62024CJ0004
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 13ης Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική και νομισματική ένωση – Τραπεζική ένωση – Ενιαίος Μηχανισμός Εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ) – Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Κανονισμός (ΕΕ) 806/2014 – Άρθρο 69, παράγραφος 1 – Άρθρο 70, παράγραφος 1 – Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/81 – Άρθρο 7, παράγραφοι 1 έως 3 – Ποσά που καταβάλλονται ως εγγύηση για αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) με την οποία απορρίπτεται η επιστροφή των καταβληθέντων ποσών»
Στην υπόθεση C‑4/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2024,
BNP Paribas Public Sector SA, με έδρα το Παρίσι (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τις A. Champsaur και A. Delors, avocates,
αναιρεσείουσα,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ), εκπροσωπούμενο αρχικώς από την C. De Falco και τους C. J. Flynn και K.-Ph. Wojcik, επικουρούμενους από τους E. Bruc και F. Louis, avocats, καθώς και από τους P. Gey και H.‑G. Kamann, Rechtsanwälte, στη συνέχεια, από την C. De Falco και τον C. J. Flynn, επικουρούμενους από τους E. Bruc και F. Louis, avocats, καθώς και από τους P. Gey και H.-G. Kamann, Rechtsanwälte,
καθού πρωτοδίκως,
Γαλλική Δημοκρατία, εκπροσωπούμενη από τον B. Fodda, καθώς και από τις S. Royon και B. Travard,
Fédération bancaire française, με έδρα το Παρίσι (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τους C. Duriez, A. Gosset-Grainville και M. Trabucchi, avocats,
παρεμβαίνουσες πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún, πρόεδρο τμήματος, J. Passer (εισηγητή), E. Regan, Δ. Γρατσία και B. Smulders, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: D. Dittert, προϊστάμενος μονάδας,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 4ης Δεκεμβρίου 2024,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 6ης Μαρτίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η BNP Paribas Public Sector SA ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 25ης Οκτωβρίου 2023, BNP Paribas Public Sector κατά ΕΣΕ (T‑688/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:675), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή-αγωγή της με αίτημα, πρώτον, βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ και του άρθρου 340, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, αφενός, τη διαπίστωση της παράβασης από το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) της υποχρεώσεώς του να επιστρέψει τα ποσά τα οποία αντιστοιχούν στις εγγυήσεις σε μετρητά που συνδέονται με τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής, σύμφωνα με τον όρο 12.5 των συμβάσεων που καλύπτουν τις περιόδους εισφοράς των ετών 2016 έως 2021, και, αφετέρου, την επιστροφή των ποσών που το ΕΣΕ παρακρατεί κατά παράβαση της εν λόγω συμβατικής του υποχρέωσης, καθώς και την καταβολή όλων των επιβαρύνσεων, τόκων υπερημερίας και παρεπόμενων συναφών εξόδων κάθε είδους, και, επικουρικώς, βάσει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω της συμπεριφοράς του ΕΣΕ όσον αφορά τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής που είχαν αναληφθεί για τις περιόδους εισφοράς των ετών 2016 έως 2021, καθώς και, δεύτερον, βάσει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη λόγω της άρνησης του ΕΣΕ να της επιστρέψει την εγγύηση που καλύπτει την αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής την οποία η αναιρεσείουσα είχε αναλάβει για την περίοδο εισφοράς του έτους 2015.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Ο κανονισμός (ΕΕ) 806/2014
2
Το άρθρο 3 του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1), το οποίο φέρει τον τίτλο «Ορισμοί», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
[...]
34)
“διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα”: τα μετρητά, οι καταθέσεις, τα περιουσιακά στοιχεία και οι ανέκκλητες δεσμεύσεις πληρωμών που διατίθενται στο [ΕΤΕ] για τους σκοπούς που απαριθμούνται στο άρθρο 76 παράγραφος 1·
[...]».
3
Το άρθρο 69 του ως άνω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Επίπεδο‑στόχος», ορίζει τα εξής:
«1.   Έως το τέλος μιας αρχικής περιόδου οκτώ ετών από την 1η Ιανουαρίου 2016 ή, άλλως, από την ημερομηνία εφαρμογής της παρούσας παραγράφου δυνάμει του άρθρου 99 παράγραφος 6, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του [ΕΤΕ] ανέρχονται τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα συμμετέχοντα κράτη μέλη.
2.   Κατά την αρχική περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1, οι εισφορές στο [ΕΤΕ], που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 70 και εισπράττονται σύμφωνα με το άρθρο 67 παράγραφος 4, κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς χρονικά μέχρις ότου επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος, αλλά λαμβανομένης δεόντως υπόψη της φάσης του οικονομικού κύκλου, καθώς και του αντικτύπου προκυκλικών εισφορών στη χρηματοοικονομική θέση των συνεισφερόντων ιδρυμάτων.
[...]
4.   Εάν, μετά την αρχική περίοδο που αναφέρεται στην παράγραφο 1, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα μειωθούν κάτω του επιπέδου-στόχου που καθορίζεται στην εν λόγω παράγραφο, οι τακτικές εισφορές που υπολογίζονται σύμφωνα με το άρθρο 70 αυξάνονται έως ότου επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος. Μετά την επίτευξη του επιπέδου-στόχου για πρώτη φορά και εάν τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα έχουν μετέπειτα μειωθεί σε λιγότερο από τα δύο τρίτα του επιπέδου-στόχου, οι εν λόγω εισφορές καθορίζονται σε ύψος που επιτρέπει την επίτευξη του επιπέδου-στόχου εντός έξι ετών.
[...]»
4
Το άρθρο 70 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Εισφορές εκ των προτέρων», ορίζει τα εξής:
«1.   Η ατομική εισφορά κάθε ιδρύματος εισπράττεται τουλάχιστον ετησίως και υπολογίζεται κατ’ αναλογία προς το ύψος των υποχρεώσεών του (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, σε σχέση με το σύνολο των υποχρεώσεων (εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων) μείον τις καλυπτόμενες καταθέσεις, όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των συμμετεχόντων κρατών μελών.
2.   Το Συμβούλιο Εξυγίανσης υπολογίζει ετησίως, κατόπιν διαβούλευσης με την [Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)] ή την εθνική αρμόδια αρχή και σε στενή συνεργασία με τις εθνικές αρχές εξυγίανσης, τις επιμέρους εισφορές, προκειμένου να εξασφαλίσει ότι οι εισφορές που οφείλονται από το σύνολο των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των συμμετεχόντων κρατών μελών δεν υπερβαίνουν το 12,5 % του επιπέδου-στόχου.
[...]
3.   Τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη προκειμένου να επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος που καθορίζεται στο άρθρο 69 μπορεί να περιλαμβάνουν αμετάκλητες αναλήψεις πληρωμών οι οποίες καλύπτονται πλήρως από εξασφαλίσεις με περιουσιακά στοιχεία χαμηλού κινδύνου που δεν βαρύνονται από τυχόν δικαιώματα τρίτων μερών, στην απόλυτη διάθεση του Συμβουλίου Εξυγίανσης και προοριζόμενα για αποκλειστική χρήση από το Συμβούλιο Εξυγίανσης, για τους σκοπούς που καθορίζονται στο άρθρο 76 παράγραφος 1. Το μερίδιο των εν λόγω αμετάκλητων αναλήψεων πληρωμών δεν υπερβαίνει το 30 % του συνολικού ποσού των εισφορών που συγκεντρώνονται σύμφωνα με το παρόν άρθρο.
4.   Οι δεόντως εισπραχθείσες εισφορές κάθε οντότητας που αναφέρεται στο άρθρο 2 δεν επιστρέφονται στις οντότητες αυτές.
[...]
7.   Το Συμβούλιο [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], ενεργώντας κατόπιν πρότασης της [Ευρωπαϊκής] Επιτροπής, εκδίδει εκτελεστικές πράξεις, στο πλαίσιο των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που αναφέρονται στην παράγραφο 6, προκειμένου να καθορίσει τις προϋποθέσεις εφαρμογής των παραγράφων 1, 2 και 3, ιδίως όσον αφορά:
α)
την εφαρμογή της μεθοδολογίας για τον υπολογισμό των επιμέρους εισφορών·
β)
τις πρακτικές λεπτομέρειες της κατανομής στα ιδρύματα των παραγόντων κινδύνου που προσδιορίζονται στην κατ’ εξουσιοδότηση πράξη.»
Ο εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2015/81
5
Η αιτιολογική σκέψη 16 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/81 του Συμβουλίου, της 19ης Δεκεμβρίου 2014, περί ενιαίων όρων εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 15, σ. 1), έχει ως εξής:
«Η χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής κατά το άρθρο 70 παράγραφος 3 του κανονισμού [806/2014] δεν θα πρέπει να επηρεάζει κατ’ ουδένα τρόπο τη χρηματοδοτική ικανότητα και τη ρευστότητα του [ΕΤΕ]. Αξίωση εκτέλεσης αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής θα πρέπει να εγείρεται μόνο σε περίπτωση δράσης εξυγίανσης που απαιτεί την παρέμβαση του [ΕΤΕ]. Κατά την αρχική περίοδο, υπό κανονικές συνθήκες, το Συμβούλιο Εξυγίανσης θα πρέπει να κατανέμει ισομερώς τη χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής στα ιδρύματα που τη ζητούν. Οι εν λόγω δεσμεύσεις πληρωμής θα πρέπει να καλύπτονται πλήρως από εξασφαλίσεις με στοιχεία ενεργητικού χαμηλού κινδύνου που δεν βαρύνονται από τυχόν δικαιώματα τρίτων μερών, βρίσκονται στην απόλυτη διάθεση του Συμβουλίου Εξυγίανσης και προορίζονται για αποκλειστική χρήση από το Συμβούλιο Εξυγίανσης για τους σκοπούς της χρήσης του [ΕΤΕ].»
6
Το άρθρο 7 του ως άνω εκτελεστικού κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αξίωση εκτέλεσης αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής», ορίζει τα εξής:
«1.   Η χρήση δεσμεύσεων πληρωμής που προβλέπει το άρθρο 70, παράγραφος 3 του κανονισμού [806/2014] ουδόλως επηρεάζει τη χρηματοδοτική ικανότητα και ρευστότητα του Ταμείου.
2.   Όταν δράση εξυγίανσης απαιτεί την παρέμβαση του [ΕΤΕ] σύμφωνα με το άρθρο 76 του κανονισμού [806/2014], το Συμβούλιο Εξυγίανσης αξιώνει την εκτέλεση μέρους ή του συνόλου των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής που διενεργούνται σύμφωνα με το κανονισμό [806/2014], για να αποκαταστήσει το μερίδιο των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής στα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του [ΕΤΕ] όπως έχει οριστεί από το Συμβούλιο Εξυγίανσης, τηρουμένου του ανώτατου ορίου που προβλέπεται στο άρθρο 70 παράγραφος 3 του κανονισμού [806/2014].
Μόλις το [ΕΤΕ] λάβει κανονικά την εισφορά που συνδέεται με τις εκτελεστέες αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμών, οι εξασφαλίσεις που καλύπτουν τις δεσμεύσεις αυτές επιστρέφονται. Εάν το [ΕΤΕ] δεν λάβει κανονικά το απαιτούμενο ποσό μετρητών, σε πρώτη ζήτηση το Συμβούλιο Εξυγίανσης κατάσχει τις εξασφαλίσεις που καλύπτουν την αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 70 παράγραφος 3 του κανονισμού [806/2014].
3.   Οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής ιδρύματος που δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 806/2014 ακυρώνονται και οι εξασφαλίσεις που καλύπτουν τις εν λόγω δεσμεύσεις επιστρέφονται.»
7
Το άρθρο 8, παράγραφος 3, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Στη διάρκεια της αρχικής περιόδου, υπό κανονικές συνθήκες, το [Συμβούλιο Εξυγίανσης] επιτρέπει τη χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, εφόσον ζητηθεί από ίδρυμα. Το ΕΣΕ κατανέμει ισομερώς τη χρήση των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής στα ιδρύματα που τη ζητούν. Οι διατεθείσες αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής ανέρχονται τουλάχιστον στο 15 % των συνολικών υποχρεώσεων πληρωμής του ιδρύματος. Κατά τον υπολογισμό των ετήσιων εισφορών κάθε ιδρύματος το Συμβούλιο μεριμνά ώστε το σύνολο των εν λόγω αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής να μην υπερβαίνει σε κανένα έτος το 30 % του συνολικού ποσού των ετήσιων εισφορών που εισπράττονται σύμφωνα με το άρθρο 70 του κανονισμού [806/2014].»
Οι υπογραφείσες μεταξύ του ΕΣΕ και της BNP Paribas Public Sector συμβάσεις
8
Οι συμβάσεις ΑΔΠ 2016-2021 διέπονται από το λουξεμβουργιανό δίκαιο και περιέχουν ρήτρα διαιτησίας, κατά την έννοια του άρθρου 272 ΣΛΕΕ.
9
Ο όρος 2.1 των συμβάσεων ΑΔΠ 2016-2021 προβλέπει τα εξής:
«Το ίδρυμα αναλαμβάνει να καταβάλει στο ΕΣΕ και δεσμεύεται αμετακλήτως να καταβάλει στο ΕΣΕ ποσό ίσο με το μέγιστο ποσό [των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής] μετά από πρόσκληση και απαίτηση πληρωμής εκ μέρους του ΕΣΕ, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, συμπεριλαμβανομένου, μεταξύ άλλων, του άρθρου 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.»
10
Ο όρος 12.5 των συμβάσεων ΑΔΠ 2016-2021 προβλέπει ότι «[η] παρούσα συμφωνία δεν θίγει την εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81».
Το ιστορικό της διαφοράς
11
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται από το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 2 έως 15 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και μπορεί να συνοψισθεί ως εξής.
12
Η αναιρεσείουσα ήταν αδειοδοτημένο γαλλικό πιστωτικό ίδρυμα έως τις 24 Μαρτίου 2021, οπότε, κατόπιν αιτήματός της, η ΕΚΤ ανακάλεσε την άδεια λειτουργίας της.
13
Πριν από τη θέση σε εφαρμογή του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης (ΕΜΕ) που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 806/2014, η αναιρεσείουσα κατέβαλε, για το έτος 2015, μέρος της εισφοράς της στην εθνική χρηματοδοτική ρύθμιση για τις διαδικασίες εξυγίανσης υπό τη μορφή αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής (στο εξής: ΑΔΠ 2015), η οποία συνήφθη με το ΕΣΕ, την Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (αρχή προληπτικής εποπτείας και εξυγίανσης, Γαλλία) και το Fonds de garantie des dépôts et de résolution (ταμείο εγγύησης καταθέσεων και εξυγίανσης, Γαλλία).
14
Για τις περιόδους εισφοράς των ετών 2016 έως 2021, η αναιρεσείουσα παρέσχε μέρος τουλάχιστον των εκ των προτέρων εισφορών της υπό τη μορφή αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, κατά την έννοια του άρθρου 70, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού. Προς τούτο, συνήψε με το ΕΣΕ, για κάθε μία από τις περιόδους αυτές, τέτοιες δεσμεύσεις (στο εξής: ΑΔΠ 2016‑2021).
15
Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 1ης Απριλίου 2021, η αναιρεσείουσα ενημέρωσε το ΕΣΕ ότι η ΕΚΤ είχε ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας της. Η αναιρεσείουσα ζήτησε από το ΕΣΕ πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία που έπρεπε να τηρηθεί προκειμένου να επιτύχει την επιστροφή των εγγυήσεων που συνδέονταν με τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής που είχε συνάψει.
16
Με έγγραφο της 14ης Απριλίου 2021, το ΕΣΕ ενημέρωσε την αναιρεσείουσα σχετικά με τις διατυπώσεις που έπρεπε να τηρηθούν προκειμένου να της επιστραφούν οι εγγυήσεις που κάλυπταν τις εν λόγω δεσμεύσεις.
17
Στις 29 Ιουλίου 2021, κατόπιν μακράς αλληλογραφίας, η αναιρεσείουσα κοινοποίησε στο ΕΣΕ την καταγγελία της ΑΔΠ 2015 και των ΑΔΠ 2016-2021.
18
Κατόπιν περαιτέρω αλληλογραφίας, το ΕΣΕ, με έγγραφο της 13ης Αυγούστου 2021 (στο εξής: έγγραφο της 13ης Αυγούστου 2021), ενημέρωσε την αναιρεσείουσα ότι θα της επέστρεφε τις εγγυήσεις που κάλυπταν την ΑΔΠ 2015 και τις ΑΔΠ 2016-2021 μετά την είσπραξη των μετρητών που αντιστοιχούσαν στα ποσά που είχαν δεσμευθεί στο πλαίσιο των εν λόγω δεσμεύσεων.
19
Με το ως άνω έγγραφο, το ΕΣΕ υπενθύμισε ότι η αναιρεσείουσα είχε συνάψει με αυτό πλείονες αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής. Για κάθε μία από τις δεσμεύσεις αυτές, το ΕΣΕ προσδιόρισε το ποσό για το οποίο είχε αναληφθεί δέσμευση. Μετά την απαρίθμηση των εν λόγω ποσών, το ΕΣΕ επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι, λαμβανομένου υπόψη του άρθρου 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014, σύμφωνα με το οποίο οι δεόντως εισπραχθείσες εισφορές δεν επιστρέφονται στις οντότητες, και του άρθρου 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, σύμφωνα με το οποίο η χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής ουδόλως επηρεάζει τη χρηματοδοτική ικανότητα και ρευστότητα του ΕΤΕ, η ακύρωση των ΑΔΠ 2016-2021 και η συνακόλουθη επιστροφή των εγγυήσεων που κάλυπταν τις εν λόγω δεσμεύσεις μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μόνο μετά την καταβολή σε μετρητά ποσών ίσων με τα ποσά των διαφόρων σχετικών δεσμεύσεων. Εν συνεχεία, το ΕΣΕ κάλεσε την αναιρεσείουσα να του μεταφέρει ένα συνολικό ποσό συγκεκριμένου ύψους και να το ενημερώσει σχετικά με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Μετά την είσπραξη του εν λόγω ποσού, θα της επέστρεφε τις εγγυήσεις, μειωμένες κατά το ποσό των γεγενημένων αρνητικών τόκων, μετά την πάροδο προθεσμίας δεκατεσσάρων τραπεζικών ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της κοινοποίησης της καταγγελίας.
20
Στις 25 Οκτωβρίου 2021 η αναιρεσείουσα ενημέρωσε, κατ’ ουσίαν, το ΕΣΕ ότι, στο μέτρο που, όπως η ίδια ερμηνεύει το ισχύον κανονιστικό πλαίσιο, δεν υπείχε υποχρέωση να του μεταφέρει τα μετρητά που αντιστοιχούσαν στο συνολικό άθροισμα των ποσών που είχαν δεσμευθεί με την ΑΔΠ 2015 και τις ΑΔΠ 2016‑2021, προκειμένου να της επιστραφούν οι εγγυήσεις, δεν επρόκειτο να προχωρήσει στη μεταφορά των εν λόγω ποσών.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
21
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 25 Οκτωβρίου 2021, η νυν αναιρεσείουσα ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο, πρώτον, την ακύρωση, βάσει των άρθρων 256 και 263 ΣΛΕΕ, του εγγράφου της 13ης Αυγούστου 2021, δεύτερον, να κάνει δεκτό το αίτημα που αυτή υπέβαλε βάσει του άρθρου 272 ΣΛΕΕ και του άρθρου 340, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, διαπιστώνοντας ότι η θέση που εκφράστηκε με το εν λόγω έγγραφο είναι αντίθετη προς τις διατάξεις των ΑΔΠ 2016-2021 και διατάσσοντας το ΕΣΕ να της επιστρέψει τα ποσά τα οποία αντιστοιχούν στις εγγυήσεις σε μετρητά που κάλυπταν τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής και τα οποία παρακράτησε κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων, καθώς και να της καταβάλει όλα τα έξοδα, τους σχετικούς τόκους υπερημερίας και παρεπόμενα έξοδα κάθε είδους, τρίτον, να κάνει δεκτό το αίτημα που αυτή υπέβαλε βάσει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, διαπιστώνοντας ότι η άρνηση του ΕΣΕ να της επιστρέψει τα ποσά που αντιστοιχούν στις εγγυήσεις σε μετρητά που κάλυπταν την ΑΔΠ 2015 συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό και διατάσσοντας το ΕΣΕ να της καταβάλει τα ποσά αυτά ως αποζημίωση, καθώς και όλα τα συναφή έξοδα, τόκους υπερημερίας και παρεπόμενα έξοδα κάθε είδους, καθώς και, τέταρτον, επικουρικώς, να κάνει δεκτό το αίτημα που αυτή υπέβαλε βάσει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, διαπιστώνοντας ότι η άρνηση του ΕΣΕ να της επιστρέψει τα ποσά που αντιστοιχούν στις εγγυήσεις σε μετρητά που κάλυπταν τις ΑΔΠ 2016-2021 συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό και διατάσσοντας το ΕΣΕ να της καταβάλει τα ποσά αυτά ως αποζημίωση, καθώς και όλα τα συναφή έξοδα, τόκους υπερημερίας και παρεπόμενα έξοδα κάθε είδους.
22
Όσον αφορά το αίτημα ακυρώσεως, δυνάμει του άρθρου 256 ΣΛΕΕ και του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, του εγγράφου της 13ης Αυγούστου 2021, η αναιρεσείουσα παραιτήθηκε από το εν λόγω αίτημα κατά τη διάρκεια της δίκης.
23
Το Γενικό Δικαστήριο, αφού απέρριψε το σύνολο των λοιπών αιτημάτων της αναιρεσείουσας, απέρριψε την προσφυγή-αγωγή στο σύνολό της.
24
Κατά πρώτον, όσον αφορά το αίτημα της αναιρεσείουσας βάσει του άρθρου 272 και του άρθρου 340, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, κατ’ αρχάς, ότι από το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 προκύπτει ότι, για κάθε έτος εισφοράς, τα πιστωτικά ιδρύματα τα οποία είναι εγκατεστημένα σε κράτος μέλος που συμμετέχει στον ΕΜΕ, όπως η αναιρεσείουσα μέχρις ότου αυτή έπαυσε πλέον να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού, υποχρεούνται να καταβάλουν τακτική εισφορά στο ΕΤΕ. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, η ετήσια είσπραξη των εκ των προτέρων εισφορών των πιστωτικών ιδρυμάτων έχει θεσπιστεί προκειμένου να διασφαλιστεί ότι, στο τέλος της αρχικής περιόδου, τα χρηματοδοτικά μέσα που διαθέτει το ΕΤΕ επιτυγχάνουν το επίπεδο-στόχο. Λαμβανομένου υπόψη του σκοπού αυτού, ο νομοθέτης της Ένωσης διευκρίνισε, στο άρθρο 70, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού, ότι οι «δεόντως εισπραχθείσες» εκ των προτέρων εισφορές δεν επιστρέφονται.
25
Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, προκειμένου να εκπληρώσουν την υποχρέωση εισφοράς στο ΕΤΕ, τα πιστωτικά ιδρύματα έχουν, σύμφωνα με το άρθρο 70, παράγραφος 3, του κανονισμού 806/2014, τη δυνατότητα είτε να καταβάλουν άμεσα την εισφορά τους είτε να αναλάβουν αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής. Σύμφωνα με το Γενικό Δικαστήριο, για τις δεσμεύσεις αυτές, οι οποίες έχουν την ιδιαιτερότητα ότι είναι συμβάσεις αόριστης διάρκειας που παρέχουν στα ιδρύματα τη δυνατότητα να αναβάλουν την καταβολή της εισφοράς τους, ο νομοθέτης της Ένωσης θέσπισε το ειδικό γι’ αυτές καθεστώς του άρθρου 7 του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
26
Περαιτέρω, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, όπως υποστήριξε ενώπιόν του η αναιρεσείουσα, είναι αληθές ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν ορίζει ρητώς ότι τα πιστωτικά ιδρύματα πρέπει πρώτα να καταβάλουν την εκ των προτέρων εισφορά τους, προκειμένου, στη συνέχεια, να τους επιστραφούν τα ποσά που καταβλήθηκαν ως εγγύηση. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι από το άρθρο 69, παράγραφος 1, και από το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 προκύπτει ότι τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα σε κράτος μέλος που συμμετέχει στον ΕΜΕ υποχρεούνται να καταβάλουν, κατά την αρχική περίοδο, ετήσια εκ των προτέρων εισφορά στο ΕΤΕ, προκειμένου αυτό να επιτύχει το επίπεδο-στόχο στο τέλος της περιόδου αυτής. Επομένως, αν η εγγύηση που καλύπτει αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής επιστρεφόταν χωρίς προηγούμενη είσπραξη της εκ των προτέρων εισφοράς για την οποία συνήφθη η δέσμευση, όχι μόνο το πιστωτικό ίδρυμα δεν θα εκπλήρωνε την υποχρέωση καταβολής του συνόλου της οφειλόμενης εισφοράς για την περίοδο κατά την οποία υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, αλλά η εκ των προτέρων εισφορά υπό μορφή αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής δεν θα επιτύγχανε τον σκοπό της παροχής στο ΕΤΕ χρηματοδοτικών μέσων τα οποία να αντιστοιχούν στο επίπεδο που προβλέπει ο νομοθέτης της Ένωσης.
27
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το γεγονός ότι μια οντότητα παύει να ασκεί τις δραστηριότητές της ως πιστωτικό ίδρυμα κατά τη διάρκεια της περιόδου εισφοράς, λόγω της ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της, δεν επηρεάζει την υποχρέωσή της να καταβάλει το σύνολο της εκ των προτέρων εισφοράς που οφείλει για την οικεία περίοδο εισφοράς. Το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 προβλέπει ρητώς ότι η χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής ουδόλως επηρεάζει τη χρηματοδοτική ικανότητα και ρευστότητα του ΕΤΕ. Η ακύρωση αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής, λόγω του ότι το ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, και η επιστροφή της αντίστοιχης εγγύησης, που προβλέπονται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, δεν μπορούν, επομένως, να αποβούν εις βάρος του ΕΤΕ. Συνεπώς, το εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 3, δεν έχει ως σκοπό να παράσχει στα πιστωτικά ιδρύματα που δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού τη δυνατότητα να απαλλαγούν από την υποχρέωση καταβολής του συνόλου της οφειλόμενης εκ των προτέρων εισφοράς, αλλά να διασφαλίσει ότι τα χρηματοδοτικά μέσα του ΕΤΕ θα τεθούν στη διάθεση του ΕΣΕ το συντομότερο δυνατόν σε περίπτωση εξυγίανσης, ήτοι να διασφαλίσει τη χρηματοοικονομική ικανότητα και ρευστότητα του ΕΤΕ.
28
Λαμβανομένων ιδίως υπόψη των ανωτέρω, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ούτε οι εφαρμοστέες στην υπό κρίση υπόθεση διατάξεις –συμπεριλαμβανομένου του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81– ούτε οι όροι των συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ της αναιρεσείουσας και του ΕΣΕ αντιτίθενται στη θέση που διατύπωσε το ΕΣΕ στο έγγραφο της 13ης Αυγούστου 2021 και κατά την οποία το ΕΣΕ μπορούσε να επιστρέψει τις εγγυήσεις σε μετρητά που κάλυπταν τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής μόνο μετά την καταβολή συνολικού ποσού το οποίο να αντιστοιχεί στο ποσό των εκ των προτέρων εισφορών για τις οποίες είχαν χρησιμοποιηθεί τα εν λόγω μέσα. Ομοίως, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε τα πρόσθετα επιχειρήματα που προέβαλε η αναιρεσείουσα προς στήριξη της προταθείσας από αυτήν ερμηνείας και τα απέρριψε ως μη πειστικά.
29
Δεύτερον, όσον αφορά τα αιτήματα της αναιρεσείουσας βάσει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η απόφαση του ΕΣΕ να παρακρατήσει τα ποσά που αντιστοιχούν στις εγγυήσεις σε μετρητά που συνδέονται με τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής που ανέλαβε η αναιρεσείουσα στηριζόταν σε έγκυρη νομική βάση, ήτοι στην ΑΔΠ 2015, στις ΑΔΠ 2016-2021 και στο άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014, και δεν ήταν, επομένως, δυνατό να συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό του ΕΣΕ που να δικαιολογεί αποζημίωση.
Τα αιτήματα των διαδίκων
30
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα, υποστηριζόμενη από τη Γαλλική Δημοκρατία και τη Fédération bancaire française, ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου·
–
να κάνει δεκτά τα αιτήματα που υποβλήθηκαν πρωτοδίκως·
–
να καταδικάσει το ΕΣΕ στα δικαστικά έξοδα.
31
Το ΕΣΕ ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως·
–
επικουρικώς, εφόσον κρίνεται αναγκαίο, να αντικαταστήσει το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, καθώς και
–
να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
32
Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος στηρίζεται σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του κανονισμού 806/2014 και του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 και ο δεύτερος σε έλλειψη αιτιολογίας.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του κανονισμού 806/2014 και του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81
Επιχειρήματα των διαδίκων
33
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος περιλαμβάνει πέντε σκέλη, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ερμηνείας του άρθρου 69, παράγραφος 1, και του άρθρου 70, παράγραφοι 1 έως 4, του κανονισμού 806/2014, καθώς και του άρθρου 7, παράγραφοι 1 έως 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81. Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι αντιθέτως προς όσα προκύπτουν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το γεγονός ότι ένα πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 έπρεπε να οδηγήσει το ΕΣΕ στην επιστροφή των εγγυήσεων που κάλυπταν τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής τις οποίες είχε συνάψει το εν λόγω ίδρυμα χωρίς επιβολή στο ίδρυμα αυτό καμίας πρόσθετης υποχρέωσης.
34
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά της ερμηνείας στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο και η οποία εκτίθεται στις σκέψεις 24 έως 28 της παρούσας αποφάσεως, υποστηρίζοντας ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως παρέλειψε να προβεί σε γραμματική ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το γράμμα της ως άνω διατάξεως είναι σαφές και ακριβές, καθόσον προβλέπει ότι, σε περίπτωση που ένα πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής που έχει αναλάβει το εν λόγω ίδρυμα «ακυρώνονται», χωρίς η ακύρωση αυτή να συνδέεται με οποιαδήποτε προϋπόθεση. Κατά την αναιρεσείουσα, η διάταξη αυτή αναφέρει επίσης τις συνέπειες που απορρέουν από την εν λόγω ακύρωση, ήτοι ότι οι σχετικές με τις εν λόγω δεσμεύσεις εγγυήσεις «επιστρέφονται», χωρίς και πάλι η επιστροφή αυτή να συνδέεται με οποιαδήποτε προϋπόθεση. Δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο προέκρινε τη συστηματική και τελολογική ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ενέχει, κατά την αναιρεσείουσα, πλάνη περί το δίκαιο.
35
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 και το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, καθώς και ότι παραβίασε την αρχή της ίσης μεταχείρισης.
36
Πρώτον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 συνεπάγεται όχι υποχρέωση «καταβολής» των εκ των προτέρων εισφορών, αλλά υποχρέωση «είσπραξης» των εν λόγω εισφορών, η οποία είσπραξη μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με τη μορφή καταβολής σε χρήμα είτε, υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 70, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού, με τη μορφή ανάληψης αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής. Στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε, με τις σκέψεις 31 και 39 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στη σκέψη 85 της αποφάσεως της 20ής Ιανουαρίου 2021, ABLV Bank κατά ΕΣΕ (T‑758/18, EU:T:2021:28), η οποία αναφέρεται στην «υποχρέωση καταβολής του συνόλου της εκ των προτέρων εισφοράς», υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία της εν λόγω αποφάσεως η οποία αφορούσε αποκλειστικώς τις εισφορές σε χρήμα και όχι τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής.
37
Δεύτερον, κατά την αναιρεσείουσα, το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 είναι σαφές όσον αφορά το ότι αξίωση εκτέλεσης των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής εγείρεται μόνο σε περίπτωση εφαρμογής μέτρου εξυγίανσης το οποίο απαιτεί παρέμβαση του ΕΤΕ. Η ανωτέρω ερμηνεία επιβεβαιώνεται από την αιτιολογική σκέψη 16 του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού. Η αιρεσιμότητα της υποχρέωσης καταβολής ουδόλως αναιρεί τον αμετάκλητο χαρακτήρα της. Δεδομένου ότι, στην προκειμένη περίπτωση, το ΕΣΕ δεν ζήτησε την παρέμβαση του ΕΤΕ στο πλαίσιο δράσης εξυγίανσης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού και τον όρο 2.1 των συμβάσεων ΑΔΠ 2016-2021. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η διαφορά μεταξύ μιας εκ των προτέρων εισφοράς σε χρήμα και μιας αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής έγκειται στο γεγονός ότι η εισφορά σε χρήμα καταβάλλεται «αμέσως», ενώ η καταβολή σε χρήμα στο πλαίσιο αμετάκλητης, εξίσου υποχρεωτικής, δέσμευσης πληρωμής είναι απλώς «ετεροχρονισμένη». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη την αιρεσιμότητα των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής. Επιπλέον, το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τον υποτιθέμενο «ετεροχρονισμένο» χαρακτήρα της υποχρέωσης καταβολής που απορρέει από αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής στερείται ερείσματος στον νόμο ή τη σύμβαση. Τέλος, αν κάθε πιστωτικό ίδρυμα που αναλαμβάνει αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής υπείχε «ετεροχρονισμένη» υποχρέωση καταβολής, χωρίς να υφίσταται δράση εξυγίανσης η οποία να απαιτεί την παρέμβαση του ΕΤΕ, τα πιστωτικά ιδρύματα που δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 θα βρίσκονταν σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τα πιστωτικά ιδρύματα που εξακολουθούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, όπερ θα έθιγε την ίση μεταχείριση των ιδρυμάτων που έχουν αναλάβει αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής.
38
Τρίτον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 είναι σαφές και ότι το Γενικό Δικαστήριο προβαίνει σε contra legem ερμηνεία της εν λόγω διατάξεως, κατά παράβαση, επομένως, του όρου 12.5 των συμβάσεων ΑΔΠ 2016-2021.
39
Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου, κατά το μέρος που στηρίζεται στο άρθρο 69, παράγραφος 1, και στο άρθρο 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014 προκειμένου να δικαιολογήσει τη θέση του ότι το πιστωτικό ίδρυμα υπέχει, πριν από την επιστροφή σε αυτό των εγγυήσεων, άνευ όρων υποχρέωση να «καταβάλει» το ποσό της αμετάκλητης δεσμεύσεως πληρωμής όταν παύει πλέον να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού, στερείται νομικού ερείσματος. Το Γενικό Δικαστήριο αιτιολογεί το σκεπτικό του επικαλούμενο τον σκοπό της επίτευξης του επιπέδου-στόχου που προβλέπεται στο άρθρο 69, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Εντούτοις, σύμφωνα με το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο 34, του κανονισμού 806/2014, τα «διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα» περιλαμβάνουν «τα μετρητά, τις καταθέσεις, τα περιουσιακά στοιχεία και τις ανέκκλητες δεσμεύσεις πληρωμών που διατίθενται στο [ΕΤΕ]». Επομένως, τα «διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα» στα οποία αναφέρεται το άρθρο 69, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού περιλαμβάνουν, εξ ορισμού, τις ίδιες τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε καταβολή των ποσών σε χρήμα. Ως εκ τούτου, το ως άνω άρθρο 69, παράγραφος 1, δεν μπορεί να αποτελέσει νομική βάση για μια άνευ όρων υποχρέωση καταβολής σε χρήμα των ποσών που αντιστοιχούν στις εν λόγω δεσμεύσεις. Εξάλλου, δεδομένου ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής αποτελούν απλώς ένα από τα χρηματοδοτικά μέσα που έχει στη διάθεσή του το ΕΣΕ, τίποτε δεν εμποδίζει το ΕΣΕ να προσαρμόσει τις μελλοντικές ατομικές εισφορές των λοιπών ιδρυμάτων προκειμένου να διασφαλισθεί η επίτευξη του επιπέδου-στόχου, σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφοι 2 και 4, του κανονισμού 806/2014. Επομένως, διαπιστώνοντας ότι το άρθρο 70, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού, το οποίο προβλέπει την απαγόρευση επιστροφής των «δεόντως εισπραχθεισών» εισφορών, εφαρμόζεται, χωρίς εξαίρεση, σε όλες τις εκ των προτέρων εισφορές, το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής αποτελούν «δεόντως εισπραχθείσες εισφορές». Μια τέτοια ερμηνεία, ωστόσο, δεν είναι συμβατή με τους όρους που χρησιμοποιεί ο νομοθέτης της Ένωσης. Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η απαγόρευση «επιστροφής» τέτοιων δεσμεύσεων είχε νόημα, εντούτοις, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει επαρκή νομική βάση για την επιβολή στο πιστωτικό ίδρυμα θετικής υποχρέωσης καταβολής των ποσών που αντιστοιχούν στις εν λόγω δεσμεύσεις, εφόσον δεν πληρούται η προϋπόθεση σχετικά με την καταβολή των εν λόγω ποσών.
40
Με το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 κατά τρόπο που συνιστά παραμόρφωση του περιεχομένου του άρθρου 7, παράγραφος 2, και του άρθρου 7, παράγραφος 3, του ως άνω εκτελεστικού κανονισμού, στερώντας συγχρόνως την τελευταία αυτή διάταξη από την πρακτική αποτελεσματικότητά της. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού σημαίνει ότι η ακύρωση της αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής και η επιστροφή της αντίστοιχης εγγύησης που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 3, «δεν μπορούν, επομένως, να αποβούν εις βάρος του ΕΤΕ». Κατά την αναιρεσείουσα, πρώτον, η ερμηνεία αυτή θα σήμαινε ότι η ακύρωση μιας τέτοιας δέσμευσης και η επιστροφή των αντίστοιχων εγγυήσεων, όπως προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 3, θα ήταν κατ’ ανάγκην και αφ’ εαυτών ικανές να θέσουν σε κίνδυνο τη χρηματοοικονομική ικανότητα ή τη ρευστότητα του ΕΤΕ, με αποτέλεσμα το άρθρο 7, παράγραφος 3, να μην μπορεί ποτέ να εφαρμοστεί. Δεύτερον, η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου συνιστά παραμόρφωση του γράμματος του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, όπερ επιβεβαιώνεται από τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στην οποία το Γενικό Δικαστήριο παραπέμπει, στην πραγματικότητα, στα μέτρα που προβλέπονται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, και στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού και όχι στο άρθρο 7, παράγραφος 3. Τρίτον, η ερμηνεία του Γενικού Δικαστηρίου δεν είναι πειστική. Υφίσταται ρητή διάταξη η οποία προβλέπει ότι η αξίωση εκτέλεσης της αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής και η καταβολή του ποσού σε χρήμα αποτελούν προϋπόθεση για την επιστροφή των εγγυήσεων, ήτοι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού. Αν υπήρχε πρόθεση εφαρμογής του ίδιου μηχανισμού στην περίπτωση που ρυθμίζεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού, ήτοι στην περίπτωση που πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, θα είχε συμπεριληφθεί ρητώς σχετική διάταξη στον εν λόγω κανονισμό.
41
Με το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, επικουρικώς, ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε την αρχή lex specialis generalibus derogat κατά το μέρος που δέχθηκε ότι οι γενικές διατάξεις του άρθρου 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014 και του άρθρου 7, παράγραφοι 1 και 4, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 υπερισχύουν έναντι των ειδικών διατάξεων του άρθρου 7, παράγραφοι 2 και 3, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού. Το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι «ο νομοθέτης της Ένωσης διευκρίνισε[, στο εν λόγω άρθρο 70, παράγραφος 4], ότι οι “δεόντως εισπραχθείσες” εκ των προτέρων εισφορές δεν επιστρέφονται [και ότι,] με τη διατύπωση αυτή, ο νομοθέτης της Ένωσης έθεσε κανόνα χωρίς εξαιρέσεις», δέχθηκε εσφαλμένως ότι κανόνας τον οποίο παρουσιάζει ως γενικό υπερισχύει έναντι των ειδικών κανόνων που ισχύουν για τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής και προβλέπονται στο άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81. Ομοίως, το Γενικό Δικαστήριο θεώρησε ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού υπερισχύει έναντι του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού, κρίνοντας ότι η τελευταία αυτή διάταξη έπρεπε να ερμηνευθεί «υπό το πρίσμα» της πρώτης διατάξεως. Εντούτοις, κατά την αναιρεσείουσα, το εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 1, θέτει μια γενική αρχή κατά την οποία δεν πρέπει να θίγονται οι οικονομικές δυνατότητες του ΕΤΕ, ενώ το άρθρο 7, παράγραφος 3, προσδιορίζει λεπτομερώς και λειτουργικά την τύχη των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής στην πολύ συγκεκριμένη περίπτωση κατά την οποία πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014.
42
Το ΕΣΕ αμφισβητεί τα ανωτέρω επιχειρήματα.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
43
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με το οποίο προβάλλεται ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, επισημαίνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο, αφού παρέθεσε το γράμμα του άρθρου 7 του εν λόγω κανονισμού, έκρινε, με τη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, κατά την κοινώς αποδεκτή σημασία του, ο όρος «αμετάκλητο» που περιλαμβάνεται στο ως άνω άρθρο αναφέρεται σε κάτι το οποίο δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και ότι μια αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής συνεπαγόταν, επομένως, αδιαμφισβήτητη υποχρέωση καταβολής του ποσού για το οποίο είχε συναφθεί η εν λόγω δέσμευση. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο, με τη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, επισήμανε ότι, μολονότι είναι αληθές ότι το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν ορίζει ρητώς ότι τα πιστωτικά ιδρύματα που αποφασίζουν να μην εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 πρέπει πρώτα να καταβάλουν την εισφορά τους, προκειμένου να τους επιστραφεί η εγγύησή τους, εντούτοις, τα εν λόγω ιδρύματα υποχρεούνται, σύμφωνα με τα άρθρα 69 και 70 του κανονισμού 806/2014, να καταβάλουν, κατά την αρχική περίοδο, ετήσια εισφορά στο ΕΤΕ, προκειμένου αυτό να επιτύχει το επίπεδο-στόχο στο τέλος της εν λόγω περιόδου. Το Γενικό Δικαστήριο συνήγαγε εξ αυτού ότι αν η εγγύηση που καλύπτει αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής επιστρεφόταν χωρίς προηγούμενη είσπραξη της εισφοράς για την οποία συνήφθη η δέσμευση, όχι μόνο το ίδρυμα δεν θα εκπλήρωνε την υποχρέωση καταβολής του συνόλου της οφειλόμενης εισφοράς για την περίοδο κατά την οποία υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, αλλά η εκ των προτέρων εισφορά υπό μορφή αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής δεν θα επέτρεπε να επιτευχθεί ο σκοπός της παροχής στο ΕΤΕ χρηματοδοτικών μέσων αντίστοιχων προς το επίπεδο το οποίο προβλέπει ο νομοθέτης της Ένωσης.
44
Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε γραμματική ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
45
Όσον αφορά, εξάλλου, την αιτίαση ότι το Γενικό Δικαστήριο παραβίασε τις αρχές της ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης προκρίνοντας μια συστηματική και τελολογική ανάλυση, ενώ το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 ήταν απολύτως σαφές και ακριβές, υπενθυμίζεται ότι, μολονότι, ασφαλώς, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης δεν είναι δυνατόν να έχει ως αποτέλεσμα να καθίσταται άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας το σαφές και ακριβές γράμμα της διατάξεως, ο ενωσιακός δικαστής διατηρεί, παρά ταύτα, τη δυνατότητα να εφαρμόζει, σε ορισμένες περιπτώσεις, τις ερμηνευτικές μεθόδους τις οποίες κρίνει κατάλληλες προκειμένου να αποσαφηνιστεί το ακριβές περιεχόμενο μιας διατάξεως του ενωσιακού δικαίου η οποία είναι φαινομενικά σαφής, με τη διευκρίνιση ότι κάθε ενωσιακή διάταξη πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιό της και να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα του συνόλου των διατάξεων του ενωσιακού δικαίου, των σκοπών του και του σταδίου της εξέλιξής του κατά τον χρόνο κατά τον οποίο πρέπει να εφαρμοστεί η επίμαχη διάταξη (απόφαση της 3ης Σεπτεμβρίου 2024, Illumina και Grail κατά Επιτροπής, C‑611/22 P και C‑625/22 P, EU:C:2024:677, σκέψεις 126 και 127 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει επίσης ότι οι εκτελεστικοί κανονισμοί πρέπει να ερμηνεύονται, κατά το δυνατό, κατά τρόπο σύμφωνο με τις διατάξεις του βασικού κανονισμού (απόφαση της 29ης Φεβρουαρίου 2024, cdVet Naturprodukte, C‑13/23, EU:C:2024:175, σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46
Εν προκειμένω, μολονότι το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 είναι σαφές όσον αφορά τις συνέπειες που έχει το ότι ένα πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 για τη διατήρηση σε ισχύ των αμετάκλητων δεσμεύσεών του πληρωμής, εντούτοις, δεν είναι σαφές όσον αφορά τις συνέπειες του γεγονότος αυτού για τις εισφορές προς το ΕΤΕ οι οποίες συνδέονται με τις εν λόγω δεσμεύσεις για την περίοδο κατά την οποία το πιστωτικό ίδρυμα υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
47
Επομένως, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με το σημείο 40 των προτάσεών της, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραβίασε τις αρχές ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης, στο μέτρο που το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το κείμενο του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 και συνέκρινε τις διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξε με τις κρίσιμες διατάξεις του κανονισμού 806/2014, ήτοι με τις διατάξεις των άρθρων 69 και 70 του εν λόγω κανονισμού, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον μπορούσε να επιβεβαιωθεί αυτό το οποίο προκύπτει από τη φερόμενη σαφή και ακριβή διατύπωση του εν λόγω άρθρου 7, παράγραφος 3, την οποία επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα. Επομένως, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
48
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 και του άρθρου 7, παράγραφοι 2 και 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 καθώς και παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, είναι ακριβές, όπως παρατηρεί η αναιρεσείουσα, ότι το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 χρησιμοποιεί τον όρο «εισπράττεται», και όχι τον όρο «καταβάλλεται», προκειμένου να αναφερθεί στις εκ των προτέρων εισφορές στις οποίες υπόκεινται τα πιστωτικά ιδρύματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014.
49
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι από το άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 προκύπτει ότι, για κάθε έτος εισφοράς, τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα σε συμμετέχον κράτος μέλος, όπως η αναιρεσείουσα, υποχρεούνται να «καταβάλλουν» εισφορά στο ΕΤΕ. Επ’ αυτής της βάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα πιστωτικά ιδρύματα που έχουν κάνει χρήση αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής για ένα έτος εισφοράς εξακολουθούν να υποχρεούνται να καταβάλλουν σε μετρητά την εκ των προτέρων εισφορά τους για το ίδιο έτος όταν αποφασίζουν να μην εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, η ερμηνεία αυτή είναι επιπλέον σύμφωνη με τον επιδιωκόμενο από το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 σκοπό, ο οποίος συνίσταται, όπως προκύπτει από τη σκέψη 44 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στη διασφάλιση του ότι τα χρηματοδοτικά μέσα του ΕΤΕ θα τεθούν στη διάθεση του ΕΣΕ το συντομότερο δυνατόν σε περίπτωση εξυγίανσης, ήτοι στη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής ικανότητας και ρευστότητας του ΕΤΕ.
50
Εντούτοις, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με τα σημεία 49 έως 52 των προτάσεών της, η ορολογική διάκριση στην οποία προβαίνει η αναιρεσείουσα, κατά την οποία ο όρος «καταβάλλεται» αφορά εισφορά σε μετρητά, ενώ ο όρος «εισπράττεται» αφορά είτε καταβολή σε μετρητά είτε την ανάληψη αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής, ουδόλως επηρεάζει την ερμηνεία του άρθρου 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 σε συνδυασμό με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
51
Πράγματι, η χρήση του όρου «εισπράττεται» στο γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 και του όρου «καταβάλλεται» στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση παραπέμπουν στις δύο όψεις της ίδιας υποχρέωσης. Η ορολογική διάκριση στην οποία προβαίνει η αναιρεσείουσα μεταξύ των δύο αυτών όρων δεν βρίσκει, εξάλλου, κανένα έρεισμα στα αντίστοιχα κείμενα του κανονισμού 806/2014 και του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
52
Ειδικότερα, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, από τη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ουδόλως προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι υφίστατο «υποτιθέμενη υποχρέωση του οικείου ιδρύματος να “καταβάλει”, ήτοι να πληρώσει σε χρήμα ετήσια εισφορά στο ΕΤΕ κατά την αρχική περίοδο». Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 39, 40, 50 και 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, τις οποίες, πάντως, επικαλείται η αναιρεσείουσα, το Γενικό Δικαστήριο αναφέρθηκε κάθε φορά στο σύνολο της οφειλόμενης από τα οικεία ιδρύματα ετήσιας εισφοράς, χωρίς να διακρίνει μεταξύ του μέρους της εισφοράς αυτής που έπρεπε να καταβληθεί σε μετρητά και εκείνου το οποίο, ενδεχομένως, καλυπτόταν από αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής.
53
Επομένως, η χρήση του όρου «εισπράττεται» στο γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 δεν αρκεί, αφ’ εαυτής, για να αποκλείσει την ερμηνεία που υιοθέτησε το Γενικό Δικαστήριο και σύμφωνα με την οποία τα πιστωτικά ιδρύματα που κάνουν χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής υποχρεούνται να καταβάλουν το ποσό των εισφορών τους σε μετρητά όταν αποφασίζουν να μην εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
54
Συναφώς, επισημαίνεται ότι, στο μέτρο που η ως άνω διάταξη αναφέρει ότι η ετήσια ατομική εισφορά κάθε οικείου ιδρύματος «εισπράττεται», χωρίς να προβαίνει συναφώς σε διάκριση, μια διάκριση όπως αυτή την οποία υποστηρίζει η αναιρεσείουσα θα ισοδυναμούσε, στην πραγματικότητα, με αμφισβήτηση του ίδιου του γράμματος της εν λόγω διάταξης.
55
Όσον αφορά το επιχείρημα της αναιρεσείουσας που στηρίζεται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, ότι αξίωση εκτέλεσης των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής μπορεί να προβληθεί μόνο σε περίπτωση δράσης εξυγίανσης, επισημαίνεται ότι, όπως διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το ΕΣΕ δεν εφάρμοσε την εν λόγω διάταξη. Πράγματι, η υπό κρίση υπόθεση αφορά όχι τις συνέπειες της αξίωσης πληρωμής κατά τον χρόνο της εξυγίανσης ενός πιστωτικού ιδρύματος, αλλά εκείνες που πρέπει να συναχθούν από την ακύρωση αμετάκλητης δεσμεύσεως πληρωμής που έχει αναλάβει ένα τέτοιο ίδρυμα το οποίο δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014.
56
Τούτου δοθέντος, το γεγονός ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 επιβάλλει υποχρέωση καταβολής όταν στο πλαίσιο δράσης εξυγίανσης απαιτείται παρέμβαση του ΕΤΕ ουδόλως αποκλείει την ύπαρξη παρόμοιας υποχρέωσης, υπό το πρίσμα της υποχρέωσης εισφοράς των πιστωτικών ιδρυμάτων που προβλέπεται στο άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 και της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
57
Ειδικότερα, κατά την ακύρωση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής λόγω του ότι ένα πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, η εν λόγω υποχρέωση καταβολής πρέπει να εξακολουθεί να ισχύει, δεδομένου ότι η ακύρωση δεν μπορεί να έχει ως συνέπεια τη μείωση των διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων του ΕΤΕ που αντιστοιχούν στο ποσό των ετήσιων εισφορών του εν λόγω ιδρύματος για την περίοδο κατά την οποία αυτό υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014. Πράγματι, όπως προκύπτει από τα άρθρα 69 και 70 του ως άνω κανονισμού, οι ετήσιες εισφορές των πιστωτικών ιδρυμάτων πρέπει να παρέχουν στο ΕΤΕ τη δυνατότητα να διαθέτει ποσό ισοδύναμο με το επίπεδο-στόχο κατά τη λήξη της αρχικής περιόδου. Προς τούτο, το άρθρο 70, παράγραφος 4, του ως άνω κανονισμού διευκρινίζει ότι οι εισφορές αυτές, από τη στιγμή που θα εισπραχθούν δεόντως, δεν επιστρέφονται και, ως εκ τούτου, περιέρχονται στο ΕΤΕ. Δεδομένου ότι οι εν λόγω εισφορές μπορούν, σύμφωνα με το άρθρο 70, παράγραφος 3, του κανονισμού 806/2014, να καταβάλλονται με τη μορφή αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, το γεγονός ότι οι δεσμεύσεις αυτές ακυρώνονται όταν ένα ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, δεν είναι δυνατό να θέσει υπό αμφισβήτηση το γεγονός ότι τα ποσά που αντιστοιχούν στις εν λόγω εισφορές περιέρχονται στο ΕΤΕ.
58
Εν συνεχεία, υπενθυμίζεται ότι η γενική αρχή της ίσης μεταχειρίσεως επιβάλλει να μην αντιμετωπίζονται παρόμοιες καταστάσεις κατά τρόπο διαφορετικό και διαφορετικές καταστάσεις καθ’ όμοιο τρόπο εκτός αν τέτοια αντιμετώπιση δικαιολογείται αντικειμενικά. Η συγκρισιμότητα των περιπτώσεων πρέπει να εκτιμάται, μεταξύ άλλων, υπό το πρίσμα του αντικειμένου και του σκοπού της πράξεως που εισάγει τη σχετική διάκριση. Επιπλέον, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι αρχές και οι σκοποί του τομέα στον οποίο εμπίπτει η πράξη αυτή (απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2025, Cairo Network κ.λπ., C‑764/23 έως C‑766/23, EU:C:2025:691, σκέψη 124 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59
Λαμβανομένου υπόψη του σκοπού του κανονισμού 806/2014, ο οποίος συνίσταται στη θέσπιση ενιαίων κανόνων για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων στο πλαίσιο ενός ΕΜΕ ο οποίος στηρίζεται, μεταξύ άλλων, σε ένα ΕΤΕ χρηματοδοτούμενο από εισφορές που εισπράττονται από πιστωτικά ιδρύματα τα οποία εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού αυτού, διαπιστώνεται ότι, για την περίοδο κατά την οποία τα πιστωτικά ιδρύματα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού, η αρχή της ίσης μεταχειρίσεως επιβάλλει τα ιδρύματα αυτά, εφόσον βρίσκονται σε συγκρίσιμη κατάσταση, να συνεισφέρουν κατά τον ίδιο τρόπο στο ΕΤΕ.
60
Το γεγονός ότι ένα από τα εν λόγω ιδρύματα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την απαλλαγή του από τις εισφορές του για την περίοδο κατά την οποία υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού. Επομένως, το να μην απαιτείται από ένα πιστωτικό ίδρυμα να καταβάλει τα ποσά που αντιστοιχούν στις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής του, όταν, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, οι εν λόγω δεσμεύσεις ακυρώνονται για τον λόγο ότι το ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, θα ισοδυναμούσε με απαλλαγή του, χωρίς αντικειμενικό δικαιολογητικό λόγο και κατά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, από τις εισφορές τις οποίες το εν λόγω ίδρυμα όφειλε στο ΕΤΕ για την περίοδο κατά την οποία υπαγόταν στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού.
61
Ως εκ τούτου, λαμβανομένης υπόψη της φύσεως των ετήσιων εισφορών στο ΕΤΕ και της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως, τα πιστωτικά ιδρύματα που δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 υποχρεούνται, κατά την ακύρωση των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, να καταβάλουν στο ΕΤΕ, πριν από την ακύρωση αυτή, ποσό το οποίο να αντιστοιχεί στις εν λόγω δεσμεύσεις.
62
Για τους ανωτέρω λόγους, δεν είναι δυνατό να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι «αγνόησε την αιρεσιμότητα» των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής ούτε ότι, κατ’ ουσίαν, έκρινε, με τις σκέψεις 33 και 55 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η καταβολή σε μετρητά στο πλαίσιο μιας αμετάκλητης δεσμεύσεως πληρωμής απλώς αναβαλλόταν.
63
Ομοίως, η αναιρεσείουσα εσφαλμένως υποστηρίζει ότι το Δικαστήριο, με την ερμηνεία του, δημιούργησε «δυσμενέστερη κατάσταση» για τα πιστωτικά ιδρύματα που δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, σε σύγκριση με τα πιστωτικά ιδρύματα που εξακολουθούν να εμπίπτουν σε αυτό, στο μέτρο που τα πρώτα υποχρεούνται να καταβάλλουν τα χρηματικά ποσά που αντιστοιχούν στις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής ενώ τα δεύτερα δεν υπέχουν τέτοια υποχρέωση, εφόσον δεν έχει αναληφθεί δράση εξυγίανσης με παρέμβαση του ΕΤΕ, όπως προκύπτει από το άρθρο 7, παράγραφος 2, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
64
Πράγματι, λαμβανομένου υπόψη του σκοπού του κανονισμού 806/2014, διαπιστώνεται ότι, από τη στιγμή που πιστωτικά ιδρύματα δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, τα εν λόγω ιδρύματα και τα πιστωτικά ιδρύματα που εξακολουθούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού δεν βρίσκονται πλέον σε συγκρίσιμη κατάσταση όσον αφορά τις υποχρεώσεις που υπέχουν από τον κανονισμό 806/2014. Επομένως, ακόμη και αν αποδειχθεί ότι τα πρώτα βρίσκονται σε «δυσμενέστερη θέση» σε σχέση με τα δεύτερα, η κατάσταση αυτή δεν συνιστά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχειρίσεως.
65
Τέλος, στο μέτρο που η αναιρεσείουσα επικαλείται εκ νέου την προφανή σαφήνεια και ακρίβεια του γράμματος του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, αρκεί η παραπομπή στις σκέψεις 43 έως 47 της παρούσας αποφάσεως.
66
Κατόπιν των προεκτεθέντων, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει ομοίως να απορριφθεί.
67
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο αφορά έλλειψη νομικής βάσης για την υποχρέωση καταβολής του ποσού της αμετάκλητης δεσμεύσεως πληρωμής σε περίπτωση κατά την οποία ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, επισημαίνεται, κατά πρώτον, ότι το Γενικό Δικαστήριο στηρίχθηκε στο άρθρο 69, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού προκειμένου να προσδιορίσει τον κύριο σκοπό της ετήσιας είσπραξης των εκ των προτέρων εισφορών, ο οποίος συνίσταται στο να διασφαλιστεί ότι, κατά τη λήξη της αρχικής περιόδου που προβλέπεται στην εν λόγω διάταξη, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του ΕΤΕ θα ανέλθουν στο επίπεδο-στόχο που καθορίζεται στη διάταξη αυτήν. Επ’ αυτής της βάσεως, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε, με τη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, αν το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 ερμηνευόταν υπό την έννοια ότι επιτρέπει σε ένα πιστωτικό ίδρυμα που δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, όπως η αναιρεσείουσα, να μην καταβάλει σε μετρητά το ποσό που αντιστοιχεί στην αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής την οποία έχει αναλάβει, η διάταξη αυτή θα αντέβαινε στον σκοπό που επιδιώκει, μεταξύ άλλων, το άρθρο 69 του κανονισμού 806/2014 και συνίσταται στην επίτευξη του επιπέδου-στόχου.
68
Εξάλλου, όσον αφορά το επιχείρημα της αναιρεσείουσας το οποίο στηρίζεται στον ορισμό των όρων «διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα», όπως αυτός προκύπτει από το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο 34, του κανονισμού 806/2014 σε συνδυασμό με το άρθρο 69, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, διαπιστώνεται ότι το εν λόγω επιχείρημα μάλλον στηρίζει παρά αντικρούει το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου. Πράγματι, δεδομένου ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής εμπίπτουν στην έννοια των «διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων» κατά τον κανονισμό 806/2014 και, ως εκ τούτου, λαμβάνονται υπόψη για την επίτευξη του επιπέδου-στόχου του ΕΤΕ, η ακύρωσή τους πρέπει κατ’ ανάγκην να συνοδεύεται από αντιστάθμιση ίση με το ποσό σε μετρητά που αντιστοιχεί στις εν λόγω δεσμεύσεις.
69
Τέλος, στο μέτρο που η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι, όταν ένα πιστωτικό ίδρυμα παύει να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014, θα πρέπει, ως αντιστάθμισμα, να προσαρμόζονται οι εκ των προτέρων εισφορές των πιστωτικών ιδρυμάτων που εξακολουθούν να εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 70 του κανονισμού, οι ατομικές εισφορές των πιστωτικών ιδρυμάτων εισπράττονται ετησίως λαμβάνοντας υπόψη το ύψος των υποχρεώσεών τους, εξαιρουμένων των ιδίων κεφαλαίων, και το προφίλ κινδύνου των εν λόγω ιδρυμάτων, χωρίς να μπορεί να ληφθεί υπόψη η μείωση των εισφορών ορισμένων πιστωτικών ιδρυμάτων λόγω του ότι αυτά δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
70
Επομένως, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έλαβε υπόψη το άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 καθώς και τον επιδιωκόμενο με τη διάταξη αυτή σκοπό προκειμένου να οριοθετήσει την έκταση της υποχρεώσεως καταβολής που υπέχουν τα πιστωτικά ιδρύματα που δεν εμπίπτουν πλέον στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω κανονισμού.
71
Κατά δεύτερον, για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 56 έως 61 της παρούσας αποφάσεως, η εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014, το οποίο προβλέπει ότι οι δεόντως εισπραχθείσες εισφορές κάθε πιστωτικού ιδρύματος δεν επιστρέφονται στα ιδρύματα αυτά, μπορούσε επίσης να στηρίξει την ερμηνεία του σύμφωνα με την οποία η επιστροφή των εγγυήσεων που συνδέονται με αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά την καταβολή ποσού που αντιστοιχεί στο ποσό της εισφοράς την οποία αντικατέστησαν οι εν λόγω δεσμεύσεις.
72
Συναφώς, δεν μπορεί να γίνει δεκτό το επιχείρημα της αναιρεσείουσας ότι οι συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων και του ΕΣΕ, με σκοπό την ανάληψη αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, δεν μπορούν, ως εκ της φύσεώς τους, να «εισπραχθούν».
73
Πράγματι, υπενθυμίζεται συναφώς ότι, με το σαφές γράμμα του άρθρου 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014, ο νομοθέτης της Ένωσης είχε τη βούληση να αποκλείσει γενικώς την επιστροφή των εκ των προτέρων εισφορών που έχουν δεόντως εισπραχθεί (απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2022, ABLV Bank κατά ΕΣΕ, C‑202/21 P, EU:C:2022:734, σκέψη 54). Επομένως, όπως υποστηρίζει το ΕΣΕ, εφόσον ο όρος «δεόντως εισπραχθείσες» αναφέρεται, αδιακρίτως, στις εκ των προτέρων εισφορές, πρέπει να εφαρμόζεται ανεξαρτήτως του είδους της εισφοράς, συμπεριλαμβανομένων των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής.
74
Κατόπιν των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο δεν παρέβη, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, ούτε το άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 ούτε το άρθρο 70, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού.
75
Επομένως, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
76
Όσον αφορά το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο αφορά εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, επισημαίνεται ότι, με τη σκέψη 41 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η εν λόγω διάταξη προβλέπει ρητώς ότι η χρήση αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάζει τη χρηματοδοτική ικανότητα και ρευστότητα του ΕΤΕ. Η απαίτηση αυτή μνημονεύεται επίσης στην αιτιολογική σκέψη 16 του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού. Επ’ αυτής της βάσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η ακύρωση αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής και η επιστροφή της αντίστοιχης εγγύησης δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποβούν εις βάρος του ΕΤΕ.
77
Αντιθέτως, όμως, προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η ερμηνεία αυτή δεν στερεί από το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 την πρακτική αποτελεσματικότητά του. Εάν το εν λόγω άρθρο 7, παράγραφος 3, ερμηνευόταν υπό την έννοια ότι τα πιστωτικά ιδρύματα δεν υποχρεούνται σε καταβολή της εκ των προτέρων εισφοράς τους πριν από την επιστροφή σε αυτά των εγγυήσεών τους, η αρχή που θέσπισε ο νομοθέτης της Ένωσης με το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού και η οποία συνάδει με την απαίτηση του άρθρου 69, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 θα παραγνωριζόταν.
78
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη κρίνοντας, με τη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 εφαρμόζεται στη μεταχείριση των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμών ενός πιστωτικού ιδρύματος το οποίο δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 και ότι, επομένως, η ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού πρέπει να λαμβάνει υπόψη την εν λόγω διάταξη.
79
Όσον αφορά τα πρόσθετα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας σχετικά με το άρθρο 7, παράγραφοι 2 και 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, ότι οι διατάξεις αυτές προβλέπουν, κατ’ ουσίαν, υποχρέωση πληρωμής μόνο σε περίπτωση απόφασης εξυγίανσης, αρκεί η παραπομπή στις σκέψεις 56 έως 61 της παρούσας αποφάσεως.
80
Κατόπιν των προεκτεθέντων, και σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 από το Γενικό Δικαστήριο δεν αλλοιώνει το περιεχόμενο ούτε στερεί από την πρακτική αποτελεσματικότητά τους τις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 7 του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού.
81
Επομένως, το τέταρτο σκέλος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
82
Όσον αφορά το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το οποίο αφορά παραβίαση της αρχής lex specialis generalibus derogat και το οποίο προβάλλεται επικουρικώς, επισημαίνεται ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως lex specialis που παρεκκλίνει, μεταξύ άλλων, από το άρθρο 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014.
83
Πράγματι, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας με το σημείο 87 των προτάσεών της, ο κανονισμός 806/2014, ως βασικός κανονισμός, υπερισχύει του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, οπότε, ελλείψει ρητής παρέκκλισης ή διάταξης προς τούτο, οι διατάξεις του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν δύνανται να υπερισχύουν των διατάξεων του κανονισμού 806/2014.
84
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 70, παράγραφος 7, του κανονισμού 806/2014 εξουσιοδοτεί το Συμβούλιο να εκδίδει εκτελεστικές πράξεις, όπως ο εκτελεστικός κανονισμός 2015/81, για τον καθορισμό των προϋποθέσεων εφαρμογής των παραγράφων 1 έως 3 του εν λόγω άρθρου 70. Όπως, όμως, προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, το Συμβούλιο δεν μπορεί, μέσω εκτελεστικών πράξεων, να συμπληρώσει ή να τροποποιήσει τη νομοθετική πράξη, ούτε καν ως προς τα μη ουσιώδη στοιχεία της (απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2023, Fenix International, C‑695/20, EU:C:2023:127, σκέψεις 48 και 49). Επομένως, το Συμβούλιο δεν μπορεί, με τον εκτελεστικό κανονισμό 2015/81, να τροποποιήσει το άρθρο 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014.
85
Εν πάση περιπτώσει, όπως υποστηρίζει το ΕΣΕ, επιβάλλεται η διαπίστωση, υπό το πρίσμα της ανάλυσης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του τρίτου σκέλους του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, ότι ουδεμία αντίφαση υφίσταται μεταξύ του άρθρου 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014 και του άρθρου 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81.
86
Εξάλλου, από τις σκέψεις 76 έως 80 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού και ότι η ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 1, από το Γενικό Δικαστήριο δεν αλλοιώνει το περιεχόμενο ούτε στερεί τις παραγράφους 2 και 3 του άρθρου 7 του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού από την πρακτική αποτελεσματικότητά τους.
87
Κατά συνέπεια, το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
88
Δεδομένου ότι κανένα από τα σκέλη του πρώτου λόγου αναιρέσεως που προέβαλε η αναιρεσείουσα δεν έγινε δεκτό, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη αιτιολογίας
Επιχειρήματα των διαδίκων
89
Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως είναι ελλιπής και αντιφατική. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα επισημαίνει αντιφάσεις στις σκέψεις 30, 33, 36, 41 και 43 της εν λόγω αποφάσεως, με τις οποίες το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν:
–
πρώτον, ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής αποτελούν «δεόντως εισπραχθείσες» εισφορές κατά την έννοια του άρθρου 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014, μολονότι δεν καταβάλλονται «αμέσως»·
–
δεύτερον, ότι οι δεσμεύσεις αυτές είναι «αμετάκλητες», δεχόμενο, ωστόσο, στη συνέχεια ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 έχει ως σκοπό τη «λήξη» των δεσμεύσεων, οι οποίες, ως εκ τούτου, «παύ[ουν] να υφίστανται άπαξ και το συνεισφέρον [πιστωτικό] ίδρυμα [παύει] να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014»·
–
τρίτον, ότι, όπως προαναφέρθηκε, το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 έχει ως σκοπό τη «λήξη» των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής, ενώ το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η ίδια διάταξη επιδιώκει «να διασφαλίσει ότι οι χρηματοδοτικοί πόροι του ΕΤΕ θα τεθούν στη διάθεση του ΕΣΕ το συντομότερο δυνατόν σε περίπτωση εξυγίανσης» και,
–
τέταρτον, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 δεν μπορεί να εφαρμοστεί «εις βάρος του ΕΤΕ» υπονομεύοντας τη «χρηματοοικονομική ικανότητα [ή] ρευστότητά του», σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 69, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 και στο άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81, χωρίς να αποδεικνύει με ποιον τρόπο η εφαρμογή του άρθρου 7, παράγραφος 3, θα μπορούσε να «θέσει σε κίνδυνο τη χρηματοοικονομική ικανότητα [ή] τη ρευστότητα του ΕΤΕ» ή τον σκοπό που προβλέπεται στο άρθρο 69, παράγραφος 1, για την επίτευξη του επιπέδου‑στόχου. Εν πάση περιπτώσει, το Γενικό Δικαστήριο δεν αποδεικνύει κατά πόσον η ως άνω διάταξη και το άρθρο 7, παράγραφος 1, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 είναι αρκούντως ακριβή ώστε να εμποδίζουν την εφαρμογή του σαφούς και ακριβούς μηχανισμού επιστροφής που προβλέπεται στο άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού ή να επιβάλλουν υποχρέωση καταβολής υπό προϋποθέσεις που δεν προβλέπονται στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του εν λόγω εκτελεστικού κανονισμού, του οποίου το γράμμα είναι επίσης σαφές και ακριβές.
90
Το ΕΣΕ αμφισβητεί τα ανωτέρω επιχειρήματα.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
91
Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η υποχρέωση αιτιολογήσεως την οποία υπέχει το Γενικό Δικαστήριο επιβάλλει στο Γενικό Δικαστήριο να εκθέτει με σαφήνεια και χωρίς αμφισημία τη συλλογιστική που ακολούθησε, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη η απόφαση, στο δε Δικαστήριο να ασκήσει τον δικαστικό του έλεγχο (απόφαση της 20ής Απριλίου 2023, Συμβούλιο κατά El-Qaddafi, C‑413/21 P, EU:C:2023:306, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
92
Η αντιφατική ή ακατανόητη αιτιολογία αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου ισοδυναμεί με έλλειψη αιτιολογίας (απόφαση της 20ής Απριλίου 2023, Συμβούλιο κατά El-Qaddafi, C‑413/21 P, EU:C:2023:306, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
93
Εν προκειμένω, επισημαίνεται, κατ’ αρχάς, ότι, όπως παρατήρησε και η γενική εισαγγελέας με τα σημεία 95 επ. των προτάσεών της, δεν υφίσταται αντίφαση μεταξύ της διαπιστώσεως του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής δεν είναι εισφορές που καταβάλλονται «αμέσως», αλλά εισφορές των οποίων η καταβολή «αναβάλλεται», και της διαπιστώσεως του Γενικού Δικαστηρίου, στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής που αναλαμβάνονται από ίδρυμα συνιστούν «δεόντως εισπραχθείσες» εισφορές. Πράγματι, η απαγόρευση επιστροφής των εκ των προτέρων εισφορών που προβλέπεται στο άρθρο 70, παράγραφος 4, του κανονισμού 806/2014 καλύπτει το σύνολο των διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων των αμετάκλητων δεσμεύσεων πληρωμής.
94
Περαιτέρω, δεν είναι ομοίως αντιφατικό να ζητείται η εξόφληση της υποχρέωσης που απορρέει από αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής, ακόμη και αν η δέσμευση αυτή ακυρωθεί. Πράγματι, η νομική υποχρέωση καταβολής των εκ των προτέρων εισφορών για μια συγκεκριμένη περίοδο εισφοράς εξακολουθεί να υφίσταται, δεδομένου ότι οι αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής είναι απλώς προαιρετικού χαρακτήρα διευκολύνσεις που τίθενται στη διάθεση των πιστωτικών ιδρυμάτων προς τον σκοπό αυτόν.
95
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο, θεωρώντας ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, του εκτελεστικού κανονισμού 2015/81 επιτρέπει τη διάθεση μέσων στο ΕΤΕ «σε περίπτωση εξυγίανσης», δεν αντιφάσκει προς το σκεπτικό βάσει του οποίου έκρινε ότι το πιστωτικό ίδρυμα υπέχει άνευ όρων υποχρέωση να καταβάλλει το ποσό που αντιστοιχεί στην αμετάκλητη δέσμευση πληρωμής. Λόγω αυτής της άνευ όρων υποχρέωσης, ένα πιστωτικό ίδρυμα δεν μπορεί να απαλλαγεί από την καταβολή του ποσού που καλύπτεται από τις αμετάκλητες δεσμεύσεις πληρωμής, γεγονός το οποίο επιτρέπει να καταστούν άμεσα διαθέσιμα «σε περίπτωση εξυγίανσης» τα μέσα που έχει στη διάθεσή του το ΕΤΕ. Αυτός είναι, άλλωστε, ο λόγος ύπαρξης του ΕΤΕ καθώς και του σκοπού της επίτευξης του επιπέδου‑στόχου του, όπως ορίζεται από τον νομοθέτη της Ένωσης.
96
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο, όπως προκύπτει από την εκτίμηση του πρώτου λόγου αναιρέσεως, αιτιολόγησε δεόντως για ποιον λόγο ο κίνδυνος που διατρέχει το ΕΤΕ και ο σκοπός της επίτευξης του επιπέδου-στόχου αντιτίθενται στην κατάργηση των εκ των προτέρων εισφορών υπό τη μορφή αμετάκλητης δέσμευσης πληρωμής όταν πιστωτικό ίδρυμα δεν εμπίπτει πλέον στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014.
97
Δεδομένου ότι κανένα από τα επιχειρήματα που προέβαλε η αναιρεσείουσα προς απόδειξη της ελλιπούς αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και του αντιφατικού χαρακτήρα της αιτιολογίας αυτής δεν φαίνεται βάσιμο, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
98
Στο μέτρο που κανένας από τους λόγους αναιρέσεως που προέβαλε η αναιρεσείουσα προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως δεν έγινε δεκτός, αυτή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
99
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
100
Δεδομένου ότι το ΕΣΕ ζήτησε την καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα και αυτή ηττήθηκε, η τελευταία πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το ΕΣΕ.
101
Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 4, του εν λόγω Κανονισμού, όταν παρεμβαίνων πρωτοδίκως έλαβε μέρος στην ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφη ή προφορική διαδικασία, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι αυτός φέρει τα δικαστικά έξοδά του. Κατ’ εφαρμογήν της εν λόγω διατάξεως, η Fédération bancaire française πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
102
Το άρθρο 140, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το οποίο επίσης εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ορίζει ότι τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Επομένως, η Γαλλική Δημοκρατία πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)
Η BNP Paribas Public Sector SA φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ).
3)
Η Fédération bancaire française και η Γαλλική Δημοκρατία φέρουν έκαστη τα δικαστικά έξοδα τους.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.