62021CO0379_INF
Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 17 januari 2023 –TBI Bank
(zaak C‑379/21) (
1
)
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Consumentenkrediet – Richtlijn 93/13/EEG – Artikel 6, lid 1 – Oneerlijke bedingen – Weigering van een rechterlijk betalingsbevel in geval van een vordering op grond van een oneerlijk beding – Gevolgen met betrekking tot het oneerlijke karakter van een contractueel beding – Instructies van een hogere rechter die deze gevolgen niet in acht neemt”
1.
Prejudiciële vragen – Bevoegdheid van het Hof – Grenzen – Algemene of hypothetische vragen – Vraag die, gelet op het voorwerp van het hoofdgeding, louter abstract of hypothetisch van aard is – Niet-ontvankelijkheid
(Art. 267 VWEU)
(zie punten 23, 25, 26)
2.
Consumentenbescherming – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Betalingsbevelprocedure – Consument neemt niet deel aan de procedure totdat het betalingsbevel is afgegeven – Verplichting van de nationale rechter om ambtshalve alle gevolgen te verbinden aan de vaststelling dat een beding oneerlijk is – Gedeeltelijk op dit beding gebaseerd verzoek om een betalingsbevel – Gedeeltelijke afwijzing van het verzoek door de nationale rechter – Voorwaarden – Voortbestaan van de overeenkomst – Onderscheid tussen de uit het oneerlijke beding voortvloeiende vorderingen en de rest van het verzoek – Verificatie die aan de nationale rechter staat
(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1)
(zie punten 29‑31, 33‑35, dictum 1)
3.
Consumentenbescherming – Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten – Richtlijn 93/13 – Vaststelling van het oneerlijke karakter van een beding – Draagwijdte – Verplichting van de nationale rechter om de volledige vordering tot betaling toe te wijzen en een betalingsbevel uit te vaardigen – Verplichting van deze rechter om de door een rechter in hogere aanleg gegeven instructies die in strijd zijn met het Unierecht niet toe te passen
(Richtlijn 93/13 van de Raad, art. 6, lid 1)
(zie punten 37‑40, dictum 2)
Dictum
1)
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten
moet aldus worden uitgelegd dat
de nationale rechter bij wie een verzoek om uitvaardiging van een betalingsbevel aanhangig is gemaakt in een procedure waaraan de debiteur‑consument niet deelneemt totdat het bevel is uitgevaardigd, gehouden is om een oneerlijk beding in een consumentenkredietovereenkomst tussen die consument en de betrokken verkoper, waarop de schuldvordering deels is gebaseerd, ambtshalve buiten toepassing te laten. In dat geval kan deze rechter het verzoek deels afwijzen, mits die overeenkomst zonder wijziging, herziening of aanvulling kan voortbestaan, hetgeen aan die rechter staat om na te gaan en de uit dit beding voortvloeiende vorderingen kunnen worden onderscheiden van de rest van de vordering.
2)
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13
moet aldus worden uitgelegd dat
deze bepaling zich ertegen verzet dat een nationale rechterlijke instantie die uitspraak moet doen in een zaak die naar haar is verwezen door een hogere rechter, naar nationaal procesrecht gebonden is aan het rechtsoordeel en de instructies van die hogere rechter, indien zij, gelet op de uitlegging die zij het Hof heeft gevraagd, meent dat dat rechtsoordeel en die instructies rechtens geen gevolgen verbinden aan het oneerlijke karakter van een beding in een consumentenkredietovereenkomst.
(
1
)	PB C 368 van 13.9.2021.