62022CO0032_RES
Υπόθεση C‑32/22 P(I)
Anheuser-Busch Inbev SA/NVκαιAmpar BVBA
κατά
Magnetrol International NVκαιΕυρωπαϊκής Επιτροπής
Διάταξη του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 1ης Αυγούστου 2022
«Αίτηση αναιρέσεως – Παρέμβαση – Κρατικές ενισχύσεις – Καθεστώς ενισχύσεων που έθεσε σε εφαρμογή του Βασίλειο του Βελγίου – Παρεμβάσεις οι οποίες επετράπησαν στο πλαίσιο αναιρετικής διαδικασίας κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου – Αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου – Αναπομπή της υπόθεσης στο Γενικό Δικαστήριο – Απόφαση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε να περιλάβει στη δικογραφία γραπτές παρατηρήσεις επί της αποφάσεως τις οποίες υπέβαλε παρεμβαίνων στην αναιρετική διαδικασία – Σιωπηρή απόφαση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι ο παρεμβαίνων στην αναιρετική διαδικασία έχει την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιόν του – Παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως – Ο παρεμβαίνων στην αναιρετική διαδικασία έχει την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου»
Αίτηση αναιρέσεως – Παραδεκτό – Αποφάσεις κατά των οποίων μπορεί να ασκηθεί αναίρεση – Διάδικος στον οποίο επετράπη η παρέμβαση στο στάδιο της αναίρεσης κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου – Αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου και αναπομπή της υποθέσεως σε αυτό – Απόφαση με την οποία το Γενικό Δικαστήριο αρνήθηκε να αναγνωρίσει ότι ο παρεμβαίνων στην αναιρετική διαδικασία έχει την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιόν του κατόπιν αναπομπής της υποθέσεως σε αυτό – Αίτηση αναιρέσεως κατά της εν λόγω αποφάσεως, υποβληθείσα από τον κατ’ αναίρεση παρεμβαίνοντα – Παραδεκτό
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 57, εδ. 1)
(βλ. σκέψεις 30-57)
Ένδικη διαδικασία – Παρέμβαση – Διάδικος στον οποίο επετράπη η παρέμβαση στο στάδιο της αναίρεσης κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου – Αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου και αναπομπή της υποθέσεως σε αυτό – Ο παρεμβαίνων στην αναιρετική διαδικασία έχει αυτοδικαίως την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρο 40)
(βλ. σκέψεις 67-98)
Σύνοψη
Με απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2016 (
1
), η Επιτροπή έκρινε παράνομο και μη συμβατό με την εσωτερική αγορά το καθεστώς απαλλαγής των πλεοναζόντων κερδών βελγικών οντοτήτων που ανήκουν σε πολυεθνικούς ομίλους επιχειρήσεων, το οποίο έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο από το 2004. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή διέταξε την ανάκτηση των κατ’ αυτόν τον τρόπο χορηγηθεισών ενισχύσεων από τους δικαιούχους, ο δε οριστικός κατάλογος των δικαιούχων αυτών έπρεπε να καταρτισθεί σε μεταγενέστερο στάδιο από το Βασίλειο του Βελγίου.
Το Βασίλειο του Βελγίου καθώς και η Magnetrol International NV άσκησαν προσφυγές ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με αίτημα την ακύρωση της ως άνω αποφάσεως, οι οποίες πρωτοκολλήθηκαν με αριθμούς υποθέσεων T‑131/16 και T‑263/16, αντιστοίχως. Κατά της ίδιας αποφάσεως άσκησαν επίσης προσφυγή ακυρώσεως η Atlas Copco Airpower NV και η Atlas Copco AB (
2
), η Anheuser-Busch InBev SA/NV και η Ampar BVBA (
3
), καθώς και η Soudal NV (
4
) και η Esko-Graphics BVBA (
5
) (στο εξής, από κοινού: αναιρεσείουσες). Καθόσον το Γενικό Δικαστήριο επέλεξε να εκδικασθούν ως «πιλοτικές» οι υποθέσεις T‑131/16 και T‑263/16, ανέστειλε τις διαδικασίες στις λοιπές ως άνω υποθέσεις έως την επίλυση της διαφοράς στις δύο πρώτες υποθέσεις.
Το Γενικό Δικαστήριο συνεκδίκασε τις υποθέσεις T‑131/16 και T‑263/16, κάνοντας δεκτές τις προσφυγές του Βασιλείου του Βελγίου και της Magnetrol International NV και ακυρώνοντας την απόφαση της Επιτροπής (
6
).
Κατόπιν αναιρέσεως που άσκησε η Επιτροπή, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου έκανε δεκτή την παρέμβαση των αναιρεσειουσών υπέρ της Magnetrol International NV στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
Με απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2021 (
7
), το Δικαστήριο αναίρεσε την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και ανέπεμψε τις δύο υποθέσεις ενώπιόν του, επιφυλασσόμενο ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Κατόπιν της αναπομπής των υποθέσεων ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, οι αναιρεσείουσες υπέβαλαν παρατηρήσεις σχετικά με τα συμπεράσματα που έπρεπε να αντληθούν από την απόφαση του Δικαστηρίου για την επίλυση της διαφοράς στην υπόθεση T‑263/16 RENV.
Με έγγραφα της 6ης Δεκεμβρίου 2021, ο Γραμματέας του Γενικού Δικαστηρίου ενημέρωσε τις αναιρεσείουσες ότι, επειδή οι παρατηρήσεις τους δεν αποτελούν έγγραφο προβλεπόμενο από τον Κανονισμό Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο πρόεδρος του επιληφθέντος της υποθέσεως τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου αποφάσισε να μην περιληφθούν στη δικογραφία της υποθέσεως T‑263/16 RENV (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση).
Με τρεις διατάξεις που εξέδωσε, το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου έκανε δεκτές τις αιτήσεις αναιρέσεως που υπέβαλαν οι αναιρεσείουσες κατά της αποφάσεως αυτής. Έκρινε ότι οι διάδικοι σε υπόθεση της οποίας η εκδίκαση έχει ανασταλεί από το Γενικό Δικαστήριο εν αναμονή της οριστικής επιλύσεως της διαφοράς σε πιλοτική υπόθεση, στους οποίους επετράπη να παρέμβουν στην εν λόγω πιλοτική υπόθεση στο στάδιο της αναίρεσης, διατηρούν την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος σε περίπτωση που το Δικαστήριο αναιρέσει την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου στην πιλοτική υπόθεση και την αναπέμψει ενώπιόν του.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο απέρριψε, καταρχάς, την αντλούμενη από τη φύση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής, με την οποία η τελευταία υποστήριξε ότι η άρνηση του Γενικού Δικαστηρίου να περιλάβει τις παρατηρήσεις των αναιρεσειουσών στη δικογραφία της υποθέσεως T‑263/16 RENV δεν μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο αιτήσεως αναιρέσεως.
Το Δικαστήριο επισήμανε συναφώς ότι, παρά τον συνοπτικό τους χαρακτήρα, τα από 6 Δεκεμβρίου 2021 έγγραφα του Γραμματέα του Γενικού Δικαστηρίου πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι διαλαμβάνουν την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου να μην αναγνωρίσει στις αναιρεσείουσες την ιδιότητα των παρεμβαινουσών στην υπόθεση T‑263/16 RENV.
Όσον αφορά το δικαίωμα των αναιρεσειουσών να ασκήσουν αναίρεση κατά μιας τέτοιας αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 57, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το οποίο επιτρέπει στα πρόσωπα των οποίων η αίτηση παρεμβάσεως απορρίφθηκε από το Γενικό Δικαστήριο να ασκήσουν αναίρεση, το Δικαστήριο παρατηρεί ότι, εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο δεν απέρριψε αιτήσεις παρεμβάσεως, καθόσον οι αναιρεσείουσες δεν υπέβαλαν τέτοια αιτήματα ενώπιόν του. Ωστόσο, το περιεχόμενο των αποφάσεων τις οποίες κοινοποίησε ο Γραμματέας του Γενικού Δικαστηρίου στις αναιρεσείουσες παράγει αποτελέσματα ανάλογα προς εκείνα μιας απόφασης με την οποία το Γενικό Δικαστήριο θα απέρριπτε αίτηση παρεμβάσεως υποβληθείσα από εκάστη των αναιρεσειουσών.
Επιπλέον, όταν, κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως, το Δικαστήριο αναιρέσει απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και αναπέμψει την υπόθεση ενώπιόν του για τον λόγο ότι η διαφορά δεν είναι ώριμη προς εκδίκαση, δεν μπορεί ευλόγως να αναμένεται από παρεμβαίνοντα στην αναιρετική διαδικασία να υποβάλει επισήμως αίτηση παρεμβάσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με μοναδικό σκοπό να μπορέσει να ασκήσει αναίρεση κατά της αποφάσεως με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του. Πράγματι, ένα τέτοιο αίτημα δεν θα μπορούσε εν πάση περιπτώσει παρά να απορριφθεί από το Γενικό Δικαστήριο ως εκπρόθεσμο, κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του Κανονισμού Διαδικασίας.
Στο πλαίσιο αυτό, εάν ο παρεμβαίνων σε αναιρετική δίκη δεν εδικαιούτο ασκήσει αναίρεση δυνάμει του άρθρου 57, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου κατά αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου περί μη αναγνωρίσεως της ιδιότητάς του ως παρεμβαίνοντος στην κατόπιν αναπομπής διαδικασία, ο διάδικος αυτός θα στερούνταν κάθε δικαστικής προστασίας για την υπεράσπιση του δικαιώματός του να παρέμβει, εφόσον το κρίνει σκόπιμο, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, καίτοι το άρθρο 57, πρώτο εδάφιο, του εν λόγω Οργανισμού αποσκοπεί ειδικά στη διασφάλιση αυτής της προστασίας. Πράγματι, στην περίπτωση που ο παρεμβαίνων στην αναιρετική δίκη ορθώς υποστηρίζει ότι έχει την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, δεν θα διέθετε κανένα άλλο ένδικο βοήθημα προκειμένου να διεκδικήσει τα διαδικαστικά δικαιώματά του.
Εν συνεχεία, το Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση απαραδέκτου με την οποία η Επιτροπή υποστήριξε ότι η αίτηση αναιρέσεως των Soudal NV και Esko-Graphics BVBA ασκήθηκε εκπροθέσμως.
Προς τούτο, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, μολονότι η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης στο άρθρο 57, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου προθεσμίας των δύο εβδομάδων από την κοινοποίηση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η οποία παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή, από την προθεσμία αυτή χωρεί παρέκκλιση σε περίπτωση συγγνωστής πλάνης του οικείου διαδίκου. Κατά πάγια νομολογία, το συγγνωστό της πλάνης μπορεί ιδίως να αναγνωριστεί σε εξαιρετική περίπτωση κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος διάδικος, λόγω της συμπεριφοράς ενός θεσμικού οργάνου, περιλαμβανομένων των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, και λαμβανομένης υπόψη της διατύπωσης των εφαρμοστέων κανόνων, έρχεται αντιμέτωπος με πραγματική αβεβαιότητα ως προς τις προθεσμίες εντός των οποίων έπρεπε να ασκηθεί ένα ένδικο μέσο.
Εν προκειμένω, η άρνηση του Γενικού Δικαστηρίου να αναγνωρίσει ότι η Soudal NV και η Esko-Graphics BVBA, οι οποίες είχαν ασκήσει παρέμβαση στην αναιρετική διαδικασία, έχουν την ιδιότητα των παρεμβαινουσών στην κατόπιν αναπομπής διαδικασία συνιστά εγκατάλειψη πρακτικής την οποία ακολουθούσε παγίως το δικαιοδοτικό αυτό όργανο και η οποία είχε επικυρωθεί από τη νομολογία του. Επιπλέον, το έγγραφο του Γραμματέα του Γενικού Δικαστηρίου είχε συνοπτικό χαρακτήρα, καθόσον ούτε διευκρίνιζε ρητώς ότι το Γενικό Δικαστήριο αρνούνταν στις αναιρεσείουσες την ιδιότητα των παρεμβαινουσών ούτε περιείχε συγκεκριμένη αναφορά στο έρεισμα της εκδοθείσας αποφάσεως. Τέλος, κατά τον χρόνο ασκήσεως της αναιρέσεως από τις Soudal NV και Esko-Graphics BVBA, δεν προέκυπτε σαφώς ούτε από τη νομολογία του Δικαστηρίου ούτε από τον Οργανισμό του εάν η βάση επί της οποίας έπρεπε να ασκηθεί η αίτηση αναιρέσεως ήταν το άρθρο 56 ή το άρθρο 57 του Οργανισμού, η δε προθεσμία ασκήσεως αναιρέσεως είναι διαφορετική σε αμφότερες τις περιπτώσεις: η αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί εντός προθεσμίας δύο μηνών από της κοινοποιήσεως της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου, ενώ κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 57 του εν λόγω Οργανισμού η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να ασκηθεί εντός προθεσμίας δύο εβδομάδων.
Υπό το φως των ανωτέρω στοιχείων, το Δικαστήριο έκρινε ότι η πλάνη στην οποία υπέπεσαν η Soudal NV και η Esko-Graphics BVBA όσον αφορά την προθεσμία ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως ήταν συγγνωστή.
Αφού απέρριψε τις διάφορες ενστάσεις απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή, το Δικαστήριο εξέτασε το βάσιμο των αιτήσεων αναιρέσεως που υπέβαλαν οι αναιρεσείουσες.
Συναφώς, το Δικαστήριο επισήμανε καταρχάς ότι ο Κανονισμός Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου δεν διευκρινίζει την ιδιότητα που πρέπει να αναγνωρίζεται στους παρεμβαίνοντες στην αναιρετική διαδικασία στο πλαίσιο διαδικασίας κατόπιν αναπομπής. Η εξέταση πάντως από το Γενικό Δικαστήριο μιας υποθέσεως κατόπιν αναπομπής εντάσσεται σαφώς στο πλαίσιο της συνέχειας της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας αναιρέσεως, όπερ αποτυπώνεται ρητώς στον Κανονισμό Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
Επομένως, το άρθρο 217 του κανονισμού αυτού παρέχει στους διαδίκους της κατόπιν αναπομπής διαδικασίας τη δυνατότητα να υποβάλουν τις γραπτές παρατηρήσεις τους σχετικά με τα συμπεράσματα που πρέπει να αντληθούν από την απόφαση του Δικαστηρίου για την επίλυση της διαφοράς, όταν η αναιρεθείσα απόφαση έχει εκδοθεί από το Γενικό Δικαστήριο μετά την περάτωση της επί της ουσίας έγγραφης διαδικασίας, η δε δυνατότητα αυτή παρέχεται προκειμένου να διασφαλισθεί η συνέχεια της διαφοράς ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης. Το να μην αναγνωρίζεται, όμως, σε παρεμβαίνοντα κατ’ αναίρεση, ο οποίος έχει συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο, η ιδιότητα του παρεμβαίνοντος στη διαδικασία κατόπιν της αναπομπής θα είχε ως συνέπεια να στερηθεί ο διάδικος αυτός κάθε δυνατότητας να υποβάλει παρατηρήσεις ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τις συνέπειες που πρέπει να αντληθούν από απόφαση του Δικαστηρίου η οποία ωστόσο επηρέασε τα συμφέροντά του.
Επιπλέον, η λύση στην οποία κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει ως αποτέλεσμα να εξαρτάται η συνέχεια της συζητήσεως μιας υπόθεσης στο πλαίσιο της κατ’ αντιμωλίαν διαδικασίας από την απόφαση του Δικαστηρίου είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς είτε, αντιθέτως, να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, όταν το Δικαστήριο αποφαίνεται οριστικά επί της διαφοράς, ο κατ’ αναίρεση παρεμβαίνων μπορεί να προβάλει τα επιχειρήματά του ενώπιον του δικαιοδοτικού οργάνου της Ένωσης που καλείται να αποφανθεί επί της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής, ενώ, σύμφωνα με τη λύση που προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο, σε περίπτωση αναπομπής της υποθέσεως ενώπιόν του, ο εν λόγω διάδικος θα στερείτο της δυνατότητας αυτής.
Εξάλλου, ο αποκλεισμός του παρεμβαίνοντος κατ’ αναίρεση από την κατόπιν της αναπομπής διαδικασία φαίνεται ακόμη περισσότερο ικανός να επηρεάσει τη συνέχεια της συζητήσεως στο πλαίσιο της κατ’ αντιμωλίαν διαδικασίας ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, καθότι ο παρεμβαίνων αυτός θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να μετάσχει εκ νέου, τηρουμένων των εφαρμοστέων δικονομικών προϋποθέσεων, στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου σε περίπτωση ασκήσεως αναιρέσεως κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου που θα εκδοθεί κατόπιν της αναπομπής της υποθέσεως ενώπιόν του.
Ένας τέτοιος αποκλεισμός δημιουργεί επίσης πρόβλημα όσον αφορά τον διακανονισμό των δικαστικών εξόδων, καθόσον το Δικαστήριο αποφαίνεται το ίδιο επί των δικαστικών εξόδων μόνον όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη ή όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο αποφαίνεται το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς. Αντιθέτως, όταν το Δικαστήριο αναπέμπει την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί της κατανομής των δικαστικών εξόδων της αναιρετικής διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων στα οποία υποβλήθηκαν ή των εξόδων που οφείλουν να αποδώσουν οι παρεμβαίνοντες στην αναιρετική διαδικασία. Επομένως, η μη αναγνώριση στους τελευταίους της ιδιότητας του διαδίκου ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου συνεπάγεται είτε ότι το ζήτημα των δικαστικών εξόδων θα έμενε αρρύθμιστο είτε ότι το Γενικό Δικαστήριο θα αποφαινόταν επί αιτημάτων τα οποία, εν προκειμένω, αφορούν πρόσωπο που δεν είναι διάδικος στην ενώπιόν του διαδικασία.
Το Δικαστήριο καταλήγει ότι ο Οργανισμός του Δικαστηρίου, ο σεβασμός των διαδικαστικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται για τους παρεμβαίνοντες στον Κανονισμό Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου και η αρχή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης επιβάλλουν, στο πλαίσιο της συνεκτικής διαρθρώσεως των διαδικασιών ενώπιον του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, να έχει αυτοδικαίως ο παρεμβαίνων κατ’ αναίρεση την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, όταν μια υπόθεση αναπέμπεται σε αυτό μετά από αναίρεση της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο, η οποία οδήγησε το Δικαστήριο στην αναίρεση της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου να μη συμπεριλάβει στη δικογραφία της υποθέσεως T‑263/16 RENV τις γραπτές παρατηρήσεις που υπέβαλαν οι αναιρεσείουσες και, ως εκ τούτου, να αρνηθεί να αναγνωρίσει στις αναιρεσείουσες την ιδιότητα των παρεμβαινουσών στην υπόθεση αυτή.
(
1
)	Απόφαση (ΕΕ) 2016/1699 της Επιτροπής, της 11ης Ιανουαρίου 2016, σχετικά με το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων όσον αφορά τη φορολογική απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών SA.37667 (2015/C) (πρώην 2015/NN) το οποίο έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο [κοινοποιηθείσα υπό τον αριθμό C(2015) 9837, ΕΕ 2016, L 260, σ. 61].
(
2
)	Πρωτοκολληθείσα με αριθμό υποθέσεως T‑278/16.
(
3
)	Πρωτοκολληθείσα με αριθμό υποθέσεως T‑370/16.
(
4
)	Πρωτοκολληθείσα με αριθμό υποθέσεως T‑201/16.
(
5
)	Πρωτοκολληθείσα με αριθμό υποθέσεως T‑335/16.
(
6
)	Απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Βέλγιο και Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑131/16 και T‑263/16, EU:T:2019:91).
(
7
)	Απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2021, Επιτροπή κατά Βελγίου και Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741).