2. De verdere beoordeling
In het incident
2.1. Thans zal het beroep van Robens op de art. 13 e.v. van het EEX-
verdrag worden onderzocht. Art. 13 EEX bepaalt, voor zover hier van
belang: "Ter zake van overeenkomsten gesloten door een persoon voor
een gebruik dat als niet bedrijfs- of beroepsmatig kan worden beschouwd,
hierna te noemen de consument, wordt de bevoegdheid geregeld door
deze afdeling, onverminderd het bepaalde in de art. 4 en 5, punt 5, (...)
3. Voor elke andere overeenkomst die betrekking heeft op de verstrekking
van diensten of op de levering van roerende lichamelijke zaken indien;
a. de sluiting van de overeenkomst in de staat waar de consument
woonplaats heeft is voorafgegaan door een bijzonder voorstel of reclame
en indien;
b. de consument in die staat de voor de sluiting van de overeenkomst
noodzakelijke handeling heeft verricht. (...)"
2.2. Partijen zijn het er over eens dat hun overeenkomst betrekking
heeft op de levering van roerende lichamelijke zaken en dat Robens
aangemerkt dient te worden als een consument in de zin van de
geciteerde verdragsbepaling. Zij hebben echter een geheel verschillende
visie t.a.v. de wijze waarop de overeenkomst tot stand is gekomen
en t.a.v. de plaats waar de voor de sluiting van de overeenkomst
noodzakelijke handelingen zijn verricht.
Volgens Marx is de opdrachtbevestiging van 4 december 1989 door
Robens ondertekend ten huize van Marx; volgens Robens heeft hij de
door Marx per post aan hem verzonden opdrachtbevestiging bij hem
thuis, in Duitsland, ondertekend en vervolgens weer per post aan Marx
teruggestuurd.
Of voldaan is aan het criterium van art. 13 EEX onder 3b kan dan ook niet
zonder nadere bewijslevering worden beoordeeld.
2.3. Voor wat betreft het criterium van art. 13 EEX onder 3a wordt het
volgende overwogen.
Het toelichtende rapport van P. Schlosser bij het EEX-verdrag verwijst
voor een uitleg van art. 13 EEX naar het toelichtende rapport bij het EVO-
verdrag, dat in art. 5 bepalingen bevat die model hebben gestaan voor de
redactie van art. 13 EEX.
In het toelichtende rapport bij het EVO-verdrag, het rapport Giuliano/
Lagarde, wordt t.a.v. art. 5 van het EVO-verdrag onder meer het volgende
opgemerkt:
"Het eerste streepje (toevoeging van de Rb.: de zinsnede "de sluiting
van de overeenkomst in dat land is voorafgegaan door een bijzonder
voorstel of publiciteit en indien de consument in dat land de voor de
sluiting van die overeenkomst noodzakelijke handeling heeft verricht")
betreft situaties waarin de handelaar stappen heeft ondernomen om zijn
roerende lichamelijke zaken of diensten te verkopen in het land waar de
consument woont. Gedoeld wordt hier o.a. op postorderverkoop en huis-
aan- huisverkoop. De handelaar moet dus bepaalde handelingen hebben
verricht, zoals het maken van reclame in de pers of voor radio en televisie
dan wel in bioscopen, of d.m.v. speciaal op dat land afgestemde catalogi,
of hij moet via een agent of colporteur voorstellen voor individuele
transacties hebben gedaan."
2.4. Gelet op deze toelichting ziet art. 13 onder 3 a EEX, naar het oordeel
van de Rb., op situaties waarin een consument in zijn woonplaats wordt
benaderd door een wederpartij, die aldus het initiatief heeft genomen
voor het tot stand komen van de overeenkomst met de consument.
In het onderhavige geval heeft Robens zich echter, zo staat tussen
partijen vast, telefonisch tot Marx gewend, waarna Marx de maten en
dergelijke bij Robens is komen opmeten en waarna uiteindelijk de door
Marx aangeboden opdrachtbevestiging door Robens is ondertekend.
Volgens Robens is Marx hem aangeraden door derden. Niet gesteld of
gebleken is dat Marx zich d.m.v. een bijzonder voorstel of reclame in
de zin van art. 13 onder 3 a EEX heeft gewend tot Robens. Evenals is
overwogen in het vonnis van de Rb. te Leeuwarden van 20 februari 1992,
gepubliceerd in NIPR 1992 nr. 271 en in Burgerlijke Rechtsvordering
(Vlas), Verdragen, deel 1, pagina A-222, kan de opdrachtbevestiging die
door Marx aan Robens is aangeboden in dergelijke omstandigheden niet
aangemerkt worden als een bijzonder voorstel in de zin van art. 13 onder
3 a EEX. Het initiatief voor de onderhavige transactie is immers uitgegaan
van Robens.
2.5. Aan het criterium van art. 13 onder 3 a EEX is dan ook niet voldaan.
De Rb. wijst de door Robens ingeroepen exceptie van onbevoegdheid op
die grond af. Aangezien een beroep op de art. 13 e.v. EEX slechts kan
slagen indien voldaan is aan de beide criteria van art. 13 onder 3 a en b
gezamenlijk, behoeft niet meer te worden onderzocht of voldaan is aan
het criterium van art. 13 onder 3 b EEX.
2.6. De slotsom luidt dat deze Rb. uit hoofde van art. 5 aanhef en onder 1
EEX bevoegd is om kennis te nemen van de vordering van Marx.
Robens wordt als de in het bevoegdheidsincident in het ongelijk gestelde
partij veroordeeld in de kosten van het incident.
In de hoofdzaak
2.7 De zaak wordt verwezen naar de rol voor conclusie van antwoord aan
de zijde van partij Robens.
Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
3. Uitspraak
De Rechtbank:
Wijst de exceptie van onbevoegdheid af;
Veroordeelt Robens in de kosten van het incident, tot aan deze uitspraak
begroot op f. 1.800,- voor salaris;
In de hoofdzaak
Verwijst de zaak naar de rol van 7 maart 1996 voor conclusie van
antwoord aan de zijde van partij Robens;
Houdt iedere verdere beslissing aan.