61982C0176
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΉΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ SIMONE ROZÈS
ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 19 ΜΑΪΟΥ 1983 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι δικασνές,
Άσκησε ενώπιον σας προσφυγή ο Théo Nebe, υπάλληλος με το 6αθμό A4, κατά της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ζητώντας την ακύρωση μιας αποφάσεως της 24ης Νοεμβρίου 1981 περί τοποθετήσεως του από το τμήμα VI/A/l (γαλακτοκομικά προϊόντα) στο τμήμα VI/ Ζ/4 (εκκαθάριση λογαριασμών, ανωμαλίες και περιπτώσεις απάτης) της Γενικής Διευθύνσεως Γεωργίας.
Ι — Τα πραγματικά περιστατικά έχουν ως εξής:
Ο Théo Nebe προσελήφθη ως δόκιμος υπάλληλος της Επιτροπής κατ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Μετά τη μονιμοποίηση του, προάχθηκε αλληλοδιάδοχος, εν τέλει δε στο βαθμό A4, στις 13 Ιουλίου 1973 με ισχύ από 1ης Ιανουαρίου 1973. Επί 19 έτη και περισσότερο άσκησε τα καθήκοντα του στο τμήμα «γαλακτοκομικά προϊόντα» της Γενικής Διευθύνσεως Γεωργίας, η ονομασία του οποίου μεταβλήθηκε πολλές φορές.
Στις 12 Μαρτίου 1981, ο γενικός διευθυντής γεωργίας, Villain, απεύθυνε υπηρεσιακό σημείωμα στο προσωπικό της οικείας γενικής διευθύνσεως όπου καθόριζε τις κατευθυντήριες γραμμές που είχαν υιοθετηθεί όσον αφορά την κινητικότητα των υπαλλήλων της αρμοδιότητας του. Θα αναφέρω τρία στοιχεία:
—
Την αναφορά στην πολιτική της κινητικότητας που είχε καθορίσει σταδιακά η ίδια η Επιτροπή στις 23 Ιουλίου και στις 27 Οκτωβρίου 1980.
—
Την εφαρμογή της πολιτικής της κινητικότητας στους υπαλλήλους μεταξύ 30 και 55 ετών των βαθμών Α5/Α4, Β 3/Β 2 και του βαθμού Β 1 οι οποίοι ασκούν τα ίδια καθήκοντα από πενταετίας τουλάχιστο και των βαθμών Α 7/Α 6 και Β 5/Β 4 που ασκούν τα ίδια καθήκοντα τουλάχιστον από τριετίας.
—
Την εφαρμογή της πολιτικής αυτής καταρχήν επί βάσεως οικειοθελούς υπαγωγής, πράγμα που δεν απέκλειε πάντως τη δυνατότητα εξ επαγγέλματος νέας τοποθετήσεως σε περίπτωση ανάγκης.
Στις 13 Οκτωβρίου 1981, ο Villain πρότεινε στον Théo Nebe νέα τοποθέτηση στο τμήμα «Εκκαθάριση λογαριασμών, ανωμαλίες και περιπτώσεις απάτης» της διευθύνσεως «Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Προσανατολισμού και Εγγυήσεων» (ΕΓΤΠΕ).
Ο Théo Nebe, ύστερα από συνέντευξη με τους ανώτατους υπαλλήλους του ΕΓΤΠΕ, κατά την οποίοι του γνωστοποιήθηκαν τα καθήκοντα που επρόκειτο να αναλάβει, αρνήθηκε την πρόταση αιτιολογώντας την άρνηση του με υπηρεσιακό σημείωμα προς τον VILLAIN.
Στις 29 Οκτωβρίου, ο τελευταίος επανέλαβε γραπτώς την προφορική του πρόταση. Αφού απάντησε στις αντιρρήσεις του προσφεύγοντος, τον παρεκάλεσε να αναλάβει τα νέα του καθήκοντα από 1ης Δεκεμβρίου 1981.
Στις 4 Νοεμβρίου, ο Villain διαβίβασε στο γενικό διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως πίνακα των αποφάσεων περί μεταβολής της τοποθετήσεως που επρόκειτο να λάβει η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, στον οποίο πίνακα είχε περιληφθεί και ο Théo Nebe.
Στις 24 Νοεμβρίου εκδόθηκε η απόφαση της νέας τοποθετήσεως. Η θέση του προσφεύγοντος μετατέθηκε από το τμήμα VI/Δ/1 «Γαλακτοκομικά προϊόντα» στο τμήμα VI/Z/4 «Εκκαθάριση λογαριασμών, ανωμαλίες και περιπτώσεις απάτης» από 1ης Δεκεμβρίου. Η πράξη αυτή αποτελεί το αντικείμενο της προκειμένης προσφυγής.
Οι μεσολαβήσεις εκ μέρους του γερμανού υπουργού γεωργίας και του υπουργού εξωτερικών του Λουξεμβούργου, για να παραμείνει ο ενδιαφερόμενος στην παλαιά του θέση δεν καρποφόρησαν.
Στις 30 Νοεμβρίου, ο Théo Nebe γνωστοποίησε στο γενικό διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως ότι σκόπευε να υποβάλει διοικητική ένσταση κατά της αποφάσεως που τον αφορούσε, της οποίας έλαβε γνώση στις 18 Δεκεμβρίου 1981.
Την ίδια ημέρα, υπέβαλε διοικητική ένσταση σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως. Στην ένσταση αυτή προβάλλει το παράνομο της αποφάσεως της 24ης Νοεμβρίου 1981 για τρεις λόγους:
—
η απόφαση αυτή αντίκειται στο γενικό συμφέρον της Επιτροπής λόγω της ειδικότητας του που είχε αποτελέσει την αιτία της προσλήψεως του 6άσει του άρ9ρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
—
η εν λόγω απόφαση αντιοαίνει στις αρχές της Επιτροπής όσον αφορά την κινητικότητα του προσωπικού·
—
η απόφαση αντιβαίνει στο συμφέρον της υπηρεσίας και παραβιάζει το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Λόγω της σιωπής που τήρησε η Επιτροπή επί τέσσερις μήνες, η εν λόγω ένσταση θεωρήθηκε απορριφ9είσα στις 18 Απριλίου 1982, στη συνέχεια δε απορρίφθηκε ρητά την 1η Οκτωβρίου 1982, δηλαδή με μεγάλη καθυστέρηση.
Στο μεταξύ, ο Théo Nebe είχε ασκήσει την παρούσα προσφυγή που πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Ιουλίου 1982. Το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής είχε ήδη κατατεθεί στις 20 Σεπτεμβρίου.
II —
Πριν εξετάσω τους λόγους ακυρώσεως που προβάλλει ο προσφεύγων, πρέπει να απαντήσω στο ερώτημα αν η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε ή όχι κατ' εφαρμογή της καλούμενης διαδικασίας κινητικότητας. Η Επιτροπή καθόρισε τις κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά την εν λόγω διαδικασία, στη συνοδό της στις 23 Ιουλίου 1980 και θέσπισε τις σχετικές λεπτομέρειες εφαρμογής στις 29 Οκτωβρίου ιδίου έτους. Στο πλαίσιο αυτό, οι νέες τοποθετήσεις υπαλλήλων πρέπει να ανταποκρίνονται σε ορισμένες απαιτήσεις τυπικές και ουσιαστικές. Επιπλέον, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι η νέα αυτή διαδικασία δεν προορίζεται να αντικαταστήσει το ισχύον σύστημα μεταθέσεων ή νέων τοποθετήσεων μαζί με την υπηρεσιακή θέση. Όπως γνωρίζετε, οι αποφάσεις του είδους αυτού πρέπει απλώς να πληρούν τους δύο όρους που αναφέρονται στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως: να λαμβάνεται υπόψη το συμφέρον της υπηρεσίας και να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ του βαθμού και της θέσεως (
2
).
Η προηγούμενη εξέταση του ερωτήματος αυτού είναι ουσιώδης: πράγματι, αν η απόφαση περί τοποθετήσεως του Théo Nebe δεν εκδόθηκε κατ' εφαρμογή της αποφάσεως της 29ης Οκτωβρίου 1980 που αφορά την κινητικότητα αλλά αποτελεί απλώς νέα τοποθέτηση μαζί με την υπηρεσιακή θέση, παρέλκει η εξέταση του δεύτερου λόγου ακυρώσεως ο οποίος αναφέρεται στην παράβαση της αποφάσεως αυτής, καθώς και των επιχειρημάτων που στηρίζονται στην εν λόγω απόφαση και που προβάλλονται στο πλαίσιο των άλλων λόγων ακυρώσεως.
Αλλά η Επιτροπή δηλώνει ότι πρόκειται για τη δεύτερη από τις παραπάνω εκδοχές, σεις δε ζητήσατε, προκειμένου να κρίνετε αν είναι βάσιμη η άποψη αυτή, την προσκόμιση δύο εγγράφων:
—
αφενός, του αντιγράφου μιας αποφάσεως που εκδόθηκε από τη ΓΔ VI στο πλαίσιο της κινητικότητας, ταυτόχρονα με την επίδικη απόφαση, δηλαδή το Νοέμβριο του 1981.
—
αφετέρου, τον οριστικό πίνακα που κατάρτισε η ΑΔΑ κατ' εφαρμογή του άρθρου 5 της αποφάσεως της Επιτροπής περί κινητικότητας, όσον αφορά τη ΓΔ VI για το έτος 1981.
Από την ανάλυση των δύο αυτών εγγράφων προέκυψε σαφώς ότι η απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1981 που αφορά τον Théo Nebe, δεν μπορεί να εκδόθηκε δυνάμει της διαδικασίας κινητικότητας που είχε καθορίσει η Επιτροπή στις 29 Οκτωβρίου 1980. Πράγματι, το πρώτο στάδιο της εφαρμογής της εν λόγω διαδικασίας, δηλαδή η δημοσίευση των προκαταρκτικών πινάκων όλων των υπαλλήλων που δεν είχαν σημαντική μεταβολή στην τοποθέτηση από ορισμένη περίοδο (τρία έτη ή περισσότερο για τους υπαλλήλους στο βαθμό Α6 και Α7· περισσότερο των 5 ετών για τους υπαλλήλους των βαθμών Α 4 και Α 5) έγινε μόλις στις 15 Φεβρουαρίου 1982 (
3
). 'Οσον αφορά την κατηγορία Α, ο εν λόγω πίνακας αφορούσε μόνο τους υπαλλήλους των βαθμών Α 7 και Α 6. Επιπλέον, η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται σε όλες τις υπηρεσίες της Επιτροπής εκτός του επιστημονικού και του τεχνικού προσωπικού. Επομένως, η εφαρμογή της δεν γίνεται χωριστά σε κάθε γενική διεύθυνση.
Άρα, η απόφαση όσον αφορά τον Théo Nebe υπάγεται στις διατάξεις του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Ωστόσο παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα, διότι όπως προκύπτει από τα στοιχεία που προσκομίστηκαν, εκδόθηκε κατ' εφαρμογή της πολιτικής περί κινητικότητας που είχε καθορίσει ο γενικός διευθυντής γεωργίας με το υπηρεσιακό σημείωμα, της 12ης Μαρτίου 1981, και εκτελέστηκε μόνο στο πλαίσιο της εν λόγω γενικής διευθύνσεως.
'Ετσι, δεν έχει πλέον αντικείμενο η εξέταση του λόγου ακυρώσεως και των επιχειρημάτων του προσφεύγοντος που αναφέρονται στη μη τήρηση της αποφάσεως της Επιτροπής της 29ης Οκτωβρίου 1980.
III — Δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται το παραδεκτό της προσφυγής θα εξετάσω την ουσία της υποθέσεως.
Ο Théo Nebe προβάλλει τέσσερις λόγους ακυρώσεως:
—
Παράβαση του άρθρου 7 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
—
Παράβαση της αποφάσεως της Επιτροπής της 29ης Οκτωβρίου 1980.
—
Ανεπαρκής αιτιολόγηση.
—
Κατάχρηση εξουσίας.
Πρώτος λόγος ακυρώσεως
Α —
Ο προσφεύγων επικαλείται εν πρώτοις το άρθρο 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως που θέτει δύο όρους: το συμφέρον της υπηρεσίας και την τήρηση της ισοτιμίας των θέσεων. Συγκεκριμένα, το κείμενο αυτό ορίζει ότι
«η αρμοδία για τους διορισμού αρχή τοποθετεί, με ... μετάθεση, προς το συμφέρον και μόνο της υπηρεσίας ..., κάθε υπάλληλο σε θέση της κατηγορίας του ... που αντιστοιχεί στο βαθμό του» (παράγραφος 1).
Η απόφαση που εκδόθηκε εν προκειμένω δεν αποτελεί μετάθεση, η οποία προϋποθέτει ύπαρξη κενής θέσεως αλλά νέα τοποθέτηση μαζί με την υπηρεσιακή θέση.
Εξάλλου ο Théo Nebe δεν υποστηρίζει ότι η νέα θέση δεν αντιστοιχεί στο βαθμό του, συγκεκριμένα ότι είναι επιπέδου κατώτερου από το βαθμό αυτό, αλλά αμφισβητεί ότι η μεταβολή στην τοποθέτηση του αποφασίστηκε προς το συμφέρον και μόνο της υπηρεσίας.
Με τη νομολογία σας έχετε ήδη δώσει τον ορισμό της έννοιας «συμφέρον και μόνο της υπηρεσίας». Έχετε αναγνωρίσει στα όργανα της Κοινότητας ευρεία εξουσία εκτιμήσεως κατά την οργάνωση των υπηρεσιών τους σε συνάρτηση με την αποστολή που τους έχει ανατεθεί κατά την τοποθέτηση, ενόψει της αποστολής αυτής, του προσωπικού το οποίο βρίσκεται στη διάθεση τους (
4
).
Επιπλέον, έχετε δεχτεί ότι οι υπάλληλοι φέρουν το βάρος της αποδείξεως ότι η απόφαση που τους αφορά αντιβαίνει στο συμφέρον της υπηρεσίας ή, για να επαναλάβω τη διατύπωση της αποφάσεως Kindermann, «ότι η Επιτροπή, λαμβάνοντας την επίδικη απόφαση υπερέβη την εξουσία (της) αυτή (
5
).
Β —
Για να στηρίξει αυτόν τον λόγο ακυρώσεως, ο Théo Nebe προβάλλει κυρίως τέσσερα επιχειρήματα που πρέπει να εξεταστούν χωριστά.
—
Προσελήφθη αρχικώς βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
—
Η αλλαγή της τοποθετήσεως του αποδιοργάνωσε το τμήμα στο οποίο ανήκε προηγουμένως ενώ δεν βελτίωσε την κατάσταση στο νέο του τμήμα.
—
Κατά την εξ επαγγέλματος νέα τοποθέτηση του δεν ελήφθη καθόλου υπόψη το προσωπικό του συμφέρον.
—
Προκάλεσε δυσμενείς αντιδράσεις εκτός Επιτροπής.
Πρώνο επιχείρημα — Πρόσληψη βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως
Στην ένσταση αλλά και στην προσφυγή του ο Théo Nebe υποστήριξε ότι η ανάθεση σ' αυτόν καθηκόντων άλλων από εκείνα για τα οποία είχε προσληφθεί, κατ' εξαίρεση, απευθείας, προσκρούει στη νομική βάση της προσλήψεως του και παραβιάζει το συμφέρον της υπηρεσίας. Ήδη εγκατέλειψε την ασφαλώς υπερβολική αυτή άποψη και αναφέρει
—
αφενός, ότι δεν αρκεί η αναφορά στο συμφέρον της υπηρεσίας για να έχει μια απόφαση νόμιμο έρεισμα άνευ ετέρου και,
—
αφετέρου, ότι η απόφαση περί μεταθέσεως ή νέας τοποθετήσεως ενός υπαλλήλου που έχει προσληφθεί λόγω ορισμένων ειδικών προσόντων που απαιτούνται για μια συγκεκριμένη θέση, πρέπει να είναι ιδιαιτέρως αιτιολογημένη ως προς την απαίτηση που αναφέρεται στο συμφέρον της υπηρεσίας.
Είναι ακριβές ότι «δεν αρκεί η διοίκηση να επικαλεστεί, αορίστως, το συμφέρον της υπηρεσίας ώστε ipso facto, η μεταβολή τοποθετήσεως των υπαλλήλων της να είναι κανονική. Η έννοια του συμφέροντος της υπηρεσίας είναι ρευστή, αόριστη έννοια, της οποίας η μόνη επίκληση — που μπορεί να περιβληθεί τελετουργικό χαρακτήρα και να μην αντιστοιχεί σε τίποτα το συγκεκριμένο — είναι ανεπαρκής για να επιτρέψει δικαστικό έλεγχο, έστω και περιορισμένο» (
6
). Είναι λοιπόν αναγκαίο «το να είναι η διοίκηση σε θέση στο να υποδείξει σε τι συγκεκριμένο συνίσταται αυτό το συμφέρον» (
6
).
Ως προς το δεύτερο σημείο, όταν ένας υπάλληλος έχει προσληφθεί κατ' εφαρμογή του άρθρου 29, παράγραφος 2, είναι απαραίτητο να εξετάζεται με ιδιαίτερη προσοχή το αν η απόφαση με την οποία απαλλάσσεται από καθήκοντα, για τα οποία απαιτήθηκαν, ως προς την πρόσληψη, ειδικά προσόντα, συνάδει πράγματι προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Πράγματι, η ιδιότητα του ειδικού, που επιβεβαιώνεται μ' αυτόν τον τρόπο προσλήψεως οδηγεί στο τεκμήριο ότι ο συγκεκριμένος υπάλληλος είναι πιο χρήσιμος στα εν λόγω καθήκοντα παρά σε άλλα. Στην περίπτωση αυτή, η διακριτική ευχέρεια της διοικήσεως πρέπει να είναι πιο περιορισμένη παρά όσο αναγνωρίζεται γενικώς. Αντιστρόφως, στην περίπτωση που ο ειδικός έχει εγκαταλείψει την αρχική του θέση, νομίζω ότι έχει εφαρμογή η γενική νομολογία του Δικαστηρίου.
¡έντερο επιχείρημα — Αποδιοργάνωοη του παΑαιον τμήματος χωρίς ωφέλεια για το νέο
Με την αποχώρηση του Théo Nebe αποδιοργανώθηκε το τμήμα των γαλακτοκομικών προϊόντων ενώ δεν ωφελήθηκε το τμήμα στο οποίο τοποθετήθηκε. Επομένως το συμφέρον της υπηρεσίας υπαγόρευε την παραμονή του στα καθήκοντα που ασκούσε στο αρχικό τμήμα.
Ο προσφεύγων προβάλλει ότι:
1.
Η αποδιοργάνωση του τμήματος των γαλακτομικών προϊόντων αποδεικνύεται ιδίως από το γεγονός, το οποίο αναφέρεται σε υπηρεσιακό σημείωμα του Ιουλίου 1982, ότι δεν εξετάστηκε πλήρως ο φάκελος παραβάσεως που είχε προσαφθεί σε κράτος μέλος. Η Επιτροπή απαντά ότι ο χειρισμός του φακέλου αυτού δεν ανήκε στις αρμοδιότητες του Théo Nebe στο πλαίσιο του εν λόγω τμήματος.
2.
Η ένταξη του στο τμήμα της εκκαθαρίσεως των λογαριασμών δεν βελτίωσε την κατάσταση στο τμήμα αυτό.
α)
Συγκεκριμένα, οι λόγοι της καθυστερήσεως στην εκκαθάριση των λογαριασμών δεν οφείλεται σε έλλειψη προσωπικού αλλά στο πολύπλοκο και στη βραδύτητα της ακολουθούμενης διαδικασίας. Η άποψη αυτή δεν αμφισβητείται από την Επιτροπή η οποία προσκομίζει αριθμητικά στοιχεία που δείχνουν σαφώς τις προσπάθειες τις οποίες κατέβαλε προκειμένου να ενισχύσει το τμήμα VI/Z/4. Πάντως, οι γενικής φύσεως σκέψεις αυτές, δεν νομίζω ότι είναι πρόσφορες για την απάντηση στο επίδικο ερώτημα. Ακόμη κι αν ήταν ανάγκη να ενισχυθεί το εν λόγω τμήμα, αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε οπωσδήποτε να επιλεγεί ο Théo Nebe για να διευθύνει την ομάδα που ασχολείται με την εκκαθάριση των λογαριασμών. Παραμένοντας στα όρια του δικαστικού ελέγχου, πρέπει να εξετάσουμε αν στη συγκεκριμένη περίπτωση η ειδική αυτή επιλογή θα εξυπηρετούσε πράγματι το συμφέρον της υπηρεσίας.
6)
Κατά της επιλογής αυτής, ο ενδιαφερόμενος διατύπωσε ορισμένες σκέψεις.
Όπως παρατηρεί, ο αριθμός των υπαλλήλων της TAVI είναι σχετικά- υψηλός, ακόμα και του ίδιου βαθμού και ότι οι υποψήφιοι για μεταβολή στην τοποθέτηση είναι περισσότεροι από τους πράγματι μεταταχθέντες. Προσθέτω ότι, μεταξύ των τελευταίων υπήρχαν πιθανώς ορισμένοι οι οποίοι δεν είχαν προσληφθεί βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 2, και επομένως δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως ειδικοί για ένα προϊόν ή για έναν τομέα.
Αντιστρόφως, ο προσφεύγων θεωρεί ότι είναι τεχνικός των γαλακτοκομικών προϊόντων λόγω της καταρτίσεως του και της πείρας του. Και η «ειδικότητα» αυτή είναι άχρηστη στο πλαίσιο των νέων του καθηκόντων. Άρα, προς το συμφέρον της υπηρεσίας, έπρεπε να γίνει άλλη εκλογή.
γ)
Υπέρ της επιλογής του προσφεύγοντος συνηγορούν αρκετά επιχειρήματα.
1.
Ο Théo Nebe είναι αναμφιβόλως υπάλληλος μεγάλης αξίας, όπως αποδεικνύουν η επιστολή της υπουργού εξωτερικών του Λουξεμβούργου, που υπήρξε συνάδελφος του, και κυρίως οι εκθέσεις κρίσεως που τον αφορούν.
2.
Επιπλέον, η εξέταση της σταδιοδρομίας του δείχνει μια συνεχή αύξηση των αρμοδιοτήτων του, αντίστοιχη της αυξήσεως του πολύπλοκου χαρακτήρα και των δυσχερειών των προβλημάτων του γαλακτοκομικού τομέα. Επιπλέον, του είχαν ανατεθεί δύο πρόσθετα καθήκοντα, ο συντονισμός της διαχειρίσεως των ενισχύσεων στον τομέα των τροφίμων και οι αιτήσεις προσχωρήσεως της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στον τομέα αυτό.
3.
Ο Théo Nebe, που είναι αναγνωρισμένος τεχνικός στο γαλακτοκομικό τομέα, δεν έπαψε να εμβαθύνει και να διευρύνει τις γνώσεις του. Ειδικεύτηκε επίσης στην αγροτική οικονομία. Πριν από την είσοδο του στην υπηρεσία της Επιτροπής, παρακολού9ησε μαθήματα οικονομίας στην «Lcibniz-Akademie (Verwaltungs- und Wirtschaftsakademie» του Ανοβέρου και στην «Mittelrheinische Verwaltungs- und Wirt-schaftsakademie» της Βόννης.
4.
Εξάλλου, κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Ανόβερο και στη Βόννη απέκτησε ορισμένες νομικές γνώσεις τις οποίες εφήρμοσε στην πράξη με τη συμμετοχή του στην εκπόνηση κοινοτικών κανονισμών στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων. Είναι ο ένας από τους συγγραφείς του έργου «Das Recht der Milchwirtschaft» (Το δίκαιο της οικονομίας του γαλακτοκομικού τομέα). Σημειωτέον επίσης ότι το τελευταίο καθήκον που του είχε ανατεθεί στο τμήμα των γαλακτοκομικών προϊόντων ήταν η κωδικοποίηση των ενισχύσεων διατροφής στον τομέα των γαλακτοκομικών προϊόντων.
5.
Τέλος, από τα νέα του καθήκοντα προκύπτει ότι του ανατέθηκε «ειδική ευθύνη για τον έλεγχο των εξόδων όσον αφορά τον τομέα των γαλακτοκομικών προϊόντων».
Απ' όλα αυτά τα στοιχεία προκύπτει ότι η μεταβολή στην τοποθέτηση του Théo Nebe εξυπηρετούσε το συμφέρον της υπηρεσίας.
Τρίτο επιχείρημα — Ότι οεν ελήφθη υπόψη το προσωπικό τον συμφέρον
Κατά την Επιτροπή, όπως και κατά τον προσφεύγοντα, στις περιπτώσεις μεταβολής της τοποθετήσεως, πρέπει, κατά το μέτρο του δυνατού, να συμβιβάζεται το συμφέρον της υπηρεσίας με το προσωπικό συμφέρον του υπαλλήλου. Ο Théo Nebe δέχεται ότι σε περίπτωση συγκρούσεως το συμφέρον της υπηρεσίας υπερισχύει του προσωπικού συμφέροντος του υπαλλήλου.
Οι διάδικοι όμως διαφωνούν ως προς την εφαρμογή των αρχών αυτών στη συγκεκριμένη περίπτωση. Κατά τον προσφεύγοντα, η διοίκηση προφανώς παρέβη το καθήκον μέριμνας που έχει έναντι του. Αναγκάζοντας τον να ασκήσει καθήκοντα που δεν αντιστοιχούν στην ειδικότητα του, δεν έλαβε υπόψη το προσωπικό του συμφέρον.
α)
Το καθήκον αρωγής «αντικατοπτρίζει, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, την ισορροπία των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως δημιούργησε όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ της υπηρεσίας και των υπαλλήλων» (
7
). «Η ισορροπία αυτή απαιτεί να εξετάζει η αρχή όλα τα στοιχεία που είναι ικανά να καθορίσουν την απόφαση της, λαμβάνοντας υπόψη όχι μόνο το συμφέρον της υπηρεσίας αλλά και του συγκεκριμένου υπαλλήλου» (
8
). Πάντως, «η σκέψη αυτή δεν δύναται να εμποδίσει την αρχή να προβεί στην ορθολογιστική οργάνωση των υπηρεσιών, αν το θεωρεί αναγκαίο» (
9
).
6)
Η Επιτροπή έλαβε επαρκώς υπόψη όλα τα στοιχεία, περιλαμβανομένων και αυτών που αφορούν το προσωπικό συμφέρον του Théo Nebe προκειμένου να τον τοποθετήσει στο τμήμα που ασχολείται με την εκκαθάριση των λογαριασμών;
Ο Théo Nebe παρατηρεί ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο στοιχεία:
—
αφενός, οικογενειακοί λόγοι τον αναγκάζουν να αρνηθεί να αναλάβει τις τακτικές και μεγάλης διάρκειας αποστολές στα κράτη μέλη τις οποίες απαιτούν οι έλεγχοι που είναι αναγκαίοι για την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ·
—
αφετέρου, έχει συμβατική υποχρέωση να συνεχίσει να συνεργάζεται στην ενημέρωση του «Das Recht der Milchwirtschaft», που αποτελεί συλλογή νόμων με κινητά φύλλα, με σχόλια και αναλυτικό πίνακα περιεχομένων.
Όμως, καίτοι τα στοιχεία αυτά περιήλθαν σε γνώση του Villain, δεν άσκησαν καθοριστική επιρροή «λόγω των αναγκών της υπηρεσίας».
Νομίζω ότι η άποψη αυτή ευσταθεί. Εξάλλου, ο Théo Nebe, έπαυσε να προβάλλει οικογενειακούς λόγους, και στη διοικητική του ένσταση και κατά τη διάρκεια της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας. 'Οσον αφορά τη δυσχέρεια στη συνέχιση της συνεργασίας στο «Das Recht der Milchwirtschaft», η δυσκολία δεν πρέπει, κατά την Επιτροπή, να υπερεκτιμάται.
Εξάλλου, νομίζω ότι, στην έννοια του προσωπικού συμφέροντος του υπαλλήλου μπορούν να περιληφθούν όχι μόνο στοιχεία του ιδιωτικού τομέα — έστω κι αν συνδέονται στενά με επαγγελματικές δραστηριότητες — αλλά και στοιχεία επαγγελματικής τάξεως. Είναι βέβαιο ότι η μεταβολή στην τοποθέτηση του Théo Nebe σήμανε αύξηση των ευθυνών του. Η σύγκριση μεταξύ της περιγραφής των καθηκόντων του στο τμήμα των γαλακτοκομικών προϊόντων (έκθεση κρίσεως 1977-1979) και των νέων του καθηκόντων μου επέτρεψαν να επαληθεύσω την ορθότητα των ανωτέρω. Η Επιτροπή παρατηρεί εν συνεχεία ότι τα σημερινά καθήκοντα του Théo Nebe ανήκουν σ' έναν τομέα που οι αρμόδιες αρχές θεωρούν ότι έχει προτεραιότητα, ο ίδιος δε βρίσκεται τώρα επικεφαλής μιας ομάδας 20 περίπου ατόμων. Η Επιτροπή συνάγει ότι, «αν η μεταβολή στην τοποθέτηση του δεν αποτελεί εγγύηση προαγωγής, πάντως δεν μπορεί παρά να την ευνοεί».
Έχοντας υπόψη όλα αυτά τα στοιχεία καταλήγω ότι οι αρμόδιες αρχές της Επιτροπής έλαβαν πράγματι υπόψη, όσο απαιτείται από τη νομολογία σας, το προσωπικό συμφέρον του προσφεύγοντος, σύμφωνα με το καθήκον μέριμνας που έχουν έναντι του.
Τέταρτο επιχείρημα — Δυσμενείς αντιοράαεις εκτός Επιτροπής
Τέλος, κατά τον Théo Nebe, το συμφέρον της υπηρεσίας δεν πρέπει να εκτιμάται μόνο σε σχέση με την εσωτερική διοίκηση αλλά και σε συνάρτηση προς τις σχέσεις των υπηρεσιών με τον εξωτερικό τομέα. Η αντίληψη αυτή είναι σημαντική κυρίως στην περίπτωση όπου οι μετατιθέμενοι υπάλληλοι υποχρεούνται να τηρούν συνεχή επαφή με όλους όσους (από εθνικές αρχές μέχρι επιχειρηματίες) αναμειγνύονται στην εφαρμογή των κοινών οργανώσεων αγοράς, όπως συνέβαινε με τα καθήκοντα του στο τμήμα των γαλακτοκομικών προϊόντων.
Και, από ένα έγγραφο της 24ης Νοεμβρίου 1981 του γερμανού υπουργού γεωργίας προς το μέλος της Επιτροπής που έχει την ευθύνη των γεωργικών ζητημάτων και από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στη γερμανική επιθεώρηση «Welt der Milch», «Fachzeitschrift für die europäische Milch und Nahrungsmittelindustrie», της 26ης Φεβρουαρίου 1982, προκύπτει ότι η αλλαγή τοποθετήσεως του Théo Nebe προκάλεσε αρνητικές αντιδράσεις στους σχετικούς κύκλους.
Χωρίς να εισέλθει στο ουσιαστικό ζήτημα που ανακύπτει, η Επιτροπή απαντά, κατά τρόπο πειστικό, ότι το επιχείρημα των δυσμενών αντιδράσεων ενός ειδικευμένου περιοδικού ή ενός εθνικού δημόσιου άνδρα δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη παρά μόνο με μεγάλη επιφυλακτικότητα. Η Επιτροπή ορθώς παρατηρεί ότι αυτού του είδους τά άρθρα στον τύπο και, προσθέτω, τα διαβήματα δημόσιων ανδρών συχνά εμπνέονται από εξωτερικούς παράγοντες. Επιπλέον, υπογραμμίζει ότι, στο πλαίσιο των νέων του καθηκόντων, ο Théo Nebe εξακολουθεί να διατηρεί συνεχείς σχέσεις με τις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών.
'Ετσι, με την εξ απαγγέλματος τοποθέτηση του Théo Nebe από το τμήμα των γαλακτοκομικών προϊόντων στο τμήμα που ασχολείται με την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ της γενικής διευθύνσεως γεωργίας, η Επιτροπή δεν υπερέβη τα όρια της διακριτικής της ευχέρειας, εκτιμώντας ότι το μέτρο αυτό εξυπηρετούσε το συμφέρον της υπηρεσίας, χωρίς να λησμονείται το γεγονός ότι ο ενδιαφερόμενος είναι ειδικός.
Δεύτερος λόγος ακυρώσεως
Επειδή η επίδικη απόφαση δεν εκδόθηκε κατ' εφαρμογή της αποφάσεως της Επιτροπής, όσον αφορά την κινητικότητα, της 29ης Οκτωβρίου 1980, μπορώ να αντιπαρέλθω την εξέταση του δεύτερου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε ο Théo Nebe και που αναφέρεται στην παράβαση της αποφάσεως αυτής.
Τρίτος λόγος ακυρώσεως
Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως που προβάλλει ο προσφεύγων αναφέρεται στο άρθρο 25, δεύτερη παράγραφος, δεύτερη περίοδος, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, σύμφωνα με το οποίο κάθε απόφαση σε βάρος υπαλλήλου πρέπει να είναι αιτιολογημένη.
Υπενθυμίζω, καταρχάς, τη νομολογία σας επί της εκτάσεως της υποχρεώσεως αυτής στις περιπτώσεις μεταθέσεως και νέας τοποθετήσεως μαζί με την υπηρεσιακή θέση.
Η υποχρέωση αιτιολογήσεως έχει διττό αντικείμενο: αφενός, επιτρέπει «στον ενδιαφερόμενο να εκτιμήσει αν η απόφαση πάσχει από ελάττωμα που καθιστά δυνατή την αμφισβήτηση της νομιμότητας της» και, αφετέρου, «καθιστά δυνατό το δικαστικό έλεγχο» (
10
), έχετε δεχτεί δε ότι η διττή αυτή υποχρέωση έχει τηρηθεί εφόσον «οι περιστάσεις υπό τις οποίες η προσβαλλόμενη πράξη εξεδόθη και εκοινοποιήθη στους ενδιαφερόμενους, καθώς και τα υπηρεσιακά σημειώματα και οι άλλες ανακοινώσεις που την συνοδεύουν, επιτρέπουν τη γνώση των ουσιωδών στοιχείων, τα οποία οδήγησαν τη διοίκηση στην απόφαση της» (
11
).
Επιπλέον, έχετε δεχτεί ότι:
«η υποχρέωση αιτιολογίας ενός μέτρου οργανώσεως της υπηρεσίας πρέπει να συσχετίζεται με την έκταση της διακριτικής εξουσίας, της οποίας απολαύει επί του θέματος η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, καθώς και με τον περιθωριακό χαρακτήρα των μειονεκτημάτων που δύναται να παρουσιάσει για τον υπάλληλο μια αλλαγή τοποθετήσεως που δεν θίγει ούτε τος βαθμό του ούτε την οικονομική του κατάσταση» (
12
).
Τέλος, έχετε δεχτεί ότι «η έκταση της υποχρεώσεως αυτής εκτιμάται in concreto» (
13
).
Από την πρόσφατη νομολογία σας βρήκα μόνο μία απόφαση με την οποία ακυρώσατε μια απόφαση περί μεταθέσεως λόγω εσφαλμένης αιτιολογίας (
14
).
Σ' αυτή την υπόθεση εξ επαγγέλματος μεταθέσεως μιας ιατρού της ιατρικής υπηρεσίας της Επιτροπής στη, ΓΔΧΙΙ, με μόνη την αιτιολογία ότι δεν είχε «προσαρμοστεί» στα καθήκοντα που της είχαν ανατεθεί στο πλαίσιο της ιατρικής υπηρεσίας και τα οποία αποδείχτηκαν ιδιαιτέρως «ασαφή», κρίνατε ότι η αιτιολογία αυτή αποτελούσε αδικαιολόγητη μομφή κατά της προσφεύγουσας «με αποτέλεσμα να στερείται, εν πάση περιπτώσει, αιτιολογίας η απόφαση περί μεταθέσεως, εις αντίθεση προς τις επιταγές του άρθρου 25, δεύτερη παράγραφος, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού περί της υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων» (σκέψη 63).
Εν προκειμένω, η απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1981 αιτιολογείται μόνο βάσει του συμφέροντος της υπηρεσίας. Δεν υπάρχει δηλαδή η ειδική αρνητική αιτιολόγηση, βάσει της οποίας ελήφθη η ανωτέρω απόφαση Turner.
Πρέπει λοιπόν να αναφερθούμε στις προπαρασκευαστικές της επίδικης αποφάσεως πράξεις: συνέντευξη του Villain με τον Nebe της 13ης Οκτωβρίου και υπηρεσιακά σημειώματα που αντάλλαξαν μεταξύ τους. Κατά τον Théo Nebe, τα στοιχεία που προκύπτουν από τη σχετική εξέταση αποδεικνύουν το αντιφατικό και ανεπαρκές της αιτιολογήσεως.
1.
Ο προσφεύγων επισημαίνει καταρχάς αντιφάσεις όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της πολιτικής της κινητικότητας, όπως καθορίζονται στο υπηρεσιακό σημείωμα του Villain και την εφαρμογή της πολιτικής αυτής ως προς το άτομο του.
α)
Θα παρατηρήσω εντούτοις ότι ασφαλώς δεν υπάρχει καμιά αντίφαση μεταξύ των όσων εκτίθενται περί κινητικότητας στο υπηρεσιακό σημείωμα και της εξ επαγγέλματος νέας τοποθετήσεως του προσφεύγοντος παρά τη θέληση του. Όπως προκύπτει από την εγκύκλιο του Villain, ο τελευταίος δεν απέκλειε καθόλου αυτό τον τρόπο νέας τοποθετήσεως. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Ελπίζω να λάβω πολλές αιτήσεις έτσι ώστε η πολιτική αυτή να εφαρμοστεί επί οικειοθελούς βάσεως. Είναι, όμως, σαφές ότι για να ικανοποιηθούν όσοι επιθυμούν να υπαχθούν στο σύστημα της κινητικότητας, θα πρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις να γίνουν μεταθέσεις υπαλλήλων οι οποίοι, καίτοι ασκούν τα ίδια καθήκοντα από μακρού δεν έχουν ζητήσει να μετακινηθούν. Αυτό είναι το τίμημα της ισορροπίας των υπηρεσιών και της ικανοποιήσεως εκείνων που επιθυμούν να μεταβληθεί η τοποθέτηση τους».
6)
Στη συνέχεια ο Théo Nebe παρατηρεί ότι η υποψηφιότητα ορισμένων υπαλλήλων της TAVI, που επιθυμούσαν μεταβολή της τοποθετήσεως τους, απορρίφθηκε, σε αντίθεση με τα περί οικειοθελούς χαρακτήρα του συστήματος. Δεν αποκρούει όμως την απάντηση της Επιτροπής, ότι δηλαδή, αν δεν ικανοποιήθηκε ένας μικρός αριθμός αιτήσεων περί νέας τοποθετήσεως, «αυτό συνέβη διότι, αφενός, δεν μπορούσε να γίνει λόγος για αποδιοργάνωση ορισμένων υπηρεσιών — πράγμα που θα αποτελούσε ακριβώς άρνηση των επιδιωκόμενων σκοπών, δηλαδή της νέας εξισορροπήσεως των υπηρεσιών και της καλύτερης χρησιμοποιήσεως του διαθέσιμου προσωπικού — και διότι, αφετέρου, σε ορισμένες περιπτώσεις έπρεπε να γίνει επιλογή μεταξύ υπαλλήλων που είχαν εκδηλώσει τις ίδιες προτιμήσεις».
γ)
Τέλος, ο Théo Nebe προσάπτει στο γενικό διευθυντή του ότι δεν προέβη σε «μεγάλης εκτάσεως συνεννόηση με τους αντιπροσώπους του προσωπικού» πράγμα που, σύμφωνα με το υπηρεσιακό του σημείωμα, έπρεπε να γίνει κατά την εφαρμογή της πολιτικής της κινητικότητας.
Πρόκειται όμως για συνεννόηση όσον αφορά την ίδια την επιχείρηση κινητικότητας ή τις συγκεκριμένες περιπτώσεις;
Νομίζω ότι μόνο η πρώτη εκδοχή πρέπει να γίνει δεκτή· από τη γενική διατύπωση του υπηρεσιακού σημειώματος δεν προκύπτει καθόλου ότι για τις 39 περιπτώσεις υπαλλήλων της κατηγορίας Α, τους οποίους περιέλαβε η επιχείρηση, έπρεπε να γίνουν 39 συνεννοήσεις.
Επιπλέον, είναι προφανές ότι η νομιμότητα μιας εξ επαγγέλματος νέας τοποθετήσεως δεν εξαρτάται από τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων του προσωπικού· η διαβούλευση με τους εκπροσώπους αυτούς αρκεί για να εξασφαλίσει τη νομιμότητα της πράξεως του αρμοδίου. Και, στις 7 Οκτωβρίου 1981 έγινε συνάντηση μεταξύ των εκπροσώπων του προσωπικού που αποτελούσαν μια επιτροπή επαφής και του Pizutti, βοηθού γενικού διευθυντή που εκπροσωπούσε τον Villain. Κατά τη συνάντηση αυτή, οι εκπρόσωποι του προσωπικού ζήτησαν εξηγήσεις όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα εφαρμοζόταν η κινητικότητα, στη γενική διεύθυνση γεωργίας.
2.
Η αιτιολόγηση της επίδικης αποφάσεως είναι ανεπαρκής, ακατάλληλη, και μάλιστα λανθασμένη;
α)
Ο Théo Nebe θεωρεί ότι η κινητικότητα λαμβάνεται υπόψη ως θετικό στοιχείο κατά τις προτάσεις για προαγωγές στην περίπτωση των προσφάτως προσληφθέντων υπαλλήλων και όχι εκείνων που, όπως αυτός, αριθμούν ήδη είκοσι έτη στην υπηρεσία της Επιτροπής.
Τίποτα δεν ενισχύει την άποψη αυτή. Η Επιτροπή ενθαρρύνει προφανώς την κινητικότητα που αποτελεί ευνοϊκό παράγοντα για όλους τους υπαλλήλους, ήδη δε παρατήρησα ότι η σταδιοδρομία του προσφεύγοντος χαρακτηρίζεται από συνεχή αύξηση των αρμοδιοτήτων του κατά την τελευταία περίοδο.
6)
Ο Théo Nebe παρατηρεί ότι, λόγω του αριθμού των υπαλλήλων που είχαν εκδηλώσει σχετική επιθυμία, μπορούσε να επιλεγεί αντί για τον ίδιο κάποιος άλλος για να διευθύνει την ομάδα που ασχολείται με την εκκαθάριση των λογαριασμών του ΕΓΤΠΕ τη στιγμή μάλιστα που, λόγω της καταρτίσεως και της πείρας του ήταν πιο χρήσιμος για την καλή λειτουργία της υπηρεσίας στην παλαιά παρά στην τωρινή του θέση. Επομένως, η αιτιολόγηση βάσει του συμφέροντος της υπηρεσίας της αποφάσεως που τον αφορά είναι εσφαλμένη.
Όσον αφορά την ουσία, απάντησα ήδη αρνητικά στην παρατήρηση αυτή. Η απάντηση είναι η ίδια και στο στενότερο τομέα της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Στα επιχειρήματα του Théo Nebe όσον αφορά την ειδικότητα, ο Villain απάντησε ρητά ότι «η ειδικότητα αυτή καθώς και η γνώση (του) των κανονισμών και άλλων διατάξεων και η πείρα (του) στον οικείο τομέα αποτελούν ακριβώς τους λόγους που (τον) οδήγησαν να αντιμετωπίζει (τη) μετάθεση (
15
). Ο Théo Nebe κατείχε πληροφορίες επί των οποίων βασίστηκε η απόφαση της 24ης Νοεμβρίου ήδη από την έκδοση της. Είναι επομένως επαρκώς αιτιολογημένη ως προς το σημείο αυτό.
γ)
Ο προσφεύγων παρατηρεί, τέλος, ότι είχε περιληφθεί στον πίνακα, που καταρτίστηκε στις 25 Σεπτεμβρίου, «των αποφάσεων περί μετατάξεων υπαλλήλων της ΓΔ VI τις οποίες επρόκειτο να εκδώσει η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή». Από αυτό συνάγει ότι η συνέντευξη που είχε με τον Villain στις 13 Οκτωβρίου ήταν καθαρά τυπική: κανένα επιχείρημα ανεξαρτήτως της ισχύος του δεν θα μπορούσε, κατά τη γνώμη του, να μεταβάλει την άποψη του συνομιλητή του όσον αφορά τη νέα τοποθέτηση.
Εντούτοις, από την προσεκτική μελέτη του εγγράφου στο οποίο αναφέρεται ο Théo Nebe προκύπτει ότι ο πίνακας της 25ης Σεπτεμβρίου ήταν προσωρινός και επομένως δεκτικός τροποποιήσεως. Ο πίνακας αυτός διαβιβάστηκε στο γενικό διευθυντή προσωπικού μόλις στις 4 Νοεμβρίου 1981. 'Αρα, δεν μπορεί να λεχθεί ότι, αν είχαν θεωρηθεί βάσιμες οι διατυπωθείσες αντιρρήσεις, το όνομα του προσφεύγοντος θα παρέμενε στον εν λόγω πίνακα.
Νομίζω ότι πληρούνται οι διάφορες απαιτήσεις της νομολογίας σας: κατά το χρόνο της εκδόσεως της αποφάσεως περί της νέας τοποθετήσεως του μαζί με την υπηρεσιακή του θέση, στις 24 Νοεμβρίου 1981, ο Théo Nebe είχε πληροφορηθεί τα ουσιώδη στοιχεία που την δικαιολογούσαν από πλευράς του συμφέροντος της υπηρεσίας. Επιπλέον, του είχε δοθεί η ευκαιρία να προβάλει τις αντιρρήσεις του οι οποίες εξετάστηκαν και εκτιμήθηκαν.
Τέταρτος λόγος ακυρώσεως
Με τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, ο Théo Nebe προβάλλει ότι η απόφαση περί νέας τοποθετήσεως του συνιστά κατάχρηση εξουσίας.
1.
Αυτός ο λόγος ακυρώσεως είναι άσχετος, εκτός αν, αντίθετα με την άποψη μου θεωρείτε βάσιμο το δεύτερο λόγο ακυρώσεως. 'Εχει, επομένως, επικουρικό χαρακτήρα και προϋποθέτει ότι η επίδικη απόφαση δεν ελήφθη προς το συμφέρον της υπηρεσίας. Αν, αντιστρόφως, η απόφαση αυτή μπορεί, όπως πιστεύω, να δικαιολογηθεί βάσει του συμφέροντος της υπηρεσίας — που αποτελεί ακριβώς το σκοπό ενόψει του οποίου η ΑΔΑ περιβλήθηκε την εξουσία λήψεως της (
16
) — τότε είναι αυτονόητο ότι δεν ελήφθη για «σκοπό άλλον εκτός του νομίμου» (
17
).
2.
Ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε με την ανάλυση μου όσον αφορά το δεύτερο λόγο ακυρώσεως, μπορεί ο Théo Nebe να «αποδείξει» (
18
), «επαρκώς κατά νόμο» (
19
), «με στοιχεία αντικειμενικά, βάσιμα και συνακόλουθα» (
20
), ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή μόνο κατά φαινόμενο επεδίωξε τους νόμιμους σκοπούς, ενόψει των οποίων της έχουν παρασχεθεί οι εξουσίες της;
Συγκεκριμένα, ο προσφεύγων αναφέρεται στα εξής στοιχεία:
—
έγινε προσπάθεια να περιληφθούν στα νέα του καθήκοντα, στοιχεία που αφορούν την εξάσκηση της παλαιάς του ειδικότητας·
—
προφανής θέληση εξ επαγγέλματος νέας τοποθετήσεως του παρά τις αντιρρήσεις που προέβαλε στο γενικό διευθυντή της ΓΔ VI, όσον αφορά ιδίως την ειδικότητα και τον εξαιρετικό τρόπο προσλήψεως του.
—
λέχθηκε εντελώς θεωρητικά — χωρίς να αποδειχτεί — ότι, στη νέα του θέση, είναι χρησιμότερος στην Επιτροπή ως ειδικός παρά στην προηγούμενη θέση του.
Κατά το μέτρα που τα στοιχεία αυτά δεν συγχέονται με τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν προς στήριξη του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, νομίζω ότι δεν επαρκούν, προφανώς, για να αποδείξουν ότι η επίδικη απόφαση ελήφθη με σκοπό άλλο από τους σκοπούς εκείνους, ενόψει των οποίων η Επιτροπή έχει την εξουσία να μεταβάλει την τοποθέτηση των υπαλλήλων της.
Επομένως, ο τελευταίος λόγος ακυρώσεως είναι επίσης απορριπτέος.
IV — Δεν μένει παρά να εκφέρω την άποψη μου επί των δικαστικών εξόδων.
Όπως ετόνισα εξαρχής, η εξέλιξη της διαφοράς αυτής — και πιθανώς η επίλυση της — θα ήταν διαφορετική αν είχε προκύψει ότι ο Théo Nebe είχε τύχει νέας τοποθετήσεως κατ' εφαρμογή της διαδικασίας της κινητικότητας που εθέσπισε η Επιτροπή με την απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1980. Και, όπως προτίθεμαι να αποδείξω, επήλθε σύγχυση όσον αφορά τη νομική 6άση της εν λόγω αποφάσεως μέχρι σε ενα πολύ προχωρημένο στάδιο της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο προσφεύγων δικαιολογημένα θεώρησε ότι η απόφαση περί μεταβολής της τοποθετήσεως του είχε ληφθεί αποκλειστικά κατ' εφαρμογή της αποφάσεως της Επιτροπής και όχι, όπως αποδείχτηκε, κατ' εφαρμογή μιας εσωτερικής διαδικασίας στο πλαίσιο της γενικής διευθύνσεως γεωργίας, η οποία διαδικασία, καίτοι εμπνεόμενη «από τις αρχές που διατυπώνονται στις κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά την κινητικότητα που υιοθέτησε η Επιτροπή στις 23 Ιουλίου 1980» (
21
), δεν ώφειλε να πληροί παρά μόνο τις προϋποθέσεις που περιγράφονται στο υπηρεσιακό σημείωμα με το οποίο καθιερώθηκε, καθώς και τις προϋποθέσεις του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.
Κατά τη γνώμη μου, η αμφιβολία που προέκυψε έτσι έπρεπε να αρθεί νωρίτερα. Η Επιτροπή ώφειλε να την διαλύσει μόλις έλαβε το υπηρεσιακό σημείωμα του Théo Nebe, της 30ής Νοεμβρίου 1981, προς το γενικό διευθυντή προσωπικού και διοικήσεως, στο οποίο αναφέρεται: «(Ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε ο Villain) αντιβαίνει στην απόφαση της Επιτροπής όσον αφορά την κινητικότητα, η οποία προβλέπει ότι τα μέτρα αυτά δεν μπορούν να ληφθούν παρά μόνο με τη συναίνεση του ενδιαφερομένου υπαλλήλου».
Πιο σοβαρό ακόμα, το υπόμνημα αντικρούσεως της 22ας Σεπτεμβρίου — που πρωτοκολλήθηκε στο Δικαστήριο στις 30 Σεπτεμβρίου — είναι κι αυτό διφορούμενο. Στην απάντηση της στον τρίτο λόγο ακυρώσεως που αφορά την αιτιολόγηση και συγκεκριμένα στο επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι δηλαδή η απόφαση δεν λαμβάνει υπόψη την ιδιότητα του ως τεχνικού στον τομέα των γαλακτοκομικών προϊόντων, η Επιτροπή απαντά ότι το επιχείρημα αυτό Sa ήταν λυσιτελές μόνο αν ο προσφεύγων είχε τέτοια ειδικότητα ώστε να μην υπάρχει «στην Επιτροπή καμιά άλλη θέση στην οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει μια σταδιοδρομία αρκετά ενδιαφέρουσα για τον ίδιο ή αρκετά χρήσιμη για την Επιτροπή». Κατ' αυτόν τον τρόπο επαναλαμβάνει τη διατύπωση του σημείου 3 6, της αποφάσεως της Επιτροπής της 29ης Οκτωβρίου 1980 περί της κινητικότητας. 'Ετσι, και μετά την ανταπάντηση, μπορούσαν να υπάρχουν αμφιβολίες στο σημείο που μας απασχολεί.
Τέλος, η ρητή απόρριψη την 1η Δεκεμβρίου 1982, της διοικητικής ενστάσεως του Théo Nebe περιέχει το εξής χωρίο: «Αν θεωρήσατε την απόφαση που σας αφορά ως μέτρο που ελήφθη στο πλαίσιο ενέργειας που αποσκοπεί στην κινητικότητα, αυτό οφείλεται στο ότι το εν λόγω μέτρο αποφασίστηκε συγχρόνως με τη νέα διαρρύθμιση των υπηρεσιών της ΓΔ VI, που γίνεται κατ' εφαρμογή των γενικών κατευθυντήριων γραμμών τις οποίες υιοθέτησε η Επιτροπή στις 29 Οκτωβρίου 1980, η οποία σε πρώτη φάση δεν αφορά τους μόνιμους υπαλλήλους του βαθμού Α 5 και Α 4». Το χωρίο αυτό περιέχει σφάλματα δεδομένου ότι οι αποφάσεις που εκδόθηκαν κατ' εφαρμογή της διαδικασίας της κινητικότητας, της 29ης Οκτωβρίου 1980 εφαρμόστηκαν, στην πρώτη φάση, όπως ήδη παρατήρησα, μόλις στις 15 Φεβρουαρίου 1982 και δεν αφορούσαν μόνο τη ΓΔ VI αλλά όλες τις υπηρεσίες της Επιτροπής (
22
).
Για τους λόγους αυτούς σας προτείνω να εφαρμόσετε το άρθρο 69, παράγραφος 3, εδάφιο 2, του κανονισμού διαδικασίας που σας επιτρέπει να καταδικάσετε ακόμα και το νικήσαντα διάδικο να καταβάλει προς τον αντίδικο τα έξοδα στα οποία αναγκάστηκε να υποβληθεί και τα οποία κρίνετε ότι προκλήθηκαν χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως.
Επομένως, προτείνω:
—
να απορριφθεί η προσφυγή·
—
να καταδικαστεί η Επιτροπή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, περιλαμβανομένων και των εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ο προσφεύγων.
(
1
)	Μετάφραση από τα γαλλικά.
(
2
)	Απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabcita, συνεκδικασ9ε(σες υποθέσεις 161 και 162/80, σκέψη 21, Συλλογή 1981, σ. 562.
(
3
)	Ταχυδρόμος του Προσωπικού, αριθ. 353.
(
4
)	Απόφαση της 21ης Μαίου 1981, Kindermann κατά Επιτροπής, υπόδεση 60/80, σκέψη 17, Συλλογή 1981, σσ. 1341 και 1342' 6λέπε επίσης, ως προς την ειδική περίπτωση της αναδιοργανώσεως ιατρικών υπηρεσιών, απόφαση της 9ης Ιουλίου 1981, Turner κατά Επιτροπής, συνεκδικασΟείσες υποθέσεις 59 και 129/80, σκέψεις 44 και 45, Συλλογή 1981, σ. 1914.
(
5
)	Προμνημονευοείσα σκέψη 17, in fine.
(
6
)	Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Rcischl στην προαναφερθείσα υπόθεση Kindcrmann, Συλλογή 1981, σ. 1351.
(
7
)	Απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 1982, Plug, υπόθεση 191/81, σκέψη 19, Συλλογή 1982, σ. 4229, στη σ. 4247.
(
8
)	Απόφαση της 28ης Μαΐου 1980, Kühner, συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 33 και 75/79, σκέψη 22, Συλλογή 1980, σ. 1697.
(
9
)	Απόφαση της 29ης Οκτωβρίου 1981, Arning, υπόθεση 125/80, σκέψη 19, Συλλογή 1981, σ. 2555.
(
10
)	Απόφαση της 28ης Μαΐου 1980 προαναφερ3ε!σα, Kuhner, σκέψη 15, Συλλογή σ. 1695.
(
11
)	Απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 1981, Démont κατά Επιτροπής, υπόθεση 791/79, σκέψη 12, Συλλογή 1981, σ. 3116.
(
12
)	Απόφαση Anting, προαναφερθείσα, σκέψη 12, Συλλογή σ. 2553.
(
13
)	Απόφαση Kuhner, προαναφερθείσα, σκέψη 15, Συλλογή σ. 1695.
(
14
)	Απόφαση της 9ης Ιουλίου 1981, Turner κατά Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 59 και 129/80, σκέψεις 62 ώς 65, ιδίως σκέψη 63, Συλλογή σσ. 1918 και 1919.
(
15
)	Υπηρεσιακό σημείωμα της 29ης Οκτω6ρΙου 1981.
(
16
)	Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Reischl, της 10ης Μαρτίου 1983, στην υπόθεση 85/82, Schloh κατά Συμβουλίου, Συλλογή σ. 2105.
(
17
)	Απόφαση της 25ης Νοεμβρίου 1976, Küster κατά Κοινοοουλίου, υπόθεση 123/75, σκέψη 15, Recueil σ. 1709' θλέπε επίσης απόφαση της 5ης Μαΐου 1966, Gutmann κατά Επιτροπής της ΕΚΑΕ, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 18 και 35/65, Recueil σ. 170. Απόφαση Kindermann, προαναφερθείσα, σκέψη 20, Συλλογή σ. 1342, και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Reischl στην ίδια υπόθεση, σ. 1350.
(
18
)	Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Reischl στην υπόθεση Schloh, προαναφερθείσα.
(
19
)	Απόφαση Küster, προαναφερθείσα, σκέψη 15.
(
20
)	Απόφαση Gutmann, προαναφερθείσα.
(
21
)	Παρατηρήσεις που κατέθεσε η Επιτροπή στις 12 Απριλίου 1983, όταν της ζητήσατε να προσκομίσει ορισμένα έγγραφα.
(
22
)	Απάντηση της Επιτροπής, της 15ης Απριλίου 1983, στις ερωτήσεις του Δικαστηρίου.