62023TJ0348_RES
Υπόθεση C‑324/23
Zalando SE
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (έβδομο πενταμελές τμήμα)της 3ης Σεπτεμβρίου 2025
«Ψηφιακές υπηρεσίες – Κανονισμός (ΕE) 2022/2065 – Χαρακτηρισμός επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 – Ασφάλεια δικαίου – Ίση μεταχείριση – Αναλογικότητα – Υποχρέωση αιτιολογήσεως»
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών – Κανονισμός 2022/2065 – Πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα – Κριτήρια χαρακτηρισμού – Επιγραμμική πλατφόρμα – Έννοια – Αποθήκευση και διάδοση πληροφοριών στο κοινό κατόπιν αιτήματος αποδέκτη της υπηρεσίας – Περιεχόμενο – Ενεργοί αποδέκτες επιγραμμικής πλατφόρμας – Έννοια – Περιεχόμενο
(Κανονισμός 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογικές σκέψεις 13, 18, 19, 41 και 77 και άρθρα 2 §§ 1 και 2, 3, στοιχεία βʹ, ζʹ, θʹ και ιστʹ, 7, 8, 24 § 2, 33 §§ 1 και 4· οδηγία 2000/31 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογική σκέψη 42 και άρθρο 14)
(βλ. σκέψεις 25-46, 60-66)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών – Κανονισμός 2022/2065 – Πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα – Ύπαρξη διαφορετικών μεθόδων για τον υπολογισμό του μέσου μηνιαίου αριθμού ενεργών αποδεκτών μιας επιγραμμικής πλατφόρμας – Ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας – Έννοια – Απαιτήσεις σαφήνειας και ακρίβειας – Παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου – Δεν συντρέχει
(Κανονισμός 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογικές σκέψεις 13 και 77 και άρθρα 2 § 1, 3, στοιχείο ιστʹ, 24 § 2, 33 §§ 1, 3 και 4, και 43· κανονισμός 2023/1127 της Επιτροπής, άρθρα 4 §§ 1 και 2, και 6 § 3)
(βλ. σκέψεις 76-80, 84-101, 103, 104, 108, 110, 111, 113, 114, 117-119)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών – Κανονισμός 2022/2065 – Υποχρεώσεις διαφάνειας κατά την υποβολή εκθέσεων για τους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών – Υποχρέωση δημοσιεύσεως πληροφοριών σχετικά με τον μηνιαίο μέσον όρο των ενεργών αποδεκτών της υπηρεσίας στην Ένωση – Πρόσθετες υποχρεώσεις για τους παρόχους αγορών που έχουν ορισθεί ως πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες – Παραβίαση της αρχής της ισότητας – Δεν συντρέχει
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 20 και 38· κανονισμός 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 3, στοιχείο ηʹ, 24 §§ 2 και 3, 33 § 1, και 34 έως 43)
(βλ. σκέψεις 123, 124, 126, 129, 130, 135-147)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών – Κανονισμός 2022/2065 – Πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα – Κριτήρια χαρακτηρισμού – Μέσος μηνιαίος αριθμός ενεργών αποδεκτών επιγραμμικής πλατφόρμας – Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας – Δεν συντρέχει
(Κανονισμός 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 24 § 2, και 33 § 1)
(βλ. σκέψεις 154-164)
Προσέγγιση των νομοθεσιών – Ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών – Κανονισμός 2022/2065 – Απόφαση της Επιτροπής για τον χαρακτηρισμό της πλατφόρμας Zalando ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας – Παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως – Δεν συντρέχει
(Άρθρο 296 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 3, στοιχείο ζʹ, σημεία iii και i, και 24 § 2)
(βλ. σκέψεις 173-175)
Σύνοψη
Απορρίπτοντας την προσφυγή ακυρώσεως που άσκησε η Zalando SE κατά της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την οποία η επιγραμμική πλατφόρμα της χαρακτηρίστηκε πολύ μεγάλη (
1
), το Γενικό Δικαστήριο εφαρμόζει για πρώτη φορά τον κανονισμό 2022/2065 για τις ψηφιακές υπηρεσίες (
2
). Στο πλαίσιο αυτό, παρέχει διευκρινίσεις σχετικά με το πεδίο εφαρμογής των κριτηρίων για τον χαρακτηρισμό μιας επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης, αποσαφηνίζοντας τις έννοιες της «επιγραμμικής πλατφόρμας» και του «ενεργού αποδέκτη της υπηρεσίας», καθώς και τα κριτήρια για την εκτίμηση του μέσου μηνιαίου αριθμού των εν λόγω αποδεκτών (ΜΜΑ).
Η προσφεύγουσα είναι εταιρία γερμανικού δικαίου η οποία εκμεταλλεύεται ηλεκτρονικό κατάστημα προσβάσιμο, μεταξύ άλλων, στον ιστότοπο «www.zalando.de», καθώς και στις αντίστοιχες διευθύνσεις URL με ονόματα τομέα ανωτάτου επιπέδου άλλων χώρων. Οι πελάτες του καταστήματος αυτού μπορούν να αγοράζουν προϊόντα τα οποία είτε πωλούνται απευθείας από την προσφεύγουσα, στο πλαίσιο υπηρεσίας πωλήσεων με την ονομασία «Zalando Retail», είτε πωλούνται από τρίτους πωλητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα με τον τίτλο «Partner Programm».
Στις 17 Φεβρουαρίου 2023, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065, η προσφεύγουσα δημοσίευσε τον ΜΜΑ της πλατφόρμας Zalando, συμπεριλαμβανομένων των Zalando Retail και Partner Programm, ο οποίος ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια χρήστες. Επειδή, όμως, η ακαθάριστη αξία των προϊόντων που διατέθηκαν στο εμπόριο βάσει του Partner Programm αντιστοιχούσε στο 37 % της ακαθάριστης αξίας του συνόλου των προϊόντων που διατέθηκαν στην αγορά, η Zalando SE θεώρησε ότι ο ΜΜΑ της πλατφόρμας έπρεπε να καθορισθεί στο 37 % του συνόλου των χρηστών, ήτοι σε 30,836 εκατομμύρια.
Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή χαρακτήρισε την πλατφόρμα Zalando ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, δεδομένου ότι ο ΜΜΑ της ανερχόταν σε 83,341 εκατομμύρια και υπερέβαινε, ως εκ τούτου, το όριο των 45 εκατομμυρίων που προβλέπεται στο εν λόγω άρθρο. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι η έννοια του «ενεργού αποδέκτη επιγραμμικής πλατφόρμας», κατά τον κανονισμό 2022/2065 (
3
), περιλαμβάνει το σύνολο των αποδεκτών που χρησιμοποιούν πράγματι την πλατφόρμα, συμπεριλαμβανομένων όσων εκτίθενται σε πληροφορίες που διαδίδονται σε αυτήν, και δεν περιορίζεται σε εκείνους που πραγματοποιούν συναλλαγές. Εν προκειμένω, όμως, τα προϊόντα που διέθετε απευθείας στο εμπόριο η προσφεύγουσα εμφανίζονταν μαζί με εκείνα που εμπορεύονταν οι τρίτοι πωλητές, χωρίς να είναι δυνατόν, στη διεπαφή, να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο. Για τον λόγο αυτόν, η Επιτροπή έκρινε ότι δεν ήταν δυνατόν να προσδιορισθούν, μεταξύ των αποδεκτών της υπηρεσίας, εκείνοι που ήσαν εκτεθειμένοι μόνο στις πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα της προσφεύγουσας και εκείνοι που ήσαν εκτεθειμένοι μόνο στις πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα τρίτων πωλητών.
Η Zalando SE, υποστηριζόμενη από την επαγγελματική ένωση Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh), άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η πλατφόρμα Zalando είναι διαδικτυακή πλατφόρμα στο μέτρο που τρίτοι πωλητές εμπορεύονται σε αυτήν προϊόντα στο πλαίσιο του Partner Programm. Υπενθυμίζει ότι, κατά το άρθρο 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού 2022/2065, ως επιγραμμική πλατφόρμα νοείται η «υπηρεσία φιλοξενίας η οποία, κατόπιν αιτήματος ενός αποδέκτη της υπηρεσίας, αποθηκεύει και διαδίδει πληροφορίες στο κοινό». Πρόκειται για υποκατηγορία των ενδιάμεσων υπηρεσιών του άρθρου 3, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού αυτού.
Το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι, στο πλαίσιο του Partner Programm, η Zalando SE χρησιμοποιεί τις πληροφορίες τρίτων πωλητών για την εμπορία των προϊόντων τους, ιδίως τις εικόνες και τις περιγραφές τους. Μολονότι η προσφεύγουσα μπορεί να μεταβάλει τον τρόπο παρουσιάσεως των πληροφοριών ή να τις συμπληρώσει, τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι πληροφορίες αυτές προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από τους εν λόγω πωλητές. Πράγματι, ούτε από τον κανονισμό 2022/2065 ούτε από την οδηγία 2000/31 (
4
), όπως τροποποιήθηκε με αυτόν, προκύπτει ότι η αποθήκευση και η διάδοση πληροφοριών, κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του κανονισμού αυτού, αποκλείουν την αποθήκευση και τη διάδοση πληροφοριών των οποίων η παρουσίαση έχει τροποποιηθεί ή συμπληρωθεί από τον πάροχο της επιγραμμικής πλατφόρμας.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η έννοια των «πληροφοριών» πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως όσον αφορά τις υπηρεσίες φιλοξενίας κατά τα προβλεπόμενα στην οδηγία 2000/31. Επομένως, η προσφεύγουσα έχει τη δυνατότητα να ανακοινώνει πληροφορίες προερχόμενες από τρίτους πωλητές, τροποποιώντας συγχρόνως τη σύνταξη των κειμένων τους προκειμένου να τα καταστήσει σύμφωνα με τις εμπορικές απαιτήσεις της, οι οποίες αποσκοπούν απλώς στη «διασφάλιση μιας μοναδικής αγοραστικής εμπειρίας η οποία ξεχωρίζει από εκείνες που μπορούν να έχουν οι ανταγωνιστές της».
Προσέτι, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι τα δεδομένα σχετικά με τις προσφορές προϊόντων που διατίθενται στο εμπόριο από τρίτους πωλητές συνιστούν «πληροφορίες», όπως προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τον ορισμό του «παράνομου περιεχομένου» που περιλαμβάνεται στον κανονισμό 2022/2065. Από την ανωτέρω διάταξη (
5
) προκύπτει ότι η έννοια του «παράνομου περιεχομένου» καλύπτει τις «πληροφορίες» σχετικά με την πώληση παράνομων προϊόντων ή την παροχή παράνομων υπηρεσιών, είτε πρόκειται για την πώληση μη συμμορφούμενων προϊόντων ή προϊόντων παραποίησης/απομίμησης είτε πρόκειται για την πώληση προϊόντων ή την παροχή υπηρεσιών κατά παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας των καταναλωτών. Ως εκ τούτου, και μόνον η αντιστοίχιση προϊόντος με σκοπό την εμπορία του μπορεί να συνιστά παράνομο περιεχόμενο, ιδίως όταν το προϊόν αυτό είναι παράνομο, και πρέπει, κατά συνέπεια, να θεωρηθεί ότι συνιστά πληροφορία κατά την έννοια του εν λόγω κανονισμού. Επομένως, οι προσφορές προϊόντων τρίτων πωλητών στο πλαίσιο του Partner Programm πρέπει να θεωρηθούν ως πληροφορίες παρεχόμενες από αποδέκτες της υπηρεσίας κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο θʹ, του ίδιου κανονισμού.
Το Γενικό Δικαστήριο προσθέτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις απαλλαγές από την ευθύνη των οποίων μπορούσαν να τύχουν οι πάροχοι υπηρεσιών φιλοξενίας του άρθρου 14 της οδηγίας 2000/31 δεν παρέχει τη δυνατότητα να διευκρινισθεί η έννοια της «ενδιάμεσης υπηρεσίας» κατά το άρθρο 3, στοιχείο ζʹ, του κανονισμού 2022/2065.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 14 της οδηγίας 2000/31 προβλέπει ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών φιλοξενίας μπορεί να μη φέρει ευθύνη για τις πληροφορίες που αποθηκεύονται κατόπιν αιτήματος αποδέκτη της υπηρεσίας, ιδίως όταν δεν έχει πραγματική γνώση της «παράνομης δραστηριότητας ή πληροφορίας».
Βεβαίως, στην απόφαση L’Oréal κ.λπ. (
6
), το Δικαστήριο έκρινε ότι, για να μπορεί ο πάροχος υπηρεσίας στο διαδίκτυο να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 14 της οδηγίας 2000/31, ήταν «ουσιώδες να είναι “μεσάζων πάροχος” σύμφωνα με τη βούληση του νομοθέτη στο πλαίσιο του τμήματος 4 του κεφαλαίου II της ως άνω οδηγίας». Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο πάροχος υπηρεσίας στο διαδίκτυο δεν ήταν τέτοιος μεσάζων πάροχος όταν, αντί να περιορίζεται σε ουδέτερη παροχή της υπηρεσίας αυτής μέσω αμιγώς τεχνικής και αυτόματης επεξεργασίας των δεδομένων που παρέχουν οι πελάτες του, διαδραμάτιζε ενεργό ρόλο, που θα του επέτρεπε να έχει γνώση ή έλεγχο των δεδομένων αυτών. Εντούτοις, περιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το περιεχόμενο της εννοίας «του μεσάζοντος παρόχου», το Δικαστήριο θέλησε να οριοθετήσει το περιεχόμενο των απαλλαγών από την ευθύνη των οποίων μπορούσαν να τύχουν οι πάροχοι των επίμαχων υπηρεσιών. Εξάλλου, το Δικαστήριο παρέπεμψε στην απόφαση Google France και Google (
7
), προκειμένου να ορίσει την έννοια «των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών» κατά το τμήμα 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας 2000/31. Από την ανωτέρω απόφαση προκύπτει ότι η ερμηνεία της εν λόγω εννοίας στηρίζεται στην αιτιολογική σκέψη 42 της οδηγίας αυτής, κατά την οποία «[ο]ι εξαιρέσεις από την ευθύνη που προβλέπονται [ιδίως στο άρθρο 14 της οδηγίας αυτής] καλύπτουν μόνον τις περιπτώσεις στις οποίες οι δραστηριότητες του φορέα παροχής υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας περιορίζονται στην τεχνική διαδικασία χειρισμού», διευκρινιζομένου ότι «[οι] δραστηριότητες αυτές έχουν εντελώς τεχνικό, αυτόματο και παθητικό χαρακτήρα».
Επομένως, η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο στην έννοια του «μεσάζοντος παροχής υπηρεσιών» περιορίζεται «σύμφωνα με τη βούληση του νομοθέτη, στο πλαίσιο του τμήματος 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας [2000/31]» (
8
) και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εφαρμογή του κανονισμού 2022/2065, ο οποίος προβλέπει δικό του καθεστώς ευθύνης. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον το άρθρο 89, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού κατήργησε το τμήμα 4 του κεφαλαίου II της οδηγίας 2000/31 το οποίο αποτελούσε αντικείμενο ερμηνείας του Δικαστηρίου.
Προσέτι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ο νομοθέτης δεν ανέφερε ότι η έννοια των «ενδιάμεσων υπηρεσιών», την οποία το Δικαστήριο όρισε δια παραπομπής στην αιτιολογική σκέψη 42 της οδηγίας 2000/31, έπρεπε να διατηρηθεί για τους σκοπούς της εφαρμογής του κανονισμού 2022/2065.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι από το άρθρο 3, στοιχείο ιστʹ, του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι, για να χαρακτηρισθεί ως ενεργός αποδέκτης επιγραμμικής πλατφόρμας, ο αποδέκτης της υπηρεσίας πρέπει μόνον να έχει έρθει σε επαφή με την πλατφόρμα αυτή, ιδίως εκτιθέμενος στις πληροφορίες που φιλοξενεί η επιγραμμική πλατφόρμα και οι οποίες διαδίδονται μέσω της επιγραμμικής διεπαφής της. Επισημαίνει, όμως, ότι τα προϊόντα που πωλούνται τόσο από την προσφεύγουσα όσο και από τρίτους πωλητές μπορούν να παρουσιάζονται στην ίδια ιστοσελίδα. Διαπιστώνει επίσης ότι ενδέχεται οι καταναλωτές να λάβουν γνώση των πληροφοριών σχετικά με προϊόντα που διατίθενται στο εμπόριο αποκλειστικά από τρίτους πωλητές πριν επιλέξουν τελικά να αγοράσουν άλλο προϊόν το οποίο πωλείται απευθείας από την προσφεύγουσα. Στο μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι δεν ήταν σε θέση να διακρίνει, μεταξύ των 83,341 εκατομμυρίων προσώπων που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό του ΜΜΑ, τα πρόσωπα που είχαν πράγματι εκτεθεί στις προερχόμενες από τρίτους πωλητές πληροφορίες από εκείνα που δεν είχαν εκτεθεί στις πληροφορίες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται ότι η Επιτροπή βασίμως έκρινε ότι το σύνολο των εν λόγω προσώπων είχε πράγματι εκτεθεί στις εν λόγω πληροφορίες.
Κατά τρίτον, όσον αφορά την επιχειρηματολογία με την οποία προβάλλεται παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου λόγω ασάφειας του κανονισμού 2022/2065, αφενός, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η Zalando SE στηρίζεται στη γερμανική απόδοση του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, από την οποία προκύπτει ότι μόνον οι ενεργοί αποδέκτες που είχαν τη «Sitz» (κατοικία) τους στην Ένωση έπρεπε να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό του ΜΜΑ. Υπενθυμίζει συναφώς ότι η διατύπωση που χρησιμοποιείται σε μία από τις γλωσσικές αποδόσεις διατάξεως του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να αποτελεί τη μοναδική βάση για την ερμηνεία της διατάξεως αυτής ούτε μπορεί να της δίδεται προτεραιότητα. Διαπιστώνει, όμως, ότι από τις λοιπές γλωσσικές αποδόσεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι μόνον ο τόπος στον οποίο βρίσκονται οι αποδέκτες της επίμαχης υπηρεσίας όταν εκτίθενται στις πληροφορίες που φιλοξενεί η επιγραμμική πλατφόρμα είναι κρίσιμος, ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας ή συνήθους διαμονής τους. Επομένως, εξ αυτού συνάγει ότι ο νομοθέτης δεν όφειλε να ορίσει την έννοια της «κατοικίας» για τους σκοπούς της εφαρμογής της διατάξεως αυτής. Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η ίδια η Zalando SE είχε ερμηνεύσει ορθώς την εν λόγω διάταξη για τον υπολογισμό του MMΑ της πλατφόρμας της, στο μέτρο που είχε λάβει υπόψη μόνον τον τόπο από τον οποίον έγινε η αναζήτηση των ιστοσελίδων και των εφαρμογών που αφορούν την εν λόγω πλατφόρμα
Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει το επιχείρημα που προέβαλε η Zalando SE προκειμένου να αποδείξει ότι ο κανονισμός 2022/2065 καθιστά δυνατή την υποεκτίμηση του ΜΜΑ ορισμένης διαδικτυακής πλατφόρμας, ιδίως όταν οι χρήστες δεν αποδέχονται τη χρήση αρχείων αναγνωρίσεως (cookies) ή όταν οι αναζητήσεις προέρχονται από μποτ. Εκτιμά ότι από την αιτιολογική σκέψη 77 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών ενδέχεται να υποχρεωθούν, αφενός, να προσμετρούν τα μποτ, όταν δεν είναι σε θέση να τα αποκλείσουν χωρίς περαιτέρω επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και παρακολούθηση, και, αφετέρου, να υπολογίζουν περισσότερες φορές τον ίδιο ενεργό αποδέκτη, μολονότι ο σκοπός είναι, «όπου είναι δυνατόν», οι ενεργοί αποδέκτες να υπολογίζονται μόνο μία φορά. Αντιθέτως, θεωρεί ότι από την εν λόγω αιτιολογική σκέψη δεν μπορεί να συναχθεί ότι οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών θα μπορούσαν, για τον υπολογισμό του ΜΜΑ, να μη λάβουν υπόψη ορισμένους ενεργούς αποδέκτες για τον λόγο ότι αυτοί αρνούνται τη χρήση cookies και ότι τα μποτ δεν πρέπει υπολογίζονται. Κατά συνέπεια, μολονότι οι πάροχοι αυτοί ενδέχεται, υπό ορισμένες περιστάσεις, να υπερεκτιμούν τον MMΑ της επιγραμμικής πλατφόρμας τους σύμφωνα με τον εν λόγω κανονισμό, ο κανονισμός δεν τους επιτρέπει, αντιθέτως, να υποεκτιμούν τον εν λόγω αριθμό. Εναπόκειται ιδίως στους εν λόγω παρόχους να επιλέξουν αξιόπιστη μέθοδο ικανή να διασφαλίσει την τήρηση της απαιτήσεως αυτής. Το γεγονός ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού αναφέρεται στον ΜΜΑ και όχι στον μέσο μηνιαίο αριθμό επισκέψεων στην οικεία επιγραμμική πλατφόρμα δεν αναιρεί το ως άνω συμπέρασμα. Πράγματι, η διάταξη αυτή, όπως ερμηνεύεται υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψεως 77 του κανονισμού αυτού, δεν συνεπάγεται τον υπολογισμό του συνόλου των εν λόγω επισκέψεων, μολονότι μπορεί να οδηγήσει σε υπερεκτίμηση του αριθμού των ενεργών αποδεκτών της οικείας επιγραμμικής πλατφόρμας.
Κατά τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας κατά την οποία το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 παραβιάζει τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως και της αναλογικότητας στο μέτρο που λαμβάνει υπόψη μόνον τον ΜΜΑ για τους σκοπούς του χαρακτηρισμού επιγραμμικών πλατφορμών ως πολύ μεγάλων και όχι τη φύση των οικείων επιγραμμικών πλατφορμών ούτε τους κινδύνους για την κοινωνία που μπορούν να προκαλέσουν.
Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει συναφώς ότι το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 περιέχει κατάλογο των συστημικών κινδύνων τους οποίους ενδέχεται να προκαλέσουν οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες. Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι οι αγορές, ιδίως εκείνες στις οποίες οι πωλητές δεν αποτέλεσαν αντικείμενο διαδικασίας επιλογής, είναι ικανές να διευκολύνουν την εμπορία επικίνδυνων ή παράνομων προϊόντων. Προσέτι, το γεγονός ότι πάροχοι αγορών, όπως η προσφεύγουσα, έχουν μέχρι τούδε επιλέξει με προσοχή τους πωλητές που δραστηριοποιούνται στις αγορές τους δεν είναι ικανό να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι αγορές αυτές να επιτρέψουν, στο μέλλον, την εμπορία τέτοιων προϊόντων σε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της Ένωσης, εφόσον ο MMΑ τους παραμείνει ίσος ή μεγαλύτερος των 45 εκατομμυρίων.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι οι αγορές, στο σύνολό τους, ενδέχεται να διαδίδουν παράνομα περιεχόμενα σε σχέση με την πώληση προϊόντων και να έχουν αρνητικό αντίκτυπο επί του θεμελιώδους δικαιώματος της υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών που κατοχυρώνεται στο άρθρο 38 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, ο νομοθέτης δεν υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κρίνοντας ότι οι αγορές ήσαν ικανές να προκαλέσουν συστημικούς κινδύνους κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065. Εξάλλου, το γεγονός, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, ότι η διάταξη αυτή αφορά επίσης κινδύνους τους οποίους δεν μπορούν να προκαλέσουν οι αγορές, εντούτοις τούτο δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι οι αγορές αυτές δεν προκαλούν κανέναν από τους κινδύνους στους οποίους αναφέρεται η εν λόγω διάταξη.
Αφετέρου, η συνεκτίμηση, από την Επιτροπή, της φύσεως των επιγραμμικών πλατφορμών και των κινδύνων που μπορούν να προκαλέσουν για τον σκοπό του χαρακτηρισμού τους ως πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών θα καθιστούσε μια τέτοια διαδικασία χρονοβόρα και δαπανηρή. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι τα «ποιοτικά» κριτήρια που επικαλέστηκε η προσφεύγουσα θα καθυστερούσαν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 και θα στερούσαν από την Επιτροπή μέρος των πόρων που είναι αναγκαίοι για την εκπλήρωση των καθηκόντων που της αναθέτει ο κανονισμός. Κατά συνέπεια, τα κριτήρια αυτά δεν επιτυγχάνουν τους εν λόγω σκοπούς κατά τρόπο εξίσου αποτελεσματικό όσο το κριτήριο του MMΑ.
Επομένως, το κριτήριο του ΜΜΑ για τον σκοπό του χαρακτηρισμού ορισμένης επιγραμμικής πλατφόρμας ως πολύ μεγάλης δεν είναι προδήλως ακατάλληλο ή απρόσφορο για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065.
(
1
)	Απόφαση C(2023) 2727 final της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 25ης Απριλίου 2023 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
(
2
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2022, σχετικά με την ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών και την τροποποίηση της οδηγίας 2000/31/ΕΚ (πράξη για τις ψηφιακές υπηρεσίες) (ΕΕ 2022, L 277, σ. 1).
(
3
)	Αιτιολογική σκέψη 77 και άρθρο 3, στοιχεία βʹ και ιστʹ, του κανονισμού αυτού.
(
4
)	Οδηγία 2000/2000/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2000, για ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας, ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά (EE 2000, L 178, σ. 1).
(
5
)	Άρθρο 3, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού 2022/2065, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα της αιτιολογικής του σκέψεως 12.
(
6
)	Απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ. (C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψεις 112 και 113).
(
7
)	Απόφαση της 23ης Μαρτίου 2010, Google France και Google (C‑236/08 έως C‑238/08, EU:C:2010:159, σκέψεις 112 έως 116).
(
8
)	Απόφαση της 12ης Ιουλίου 2011, L’Oréal κ.λπ. (C‑324/09, EU:C:2011:474, σκέψη 112).