61981CJ0014_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 14/81,
ALPHA STEEL LTD ., μέ εδρα τό Λονδίνο, 2 Raymond Buildings, Gray’s Inn, εκπροσωπουμένη από τόν Andre Elvinger, δικηγόρο Λουξεμβούργου καί μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν ως άνω δικηγόρο, 15, Cote-d’Eich,
προσφεύγουσα,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν νομικό της σύμβουλο Michel van Ackere, επικουρούμενο από τόν Frank Benyon, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, μέ αντίκλητο τόν Oreste Montalto, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Plateau du Kirchberg, Λουξεμβούργο,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση μιάς ατομικής αποφάσεως τής Επιτροπής, περί καθορισμού ποσοστώσεων γιά ωρισμένα προϊόντα σιδηρουργίας ( άρθρο 33 τής συνθήκης ΕΚΑΧ ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατετέθη στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 29 Ιανουαρίου 1981, η κατά τό αγγλικό δίκαιο εταιρία Alpha Steel Ltd ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 33, παράγραφος 2 τής συνθήκης ΕΚΑΧ, προσφυγή μέ τήν οποία ζητείται η ακύρωση τής από 19 Δεκεμβρίου 1980 ατομικής αποφάσεως τής Επιτροπής, περί καθορισμού ποσοστώσεων παραγωγής ως πρός τήν προσφεύγουσα, γιά τό πρώτο τρίμηνο τού 1981, εκδοθείσης κατ’ εφαρμογή τής γενικής αποφάσεως ΕΚΑΧ 2794/80 τής Επιτροπής, τής 31ης Οκτωβρίου 1980 ( ΕΕ ειδ . έκδ . 13/010, σ . 50 ) περί θεσπίσεως συστήματος ποσοστώσεων παραγωγής χάλυβος .
2 Η γενική απόφαση ( ΕΚΑΧ ) 2794/80 προβλέπει στό άρθρο 4, παράγραφοι 1 καί 2 οτι οι ποσοστώσεις καθορίζονται μέ τήν εφαρμογή ενός ορισμένου γιά τό σύνολο τών επιχειρήσεων τού χαλυβουργικού τομέως τής Κοινότητος ποσοστού
μειώσεως επί τής παραγωγής αναφοράς, η οποία υπολογίζεται γιά κάθε επιχείρηση κατά τά προβλεπόμενα από τήν εν λόγω απόφαση . Αυτή η παραγωγή αναφοράς δύναται πάντως νά αυξηθεί, εφ’ οσον υπάρχουν ιδιαίτερες περιστάσεις καί συντρέχουν οι προϋποθέσεις τών παραγράφων 3, 4 καί 5 τού άρθρου 4 .
3 Η ατομική απόφαση τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 περιείχε ορισμένους αριθμούς πού αντιστοιχούσαν στήν παραγωγή αναφοράς, μνημονεύοντας οτι οι αριθμοί αυτοί ειχαν προσαρμοσθεί κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 4, χωρίς ομως νά διευκρινίζει, πράγμα πού έγινε αργότερα, οτι επρόκειτο γιά τό άρθρο 4, παράγραφος 3 .
4 Μέ άλλη ατομική απόφαση, τής 24ης Φεβρουαρίου 1981, μεταγενέστερη τής ασκήσεως τής παρούσης προσφυγής, η Επιτροπή ανεκάλεσε τήν προσβαλλομένη απόφαση δίδοντας τήν εξήγηση οτι ειχε εφαρμοσθεί κατά λάθος τό άρθρο 4 παράγραφος 3 υπέρ τής προσφευγούσης, έτσι ωστε η παραγωγή αναφοράς νά έχει καθορισθεί σέ πολύ υψηλό επίπεδο . Η νέα απόφαση καθορίζει τίς ορθές παραγωγές αναφοράς σέ επίπεδο πού δέν αμφισβητεί η προσφεύγουσα . Μέ τήν απόφαση παρέχεται στήν προσφεύγουσα η δυνατότης προσαρμογής τών ποσοστώσεων κάθε επιχειρήσεως πού προβλέπει τό άρθρο 14 τής γενικής αποφάσεως, στήν περίπτωση πού προκύπτει οτι η μείωση τής παραγωγής ή τών παραδόσεων συνεπάγονται γιά τήν επιχείρηση εξαιρετικές δυσκολίες . Συνεπώς, η Επιτροπή δέν εφήρμοσε, γιά τόν καθορισμό τής ποσοστώσεως παραγωγής, ποσοστό μειώσεως στήν παραγωγή αναφοράς, έτσι ωστε η ποσόστωση ισούται πρός τήν παραγωγή αυτή . Οι κατ’ αυτόν τόν τρόπο καθορισθείσες ποσοστώσεις ειναι, πάντως, χαμηλότερες από τίς ποσοστώσεις πού ειχε καθορίσει η απόφαση τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 .
5 Αρχικώς, η προσφυγή, καθ’ οσον εστρέφετο κατά τής αποφάσεως τής 19ης Δεκεμβρίου 1980, απέβλεπε στήν ακύρωση της, βάσει τριών λόγων ακυρώσεως, από τούς οποίους ο πρώτος ηταν οτι οι αριθμοί πού ανέφερε η Επιτροπή ως παραγωγή αναφοράς δέν αντιστοιχούσαν μέ τούς πραγματικούς αριθμούς . Οι αριθμοί αυτοί ειχαν προσαρμοσθεί πρός τά άνω, η προσφεύγουσα ομως δέν ηδυνήθη νά εξακριβώσει μέ ποιό τρόπο ειχε γίνει η προσαρμογή αυτή .
6 Αφού η Επιτροπή εξέδωσε τήν απόφαση τής 24ης Φεβρουαρίου 1981, η προσφεύγουσα συνεπλήρωσε τήν απάντησή της, προκειμένου νά προσαρμόσει τά αιτήματά της, ζητώντας τήν ακύρωση τής αποφάσεως τής 19ης Δεκεμβρίου 1980, οπως ειχε τροποποιηθεί στίς 24 Φεβρουαρίου 1981 . Εγκατέλειψε δέ τόν πρώτο λόγο ακυρώσεως πού εστηρίζετο στό οτι οι αριθμοί πού περιείχε η απόφαση τής 19ης Δεκεμβρίου ηταν ανακριβείς .
Επί τού άν παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί τής προσφυγής
7 Η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ αρχάς, οτι η ατομική απόφαση τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 ηκυρώθη καί όχι απλώς προσηρμόσθη, μέ τήν ατομική απόφαση τής 24ης Φεβρουαρίου 1981 . Αφού η προσφεύγουσα δέν ήσκησε νέα προσφυγή κατά τής αποφάσεως αυτής, η Επιτροπή ειναι τής γνώμης οτι παρέλκει η εκ μέρους τού Δικαστηρίου έκδοση αποφάσεως .
8 Ο ισχυρισμός αυτός δέν δύναται νά γίνει δεκτός . Η απόφαση τής 24ης Φεβρουαρίου 1981, η οποία, διαρκούσης τής εκκρεμοδικίας, αντικαθιστά προηγουμένη απόφαση πού έχει τό ίδιο περιεχόμενο, δηλαδή τόν καθορισμό ποσοστώσεως γιά τήν ίδια περίοδο, πρέπει νά θεωρηθεί ως νέο γεγονός πού επιτρέπει στήν προσφεύγουσα νά προσαρμόσει τά αιτήματα καί τούς ισχυρισμούς της . Θά ηταν αντίθετο πρός τήν ορθή απονομή τής δικαιοσύνης καί πρός τήν αρχή τής οικονομίας τής διαδικασίας τό νά υποχρεωθεί η προσφεύγουσα νά ασκήσει νέα προσφυγή ενώπιον τού Δικαστηρίου . Επί πλέον, θά ηταν άδικο τό νά δύναται η Επιτροπή, προκειμένου νά αντιμετωπίσει τίς αιτιάσεις πού περιέχει η ενώπιον τού Δικαστηρίου ασκηθείσα προσφυγή κατά αποφάσεως, νά προσαρμόζει τήν προσβαλλομένη αυτή απόφαση ή νά τήν αντικαθιστά μέ άλλη καί νά επικαλείται κατά τήν δίκη αυτήν τήν τροποποίηση ή τήν αντικατάσταση γιά νά στερήσει από τόν αντίδικο τήν δυνατότητα νά προβάλλει, καί ως πρός τήν μεταγενέστερη απόφαση, τά αρχικά αιτήματα καί τούς ισχυρισμούς του ή νά αναπτύξει συμπληρωματικά αιτήματα καί ισχυρισμούς κατά τής αποφάσεως αυτής .
Επί τής ουσίας
Λόγος ακυρώσεως στρεφόμενος κατά τής νέας αποφάσεως τής 24ης Φεβρουαρίου 1981
9 Αναφερομένη στό διοικητικό δίκαιο ορισμένων Κρατών μελών, η προσφεύγουσα υποστηρίζει κατ’ αρχάς οτι η Επιτροπή δέν δύναται νά ανακαλέσει μία απόφαση πού αποτελεί αντικείμενο προσφυγής, ή τουλάχιστο, δέν δικαιούται νά αντικαταστήσει τήν απόφαση αυτή μέ άλλη, δυσμενέστερη γιά τήν προσφεύγουσα .
10 Σύμφωνα μέ τήν νομολογία τού Δικαστηρίου, οπως συνάγεται από τίς αποφάσεις τής 12ης Ιουλίου 1957 ( Algera, 7/56 καί 3/57 ως 7/57, Rec . σ . 89, βλ . σ . 116 ), τής 12ης Ιουλίου 1962 ( Hoogovens, 14/61, ECR, σ . 491, βλ, σ . 520 ) καί τής 13ης Ιουλίου 1965 ( Lemmerz-Werke, 111/63, Rec ., σ . 836, βλ, σ . 852 ), η ανάκληση παρανόμου πράξεως επιτρέπεται εφ’ οσον γίνεται εντός ευλόγου προθεσμίας καί εφ’ οσον η Επιτροπή έλαβε επαρκώς υπ’ όψη τό πόσο ο προσφεύγων ενδεχομένως εβασίσθη στήν νομιμότητα τής πράξεως .
11 Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δέν εβασίσθη στήν νομιμότητα τής αποφάσεως, δεδομένου οτι ήσκησε προσφυγή περί ακυρώσεως . Εγνώριζε επίσης οτι η Επιτροπή θεωρούσε οτι η προσφεύγουσα δέν ηδύνατο νά υπαχθεί στίς ευεργετικές διατάξεις τού άρθρου 4, παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ ) 2794/80, δεδομένου οτι στά υπομνήματά της ανεφέρθη η ιδία στήν ανταλλαγή αλληλογραφίας επί τού σημείου αυτού μέ τήν Επιτροπή, τήν οποία εθεωρούσε οτι ειχε υποπέσει σέ σφάλμα .
12 Η καθυστέρηση τής Επιτροπής νά διορθώσει αυτό τό σφάλμα δύναται νά εξηγηθεί, τουλάχιστον εν μέρει, από τό γεγονός οτι έπρεπε νά επεξεργασθεί στοιχεία πού αφορούσαν μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων . Η προσφεύγουσα δέν απέδειξε κατά τί τήν έβλαψε ο διαδράμων μέχρι τίς 24 Φεβρουαρίου 1981 χρόνος . Από τό σύνολο τών ως άνω περιστάσεων προκύπτει οτι η ανάκληση τής αποφάσεως τής 19ης Δεκεμβρίου 1980 έγινε εντός ευλόγου προθεσμίας, ο δέ εξεταζόμενος λόγος ακυρώσεως πρέπει νά απορριφθεί .
Δεύτερος λόγος ακυρώσεως περί τής προβαλλομένης παρανομίας τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ 2794/80 )
13 Από τίς ανωτέρω σκέψεις επεται οτι οι ενστάσεις ελλείψεως νομιμότητος πού προεβλήθησαν κατά τής ανακληθείσης αποφάσεως πρέπει νά θεωρηθούν οτι στρέφονται καί κατά τής αποφάσεως τής 24ης Φεβρουαρίου 1981 .
α ) Ανεπαρκής αιτιολογία καί παράβαση τών άρθρων 58 παράγραφος 1 καί 74 τής συνθήκης ΕΚΑΧ
14 Πρός στήριξη τής ενστάσεως ελλείψεως νομιμότητος πού προέβαλε, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται κατά πρώτο λόγο οτι η Επιτροπή ώφειλε νά εξετάσει τήν ανάγκη λήψεως τών προβλεπομένων στό άρθρο 74 τής συνθήκης ΕΚΑΧ μέτρων
εμπορικής πολιτικής, ταυτοχρόνως μέ τήν εξέταση τής δυνατότητος θεσπίσεως ενός συστήματος ποσοστώσεων . Στίς αιτιολογικές σκέψεις τής αποφάσεώς της έπρεπε νά γίνεται μνεία περί τής εξετάσεως αυτής, η δέ έλλειψή της συνιστά παράβαση τής υποχρεώσεως αιτιολογήσεως . Επί πλέον, ειναι αναμφισβήτητη η ανάγκη τής λήψεως μέτρων ως πρός τίς εισαγωγές, η δέ μή θέσπιση τέτοιων μέτρων, ενώ εθεσπίσθησαν ποσοστώσεις παραγωγής, συνιστά παράβαση τών άρθρων 58 καί 74 τής συνθήκης ΕΚΑΧ .
15 Όπως προκύπτει από τήν διατύπωση τού άρθρου 58 τής συνθήκης ΕΚΑΧ, η Επιτροπή έχει τήν εξουσία «στό βαθμό πού ειναι αναγκαίο» νά λαμβάνει τά προβλεπόμενα στό άρθρο 74 μέτρα, συγχρόνως μέ κάθε άλλο τυχόν μέτρο πού λαμβάνεται βάσει τού άρθρου 58 . Η εκτίμηση τής ανάγκης λήψεως τέτοιων μέτρων εναπόκειται στήν Επιτροπή υπό τήν επιφύλαξη τού ελέγχου από τό Δικαστήριο τής νομιμότητος τής ασκήσεως τής εξουσίας αυτής .
16 Πρέπει νά τονισθεί σχετικώς οτι η ενάγουσα δέν προέβαλε κανένα στοιχείο πρός υποστήριξη τού ισχυρισμού της οτι η Επιτροπή προέβη σέ κακή χρήση τής διακριτικής της εξουσίας . Αντιθέτως, η Επιτροπή, πρίν θεσπίσει τό σύστημα ποσοστώσεων, έλαβε μέτρα προκειμένου νά ελέγξει τό επίπεδο τών τιμών καί τόν όγκο τών εισαγωγών προϊόντων σιδήρου καί χάλυβος προελεύσεως τρίτων χωρών . Ιδίως, καθώρισε τιμή βάσεως, συνήψε συμφωνίες μέ τίς τρίτες χώρες καί έλαβε μέτρα επιτηρήσεως . Κατά τόν χρόνο θεσπίσεως τής αποφάσεως ΕΚΑΧ 2794/80, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τήν επιτήρηση αυτή καί αναθεώρησε τίς τιμές βάσεως . Σύμφωνα άλλωστε, μέ τά αριθμητικά στοιχεία πού παρέσχε η Επιτροπή, οι εισαγωγές εμειώθησαν, μεταξύ 1977 καί 1979, η τάση δέ αυτή συνεχίσθη πρίν καί μετά τήν θέσπιση τού συστήματος τών ποσοστώσεων .
17 Έτσι, η Επιτροπή δέν δύναται νά κατηγορηθεί οτι δέν προσεπάθησε επαρκώς νά αντιταχθεί κατά τών εισαγωγών προελεύσεως τρίτων χωρών, πολύ περισσότερο μάλιστα άν ληφθεί υπ’ όψη τό γεγονός οτι, στίς διαπραγματεύσεις της μέ τίς τρίτες χώρες, η Επιτροπή αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες, λόγω τού οτι η Κοινότης έχει πλεόνασμα εξαγωγών χάλυβος ενώ συγχρόνως οφείλει νά εξασφαλίσει τήν συνέχιση τών κοινοτικών εξαγωγών, νά προσπαθεί δέ νά περιορίζει τίς εισαγωγές εντός τής Κοινότητος· υπό τίς περιστάσεις αυτές, άν η Επιτροπή ελάμβανε περιοριστικές αποφάσεις χωρίς διαπραγματεύσεις μέ τίς τρίτες χώρες, υπήρχε φόβος νά προκαλέσει τήν λήψη εκ μέρους τους μέτρων ανταποδόσεως, επιζημίων γιά τό κοινό συμφέρον .
18 Όσον αφορά τήν αιτιολογία τής αποφάσεως ΕΚΑΧ 2794/80, η Επιτροπή οφείλει νά διευκρινίσει διά βραχέων μέν, αλλά κατά τρόπο οσο τό δυνατό σαφή καί εύστοχο, τά κύρια νομικά καί πραγματικά στοιχεία, επί τών οποίων στηρίζεται η απόφασή της καί πού ειναι αναγκαία γιά νά κατανοηθεί ο συλλογισμός, βάσει τού οποίου ενήργησε η Επιτροπή ( απόφαση τής 4ης Ιουλίου 1963, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας κατά Επιτροπής, 24/62, Rec ., σ . 129 ). Δέν απαιτείται πάντως νά συζητήσει η Επιτροπή επί ολων τών αντιρρήσεων πού θά ηδύναντο νά προβληθούν κατά τής αποφάσεως ( απόφαση τής 20ής Μαρτίου 1957, Geitling κατά Ανωτάτης Αρχής, 2/56, Rec ., σ . 9 ). Ούτε απαιτείται νά αναφέρει τούς λόγους γιά τούς οποίους δέν έλαβε μέτρα άλλα από τά αναφερόμενα στήν απόφαση, πού θά ηδύνατο νά λάβει στά πλαίσια τής διακριτικής της εξουσίας .
19 Επομένως, η Επιτροπή δέν ώφειλε νά αναφέρει στήν αιτιολογία τής αποφάσεώς της οτι ειχε εξετάσει τήν δυνατότητα λήψεως τών μέτρων πού αναφέρονται στό άρθρο 74 τής συνθήκης ΕΚΑΧ . Άρα, ο ισχυρισμός περί παραβάσεως ουσιώδους τύπου δέν ειναι βάσιμος .
β ) Παράβαση τού άρθρου 58, παράγραφος 2 τής συνθήκης ΕΚΑΧ
20 Κατά τήν προσφεύγουσα, η γενική απόφαση δέν συμβιβάζεται πρός τό άρθρο 58, παράγραφος 2 τής συνθήκης ΕΚΑΧ σύμφωνα μέ τό οποίο οι ποσοστώσεις πρέπει νά καθορίζονται «επί ευλόγου βάσεως» . Η προσφεύγουσα επικρίνει τήν απόφαση από τρείς απόψεις πού πρέπει νά εξετασθούν χωριστά .
21 Η προσφεύγουσα προσάπτει κατά τής γενικής αποφάσεως οτι λαμβάνει ως αναφορά τήν περίοδο μεταξύ Ιουλίου 1977 καί Ιουνίου 1980, πράγμα πού θέτει σέ μειονεκτική θέση τίς επιχειρήσεις πού μόλις ειχαν αρχίσει νά παράγουν κατά τήν εν λόγω περίοδο ή εχρησιμοποίησαν μόνο μερικώς τήν παραγωγική τους ικανότητα κατ’ αυτήν τήν περίοδο . Επί πλέον, τό σύστημα υπολογισμού βάσει τής πραγματικής παραγωγής ευνοεί τίς επιχειρήσεις πού ειχαν μεγάλη παραγωγή κατά τό παρελθόν . Θά ηταν δικαιότερο νά καθορισθούν οι ποσοστώσεις βάσει τής παραγωγικής ικανότητος τών επιχειρήσεων .
22 Ο ισχυρισμός αυτός ειναι αβάσιμος . Πρέπει πράγματι νά παρατηρηθεί οτι τό άρθρο 58, παράγραφος 2 τής συνθήκης δέν περιορίζει τήν ελευθερία τής Επιτροπής ως πρός τήν επιλογή τής βάσεως πού ο ισχυρισμός ειναι αβάσιμος . Εξ άλλου, πρέπει νά παρατηρηθεί οτι τό άρθρο 58, παράγραφος 2 τής συνθήκης δέν περιορίζει τήν ελευθερία τής Επιτροπής σέ ο,τι αφορά τήν επιλογή τής βάσεως πού χρησιμεύει γιά τόν εύλογο καθορισμό τών ποσοστώσεων σέ μία δεδομένη οικονομική κατάσταση . Από τίς εξηγήσεις πού εδόθησαν κατά τήν διάρκεια τής διαδικασίας προκύπτει οτι δέν δύναται λογικώς νά αμφισβητηθεί οτι αποτελεί «εύλογη βάση» κατά τήν έννοια τού άρθρου 58, παράγραφος 2, τό κριτήριο τής πραγματικής παραγωγής τών επιχειρήσεων πού επέλεξε η Επιτροπή . Πράγματι, τό κριτήριο αυτό, οπως χρησιμοποιείται στό άρθρο 4 τής αποφάσεως 2794/80, αποτελεί, αφ’ ενός μέν, μία βάση αντικειμενικής εκτιμήσεως πού επιτρέπει νά αποφεύγονται οι αβεβαιότητες πού ενυπάρχουν στήν εκτίμηση ενός στοιχείου, εν μέρει υποθετικού, οπως η ικανότης παραγωγής, αφ’ ετέρου δέ, επιτρέπει τήν μείωση τής συνολικής παραγωγής, χωρίς ωστόσο νά μεταβάλει τίς αντίστοιχες θέσεις τών επιχειρήσεων στήν αγορά .
23 Κατά τήν προσφεύγουσα, θά ηταν δικαιολογημένη η μεταβολή τής οικείας θέσεως στήν αγορά τών επιχειρήσεων πού, επιδοτούμενες από τό κράτος, λειτουργούν σέ υψηλό βαθμό εκμεταλλεύσεως μέ πεπαλαιωμένες εγκαταστάσεις καί πολυάριθμο προσωπικό, καί τών άλλων επιχειρήσεων πού εμπνέονται από τήν φροντίδα τής αποδοτικότητος . Ανεξαρτήτως τού άν αυτό τό επιχείρημα ευσταθεί, τό άρθρο 58 δέν σκοπεί νά διορθώσει τή στρέβλωση τού ανταγωνισμού πού οφείλεται στίς κρατικές επιχορηγήσεις, κατά τών οποίων η Επιτροπή διαθέτει άλλους τρόπους δράσεως .
24 Επίσης, η Επιτροπή δέν δύναται νά κατηγορηθεί οτι έλαβε ως περίοδο αναφοράς τήν περίοδο μεταξύ Ιουλίου 1977 καί Ιουνίου 1980 . Η δυνατότης τών επιχειρήσεων νά επιτύχουν τόν καθορισμό ποσοστώσεων βάσει τών καλυτέρων αποτελεσμάτων πού ειχαν κατά τήν εν λόγω περίοδο δέν συνιστά διάκριση έναντι τών επιχειρήσεων, τών οποίων οι πρόσφατες εγκαταστάσεις δέν ελειτουργούσαν ακόμη πλήρως κατά τόν Ιούλιο 1977 . Άν επομένως, αντιμετωπίζουν δυσχέρειες λόγω τών ποσοστώσεων πού τούς έχουν καθορισθεί, δύνανται νά υποβάλλουν στήν Επιτροπή αίτηση προσαρμογής, βάσει τού άρθρου 14 τής γενικής αποφάσεως . Τό άρθρο αυτό αποτελεί ρήτρα δικαιοσύνης, τής οποίας η χρησιμότης καί η αξία δέν δύνανται νά αμφισβητηθούν καί η οποία επιτρέπει, άν χρειασθεί, νά διορθωθούν κατά τόν κατάλληλο τρόπο οι συνέπειες τών άλλων διατάξεων τής γενικής αποφάσεως .
25 Τέλος, η προσφεύγουσα αμφισβητεί ιδίως τίς διατάξεις τού άρθρου 4 παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ ) 2794/80, οι οποίες έχουν θεσπισθεί κατά τήν γνώμη της, γιά νά ευνοήσουν μία συγκεκριμένη επιχείρηση καί οι οποίες συνεπάγονται διάκριση εις βάρος τών νέων επιχειρήσεων πού δέν ηδύναντο νά στηρίξουν τό πρόγραμμα παραγωγής τους στό έτος 1974 .
26 Ο ισχυρισμός αυτός δέν ειναι βάσιμος . Η διαφορετική μεταχείριση δέν συνεπάγεται διάκριση, εφ’ οσον αφορά μία διαφορετική κατάσταση, η οποία δικαιολογεί αντικειμενικώς, διαφορετική μεταχείριση .
27 Εν προκειμένω, τό άρθρο 4 παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως έχει ως σκοπό νά λάβει υπ’ όψη τήν κατάσταση ωρισμένων επιχειρήσεων πού ειχαν ευρεθεί σέ ιδιαιτέρως δυσμενή θέση λόγω τής εκουσίας συμμετοχής τους στό πρόγραμμα παραδόσεων . Πράγματι, τό πρόγραμμα παραδόσεων, ως πρός αυτές τίς επιχειρήσεις, εβασίσθη στήν πραγματική του παραγωγή καί δέν έλαβε υπ’ όψη τίς εγκαταστάσεις πού δέν ειχαν ακόμη τεθεί σέ λειτουργία, αντιθέτως πρός τίς επιχειρήσεις, οι εγκαταστάσεις τών οποίων ετέθησαν σέ λειτουργία αργότερα καί γιά τίς οποίες τό πρόγραμμα παραδόσεων εβασίσθη στήν παραγωγική τους ικανότητα .
γ ) Παραβίαση τής αρχής «nulla poena sine lege» καί τής δικαιολογημένης εμπιστοσύνης
28 Η προσφεύγουσα επικρίνει τό γεγονός οτι τό ευεργέτημα τού άρθρου 4 παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως επιφυλάσσεται στίς επιχειρήσεις πού έχουν συμμετάσχει σέ πρόγραμμα εκουσίων παραδόσεων . Αυτό ισοδυναμεί μέ μιά εκ τών υστέρων αναγνώριση δεσμευτικού χαρακτήρος σέ μέτρα μή δεσμευτικά καί παραβαίνει έτσι τήν αρχή «nulla poena sine lege», καθώς καί τήν αρχή τής δικαιολογημένης εμπιστοσύνης τών διοικουμένων . Η προσφεύγουσα εκφράζει τήν ίδια μομφή καί κατά τής παραγράφου 4 τού ίδιου άρθρου, τό ευεργέτημα τής οποίας επιφυλάσσεται στίς επιχειρήσεις πού δέν ενήργησαν αντιθέτως πρός τήν αρνητική γνώμη τής Επιτροπής στό θέμα τών επενδύσεων .
29 Ο λόγος αυτός πρέπει νά απορριφθεί . Τό άρθρο 4 παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ ) 2794/80 σκοπεί νά συμψηφίσει τά μειονεκτήματα από τά οποία εθίγησαν οι επιχειρήσεις, οι οποίες υπάγονται στό πεδίο εφαρμογής τής αποφάσεως αυτής . Αυτό δέν αποτελεί καθόλου κύρωση έναντι τών άλλων επιχειρήσεων καί, συνεπώς, η διάταξη αυτή δέν δύναται νά θεωρηθεί οτι παραβαίνει τήν αρχή «nulla poena sine lege» .
30 Η Επιτροπή δέν παρέβη ούτε τήν αρχή τής δικαιολογημένης εμπιστοσύνης τών διοικουμένων . Οι επιχειρήσεις πού δέν συμμετείχαν στά εκούσια προγράμματα παραδόσεων δέν ηδύναντο ευλόγως νά αναμένουν οτι θά συνεχίσουν νά απολαύουν, μετά τήν θέσπιση ενός συστήματος ποσοστώσεων, τού ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, πού ειχαν έναντι τών επιχειρήσεων οι οποίες ειχαν συμμετάσχει στά ως άνω προγράμματα .
31 Καθ’ οσον αφορά τό άρθρο 4 παράγραφος 4 τής γενικής αποφάσεως, ο λόγος αυτός δέν δύναται νά γίνει δεκτός, αφού η προσφεύγουσα δέν ισχυρίζεται ούτε θά ηδύνατο νά ισχυρισθεί οτι έπρεπε νά τύχει προσαρμογής τής ποσοστώσεώς της, γιά τόν λόγο αυτό .
Τρίτος λόγος, αναφερόμενος στήν ακυρότητα τής ατομικής αποφάσεως λόγω παραβάσεως τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ ) 2794/80
32 Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται οτι η Επιτροπή έπρεπε νά τής αναγνωρίσει τό ευεργέτημα τής παραγράφου 3 τού άρθρου 4 τής γενικής αποφάσεως ( ΕΚΑΧ ) 2794/80, πού απαιτεί νά έχει συμμετάσχει η επιχείρηση μεταξύ Ιουλίου 1977 καί Ιουνίου 1980 στά προγράμματα παραδόσεως, πού έχει καταρτίσει η Επιτροπή, τό δέ πρόγραμμα γιά τήν επιχείρηση αυτή νά έχει βασισθεί στό έτος 1974 . Γιά νά αποκτήσει έννοια τό εδάφιο αυτό, πρέπει νά θεωρηθεί οτι ο καθορισμός τού προγράμματος ως πρός τίς επιχειρήσεις, οι εγκαταστάσεις τών οποίων δέν ειχαν ή ειχαν εν μέρει μόνο τεθεί σέ λειτουργία κατά τό 1974, ειχε βασισθεί στό έτος αυτό, δεδομένου οτι τά προγράμματά τους ειχαν καταρτισθεί μέ αναφορά στήν γενική κατάσταση, τού σχετικού βιομηχανικού τομέα, κατά τό εν λόγω έτος .
33 Η αποδοχή αυτής τής απόψεως θά ισοδυναμούσε όχι μέ ερμηνεία, αλλά μέ αναθεώρηση ενός κειμένου σαφούς καί μή διφορούμενου . Εν πάση περιπτώσει, ακόμη καί άν εγίνετο δεκτή η άποψή της, η προσφεύγουσα δέν συγκεντρώνει τό σύνολο τών προϋποθέσεων τής παραγράφου 3, πού απαιτεί όχι μόνο νά βασισθεί τό πρόγραμμα παραδόσεων τής επιχειρήσεως στό έτος 1974, αλλά καί νά έχει συμμετάσχει η επιχείρηση στά προγράμματα παραδόσεων από τόν Ιούλιο 1977 ως τόν Ιούνιο 1980· πράγματι, η προσφεύγουσα δέν συμμετέσχε στά προγράμματα παραδόσεων παρά μόνο από τό τρίτο τρίμηνο τού 1978 . Επομένως, η Επιτροπή ορθώς εφήρμοσε τήν εν λόγω διάταξη, αρνηθείσα στήν προσφεύγουσα τό ευεργέτημα τής προσαρμογής πού προβλέπεται στό άρθρο 4 παράγραφος 3 τής γενικής αποφάσεως .
34 Η προσφεύγουσα θεωρεί επίσης οτι η Επιτροπή ώφειλε νά εφαρμόσει τό άρθρο 14 τής γενικής αποφάσεως, λαμβάνοντας υπ’ όψη τήν παραγωγική ικανότητα καί όχι τήν πραγματική παραγωγή, καί νά τής χορηγήσει υψηλότερη ποσόστωση . Πράγματι, η Επιτροπή, μέ τήν από 24 Φεβρουαρίου 1981 απόφασή της, εχορήγησε αύξηση τής ποσοστώσεως γιά τό πρώτο τρίμηνο τού 1981 . Λαμβάνοντας υπ’ όψη τόν βαθμό εκμεταλλεύσεως τής παραγωγικής ικανότητος τής προσφευγούσης, ελάττωσε τό ποσοστό μειώσεως στό μηδέν, έτσι ωστε η ποσόστωση νά ισούται πρός τήν παραγωγή αναφοράς, εθεώρησε ομως οτι οι προβλεπόμενες στό άρθρο 14 προσαρμογές δέν έπρεπε, κατ’ αρχήν, νά καταλήξουν σέ ποσοστώσεις υπερβαίνουσες τήν προηγουμένη παραγωγή καί, επομένως, έκρινε οτι δέν ηδύνατο νά αυξήσει περισσότερο τήν ποσόστωση τής προσφευγούσης .
35 Όπως προέκυψε από τά στοιχεία πού παρέσχε η Επιτροπή, η προσφεύγουσα εχρησιμοποίησε μέρος μόνο τής ποσοστώσεώς της γιά τό πρώτο τρίμηνο τού 1981 . Κατά τήν επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα προέβαλε ως επιχείρημα τό γεγονός οτι οι χορηγήσεις ποσοστώσεων ειχαν εκ τών υστέρων επίδραση, λόγω τού νέου συστήματος ποσοστώσεων πού εθέσπισε η Επιτροπή γιά τήν μετά τόν Ιούνιο 1981 περίοδο, δεδομένου οτι οι ποσοστώσεις υπελογίσθησαν εν μέρει βάσει τών κατά τό παλαιό σύστημα ποσοστώσεων . Επομένως, έχει συμφέρον νά διατηρήσει τό δικαίωμα τής υψηλοτέρας δυνατής ποσοστώσεως, γιά νά δυνηθεί νά επωφεληθεί ενδεχομένης βελτιώσεως τής αγοράς .
36 Άν, αργότερα, η κατάσταση τής αγοράς επιτρέψει στήν προσφεύγουσα νά παραγάγει καί νά πωλήσει μεγαλύτερη ποσότητα προϊόντων σιδήρου καί χάλυβος, δύναται νά υποβάλλει στήν Επιτροπή αίτηση προσαρμογής, κατά τήν ισχύουσα κανονιστική ρύθμιση, οπότε η Επιτροπή θά οφείλει νά αποφανθεί, λαμβάνοντας υπ’ όψη ολα τά διαθέσιμα στοιχεία, περιλαμβανομένου καί τού ποσοστού εκμεταλλεύσεως τής παραγωγικής ικανότητος τής προσφευγούσης . Υπό τίς περιστάσεις αυτές, η άρνηση τής Επιτροπής νά χορηγήσει στήν προσφεύγουσα υψηλότερη ποσόστωση γιά τήν επίδικη περίοδο δέν θεμελιώνει αιτίαση κατ’ αυτής .
37 Περαιτέρω, τό άρθρο 14 τής γενικής αποφάσεως επιτρέπει τήν προσαρμογή τών ποσοστώσεων, στήν περίπτωση πού οι επιβληθέντες περιορισμοί προξενούν εξαιρετικές δυσκολίες στήν επιχείρηση . Εν προκειμένω, τό γεγονός οτι η πραγματική παραγωγή τής προσφευγούσης υπήρξε πολύ χαμηλή καθ’ ολη αυτήν τήν περίοδο καταδεικνύει οτι οι παρούσες δυσχέρειες πού αντιμετωπίζει η προσφεύγουσα ουδόλως οφείλονται στούς περιορισμούς πού επέβαλε τό σύστημα τών ποσοστώσεων . Επιπροσθέτως, τό άρθρο 14 δέν έχει ως σκοπό νά επιτρέψει στήν εταιρία νά επιτύχει τόν υπολογισμό τών ποσοστώσεων της γιά μελλοντικές περιόδους επί πλασματικής βάσεως .
38 Επομένως, αυτός ο λόγος πρέπει νά απορριφθεί .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
39 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69, παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα .
40 Σύμφωνα, ομως, μέ τήν παράγραφο 3 τού ίδιου άρθρου, τό Δικαστήριο δύναται νά καταδικάσει ακόμα καί τόν νικήσαντα διάδικο, στήν καταβολή πρός τόν αντίδικο τών εξόδων στά οποία αναγκάσθηκε νά υποβληθεί, άν κρίνει οτι τά έξοδα αυτά προεκλήθησαν χωρίς εύλογη αιτία .
41 Η Επιτροπή εδέχθη τό βάσιμο τού πρώτου λόγου τής προσφευγούσης, θεσπίζοντας τήν ατομική απόφαση τής 26ης Φεβρουαρίου 1981, ενώ η υπόθεση εκκρεμούσε ενώπιον τού Δικαστηρίου .
42 Επομένως, ειναι δίκαιο νά φέρει η Επιτροπή μέρος τών εξόδων τής προσφευγούσης, τά οποία θά ηδύναντο νά αποφευχθούν άν η Επιτροπή ειχε ορθώς αιτιολογήσει τήν πρώτη της απόφαση .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή .
2)Καταδικάζει τήν Επιτροπή στό ενα τρίτο τών δικαστικών εξόδων, στά οποία υπεβλήθη η προσφεύγουσα . Κατά τά λοιπά, κάθε διάδικος φέρει τά δικαστικά του έξοδα .