62024CJ0238
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 10ης Απριλίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ) – Απόφαση 2010/279/ΚΕΠΠΑ – Αστυνομική αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Αφγανιστάν – Άρθρο 7, παράγραφος 3 – Δαπάνες που συνδέονται με το αποσπασμένο προσωπικό – Επιδόματα που καταβάλλονται τόσο από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και από το κράτος μέλος από το οποίο αποσπάσθηκε το μέλος του προσωπικού – Σώρευση – Άρθρο 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΕΕ – Άρθρο 275, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ – Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να ερμηνεύσει διάταξη του δικαίου της Ένωσης σχετική με την ΚΕΠΠΑ»
Στην υπόθεση C‑238/24 [Tartisai] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας, Ιταλία) με απόφαση της 2ας Απριλίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Απριλίου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
NR
κατά
Ministero della Difesa,
Comando Generale dell’Arma dei Carabinieri,
Comando Generale Carabinieri – Centro Nazionale Amministrativo – Chieti,
Centro Amministrativo d’Intendenza Interforze del Contingente delle Forze Armate Italiane in Afghanistan,
Centro Nazionale Amministrativo dell’Arma dei Carabinieri,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, T. von Danwitz, Αντιπρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του πρώτου τμήματος, A. Kumin, I. Ziemele και S. Gervasoni, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Richard de la Tour
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο NR, εκπροσωπούμενος από τον A. Pucci, avvocato,
–
η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri, επικουρούμενη από τον E. Feola, avvocato dello Stato,
–
η Ρουμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις R. Antonie, E. Gane και L. Ghiţă,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις M. Bruti Liberati και M. Carpus-Carcea, τον L. Hohenecker και την I. Melo Sampaio,
–
η Ύπατη Εκπρόσωπος της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, εκπροσωπούμενη από την M. Almeida Veiga, τον F. Hoffmeister και τις E. Orgován και I. Orsini,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου 2010/279/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 18ης Μαΐου 2010, σχετικά με την Αστυνομική Αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Αφγανιστάν (EUPOL AFGHANISTAN) (ΕΕ 2010, L 123, σ. 4).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, του NR και, αφετέρου, του Ministero della Difesa (Υπουργείου Άμυνας, Ιταλία), της Comando Generale dell’Arma dei Carabinieri (Γενικής Διοίκησης του Σώματος των Καραμπινιέρων, Ιταλία), της Comando Generale Carabinieri – Centro Nazionale Amministrativo – Chieti (Γενικής Διοίκησης των Καραμπινιέρων – Εθνικό Διοικητικό Κέντρο – Chieti, Ιταλία), του Centro Amministrativo d’Intendenza Interforze del Contingente delle Forze Armate Italiane in Afghanistan (Διοικητικού Κέντρου Επιστασίας του Σώματος των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Αφγανιστάν, Ιταλία) και του Centro Nazionale Amministrativo dell’Arma dei Carabinieri (Εθνικού Διοικητικού Κέντρου του Σώματος των Καραμπινιέρων, Ιταλία) (στο εξής, από κοινού: υπηρεσία άμυνας) σχετικά με την ανάκτηση, εκ μέρους της τελευταίας, της αποζημιώσεως λόγω αποστολής στην αλλοδαπή την οποία εισέπραξε ο NR δυνάμει της ιταλικής νομοθεσίας.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Το άρθρο 2 της οδηγίας 2010/279, τιτλοφορούμενο «Στόχοι», προέβλεπε τα εξής:
«Η [Αστυνομική Αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Αφγανιστάν (στο εξής: αποστολή EUPOL Αφγανιστάν)] συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη θέσπιση, με ιδία ευθύνη του Αφγανιστάν, βιώσιμων και αποτελεσματικών ρυθμίσεων μη στρατιωτικής αστυνόμευσης, με τις οποίες εξασφαλίζεται η δέουσα αλληλεπίδραση με το ευρύτερο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης, καθώς και με τις δράσεις αστυνομικής συνδρομής και δημιουργίας υποδομών της [Ευρωπαϊκής] Ένωσης, των κρατών μελών και άλλων διεθνών παραγόντων. Η αποστολή θα υποστηρίξει, περαιτέρω, τη μεταρρυθμιστική διαδικασία για τη δημιουργία αποτελεσματικών και αξιόπιστων αστυνομικών υπηρεσιών, οι οποίες εργάζονται σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, στο πλαίσιο του κράτους δικαίου και με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»
4
Το άρθρο 7 της αποφάσεως αυτής, με τίτλο «Προσωπικό», όριζε τα εξής:
«1.   Ο αριθμός και οι αρμοδιότητες του προσωπικού της [αποστολής EUPOL Αφγανιστάν] πρέπει να συνάδουν προς τους στόχους του άρθρου 2, τα καθήκοντα του άρθρου 3 και τη δομή της αποστολής που καθορίζεται στο άρθρο 4.
2.   Η [αποστολή EUPOL Αφγανιστάν] απαρτίζεται κυρίως από προσωπικό αποσπασμένο από κράτη μέλη ή θεσμικά όργανα της ΕΕ.
3.   Κάθε κράτος μέλος ή θεσμικό όργανο της ΕΕ επιβαρύνεται με τις δαπάνες που συνδέονται με το προσωπικό της αποστολής που έχει αποσπάσει, συμπεριλαμβανομένων των ταξιδιωτικών εξόδων προς και από τον τόπο τοποθέτησης, των μισθών, της ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, των επιδομάτων, εκτός των ημερησίων αποζημιώσεων, και των επιδομάτων δυσμενών συνθηκών και κινδύνου.
[…]
5.   Το σύνολο του προσωπικού εκτελεί τα καθήκοντά του και ενεργεί προς το συμφέρον της [αποστολής EUPOL Αφγανιστάν]. Το σύνολο του προσωπικού τηρεί τις αρχές ασφαλείας και τους στοιχειώδεις κανόνες που ορίζει η απόφαση 2001/264/ΕΚ του Συμβουλίου, της 19ης Μαρτίου 2001, για την έγκριση […] κανονισμών ασφαλείας του Συμβουλίου [(ΕΕ 2001, L 101, σ. 1)].»
5
Κατά το άρθρο 8 της εν λόγω αποφάσεως, επιγραφόμενο «Καθεστώς του προσωπικού της [αποστολής EUPOL Αφγανιστάν]»:
«1.   Το καθεστώς του προσωπικού της [αποστολής EUPOL Αφγανιστάν] στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων, κατά περίπτωση, των προνομίων, των ασυλιών και των περαιτέρω εγγυήσεων που απαιτούνται για την ολοκλήρωση και την εύρυθμη λειτουργία της [αποστολής EUPOL Αφγανιστάν], καθορίζεται σε συμφωνία που θα συναφθεί σύμφωνα με το άρθρο 37 της συνθήκης [ΕΕ].
2.   Το κράτος ή το θεσμικό όργανο της ΕΕ που έχει αποσπάσει μέλος του προσωπικού φέρει την ευθύνη να αντικρούει τυχόν αξιώσεις συνδεόμενες με την απόσπαση, τις οποίες προβάλλει το μέλος του προσωπικού ή οι οποίες το αφορούν. Το εν λόγω κράτος ή θεσμικό όργανο της ΕΕ φέρει την ευθύνη για την άσκηση τυχόν προσφυγής κατά του αποσπασθέντος.
3.   Οι όροι εργασίας, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις για το διεθνές και τοπικό πολιτικό προσωπικό καθορίζονται στις συμβάσεις μεταξύ του Αρχηγού [της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν]και των μελών του προσωπικού.»
Το ιταλικό δίκαιο
6
Το άρθρο 2 του regio decreto n. 941 – Indennità al personale dell’Amministrazione dello Stato incaricato di missione all’estero (βασιλικού διατάγματος αριθ. 941 – Αποζημίωση καταβαλλόμενη στο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης το οποίο βρίσκεται σε αποστολή στην αλλοδαπή), της 3ης Ιουνίου 1926 (GURI αριθ. 134, της 11ης Ιουνίου 1926, στο εξής: βασιλικό διάταγμα 941/26), προβλέπει, για τα πρόσωπα που μετέχουν στις διεθνείς αποστολές, ότι η αποζημίωση λόγω αποστολής στην αλλοδαπή οφείλεται «από την ημερομηνία διέλευσης των συνόρων ή από την ημερομηνία αποβίβασης στην αλλοδαπή μέχρι την ημερομηνία διέλευσης των συνόρων ή την ημερομηνία της επιβίβασης για την επιστροφή».
7
Το άρθρο 39 unvicies, παράγραφος 39, της decreto-legge n. 273 – Definizione e proroga di termini, nonchè conseguenti disposizioni urgenti (πράξης νομοθετικού περιεχομένου αριθ. 273 – Καθορισμός και παράταση των προθεσμιών, καθώς και συνακόλουθες επείγουσες διατάξεις), της 30ής Δεκεμβρίου 2005 (GURI αριθ. 303, της 30ής Δεκεμβρίου 2005), η οποία κυρώθηκε νομοθετικά, κατόπιν τροποποιήσεων, με τον legge n. 51 (νόμο αριθ. 51), της 23ης Φεβρουαρίου 2006 (GURI αριθ. 49, της 28ης Φεβρουαρίου 2006), ορίζει τα εξής:
«Το άρθρο 1 του [βασιλικού διατάγματος 941/26], το άρθρο 1, παράγραφος 1, στοιχείο b, και το άρθρο 3 του νόμου αριθ. 642 της 8ης Ιουλίου 1961, καθώς και το άρθρο 4, παράγραφος 1, στοιχείο a, του νόμου αριθ. 838, της 27ης Δεκεμβρίου 1973, έχουν την έννοια ότι οι προβλεπόμενες σ’ αυτά αμοιβές έχουν παρεπόμενο χαρακτήρα και καταβάλλονται προς αντιστάθμιση των δυσχερειών και των κινδύνων που συνδέονται με την απασχόληση, των υποχρεώσεων επιφυλακής και διαθεσιμότητας σε δυσχερείς ώρες υπηρεσίας, καθώς και προς υποκατάσταση των αποδοχών για τις υπερωρίες.»
8
Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του legge n. 108 – Proroga della partecipazione italiana a missioni internazionali (νόμου αριθ. 108 – Παράταση της συμμετοχής της Ιταλίας σε διεθνείς αποστολές), της 3ης Αυγούστου 2009 (GURI αριθ. 181, της 6ης Αυγούστου 2009, στο εξής: νόμος 108/2009), προβλέπει τα εξής:
«Από την ημερομηνία εισόδου στην επικράτεια, στα χωρικά ύδατα και στον εναέριο χώρο των οικείων χωρών και μέχρι την ημερομηνία εξόδου από τις χώρες αυτές προκειμένου να επιστρέψει στην εθνική επικράτεια λόγω λήξης της αποστολής, στο προσωπικό που συμμετέχει στις διεθνείς αποστολές κατά τα οριζόμενα στον παρόντα νόμο καταβάλλεται, χωρίς κρατήσεις, για όλη τη διάρκεια της περιόδου και επιπλέον των αποδοχών ή του μισθού και των λοιπών πάγιων και διαρκών επιδομάτων, η αποζημίωση λόγω αποστολής που προβλέπεται στο [βασιλικό διάταγμα 941/26], μέχρι του ύψους των ποσών που σημειώνονται κατωτέρω, αφαιρουμένων των επιδομάτων και των εισφορών που ενδεχομένως καταβάλλονται για τον ίδιο λόγο στους ενδιαφερομένους απευθείας από τους διεθνείς οργανισμούς […]».
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
9
Ο εκκαλών της κύριας δίκης, ο οποίος είναι μέλος του σώματος των καραμπινιέρων, συμμετείχε, υπό την ιδιότητα αυτή, στην αποστολή EUPOL Αφγανιστάν από τον Ιούνιο του 2011.
10
Ο εκκαλών αμειβόταν σε εθνικό επίπεδο με ημερήσια αποζημίωση («per diem») προβλεπόμενη στο άρθρο 3 του νόμου 108/2009. Ελάμβανε επίσης αμοιβές από την αποστολή EUPOL Αφγανιστάν, αποτελούμενες από τρία είδη επιδομάτων, τα οποία ονομάζονταν, αντιστοίχως, «per diem allowance» (ημερήσια αποζημίωση), «hardship allowance» (επίδομα δυσμενών συνθηκών) και «risk allowance» (επίδομα κινδύνου).
11
Τον Μάρτιο του 2012 η ιταλική υπηρεσία άμυνας κίνησε, βάσει του νόμου 108/2009, τη διαδικασία ανάκτησης, από τον εκκαλούντα της κύριας δίκης, των ποσών τα οποία αυτός είχε εισπράξει ως αποζημίωση λόγω αποστολής καταβληθείσα δυνάμει του βασιλικού διατάγματος 941/26. Το άρθρο 3, παράγραφος 1, του νόμου 108/2009 προβλέπει κατ’ ουσίαν ότι, για τα πρόσωπα που μετέχουν στις διεθνείς αποστολές, η αποζημίωση που τους οφείλεται δυνάμει του βασιλικού διατάγματος 941/26 τούς καταβάλλεται αφαιρουμένων των επιδομάτων τα οποία ενδεχομένως εισπράττουν απευθείας από διεθνείς οργανισμούς. Αφού περάτωσε την ανάλυσή της, η εν λόγω υπηρεσία αποφάσισε, τον Δεκέμβριο του 2020, να αναζητήσει από τον εκκαλούντα της κύριας δίκης το ποσό των 25131,80 ευρώ.
12
Ο εκκαλών της κύριας δίκης προσέβαλε την απόφαση αυτή υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι από έγγραφο της 11ης Αυγούστου 2011, το οποίο απέστειλε ο νομικός σύμβουλος του επικεφαλής της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν προς το Διοικητικό Κέντρο Επιστασίας του Σώματος των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Αφγανιστάν, προέκυπτε ότι, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 7 της αποφάσεως 2010/279, τα κράτη μέλη έπρεπε να φέρουν το κόστος του αποσπασμένου προσωπικού, συμπεριλαμβανομένων των ταξιδιωτικών εξόδων, της ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, καθώς και των ισχυόντων επιδομάτων. Κατά τον εκκαλούντα της κύριας δίκης, τα επιδόματα που καταβάλλονταν στο πλαίσιο της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν έπρεπε να προστεθούν στα επιδόματα που καταβάλλονταν κατ’ εφαρμογήν του ιταλικού δικαίου. Προς στήριξη της άποψής του, επικαλέστηκε, επιπλέον, την απόδοση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 στην αγγλική γλώσσα και προέβαλε ότι η φράση «other than» που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτήν πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι σημαίνει «επιπλέον των».
13
Δεδομένου ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή την οποία άσκησε ο εκκαλών της κύριας δίκης, ο τελευταίος άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Consiglio di Stato (Συμβουλίου της Επικρατείας, Ιταλία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο.
14
Ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, ο εκκαλών της κύριας δίκης επαναλαμβάνει την επιχειρηματολογία που προέβαλε πρωτοδίκως και υποστηρίζει ότι η υπηρεσία άμυνας υποχρεούται, σύμφωνα με την αρχή της υπεροχής του δικαίου της Ένωσης έναντι του εσωτερικού δικαίου, να καταβάλει την ιταλική αποζημίωση λόγω αποστολής, ενώ τα επιδόματα της Ένωσης, ήτοι οι ημερήσιες αποζημιώσεις διαβίωσης και τα επιδόματα δυσμενών συνθηκών και κινδύνου, πρέπει, όπως επισήμανε ο νομικός σύμβουλος του επικεφαλής της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν, να καταβάλλονται αυτοτελώς, δεδομένου ότι προβλέπονται από κοινή δράση και, επομένως, δεν υπόκεινται στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών. Προς στήριξη της εκ μέρους του ερμηνείας του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279, ο εκκαλών της κύριας δίκης επικαλείται, εκ νέου, την απόδοση της διάταξης αυτής στην αγγλική γλώσσα και υποστηρίζει ότι από την απόδοση αυτή προκύπτει ότι τα εθνικά επιδόματα πρέπει να καταβάλλονται «επιπλέον των» καταβαλλομένων για τον ίδιο λόγο από την Ένωση.
15
Το αιτούν δικαστήριο αμφιβάλλει ως προς την ακριβή έννοια των όρων «other than» στην απόδοση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 στην αγγλική γλώσσα. Κατά το αιτούν δικαστήριο, ενώ οι όροι αυτοί μπορούν να μεταφραστούν, στην ιταλική γλώσσα, είτε ως «επιπλέον των» είτε ως «εξαιρουμένων των», άλλες γλωσσικές αποδόσεις, ιδίως η απόδοση στη γαλλική γλώσσα, δεν επιδέχονται ερμηνεία, δεδομένου ότι χρησιμοποιούν τους όρους «εξαιρουμένων των», όπως και η απόδοση στην ιταλική γλώσσα που χρησιμοποιεί τους όρους «diverse da» («εκτός από, πλην»).
16
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Consiglio di Stato (Συμβούλιο της Επικρατείας) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Ποια είναι η ορθή ερμηνεία του άρθρου 7, [παράγραφος] 3, της αποφάσεως [2010/279], ήτοι προβλέπει ή δεν προβλέπει η εν λόγω διάταξη τη σώρευση των επιδομάτων που χορηγούνται από το κράτος μέλος και εκείνων που καταβάλλονται από την [αποστολή EUPOL Αφγανιστάν];
2)
Σε περίπτωση κατά την οποία η διάταξη αυτή ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι επιτρέπεται η σώρευση των ανωτέρω επιδομάτων, αντιτίθεται το άρθρο 7, [παράγραφος] 3, της αποφάσεως [2010/279] σε εθνική ρύθμιση, όπως αυτή που απορρέει από τις διατάξεις του άρθρου 3, παράγραφος 1, του νόμου 108/2009, κατά το μέρος που προβλέπει ότι “στο προσωπικό που συμμετέχει στις διεθνείς αποστολές κατά τα οριζόμενα στον παρόντα νόμο καταβάλλεται, χωρίς κρατήσεις, για όλη τη διάρκεια της περιόδου και επιπλέον των αποδοχών ή του μισθού και των λοιπών πάγιων και διαρκών επιδομάτων, η αποζημίωση λόγω αποστολής που προβλέπεται στο [βασιλικό διάταγμα 941/26], αφαιρουμένων των επιδομάτων και των εισφορών που ενδεχομένως καταβάλλονται για τον ίδιο λόγο στους ενδιαφερομένους απευθείας από τους διεθνείς οργανισμούς”, καθώς και από τις διατάξεις του άρθρου 1 του [βασιλικού διατάγματος 941/26], του άρθρου 1, παράγραφος 1, στοιχείο b, και του άρθρου 3 του νόμου αριθ. 642 της 8ης Ιουλίου 1961 και του άρθρου 4, παράγραφος 1, στοιχείο a, του νόμου αριθ. 838 της 27ης Δεκεμβρίου 1973, σύμφωνα με τη […] νομολογιακή ερμηνεία η οποία αποσκοπεί στην απαγόρευση σώρευσης των επιδομάτων;»
17
Στις 11 Ιουλίου 2024 το Δικαστήριο κάλεσε, βάσει του άρθρου 24, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας να παράσχει πληροφορίες σχετικά με τους σκοπούς που επιδιώκει το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279.
Επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου
18
Η Ρουμανική Κυβέρνηση εκτιμά ότι, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΕΕ και του άρθρου 275, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να ερμηνεύσει διάταξη σχετική με την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), όπως είναι το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την πλευρά της, φρονεί ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύσει μια τέτοια διάταξη.
19
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΕΕ και το άρθρο 275, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταρχήν δεν έχει αρμοδιότητα όσον αφορά τις σχετικές με την ΚΕΠΠΑ διατάξεις και τις πράξεις που εκδίδονται βάσει αυτών. Οι εν λόγω διατάξεις εισάγουν παρέκκλιση από τον κανόνα της γενικής αρμοδιότητας την οποία το άρθρο 19 ΣΕΕ απονέμει στο Δικαστήριο προκειμένου να διασφαλίζει την τήρηση του δικαίου στο πλαίσιο της ερμηνείας και της εφαρμογής των Συνθηκών και, κατά συνέπεια, πρέπει να ερμηνεύονται στενά (αποφάσεις της 19ης Ιουλίου 2016, H κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, σκέψεις 39 και 40, της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, Neves 77 Solutions, C‑351/22, EU:C:2024:723, σκέψη 35, καθώς και της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, KS κ.λπ. κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑29/22 P και C‑44/22 P, EU:C:2024:725, σκέψη 62).
20
Επιπλέον, το άρθρο 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΕΕ και το άρθρο 275, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ προβλέπουν ρητώς δύο εξαιρέσεις από την αρχή αυτή, ήτοι την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, αφενός, να ελέγχει την τήρηση του άρθρου 40 ΣΕΕ και, αφετέρου, να αποφαίνεται επί των προσφυγών που ασκούνται υπό τις προϋποθέσεις του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και αφορούν τον έλεγχο της νομιμότητας των αποφάσεων του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες εκδίδονται βάσει διατάξεων σχετικών με την ΚΕΠΠΑ και προβλέπουν περιοριστικά μέτρα κατά φυσικών ή νομικών προσώπων (αποφάσεις της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, Neves 77 Solutions, C‑351/22, EU:C:2024:723, σκέψη 36, και της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, KS κ.λπ. κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑29/22 P και C‑44/22 P, EU:C:2024:725, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21
Επιβάλλεται, εν προκειμένω, η διαπίστωση ότι τα υπό κρίση προδικαστικά ερωτήματα δεν εμπίπτουν σε καμία από τις εξαιρέσεις αυτές.
22
Επομένως, πρέπει επίσης να εξεταστεί αν η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου μπορεί να στηριχθεί στο γεγονός ότι οι επίμαχες στην κύρια δίκη πράξεις δεν συνδέονται άμεσα με τις πολιτικές ή στρατηγικές επιλογές στις οποίες προβαίνουν τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ, εξυπακουομένου ότι, ελλείψει τέτοιας άμεσης σύνδεσης με τις εν λόγω πολιτικές ή στρατηγικές επιλογές, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο, μεταξύ άλλων, να ερμηνεύσει τις πράξεις αυτές (πρβλ. απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, KS κ.λπ. κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑29/22 P και C‑44/22 P, EU:C:2024:725, σκέψεις 116 και 117 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23
Συναφώς, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι το περιεχόμενο του κατά παρέκκλιση περιορισμού της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου που προβλέπεται στο άρθρο 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, τελευταία περίοδος, ΣΕΕ, και στο άρθρο 275, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ δεν είναι τόσο ευρύ ώστε να αποκλείει την αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης να ελέγχει τις πράξεις διαχειρίσεως του προσωπικού οι οποίες αφορούν υπαλλήλους αποσπασμένους από τα κράτη μέλη και οι οποίες σκοπούν στην εξυπηρέτηση των αναγκών, στο θέατρο των επιχειρήσεων, αποστολής όπως η αποστολή EUPOL Αφγανιστάν, ενώ μάλιστα ο δικαστής της Ένωσης είναι, εν πάση περιπτώσει, αρμόδιος για τον έλεγχο των πράξεων αυτών όταν αφορούν υπαλλήλους αποσπασμένους από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 19ης Ιουλίου 2016, H κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, σκέψη 55).
24
Κάθε άλλη ερμηνεία θα είχε, μεταξύ άλλων, ως συνέπεια ότι, όταν η ίδια πράξη διαχειρίσεως του προσωπικού η οποία έχει σχέση με «επιτόπιες» επιχειρήσεις αφορά συγχρόνως υπαλλήλους αποσπασμένους από τα κράτη μέλη και υπαλλήλους αποσπασμένους από την Ένωση, η απόφαση που εκδίδεται ως προς τους μεν μπορεί να είναι ασυμβίβαστη με εκείνη που εκδίδεται από τον δικαστή της Ένωσης ως προς τους δε (απόφαση της 19ης Ιουλίου 2016, H κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, σκέψη 57).
25
Εν προκειμένω, αφενός, το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279, του οποίου η ερμηνεία αποτελεί το αντικείμενο της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως, αφορά τις δαπάνες που συνδέονται με το προσωπικό το οποίο έχει αποσπασθεί στο πλαίσιο της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν και, ως εκ τούτου, η διάταξη αυτή δεν σχετίζεται άμεσα με τις πολιτικές ή στρατηγικές επιλογές στις οποίες προβαίνουν τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2024, KS κ.λπ. κατά Συμβουλίου κ.λπ., C‑29/22 P και C‑44/22 P, EU:C:2024:725, σκέψη 128).
26
Αφετέρου, και παρά το γεγονός ότι η διάταξη αυτή δεν αποτελεί πράξη διαχειρίσεως του προσωπικού σχετική με τις «επιτόπιες» επιχειρήσεις, γεγονός παραμένει ότι αφορά κατά τον ίδιο τρόπο τους υπαλλήλους που αποσπώνται, αντιστοίχως, από τα κράτη μέλη και από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, όσον αφορά την ανάληψη των δαπανών αυτών. Προκειμένου δε να διασφαλιστεί η ομοιόμορφη ερμηνεία της εν λόγω διάταξης και να αποτραπεί το ενδεχόμενο οι αποφάσεις που αφορούν τους αποσπασμένους από τα κράτη μέλη υπαλλήλους να είναι ασυμβίβαστες με τις αποφάσεις που εκδίδει ο δικαστής της Ένωσης σχετικά με τους αποσπασμένους από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης υπαλλήλους, κατά την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στη σκέψη 24 της παρούσας αποφάσεως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να προβεί στην ερμηνεία της.
27
Ως εκ τούτου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύσει το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου ερωτήματος
28
Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 έχει την έννοια ότι προβλέπει τη σώρευση των ημερήσιων αποζημιώσεων διαβίωσης, των επιδομάτων δυσμενών συνθηκών και των επιδομάτων κινδύνου, τα οποία καταβάλλονται από την Ένωση σε μέλος του προσωπικού της αστυνομικής αποστολής που παρατάθηκε με την απόφαση αυτή, με τις αποζημιώσεις και τα επιδόματα της ίδιας φύσεως που του καταβάλλονται από το κράτος μέλος από το οποίο έχει αποσπασθεί, για την άσκηση των ίδιων καθηκόντων στην εν λόγω αστυνομική αποστολή.
29
Εν προκειμένω, οι αμφιβολίες του αιτούντος δικαστηρίου ως προς την ορθή ερμηνεία του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 απορρέουν από το γεγονός ότι, κατά τον προσφεύγοντα της κύριας δίκης, οι όροι «other than», που περιλαμβάνονται στην απόδοση της διάταξης αυτής στην αγγλική γλώσσα, πρέπει να νοηθούν υπό την έννοια ότι σημαίνουν «επιπλέον των» και όχι «εξαιρουμένων των».
30
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, η ανάγκη ομοιόμορφης ερμηνείας των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης δεν επιτρέπει, σε περίπτωση αμφιβολίας, να λαμβάνεται μεμονωμένα υπόψη το κείμενο διάταξης, αλλ’ αντιθέτως απαιτεί την ερμηνεία και εφαρμογή αυτού υπό το πρίσμα της απόδοσής του στις άλλες επίσημες γλώσσες. Επιπλέον, σε περίπτωση αποκλίσεως μεταξύ των διάφορων γλωσσικών αποδόσεων ενός νομοθετήματος της Ένωσης, η επίμαχη διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται με γνώμονα την όλη οικονομία και τον σκοπό της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί στοιχείο (απόφαση της 15ης Απριλίου 2010, Heinrich Heine, C‑511/08, EU:C:2010:189, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Αντιθέτως, αν από τη γραμματική ερμηνεία μιας διάταξης προκύπτει ότι το γράμμα της είναι απολύτως σαφές και μονοσήμαντο, παρέλκει η αναζήτηση διαφορετικής ερμηνείας της εν λόγω διάταξης. (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Απριλίου 2024, OSTP Italy, C‑770/22, EU:C:2024:299, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31
Όσον αφορά, εν προκειμένω, το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279, επισημαίνεται ότι, κατά το αιτούν δικαστήριο, οι όροι «other than» στην απόδοση της αποφάσεως αυτής στην αγγλική γλώσσα μπορούν να έχουν ως συνώνυμα, στη γλώσσα αυτήν, τόσο το «except» («εξαιρουμένων των») όσο και το «in addition to» («επιπλέον των»).
32
Παρά ταύτα, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, σύμφωνα με την απόδοση της διάταξης αυτής στη γαλλική γλώσσα, κάθε κράτος μέλος ή θεσμικό όργανο της Ένωσης επιβαρύνεται με τις δαπάνες που συνδέονται με το προσωπικό της αποστολής που έχει αποσπάσει, συμπεριλαμβανομένων των ταξιδιωτικών εξόδων προς και από τον τόπο τοποθέτησης, των μισθών, της ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, των επιδομάτων, «à l’exclusion des» («εξαιρουμένων των») ημερησίων αποζημιώσεων και των επιδομάτων δυσμενών συνθηκών και κινδύνου.
33
Αντίστοιχη κατ’ ουσίαν διατύπωση προς τους όρους «εξαιρουμένων των», οι οποίοι περιλαμβάνονται στην απόδοση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 στη γαλλική γλώσσα, υπάρχει σε πολλές άλλες γλωσσικές αποδόσεις της διάταξης αυτής, και συγκεκριμένα στις αποδόσεις της στην ιταλική, τσεχική, δανική, γερμανική, εσθονική, κροατική, λεττονική, λιθουανική, ουγγρική, ολλανδική, πορτογαλική, σλοβενική, φινλανδική και σουηδική γλώσσα. Πράγματι, οι εν λόγω γλωσσικές αποδόσεις, χρησιμοποιώντας τους όρους «diverse da», «s výjimkou», «bortset fra», «anderer […] als», «välja arvatud», «osim», «izņemot», «išskyrus», «kivételével», «en andere vergoedingen dan», «com excepção das», «razen», «muista […] kuin» και «andra […] än», έχουν αυτή την έννοια.
34
Στο μέτρο που οι όροι «other than» στην απόδοση του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 στην αγγλική γλώσσα μπορεί, μεταξύ άλλων, να σημαίνουν «εξαιρουμένων των» και στο μέτρο που η σημασία αυτή είναι απολύτως σύμφωνη με τους όρους που περιλαμβάνονται στις άλλες γλωσσικές αποδόσεις της διάταξης αυτής, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι μόνον αυτή η σημασία πρέπει να γίνει δεκτή και ότι, επομένως, δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων της διάταξης.
35
Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 32 και 33 της παρούσας αποφάσεως, οι διάφορες γλωσσικές αποδόσεις συντείνουν στο συμπέρασμα ότι το γράμμα του άρθρου 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 δεν προβλέπει τη σώρευση των ημερησίων αποζημιώσεων διαβιώσεως, των επιδομάτων λόγω δυσχερών συνθηκών εργασίας και των επιδομάτων κινδύνου που καταβάλλει η Ένωση σε μέλος του προσωπικού της αποστολής EUPOL Αφγανιστάν με τις αποζημιώσεις και τα επιδόματα της ίδιας φύσεως που του χορηγούνται από το κράτος μέλος από το οποίο έχει αποσπασθεί, για την άσκηση των ίδιων καθηκόντων στην εν λόγω αστυνομική αποστολή. Δεδομένου ότι το γράμμα της διατάξεως αυτής είναι αρκούντως σαφές και χωρίς αμφισημία, παρέλκει η ερμηνεία της διατάξεως αυτής σε συνάρτηση με την όλη οικονομία και τον σκοπό της αποφάσεως 2010/279.
36
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279 έχει την έννοια ότι δεν προβλέπει τη σώρευση των ημερήσιων αποζημιώσεων διαβίωσης, των επιδομάτων δυσμενών συνθηκών και των επιδομάτων κινδύνου, τα οποία καταβάλλονται από την Ένωση σε μέλος του προσωπικού της αστυνομικής αποστολής που παρατάθηκε με την απόφαση αυτή, με τις αποζημιώσεις και τα επιδόματα της ίδιας φύσεως που του καταβάλλονται από το κράτος μέλος από το οποίο έχει αποσπασθεί, για την άσκηση των ίδιων καθηκόντων στην εν λόγω αστυνομική αποστολή.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
37
Δεδομένου ότι το αιτούν δικαστήριο υπέβαλε το δεύτερο ερώτημά του μόνο για την περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα.
Επί των δικαστικών εξόδων
38
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 7, παράγραφος 3, της αποφάσεως 2010/279/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 18ης Μαΐου 2010, σχετικά με την Αστυνομική Αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Αφγανιστάν (EUPOL AFGHANISTAN),
έχει την έννοια ότι:
δεν προβλέπει τη σώρευση των ημερήσιων αποζημιώσεων διαβίωσης, των επιδομάτων δυσμενών συνθηκών και των επιδομάτων κινδύνου, τα οποία καταβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μέλος του προσωπικού της αστυνομικής αποστολής που παρατάθηκε με την απόφαση αυτή, με τις αποζημιώσεις και τα επιδόματα της ίδιας φύσεως που του καταβάλλονται από το κράτος μέλος από το οποίο έχει αποσπασθεί, για την άσκηση των ίδιων καθηκόντων στην εν λόγω αστυνομική αποστολή.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.