62019TJ0854_RES
Sprawa T‑854/19
Franz Schröder GmbH & Co. KG
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2021 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MONTANA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu – Badanie przez izbę odwoławczą – Zakres – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Uwzględnienie – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Granice
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 95 ust. 2; rozporządzenie Komisji 2018/625, art. 27 ust. 4)
(zob. pkt 24–26)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Procedura – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku dotyczące bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji – Ograniczenie badania do podniesionych zarzutów – Uwzględnienie faktów powszechnie znanych
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7, 59, 62, art. 95 ust. 1)
(zob. pkt 38–41, 48, 49)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Odwołanie do izby odwoławczej – Kompetencje izb odwoławczych – Ponowna całkowita ocena pod względem merytorycznym – Zakres
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 71 ust. 1, art. 95 ust. 1)
(zob. pkt 42, 45, 50, 56)
Streszczenie
Interwenient, RDS Design ApS, jest właścicielem słownego unijnego znaku towarowego MONTANA. Skarżąca, Franz Schröder GmbH & Co. KG, złożyła w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku na tej postawie, że został on zarejestrowany z naruszeniem przepisów art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (
1
).
Wydział Unieważnień EUIPO uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do znaku. W następstwie odwołania wniesionego przez interwenienta Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła tę decyzję i oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do znaku. Dopuściła ona dowody przedstawione przez strony po raz pierwszy w postępowaniu przed nią i uznała, że może ona zbadać „z urzędu” ewentualne występowanie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji przywołanej na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku. Skarżąca wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą.
Sąd oddalił tę skargę i, po pierwsze, udzielił wyjaśnień co do przysługujących izbie odwoławczej uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie uwzględnienia dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nią. Po drugie, rozwinął on orzecznictwo dotyczące ograniczenia badania przeprowadzanego przez EUIPO do podstaw i argumentów stron w ramach postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku opartych na bezwzględnych podstawach unieważnienia.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd przypomniał, że art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 (
2
) przyznaje EUIPO szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w przedmiocie tego, czy należy uwzględnić stan faktyczny i dowody przedstawione z opóźnieniem. Uściślił on jednak, że korzystanie z tych uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do stanu faktycznego przywołanego i dowodów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą jest obecnie uregulowane w art. 27 ust. 4 rozporządzenia 2018/625 (
3
), zgodnie z którym Izba Odwoławcza może je przyjąć tylko wtedy, gdy prima facie mogą one mieć znaczenie dla wyniku sprawy oraz nie zostały one przedstawione w odpowiednim czasie z istotnych przyczyn. Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza nie sprawdziła, czy te dwa wymagania zostały spełnione. Jednakże nie pociąga to za sobą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ nie zostało wykazane, że decyzja ta mogłaby mieć inne brzmienie.
W drugiej kolejności Sąd przypomniał, że w postępowaniach w sprawie unieważnienia prawa do znaku opartych na bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji EUIPO ogranicza się na mocy art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 do zbadania podstaw i argumentów przedstawionych przez strony. Izba odwoławcza może jednak wykonywać kompetencje przysługujące instancji, która wydała zaskarżoną decyzję, i dokonać ponownej i całkowitej oceny odwołania pod względem merytorycznym, zarówno pod kątem okoliczności faktycznych, jak i prawnych (
4
). Sąd wskazał, że w niniejszym przypadku, pomimo niezręcznego twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym mogła ona przeprowadzić badanie „z urzędu” istnienia rozpatrywanej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, dokonała ona jedynie oceny, czy wspomniana bezwzględna podstawa unieważnienia, wskazana konkretnie przez skarżącą, może skutkować unieważnieniem prawa do spornego znaku towarowego. Nie zbadała ona bowiem z urzędu istotnych okoliczności faktycznych, które mogłyby prowadzić do zastosowania innych bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji mogących podważyć ważność rozpatrywanego znaku towarowego. Ponadto Sąd uznał, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła badania z urzędu „dodatkowych okoliczności faktycznych”, gdyż jej ustalenia odnoszą się do dokonanej przez nią oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku i uzasadnienia decyzji Wydziału Unieważnień. Takie posunięcie odzwierciedla przeprowadzenie ponownej i całkowitej oceny odwołania pod względem merytorycznym, w wyniku której Izba Odwoławcza mogła dojść do rozstrzygnięcia odmiennego od tego, którego życzyła sobie skarżąca, i od tego przyjętego przez Wydział Unieważnień. Sąd stwierdził zatem, że Izba Odwoławcza nie przekroczyła przewidzianych w art. 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 granic przeprowadzanego przez siebie badania.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie [znaku towarowego Unii Europejskiej] (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).
(
2
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).
(
3
)	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1).
(
4
)	Zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001.