτήρα, καθόσον σκοπούν στην αποτροπή παρακώλυσης της λειτουργίας και της ανεξαρτησίας των οικείων οργανισμών [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Επιτροπή κατά Σλοβενίας (Αρχεία της ΕΚΤ), C-316/19, EU:C:2020:1030, σκέψη 73 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
211
Τρίτον, από τη νομολογία προκύπτει ότι οι ιδρυτικές πράξεις των διεθνών οργανισμών αποτελούν συνθήκες ιδιαίτερου τύπου, καθόσον έχουν ως αντικείμενο τη δημιουργία νέων υποκειμένων δικαίου, με ορισμένη αυτονομία, στα οποία τα συμβαλλόμενα μέρη αναθέτουν ως αποστολή την υλοποίηση κοινών σκοπών. Επομένως, οι διεθνείς οργανισμοί διέπονται από την αρχή της ειδικότητας, δηλαδή έχουν λάβει από τα κράτη που τους δημιουργούν δοτές αρμοδιότητες, τα όρια των οποίων εξαρτώνται από τα κοινά συμφέροντα την προαγωγή των οποίων τους έχουν εμπιστευθεί τα κράτη αυτά και τα οποία συνήθως διατυπώνονται ρητώς στην ιδρυτική τους πράξη [πρβλ. συμβουλευτική γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Νομιμότητα της χρήσης πυρηνικών όπλων από κράτος σε ένοπλη σύρραξη, της 8ης Ιουλίου 1996, Συλλογή 1996, σ. 66, σκέψεις 19 και 25· αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου, Χερσαία και θαλάσσια σύνορα Καμερούν-Νιγηρίας, της 11ης Ιουνίου 1998, προκαταρκτικές ενστάσεις, Συλλογή 1998, σ. 275, σκέψεις 64 έως 67, και Μύλοι χαρτοπολτού στον ποταμό Ουρουγουάη (Αργεντινή κατά Ουρουγουάης), της 20ής Απριλίου 2010, Συλλογή 2010, σ. 14, σκέψη 89].
212
Επομένως, ένας διεθνής οργανισμός δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν απλό προαιρετικό μηχανισμό που τίθεται στη διάθεση των μερών, τον οποίο κάθε μέρος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν. Πράγματι, δημιουργώντας έναν διεθνή οργανισμό και παρέχοντάς του όλα τα αναγκαία μέσα για τη λειτουργία του, οι ιδρυτές του εκφράζουν τη βούλησή τους να παράσχουν τις καλύτερες εγγυήσεις σταθερότητας, συνέχειας και αποτελεσματικότητας στην άσκηση των καθηκόντων που έχουν ανατεθεί στον οργανισμό αυτόν, οπότε δεν μπορούν να αποχωρήσουν μονομερώς και όταν κρίνουν σκόπιμο από το πλαίσιο αυτό ούτε να τον υποκαταστήσουν με άλλους διαύλους επικοινωνίας [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Μύλοι χαρτοπολτού στον ποταμό Ουρουγουάη (Αργεντινή κατά Ουρουγουάης), της 20ής Απριλίου 2010, Συλλογή 2010, σ. 14, σκέψεις 90 και 91].
213
Υπό το πρίσμα αυτών των ορισμών και αρχών απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει το βάσιμο της επιχειρηματολογίας που ανέπτυξε η προσφεύγουσα-ενάγουσα προς στήριξη του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως.
β)
Επί του πρώτου σκέλους περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τον προσδιορισμό των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας
214
Το πρώτο σκέλος αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από τρεις αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως εκ του λόγου ότι η Επιτροπή προέβη σε τεχνητή διάκριση μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, των συνεισφερόντων κρατών, των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της και των μελών της κυβερνητικής ομάδας στήριξης (στο εξής: GSG), η δεύτερη αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως στην οποία υπέπεσε η Επιτροπή στο πλαίσιο της ερμηνείας των θέσεων που έλαβαν το Βέλγιο και η Αυστρία και η τρίτη αφορά πλάνη περί το δίκαιο και πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως, καθόσον η Επιτροπή έκρινε ότι η Ένωση δεν ήταν μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως οφειλόμενης σε τεχνητή διάκριση μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, των συνεισφερόντων κρατών και των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της
215
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στην Επιτροπή ότι προσδιόρισε εσφαλμένως τα μέλη της προβαίνοντας σε τεχνητή διάκριση μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της, των συνεισφερόντων κρατών, των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της και των μελών της GSG. Κατά την προσφεύγουσα-ενάγουσα, λοιπόν, το σύνολο των κρατών και των διεθνών ή περιφερειακών οργανισμών που συνεισφέρουν οικονομικά ή σε είδος στις εργασίες της καθώς και τα μέλη της GSG, τα οποία είναι ιδρυτικά μέλη της, πρέπει να θεωρηθούν ως μέλη της επιτροπής διοικήσεώς του και, ως εκ τούτου, ως μέλη της, έστω και αν δεν μετέχουν όντως στην εν λόγω επιτροπή.
216
Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή προέβη τυπικώς σε διάκριση μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, των συνεισφερόντων κρατών, των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της, νυν μόνιμη επιτροπή κατόπιν τροποποιήσεως του καταστατικού της το 2012, και των μελών της GSG.
217
Επομένως, στην προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή περιορίζεται στη διαπίστωση ότι κανένα από τα κράτη με τα οποία διαβουλεύθηκε κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), εξαιρουμένης της Αυστρίας, δεν έχει αναγνωρίσει ότι είναι μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας από τις 16 Δεκεμβρίου 2014.
218
Κατά δεύτερον, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι διακρίνει μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, των συνεισφερόντων κρατών, των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της και των μελών της GSG, πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, με βάση το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, μόνον τα μέλη της επιτροπής διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας έπρεπε να αναλάβουν την υποχρέωση χρηματοδοτικής συνεισφοράς στον προϋπολογισμό της ή στις δράσεις της, και όχι το σύνολο των μελών της GSG που κλήθηκαν να υπογράψουν το εν λόγω ψήφισμα.
219
Συνεπώς, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν επέβαλε στους υπογράφοντες καμία υποχρέωση να γίνουν μέλη της επιτροπής διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας ή να προσχωρήσουν σε αυτήν, αλλά τους παρέσχε συναφώς πλήρη ελευθερία.
220
Δεύτερον, η εν λόγω ελευθερία των κρατών και των διεθνών οργανισμών που υπέγραψαν το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 να προσχωρήσουν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις του προέδρου της συνεδριάσεως της 25ης Νοεμβρίου 1994 κατά τη διάρκεια της οποίας εγκρίθηκε το ψήφισμα της ίδιας ημερομηνίας, όπως αποτυπώνονται στα πρακτικά της συνεδριάσεως αυτής με ημερομηνία 29 Νοεμβρίου 1994 (στο εξής: πρακτικά της 29ης Νοεμβρίου 1994).
221
Συγκεκριμένα, από τα πρακτικά της 29ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι ο πρόεδρος της συνεδριάσεως της 25ης Νοεμβρίου 1994, κατά τη διάρκεια της οποίας εκδόθηκε το ψήφισμα της ίδιας ημερομηνίας, επέμεινε στο γεγονός ότι, υπογράφοντας το έγγραφο αυτό, τα κράτη που μετείχαν στην εν λόγω συνεδρίαση ως μέλη της GSG δεν θα καθίσταντο αυτομάτως μέλη της επιτροπής διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
222
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι το γεγονός και μόνον ότι ένα κράτος ή ένας διεθνής οργανισμός διετέλεσε μέλος της GSG και συμμετείχε στην ίδρυσή της υπογράφοντας το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, καθιστούσε το εν λόγω κράτος ή τον εν λόγω οργανισμό ένα από τα μέλη της.
223
Τρίτον, από το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας προκύπτει ότι αυτό δεν καθορίζει ούτε την ιδιότητα των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας ούτε τη διαδικασία προσχωρήσεως σε αυτήν ούτε τη διαδικασία κατά το πέρας της οποίας κράτος ή διεθνής οργανισμός χάνει την ιδιότητα του μέλους της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
224
Εντούτοις, το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας θέσπισε, δια της επιτροπής διοικήσεως, η οποία κατέστη μόνιμη επιτροπή το 2012, οργάνου λήψεως αποφάσεων στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν κράτη και διεθνείς οργανισμοί, διαδικασία εισδοχής στο όργανο αυτό και διαδικασία επανεξέτασης της ιδιότητας του μέλους του ίδιου αυτού οργάνου.
225
Ειδικότερα, το άρθρο 5 του εν λόγω καταστατικού, ως είχε κατόπιν της τροποποιήσεώς του το 2012, καθορίζει τα μέλη της μόνιμης επιτροπής του, καθώς και διαδικασία εισδοχής των μελών του οργάνου αυτού λήψεως αποφάσεων, καθώς και διαδικασία επανεξετάσεως και ανακλήσεως της ιδιότητας του μέλους του εν λόγω οργάνου.
226
Επομένως, από το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας προκύπτει ότι η διαδικασία εισδοχής κράτους ή διεθνούς οργανισμού στην επιτροπή διοικήσεώς της, η οποία κατέστη μόνιμη επιτροπή, ισοδυναμεί, για το οικείο κράτος ή τον οικείο διεθνή οργανισμό, με διαδικασία προσχώρησης στην προσφεύγουσα-ενάγουσα.
227
Επιπλέον, το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, υπό την επιφύλαξη των διαδικασιών επανεξετάσεως και ανακλήσεως της ιδιότητας του μέλους της μόνιμης επιτροπής, τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί που είχαν γίνει δεκτοί σε αυτήν είχαν τη δυνατότητα να παύσουν να μετέχουν στη μόνιμη επιτροπή χωρίς ιδιαίτερη τυπική διαδικασία.
228
Πράγματι, από την απουσία, στο καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ρήτρας καθορίζουσας διαδικασία εκούσιας παραιτήσεως από την ιδιότητα του μέλους της επιτροπής διοικήσεώς της δεν μπορεί να συναχθεί ότι τα κράτη ή οι διεθνείς οργανισμοί που έγιναν δεκτοί στο όργανο αυτό έγιναν οριστικά δεκτά, χωρίς καμία δυνατότητα αποχώρησης από τον οργανισμό αυτόν.
229
Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται, κατά τα λοιπά, από τις θέσεις που έλαβαν διάφορα κράτη τα οποία δήλωσαν ότι δεν είναι πλέον μέλη της επιτροπής διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας παρά την έλλειψη ρήτρας, στο καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η οποία να καθορίζει ιδιαίτερη τυπική διαδικασία για την εκούσια παραίτηση από την ιδιότητα του μέλους της επιτροπής διοικήσεώς της.
230
Υπό τις συνθήκες αυτές, μόνον τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί που είχαν υποβάλει αίτηση εισδοχής στην επιτροπή διοικήσεως ή στη μόνιμη επιτροπή της προσφεύγουσας-ενάγουσας, η αίτηση των οποίων δεν είχε προκαλέσει αντιρρήσεις εκ μέρους των μελών του εν λόγω οργάνου λήψης αποφάσεων, και οι οποίες εξακολουθούσαν να μετέχουν σε αυτό στις 16 Δεκεμβρίου 2014 και, ενδεχομένως, πέραν αυτού, έπρεπε να θεωρηθούν ως μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως.
231
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αβασίμως προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν θεώρησε ορισμένα κράτη και ορισμένους διεθνείς οργανισμούς ως μέλη της αν τα εν λόγω κράτη ή οι οργανισμοί αυτοί δεν μετείχαν στην επιτροπή διοικήσεώς της ή στη μόνιμη επιτροπή της από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, έστω και αν είχαν συμμετάσχει στη GSG ή ακόμη και αν συνεισέφεραν ή είχαν συνεισφέρει οικονομικά ή σε είδος στον προϋπολογισμό ή στις εργασίες της.
232
Επομένως, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία των θέσεων που έλαβαν το Βέλγιο και η Αυστρία
233
Η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι από την ανάλυση των απαντήσεων των ερωτηθέντων κρατών προκύπτει ότι τουλάχιστον δύο εξ αυτών, ήτοι το Βέλγιο και η Αυστρία, αναγνωρίζουν ότι είναι διεθνής οργανισμός και ότι είναι ή υπήρξαν ιδρυτικά μέλη οπότε εξηγείται το γεγονός ότι διαθέτει τουλάχιστον δύο κράτη μεταξύ των μελών του και πρέπει να αναγνωρίζεται ως διεθνής οργανισμός.
234
Τα επιχειρήματα που συνθέτουν την αιτίαση αυτή και αφορούν την ερμηνεία των απαντήσεων των βελγικών και αυστριακών αρχών πρέπει να εξεταστούν χωριστά.
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία της απαντήσεως των αυστριακών αρχών
235
Από την απάντηση της Αυστρίας της 8ης Απριλίου 2020 στο αίτημα της Επιτροπής για διαβούλευση προκύπτει ότι το εν λόγω κράτος μέλος αναγνώρισε ότι είναι μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
236
Από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 81 ανωτέρω, προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν αμφισβήτησε αυτή τη θέση των αυστριακών αρχών.
237
Επιπλέον, από την απάντηση των αυστριακών αρχών, της 8ης Απριλίου 2020, προκύπτει επίσης ότι θεώρησαν ότι, σύμφωνα με το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, το οποίο δεν συνιστούσε, όπως υποστηρίζουν, διεθνή συμφωνία, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ήταν, κατά την ίδρυσή της, διεθνές όργανο, ανεξάρτητο, προσωρινό και με περιορισμένη ικανότητα δικαίου, και όχι διεθνής οργανισμός. Εντούτοις, οι ίδιες αρχές θεώρησαν επίσης ότι η μεταγενέστερη πρακτική, η οποία συνίστατο στη σύναψη συμφωνιών περί της έδρας και άλλων διεθνών συνθηκών, και ο μόνιμος πλέον χαρακτήρας της προσφεύγουσας-ενάγουσας υποδήλωναν ότι είχε διεθνή νομική προσωπικότητα στο μέτρο που ήταν αναγκαίο για την άσκηση των καθηκόντων της. Επί της βάσεως αυτής, θεώρησαν ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα αποτελούσε διεθνή οργανισμό.
238
Πάντως, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή επανέλαβε πιστά το περιεχόμενο της απαντήσεως των αυστριακών αρχών, θεωρώντας συγχρόνως ότι η απάντηση αυτή δεν αναιρούσε το συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει το εν λόγω θεσμικό όργανο στο σκέλος Α.7, στοιχείο βʹ, της τελικής αξιολογήσεως, κατά το οποίο η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις που προβλέπει η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα έμμεσης διαχειρίσεως. Συγκεκριμένα, αφενός, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είχε συσταθεί με διεθνή συμφωνία ως διεθνής οργανισμός και, αφετέρου, από τις απαντήσεις των κρατών με τα οποία διαβουλεύθηκε η Επιτροπή προέκυπτε ότι η μεταγενέστερη πρακτική δεν επιβεβαίωνε ευρεία και σαφή αναγνώριση του καθεστώτος της ως διεθνούς οργανισμού εκ μέρους των κρατών και των διεθνών οργανισμών που ήταν μέλη της.
239
Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία που έδωσε στην απάντηση των αυστριακών αρχών της 8ης Απριλίου 2020. Επομένως, το πρώτο αυτό επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία της απαντήσεως των βελγικών αρχών
240
Κατά πρώτον, από την απάντηση των βελγικών αρχών της 30ής Ιουνίου 2020 προκύπτει ότι, μολονότι οι αρχές αυτές επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994 κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε η προσφεύγουσα-ενάγουσα, εντούτοις το Βέλγιο δεν θεωρούσε ότι ήταν μέλος του εν λόγω οργανισμού. Οι βελγικές αρχές ανέφεραν επίσης ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα μπορούσε, κατά την άποψή τους, να θεωρηθεί διεθνής οργανισμός, λόγος για τον οποίο το Βέλγιο και προσφεύγουσα-ενάγουσα υπέγραψαν, στις 13 Ιουνίου 2012, συμφωνία περί της έδρας η οποία, ωστόσο, δεν της παρείχε το σύνολο των φορολογικών προνομίων που συνήθως χορηγούνται στους διεθνείς οργανισμούς.
241
Πάντως, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή επανέλαβε πιστά το περιεχόμενο της απαντήσεως των βελγικών αρχών, θεωρώντας συγχρόνως ότι η απάντηση αυτή δεν αναιρούσε το συμπέρασμα στο οποίο είχε καταλήξει το εν λόγω θεσμικό όργανο στο σκέλος Α.7, στοιχείο βʹ, της τελικής αξιολογήσεως, όπως συνοψίστηκε στη σκέψη 238 ανωτέρω.
242
Ειδικότερα, η Επιτροπή έκρινε ότι η αναγνώριση του καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, υπό τη μορφή συμφωνίας περί της έδρας συναφθείσας, μεταξύ άλλων, με το Βέλγιο, δεν ήταν ικανή να αποδείξει ότι ο οργανισμός αυτός αποτελούσε διεθνή οργανισμό, δεδομένου ότι οι βελγικές αρχές είχαν επισημάνει στην Επιτροπή ότι το Βέλγιο δεν ήταν μέλος του.
243
Κατά δεύτερον, προς στήριξη της επιχειρηματολογίας της ότι το Βέλγιο έπρεπε να θεωρηθεί ως ένα από τα μέλη του, η προσφεύγουσα-ενάγουσα επικαλείται ένα επεξηγηματικό σημείωμα της νομικής υπηρεσίας του βελγικού Υπουργείου Εξωτερικών της 9ης Νοεμβρίου 2009, το οποίο επισυνάπτεται στην έκθεση της OLAF.
244
Ωστόσο, μολονότι από το σημείωμα αυτό προκύπτει ότι το Βέλγιο έκρινε τότε ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε τον χαρακτήρα διεθνούς οργανισμού, εντούτοις το εν λόγω σημείωμα δεν αποφαίνεται επί του ζητήματος αν τούτο το κράτος ήταν μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας στις 9 Νοεμβρίου 2009.
245
Εξάλλου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν έλαβε δεόντως υπόψη το γεγονός ότι το Βέλγιο είχε συμμετάσχει, αφενός, στη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1994 κατά τη διάρκεια της οποίας είχε ιδρυθεί η προσφεύγουσα-ενάγουσα και, αφετέρου, στις συνεδριάσεις της επιτροπής διοικήσεώς της μέχρι το 2013.
246
Πάντως, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση άρχισε να ισχύει από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, η συμμετοχή των βελγικών αρχών στην ίδρυση της προσφεύγουσας-ενάγουσας στις 25 Νοεμβρίου 1994 και στις συνεδριάσεις της επιτροπής διοικήσεώς της και, στη συνέχεια, της μόνιμης επιτροπής της, έως το 2013, δεν δύναται να αποδείξει ότι το Βέλγιο ήταν μέλος του οργανισμού αυτού κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της εν λόγω αποφάσεως και, ενδεχομένως, και μετά την ημερομηνία αυτή.
247
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας, λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως των βελγικών αρχών της 30ής Ιουνίου 2020, ότι το Βέλγιο δεν ήταν μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως και μετά την ημερομηνία αυτή.
248
Κατά συνέπεια, το δεύτερο αυτό επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο και, ως εκ τούτου, η δεύτερη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο και πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως στις οποίες υπέπεσε η Επιτροπή αρνούμενη να αναγνωρίσει την προσχώρηση της Ένωσης στην προσφεύγουσα-ενάγουσα
249
Η τρίτη αιτίαση συνίσταται, κατ’ ουσίαν, σε τρία επιχειρήματα. Προς στήριξη του πρώτου επιχειρήματος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει πλάνη περί το δίκαιο αντλούμενη από το ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η Ένωση δεν μπορούσε να προσχωρήσει σε διεθνή οργανισμό αν στον οργανισμό αυτό δεν περιλαμβάνονταν τουλάχιστον δύο κράτη μεταξύ των μελών του. Προς στήριξη του δευτέρου επιχειρήματος, προβάλλει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως αντλούμενη από το ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η Ένωση ουδέποτε κατέστη ένα από τα μέλη της. Προς στήριξη του τρίτου επιχειρήματος, προβάλλει πλάνη περί το δίκαιο αντλούμενη από το ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η Ένωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι προσχώρησε εγκύρως στο ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, διότι δεν είχε προσφύγει στη διαδικασία συνάψεως των διεθνών συμφωνιών που προβλεπόταν τότε από τις Συνθήκες.
250
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι καμία διάταξη των Συνθηκών δεν επιβάλλει στον δικαστή της Ένωσης να εξετάζει, σε κάθε περίπτωση, το βάσιμο των λόγων ή των επιχειρημάτων που προβάλλονται προς στήριξη των αιτημάτων των οποίων έχει επιληφθεί. Αντιθέτως, ο δικαστής της Ένωσης μπορεί, μεταξύ άλλων, για λόγους αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης, να μην εξετάσει το βάσιμο των λόγων ακυρώσεως που πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι ή αλυσιτελείς (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2022, HIM κατά Επιτροπής, C-500/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:741, σκέψεις 72 και 73).
251
Ειδικότερα, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι οι αιτιάσεις που στρέφονται κατά επαλλήλως παρατιθεμένων αιτιολογιών της πράξεως της οποίας αμφισβητείται η νομιμότητα δεν μπορούν να επιφέρουν την ακύρωση της πράξεως αυτής και, ως εκ τούτου, είναι αλυσιτελείς (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 28ης Σεπτεμβρίου 2023, QI κατά Επιτροπής, C-32/23 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:722, σκέψη 4 (γνώμη του γενικού εισαγγελέα, σημείο 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
252
Εν προκειμένω, στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι αποδεικνύει την ιδιότητά της ως διεθνούς οργανισμού επικαλούμενη το γεγονός ότι, κατά την ημερομηνία έναρξης ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως, περιελάμβανε τουλάχιστον δύο μέλη, ήτοι, αφενός, την Αυστρία και, αφετέρου, την Ένωση, η οποία προσχώρησε κανονικά στο ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 και μετείχε στην επιτροπή διοικήσεώς της και, στη συνέχεια, στη μόνιμη επιτροπή της.
253
Αφενός, χωρίς να απαιτείται να εξεταστεί το ζήτημα αν η Επιτροπή προσχώρησε κανονικά στο ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, από τις συγκλίνουσες ενδείξεις των διαδίκων προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν μετείχε πλέον στην επιτροπή διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας από τις 20 Μαΐου 2003.
254
Υπό τις συνθήκες αυτές, όπως προκύπτει από την εξέταση της πρώτης αιτιάσεως του υπό κρίση σκέλους, η Ένωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά την περίοδο ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως.
255
Αφετέρου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποδεικνύει, αλλά ούτε καν υποστηρίζει, ότι, κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως, περιελάμβανε μεταξύ των μελών της άλλον διεθνή οργανισμό.
256
Συναφώς, μολονότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 και το άρθρο 5, παράγραφος 1, του καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας προβλέπουν ότι η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) είναι ex officio μέλος της επιτροπής διοικήσεώς της, από έγγραφο του γενικού γραμματέα της UNHCR της 25ης Φεβρουαρίου 2014 προκύπτει ότι η UNHCR έπαυσε να συνεισφέρει οικονομικά στα έργα που υλοποίησε η προσφεύγουσα-ενάγουσα από το 2000, δεν συμμετείχε πλέον στις συνεδριάσεις της εν λόγω επιτροπής διοικήσεως και από το 2010 έπαυσε να μετέχει στο όργανο αυτό.
257
Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι ούτε η Ένωση ούτε άλλος διεθνής οργανισμός, ιδίως η UNHCR, μπορούν να θεωρηθούν μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας από τις 16 Δεκεμβρίου 2014, η υπό κρίση αιτίαση, ακόμη και αν θεωρηθεί βάσιμη, δεν ασκεί επιρροή στη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως και πρέπει να απορριφθεί. Επομένως, το πρώτο σκέλος του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως πρέπει επίσης να απορριφθεί στο σύνολό του.
γ)
Επί του δευτέρου σκέλους περί πλάνης περί το δίκαιο από την οποία πάσχει η άρνηση της Επιτροπής να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία για την ίδρυση διεθνούς οργανισμού
258
Το δεύτερο σκέλος αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από δύο αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αντλείται από πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία και η δεύτερη από πλάνη περί την ερμηνεία ως προς την πρόθεση των υπογραφόντων το εν λόγω ψήφισμα να αναγνωρίσουν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο απορρέουσα από την άρνηση της Επιτροπής να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία
259
Η πρώτη αιτίαση συνίσταται, κατ’ ουσίαν, σε τρία επιχειρήματα, εκ των οποίων το πρώτο αντλείται από το ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά τον νομικώς δεσμευτικό χαρακτήρα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, το δεύτερο από το ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την απαίτηση υπογραφής του εν λόγω ψηφίσματος από αντιπροσώπους με σχετική προς τούτο εξουσιοδότηση και το τρίτο από το ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά την απαίτηση περί πράξεων υπογραφής ή κυρώσεως του εν λόγω ψηφίσματος.
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τον νομικώς δεσμευτικό χαρακτήρα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994
260
Προς στήριξη του επιχειρήματος αυτού, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο με την προσβαλλόμενη απόφαση υιοθετώντας τη θέση της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 αποτελούσε πολιτική δήλωση στερούμενη νομικώς δεσμευτικού χαρακτήρα, οπότε δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως διεθνής συμφωνία.
261
Συναφώς, από την αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, ιδίως από το σκέλος Α.7, στοιχείο γʹ, της τελικής αξιολογήσεως, προκύπτει ότι, προς στήριξη του συμπεράσματος ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν ήταν διεθνής συμφωνία, η Επιτροπή επικαλέστηκε τις θέσεις που έλαβαν η Αυστρία και η Φινλανδία, αντιστοίχως, στις 8 Απριλίου και στις 23 Ιανουαρίου 2020.
262
Επομένως, από την απάντηση της Αυστρίας της 8ης Απριλίου 2020 προκύπτει ότι, μολονότι οι εκπρόσωποι του κράτους αυτού υπέγραψαν την απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1994, οι αυστριακές αρχές θεωρούν ότι η εν λόγω απόφαση δεν συνιστά διεθνή συμφωνία.
263
Εξάλλου, με την από 23 Ιανουαρίου 2020 απάντησή τους, οι φινλανδικές αρχές επισήμαναν ότι, κατά τη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1994, οι εκπρόσωποι της Φινλανδίας είχαν υπογράψει το ψήφισμα της ίδιας ημερομηνίας θεωρώντας ότι επρόκειτο για δήλωση πολιτικής φύσεως στερούμενη νομικώς δεσμευτικού χαρακτήρα.
264
Επιπλέον, μολονότι από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή επικαλέστηκε ρητώς τη θέση των σουηδικών αρχών επί του ζητήματος αν το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 συνιστούσε διεθνή συμφωνία, από την απάντηση του κράτους αυτού της 2ας Ιουλίου 2020 προκύπτει ότι οι αρχές αυτές θεωρούν επίσης, όπως και οι αυστριακές και οι φινλανδικές αρχές, ότι το εν λόγω ψήφισμα δεν έχει τον χαρακτήρα διεθνούς συμφωνίας.
265
Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 206 ανωτέρω, έγγραφο υπογραφέν από κράτη δεν μπορεί να συνιστά διεθνή συμφωνία αν δεν περιέχει καμία διάταξη δημιουργούσα δικαιώματα ή υποχρεώσεις τις οποίες τα κράτη αυτά έχουν συνομολογήσει. Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση, απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει το περιεχόμενο και το εύρος του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, προκειμένου να κρίνει αν το έγγραφο αυτό περιλαμβάνει νομικά δεσμευτικές υποχρεώσεις για τα υπογράφοντα μέρη (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2008, Ελλάδα κατά Επιτροπής, C-203/07 P, EU:C:2008:606, σκέψη 56).
266
Πρώτον, το σημείο 1 του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 αναφέρεται στη συμφωνία των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών που μετείχαν στη συνάντηση κατά την ίδια ως άνω ημερομηνία σχετικά με την επισημοποίηση, από της 25ης Νοεμβρίου 1994, της συστάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας, όπως είχε προβλεφθεί κατά τις προκαταρκτικές συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Γενεύη από τον Ιούλιο του 1993, τούτο δε σύμφωνα με τα πρακτικά που επισυνάπτονται στο εν λόγω ψήφισμα.
267
Δεύτερον, με το σημείο 2, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 επιβεβαίωσε τον διορισμό του γενικού διευθυντή της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
268
Τρίτον, με το σημείο 3, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 προέβλεψε τη σύσταση επιτροπής διοικήσεως, στην οποία μπορούσαν να προσχωρήσουν οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί που συνεισφέρουν οικονομικά ή σε είδος, επί τακτικής βάσεως, στον προϋπολογισμό ή στις εργασίες της προσφεύγουσας-ενάγουσας και στην οποία μετείχαν ex officio η UNHCR και η Δύναμη Προστασίας των Ηνωμένων Εθνών (UNPROFOR). Επιπλέον, η εν λόγω επιτροπή ήταν αρμόδια, μεταξύ άλλων, να θεσπίζει τους δικούς της κανόνες με πλειοψηφία δύο τρίτων, να καθορίζει κατευθυντήριες γραμμές, να εγκρίνει τον προϋπολογισμό της προσφεύγουσας-ενάγουσας και να αποφασίζει για τις ανάγκες της σε προσωπικό, να διορίζει τον γενικό διευθυντή με απόλυτη πλειοψηφία, να καλεί εμπειρογνώμονες ή αντιπροσώπους άλλων διεθνών οργανισμών και να αξιολογεί εκ νέου την ανάγκη διατηρήσεως της δραστηριότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας ανά εξάμηνη περίοδο. Τέλος, η GSG έπρεπε να συνεδριάζει δύο φορές ετησίως για να ελέγχει τις εργασίες και τις δραστηριότητες της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
269
Τέταρτον, στο σημείο 4, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 διευκρίνισε ότι η υπογραφή του εγγράφου αυτού δεν συνεπαγόταν καμία υποχρέωση συνεισφοράς στον προϋπολογισμό ή στις πράξεις της προσφεύγουσας-ενάγουσας, υποχρέωση την οποία έπρεπε να αναλάβουν τα μέλη της επιτροπής διοικήσεώς της.
270
Πέμπτον, το σημείο 5 του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 κατέγραψε τη συμφωνία των μετεχόντων στη συνάντηση της ίδιας ημερομηνίας σχετικά με το ότι, μετά την έγκριση ενός συνολικού πλαισίου για την ανασυγκρότηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η προσφεύγουσα-ενάγουσα έπρεπε να ενσωματωθεί στο συνολικό αυτό πλαίσιο ή να τερματίσει σταδιακά τις δραστηριότητές της, σύμφωνα με σχετική απόφαση της GSG. Εν τω μεταξύ, οι δραστηριότητες της προσφεύγουσας-ενάγουσας έπρεπε να ασκούνται εντασσόμενες στις δραστηριότητες της UNHCR και σε στενή σχέση με τις δραστηριότητες της UNPROFOR.
271
Επομένως, από το γράμμα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι οι υπογράφοντες ενέκριναν τους οργανωτικούς κανόνες της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ιδίως επιβεβαιώνοντας τον γενικό διευθυντή της και αποφασίζοντας τη σύσταση επιτροπής διοικήσεως εντός αυτής.
272
Ειδικότερα, μολονότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν συνεπαγόταν υποχρέωση των υπογραφόντων να γίνουν μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας, γεγονός παραμένει ότι το σημείο 5 του ψηφίσματος προέβλεπε την υποχρέωση των κρατών μελών της GSG να αποφασίσουν την ένταξη της προσφεύγουσας-ενάγουσας στο συνολικό πλαίσιο για την ανασυγκρότηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ή τη σταδιακή παύση των δραστηριοτήτων της.
273
Επομένως, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 περιείχε σαφώς τουλάχιστον μία νομική δέσμευση για τους υπογράφοντες, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δήλωση της οποίας το περιεχόμενο είναι αποκλειστικά πολιτικό.
274
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο με την προσβαλλόμενη απόφαση υιοθετώντας τη θέση της Αυστρίας και της Φινλανδίας, η οποία, όπως προκύπτει από τη σκέψη 264 ανωτέρω, αντιστοιχούσε επίσης στη θέση της Σουηδίας, ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 αποτελούσε πολιτική δήλωση στερούμενη νομικώς δεσμευτικού χαρακτήρα. Επομένως, το πρώτο αυτό επιχείρημα πρέπει να γίνει δεκτό.
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με την απαίτηση υπογραφής του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 από εκπροσώπους με σχετική προς τούτο εξουσιοδότηση
275
Προς στήριξη του δευτέρου επιχειρήματος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι, τύποις, η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα των κανόνων του άρθρου 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης, απαιτώντας από τα κράτη που ερωτήθηκαν σχετικά με το νομικό καθεστώς της να προσκομίσουν τις παρασχεθείσες στους διαπραγματευτές τους εξουσιοδοτήσεις για την έκδοση του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994.
276
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι το διεθνές δίκαιο των συνθηκών κωδικοποιήθηκε, κατ’ ουσίαν, με τη Σύμβαση της Βιέννης (πρβλ. απόφαση της 11ης Μαρτίου 2015, Oberto και O’Leary, C-464/13 και C-465/13, EU:C:2015:163, σκέψη 35).
277
Ειδικότερα, το άρθρο 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης, το οποίο αφορά την πληρεξουσιότητα, προβλέπει ότι ένα πρόσωπο θεωρείται ως αντιπρόσωπος κράτους προς υιοθέτηση ή επιβεβαίωση του κειμένου συνθήκης ή προς έκφραση της συναίνεσης του κράτους να δεσμευθεί από συνθήκη, εφόσον επιδείξει κατάλληλη πληρεξουσιότητα ή αν από την πρακτική των ενδιαφερομένων κρατών ή από άλλες περιστάσεις προκύπτει ότι είχαν την πρόθεση να θεωρήσουν το πρόσωπο αυτό ως εκπρόσωπο του κράτους για τους σκοπούς αυτούς χωρίς να ζητήσουν την παρουσίαση του πληρεξουσίου εγγράφου.
278
Εντούτοις, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης, η παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου απαλλάσσει από την υποχρέωση επιδείξεως πληρεξουσιότητας τους αρχηγούς κρατών, τους προέδρους κυβερνήσεων και τους υπουργούς Εξωτερικών, για όλες τις σχετικές με τη σύναψη συνθήκης πράξεις· οι αρχηγοί διπλωματικών αποστολών, για την έγκριση του κειμένου συνθήκης μεταξύ του διαπιστεύοντος κράτους και του παρ’ ω η διαπίστευσις κράτους· οι διαπιστευμένοι αντιπρόσωποι των κρατών σε διεθνή διάσκεψη ή σε διεθνή οργανισμό ή όργανο αυτού, για την έγκριση του κειμένου συνθήκης στην εν λόγω διάσκεψη, οργανισμό ή όργανο.
279
Επομένως, όταν ένα έγγραφο υπογράφεται από πρόσωπα που δεν έχουν την αναγκαία εξουσία για να δεσμεύσουν τα κράτη στα οποία υπάγονται, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης, τέτοιο έγγραφο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως νομικώς δεσμευτική διεθνής συμφωνία, εκτός αν τα πρόσωπα αυτά έχουν την εξουσία να δεσμεύουν τα εν λόγω κράτη χωρίς να χρειάζεται να επιδείξουν πληρεξουσιότητα, κατ’ εφαρμογήν της παραγράφου 2 του ίδιου άρθρου [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας, Οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων στον κόλπο της Βεγγάλης (Μπαγκλαντές κατά Μιανμάρ), της 14ης Μαρτίου 2012, Συλλογή νομολογίας ΔΔΔΘ 2012, σ. 4, σκέψεις 96 και 98].
280
Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 8 της Συμβάσεως της Βιέννης, το οποίο η Επιτροπή παρέθεσε στο τέταρτο σκέλος του πρώτου μέρους της τελικής αξιολογήσεως, πράξη σχετική με τη σύναψη συνθήκης διενεργηθείσα από πρόσωπο το οποίο δεν μπορεί, δυνάμει του άρθρου 7 της εν λόγω Συμβάσεως, να θεωρηθεί εξουσιοδοτημένος να εκπροσωπεί κράτος για τον σκοπό αυτό δεν παράγει έννομα αποτελέσματα, εκτός αν επιβεβαιωθεί μεταγενέστερα από το κράτος αυτό.
281
Συναφώς, από τα σχόλια της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου επί του σχεδίου άρθρων για το δίκαιο των συνθηκών (Επετηρίς της Επιτροπής διεθνούς δικαίου, 1966, τόμος II, σ. 210-211), τα οποία, σύμφωνα με τους κανόνες ερμηνείας των συνθηκών που προβλέπουν τα άρθρα 31 και 32 της Συμβάσεως της Βιέννης, μπορούν να ληφθούν υπόψη για την ερμηνεία του άρθρου 8 της εν λόγω Συμβάσεως, προκύπτει ότι, παρά την αρχική έλλειψη πληρεξουσιότητας εκ μέρους του αντιπροσώπου του, το κράτος μπορεί μεταγενέστερα να υπογράψει την τελεσθείσα πράξη και να αποδείξει τοιουτοτρόπως τη συναίνεσή του να δεσμευθεί από τη συνθήκη, και ότι τούτο λογίζεται επίσης ως σιωπηρώς γενόμενο, αν επικαλείται τις διατάξεις της συνθήκης ή αν ενεργεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε να φαίνεται ότι θεωρεί την πράξη του αντιπροσώπου του ως έγκυρη.
282
Κατά πρώτον, από τις απαντήσεις των κρατών που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή, οι οποίες είχαν αποστείλει αντιπροσώπους στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994, προκύπτει ότι κανένα από τα κράτη αυτά δεν ήταν σε θέση να προσκομίσει έγγραφα πληρεξουσιότητας τα οποία να είχαν παρασχεθεί στους εν λόγω αντιπροσώπους προκειμένου να εξουσιοδοτηθούν, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης, να υπογράψουν το ψήφισμα της ίδιας ημερομηνίας.
283
Επιπλέον, από τις απαντήσεις αυτές δεν προκύπτει πρακτική των κρατών αυτών ή άλλες περιστάσεις που να μαρτυρούν την πρόθεσή τους να θεωρήσουν τους μετέχοντες στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως αντιπροσώπους τους ενόψει της υπογραφής του ψηφίσματος της ίδιας ημερομηνίας και να μην απαιτήσουν την προσκόμιση πληρεξουσιότητας.
284
Κατά δεύτερον, βεβαίως, από την απάντηση της Σουηδίας της 2ας Ιουλίου 2020 προκύπτει ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 υπογράφηκε μεταγενέστερα από τον Σουηδό Υπουργό Εξωτερικών, οπότε μπορεί να θεωρηθεί ότι το κράτος αυτό έτυχε της απαλλαγής από την απαίτηση προσκόμισης εγγράφων πληρεξουσιότητας που προβλέπει το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης.
285
Κατά τρίτον, εντούτοις, από την πρόσκληση στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994, την οποία απηύθυνε η UNHCR στις 15 Νοεμβρίου 1994 στον προϊστάμενο της μόνιμης αντιπροσωπείας της Επιτροπής στους διεθνείς οργανισμούς στη Γενεύη, από τη βεβαίωση πρώην υπαλλήλου της Επιτροπής με ημερομηνία 16 Ιανουαρίου 2020, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.43 του δικογράφου της προσφυγής, καθώς και από τη βεβαίωση πρώην υπαλλήλου της Δανικής Κυβερνήσεως της 30ής Ιουλίου 2019, η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.44 του δικογράφου της προσφυγής, προκύπτει ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγματεύσεων και εγκρίθηκε από τους αντιπροσώπους των κρατών που μετείχαν στην ομάδα εργασίας που ήταν επιφορτισμένη με τα ανθρωπιστικά θέματα της διεθνούς διασκέψεως για την πρώην Γιουγκοσλαβία και επ’ ευκαιρία συνεδριάσεως της εν λόγω ομάδας εργασίας.
286
Συνεπώς, ελλείψει εγκρίσεως του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 από το σύνολο των αντιπροσώπων των κρατών που ήταν διαπιστευμένοι στη διεθνή διάσκεψη για την πρώην Γιουγκοσλαβία, το εν λόγω ψήφισμα, που εκδόθηκε στο πλαίσιο ομάδας εργασίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συνθήκη συναφθείσα στο πλαίσιο της διασκέψεως αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης.
287
Κατά τέταρτον, και σε κάθε περίπτωση, από τη δικογραφία και, ιδίως, από τις απαντήσεις των κρατών που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή προκύπτει ότι, εκτός από την αναγνώριση από την Αυστρία της ιδιότητάς της ως μέλους της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ορισμένα από αυτά έλαβαν μέρος, στις 10 Μαρτίου 1995, στην έγκριση του καταστατικού της (στο εξής: αρχικό καταστατικό), ιδίως η Γαλλία, η εκπρόσωπος της οποίας υπέγραψε το εν λόγω καταστατικό ως πρόεδρος της επιτροπής διοικήσεως, και η Φινλανδία, και ορισμένα από τα κράτη αυτά μετείχαν στην επιτροπή διοικήσεώς της ή στη μόνιμη επιτροπή της, ιδίως η Δανία, η Γαλλία, οι Κάτω Χώρες, η Σουηδία και η Νορβηγία, ενώ οι εκπρόσωποι των δύο τελευταίων κρατών έχουν υπογράψει το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας που εγκρίθηκε το 2008 και το 2012 ως πρόεδροι της επιτροπής διοικήσεώς της, νυν μόνιμης επιτροπής.
288
Επομένως, με τη συμμετοχή τους στην έγκριση του αρχικού ή μεταγενέστερου καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας ή με τη συμμετοχή τους στην επιτροπή διοικήσεώς της ή στη μόνιμη επιτροπή της, τα κράτη που μνημονεύονται στη σκέψη 287 ανωτέρω ενήργησαν κατά τρόπον ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι ήσαν έγκυρες οι πράξεις υπογραφής του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 από τους αντιπροσώπους τους και, ως εκ τούτου, επιβεβαίωσαν μεταγενέστερα, κατά την έννοια του άρθρου 8 της Σύμβασης της Βιέννης, την υπογραφή του ψηφίσματος αυτού, σκοπός του οποίου ήταν η ίδρυση της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
289
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση αρνούμενη να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία ελλείψει εγγράφων πληρεξουσιότητας των μετεχόντων στη συνάντηση της ίδιας ημερομηνίας, δεδομένου ότι η υπογραφή του εν λόγω ψηφίσματος επιβεβαιώθηκε μεταγενέστερα από τουλάχιστον δύο κράτη. Επομένως, το επιχείρημα αυτό πρέπει να γίνει δεκτό.
iii) Επί του τρίτου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με την απαίτηση προσκομίσεως πράξεων υπογραφής ή επικυρώσεως του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994
290
Προς στήριξη του τρίτου επιχειρήματος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα ορισμένων αρχών του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διατυπώνονται στη Σύμβαση της Βιέννης, απαιτώντας από τα κράτη που ερωτήθηκαν σχετικά με το νομικό καθεστώς της να αποδείξουν την υπογραφή της ιδρυτικής της πράξεως ή να προσκομίσουν πράξη επικυρώσεως, ενώ από τον φάκελο που είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή προέκυπτε ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 είχε δεόντως εγκριθεί και υπογραφεί από τα ιδρυτικά του κράτη και ενώ, στην πράξη, ένας διεθνής οργανισμός δεν δημιουργείται πάντοτε με επίσημη συμφωνία.
291
Κατά πρώτον, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 11 της Συμβάσεως της Βιέννης, η συναίνεση ενός κράτους να δεσμευθεί από συνθήκη μπορεί να εκφραστεί με την υπογραφή, την ανταλλαγή εγγράφων που συνιστούν συνθήκη, την επικύρωση, την αποδοχή, την έγκριση ή την προσχώρηση ή με κάθε άλλο συμφωνημένο τρόπο.
292
Ειδικότερα, το άρθρο 12, παράγραφος 1, της Σύμβασης της Βιέννης ορίζει ότι η συναίνεση ενός κράτους να δεσμευθεί από συνθήκη παρέχεται δια της υπογραφής του αντιπροσώπου του εν λόγω κράτους όταν η συνθήκη προβλέπει ότι η υπογραφή θα έχει αυτό το αποτέλεσμα· όταν αποδεικνύεται κατά τα λοιπά ότι τα κράτη που συμμετείχαν στη διαπραγμάτευση συμφώνησαν ότι η υπογραφή θα είχε αυτό το αποτέλεσμα· όταν η πρόθεση του κράτους προς υπογραφή προκύπτει από την πληρεξουσιότητα του αντιπροσώπου του ή δηλώθηκε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
293
Επιπλέον, το άρθρο 12, παράγραφος 2, της Συμβάσεως της Βιέννης προβλέπει ότι, για τους σκοπούς της παραγράφου 1 του ίδιου άρθρου, η μονογράφηση κειμένου ισοδυναμεί με υπογραφή της Συνθήκης όταν αποδεικνύεται ότι τα κράτη που συμμετείχαν στη διαπραγμάτευση είχαν συμφωνήσει επ’ αυτού και η υπογραφή ad referendum μιας συνθήκης από τον αντιπρόσωπο ενός κράτους, εφόσον επιβεβαιωθεί από αυτό, ισοδυναμεί με οριστική υπογραφή της Συνθήκης.
294
Εν προκειμένω, από το σημείο 6 του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 και από τα πρακτικά της 29ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι οι μετέχοντες στη συνάντηση της 25ης Νοεμβρίου 1994 κλήθηκαν να υπογράψουν το εν λόγω ψήφισμα.
295
Επομένως, στο μέτρο που η υπογραφή συμφωνίας συνιστά, κατά τη Σύμβαση της Βιέννης, έναν από τους τρόπους εκφράσεως της συναινέσεως κράτους να δεσμευθεί από τη συμφωνία αυτή, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, υπό το πρίσμα του άρθρου 12 της εν λόγω Συμβάσεως, υποβάλλοντας ερωτήσεις στα κράτη μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας σχετικά με το ζήτημα αυτό και ζητώντας την προσκόμιση τυχόν πράξεων υπογραφής.
296
Κατά δεύτερον, το άρθρο 14, παράγραφος 1, της Συμβάσεως της Βιέννης ορίζει ότι η συναίνεση ενός κράτους να δεσμευθεί από συνθήκη παρέχεται δια της επικυρώσεως όταν η συνθήκη προβλέπει ότι η συναίνεση αυτή παρέχεται δια της επικυρώσεως· όταν διαπιστώνεται κατά τα λοιπά ότι τα κράτη που συμμετείχαν στη διαπραγμάτευση συμφώνησαν ότι θα απαιτείτο επικύρωση· όταν ο αντιπρόσωπος του εν λόγω κράτους έχει υπογράψει τη συνθήκη με την επιφύλαξη της επικύρωσης· όταν η πρόθεση του εν λόγω κράτους να υπογράψει τη συνθήκη με την επιφύλαξη της επικύρωσης προκύπτει από τα έγγραφα πληρεξουσιότητας του αντιπροσώπου του ή έχει δηλωθεί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
297
Εν προκειμένω, ούτε από το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ούτε από τα πρακτικά της 29ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι οι μετέχοντες στη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1994 προέβλεψαν την επικύρωση του ψηφίσματος αυτού.
298
Εντούτοις, τέτοια βούληση για επικύρωση θα μπορούσε να δηλωθεί από τους αντιπροσώπους των ενδιαφερομένων κρατών και διεθνών οργανισμών κατά τη διάρκεια της διαπραγματεύσεως ή κατά την υπογραφή, σύμφωνα με τις περιπτώσεις του άρθρου 14, παράγραφος 1, στοιχεία βʹ έως δʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης.
299
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αβασίμως προσάπτει στην Επιτροπή ότι έθεσε στα κράτη που θεωρούσε ότι ήταν μέλη της ερώτημα σχετικά με την ύπαρξη πράξεως επικυρώσεως, προκειμένου να αποδείξει την ύπαρξη συναινέσεώς τους να δεσμευθούν από το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994.
300
Κατά συνέπεια, το τρίτο αυτό επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
iv) Επί των συνεπειών του βασίμου του πρώτου και του δεύτερου επιχειρήματος της υπό κρίση αιτιάσεως επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως
301
Από τις σκέψεις 274 και 289 ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση κρίνοντας ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν συνιστούσε διεθνή συμφωνία.
302
Εντούτοις, αυτές οι πλάνες περί το δίκαιο εξακολουθούν, στο παρόν στάδιο της εξετάσεως της επιχειρηματολογίας της προσφεύγουσας-ενάγουσας, να μην ασκούν επιρροή στη νομιμότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι δεν επηρεάζουν την προϋπόθεση που προβλέπει η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης κατά την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα, για να μπορεί να αναλάβει την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ένωσης με τη μέθοδο της έμμεσης διαχειρίσεως που προβλέπεται υπέρ των διεθνών οργανισμών, πρέπει να έχει συσταθεί με διεθνή συμφωνία έχουσα ως αντικείμενο την ίδρυσή της ως διεθνούς οργανισμού.
303
Επομένως, οι περιπτώσεις ελλείψεως νομιμότητας που διαπιστώθηκαν στις σκέψεις 274 και 289 ανωτέρω δεν δύνανται, αφ’ εαυτών, να επιφέρουν την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί εσφαλμένης ερμηνείας σχετικά με την πρόθεση των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 να αναγνωρίσουν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού
304
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση όσον αφορά το περιεχόμενο του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, καθόσον έκρινε ότι η πράξη αυτή δεν είχε ως σκοπό την ίδρυση διεθνούς οργανισμού, αλλά ενός προσωρινού μηχανισμού κοινής χρηματοδότησης.
305
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 31 της Συμβάσεως της Βιέννης, το οποίο εκφράζει το εθιμικό διεθνές δίκαιο, οι συνθήκες πρέπει να ερμηνεύονται με καλή πίστη, σύμφωνα με τη συνήθη έννοια των όρων τους και υπό το φως του αντικειμένου και του σκοπού τους (πρβλ. απόφαση της 11ης Μαρτίου 2015, Oberto και O’Leary, C-464/13 και C-465/13, EU:C:2015:163, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
306
Κατά πρώτον, διαπιστώνεται ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν χαρακτηρίζει την προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνή οργανισμό ούτε καθορίζει το νομικό καθεστώς της.
307
Κατά δεύτερον, πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι η απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν παρέσχε καν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα νομική προσωπικότητα μέσω ρήτρας παρέχουσας σε αυτήν την ικανότητα να συνάπτει συμφωνίες ή να είναι διάδικος.
308
Κατά τρίτον, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν προέβλεψε ούτε ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα θα μπορούσε να απολαύει ασυλιών για την άσκηση των δραστηριοτήτων της, ενώ, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στις σκέψεις 209 και 210 ανωτέρω, οι διεθνείς οργανισμοί απολαύουν, κατ’ αρχήν, για την άσκηση των καθηκόντων τους, ασυλιών που προβλέπονται από τις ιδρυτικές τους συνθήκες.
309
Κατά τέταρτον, από το γράμμα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι οι υπογράφοντες δεν είχαν την πρόθεση, ιδρύοντας την προσφεύγουσα-ενάγουσα, να δημιουργήσουν ένα οργανισμό που θα διέθετε όλα τα αναγκαία μέσα για τη λειτουργία του και τις βέλτιστες εγγυήσεις σταθερότητας, συνέχειας και αποτελεσματικότητας για την άσκηση των καθηκόντων του, αλλά έναν προαιρετικό μηχανισμό τιθέμενο στη διάθεση των μερών, τον οποίον κάθε μέρος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν.
310
Συγκεκριμένα, πρώτον, όσον αφορά τη σταθερότητα και τη συνέχεια των καθηκόντων της προσφεύγουσας-ενάγουσας, το σημείο 3 του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 προέβλεπε ότι η επιτροπή διοικήσεως έπρεπε να επαναξιολογεί κάθε έξι μήνες την ανάγκη εξακολούθησης της δραστηριότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ενώ, κατά το σημείο 5, τα συμβαλλόμενα στο ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 κράτη έπρεπε να αποφασίσουν είτε την ένταξή της στο συνολικό πλαίσιο για την ανασυγκρότηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είτε τη σταδιακή παύση των δραστηριοτήτων της.
311
Δεύτερον, όσον αφορά την αποτελεσματική εκτέλεση των καθηκόντων της προσφεύγουσας-ενάγουσας, μολονότι στο σημείο 3 του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 γίνεται λόγος για τακτική καταβολή εισφορών προς όφελός της από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς που είναι συμβαλλόμενα μέρη στο ψήφισμα αυτό, εντούτοις το ψήφισμα δεν επιβαρύνει τα εν λόγω κράτη και οργανισμούς με υποχρεωτικές εισφορές προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ο προϋπολογισμός της προσφεύγουσας-ενάγουσας. Αντιθέτως, η απόφαση προβλέπει ρητώς τον προαιρετικό χαρακτήρα των συνεισφορών, χρηματικών ή σε είδος, των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
312
Κατά τρίτον, το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν προέβλεψε μεταβίβαση υποχρεωτικών αρμοδιοτήτων εκ μέρους των κρατών και των οργανισμών που μετέχουν στο εν λόγω ψήφισμα υπέρ της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ενώ τα κράτη και οι οργανισμοί αυτοί παραμένουν, αντιθέτως, ελεύθεροι να προσχωρήσουν σε αυτή, να αποχωρήσουν μονομερώς όταν το κρίνουν σκόπιμο, καθώς και να την υποκαταστήσουν με άλλους διαύλους επικοινωνίας.
313
Κατά πέμπτον, η ερμηνεία του γράμματος και του σκοπού του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, από όπου προκύπτει ότι οι συντάκτες του δεν είχαν την πρόθεση να ιδρύσουν διεθνή οργανισμό όταν ίδρυσαν την προσφεύγουσα-ενάγουσα, επιρρωννύεται από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε το ψήφισμα αυτό, όπως προκύπτει από διάφορα έγγραφα της δικογραφίας.
314
Πρώτον, από τα πρακτικά της 29ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι, κατά τη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1994 της ομάδας εργασίας για τα ανθρωπιστικά θέματα της διασκέψεως για την πρώην Γιουγκοσλαβία, διάφορα κράτη, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, η Φινλανδία, η Νορβηγία και η Ρωσία, καθώς και η Υπηρεσία ανθρωπιστικής βοήθειας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ECHO), εξέφρασαν επιφυλάξεις ως προς μια πρωτοβουλία που θα οδηγούσε στη σύσταση νέου θεσμοθετημένου οργανισμού και επέμειναν στον προσωρινό χαρακτήρα της δραστηριότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας. Επιπλέον, κανένας από τους μετέχοντες στη συνάντηση αυτή δεν χαρακτήρισε την προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνή οργανισμό.
315
Δεύτερον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα επικαλείται ένα έγγραφο με τον αγγλικό τίτλο «Terms of reference of IMG-IBH» (Όροι εντολής της IMG-IBH) το οποίο το Γενικό Δικαστήριο αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί παράρτημα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994. Ειδικότερα, το έγγραφο αυτό απαριθμεί τις αποστολές της προσφεύγουσας-ενάγουσας οι οποίες συνίσταντο, στο έδαφος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και στους τομείς της ενέργειας, των δημόσιων υπηρεσιών, της φιλοξενίας και της στέγασης, στη συλλογή πληροφοριών, στην αξιολόγηση των βασικών αναγκών του πληθυσμού, στον καθορισμό των τομέων προτεραιότητας που απαιτούν ταχεία διεθνή συνδρομή, στον εντοπισμό και την κατάρτιση προγραμμάτων ή έργων δυναμένων να χρηματοδοτηθούν από τη διεθνή κοινότητα και στην παροχή συνδρομής στα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων ή έργων.
316
Εντούτοις, οι Όροι εντολής της IMG-IBH ουδέν διαλαμβάνουν περί του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας ούτε της παρέχουν τη δυνατότητα να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες.
317
Τρίτον, η βεβαίωση της 14ης Δεκεμβρίου 1994 που συνέταξε ο συντονιστής της ειδικής επιχειρήσεως της UNHCR στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ο οποίος προήδρευε της συνεδριάσεως της 25ης Νοεμβρίου 1994 κατά την οποία είχε εκδοθεί το ψήφισμα της ίδιας ημερομηνίας, περιορίζεται στην αναφορά της επίσημης ιδρύσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά τη συνεδρίαση αυτή, χωρίς να διευκρινίζει αν η πρωτοβουλία αυτή αποσκοπούσε στο να αποκτήσει η προσφεύγουσα-ενάγουσα νομική προσωπικότητα και, εφόσον παρίστατο ανάγκη, στο να της αναγνωριστεί το καθεστώς διεθνούς οργανισμού.
318
Τέταρτον, από την πρόσκληση στη συνεδρίαση της 25ης Νοεμβρίου 1994 προκύπτει ότι η συνεδρίαση αυτή είχε ως αντικείμενο την εξέταση της αναδιαρθρώσεως της οντότητας από την οποία προέρχεται η προσφεύγουσα-ενάγουσα, καθώς και του μελλοντικού καθεστώτος της, και όχι τη δημιουργία διεθνούς οργανισμού.
319
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση κρίνοντας ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν είχε ούτε ως αντικείμενο ούτε ως αποτέλεσμα να προσδώσει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού, οπότε η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και, επομένως, το δεύτερο σκέλος του τέταρτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
δ)
Επί του τρίτου σκέλους περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τη μεταγενέστερη πρακτική των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 και την αναγνώριση του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού από την Ένωση και ορισμένα κράτη
320
Το τρίτο σκέλος του τετάρτου λόγου ακυρώσεως αποτελείται, κατ’ ουσίαν, από τρεις αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά πλάνη περί το δίκαιο, καθόσον η Επιτροπή αρνήθηκε να αναγνωρίσει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς του διεθνούς οργανισμού παρά τη μεταγενέστερη πρακτική των μελών της, η δεύτερη αφορά πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη την αναγνώριση στην προσφεύγουσα-ενάγουσα του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού εκ μέρους της Ένωσης και ορισμένων κρατών και, η τρίτη, αφορά πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα μέλη της δεν την είχαν διαλύσει ούτε το γεγονός ότι πληρούσε την αρχή της ειδικότητας.
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τη μεταγενέστερη πρακτική των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994
321
Προς στήριξη της αιτιάσεως αυτής, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι δεν ιδρύθηκε ως διεθνής οργανισμός με την ιδρυτική της πράξη, η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αρνούμενη να δεχθεί ότι είχε σταδιακά αποκτήσει το καθεστώς του μόνιμου διεθνούς οργανισμού, λαμβανομένης υπόψη της μεταγενέστερης πρακτικής των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 και, ιδίως, των μελών της. Συγκεκριμένα, επισημαίνει ότι το αρχικό καταστατικό της τροποποιήθηκε το 2008 και το 2012 προκειμένου να της παρασχεθούν τα μέσα και τα προνόμια διεθνούς οργανισμού, τα οποία ήταν κατάλληλα για τη συνέχιση της δράσης της και για την άσκηση των δραστηριοτήτων της.
322
Προκαταρκτικώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή έκρινε ότι από τις απαντήσεις των κρατών των οποίων ζητήθηκε η γνώμη προκύπτει ότι η μεταγενέστερη πρακτική, μετά την έκδοση του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, δεν επιβεβαίωνε την ευρεία και σαφή αναγνώριση του καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού εκ μέρους των κρατών και των διεθνών οργανισμών που ήταν μέλη του.
323
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 31, παράγραφος 3, στοιχεία αʹ και βʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης, πρέπει, μεταξύ άλλων, να λαμβάνονται υπόψη, για την ερμηνεία μιας συνθήκης και ταυτόχρονα με το πλαίσιό της, κάθε μεταγενέστερη συμφωνία μεταξύ των μερών σχετικά με την ερμηνεία της συνθήκης ή την εφαρμογή των διατάξεών της, καθώς και κάθε μεταγενέστερη πρακτική που ακολουθήθηκε κατά την εφαρμογή της συνθήκης αυτής, με την οποία αποδεικνύεται η συμφωνία των μερών όσον αφορά την ερμηνεία της συνθήκης (πρβλ. απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Συμβούλιο κατά Front Polisario, C-104/16 P, EU:C:2016:973, σκέψη 120).
324
Ειδικότερα, από τη νομολογία προκύπτει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι πράξεις αυτές συνιστούν μεταγενέστερη συμφωνία ή μεταγενέστερη πρακτική με τις οποίες τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνήσαν περί της ερμηνείας συνθήκης, κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 3, στοιχεία αʹ και βʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης, αν οι πράξεις αυτές εκδόθηκαν χωρίς τη στήριξη όλων των συμβαλλόμενων στην εν λόγω συνθήκη κρατών [πρβλ. απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, Φαλαινοθηρία στην Ανταρκτική (Αυστραλία κατά Ιαπωνίας· Νέα Ζηλανδία, παρεμβαίνουσα) της 31ης Μαρτίου 2014, Συλλογή 2014, σ. 226, σκέψη 83].
325
Επιπλέον, κατά το άρθρο 32 της Συμβάσεως της Βιέννης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν συμπληρωματικά μέσα ερμηνείας και, ιδίως, οι προπαρασκευαστικές εργασίες και οι περιστάσεις υπό τις οποίες συνήφθη η συνθήκη, προκειμένου είτε να επιβεβαιωθεί η έννοια που προκύπτει από την εφαρμογή του άρθρου 31 της ίδιας συμβάσεως είτε να προσδιοριστεί η έννοια όταν η δοθείσα σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο 31 ερμηνεία οδηγεί, μεταξύ άλλων, σε αμφισημία ή ασάφεια ή σε αποτέλεσμα το οποίο είναι προδήλως άτοπο ή παράλογο.
326
Στην περίπτωση αυτή, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου σχετικά με τις μεταγενέστερες συμφωνίες και πρακτικές που προσαρτώνται στο ψήφισμα 73/202 της Γενικής Συνέλευσης της 20ής Δεκεμβρίου 2018 [κείμενο που εγκρίθηκε από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου κατά την εξηκοστή δέκατη σύνοδό της το 2018 και υποβλήθηκε στη Γενική Συνέλευση στο πλαίσιο της έκθεσής της σχετικά με τις εργασίες της εν λόγω συνόδου (A/73/10)], μεταγενέστερη πρακτική αποτελεί κάθε συμπεριφορά ενός ή περισσοτέρων μερών κατά την εφαρμογή της Συνθήκης, μετά τη σύναψή της.
327
Υπό το πρίσμα αυτών των διατάξεων και αρχών, απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει αν, προς στήριξη της υπό κρίση αιτιάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα βασίμως επικαλείται την πρακτική που ακολούθησαν μεταγενέστερα τα μέλη της, όπως αυτή προκύπτει από το αρχικό καταστατικό και τις τροποποιήσεις του το 2008 και το 2012.
328
Από την εξέταση της δεύτερης αιτιάσεως του δευτέρου σκέλους του τετάρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι οι διατάξεις του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994, καθόσον δεν ίδρυσαν την προσφεύγουσα-ενάγουσα ως διεθνή οργανισμό, στερούνται παντελώς ασαφούς ή διφορούμενου χαρακτήρα και δεν οδηγούν σε προδήλως άτοπη ή παράλογη ερμηνεία, κατά την έννοια του άρθρου 32 της Συμβάσεως της Βιέννης.
329
Επομένως, η απόδειξη του γεγονότος ότι μεταγενέστερες συμφωνίες ή μεταγενέστερη πρακτική των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 μετέβαλαν την ερμηνεία των διατάξεων του ψηφίσματος αυτού προκειμένου να αναγνωριστεί στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι το σύνολο των υπογραφόντων το ψήφισμα αυτό ή, τουλάχιστον, το σύνολο των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας έχουν εγκρίνει τοιαύτη τροποποίηση, τούτο δε σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 324 ανωτέρω.
330
Εν προκειμένω, πράγματι, αφενός, το αρχικό καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας της προσέδωσε νομική προσωπικότητα και προέβλεψε ότι μέρος του προσωπικού της θα υπαγόταν στο ευνοϊκό καθεστώς των ασυλιών των οποίων απολαύει η UNHCR και, αφετέρου, το άρθρο 1 του καταστατικού της του 2012 την χαρακτήρισε ως διεθνή οργανισμό.
331
Εντούτοις, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν απέδειξε ότι το αρχικό της καταστατικό και το καταστατικό του 2012 αντανακλούσαν τη βούληση του συνόλου των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ή, τουλάχιστον, των μελών της, να της αναγνωρίσουν την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού οπότε να πρέπει η Επιτροπή να αναγνωρίσει τις πράξεις αυτές ως μεταγενέστερες συμφωνίες ή μεταγενέστερη πρακτική κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 3, στοιχεία αʹ και βʹ, της Συμβάσεως της Βιέννης.
332
Αντιθέτως, κατά πρώτον, όσον αφορά το αρχικό καταστατικό, από τα πρακτικά της συνεδριάσεως της επιτροπής διοικήσεως της 13ης Φεβρουαρίου 1995, στην οποία έλαβαν μέρος, υπό την αιγίδα της UNHCR, αντιπρόσωποι της Δανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Φινλανδίας, της Σουηδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Νορβηγίας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, για την κατάρτιση του καταστατικού αυτού, προκύπτει ότι, κατόπιν ερωτήματος της Φινλανδίας, υπάλληλος της UNHCR επέμεινε στο γεγονός ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε συσταθεί προς εκτέλεση προσωρινής αποστολής, ότι δεν προβλεπόταν η δημιουργία αυτόνομου διεθνούς οργανισμού και ότι το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας δεν είχε, έναντι των κρατών που το ενέκριναν, τον ίδιο νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα με εκείνον που θα προέκυπτε από την εφαρμογή διαδικασίας επικυρώσεως της συστατικής του πράξεως από όλα τα εμπλεκόμενα κράτη.
333
Επιπλέον, από έγγραφο των φινλανδικών αρχών της 29ης Απριλίου 2014 προκύπτει ότι, κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής διοικήσεως της 10ης Μαρτίου 1995, κατά τη διάρκεια της οποίας το αρχικό καταστατικό εγκρίθηκε με την απαιτούμενη πλειοψηφία των δύο τρίτων των μελών της εν λόγω επιτροπής, ο αντιπρόσωπος της Φινλανδίας δεν υπέγραψε το εν λόγω καταστατικό λόγω αμφιβολιών ως προς τη νομική φύση του εγγράφου αυτού και ότι, λόγω των διαβεβαιώσεων που παρέσχε ο υπάλληλος της UNHCR που μνημονεύθηκε στη σκέψη 332 ανωτέρω, η Φινλανδία υπέγραψε τελικά το καταστατικό αυτό κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής διοικήσεως της 19ης Ιουνίου 1995, δηλώνοντας ότι θεωρούσε ότι το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας ήταν πολιτικής φύσεως.
334
Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των θέσεων που έλαβαν η UNHCR και η Φινλανδία κατά την έγκριση του αρχικού καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας, από τις περιστάσεις υπό τις οποίες θεσπίσθηκε το εν λόγω καταστατικό δεν προκύπτει ότι απηχεί τη βούληση του συνόλου των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, ούτε των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, να της αναγνωρίσουν την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
335
Κατά δεύτερον, όσον αφορά το καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας που εγκρίθηκε το 2012, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστήριξε, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι είχε υπογραφεί από τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία.
336
Πρώτον, όμως, πρέπει να επισημανθεί ότι, ακόμη και αν θεωρηθούν βάσιμοι οι ισχυρισμοί της προσφεύγουσας-ενάγουσας, εξ αυτών προκύπτει ότι το καταστατικό του 2012 δεν εκδόθηκε με τη στήριξη όλων των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994.
337
Δεύτερον, δεν προκύπτει ούτε από τα στοιχεία της δικογραφίας ότι, κατά την έγκριση του καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας το 2012, η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε ως μοναδικά μέλη τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία, ώστε το καταστατικό αυτό να θεωρηθεί ότι αντικατοπτρίζει την ομόφωνη συμφωνία των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά την ημερομηνία εκείνη προκειμένου να της αναγνωριστεί η ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
338
Τρίτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι, κατά την έγκριση του καταστατικού του 2012, η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε ως μοναδικά μέλη τα πέντε κράτη που μνημονεύονται στη σκέψη 335 ανωτέρω, ωστόσο από τις θέσεις που έλαβαν τα κράτη αυτά, απαντώντας στην έρευνα της OLAF και στη διαδικασία διαβούλευσης που κίνησε η Επιτροπή για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει ότι τα εν λόγω κράτη αντιτάσσονται στη ρήτρα του καταστατικού του 2012 που αναγνωρίζει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
339
Πράγματι, αφενός, από την επιστολή που απηύθυναν στις 23 Ιουνίου 2014 οι σουηδικές αρχές στην OLAF καθώς και από την απάντηση των αρχών αυτών στην Επιτροπή της 2ας Ιουλίου 2020 προκύπτει ότι η Σουηδία θεωρεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είναι διεθνής οργανισμός, τούτο δε παρά το γεγονός ότι δεν αμφισβητείται ότι ο πρέσβης της Σουηδίας στο Βελιγράδι υπέγραψε το καταστατικό του 2012 της προσφεύγουσας-ενάγουσας, υπό την ιδιότητα του προέδρου της επιτροπής διοικήσεώς του, η οποία κατέστη μόνιμη επιτροπή.
340
Αφετέρου, από τις απαντήσεις που έδωσαν, στο πλαίσιο της έρευνας της OLAF, η Γαλλία, η Ιταλία, η Φινλανδία και η Νορβηγία, καθώς και από τις απαντήσεις τους στην Επιτροπή με ημερομηνία, αντιστοίχως, 22 Ιουλίου, 13 Μαρτίου, 14 Ιανουαρίου 2020 και 20 Δεκεμβρίου 2019, προκύπτει ότι τα κράτη αυτά θεωρούν ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν είναι διεθνής οργανισμός.
341
Επομένως, λαμβανομένων υπόψη των θέσεων που έλαβαν η Γαλλία, η Ιταλία, η Φινλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η ρήτρα του καταστατικού του 2012, κατά την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι διεθνής οργανισμός, απηχεί τη σαφή και απερίφραστη βούληση των κρατών αυτών να της αναγνωρίσουν τέτοιο καθεστώς.
342
Κατά τρίτον, επισημαίνεται ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το αρχικό καταστατικό της προσφεύγουσας-ενάγουσας και το καταστατικό του 2012 εγκρίθηκε με τη στήριξη του συνόλου των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ή, τουλάχιστον, των δικών της μελών, από την εξέλιξη του καταστατικού προκύπτει ότι, μολονότι, κατά την έγκριση του νέου καταστατικού το 2008 και το 2012, τα εν λόγω μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας είχαν την πρόθεση να της διασφαλίσουν ορισμένη σταθερότητα και να διασφαλίσουν τη συνέχεια της δράσης της, εντούτοις δεν μετέβαλαν τη φύση της ως προαιρετικού μηχανισμού κοινής χρηματοδότησης, τον οποίο καθένας από αυτούς μπορούσε να χρησιμοποιήσει κατά βούληση.
343
Ειδικότερα, κατά την έγκριση του καταστατικού του 2008 και του 2012, τα μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας δεν τροποποίησαν τον τρόπο χρηματοδότησής της, ο οποίος στηριζόταν σε προαιρετικές εισφορές, ούτε της απένειμαν υποχρεωτικές αρμοδιότητες, με αποτέλεσμα να παραμένουν ελεύθερα να αποχωρήσουν μονομερώς από αυτήν όταν κρίνουν σκόπιμο και να την αντικαταστήσουν με άλλους διαύλους επικοινωνίας.
344
Στο πλαίσιο αυτό, διαπιστώνεται ότι η έννοια των ρητρών των αρχικών καταστατικών, σχετικά με τις ασυλίες και τη νομική προσωπικότητα της προσφεύγουσας-ενάγουσας, και της ρήτρας του καταστατικού του 2012, κατά την οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα είναι διεθνής οργανισμός, παραμένει διφορούμενη κατά την έννοια του άρθρου 32 της Συμβάσεως της Βιέννης.
345
Επιπλέον, από τις απαντήσεις των κρατών με τα οποία διαβουλεύθηκε η Επιτροπή προκύπτει ότι, μεταξύ των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, μόνον η Αυστρία θεωρεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα μπορεί να αναγνωριστεί ως διεθνής οργανισμός.
346
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο θεωρώντας, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η μεταγενέστερη πρακτική κατόπιν της εκδόσεως του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 και, στη συνέχεια, κατόπιν της εγκρίσεως του αρχικού καταστατικού και του καταστατικού του 2012 δεν αποδείκνυε αρκούντως ευρεία και σαφή αναγνώριση της ιδιότητας της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, τόσο εκ μέρους των υπογραφόντων το ψήφισμα αυτό όσο και εκ μέρους των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
347
Υπό τις συνθήκες αυτές, η εξεταζόμενη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη την αναγνώριση στην προσφεύγουσα-ενάγουσα του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού εκ μέρους της Ένωσης και ορισμένων κρατών
348
Η προκειμένη αιτίαση αποτελείται από δύο επιχειρήματα, εκ των οποίων το πρώτο αφορά παράβαση των άρθρων 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης και το δεύτερο αφορά πλάνη περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις συμφωνίες περί της έδρας που συνήψε η προσφεύγουσα-ενάγουσα.
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί παραβάσεως από την Επιτροπή των άρθρων 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης μη αναγνωρίζοντας πλέον το καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού
349
Προς στήριξη του πρώτου επιχειρήματος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η σύναψη συμβάσεων μεταξύ αυτής και της Επιτροπής στο πλαίσιο της από κοινού ή έμμεσης διαχειρίσεως συνεπαγόταν κατ’ ανάγκην την υποχρέωση του ως άνω θεσμικού οργάνου να αναγνωρίσει το καθεστώς της ως διεθνούς οργανισμού κατ’ εφαρμογήν των άρθρων 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης.
350
Συναφώς, κατά πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 1 και το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, η Σύμβαση της Βιέννης ρυθμίζει τις διεθνείς συμφωνίες που συνάπτονται εγγράφως μεταξύ κρατών και διέπονται από το διεθνές δίκαιο. Συνεπώς, κατά το άρθρο 3 της Συμβάσεως αυτής, η Σύμβαση δεν εφαρμόζεται στις διεθνείς συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ κρατών και άλλων υποκειμένων του διεθνούς δικαίου, όπως η Ένωση.
351
Κατά συνέπεια, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί βασίμως να προσάψει στην Επιτροπή, προς στήριξη του υπό κρίση επιχειρήματος, ότι παρέβη τα άρθρα 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης, οι διατάξεις της οποίας δεν έχουν άμεση εφαρμογή στην Ένωση.
352
Κατά δεύτερον, αν θεωρηθεί ότι πρόθεση της προσφεύγουσας-ενάγουσας ήταν να επικαλεστεί τις αρχές του δημοσίου διεθνούς δικαίου που περιλαμβάνονται στα άρθρα 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης, ειδικότερα στο άρθρο 27, παράγραφοι 2 και 3, και στο άρθρο 46, παράγραφοι 2 και 3, της Συμβάσεως της Βιέννης, της 21ης Μαρτίου 1986, για το δίκαιο των συνθηκών μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ή μεταξύ διεθνών οργανισμών (Documents officiels de la Conférence des Nations unies sur le droit des traités entre États et organisations internationales ou entre organisations internationales, τόμος II, σ. 91), από τις αρχές αυτές προκύπτει, αφενός, ότι διεθνής οργανισμός που είναι συμβαλλόμενο μέρος σε συνθήκη δεν μπορεί να επικαλεστεί τους κανόνες του οργανισμού για να δικαιολογήσει τη μη εκτέλεση της συνθήκης και, αφετέρου, ότι το γεγονός ότι η συναίνεση διεθνούς οργανισμού να δεσμευθεί από συνθήκη δηλώθηκε κατά παράβαση των κανόνων του οργανισμού σχετικά με την αρμοδιότητα συνάψεως συνθηκών δεν μπορεί να προβληθεί από τον οργανισμό αυτόν ως ακυρούσα τη συναίνεσή του, εκτός αν η παράβαση αυτή ήταν πρόδηλη και αφορά κανόνα θεμελιώδους σημασίας.
353
Κατά πρώτον, πάντως, δεδομένου ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν υποχρέωνε τους υπογράφοντες να προσχωρήσουν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα ούτε την χαρακτήριζε ως διεθνή οργανισμό, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή, ότι με την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν εκτέλεσε το εν λόγω ψήφισμα, ακόμη και αν υποτεθεί ότι το είχε δεόντως εγκρίνει ή υπογράψει.
354
Επιπλέον, από την εξέταση της πρώτης αιτιάσεως του υπό κρίση σκέλους προκύπτει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί βασίμως να επικαλεστεί το καθεστώς διεθνούς οργανισμού δυνάμει της μεταγενέστερης πρακτικής την οποία ακολούθησε κατόπιν του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 ή της εγκρίσεως του καταστατικού της.
355
Εν πάση περιπτώσει, από τη σκέψη 253 ανωτέρω προκύπτει ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν συμμετείχε στην επιτροπή διοικήσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας από τις 20 Μαΐου 2003, η Ένωση δεν ήταν πλέον μέλος της κατά την περίοδο ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως.
356
Συνεπώς, ακόμη και αν η Επιτροπή είχε νομοτύπως προσχωρήσει στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το 1994 ή μεταγενέστερα, απηλλάγη, κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως, από κάθε υποχρέωση να της αναγνωρίσει το καθεστώς διεθνούς οργανισμού συνεπεία ενδεχόμενης μεταγενέστερης πρακτικής κατόπιν του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 ή της εγκρίσεως του καταστατικού της.
357
Δεύτερον, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν προκύπτει ότι η Επιτροπή, μολονότι αμφισβητεί ότι προσχώρησε νομοτύπως στο ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, εξέδωσε την εν λόγω απόφαση για τον λόγο ότι η συναίνεσή της να δεσμεύεται από το ψήφισμα αυτό δηλώθηκε κατά παράβαση των κανόνων της Ένωσης σχετικά με την αρμοδιότητα συνάψεως διεθνών συνθηκών.
358
Ειδικότερα, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν προκύπτει ότι αυτή στηρίζεται στις αρχές που διατυπώνονται στο άρθρο 46 της Συμβάσεως της Βιέννης και στο άρθρο 46, παράγραφοι 2 και 3, της Συμβάσεως της Βιέννης, της 21ης Μαρτίου 1986, περί του δικαίου των συνθηκών μεταξύ κρατών και διεθνών οργανισμών ή μεταξύ διεθνών οργανισμών.
359
Κατά συνέπεια, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί.
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις συμφωνίες περί της έδρας που συνήψε η προσφεύγουσα-ενάγουσα
360
Προς στήριξη του δευτέρου επιχειρήματος, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο με την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον αρνήθηκε να λάβει υπόψη τις απαντήσεις του Βελγίου και της Αυστρίας, στο μέτρο που τα κράτη αυτά κάνουν μνεία των συμφωνιών περί της έδρας που είχε συνάψει, δεδομένου ότι τέτοιες συμφωνίες εκφράζουν την αναγνώριση της ιδιότητάς της ως διεθνούς οργανισμού από τα κράτη που υπέγραψαν τις συμφωνίες αυτές, είτε είναι μέλη του οργανισμού αυτού είτε όχι. Συγκεκριμένα, επικαλείται την υπογραφή των συμφωνιών περί της έδρας με το Βέλγιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Μιανμάρ/Βιρμανία και τη Σερβία.
361
Συναφώς, είναι αληθές ότι, στην από 8 Απριλίου 2020 απάντησή της προς την Επιτροπή, η Αυστρία ανέφερε ότι η μεταγενέστερη πρακτική μετά την έκδοση του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 και την έγκριση του καταστατικού της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ιδίως η σύναψη συμφωνιών περί της έδρας, φαινόταν να καταδεικνύει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε αποκτήσει διεθνή νομική προσωπικότητα στο μέτρο που ήταν αναγκαίο για την άσκηση των καθηκόντων της. Επιπλέον, στην απάντησή του προς την Επιτροπή της 30ής Ιουνίου 2020, το Βέλγιο ανέφερε τη συμφωνία περί της έδρας που είχε συνάψει με την προσφεύγουσα-ενάγουσα.
362
Εντούτοις, από το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η αναγνώριση του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού υπέρ της προσφεύγουσας-ενάγουσας από κράτη που δεν είναι μέλη της οντότητας αυτής δεν αρκούσε για να αποδειχθεί ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα πληρούσε τα κριτήρια για τον ορισμό της εννοίας των διεθνών οργανισμών που καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο, ιδίως από τις αρχές που περιλαμβάνονται στο σχέδιο άρθρων.
363
Συναφώς, από τις σκέψεις 204 έως 212 και 323 έως 325 ανωτέρω προκύπτει ότι η αναγνώριση του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού είναι αποτέλεσμα της συμπτώσεως των βουλήσεων των κρατών και, ενδεχομένως, των διεθνών οργανισμών που είναι συμβαλλόμενα μέρη στην ιδρυτική συμφωνία του οικείου οργανισμού, ενώ η πρόθεση αυτή πρέπει να προκύπτει σαφώς από την εν λόγω ιδρυτική συμφωνία ή τις μεταγενέστερες συμφωνίες ή ακόμη από τη μεταγενέστερη πρακτική κατόπιν της εν λόγω ιδρυτικής συμφωνίας, υπό την επιφύλαξη ότι οι μεταγενέστερες αυτές συμφωνίες και η μεταγενέστερη αυτή πρακτική εκφράζουν τοιαύτη αναγνώριση εξ όλων των μερών της ιδρυτικής συμφωνίας.
364
Επομένως, το γεγονός ότι τον θεωρούν διεθνή οργανισμό κράτη που δεν έχουν προσχωρήσει στη συμφωνία περί ιδρύσεως οργανισμού και δεν είναι, ή δεν είναι πλέον, μέλη του δεν συνεπάγεται υποχρέωση της Επιτροπής να αναγνωρίσει στον οργανισμό αυτόν το καθεστώς διεθνούς οργανισμού, προκειμένου, μεταξύ άλλων, να του επιτρέψει να εκτελέσει τον προϋπολογισμό της Ένωσης υπό καθεστώς έμμεσης διαχειρίσεως.
365
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο μη λαμβάνοντας υπόψη, για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, τις συμφωνίες περί της έδρας που συνήψε η προσφεύγουσα-ενάγουσα με τα κράτη που μνημονεύονται στη σκέψη 360 ανωτέρω και για τον λόγο αυτόν το υπό κρίση επιχείρημα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα μέλη της δεν την είχαν διαλύσει ούτε το γεγονός ότι πληρούσε την αρχή της ειδικότητας
366
Προς στήριξη της τρίτης αιτιάσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο με την προσβαλλόμενη απόφαση, καθόσον δεν έλαβε υπόψη, αφενός, το γεγονός ότι τα κράτη που την είχαν ιδρύσει ουδέποτε προέβησαν στη διάλυσή της, παρά τον προσωρινό της χαρακτήρα, και, αφετέρου, το γεγονός ότι αυτή πληρούσε την αρχή της ειδικότητας.
367
Συναφώς, είναι αληθές ότι οι υπογράφοντες το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, οι οποίοι προσχώρησαν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα, είχαν την πρόθεση, κατά την έγκριση του καταστατικού του 2008 και του 2012, να της διασφαλίσουν ορισμένη σταθερότητα και να της αναθέσουν ειδικά καθήκοντα στους τομείς της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης, πέραν της επικράτειας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
368
Εντούτοις, από την εξέταση της δεύτερης αιτιάσεως του δευτέρου σκέλους του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως και της πρώτης αιτιάσεως του υπό κρίση σκέλους προκύπτει ότι ούτε οι υπογράφοντες το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ούτε τα μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας εκδήλωσαν ομοφώνως ή, τουλάχιστον, κατά πλειοψηφία την πρόθεση να της προσδώσουν την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
369
Το γεγονός ότι τα μέλη της προσφεύγουσας δεν την διέλυσαν και το γεγονός ότι πληροί την αρχή της ειδικότητας δεν αρκούν για να αποδειχθεί τοιαύτη πρόθεση και, ως εκ τούτου, δεν ασκούν επιρροή επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως.
370
Κατά συνέπεια, η υπό κρίση αιτίαση πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθεί το τρίτο σκέλος και ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
5.
Επί του δευτέρου και του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως, αντιστοίχως, της υποχρεώσεως επιμελείας και της υποχρεώσεως αμεροληψίας
α)
Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως της υποχρεώσεως επιμελείας
371
Προς στήριξη του δεύτερου σκέλους του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, επτά αιτιάσεις, εκ των οποίων η πρώτη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή ως προς τον προσδιορισμό των κρατών που έπρεπε να ερωτηθούν σχετικά με το νομικό καθεστώς της, η δεύτερη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας περί της έδρας που συνήψε με τις βελγικές αρχές, η τρίτη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή ως προς τον ορισμό της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού», η τέταρτη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή εκ του λόγου ότι δεν έλαβε υπόψη τα έγγραφα που είχε ήδη στη διάθεσή της, η πέμπτη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή λόγω του ελλιπούς χαρακτήρα του ερωτηματολογίου που απηύθυνε στα κράτη μέλη της, η έκτη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή λόγω του αλυσιτελούς χαρακτήρα του αιτήματός της να προσκομίσουν τα ερωτηθέντα κράτη την ιδρυτική συμφωνία δεόντως υπογεγραμμένη και η έβδομη αφορά σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή λόγω της απουσίας δεύτερης διαβουλεύσεως με τα κράτη που ερωτήθηκαν μετά την λήψη των παρατηρήσεών της προσφεύγουσας-ενάγουσας στις 5 και 30 Μαρτίου 2021.
372
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι η υποχρέωση επιμελείας, η οποία είναι συμφυής με την αρχή της χρηστής διοικήσεως που κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη και η οποία εφαρμόζεται γενικώς στη δράση της διοικήσεως της Ένωσης στις σχέσεις της με το κοινό, επιβάλλει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης να ενεργούν με φροντίδα και σύνεση εξετάζοντας όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 168 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
373
Επομένως, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της υποχρεώσεως επιμελείας, ο λόγος που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αυτής συμπίπτει συχνά με τον λόγο που αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως (απόφαση της 16ης Ιουνίου 2022, SGL Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-65/21 P και C-73/21 P έως C-75/21 P, EU:C:2022:470, σκέψη 32).
374
Πράγματι, η υποχρέωση επιμελείας βαρύνει τα θεσμικά όργανα της Ένωσης κατά την άσκηση της διακριτικής τους ευχέρειας. Επομένως, όταν διάδικος προβάλλει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως του αρμόδιου θεσμικού οργάνου, ο δικαστής της Ένωσης οφείλει να ελέγχει αν το θεσμικό αυτό όργανο εξέτασε, με επιμέλεια και προσοχή, όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως (πρβλ. απόφαση της 16ης Ιουνίου 2022, SGL Carbon κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-65/21 P και C-73/21 P έως C-75/21 P, EU:C:2022:470, σκέψεις 30 και 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
375
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι, στο πλαίσιο του τέταρτου λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσήψε στην Επιτροπή ότι υπέπεσε σε πλείονες πρόδηλες πλάνες εκτιμήσεως και ότι η επιχειρηματολογία αυτή συμπίπτει με εκείνη που αναπτύχθηκε προς στήριξη του υπό κρίση σκέλους.
376
Δεδομένου, όμως, ότι από τη σκέψη 370 ανωτέρω προκύπτει ότι ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως, ο οποίος αφορά, μεταξύ άλλων, πλείονες πρόδηλες πλάνες εκτιμήσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί, κατά συνέπεια, βασίμως να προσάψει στην Επιτροπή ότι δεν εξέτασε την κατάστασή της με επιμέλεια και σύνεση και ότι, ως εκ τούτου, παρέβη την υποχρέωση επιμελείας κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
377
Εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, με την οποία προβάλλεται ότι η Επιτροπή, αφενός, κακώς ερώτησε την Τουρκία σχετικά με το νομικό καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας και, αφετέρου, δεν ερώτησε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Μιανμάρ/Βιρμανία και τη Σερβία, υπενθυμίζεται ότι, μετά την έκδοση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), η προσφεύγουσα-ενάγουσα αρνήθηκε να γνωστοποιήσει στην Επιτροπή την ταυτότητα των μελών της.
378
Στο πλαίσιο αυτό, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωσή της επιμελείας, υποβάλλοντας ερωτήσεις στα κράτη για τα οποία η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε δηλώσει, στον ιστότοπό της, στις 26 Νοεμβρίου 2019, ότι ήταν μέλη της και μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η Τουρκία.
379
Όσον αφορά τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Μιανμάρ/Βιρμανία και τη Σερβία, ως προς τις οποίες δεν αμφισβητείται ότι δεν είναι μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας, από την εξέταση του δεύτερου επιχειρήματος της δεύτερης αιτιάσεως του τρίτου σκέλους του τέταρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι οι θέσεις που ενδεχομένως έλαβαν τα κράτη αυτά επί του ζητήματος αν η προσφεύγουσα-ενάγουσα ήταν διεθνής οργανισμός δεν ασκούν επιρροή στην έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
380
Όσον αφορά τη δεύτερη αιτίαση, η οποία αντλείται από πλάνη της Επιτροπής ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας περί της έδρας που συνήφθη μεταξύ των βελγικών αρχών και της προσφεύγουσας-ενάγουσας, από την εξέταση του δεύτερου επιχειρήματος της δεύτερης αιτιάσεως του τρίτου σκέλους του τέταρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει επίσης ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας αυτής δεν ασκεί επιρροή για την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεδομένου ότι το Βέλγιο δεν ήταν πλέον μέλος της προσφεύγουσας-ενάγουσας κατά την ημερομηνία ενάρξεως ισχύος της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως προκύπτει από την εξέταση του δεύτερου επιχειρήματος της δεύτερης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του τετάρτου λόγου ακυρώσεως.
381
Όσον αφορά την τρίτη αιτίαση, που αντλείται από πλάνη της Επιτροπής ως προς τον ορισμό της εννοίας του «διεθνούς οργανισμού», ο οποίος διαφέρει από τον ορισμό που προβλέπουν οι κατευθυντήριες γραμμές, από την εξέταση του τετάρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση στηριζόμενη στον ορισμό της εν λόγω εννοίας όπως αυτός προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τη Σύμβαση της Βιέννης και από το σχέδιο άρθρων.
382
Επιπλέον, από τις κατευθυντήριες γραμμές δεν προκύπτει ότι ο ορισμός της εννοίας του «διεθνούς οργανισμού» που περιλαμβάνεται στο έγγραφο αυτό είναι διαφορετικός από εκείνον στον οποίο στηρίχθηκε η Επιτροπή για να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση.
383
Όσον αφορά την τέταρτη αιτίαση, η οποία αντλείται από το ότι η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τα έγγραφα που είχε ήδη στη διάθεσή της, από την εξέταση του τέταρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι τα διάφορα έγγραφα που προσκόμισε η προσφεύγουσα-ενάγουσα και τα οποία, ως επί το πλείστον, επισυνάπτονται στην έκθεση έρευνας της OLAF δεν αποδεικνύουν την ομόφωνη ή κατά πλειοψηφία πρόθεση των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, ή, τουλάχιστον, των μελών της, να της αναγνωρίσουν την ιδιότητα του διεθνούς οργανισμού.
384
Όσον αφορά την πέμπτη αιτίαση, η οποία αντλείται από τον ελλιπή χαρακτήρα του ερωτηματολογίου που απέστειλε η Επιτροπή στα φερόμενα ως μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας κράτη, από το εν λόγω ερωτηματολόγιο προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν ερώτησε απλώς τα οικεία κράτη αν ήταν ή αν υπήρξαν μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας και αν είχαν υπογράψει διεθνή ή διακυβερνητική συμφωνία με την οποία ιδρύθηκε ως διεθνής οργανισμός, αλλά και αν θεωρούσαν ότι πληρούσε τις προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ως διεθνής οργανισμός κατά την έννοια της δημοσιονομικής νομοθεσίας της Ένωσης, οπότε, λαμβανομένου υπόψη του ορισμού της εννοίας του «διεθνούς οργανισμού», ο οποίος υπομνήσθηκε στις σκέψεις 197 έως 212 ανωτέρω, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
385
Όσον αφορά την έκτη αιτίαση, η οποία αντλείται από το αλυσιτελές του αιτήματος της Επιτροπής να προσκομίσουν τα ερωτηθέντα κράτη την ιδρυτική συμφωνία της προσφεύγουσας-ενάγουσας δεόντως υπογεγραμμένη, πρέπει επίσης να απορριφθεί ως αβάσιμη, όπως προκύπτει από την εξέταση του τρίτου επιχειρήματος της πρώτης αιτιάσεως του δευτέρου σκέλους του τετάρτου λόγου ακυρώσεως.
386
Όσον αφορά την έβδομη αιτίαση, που αντλείται από την έλλειψη δεύτερης διαβουλεύσεως με τα κράτη που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή μετά την παραλαβή των παρατηρήσεων της προσφεύγουσας-ενάγουσας στις 5 και 30 Μαρτίου 2021, από την εξέταση του τετάρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι οι παρατηρήσεις αυτές, οι οποίες επαναλαμβάνονται στο δικόγραφο της προσφυγής, δεν ήταν ικανές να αναιρέσουν το συμπέρασμα της Επιτροπής ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποτελούσε διεθνή οργανισμό.
387
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή δεν παρέβη την υποχρέωση επιμελείας, παραλείποντας να διαβουλευθεί για δεύτερη φορά με τα κράτη που ερωτήθηκαν, μετά τη λήψη των παρατηρήσεων της προσφεύγουσας-ενάγουσας, οπότε η αιτίαση αυτή είναι αβάσιμη.
388
Επομένως, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
β)
Επί του τρίτου σκέλους περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αμεροληψίας
389
Προς στήριξη του τρίτου σκέλους, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει, κατ’ ουσίαν, τέσσερις αιτιάσεις, με τις οποίες υποστηρίζει ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αμεροληψίας, υπό την αντικειμενική της διάσταση, πρώτον, απευθύνοντας στα κράτη που επέλεξε να εξετάσει ζητήματα που δεν ήταν λυσιτελή, χρήσιμα ή σύμφωνα με το δίκαιο ή τα στοιχεία της δικογραφίας, δεύτερον, προσδίδοντας στην απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), περιεχόμενο το οποίο προφανώς δεν είχε και ισχυριζόμενη ότι ήταν υποχρεωμένη να επαναξιολογήσει το νομικό καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας, ούτως ώστε να κατευθύνει τις απαντήσεις των εν λόγω κρατών, τρίτον, προβαίνοντας σε ανακριβείς δηλώσεις σχετικά με την προσφεύγουσα-ενάγουσα και, τέταρτον, ασκώντας πιέσεις στα ίδια κράτη προκειμένου να λάβει απαντήσεις συνταχθείσες κατά τρόπο που να στηρίζει καλύτερα τη θέση της.
390
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι τα θεσμικά όργανα οφείλουν να συμμορφώνονται προς την επιταγή της αμεροληψίας ως προς αμφότερες τις πτυχές της, οι οποίες είναι, αφενός, η υποκειμενική αμεροληψία, κατά την οποία κανένα μέλος του οικείου θεσμικού οργάνου δεν πρέπει να εκδηλώνει μεροληψία ή προσωπικές προκαταλήψεις, και, αφετέρου, η αντικειμενική αμεροληψία, κατά την οποία το θεσμικό αυτό όργανο πρέπει να παρέχει επαρκή εχέγγυα για τον αποκλεισμό κάθε εύλογης αμφιβολίας σχετικά με ενδεχόμενη προκατάληψη (πρβλ. διάταξη της 24ης Μαΐου 2022, Puigdemont i Casamajó κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Ισπανίας, C-629/21 P(R), EU:C:2022:413, σκέψη 199 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
391
Ειδικότερα, όταν προσφεύγων επικαλείται παραβίαση της αντικειμενικής αμεροληψίας, από τη νομολογία προκύπτει ότι, προκειμένου να αποδειχθεί ότι η οργάνωση διοικητικής διαδικασίας δεν παρέχει επαρκή εχέγγυα για τον αποκλεισμό κάθε εύλογης αμφιβολίας σχετικά με ενδεχόμενη προκατάληψη, δεν απαιτείται να αποδειχθεί η έλλειψη αμεροληψίας, αλλά αρκεί να υφίσταται συναφώς εύλογη αμφιβολία και να μην μπορεί να αρθεί (πρβλ. απόφαση της 27ης Μαρτίου 2019, August Wolff και Remedia κατά Επιτροπής, C-680/16 P, EU:C:2019:257, σκέψη 37).
392
Κατά πρώτον, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, η οποία αντλείται από το ότι η Επιτροπή απηύθυνε στα ερωτηθέντα κράτη ερωτήματα άσκοπα, αλυσιτελή και μη σύμφωνα με το δίκαιο ή τα στοιχεία της δικογραφίας, από τη δικογραφία δεν προκύπτει ότι, λαμβανομένου υπόψη του ορισμού της εννοίας του «διεθνούς οργανισμού» που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 197 έως 212 ανωτέρω, τα ερωτήματα που απηύθυνε η Επιτροπή στα κράτη τα οποία είχε επιλέξει να εξετάσει σχετικά με ενδεχόμενη υπογραφή ή επικύρωση της ιδρυτικής συμφωνίας της προσφεύγουσας-ενάγουσας καθώς και με την ύπαρξη πληρεξουσίων που ενδεχομένως παρασχέθηκαν στους υπογράψαντες την εν λόγω συμφωνία ήταν άσκοπα, αλυσιτελή ή μη σύμφωνα με το δίκαιο ή τα στοιχεία της δικογραφίας.
393
Επιπλέον, όσον αφορά τους άλλους τρόπους δηλώσεως της συναινέσεως των κρατών να δεσμευθούν από το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994, είναι αληθές ότι οι επιστολές προς τα κράτη που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή δεν αναφέρουν άλλους τρόπους πέραν της υπογραφής και της κυρώσεως της εν λόγω πράξεως.
394
Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν είναι ικανό να αποδείξει ότι η διαδικασία διαβουλεύσεως που κίνησε η Επιτροπή με τα κράτη τα οποία θεωρούσε ότι ήταν ή υπήρξαν μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας δεν παρείχε επαρκείς εγγυήσεις ώστε να αποκλειστεί κάθε εύλογη αμφιβολία ως προς ενδεχόμενη προκατάληψη ή μεροληπτική συμπεριφορά εκ μέρους της.
395
Πράγματι, στις επιστολές που απηύθυνε στα εν λόγω κράτη, η Επιτροπή έθεσε ένα γενικό ερώτημα σχετικά με το αν θεωρούσαν ότι ήταν μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας. Επομένως, τα ερωτηθέντα κράτη είχαν τη δυνατότητα, ελλείψει υπογραφής ή κυρώσεως της ιδρυτικής συμφωνίας της προσφεύγουσας-ενάγουσας, να επισημάνουν αν είχαν συναινέσει με άλλον τρόπο στη συμφωνία αυτή.
396
Εξάλλου, από τον ορισμό της εννοίας του «διεθνούς οργανισμού», ο οποίος υπομνήσθηκε στις σκέψεις 197 έως 212 ανωτέρω, και από την εξέταση του δευτέρου επιχειρήματος της δεύτερης αιτιάσεως του τρίτου σκέλους του τέταρτου λόγου ακυρώσεως προκύπτει ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα κακώς προσάπτει στην Επιτροπή ότι δεν ζήτησε από τα κράτη που είχε ερωτήσει να απαντήσουν αν τη θεωρούν, την αντιμετωπίζουν ή τη χαρακτηρίζουν ως διεθνή οργανισμό ανεξαρτήτως της ιδιότητάς τους ως μελών του οργανισμού αυτού.
397
Κατά συνέπεια, η πρώτη αιτίαση του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
398
Κατά δεύτερον, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η δεύτερη αιτίαση, με την οποία προβάλλεται ότι η Επιτροπή προσέδωσε στην απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), περιεχόμενο το οποίο δεν έχει, συνεπεία της απορρίψεως του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ και παραβίαση του δεδικασμένου της εν λόγω αποφάσεως, καθώς και της δεύτερης αιτιάσεως του δευτέρου σκέλους του ίδιου λόγου, με την οποία προβάλλεται παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης.
399
Πράγματι, από τις σκέψεις 105, 120 και 149 ανωτέρω προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν ερμήνευσε εσφαλμένως την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), όταν έκρινε ότι η ορθή εκτέλεση της αποφάσεως αυτής συνεπαγόταν την υποχρέωσή της να προβεί σε αναδρομική επαναξιολόγηση του νομικού καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
400
Κατά τρίτον, προς στήριξη της τρίτης αιτιάσεως, με την οποία προβάλλεται ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πολλές ανακρίβειες στο πλαίσιο της αλληλογραφίας της με τα κράτη στα οποία απηύθυνε ερωτήματα, πρώτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι επισήμανε, τόσο στις επιστολές της 26ης Νοεμβρίου 2019 προς τα εν λόγω κράτη όσο και στις επιστολές υπομνήσεως της 11ης Μαρτίου 2020, ότι ήταν υποχρεωμένη να προβεί σε αξιολόγηση του καθεστώτος της κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 266 ΣΛΕΕ.
401
Λαμβανομένης όμως υπόψη της απορρίψεως της πρώτης αιτιάσεως του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με την οποία προβάλλεται παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι η επισήμανση αυτή είναι εσφαλμένη.
402
Δεύτερον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι ανέφερε, με τις επιστολές της 26ης Νοεμβρίου 2019, ότι είχε αρνηθεί να της παράσχει την ιδρυτική συμφωνία της.
403
Συγκεκριμένα, με επιστολή της 6ης Μαΐου 2019, η Επιτροπή ζήτησε από την προσφεύγουσα-ενάγουσα να της αποστείλει, μεταξύ άλλων, «επικυρωμένο αντίγραφο της (υπογραφείσας) διεθνούς συμφωνίας για την ίδρυση της IMG ως διεθνούς οργανισμού» καθώς και «κάθε έγγραφο το οποίο δεν έχει ακόμη στην κατοχή [της] […] και το οποίο επιβεβαιώνει το καθεστώς της IMG ως διεθνούς οργανισμού και την ταυτότητα των νυν ή παρελθόντων μελών [της]».
404
Με την από 25 Ιουνίου 2019 απάντησή της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αμφισβήτησε επί της αρχής το αίτημα της Επιτροπής, για τον λόγο ότι η προγενέστερη αναγνώρισή του ως διεθνούς οργανισμού, ιδίως από την Ένωση, δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί κατ’ εφαρμογήν των κανόνων του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Ως εκ τούτου, δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα αυτό.
405
Επίσης, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν απάντησε ούτε στη νέα επιστολή της 18ης Ιουλίου 2019 την οποία της απηύθυνε η Επιτροπή προς υπενθύμιση της καταστάσεως.
406
Κατά συνέπεια, η επισήμανση ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα αρνήθηκε να παράσχει στην Επιτροπή τη συμφωνία με την οποία δημιουργήθηκε δεν είναι ανακριβής.
407
Επιπλέον, μολονότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι αυτή η άρνηση συνεργασίας δικαιολογούνταν από το γεγονός ότι η Επιτροπή διέθετε ήδη τα συστατικά της έγγραφα, η δικαιολογία αυτή δεν προκύπτει από την απάντησή της της 25ης Ιουνίου 2019.
408
Κατά συνέπεια, η Επιτροπή είχε την ευχέρεια να υποδείξει στα κράτη, τα οποία είχε επιλέξει να ερωτήσει, ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα είχε αρνηθεί να της παράσχει την ιδρυτική της συμφωνία, χωρίς τούτο να είναι ικανό να αποδείξει ότι η εν λόγω διαδικασία διαβουλεύσεως δεν παρείχε επαρκείς εγγυήσεις ώστε να αποκλειστεί κάθε εύλογη αμφιβολία ως προς ενδεχόμενη προκατάληψη ή μεροληπτική συμπεριφορά εκ μέρους της.
409
Τρίτον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι διευκρίνισε, ιδίως στο πλαίσιο ηλεκτρονικής αλληλογραφίας με τις τουρκικές και ιταλικές αρχές, ότι, με τη διάταξή του της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T-645/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:388), το Γενικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι η Επιτροπή προέβη σε ορθή εκτέλεση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78).
410
Συναφώς, στη σκέψη 69 της διατάξεως της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T-645/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:388), το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η Επιτροπή, για την εκτέλεσή της, δεν μπορεί να προβεί σε νέα εξέταση του καθεστώτος της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, αφού συγκεντρώσει τις πληροφορίες που κρίνει αναγκαίες, αλλά, αντιθέτως, υπό την έννοια ότι η προσφυγή σε νέα εξέταση μπορεί να θεωρηθεί ως η αναγκαία συνέπεια της αποφάσεως αυτής.
411
Επιπλέον, με την απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722), το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε η προσφεύγουσα-ενάγουσα κατά της διατάξεως της 9ης Σεπτεμβρίου 2020, IMG κατά Επιτροπής (T-645/19, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:388).
412
Κατά συνέπεια, η περιλαμβανόμενη σε διάφορα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Επιτροπής μνεία ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή προέβη σε ορθή εκτέλεση της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), δεν είναι ανακριβής και για τον λόγο αυτόν, η προκειμένη τρίτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
413
Κατά τέταρτον, προς στήριξη της τέταρτης αιτιάσεως, η οποία αντλείται από το ότι η Επιτροπή άσκησε πιέσεις σε ορισμένα από τα ερωτηθέντα κράτη προκειμένου να λάβει απαντήσεις συνταχθείσες κατά τρόπο που να στηρίζει καλύτερα το συμπέρασμά της, η προσφεύγουσα-ενάγουσα επικαλείται την αλληλογραφία μεταξύ της Επιτροπής και των δανικών αρχών της 5ης και της 12ης Ιουνίου 2020, με την οποία η Επιτροπή ζήτησε από τις εν λόγω αρχές να επιβεβαιώσουν αν η Δανία είχε υπογράψει διεθνή συμφωνία περί ιδρύσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, στο μέτρο που η Επιτροπή ανησυχούσε ότι η πρώτη απάντηση των εν λόγω αρχών θα κρινόταν ανεπαρκής από το Γενικό Δικαστήριο ή το Δικαστήριο σε περίπτωση ένδικης προσφυγής.
414
Συναφώς, από το έγγραφο του μόνιμου αντιπροσώπου της Δανίας στην Ένωση της 4ης Ιουνίου 2020 προκύπτει ότι, στο ζήτημα αν το κράτος αυτό είχε υπογράψει διεθνή συμφωνία περί ιδρύσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού, οι δανικές αρχές απάντησαν κατ’ αρχάς ότι δεν ήταν σε θέση να βρουν ένα έγγραφο υπογεγραμμένο προς τούτο. Εν συνεχεία, κατόπιν της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας μεταξύ της Επιτροπής και των αρχών αυτών της 5ης και της 12ης Ιουνίου 2020, για την οποία έγινε λόγος στη σκέψη 413 ανωτέρω, η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Δανίας στην Ένωση απέστειλε, στις 18 Ιουνίου 2020, νέο έγγραφο με τις αλλαγές τις οποίες είχε ζητήσει η Επιτροπή.
415
Οι περιστάσεις που περιγράφονται στη σκέψη 414 ανωτέρω καταδεικνύουν τη μέριμνα της Επιτροπής να λάβει σαφή απάντηση από τις δανικές αρχές στο ερώτημα αν η Δανία είχε υπογράψει διεθνή συμφωνία περί ιδρύσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού. Κατά συνέπεια, δεν δημιουργούν εύλογη αμφιβολία ως προς την ύπαρξη ενδεχόμενης προκατάληψης εκ μέρους της Επιτροπής σε σχέση με τη λύση που πρέπει να δοθεί όσον αφορά το καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
416
Κατά συνέπεια, η τρίτη αιτίαση του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί το τρίτο σκέλος στο σύνολό του και ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως στο σύνολό του.
417
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το αίτημα περί ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως πρέπει να απορριφθεί.
Γ. Επί των αιτημάτων αποζημιώσεως
418
Προς στήριξη του αιτήματος αποζημιώσεως, η προσφεύγουσα-ενάγουσα προβάλλει δύο είδη ζημίας τα οποία αποτελούν δύο διαφορετικά σκέλη. Στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους, ζητεί αποζημίωση ύψους 20000 ευρώ λόγω της μη εύλογης διάρκειας της διαδικασίας εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Στο πλαίσιο του δευτέρου σκέλους, ζητεί αποζημίωση ύψους 23651903 ευρώ προς αποκατάσταση της οικονομικής ζημίας και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που καταλογίζει στις παρανομίες της προσβαλλομένης αποφάσεως, η οποία υποκατέστησε τις αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 2014 και της 8ης Μαΐου 2015.
419
Η Επιτροπή αμφισβητεί το βάσιμο των επιχειρημάτων της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
1.
Επί των προϋποθέσεων στοιχειοθετήσεως της ευθύνης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης
420
Προκαταρκτικώς, πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης σε συγκεκριμένη περίπτωση, απαιτείται, μεταξύ άλλων προϋποθέσεων, το πρόσωπο που ζητεί την αποκατάσταση της ζημίας ή των ζημιών που εκτιμά ότι υπέστη λόγω συμπεριφοράς ή πράξεως της Ένωσης να αποδεικνύει την ύπαρξη παραβάσεως κανόνα δικαίου ο οποίος αποσκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 145 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
421
Επιπλέον, η παράβαση αυτή πρέπει να είναι κατάφωρη, απαίτηση η οποία εξαρτάται από την εξουσία εκτιμήσεως που διαθέτει το θεσμικό όργανο που παρέβη τον εν λόγω κανόνα και από το ζήτημα αν το όργανο αυτό υπερέβη κατά τρόπο πρόδηλο και σοβαρό τα όρια που επιβάλλονται στην εξουσία αυτή, λαμβανομένου υπόψη, μεταξύ άλλων, του βαθμού σαφήνειας και ακρίβειας του εν λόγω κανόνα, των δυσχερειών ερμηνείας ή εφαρμογής που μπορεί να προκύψουν εξ αυτού, καθώς και της πολυπλοκότητας της προς ρύθμιση καταστάσεως (πρβλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής, C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722, σκέψη 146 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
422
Δεύτερον, κάθε ζημία της οποίας ζητείται η αποκατάσταση στο πλαίσιο προσφυγής λόγω εξωσυμβατικής ευθύνης της Ένωσης δυνάμει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει να είναι πραγματική και βέβαιη. Εν πάση περιπτώσει, στον διάδικο που αμφισβητεί την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης απόκειται να αποδείξει με πειστικό τρόπο τόσο την ύπαρξη όσο και την έκταση της ζημίας που προβάλλει (πρβλ. απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2019, Ευρωπαϊκή Ένωση κατά Guardian Europe και Guardian Europe κατά Ευρωπαϊκής Ένωσης, C-447/17 P και C-479/17 P, EU:C:2019:672, σκέψη 135 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
423
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η ύπαρξη πραγματικής και βέβαιης ζημίας δεν μπορεί να εξετάζεται κατά τρόπο αφηρημένο από τον δικαστή της Ένωσης, αλλά πρέπει να εκτιμάται αναλόγως των συγκεκριμένων πραγματικών περιστάσεων που χαρακτηρίζουν κάθε περίπτωση που υποβάλλεται στην κρίση του (πρβλ. απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2021, Mahmoudian κατά Συμβουλίου, C-681/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:933, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
424
Τρίτον, η προϋπόθεση περί αιτιώδους συνάφειας αφορά την ύπαρξη αρκούντως άμεσης σχέσεως αιτίου προς αιτιατό μεταξύ της συμπεριφοράς του οικείου θεσμικού οργάνου και της ζημίας, η απόδειξη της οποίας απόκειται στον προσφεύγοντα, οπότε η προσαπτόμενη συμπεριφορά πρέπει να είναι η καθοριστική αιτία της ζημίας (πρβλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 2023, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-549/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:340, σκέψη 114 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
425
Πράγματι, απόκειται στον διάδικο που επικαλείται την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης να προσκομίσει πειστικά αποδεικτικά στοιχεία περί της υπάρξεως αρκούντως άμεσης σχέσεως αιτίου και αιτιατού μεταξύ της συμπεριφοράς του εν λόγω θεσμικού οργάνου και της προβαλλόμενης ζημίας (πρβλ. απόφαση της 30ής Μαΐου 2017, Safa Nicu Sepahan κατά Συμβουλίου, C-45/15 P, EU:C:2017:402, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
426
Εντούτοις, σύμφωνα με γενική αρχή που είναι κοινή στα νομικά συστήματα των κρατών μελών, την οποία επίσης εφαρμόζουν τα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης, ο ζημιωθείς, για να μην επιβαρυνθεί ο ίδιος με τη ζημία, πρέπει να επιδείξει τη δέουσα επιμέλεια για να περιορίσει την έκτασή της (πρβλ. διάταξη της 12ης Μαΐου 2010, Πήγασος Αλιευτική Εταιρεία κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C-451/09 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2010:268, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
427
Πράγματι, η αιτιώδης συνάφεια μπορεί να διαρρηχθεί από αμελή συμπεριφορά του ζημιωθέντος, εφόσον η συμπεριφορά αυτή αποδεικνύεται ότι συνιστά τη βασική αιτία της ζημίας (απόφαση της 18ης Μαρτίου 2010, Trubowest Handel και Makarov κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C-419/08 P, EU:C:2010:147, σκέψη 61).
428
Υπό το πρίσμα αυτών ακριβώς των αρχών απόκειται στο Γενικό Δικαστήριο να εξετάσει τα αιτήματα αποζημιώσεως που υπέβαλε η προσφεύγουσα-ενάγουσα.
2.
Επί του πρώτου σκέλους με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε από την υπέρβαση εύλογης προθεσμίας
429
Προς στήριξη του πρώτου σκέλους, η προσφεύγουσα-ενάγουσα υποστηρίζει ότι, κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), χρειάστηκε περισσότερα από δύο έτη για να εκδώσει η Επιτροπή την προσβαλλόμενη απόφαση και ότι το χρονικό αυτό διάστημα δεν είναι εύλογο, οπότε συνεπάγεται για την Επιτροπή υποχρέωση αποζημιώσεως ύψους 20000 ευρώ.
430
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι τα θεσμικά όργανα της Ένωσης υπέχουν την υποχρέωση να ασκούν τις αρμοδιότητές τους σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, ιδίως την αρχή της χρηστής διοικήσεως, η οποία κατοχυρώνεται πλέον ρητώς στο άρθρο 41 του Χάρτη, του οποίου η παράγραφος 1 ορίζει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην εξέταση των υποθέσεών του από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, ιδίως εντός εύλογης προθεσμίας (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Klein κατά Επιτροπής, C-430/20 P, EU:C:2022:377, σκέψη 87 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
431
Επομένως, απόκειται στην οικεία διοικητική αρχή να λάβει θέση, όταν οφείλει να το πράξει, και να περατώσει την κινηθείσα διαδικασία εντός εύλογης προθεσμίας (απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Klein κατά Επιτροπής, C-430/20 P, EU:C:2022:377, σκέψη 89).
432
Επιπλέον, ο εύλογος χαρακτήρας της διάρκειας της διαδικασίας δεν μπορεί να καθορίζεται με αναφορά σε ένα ακριβές ανώτατο όριο, προσδιοριζόμενο κατά τρόπο αφηρημένο. Πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της εκάστοτε υποθέσεως και, ιδίως, με το διακύβευμα της δίκης για τον ενδιαφερόμενο, την περιπλοκότητα της υποθέσεως και τα διάφορα διαδικαστικά στάδια που ακολούθησε το θεσμικό όργανο της Ένωσης, καθώς και τη συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Συναφώς, ο κατάλογος των κρίσιμων κριτηρίων δεν είναι εξαντλητικός και η εκτίμηση του εύλογου χαρακτήρα της προθεσμίας αυτής δεν απαιτεί συστηματική εξέταση, από τον δικαστή της Ένωσης, των περιστάσεων της υποθέσεως υπό το πρίσμα καθενός από τα κριτήρια αυτά (πρβλ. απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, Klein κατά Επιτροπής, C-430/20 P, EU:C:2022:377, σκέψη 86 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
433
Εν προκειμένω, πρέπει, κατά πρώτον, να καθοριστεί αν η προθεσμία που χρειάστηκε η Επιτροπή για να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση συνιστά υπέρβαση της εύλογης προθεσμίας, οπότε η Επιτροπή παρέβη τις απαιτήσεις που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 430 και 431 ανωτέρω.
434
Πρώτον, επισημαίνεται ότι το χρονικό διάστημα των τριών μηνών που παρήλθε μεταξύ της δημοσιεύσεως της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), και του εγγράφου της 6ης Μαΐου 2019 με το οποίο η Επιτροπή κάλεσε την προσφεύγουσα-ενάγουσα να προσκομίσει ορισμένα έγγραφα δεν μπορεί να θεωρηθεί μη εύλογο, λαμβανομένης υπόψη της νομικής πολυπλοκότητας της υποθέσεως και της αποφάσεως αυτής.
435
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, στις σκέψεις 190 και 191 της αποφάσεως της 22ας Σεπτεμβρίου 2022, IMG κατά Επιτροπής (C-619/20 P και C-620/20 P, EU:C:2022:722), το Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι η έννοια του «διεθνούς οργανισμού» στην οποία αναφερόταν η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης ήταν γενική έννοια της οποίας η ερμηνεία, για τους σκοπούς της νομοθεσίας αυτής, μπορούσε να δημιουργήσει δυσχέρειες ελλείψει, μεταξύ άλλων, σχετικής νομολογίας και ότι η εφαρμογή της εννοίας αυτής μπορούσε επίσης, εν προκειμένω, να αποδειχθεί περίπλοκη και να προκαλέσει δυσχέρειες νομικού χαρακτηρισμού των πραγματικών περιστατικών, λαμβανομένης υπόψη της ειδικής καταστάσεως της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
436
Δεύτερον, η προσφεύγουσα-ενάγουσα αβασίμως προσάπτει επίσης στην Επιτροπή το χρονικό διάστημα που παρήλθε μεταξύ της 6ης Μαΐου και της 18ης Ιουλίου 2019, περίοδο κατά την οποία η Επιτροπή επιχείρησε να εκτελέσει την απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78), μέσω γραπτής αλληλογραφίας μαζί της, καθώς και το χρονικό διάστημα που παρήλθε μεταξύ της 18ης Ιουλίου 2019, ημερομηνίας κατά την οποία η Επιτροπή επανέλαβε σε αυτήν το αίτημά της της 6ης Μαΐου 2019, και της 26ης Νοεμβρίου 2019, ημερομηνίας κατά την οποία η Επιτροπή απηύθυνε τα αιτήματα παροχής πληροφοριών στα κράτη μέλη της προσφεύγουσας-ενάγουσας.
437
Ομοίως, πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η συνολική περίοδος των δύο ετών, τεσσάρων μηνών και οκτώ ημερών, μετά τη λήξη της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, περιλαμβάνει την προθεσμία διαβουλεύσεως με τα κράτη που ερωτήθηκαν από την Επιτροπή, λόγω της αρνήσεως της προσφεύγουσας να της προσκομίσει τα συστατικά της έγγραφα δεόντως υπογεγραμμένα και συνοδευόμενα από δικαιολογητικά.
438
Κατά συνέπεια, αυτό το τμήμα της επίμαχης προθεσμίας, το οποίο περιλαμβάνεται μεταξύ της 6ης Μαΐου 2019 και της 10ης Φεβρουαρίου 2021, ημερομηνία της τελευταίας απαντήσεως στη διαβούλευση που κίνησε η Επιτροπή, δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Επιτροπή, αλλά στην προσφεύγουσα-ενάγουσα, η οποία δεν επέδειξε τη δέουσα επιμέλεια κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P, EU:C:2019:78).
439
Τρίτον, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή καθυστέρησε από τις 10 Φεβρουαρίου έως τις 19 Φεβρουαρίου 2021, ημερομηνία κατά την οποία απέστειλε στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το σχέδιο αποφάσεως προκειμένου να υποβάλει τις παρατηρήσεις της. Εξάλλου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν μπορεί βασίμως να παραπονείται για την λίγο μεγαλύτερη των τριών μηνών προθεσμία, μεταξύ της 19ης Φεβρουαρίου και της 8ης Ιουνίου 2021, η οποία αντιστοιχεί συγχρόνως στην προθεσμία που χορηγήθηκε για την υποβολή παρατηρήσεων και στην προθεσμία της Επιτροπής προκειμένου να λάβει δεόντως υπόψη τις παρατηρήσεις της, σύμφωνα με το δικαίωμά της ακροάσεως.
440
Επομένως, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το χρονικό διάστημα που χρειάστηκε η Επιτροπή για να καταρτίσει και να εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση δεν στερείται εύλογου χαρακτήρα κατά την έννοια της νομολογίας που παρατίθεται στις σκέψεις 430 και 431 ανωτέρω.
441
Κατά δεύτερον, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν αποδεικνύει την ύπαρξη υλικής ζημίας ή ηθικής βλάβης απορρέουσας από την προβαλλόμενη παράβαση προς στήριξη του αιτήματος αυτού.
442
Κατά συνέπεια, το υπό κρίση σκέλος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
3.
Επί του δευτέρου σκέλους, με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση της οικονομικής ζημίας και η ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που φέρεται ότι προκάλεσε η προσβαλλόμενη απόφαση
443
Προς στήριξη του δευτέρου σκέλους, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ζητεί να υποχρεωθεί η Επιτροπή να της καταβάλει το ποσό των 8651903 ευρώ προς αποκατάσταση της οικονομικής ζημίας που καταλογίζει στην προσβαλλόμενη απόφαση καθώς και το ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ προς ικανοποίηση της ηθικής της βλάβης.
444
Συναφώς, από τη σκέψη 417 ανωτέρω προκύπτει ότι το αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως απορρίφθηκε, οπότε δεν πληρούται η πρώτη προϋπόθεση που μνημονεύθηκε στη σκέψη 420 ανωτέρω, βάσει της οποίας μπορεί να στοιχειοθετηθεί εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης και η οποία αφορά την ύπαρξη παραβάσεως κανόνα δικαίου ο οποίος σκοπεί στην απονομή δικαιωμάτων στους ιδιώτες.
445
Επιπλέον, μολονότι είναι αληθές ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνες περί το δίκαιο στην προσβαλλόμενη απόφαση αρνούμενη να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία, οι πλάνες αυτές δεν ασκούν επιρροή στη νομιμότητα της εν λόγω αποφάσεως και, κατά συνέπεια, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως η άμεση και βέβαιη αιτία των ζημιών που η προσφεύγουσα-ενάγουσα της προσάπτει.
446
Εξάλλου, η προσφεύγουσα-ενάγουσα δεν προβάλλει, προς στήριξη του αιτήματος αποζημιώσεως που ανέπτυξε στο πλαίσιο του υπό κρίση σκέλους, λόγους ελλείψεως νομιμότητας οι οποίοι διαφέρουν από εκείνους που προέβαλε προς στήριξη του ακυρωτικού αιτήματός της.
447
Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος που προβλήθηκε προς στήριξη των αιτημάτων αποζημιώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο και, ως εκ τούτου, τα αιτήματα αυτά πρέπει να απορριφθούν στο σύνολό τους.
V. Επί των δικαστικών εξόδων
448
Κατά το άρθρο 134, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου, και κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα σε περίπτωση μερικής ήττας των διαδίκων. Τέλος, κατά το άρθρο 135, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν τούτο επιβάλλεται για λόγους επιείκειας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, μέρος μόνον των εξόδων του αντιδίκου ή ότι δεν πρέπει να καταδικαστεί καν στα έξοδα αυτά.
449
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα-ενάγουσα ηττήθηκε. Εντούτοις, διαπιστώθηκε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο στην αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως που αντλείται από το ότι το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως διεθνής συμφωνία, όπερ ώθησε την προσφεύγουσα-ενάγουσα να ασκήσει την υπό κρίση προσφυγή-αγωγή, προκειμένου να διαπιστωθεί η παρανομία αυτή. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι είναι δίκαιο κάθε διάδικος να φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Truchot
Kanninen
Frendo
Sampol
Pucurull
Perišin
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Σεπτεμβρίου 2024.
(υπογραφές)
Περιεχόμενα
I. Ιστορικό της διαφοράς
Α. Ιστορικό της διοικητικής διαδικασίας
Β. Ιστορικό της ένδικης διαδικασίας
Γ. Διοικητικές ενέργειες κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P)
Δ. Δικαστικές ενέργειες κατόπιν της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P)
II. Μεταγενέστερα της ασκήσεως της προσφυγής πραγματικά περιστατικά
III. Αιτήματα των διαδίκων
IV. Σκεπτικό
Α. Επί του παραδεκτού
1. Επί του νομοτύπου της εντολής που παρέσχε η προσφεύγουσα-ενάγουσα στους δικηγόρους της
2. Επί του παραδεκτού του παραρτήματος Α.24 του δικογράφου της προσφυγής-αγωγής
3. Επί του παραδεκτού του παραρτήματος C.1 του υπομνήματος απαντήσεως
Β. Επί των ακυρωτικών αιτημάτων
1. Επί του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
2. Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως που αφορά πλείονα νομικά σφάλματα, ιδίως παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, παραβίαση του δεδικασμένου και παραβίαση της αρχής της μη αναδρομικότητας
α) Επί του πρώτου σκέλους που αφορά παράβαση του άρθρου 266 ΣΛΕΕ και παραβίαση του δεδικασμένου της αποφάσεως της 31ης Ιανουαρίου 2019, International Management Group κατά Επιτροπής (C-183/17 P και C-184/17 P)
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί παραβάσεως του άρθρου 266 ΣΛΕΕ
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως που αφορά παραβίαση του δεδικασμένου
β) Επί του δευτέρου σκέλους περί παραβιάσεως της αρχής της καλής πίστεως, της αρχής «nemo auditur propriam turpitudinem allegans» και της αρχής της μη αναδρομικότητας
1) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί παραβιάσεως της αρχής της μη αναδρομικότητας των πράξεων της Ένωσης
2) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί παραβιάσεως της αρχής της καλής πίστης και της αρχής nemo auditur
γ) Επί του τρίτου σκέλους περί παραβιάσεως της αρχής της ισότητας
3. Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως περί παραβιάσεως της αρχής της ασφάλειας δικαίου
4. Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως που αφορά πρόδηλες πλάνες εκτιμήσεως και άλλες πλάνες περί το δίκαιο
α) Επί του ορισμού της έννοιας του «διεθνούς οργανισμού» που προβλέπει η δημοσιονομική νομοθεσία της Ένωσης
β) Επί του πρώτου σκέλους περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως και περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τον προσδιορισμό των μελών της προσφεύγουσας-ενάγουσας
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως οφειλόμενης σε τεχνητή διάκριση μεταξύ των ιδρυτικών κρατών της προσφεύγουσας-ενάγουσας, των συνεισφερόντων κρατών και των μελών της επιτροπής διοικήσεώς της
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία των θέσεων που έλαβαν το Βέλγιο και η Αυστρία
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία της απαντήσεως των αυστριακών αρχών
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως κατά την ερμηνεία της απαντήσεως των βελγικών αρχών
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο και πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως στις οποίες υπέπεσε η Επιτροπή αρνούμενη να αναγνωρίσει την προσχώρηση της Ένωσης στην προσφεύγουσα-ενάγουσα
γ) Επί του δευτέρου σκέλους περί πλάνης περί το δίκαιο από την οποία πάσχει η άρνηση της Επιτροπής να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία για την ίδρυση διεθνούς οργανισμού
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο απορρέουσα από την άρνηση της Επιτροπής να χαρακτηρίσει το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 ως διεθνή συμφωνία
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τον νομικώς δεσμευτικό χαρακτήρα του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με την απαίτηση υπογραφής του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994 από εκπροσώπους με σχετική προς τούτο εξουσιοδότηση
iii) Επί του τρίτου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με την απαίτηση προσκομίσεως πράξεων υπογραφής ή επικυρώσεως του ψηφίσματος της 25ης Νοεμβρίου 1994
iv) Επί των συνεπειών του βασίμου του πρώτου και του δεύτερου επιχειρήματος της υπό κρίση αιτιάσεως επί της νομιμότητας της προσβαλλομένης αποφάσεως
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί εσφαλμένης ερμηνείας σχετικά με την πρόθεση των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 να αναγνωρίσουν στην προσφεύγουσα-ενάγουσα το καθεστώς διεθνούς οργανισμού
δ) Επί του τρίτου σκέλους περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τη μεταγενέστερη πρακτική των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994 και την αναγνώριση του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού από την Ένωση και ορισμένα κράτη
1) Επί της πρώτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο σχετικά με τη μεταγενέστερη πρακτική των υπογραφόντων το ψήφισμα της 25ης Νοεμβρίου 1994
2) Επί της δεύτερης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη την αναγνώριση στην προσφεύγουσα-ενάγουσα του καθεστώτος διεθνούς οργανισμού εκ μέρους της Ένωσης και ορισμένων κρατών
i) Επί του πρώτου επιχειρήματος περί παραβάσεως από την Επιτροπή των άρθρων 27 και 46 της Συμβάσεως της Βιέννης μη αναγνωρίζοντας πλέον το καθεστώς της προσφεύγουσας-ενάγουσας ως διεθνούς οργανισμού
ii) Επί του δευτέρου επιχειρήματος περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη τις συμφωνίες περί της έδρας που συνήψε η προσφεύγουσα-ενάγουσα
3) Επί της τρίτης αιτιάσεως περί πλάνης περί το δίκαιο καθόσον η Επιτροπή δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα μέλη της δεν την είχαν διαλύσει ούτε το γεγονός ότι πληρούσε την αρχή της ειδικότητας
5. Επί του δευτέρου και του τρίτου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως, αντιστοίχως, της υποχρεώσεως επιμελείας και της υποχρεώσεως αμεροληψίας
α) Επί του δευτέρου σκέλους του δευτέρου λόγου ακυρώσεως περί παραβάσεως της υποχρεώσεως επιμελείας
β) Επί του τρίτου σκέλους περί παραβάσεως της υποχρεώσεως αμεροληψίας
Γ. Επί των αιτημάτων αποζημιώσεως
1. Επί των προϋποθέσεων στοιχειοθετήσεως της ευθύνης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης
2. Επί του πρώτου σκέλους με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε από την υπέρβαση εύλογης προθεσμίας
3. Επί του δευτέρου σκέλους, με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση της οικονομικής ζημίας και η ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που φέρεται ότι προκάλεσε η προσβαλλόμενη απόφαση
V. Επί των δικαστικών εξόδων
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.