62016TJ0001_RES
Zaak T‑1/16
(gedeeltelijke publicatie)
Hitachi-LG Data Storage, Inc.enHitachi-LG Data Storage Korea, Inc.
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 juli 2019
„Mededinging – Mededingingsregelingen – Markt van optische diskdrives – Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst wordt vastgesteld – Heimelijke afspraken over aanbestedingen die door twee computerfabrikanten zijn georganiseerd – Volledige rechtsmacht – Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur – Motiveringsplicht – Punt 37 van de richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 – Bijzondere omstandigheden – Onjuiste rechtsopvatting”
Beroep tot nietigverklaring – Bevoegdheid van de Unierechter – Volledige rechtsmacht – Rechterlijke toetsing van een besluit van de Commissie waarbij een inbreuk op de mededingingsregels wordt vastgesteld en een geldboete wordt opgelegd – Ontbreken van een autonoom beroep waarbij de Unierechter wordt verzocht zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen
(Art. 101, 261 en 263 VWEU)
(zie punten 53‑58)
Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Verplichting van de Commissie om haar weigering om af te wijken van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten te motiveren – Geen
(Art. 101 en 296, tweede alinea, VWEU; mededeling 2006/C 210/02 van de Commissie, punt 37)
(zie punten 77‑82)
Mededinging – Administratieve procedure – Adviescomité voor mededingingsregelingen en economische machtsposities – Verplichting tot raadpleging – Wezenlijk vormvoorschrift – Omvang
(Art. 101, VWEU; verordening nr. 1/2003 van de Raad, art. 14)
(zie punten 89‑95)
Samenvatting
In het arrest Hitachi-LG Data Storage en Hitachi-LG Data Storage Korea/Commissie (T‑1/16) van 12 juli 2019 heeft het Gerecht het beroep van Hitachi-LG Data Storage, Inc. en haar dochteronderneming Hitachi-LG Data Storage Korea Inc. (hierna: „verzoeksters”) verworpen dat strekte tot verlaging van het bedrag van de geldboete die hun bij besluit C(2015) 7135 final van de Commissie van 21 oktober 2015 (
1
) was opgelegd wegens schending van de mededingingsregels in de sector van de productie en levering van optische disdrives (hierna: „odd’s”).
Na een administratief klokkenluideronderzoek kwam de Commissie tot de conclusie dat dertien ondernemingen hadden deelgenomen aan een mededingingsregeling op de markt van odd’s. In het bestreden besluit heeft de Commissie vastgesteld dat de deelnemers aan deze verboden mededingingsregeling vanaf minstens 23 juni 2004 tot 25 november 2008 hun gedrag ten aanzien van de aanbestedingen die waren georganiseerd door twee computerfabrikanten, Dell en Hewlett Packard, onderling hadden afgestemd. Volgens de Commissie hadden de betrokken ondernemingen via een netwerk van parallelle bilaterale contacten getracht ervoor te zorgen dat de prijzen voor odd-producten op een hoger niveau bleven dan dat waarop zij zich zonder deze bilaterale contacten zouden hebben bevonden. Bijgevolg heeft de Commissie verzoeksters een geldboete van 37121000 EUR opgelegd wegens schending van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst.
Verzoeksters hebben ter ondersteuning van hun beroep tot verlaging van deze geldboete twee middelen aangevoerd, namelijk, ten eerste, schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van de motiveringsplicht, en, ten tweede, onjuiste rechtsopvatting, omdat de Commissie niet is afgeweken van de algemene methode in de richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten om het bedrag van de aan verzoeksters opgelegde geldboete wegens de bijzondere kenmerken van de zaak en hun rol op de markt van odd’s te verminderen. In antwoord op de maatregelen tot organisatie van de procesgang van het Gerecht hebben verzoeksters verklaard dat zij het Gerecht hebben verzocht om zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen door het impliciete besluit van de Commissie tot afwijzing van hun verzoek tot vermindering van de geldboete te herzien en dit verzoek ten gronde te onderzoeken.
In dit verband heeft het Gerecht er in de eerste plaats op gewezen dat in het Verdrag geen autonome rechtsgang „beroep op de volledige rechtsmacht” is opgenomen, zodat de rechterlijke instanties van de Unie deze volledige rechtsmacht slechts kunnen uitoefenen in het kader van de toetsing van handelingen van de instellingen, en meer bepaald in het kader van het beroep tot nietigverklaring. Zo heeft het Gerecht om te beginnen vastgesteld dat het beroep zowel conclusies omvatte tot gedeeltelijke nietigverklaring van het bestreden besluit, voor zover de Commissie het verzoek van verzoeksters tot vermindering van de opgelegde geldboete had afgewezen, als conclusies tot herziening van het besluit, waarbij het Gerecht werd verzocht dit verzoek zelf toe te wijzen en de geldboete bijgevolg te verlagen.
Wat vervolgens het eerste middel betreft, heeft het Gerecht om te beginnen het betoog van verzoeksters verworpen dat de Commissie de op haar rustende motiveringsplicht niet is nagekomen door niet te motiveren waarom de uitzondering in punt 37 van de richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten (
2
), op grond waarvan de Commissie kan afwijken van de methodologie van deze richtsnoeren, niet is toegepast nadat verzoeksters daarom hadden verzocht. In dit verband heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie slechts verplicht was om in het bestreden besluit een motivering ten aanzien van de toegepaste methode voor de berekening van de geldboete op te nemen en niet ten aanzien van de gegevens die zij niet in aanmerking had genomen voor die berekening. Zij hoefde meer bepaald niet de redenen te vermelden waarom zij geen gebruik had gemaakt van de uitzondering in punt 37 van deze richtsnoeren.
Voorts heeft het Gerecht de argumenten inzake schending van het beginsel van behoorlijk bestuur afgewezen. In dit verband heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie de administratieve procedure zorgvuldig had gevoerd, aangezien zij ten eerste verzoeksters had gehoord en hun opmerkingen had onderzocht voordat het adviescomité voor mededingingsregelingen en economische machtsposities een schriftelijk advies over het voorontwerp van besluit had uitgebracht, en ten tweede dit comité overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening nr. 1/2003 (
3
) de belangrijkste feiten voor de berekening van de geldboete had doen toekomen.
Wat ten slotte het tweede middel betreft, heeft het Gerecht eraan herinnerd dat een verlaging van de geldboete op grond van punt 37 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten alleen in uitzonderlijke omstandigheden kan worden toegekend, wanneer de bijzondere kenmerken van een gegeven zaak of de noodzaak om een bepaald afschrikkend niveau te bereiken, een afwijking van de algemene methode voor de berekening van het bedrag van een geldboete zoals die in die richtsnoeren is vastgesteld, kunnen rechtvaardigen. Het Gerecht heeft in dit verband geoordeeld dat geen van de door verzoeksters aangevoerde omstandigheden relevant was om een dergelijke vermindering van de geldboete op grond van de in punt 37 van de richtsnoeren bedoelde uitzondering te rechtvaardigen.
(
1
)	Besluit C(2015) 7135 final in een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39639 – Optical Disk Drivers).
(
2
)	Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).
(
3
)	Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen [101] en [102 VWEU] (PB 2003, L 1, blz. 1).