62020TO0744
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 30ής Νοεμβρίου 2021 (
*1
)
«Ντάμπινγκ – Εισαγωγές προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Κίνας – Πράξη με την οποία επιβάλλεται προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ – Πράξη μη δεκτική προσφυγής – Προπαρασκευαστική πράξη – Απαράδεκτο – Οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ – Απώλεια του εννόμου συμφέροντος – Κατάργηση της δίκης»
Στην υπόθεση T‑744/20,
Airoldi Metalli SpA, με έδρα το Molteno (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey και V. Villante, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον G. Luengo και την P. Němečková,
καθής,
με αντικείμενο προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ και αίτημα την ακύρωση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/1428 της Επιτροπής, της 12ης Οκτωβρίου 2020, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, L 336, σ. 8),
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Gervasoni (εισηγητή), πρόεδρο, R. Frendo και J. Martín y Pérez de Nanclares, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς και πραγματικά περιστατικά μεταγενέστερα της άσκησης της προσφυγής
1
Κατόπιν καταγγελίας που υποβλήθηκε από ένωση εκπροσωπούσα Ευρωπαίους παραγωγούς προϊόντων εξώθησης αλουμινίου (στο εξής: υπό εξέταση προϊόν), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε, στις 14 Φεβρουαρίου 2020, ανακοίνωση για την έναρξη διαδικασίας αντιντάμπινγκ όσον αφορά τις εισαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση του υπό εξέταση προϊόντος, καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, C 51, σ. 26), βάσει του άρθρου 5 του κανονισμού (ΕΕ) 2016/1036 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 2016, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2016, L 176, σ. 21), όπως αυτός τροποποιήθηκε (στο εξής: βασικός κανονισμός).
2
Για τις ανάγκες της διαδικασίας και της έρευνας αντιντάμπινγκ, η Επιτροπή αποφάσισε, σύμφωνα με το άρθρο 17 του βασικού κανονισμού, να στηριχθεί σε δείγμα ανεξάρτητων εισαγωγέων. Η προσφεύγουσα, Airoldi Metalli SpA, η οποία εισάγει το υπό εξέταση προϊόν, περιελήφθη στο δείγμα αυτό.
3
Η προσφεύγουσα υπέβαλε επανειλημμένως τις παρατηρήσεις της κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ιδίως απαντώντας σε αιτήματα της Επιτροπής, και η ακρόασή της διενεργήθηκε από την Επιτροπή στις 29 Ιουνίου 2020. Επιπλέον, ζήτησε την αναστολή της διαδικασίας λόγω της υγειονομικής κρίσης, χωρίς η Επιτροπή να δώσει ευνοϊκή συνέχεια στο αίτημα αυτό.
4
Στις 23 Ιουνίου 2020, η καταγγέλλουσα ένωση υπέβαλε αίτηση καταγραφής του προϊόντος το οποίο αφορούσε η έρευνα αντιντάμπινγκ κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 14, παράγραφος 5, του βασικού κανονισμού, ούτως ώστε να είναι δυνατή η μεταγενέστερη επιβολή δασμών αντιντάμπινγκ έναντι των εισαγωγών του εν λόγω προϊόντος με ισχύ από την ημερομηνία της καταγραφής αυτής. Στις 6 Ιουλίου 2020, η προσφεύγουσα γνωστοποίησε στην Επιτροπή την αντίθεσή της στην εν λόγω αίτηση καταγραφής.
5
Στις 21 Αυγούστου 2020, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1215, για την υποχρέωση καταγραφής των προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, L 275, σ. 16). Ο κανονισμός αυτός αμφισβητήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου τόσο από την προσφεύγουσα (υπόθεση T‑611/20) όσο και από δύο κινεζικές εταιρίες, τις Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd και Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd, παραγωγούς-εξαγωγείς του υπό εξέταση προϊόντος (υπόθεση T‑604/20). Το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την πρώτη προσφυγή με διάταξη της 28ης Σεπτεμβρίου 2021, Airoldi Metalli κατά Επιτροπής (T‑611/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:641), με το σκεπτικό ότι η προσφεύγουσα δεν είχε έννομο συμφέρον να προσβάλει τον εν λόγω κανονισμό.
6
Κατόπιν νέων παρατηρήσεων που υπέβαλε, μεταξύ άλλων, η προσφεύγουσα, η Επιτροπή εξέδωσε, στις 12 Οκτωβρίου 2020, τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1428, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2020, L 336, σ. 8, στο εξής: προσβαλλόμενος κανονισμός).
7
Ο προσβαλλόμενος κανονισμός ορίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Άρθρο 1
1.   Στις εισαγωγές [του υπό εξέταση προϊόντος] [θα πρέπει να επιβληθεί προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ].
2.   Οι συντελεστές του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ που εφαρμόζεται επί της καθαρής, “ελεύθερης στα σύνορα της Ένωσης” τιμής, πριν από την καταβολή δασμού, για το προϊόν που περιγράφεται στην παράγραφο 1 και παράγεται από τις εταιρείες που αναφέρονται κατωτέρω, καθορίζεται ως εξής:
Εταιρεία
Προσωρινός δασμός αντιντάμπινγκ
Πρόσθετος κωδικός TARIC
Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd
30,4 %
C562
Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd
30,4 %
C563
Press Metal International Ltd
38,2 %
C564
Press Metal International Ltd
38,2 %
C565
Άλλες συνεργαζόμενες εταιρείες που απαριθμούνται στο παράρτημα
34,9 %
Όλες οι άλλες εταιρείες
48,0 %
C999
3.   Η εφαρμογή των ατομικών δασμολογικών συντελεστών που καθορίζονται για τις εταιρείες που αναφέρονται στην παράγραφο 2 εξαρτάται από την προσκόμιση έγκυρου εμπορικού τιμολογίου στις τελωνειακές αρχές των κρατών μελών στο οποίο αναγράφεται δήλωση που φέρει ημερομηνία και υπογραφή υπαλλήλου της οντότητας που εκδίδει το τιμολόγιο, με αναφορά του ονόματος και της θέσης του/της, με την ακόλουθη διατύπωση: “Ο/Η υπογεγραμμένος/-η πιστοποιώ ότι (ο όγκος) του (υπό εξέταση προϊόντος) που πωλήθηκε προς εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και καλύπτεται από το παρόν τιμολόγιο κατασκευάστηκε από την εταιρεία (επωνυμία και διεύθυνση της εταιρείας) (πρόσθετος κωδικός TARIC) στην [οικεία χώρα]. Δηλώνω ότι τα στοιχεία που αναγράφονται στο παρόν τιμολόγιο είναι πλήρη και ακριβή”. Εάν δεν προσκομιστεί τέτοιο τιμολόγιο, εφαρμόζεται ο δασμός που ισχύει για όλες τις άλλες εταιρείες.
4.   Η θέση σε ελεύθερη κυκλοφορία, στην Ένωση, του προϊόντος που αναφέρεται στην παράγραφο 1 εξαρτάται από την καταβολή εγγύησης ίσης με το ποσό που αντιστοιχεί στον προσωρινό δασμό.
[…]
Άρθρο 2
1.   Τα ενδιαφερόμενα μέρη υποβάλλουν τις γραπτές παρατηρήσεις τους σχετικά με τον παρόντα κανονισμό στην Επιτροπή εντός 15 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού.
2.   Τα ενδιαφερόμενα μέρη ζητούν ακρόαση από την Επιτροπή εντός 5 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού.
3.   Τα ενδιαφερόμενα μέρη ζητούν ακρόαση από τον/τη σύμβουλο ακροάσεων στις διαδικασίες εμπορικών προσφυγών εντός 5 ημερολογιακών ημερών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού. Ο/Η σύμβουλος ακροάσεων εξετάζει τα αιτήματα που υποβάλλονται εκτός της εν λόγω προθεσμίας και μπορεί να αποφασίσει αν θα τα αποδεχθεί ή όχι.
Άρθρο 3
1.   Οι τελωνειακές αρχές καλούνται να διακόψουν την καταγραφή των εισαγωγών που προσδιορίζονται σύμφωνα με το άρθρο 1 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/1215 για την υποχρέωση καταγραφής των εισαγωγών προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
2.   Στοιχεία τα οποία συλλέχθηκαν και αφορούν προϊόντα που εισήχθησαν στην ΕΕ για κατανάλωση μέχρι 90 ημέρες πριν από την ημερομηνία έναρξης ισχύος του παρόντος κανονισμού θα διατηρηθούν μέχρι την έναρξη ισχύος πιθανών οριστικών μέτρων ή τη λήξη της παρούσας διαδικασίας.»
8
Κατόπιν της άσκησης των προσφυγών στην υπό κρίση υπόθεση, η Επιτροπή εξέδωσε τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2021/546, της 29ης Μαρτίου 2021, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ και την οριστική είσπραξη του προσωρινού δασμού που επιβλήθηκε στις εισαγωγές προϊόντων εξώθησης αλουμινίου καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΕΕ 2021, L 109, σ. 1, στο εξής: οριστικός κανονισμός).
9
Δυνάμει του οριστικού κανονισμού:
«Άρθρο 1
1.   Στις εισαγωγές [του υπό εξέταση προϊόντος] [θα πρέπει να επιβληθεί οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ].
2.   Ο συντελεστής του οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ που εφαρμόζεται επί της καθαρής, “ελεύθερης στα σύνορα της Ένωσης” τιμής, πριν από την καταβολή δασμού, για τα προϊόντα που περιγράφονται στην παράγραφο 1 και παράγονται από τις εταιρείες που απαριθμούνται κατωτέρω, καθορίζεται ως εξής:
Εταιρεία
Δασμολογικός συντελεστής (%)
Πρόσθετος κωδικός TARIC
Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd.
21,2
C562
Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd.
21,2
C563
Press Metal International Ltd.
25,0
C564
Press Metal International Technology Ltd.
25,0
C565
Άλλες συνεργαζόμενες εταιρείες που απαριθμούνται στο παράρτημα
22,1
Όλες οι άλλες εταιρείες
32,1
C999
3.   Η εφαρμογή των ατομικών δασμολογικών συντελεστών που καθορίζονται για τις εταιρείες που αναφέρονται στην παράγραφο 2 εξαρτάται από την προσκόμιση στις τελωνειακές αρχές των κρατών μελών έγκυρου εμπορικού τιμολογίου, στο οποίο αναγράφεται δήλωση που φέρει ημερομηνία και υπογραφή υπαλλήλου της οντότητας που εκδίδει το τιμολόγιο, με αναφορά του ονόματος και της θέσης του/της, με την ακόλουθη διατύπωση: “Ο/Η κάτωθι υπογεγραμμένος/-η πιστοποιώ ότι ο (όγκος) του (υπό εξέταση προϊόντος) που πωλήθηκε για εξαγωγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περιλαμβάνεται στο παρόν τιμολόγιο κατασκευάστηκε από την (επωνυμία και διεύθυνση εταιρείας) (πρόσθετος κωδικός TARIC) στην [οικεία χώρα]. Δηλώνω ότι τα στοιχεία που αναγράφονται στο παρόν τιμολόγιο είναι πλήρη και ακριβή”. Εάν δεν προσκομιστεί τέτοιο τιμολόγιο, εφαρμόζεται ο δασμός που ισχύει για όλες τις άλλες εταιρείες.
[…]
Άρθρο 2
Τα ποσά που είχαν δεσμευτεί υπό μορφή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ σύμφωνα με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2020/1428 εισπράττονται οριστικά. Τα ποσά που έχουν κατατεθεί ως εγγύηση και υπερβαίνουν τους οριστικούς συντελεστές του δασμού αντιντάμπινγκ αποδεσμεύονται.
Άρθρο 3
Δεν εισπράττεται αναδρομικά οριστικός δασμός αντιντάμπινγκ για τις καταγεγραμμένες εισαγωγές. Τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 1 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2020/1215 παύουν να τηρούνται.
[…]»
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
10
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 2020, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
11
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου 2021, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε να παρέμβει υπέρ της Επιτροπής.
12
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 12 Μαρτίου 2021, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 8 Απριλίου 2021, η Επιτροπή ανακοίνωσε την έκδοση, στις 29 Μαρτίου 2021, του οριστικού κανονισμού καθώς και τη δημοσίευσή του. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου στις 28 Απριλίου 2021. Επιπλέον, άσκησε προσφυγή κατά του οριστικού κανονισμού στις 9 Ιουνίου 2021 (υπόθεση T‑328/21).
13
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει τον προσβαλλόμενο κανονισμό·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
14
Η προσφεύγουσα ζητεί επίσης από το Γενικό Δικαστήριο, επικουρικώς, να υποχρεώσει την Επιτροπή, στο πλαίσιο μέτρου οργανώσεως της διαδικασίας, να προσκομίσει το σύνολο των εσωτερικών εγγράφων της που αποτελούν τις προπαρασκευαστικές εργασίες του προσβαλλόμενου κανονισμού και της καταγραφής των υπό εξέταση εισαγωγών.
15
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
16
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, αν ο καθού υποβάλει σχετική αίτηση, το Γενικό Δικαστήριο δύναται να κρίνει επί του απαραδέκτου ή επί της αναρμοδιότητας χωρίς να εισέλθει στην ουσία της υποθέσεως. Εν προκειμένω, καθόσον η Επιτροπή ζήτησε να κριθεί το παραδεκτό της προσφυγής, το Γενικό Δικαστήριο, εκτιμώντας ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα έγγραφα της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί επί του συγκεκριμένου αιτήματος χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
17
Η Επιτροπή προβάλλει ένσταση απαραδέκτου της υπό κρίση προσφυγής για τον λόγο, πρώτον, ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής, δεύτερον, ότι η προσφεύγουσα δεν έχει, ή δεν έχει πλέον, έννομο συμφέρον να τον προσβάλει και, τρίτον, ότι η προσφεύγουσα δεν νομιμοποιείται να ασκήσει προσφυγή κατά του προσβαλλόμενου κανονισμού.
18
Όσον αφορά τον λόγο απαραδέκτου που στηρίζεται στο ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν είναι δεκτικός προσφυγής, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο κανονισμός αυτός αποτελεί προσωρινό μέτρο που ελήφθη εν αναμονή της εκβάσεως της έρευνας, με μόνη συνέπεια την κατάθεση εγγυήσεως προκειμένου να καταστεί δυνατή, εφόσον παραστεί ανάγκη, η μεταγενέστερη εφαρμογή των προσωρινών δασμών που επιβλήθηκαν χωρίς να εισπραχθεί κανένας δασμός στο στάδιο αυτό. Επομένως, πρόκειται για προπαρασκευαστική πράξη, η οποία ακολουθείται, σύμφωνα με τον βασικό κανονισμό, είτε από πράξη που περατώνει τη διαδικασία αντιντάμπινγκ χωρίς τη λήψη μέτρων είτε από κανονισμό για την επιβολή οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ. Η Επιτροπή προσθέτει ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί να αμφισβητήσει ευθέως τον προσβαλλόμενο κανονισμό δεν της στερεί τη δικαστική προστασία, δεδομένου ότι ενδεχόμενες παρανομίες που ενέχει ο κανονισμός αυτός μπορούν να προβληθούν προς στήριξη της προσφυγής κατά της πράξεως που επιβάλλει οριστικούς δασμούς, της οποίας ο κανονισμός αποτελεί προπαρασκευαστικό στάδιο. Επιπλέον, κατά την Επιτροπή, αν η προσφυγή κρινόταν παραδεκτή, το Γενικό Δικαστήριο θα καλούνταν να εκτιμήσει ζητήματα επί των οποίων θα αποφανθεί μεταγενέστερα η Επιτροπή κατά τον ενδεχόμενο καθορισμό των οριστικών δασμών αντιντάμπινγκ, πράγμα που δεν συμβιβάζεται με τις επιταγές της ορθής απονομής της δικαιοσύνης και της σύννομης διεξαγωγής της διοικητικής διαδικασίας ενώπιον της Επιτροπής.
19
Αντιθέτως, η προσφεύγουσα φρονεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής. Συγκεκριμένα, ο κανονισμός αυτός παράγει άμεσα, δεσμευτικά, αυτοτελή και οριστικά αρνητικά αποτελέσματα επί της πραγματικής και νομικής της κατάστασης, τα οποία ουδόλως θα επηρεάζονταν από την έκδοση του οριστικού κανονισμού. Η προσφεύγουσα επικαλείται, συναφώς, τις κυρώσεις που μπορούσαν να της επιβληθούν αν δεν τηρούσε την υποχρέωση σύστασης των εγγυήσεων που επιβάλλει ο προσβαλλόμενος κανονισμός. Υπογραμμίζει επίσης τη ζημία που συνδέεται με το κόστος της εν λόγω σύστασης εγγυήσεως για τα ποσά που τελικά αποδεσμεύθηκαν με τον οριστικό κανονισμό καθώς και τα προβλήματα διαθεσιμότητας του υπό εξέταση προϊόντος κατόπιν της έναρξης ισχύος του προσβαλλόμενου κανονισμού.
20
Κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, προσφυγή ακυρώσεως ασκείται κατά των πράξεων, εκτός των συστάσεων και γνωμών, που παράγουν νομικά αποτελέσματα έναντι τρίτων.
21
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν μια πράξη μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο τέτοιας προσφυγής, είναι αναγκαίο να εξεταστεί η ουσία της πράξης, καθόσον η μορφή της είναι κατ’ αρχήν αδιάφορη συναφώς. Συνιστούν πράξεις ή αποφάσεις δυνάμενες να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως μόνον τα μέτρα που παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να θίξουν τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση (αποφάσεις της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 9, της 19ης Ιανουαρίου 2017, Επιτροπή κατά Total και Elf Aquitaine, C‑351/15 P, EU:C:2017:27, σκέψεις 35 και 36, και διάταξη της 15ης Μαρτίου 2019, Silgan Closures και Silgan Holdings κατά Επιτροπής, T‑410/18, EU:T:2019:166, σκέψεις 12 και 13).
22
Εφόσον πρόκειται για πράξεις η κατάρτιση των οποίων πραγματοποιείται σε περισσότερα στάδια, συνιστούν, κατ’ αρχήν, πράξεις δυνάμενες να προσβληθούν μόνον τα μέτρα τα οποία καθορίζουν οριστικώς τη θέση του οργάνου κατά το πέρας της διαδικασίας και όχι τα ενδιάμεσα μέτρα, σκοπός των οποίων είναι η προετοιμασία της τελικής αποφάσεως (απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, ΙΒΜ κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 10 και διάταξη της 10ης Δεκεμβρίου 1996, Söktas κατά Επιτροπής, T‑75/96, EU:T:1996:183, σκέψη 27).
23
Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική μόνον αν οι πράξεις ή οι αποφάσεις που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της προπαρασκευαστικής διαδικασίας όχι μόνο συγκέντρωναν τα ανωτέρω περιγραφέντα νομικά χαρακτηριστικά, αλλά επιπλέον συνιστούσαν οι ίδιες το πέρας μιας ειδικής διαδικασίας διαφορετικής από εκείνη η οποία έχει ως σκοπό να επιτρέπει στο οικείο θεσμικό όργανο να λαμβάνει απόφαση επί της ουσίας (απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 11, και διάταξη της 2ας Ιουνίου 2004, Pfizer κατά Επιτροπής, T‑123/03, EU:T:2004:167, σκέψη 23) και, ως εκ τούτου, παρήγαν αυτοτελή, άμεσα και μη αναστρέψιμα έννομα αποτελέσματα που δικαιολογούν τη δυνατότητα προσβολής τους με προσφυγή ακυρώσεως, δεδομένου ότι η παρανομία την οποία ενέχουν δεν μπορεί να θεραπευθεί με προσφυγή κατά της τελικής απόφασης της οποίας αποτελούν προπαρασκευαστικό στάδιο (πρβλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, Tognoli κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου, C‑431/20 P, EU:C:2021:807, σκέψεις 42, 44 και 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συναφώς, έχει κριθεί ότι η απόφαση της Επιτροπής να κινήσει διαδικασία αντιντάμπινγκ αποτελούσε προπαρασκευαστική πράξη μη δεκτική προσφυγής, στο μέτρο που δεν επηρεάζει αμέσως και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο τη νομική κατάσταση των ενδιαφερομένων επιχειρήσεων και, επομένως, δεν μπορεί να δικαιολογήσει, ήδη πριν από την περάτωση της διοικητικής διαδικασίας, το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως (πρβλ. διατάξεις της 14ης Μαρτίου 1996, Dysan Magnetics και Review Magnetics κατά Επιτροπής, T‑134/95, EU:T:1996:38, σκέψεις 21 έως 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 25ης Μαΐου 1998, Broome & Wellington κατά Επιτροπής, T‑267/97, EU:T:1998:108, σκέψεις 26 έως 29).
24
Εν προκειμένω, πρέπει, επομένως, να εκτιμηθούν τα αποτελέσματα και η νομική φύση του προσβαλλόμενου κανονισμού, ο οποίος εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 7 του βασικού κανονισμού, υπό το πρίσμα της λειτουργίας του στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και υπό το πρίσμα της πράξεως με την οποία περατώνεται η διαδικασία αυτή κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 9 του βασικού κανονισμού (πρβλ. απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 13, και διάταξη της 15ης Μαρτίου 2019, Silgan Closures και Silgan Holdings κατά Επιτροπής, T‑410/18, EU:T:2019:166, σκέψη 16).
25
Όπως προκύπτει από τις διατάξεις του βασικού κανονισμού, ο κανονισμός περί επιβολής προσωρινών δασμών αντιντάμπινγκ αποτελεί ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ της ανακοινώσεως περί κινήσεως της διαδικασίας αντιντάμπινγκ που διέπεται από το άρθρο 5 του βασικού κανονισμού και σηματοδοτεί την έναρξη της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, και της περατώσεως της διαδικασίας αυτής, η οποία συνεπάγεται είτε την επιβολή οριστικών δασμών είτε τη μη επιβολή δασμών δυνάμει του άρθρου 9 του βασικού κανονισμού. Πράγματι, ένας τέτοιος κανονισμός περί επιβολής προσωρινών δασμών αποσκοπεί, σύμφωνα με τη διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε ήδη στους πρώτους κανονισμούς που αφορούν την άμυνα κατά των πρακτικών ντάμπινγκ, στη διασφάλιση «κατάλληλης προστασίας» της Ένωσης αφ’ ης στιγμής η ύπαρξη ντάμπινγκ προκύπτει από προκαταρκτική εξέταση, καθώς και στην «αποτροπή πρόκλησης ζημίας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας» καθορίζοντας προσωρινώς δασμούς αντιντάμπινγκ που θα μπορούν στη συνέχεια να εισπραχθούν αναδρομικά κατά τον χρόνο περατώσεως της διαδικασίας [βλ. δέκατη τρίτη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού (ΕΟΚ) 459/68 του Συμβουλίου, της 5ης Απριλίου 1968, για την άμυνα κατά του ντάμπινγκ, των πριμοδοτήσεων ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ 1968, L 93, σ. 1), καθώς και το άρθρο 11 του κανονισμού (ΕΚ) 3017/79 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1979, περί της άμυνας κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΕ 1979, L 339, σ. 1)]. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εντάσσεται στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ και σκοπεί στη διασφάλιση της αποτελεσματικότητάς της.
26
Υπό την ίδια έννοια της ένταξής του στο ως άνω πλαίσιο, ο κανονισμός περί επιβολής προσωρινών δασμών αντιντάμπινγκ ενημερώνει τα ενδιαφερόμενα μέρη, και ιδίως τους εισαγωγείς, για τις λεπτομέρειες των ουσιωδών πραγματικών περιστατικών και των εκτιμήσεων βάσει των οποίων επιβλήθηκαν προσωρινά μέτρα και τους παρέχει τη δυνατότητα να υποβάλλουν παρατηρήσεις σχετικά με τον καθορισμό των οριστικών μέτρων που πρόκειται να ληφθούν (άρθρο 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού· βλ. επίσης άρθρα 19α και 20 του βασικού κανονισμού). Η ιδιαιτερότητα του πλαισίου αυτού ενισχύεται από το γεγονός ότι, από της θέσης σε ισχύ του βασικού κανονισμού το 2016, η Επιτροπή εκδίδει το σύνολο των πράξεων που συναπαρτίζουν τη διαδικασία αντιντάμπινγκ, από την ανακοίνωση περί κινήσεως της διαδικασίας μέχρι την επιβολή οριστικών δασμών, ενώ προγενέστερα οι οριστικοί δασμοί επιβάλλονταν από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης [βλ., μεταξύ άλλων, άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΚ) 1225/2009 του Συμβουλίου, της 30ής Νοεμβρίου 2009, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΕΕ 2009, L 343, σ. 51)]. Είναι εξάλλου αξιοσημείωτο, συναφώς, ότι η αιτιολογική σκέψη 32 του βασικού κανονισμού αναφέρει ότι «η έγκριση οριστικών μέτρων αποτελεί τη λογική [συνέχεια των προσωρινών μέτρων]». Υπ’ αυτή την έννοια, η εφαρμοστέα εν προκειμένω ρύθμιση διαφέρει από εκείνη που ίσχυε στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 21ης Φεβρουαρίου 1984, Allied Corporation κ.λπ. κατά Επιτροπής (239/82 και 275/82, EU:C:1984:68), την οποία εξάλλου δεν επικαλείται η προσφεύγουσα προς στήριξη των επιχειρημάτων της υπέρ του χαρακτήρα του προσβαλλόμενου κανονισμού ως δεκτικού προσφυγής και με την οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί του βασίμου των δύο επίμαχων προσωρινών κανονισμών, χωρίς ωστόσο να αποφανθεί ρητώς επί του χαρακτήρα των κανονισμών αυτών, οι οποίοι δεν ακολουθήθηκαν από την έκδοση οριστικού κανονισμού, ως δεκτικών προσφυγής.
27
Επομένως, ο προσβαλλόμενος κανονισμός, στο μέτρο που επιβάλλει προσωρινούς δασμούς αντιντάμπινγκ, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί το τελευταίο στάδιο μιας διαδικασίας διαφορετικής από εκείνη που θα περατωθεί με την επιβολή οριστικών δασμών ή τη μη επιβολή τέτοιων δασμών. Όπως και η ανακοίνωση για την έναρξη της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, που χαρακτηρίζεται, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 23 ανωτέρω, ως προπαρασκευαστική πράξη από τη νομολογία, ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι προπαρασκευαστικός των πράξεων με τις οποίες περατώνεται η διαδικασία αντιντάμπινγκ και οι οποίες είναι δεκτικές προσφυγής (πρβλ. απόφαση της 30ής Σεπτεμβρίου 2003, Eurocoton κ.λπ. κατά Συμβουλίου, C‑76/01 P, EU:C:2003:511, σκέψη 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· βλ., επίσης, κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 25ης Μαΐου 1998, Broome & Wellington κατά Επιτροπής, T‑267/97, EU:T:1998:108, σκέψη 33, και απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2010, EWRIA κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑369/08, EU:T:2010:549, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28
Επιπλέον, ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν επηρεάζει αμέσως και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο τη νομική κατάσταση της προσφεύγουσας.
29
Πράγματι, το άρθρο 2 του προσβαλλόμενου κανονισμού δεν συνεπάγεται καμία υποχρέωση συνεργασίας κατά την έρευνα και προβλέπει απλώς τη δυνατότητα των ενδιαφερομένων μερών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται οι εισαγωγείς, να υποβάλλουν παρατηρήσεις ή να ζητούν την ακρόασή τους. Μολονότι η διάταξη αυτή χρησιμοποιεί τον ενεστώτα οριστικής, πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα των άρθρων 19α και 20 του βασικού κανονισμού (βλ. σκέψη 26 ανωτέρω) και, ως εκ τούτου, υπό την έννοια ότι περιορίζεται στη δημιουργία διαδικαστικών εγγυήσεων υπέρ των ενδιαφερομένων, καθώς και υπό την έννοια ότι παράγει μόνον τα συνήθη αποτελέσματα μιας διαδικαστικής πράξεως και δεν θίγει, παρά μόνον από διαδικαστικής απόψεως, τη νομική κατάσταση της προσφεύγουσας (βλ., κατ’ αναλογίαν, διατάξεις της14ης Μαρτίου 1996, Dysan Magnetics και Review Magnetics κατά Επιτροπής, T‑134/95, EU:T:1996:38, σκέψη 27, και της 15ης Μαρτίου 2019, Silgan Closures και Silgan Holdings κατά Επιτροπής, T‑410/18, EU:T:2019:166, σκέψεις 17 και 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30
Ομοίως, ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν επιβάλλει ούτε στους εισαγωγείς, όπως η προσφεύγουσα, ούτε σε άλλους ενδιαφερόμενους οικονομικούς φορείς την υποχρέωση να μεταβάλλουν ή να αναθεωρούν τις εμπορικές τους πρακτικές (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 19, και διάταξη της 10ης Δεκεμβρίου 1996, Söktas κατά Επιτροπής, T‑75/96, EU:T:1996:183, σκέψη 41). Ειδικότερα, η αύξηση των τιμών και τα προβλήματα διαθεσιμότητας του υπό εξέταση προϊόντος καθώς και οι σχετικές καθυστερήσεις στον εφοδιασμό του που επικαλείται η προσφεύγουσα, έστω και αν αποδεικνύονται, αποτελούν απλώς πραγματικές και οικονομικές συνέπειες του προσβαλλόμενου κανονισμού μη δυνάμενες να θεωρηθούν ότι συνιστούν δεσμευτικά αποτελέσματα που μεταβάλλουν τη νομική κατάστασή της.
31
Εξάλλου, μολονότι πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 1 του προσβαλλόμενου κανονισμού επιβάλλει δασμούς αντιντάμπινγκ, οι τελευταίοι είναι εξ ορισμού προσωρινοί και δεν πρέπει, στο στάδιο αυτό, να καταβάλλονται από τους εισαγωγείς. Η ενδεχόμενη είσπραξή τους αποφασίζεται μόνο μεταγενέστερα, κατά την περάτωση της διαδικασίας αντιντάμπινγκ, σύμφωνα με το άρθρο 10, παράγραφος 2, του βασικού κανονισμού. Επομένως, τα ζημιογόνα αποτελέσματα που αποδίδονται από την προσφεύγουσα στον προσβαλλόμενο κανονισμό και εκτέθηκαν στη σκέψη 30 ανωτέρω απορρέουν, εν πάση περιπτώσει, μόνον από ενέργειες των οικονομικών φορέων για την πρόληψη των οικονομικών αποτελεσμάτων που ενδέχεται να έχει η πραγματική επιβολή των δασμών αντιντάμπινγκ, εφόσον κριθεί ότι αυτοί οφείλονται δυνάμει του οριστικού κανονισμού που θα εκδοθεί κατά το πέρας της διαδικασίας αντιντάμπινγκ. Συνεπώς, τα αποτελέσματα αυτά, ακόμη και αν επέρχονταν, δεν θα προέκυπταν αμέσως και κατά τρόπο μη αναστρέψιμο από τον προσβαλλόμενο κανονισμό.
32
Επομένως, ο προσβαλλόμενος κανονισμός δεν επιβάλλει υποχρέωση η οποία παράγει άμεσα και μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.
33
Ούτε και το γεγονός ότι το άρθρο 1 του προσβαλλόμενου κανονισμού προβλέπει επίσης, στην παράγραφο 4, ότι η εισαγωγή του υπό εξέταση προϊόντος στην Ένωση εξαρτάται από την κατάθεση εγγύησης ίσης με το ποσό του προσωρινού δασμού οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι δεκτικός προσφυγής. Πράγματι, η υποχρέωση αυτή συστάσεως εγγύησης για την εισαγωγή του υπό εξέταση προϊόντος κατά τη διάρκεια ισχύος του προσβαλλόμενου κανονισμού, έστω και αν συνδυάζεται με κυρώσεις όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, αποσκοπεί στη διασφάλιση της καταβολής των δασμών στην περίπτωση που αποφασιστεί τελικά η είσπραξή τους και, επομένως, εξαρτάται από την υποχρέωση καταβολής η οποία θα αποφασιστεί και θα επιβληθεί αργότερα. Κατά πάγια νομολογία, όταν τα ποσά που είναι δεσμευμένα με τη μορφή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ εισπράττονται στο σύνολό τους δυνάμει οριστικού κανονισμού, δεν χωρεί επίκληση αυτοτελούς εννόμου αποτελέσματος απορρέοντος από τον προσωρινό κανονισμό, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή ο οριστικός κανονισμός αντικαθιστά αναδρομικώς τον προσωρινό κανονισμό [διατάξεις της 30ής Ιουνίου 1998, BSC Footwear Supplies κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑73/97, EU:T:1998:147, σκέψη 13, της 11ης Ιανουαρίου 2013, Charron Inox και Almet κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, T‑445/11 και T‑88/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:4, σκέψη 30, και της 10ης Νοεμβρίου 2014, DelSolar (Wujiang) κατά Επιτροπής, T‑320/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:969, σκέψη 56].
34
Βεβαίως, έχει επίσης κριθεί ότι, στην περίπτωση, κρίσιμη εν προκειμένω (βλ. άρθρο 1, παράγραφος 2, του προσβαλλόμενου κανονισμού, το οποίο παρατίθεται στη σκέψη 7 ανωτέρω, και άρθρο 1, παράγραφος 2, του οριστικού κανονισμού, το οποίο παρατίθεται στη σκέψη 9 ανωτέρω), κατά την οποία ένα μέρος των ποσών που δεσμεύτηκαν κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού περί επιβολής του προσωρινού δασμού αποδεσμεύεται λόγω του ότι ο καθορισθείς συντελεστής του οριστικού δασμού είναι χαμηλότερος από τον συντελεστή του προσωρινού δασμού, μπορούν να διαπιστωθούν τυχόν αυτοτελή ή ανεξάρτητα αποτελέσματα, δυνάμενα να καταλογιστούν μόνο στον κανονισμό για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ κατόπιν της ενάρξεως ισχύος του κανονισμού περί επιβολής οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ, και, ως εκ τούτου, μη αποδιδόμενα στον τελευταίο αυτό κανονισμό (απόφαση της 11ης Ιουλίου 1990, Neotype Techmashexport κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, C‑305/86 και C‑160/87, EU:C:1990:295, σκέψη 15, διατάξεις της 30ής Ιουνίου 1998, BSC Footwear Supplies κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑73/97, EU:T:1998:147, σκέψη 15, και της 11ης Ιανουαρίου 2013, Charron Inox και Almet κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, T‑445/11 και T‑88/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:4, σκέψη 30). Εντούτοις, ο δικαστής της Ένωσης αποφάνθηκε κατά τον τρόπο αυτό λαμβάνοντας υπόψη τη μεταγενέστερη έκδοση οριστικού κανονισμού, καθόσον το κρινόμενο ζήτημα αφορούσε όχι την επίμαχη εν προκειμένω προϋπόθεση παραδεκτού, η οποία εξετάζεται κατά την ημερομηνία ασκήσεως της προσφυγής (βλ. απόφαση της 22ας Ιουνίου 2016, Whirlpool Europe κατά Επιτροπής, T‑118/13, EU:T:2016:365, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), αλλά τη διακριτή προϋπόθεση του εννόμου συμφέροντος που πρέπει να εξακολουθεί να υφίσταται και πέραν της ασκήσεως της προσφυγής και του οποίου η ύπαρξη εκτιμάται κατά τον χρόνο εκδόσεως της δικαστικής αποφάσεως (βλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 2013, Abdulrahim κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επομένως, η νομολογία αυτή επιβεβαιώνει, ως συμπλήρωμα των διαλαμβανομένων στη σκέψη 33 ανωτέρω, ότι η υποχρέωση συστάσεως εγγύησης για την κάλυψη των προσωρινών δασμών δεν παράγει αυτοτελή και μη αναστρέψιμα έννομα αποτελέσματα κατά την ημερομηνία εκτιμήσεως του παραδεκτού της προσφυγής, δεδομένου ότι η παραγωγή τέτοιων αποτελεσμάτων εξαρτάται από τη θέσπιση και το περιεχόμενο του οριστικού κανονισμού που εκδόθηκε μεταγενέστερα.
35
Επομένως, κατά την ημερομηνία ασκήσεως της υπό κρίση προσφυγής, κατά την οποία η διαδικασία αντιντάμπινγκ δεν είχε ακόμη περατωθεί και η οποία αποτελεί επίσης την ημερομηνία κατά την οποία πρέπει να εκτιμηθεί το παραδεκτό της προσφυγής (βλ. σκέψη 34 ανωτέρω), δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η υποχρέωση συστάσεως εγγύησης για την κάλυψη των προσωρινών δασμών παρήγε αυτοτελή και μη αναστρέψιμα έννομα αποτελέσματα.
36
Επομένως, η υποχρέωση συστάσεως εγγύησης διακρίνεται από την υποχρέωση αναστολής που συνδέεται με τις αποφάσεις περί κινήσεως της επίσημης διαδικασίας έρευνας στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, οι οποίες, κατά πάγια νομολογία, μπορούν να αποτελέσουν πράξεις δεκτικές προσφυγής (αποφάσεις της 30ής Ιουνίου 1992, Ισπανία κατά Επιτροπής, C‑312/90, EU:C:1992:282, σκέψεις 21 έως 24, της 24ης Οκτωβρίου 2013, Deutsche Post κατά Επιτροπής, C‑77/12 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2013:695, σκέψεις 51 έως 55, και της 9ης Σεπτεμβρίου 2009, Diputación Foral de Álava κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑30/01 έως T‑32/01 και T‑86/02 έως T‑88/02, EU:T:2009:314, σκέψη 350). Συγκεκριμένα, η υποχρέωση αναστολής επιβάλλεται από την έναρξη ισχύος της εν λόγω αποφάσεως και εμποδίζει την εφαρμογή του επίμαχου μέτρου ενισχύσεως μέχρι την έκδοση της απόφασης με την οποία περατώνεται η επίσημη διαδικασία έρευνας, ανεξαρτήτως του περιεχομένου της τελευταίας αυτής απόφασης και χωρίς η ίδια να μπορεί να επανέλθει στην εν λόγω περίοδο αναστολής.
37
Επιπλέον, το να κριθεί ότι ένας προσωρινός κανονισμός συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής θα έθιγε την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και τη θεσμική ισορροπία. Πράγματι, το να κριθεί παραδεκτή η υπό κρίση προσφυγή θα οδηγούσε το Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί λόγων που είναι συνήθως παρεμφερείς με τους προβαλλόμενους προς στήριξη της προσφυγής κατά του οριστικού κανονισμού, όπως εξάλλου συμβαίνει εν προκειμένω, ενώ η Επιτροπή θα έχει λάβει εν τω μεταξύ οριστική θέση επί των ζητημάτων που θέτουν οι λόγοι αυτοί, συνεκτιμώντας τα συμπληρωματικά στοιχεία που συλλέχθηκαν κατά τη διαδικασία που ακολούθησε την έκδοση του προσωρινού κανονισμού. Πέραν της συγχύσεως που δημιουργείται κατά τον τρόπο αυτό μεταξύ του διοικητικού και του ενδίκου σταδίου, όπως ορθώς υπογράμμισε η Επιτροπή, καθώς και των δυσκολιών του Γενικού Δικαστηρίου να λάβει θέση επί των διαπιστώσεων σχετικά με την ύπαρξη ντάμπινγκ και επί του προσωρινού καθορισμού συντελεστή δασμού αντιντάμπινγκ, ενώ οι διαπιστώσεις αυτές και ο συντελεστής αυτός θα έχουν ενδεχομένως τροποποιηθεί μεταγενέστερα στο πλαίσιο της οριστικής εκτιμήσεως της Επιτροπής, πρέπει επίσης να υπογραμμιστούν τα κενά που παρουσιάζει μια ένδικη διαδικασία για το βάσιμο του προσωρινού κανονισμού από πλευράς ένδικης προστασίας. Πράγματι, στο μέτρο που η οριστική εκτίμηση πραγματοποιείται βάσει στοιχείων εν μέρει διαφορετικών από εκείνα που ελήφθησαν υπόψη κατά την προσωρινή εκτίμηση, ενδεχόμενη ακύρωση του προσωρινού κανονισμού δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην υποχρέωση της Επιτροπής να συναγάγει τις συνέπειες της ακυρωτικής αποφάσεως ως προς τον οριστικό κανονισμό της δυνάμει του άρθρου 266 ΣΛΕΕ, με αποτέλεσμα ο διάδικος που θεωρεί ότι θίγεται από τον προσωρινό κανονισμό να υποχρεωθεί, εν πάση περιπτώσει, να ασκήσει προσφυγή και κατά του οριστικού κανονισμού προκειμένου να εξασφαλίσει την αποτελεσματική και πλήρη βελτίωση της κατάστασής του (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 1981, IBM κατά Επιτροπής, 60/81, EU:C:1981:264, σκέψη 20, και διάταξη της 14ης Απριλίου 2015, SolarWorld και Solsonica κατά Επιτροπής, T‑393/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:211, σκέψεις 66 έως 69).
38
Πάντως, υπογραμμίζεται ακριβώς ότι το απαράδεκτο της υπό κρίση προσφυγής δεν καταλήγει στο να στερήσει την προσφεύγουσα από τη δικαστική προστασία που δικαιούται. Πράγματι, η προσφεύγουσα μπορεί, εφόσον θεωρεί ότι έχει βάσιμους λόγους, να ασκήσει αγωγή αποζημιώσεως δυνάμει του άρθρου 268 ΣΛΕΕ, προβάλλοντας τους λόγους έλλειψης νομιμότητας του προσωρινού κανονισμού τους οποίους επικαλέστηκε προς στήριξη της υπό κρίση προσφυγής και ζητώντας την αποκατάσταση της ζημίας που ισχυρίζεται ότι υπέστη, η οποία συνίσταται σε δαπάνες για τη σύσταση της εγγυήσεως που αντιστοιχεί στα ποσά που τελικά αποδεσμεύθηκαν με τον οριστικό κανονισμό (πρβλ. απόφαση της 24ης Οκτωβρίου 2000, Fresh Marine κατά Επιτροπής, T‑178/98, EU:T:2000:240, σκέψεις 45 έως 52, και διάταξη της 14ης Απριλίου 2015, SolarWorld και Solsonica κατά Επιτροπής, T‑393/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:211, σκέψεις 51 και 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
39
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός είναι προπαρασκευαστική πράξη εκδιδόμενη κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αντιντάμπινγκ η οποία, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως.
40
Μπορεί ακόμη να προστεθεί, ως εκ περισσού, ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής, θα πρέπει να κριθεί εν προκειμένω ότι η προσφεύγουσα απώλεσε το έννομο συμφέρον της να ζητήσει την ακύρωσή του κατόπιν της έκδοσης του οριστικού κανονισμού.
41
Κατά πάγια νομολογία, το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος, υπό το πρίσμα του αντικειμένου της προσφυγής, πρέπει να υφίσταται κατά τον χρόνο ασκήσεως της προσφυγής, άλλως η προσφυγή είναι απαράδεκτη, και πρέπει να διατηρείται μέχρι την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως, άλλως παρέλκει η έκδοση αποφάσεως, γεγονός το οποίο προϋποθέτει ότι η προσφυγή μπορεί, με το αποτέλεσμά της, να ωφελήσει τον διάδικο που την άσκησε (βλ. απόφαση της 28ης Μαΐου 2013, Abdulrahim κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ειδικότερα, στην περίπτωση εκδόσεως οριστικού κανονισμού κατά τη διάρκεια της δίκης στην οποία κρίνεται το κύρος προσωρινού κανονισμού, όπως εν προκειμένω (βλ. σκέψεις 8, 9 και 12 ανωτέρω), το Γενικό Δικαστήριο και το Δικαστήριο έχουν παγίως κρίνει ότι οι προσφεύγοντες δεν έχουν πλέον, κατ’ αρχήν, έννομο συμφέρον να αμφισβητήσουν τον προσωρινό κανονισμό (απόφαση της 5ης Οκτωβρίου 1988, Brother Industries κατά Επιτροπής, 56/85, EU:C:1988:463, σκέψη 6, διατάξεις της 10ης Μαρτίου 2016, SolarWorld κατά Επιτροπής, C‑312/15 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:162, σκέψη 25, και της 11ης Ιανουαρίου 2013, Charron Inox και Almet κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, T‑445/11 και T‑88/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:4, σκέψη 30).
42
Βεβαίως, έχει γίνει δεκτό ότι ο προσφεύγων μπορεί να δικαιολογήσει, πέραν του εννόμου συμφέροντος για την άσκηση αγωγής αποζημιώσεως, έννομο συμφέρον για την ακύρωση κανονισμού περί επιβολής προσωρινών δασμών παρά την έκδοση κανονισμού για τον καθορισμό των οριστικών δασμών, αλλά μόνον όσον αφορά τα ποσά που δεσμεύτηκαν κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού για την επιβολή του προσωρινού δασμού, και τα οποία αποδεσμεύθηκαν λόγω του ότι ο συντελεστής του οριστικού δασμού υπήρξε τελικώς χαμηλότερος από αυτόν του προσωρινού δασμού, όπως συμβαίνει εν προκειμένω (βλ. σκέψη 34 ανωτέρω) και στο μέτρο που γίνεται λόγος για ζημία σχετική με τα εν λόγω ποσά (πρβλ. απόφαση της 11ης Ιουλίου 1990, Neotype Techmashexport κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, C‑305/86 και C‑160/87, EU:C:1990:295, σκέψη 15, και διάταξη της 11ης Ιανουαρίου 2013, Charron Inox και Almet κατά Επιτροπής και Συμβουλίου, T‑445/11 και T‑88/12, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:4, σκέψη 30). Μπορεί μεν να μην απαιτείται ο ακριβής αριθμητικός υπολογισμός της εν λόγω ζημίας που κρίνεται αναγκαίος στο πλαίσιο ασκήσεως αγωγής αποζημιώσεως, πρέπει, ωστόσο, να διασφαλίζεται το υποστατό της εν λόγω ζημίας, λαμβανομένων υπόψη των προαναφερθεισών δυσχερειών, από πλευράς ορθής απονομής της δικαιοσύνης, οι οποίες οφείλονται ιδίως στην εξέταση προσφυγής κατά προσωρινού κανονισμού, ενώ έχει επίσης ασκηθεί προσφυγή κατά του οριστικού κανονισμού (βλ. σκέψη 37 ανωτέρω).
43
Όμως, στην υπό κρίση διαφορά η προσφεύγουσα δεν παρέχει καμία ένδειξη, ούτε, κατά μείζονα λόγο, αποδεικνύει ότι όντως προέβη σε εισαγωγές και συνέστησε τις σχετικές εγγυήσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου εφαρμογής του προσωρινού κανονισμού, ήτοι από τις 14 Οκτωβρίου 2020 έως τις 31 Μαρτίου 2021. Περιορίζεται, κατ’ ουσίαν, στο να αναφέρει κατά τρόπο γενικό και ασαφή τις συνδεόμενες με την εγγύηση δαπάνες, των οποίων ο υποθετικός χαρακτήρας βεβαιώνεται από τον ανακριβή προσδιορισμό των οικείων εγγυητών –μνημονεύονται γενικώς μια τράπεζα ή μια ασφαλιστική επιχείρηση– και από την έλλειψη κάθε αριθμητικής ενδείξεως. Κατά μείζονα λόγο, δεν παρέχεται καμία διευκρίνιση όσον αφορά τις δαπάνες που συνδέονται με το τμήμα της εγγυήσεως που αποσκοπεί ειδικά στην κάλυψη των ποσών των δασμών που αποδεσμεύθηκαν με τον οριστικό κανονισμό.
44
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η προσφεύγουσα απέδειξε το έννομο συμφέρον της προς συνέχιση της εκδίκασης της υπό κρίση προσφυγής παρά την έκδοση του οριστικού κανονισμού.
45
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η υπό κρίση προσφυγή πρέπει να απορριφθεί και ότι, εν πάση περιπτώσει, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επ’ αυτής.
46
Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της αιτήσεως παρεμβάσεως του Κοινοβουλίου, καθώς και επί του παρεπόμενου αιτήματος της προσφεύγουσας περί προσκομίσεως εγγράφων (βλ. σκέψη 14 ανωτέρω).
Επί των δικαστικών εξόδων
47
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας.
48
Περαιτέρω, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Κοινοβούλιο, η προσφεύγουσα και η Επιτροπή φέρουν τα αντίστοιχα δικαστικά έξοδά τους σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Η Airoldi Metalli SpA φέρει τα δικαστικά της έξοδα, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
3)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η Airoldi Metalli και η Επιτροπή φέρουν τα αντίστοιχα δικαστικά έξοδά τους σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως.
Λουξεμβούργο, 30 Νοεμβρίου 2021.
Ο γραμματέας
E. Coulon
Ο πρόεδρος
S. Gervasoni
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.