WYROK SĄDU
(siódma izba)
z dnia 29 kwietnia 2026 r.(*)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 3 Coins – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001
W sprawie T‑123/25
Wazdan Innovations ltd., z siedzibą w Ta’ Xbiex (Malta), którą reprezentował D. Hasik, radca prawny,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali K. Misztal i T. Klee, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
SĄD (siódma izba),
w składzie: K. Kecsmár (sprawozdawca), prezes, L. Madise i L. Truchot, sędziowie,
sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 grudnia 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Wazdan Innovations ltd., wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 grudnia 2024 r. (sprawa R 504/2024‑4) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
Okoliczności powstania sporu
2        W dniu 7 kwietnia 2023 r. Wazdan Holding ltd. dokonała w EUIPO zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego dla oznaczenia słownego 3 Coins.
3        Zgłoszony znak towarowy oznacza towary i usługi należące w szczególności, po ograniczeniu ich wykazu w toku postępowania przed EUIPO, do klas 28 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadające dla każdej z tych klas następującemu opisowi:
–        klasa 28: „karty do gry; gry planszowe; kości do gry; gry elektroniczne; przenośne [podręczne] gry komputerowe”;
–        klasa 42: „projektowanie gier online; projektowanie i rozwój sprzętu komputerowego; platformy do gier jako oprogramowanie jako usługa [SaaS]; oprogramowanie jako usługa [SaaS]; wynajem oprogramowania i programów komputerowych; wypożyczanie oprogramowania do gier komputerowych”.
4        Decyzją z dnia 12 stycznia 2024 r. ekspert częściowo odrzucił pierwotne zgłoszenie do rejestracji wspomnianego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).
5        W dniu 7 marca 2024 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji eksperta. W dniu 25 czerwca 2024 r. złożyła ona wniosek o ograniczenie wykazu towarów i usług w sposób wynikający z pkt 3 powyżej. Pismem z dnia 8 października 2024 r. sprawozdawca Izby Odwoławczej między innymi poinformował skarżącą, że to ograniczenie może być niewystarczające do przezwyciężenia podnoszonych podstaw odmowy rejestracji.
6        W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała najpierw za dopuszczalne ograniczenie towarów i usług, o które wniosła skarżąca. Na podstawie tego wykazu i z wyłączeniem niektórych kategorii towarów i usług, dla których wcześniej zezwolono na rejestrację zgłoszenia, Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych towarów i usług, z wyjątkiem usług projektowania gier online należących do klasy 42.
Żądania stron
7        Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        zmianę zaskarżonej decyzji, dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego i obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Sądem;
–        tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem.
8        EUIPO wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania w razie wyznaczenia rozprawy.
Co do prawa
W przedmiocie właściwości Sądu
9        Co się tyczy żądania pierwszego, należy zauważyć, że powinno być ono rozumiane jako mające na celu zmianę przez Sąd zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001 poprzez wydanie decyzji, którą powinna była wydać Izba Odwoławcza zgodnie z przepisami wspomnianego rozporządzenia celem zarejestrowania znaku towarowego.
10      Tymczasem właściwe w tym zakresie instancje EUIPO nie wydają formalnej decyzji stwierdzającej zarejestrowanie unijnego znaku towarowego, która to decyzja mogłaby stać się przedmiotem odwołania. W konsekwencji izba odwoławcza nie jest właściwa do rozpoznania żądania, którego celem jest zarejestrowanie przez nią unijnego znaku towarowego.
11      W tych okolicznościach tym bardziej do Sądu nie należy rozpoznanie żądania reformatoryjnego, zmierzającego do tego, by Sąd z takim właśnie skutkiem zmienił decyzję Izby Odwoławczej [wyrok z dnia 26 czerwca 2024 r., beckberg/EUIPO (Przedstawienie wykluwającego się pisklęcia), T‑595/23, niepublikowany, EU:T:2024:423, pkt 12].
12      Wynika stąd, że żądanie pierwsze należy odrzucić z powodu braku właściwości.
Co do istoty
13      Skarżąca podnosi w istocie trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, drugi – naruszenia zasad równego traktowania, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a trzeci – braku uzasadnienia.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001
14      W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, iż zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Zarzut ten składa się z dwóch zarzutów szczegółowych, z których pierwszy dotyczy błędnej interpretacji rozpatrywanego przepisu, a drugi – błędnego zastosowania tego przepisu.
15      W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej dokonanie błędnej kwalifikacji rozpatrywanego znaku towarowego, uznając go za znak „quasiopisowy” lub „ułomny znak opisowy”. Kwalifikacja ta ma opierać się na założeniu, że nie jest konieczne ustalenie bezpośredniego związku między cechami opisującymi te znaki a danym towarem lub usługą. Zdaniem skarżącej znak towarowy może zostać uznany za niepodlegający rejestracji tylko wtedy, gdy właściwy konsument natychmiast dostrzega, wyłącznie na podstawie znaku towarowego, cechy danego towaru lub usługi. Taka sytuacja jest zaś objęta wyłącznie zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001, a nie art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, jak błędnie przyjęła Izba Odwoławcza.
16      EUIPO kwestionuje argumentację skarżącej.
17      Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 nie są rejestrowane znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru.
18      Odróżniający charakter znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 oznacza, iż znak ten pozwala na zidentyfikowanie towaru lub usługi, dla których występuje się o rejestrację, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. wyrok z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).
19      Odróżniający charakter znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, a po drugie, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (zob. wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r., Henkel/OHIM, C‑456/01 P i C‑457/01 P, EU:C:2004:258, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).
20      Oznaczenia opisowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001, są jednocześnie pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Natomiast, jeśli spojrzeć odwrotnie, oznaczenie może być pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu tego ostatniego przepisu z innych przyczyn niż jego ewentualny charakter opisowy (wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 46).
21      To w świetle powyższych rozważań należy zbadać argumentację skarżącej.
22      Na wstępie należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza uznała, iż wszystkie rozpatrywane towary i usługi są skierowane głównie do ogółu odbiorców, w szczególności do osób zainteresowanych grami i hazardem, których poziom uwagi jest przeciętny. Wskazała ona również, że usługi projektowania gier online należące do klasy 42 są skierowane głównie do odbiorców profesjonalnych wykazujących poziom uwagi, który jest wyższy od przeciętnego. Skarżąca nie podważyła tych ustaleń.
23      Ponadto Izba Odwoławcza stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy nie może zostać zarejestrowany ze względu na brak minimalnego stopnia charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 dla rozpatrywanych towarów i usług. Dodatkowo wskazała ona wyraźnie, że potencjalnie opisowy charakter rozpatrywanego oznaczenia nie jest przedmiotem przeprowadzonego przez nią badania.
24      O ile Izba Odwoławcza zauważyła, że w niektórych przypadkach rozpatrywane oznaczenie nie przekazuje jasnych i precyzyjnych informacji pozwalających konsumentom na natychmiastowe dostrzeżenie, bez głębszego zastanowienia, bezpośredniego związku z cechami rozpatrywanych towarów i usług, o tyle stwierdzenie to w żaden sposób nie ma na celu dokonania oceny charakteru opisowego wspomnianego oznaczenia. Służy ono wyłącznie wykazaniu, że brak takiego bezpośredniego związku nie może sam w sobie wystarczyć do nadania oznaczeniu charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
25      W rezultacie należy uznać, że Izba Odwoławcza nie dokonała błędnej interpretacji art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
26      W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, ponieważ stwierdziła, że oznaczenie 3 Coins jest pozbawione charakteru odróżniającego. Skarżąca stoi zasadniczo na stanowisku, że ocena ta opiera się na jakoby informacyjnym charakterze oznaczenia 3 Coins bez precyzyjnego wskazania szczególnych cech rozpatrywanych towarów lub usług, do których znak ten miałby się odnosić, oraz że twierdzenia Izby Odwoławczej nie znajdują potwierdzenia w praktykach rynkowych. Utrzymuje ona również, że rozpatrywanego oznaczenia nie można traktować jako posiadającego szczególne znaczenie w grach i nie może być ono powszechnie używane jako informacja o zasadach gry.
27      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej.
28      Należy przypomnieć, że oznaczenia pozbawione charakteru odróżniającego, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, są uważane za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia danego towaru lub danej usługi, aby w ten sposób umożliwić konsumentowi nabywającemu towar lub usługę oznaczone danym znakiem towarowym dokonanie przy późniejszym zakupie takiego samego wyboru, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, lub odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyrok z dnia 27 lutego 2002 r., REWE-Zentral/OHIM (LITE), T‑79/00, EU:T:2002:42, pkt 26; zob. również wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., DDCF/EUIPO (SUSTAINABLE BY DESIGN), T‑3/24, niepublikowany, EU:T:2024:811, pkt 12 i przytoczone tam orzecznictwo].
29      Ponadto, jeżeli w dziedzinie, do której odnosi się znak towarowy, właściwy krąg odbiorców postrzega oznaczenie jako dostarczające informacji o charakterze oznaczonych nim towarów lub usług, a nie jako wskazanie pochodzenia danych towarów lub usług, znak towarowy nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 [zob. wyrok z dnia 13 marca 2024 r., Quality First/EUIPO (MORE-BIOTIC), T‑243/23, EU:T:2024:162, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo].
30      W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza stwierdziła, że angielskie słowo „coin” odnosi się do monety i że w świecie gier (cyfrowych, automatów do gier lub gier hazardowych) monety stanowią zwyczajowy element umożliwiający w szczególności rozpoczęcie gry, rozegranie jednej partii lub uzyskanie nagrody. Ten sposób wykorzystania, w tym także pod postacią monet wirtualnych lub kryptowalut, znajduje potwierdzenie w praktykach powszechnie występujących w grach wideo i grach hazardowych. Co się tyczy bardziej konkretnie gier elektronicznych i przenośnych gier komputerowych, należących do klasy 28, Izba Odwoławcza wyjaśniła, że chodzi tu o szeroką kategorię, która obejmuje w szczególności gry z użyciem monet. Wskazała ona również, że wyrażenie „3 coins” będzie mogło zostać zrozumiane jako ogólne odniesienie informujące o charakterze, celu lub zasadach gry, która może na przykład wymagać trzech monet. Ponadto część usług oprogramowania do gier należących do klasy 42, niebędąca projektowaniem gier online, jest skierowana do konsumentów końcowych w ramach abonamentu. Wyrażenie „3 coins” będzie zatem postrzegane jako odnoszące się do informacji o charakterze towarów lub usług, a nie do pochodzenia handlowego. W konsekwencji nie ma żadnych przesłanek pozwalających podważyć ustalenie Izby Odwoławczej, oparte w szczególności na konkretnych przykładach gier wykorzystujących monety i opisujących funkcje monet w grach, zgodnie z którym powszechne używanie monet w grach jest faktem powszechnie znanym.
31      Co więcej, sama skarżąca potwierdza, że w kontekście rozpatrywanych towarów i usług monety mogą w różnoraki sposób składać się na treść gier, na przykład występować jako główny czy pomocniczy element ich wizualizacji.
32      Należy zatem stwierdzić, że oznaczenie 3 Coins będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazówka dotycząca funkcjonowania gry, jej reguł lub celu, a nie jako wskazanie pochodzenia handlowego niektórych towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację.
33      W konsekwencji i bez konieczności szczegółowego identyfikowania wszystkich możliwych cech towarów lub usług, do których odnosi się oznaczenie, Izba Odwoławcza prawidłowo zbadała, jak wynika z pkt 30 powyżej oraz z pkt 27–38 zaskarżonej decyzji, sposób postrzegania rozpatrywanego oznaczenia przez właściwy krąg odbiorców w odniesieniu do towarów i usług, dla których wystąpiono o rejestrację. Wykazała ona zatem, że wspomniane oznaczenie może – i to nie tylko ze względu na jego zawartość semantyczną, jak twierdzi skarżąca – być postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o charakterze rozpatrywanych towarów lub usług, zgodnie z tym, czego wymaga orzecznictwo przytoczone w pkt 28 i 29 powyżej.
34      W pozostałym zakresie, ponieważ – mimo analizy przeprowadzonej przez EUIPO – strona skarżąca powołuje się na samoistny charakter odróżniający zgłoszonego znaku, to do niej należy przedstawienie konkretnych i popartych dowodami okoliczności wykazujących, że zgłoszony znak towarowy ma samoistny charakter odróżniający [zob. podobnie wyroki:
z dnia 25 października 2007 r., Develey/OHIM, C‑238/06 P, EU:C:2007:635, pkt 49, 50; z dnia 3 lipca 2013 r., Airbus/OHIM (NEO), T‑236/12, EU:T:2013:343, pkt 62].
35      Tymczasem w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła konkretnych i popartych dowodami okoliczności mających na celu wykazanie samoistnego charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego.
36      Wynika z tego, że oznaczenie 3 Coins nie pozwoli właściwemu kręgowi odbiorców odróżnić towarów i usług skarżącej od towarów i usług konkurentów, a zatem nie może mieć charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
37      Wniosku tego nie podważają pozostałe argumenty skarżącej.
38      Skarżąca twierdzi w szczególności, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia różnicy pomiędzy informacją przekazywaną przez zgłoszony znak o cesze oznaczanych towarów lub usług a wywoływaniem przez znak skojarzeń. Wskazuje ona, że przeciętny konsument nie jest w stanie, na podstawie spornego znaku, natychmiast i bez głębszego namysłu dostrzec w nim opisu konkretnej cechy towaru. Należy jednak zauważyć, że skarżąca błędnie powołuje się na zasady i orzecznictwo dotyczące oceny charakteru opisowego, podczas gdy – jak przypomniano w pkt 25 powyżej – Izba Odwoławcza oparła swoją odmowę rejestracji na art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 i na braku charakteru odróżniającego. Ponadto, jak wynika z pkt 30–36 powyżej, Izba Odwoławcza prawidłowo wykazała i stwierdziła, że rozpatrywane oznaczenie będzie mogło być postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o rozpatrywanych towarach i usługach, wobec czego znak towarowy nie spełnia wymogów art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
39      Z powyższego wynika, że zarzut pierwszy należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasad równego traktowania, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań
40      W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza dokonała arbitralnej i nieuzasadnionej oceny, odstępując w zaskarżonej decyzji od wcześniejszych decyzji wydanych w przedmiocie zgłoszeń znaków towarowych, które skarżąca uważa za podobne. Uważa ona, że nieuwzględnienie wcześniejszej praktyki stanowi naruszenie zasad równego traktowania, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
41      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej.
42      Należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzje dotyczące rejestracji oznaczenia w charakterze unijnego znaku towarowego, do których wydawania izby odwoławcze są uprawnione na mocy rozporządzenia 2017/1001, wchodzą w zakres kompetencji ograniczonej, a nie uprawnień dyskrecjonalnych. Tak więc zdolność rejestrowa oznaczenia jako unijnego znaku towarowego powinna być oceniana wyłącznie na podstawie rozporządzenia 2017/1001, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez sąd Unii Europejskiej, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki izb odwoławczych [zob. wyroki: z dnia 26 kwietnia 2007 r., Alcon/OHIM, C‑412/05 P, EU:C:2007:252, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 24 października 2019 r., ZPC Flis/EUIPO – Aldi Einkauf (Happy Moreno choco), T‑498/18, , EU:T:2019:763, pkt 125 i przytoczone tam orzecznictwo].
43      Z orzecznictwa wynika również, że ze względu na zasady równego traktowania i dobrej administracji EUIPO powinno przy rozpatrywaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie winno brzmieć podobnie. Niemniej jednak zasady równego traktowania i dobrej administracji muszą pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem legalności. W konsekwencji osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia w charakterze znaku towarowego, nie może, w celu uzyskania identycznej decyzji, powoływać się z korzyścią dla siebie na ewentualne niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby. W pozostałym zakresie ze względów pewności prawa i dobrej administracji właśnie każde zgłoszenie do rejestracji musi zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych. Takie rozpatrzenie musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku. Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego zależy bowiem od specyficznych kryteriów, które znajdują zastosowanie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy i służą weryfikacji, czy dane oznaczenie nie jest objęte podstawą odmowy rejestracji [zob. wyrok z dnia 5 lutego 2025 r., ExactCut/EUIPO (exactcut), T‑280/24, niepublikowany, EU:T:2025:136, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo].
44      Ponadto należy zauważyć, że byłoby sprzeczne z powierzonym izbom odwoławczym zadaniem w zakresie kontroli, określonym w art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001, gdyby izby te były związane decyzjami niższej instancji EUIPO [zob. wyroki: z dnia 25 listopada 2020 r., Kerangus/EUIPO (ΑΠΛΑ!), T‑882/19, niepublikowany, EU:T:2020:558, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 maja 2021 r., Steinel/EUIPO (GluePro), T‑256/20, niepublikowany, EU:T:2021:279, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo].
45      W niniejszej sprawie, ponieważ z analizy zarzutu pierwszego wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż rejestracji zgłoszonego znaku towarowego stoi na przeszkodzie bezwzględna podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, skarżąca nie może skutecznie powoływać się na wcześniejsze decyzje EUIPO dotyczące innych znaków towarowych. Co więcej, zważywszy, że decyzje, na które powołuje się skarżąca, zostały wydane przez ekspertów EUIPO, ani Izba Odwoławcza, ani Sąd nie mogą być związane przyjętymi w nich rozstrzygnięciami.
46      W konsekwencji skarżąca nie może skutecznie kwestionować, na podstawie podnoszonych naruszeń zasad dobrej administracji i równego traktowania, twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie była związana decyzjami niższych instancji EUIPO.
47      Wreszcie na podstawie utrwalonego orzecznictwa prawo do powoływania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań przysługuje każdej jednostce, w której instytucja wzbudziła uzasadnione nadzieje. Natomiast na naruszenie tej zasady nie może powoływać się ten, komu właściwy organ Unii nie udzielił dokładnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień [zob. wyroki: z dnia 29 lipca 2019 r., Red Bull/EUIPO, C‑124/18 P, EU:C:2019:641, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 8 maja 2024 r., Tiendanimal/EUIPO (CRIADORES), T‑314/23, niepublikowany, EU:T:2024:299, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo].
48      Tymczasem zwykła praktyka – niezależnie od tego, jak upowszechniona by nie była – nie jest równoważna z dokładnymi, bezwarunkowymi i spójnymi informacjami w rozumieniu tego orzecznictwa [zob. wyrok z dnia 30 listopada 2017 r., Red Bull/EUIPO – Optimum Mark (Kombinacja kolorów niebieskiego i srebrnego), T‑101/15 i T‑102/15, EU:T:2017:852, pkt 140 i przytoczone tam orzecznictwo].
49      W tym względzie należy zauważyć, że wcześniejsze rejestracje, na które powołuje się skarżąca, dotyczyły słownych znaków towarowych zawierających słowo „coins” w połączeniu z innym elementem słownym. Skarżąca nie może zatem twierdzić, że rejestracja znaków towarowych różniących się od zgłoszonego znaku towarowego, która jest ponadto wynikiem decyzji niższych instancji EUIPO, może stanowić podstawę jej uzasadnionych oczekiwań co do tego, że również ten znak powinien zostać zarejestrowany.
50      Z powyższego wynika, że zarzut drugi należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego braku uzasadnienia
51      W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień na poparcie swoich ocen, oparła się na uzasadnieniu sformułowanym w sposób mglisty i powołała się na orzecznictwo pozbawione znaczenia w świetle okoliczności niniejszej sprawy.
52      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej.
53      Zgodnie z art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 decyzje EUIPO muszą zawierać uzasadnienie. Obowiązek ten ma ten sam zakres co obowiązek wynikający z art. 296 akapit drugi TFUE, który wymaga, by uzasadnienie przedstawiało w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie autora aktu, przy czym nie jest konieczne, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ kwestia ustalenia, czy uzasadnienie aktu spełnia wspomniane wymogi, musi jednak zostać oceniona w świetle nie tylko jego brzmienia, lecz również jego kontekstu i ogółu norm prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo).
54      Ponadto obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg formalny, który należy odróżnić od kwestii zasadności podstaw uzasadnienia, odnoszącej się do materialnej legalności spornego aktu. Uzasadnienie decyzji polega bowiem na formalnym wskazaniu podstaw, na jakich opiera się ta decyzja. Jeżeli podstawy te są dotknięte błędami, przekłada się to na materialną zgodność z prawem decyzji, ale już nie na zgodność z prawem jej uzasadnienia, które może być wystarczające, mimo że wskazane w nim podstawy są błędne. Wynika stąd, że zarzuty i argumenty zmierzające do podważenia zasadności spornego aktu są nieistotne, jeżeli są one podnoszone w ramach zarzutu opartego na braku uzasadnienia lub niewystarczającym uzasadnieniu [zob. wyrok z dnia 30 maja 2017 r., Safa Nicu Sepahan/Rada, C‑45/15 P, EU:C:2017:402, pkt 85 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 28 czerwca 2023 r., CEDC International/EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce), T‑145/22, EU:T:2023:365, pkt 36].
55      W tym względzie Izba Odwoławcza podniosła, że oznaczenie 3 Coins oznacza monety, które wskazują na zwyczajowy element gier, w szczególności jako środek umożliwiający rozpoczęcie rozgrywki lub jako nagrodę. Ocena ta opiera się zarówno na faktach powszechnie znanych, jak i na dowodach zaczerpniętych z pism sprawozdawcy. Izba Odwoławcza odniosła się również do przykładów salonów gier wyposażonych w automaty do gier uruchamiane poprzez wrzucenie monet, a także do wizualizacji ilustrujących powiązanie między monetami a grami hazardowymi, takich jak obraz osoby wrzucającej monety do automatu do gier lub odbierającej wygraną w formie monet. Wreszcie Izba Odwoławcza wspomniała, że monety mogą w niektórych przypadkach być zamieniane na prawdziwe pieniądze.
56      Na podstawie powyższych rozważań Izba Odwoławcza stwierdziła, że oznaczenie 3 Coins, dotyczące rozpatrywanych towarów i usług, będzie postrzegane jako odnoszące się do charakteru i innych cech wspomnianych towarów i usług, takich jak zasady udziału w grach, a nie jako wskazanie pochodzenia handlowego zgłoszonego znaku towarowego.
57      W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja przedstawia w sposób wymagany prawem powody, dla których Izba Odwoławcza uznała, iż zgłoszony znak towarowy jest objęty podstawą odmowy rejestracji określoną w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.
58      Ponadto argumenty skarżącej mające na celu wykazanie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające, pokrywają się, przynajmniej częściowo, z krytyką zasadności rozumowania zawartego w zaskarżonej decyzji, która jest jednocześnie przedmiotem zarzutu pierwszego. Nie można zatem uwzględnić argumentów przedstawionych przez skarżącą w celu dowiedzenia niewystarczającego uzasadnienia, które dotyczą charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i usług lub istnienia identycznego unijnego znaku towarowego zarejestrowanego dla innych klas.
59      W tym względzie na poparcie swojego argumentu opartego na okoliczności, że zaskarżona decyzja nie jest zrozumiała, skarżąca przytacza twierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wyrażenie „3 coins” może być rozumiane na przykład jako odpowiednie wskazanie kwoty potrzebnej do gry. W dalszej części wywodu skarżąca poprzestaje jednak na zakwestionowaniu tej oceny za pomocą argumentów co do istoty, opartych w szczególności na pobieżnej analizie rynku gier.
60      Skarżąca utrzymuje wreszcie, że zaskarżona decyzja jest dotknięta brakiem uzasadnienia ze względu na to, iż przywołane przez Izbę Odwoławczą orzecznictwo dotyczące oznaczeń składających się z elementów cyfrowych, a mianowicie wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 26), jest pozbawione znaczenia, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie wykazuje tych samych cech co oznaczenia, o których mowa we wspomnianym orzecznictwie.
61      Tymczasem, nawet jeżeli orzecznictwo Trybunału, na które powołuje się Izba Odwoławcza, może w istocie na pierwszy rzut oka wydawać się mało istotne, ponieważ przytoczony punkt ogranicza się do powtórzenia elementu uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu, który z kolei odsyła do oceny charakteru opisowego dokonanej we wspomnianym wyroku, to nie oznacza to, że argument skarżącej może zostać uwzględniony. Po pierwsze bowiem, argument ten wpisuje się w tę samą linię co wcześniej podniesione zarzuty szczegółowe, gdyż zmierza on do podważenia zasadności, a nie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a po drugie, jak wynika z pkt 55–57 powyżej, zaskarżona decyzja pozwala zrozumieć w jasny sposób powody, dla których Izba Odwoławcza uznała, że zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego.
62      W konsekwencji należy także oddalić zarzut trzeci, a co za tym idzie – skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
63      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
64      Ponieważ przeprowadzono rozprawę, a skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (siódma izba)
orzeka, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Wazdan Innovations ltd. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszy Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).
Kecsmár
Madise
Truchot
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 kwietnia 2026 r.
Sekretarz
Prezes
V. Di Bucci
S. Papasavvas
*      Język postępowania: polski.