62016TJ0236
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ (ένατο τμήμα)
της 22ας Ιουνίου 2017 (
*1
)
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης — Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ZUM wohl — Απόλυτος λόγος απαραδέκτου — Περιγραφικός χαρακτήρας — Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 — Παραπομπή στο υπόμνημα που υποβλήθηκε ενώπιον του τμήματος προσφυγών και αναπαράγεται στο δικόγραφο της προσφυγής — Αποδεικτικά στοιχεία επισυναπτόμενα στην αίτηση για τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως»
Στην υπόθεση T-236/16,
Biogena Naturprodukte GmbH & Co. KG, με έδρα το Salzbourg (Αυστρία), εκπροσωπούμενη από τους I. Schiffer και G. Hermann, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), εκπροσωπούμενου από τον S. Hanne,
καθού,
με αντικείμενο προσφυγή ασκηθείσα κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του EUIPO της 23ης Φεβρουαρίου 2016 (υπόθεση R 1982/2015-1), σχετικά με αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού σημείου ZUM wohl ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Gervasoni (εισηγητή), πρόεδρο, L. Madise και R. da Silva Passos, δικαστές,
γραμματέας: A. Lamote, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 10 Μαΐου 2016,
έχοντας υπόψη το υπόμνημα αντικρούσεως που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Ιουνίου 2016,
έχοντας υπόψη τις γραπτές ερωτήσεις που το Γενικό Δικαστήριο έθεσε στους διαδίκους και τις προφορικές απαντήσεις τους κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση,
κατόπιν της συνεδριάσεως της 9ης Φεβρουαρίου 2017,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Ιστορικό της διαφοράς
1
Στις 23 Ιανουαρίου 2015 η προσφεύγουσα, Biogena Naturprodukte GmbH & Co. KG, υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).
2
Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το εξής εικονιστικό σημείο:
3
Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση εμπίπτουν στις κλάσεις 29, 30, 32 και 43 κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν, για καθεμία από τις κλάσεις αυτές, στην ακόλουθη περιγραφή:
—
κλάση 29: «Κρέατα· πουλερικά [κρέας]· θηράματα [κυνήγι]· εκχυλίσματα κρέατος· κονσομέ· μαρμελάδες και κονσέρβες φρούτων· φρούτα μαγειρεμένα· φρούτα κατεψυγμένα· φρούτα αποξηραμένα· ζελέ βρώσιμα· μαρμελάδες· κομπόστες· ζελέ, μαρμελάδες, κομπόστες, παρασκευάσματα φρούτων ή λαχανικών για επάλειψη· σαλάτες φρούτων· μικρογεύματα (σνακ) με φρούτα· σαλάτες λαχανικών· γάλα· γαλακτοκομικά προϊόντα· βρώσιμα έλαια· λίπη και έλαια· μεταποιημένα λαχανικά· φρούτα, μανιτάρια και μεταποιημένα λαχανικά (συμπεριλαμβανομένων καρπών με κέλυφος και οσπρίων)· μη ζώντα ψάρια»·
—
κλάση 30: «Καφές· τσάι· μείγματα τεΐου· κακάο· ζάχαρη· ρύζι· ταπιόκα· σάγο (αλεύρι κολλαρίσματος)· υποκατάστατα του καφέ· αλεύρι· δημητριακά· άρτος· γλυκά με βάση ζύμη· καραμέλες· πάγος· κέτσαπ [σάλτσα]· μέλι· αλάτι· μουστάρδα· σάλτσες [αρτύματα]· καρυκεύματα· ξίδι»·
—
κλάση 32: «Ζύθος· μεταλλικά και αεριούχα νερά· μη οινοπνευματώδη ποτά· ποτά φρούτων· χυμοί φρούτων· σιρόπια για ποτά· εκχυλίσματα για την παρασκευή ποτών· άλλα παρασκευάσματα για την παρασκευή ποτών»·
—
κλάση 43: «Υπηρεσίες παρασκευής τροφίμων και ποτών· υπηρεσίες [προμήθειας] φαγητού σε πακέτο· υπηρεσίες παροχής πληροφοριών για την προετοιμασία τροφίμων και ποτών».
4
Με απόφαση της 31ης Ιουλίου 2015, ο εξεταστής απέρριψε την αίτηση καταχωρίσεως σήματος για το σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών που αναφέρονται στη σκέψη 3 ανωτέρω, βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού 207/2009.
5
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO κατά της αποφάσεως του εξεταστή, δυνάμει των άρθρων 58 έως 64 του κανονισμού 207/2009.
6
Με απόφαση της 23ης Φεβρουαρίου 2016 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), το πρώτο τμήμα προσφυγών του EUIPO απέρριψε την προσφυγή. Το τμήμα προσφυγών διευκρίνισε, καταρχάς, ότι το ενδιαφερόμενο κοινό αποτελείτο τόσο από το ευρύ κοινό όσο και από ένα εξειδικευμένο κοινό, γερμανόφωνο ή έχον τουλάχιστον επαρκή γνώση της γερμανικής γλώσσας (σημεία 13 και 14 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Το τμήμα προσφυγών θεώρησε, εν συνεχεία, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ήταν περιγραφικό των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009, δεδομένου ότι η γερμανική έκφραση «zum Wohl» γινόταν αμέσως αντιληπτή από το ενδιαφερόμενο κοινό υπό την έννοια ότι τα εν λόγω προϊόντα ή υπηρεσίες συμβάλλουν στην ευεξία των καταναλωτών στους οποίους απευθύνονται και ότι τα εικονιστικά στοιχεία του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν αποσπούσαν την προσοχή του καταναλωτή από το εγκωμιαστικό και σαφές διαφημιστικό μήνυμα που μετέδιδε η εν λόγω έκφραση (σημεία 15 έως 23 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Το τμήμα προσφυγών έκρινε, επίσης, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερείτο διακριτικού χαρακτήρα, κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 (σκέψεις 25 έως 32 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
Αιτήματα των διαδίκων
7
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
—
να «δεχθεί την πλήρη καταχώριση» ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης του σήματος του οποίου η καταχώριση ζητήθηκε για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που εμπίπτουν στις κλάσεις 29, 30, 32 και 43 και τα οποία αφορά η αίτηση καταχωρίσεως·
—
να καταδικάσει το EUIPO στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας προσφυγής.
8
Το EUIPO ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
—
να απορρίψει το δεύτερο αίτημα της προσφεύγουσας ως απαράδεκτο·
—
να απορρίψει την προσφυγή ως αβάσιμη κατά τα λοιπά·
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
9
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα δήλωσε ότι παραιτείται από το δεύτερο αίτημά της και η παραίτηση αυτή καταχωρίστηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.
Σκεπτικό
Επί του παραδεκτού
Επί της παραπομπής στο υποβληθέν ενώπιον του τμήματος προσφυγών υπόμνημα
10
Στο δικόγραφο της προσφυγής της, η προσφεύγουσα παραπέμπει στο υπόμνημα το οποίο εκθέτει τους λόγους της προσφυγής της ενώπιον του τμήματος προσφυγών του EUIPO, υποστηρίζοντας ότι το υπόμνημα αυτό «αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα των λόγων της υπό κρίση προσφυγής».
11
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 177, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να προσδιορίζει τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλονται, καθώς και να περιέχει συνοπτική έκθεση των εν λόγω ισχυρισμών. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να προκύπτουν από το ίδιο το κείμενο της προσφυγής και να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να μπορεί ο μεν καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς να χρειάζεται ενδεχομένως άλλα στοιχεία [βλ. αποφάσεις της 9ης Ιουλίου 2010, Exalation κατά ΓΕΕΑ (Vektor-Lycopin), T-85/08, EU:T:2010:303, σκέψη 33 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 12ης Νοεμβρίου 2015, CEDC International κατά ΓΕΕΑ – Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT), T-449/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:839, σκέψη 16 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· βλ. επίσης, υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 18ης Ιουλίου 2006, Rossi κατά ΓΕΕΑ, C-214/05 P, EU:C:2006:494, σκέψη 37].
12
Επιπροσθέτως, καίτοι το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής μπορεί να διευκρινίζεται με παραπομπές σε συγκεκριμένα αποσπάσματα συνημμένων σε αυτό εγγράφων, εντούτοις το Γενικό Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να αναζητεί και να εντοπίζει, στα συνημμένα στην προσφυγή έγγραφα, τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που θα μπορούσε να θεωρήσει ότι αποτελούν τη βάση της προσφυγής, δεδομένου ότι τα συνημμένα αυτά έγγραφα επιτελούν απλώς λειτουργία αποδεικτικών και διευκρινιστικών στοιχείων [βλ. απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014, MasterCard κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-382/12 P, EU:C:2014:2201, σκέψεις 40 και 41 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία· διάταξη της 14ης Απριλίου 2016, Best-Lock (Europe) κατά EUIPO, C-452/15 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:270, σκέψη 14 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 2015, Kenzo κατά ΓΕΕΑ – Tsujimoto (KENZO ESTATE), T-528/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:921, σκέψη 38 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία]. Κατά συνέπεια, το δικόγραφο της προσφυγής, κατά το μέρος που παραπέμπει στα υποβληθέντα ενώπιον του EUIPO έγγραφα, είναι απαράδεκτο, εφόσον η διά του δικογράφου γενική παραπομπή στα εν λόγω έγγραφα δεν είναι δυνατόν να συσχετιστεί με τους λόγους ακυρώσεως και τα επιχειρήματα που αναπτύσσονται στο δικόγραφο της προσφυγής [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 13ης Φεβρουαρίου 2007, Mundipharma κατά ΓΕΕΑ – Altana Pharma (RESPICUR), T-256/04, EU:T:2007:46, σκέψεις 14 και 15, και της 25ης Νοεμβρίου 2015, Masafi κατά ΓΕΕΑ – Hd1 (JUICE masafi), T-248/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:880, σκέψη 14].
13
Το ίδιο ισχύει στην περίπτωση που η παραπομπή αφορά πράξη η οποία αναπαράγεται στο σώμα της προσφυγής, χωρίς αναφορά ούτε στα συγκεκριμένα σημεία της έκθεσης των ισχυρισμών που προβάλλονται με την προσφυγή και που ο προσφεύγων επιθυμεί να συμπληρώσει ούτε στα αποσπάσματα της επίμαχης πράξεως στα οποία περιλαμβάνονται τυχόν στοιχεία που μπορούν να διευκρινίσουν ή να συμπληρώσουν τους ισχυρισμούς που προβάλλονται με την προσφυγή, δεδομένου ότι, στην περίπτωση αυτή, μια τέτοια ενσωμάτωση ουδόλως διαφέρει από την παραπομπή γενικώς σε παράρτημα της προσφυγής (βλ. υπό την έννοια αυτή, στον τομέα των υπαλληλικών υποθέσεων, όσον αφορά παραπομπή σε διοικητική ένσταση αναπαραχθείσα στο σώμα της προσφυγής, διάταξη της 28ης Απριλίου 1993, De Hoe κατά Επιτροπής, T-85/92, EU:T:1993:39, σκέψη 23, η οποία επικυρώθηκε κατ’ αναίρεση με διάταξη της 7ης Μαρτίου 1994, De Hoe κατά Επιτροπής, C-338/93 P, EU:C:1994:85, σκέψη 29). Σε αντίθετη περίπτωση, οι προσφεύγοντες θα είχαν τη δυνατότητα, διά της απλής επαναλήψεως των παραρτημάτων στο σώμα της προσφυγής, να καταστρατηγήσουν τη νομολογία που αφορά το ασυμβίβαστο της γενικής παραπομπής στα παραρτήματα με τις τυπικές προϋποθέσεις που θεσπίζουν οι διατάξεις του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Κανονισμού Διαδικασίας που μνημονεύονται στη σκέψη 11 ανωτέρω.
14
Επομένως, εν προκειμένω, καίτοι το υποβληθέν ενώπιον του τμήματος προσφυγών υπόμνημα αναπαράγεται πλήρως στο πλαίσιο της παρουσιάσεως του ιστορικού της προσφυγής, το Γενικό Δικαστήριο δεν υποχρεούται να αναζητήσει ούτε στο υπόμνημα αυτό ούτε στα αποσπάσματα της προσφυγής που αναπαράγουν το εν λόγω υπόμνημα τα επιχειρήματα στα οποία η προσφεύγουσα θα μπορούσε να αναφερθεί και να τα εξετάσει, δεδομένου ότι τέτοια επιχειρήματα είναι απαράδεκτα. Τούτο ισχύει ακόμη περισσότερο στο μέτρο που το εν λόγω υπόμνημα συντάχθηκε προς τον σκοπό αμφισβητήσεως της αποφάσεως του εξεταστή και δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλο προς στήριξη της προσφυγής που ασκήθηκε κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως.
Επί των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της αιτήσεως διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως
15
Η προσφεύγουσα επισύναψε ως παράρτημα στην αίτηση διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως την οποία υπέβαλε εντός της προθεσμίας τριών εβδομάδων από την επίδοση στους διαδίκους του εγγράφου με το οποίο γνωστοποιείται η περάτωση της έγγραφης διαδικασίας, σύμφωνα με το άρθρο 106 του Κανονισμού Διαδικασίας, αντίγραφα φωτογραφιών των προϊόντων που έφεραν το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και δημοσιεύματα του Τύπου σχετικά με το εστιατόριο «Zum Wohl» καθώς και αποσπάσματα προερχόμενα από τον διαδικτυακό τόπο Wikipedia σχετικά με τα οικεία έντυπα μέσα.
16
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 85, παράγραφοι 1 και 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα αποδεικτικά στοιχεία προσκομίζονται στο πλαίσιο της πρώτης ανταλλαγής υπομνημάτων, οι δε κύριοι διάδικοι μπορούν επίσης, κατ’ εξαίρεση, να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία πριν από την περάτωση της προφορικής διαδικασίας εφόσον δικαιολογήσουν την καθυστέρηση αυτή.
17
Από τη νομολογία προκύπτει ότι ο κανόνας περί προθεσμιών του άρθρου 85, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας δεν αφορά την ανταπόδειξη και την περαιτέρω επίκληση αποδεικτικών μέσων κατόπιν της ανταποδείξεως που προσκομίζει ο αντίδικος με το υπόμνημα αντικρούσεως. Πράγματι, η διάταξη αυτή αφορά τα νέα αποδεικτικά μέσα και πρέπει να συνδυαστεί με το άρθρο 92, παράγραφος 7, του Κανονισμού Διαδικασίας που ορίζει ρητώς ότι η ανταπόδειξη και συμπλήρωση των αποδείξεων είναι δυνατή (βλ., κατ’ αναλογία, αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 1998, Baustahlgewebe κατά Επιτροπής, C‑185/95 P, EU:C:1998:608, σκέψη 72, και της 12ης Σεπτεμβρίου 2012, Ιταλία κατά Επιτροπής, T-394/06, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:417, σκέψη 45).
18
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα προσκόμισε για πρώτη φορά μετά την περάτωση της έγγραφης διαδικασίας, ως παράρτημα στην αίτηση διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, τα αποδεικτικά στοιχεία που αναφέρονται στη σκέψη 15 ανωτέρω, χωρίς να παράσχει οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση αυτή. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα διευκρίνισε, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου [βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 6ης Φεβρουαρίου 2013, Bopp κατά ΓΕΕΑ (Αναπαράσταση ενός πράσινου οκταγωνικού πλαισίου), T-263/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:61, σκέψη 31 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία], ότι δεν κατέστη δυνατό σε αυτή να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία της κατά τον χρόνο της καταθέσεως του δικογράφου της προσφυγής λόγω μεταβολών στη σύνθεση του προσωπικού της νομικής υπηρεσίας της και της άδειας μητρότητας ενός διευθυντικού στελέχους της.
19
Δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι τέτοια επιχειρήματα, τα οποία δεν τεκμηριώνονται και τα οποία αφορούν αμιγώς εσωτερικές δυσχέρειες, δικαιολογούν την εκπρόθεσμη κατάθεση των επίμαχων αποδεικτικών στοιχείων, όταν μάλιστα πρόκειται για εταιρία που διαθέτει δικό της νομικό τμήμα.
20
Επιπροσθέτως, το EUIPO δεν επικαλέστηκε κανένα στοιχείο, στο κείμενο του υπομνήματος αντικρούσεως ή στο παράρτημα του υπομνήματος αυτού, το οποίο να δικαιολογεί το να επιτραπεί στην προσφεύγουσα να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία στο στάδιο αυτό της διαδικασίας προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως.
21
Επομένως, τα αποδεικτικά στοιχεία που περιελήφθησαν στο παράρτημα της αιτήσεως της προσφεύγουσας περί διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα, πολλώ δε μάλλον που τα στοιχεία αυτά δεν περιλαμβάνονταν στον φάκελο της ενώπιον του τμήματος προσφυγών διαδικασίας και που το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να επανεξετάσει τα πραγματικά περιστατικά υπό το πρίσμα των εγγράφων που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιόν του (βλ. διάταξη της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, Wilfer κατά ΓΕΕΑ, C-546/10 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2011:574, σκέψη 41 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
Επί της ουσίας
22
Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως που αντλούνται, ο πρώτος, από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γ’, του κανονισμού 207/2009 και, ο δεύτερος, από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα, απαντώντας σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, διευκρίνισε ότι με τα επιχειρήματα που εξέθεσε στην αίτηση διεξαγωγής επ’ ακροατηρίου συζητήσεως δεν προέβαλε επιπλέον παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 3, του κανονισμού 207/2009, δήλωση η οποία καταχωρίστηκε στα πρακτικά της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.
23
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα προσέθεσε ότι επιθυμούσε να προβάλει έναν τρίτο λόγο ακυρώσεως, αντλούμενο από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, ο οποίος πρέπει να εξετασθεί πρώτος.
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
24
Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν ανεπαρκώς αιτιολογημένη, καθόσον το τμήμα προσφυγών δεν είχε αιτιολογήσει κατά τρόπο ειδικό την εκτίμησή του περί του περιγραφικού και μη διακριτικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση για καθένα από τα σχετικά προϊόντα ή τις υπηρεσίες.
25
Εντούτοις, χωρίς να είναι ανάγκη να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του παραδεκτού του λόγου αυτού και επί των απαιτήσεων της κατ’ αντιμωλίαν συζητήσεως, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι, εν πάση περιπτώσει, επαρκώς αιτιολογημένη.
26
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 75, πρώτη περίοδος, του κανονισμού 207/2009, οι αποφάσεις του EUIPO πρέπει να αιτιολογούνται. Κατά τη νομολογία, η υποχρέωση αυτή έχει το ίδιο περιεχόμενο με την υποχρέωση την οποία καθιερώνει το άρθρο 296 ΣΛΕΕ και ο σκοπός της είναι να παρέχεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που δικαιολογούν τη λήψη του μέτρου προκειμένου να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, στον δε δικαστή της Ένωσης να ασκεί τον έλεγχο της νομιμότητας της αποφάσεως [βλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2004, Sunrider κατά ΓΕΕΑ – Vitakraft-Werke Wührmann (VITATASTE και METABALANCE 44), T-124/02 και T-156/02, EU:T:2004:116, σκέψεις 72 και 73 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
27
Πρέπει, επίσης, να υπομνησθεί ότι η απόφαση περί μη καταχωρίσεως πρέπει μεν να αιτιολογείται για καθένα από τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που καλύπτονται από την αίτηση καταχωρίσεως, η αρμόδια αρχή, ωστόσο, δύναται να περιοριστεί σε ενιαία αιτιολογία για όλα τα οικεία προϊόντα και υπηρεσίες, σε περίπτωση που η καταχώριση μιας κατηγορίας ή ομάδας προϊόντων ή υπηρεσιών προσκρούει στον ίδιο λόγο απαραδέκτου, εφόσον πρόκειται για προϊόντα ή υπηρεσίες που εμφανίζουν μεταξύ τους έναν αρκούντως άμεσο και συγκεκριμένο σύνδεσμο, ώστε να αποτελούν επαρκώς ομοιογενή κατηγορία ή ομάδα προϊόντων ή υπηρεσιών [απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2014, Larrañaga Otaño κατά ΓΕΕΑ (GRAPHENE), T-458/13, EU:T:2014:891, σκέψη 26· βλ., επίσης, υπό την έννοια αυτή, διάταξη της 18ης Μαρτίου 2010, CFCMCEE κατά ΓΕΕΑ, C-282/09 P, EU:C:2010:153, σκέψεις 37 έως 40, και, κατ’ αναλογία, απόφαση της 15ης Φεβρουαρίου 2007, BVBA Management, Training en Consultancy, C-239/05, EU:C:2007:99, σκέψεις 34 έως 38].
28
Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ήταν, αφενός, περιγραφικό των τροφίμων που εμπίπτουν στις κλάσεις 29, 30 και 32 καθώς και των σχετικών με τα τρόφιμα υπηρεσιών που εμπίπτουν στην κλάση 43, διότι η μεν γερμανική έκφραση «zum Wohl» γινόταν αμέσως αντιληπτή από το ενδιαφερόμενο κοινό υπό την έννοια ότι τα εν λόγω προϊόντα ή υπηρεσίες συμβάλλουν στην ευεξία των καταναλωτών στους οποίους απευθύνονται, τα δε εικονιστικά στοιχεία του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν αποσπούσαν την προσοχή του καταναλωτή από το μήνυμα αυτό και, αφετέρου, στερείτο διακριτικού χαρακτήρα καθόσον συνιστούσε συνήθη εγκωμιαστική ένδειξη για τα εν λόγω προϊόντα και υπηρεσίες (βλ. σκέψη 6 ανωτέρω). Ασφαλώς, το τμήμα προσφυγών, για λόγους ευκολίας κατά τη σύνταξη της αποφάσεως και ελλείψει αμφισβητήσεως η οποία να αφορά συγκεκριμένα κάποιο από τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες, αναφέρεται κατ’ επανάληψη στα εν λόγω προϊόντα και υπηρεσίες κατά τρόπο ενιαίο, κάνοντας ιδίως λόγο για «τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του τομέα των τροφίμων» (σημεία 18 και 28 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Εντούτοις, όπου αυτό απαιτείτο για τους σκοπούς της αναλύσεως, το τμήμα προσφυγών προσάρμοσε την αιτιολογία, αναλόγως του αν επρόκειτο για προϊόντα ή υπηρεσίες και, προκειμένου περί των προϊόντων, εξειδίκευσε τη σχετική αιτιολογία, ομαδοποιώντας ορισμένα εξ αυτών ανά είδος τροφίμου ή ποτού και πραγματοποιώντας χωριστή αναφορά σε εκείνα τα οποία δεν ήταν δυνατό να ομαδοποιηθούν (σημεία 20 και 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
29
Πρέπει να προστεθεί ότι, καθόσον τα επίμαχα προϊόντα ή υπηρεσίες συνιστούν όλα προϊόντα διατροφής ευρείας καταναλώσεως ή υπηρεσίες άμεσα συνδεόμενες με τέτοια προϊόντα, είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι έχουν μεταξύ τους αρκούντως άμεση και συγκεκριμένη σχέση ώστε να αποτελούν επαρκώς ομοιογενή κατηγορία, προκειμένου το σύνολο των εκτιμήσεων περί των πραγματικών στοιχείων και των νομικών εκτιμήσεων που αποτελούν το σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως, αφενός, να καθιστά αρκούντως σαφή τη συλλογιστική του τμήματος προσφυγών για καθένα από τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της κατηγορίας αυτής και, αφετέρου, να αφορά αδιακρίτως καθένα από τα οικεία προϊόντα και υπηρεσίες (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2007, Develey κατά ΓΕΕΑ, C-238/06 P, EU:C:2007:635, σκέψη 92).
30
Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο τμήμα προσφυγών ότι, στην προκειμένη περίπτωση, αιτιολόγησε κατά τρόπο ουσιαστικά ενιαίο την εκτίμησή όσον αφορά τους απόλυτους λόγους απαραδέκτου που υπαγόρευαν την απόρριψη της ζητηθείσας καταχωρίσεως σήματος.
Επί του λόγου που αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009
31
Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009, δεν γίνονται δεκτά για καταχώριση «τα σήματα που αποτελούνται αποκλειστικά από σημεία ή ενδείξεις που μπορούν να χρησιμεύσουν, στις συναλλαγές, για τη δήλωση του είδους, της ποιότητας, της ποσότητας, του προορισμού, της αξίας, της γεωγραφικής προέλευσης ή του χρόνου παραγωγής του προϊόντος ή της παροχής της υπηρεσίας ή άλλων χαρακτηριστικών αυτών».
32
Κατά τη νομολογία, το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009 δεν επιτρέπει να επιφυλάσσονται υπέρ μιας μόνον επιχειρήσεως τα σημεία ή οι ενδείξεις που αφορά το άρθρο αυτό λόγω της καταχωρίσεώς τους ως σημάτων. Επομένως, η διάταξη αυτή εξυπηρετεί σκοπό γενικού συμφέροντος, ο οποίος απαιτεί να μπορούν τέτοια σημεία ή τέτοιες ενδείξεις να χρησιμοποιούνται ελεύθερα από όλους [αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2003, ΓΕΕΑ κατά Wrigley, C-191/01 P, EU:C:2003:579, σκέψη 31, της 27ης Φεβρουαρίου 2002, Ellos κατά ΓΕΕΑ (ELLOS), T-219/00, EU:T:2002:44, σκέψη 27, και της 2ας Μαΐου 2012, Universal Display κατά ΓΕΕΑ (UniversalPHOLED), T-435/11, EU:T:2012:210, σκέψη 14].
33
Επιπλέον, σημεία ή ενδείξεις που μπορούν να χρησιμεύσουν, στο εμπόριο, για να δηλώσουν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του προϊόντος ή της υπηρεσίας για τα οποία ζητείται η καταχώριση αποτελούν, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009, σημεία θεωρούμενα μη ικανά να εξασφαλίσουν την ουσιώδη λειτουργία του σήματος, ήτοι τον προσδιορισμό της εμπορικής προελεύσεως του προϊόντος ή της υπηρεσίας, ώστε να επιτραπεί κατά τον τρόπο αυτό στον καταναλωτή ο οποίος αποκτά το προϊόν ή είναι αποδέκτης της υπηρεσίας που προσδιορίζονται από το σήμα να προβεί στο μέλλον στην ίδια επιλογή, αν η εμπειρία αποδειχθεί θετική, ή να προβεί σε άλλη επιλογή, αν η εμπειρία αποδειχθεί αρνητική [αποφάσεις της 23ης Οκτωβρίου 2003, ΓΕΕΑ κατά Wrigley, C-191/01 P, EU:C:2003:579, σκέψη 30, και της 2ας Μαΐου 2012, Universal Display κατά ΓΕΕΑ (UniversalPHOLED), T-435/11, EU:T:2012:210, σκέψη 15].
34
Εξ αυτού συνάγεται ότι, για να εμπίπτει ένα σημείο στο πεδίο εφαρμογής της επιβαλλόμενης από τη διάταξη αυτή απαγορεύσεως, πρέπει να παρουσιάζει αρκούντως άμεση και συγκεκριμένη σχέση με τα οικεία προϊόντα ή υπηρεσίες, η οποία να παρέχει στο ενδιαφερόμενο κοινό τη δυνατότητα να αντιληφθεί άμεσα και χωρίς περαιτέρω σκέψη την περιγραφή της κατηγορίας των σχετικών προϊόντων ή υπηρεσιών ή ενός εκ των χαρακτηριστικών τους (βλ. απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2014, GRAPHENE, T-458/13, EU:T:2014:891, σκέψη 16 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
35
Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι η εκτίμηση του περιγραφικού χαρακτήρα ενός σημείου μπορεί να χωρήσει μόνον, αφενός, σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο το ενδιαφερόμενο κοινό το αντιλαμβάνεται και, αφετέρου, σε σχέση με τα σχετικά προϊόντα και υπηρεσίες [βλ. απόφαση της 7ης Ιουνίου 2005, Münchener Rückversicherungs Gesellschaft κατά ΓΕΕΑ (MunichFinancial Services), T-316/03, EU:T:2005:201, σκέψη 26 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
36
Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι το κοινό σε σχέση με το οποίο έπρεπε να εκτιμηθεί η αντίληψη του περιγραφικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση αποτελείτο από το ευρύ κοινό και από ένα εξειδικευμένο κοινό, γερμανόφωνο ή έχον τουλάχιστον επαρκή γνώση της γερμανικής γλώσσας (σημεία 13 και 14 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
37
Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τη διαπίστωση του τμήματος προσφυγών ότι το ενδιαφερόμενο κοινό είναι τόσο το ευρύ κοινό όσο και ένα κοινό αποτελούμενο από ειδικούς, αλλά βάλλει κατά της εκτιμήσεως του περιγραφικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση με βάση μόνον το γερμανόφωνο ή έχον βασικές γνώσεις της γερμανικής γλώσσας κοινού. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί, εξάλλου, την προσβαλλόμενη απόφαση καθόσον αφορά τη σημασία που απέδωσε στο λεκτικό στοιχείο του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, τη μη επαρκή συνεκτίμηση των εικονιστικών στοιχείων του εν λόγω σήματος και τον περιγραφικό σύνδεσμο που διαπίστωσε ότι υφίσταται μεταξύ του σήματος αυτού και των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών.
– Επί των γλωσσικών γνώσεων του ενδιαφερόμενου κοινού
38
Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι ο περιγραφικός χαρακτήρας σημείου που περιέχει ένα λεκτικό στοιχείο εκτιμάται με βάση τους καταναλωτές που έχουν επαρκή γνώση της γλώσσας από την οποία προέρχεται το επίμαχο λεκτικό στοιχείο [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 11ης Ιουνίου 2009, ERNI Electronics κατά ΓΕΕΑ (MaxiBridge), T-132/08, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2009:200, σκέψη 34 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, της 9ης Ιουλίου 2014, Pågen Trademark κατά ΓΕΕΑ (gifflar), T-520/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:620, σκέψεις 19 και 20]. Συγκεκριμένα, το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009, το οποίο ορίζει ότι η παράγραφος 1 εφαρμόζεται ακόμη και αν οι λόγοι απαραδέκτου υφίστανται μόνο σε τμήμα της Ένωσης, έχει ως συνέπεια ότι, αν ένα λεκτικό στοιχείο έχει περιγραφικό χαρακτήρα αποκλειστικά σε μία από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο εμπόριο στο εσωτερικό της Ένωσης, η διαπίστωση αυτή αρκεί για να το καταστήσει ακατάλληλο προς καταχώριση ως σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλ., προκειμένου περί λεκτικού σήματος, απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2001, Procter & Gamble κατά ΓΕΕΑ, C-383/99 P, EU:C:2001:461, σκέψη 41). Αντιθέτως, αν ο καταναλωτής που έχει γνώση της γλώσσας στην οποία το λεκτικό στοιχείο έχει κάποιο νόημα δεν αντιλαμβάνεται το στοιχείο αυτό ως περιγραφικό, οι λοιποί καταναλωτές της Ένωσης, οι οποίοι δεν έχουν γνώση της γλώσσας αυτής, κατά μείζονα λόγο δεν θα το αντιληφθούν ως περιγραφικό και ο απόλυτος λόγος απαραδέκτου που αντλείται από τον περιγραφικό χαρακτήρα δεν θα είναι δυνατό να αντιταχθεί στο επίμαχο σήμα.
39
Κατά συνέπεια, η αιτίαση της προσφεύγουσας με την οποία αυτή βάλλει κατά της εκτιμήσεως του περιγραφικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση με βάση μόνον το γερμανόφωνο ή έχον βασικές γνώσεις της γερμανικής γλώσσας κοινό πρέπει να απορριφθεί.
– Επί της σημασίας του λεκτικού στοιχείου του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση
40
Το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι η γερμανική έκφραση «zum Wohl» είναι μια συνηθισμένη έκφραση που χρησιμοποιείται προκειμένου να «ευχηθεί κανείς ευεξία» σε ένα πρόσωπο και ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση θα γινόταν αμέσως αντιληπτό υπό την έννοια ότι τα καλυπτόμενα από αυτό προϊόντα και υπηρεσίες συμβάλλουν στην ευεξία των καταναλωτών στους οποίους απευθύνονται. Το τμήμα προσφυγών διευκρίνισε ότι οι διαφορές, όσον αφορά τη χρήση κεφαλαίων και πεζών, μεταξύ της γερμανικής εκφράσεως «zum Wohl» και του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν μπορούσαν να κλονίσουν την κατανόηση του εν λόγω σήματος υπό την ανωτέρω έννοια (σημεία 16 έως 18 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
41
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το λεκτικό στοιχείο του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό ως έχον την έννοια «για ευεξία», για τον λόγο ότι το στοιχείο «zum» είναι γραμμένο με κεφαλαία και το στοιχείο «wohl» με πεζά, πράγμα που σημαίνει ότι το τελευταίο αυτό στοιχείο παραπέμπει σε επίρρημα και όχι στο γερμανικό ουσιαστικό «Wohl», το οποίο αρχίζει με το κεφαλαίο γράμμα «W» και σημαίνει «ευεξία».
42
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η εσφαλμένη γραμματική δομή ενός σημείου δεν αρκεί για να συναχθεί ότι αυτό στερείται διακριτικού χαρακτήρα, οσάκις η απόκλιση που τυχόν υφίσταται σε σχέση με μια λέξη που τηρεί τους κανόνες γραμματικής της οικείας γλώσσας δεν είναι ικανή να προσδώσει στο σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση διαφορετική σημασία η οποία αφίσταται επαρκώς από τη σημασία της λέξης αυτής [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 7ης Ιουνίου 2005, MunichFinancialServices, T-316/03, EU:T:2005:201, σκέψη 36, και της 2ας Δεκεμβρίου 2015, adp Gauselmann κατά ΓΕΕΑ (Multi Win), T-529/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:919, σκέψη 32].
43
Εν προκειμένω, όσον αφορά μια γερμανική έκφραση της οποίας το νόημα, και μάλιστα το σύνηθες, οσάκις αυτή γράφεται «zum Wohl», είναι η «ευχή για ευεξία» προς κάποιο πρόσωπο, ιδίως στο πλαίσιο προπόσεως ή μετά από φτέρνισμα, ενώ δεν είναι το ίδιο οσάκις το επίρρημα «wohl», που σημαίνει «κατά πάσα πιθανότητα», ενώνεται με τον όρο «zum», το ενδιαφερόμενο γερμανόφωνο κοινό θα αντιληφθεί το σφάλμα και θα αντικαταστήσει τη λέξη «wohl», η οποία αναγράφεται εσφαλμένα εν προκειμένω, με τη λέξη «Wohl» [βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 12ης Ιουνίου 2007, MacLean-Fogg κατά ΓΕΕΑ (LOKTHREAD), T-339/05, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2007:172, σκέψη 55].
44
Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών στο σημείο 18 της προσβαλλομένης αποφάσεως, στο μέτρο που, καθόσον το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι εικονιστικό σήμα, οι κεφαλαίοι και πεζοί χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται θα θεωρηθούν μάλλον ως εντασσόμενοι στο πλαίσιο του στιλιζαρίσματος του λεκτικού στοιχείου του εν λόγω σήματος και όχι ως δυνάμενοι να μεταβάλουν τη σημασία του λεκτικού αυτού στοιχείου.
45
Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι το λεκτικό στοιχείο του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση γίνεται αντιληπτό ως έχον την έννοια «για ευεξία».
– Επί της συνεκτιμήσεως των εικονιστικών στοιχείων του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση
46
Το τμήμα προσφυγών, κατόπιν περιγραφής των εικονιστικών στοιχείων που συνθέτουν το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, έκρινε ότι τα στοιχεία αυτά δεν ήταν ικανά να αποσπάσουν την προσοχή του καταναλωτή από το εγκωμιαστικό και σαφές διαφημιστικό μήνυμα που μετέδιδε η γερμανική έκφραση «zum Wohl». Προς στήριξη της εκτιμήσεως αυτής, το τμήμα προσφυγών επισήμανε ότι το κυκλικό μαύρο φόντο καθώς επίσης και τα λευκά περιγράμματά του, η γραμματοσειρά που χρησιμοποιήθηκε και το μέγεθος των λεκτικών στοιχείων αντιστοιχούσαν σε συνήθη γραφικά στοιχεία (σημεία 15 και 19 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
47
Η προσφεύγουσα εκτιμά, αντιθέτως, ότι τα εικονιστικά στοιχεία (γραμματοσειρά, φόντο, συνδυασμός χρωμάτων), λόγω του ασυνήθους και δημιουργικού χαρακτήρα τους, αρκούν για να προσδώσουν στο σημείο, συνολικά, μη αμιγώς περιγραφικό χαρακτήρα. Επιπροσθέτως, προσάπτει στο τμήμα προσφυγών ότι αιτιολόγησε ανεπαρκώς την εκτίμησή του όσον αφορά τα εικονιστικά στοιχεία του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
48
Από τη νομολογία προκύπτει ότι, για την εκτίμηση του περιγραφικού χαρακτήρα ενός σημείου που περιλαμβάνει λεκτικά και εικονιστικά στοιχεία, αποφασιστικής σημασίας είναι το ζήτημα αν τα εικονιστικά στοιχεία αποσπούν την προσοχή του ενδιαφερόμενου καταναλωτή από το μήνυμα που μεταδίδει το λεκτικό στοιχείο του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση σε σχέση με τα οικεία προϊόντα και υπηρεσίες [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 9ης Ιουλίου 2014, gifflar, T-520/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:620, σκέψη 24 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Laverana κατά ΓΕΕΑ (BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG), T-571/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:626, σκέψη 20 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
49
Εν προκειμένω, το τμήμα προσφυγών προέβη ακριβώς σε μια τέτοια ανάλυση στο σημείο 19 της προσβαλλομένης αποφάσεως, εξετάζοντας τον συνήθη ή μη χαρακτήρα ενός εκάστου των εικονιστικών στοιχείων του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση προκειμένου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτά δεν ήταν ικανά να αποσπάσουν την προσοχή του καταναλωτή από το μήνυμα που μετέδιδε το εν λόγω σήμα (βλ. σκέψη 46 ανωτέρω). Επομένως, δεν μπορεί να του προσαφθεί ανεπαρκής συναφώς αιτιολογία.
50
Εξάλλου, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι τα εικονιστικά στοιχεία δεν αποσπούσαν την προσοχή του οικείου γερμανόφωνου κοινού από το μήνυμα περί ευεξίας που μετέδιδε το λεκτικό στοιχείο του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση.
51
Πράγματι, το μαύρο φόντο κυκλικού σχήματος καθώς και οι κύκλοι που συνιστούν το περίγραμμά του αντιστοιχούν σε ένα βασικό γεωμετρικό σχήμα καθώς και σε συνήθη πλαίσια (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, BIO PROTEINREICHER PFLANZENKOMPLEX AUS EIGENER HERSTELLUNG, T-571/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:626, σκέψη 20). Περαιτέρω, το διαφορετικό μέγεθος των δύο λεκτικών στοιχείων καθώς και οι διαφορετικές γραμματοσειρές που χρησιμοποιούνται για τα δύο αυτά στοιχεία έχουν ως αποτέλεσμα ο καταναλωτής να δίδει μεγαλύτερη προσοχή στη λέξη «Wohl» και, επομένως, στην ιδέα της ευεξίας. Τέλος, το λευκό και το μαύρο χρώμα χρησιμοποιούνται συχνά προκειμένου να προσελκύσουν την προσοχή των καταναλωτών [απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 2015, Infusion Brands κατά ΓΕΕΑ (DUALTOOLS), T-648/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:930, σκέψη 30] και συμβάλλουν εν προκειμένω, καθόσον τονίζουν το λεκτικό στοιχείο «zum wohl», γραμμένο με λευκά γράμματα σε μαύρο φόντο, στην ανάδειξη του στοιχείου αυτού. Συνεπώς, ακόμη και σε συνδυασμό μεταξύ τους, τα εικονιστικά στοιχεία του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση δεν αποσπούν την προσοχή του ενδιαφερόμενου κοινού από το μήνυμα που μεταδίδει η γερμανική έκφραση «zum Wohl».
52
Επομένως, οι αιτιάσεις που στηρίζονται σε ανεπαρκή αιτιολογία και εσφαλμένη εκτίμηση κατά την εξέταση των εικονιστικών στοιχείων του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση πρέπει να απορριφθούν.
– Επί του συνδέσμου μεταξύ του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών
53
Το τμήμα προσφυγών έκρινε ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση συνιστούσε «ποιοτική και, επομένως, περιγραφική ένδειξη» των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών, δεδομένου ότι το ενδιαφερόμενο κοινό θα αντιλαμβανόταν αμέσως και χωρίς περαιτέρω σκέψη ότι τα επίμαχα προϊόντα διατροφής συμβάλλουν και οι επίμαχες υπηρεσίες σκοπούν στην ευεξία των καταναλωτών (σημεία 20 έως 23 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
54
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το μήνυμα «για ευεξία» δεν παρέχει καμία συγκεκριμένη ένδειξη ως προς την ποιότητα των κατ’ αυτόν τον τρόπο προσδιοριζόμενων προϊόντων και υπηρεσιών και, επομένως, δεν περιγράφει κανένα χαρακτηριστικό των εν λόγω προϊόντων και υπηρεσιών.
55
Υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία προκύπτει ότι η «ποιότητα» στην οποία αναφέρεται το άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009 αφορά επίσης τους εγκωμιαστικούς όρους με τους οποίους περιγράφονται εγγενείς ιδιότητες προϊόντων ή υπηρεσιών υπό τον όρο, εντούτοις, ότι μεταξύ της ενδείξεως αυτής και των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών υφίσταται αρκούντως άμεση και συγκεκριμένη σχέση [βλ., υπό την έννοια αυτή, αποφάσεις της 9ης Δεκεμβρίου 2009, Earle Beauty κατά ΓΕΕΑ (SUPERSKIN), T-486/08, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2009:487, σκέψεις 33, 37 και 38, και της 28ης Απριλίου 2015, Saferoad RRS κατά ΓΕΕΑ (MEGARAIL), T-137/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:232, σκέψεις 47 και 48].
56
Εν προκειμένω, πρέπει να γίνει δεκτό, όπως έκρινε και το τμήμα προσφυγών (σημείο 22 της προσβαλλομένης αποφάσεως), ότι τα προϊόντα διατροφής και τα ποτά που εμπίπτουν στις κλάσεις 29, 30 και 32, τα οποία αφορά η αίτηση καταχωρίσεως σήματος, καθόσον προορίζονται για τη διατροφή, μπορούν να «κάνουν καλό στο σώμα και, επίσης, ωφελούν το πνεύμα», ήτοι συμβάλλουν στην καλή υγεία και συνακόλουθα στη σωματική αλλά και ψυχική ευεξία των καταναλωτών. Το ίδιο ισχύει ως προς τις σχετικές με τα τρόφιμα υπηρεσίες που εμπίπτουν στην κλάση 43, τις οποίες επίσης αφορά η αίτηση καταχωρίσεως σήματος, δεδομένου ότι αυτές μπορούν ομοίως, διά της προμήθειας τροφίμων και ποτών ή της παροχής πληροφοριών σχετικών με την προετοιμασία των εν λόγω τροφίμων και ποτών, να συμβάλλουν στην καλή υγεία και την ευεξία των αποδεκτών αυτών.
57
Εξ αυτού συνάγεται ότι η ποιότητα των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών για την οποία γίνεται λόγος στη σκέψη 56 ανωτέρω μπορεί να θεωρηθεί ως ένα χαρακτηριστικό, ευκόλως αναγνωρίσιμο από το ενδιαφερόμενο κοινό, των εν λόγω προϊόντων και υπηρεσιών για τα οποία ζητήθηκε η καταχώριση και ότι είναι εύλογο το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση να θεωρηθεί πράγματι από το εν λόγω κοινό ως περιγραφή ενός από τα χαρακτηριστικά των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών.
58
Αντίθετα προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το γεγονός ότι όλα τα τρόφιμα και όλα τα ποτά δεν συμβάλλουν στην ευεξία των καταναλωτών, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι αποδείχθηκε, είναι συναφώς άνευ σημασίας. Συγκεκριμένα, το γεγονός ότι ένα σημείο είναι περιγραφικό σε σχέση με τμήμα μόνον των προϊόντων ή υπηρεσιών μιας κατηγορίας που παρατίθεται ως τέτοια στην αίτηση καταχωρίσεως δεν εμποδίζει την απόρριψη της αιτήσεως καταχωρίσεως για το σημείο αυτό, δεδομένου ότι αν, στην περίπτωση αυτή, το εν λόγω σημείο καταχωρισθεί ως σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κατηγορία την οποία αφορά, τίποτα δεν εμποδίζει τον δικαιούχο του να το χρησιμοποιεί και για τις υπηρεσίες ή τα προϊόντα της κατηγορίας αυτής για τα οποία είναι περιγραφικό [βλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2008, Reber κατά ΓΕΕΑ – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), T-304/06, EU:T:2008:268, σκέψη 92 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία]. Επομένως, δεν μπορεί να προσαφθεί στο τμήμα προσφυγών ότι υπέπεσε σε αντίφαση καθόσον δέχθηκε, στο σημείο 22 της προσβαλλομένης αποφάσεως, αφενός, ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση ήταν περιγραφικό των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών και, αφετέρου, ότι όλα τα τρόφιμα και όλα τα ποτά δεν συμβάλλουν στην ευεξία.
59
Ομοίως άνευ επιρροής είναι ο ισχυρισμός της προσφεύγουσας ότι το μήνυμα περί ευεξίας που μεταδίδει το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση αφορά το σύνολο των προϊόντων και των υπηρεσιών που αγοράζει ένας καταναλωτής, δεδομένου ότι αυτός προμηθεύεται μόνον προϊόντα και υπηρεσίες που είναι ωφέλιμα γι’ αυτόν και συμβάλλουν, έτσι, στην ευεξία του. Συγκεκριμένα, το επιχείρημα που προβάλλεται ότι όλα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες αγοράζονται διότι συμβάλλουν στην ευεξία των καταναλωτών δεν αποκλείει το ενδεχόμενο το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση, και το οποίο ακριβώς μεταδίδει ένα τέτοιο μήνυμα περί ευεξίας, να έχει χαρακτήρα περιγραφικό των προϊόντων και των υπηρεσιών του οικείου τομέα τροφίμων.
60
Τέλος, ούτε το γεγονός που επικαλέστηκε η προσφεύγουσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, περί καταχωρίσεως στην Αυστρία σήματος πανομοιότυπου με το επίμαχο στην προκειμένη περίπτωση, είναι ικανό να θέσει εν αμφιβόλω τον περιγραφικό χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση. Συγκεκριμένα, εκτός του ότι η προσφεύγουσα ουδόλως απέδειξε τα όσα υποστήριξε και του ότι παραδέχθηκε ότι το αυστριακό σήμα είχε καταχωρισθεί μετά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, υπενθυμίζεται ότι το EUIPO και, κατά περίπτωση, ο δικαστής της Ένωσης, μολονότι μπορούν να τις λάβουν υπόψη, δεν δεσμεύονται από εκδοθείσες σε επίπεδο κρατών μελών αποφάσεις και ότι καμία διάταξη του κανονισμού 207/2009 δεν επιβάλλει στο EUIPO ή, κατόπιν ασκήσεως προσφυγής, στο Γενικό Δικαστήριο την υποχρέωση να καταλήγουν σε αποτελέσματα ταυτιζόμενα με εκείνα στα οποία έχουν καταλήξει οι εθνικές διοικητικές αρχές ή τα εθνικά δικαστήρια επί παρόμοιας περιπτώσεως [βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2015, Australian Gold κατά ΓΕΕΑ – Effect Management & Holding (HOT), T-611/13, EU:T:2015:492, σκέψη 60 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
61
Επομένως, η αιτίαση με την οποία αμφισβητείται η ύπαρξη αρκούντως άμεσου και συγκεκριμένου συνδέσμου μεταξύ του σήματος του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση και των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών πρέπει να απορριφθεί, όπως επίσης και ο λόγος ακυρώσεως που στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009 στο σύνολό του.
Επί του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009
62
Από το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 1, του κανονισμού 207/2009 προκύπτει ότι αρκεί να συντρέχει ένας από τους απαριθμούμενους στη διάταξη αυτή απόλυτους λόγους απαραδέκτου, προκειμένου το επίδικο σημείο να μην μπορεί να καταχωριστεί ως κοινοτικό σήμα [αποφάσεις της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, DKV κατά ΓΕΕΑ, C-104/00 P, EU:C:2002:506, σκέψη 29, και της 7ης Οκτωβρίου 2015, Κύπρος κατά ΓΕΕΑ (XAΛΛOYMI και HALLOUMI), T‑292/14 και T-293/14, EU:T:2015:752, σκέψη 74].
63
Κατά συνέπεια, σε περίπτωση που από την εξέταση του προηγούμενου λόγου ακυρώσεως προκύπτει, σε σχέση με τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες, ότι το σημείο για το οποίο υποβλήθηκε αίτηση καταχωρίσεως έχει περιγραφικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009 και ότι το στοιχείο αυτό αρκεί για να δικαιολογήσει την προσβαλλόμενη άρνηση καταχωρίσεως, είναι, εν πάση περιπτώσει, περιττή η εξέταση του βασίμου του λόγου ακυρώσεως που αντλείται από παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού (βλ., υπό την έννοια αυτή, διάταξη της 13ης Φεβρουαρίου 2008, Indorata-Serviços e Gestão κατά ΓΕΕΑ, C-212/07 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2008:83, σκέψη 28).
64
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
65
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του EUIPO.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
αποφασίζει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει την Biogena Naturprodukte GmbH & Co. KG στα δικαστικά έξοδα.
Gervasoni
Madise
da Silva Passos
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 22 Ιουνίου 2017.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.