61980CJ0179_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 179/80,
SA ROQUETTE FRERES, μέ εδρα στό Lestrem ( διαμέρισμα Pas-de-Calais ), εκπροσωπουμένη από τόν αναπληρωτή γενικό διευθυντή Gerard Pousseaux, επικουρούμενο από τόν δικηγόρο Marcel Veroone, εταίρο τής εταιρίας δικηγόρων Λίλ-
λης Veroone-Frevria-Letartre-Paillusseau-Hoste-Dutat, μέ τόπο επιδόσεων στό Λουξεμβούργο τό γραφείο τού δικηγόρου Loesch, 2, rue Goethe,
προσφεύγουσα,
κατά
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένου από τόν Daniel Vignes, διευθυντή τής νομικής υπηρεσίας τού Συμβουλίου, επικουρούμενο από τόν Arthur Brautigam, υπάλληλο διοικήσεως στήν ανωτέρω υπηρεσία, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Douglas Fontein, διευθυντή τής διευθύνσεως νομικών υποθέσεων τής Ευρωπαϊκής Τραπέζης Επενδύσεων,
καθ’ ου,
καί
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν νομικό της σύμβουλο, Peter Gilsdorf, επικουρούμενο από τόν Jacques Delmoly, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Mario Cervino, νομικό σύμβουλο τής Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
παρεμβαινούσης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση τού κανονισμού 1592/80 τού Συμβουλίου, τής 24ης Ιουνίου 1980, περί εφαρμογής τών καθεστώτων ποσοστώσεων παραγωγής στούς τομείς ζάχαρης καί ισογλυκόζης γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1980 εως τήν 30ή Ιουνίου 1981 ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/029, σ . 48 ) καθ’ οσον ο εν λόγω κανονισμός παρατείνει τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής ισογλυκόζης πού θεσπίζει ο κανονισμός 1111/77 τού Συμβουλίου, τής 17ης Μα ΐου 1977 περί θεσπίσεως κοινών διατάξεων γιά τήν ισογλυκόζη ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/018, σ . 86 ), οπως ετροποποιήθη,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατετέθη στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 21 Αυγούστου 1980 η εταιρία γαλλικού δικαίου Roquette Freres ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 173, παράγραφος 2, τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή μερικής ακυρώσεως τού κανονισμού 1592/80 τού Συμβουλίου, τής 24ης Ιουνίου 1980, περί εφαρμογής τών καθεστώτων ποσοστώσεων παραγωγής στούς τομείς ζάχαρης καί ισογλυκόζης γιά τήν περίοδο από τής 1ης Ιουλίου 1980 εως τήν 30ή Ιουνίου 1981 ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/029, σ . 48 ). Συγκεκριμένως, η προσφεύγουσα ζητεί από τό
Δικαστήριο νά κρίνει ανίσχυρο τό άρθρο 2 καθώς καί τό παράρτημα ΙΙ τού κανονισμού αυτού . Η πρώτη παράγραφος τού εν λόγω άρθρου παρατείνει τό σύστημα τών ποσοστώσεων παραγωγής ισογλυκόζης πού προσετέθη, γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 εως 30ής Ιουνίου 1980, στόν κανονισμό 1111/77 τού Συμβουλίου, τής 17ης Μα ΐου 1977, περί θεσπίσεως κοινών διατάξεων γιά τήν ισογλυκόζη ( ΕΕ ειδ . έκδ . 03/025, σ . 179 ). Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη παράγραφο τού άρθρου αυτού, η βασική ποσόστωση κάθε επιχειρήσεως ισογλυκόζης, γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1980 εως 30ής Ιουνίου 1981 ειναι η εφαρμοσθείσα κατά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 εως 30ής Ιουνίου 1980 .
2Σημειωτέον οτι ο κανονισμός 1592/80 τού Συμβουλίου εθεσπίσθη διαρκούσης τής διαδικασίας πού έμελλε νά καταλήξει στήν ακύρωση από τό Δικαστήριο, μέ τίς αποφάσεις τής 29ης Οκτωβρίου 1980 ( Roquette κατά Συμβουλίου, 138/79, Rec . σ . 3333 καί Maizena κατά Συμβουλίου, 139/79, Rec . σ . 3393 ) τού κανονισμού 1293/79, γιά τόν λόγο οτι εθεσπίσθη χωρίς διαβούλευση μέ τό Κοινοβούλιο οπως απαιτεί τό άρθρο 43 τής συνθήκης ΕΟΚ . Πάντως, στό σκεπτικό τών αποφάσεων αυτών, τό Δικαστήριο απέρριψε ολους τούς ουσιαστικούς λόγους ακυρώσεως, τούς στρεφομένους κατά τού συστήματος τών ποσοστώσεων παραγωγής πού εθέσπισε ο κανονισμός αυτός ως πρός τήν ισογλυκόζη, καί ιδίως κατά τού καθορισμού βασικών ποσοστώσεων γιά τίς προσφεύγουσες στίς δύο υποθέσεις .
3Στήν προσφυγή της, η προσφεύγουσα προβάλλει οτι τό Συμβούλιο εθέσπισε τόν κανονισμό 1592/80 χωρίς νά έχει λάβει τήν γνώμη τού Κοινοβουλίου . Ως πρός τήν ουσία, περιορίζεται στήν επανάληψη τών επιχειρημάτων πού ειχε αναπτύξει στήν υπόθεση 138/79, τά οποία ήδη μέ τήν ανωτέρω απόφαση επί τής υποθέσεως αυτής δέν ειχαν γίνει δεκτά από τό Δικαστήριο . Στήν απάντησή της, προβάλλει περαιτέρω οτι, ο κανονισμός 1592/80, καθ’ οσον ταυτίζεται μέ τόν κανονισμό 1293/79 πού παρετάθη, πάσχει τήν ίδια ακυρότητα οπως καί εκείνος . Η πλημμέλειά του προκύπτει κατ’ ανάγκη από τήν πλημμέλεια πού εδέχθη η ανωτέρω απόφαση . Η προσφεύγουσα εδήλωσε, τέλος, οτι δέν εμμένει πλέον στούς ουσιαστικούς λόγους ακυρώσεως πού προβάλλει μέ τήν προσφυγή της .
4Σημειωτέον οτι, στίς 10 Φεβρουαρίου 1981, ενώ η προκειμένη υπόθεση εκκρεμούσε ενώπιον τού Δικαστηρίου, τό Συμβούλιο εθέσπισε, αφού έλαβε στίς 4 Φεβρουαρίου 1981, τήν γνώμη τού Κοινοβουλίου, τούς εξής δύο κανονισμούς :
α ) Τόν κανονισμό 387/81 ( ΕΕ L 44, σ . 1 ) περί τροποποιήσεως τού κανονισμού 1111/77, περί θεσπίσεως κοινών διατάξεων γιά τήν ισογλυκόζη . Ο κανονισμός αυτός επανεισάγει, μέ παραπομπή στίς διατάξεις τού κανονισμού 1111/77, τό σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής, αναδρομικώς από 1ης Ιουλίου 1979 .
β)Τόν κανονισμό 388/81 ( ΕΕ L 44, σ . 4 ) περί τροποποιήσεως τού κανονισμού 1592/80 . Σύμφωνα μέ τήν δεύτερη αιτιολογική σκέψη, ο κανονισμός αυτός εξεδόθη «πρός αποφυγή κάθε αβεβαιότητος ως πρός τήν νομιμότητα τού κανονισμού 1592/80» . Τό άρθρο 1 τού κανονισμού 388/81, ορίζει, σχετικώς, οτι πράγματι τό άρθρο 2 τού κανονισμού 1592/80 αναφέρεται στό άρθρο 9 τού κανονισμού 1111/77, οπως ετροποποιήθη από τόν κανονισμό 387/81 . Ο κανονισμός 388/81, σύμφωνα μέ τό άρθρο 2, εφαρμόζεται από 1ης Ιουλίου 1980 .
5Μέ τό υπόμνημα ανταπαντήσεώς του, τό Συμβούλιο προβάλλει νέο ισχυρισμό, κατά τήν έννοια τού άρθρου 42 τού κανονισμού διαδικασίας, υποστηρίζοντας οτι η διαφορά κατέστη άνευ αντικειμένου, μέ τήν θέσπιση τών ανωτέρω δύο κανονισμών . Περαιτέρω, φρονεί οτι η προσφεύγουσα δέν έχει πλέον συμφέρον νά εμμείνει στήν προσφυγή, η συνέχιση τής οποίας δύναται νά χαρακτηρισθεί ως κατάχρηση δικαιώματος .
6Απαντώντας στό νέο ισχυρισμό τού Συμβουλίου, η προσφεύγουσα διευκρίνησε μέ πρόσθετο υπόμνημα οτι δέν επιθυμεί νά παραιτηθεί τής προσφυγής, αλλά επαφίεται στήν κρίση τού Δικαστηρίου ως πρός τό άν συντρέχει — ή όχι — λόγος εκδόσεως αποφάσεως .
7Εμμένοντας στήν προκειμένη προσφυγή της, η προσφεύγουσα ήσκησε, μέ δικόγραφο πού επρωτοκολλήθη στό Δικαστήριο στίς 7 Μα ΐου 1981, προσφυγή ακυρώσεως τών κανονισμών 387/81 καί 388/81 τού Συμβουλίου . Μέ απόφαση τής 30ής Σεπτεμβρίου 1982, τό Δικαστήριο απέρριψε, ως αβάσιμη, αυτή τήν προσφυγή ακυρώσεως .
8Από τίς ανωτέρω σκέψεις επεται οτι η προσφεύγουσα δέν έχει πλέον συμφέρον στήν ενδεχομένη ακύρωση τού κανονισμού 1592/80, δεδομένου οτι οι διατάξεις, τήν ακύρωση τών οποίων ζητεί, επιβεβαιώθησαν εν τώ μεταξύ, μέ κανονισμό,
κατά τού οποίου η προσφεύγουσα ήσκησε προσφυγή ακυρώσεως πού απερρίφθη ως αβάσιμη μέ τήν προαναφερθείσα απόφαση .
9Άρα δέν συντρέχει λόγος εκδόσεως αποφάσεως .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
10Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69, παράγραφος 5, τού κανονισμού διαδικασίας, άν η εκδίκαση τής υποθέσεως δέν καταλήξει στήν έκδοση αποφάσεως, τό Δικαστήριο κανονίζει τά έξοδα κατά τήν κρίση του .
11Άν η προσφεύγουσα ειχε παραιτηθεί τής προσφυγής αφού έλαβε γνώση τών τροποποιήσεων τού επιδίκου κανονισμού, από τούς δύο κανονισμούς τής 10ης Φεβρουαρίου 1981, η παραίτησή της θά εκρίνετο δικαιολογημένη εκ τής στάσεως τού Συμβουλίου, τό οποίο θά κατεδικάζετο στά δικαστικά έξοδα .
12Όμως, από τήν απόφαση τού Δικαστηρίου στήν υπόθεση 110/81 προκύπτει οτι, η πλημμέλεια πού επικαλείται η προσφεύγουσα πρός στήριξη τής υπό κρίση προσφυγής της, ακόμη καί άν θεωρηθεί υφισταμένη, εκαλύφθη μέ τή θέσπιση τού κανονισμού 388/81 καί οτι, η προσφεύγουσα δέν ειχε πλέον συμφέρον στήν συνέχιση τής δίκης .
13Βάσει τών ανωτέρω, ειναι δίκαιο νά φέρει κάθε διάδικος τά δικά του δικαστικά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Δέν συντρέχει λόγος εκδόσεως αποφάσεως .
2)Κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .