62019TJ0825_RES
Sprawy połączone T‑825/19 i T‑826/19
Tazzetti SpAiTazzetti SA
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 22 marca 2023 r.
Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 – Fluorowane gazy cieplarniane – Elektroniczny rejestr kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu – Przedsiębiorstwa o tym samym beneficjencie rzeczywistym – Jeden producent lub importer – Akt niekorzystny – Interes prawny – Dopuszczalność – Wniosek o dostosowanie skargi – Niedopuszczalność – Zarzut niezgodności z prawem – Wykładnia rozporządzenia wykonawczego zgodna z rozporządzeniem podstawowym – Uprawnienia wykonawcze Komisji
Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Interes prawny – Konieczność posiadania istniejącego i aktualnego interesu prawnego – Ocena w chwili wniesienia skargi – Skarga mogąca przynieść korzyść skarżącemu
(art. 263 akapit czwarty TFUE)
(zob. pkt 45, 49–53, 111–122)
Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akty przygotowawcze – Wyłączenie – Decyzja Komisji przyznająca spółce prawo do przydziału kontyngentów wodorofluorowęglowodorów i odmawiająca tego prawa innej spółce o tym samym beneficjencie rzeczywistym – Akt wywołujący samodzielne skutki prawne – Włączenie
(art. 263 akapit pierwszy TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 517/2014)
(zob. pkt 75, 76, 87–92, 96– 99, 104, 108)
Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Zmniejszenie emisji fluorowanych gazów cieplarnianych – Rozporządzenie nr 517/2014 – Przydział kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu – Mechanizm przydziału oparty na określeniu wartości odniesienia – Procedura ponownego obliczenia wartości odniesienia – Rozporządzenie wykonawcze Komisji uznające przedsiębiorstwa o tym samym beneficjencie rzeczywistym za jednego producenta lub importera do celów tego ponownego obliczenia – Zakres stosowania
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 517/2014, art. 16 ust. 2, 3; rozporządzenie Komisji 2019/661, art. 7 ust. 1)
(zob. pkt 138–141)
Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Zmniejszenie emisji fluorowanych gazów cieplarnianych – Rozporządzenie nr 517/2014 – Przydział kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu – Uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji – Zakres – Przyjęcie rozporządzenia wykonawczego zmieniającego prawa przedsiębiorstw do korzystania z przydziału kontyngentów i z przeniesienia wspomnianych kontyngentów – Brak właściwości
(art. 291 ust. 2 TFUE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 517/2014, art. 16 ust. 3, art. 17 ust. 2, art. 18 ust. 1, załącznik VI pkt 1; rozporządzenie Komisji 2019/661, art. 7 ust. 1)
(zob. pkt 154–161, 165, 166, 184–207, 210, 211)
Streszczenie
W ramach walki z emisją gazów cieplarnianych Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej przyjęły rozporządzenie nr 517/2014 w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych (
1
), które ma na celu ograniczenie ilości wodorofluorowęglowodorów (HFC) wprowadzonych do obrotu w Unii Europejskiej. Zgodnie z tym rozporządzeniem Komisja Europejska powinna określić maksymalną ilość HFC, którą każdego roku można wprowadzić do obrotu, i przydzielić kontyngenty producentom i importerom zgodnie z mechanizmem przydziału opartym, między innymi, na określeniu wartości odniesienia. W tym względzie rozporządzenie uściśla, że wartości odniesienia są pierwotnie przyznawane producentom i importerom, którzy zgłosili wprowadzenie HFC do obrotu w latach 2009–2012. Od 2017 r., a następnie co trzy lata, Komisja powinna dokonywać ponownego obliczenia wartości odniesienia na podstawie średniej rocznej ilości HFC wprowadzonych zgodnie z prawem do obrotu od dnia 1 stycznia 2015 r.
Zgodnie z rozporządzeniem nr 517/2014 Komisja jest również zobowiązana do ustanowienia elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie HFC do obrotu (zwanego dalej „rejestrem HFC”). W celu zapewnienia sprawnego działania wspomnianego rejestru Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze 2019/661 (
2
).
Aby zapobiec obchodzeniu lub nadużywaniu wymogów dotyczących przydziału kontyngentów art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661 przewiduje między innymi, że wszystkie przedsiębiorstwa o tym samym beneficjencie rzeczywistym lub tych samych beneficjentach rzeczywistych uznaje się za jednego producenta lub importera do celów ponownego obliczenia wartości odniesienia zgodnie z rozporządzeniem nr 517/2014.
W 2008 r. Tazzetti SpA, spółka prawa włoskiego wprowadzająca HFC do obrotu w Unii, nabyła spółkę prawa hiszpańskiego również wprowadzającą HFC do obrotu. Pismami z dni 27 i 30 września 2019 r., a także z dnia 20 listopada 2019 r. (zwanymi dalej łącznie „zaskarżonymi decyzjami”) Komisja poinformowała tę ostatnią i Tazzetti SpA, że ze względu na to, iż obie te spółki są przedsiębiorstwami o tym samym beneficjencie rzeczywistym, jedynie Tazzetti SpA może odtąd otrzymywać kontyngenty HFC, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661.
Jako że ich zdaniem Komisja, przyjmując art. 7 ust. 1 rozporządzenia 2019/661, przekroczyła swoje uprawnienia, Tazzetti SpA i nabyta przez nią spółka wniosły do Sądu dwie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Na poparcie tych skarg skarżące podniosły, że podczas gdy uprawnienia wykonawcze Komisji są ograniczone do sprawnego działania rejestru HFS, ww. art. 7 ust. 1 zmienił samo działanie mechanizmu kontyngentów HFC ustanowionego rozporządzeniem nr 517/2014.
Skargi te zostały uwzględnione przez pierwszą izbę Sądu w składzie powiększonym, która przy tej okazji uściśliła zakres uprawnień wykonawczych Komisji w ramach systemu przydziału kontyngentów HFC ustanowionego przez rozporządzenie nr 517/2014.
Ocena Sądu
Sąd zaczął od stwierdzenia, że wbrew temu, co podnoszą skarżące, z brzmienia art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661 wynika jasno i jednoznacznie, że przepis ten ma zastosowanie do wszystkich producentów i importerów objętych procedurą ponownego obliczenia wartości odniesienia, bez żadnego odstępstwa przewidzianego na rzecz przedsiębiorstw od dawna obecnych na rynku, to znaczy tych, które – tak jak skarżące – zgłosiły wprowadzenie HFC do obrotu w latach 2009–2012.
Wyjaśniwszy to, Sąd zbadał, czy przyjmując art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661, Komisja przekroczyła uprawnienia wykonawcze przyznane jej przez rozporządzenie nr 517/2014 i art. 291 TFUE (
3
). W tym względzie Sąd przeanalizował argumenty skarżących, zgodnie z którymi Komisja uzupełniła lub zmieniła rozporządzenie nr 517/2014 w odniesieniu z jednej strony do praw przedsiębiorstw do korzystania z przydziału kontyngentów HFC, a z drugiej strony do praw przedsiębiorstw do przeniesienia kontyngentów HFC.
Przede wszystkim Sąd przypomniał, po pierwsze, że z art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 517/2014 wynika, iż uprawnienia wykonawcze Komisji są ograniczone do sprawnego działania rejestru HFC jako instrumentu służącego zarządzaniu kontyngentami, wprowadzaniu HFC do obrotu i zgłaszaniu, w tym zgłaszaniu urządzeń wprowadzonych do obrotu. Po drugie, kiedy Komisji powierza się uprawnienia wykonawcze na podstawie art. 291 ust. 2 TFUE, przepisy przyjętego przez nią aktu wykonawczego muszą być zgodne z zasadniczymi, ogólnymi celami aktu ustawodawczego i muszą być niezbędne lub przydatne dla wdrożenia tego aktu lecz nie mogą uzupełniać go ani zmieniać, nawet w odniesieniu do jego elementów innych niż zasadnicze.
Co się tyczy praw przedsiębiorstw do korzystania z przydziału kontyngentów HFC, Sąd wskazał następnie, że na mocy art. 16 ust. 3 rozporządzenia nr 517/2014 każdy podmiot, rozumiany jako poszczególna osoba fizyczna lub prawna, który zgodnie z prawem wprowadził HFC do obrotu od dnia 1 stycznia 2015 r. i dokonał przewidzianego tam zgłoszenia, ma prawo do wartości odniesienia przy okazji następującego co trzy lata ponownego obliczenia wartości odniesienia. Tymczasem, postanawiając, że kilka przedsiębiorstw o tym samym beneficjencie rzeczywistym należy, pod pewnymi warunkami, uznać za jedno przedsiębiorstwo do celów rozporządzenia nr 517/2014, art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 2019/661 zmienił ten system ustanowiony przez swoje rozporządzenie podstawowe, dodając warunki, które nie zostały w nim przewidziane, w celu określenia prawa przedsiębiorstw do korzystania z wartości odniesienia.
W ten sposób Komisja zmieniła również system przydziału kontyngentów HFC ustanowiony rozporządzeniem nr 517/2014 (
4
), ponieważ jednemu producentowi lub importerowi w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661 przydziela się z tytułu jego jednej wartości odniesienia nie tylko kontyngenty HFC odpowiadające ilościom HFC, które wprowadził on wcześniej do obrotu, lecz również kontyngenty odpowiadające ilościom HFC wprowadzonym do obrotu przez inne przedsiębiorstwa o tym samym beneficjencie rzeczywistym, podczas gdy te ostatnie zostają pozbawione prawa do własnej wartości odniesienia i do związanych z nią kontyngentów.
W konsekwencji te ostatnie przedsiębiorstwa zostają w końcu również pozbawione prawa do przeniesienia kontyngentów HFC od wejścia w życie art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem nr 517/2014 (
5
) prawo to jest zarezerwowane dla przedsiębiorstw, które skorzystały z przydziału kontyngentu z tytułu wartości odniesienia.
Jak z tego wynika, przyjmując art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661, Komisja zmieniła prawa, jakie zainteresowane przedsiębiorstwa wywodziły z rozporządzenia nr 517/2014 w odniesieniu do korzystania z wartości odniesienia, możliwości otrzymania własnych kontyngentów HFC, a także możliwości przeniesienia wspomnianych kontyngentów, przez co zmieniła samo działanie systemu kontyngentów HFC.
W świetle całości powyższych rozważań Sąd doszedł do wniosku, że Komisja nie była uprawniona do przyjęcia art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2019/661, i w konsekwencji stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji wydanych na jego podstawie.
(
1
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. 2014, L 150, s. 195).
(
2
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/661 z dnia 25 kwietnia 2019 r. zapewniające sprawne działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzanie do obrotu wodorofluorowęglowodorów (Dz.U. 2019, L 112, s. 11).
(
3
)	Zgodnie z art. 291 ust. 2 TFUE „[j]eżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji […]”.
(
4
)	Punkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 517/2014.
(
5
)	Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 517/2014.