ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 12ης Ιουνίου 2025 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Υπαλληλική υπόθεση – Διοργανική μετάταξη – Αίτηση μετάταξης δυνάμει του άρθρου 8 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποβληθείσα κατόπιν προκήρυξης κενής θέσης – Απόρριψη της αίτησης – Υποχρέωση να ληφθεί υπόψη η σειρά προτεραιότητας που προβλέπεται στο άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ – Νομικά σφάλματα – Αντιφατική αιτιολογία »
Στην υπόθεση C‑364/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 8 Ιουνίου 2023,
ZR, εκπροσωπούμενη από τους A. Champetier και S. Rodrigues, avocats,
αναιρεσείουσα,
όπου ο έτερος διάδικος είναι το:
Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενο από τις E. Lekan και A. Lukošiūtė,
καθού πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους M. L. Arastey Sahún (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, Δ. Γρατσία, E. Regan, J. Passer και B. Smulders, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: R. Norkus
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 30ής Ιανουαρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την αίτηση αναιρέσεως, η ZR ζητεί να αναιρεθεί η απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Μαρτίου 2023, ZR κατά EUIPO (T‑400/21, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:169), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της με αίτημα την ακύρωση της απόφασης του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, περί απόρριψης της αίτησης για τη μετάταξή της στο EUIPO (στο εξής: επίδικη απόφαση).
I.      Το νομικό πλαίσιο
Α.      Ο κανονισμός (ΕΕ) 2017/1001
2        Κατά το άρθρο 143, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), «[μ]ε την επιφύλαξη της εφαρμογής του άρθρου 166 του παρόντος κανονισμού στα μέλη των τμημάτων προσφυγών, ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης [των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης], το καθεστώς που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης και οι εκτελεστικοί κανόνες αυτών των διατάξεων που έχουν θεσπιστεί κατόπιν κοινής συμφωνίας από τα Όργανα της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης, εφαρμόζονται και στο προσωπικό του [EUIPO]».
Β.      Ο Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως
3        Το άρθρο 1 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς (στο εξής: ΚΥΚ), έχει ως εξής:
«1.      Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, ως “υπάλληλος της Ένωσης”, νοείται κάθε πρόσωπο που έχει διορισθεί, κατά τα προβλεπόμενα στον παρόντα κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης, σε μόνιμη θέση ενός από τα όργανα της Ένωσης με γραπτή πράξη της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής [(στο εξής: ΑΔΑ)] του οργάνου αυτού.
2.      Ο ορισμός της παραγράφου 1 εφαρμόζεται επίσης στα πρόσωπα που διορίζονται από ενωσιακούς οργανισμούς στους οποίους εφαρμόζεται ο παρών κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης δυνάμει των ιδρυτικών πράξεών τους (στο εξής καλούμενους “Υπηρεσίες”). Οι αναφορές στα “όργανα” στον παρόντα κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης ισχύουν και για τις Υπηρεσίες, εκτός εάν προβλέπεται άλλως στον παρόντα κανονισμό υπηρεσιακής κατάστασης.»
4        Κατά το άρθρο 4 του ΚΥΚ:
«Οι διορισμοί ή οι προαγωγές έχουν ως αντικείμενο μόνο την πλήρωση κενής θέσεως, σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από τον παρόντα κανονισμό.
Κάθε κενή θέση σε όργανο γνωστοποιείται στο προσωπικό του οργάνου αυτού, μόλις η [ΑΔΑ] αποφασίσει την πλήρωση της θέσεως.
Εάν η κενή θέση δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί με μετάθεση, διορισμό σε θέση σύμφωνα με το άρθρο 45α ή προαγωγή γίνεται κοινοποίηση στο προσωπικό των άλλων οργάνων και/ή διοργανώνεται εσωτερικός διαγωνισμός.»
5        Το άρθρο 8 του ΚΥΚ ορίζει τα εξής:
«Ο υπάλληλος που έχει αποσπασθεί σε άλλο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται μετά την πάροδο εξαμήνου να ζητήσει τη μετάταξή του στο όργανο αυτό.
Αν γίνει δεκτή η αίτηση αυτή, με κοινή συμφωνία του οργάνου από το οποίο προέρχεται ο υπάλληλος και του οργάνου στο οποίο έχει αποσπασθεί, ο υπάλληλος τότε θεωρείται ότι περάτωσε την ενωσιακή του σταδιοδρομία στο τελευταίο αυτό όργανο. Η μετάταξη αυτή δεν έχει ως συνέπεια την εφαρμογή των οικονομικών διατάξεων που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό επ’ ευκαιρία της οριστικής λήξεως των καθηκόντων του υπαλλήλου σε ένα από τα όργανα της Ένωσης.
[…]»
6        Το άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ προβλέπει τα ακόλουθα:
«Για την πλήρωση κενής θέσης σε όργανο, η [ΑΔΑ] εξετάζει προηγουμένως:
α)      τις δυνατότητες πλήρωσής της με:
i)      μετάθεση, ή
ii)      διορισμό σύμφωνα με το άρθρο 45α, ή
iii)      προαγωγή
εντός του οργάνου,
β)      αν έχουν ληφθεί αιτήσεις για μετάθεση από υπαλλήλους του ίδιου βαθμού σε άλλα θεσμικά όργανα, και/ή
γ)      αν έχει σταθεί αδύνατη η πλήρωση της κενής θέσης με τις προαναφερθείσες δυνατότητες των στοιχείων α) και β), αν πρέπει να ληφθούν υπόψη κατάλογοι κατάλληλων υποψηφίων υπό την έννοια του άρθρου 30, λαμβανομένων υπόψη, όπου είναι σκόπιμο, των σχετικών διατάξεων για τους κατάλληλους υποψηφίους που περιλαμβάνονται στο παράρτημα ΙΙΙ, και/ή
δ)      αν πρέπει να διεξαχθεί εσωτερικός διαγωνισμός στο θεσμικό όργανο, ανοιχτός μόνο σε μόνιμους και έκτακτους υπαλλήλους όπως ορίζονται στο άρθρο 2 του Καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
ή αν πρέπει να κινήσει τη διαδικασία διαγωνισμών βάσει προσόντων ή εξετάσεων ή ταυτόχρονα βάσει προσόντων και εξετάσεων. […]
[…]»
II.    Το ιστορικό της διαφοράς
7        Το ιστορικό της διαφοράς παρατίθεται στις σκέψεις 2 έως 13 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συνοψίζεται ως ακολούθως.
8        Η αναιρεσείουσα, μόνιμη υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με βαθμό AD 5, αποσπάστηκε, κατόπιν αιτήσεώς της, στο EUIPO, σε θέση βοηθού υπαλλήλου στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας ως έκτακτη υπάλληλος από τις 16 Σεπτεμβρίου 2013.
9        Την 1η Μαρτίου 2019 η αναιρεσείουσα συνήψε με το EUIPO νέα σύμβαση πενταετούς διάρκειας, δυνάμει της οποίας κατείχε θέση ειδικού σε θέματα διανοητικής ιδιοκτησίας ως έκτακτη υπάλληλος βαθμού AD 6.
10      Τον Μάρτιο του 2020 το EUIPO δημοσίευσε εσωτερική πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, με σκοπό τον διορισμό εκτάκτων και συμβασιούχων υπαλλήλων ως μονίμων υπαλλήλων του EUIPO στο πλαίσιο της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων (στο εξής: ετήσια διαδικασία μετατάξεων). Η πρόσκληση απευθυνόταν σε υποψηφίους κάθε επαγγελματικού προφίλ, συμπεριλαμβανομένων των σχετιζόμενων με τη διανοητική ιδιοκτησία. Το EUIPO διευκρίνιζε στην πρόσκληση ότι η ΑΔΑ θα εξέταζε τις υποψηφιότητες λαμβάνοντας υπόψη το συμφέρον της υπηρεσίας και με βάση κριτήρια όπως: i) το αν ο υπάλληλος κατέχει σημαντική θέση εντός του EUIPO ή σημαντικές γνώσεις για το EUIPO, ii) τη σταδιοδρομία και τις επιδόσεις εντός του EUIPO, iii) τις υφιστάμενες διαθεσιμότητες στον πίνακα θέσεων, iv) τις δημοσιονομικές επιπτώσεις και v) την εναπομένουσα διάρκεια της σύμβασης ή την εναπομένουσα διάρκεια ισχύος των εφεδρικών πινάκων προσλήψεων (στο εξής: κριτήρια μετάταξης).
11      Στις 31 Μαρτίου 2020 η αναιρεσείουσα, ανταποκρινόμενη στην ως άνω πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος, υπέβαλε αίτηση μετάταξης στο EUIPO σύμφωνα με το άρθρο 8 του ΚΥΚ.
12      Στις 16 Απριλίου 2020 το EUIPO δημοσίευσε την προκήρυξη κενής θέσης EXT/20/38/AD 6/IP Specialist, για την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα προσλήψεων υποψηφίων για την πλήρωση θέσης ειδικού στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας μέσω της πρόσληψης εκτάκτου υπαλλήλου βαθμού AD 6 (στο εξής: εξωτερική προκήρυξη κενής θέσης).
13      Εξάλλου, στις 28 Απριλίου 2020 το EUIPO δημοσίευσε την εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης IM/FT&TA/20/47/AD/OD, η οποία απευθυνόταν σε μόνιμους ή έκτακτους υπαλλήλους βαθμού AD 5 έως AD 8, για την πλήρωση θέσης ειδικού στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας (στο εξής: εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης).
14      Στις 12 Μαΐου 2020 η αναιρεσείουσα υπέβαλε την υποψηφιότητά της, ανταποκρινόμενη στην εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης.
15      Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ίδιας ημέρας προς την ΑΔΑ, η αναιρεσείουσα, αναφερόμενη στην εν λόγω προκήρυξη κενής θέσης, υπέβαλε, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, αίτηση μετάταξης στο EUIPO, σύμφωνα με τα άρθρα 8 και 29 του ΚΥΚ (στο εξής: επίμαχη αίτηση).
16      Στις 8 Σεπτεμβρίου 2020 η ΑΔΑ απέρριψε την αίτηση αυτή με την επίδικη απόφαση.
17      Στις 5 Νοεμβρίου 2020 το EUIPO προσέλαβε έκτακτο υπάλληλο, ο οποίος επελέγη κατόπιν εξωτερική προκήρυξης κενής θέσης.
18      Στις 8 Δεκεμβρίου 2020 η αναιρεσείουσα υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, διοικητική ένσταση κατά της επίδικης απόφασης, η οποία απορρίφθηκε με απόφαση της 22ας Μαρτίου 2021 (στο εξής: απόφαση επί της διοικητικής ενστάσεως).
III. Η προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
19      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 2 Ιουλίου 2021, η αναιρεσείουσα άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης απόφασης και, εφόσον ήταν αναγκαίο, της απόφασης επί της διοικητικής ενστάσεως.
20      Προς στήριξη της προσφυγής της προέβαλε τρεις λόγους ακυρώσεως. Ο πρώτος αφορούσε, κατ’ ουσίαν, παράβαση των άρθρων 4, 8, 29 και 110 του ΚΥΚ, καθώς και παραβίαση της αρχής της συνέχειας της σταδιοδρομίας των υπαλλήλων της Ένωσης. Ο δεύτερος αφορούσε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης. Τέλος, ο τρίτος αφορούσε παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης, πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και παράβαση του καθήκοντος αρωγής.
21      Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους τρεις αυτούς λόγους ακυρώσεως και, κατά συνέπεια, την προσφυγή στο σύνολό της.
22      Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της εξέτασης του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η επίμαχη αίτηση έπρεπε να χαρακτηριστεί ως αίτηση μετάταξης στηριζόμενη στο άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, και όχι ως αίτηση υποψηφιότητας στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης. Έκρινε επίσης ότι μια αίτηση μετάταξης δεν μπορεί, ως εκ της φύσεώς της, να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στην πλήρωση προκηρυχθείσας κενής θέσης, οπότε, κατά την εξέταση της επίμαχης αίτησης, το EUIPO δεν ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ ούτε τους κανόνες του άρθρου 4 του ΚΥΚ.
IV.    Αιτήματα των διαδίκων στην αναιρετική διαδικασία
23      Η αναιρεσείουσα ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση·
–        να ακυρώσει την επίδικη απόφαση και την απόφαση επί της διοικητικής ενστάσεως ή, άλλως, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο προκειμένου να αποφανθεί επ’ αυτής, και
–        να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα.
24      Το EUIPO ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της ως προδήλως απαράδεκτη ή, επικουρικώς, ως αβάσιμη, και
–        να καταδικάσει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας και της διαδικασίας ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
V.      Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
25      Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει τρεις λόγους, με τους οποίους αμφισβητεί, αντιστοίχως, τη νομιμότητα της απόρριψης καθενός από τους τρεις λόγους ακυρώσεως που είχε προβάλει πρωτοδίκως.
Α.      Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως
1.      Επιχειρήματα των διαδίκων
26      Το EUIPO φρονεί ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη καθόσον στηρίζεται κυρίως στη θέση της αναιρεσείουσας περί εσφαλμένης ερμηνείας της επίμαχης αίτησης από το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο, κατά την αναιρεσείουσα, κακώς χαρακτήρισε την εν λόγω αίτηση ως αίτηση μετάταξης στηριζόμενη στο άρθρο 8 του ΚΥΚ, αντί για υποψηφιότητα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης.
27      Συγκεκριμένα, κατά το EUIPO, το επιχείρημα αυτό δεν είναι αρκούντως σαφές και ακριβές ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ασκήσει τον έλεγχό του, διότι τα ουσιώδη στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση αναιρέσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο αρκούντως συνεκτικό και κατανοητό από το κείμενο της αιτήσεως. Επιπλέον, το εν λόγω επιχείρημα συνιστά απόπειρα εκ νέου ερμηνείας της επίδικης αίτησης κατά τρόπο προδήλως αντιφατικό προς τα διαπιστωθέντα πραγματικά περιστατικά που περιλαμβάνονται στη δικογραφία.
28      Όσον αφορά τα λοιπά επιχειρήματα που προβλήθηκαν προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, το EUIPO υποστηρίζει ότι η αναιρεσείουσα περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων και των επιχειρημάτων που είχε ήδη προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να διευκρινίζει το νομικό σφάλμα που ενέχει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
29      Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή.
2.      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
30      Από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τις βαλλόμενες σκέψεις της απόφασης της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αναιρετικό αίτημα, επί ποινή απαραδέκτου της αιτήσεως αναιρέσεως ή του οικείου λόγου αναιρέσεως (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA, C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, σκέψη 99 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31      Δεν πληροί ιδίως τις ανωτέρω απαιτήσεις και πρέπει να κηρύσσεται απαράδεκτος λόγος στηριζόμενος σε επιχειρήματα τα οποία δεν είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ασκήσει έλεγχο νομιμότητας, μεταξύ άλλων διότι τα ουσιώδη στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται ο λόγος αναιρέσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο αρκούντως συνεκτικό και κατανοητό από το κείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως, το οποίο είναι διατυπωμένο κατά τρόπο ασαφή και διφορούμενο. Το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι πρέπει να απορρίπτεται ως προδήλως απαράδεκτη αίτηση αναιρέσεως στερούμενη συνεκτικής δομής, περιοριζόμενη σε γενικόλογες διαπιστώσεις, μη περιέχουσες ακριβείς ενδείξεις σχετικά με τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης οι οποίες ενδεχομένως ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA, C‑680/22 P, EU:C:2024:1019, σκέψη 100 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
32      Εξάλλου, από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο, αφενός, για την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών, εκτός αν η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεών του προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας που του έχουν υποβληθεί, και, αφετέρου, για την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών. Αντιθέτως, εφόσον το Γενικό Δικαστήριο έχει διαπιστώσει ή εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ασκήσει έλεγχο όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό τους και τις έννομες συνέπειες που έχει συναγάγει συναφώς το Γενικό Δικαστήριο (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Απριλίου 2017, Διαμεσολαβητής κατά Staelen, C‑337/15 P, EU:C:2017:256, σκέψη 53 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
33      Εν προκειμένω, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι ο νομικός χαρακτηρισμός της επίδικης αίτησης αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει στον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών και, σύμφωνα με τη νομολογία που παρατίθεται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας απόφασης, μπορεί να υποβληθεί στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου. Επιπλέον, αντιθέτως προς ό,τι υποστηρίζει το EUIPO, η αναιρεσείουσα προσδιορίζει πλείονες σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, και συγκεκριμένα τις σκέψεις 45 έως 48 και 60 έως 64, στις οποίες, όπως εκτιμά, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο ή παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με τον εν λόγω νομικό χαρακτηρισμό, εκθέτει δε κατά τρόπο κατανοητό τους λόγους για τους οποίους υποστηρίζει ότι η απόφαση αυτή πρέπει να αναιρεθεί.
34      Εξάλλου, καθόσον το EUIPO υποστηρίζει ότι η αναιρεσείουσα επαναλαμβάνει τους λόγους και τα επιχειρήματα που είχε ήδη προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, υπενθυμίζεται ότι, όταν ο αναιρεσείων βάλλει κατά της ερμηνείας ή της εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης από το Γενικό Δικαστήριο, τα νομικά ζητήματα που εξετάστηκαν πρωτοδίκως μπορούν να συζητηθούν εκ νέου κατ’ αναίρεση. Συγκεκριμένα, αν ο αναιρεσείων δεν μπορούσε να στηρίξει την αίτηση αναιρέσεως σε λόγους και επιχειρήματα που προέβαλε ήδη ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η αναιρετική διαδικασία θα καθίστατο εν μέρει άνευ αντικειμένου (απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Aeris Invest κατά Επιτροπής και ΕΣΕ, C‑535/22 P, EU:C:2024:819, σκέψη 106 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35      Υπό τις συνθήκες αυτές, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κρίνεται παραδεκτή.
Β.      Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
36      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε τρία σκέλη, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως τον οποίον αυτή είχε προβάλει πρωτοδίκως.
1.      Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
37      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά του νομικού χαρακτηρισμού της επίμαχης αίτησης εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, προσάπτει δε σε αυτό πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία των άρθρων 4, 8 και 29 του ΚΥΚ.
38      Υποστηρίζει, πρώτον, ότι με τις σκέψεις 45 έως 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία κρίνοντας ότι η επίμαχη αίτηση δεν αποτελούσε υποψηφιότητα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, αλλά αίτηση μετάταξης κατά την έννοια του άρθρου 8 του ΚΥΚ.
39      Δεύτερον, ο νομικός αυτός χαρακτηρισμός είναι νομικά εσφαλμένος, καθόσον το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε ότι το άρθρο 8 και το άρθρο 29 του ΚΥΚ δεν συνδέονται μεταξύ τους.
40      Συγκεκριμένα, η αναιρεσείουσα θεωρεί ότι με τη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ διοργανικών μετατάξεων που πραγματοποιούνται δυνάμει του άρθρου 8 και διοργανικών μετατάξεων που πραγματοποιούνται κατόπιν διοργανικής προκήρυξης κενής θέσης, σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ.
41      Ωστόσο, σύμφωνα με το άρθρο 4 του ΚΥΚ, κάθε κενή θέση πρέπει να δημοσιεύεται, το δε άρθρο 29 του ΚΥΚ ορίζει τους τρόπους πλήρωσης των κενών θέσεων, στους οποίους συγκαταλέγεται η μετάταξη κατά την έννοια του άρθρου 8 του ΚΥΚ. Επομένως, τα άρθρα 8 και 29 δεν διέπουν δύο διαφορετικές διαδικασίες.
42      Τρίτον, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι με τις σκέψεις 48 και 61 έως 63 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 8 του ΚΥΚ κατά την έννοια ότι εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση αίτησης μετάταξης χωρίς να υπάρχει κενή θέση. Τέτοια περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να υπάρξει, διότι θα προσέκρουε στο άρθρο 4 του ΚΥΚ, το οποίο απαιτεί να υπάρχει κενή θέση στην οποία να μπορεί να μεταταγεί ο υπάλληλος.
43      Επομένως, νομικά εσφαλμένη είναι επίσης η κρίση που διατυπώνει το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, κατά την εξέταση της επίμαχης αίτησης, το EUIPO δεν ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη το άρθρο 4 και το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ.
44      Τέταρτον, η επίδικη απόφαση είναι αποτέλεσμα αυθαίρετης διαδικασίας, και συγκεκριμένα της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων, με την οποία το EUIPO καταστρατηγεί το άρθρο 29 του ΚΥΚ, λαμβάνοντας υπόψη κριτήρια, όπως η απόδοση ή η εναπομένουσα διάρκεια της σύμβασης, τα οποία είναι εφαρμοστέα για τις προαγωγές, και όχι για τις προσλήψεις. Επιπλέον, η διαδικασία αυτή είναι αντίθετη προς τον ΚΥΚ επίσης στο μέτρο που εφαρμόζεται όχι μόνο σε αποσπασμένους υπαλλήλους που επιθυμούν να μεταταγούν, αλλά και σε πρόσωπα που επιθυμούν να προσληφθούν από εφεδρικό πίνακα επιτυχόντων, τα οποία, όμως, δεν μπορούν να προσληφθούν βάσει του άρθρου 8 του ΚΥΚ, διότι δεν είναι υπάλληλοι.
45      Το EUIPO υποστηρίζει ότι η αναιρεσείουσα συγχέει τα δύο είδη διοργανικών μετατάξεων περί των οποίων γίνεται λόγος στη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και στη σκέψη 40 της παρούσας απόφασης, διευκρινίζει δε ότι η ετήσια διαδικασία μετατάξεων αποσκοπεί στη διαρθρωμένη εφαρμογή του άρθρου 8 του ΚΥΚ για τον διορισμό ως μονίμων υπαλλήλων του EUIPO των υπαλλήλων άλλων θεσμικών οργάνων οι οποίοι εργάζονται ήδη στο EUIPO ως έκτακτοι ή συμβασιούχοι υπάλληλοι.
46      Το EUIPO επισημαίνει ότι, κατά τη διοικητική διαδικασία, καθώς και με τα δικόγραφά της σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, η αναιρεσείουσα χαρακτήριζε συστηματικά την επίμαχη αίτηση ως «αίτηση μετάταξης». Με την αίτηση αναιρέσεως, όμως, η αναιρεσείουσα επιχειρεί να προβάλει ότι η επίμαχη αίτηση αποτελούσε στην πραγματικότητα υποψηφιότητα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, όπερ ισοδυναμεί με τροποποίηση του αντικειμένου της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαφοράς και με προβολή, για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, επιχειρήματος το οποίο δεν είχε προβληθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, λόγος για τον οποίον το επιχείρημα αυτό είναι απαράδεκτο.
47      Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η επίμαχη αίτηση υποβλήθηκε βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, γεγονός παραμένει ότι η αναιρεσείουσα επιδίωκε τη μετάταξή της στο EUIPO.
48      Εν πάση περιπτώσει, κατά το EUIPO, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι το EUIPO δεν όφειλε να λάβει υπόψη ούτε το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ ούτε το άρθρο 4 του ΚΥΚ, δεδομένου ότι η εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης δημοσιεύθηκε δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ, προκειμένου να πληρωθεί κενή θέση με την πρόσληψη μονίμου ή εκτάκτου υπαλλήλου που εργάζεται ήδη στην υπηρεσία αυτή.
β)      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
1)      Επί του παραδεκτού
49      Υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 170, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να μεταβάλει το αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δίκης. Επομένως, κατά πάγια νομολογία, η αναιρετική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση της νομικής λύσης που δόθηκε σε σχέση με τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν πρωτοδίκως. Συνεπώς, οι διάδικοι δεν επιτρέπεται να προβάλουν για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου λόγο που δεν προέβαλαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, διότι άλλως θα τους παρεχόταν η δυνατότητα να υποβάλουν στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα στις αναιρετικές διαδικασίες είναι περιορισμένη, διαφορά με αντικείμενο ευρύτερο της διαφοράς που εκδίκασε το Γενικό Δικαστήριο (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2025, Lukoil/Registre de transparence κ.λπ., C‑223/24 P, EU:C:2025:129, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
50      Εν προκειμένω, από τις σκέψεις 56 έως 58 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι, με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως που προέβαλε πρωτοδίκως, η αναιρεσείουσα υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, ότι, σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ, το EUIPO όφειλε να εξετάσει την επίμαχη αίτηση σε σχέση με την κενή θέση που σκόπευε να καλύψει με τη δημοσίευση της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης. Όπως, όμως, προκύπτει από τη σκέψη 43 της παρούσας απόφασης, με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον απέρριψε την επιχειρηματολογία αυτή. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το EUIPO, με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως δεν προβάλλεται επιχείρημα το οποίο δεν προβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και δεν μεταβάλλεται το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, οπότε το εν λόγω σκέλος είναι παραδεκτό.
51      Κατά συνέπεια, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως προβάλλεται παραδεκτώς.
2)      Επί της ουσίας
52      Με τη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, με την επιχειρηματολογία σύμφωνα με την οποία το άρθρο 8 και το άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ πρέπει να εφαρμόζονται συγχρόνως, η αναιρεσείουσα συγχέει, αφενός, τις διοργανικές μετατάξεις που πραγματοποιούνται δυνάμει του άρθρου 8 και, αφετέρου, τις διοργανικές μετατάξεις που πραγματοποιούνται κατόπιν διοργανικών προκηρύξεων κενής θέσης, σύμφωνα με το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ.
53      Με τις σκέψεις 61 και 62 της απόφασης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, ως εκ της φύσεώς της, μια αίτηση διοργανικής μετάταξης, υποβαλλόμενη βάσει του άρθρου 8, πρώτο εδάφιο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στην πλήρωση κενής θέσης η οποία έχει προκηρυχθεί και ότι, κατά συνέπεια, η επίμαχη αίτηση δεν μπορεί εγκύρως να συνδεθεί με την κενή θέση την οποία αφορά η εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης.
54      Επομένως, με τη σκέψη 63 της εν λόγω απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα της αναιρεσείουσας ότι το EUIPO ήταν υποχρεωμένο, βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ, να λάβει υπόψη την επίμαχη αίτηση στο πλαίσιο της εξέτασης των αιτήσεων υποψηφιότητας που υποβλήθηκαν σε απάντηση της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης.
55      Τέλος, με τη σκέψη 64 της ίδιας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ακόμη ότι, για την εξέταση της επίμαχης αίτησης, το EUIPO δεν όφειλε να λάβει υπόψη ούτε το άρθρο 4 του ΚΥΚ, δεδομένου ότι το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 4 αφορούν τη γνωστοποίηση των κενών θέσεων στο προσωπικό των λοιπών θεσμικών οργάνων. Το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν αλυσιτελής η επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας σχετικά με τη μη τήρηση, από το EUIPO, της σειράς προτεραιότητας που προβλέπεται στο άρθρο 29 και των κανόνων του άρθρου 4.
56      Συναφώς, επισημαίνεται ότι από το άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ προκύπτει ότι υπάλληλος θεσμικού οργάνου της Ένωσης που έχει αποσπασθεί σε άλλο θεσμικό όργανο δύναται μετά την πάροδο εξαμήνου να ζητήσει τη μετάταξή του στο όργανο αυτό.
57      Επιπλέον, από το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως γʹ, του ΚΥΚ προκύπτει ότι, για την πλήρωση κενής θέσης σε θεσμικό όργανο, η ΑΔΑ εξετάζει, καταρχάς, τις δυνατότητες πλήρωσης της θέσης με μετάθεση, διορισμό σύμφωνα με το άρθρο 45α ή προαγωγή εντός του οργάνου, καθώς και τις αιτήσεις για μετάθεση που έχουν υποβληθεί από υπαλλήλους του ίδιου βαθμού οι οποίοι υπηρετούν σε άλλα θεσμικά όργανα και/ή, αν δεν έχει καταστεί δυνατόν να πληρωθεί η κενή θέση είτε με τη χρήση των ως άνω δυνατοτήτων είτε βάσει των αιτήσεων μετάθεσης, εξετάζει το ενδεχόμενο να ληφθούν υπόψη οι κατάλογοι κατάλληλων υποψηφίων που καταρτίζονται κατόπιν γενικού διαγωνισμού.
58      Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το άρθρο 29, παράγραφος 1, απαριθμεί τα διαδοχικά στάδια που πρέπει να ακολουθούνται όταν πρέπει να πληρωθεί κενή θέση σε θεσμικό όργανο, η δε ΑΔΑ οφείλει να εξετάζει, κατά σειρά προτεραιότητας, τις απαριθμούμενες στη διάταξη αυτή δυνατότητες πρόσληψης. Επομένως, η εν λόγω διάταξη παρέχει προτεραιότητα στους υπαλλήλους που υπηρετούν ήδη στο οικείο θεσμικό όργανο σε σχέση με τους υπαλλήλους των άλλων θεσμικών οργάνων, καθώς και στους τελευταίους σε σχέση με τα πρόσωπα που περιλαμβάνονται στους καταλόγους κατάλληλων υποψηφίων που καταρτίζονται κατόπιν διαγωνισμού (πρβλ. απόφαση της 18ης Μαρτίου 1999, Carbajo Ferrero κατά Κοινοβουλίου, C‑304/97 P, EU:C:1999:152, σκέψεις 29 και 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59      Επισημαίνεται ότι οι έννοιες της «μετάταξης», κατά το άρθρο 8 του ΚΥΚ, και της «μετάθεσης», κατά το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ, πρέπει να θεωρηθούν ισοδύναμες.
60      Συγκεκριμένα, μολονότι στο γαλλικό κείμενο των διατάξεων αυτών χρησιμοποιούνται, αντιστοίχως, οι όροι «transféré/transfert» [«μετάταξη» στο ελληνικό κείμενο] και «mutation» [«μετάθεση» στο ελληνικό κείμενο], εντούτοις σε πολλές άλλες γλωσσικές αποδόσεις χρησιμοποιούνται ταυτόσημοι ή, έστω, πανομοιότυποι όροι. Τούτο ισχύει όχι μόνον όσον αφορά την απόδοση των εν λόγω διατάξεων στην αγγλική γλώσσα, η οποία είναι η γλώσσα διαδικασίας («transferred/transfer» και «transfer», αντιστοίχως), αλλά και για τις αποδόσεις των ίδιων διατάξεων στα ισπανικά («transferido/transferencia» και «traslado»), στα γερμανικά («Übernahme» και «Übernahmeanträge»), στα ιταλικά («trasferito/trasferimento» και «trasferimento»), στα ολλανδικά («over te gaan/Overgang» και «Overgang»), στα πορτογαλικά («transferência» και «transferência») ή στα ρουμανικά («transferul/transfer» και «transfer»).
61      Κατά τα λοιπά, σε σχέση με τη μετάθεση εντός θεσμικού οργάνου, κατά την έννοια του άρθρου 7 του ΚΥΚ, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι μετάθεση υφίσταται σε περίπτωση μετακίνησης υπαλλήλου σε κενή θέση (πρβλ. αποφάσεις της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής, 161/80 και 162/80, EU:C:1981:51, σκέψη 19, και της 21ης Μαΐου 1981, Kindermann κατά Επιτροπής, 60/80, EU:C:1981:115, σκέψη 12).
62      Επομένως, εφόσον η ΑΔΑ, έχοντας διαπιστώσει, δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, ότι, για να έχει τη δυνατότητα να διορίσει πρόσωπο με όσο το δυνατόν υψηλότερα προσόντα απόδοσης, ικανότητας και ακεραιότητας, είναι αναγκαίο να διευρύνει τη διαδικασία προσλήψεως ώστε να ληφθούν τουλάχιστον υπόψη οι αιτήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ, δημοσιεύει προκήρυξη κενής θέσης, είναι υποχρεωμένη να λάβει υπόψη, δυνάμει της τελευταίας αυτής διάταξης, τις αιτήσεις διοργανικής μετάταξης που υποβάλλονται δυνάμει του άρθρου 8 του ΚΥΚ.
63      Το άρθρο 8 του ΚΥΚ αφορά βέβαια την περίπτωση μεμονωμένου υπαλλήλου στον οποίον παρέχεται το δικαίωμα να ζητήσει μετάταξη στο θεσμικό όργανο στο οποίο έχει αποσπασθεί επί τουλάχιστον έξι μήνες. Τούτο, όμως, δεν σημαίνει ότι, σε περίπτωση που η ΑΔΑ έχει κρίνει αναγκαίο, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να καταλήξει στον διορισμό προσώπου με όσο το δυνατόν υψηλότερα προσόντα απόδοσης, ικανότητας και ακεραιότητας, να διευρύνει τη διαδικασία πρόσληψης πέραν των δυνατοτήτων που προβλέπει το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ, μπορεί να απαλλαγεί από την υποχρέωση να λάβει υπόψη αίτηση διοργανικής μετάταξης που έχει υποβληθεί δυνάμει του άρθρου 8 του ΚΥΚ.
64      Πράγματι, όπως προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 4, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, ο διορισμός μπορεί να έχει ως αντικείμενο μόνον την πλήρωση κενής θέσης. Κατά συνέπεια, όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, σε περίπτωση διοργανικής μετάταξης βάσει του άρθρου 8 του ΚΥΚ, ο υπάλληλος μπορεί να μεταταγεί μόνο σε κενή θέση στο θεσμικό όργανο στο οποίο έχει αποσπασθεί, ακόμη δε και στη θέση που κατέχει προσωρινά κατά την απόσπασή του. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 1α, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, η κενή θέση στην οποία μετατάσσεται ο υπάλληλος αυτός πρέπει να είναι μόνιμη. Για να καλύψει, όμως, μια τέτοια κενή θέση, η ΑΔΑ πρέπει να τηρήσει τη σειρά προτεραιότητας που προβλέπει το άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 24ης Φεβρουαρίου 1981, Carbognani και Coda Zabetta κατά Επιτροπής, 161/80 και 162/80, EU:C:1981:51, σκέψη 19, και της 21ης Μαΐου 1981, Kindermann κατά Επιτροπής, 60/80, EU:C:1981:115, σκέψη 12).
65      Είναι αληθές ότι, όπως ορθώς υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο με τη σκέψη 50 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ο ΚΥΚ δεν παρέχει δικαίωμα για διοργανική μετάταξη δυνάμει του άρθρου 8 του ΚΥΚ.
66      Εντούτοις, από το άρθρο αυτό προκύπτει ότι οι υπάλληλοι θεσμικού οργάνου οι οποίοι είναι αποσπασμένοι έξι τουλάχιστον μήνες σε άλλο όργανο έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν τη μετάταξή τους στο όργανο αυτό. Προκειμένου, πάντως, να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος αυτού, κάθε θεσμικό όργανο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση μετάταξης στο πλαίσιο διευρυμένης διαδικασίας πρόσληψης, για την οποία χρησιμοποιούνται δυνατότητες πέραν εκείνων του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ, είναι υποχρεωμένο να λάβει υπόψη την αίτηση αυτή και να την εξετάσει ενόψει της πλήρωσης της οικείας κενής θέσης.
67      Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο καθόσον έκρινε, με τη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι αίτηση διοργανικής μετάταξης που έχει υποβληθεί βάσει του άρθρου 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ δεν μπορεί, ως εκ της φύσεώς της, να θεωρηθεί ότι αποσκοπεί στην πλήρωση κενής θέσης για την οποία έχει εκδοθεί σχετική προκήρυξη.
68      Κατά συνέπεια, οι σκέψεις 62 έως 64 της εν λόγω απόφασης, οι οποίες στηρίζονται στην εσφαλμένη αυτή παραδοχή, ενέχουν επίσης έλλειψη νομιμότητας.
69      Επιπλέον, όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 55 των προτάσεών του, η πλάνη περί το δίκαιο περί της οποίας γίνεται λόγος στη σκέψη 67 της παρούσας απόφασης επηρεάζει και τον νομικό χαρακτηρισμό της επίμαχης αίτησης. Συγκεκριμένα, με τις σκέψεις 40 έως 48 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέκλεισε, κατ’ ουσίαν, τη δυνατότητα να ληφθεί υπόψη και να εξεταστεί η επίμαχη αίτηση ως υποψηφιότητα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, για τον λόγο ότι η αίτηση αυτή στηριζόταν στο άρθρο 8 του ΚΥΚ και ότι οι δύο αυτές διατάξεις δεν μπορούσαν, κατά την κρίση του, να εφαρμοστούν συγχρόνως.
70      Δεδομένου, όμως, ότι η κρίση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου είναι νομικά εσφαλμένη, διαπιστώνεται ότι ο νομικός χαρακτηρισμός της επίμαχης αίτησης είναι επίσης εσφαλμένος, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν, όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα αποδεικτικά στοιχεία σε σχέση με τον χαρακτηρισμό αυτόν.
71      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.
2.      Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως
α)      Επιχειρήματα των διαδίκων
72      Με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι προέβαλε πρωτοδίκως ότι η ετήσια διαδικασία μετατάξεων στερείται νομικής βάσης, ότι η διαδικασία αυτή παραβιάζει τις διατάξεις των άρθρων 4 και 29 του ΚΥΚ και ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ της διαδικασίας μετατάξεων και του άρθρου 8 του ΚΥΚ. Το Γενικό Δικαστήριο, όμως, απάντησε εν μέρει μόνο στα επιχειρήματα αυτά, προσβάλλοντας τα δικαιώματά της άμυνας.
73      Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, με τη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα επιχειρήματα της αναιρεσείουσας σχετικά με την ετήσια διαδικασία μετατάξεων δεν ήταν λυσιτελή, διότι αφορούσαν την από 31 Μαρτίου 2020 αίτησή της μετατάξεων, περί της οποίας γίνεται λόγος στη σκέψη 11 της παρούσας απόφασης, ενώ η προσφυγή είχε ως αντικείμενο άλλη αίτηση μετάταξης, η οποία υποβλήθηκε μετά τη λήξη της προθεσμίας που είχε ταχθεί για την απάντηση στην πρόσκληση εκδηλώσεως ενδιαφέροντος στο πλαίσιο της ως άνω διαδικασίας.
74      Πλην όμως, η αναιρεσείουσα φρονεί ότι η κρίση αυτή του Γενικού Δικαστηρίου, αφενός, αντιφάσκει προς τη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και, αφετέρου, στηρίζεται σε παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων, δεδομένου ότι από τη δικογραφία προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων και ότι το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε, με τη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι «από την [επίδικη] απόφαση προκύπτει ότι το EUIPO ανέλυσε την επίμαχη αίτηση υπό το πρίσμα των κριτηρίων σχετικά με τις μετατάξεις».
75      Η αναιρεσείουσα θεωρεί, συνεπώς, ότι έχει το δικαίωμα να προσβάλει την ετήσια διαδικασία μετατάξεων, δεδομένου ότι η διαδικασία αυτή εφαρμόστηκε στην περίπτωσή της.
76      Το EUIPO αντιτείνει, με το υπόμνημα αντικρούσεως, ότι η αναιρεσείουσα περιορίζεται στην επανάληψη των επιχειρημάτων που είχε ήδη προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, με συνέπεια τα επιχειρήματα αυτά να είναι απαράδεκτα. Επιπλέον, δεδομένου ότι η επίμαχη αίτηση υποβλήθηκε σε σχέση με την εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης, επιχείρημα με το οποίο αμφισβητείται η νομιμότητα της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων είναι αλυσιτελές.
β)      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
1)      Επί του παραδεκτού
77      Όσον αφορά το παραδεκτό του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, αρκεί η διαπίστωση ότι η αναιρεσείουσα δεν περιορίζεται στην επανάληψη των λόγων και των επιχειρημάτων που προέβαλε πρωτοδίκως, αλλά προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, ότι δεν εξέτασε το σύνολο των επιχειρημάτων τα οποία αυτή προέβαλε ενώπιόν του για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων, καθώς και ότι η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ενέχει αντιφάσεις.
78      Τόσο δε το ζήτημα αν το Γενικό Δικαστήριο αλλοίωσε το αντικείμενο ή την ουσία των αιτημάτων και ισχυρισμών που προέβαλε ο αναιρεσείων (πρβλ. απόφαση της 7ης Ιουνίου 2018, Ori Martin κατά Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, C‑463/17 P, EU:C:2018:411, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) όσο και το ζήτημα αν η αιτιολογία απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου ενέχει αντιφάσεις (απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, Dd κατά FRA, C‑587/21 P, EU:C:2024:1017, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) αποτελούν νομικά ζητήματα που μπορούν να προβληθούν στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως.
79      Επομένως, σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύθηκε στη σκέψη 34 της παρούσας απόφασης, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως είναι παραδεκτό.
2)      Επί της ουσίας
80      Με τη σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι κάθε επιχείρημα το οποίο σχετίζεται με την ετήσια διαδικασία μετατάξεων είναι αλυσιτελές στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας της επίδικης απόφασης, διότι η επίμαχη αίτηση είχε υποβληθεί μετά την παρέλευση της προθεσμίας που είχε ταχθεί για την απάντηση στην πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής.
81      Επισημαίνεται ότι, όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, η διαπίστωση αυτή αντιφάσκει, ειδικότερα, προς εκείνη που περιλαμβάνεται στη σκέψη 51 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ήτοι ότι «από την [επίδικη] απόφαση προκύπτει ότι το EUIPO ανέλυσε την επίμαχη αίτηση υπό το πρίσμα των κριτηρίων σχετικά με τις μετατάξεις» και ότι «η επίμαχη αίτηση περιέχει πολυάριθμες αναφορές [στα κριτήρια αυτά]», εξυπακουομένου ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 10 της παρούσας απόφασης, τα εν λόγω κριτήρια καταρτίστηκαν στο πλαίσιο της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων.
82      Ως εκ τούτου, η αιτιολογία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης εμπεριέχει αντίφαση ως προς το σημείο αυτό.
83      Συγκεκριμένα, η σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία «επιχείρημα που σχετίζεται με την ετήσια διαδικασία μετατάξεων είναι αλυσιτελές στο πλαίσιο του ελέγχου νομιμότητας της [επίδικης] απόφασης», αντιφάσκει προς τη σκέψη 51 της απόφασης αυτής, κατά την οποία «από την [επίδικη] απόφαση προκύπτει ότι το EUIPO ανέλυσε την επίμαχη αίτηση υπό το πρίσμα των κριτηρίων σχετικά με τις μετατάξεις».
84      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω σκέψεων, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.
Γ.      Επί του πρώτου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
1.      Επιχειρήματα των διαδίκων
85      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος διαιρείται σε τρία σκέλη, η αναιρεσείουσα προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως τον οποίον αυτή είχε προβάλει πρωτοδίκως.
86      Με το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα βάλλει κατά της απόρριψης, από το Γενικό Δικαστήριο, των επιχειρημάτων της περί άνισης μεταχείρισης των εξωτερικών υποψηφίων και των υπαλλήλων που επιδιώκουν μετάταξη, με το σκεπτικό ότι τα επιχειρήματα αυτά στηρίζονταν στη μη τήρηση της σειράς προτεραιότητας που προβλέπεται στο άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ.
87      Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, με τη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, λαμβανομένου υπόψη του χαρακτηρισμού της επίμαχης αίτησης ως «αίτησης μετάταξης βάσει του άρθρου 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ», επιχείρημα που αντλείται από παράβαση του άρθρου 29, παράγραφος 1, είναι αλυσιτελές.
88      Δεύτερον, η αναιρεσείουσα αμφισβητεί την ορθότητα της διαπίστωσης που περιλαμβάνεται στη σκέψη 79 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κατά την οποία, ως υπάλληλος που ζητεί μετάταξη στο EUIPO, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με υποψήφιο ο οποίος έχει προσληφθεί προσωρινά, διότι οι δύο αυτές περιπτώσεις εμπίπτουν σε δύο διαφορετικά καθεστώτα, ήτοι, αντιστοίχως, στον ΚΥΚ και στο Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ένωσης. Συγκεκριμένα, κατά την αναιρεσείουσα, η διαπίστωση αυτή προσκρούει στην εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης, η οποία απευθύνεται τόσο τους μονίμους όσο και στους εκτάκτους υπαλλήλους.
89      Το EUIPO υποστηρίζει ότι, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα επιχειρεί τον επαναχαρακτηρισμό της επίμαχης αίτησης ως υποψηφιότητας στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, επιδιώκοντας έτσι, παρανόμως, την επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων της δικογραφίας, και ότι, ως εκ τούτου, ο λόγος αυτός πρέπει να κριθεί απαράδεκτος.
90      Εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως, το EUIPO υποστηρίζει ότι η εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης δεν μπορούσε να αφορά τους αποσπασμένους στην υπηρεσία αυτή υπαλλήλους, όπως η αναιρεσείουσα.
2.      Εκτίμηση του Δικαστηρίου
α)      Επί του παραδεκτού
91      Στο μέτρο που, κατά το EUIPO, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα επιχειρεί τον επαναχαρακτηρισμό της επίμαχης αίτησης ως υποψηφιότητας στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, επιδιώκοντας έτσι, παρανόμως, την επανεξέταση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων της δικογραφίας, αρκεί η διαπίστωση ότι, για τους λόγους που εκτέθηκαν στο πλαίσιο της εκτίμησης του πρώτου λόγου αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα παραδεκτώς αμφισβητεί την ορθότητα του νομικού χαρακτηρισμού της αίτησης αυτής.
92      Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου σκέλους αυτού, είναι παραδεκτός.
β)      Επί της ουσίας
93      Το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως αφορά την εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου απόρριψη της επιχειρηματολογίας της αναιρεσείουσας κατά την οποία η μη τήρηση της σειράς προτεραιότητας που προβλέπεται στο άρθρο 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ είχε ως συνέπεια την άνιση μεταχείριση των εξωτερικών υποψηφίων σε σχέση με τους υπαλλήλους που επιθυμούσαν να μεταταγούν.
94      Με τη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι επιχείρημα αντλούμενο από ενδεχόμενη παράβαση της ως άνω διάταξης του ΚΥΚ είναι αλυσιτελές, στο μέτρο που η προσφυγή της οποίας είχε επιληφθεί αποσκοπούσε στην ακύρωση απόφασης με την οποία απορρίφθηκε αίτηση μετάταξης στηριζόμενη στο άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, του ΚΥΚ, ήτοι της επίδικης απόφασης, και όχι στην ακύρωση απόφασης για την απόρριψη της υποψηφιότητας που υπέβαλε η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης.
95      Για τους λόγους, όμως, που εκτέθηκαν στο πλαίσιο της εκτιμήσεως του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται ότι το συμπέρασμα αυτό είναι νομικά εσφαλμένο, δεδομένου ότι η σειρά προτεραιότητας είναι κρίσιμη για την εξέταση της επίμαχης αίτησης από το EUIPO.
96      Για τους ίδιους λόγους, η σκέψη 79 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι επίσης νομικά εσφαλμένη. Συγκεκριμένα, με τη σκέψη αυτήν, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι το επιχείρημα της αναιρεσείουσας περί παραβιάσεως της αρχής της ίσης μεταχείρισης ήταν αβάσιμο, καθόσον η περίπτωση της αναιρεσείουσας και η περίπτωση του υποψηφίου που προσελήφθη προσωρινώς βάσει της εξωτερικής προκήρυξης κενής θέσης ενέπιπταν σε δύο διαφορετικά καθεστώτα, ήτοι, αντιστοίχως, στον ΚΥΚ και στο Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ένωσης, με συνέπεια ότι οι περιπτώσεις αυτές δεν ήταν συγκρίσιμες.
97      Εφόσον όμως η ΑΔΑ έκρινε αναγκαίο να διευρύνει τη διαδικασία πρόσληψης, κάνοντας χρήση και άλλων δυνατοτήτων, πέραν των προβλεπόμενων στο άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ, τόσο οι μόνιμοι υπάλληλοι που εμπίπτουν στην περίπτωση της αναιρεσείουσας όσο και οι υποψήφιοι που προσλαμβάνονται ως έκτακτοι υπάλληλοι σε μόνιμη θέση υπόκεινται στις διατάξεις του κεφαλαίου 1 του τίτλου III του ΚΥΚ, στο οποίο περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το άρθρο 29, παράγραφος 1.
98      Βάσει των ανωτέρω σκέψεων, το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτό.
99      Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι το πρώτο και το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως καθώς και το πρώτο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως έγιναν δεκτά, πρέπει επίσης να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, χωρίς να είναι αναγκαίο να αποφανθεί το Δικαστήριο επί των λοιπών σκελών των λόγων αυτών ούτε επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως.
VI.    Επί της προσφυγής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
100    Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίοδος, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δικαστήριο μπορεί, σε περίπτωση αναιρέσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον αυτή είναι ώριμη προς εκδίκαση.
101    Τούτο ισχύει εν προκειμένω.
102    Όπως προαναφέρθηκε στη σκέψη 20 της παρούσας απόφασης, η νυν αναιρεσείουσα προέβαλε, προς στήριξη της προσφυγής της, τρεις λόγους ακυρώσεως, αντλούμενους, ο πρώτος, κατ’ ουσίαν, από παράβαση των άρθρων 4, 8, 29 και 110 του ΚΥΚ, καθώς και από παραβίαση της αρχής της συνέχειας της σταδιοδρομίας των υπαλλήλων της Ένωσης, ο δεύτερος από παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης και, ο τρίτος, από παράβαση της υποχρέωσης αιτιολόγησης, από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και από παράβαση του καθήκοντος μέριμνας.
103    Με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η αναιρεσείουσα υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι το EUIPO παρέβη το άρθρο 29 του ΚΥΚ παραλείποντας να λάβει υπόψη την επίμαχη αίτηση στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης. Επιπλέον, κατά την αναιρεσείουσα, η προκήρυξη κενής θέσης δεν αναφέρει ότι έχει ως νομική βάση το άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, και, γενικότερα, δεν αναφέρει τη νομική βάση στην οποία στηρίζεται.
104    Το EUIPO απαντά ότι δεν μπορούσε να λάβει υπόψη την επίμαχη αίτηση στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, δεδομένου ότι η προκήρυξη αφορούσε την «εσωτερική κινητικότητα» του προσωπικού του EUIPO και, ως εκ τούτου, απευθυνόταν μόνο στους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους του EUIPO και όχι στους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους άλλων θεσμικών οργάνων, όπως η αναιρεσείουσα, η οποία ήταν μόνιμη υπάλληλος της Επιτροπής.
105    Από την ανάγνωση της επίδικης απόφασης και της απόφασης επί της διοικητικής ενστάσεως προκύπτει ότι το EUIPO απέρριψε την επίμαχη αίτηση κατ’ ουσίαν για τον λόγο ότι η αίτηση αυτή δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης, δεδομένου ότι η προκήρυξη αυτή στηριζόταν στο άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ και απευθυνόταν μόνο στους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους του EUIPO, και όχι στους μονίμους και εκτάκτους υπαλλήλους άλλων θεσμικών οργάνων, όπως η αναιρεσείουσα. Κατά το EUIPO, η επίμαχη αίτηση μπορούσε να ληφθεί υπόψη μόνο στο πλαίσιο διοργανικής προκήρυξης μετάταξης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ΚΥΚ. Επιπλέον, το EUIPO επισήμανε ότι είχε εξετάσει την αίτηση μετάταξης της αναιρεσείουσας στο πλαίσιο της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων και βάσει των σχετικών με τις μετατάξεις κριτηρίων και ότι, κατά την εκτίμησή του, η μετάταξη της αναιρεσείουσας στο EUIPO δεν ήταν προς το συμφέρον της υπηρεσίας, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του περιορισμένου αριθμού των διαθέσιμων θέσεων εργασίας. Όσον αφορά την εξωτερική προκήρυξη κενής θέσης, το EUIPO επισήμανε ότι αυτή δεν ασκούσε επιρροή για την εκτίμηση της επίμαχης αίτησης, δεδομένου ότι αφορούσε την πρόσληψη εκτάκτων υπαλλήλων και ότι η αναιρεσείουσα κατείχε ήδη θέση εκτάκτου υπαλλήλου στο EUIPO.
106    Διαπιστώνεται ότι, όπως διατείνεται η αναιρεσείουσα, η εσωτερική προκήρυξη κενής θέσης, αντίγραφο της οποίας έχει επισυνάψει στο δικόγραφο της προσφυγής της, δεν διευκρινίζει σε ποιο στοιχείο του άρθρου 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ στηρίχθηκε. Κατά τα λοιπά, από την περιλαμβανόμενη στην προκήρυξη αυτή μνεία ότι μπορούσαν να υποβάλουν υποψηφιότητα τόσον οι μόνιμοι όσο και οι έκτακτοι υπάλληλοι συνάγεται ότι η ΑΔΑ είχε εκτιμήσει ότι, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα να διορίσει πρόσωπο με τα πλέον υψηλά προσόντα απόδοσης, ικανότητας και ακεραιότητας, ήταν αναγκαίο να διευρυνθεί η διαδικασία προσλήψεως με τη χρήση και άλλων δυνατοτήτων, πέραν των προβλεπόμενων στο άρθρο 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ.
107    Όπως, όμως, προκύπτει από τη σκέψη 69 της παρούσας απόφασης, στο πλαίσιο αυτό, η επίμαχη αίτηση έπρεπε να ληφθεί υπόψη και να εξεταστεί από την ΑΔΑ ως υποψηφιότητα στο πλαίσιο της εσωτερικής προκήρυξης κενής θέσης βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, του ΚΥΚ.
108    Πράγματι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 66 της παρούσας απόφασης, το θεσμικό όργανο στο οποίο υποβάλλεται, στο πλαίσιο διαδικασίας πρόσληψης η οποία έχει διευρυνθεί με τη χρήση και άλλων δυνατοτήτων πέραν εκείνων που προβλέπει η τελευταία αυτή διάταξη, αίτηση μετάταξης δυνάμει του άρθρου 8 του ΚΥΚ έχει την υποχρέωση να τη λάβει υπόψη και να την εξετάσει για την πλήρωση της οικείας κενής θέσης. Κατά συνέπεια, η ΑΔΑ δεν μπορούσε να απορρίψει την επίμαχη αίτηση για τον λόγο ότι η αναιρεσείουσα ήταν αρχικώς μόνιμη υπάλληλος της Επιτροπής.
109    Το γεγονός ότι η αίτηση αυτή εξετάστηκε από την ΑΔΑ στο πλαίσιο χωριστής διαδικασίας, ήτοι της ετήσιας διαδικασίας μετατάξεων, δεν μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετικό συμπέρασμα, κατά μείζονα λόγο διότι ένας από τους λόγους που προέβαλε η ΑΔΑ για να δικαιολογήσει την άρνησή της να ζητήσει τη μετάταξη της αναιρεσείουσας στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής ήταν ο περιορισμένος αριθμός των διαθέσιμων θέσεων.
110    Επομένως, ο πρώτος λόγος της προσφυγής ακυρώσεως πρέπει να γίνει δεκτός, η δε επίδικη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν οι λοιποί λόγοι της προσφυγής.
111    Όσον αφορά το αίτημα της προσφυγής με το οποίο ζητείται η ακύρωση, «εφόσον παρίσταται ανάγκη», της απόφασης επί της διοικητικής ενστάσεως, επισημαίνεται ότι, δεδομένου ότι η τελευταία αυτή απόφαση είναι αμιγώς επιβεβαιωτική της επίδικης απόφασης, δεν συντρέχει λόγος να αποφανθεί το Δικαστήριο ειδικώς επί του αιτήματος αυτού (πρβλ. απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 2018, LL κατά Κοινοβουλίου, C‑326/16 P, EU:C:2018:83, σκέψεις 36 έως 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
VII. Επί των δικαστικών εξόδων
112    Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως γίνεται δεκτή και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
113    Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
114    Εν προκειμένω, δεδομένου ότι το EUIPO ηττήθηκε, πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η αναιρεσείουσα στο πλαίσιο της παρούσας κατ’ αναίρεση δίκης καθώς και στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας δίκης, σύμφωνα με το σχετικό αίτημά της.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Μαρτίου 2023, ZR κατά EUIPO (T‑400/21, EU:T:2023:169).
2)      Ακυρώνει την απόφαση του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, περί απόρριψης της αίτησης της ΖR της 12ης Μαΐου 2020, με την οποία η ZR ζήτησε, βάσει των άρθρων 8 και 29 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να μεταταγεί στο EUIPO.
3)      Το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ZR στο πλαίσιο της παρούσας κατ’ αναίρεση δίκης, καθώς και στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας δίκης.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.