62021CC0822
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
JEAN RICHARD DE LA TOUR
της 7ης Σεπτεμβρίου 2023 (
1
)
Υπόθεση C‑822/21
Δημοκρατία της Λεττονίας
κατά
Βασιλείου της Σουηδίας
«Παράβαση κράτους μέλους – Οδηγία 2014/49/ΕΕ – Συστήματα εγγύησης των καταθέσεων – Μη μεταφορά των εισφορών στο ταμείο εγγύησης καταθέσεων – Πρακτική αποτελεσματικότητα – Καλόπιστη συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης»
I. Εισαγωγή
1.
Με την υπό κρίση προσφυγή λόγω παραβάσεως, η Δημοκρατία της Λεττονίας προσάπτει στο Βασίλειο της Σουηδίας ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Απριλίου 2014, περί των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων (
2
). Ειδικότερα, αντικείμενο της προσφυγής αυτής είναι οι ρυθμίσεις για την είσπραξη της εισφοράς που οφείλουν ετησίως ορισμένες τράπεζες στο σύστημα εγγύησης των καταθέσεων (στο εξής: ΣΕΚ) που έχει συσταθεί στην επικράτεια κράτους μέλους, στο πλαίσιο μεταβιβάσεων τραπεζικών υποκαταστημάτων που είναι εγκατεστημένα σε άλλα κράτη μέλη, οι οποίες συνεπάγονται, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 14, παράγραφος 3, τη μεταφορά των εισφορών που καταβλήθηκαν, όσον αφορά τα υποκαταστήματα αυτά, κατά το δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβίβασης, στο ΣΕΚ της έδρας της τράπεζας, προς τα εθνικά ΣΕΚ που είναι αρμόδια κατόπιν των εν λόγω μεταβιβάσεων. Η Δημοκρατία της Λεττονίας προσάπτει επίσης στο Βασίλειο της Σουηδίας ότι, καθόσον αρνήθηκε την εν λόγω μεταφορά εισφορών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ επηρεάζοντας αρνητικά την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς και παραβιάζοντας συνεπώς την αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης (
3
) μεταξύ των κρατών μελών.
2.
Η Δημοκρατία της Εσθονίας, η Δημοκρατία της Λιθουανίας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρενέβησαν υπέρ της Δημοκρατίας της Λεττονίας. Πράγματι, η έδρα της τράπεζας βρισκόταν στη Σουηδία και τα εν λόγω υποκαταστήματα που μεταβιβάστηκαν ήταν εγκατεστημένα στην Εσθονία, τη Λεττονία και τη Λιθουανία.
3.
Δεδομένου του μικρού αριθμού των προσφυγών λόγω παραβάσεως (
4
) μεταξύ κρατών μελών, η υπόθεση αυτή θα παράσχει στο Δικαστήριο την ευκαιρία να διευκρινίσει τις προϋποθέσεις του παραδεκτού μιας προσφυγής λόγω παραβάσεως που στηρίζεται στο άρθρο 259 ΣΛΕΕ.
4.
Στο τέλος της συλλογιστικής μου, θα προτείνω στο Δικαστήριο να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή, αλλά να την απορρίψει επί της ουσίας λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι μια προσφυγή λόγω παραβάσεως δεν μπορεί να στηρίζεται σε μια αμιγώς τελολογική ερμηνεία μιας οδηγίας στην περίπτωση που οι σαφείς διατάξεις της οδηγίας αυτής έχουν μεταφερθεί κατά γράμμα στο εσωτερικό δίκαιο και δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν μια αντίθετη, γενική και πάγια πρακτική.
II. Το νομικό πλαίσιο
Α.
H οδηγία 2014/49
5.
Έχουν εφαρμογή οι αιτιολογικές σκέψεις 3 και 37 καθώς και το άρθρο 6, παράγραφος 1, το άρθρο 7, παράγραφος 1, το άρθρο 10, παράγραφοι 1, 2, 6 και 8, το άρθρο 13, παράγραφος 1, καθώς και το άρθρο 14, παράγραφοι 1 έως 4, της οδηγίας 2014/49.
Β.
Το σουηδικό δίκαιο
6.
Το άρθρο 13 του lag om insättningsgaranti (νόμου περί εγγύησης των καταθέσεων) (
5
), της 20ής Δεκεμβρίου 1995, προβλέπει ότι η αρχή εγγύησης αποφασίζει ετησίως για το ύψος των οφειλόμενων εισφορών και ότι οι τελευταίες καταβάλλονται εντός προθεσμίας ενός μηνός από την ημερομηνία της απόφασης αυτής.
7.
Σύμφωνα με το άρθρο 14 του ως άνω νόμου, στην περίπτωση που ένα πιστωτικό ίδρυμα μεταβιβάζεται, εν όλω ή εν μέρει, και εντάσσεται σε άλλο ΣΕΚ, οι εισφορές που κατέβαλε κατά το δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβίβασης μεταφέρονται στο άλλο ΣΕΚ.
III. Το ιστορικό της διαφοράς και η προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία
8.
Ένας ευρωπαϊκός όμιλος χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών που εδρεύει στη Σουηδία (Nordea Bank AB) και καταβάλλει τις οφειλόμενες βάσει του συστήματος εγγύησης των καταθέσεων εισφορές στο σουηδικό ΣΕΚ, συμπεριλαμβανομένων των εισφορών για τα υποκαταστήματά του που είναι εγκατεστημένα σε άλλα κράτη μέλη, υποβλήθηκε σε αναδιάρθρωση κατά τη διάρκεια των ετών 2017 και 2018.
9.
Την 1η Οκτωβρίου 2017, τρία υποκαταστήματα (
6
) του ομίλου αυτού, τα οποία βρίσκονταν αντιστοίχως στην Εσθονία, τη Λεττονία και τη Λιθουανία, μεταβιβάστηκαν σε άλλη τράπεζα. Οι αρχές εγγύησης των καταθέσεων των εν λόγω κρατών μελών ζήτησαν, αντιστοίχως, από τη σουηδική αρχή εγγύησης των καταθέσεων τη μεταφορά των εισφορών που είχαν καταβληθεί για κάθε υποκατάστημα που μεταβιβάστηκε. Με απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2017, η ως άνω αρχή απέρριψε τα εν λόγω αιτήματα με την αιτιολογία ότι κατά το δωδεκάμηνο πριν από την 1η Οκτωβρίου 2017 δεν είχαν καταβληθεί εισφορές.
10.
Την 1η Οκτωβρίου 2018, η Nordea Bank, η οποία μεταβίβασε τα εν λόγω υποκαταστήματα, μετέφερε την έδρα της από τη Σουηδία στη Φινλανδία. Κατόπιν αιτήματος της φινλανδικής αρχής εγγύησης των καταθέσεων, η σουηδική αρχή εγγύησης των καταθέσεων μετέφερε, στις 4 Οκτωβρίου και στις 13 Νοεμβρίου 2018, τις εισφορές που είχε καταβάλει ο εν λόγω όμιλος χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών κατά το δωδεκάμηνο πριν από την 1η Οκτωβρίου 2018.
11.
Στη Σουηδία, οι εισφορές στο ΣΕΚ οφείλονται, για το χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο έως τον Δεκέμβριο, εντός προθεσμίας ενός μηνός από την απόφαση της αρχής εγγύησης που καθορίζει το ποσό (
7
). Στο πλαίσιο αυτό, για το έτος 2016, η ετήσια απόφαση της ως άνω αρχής ελήφθη στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 και η Nordea Bank κατέβαλε την εισφορά της στις 30 Σεπτεμβρίου 2016 (
8
). Για το έτος 2017, η ως άνω αρχή έλαβε την απόφασή της στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 και οι εισφορές καταβλήθηκαν στις 13 Οκτωβρίου 2017 (
9
). Για το έτος 2018, η ετήσια απόφαση της εν λόγω αρχής ελήφθη στις 27 Σεπτεμβρίου 2018 και η Nordea Bank κατέβαλε τις εισφορές της στις 28 Σεπτεμβρίου 2018 (
10
).
12.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας και η Δημοκρατία της Λιθουανίας δεν προσέβαλαν ενώπιον των σουηδικών δικαστηρίων την απόφαση περί άρνησης μεταφοράς των εισφορών στο σουηδικό ΣΕΚ.
13.
Αντιθέτως, η προσφυγή της Δημοκρατίας της Εσθονίας κατά της απόφασης περί άρνησης μεταφοράς απορρίφθηκε με επιβεβαιωτική απόφαση του Kammarrätten i Stockholm (διοικητικού εφετείου Στοκχόλμης, Σουηδία), της 15ης Μαΐου 2018, με την αιτιολογία ότι το σουηδικό δίκαιο μετέφερε ορθά το δίκαιο της Ένωσης. Με απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2018, το Högsta förvaltningsdomstolen (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Σουηδία) δεν παρέσχε στη Δημοκρατία της Εσθονίας την άδεια να ασκήσει αίτηση αναιρέσεως κατά της εν λόγω επιβεβαιωτικής απόφασης και απέρριψε το αίτημά της για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως καθόσον έκρινε ότι η ένδικη διαφορά δεν αφορούσε ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης για την οποία να είναι αναγκαία η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως του Δικαστηρίου.
14.
Σε απάντηση στην επιστολή που της απέστειλε η λεττονική αρχή εγγύησης των καταθέσεων στις 27 Μαρτίου 2019, η Επιτροπή αναγνωρίζει, με επιστολή της 9ης Οκτωβρίου 2020, ότι η ελλιπής διατύπωση του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 δεν προβλέπει, κατ’ ουσίαν, συγκεκριμένες παρεμβάσεις στην περίπτωση που ορισμένη εθνική αρχή εγγύησης των καταθέσεων έχει λάβει αποφάσεις όπως η απόφαση περί παράτασης της προθεσμίας καταβολής των εισφορών, γεγονός το οποίο καταλείπει, συνεπώς, περιθώριο για διαφορετικές ερμηνείες.
15.
Οι αρχές εγγύησης καταθέσεων της Εσθονίας, της Λεττονίας και της Λιθουανίας κίνησαν διαδικασία διαμεσολάβησης με τη σουηδική αρχή εγγύησης καταθέσεων υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών (ΕΑΤ), η οποία περάτωσε την υπόθεση στη διάρκεια του 2019, καθόσον δεν επετεύχθη συμφωνία.
16.
Σύμφωνα με το άρθρο 259, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η Δημοκρατία της Λεττονίας ζήτησε από την Επιτροπή, στις 10 Μαΐου 2021, την έκδοση αιτιολογημένης γνώμης (στο εξής: αρχική καταγγελία). Η Επιτροπή, αφού ζήτησε από το Βασίλειο της Σουηδίας να υποβάλει παρατηρήσεις και προέβη σε ακρόαση των μερών, εξέδωσε στις 30 Ιουλίου 2021 αιτιολογημένη γνώμη κατά την οποία εκτιμά ότι το Βασίλειο της Σουηδίας, αρνούμενο να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που κατέβαλε η Nordea Bank για το λεττονικό υποκατάστημά της κατά το δωδεκάμηνο που προηγήθηκε της μεταβίβασης, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, της οδηγίας. Αντιθέτως, η Επιτροπή εκτίμησε ότι δεν στοιχειοθετούνταν η προβαλλόμενη παραβίαση, από το Βασίλειο της Σουηδίας, της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας που καθιερώνει το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.
IV. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
17.
Με δικόγραφο της 30ής Δεκεμβρίου 2021, η Δημοκρατία της Λεττονίας άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου προσφυγή λόγω παραβάσεως κατά του Βασιλείου της Σουηδίας με την οποία ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο της Σουηδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, κατά το μέτρο που, αρνούμενο να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που κατέβαλλε το λεττονικό υποκατάστημα της Nordea Bank και οι οποίες υπολογίζονται για την περίοδο εισφοράς σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, το Βασίλειο της Σουηδίας ενήργησε κατά τρόπο αντίθετο προς τον σκοπό της οδηγίας και παρέλειψε να διασφαλίσει την πρακτική αποτελεσματικότητα των διατάξεών της·
–
να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο της Σουηδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, κατά το μέτρο που, αρνούμενο να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που κατέβαλλε το λεττονικό υποκατάστημα της Nordea Bank και οι οποίες υπολογίζονται για την περίοδο εισφοράς σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, το Βασίλειο της Σουηδίας επηρεάζει αρνητικά την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς και υπονομεύει την αμοιβαία εμπιστοσύνη (
11
) μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αποτελεί προϋπόθεση για τη διασυνοριακή ολοκλήρωση·
–
να υποχρεώσει το Βασίλειο της Σουηδίας, στην περίπτωση που το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 και από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, να θέσει τέλος στη διαπιστωθείσα παράβαση μεταφέροντας από το σουηδικό στο λεττονικό ΣΕΚ το συνολικό ποσό των εισφορών που κατέβαλε το λεττονικό υποκατάστημα της Nordea Bank και το οποίο υπολογίζεται για την περίοδο εισφοράς σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49·
–
να διαπιστώσει, στην περίπτωση κατά την οποία το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 μπορεί να τύχει στενής ερμηνείας, τη συμβατότητά του με τον σκοπό της οδηγίας και την υποχρέωση του σουηδικού ΣΕΚ να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που κατέβαλλε το λεττονικό υποκατάστημα της Nordea Bank και
–
να καταδικάσει το Βασίλειο της Σουηδίας στα δικαστικά έξοδα.
18.
Με αποφάσεις της 19ης, της 25ης και της 30ής Μαΐου 2022, επετράπη, αντιστοίχως, στη Δημοκρατία της Εσθονίας, τη Δημοκρατία της Λιθουανίας και την Επιτροπή να παρέμβουν υπέρ της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
19.
Ενώ η Δημοκρατία της Λιθουανίας συντάσσεται με το σύνολο των αιτημάτων της προσφυγής, η Δημοκρατία της Εσθονίας συντάσσεται μόνο με το πρώτο και το τρίτο αίτημα και η Επιτροπή μόνο με το πρώτο.
20.
Το Βασίλειο της Σουηδίας ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή·
–
να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Λεττονίας στα δικαστικά έξοδα.
V. Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των διαδίκων
Α.
Επί του παραδεκτού
21.
Προκαταρκτικώς, το Βασίλειο της Σουηδίας διερωτάται αν η ερμηνεία την οποία δίδει στο άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 μπορεί να αμφισβητηθεί στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως όταν, αφενός, η Δημοκρατία της Λεττονίας είχε τη δυνατότητα να προσβάλει ενώπιον των σουηδικών εθνικών δικαστηρίων την απόφαση που έλαβε η σουηδική αρχή εγγύησης των καταθέσεων και, αφετέρου, η προσφυγή λόγω παραβάσεως είναι απαράδεκτη σε περίπτωση που με αυτή ζητείται απλώς και μόνον η ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης. Η Δημοκρατία της Σουηδίας προσθέτει ότι πρόκειται, επιπλέον, για διάταξη ελάχιστης εναρμόνισης.
22.
Όσον αφορά την πρώτη αιτίαση σχετικά με παράβαση του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, το Βασίλειο της Σουηδίας εκτιμά ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας τροποποίησε το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς κατά το ένδικο στάδιο της προσφυγής καθόσον δεν επικαλέστηκε το άρθρο 10 της οδηγίας, του οποίου είχε γίνει επίκληση κατά την ακρόαση μεταξύ των ανωτέρω δύο κρατών μελών που διοργανώθηκε από την Επιτροπή, την 1η Ιουλίου 2021.
23.
Το Βασίλειο της Σουηδίας υποστηρίζει ότι η δεύτερη αιτίαση που αφορά παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας η οποία στηρίζεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ πρέπει να απορριφθεί δεδομένου ότι, κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας, η Δημοκρατία της Λεττονίας στηρίχθηκε σε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης όσον αφορά τη μεταχείριση που επιφυλάχθηκε στη Δημοκρατία της Φινλανδίας, το ΣΕΚ της οποίας βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με το λεττονικό ΣΕΚ.
24.
Όσον αφορά το αίτημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας για την καταβολή εισφορών από το σουηδικό στο λεττονικό ΣΕΚ, το Βασίλειο της Σουηδίας επισημαίνει ότι η προσφυγή λόγω παραβάσεως δεν μπορεί να έχει ως αντικείμενο την καταβολή αποζημίωσης.
25.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας απαντά, αφενός, ότι η οδηγία 2014/49 πρέπει, ακόμη και σε περίπτωση που συνιστά διάταξης ελάχιστης εναρμόνισης, να ερμηνεύεται κατά τρόπον ώστε να διασφαλίζεται ότι επιτυγχάνεται ο σκοπός της βελτίωσης και της διασφάλισης της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος και της προστασίας των καταθετών και, αφετέρου, ότι η προσφυγή του άρθρου 259 ΣΛΕΕ λόγω παραβάσεως δεν προϋποθέτει την εξάντληση των ενδίκων βοηθημάτων του εσωτερικού δικαίου.
26.
Όσον αφορά το πρώτο αίτημα με το οποίο ζητείται η διαπίστωση παραβάσεως, η Δημοκρατία της Λεττονίας αρνείται ότι μετέβαλε το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς το οποίο δεν διευρύνθηκε ούτε τροποποιήθηκε σε σχέση με την αρχική καταγγελία της που στηρίζεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, εκτιμώντας ότι πρέπει να εφαρμοστεί, κατ’ αναλογίαν, η νομολογία σχετικά με τις προσφυγές λόγω παραβάσεως της Επιτροπής η οποία δεν απαιτεί να ταυτίζονται πλήρως η διατύπωση των αιτιάσεων στο διατακτικό της αιτιολογημένης γνώμης και τα αιτήματα της προσφυγής εφόσον το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς, όπως προσδιορίζεται στην αιτιολογημένη γνώμη, δεν έχει διευρυνθεί ή τροποποιηθεί.
27.
Όσον αφορά το τρίτο αίτημά της, η Δημοκρατία της Λεττονίας υποστηρίζει ότι η παράβαση που προσάπτει στο Βασίλειο της Σουηδίας δεν πρέπει απλώς να διαπιστωθεί αλλά και να παύσει και ότι η παύση αυτή μπορεί να λάβει μόνον τη μορφή της καταβολής στο λεττονικό ΣΕΚ των εισφορών που το Βασίλειο της Σουηδίας αρνήθηκε να μεταφέρει, γεγονός το οποίο δεν αντιστοιχεί σε αποζημίωση.
Β.
Επί της παράβασης του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49
28.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν αμφισβητεί ότι το Βασίλειο της Σουηδίας μετέφερε πράγματι την οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο. Εκτιμά ότι το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 δεν πρέπει να ερμηνεύεται τυπικά και κατά γράμμα, όπως έπραξε το Βασίλειο της Σουηδίας, αλλά σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής. Κατά τη Δημοκρατία της Λεττονίας, η παράβαση χαρακτηρίζεται από τη μη μεταφορά των εισφορών που εισπράχθηκαν για τις δραστηριότητες του λεττονικού υποκαταστήματος.
29.
Συγκεκριμένα, κατά τη Δημοκρατία της Λεττονίας, το εν λόγω άρθρο 14, παράγραφος 3, το οποίο ορίζει ότι, «[ε]άν ένα πιστωτικό ίδρυμα παύσει να είναι μέλος ενός ΣΕΚ και προσχωρήσει σε άλλο ΣΕΚ, οι εισφορές τις οποίες κατέβαλε κατά το δωδεκάμηνο προτού παύσει να είναι μέλος του ΣΕΚ, […] μεταφέρονται στο άλλο ΣΕΚ», πρέπει να ερμηνεύεται λαμβανομένων υπόψη του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται και των επιδιωκόμενων σκοπών. Προσθέτει ότι η αιτιολογική σκέψη 3 της οδηγίας είναι σαφής ως προς τούτο, καθόσον αναφέρει ότι η εν λόγω «οδηγία αποτελεί ουσιώδες μέσο για την εγκαθίδρυση της εσωτερικής αγοράς, τόσο όσον αφορά την ελευθερία εγκατάστασης όσο και την ελεύθερη παροχή χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, στον τομέα των πιστωτικών ιδρυμάτων, με την ταυτόχρονη ενίσχυση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος και της προστασίας των καταθετών». Εξ αυτού συνάγει ότι, σε περίπτωση μεταβολής ΣΕΚ, το ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής πρέπει να λαμβάνει τις εισφορές που υπολογίστηκαν και ζητήθηκαν για χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών όσον αφορά τις μεταβιβαζόμενες δραστηριότητες__ ανεξαρτήτως του χρονικού σημείου κατά το οποίο οι εισφορές πράγματι καταβλήθηκαν. Διευκρινίζει ότι η τυπική ερμηνεία του άρθρου αυτού από το Βασίλειο της Σουηδίας στερεί από την οδηγία 2014/49 την πρακτική της αποτελεσματικότητα, πολλώ δε μάλλον καθόσον το εν λόγω κράτος μέλος καθορίζει προθεσμία μεγαλύτερη του ενός έτους για την καταβολή της εισφοράς.
30.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας προσθέτει ότι η λογική του μηχανισμού που καθιερώνει η οδηγία 2014/49 συνίσταται στο ότι οι εισφορές που αφορούν το δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβίβασης της δραστηριότητας μεταφέρονται στο ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής, δεδομένου ότι το τελευταίο, κατά την ημερομηνία της μεταβίβασης, καθίσταται υπεύθυνο για την καταβολή της εγγύησης που οφείλεται στους καταθέτες τους οποίους αφορά η εν λόγω δραστηριότητα. Επισημαίνει ότι ένας παρόμοιος μηχανισμός εφαρμόζεται στην περίπτωση που πρέπει να αποζημιωθούν οι καταθέτες ενός υποκαταστήματος: αποζημιώνονται από το ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΣΕΚ του κράτους μέλους καταγωγής που οφείλει να παράσχει την απαραίτητη χρηματοδότηση, πριν από την πληρωμή στους καταθέτες, και να καταβάλει τα έξοδα που βαρύνουν το ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής.
31.
Η Επιτροπή υποστηρίζει το σκεπτικό της Δημοκρατίας της Λεττονίας διευκρινίζοντας ότι το άρθρο 10, παράγραφος 1, το οποίο προβλέπει την καταβολή εισφοράς τουλάχιστον σε ετήσια βάση, πρέπει να ερμηνεύεται σε συνδυασμό με το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 δεδομένου ότι οι δύο αυτές διατάξεις συνδέονται ουσιωδώς προκειμένου να διασφαλιστούν οι σκοποί της εν λόγω οδηγίας, στους οποίους περιλαμβάνεται η αλληλεγγύη μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων στην περίπτωση που ένα ίδρυμα αδυνατεί να τηρήσει τις υποχρεώσεις του, για την οποία γίνεται λόγος στην αιτιολογική σκέψη 37 της εν λόγω οδηγίας (
12
). Σύμφωνα με την Επιτροπή, οι εισφορές καταβάλλονται ως αντάλλαγμα για την εγγύηση των καταθέσεων για ορισμένο χρονικό διάστημα και, συνεπώς, πρέπει να μεταφέρονται στην περίπτωση που η ευθύνη για την παροχή της εγγύησης μεταβιβάζεται σε άλλο ΣΕΚ.
32.
Η Δημοκρατία της Εσθονίας και η Δημοκρατία της Λιθουανίας καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα με τη Δημοκρατία της Λεττονίας δεδομένου ότι το σουηδικό ΣΕΚ αρνήθηκε, για τους ίδιους λόγους, να μεταφέρει στα εθνικά τους ΣΕΚ, μετά τη μεταβίβαση των υποκαταστημάτων που βρίσκονται στην επικράτειά τους, τις εισφορές που καταβλήθηκαν για τις δραστηριότητες των εν λόγω υποκαταστημάτων.
33.
Αντιθέτως, το Βασίλειο της Σουηδίας υποστηρίζει ότι η τελολογική ερμηνεία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να καλυφθεί το κενό του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, το οποίο δεν παρέχει ολοκληρωμένη λύση σχετικά με τη μεταφορά κεφαλαίων από το ένα σύστημα στο άλλο. Το άρθρο αυτό πρέπει να αναδιατυπωθεί προκειμένου να λάβει υπόψη περιπτώσεις που δεν προβλέπονται, όπως πρότειναν η ΕΑΤ και το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ασφαλιστών Καταθέσεων (
13
). Το Βασίλειο της Σουηδίας αμφισβητεί επίσης, ιδίως λόγω της έλλειψης αναλογίας μεταξύ του ποσού των καταθέσεων που εγγυάται ένα πιστωτικό ίδρυμα και του ελάχιστου ύψους των εισφορών, τη σημασία που αποδίδει η Επιτροπή στις συνέπειες μιας κατά γράμμα ερμηνείας του εν λόγω άρθρου όσον αφορά τις σοβαρές επιπτώσεις για την ολοκλήρωση της εσωτερικής αγοράς και την υπονόμευση της εμπιστοσύνης έναντι του ΣΕΚ και της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών. Επιπλέον, εκτιμά ότι δεν ρυθμίζεται σαφώς το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της μεταβίβασης των δραστηριοτήτων, και συνεπώς του κινδύνου, σε ένα άλλο κράτος μέλος, και της μεταφοράς των εισφορών.
34.
Το Βασίλειο της Σουηδίας φρονεί ότι η διατύπωση του άρθρου 10 της οδηγίας 2014/49 είναι συνήθης στο δίκαιο της Ένωσης και δεν απαιτεί ούτε συγκεκριμένη ημερομηνία πληρωμής ούτε η εισφορά που εισπράττεται, τουλάχιστον σε ετήσια βάση, να αφορά συγκεκριμένη περίοδο εισφοράς (ιδίως σε περίπτωση αμφισβήτησης του ποσού της εισφοράς).
35.
Το Βασίλειο της Σουηδίας επισημαίνει την ύπαρξη ασυνέπειας στο σκεπτικό καθόσον, αν η καταβολή πρέπει να πραγματοποιείται λαμβανομένου υπόψη του χρονικού διαστήματος της εισφοράς (μη κατά γράμμα ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49), η ημερομηνία της πληρωμής τουλάχιστον σε ετήσια βάση δεν έχει πλέον σημασία.
Γ.
Επί της παράβασης του άρθρου 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ
36.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας επισημαίνει ότι η νομολογία του Δικαστηρίου συνάγει από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, την υποχρέωση των κρατών μελών, αφενός, να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα προκειμένου να διασφαλίζουν την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα του δικαίου της Ένωσης καθώς και να εξαλείφουν τις παράνομες συνέπειες της παράβασης του δικαίου αυτού και, αφετέρου, να σέβονται το ένα το άλλο και να αλληλοβοηθούνται κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που απορρέουν από τις Συνθήκες. Εξ αυτού συνάγει ότι η άρνηση του σουηδικού ΣΕΚ να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που έλαβε για το λεττονικό υποκατάστημα αντίκειται στην αρχή της καλόπιστης συνεργασίας καθώς και στην αρχή της ισότητας καθόσον, σε παρόμοια νομική κατάσταση, το σουηδικό ΣΕΚ δέχτηκε να μεταφέρει τις εισφορές στο φινλανδικό ΣΕΚ.
37.
Αντιθέτως, το Βασίλειο της Σουηδίας αμφισβητεί το ότι η κατά γράμμα εφαρμογή του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 ενδέχεται να συνιστά παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας. Προσθέτει ότι, στην πλειονότητα των περιπτώσεων μεταφοράς εισφορών, το ΣΕΚ του κράτους μέλους καταγωγής ελήφθη υπόψη η ημερομηνία της πραγματικής καταβολής. Επιπλέον, επισημαίνει ότι το αίτημα του φινλανδικού ΣΕΚ αντιμετωπίστηκε διαφορετικά, διότι, κατά το δωδεκάμηνο που προηγήθηκε της μεταφοράς της καταστατικής έδρας, είχαν καταβληθεί εισφορές.
VI. Ανάλυση
Α.
Επί του παραδεκτού
38.
Πρώτον, όσον αφορά το αντικείμενο της προσφυγής λόγω παραβάσεως, η πάγια νομολογία του Δικαστηρίου είναι σαφής ως προς δύο σημεία.
39.
Αφενός, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η διαδικασία του άρθρου 259 ΣΛΕΕ σκοπεί να διαπιστωθεί, προκειμένου να παύσει, η συμπεριφορά κράτους μέλους που συνιστά παραβίαση του δικαίου της Ένωσης (
14
). Εξ αυτού συνάγει ότι μια προσφυγή βάσει του ως άνω άρθρου αφορώσα μέλλουσες και ενδεχόμενες παραβάσεις ή περιοριζόμενη σε αίτημα ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης είναι απαράδεκτη (
15
).
40.
Επομένως, σε αντίθεση προς όσα εκθέτει το Βασίλειο της Σουηδίας, η προσφυγή της Δημοκρατίας της Λεττονίας λόγω παραβάσεως που αφορά τη συμπεριφορά του πρώτου αυτού κράτους μέλους ως προς την καταβολή εισφορών από το σουηδικό ΣΕΚ στο λεττονικό ΣΕΚ είναι παραδεκτή, δεδομένου ότι αποσκοπεί στη διαπίστωση μιας παρελθούσας παράβασης και μόνο για τον λόγο αυτόν το δεύτερο αυτό κράτος μέλος υποστηρίζει ενώπιον του Δικαστηρίου μια ερμηνεία της οδηγίας 2014/49 σχετική με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να πραγματοποιείται η μεταφορά των εισφορών κατά τη μεταβίβαση δραστηριοτήτων που συνδέονται με καταθέσεις μεταξύ δύο κρατών μελών. Εξάλλου, η ερμηνεία αυτή της οδηγίας υιοθετήθηκε, τουλάχιστον εν μέρει, από την Επιτροπή στην αιτιολογημένη γνώμη της 30ής Ιουλίου 2021. Επιπλέον, δεν αμφισβητείται ότι το Βασίλειο της Σουηδίας μετέφερε στο εσωτερικό δίκαιο το άρθρο 14, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας. Επομένως, φρονώ ότι η πρώτη αιτίαση της προσφυγής της Δημοκρατίας της Λεττονίας, στο μέτρο που με αυτή δεν ζητείται από το Δικαστήριο η ερμηνεία οδηγίας, αλλά η διαπίστωση παράβασης διάταξης μιας οδηγίας, όπως αυτή ερμηνεύεται από το εν λόγω κράτος μέλος και την Επιτροπή, είναι παραδεκτή.
41.
Αφετέρου, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως, μπορεί να ζητηθεί από το ίδιο μόνο να διαπιστώσει την ύπαρξη της προβαλλόμενης παράβασης με σκοπό την παύση της και ιδίως να διατάξει ένα κράτος μέλος να υιοθετήσει συγκεκριμένη συμπεριφορά προκειμένου να συμμορφωθεί με το δίκαιο της Ένωσης (
16
).
42.
Ωστόσο, η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν ζητεί απλώς να διαπιστωθεί η προβαλλόμενη παράβαση, αλλά ζητεί επίσης από το Δικαστήριο να υποχρεώσει το Βασίλειο της Σουηδίας να μεταφέρει στο λεττονικό ΣΕΚ τις εισφορές που καταβλήθηκαν στο σουηδικό ΣΕΚ για τις δραστηριότητες του λεττονικού υποκαταστήματος της Nordea Bank, ακόμη και, επικουρικώς, στην περίπτωση που το Δικαστήριο προβεί σε στενή ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49. Συνεπώς, τα αιτήματα της Δημοκρατίας της Λεττονίας σχετικά με τη μεταφορά των εισφορών μεταξύ του σουηδικού ΣΕΚ και του λεττονικού ΣΕΚ πρέπει να κηρυχθούν απαράδεκτα.
43.
Δεύτερον, όσον αφορά το ζήτημα της μεταβολής του αντικειμένου της διαφοράς μεταξύ της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας και της ένδικης διαδικασίας, πρέπει να σημειωθεί ότι, σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μικρό αριθμό προσφυγών λόγω παραβάσεως (
17
) μεταξύ κρατών μελών, δεν έχει τεθεί το ζήτημα της κατ’ αναλογίαν εφαρμογής της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις προσφυγές λόγω παραβάσεως που έχει ασκήσει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ. Η υπό κρίση υπόθεση θα παράσχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να αποσαφηνίσει την περίπτωση αυτή.
44.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι, στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως, ο σκοπός της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας έγκειται στο να παρασχεθεί στο οικείο κράτος μέλος η δυνατότητα, αφενός, να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης και, αφετέρου, να προβάλει λυσιτελώς τους αμυντικούς του ισχυρισμούς κατά των αιτιάσεων που διατυπώνει η Επιτροπή. Επομένως, το αντικείμενο προσφυγής που ασκείται κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 258 ΣΛΕΕ καθορίζεται από την προβλεπόμενη στην εν λόγω διάταξη προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί πλέον να διευρυνθεί κατά τη διάρκεια της ένδικης διαδικασίας (
18
).
45.
Εξ αυτού το Δικαστήριο συνήγαγε ότι η αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής και η προσφυγή πρέπει να στηρίζονται στους ίδιους ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην μπορεί να εξετάσει αιτίαση που δεν έχει διατυπωθεί στην αιτιολογημένη γνώμη, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει συνεκτική και λεπτομερή παράθεση των λόγων που έπεισαν την Επιτροπή ότι το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος παρέβη μια από τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη (
19
). Πάντως, η απαίτηση αυτή δεν μπορεί να φθάνει μέχρι του σημείου να επιβάλλεται, οπωσδήποτε, απόλυτη σύμπτωση μεταξύ της διατυπώσεως των αιτιάσεων στο διατακτικό της αιτιολογημένης γνώμης και των αιτημάτων της προσφυγής, εφόσον το αντικείμενο της διαφοράς, όπως καθορίστηκε στην αιτιολογημένη γνώμη, δεν έχει διευρυνθεί ή τροποποιηθεί (
20
).
46.
Ωστόσο, το άρθρο 259, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προβλέπει ότι η μη διατύπωση της αιτιολογημένης γνώμης της Επιτροπής εντός προθεσμίας τριών μηνών από την υποβολή της αίτησης του κράτους μέλους δεν στερεί από το τελευταίο τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, η αιτιολογημένη γνώμη δεν μπορεί να χρησιμεύσει για να οριοθετήσει τη συζήτηση.
47.
Φρονώ ότι, στο μέτρο που από το άρθρο 259, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ προκύπτει ότι το στάδιο της προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασίας της προσφυγής λόγω παραβάσεως μεταξύ κρατών μελών είναι υποχρεωτικό, το πρώτο μέρος του σκεπτικού (
21
) θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφερθεί στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής. Αντιθέτως, προκειμένου να οριοθετηθεί το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς, πρέπει να ληφθεί υπόψη κυρίως η αίτηση του κράτους μέλους και, εφόσον έχει εκδοθεί, η αιτιολογημένη γνώμη.
48.
Συνεπώς, όσον αφορά την πρώτη προβαλλόμενη παράβαση, σε αντίθεση προς όσα υποστηρίζει το Βασίλειο της Σουηδίας, το άρθρο 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/49 συζητήθηκε, όπως προκύπτει από την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής, κατά την προ της ασκήσεως της προσφυγής διαδικασία με πρωτοβουλία της Δημοκρατίας της Λεττονίας, μόνο προς υποστήριξη της τελολογικής ερμηνείας του άρθρου 14, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας. Εξάλλου, το άρθρο αυτό δεν παρατίθεται ούτε στο αιτητικό της αρχικής καταγγελίας ούτε στο αιτητικό της προσφυγής της Δημοκρατίας της Λεττονίας. Επίσης, η παραπομπή στο εν λόγω άρθρο 10 έγινε με παρόμοια διατύπωση στην προσφυγή και στην αρχική καταγγελία, χωρίς να προσάπτεται παράβαση του εν λόγω άρθρου. Επομένως, ο πρώτος αυτός λόγος απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί.
49.
Όσον αφορά τη δεύτερη παράβαση σχετικά με την παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας, από την αρχική καταγγελία της Δημοκρατίας της Λεττονίας προκύπτει, σε αντίθεση με τη συνοπτική έκθεση των αιτημάτων της Δημοκρατίας της Λεττονίας στην αιτιολογημένη γνώμη, ότι, για τη θεμελίωση της εν λόγω αιτιάσεως, προβλήθηκαν τόσο η φερόμενη ως εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 από το Βασίλειο της Σουηδίας, η οποία αντίκειται στους σκοπούς της οδηγίας, όσο και η παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης μεταξύ του λεττονικού ΣΕΚ και του φινλανδικού ΣΕΚ. Συνεπώς, το Βασίλειο της Σουηδίας είχε τη δυνατότητα να προβάλει τα επιχειρήματά του επί των δύο αυτών σημείων και το αντικείμενο της ένδικης διαφοράς δεν μεταβλήθηκε ούτε διευρύνθηκε κατά την ένδικη διαδικασία. Ο δεύτερος αυτός λόγος απαραδέκτου πρέπει επίσης να απορριφθεί.
50.
Όσον αφορά τη μη εξάντληση των ενδίκων βοηθημάτων του εθνικού δικαίου, οι διάδικοι, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλείου της Σουηδίας στο υπόμνημα ανταπαντήσεώς του, συμφωνούν ότι το άρθρο 259 ΣΛΕΕ δεν θέτει τέτοια προϋπόθεση. Ο τρίτος αυτός λόγος απαραδέκτου θα πρέπει να απορριφθεί.
Β.
Επί της αιτίασης που στηρίζεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49
51.
Δεν αμφισβητείται ότι το Βασίλειο της Σουηδίας μετέφερε κατά γράμμα στην εθνική νομοθεσία του το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, καθόσον προέβλεψε, με το άρθρο 14 του νόμου περί εγγύησης των καταθέσεων, ότι, σε περίπτωση μεταβίβασης ενός πιστωτικού ιδρύματος που έχει ως αποτέλεσμα το ίδρυμα αυτό να εντάσσεται σε άλλο ΣΕΚ, οι εισφορές που καταβλήθηκαν κατά το δωδεκάμηνο που προηγείται της εν λόγω μεταβίβασης μεταφέρονται στο άλλο αυτό ΣΕΚ. Το Βασίλειο της Σουηδίας εφάρμοσε τον εν λόγω κανόνα λαμβάνοντας υπόψη την ημερομηνία καταβολής των εισφορών, όπως προβλέπει το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, γεγονός το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να μη μεταφερθούν οι εισφορές στο εσθονικό, το λεττονικό και το λιθουανικό ΣΕΚ, λόγω της καταβολής των εισφορών σε ημερομηνία προγενέστερη ή μεταγενέστερη της περιόδου του δωδεκάμηνου που προηγήθηκε της μεταβίβασης του ιδρύματος και να μεταφερθούν εις διπλούν στο φινλανδικό ΣΕΚ.
52.
Η Δημοκρατία της Λεττονίας, υποστηριζόμενη από την Επιτροπή καθώς και από τη Δημοκρατία της Εσθονίας και τη Δημοκρατία της Λιθουανίας, υποστηρίζει κατά κύριο λόγο ότι το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49 δεν πρέπει να ερμηνευθεί κατά γράμμα, αλλά αμιγώς τελολογικά, επικαλούμενη, αφενός, την ερμηνεία της εν λόγω διάταξης σε συνδυασμό με το άρθρο 10 της οδηγίας και, αφετέρου, τους σκοπούς της εν λόγω οδηγίας που διατυπώνονται στις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 37, ήτοι την επιδίωξη της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς με την ενίσχυση της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος και της προστασίας των καταθετών και με την επιβολή αλληλεγγύης μεταξύ όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων μιας δεδομένης χρηματοπιστωτικής αγοράς. Η Δημοκρατία της Λεττονίας καθώς και η Δημοκρατία της Εσθονίας και η Δημοκρατία της Λιθουανίας και η Επιτροπή συνάγουν εξ αυτού το συμπέρασμα ότι η μεταφορά των εισφορών πρέπει να αντιστοιχεί στη μεταβίβαση της ευθύνης μεταξύ των ΣΕΚ κατόπιν μεταβίβασης ενός πιστωτικού ιδρύματος.
53.
Πρώτον, από την ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2014/49 φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, ότι μπορεί να θεωρηθεί είτε ότι η καταβολή της εισφοράς στο ΣΕΚ πρέπει να πραγματοποιείται κάθε έτος σε καθορισμένη ημερομηνία είτε ότι η καταβολή αυτή πρέπει να αφορά την εισφορά που οφείλεται για το προηγούμενο δωδεκάμηνο.
54.
Η καταβολή των εισφορών σε καθορισμένη ημερομηνία προϋποθέτει τη δυνατότητα πραγματοποίησης μεταφορών όλες τις ημέρες του έτους, πράγμα το οποίο δεν είναι πάντοτε δυνατό.
55.
Όσον αφορά το να θεωρηθεί, βάσει της ως άνω ερμηνείας του άρθρου 14, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2014/49, ότι η εισφορά που πρέπει να μεταφερθεί είναι η οφειλόμενη για το δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβίβασης του πιστωτικού ιδρύματος, πρόκειται για παράλογο συλλογισμό δεδομένου ότι, όπως επισημαίνει το Βασίλειο της Σουηδίας, εάν το οφειλόμενο ποσό αντιστοιχεί σε ορισμένη χρονική περίοδο (το προηγούμενο δωδεκάμηνο), δεν είναι πλέον απαραίτητο να αναφέρεται, όπως προβλέπει το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας, ότι η εισφορά είναι ετήσια.
56.
Επιπλέον, η διατύπωση του εν λόγω άρθρου 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, είναι παρόμοια, κατ’ ουσίαν, με τη διατύπωση που χρησιμοποιείται για τις εισφορές στις χρηματοδοτικές ρυθμίσεις σχετικά με την εξυγίανση των τραπεζών (
22
) ή στο Ταμείο Εξυγίανσης (
23
), η οποία προβλέπει είσπραξη εισφορών «τουλάχιστον ετησίως», γεγονός που καταλείπει διακριτική ευχέρεια στα κράτη μέλη για την οργάνωση της εν λόγω είσπραξης. Εντούτοις, στον τομέα της εξυγίανσης των τραπεζών, δεν προβλέπεται μεταφορά εισφορών σε περίπτωση μεταβολής της χρηματοδοτικής ρύθμισης.
57.
Ωστόσο, φρονώ ότι η προθεσμία του ενός μηνός που ορίζει το άρθρο 13 του νόμου περί εγγύησης των καταθέσεων για την καταβολή της απαιτούμενης εισφοράς δεν αντίκειται στο άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2014/49, το οποίο δεν προβλέπει άλλη υποχρέωση εκτός από την υποχρέωση καταβολής εισφοράς στο ΣΕΚ τουλάχιστον σε ετήσια βάση. Εξάλλου, το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας αφορά αποκλειστικά τις καταβολές που πραγματοποιήθηκαν «κατά το δωδεκάμηνο προτού [το πιστωτικό ίδρυμα] παύσει να είναι μέλος του ΣΕΚ».
58.
Ασφαλώς, η Επιτροπή, αντιμέτωπη με το σφάλμα που φαίνεται να υπάρχει στη διατύπωση του αρχικού κειμένου της οδηγίας 2014/49, είχε την ευκαιρία να αποσαφηνίσει τη διατύπωση του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας στην πρότασή της για την τροποποίηση της εν λόγω οδηγίας, της 18ης Απριλίου 2023, στην οποία επισήμανε ότι, σε περίπτωση μεταβίβασης ενός πιστωτικού ιδρύματος ή μέρους των δραστηριοτήτων του μεταξύ δύο ΣΕΚ διαφορετικών κρατών μελών, το ΣΕΚ του κράτους μέλους καταγωγής μεταφέρει στο ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής τις εισφορές που οφείλονται για το τελευταίο δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβολής του ΣΕΚ (
24
).
59.
Δεύτερον, το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2014/49 ορίζει ότι τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα ενός ΣΕΚ θα αντιστοιχούν τουλάχιστον στο επίπεδο-στόχο του 0,8 % επί του ύψους των καλυπτόμενων καταθέσεων των μελών του. Ωστόσο, ακόμη και αν, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει το Βασίλειο της Σουηδίας, υφίσταται πράγματι σχέση μεταξύ του ποσού της εισφοράς στο ΣΕΚ και του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά τον χρόνο καθορισμού της εισφοράς (
25
), επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η συσχέτιση αυτή παύει να έχει νόημα μόλις (και για όσο χρονικό διάστημα) επιτευχθεί αυτό το επίπεδο-στόχος.
60.
Πράγματι, το άρθρο 10, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας προβλέπει ότι, «σε περίπτωση που η ικανότητα χρηματοδότησης [του ΣΕΚ] υστερεί έναντι του [εν λόγω] επιπέδου-στόχου, η καταβολή των εισφορών συνεχίζεται τουλάχιστον μέχρις ότου επιτευχθεί εκ νέου το επίπεδο-στόχος».
61.
Συνεπώς, η ένταξη ενός νέου πιστωτικού ιδρύματος σε ένα ΣΕΚ θα αυξήσει αυτομάτως το συνολικό ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων και μπορεί να οδηγήσει σε πρόσκληση για εισφορές στο πλαίσιο του εν λόγω ΣΕΚ. Εάν το εν λόγω πιστωτικό ίδρυμα προέρχεται από το ΣΕΚ άλλου κράτους μέλους, η ένταξη αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται, κατά περίπτωση, από τη μεταφορά της εισφοράς που κατέβαλε στο ΣΕΚ του κράτους μέλους καταγωγής κατά το δωδεκάμηνο που προηγείται της ένταξής του και δεν θα οδηγήσει σε νέα πρόσκληση για εισφορές στο μέτρο που η μεταφερόμενη εισφορά αντιστοιχεί στο ποσοστό των καλυπτόμενων νέων καταθέσεων.
62.
Ωστόσο, η ένταξη ενός πιστωτικού ιδρύματος τρίτης χώρας στο ΣΕΚ ενός κράτους μέλους δεν θα συνοδεύεται από μεταφορά εισφορών και η αύξηση του ποσού του επιπέδου-στόχου και η ενδεχόμενη ανάκτηση ή αύξηση των εισφορών θα βαρύνει όλα τα πιστωτικά ιδρύματα που εντάσσονται στο εν λόγω ΣΕΚ.
63.
Ομοίως, η μεταβίβαση ενός πιστωτικού ιδρύματος υπαγόμενου στο ΣΕΚ κράτους μέλους για το οποίο έχει επιτευχθεί το επίπεδο-στόχος και στο οποίο δεν έχει καταβληθεί εισφορά από το ίδρυμα αυτό κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο όχι μόνο δεν θα οδηγήσει σε μεταφορά εισφορών στο ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής, αλλά μπορεί ακόμη και να οδηγήσει, όπως επισημαίνεται στο προηγούμενο σημείο των παρουσών προτάσεων, σε αύξηση των εισφορών υπέρ του ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής λόγω της αύξησης του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων και, ως εκ τούτου, του επιπέδου‑στόχου.
64.
Συνεπώς, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες η ένταξη ενός πιστωτικού ιδρύματος σε ένα ΣΕΚ δεν θα έχει ως συνέπεια τη μεταφορά εισφορών στο εν λόγω ΣΕΚ. Είναι, επομένως, δυσχερές να συναχθεί κάποιο επιχείρημα από τις συνέπειες της μεταβίβασης του πιστωτικού ιδρύματος όσον αφορά την ευθύνη για τη μεταφορά των εισφορών.
65.
Τρίτον, όσον αφορά τους σκοπούς της οδηγίας 2014/49 που μνημονεύονται στις αιτιολογικές σκέψεις 3 και 37, φρονώ ότι δεν δικαιολογούν μια αμιγώς τελολογική ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας.
66.
Πράγματι, δεδομένου ότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν υφίσταται στενή συσχέτιση μεταξύ της μεταβίβασης της ευθύνης και της μεταφοράς των εισφορών, πρέπει επίσης να συναχθεί ότι ο νομοθέτης της Ένωσης αποδέχθηκε την ασυμφωνία αυτή, επιδιώκοντας συγχρόνως τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος καθώς και την προστασία των καταθετών και καθιερώνοντας την αλληλεγγύη μεταξύ των πιστωτικών ιδρυμάτων.
67.
Εν πάση περιπτώσει, η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος επιδιώκεται πρωτίστως μέσω της εγγύησης των καταθέσεων, η οποία αποσκοπεί στην αποφυγή μαζικών αναλήψεων των ποσών που έχουν κατατεθεί σε τραπεζικά ιδρύματα. Ομοίως, οι καταθέτες προστατεύονται μέσω της θέσπισης του ορίου εγγύησης των 100000 ευρώ ανά καταθέτη και ανά πιστωτικό ίδρυμα σε περίπτωση που οι καταθέσεις καταστούν μη διαθέσιμες (
26
). Επιπλέον, η αλληλεγγύη μεταξύ όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων που μνημονεύεται στην αιτιολογική σκέψη 37 της οδηγίας 2014/49 δεν αφορά όλα τα πιστωτικά ιδρύματα της Ένωσης αλλά τα πιστωτικά ιδρύματα μιας δεδομένης χρηματοπιστωτικής αγοράς: συνεπώς, δεν υφίσταται ασυνέπεια στο να μεταφέρεται το βάρος της ενδεχόμενης ευθύνης ενός νέου πιστωτικού ιδρύματος, το οποίο εντάσσεται σε ένα ΣΕΚ χωρίς να μεταφέρει εισφορές, στα άλλα πιστωτικά ιδρύματα που υπάγονται στο εν λόγω ΣΕΚ.
68.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί ευχερώς να γίνει δεκτό ότι το Βασίλειο της Σουηδίας παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, ακόμη και αν η διάταξη αυτή ερμηνευθεί σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας, καθόσον προέβλεψε ότι θα μεταφέρονται στο ΣΕΚ του κράτους μέλους υποδοχής μόνον οι εισφορές στο ΣΕΚ που καταβλήθηκαν κατά το δωδεκάμηνο που προηγείται της μεταβίβασης του πιστωτικού ιδρύματος.
69.
Όσον αφορά την προθεσμία ενός μηνός για την καταβολή της εισφοράς μετά την απόφαση της αρχής εγγύησης των καταθέσεων, υφίσταται νομολογία η οποία αναγνωρίζει ότι πρακτική η οποία έχει σε ορισμένο βαθμό γενικευθεί και παγιωθεί κατά τρόπο που δεν συνάδει με την ορθή μεταφορά μιας οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής λόγω παραβάσεως (
27
).
70.
Εν προκειμένω, μολονότι η θέσπιση μιας τέτοιου είδους προθεσμίας δεν φαίνεται να αντίκειται στην οδηγία 2014/49, πρέπει να εξεταστεί αν υφίσταται μια γενική και πάγια πρακτική του σουηδικού ΣΕΚ η οποία δεν συνάδει με την οδηγία ή με τον νόμο με τον οποίο η οδηγία μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο και η οποία υπονομεύει την αρχή της μεταφοράς των εισφορών που προβλέπεται στο άρθρο 14, παράγραφος 3, της εν λόγω οδηγίας.
71.
Πράγματι, η απόφαση σχετικά με την εισφορά για το έτος 2016 ελήφθη στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 και η εισφορά καταβλήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2016, ήτοι εντός προθεσμίας ενός μηνός. Όσον αφορά την εισφορά για το έτος 2017, η απόφαση για την οποία ελήφθη στις 14 Σεπτεμβρίου 2017, αυτή καταβλήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2017. Τέλος, η απόφαση σχετικά με την εισφορά για το έτος 2018 ελήφθη στις 27 Σεπτεμβρίου 2018 και η εισφορά καταβλήθηκε την επόμενη ημέρα.
72.
Το άρθρο 14, παράγραφος 4, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2014/49 προβλέπει ότι, «[α]ν ένα πιστωτικό ίδρυμα προτίθεται να μεταφερθεί από ένα ΣΕΚ σε άλλο σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, γνωστοποιεί την πρόθεσή του αυτή τουλάχιστον ένα εξάμηνο νωρίτερα».
73.
Συνεπώς, η Nordea Bank όφειλε το αργότερο την 1η Απριλίου 2017 να γνωστοποιήσει στο σουηδικό ΣΕΚ την πρόθεσή της να μεταβιβάσει τα υποκαταστήματά της την 1η Οκτωβρίου 2017. Επίσης, η Nordea Bank όφειλε το αργότερο έως την 1η Απριλίου 2018 να γνωστοποιήσει στο εν λόγω ΣΕΚ την πρόθεσή της να μεταφέρει την έδρα της στη Φινλανδία.
74.
Μολονότι προκαλεί ενδεχομένως έκπληξη το γεγονός ότι η σουηδική αρχή εγγύησης των καταθέσεων μεταβάλλει κάθε έτος για τα τρία εξεταζόμενα έτη την ημερομηνία της απόφασής της με την οποία καθορίζεται το ποσό των εισφορών στο ΣΕΚ, τούτο δεν αρκεί για να αποδειχθεί μια γενική, πάγια και σκόπιμη πρακτική η οποία αποσκοπεί στην αποτροπή της μεταφοράς των εισφορών σε άλλο ΣΕΚ.
75.
Πράγματι, αν η Nordea Bank γνώριζε, όταν όρισε ότι η μεταβίβαση των υποκαταστημάτων θα πραγματοποιηθεί την 1η Οκτωβρίου 2017, ότι η εισφορά για το έτος 2016 δεν θα μεταφερόταν δεδομένου ότι είχε καταβληθεί στις 30 Σεπτεμβρίου 2016, δεν ήταν δυνατό το εν λόγω ίδρυμα να αγνοεί ότι, καταβάλλοντας την εισφορά του για το έτος 2017 στις 13 Οκτωβρίου 2017, ήτοι μετά τις 30 Σεπτεμβρίου 2017, η εισφορά αυτή δεν θα μπορούσε να μεταφερθεί στα ΣΕΚ των κρατών μελών υποδοχής των μεταβιβασθέντων υποκαταστημάτων. Ομοίως, ορίζοντας ότι η μεταφορά της έδρας της θα πραγματοποιηθεί την 1η Οκτωβρίου 2018 και καταβάλλοντας την εισφορά της για το έτος 2018 την επομένη της απόφασης με την οποία ορίστηκε το ποσό της εισφοράς της, ήτοι στις 28 Σεπτεμβρίου 2018, η Nordea Bank γνώριζε ότι οι εισφορές της για τα έτη 2017 και 2018 θα καταβάλλονταν στο φινλανδικό ΣΕΚ.
76.
Κατά συνέπεια, όχι μόνο δεν αποδεικνύεται ότι το σουηδικό ΣΕΚ εφάρμοζε μια γενική και πάγια πρακτική, δεδομένου ότι ένα διάστημα τριών ετών δεν αρκεί για να διαπιστωθεί μια τέτοιου είδους πρακτική και τούτο δεν οδήγησε αυτομάτως στην άρνηση μεταφοράς εισφορών, αλλά η μη μεταφορά των εισφορών οφείλεται και στην επιλογή της Nordea Bank όσον αφορά την ημερομηνία καταβολής των τελευταίων στο σουηδικό ΣΕΚ.
77.
Εν κατακλείδι, φρονώ ότι το Βασίλειο της Σουηδίας δεν παρέβη τις υποχρεώσεις του που απορρέουν από την ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2014/49 και, ως εκ τούτου, η πρώτη αιτίαση πρέπει να απορριφθεί.
Γ.
Επί της αιτίασης που στηρίζεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ
78.
Υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, μολονότι «από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, απορρέει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να λαμβάνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα προς εξασφάλιση της εφαρμογής και της αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης» (
28
), «[π]αράβαση της γενικής υποχρέωσης καλόπιστης συνεργασίας την οποία επιβάλλει το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ μπορεί να διαπιστωθεί μόνον αν πρόκειται για συμπεριφορές διακριτές από εκείνες που στοιχειοθετούν την παράβαση των ειδικών υποχρεώσεων την οποία προσάπτει η Επιτροπή στο κράτος μέλος» (
29
).
79.
Συνεπώς, πρέπει να εξεταστούν οι δύο λόγοι στους οποίους στηρίζεται το αίτημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
80.
Πρώτον, όσον αφορά την εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49, η οποία δεν λαμβάνει υπόψη τους σκοπούς της οδηγίας, η εν λόγω προβαλλόμενη παράβαση αφορά στην πραγματικότητα την ίδια συμπεριφορά στην οποία στηρίζεται η πρώτη αιτίαση δεδομένου ότι η άρνηση αυτή συνδέεται άμεσα με την ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3. Όπως έχει επισημάνει η γενική εισαγγελέας T. Ćapeta, το γεγονός ότι κράτος μέλος ερμηνεύει το δίκαιο της Ένωσης με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι η Επιτροπή δεν συνιστά, αυτό καθεαυτό, παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας εκ μέρους του εν λόγω κράτους μέλους (
30
). Το ίδιο ισχύει στην περίπτωση που ένα κράτος μέλος ερμηνεύει διαφορετικά το δίκαιο της Ένωσης απ’ ό,τι άλλο κράτος μέλος. Συνεπώς, η αιτίαση που στηρίζεται στον λόγο αυτόν δεν είναι βάσιμη.
81.
Δεύτερον, όσον αφορά την παραβίαση της ισότητας στον τρόπο μεταχείρισης των αιτημάτων του εσθονικού, του λεττονικού και του λιθουανικού ΣΕΚ σε σχέση με το αίτημα του φινλανδικού ΣΕΚ, επισημαίνεται ότι ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται ομοίως στην αμφισβητούμενη ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/49.
82.
Εν πάση περιπτώσει, παραβίαση της ισότητας μπορεί να διαπιστωθεί μόνο σε περίπτωση διαφορετικής μεταχείρισης όμοιων καταστάσεων ή όμοιας μεταχείρισης διαφορετικών καταστάσεων.
83.
Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση, η κατάσταση, αφενός, του εσθονικού, του λεττονικού και του λιθουανικού ΣΕΚ και, αφετέρου, του φινλανδικού ΣΕΚ διαφέρουν. Πράγματι, κατά το δωδεκάμηνο που προηγήθηκε της μεταβολής ΣΕΚ, ήτοι μεταξύ της 1ης Οκτωβρίου 2016 και της 30ής Σεπτεμβρίου 2017, δεν καταβλήθηκαν εισφορές στο σουηδικό ΣΕΚ για τις δραστηριότητες των μεταβιβασθέντων υποκαταστημάτων ενώ, κατά το δωδεκάμηνο που προηγήθηκε της μεταφοράς της έδρας στη Φινλανδία, καταβλήθηκαν εισφορές στο ως άνω ΣΕΚ και οι εισφορές αυτές μεταφέρθηκαν στο φινλανδικό ΣΕΚ. Κατά συνέπεια, η παραβίαση της υποχρέωσης καλόπιστης συνεργασίας δεν μπορεί να στηριχθεί στον λόγο αυτόν.
84.
Η αιτίαση που στηρίζεται στην παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας πρέπει να απορριφθεί.
VII. Πρόταση
85.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταδικάζει τη Δημοκρατία της Λεττονίας στα δικαστικά έξοδα.
3)
Η Δημοκρατία της Εσθονίας και η Δημοκρατία της Λιθουανίας καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(
2
)	ΕΕ 2014, L 173, σ. 149.
(
3
)	Μολονότι η Δημοκρατία της Λεττονίας στο αιτητικό της προσφυγής της επικαλείται παραβίαση της αρχής της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ωστόσο, στο σχετικό με τους λόγους της προσφυγής τμήμα, επικαλείται την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας (σημεία 39 έως 41). Συνεπώς, φρονώ ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας, καθόσον επικαλείται παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ, επικαλείται παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας.
(
4
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 4ης Οκτωβρίου 1979, Γαλλία κατά Ηνωμένου Βασιλείου (141/78, EU:C:1979:225), της 16ης Μαΐου 2000, Βέλγιο κατά Ισπανίας (C‑388/95, EU:C:2000:244), της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, Ισπανία κατά Ηνωμένου Βασιλείου (C‑145/04, EU:C:2006:543), της 16ης Οκτωβρίου 2012, Ουγγαρία κατά Σλοβακίας (C‑364/10, EU:C:2012:630), της 18ης Ιουνίου 2019, Αυστρία κατά Γερμανίας (C‑591/17, EU:C:2019:504), καθώς και της 31ης Ιανουαρίου 2020, Σλοβενία κατά Κροατίας (C‑457/18, EU:C:2020:65).
(
5
)	SFS 1995, αριθ. 1571.
(
6
)	Στο εξής: μεταβιβασθέντα υποκαταστήματα.
(
7
)	Βλ. σημείο 6 των παρουσών προτάσεων.
(
8
)	Ήτοι, δώδεκα μήνες και μία ημέρα πριν από τη μεταβίβαση των υποκαταστημάτων.
(
9
)	Ήτοι μετά τη μεταβίβαση των υποκαταστημάτων και λιγότερο από δώδεκα μήνες πριν από τη μεταφορά της έδρας στη Φινλανδία.
(
10
)	Ήτοι λιγότερο από δώδεκα μήνες πριν από τη μεταφορά της έδρας.
(
11
)	Βλ. υποσημείωση 3 των παρουσών προτάσεων.
(
12
)	Η εν λόγω αιτιολογική σκέψη αναφέρει: «Η προστασία των καταθέσεων αποτελεί ουσιώδες στοιχείο της ολοκλήρωσης της εσωτερικής αγοράς και απαραίτητο συμπλήρωμα του συστήματος εποπτείας των πιστωτικών ιδρυμάτων, λόγω της αλληλεγγύης που επιβάλλει μεταξύ όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων μιας δεδομένης χρηματοπιστωτικής αγοράς σε περίπτωση που ένα ίδρυμα αδυνατεί να τηρήσει τις υποχρεώσεις του. Κατά συνέπεια, τα κράτη μέλη θα πρέπει να μπορούν να παρέχουν στα ΣΕΚ τη δυνατότητα αμοιβαίου δανεισμού σε εκούσια βάση».
(
13
)	Μη κερδοσκοπική οργάνωση που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ΣΕΚ.
(
14
)	Βλ. απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2012, Ουγγαρία κατά Σλοβακίας (C‑364/10, EU:C:2012:630, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
15
)	Βλ. απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 2012, Ουγγαρία κατά Σλοβακίας (C‑364/10, EU:C:2012:630, σκέψη 68).
(
16
)	Βλ. απόφαση της 2ας Απριλίου 2020Επιτροπή κατά Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχικής Δημοκρατίας (Προσωρινός μηχανισμός μετεγκατάστασης αιτούντων διεθνή προστασία) (C‑715/17, C‑718/17 και C‑719/17, EU:C:2020:257, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
17
)	Βλ. αποφάσεις που παρατίθενται στην υποσημείωση 4 των παρουσών προτάσεων.
(
18
)	Βλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Επιτροπή κατά Γαλλίας (C‑237/12, EU:C:2014:2152, σκέψη 74 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
19
)	Βλ. απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Επιτροπή κατά Γαλλίας (C‑237/12, EU:C:2014:2152, σκέψη 74 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
20
)	Βλ. απόφαση της 27ης Ιανουαρίου 2021, Επιτροπή κατά Αυστρίας (ΦΠΑ – Ταξιδιωτικά γραφεία) (C‑787/19, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:72, σκέψη 21).
(
21
)	Βλ. σημείο 44 των παρουσών προτάσεων.
(
22
)	Βλ. άρθρο 103, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190).
(
23
)	Βλ. άρθρο 70, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1).
(
24
)	Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την τροποποίηση της οδηγίας 2014/49/ΕΕ όσον αφορά το πεδίο εφαρμογής της προστασίας των καταθέσεων, τη χρήση των κεφαλαίων των συστημάτων εγγύησης των καταθέσεων, τη διασυνοριακή συνεργασία και τη διαφάνεια [COM(2023) 228 τελικό].
(
25
)	Βλ. άρθρο 10, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, άρθρο 10, παράγραφος 6, δεύτερο εδάφιο, άρθρο 10, παράγραφος 8, και άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/49.
(
26
)	Βλ. άρθρο 6, παράγραφος 1, και άρθρο 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/49.
(
27
)	Βλ. απόφαση της 22ας Σεπτεμβρίου 2016, Επιτροπή κατά Τσεχικής Δημοκρατίας (C‑525/14, EU:C:2016:714, σκέψη 14 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
28
)	Βλ. απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Επιτροπή κατά Σλοβενίας (Αρχεία της ΕΚΤ) (C‑316/19, EU:C:2020:1030, σκέψη 119 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
29
)	Βλ. απόφαση της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά Δανίας (ΠΟΠ Φέτα) (C‑159/20, EU:C:2022:561, σκέψη 75 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
30
)	Βλ. προτάσεις της γενικής εισαγγελέα T. Ćapeta στην υπόθεση Επιτροπή κατά Δανίας (ΠΟΠ Φέτα) (C‑159/20, EU:C:2022:198, σημείο 84).