WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(druga izba)
z dnia 2 kwietnia 2009 r.
Sprawa F-143/07
Georgios Yannoussis
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Wybór postępowania – Dyrektor przedstawicielstwa – Wakat – Oddelegowanie w interesie służby – Brak właściwości – Zakres stosowania procedury oddelegowania
Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której G. Yannoussis żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji
z dnia 21 grudnia 2006 r. odrzucającej jego kandydaturę na wakujące stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach
(Grecja) i powołującej na to stanowisko pana P.
Orzeczenie: Postępowanie w sprawie żądań stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. w zakresie, w jakim powołuje
się w niej pana P. na wakujące stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach (Grecja), zostaje umorzone. Stwierdza
się nieważność decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2006 r. w zakresie, w jakim odrzucono w niej kandydaturę skarżącego na wakujące
stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji w Atenach. Komisja zostaje obciążona całością kosztów.
Streszczenie
1.       Urzędnicy – Oddelegowanie w interesie służby
(regulamin pracowniczy, art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie)
2.      Urzędnicy – Skarga – Interes prawny – Skarga na odrzucenie kandydatury na stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji
– Odrzucenie kandydatury na etapie preselekcji – Dopuszczalność
1. „Polityczny i wrażliwy charakter” funkcji wykonywanych przez dyrektorów przedstawicielstw Komisji nie może sam w sobie
stanowić wystarczającego uzasadnienia dla posłużenia się statusem oddelegowania urzędnika. Taka wykładnia art. 37 akapit pierwszy
lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego sprowadzałaby się do umożliwienia oddelegowania przy odpowiednich komisarzach
odpowiednio wszystkich urzędników wykonujących w instytucji funkcje „polityczne i wrażliwe”, należących do personelu kierowniczego
wyższego szczebla i w ten sposób zagrażałaby samej strukturze europejskiej służby publicznej, ustalonej w art. 35 regulaminu
pracowniczego, podważając w szczególności przejrzystość stosunków hierarchicznych.
Ponadto oddelegowanie w interesie służby „w celu udzielenia tymczasowej pomocy osobie zajmującej stanowisko przewidziane w traktatach”
wymaga istnienia stosunku zaufania intuitu personae pomiędzy tą osobą a oddelegowanym urzędnikiem, który to stosunek oznacza
nawiązanie bezpośrednich i ścisłych relacji pomiędzy zainteresowanymi, w zależności od metod pracy praktykowanych u danego
członka i tych stosowanych w jego gabinecie. Okoliczność, że sprawozdania sporządzane przez dyrektora przedstawicielstwa są
bezpośrednio przesyłane do komisarza, że kontakty telefoniczne, wymiana e-maili lub spotkania mają miejsce pomiędzy dyrektorem
przedstawicielstwa i komisarzem lub członkami jego gabinetu, lub też że treść tego rodzaju wymian informacji jest poufna,
nie pozwala na wykazanie charakteru intuitu personae stosunku pracy pomiędzy komisarzem a danym dyrektorem przedstawicielstwa.
Zastosowanie art. 37 akapit pierwszy lit. a) tiret drugie regulaminu pracowniczego zależy wyłącznie od warunków zawartych
w tym przepisie, ale nie od konsekwencji administracyjnych wynikających z jego zastosowania. Każda inna wykładnia pozwalałaby
na posłużenie się art. 37 regulaminu pracowniczego w celu innym niż zakładany, a więc na legitymizację obejścia procedury.
(zob. pkt 64, 67, 69, 71)
2. Fakt, że kandydatura skarżącego na stanowisko dyrektora przedstawicielstwa Komisji została odrzucona na etapie preselekcji,
nie pozbawia go interesu w kwestionowaniu prawidłowości dalszego ciągu postępowania, jeżeli ocena komisji preselekcyjnych
nie mogła przesądzać o końcowej ocenie organu powołującego. Ponadto skarżący ma nadal interes prawny w zapobieżeniu powtórzeniu
się zarzucanej niezgodności z prawem w przyszłości w ramach podobnego postępowania w sprawie naboru.
(zob. pkt 75)
Odesłanie:
Trybunał: sprawa C‑362/05 P Wunenburger przeciwko Komisji, 7 czerwca 2007 r., Zb.Orz. s. I‑4333, pkt 50
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, 5 lipca 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑189, II‑853, pkt 20