ID 2004-371
NIPR 2004 371
INST Rb. Assen
DD 17 maart 2004
ROL zaaknr. 44593
OVERW Rb. Assen
‘Gronden van de beslissing
In het incident
Bevoegdheid
1. Deze zaak heeft een internationaal karakter. Immers de eisende
partijen wonen in Nederland, de gedaagde partij woont in Duitsland. O.
heeft F. ontmoet in Hoogeveen tijdens een hondententoonstelling. Partijen
hebben toen daar afgesproken, dat O. zijn herdershond zou meegeven
aan F., die in Duitsland woont om die daar af te richten. Op 4 januari 2003
heeft O. zijn hond meegegeven. Op 21 juli 2003 is de hond in Duitsland
overleden. O. heeft het stoffelijk overschot in Duitsland opgehaald om in
Nederland sectie te doen verrichten. Bij de sectie is vastgesteld, dat de
hond door uitwendig geweld om het leven is gekomen.
2. O. vordert schadevergoeding op grond van toerekenbare tekortkoming
althans onrechtmatige daad. Hij stelt bij dagvaarding, dat deze rechtbank
bevoegd is, omdat volgens art. 5 lid 1 sub a EEX-verdrag het gerecht van
de plaats, waar de verbintenis moet worden uitgevoerd bevoegd is. De
hond zou volgens hem worden teruggebracht in Hoogeveen, waar deze
ook is afgegeven. Nadat F. een bevoegdheidsincident heeft opgeworpen,
voegt O. toe, dat de overeenkomst tot stand is gekomen in Nederland,
van een Nederlandse eigenaar is en bovendien voorziet F. met name
Nederlandse klanten. Subsidiair stelt hij, dat de zaak moet worden
verwezen naar de rechtbank van zijn woonplaats Leeuwarden op grond
van het feit, dat hijzelf een consument is en F. bedrijfs- en beroepsmatig
bezig is.
3. F. is van mening, dat niet de rechtbank Assen, maar de rechtbank
Aurich bevoegd is. Volgens hem is niet het EEX-verdrag, maar de EEX-
verordening van toepassing. Omdat de hond in Duitsland moest worden
afgericht, is Duitsland de plaats van uitvoering. O. is geen consument en
F. zelf is dat wel. Hij is gepensioneerd en honden africhten is zijn hobby.
4. De rechtbank stelt allereerst vast, dat de vraag welke rechtbank
internationaal bevoegd is, beantwoord moet worden aan de hand
van de op 1 maart 2002 in werking getreden EEX-verordening nr.
44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de
tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijk en handelszaken.
Primair stelt O., dat de Nederlandse rechter bevoegd is op grond van art.
5 van de EEX-verordening. De rechtbank is van oordeel, dat onvoldoende
is gesteld of gebleken van feiten, die zouden kunnen leiden tot de
conclusie, dat Nederland plaats van uitvoering is. De overeenkomst
tussen partijen betrof het verrichten van een dienst, nl. het africhten
van de hond. Dit zou in Duitsland gebeuren en is daar ook gebeurd.
Het afleveren van de hond bij begin en eind van de overeenkomst, dat
volgens O. in Nederland is geschied, respectievelijk zou geschieden, is
slechts een bijkomend onderdeel van de te verrichten prestaties. Aan
art. 5 van de EEX- verordening kan de Nederlandse rechter dus in dit
geval geen bevoegdheid ontlenen. Subsidiair heeft O. gesteld, dat de
Nederlandse rechter bevoegd zou zijn op grond van art. 15 en 16 van
de EEX-verordening. Ook deze stelling gaat niet op. Weliswaar heeft
O. gesteld, dat F. een professionele partij is, die zich bedrijfs- en/of
beroepsmatig bezig hield met het africhten van honden tegen betaling en
per jaar vele tientallen Nederlandse klanten op Nederlandse hondenshows
werft. Hij heeft echter niet weersproken, dat F. een gepensioneerde slager
is, die lid is van een hondenvereniging en die hij ontmoet heeft op een
hondenshow. Hij heeft ook onvoldoende onderbouwd, dat F. door het
africhten van honden voor een bedrag van € 1000,- tot € 2000,- per
hond voor een verblijf van enkele maanden, zodanige inkomsten zou
verwerven, dat er sprake zou zijn van commerciële of beroepsactiviteiten
in Nederland, die de hobbysfeer te buiten gaan. O. heeft ook overigens
geen gegevens overlegd, waaruit kan worden afgeleid, dat er sprake
is van commerciële of beroepsactiviteiten van F. in Nederland. Verder
blijkt O.’s eigen stellingen en zijn productie 3, dat hij zelf van plan was
de hond ter beschikking te stellen aan een fokker en, laatstgenoemde
aan de hond een waarde van € 25.000,- toekent. De rechtbank maakt
uit dit feitencomplex op, dat beide partijen hondenliefhebbers zijn, die
ook wel eens een centje verdienen met hun hobby. Dat is een ander soort
verhouding dan bedoeld in art. 15 en 16 van de EEX-verordening. Ook
op deze grond is dus geen sprake van bevoegdheid van de Nederlandse
rechter. De rechtbank zal zich derhalve onbevoegd verklaren van de
vordering kennis te nemen en O. als de in dit incident in het ongelijk te
stellen partij veroordelen in de kosten.