WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
z dnia 31 stycznia 2007 r.
Sprawa T‑166/04
C
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Urzędnicy – Wykonanie wyroku Sądu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Umorzenie postępowania – Skarga o odszkodowanie – Niezgodne z prawem działanie administracji – Utrata szansy
Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot, po pierwsze, stwierdzenie nieważności dorozumianego oddalenia wniosku skarżącego o wykonanie wyroku
Sądu oraz w razie potrzeby decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 12 lutego 2004 r., a po drugie, zasądzenie odszkodowania
i zadośćuczynienia z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy.
Orzeczenie: Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zostaje umorzone. Komisja wypłaci skarżącemu C. kwotę 15 000 EUR. Komisja
zostaje obciążona kosztami postępowania.
Streszczenie
1.      Urzędnicy – Skarga – Interes prawny
(art. 233 WE; regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91)
2.      Urzędnicy – Skarga – Wyrok stwierdzający nieważność – Skutki – Obowiązek podjęcia środków wykonawczych
(art. 233 WE)
3.      Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji
(art. 233 WE; regulamin pracowniczy urzędników, art. 91)
1.      Zasadniczo sposób, w jaki instytucja wykonuje wyrok stwierdzający nieważność aktu instytucji dotyczy bezpośrednio jego adresata.
Może on zatem zwrócić się do sądu wspólnotowego o stwierdzenie ewentualnego uchybienia zobowiązaniom instytucji, które na
niej ciążą na mocy wiążących przepisów.
Nie jest tak w przypadku żądania stwierdzenia nieważności odrzucenia kandydatury skarżącego na wolne stanowisko pracy, podniesionego
w ramach skargi kwestionującej sposób, w jaki instytucja wykonała wyrok stwierdzający nieważność, jeśli skarżący przeszedł
na emeryturę po wniesieniu skargi. W takim przypadku postępowanie zostaje umorzone. Instytucja nie może bowiem wówczas ponownie
wziąć pod uwagę kandydatury skarżącego na to stanowisko, a jedynym możliwym środkiem wykonawczym wobec niego jest przyznanie
odszkodowania. Niemniej jednak jeśli taka skarga zawiera również żądanie odszkodowania, należy odwołać się celem oceny zgodności
z prawem zachowania zarzucanego instytucji do zarzutów i argumentów przedstawionych w ramach wniosku o odszkodowanie.
(zob. pkt 25–27, 29)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone 341/85, 251/86, 258/86, 259/86, 262/86, 266/86, 222/87 i 232/87 Van der Stijl i in. przeciwko Komisji,
28 lutego 1989 r., Rec. str. 511, pkt 18
Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑148/96 i T‑174/96 Brognieri przeciwko Komisji, 22 kwietnia 1999 r., Rec.FP str. I‑A‑65,
II‑329, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo
2.      Administracja narusza art. 233 WE i działa niezgodnie z prawem, co może powodować odpowiedzialność po jej stronie, jeśli –
ze względu na niemożliwość wykonania – powstrzymuje się od podjęcia choćby najmniejszego działania celem wykonania wyroku
stwierdzającego nieważność i nie podejmuje jakichkolwiek kroków względem skarżącego celem znalezienia możliwości uregulowania
spornej kwestii. O ile bowiem obiektywne okoliczności stoją na przeszkodzie temu, by administracja wykonała wyrok stwierdzający
nieważność, o tyle obowiązek staranności wymaga, aby możliwie najszybciej poinformowała o tym skarżącego, jak również rozpoczęła
z nim dialog celem uzgodnienia słusznego odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę.
(zob. pkt 49, 52)
Odesłanie:
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑11/00 Hautem przeciwko EBI, 12 grudnia 2000 r., Rec. str. II‑4019, pkt 43 i przytoczone
tam orzecznictwo
3.      Jeśli administracja działa niezgodnie z prawem, ponieważ uchybia swojemu obowiązkowi wykonania wyroku stwierdzającego nieważność
odrzucenia kandydatury skarżącego na wolne stanowisko pracy, różnicy wynagrodzenia i uprawnień emerytalnych, jakie skarżący
otrzymywałby, gdyby został powołany na to stanowisko, nie można uznać za szkodę wystarczająco pewną, aby móc opierać na niej
roszczenie o odszkodowanie. Nawet bowiem w braku niezgodności z prawem, która doprowadziła do odrzucenia jego kandydatury,
skarżący nie posiadał żadnej pewności co do swojego ostatecznego powołania, ponieważ ze swej natury jest to zdarzenie hipotetyczne,
wiąże się bowiem z szerokim zakresem uznania, z jakiego korzysta organ powołujący w zakresie naboru i awansowania, zarówno
jeśli chodzi o porównanie zasług kandydatów, jak i organizację postępowania w sprawie naboru swoich pracowników.
Jeśli chodzi o krzywdę, to krzywda doznana ze względu na niezgodność z prawem działania administracji posiada natomiast charakter
rzeczywisty i pewny. Ponieważ bowiem zasługi skarżącego nie zostały należycie uwzględnione, z pewnością doznał on krzywdy
w związku z poczuciem utraty szansy objęcia spornego stanowiska i uznania jego kwalifikacji, a to ze wzglądu na niezgodne
z prawem zachowanie administracji. Ponieważ nie podjęła ona żadnego środka wykonawczego mającego na celu uwzględnienie kandydatury
skarżącego w zgodnych z prawem okolicznościach, utrata szansy skarżącego stała się ostateczna i pewna w dniu odmowy wykonania
obowiązku wynikającego z wyroku stwierdzającego nieważność.
Administracja nie może powoływać się w tym względzie na orzecznictwo, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności przez sąd
wspólnotowy decyzji leżącej u podstaw takiej krzywdy zasadniczo wystarczy, by ją naprawić. Taka teza bowiem opiera się na
obowiązku administracji podjęcia środków wykonawczych wyroku.
(zob. pkt 66, 68, 70–72)
Odesłanie:
Trybunał: sprawy połączone 126/75, 34/76 i 92/76 Giry przeciwko Komisji, 27 października 1977 r., Rec. str. 1937, pkt 28
Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑365/00 AICS przeciwko Parlamentowi, 11 czerwca 2002 r., Rec. str. II‑2719, pkt 79, 80