62020CO0403
BESCHIKKING VAN HET HOF (Zevende kamer)
3 maart 2021 (
*1
)
„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Monetaire overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Andorra – Vermeende nalatigheid van de Europese Commissie inzake de inhoud van de overeenkomst – Vermeende nalatigheid van de Commissie bij de handhaving van die overeenkomst – Beroep tot schadevergoeding – Verwerping van het beroep – Causaal verband – Geen – Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”
In zaak C‑403/20 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 26 augustus 2020,
CF, wonende te Andorra la Vella (Andorra),
TB, wonende te Andorra la Vella,
LO SA, gevestigd te Andorra la Vella,
UM SL, gevestigd te Andorra la Vella,
vertegenwoordigd door J. Álvarez González en S. San Felipe Menéndez, abogados,
rekwiranten,
andere partij in de procedure:
Europese Commissie,
verweerster in eerste aanleg,
geeft
HET HOF (Zevende kamer),
samengesteld als volgt: A. Kumin, kamerpresident, A. Arabadjiev (rapporteur), president van de Tweede kamer, en P. G. Xuereb, rechter,
advocaat-generaal: A. Rantos,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof te beslissen bij met redenen omklede beschikking,
de navolgende
Beschikking
1
Met hun hogere voorziening verzoeken CF, TB, LO SA en UM SL om vernietiging van de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 25 juni 2020, Noguer Enríquez e.a./Commissie (T‑22/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:295; hierna: „bestreden beschikking”), houdende afwijzing van hun verzoek tot vergoeding van de schade die zij stellen te hebben geleden als gevolg van de nalatigheid van de Europese Commissie, ten eerste, bij de handhaving van de monetaire overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Andorra (PB 2011, C 369, blz. 1; hierna: „monetaire overeenkomst Unie/Andorra”), die werd ondertekend te Brussel op 30 juni 2011, en, ten tweede, inzake de inhoud van die overeenkomst.
Toepasselijke bepalingen
2
Artikel 10 van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra bepaalt:
„1.   Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft de exclusieve bevoegdheid voor het beslechten van alle geschillen tussen de partijen die uit de toepassing van deze overeenkomst kunnen rijzen en die niet in het gemengd comité konden worden opgelost.
2.   Indien de Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie en op aanbeveling van de EU-delegatie in het gemengd comité, of het Vorstendom Andorra van mening is dat de andere partij een uit deze overeenkomst voortvloeiende verplichting niet is nagekomen, kan de zaak aanhangig worden gemaakt bij het Hof van Justitie. Het arrest van het Hof is bindend voor de partijen bij de procedure, die gehouden zijn binnen de door genoemd Hof vastgestelde termijn de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest, en er kan tegen het arrest van het Hof geen beroep worden ingesteld.
3.   Ingeval de Europese Unie of het Vorstendom Andorra nalaat om binnen de gestelde termijn de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest, kan de andere partij de overeenkomst met inachtneming van een opzeggingstermijn van drie maanden opzeggen.”
3
Artikel 11, leden 1 tot en met 3, van die overeenkomst luidt:
„1.   Er wordt een gemengd comité ingesteld. Het comité is samengesteld uit vertegenwoordigers van het Vorstendom Andorra en de Europese Unie. De delegatie van de Europese Unie dient te zijn samengesteld uit vertegenwoordigers van de Europese Commissie (die het gemengd comité voorzit), het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek en de Europese Centrale Bank [(ECB)].
2.   Het gemengd comité komt ten minste éénmaal per jaar bijeen. Het voorzitterschap wordt door een vertegenwoordiger van de Europese Unie en een vertegenwoordiger van het Vorstendom Andorra bij toerbeurt uitgeoefend voor een periode van één jaar. Het gemengd comité beslist bij eenparigheid van stemmen.
3.   Het gemengd comité houdt gedachtewisselingen, wisselt informatie uit en neemt de besluiten die in de artikelen 3 en 8 worden vermeld. De delegatie van de Europese Unie brengt het Vorstendom Andorra op de hoogte van wetgevingsvoorstellen van de Europese Unie op de in artikel 8 bedoelde gebieden die momenteel worden besproken. Het gemengd comité onderzoekt daarenboven de door het Vorstendom Andorra genomen maatregelen en tracht eventuele geschillen die uit de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst voortvloeien op te lossen.”
4
Artikel 12 van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra preciseert dat „[o]nverminderd artikel 10, lid 3, [...] iedere partij deze overeenkomst [kan] opzeggen met een opzegtermijn van een jaar”.
5
Artikel 12, lid 4, van de monetaire overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Monaco (PB 2012, C 310, blz. 1; hierna: „monetaire overeenkomst Unie/Monaco”), ondertekend te Brussel op 29 november 2011, bepaalt:
„Alle aangelegenheden die verband houden met de geldigheid van conform deze overeenkomst genomen besluiten van de instellingen en organen van de Europese Unie, vallen onder de uitsluitende bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie. In het bijzonder kan elke natuurlijke of rechtspersoon die op het grondgebied van het Vorstendom Monaco woont, de rechtsmiddelen instellen die aan op het grondgebied van Frankrijk wonende natuurlijke of rechtspersonen tegen rechtsbesluiten ter beschikking staan, ongeacht de vorm en de aard van het voor deze persoon bestemde besluit.”
Voorgeschiedenis van het geding
6
Rekwiranten waren aandeelhouders van de Banca Privada de Andorra SA (hierna: „BPA”), waarvan zij 75,52 % van de aandelen bezaten.
7
BPA was een internationaal opererende Andorrese bank.
8
Op 10 maart 2015 heeft de Financial Crimes Enforcement Network (netwerk voor de bestrijding van financiële criminaliteit, Verenigde Staten) beslist BPA in te delen bij de buitenlandse instellingen die veel bezorgdheid wekten met betrekking tot witwassen. Op diezelfde dag heeft deze autoriteit bij aankondiging van voorgenomen regelgeving voorgesteld om financiële instellingen te verbieden om in de Verenigde Staten rekeningen te openen, te houden of te beheren in naam of voor rekening van BPA.
9
Als gevolg daarvan kreeg BPA financiële problemen.
10
Op 26 maart 2015 heeft BPA een verklaring van staking van betalingen ingediend en verzocht om een insolventieprocedure te openen.
11
Op 2 april 2015 heeft het Vorstendom Andorra Llei 8/2015 de mesures urgents per implantar mecanismes de reestructuració i resolució d’entitats bancàries (wet 8/2015 inzake dringende maatregelen voor de toepassing van mechanismen voor het herstel en de afwikkeling van banken) van 2 april 2015 (BOPA nr. 31, van 16 april 2015, blz. 1; hierna: „wet 8/2015”) vastgesteld, waarbij richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190), gedeeltelijk werd omgezet. Bij wet 8/2015, die op 16 april 2015 in werking is getreden, werd de Agència Estatal de Resolució de Entitats Bancàries (staatsagentschap voor de afwikkeling van banken, Andorra) (hierna: „AREB”) ingesteld.
12
Op 27 april 2015 heeft de AREB een procedure tot afwikkeling van BPA geopend, en op die manier de insolventieprocedure beëindigd.
13
Op 21 april 2016 heeft de AREB de beslissing tot afwikkeling van BPA vastgesteld, waarbij, onder meer, het kapitaal ervan tot nul werd teruggebracht.
14
Bij brief van 29 december 2017 hebben rekwiranten de Commissie uitgenodigd om op verschillende manieren op te treden om een einde te maken aan vermeende schendingen van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra door het Vorstendom Andorra vanwege een gedeeltelijke en onjuiste omzetting van richtlijn 2014/59 door de vaststelling van wet 8/2015. Bij deze brief verzochten zij de Commissie ook om haar niet-contractuele aansprakelijkheid te erkennen voor de schade die hun door haar nalatigheid zou zijn berokkend.
15
Bij brief van 5 maart 2018 heeft de Commissie de beweringen van rekwiranten afgewezen, alsook elke aansprakelijkheid voor de schade die zij stelden te hebben geleden (hierna: „brief van 5 maart 2018”).
16
Bij brieven van 10 en 21 december 2018 hebben rekwiranten de verzoeken die zij bij brief van 29 december 2017 aan de Commissie hadden gericht, herhaald. De Commissie liet deze onbeantwoord.
Procedure bij het Gerecht en bestreden beschikking
17
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 11 januari 2019, hebben rekwiranten beroep ingesteld tot vergoeding van de schade die zij stellen te hebben geleden als gevolg van de nalatigheid van de Commissie, ten eerste, bij de handhaving van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra en, ten tweede, inzake de inhoud van deze overeenkomst.
18
Bij de bestreden beschikking heeft het Gerecht het beroep als kennelijk rechtens ongegrond verworpen.
Conclusies van rekwiranten
19
Rekwiranten verzoeken het Hof de bestreden beschikking te vernietigen en de Commissie te verwijzen in de kosten, alsook, primair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht of, subsidiair, het beroep toe te wijzen.
Hogere voorziening
20
Ingevolge artikel 181 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer de hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om deze hogere voorziening geheel of gedeeltelijk bij met redenen omklede beschikking af te wijzen.
21
Deze bepaling moet in de onderhavige zaak worden toegepast.
22
Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten in wezen vijf middelen aan waarmee zij opkomen tegen de beoordelingen van het Gerecht in de bestreden beschikking aangaande, ten eerste, de ontvankelijkheid van hun argumenten inzake de beginselen van rechtszekerheid en transparantie, de fundamentele beginselen waarop de Europese integratie is gesteund, de geloofwaardigheid van de Commissie en de grondrechten, ten tweede, de ontvankelijkheid van hun argumenten betreffende de brief van 5 maart 2018, ten derde, de vermeende nalatigheid van de Commissie inzake de inhoud van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra, ten vierde, de vermeende nalatigheid van de Commissie bij de handhaving van deze overeenkomst en, ten vijfde, de gepastheid van de beëindiging van de procedure door de vaststelling van een beschikking.
Tweede middel: beoordeling door het Gerecht van de ontvankelijkheid van de argumenten van rekwiranten betreffende de brief van 5 maart 2018
Argumenten van rekwiranten
23
Met hun tweede middel, dat als eerste moet worden onderzocht, bepleiten rekwiranten de vernietiging van de rechtsoverweging van de bestreden beschikking, volgens welke hun redenering betreffende de brief van 5 maart 2018 niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat zij geenszins hebben verduidelijkt – als zij dit argument al wilden schragen – waarom deze brief leidt tot niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie.
24
Rekwiranten benadrukken immers dat zij nooit hebben gesteld dat de brief van 5 maart 2018 leidde tot niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie. Hun betoog dienaangaande in eerste aanleg beoogde slechts te anticiperen op de argumenten van de Commissie in haar verweerschrift. Bijgevolg had het verzoekschrift ontvankelijk moeten worden verklaard wat de daarin vervatte middelen betreft.
Beoordeling door het Hof
25
Met hun tweede middel verklaren rekwiranten uitdrukkelijk dat hun verzoekschrift geen middel of argument bevatte volgens hetwelk de brief van 5 maart 2018 leidde tot niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie.
26
Bijgevolg kan dit middel, waarmee wordt beoogd de beoordeling door het Gerecht van de ontvankelijkheid van een dergelijk middel of argument te betwisten, rekwiranten geen voordeel verschaffen. Volgens hun eigen verklaringen bevat dit verzoekschrift immers geen dergelijk middel of argument dat ontvankelijk kan worden verklaard. Voorts heeft deze beoordeling van het Gerecht geen enkele invloed op de ontvankelijkheid van andere in dit verzoekschrift aangevoerde argumenten die het Gerecht afzonderlijk heeft onderzocht.
27
Volgens vaste rechtspraak veronderstelt het bestaan van procesbelang dat de uitslag van de hogere voorziening in het voordeel van de rekwirant kan zijn (arrest van 24 juni 2015, Fresh Del Monte Produce/Commissie en Commissie/Fresh Del Monte Produce, C‑293/13 P en C‑294/13 P, EU:C:2015:416, punt 46).
28
Daaruit volgt dat het tweede middel bij gebreke van procesbelang van rekwiranten kennelijk niet-ontvankelijk moet worden verklaard.
Vierde middel: beoordeling door het Gerecht van de vermeende nalatigheid van de Commissie bij de handhaving van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra
Argumenten van rekwiranten
29
Met hun vierde middel, dat als tweede moet worden onderzocht, voeren rekwiranten aan dat de Commissie bij de ondertekening van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra concrete engagementen inzake controle, toezicht en opzegging van deze overeenkomst is aangegaan, die inherent zijn aan haar rol als hoedster van deze overeenkomst en die deel uitmaken van haar in artikel 17 VEU vastgestelde institutionele verplichting.
30
De Commissie is haar verplichtingen echter niet nagekomen door – zich welbewust van het feit dat richtlijn 2014/59 door wet 8/2015 slechts gedeeltelijk was omgezet – haar verplichting om te handelen te verzuimen ten koste van de grondrechten van de burgers van Andorra en van de Unie, waardoor rekwiranten aanzienlijke schade hebben geleden. Aangaande de nakoming van deze verplichtingen kan de Commissie zich op geen enkele beoordelingsbevoegdheid beroepen om haar nalatigheid en haar verzuim om te handelen te rechtvaardigen.
31
De Commissie is dus aansprakelijk, aangezien zij in strijd met zowel haar institutionele verplichtingen als haar verplichtingen die voortvloeien uit de monetaire overeenkomst Unie/Andorra, inzonderheid artikel 10, lid 2, en artikel 11, lid 3, heeft toegelaten dat die richtlijn in haar eigen belang en op onrechtmatige, retroactieve, gedeeltelijke en nadelige wijze werd omgezet.
32
Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, holt een uitlegging van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra in die zin dat de Commissie daarbij geen verplichting wordt opgelegd om te handelen wanneer het Vorstendom Andorra deze niet naleeft, deze overeenkomst immers uit en staat deze uitlegging in de weg aan de verwezenlijking van de doelstellingen ervan. Bovendien heeft het Hof aangaande de inhoud van artikel 17 VEU geoordeeld dat de Commissie, als hoedster van de Verdragen en van de op grond daarvan gesloten overeenkomsten, zich ervan dient te verzekeren dat een derde staat naar behoren de verplichtingen nakomt die hij op grond van een met de Unie gesloten overeenkomst is aangegaan, en daarbij gebruik moet maken van de middelen als bedoeld in de overeenkomst of de op basis daarvan vastgestelde besluiten.
33
Deze verplichtingen gelden voor de Commissie des te meer daar de Andorrese onderdanen niet de mogelijkheid hebben gekregen om zich te beroepen op de rechtstreekse werking van richtlijn 2014/59, zich niet tot een nationale rechter kunnen wenden met de vraag om het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing, en evenmin een rechtstreeks beroep kunnen instellen tegen handelingen die hun schade berokkenen, wat de Monegaskische onderdanen op grond van artikel 12, lid 4, van de monetaire overeenkomst Unie/Monaco wél kunnen.
34
Door het verzuim van de Commissie om te handelen, hebben de Andorrese autoriteiten dus het eigendomsrecht van rekwiranten kunnen schenden, hetgeen schending van dit recht door de Commissie impliceert. Haar verzuim om te handelen leidt ook tot schending van het gewettigd vertrouwen van rekwiranten in de nakoming door de Commissie van haar controleverplichtingen krachtens de monetaire overeenkomst Unie/Andorra.
35
Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, blijkt volgens rekwiranten duidelijk dat de schade die voortvloeit uit dit verzuim om te handelen zich concretiseert in het verschil tussen hetgeen zij hebben ontvangen na de afwikkeling van BPA en hetgeen zij zouden hebben ontvangen indien de Commissie had geëist dat richtlijn 2014/59 correct werd omgezet in Andorrees recht. Bijgevolg is wel degelijk voldaan aan de voorwaarden voor de aansprakelijkheid van de Unie.
36
Hoewel de ontoereikende omzetting van die richtlijn die tot deze schade heeft geleid, het werk is van het Vorstendom Andorra, heeft het verzuim van de Commissie om te handelen deze ontoereikende omzetting immers mogelijk gemaakt, zodat zij haar aansprakelijkheid moet erkennen.
37
Dienaangaande vloeit uit de rechtspraak van het Hof voort dat de Unie aansprakelijk kan worden gesteld voor het feit dat haar instellingen hebben ingestemd, zelfs stilzwijgend, met handelingen die een verzoekende partij schade hebben berokkend. Was de Commissie haar verplichtingen nagekomen, dan had het Vorstendom Andorra richtlijn 2014/59 volledig en getrouw moeten omzetten.
Beoordeling door het Hof
38
Om te beginnen zij opgemerkt dat rekwiranten met het in de punten 29 tot en met 34 van deze beschikking samengevatte betoog opkomen tegen de beoordelingen van het Gerecht inzake het ontbreken van een gekwalificeerde schending van het Unierecht door de Commissie, terwijl zij met het in de punten 35 tot en met 37 van deze beschikking samengevatte betoog opkomen tegen de beoordelingen van het Gerecht inzake het ontbreken van een causaal verband tussen de vermeende gekwalificeerde schendingen van het Unierecht door de Commissie en de schade die zij stellen te hebben geleden.
39
In de eerste plaats dient het betoog met betrekking tot dat causale verband te worden onderzocht.
40
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat volgens vaste rechtspraak van het Hof voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie in de zin van artikel 340, tweede alinea, VWEU drie cumulatieve voorwaarden moeten zijn vervuld, te weten de onrechtmatigheid van de aan de instellingen van de Unie verweten gedraging, het bestaan van schade en het bestaan van een causaal verband tussen die gedraging en de gestelde schade (arrest van 25 maart 2010, Sviluppo Italia Basilicata/Commissie, C‑414/08 P, EU:C:2010:165, punt 138).
41
Inzonderheid heeft de in artikel 340, tweede alinea, VWEU gestelde voorwaarde van een causaal verband betrekking op het bestaan van een voldoende direct oorzakelijk verband tussen de gedraging van de instellingen van de Unie en de schade, welk verband door de verzoeker dient te worden bewezen, zodat de verweten gedraging de doorslaggevende oorzaak van de schade moet zijn (arrest van 13 december 2018, Europese Unie/ASPLA en Armando Álvarez, C‑174/17 P en C‑222/17 P, EU:C:2018:1015, punt 23).
42
In casu blijkt uit de punten 64, 68, 72, 92, 99 en 101 van de bestreden beschikking dat het Gerecht heeft overwogen, ten eerste, dat zelfs al had de Commissie wet 8/2015 onderzocht en de zaak voorgelegd aan het in artikel 10, lid 2, en artikel 11, lid 3, van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra bedoelde gemengd comité, dit op zich niet zou hebben gewaarborgd dat de gestelde schade zich niet zou hebben voorgedaan, ten tweede, dat ook al had de Unie deze overeenkomst opgezegd, het niet zeker is dat het Vorstendom Andorra deze wet zou hebben gewijzigd, ten derde, dat dit ook geldt voor een mogelijke wijziging van de bijlagen bij deze overeenkomst en, ten vierde, dat een optreden van de Commissie op grond van artikel 17 VEU, zelfs wegens een eventuele bescherming van het gewettigd vertrouwen van rekwiranten of wegens de specifieke situatie van de Andorrese inwoners, dit doel niet had kunnen bereiken, aangezien deze instelling had moeten optreden via de in deze overeenkomst vastgestelde middelen.
43
Geen van de door rekwiranten aangevoerde argumenten kan afdoen aan de beoordelingen van het Gerecht. Het in de punten 35 tot en met 37 van deze beschikking samengevatte betoog toont immers geen onjuiste uitlegging van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra door het Gerecht aan, maar veronderstelt dat de Commissie de Andorrese autoriteiten kan verplichten tot een omzetting van richtlijn 2014/59 die rekwiranten volledig en correct achten.
44
Zoals het Gerecht in de punten 62 en 64 van de bestreden beschikking op goede gronden heeft vastgesteld, blijkt echter allereerst uit de bewoordingen van artikel 11, lid 3, van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra dat het aan het gemengd comité staat om de door het Vorstendom Andorra genomen maatregelen te onderzoeken en om te trachten eventuele geschillen die uit de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst voortvloeien op te lossen. Vervolgens blijkt uit lid 1 van dit artikel dat de Commissie niet de enige vertegenwoordigster van de Unie is in het gemengd comité, maar lid is van een delegatie die ook uit vertegenwoordigers van het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek en de ECB bestaat. Ten slotte is het overeenkomstig artikel 10, lid 2, van deze overeenkomst slechts op aanbeveling van de Uniedelegatie in het gemengd comité dat de Commissie, in naam van de Unie, de zaak aanhangig kan maken bij het Hof, indien de Unie van mening is dat het Vorstendom Andorra een uit deze overeenkomst voortvloeiende verplichting niet is nagekomen.
45
Bijgevolg beschikt de Commissie krachtens die bepalingen over geen enkele bevoegdheid waarmee zij het Vorstendom Andorra rechtstreeks kan dwingen om een Unierichtlijn op een bepaalde manier om te zetten.
46
Daaruit volgt dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met zijn beoordeling dat er geen oorzakelijk verband bestaat tussen de gekwalificeerde schendingen van het Unierecht die de Commissie zou hebben begaan en de gestelde schade van rekwiranten.
47
In deze omstandigheden en, in de tweede plaats, gelet op de in punt 40 van deze beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak, dient het in de punten 29 tot en met 34 hierboven samengevatte betoog niet ter zake dienend te worden verklaard.
48
Bijgevolg dient het vierde middel kennelijk ongegrond te worden verklaard.
Derde middel: beoordeling door het Gerecht van de vermeende nalatigheid van de Commissie inzake de inhoud van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra
Argumenten van rekwiranten
49
Met hun derde middel, dat als derde moet worden onderzocht, voeren rekwiranten aan dat een van de belangrijkste obstakels waarop zij botsen erin bestaat dat zij niet beschikken over een rechtstreeks middel om te verzoeken om een juridische analyse van de vraag of wet 8/2015 in overeenstemming is met richtlijn 2014/59, dan wel om een analyse van de vraag of de monetaire overeenkomst Unie/Andorra werd nageleefd, en dat zij dergelijke analyses niet door het Hof kunnen doen evalueren, en zich evenmin kunnen beroepen op de rechtstreekse werking van een richtlijn.
50
Anders dan het Gerecht in punt 51 van de bestreden beschikking heeft geoordeeld, bestaat er voor de Andorrese rechterlijke instanties immers geen rechtsmiddel waarmee een correcte omzetting van het Unierecht in het Andorrese recht kan worden geëist, zodat het enige mechanisme om te kunnen controleren of het Vorstendom Andorra zijn uit de monetaire overeenkomst Unie/Andorra voortvloeiende verplichtingen nakomt, het mechanisme is dat bepaalt dat de Commissie verifieert, reageert, opzegt, gelast en, in voorkomend geval, de zaak aanhangig maakt bij het Hof.
51
Bijgevolg loopt de niet-nakoming door de Commissie van haar verplichtingen rechtstreeks uit op de schending van de rechten van burgers als rekwiranten, aangezien geen enkel beroep bij de Andorrese rechterlijke instanties dienaangaande doeltreffend kan zijn.
52
Op basis van artikel 12, lid 4, van de monetaire overeenkomst Unie/Monaco heeft elke natuurlijke of rechtspersoon die op het grondgebied van het Vorstendom Monaco woont daarentegen toegang tot de rechtsmiddelen die een Unieonderdaan ter beschikking staan, en is het Hof ook rechtstreeks bevoegd voor alle beroepen in verband met het optreden van de instellingen van de Unie met betrekking tot deze overeenkomst.
53
Aangezien een dergelijke bepaling juist het recht op een doeltreffende voorziening in rechte waarborgt, gaat het om een noodzakelijke bepaling in dit type internationale overeenkomst. Doordat de Commissie geen dergelijke bepaling heeft opgenomen in de monetaire overeenkomst Unie/Andorra, heeft zij dus niet met de nodige zorgvuldigheid gehandeld bij de onderhandeling en de ondertekening van deze overeenkomst. Hierdoor werkt deze overeenkomst schending van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte in de hand en geeft zij aanleiding tot discriminatie van de Andorrese onderdanen ten opzichte van de Monegaskische onderdanen, in tegenstelling tot hetgeen het Gerecht in punt 50 van de bestreden beschikking heeft geoordeeld.
54
Inzonderheid is het beroep bij het Gerecht, anders dan het Gerecht meermaals heeft verklaard, niet ingesteld wegens de gedraging van de Andorrese autoriteiten, maar wegens de niet-nakoming door de Commissie van haar verplichtingen.
Beoordeling door het Hof
55
Anders dan rekwiranten in het kader van hun derde middel aanvoeren, blijkt uit de bewoordingen van de punten 267 tot en met 274 van het verzoekschrift in eerste aanleg dat rekwiranten met hun subsidiair aangevoerde middel stelden dat de Commissie haar zorgvuldigheidsplicht niet was nagekomen bij de onderhandelingen over en de ondertekening van de monetaire overeenkomst Unie/Andorra, voor zover zij geen bepaling had doen opnemen op basis waarvan elke natuurlijke of rechtspersoon die in Andorra woont respectievelijk gevestigd is, tegen Andorrese handelingen alle rechtsmiddelen kan uitoefenen die de Unieonderdanen ter beschikking staan en die hun dus toegang geeft tot het Hof, zoals het Gerecht in punt 46 van de bestreden beschikking op goede gronden heeft geoordeeld.
56
Dit blijkt inzonderheid uit de punten 271, 272 en 274 van het verzoekschrift in eerste aanleg, die als volgt luiden:
„271
[Rekwiranten] lijden schade, die rechtstreeks wordt veroorzaakt door deze schendingen, aangezien zij niet kunnen opkomen tegen de flagrante schending door het Vorstendom Andorra van de Unieregeling die het moet omzetten, en dus van de monetaire overeenkomst [Unie/Andorra]. Mocht de Unierechter de handeling van de Andorrese Staat onrechtmatig kunnen verklaren, dan zou dit een rechtstreeks beroep mogelijk maken om voor de interne Andorrese rechterlijke instanties de financiële aansprakelijkheid van het Vorstendom Andorra aan te voeren, [...].
272
[...] Mocht het Vorstendom Andorra financieel aansprakelijk worden gesteld wegens de onrechtmatige toepassing van een retroactieve en onrechtmatige rechtsregel, die ad hoc werd vastgesteld om (in theorie) richtlijn 2014/59 [...] om te zetten, namelijk de wet van 8/2015, op een vennootschap die toen onderworpen was aan een insolventieprocedure [...], dan zouden [rekwiranten] immers worden hersteld in de situatie waarin zij zich zouden hebben bevonden mocht deze onrechtmatige procedure niet zijn toegepast (namelijk de situatie van de insolventieprocedure).
[...]
274
Bijgevolg verzoeken [rekwiranten] het Gerecht de Commissie aansprakelijk te stellen wegens het gebrek aan zorgvuldigheid waarvan zij heeft doen blijken bij de ondertekening van de monetaire overeenkomst [Unie/Andorra], waardoor de Andorrezen die door schendingen van [deze] monetaire overeenkomst worden getroffen niet tegen deze schendingen kunnen opkomen bij de Unierechter [...].”
57
Daaruit volgt, ten eerste, dat rekwiranten het Gerecht ten onrechte verwijten dat het is voorbijgegaan aan hun betoog in eerste aanleg en, ten tweede, dat het betoog dat zij in het kader van hun derde middel hebben gevoerd niet-ontvankelijk moet worden verklaard voor zover het Gerecht daarbij wordt verweten dat het niet heeft vastgesteld dat de Commissie in de monetaire overeenkomst Unie/Andorra een bepaling moest opnemen met een betekenis die niet was dat elke natuurlijke of rechtspersoon die in Andorra woont respectievelijk gevestigd is tegen Andorrese handelingen alle rechtsmiddelen kan uitoefenen die de Unieonderdanen ter beschikking staan en die hun dus toegang geeft tot het Hof.
58
Aangezien het toezicht van het Hof in het kader van de hogere voorziening beperkt is tot de toetsing van de rechtsbeslissing die is gegeven ten aanzien van de middelen en argumenten die voor de rechter in eerste aanleg zijn behandeld, kan een partij volgens vaste rechtspraak van het Hof een argument dat zij niet voor het Gerecht heeft aangevoerd immers niet voor het eerst voor het Hof aanvoeren (arrest van 26 september 2018, Philips en Philips France/Commissie, C‑98/17 P, niet gepubliceerd, EU:C:2018:774, punt 42 en aangehaalde rechtspraak).
59
Ten overvloede zij daaraan toegevoegd dat het Gerecht in punt 53 van de bestreden beschikking heeft vastgesteld dat zelfs indien rekwiranten de mogelijkheid hadden gehad om de door het Unierecht geboden rechtsmiddelen uit te oefenen tegen door de Andorrese autoriteiten vastgestelde handelingen, op grond dat het Vorstendom Andorra de monetaire overeenkomst Unie/Andorra had geschonden, deze mogelijkheid niet had kunnen verzekeren dat de schade die zij aanvoeren zich waarschijnlijk niet zou hebben voorgedaan, hetgeen ook geldt voor de opname in deze monetaire overeenkomst van een bepaling als in artikel 12, lid 4, van de monetaire overeenkomst Unie/Monaco, zelfs uitgelegd in de door rekwiranten voor het Hof voorgestane zin.
60
Mede gelet op de in de punten 43 tot en met 45 van de onderhavige beschikking gedane vaststellingen, waaruit blijkt dat de monetaire overeenkomst Unie/Andorra de Commissie geen enkele rechtstreekse bevoegdheid verleent om de Andorrese autoriteiten iets op te leggen, dient te worden vastgesteld dat rekwiranten geen enkel argument aanvoeren dat kan afdoen aan de vaststelling van het Gerecht in punt 53 van de bestreden beschikking.
61
Gelet op de in punt 40 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak, dient hun betoog dus in ieder geval als niet ter zake dienend te worden afgewezen.
62
Gelet op de voorgaande overwegingen moet het derde middel kennelijk niet-ontvankelijk en, in ieder geval, kennelijk ongegrond worden verklaard.
Eerste middel: beoordeling door het Gerecht van de ontvankelijkheid van de argumenten van rekwiranten inzake de beginselen van rechtszekerheid en transparantie, de fundamentele beginselen waarop de Europese integratie is gesteund, de geloofwaardigheid van de Commissie en de grondrechten
Argumenten van rekwiranten
63
Met hun eerste middel, dat als vierde moet worden onderzocht, stellen rekwiranten dat zij – anders dan het Gerecht heeft geoordeeld – een gedetailleerd betoog hebben gevoerd dat aantoont dat de gedraging van de Commissie, voor zover zij niet waakt over de naleving van de internationale overeenkomsten met derde staten en niet eist dat deze staten deze overeenkomsten eerbiedigen, afbreuk doet aan de beginselen van rechtszekerheid en transparantie, de fundamentele beginselen waarop de Europese integratie is gesteund, de geloofwaardigheid van de Commissie en de grondrechten. Inzonderheid hebben rekwiranten verklaard dat een confiscatie van hun eigendom op basis van een gedeeltelijke en retroactieve omzetting van een richtlijn, in hun nadeel, de rechtszekerheid schaadt en de grondrechten van personen schendt.
64
Bijgevolg stellen rekwiranten dat het feit dat het Gerecht deze argumenten niet-ontvankelijk verklaart, strijdig is met het recht en dat in plaats daarvan moet worden vastgesteld dat deze ontvankelijk zijn.
Beoordeling door het Hof
65
Het betoog van rekwiranten dat ertoe strekte te doen vaststellen dat de beginselen van rechtszekerheid en transparantie, de fundamentele beginselen waarop de Europese integratie is gesteund, de geloofwaardigheid van de Commissie en de grondrechten waren geschonden doordat de Commissie niet had voldaan aan haar verplichtingen om te verzekeren dat een derde staat zich gedraagt naar de engagementen die hij in het kader van met de Unie gesloten overeenkomsten is aangegaan, is volgens hen ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard door het Gerecht.
66
Vastgesteld zij dus dat deze beweringen betrekking hebben op dezelfde vermeende gedragingen van de Commissie als bedoeld in het derde middel. Dienaangaande is in de punten 43 tot en met 46 van deze beschikking vastgesteld dat rekwiranten geen argumenten hebben aangevoerd die kunnen afdoen aan de vaststelling van het Gerecht dat er geen causaal verband bestaat tussen deze gedragingen en de schade die rekwiranten stellen te hebben geleden.
67
In deze omstandigheden en gelet op de in punt 40 van deze beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak, dient het in het kader van het eerste middel gevoerde betoog ook in ieder geval niet ter zake dienend en dus kennelijk ongegrond te worden verklaard.
Vijfde middel: beoordeling door het Gerecht van de gepastheid van de beëindiging van de procedure door de vaststelling van een beschikking
Argumenten van rekwiranten
68
Met hun vijfde middel stellen rekwiranten dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat hun beroep kennelijk ongegrond was. Bijgevolg had het Gerecht de bestreden beschikking niet mogen vaststellen, maar de behandeling moeten voortzetten, een terechtzitting moeten houden en de overlegging van de door rekwiranten gevraagde bewijzen moeten gelasten.
Beoordeling door het Hof
69
Overeenkomstig artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan het Gerecht, indien het zich voldoende voorgelicht acht door de stukken in het procesdossier, te allen tijde beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen.
70
Volgens vaste rechtspraak doet de toepassing van de procedure van artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht op zich geen afbreuk aan een regelmatige en doeltreffende rechtsprocedure, aangezien deze bepaling slechts van toepassing is op zaken waarin het bij het Gerecht ingestelde beroep kennelijk moet worden verworpen (arrest van 5 maart 2020, Credito Fondiario/CRU, C‑69/19 P, EU:C:2020:178, punt 56).
71
Anders dan rekwiranten stellen, en zoals blijkt uit het onderzoek van het eerste tot en met het vierde middel, kan in casu geen enkel element van hun betoog afdoen aan de gegrondheid van de keuze van het Gerecht om gebruik te maken van artikel 126 van zijn Reglement voor de procesvoering.
72
Derhalve moet het vijfde middel kennelijk ongegrond worden verklaard.
73
Gelet op de voorgaande overwegingen moet de hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond worden verklaard.
Kosten
74
Ingevolge artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.
75
Aangezien de onderhavige beschikking is vastgesteld voordat de hogere voorziening aan de Commissie is betekend en, derhalve, voordat zij kosten heeft kunnen maken, moet worden beslist dat rekwiranten hun eigen kosten zullen dragen.
Het Hof (Zevende kamer) beschikt:
1)
De hogere voorziening wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard.
2)
CF, TB, LO SA en UM SL dragen hun eigen kosten.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Spaans.