62007CC0016
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
YVES’A BOTA
przedstawiona w dniu 12 czerwca 2008 r. (
1
)
Sprawa C-16/07 P
Marguerite Chetcuti
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
„Odwołanie — Sprawy pracownicze — Konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji — Odrzucenie kandydatury — Warunki dopuszczenia”
1.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest wniesione przez M. Chetcuti, członka personelu pomocniczego, odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 listopada 2006 r. (
2
), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez nią przeciwko decyzji Komisji Wspólnot Europejskich odrzucającej jej kandydaturę w konkursie o przeniesienie z kategorii B do kategorii A.
2.
M. Chetcuti podnosi na poparcie swego odwołania trzy zarzuty oparte, odpowiednio, na błędnej wykładni Sądu pojęcia konkursu wewnętrznego dla jednej instytucji, naruszeniu zasady równego traktowania oraz obowiązku uzasadnienia wyroków.
3.
W niniejszej opinii stoję na stanowisku, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając, że Komisja mogła zastrzec prawo do uczestniczenia w spornym konkursie jedynie dla urzędników i członków personelu tymczasowego, z wyłączeniem członków personelu pomocniczego, oraz że w wystarczający sposób uzasadnił on swój wyrok.
I — Ramy prawne
4.
Artykuł 4 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. i mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zwanego dalej „regulaminem”), stanowi:
„Powołanie lub awans dokonywane są jedynie w celu obsadzenia wolnego stanowiska zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu pracowniczego.
Pracownicy instytucji są powiadamiani o każdym wolnym stanowisku w tej instytucji, jeśli organ powołujący podejmuje decyzję, iż stanowisko należy obsadzić.
Jeśli wakat nie może zostać obsadzony w drodze przeniesienia, awansu lub konkursu wewnętrznego, powiadamia się o tym pracowników trzech Wspólnot Europejskich”.
5.
Artykuł 27 akapit pierwszy regulaminu stanowi:
„Przy zatrudnianiu dąży się do pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Wspólnot, z uwzględnieniem możliwie szerokiego zasięgu geograficznego”.
6.
Artykuł 29 ust. 1 regulaminu stanowi:
„Przy obsadzaniu wolnego stanowiska w instytucji organ powołujący w pierwszej kolejności bierze pod uwagę:
a)
czy stanowisko to może zostać obsadzone w drodze awansu lub przeniesienia w ramach instytucji;
b)
możliwość przeprowadzenia konkursów wewnętrznych w ramach instytucji;
c)
wnioski o przeniesienie złożone przez urzędników innych instytucji trzech Wspólnot Europejskich,
a następnie przeprowadza procedurę konkursową w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy, lub zarówno w oparciu o świadectwa kwalifikacji, jak i testy, zgodnie z przepisami załącznika III.
Konkurs może być przeprowadzony także w celu stworzenia rezerwy dla późniejszego naboru”
7.
Artykuł 1 ust. 1 załącznika III do regulaminu, zatytułowany „Konkursy”, stanowi:
„Ogłoszenia o konkursach sporządzane są przez organ powołujący po konsultacji ze Wspólnym Komitetem.
Muszą one określać:
a)
charakter konkursu (konkurs o charakterze wewnętrznym dla jednej instytucji, konkurs o charakterze wewnętrznym dla kilku instytucji, konkurs otwarty, w odpowiednich przypadkach, wspólny dla dwóch lub większej liczby instytucji);
b)
rodzaj konkursu (przeprowadzany albo w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, albo o testy, albo zarówno w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji, jak i testy);
c)
rodzaj obowiązków oraz zakres zadań związanych ze stanowiskiem, które podlega obsadzeniu;
d)
dyplomy oraz inne dokumenty potwierdzające posiadane kwalifikacje lub doświadczenie wymagane w odniesieniu do stanowiska, które podlega obsadzeniu;
[…]”.
8.
Artykuł 12 ust. 1 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. i mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zwane dalej „WZIP”), stanowi:
„1.   Przy zatrudnianiu pracowników tymczasowych dąży się do pozyskania do służby osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, rekrutowanych spośród obywateli państw członkowskich Wspólnot, z uwzględnieniem możliwie szerokiego zasięgu geograficznego”.
9.
WZIP nie zawiera natomiast żadnych wymogów odnoszących się do kwalifikacji i wydajności, jakie powinni posiadać, w celu ich zatrudnienia, członkowie personelu pomocniczego.
II — Okoliczności faktyczne leżące u podstaw niniejszej sprawy
10.
M. Chetcuti pracowała w charakterze członka personelu miejscowego na stanowisku sekretarki w Delegaturze Komisji Europejskiej na Malcie od dnia 1 listopada 1991 r. do dnia Jej umowa uległa rozwiązaniu wraz z przystąpieniem Republiki Malty do Wspólnoty Europejskiej w dniu
11.
Wnosząca odwołanie podpisała następnie, w dniu 27 kwietnia 2004 r., umowę o pracę w charakterze członka personelu pomocniczego kategorii B na okres od dnia do dnia Artykuł 2 jej umowy stanowił, iż miała wykonywać zadania „pracownika odpowiedzialnego za wykonywanie złożonych czynności w zakresie redagowania tekstów, korekty, księgowości oraz zadań technicznych”.
12.
W dniu 6 kwietnia 2004 r. Komisja opublikowała „ogłoszenie o konkursie wewnętrznym o przeniesienie z kategorii B do kategorii A” (COMP/PA/04) dotyczące konkursu przeprowadzanego w oparciu o testy i mającego na celu ustanowienie rezerwy dla późniejszego naboru administratorów (A6/A7) (zwane dalej „ogłoszeniem o konkursie”).
13.
Zgodnie z pkt III ogłoszenia o konkursie, do konkursu mogli przystąpić urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego zaszeregowani w jednej z grup kategorii B, oraz ci, którzy byli zaszeregowani w jednej z grup kategorii wyższej i którzy w dniu upływu terminu do składania kandydatur byli czynni zawodowo w służbach Komisji, oddelegowani w interesie służby lub przebywali na urlopie w celu odbycia służby wojskowej. Wszystkie te osoby musiały ponadto zajmować stanowisko opłacane ze środków na działanie lub na badania.
14.
Ponadto, zgodnie z tym samym postanowieniem, kandydaci musieli posiadać co najmniej pięcioletni staż pracy w kategorii B lub w kategorii wyższej, zdobyty w charakterze urzędnika, członka personelu tymczasowego lub członka personelu pomocniczego z grupy I–V w Komisji lub częściowo w innych instytucjach lub agencjach, których personel podlega przepisom regulaminu lub WZIP.
15.
Pismem z dnia 22 czerwca 2004 r. kandydatura wnoszącej odwołanie, która zgłosiła się do konkursu, została odrzucona ze względu na fakt, iż nie posiadała ona wymaganego pięcioletniego stażu pracy oraz nie spełniała warunków dopuszczenia do konkursu w zakresie swojego statusu administracyjnego, ponieważ, zgodnie z ogłoszeniem, do konkursu dopuszczeni być mogli jedynie urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego.
III — Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
16.
W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 31 sierpnia 2004 r. wnosząca odwołanie wniosła do niego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej odrzucającej jej kandydaturę złożoną w ramach konkursu wewnętrznego o przeniesienie z kategorii B do kategorii A (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz późniejszych aktów podjętych w ramach postępowania konkursowego, w szczególności listy uczestników konkursu spełniających warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową, decyzji Komisji ustalającej na tej podstawie liczbę stanowisk, które należy obsadzić, listy odpowiednich kandydatów sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu jej prac oraz decyzji o powołaniu podjętych na tej podstawie przez organ powołujący.
17.
Wnosząca odwołanie zażądała wówczas również obciążenia Komisji kosztami postępowania.
18.
Na poparcie swojej skargi wnosząca odwołanie podniosła dwa zarzuty, oba oparte na niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie.
19.
W ramach pierwszego zarzutu podniosła, że ponieważ pkt III.1 akapit pierwszy i drugi oraz akapit trzeci lit. a) ogłoszenia o konkursie zastrzegają udział w konkursie jedynie dla urzędników i członków personelu tymczasowego, wykluczając zeń jednocześnie członków personelu pomocniczego, są one niezgodne z art. 4, 27 i 29 ust. 1 lit. b) regulaminu oraz zasadą równego traktowania. Zaskarżona decyzja jest w konsekwencji niezgodna z prawem.
20.
W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podniosła, że pkt III.1 akapit trzeci lit. b), pkt III.2 oraz III.3 ogłoszenia o konkursie, w zakresie w jakim ustanawiają wymóg pięcioletniego stażu pracy w kategorii B lub w kategorii wyższej, nabytego w charakterze urzędnika, członka personelu tymczasowego lub członka personelu pomocniczego z grupy I–V, oraz wyłączają tym samym staż pracy nabyty w charakterze członka personelu miejscowego, są niezgodne z art. 27 i 29 regulaminu oraz z interesem służby i zasadą równego traktowania. Z tych względów zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
21.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie oraz zdecydował, że każda ze stron zostanie obciążona własnymi kosztami.
22.
Sąd odrzucił pierwszy zarzut jako bezzasadny na podstawie następujących rozważań.
23.
Na wstępie zaznaczył, że regulamin przyznaje szeroki zakres swobodnego uznania instytucjom w zakresie postępowań naboru, natomiast kontrola sądu wspólnotowego w tym zakresie ogranicza się do sprawdzenia, czy dany organ nie wykorzystał tej swobody w sposób oczywiście błędny.
24.
Następnie Sąd zaznaczył, że istnienie różnych kategorii personelu zatrudnionego przez Wspólnoty jest, w odniesieniu do każdej z nich, uzasadnione potrzebami administracji wspólnotowej. Dodał, że zasadnicze wymogi stosowane w przypadku zatrudniania urzędników i członków personelu tymczasowego są inne niż te, które określono w odniesieniu do członków personelu pomocniczego.
25.
Następnie Sąd stwierdził, że z ogłoszenia o konkursie wyraźnie wynika, że celem tego konkursu jest zorganizowanie przeniesienia z kategorii B do kategorii A urzędników i członków personelu tymczasowego. Sąd orzekł w konsekwencji, że Komisja nie użyła przysługującego jej uznania, w błędny sposób ustanawiając w pkt III.1 ogłoszenia o konkursie warunek dopuszczalności opierający się na posiadaniu statusu urzędnika lub członka personelu tymczasowego, z wyłączeniem członków personelu pomocniczego.
26.
Ponadto Sąd uznał za nieistotny argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym sporny konkurs nie stanowił jedynie konkursu o przeniesienie z kategorii B do kategorii A, ale również konkurs wewnętrzny o odmiennym charakterze, w szczególności z tego względu, iż byli do niego dopuszczeni nie tylko członkowie personelu tymczasowego kategorii B lub A, ale również urzędnicy kategorii A. Sąd uznał, że argument ten był nieistotny, ponieważ w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego dopuszczeni do konkursu wykazali już posiadanie wymaganych umiejętności przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, zgodnie z art. 27 regulaminu i 12 WZIP.
27.
W konsekwencji Sąd stwierdził, że ponieważ oba wymienione wyżej przepisy zostały już zastosowane przy pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy urzędników i członków personelu tymczasowego, argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym Komisja postąpiła niezgodnie z celem obowiązującym w zakresie każdej procedury naboru i zatrudnienia, określonym w tych przepisach, jest bezzasadny.
28.
Sąd równocześnie dodał, że fakt, iż członkowie personelu pomocniczego mogą wykonywać wszystkie rodzaje zadań w zatrudniającej ich instytucji, nie wystarcza jeszcze do tego, aby uznać, że będą oni mogli być traktowani tak samo, jak urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego w przypadku konkursu o awans. Zdaniem Sądu Komisja mogła zatem zastrzec rozpatrywany konkurs do celów przeniesienia z kategorii B do kategorii A urzędników i członków personelu tymczasowego, którzy spełnili już wstępne wymogi procedury naboru i zatrudnienia, zgodnie z art. 27 regulaminu i 12 WZIP.
29.
Wreszcie Sąd uznał, że wnosząca odwołanie błędnie powołała się na naruszenie zasady równego traktowania, ponieważ urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego, z jednej strony, i członkowie personelu pomocniczego z drugiej strony, znajdują się w nieporównywalnych sytuacjach prawnych, ze względu na różnice istniejące w warunkach ich naboru i zatrudnienia.
30.
W świetle tych rozważań Sąd uznał, że nie jest konieczne orzekanie w przedmiocie drugiego zarzutu, i oddalił żądania odnoszące się do dalszych czynności poczynionych w toku procedury konkursowej.
IV — Postępowanie przed Trybunałem oraz żądania stron
31.
Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 18 stycznia 2007 r. M. Chetcuti wniosła niniejsze odwołanie.
32.
Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, późniejszych aktów podjętych w ramach postępowania konkursowego, w szczególności listy uczestników konkursu spełniających warunki ustalone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową, decyzji Komisji ustalającej na tej podstawie liczbę stanowisk, które należy obsadzić, listy odpowiednich kandydatów sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu jej prac oraz decyzji o powołaniu podjętych na tej podstawie przez organ powołujący.
33.
Wnosząca odwołanie żąda również obciążenia Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania przed Trybunałem.
34.
Komisja wnosi o oddalenie odwołania i o obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.
V — Ocena
35.
Moim zdaniem wnosząca odwołanie formułuje trzy zarzuty na poparcie swojego odwołania.
36.
W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „konkurs wewnętrzny”, co spowodowało wysnucie nieprawidłowych skutków prawnych.
37.
Drugi zarzut wnoszącej odwołanie opiera się na stwierdzeniu, że zaskarżony wyrok narusza zasadę równego traktowania.
38.
Wreszcie w ramach trzeciego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uzasadnił swego wyroku w sposób, w jaki wymaga tego prawo.
39.
Wyżej wymienione trzy zarzuty zostaną rozważone po kolei.
A — W przedmiocie pierwszego zarzutu opartego na błędnej wykładni pojęcia „konkurs wewnętrzny”
40.
Na wstępie należy zbadać dopuszczalność pierwszego zarzutu.
41.
Komisja uważa bowiem, że pierwszy zarzut jest niedopuszczalny, ponieważ wnosząca odwołanie podważa dokonaną przez Sąd kwalifikację spornego konkursu. Tymczasem, zdaniem Komisji, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że tyko Sąd jest właściwy w zakresie stwierdzenia stanu faktycznego oraz dokonania jego oceny.
42.
Zgodnie z tym orzecznictwem z art. 255 WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedłożonych mu w aktach sprawy dokumentów, a po drugie, oceny ustalonych okoliczności faktycznych (
3
).
43.
Trybunał dodał, że jeżeli jednak Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 225 WE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (
4
).
44.
Z odwołania jasno wynika, że M. Chetcuti podważa wniosek Sądu, poczyniony w pkt 56 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym sporny konkurs jest konkursem „mającym przede wszystkim na celu zorganizowanie przeniesienia z kategorii B do kategorii A”. Na poparcie tego stanowiska wnosząca odwołanie podnosi wiele argumentów, które zmierzają do wykazania, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej pojęcia konkursu wewnętrznego, co spowodowało wysnucie nieprawidłowych skutków prawnych.
45.
Ponieważ kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych lub aktu prawnego dokonana przez Sąd jest kwestią prawną, która może zostać podniesiona w ramach odwołania (
5
), jestem zdania, że zarzut jest dopuszczalny.
46.
W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie stwierdza, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni pojęcia „konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji” w rozumieniu art. 4 i 29 ust. 1 lit. b) regulaminu, co spowodowało wysnucie nieprawidłowych skutków prawnych.
47.
Na poparcie tego zarzutu powołuje ona szereg argumentów.
48.
Po pierwsze, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 56 zaskarżonego wyroku, określając charakter konkursu, oparł się na kryterium subiektywnym, jakim jest cel konkursu wskazany w tytule ogłoszenia o konkursie. Opierając się na tej kwalifikacji, Sąd naruszył prawo przy rozpatrywaniu kategorii kandydatów, którzy mogą lub nie mogą być zgodnie z prawem dopuszczeni do konkursu. Zdaniem wnoszącej odwołanie charakter spornego konkursu powinien zostać określony na podstawie obiektywnych warunków dopuszczenia do konkursu określonych w samym ogłoszeniu o konkursie, które są z kolei definiowane w zależności od wymogów obsadzanych stanowisk pracy.
49.
Dodatkowo, wnosząca odwołanie wskazuje, że nawet jeśli sporny konkurs miał na celu przede wszystkim przeniesienie z kategorii B do kategorii A, nie zmienia to faktu, że chodziło w tym przypadku o konkurs o powołanie na czas nieokreślony, który powinien zatem być zakwalifikowany jako konkurs wewnętrzny. W konsekwencji, zgodnie z wyrokami, które zapadły w sprawach Rauch przeciwko Komisji (
6
) oraz Van Huffel przeciwko Komisji (
7
), członkowie personelu pomocniczego nie mogli być zgodnie z prawem wykluczeni z tego konkursu.
50.
Moim zdaniem argument ten jest bezzasadny.
51.
Po pierwsze, Sąd rozpoczął swe rozważania od przypomnienia zasad rządzących każdym postępowaniem w sprawie naboru.
52.
I tak, Sąd zauważył w pkt 48 zaskarżonego wyroku, że „w celu poszanowania celu wskazanego w art. 27 regulaminu w odniesieniu do każdego postępowania w sprawie naboru, tj. »pozyskania do służby urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości«, należy dokonywać naboru urzędników spośród jak najszerszej grupy osób. Dlatego też wyrażenie »konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji« dotyczy w zasadzie wszystkich osób, które pełnią służbę w tej instytucji, bez względu na charakter ich zatrudnienia”.
53.
Następnie w pkt 49 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że „regulamin przyznaje jednak instytucjom szeroki zakres uznania w odniesieniu do określania kryteriów umiejętności, których wymagają obsadzane miejsca pracy i w odniesieniu do określania, na podstawie tych kryteriów i ogólnie w interesie służby, warunków i sposobu organizacji konkursu” (
8
). Sąd zaznaczył dalej, że korzystać z tego uznania można w szczególności wówczas, gdy organ powołujący wydaje ogłoszenie o konkursie i szczegółowo określa warunki dopuszczalności do konkursu (
9
).
54.
Korzystanie ze swobodnego uznania, które zostało przyznane organowi powołującemu, musi, jak słusznie zaznaczył to Sąd w pkt 50 zaskarżonego wyroku, być zgodne w szczególności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami art. 27 akapit pierwszy oraz art. 29 ust. 1 regulaminu.
55.
To właśnie te zasady miał na uwadze Sąd, orzekając w pkt 56 zaskarżonego wyroku, że z ogłoszenia o konkursie bezpośrednio wynikało, że konkurs był konkursem wewnętrznym o przeniesienie z kategorii B do kategorii A i że jego celem było umożliwienie urzędnikom i członkom personelu tymczasowego, którzy, w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego wykazali już, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, przejście z kategorii B do kategorii A.
56.
Moim zdaniem Sąd dokonał prawidłowej kwalifikacji pojęcia „konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji”.
57.
Treść art. 29 ust. 1 regulaminu wskazuje bowiem, że organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w odniesieniu do sposobów organizacji konkursu. Zgodnie z tym przepisem organ powołujący, po zbadaniu możliwości obsadzenia stanowiska w drodze awansu lub przeniesienia w ramach instytucji, możliwości przeprowadzenia konkursów wewnętrznych w ramach instytucji oraz wniosków o przeniesienie złożonych przez urzędników innych instytucji trzech Wspólnot Europejskich, przeprowadza postępowanie konkursowe w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy, lub zarówno w oparciu o świadectwa kwalifikacji, jak i testy. Przepis ten uściśla również, że postępowanie to może zostać przeprowadzone także w celu stworzenia rezerwy dla późniejszego naboru.
58.
Z orzecznictwa Trybunału wynika, że użycie sformułowania „czy może” wskazuje wyraźnie na to, że organ powołujący nie jest zobligowany do wyboru określonej procedury, ale dysponuje możliwością wyboru między różnymi rodzajami postępowań i może wybrać to, które pozwoli mu na pozyskanie najlepszych kandydatur (
10
), najistotniejsze jest bowiem to, aby wybrane postępowanie doprowadziło w każdym razie do powołania osób, które spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości (
11
).
59.
Ponadto w sprawie konkursu dotyczącego przeniesienia do wyższej kategorii, Trybunał orzekł, że Komisja posiada szeroki zakres uznania w odniesieniu do określenia kryteriów umiejętności, których wymagają nowo utworzone stanowiska, a tym samym w zakresie określania, w zależności od tych kryteriów oraz z uwzględnieniem interesu służby, warunków konkursu (
12
).
60.
Ponadto, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie pozyskiwania kandydatów, którzy spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości (
13
).
61.
W niniejszej sprawie tytuł spornego konkursu jest jasny, ponieważ chodziło o konkurs wewnętrzny dla jednej instytucji o przeniesienie z kategorii B do kategorii A.
62.
Poza tym, jak wskazał Sąd w pkt 56 zaskarżonego wyroku, osobami dopuszczonymi do konkursu byli urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego, ponieważ osoby te, zgodnie z art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP, wykazały już przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, w przypadku których spełnienie tych wymogów nie jest konieczne dla ich zatrudnienia.
63.
W tej sytuacji wydaje mi się, że Sąd mógł zasadnie stwierdzić w pkt 56 i 57 zaskarżonego wyroku, że sporny konkurs jest konkursem wewnętrznym o przeniesienie z kategorii B do kategorii A dla urzędników oraz członków personelu tymczasowego oraz że w konsekwencji Komisja nie wykorzystała w błędny sposób przysługującego jej zakresu uznania, dopuszczając do konkursu tylko te dwie kategorie osób.
64.
Dodam jeszcze, że w celu ustanowienia listy rezerwowej administratorów Komisja mogła przeprowadzić nabór przez awans, na mocy art. 45 regulaminu, co zresztą ograniczyłoby zasięg naboru do samych tylko urzędników, ponieważ w WZIP brak jest równoważnego przepisu obejmującego członków personelu tymczasowego.
65.
Wybierając konkurs wewnętrzny o przeniesienie do wyższej kategorii, otwarty dla urzędników i członków personelu tymczasowego, Komisja zapewniła instytucji uczestnictwo w konkursie najlepszych kandydatów oraz objęła naborem możliwie najszerszą grupę osób.
66.
Po drugie, wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że wyłączenie członków personelu pomocniczego ze spornego konkursu było uzasadnione, ponieważ oni, w przeciwieństwie do urzędników i członków personelu tymczasowego, nie musieli wykazać przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości. Skarżąca kwestionuje fakt, iż warunek posiadania takich cech może zostać wywiedziony z wymogów obsadzanych stanowisk oraz, bardziej ogólnie, z interesu służby. Jej zdaniem urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego kategorii B wykazali jedynie, iż spełniają te wymogi w odniesieniu do zajmowanych przez nich stanowisk kategorii B. Dowód spełnienia najwyższych wymogów w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości powinien wynikać z pomyślnie zaliczonych testów preselekcyjnych i selekcyjnych.
67.
Nie podzielam tej opinii.
68.
Uważam, że Sąd mógł w uzasadniony sposób stwierdzić, w pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie naruszyła określonych w art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP celów naboru i zatrudnienia.
69.
Pragnę przypomnieć, że na mocy tych dwóch przepisów nabór urzędników i członków personelu tymczasowego powinien zmierzać do pozyskania do służby w instytucji osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
70.
Tymczasem, o ile prawdą jest, że zgodnie z art. 55 ust. 1 lit. c) WZIP członkowie personelu pomocniczego muszą, w celu zatrudnienia, prezentować postawę etyczną wymaganą przy wypełnianiu obowiązków na ich stanowisku, WZIP nie ustanawia obowiązku spełnienia przez członków personelu pomocniczego wymienionych powyżej wymogów.
71.
Skarżąca podnosi, że kryterium oparte na wymogach ustanowionych dla pierwszej procedury naboru i zatrudnienia po raz pierwszy jest niewłaściwe, ponieważ z wymogów obsadzanego stanowiska oraz, bardziej ogólnie, z interesu służby, nie wynika, aby kandydaci musieli spełniać najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
72.
Należy przypomnieć, że organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres uznania w zakresie określenia interesu służby. Kontrola Sądu musi zatem ograniczyć się do sprawdzenia, czy organ powołujący działał w odpowiednich granicach i czy nie skorzystał z tego uznania w sposób oczywiście błędny (
14
).
73.
Jak wynika z art. 15 zaskarżonego wyroku, sporny konkurs jest konkursem mającym na celu ustanowienie listy rezerwowej, nie zaś obsadzenie konkretnych stanowisk. Zauważyć przy tym należy, że w ogłoszeniu o konkursie nie określono żadnych wymogów związanych z posiadaniem określonego wykształcenia lub umiejętności. Podczas ustalania listy rezerwowej warunki dopuszczalności postawione kandydatom ograniczone są do posiadania ogólnych umiejętności (
15
). Podobnie jak Komisja jestem zdania, że warunek dotyczący pierwszej procedury naboru i pierwszego zatrudnienia, tj. dowód spełnienia najwyższych wymogów w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, stanowił zatem odpowiednie kryterium dopuszczenia kandydatów do konkursu.
74.
W konsekwencji jestem zdania, że Sąd słusznie uznał, że Komisja nie naruszyła celu art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP.
75.
Po trzecie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd popełnił błąd, odrzucając jej argument, zgodnie z którym, ponieważ na mocy art. 3 WZIP członkowie personelu pomocniczego mogą wykonywać każdy rodzaj zadań, jeżeli tylko ich zatrudnienie nie zmierza do zastąpienia urzędnika, można traktować ich analogicznie do urzędników i członków personelu tymczasowego. Wnosząca odwołanie zauważa w tym względzie, że urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego należący do kategorii B sami nie wykazali, że spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości w odniesieniu do stanowisk z kategorii A, ale mimo to zostali dopuszczeni do udziału w spornym konkursie.
76.
Pragnę zaznaczyć, że Sąd w pkt 61 zaskarżonego wyroku odrzucił argument wnoszącej odwołanie ze względu na to, iż „fakt, że członkowie personelu pomocniczego mogą wykonywać wszystkie rodzaje zadań w danej instytucji, nie wystarcza do tego, aby uzasadnić traktowanie ich tak samo, jak urzędników i członków personelu tymczasowego w odniesieniu do konkursu o przeniesienie. Komisja mogła zatem, bez naruszenia prawa, zastrzec rozpatrywany konkurs do przeniesienia do kategorii A urzędników i członków personelu tymczasowego, którzy spełnili już wstępne wymogi w zakresie naboru, zgodnie z art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP, bez względu na rodzaj zadań, które mieliby oni wykonywać”.
77.
Przypominam ponadto, że w pkt 49 i 56 zaskarżonego wyroku Sąd przypomniał, że regulamin przyznaje szeroki zakres uznania organowi powołującemu w zakresie określenia kryteriów umiejętności wymaganych na obsadzanych stanowiskach oraz że w przeciwieństwie do urzędników i członków personelu tymczasowego członkowie personelu pomocniczego nie musieli w momencie ich zatrudniania wcześniej wykazać, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
78.
Sąd zresztą słusznie zaznaczył w pkt 52 zaskarżonego wyroku, że każda z kategorii osób zatrudnionych przez Wspólnoty odpowiada uzasadnionym potrzebom administracji wspólnotowej oraz charakterowi zadań — o charakterze ciągłym lub tymczasowych — które ma ona wykonywać.
79.
Uważam zatem, że argument wnoszącej odwołanie jest bezzasadny.
80.
W świetle powyższych rozważań jestem zdania, że pierwszy zarzut jest dopuszczalny i bezzasadny.
B — W przedmiocie drugiego zarzutu opartego na naruszeniu zasady równego traktowania
81.
Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd błędnie uznał w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że sytuacja prawna urzędników i członków personelu tymczasowego nie jest porównywalna z sytuacją prawną członków personelu pomocniczego, ze względu na odmienne warunki ich naboru i zatrudnienia, a zatem naruszył zasadę równego traktowania.
82.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, o ile zasada równego traktowania jest zasadą o charakterze ogólnym, mającą zastosowanie w prawie wspólnotowej służby publicznej, do stwierdzenia dyskryminacji trzeba jeszcze, żeby nierówne traktowanie miało miejsce w sytuacjach identycznych lub porównywalnych (
16
).
83.
Naruszenie zasady równego traktowania następuje w szczególności w przypadku, gdy dwie kategorie osób, których sytuacja faktyczna i prawna nie przedstawia zasadniczych różnic, są traktowane odmiennie przy ich procedurze naboru i zatrudnianiu (
17
).
84.
Pojawia się zatem pytanie, czy urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego, z jednej strony, i członkowie personelu pomocniczego, z drugiej strony, znajdują się w identycznej lub porównywalnej sytuacji.
85.
Jestem odmiennego zdania.
86.
Jak słusznie bowiem podniósł Sąd w pkt 53 zaskarżonego wyroku, z art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP wynika, że zasadnicze wymogi określone w odniesieniu do naboru urzędników i zatrudnienia członków personelu tymczasowego różnią się od tych, które określono w odniesieniu do członków personelu pomocniczego, ponieważ ci ostatni, w przeciwieństwie do dwóch pierwszych kategorii, nie musieli wykazać podczas ich zatrudnienia, że spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
87.
Jak zaznaczyłem, zgodnie z art. 55 ust. 1 lit. c) WZIP członkowie personelu pomocniczego muszą jedynie prezentować postawę etyczną wymaganą przy wypełnianiu obowiązków na ich stanowisku.
88.
Ponadto należy dodać, że między statusem urzędników oraz członków personelu tymczasowego, z jednej strony, i statusem członków personelu pomocniczego, z drugiej, istnieją znaczące różnice.
89.
Z art. 6 regulaminu i 9 WZIP wynika bowiem, że w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, stanowiska urzędników oraz członków personelu tymczasowego uwzględnione są w wykazie etatów. Trybunał orzekł zresztą, że zgodnie z art. 3 WZPI za członka personelu pomocniczego uznaje się osobę zatrudnioną w celu wykonywania zadań w danej instytucji bez przypisania jej do określonego stanowiska wymienionego w tabeli zatrudnienia, załączonej do odpowiedniej pozycji budżetu tej instytucji (
18
).
90.
Trybunał dodał, że zgodnie z art. 52 WZPI okres zatrudnienia członka personelu pomocniczego nie może przekraczać okresu zastępstwa w razie tymczasowej nieobecności urzędnika lub członka personelu tymczasowego, a w każdym przypadku nie może przekraczać roku (
19
).
91.
Z powyższych spostrzeżeń Trybunał wyciągnął wniosek, że cechą charakterystyczną umowy zawieranej z członkiem personelu pomocniczego jest jej nietrwałość, ponieważ może być ona zawarta jedynie w celu zapewnienia doraźnego zastępstwa lub umożliwienia wykonania zadań administracyjnych, które mają przejściowy charakter lub wynikają z nagłej potrzeby lub nie zostały wyraźnie określone (
20
).
92.
Należy również zauważyć, że istnieją różnice między statusem członka personelu pomocniczego, z jednej strony, i statusem urzędnika oraz członka personelu tymczasowego, z drugiej strony, dotyczące w szczególności oceny, przeniesienia w grupie zaszeregowania i praw do emerytury. I tak, podczas gdy urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego podlegają ocenie, mogą zostać przeniesieni o stopień w grupie zaszeregowania oraz mają prawo do emerytury za wysługę lat (
21
), WZPI nie przewiduje nic podobnego w odniesieniu do członków personelu pomocniczego.
93.
Status personelu pomocniczego został utworzony, aby zaspokoić doraźne potrzeby instytucji wspólnotowych, a służba członków takiego personelu z założenia ma być ograniczona w czasie.
94.
Jestem zatem zdania, że urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego znajdują się w innej sytuacji prawnej niż członkowie personelu pomocniczego.
95.
Z tych względów uważam, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając, w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że sytuacja prawna urzędników i członków personelu tymczasowego nie może być porównywana z sytuacją członków personelu pomocniczego ze względu na różnice w warunkach ich naboru i zatrudnienia.
96.
W oparciu o powyższe rozważania stwierdzam, że zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.
C — W przedmiocie trzeciego zarzutu opartego na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku
97.
Rozumiem, że wysuwając swój trzeci zarzut, wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd nie odpowiedział na jej argumenty zmierzające do obalenia tezy Komisji, zgodnie z którą brak w ogłoszeniu o konkursie wymogów ogólnych, takich jak wykształcenie wyższe, jest uzasadniony faktem, iż urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego wykazali już posiadanie wymaganych umiejętności przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy.
98.
W postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji wnosząca odwołanie uznała za nietrafny argument Komisji, zgodnie z którym brak taki jest uzasadniony faktem, że urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego wykazali już, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości w trakcie swojej pierwszej procedury naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy.
99.
Wnosząca odwołanie podniosła wówczas przed Sądem, że brak ten nie może być wyjaśniany faktem, iż urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego wykazali już, w trakcie swojej pierwszej procedury naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, że spełniają te wymogi, ponieważ konkurs jest otwarty również dla urzędników kategorii B, a zatrudnienie w ramach tej kategorii nie wymaga posiadania dyplomu.
100.
Zdaniem wnoszącej odwołanie brak uwzględnienia tych warunków wynikał z faktu, iż zdaniem Komisji pięcioletni staż pracy w charakterze urzędnika, członka personelu tymczasowego lub pomocniczego stanowił równoważne doświadczenie zawodowe w rozumieniu art. 5 regulaminu. Wnosząca odwołanie stanęła również na stanowisku, że brak szczególnych wymogów można było wyjaśnić faktem, że celem Komisji nie było bezpośrednie obsadzenie wakatów, a jedynie ustanowienie listy rezerwowej, w odniesieniu do której warunki umieszczenia na liście ograniczają się do spełnienia wymogów o charakterze ogólnym.
101.
Ponadto wnosząca odwołanie podniosła, że ponieważ chodziło o konkurs mający na celu nabór urzędników, powinien on bezwzględnie odpowiadać celom określonym w art. 27 regulaminu. Nie miało zatem znaczenia to, że spełnienie tego celu zostało już wykazane w przypadku urzędników i członków personelu tymczasowego, w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, ponieważ to właśnie konkurs wewnętrzny pozwalał na sprawdzenie, czy warunek ten został spełniony.
102.
Należy na wstępie przypomnieć, że kwestia tego, czy uzasadnienie wyroku Sądu jest niewystarczające, stanowi kwestię prawną, która jako taka może zostać podniesiona w ramach odwołania (
22
).
103.
Następnie, przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, mającym zastosowanie do Sądu, na mocy art. 53 tego statutu, „orzeczenia zawierają uzasadnienie”.
104.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie wyroku powinno w sposób jasny i jednoznaczny przedstawiać rozumowanie Sądu, tak aby umożliwić zainteresowanym stronom poznanie powodów, dla których podjęta została dana decyzja, a Trybunałowi dostarczyć elementów wystarczających dla dokonania kontroli (
23
).
105.
Po przypomnieniu powyższego należy teraz zbadać, czy Sąd rzeczywiście nie odpowiedział na argumenty wnoszącej odwołanie.
106.
Sąd, po przypomnieniu w pkt 48 zaskarżonego wyroku, że w celu realizacji celów art. 27 regulaminu instytucja powinna objąć naborem możliwie najszerszą grupę osób, zauważył w pkt 53 swego wyroku, iż „jak wynika, odpowiednio, z art. 27 regulaminu i art. 12 WZIP, podstawowe wymogi mające zastosowanie przy zatrudnianiu urzędników i członków personelu tymczasowego różnią się od wymogów stosowanych wobec członków personelu pomocniczego. W odróżnieniu od członków personelu pomocniczego, którym takich wymogów się nie stawia, te dwa przepisy przewidują, że nabór urzędników oraz zatrudnienie członków personelu tymczasowego powinny zamierzać do pozyskania do służby w instytucji osób spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości”.
107.
Następnie, po zakwalifikowaniu konkursu jako „konkursu wewnętrznego o przeniesienie z kategorii B do kategorii A”, Sąd uznał w pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku, że do konkursu byli dopuszczeni jedynie urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego, ponieważ to właśnie osoby należące do tych dwóch kategorii mogły wykazać, przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, że spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, zgodnie z art. 27 regulaminu i 12 WZIP.
108.
Obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi dokonania wyjaśnienia, które podejmuje w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie Sądu może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których podjęte zostały dane środki, a właściwemu sądowi dostarcza elementów wystarczających dla dokonania kontroli (
24
).
109.
Sąd nie odpowiedział rzeczywiście szczegółowo na wszystkie argumenty powołane przez M. Chetcuti. Jednakże wystarczy zauważyć, że Sąd w jasny sposób potwierdził tezę Komisji w pkt 59 i 60 zaskarżonego wyroku. Wyjaśnił, że urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego są zobowiązaniu do wykazania przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, że spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, zgodnie z art. 27 regulaminu i 12 WZIP.
110.
Jak już zauważyłem, analiza przeprowadzona przez Sąd polegała głównie na wyjaśnieniu powodów, dla których sporny konkurs był otwarty jedynie dla urzędników i członków personelu tymczasowego oraz na wykazaniu, że cel przyświecający każdej procedurze naboru i każdemu zatrudnieniu został zrealizowany, przypominając jednocześnie, że organowi powołującemu przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania w przedmiocie sposobu organizacji konkursów.
111.
Sąd mógł zatem wywieść z powyższego, że Komisja miała prawo zastrzec sporny konkurs dla urzędników i członków personelu tymczasowego oraz że cel przyświecający każdej procedurze naboru i każdemu zatrudnieniu, tj. posiadanie takich cech, został zrealizowany.
112.
Wnosząca odwołanie zarzuca ponadto Sądowi, iż nie odpowiedział na jej argument, zgodnie z którym ogłoszenie o konkursie zawierało pewną wewnętrzną sprzeczność w zakresie, w jakim wyłączało udział członków personelu pomocniczego poprzez wprowadzenia pierwszego warunku dopuszczalności, a jednocześnie uwzględniało doświadczenie tych osób przy obliczaniu doświadczenia zawodowego.
113.
Jestem zdania, że argument ten jest bezzasadny.
114.
Jak już bowiem zauważyłem, Sąd w przeprowadzonym przezeń wywodzie konsekwentnie wykazywał powody, dla których Komisja nie nadużyła swych uprawnień, dopuszczając do konkursu jedynie kandydatury urzędników i członków personelu tymczasowego, ponieważ, jak wskazałam wcześniej, te dwie kategorie osób mogły już wykazać, że spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
115.
Wzięcie pod uwagę doświadczenia zawodowego członków personelu pomocniczego w obliczaniu stażu pracy urzędnika lub członka personelu tymczasowego nie zmienia faktu, że w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, osoby należące do tych dwóch ostatnich kategorii wykazały w pewnym momencie, że posiadają cechy wymagane w celu ich naboru oraz zatrudnienia zgodnie z art. 27 regulaminu i 12 WZIP.
116.
Ponadto uwzględnienie stażu pracy w charakterze pracownika zatrudnionego na podstawie ZIP stanowi właściwy środek realizacji interesu służby (
25
).
117.
Te dwa wymogi nie są zatem sprzeczne ze sobą, lecz uzupełniają się. Sąd mógł zatem trafnie stwierdzić w pkt 61 zaskarżonego wyroku, że nawet jeśli członkowie personelu pomocniczego mogą faktycznie wykonywać każdy rodzaj zadań, nie wystarcza to do ich zrównania z urzędnikami i członkami personelu tymczasowego, ponieważ te dwie kategorie osób wykazały, w przeciwieństwie do członków personelu pomocniczego, przy swojej pierwszej procedurze naboru i zatrudnieniu po raz pierwszy, iż spełniają najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości.
118.
W konsekwencji proponuję oddalić zarzut jako bezzasadny.
VI — W przedmiocie kosztów
119.
Zgodnie z art. 122 akapit pierwszy regulaminu, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie, rozstrzyga on o kosztach.
120.
Zgodnie z art. 69 § 2 tegoż regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
121.
Zgodnie z art. 70 regulaminu w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami instytucje pokrywają poniesione przez nie koszty.
122.
Jednakże zgodnie z art. 122 akapit drugi tego regulaminu art. 70 nie ma zastosowania w przypadku odwołania wniesionego przez urzędnika lub innego członka personelu danej instytucji przeciwko tejże instytucji.
123.
Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie M. Chetcuti kosztami postępowania, a M. Chetcuti, moim zdaniem, przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
VII — Wnioski
124.
Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób:
1)
Odwołanie zostaje oddalone.
2)
M. Chetcuti zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.
(
1
)	Język oryginału: francuski.
(
2
)	Wyrok w sprawie T-357/04 Chetcuti przeciwko Komisji, Zb.Orz. SP s. I-A-2-255, II-A-2-1323 (zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”).
(
3
)	Zobacz w szczególności wyrok z dnia 21 września 2006 r. w sprawie C-167/04 P JCB Service przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-8935, pkt 106 oraz przytoczone tam orzecznictwo.
(
4
)	Idem.
(
5
)	Zobacz wyrok z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie C-154/99 P Politi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia, Rec. s. I-5019, pkt 11 i przytoczone tam orzecznictwo.
(
6
)	Wyrok z dnia 31 marca 1965 r. w sprawie 16/64, Rec. s. 179.
(
7
)	Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie T-142/00, RecFP. s. I-A-219 i II-1011.
(
8
)	Wyroki Sądu: z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie T-56/89 Bataille i in. przeciwko Parlamentowi, Rec. s. II-597, pkt 42; z dnia w sprawie T-207/95 Ibarra Gil przeciwko Komisji, RecFP, s. I-A-13 i II-31, pkt 66; oraz z dnia w sprawie T-256/01 Pyres przeciwko Komisji, Zb.Orz. SP, s. I-A-23 i II-99, pkt 36.
(
9
)	Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie T-214/99 Carrasco Benítez przeciwko Komisji, RecFP, s. I-A-257 i II-1169, pkt 52; i ww. wyrok w sprawie Van Huffel przeciwko Komisji, pkt 51.
(
10
)	Zobacz w szczególności wyrok z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie C-174/99 P Parlament przeciwko Richard, Rec. s. I-6189, pkt 38. Zobacz również wyrok Sądu z dnia w sprawie T-372/00 Campolargo przeciwko Komisji, RecFP. s. I-A-49 i II-223, pkt 93 i 98.
(
11
)	Zobacz wyroki: z dnia 31 marca 1965 r. w sprawach połączonych 12/64 i 29/64 Ley przeciwko Komisji, Rec. s. 143, 161; z dnia w sprawie 10/82 Mogensen i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 2397, pkt 9; i z dnia w sprawie 135/87 Vlachou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. s. 2901, pkt 23.
(
12
)	Zobacz wyrok z dnia 16 października 1975 r. w sprawie 90/74 Deboeck przeciwko Komisji, Rec. s. 1123, pkt 29.
(
13
)	Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2003 r. w sprawie T-248/02 Faita przeciwko KES, RecFP. s. I-A-281 i II-1365, pkt 45.
(
14
)	Zobacz wyroki Sądu: z dnia 12 czerwca 1997 r. w sprawie T-237/95 Carbajo Ferrero przeciwko Parlamentowi, RecFP, s. I-A-141 i II-429, pkt 99; i z dnia w sprawie T-258/03 Mausol przeciwko Europolowi, Zb.Orz. SP s. I-A-45 i II-189, pkt 49.
(
15
)	Wyrok z dnia 6 marca 1997 r. w sprawach połączonych T-40/96 i T-55/96 de Kerros i Kohn-Bergé przeciwko Komisji, RecFP. s. I-A-47 i II-135, pkt 43.
(
16
)	Wyrok z dnia 2 grudnia 1982 r. w sprawach połączonych od 198/81 do 202/81 Micheli i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 4145, pkt 5.
(
17
)	Wyrok z dnia 11 lipca 1985 r. w sprawach połączonych od 66/83 do 68/83 i od 136/83 do 140/83 Hattet i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 2459, pkt 24. Zobacz również wyroki Sądu: z dnia w sprawach połączonych T-18/89 i T-24/89 Tagaras przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, Rec. s. II-53, pkt 68; z dnia w sprawie T-159/95 Dricot i in. przeciwko Komisji, RecFP. s. I-A-385 i II-1035, pkt 83 i 98; z dnia w sprawie T-225/95 Chiou przeciwko Komisji, RecFP. s. I-A-423 i II-11135, pkt 48 i 66; i z dnia w sprawie T-381/00 Wasmeier przeciwko Komisji, RecFP. s. I-A-125 i II-677, pkt 22.
(
18
)	Wyrok z dnia 1 lutego 1979 r. w sprawie 17/78 Deshormes przeciwko Komisji, Rec. s. 189, pkt 35.
(
19
)	Tamże, pkt 36. Należy zauważyć, że zgodnie z WZPI maksymalna długość zatrudnienia członka personelu pomocniczego została przedłużona do trzech lat we wszystkich przypadkach, które nie dotyczą zastępstwa za urzędnika lub członka personelu tymczasowego [art. 52 lit. b) WZPI].
(
20
)	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Deshormes przeciwko Komisji, pkt 37.
(
21
)	Zobacz w odniesieniu do urzędników art. 43, 44 i 77 regulaminu, a w odniesieniu do członków personelu pomocniczego art. 15, 20 i 39 WZPI.
(
22
)	Zobacz wyrok z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie C-3/06 P Groupe Danone przeciwko Komisji, Zb.Orz. s I-1331, pkt 45 oraz przytoczone tam orzecznictwo.
(
23
)	Zobacz podobnie wyroki: z dnia 14 maja 1998 r. w sprawie C-259/96 P Rada przeciwko de Nil i Impens, Rec. s. I-2915, pkt 32-34; oraz z dnia w sprawie C-449/98 P IECC przeciwko Komisji, Rec. s. I-3875, pkt 70; oraz postanowienia Prezesa Trybunału z dnia w sprawie C-149/95 P(R) Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., Rec. s. I-2165, pkt 58; z dnia w sprawie C-268/96 P(R) SCK i FNK przeciwko Komisji, Rec. s. I-4971; oraz z dnia w sprawie C-159/98 Antyle Niderlandzkie przeciwko Radzie, Rec. s. I-4147, pkt 70.
(
24
)	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Groupe Danone przeciwko Komisji, pkt 46. Zobacz również wyrok z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P i C-219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komsji, Rec. s. I-123, pkt 372.
(
25
)	Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Kerros i Kohn-Bergé przeciwko Komisji, pkt 47.