62014FJ0050_SUM
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJUNII EUROPEJSKIEJ(druga izba)
z dnia 18 czerwca 2015 r.
Sprawa F‑50/14
OA
przeciwko
Komisji Europejskiej
Służba publiczna – Członek personelu kontraktowego – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Zwykłe miejsce zamieszkania – Sporadyczne i okresowe nieobecności
Przedmiot:
Skarga wniesiona na podstawie art. 270 TFUE, znajdującego zastosowanie do traktatu EWEA na mocy jego art. 106a, w której OA żąda stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 października 2013 r. w sprawie przyznania jej dodatku zagranicznego na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w brzmieniu wówczas obowiązującym (zwanego dalej regulaminem pracowniczym).
Orzeczenie:
Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 października 2013 r. w sprawie przyznania OA dodatku zagranicznego na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez OA.
Streszczenie
Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Przedmiot – Warunki przyznania – Brak zwykłego miejsca zamieszkania lub wykonywania głównej działalności zawodowej w państwie członkowskim zatrudnienia w okresie odniesienia – Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania – Sporadyczna i krótka nieobecność w tym państwie – Okoliczność niemająca wpływu na zwykły charakter miejsca zamieszkania – Okres studiów uniwersyteckich, po którym następuje staż lub zatrudnienie – Dające się zakwestionować domniemanie zamiaru przeniesienia zwykłego miejsca zamieszkania
[regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 4 ust. 1 lit. a)]
Przyznanie dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, ma na celu zrekompensowanie wydatków i konkretnych niedogodności wynikających z podjęcia pracy w instytucjach Unii dla urzędników i pracowników, którzy zobowiązani są z tego tytułu zmienić miejsce zamieszkania z państwa ich stałego zamieszkania na państwo zatrudnienia.
Po to, by ustanowić proste i obiektywne kryteria, art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego opiera się, w kontekście ustalenia zamieszkiwania za granicą, na pojęciach zwykłego miejsca zamieszkania oraz wykonywania głównej działalności zawodowej przez zainteresowanego przed objęciem przez niego stanowiska. Z tego wynika po pierwsze, że wykładni tego przepisu należy dokonywać w ten sposób, iż ustanawia on za kryterium przyznania dodatku zagranicznego zwykłe miejsce zamieszkania zainteresowanego w okresie odniesienia a po drugie, że pojęcie zamieszkiwania za granicą zależy od subiektywnej sytuacji urzędnika, a mianowicie od stopnia jego integracji w nowym środowisku, co można wykazać, na przykład, przez zwykłe miejsce zamieszkania lub wcześniejsze wykonywanie głównej działalności zawodowej.
Zwykłe miejsce zamieszkania oznacza miejsce, w którym dany urzędnik lub pracownik ustanowił, z zamiarem nadania mu trwałego charakteru, stały bądź zwykły ośrodek swych interesów życiowych, przy czym dla ustalenia zwykłego miejsca zamieszkania ważne jest uwzględnienie wszystkich składających się nań okoliczności faktycznych, a w szczególności faktycznego miejsca zamieszkania zainteresowanego.
Dany urzędnik lub pracownik traci prawo do dodatku zagranicznego wyłącznie wtedy, gdy przez cały okres odniesienia posiadał zwykłe miejsce zamieszkania lub wykonywał główną działalność zawodową w państwie miejsca swego zatrudnienia, przy czym nie można uznać, by sporadyczne, krótkotrwałe nieobecności w państwie zatrudnienia wystarczyły do tego, by miejsce zamieszkania skarżącego w państwie zatrudnienia utraciło charakter zwykłego miejsca zamieszkania.
Jednakże, w wypadku studiów, po których następuje staż lub zatrudnienie w tym samym miejscu, ciągła obecność zainteresowanego w danym państwie może tworzyć domniemanie, które oczywiście może zostać obalone, istnienia po jego stronie ewentualnego zamiaru przeniesienia stałego lub zwykłego ośrodka jego interesów, a tym samym zwykłego miejsca zamieszkania, do tego państwa.
(zob. pkt 32–35, 39)
Odesłanie
Trybunał, wyrok Magdalena Fernández/Komisja, C‑452/93 P, EU:C:1994:332, pkt 21
Sąd Pierwszej Instancji, wyroki: Magdalena Fernández/Komisja, T‑90/92, EU:T:1993:78, pkt 29; Reichert/Parlament, T‑18/98, EU:T:2000:113, pkt 25; Liaskou/Rada, T‑60/00, EU:T:2001:129, pkt 52; E/Komisja, T‑251/02, EU:T:2004:357, pkt 53; Salazar Brier/Komisja, T‑83/03, EU:T:2005:371, pkt 65; De Bustamante Tello/Rada, T‑368/03, EU:T:2005:372, pkt 52; F/Komisja, T‑324/04, EU:T:2007:140, pkt 86; Asturias Cuerno/Komisja, T‑473/04, EU:T:2007:184, pkt 73
Sąd do spraw Służby Publicznej, wyroki: Tzvetanova/Komisja, F‑33/09, EU:F:2010:18, pkt 57; Mioni/Komisja, F‑28/10, EU:F:2011:23, pkt 22, 32; Bourtembourg/Komisja, F‑6/12, EU:F:2012:175, pkt 28, 29