61994CC0152_NL
Conclusie van de advocaat generaal
Conclusie van de advocaat generaal
++++
1 In deze zaak heeft de Rechtbank van eerste aanleg te Gent (België) het Hof een prejudiciële vraag gesteld over de draagwijdte van artikel 52 van het Verdrag betreffende de vrijheid van vestiging in verband met de vraag wie tandheelkundige ingrepen bij paarden mag verrichten.
2 Ingevolge artikel 4 van de Belgische wet van 22 augustus 1994 op de uitoefening van de diergeneeskunde (hierna: "wet")(1) mag de diergeneeskunde alleen worden uitgeoefend door de houder van een diploma diergeneeskunde. Ingevolge artikel 3, lid 1, sub 6, van de wet vallen heelkundige en tandheelkundige ingrepen bij dieren onder het begrip diergeneeskunde.
3 Van Buynder, van Belgische nationaliteit, wordt ten laste gelegd dat hij in België heelkundige en tandheelkundige ingrepen bij dieren heeft verricht zonder te voldoen aan de in artikel 4 van de wet gestelde voorwaarde van het zijn van dierenarts. Verdachte heeft in casu verklaard, het gebit van paarden te hebben behandeld, met name door het vijlen van tanden waaraan door natuurlijke afslijting haken en te scherpe kanten waren gekomen. Op deze wijze voorkomt men snijwonden in de tong en kaken, en spijsverteringsproblemen. Hij dient de dieren geen verdoving of geneesmiddelen toe.
4 Verdachte heeft gesteld, dat de door hem uitgeoefende activiteit in de buurlanden van België vrij kan worden uitgeoefend. Hij heeft in dit verband een lijst overgelegd van personen uit onder meer Nederland, Frankrijk en Duitsland, die dezelfde activiteit uitoefenen, en verklaard: "Ik ben evenwel van mening, dat wanneer men elders in de Europese Gemeenschappen een beroep mag uitoefenen, dit ook in België toegestaan moet zijn." Het Openbaar Ministerie bestrijdt niet, dat de door verdachte genoemde personen tandheelkundige ingrepen bij paarden in België uitvoeren onder overeenkomstige omstandigheden. Blijkbaar kan verdachte niet bewijzen dat dezen geen dierenarts zijn; het Openbaar Ministerie heeft niet bewezen dat zij dit wel zijn.
5 De Rechtbank van eerste aanleg te Gent heeft bij vonnis van 2 juni 1994 het Hof de volgende prejudiciële vraag gesteld:
"Waarborgt de vrijheid van vestiging voorzien in artikel 52 EEG-Verdrag het recht van eenieder, ook al is hij geen dierenarts, om tandheelkundig in te grijpen bij paarden zonder gebruik te maken van geneesmiddelen of verdovende middelen?"
6 Verdachte heeft primair geconcludeerd tot weigering van de zaak door het Hof op grond dat de procedure voor de nationale rechter gebreken vertoont, en heeft gesteld dat hij geen tandheelkundige ingrepen bij paarden als bedoeld in artikel 3, lid 1, sub 6, van de wet heeft verricht, doch enkel paardetanden heeft verzorgd. Subsidiair heeft hij het Hof verzocht de prejudiciële vraag aldus te beantwoorden, dat artikel 52 van het Verdrag betreffende de vrijheid van vestiging een ieder, ongeacht of hij dierenarts is, het recht geeft om paardetanden te vijlen.
7 De Commissie, de Belgische regering en de regering van het Verenigd Koninkrijk hebben gesteld, dat de zaak een zuiver interne situatie betreft, waarop de bepalingen van het Verdrag inzake de vrijheid van vestiging niet van toepassing zijn.
8 Ik zie geen aanleiding om verdachtes opvatting dat de zaak moet worden geweigerd, te volgen. De procedure van samenwerking ingevolge artikel 177 van het Verdrag brengt mee, dat het aan de nationale rechter staat en niet aan het Hof om zich uit te spreken over de gegrondheid van een bezwaar dat een prejudiciële vraag niet relevant is doordat deze op een onjuiste uitlegging van nationaal recht berust.(2)
9 Volgens vaste rechtspraak kunnen de verdragsbepalingen inzake de vrijheid van vestiging niet van toepassing zijn op zuiver interne voorwaarden in een Lid-Staat, zoals de voorwaarden voor een onderdaan van een Lid-Staat die in de Lid-Staat woont, op het grondgebied van die staat als zelfstandige werkzaam is en niet in een andere Lid-Staat is opgeleid.(3)
10 Verdachte heeft de Belgische nationaliteit en woont in België. De zaak betreft zijn werkzaamheid als zelfstandige, namelijk de behandeling van paarden in België. Hij is niet in het bezit van een in een Lid-Staat afgegeven diploma van dierenarts. De zaak betreft derhalve een zuiver interne situatie in een Lid-Staat, waarop artikel 52 van het Verdrag volgens vaste rechtspraak niet van toepassing is.
Conclusie
11 Mitsdien geef ik het Hof in overweging, de bij vonnis van 2 juni 1994 van de Rechtbank van eerste aanleg te Gent gestelde prejudiciële vraag aldus te beantwoorden:
Artikel 52 van het Verdrag is niet van toepassing op zuiver interne situaties in een Lid-Staat, zoals de voorwaarden voor een onderdaan van een Lid-Staat die in de Lid-Staat woont, op het grondgebied van die Lid-Staat als zelfstandige werkzaam is en niet in een andere Lid-Staat is opgeleid.
(1) - Belgisch Staatsblad van 15 oktober 1991, blz. 22981.
(2) - Zie bijvoorbeeld arrest van 16 februari 1991, zaak C-347/89, Eurim-Pharm, Jurispr. 1991, blz. I-1747, r.o. 14-17.
(3) - Zie laatstelijk arrest van 16 februari 1995, gevoegde zaken C-29/94, C-30/94, C-31/94, C-32/94, C-33/94, C-34/94 en C-35/94, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, r.o. 9.