ARREST VAN HET GERECHT VOOR AMBTENARENZAKEN
(Eerste kamer)
30 november 2009
Zaak F‑86/08
Dietrich Voslamber
tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen
„Openbare dienst – Ambtenaren – Sociale zekerheid – Gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering – Echtgenoot van voormalig ambtenaar – Gebonden bevoegdheid – Artikel 13 van regeling inzake ziektekostenverzekering”
Betreft: Beroep, ingesteld krachtens artikel 236 EG en artikel 152 EA, waarmee Voslamber met name de nietigverklaring vordert van het
besluit van de Commissie van 9 juli 2008 tot afwijzing van zijn klacht tegen het besluit van 17 januari 2008 waarbij werd
geweigerd zijn echtgenote de primaire dekking te geven van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering voor
de instellingen van de Europese Gemeenschappen.
Beslissing: Het beroep wordt verworpen. De krachtens artikel 94, sub a, van het Reglement voor de procesvoering ingediende vorderingen
van de Commissie worden afgewezen. De Commissie draagt, naast haar eigen kosten, twee derde van verzoekers kosten. Verzoeker
draagt een derde van zijn eigen kosten.
Samenvatting
1.      Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten – Summiere uiteenzetting van aangevoerde middelen – Niet in verzoekschrift
uiteengezette rechtsmiddelen – Verwijzing naar geheel van bijlagen – Niet-ontvankelijkheid
(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken, art. 35,
lid 1, sub e)
2.      Ambtenaren – Interne richtlijn van instelling – Rechtsgevolgen – Grenzen
(Regeling inzake de ziektekostenverzekering, art. 13)
3.      Ambtenaren – Sociale zekerheid – Ziektekostenverzekering – Primaire verzekeringsdekking van echtgenoot van ambtenaar door
gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering – Voorwaarden
(Ambtenarenstatuut, art. 72; regeling inzake de ziektekostenverzekering, art. 13)
1.      Krachtens artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 35, lid 1, sub e, van het Reglement voor de procesvoering
van het Gerecht voor ambtenarenzaken, dient het verzoekschrift de aangevoerde middelen en argumenten, zowel feitelijk als
rechtens, te bevatten. Die middelen en argumenten moeten zo duidelijk en nauwkeurig zijn dat de verwerende partij haar verweer
kan voorbereiden en het Gerecht, in voorkomend geval zonder nadere informatie, op het beroep uitspraak kan doen. Teneinde
de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk
dat de wezenlijke elementen feitelijk en rechtens waarop het beroep berust althans summier, maar coherent en begrijpelijk
uit de tekst van het verzoekschrift zelf blijken. Ofschoon het verzoekschrift op specifieke punten kan worden vervolledigd
en aangevuld met verwijzingen naar passages in bijgevoegde stukken, kan een algemene verwijzing naar andere geschriften, ook
al zijn die bij het verzoekschrift gevoegd, in dat verband geen alternatief zijn voor de vermelding van de essentiële elementen
van het betoog rechtens, die volgens voornoemde bepalingen in het verzoekschrift moeten staan. Bovendien is het niet de taak
van het Gerecht om in de bijlagen de middelen en argumenten op te sporen en te identificeren die het als grondslag voor het
beroep zou kunnen beschouwen, daar de bijlagen slechts als bewijsmiddel en documentatie dienen.
(cf. punt 37)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 8 december 2005, Just/Commissie, T‑91/04, JurAmbt. blz. I‑A‑395 en II‑1801, punt 35
2.      De door de gemeenschapsinstellingen vastgestelde interne richtlijnen kunnen rechtens hoe dan ook geen regels stellen die afwijken
van hiërarchisch hogere bepalingen, zoals de bepalingen van het Statuut en de uitvoeringsregeling hiervan, of de algemene
rechtsbeginselen. Derhalve mag de uitlegging van het begrip inkomen uit een beroepsbezigheid „als bedoeld in de Mededelingen
van de administratie” niet afwijken van de uitlegging van datzelfde begrip in artikel 13 van de regeling inzake de ziektekostenverzekering
van de ambtenaren.
(cf. punt 53)
Referentie:
Gerecht van eerste aanleg: 25 oktober 2005, Fardoom en Reinard/Commissie, T‑43/04, JurAmbt. blz. I‑A‑329 en II‑1465, punten 35
en 36
3.      Paragraaf 3 van de Mededelingen van de administratie van 2007 inzake de toepassing van de gemeenschappelijke regeling inzake
de ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, waarin de toepassingsvoorwaarden van voornoemd
artikel 13 zijn neergelegd, stelt, bij wijze van uitzondering, de primaire dekking van de echtgenoot van een ambtenaar door
het Gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Europese Gemeenschappen afhankelijk van
een van de twee voorwaarden die daarin worden genoemd: de eerste voorwaarde vereist dat die echtgenoot geen wettelijke ziektekostenverzekering
kan afsluiten; de tweede voorwaarde vereist dat het bedrag van de premies voor het afsluiten van een ziektekostenverzekering
meer bedraagt dan 20 % van het belastbare inkomen uit een beroepsbezigheid van de betrokkene.
Een instelling die, in het kader van het verzoek van een ambtenaar om zijn echtgenote onder de primaire dekking van het gemeenschappelijk
stelsel van ziektekostenverzekering te brengen, het ouderdomspensioen van de echtgenote van de ambtenaar niet als inkomen
uit een beroepsbezigheid aanmerkt, terwijl artikel 13 van de regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren
van de Europese Gemeenschappen uitdrukkelijk bepaalt dat het ouderdomspensioen inkomen uit een beroepsbezigheid vormt, geeft
blijk van een onjuiste rechtsopvatting.
Desalniettemin kan een ambtenaar zich niet met succes op een middel beroepen ter verkrijging van de nietigverklaring van een
besluit, wanneer de administratie niet over een beoordelingsmarge beschikt en verplicht is om te handelen zoals zij heeft
gedaan. Derhalve is de Commissie ingevolge artikel 13 van de gemeenschappelijke regeling gehouden om het verzoek van een ambtenaar
om zijn echtgenote onder de primaire dekking van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering te brengen, af
te wijzen wanneer de echtgenote van de ambtenaar aan geen van de twee in paragraaf 3 van voornoemde Mededelingen van de administratie
gestelde voorwaarden voldoet, en dit ongeacht hoe de tweede van die voorwaarden wordt uitgelegd.
(cf. punten 52, 54, 55, 60, 75 en 76)
Referentie:
Hof: 20 mei 1987, Souna/Commissie, 432/85, Jurispr. blz. 2229, punt 20
Gerecht voor ambtenarenzaken: 17 juni 2008, De Fays/Commissie, F‑97/07, JurAmbt. blz. I‑A‑1‑0000 en II‑A‑1‑0000, punten 70
en 71