OPINIA RZECZNIK GENERALNEJ
JULIANE KOKOTT
przedstawiona w dniu 14 listopada 2024 r.(1)
Sprawa C‑621/23 P
Luossavaara-Kiirunavaara AB
przeciwko
Komisji Europejskiej
Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji – Wysokość przydziału – Produkcja granulatu rudy żelaza – Możliwość zastosowania wskaźnika emisyjności dla produkcji spiekanej rudy żelaza – Zgodność z prawem wskaźnika emisyjności dla spiekanej rudy żelaza – Zakres swobody regulacyjnej Komisji – Ryzyko ucieczki emisji CO2
I.      Wprowadzenie
1.        Dyrektywa 2003/87/WE(2) ustanawia system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w celu odziaływania w ten sposób na wydajną pod względem kosztów i pod względem ekonomicznym redukcję gazów cieplarnianych. Instalacje objęte systemem muszą posiadać uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych, praktycznie prawie wyłącznie CO2, które w pewnym sensie „konsumują” poprzez ich uwolnienie.
2.        Zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87 liczba uprawnień do emisji w Unii ma ograniczony zakres i jest corocznie zmniejszana. W określonych przypadkach państwa członkowskie bezpłatnie przydzielają operatorom instalacji uprawnienia do emisji. Ponadto operatorzy muszą nabyć wymagane uprawnienia zgodnie z art. 10 na aukcjach państw członkowskich.
3.        Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Sądu z dnia 26 lipca 2023 r., Luossavaara-Kiirunavaara/Komisja (T‑244/21, EU:T:2023:428). Dotyczy on przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji.
4.        U podstaw tego sporu znajduje się fakt, że wnosząca odwołanie, Luossavaara-Kiirunavaara AB (LKAB), produkuje granulat rudy żelaza z wydobywanej przez siebie rudy żelaza i chce otrzymać w tym celu bezpłatne uprawnienia do emisji w takim samym zakresie, jak te przyznane na produkcję spiekanej rudy żelaza. Granulat i ruda spiekana są półproduktami na tym samym etapie produkcji surówki żelaza, jednak przy produkcji granulatu powstaje znacznie mniej gazów cieplarnianych niż w przypadku rudy spiekanej.
5.        Do chwili obecnej LKAB otrzymała mniej bezpłatnych uprawnień do emisji dla swojego granulatu, ponieważ wielkość tego przydziału jest określana według innych zasad niż przydział dla rudy spiekanej. W odniesieniu do rudy spiekanej przydział opiera się na tak zwanym wskaźniku emisyjności, który jest obliczany w oparciu o najbardziej wydajne instalacje do produkcji rudy spiekanej. Natomiast przydział dla granulatu opiera się na faktycznie powstających gazach cieplarnianych emitowanych przez daną instalację (wskaźniki emisyjności oparte na cieple i paliwie). LKAB stara się jednak o przydział w oparciu o wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej, który byłby znacznie wyższy niż obecny przydział dla granulatu.
6.        Gdyby żądanie LKAB było skuteczne, powstałaby zachęta do stosowania granulatu w produkcji surówki żelaza w większym zakresie w sposób zmniejszający emisję. Co prawda dodatkowe uprawnienia prawdopodobnie nie byłyby potrzebne w całości do produkcji ze względu na mniejszą emisyjność, jednakże nadwyżka mogłaby zostać sprzedana.
7.        Istniejącego wskaźnika emisyjności nie można jednak stosować do granulatu. Wspólny wskaźnik emisyjności dla obu półproduktów musiałby bowiem opierać się na emisjach dla produkcji granulatu, która jest znacznie bardziej wydajna niż produkcja rudy spiekanej. Z tego względu na mocy takiego uregulowania dla obu półproduktów zostałoby przydzielonych znacznie mniej uprawnień do emisji niż na podstawie istniejącego wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej.
8.        Mniejszą emisyjność granulatu można zatem uwzględnić jedynie w ramach badania ważności wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej. W tym względzie decydujące znaczenie ma szeroki zakres swobody regulacyjnej Komisji.
II.    Ramy prawne
A.      Wskaźniki emisyjności dla przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji
9.        Podstawy przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji są uregulowane w art. 10a dyrektywy 2003/87:
„1.      Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 23 aktów delegowanych w celu uzupełnienia dyrektywy w zakresie ogólnounijnych i w pełni zharmonizowanych zasad przydzielania uprawnień, o których mowa w ust. 4, 5, 7 i 19 niniejszego artykułu.
Przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, określają w stopniu, w jakim jest to możliwe, wspólnotowe wskaźniki ex ante tak, aby zapewnić przydział uprawnień w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii, uwzględniając najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, kogenerację o wysokiej sprawności, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie CO2, jeśli takie instalacje są dostępne, oraz w sposób, który nie dostarcza zachęt do zwiększenia emisji. […]
Dla każdego sektora i podsektora wskaźnik co do zasady obliczany jest dla produktów raczej niż dla czynników produkcji, aby w jak największym stopniu zmniejszyć emisje i zwiększyć oszczędności wynikające z poprawy efektywności energetycznej w każdym z procesów produkcyjnych danego sektora i podsektora. […]
Podczas określania zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante w poszczególnych sektorach i podsektorach, Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami, w tym z danymi sektorami i podsektorami.
[…]
2.      Punktem wyjścia podczas określania zasad dotyczących ustanawiania wskaźników ex ante w poszczególnych sektorach lub podsektorach są średnie parametry 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze w Unii w latach 2007–2008. Komisja konsultuje się z zainteresowanymi stronami, w tym z danymi sektorami i podsektorami.
[…]
Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia zmienionych wartości wskaźników przydzielania bezpłatnych uprawnień. Akty te są zgodne z aktami delegowanymi przyjętymi na mocy ust. 1 niniejszego artykułu i spełniają następujące warunki:
a)      w latach 2021–2025 wartości wskaźników określa się na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 11 na lata 2016 i 2017. Na podstawie porównania wartości wskaźników z wartościami wskaźników zawartymi w decyzji Komisji 2011/278/UE, przyjętej dnia 27 kwietnia 2011 r., Komisja ustala roczną stopę redukcji dla każdego wskaźnika i stosuje ją do wartości wskaźnika mających zastosowanie w latach 2013–2020 w odniesieniu do każdego roku z okresu 2008–2023, aby określić wartości wskaźnika na okres 2021–2025;
b)      w przypadku gdy roczna stopa redukcji przekracza 1,6 % lub jest poniżej 0,2 %, wartości wskaźnika na okres 2021–2025 są wartościami wskaźnika mającymi zastosowanie w latach 2013–2020 zmniejszonymi o którąkolwiek wartość procentową spośród tych dwóch wartości procentowych w odniesieniu do każdego roku z okresu 2008–2023;
c)      […]”.
B.      Wskaźnik emisyjności produktu dla spieku rudy żelaza
10.      Komisja określiła wskaźniki przewidziane w art. 10a dyrektywy 2003/87 najpierw decyzją 2011/278/UE(3), a obecnie rozporządzeniem delegowanym (UE) 2019/331(4).
11.      W motywach 4, 5, 8 i 9 decyzji 2011/278 Komisja wyjaśniła swoje podejście przy określaniu ustalania wskaźników:
„(4)      […] Zasadniczo należy zdefiniować jeden wskaźnik dla każdego produktu. Jeśli jeden produkt jest bezpośrednim substytutem innego produktu, obydwa powinny być objęte tym samym wskaźnikiem emisyjności oraz związaną z nim definicją produktu.
(5)      Komisja uznała, że ustalenie wskaźnika emisyjności dla określonego produktu jest możliwe, gdy przy uwzględnieniu złożoności procesów produkcyjnych dostępne są definicje i klasyfikacje produktów umożliwiające weryfikację danych produkcyjnych oraz jednolite zastosowanie wskaźnika emisyjności dla produktów w całej Unii Europejskiej na potrzeby przydziału uprawnień do emisji. Nie dokonano jakiegokolwiek rozróżnienia na podstawie lokalizacji geograficznej lub stosowanych technologii, surowców lub paliw, aby nie zakłócić przewagi komparatywnej w odniesieniu do niskoemisyjności w całej gospodarce Unii Europejskiej oraz wzmocnić harmonizację przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji.
[…]
(8)      Dla określenia wartości wskaźników emisyjności Komisja jako punkt wyjścia wykorzystała średnią arytmetyczną poziomów emisji gazów cieplarnianych z 10 % tych najbardziej wydajnych pod względem emisji gazów cieplarnianych w 2007 i 2008 r. instalacji, dla których zgromadzono dane. Dodatkowo, zgodnie z art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Komisja dokonała analizy w odniesieniu do wszystkich sektorów, dla których wskaźniki emisyjności dla produktów zostały podane w załączniku I, na podstawie dodatkowych informacji otrzymanych z kilku źródeł oraz w oparciu o szczegółowe badania analizujące najbardziej wydajne technologie i potencjał zmniejszenia emisji na poziomie europejskim i międzynarodowym. Analiza ta dotyczyła kwestii, czy powyższe punkty wyjścia w odpowiedni sposób odzwierciedlają najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, wysokosprawną kogenerację, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla, jeśli takie instalacje są dostępne. Dane wykorzystywane do określenia wartości wskaźników emisyjności zgromadzono ze znacznej liczby źródeł, tak aby objąć nimi jak największą liczbę instalacji wytwarzających produkt opatrzony wskaźnikiem w latach 2007 i 2008. Po pierwsze, dane dotyczące poziomów emisji gazów cieplarnianych w instalacjach ETS wytwarzających produkty opatrzone wskaźnikiem zostały zgromadzone w oparciu o zdefiniowane zasady, tzw. „wytyczne sektorowe”, przez odpowiednie europejskie stowarzyszenia branżowe lub w ich imieniu. Jako odniesienie do tych wytycznych sektorowych Komisja przedstawiła wytyczne na temat jakości i kryteriów weryfikacji w odniesieniu do danych wskaźnikowych dla UE-ETS. Po drugie, w celu uzupełnienia danych zgromadzonych przez europejskie stowarzyszenia branżowe konsultanci działający w imieniu Komisji Europejskiej zgromadzili dane od instalacji nieobjętych danymi sektorowymi; dodatkowo, dane i analizy zostały również dostarczone przez właściwe organy państw członkowskich.
(9)      Aby zagwarantować, że wartości wskaźników emisyjności oparte są na prawidłowych i zgodnych danych, Komisja wspierana przez konsultantów przeprowadziła szczegółową weryfikację zgodności wytycznych sektorowych oraz kontrolę wiarygodności wartości punktów wyjścia wyprowadzonych z danych. Jak wskazano w wytycznych dotyczących jakości i weryfikacji, dane zostały zweryfikowane w niezbędnym zakresie przez niezależnych weryfikatorów”.
12.      Załącznik I
do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 przewidywał w pkt 1wartość wskaźnika emisyjności dla produktu na poziomie 0,171 uprawnień na tonę dla rudy spiekanej, który Komisja później obniżyła do 0,157 uprawnień na tonę(5). Produkt ruda spiekana jest opisana w następujący sposób:
„Zaglomerowane produkty żelazonośne zawierające drobnoziarnistą rudę żelaza, topniki i materiały zawierające żelazo nadające się do recyklingu, posiadające właściwości chemiczne i fizyczne takie jak poziom zasadowości, wytrzymałość mechaniczna i przepuszczalność wymagane dla zapewnienia żelaza i niezbędnych topników w procesach redukcji rudy żelaza. Wyrażone w tonach rudy spiekanej opuszczającej spiekalnię”.
13.      W odniesieniu do objętych procesów i emisji (granic systemowych) stwierdza się tam:
„Uwzględniono wszystkie procesy bezpośrednio lub pośrednio związane z taśmą spiekalniczą, zapłonem, zespołami przygotowania materiału wsadowego, zespołem przesiewania na gorąco, zespołem chłodzenia spieku, zespołem przesiewania na zimno i z wytwornicą pary jednostek produkcyjnych”.
C.      Przydział bezpłatnych uprawnień ze względu na ryzyko ucieczki emisji CO2
14.      W myśl art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87 w niektórych sektorach, w których istnieje ryzyko ucieczki emisji CO2, uprawnienia do emisji ustalane według danego wskaźnika powinny być przydzielane całkowicie bezpłatnie do 2030 r.
15.      W tym względzie motywy 24 i 25 dyrektywy 2009/29/WE(6), która wprowadziła to uregulowanie po raz pierwszy, stanowią, co następuje:
„(24)      […] W przypadku gdy inne kraje rozwinięte oraz inne kraje emitujące znaczne ilości gazów cieplarnianych nie przystąpią [do protokołu z Kyoto], może to prowadzić do zwiększenia emisji gazów cieplarnianych w krajach trzecich, w których przemysł nie jest poddany podobnym ograniczeniom w zakresie emisji („ucieczka emisji”), i mogłoby jednocześnie postawić w niekorzystnej ekonomicznie sytuacji niektóre energochłonne sektory i podsektory gospodarki we Wspólnocie poddane międzynarodowej konkurencji. Mogłoby to osłabić korzyści oraz integralność działań środowiskowych podjętych przez Wspólnotę. Celem ograniczenia ryzyka związanego z ucieczką emisji, Wspólnota powinna przydzielić 100 % bezpłatnych uprawnień sektorom lub podsektorom spełniającym odpowiednie kryteria. […]
(25)      Komisja powinna zatem dokonać przeglądu sytuacji do dnia 30 czerwca 2010 r., przeprowadzić konsultacje ze wszystkimi właściwymi partnerami społecznymi oraz, w świetle wyniku negocjacji międzynarodowych, przedłożyć sprawozdanie wraz z odpowiednimi wnioskami legislacyjnymi. W związku z tym do dnia 31 grudnia 2009 r. Komisja powinna określić, które energochłonne sektory lub podsektory przemysłu mogą być narażone na ryzyko ucieczki emisji. Komisja powinna oprzeć swoją analizę na ocenie braku możliwości przeniesienia przez poszczególne gałęzie przemysłu kosztów wymaganych uprawnień w ceny produktów bez znaczącej utraty udziału rynkowego na korzyść instalacji poza Wspólnotą, w których nie są podejmowane porównywalne działania na rzecz zmniejszenia ich emisji. Energochłonne sektory przemysłu, które uznaje się za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, mogłyby otrzymać większą liczbę bezpłatnych uprawnień, […]”
16.      Komisja uznała zarówno wydobycie rudy żelaza, jak i produkcję surówki żelaza, stali i żelazostopów za sektory narażone na ryzyko ucieczki emisji w rozumieniu art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87(7).
III. Stan faktyczny i geneza sporu
A.      Podstawy
17.      Do wyprodukowania surówki z rudy żelaza, rudę należy najpierw przetworzyć na półprodukt, który następnie wprowadza się do wielkiego pieca. Ten półprodukt to częściowo ruda spiekana, która zwykle jest wytwarzana w samej hucie. Są to stosunkowo grube grudki rudy żelaza i innych substancji:
(8)
18.      Częściowo rudę żelaza przetwarza się jednak zaraz po wydobyciu również na granulat, który składa się z mniejszych kulek o podobnym składzie.
(9)
19.      Według LKAB w 2020 r. Unia wyprodukowała około 29 mln ton granulatu, z czego około 25 mln wyprodukowano w jej własnych zakładach, oraz około 77 mln ton rudy spiekanej(10).
20.      Punktem wyjścia niniejszego sporu jest okoliczność, że emisyjność podczas produkcji rudy spiekanej jest około sześć do siedmiu razy większa niż przy produkcji granulatu(11), to znaczy przy produkcji rudy spiekanej są uwalniane większe ilości gazów cieplarnianych, według LKAB średnio 265 kg CO2 na tonę rudy spiekanej. Natomiast przy produkcji granulatu przez LKAB na tonę granulatu przypada jedynie 29,3 kg CO2(12).
21.      Dla emisji CO2 przy produkcji rudy spiekanej lub granulatu operator instalacji musi posiadać odpowiednie uprawnienia do emisji, które w pewnym sensie „konsumuje” poprzez jego uwolnienie. Jak strony zgodnie podnoszą, uprawnienia te w zasadzie w coraz większym stopniu powinny być nabywane na aukcjach. Jednakże wydobycie rudy żelaza i produkcja surówki to sektory, które są narażone na ryzyko ucieczki emisji CO2. Należy zatem obawiać się, że działalność ta zostanie wstrzymana wewnątrz Unii i zamiast tego będzie kontynuowana poza Unią. W związku z tym uprawnienia do emisji wymagane do produkcji rudy spiekanej(13) i granulatu(14) są zasadniczo przydzielane całkowicie bezpłatnie do 2030 r.(15)
22.      Liczba podlegających przydziałowi uprawnień do emisji wynika z tak zwanego wskaźnika emisyjności, który Komisja z reguły określiła w oparciu o średnie parametry 10 % najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze lub podsektorze.
23.      Komisja określiła taki wskaźnik emisyjności dla produkcji rudy spiekanej(16). Wskaźnik ten opiera się zasadniczo na wydajności spiekalni, ale Komisja uwzględniła również instalację do kombinowanej produkcji granulatu i rudy spiekanej w holenderskiej hucie stali(17).
24.      Jednakże Komisja nie określiła odrębnego wskaźnika emisyjności dla produkcji granulatu rudy żelaza. Przeciwnie, liczba uprawnień do emisji, które powinny zostać przydzielone odpowiednim instalacjom, jest obliczana w oparciu o wskaźniki emisyjności oparte na cieple i paliwie(18). Ponieważ produkcja granulatu jest mniej emisyjna niż produkcja rudy spiekanej, producenci granulatu otrzymują według tej metody odpowiednio mniejszą, ale wciąż wystarczającą(19) liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji niż producenci rudy spiekanej, do której zastosowanie ma wyżej wymieniony wskaźnik.
B.      Przebieg postępowania i żądania stron
25.      LKAB prowadzi trzy zakłady produkujące granulat rudy żelaza w związku z wydobyciem rud żelaza i domaga się przydziału uprawnień do emisji w oparciu o wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej. Królestwo Szwecji, które jest właścicielem LKAB(20), przedstawiło Komisji odpowiedni wniosek.
26.      Komisja odrzuciła ten wniosek w art. 1 ust. 3 zaskarżonej decyzji 2021/355(21). W motywie 13 Komisja stwierdziła:
„[…] Szwecja zaproponowała, aby do produkcji granulatu rudy żelaza zastosowano podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na rudzie spiekanej, podczas gdy w fazie 3 zastosowano wskaźniki emisyjności oparte na cieple. Wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej zdefiniowano jednak w załączniku I
do rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, a definicja produktów, a także definicja procesów i emisji objętych tym wskaźnikiem emisyjności dla produktów, są dostosowane do produkcji rudy spiekanej i nie obejmują granulatu rudy żelaza. Ponadto w art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE wprowadzono wymóg aktualizacji wartości wskaźników emisyjności na etapie 4 i nie przewidziano żadnej korekty interpretacji definicji wskaźników emisyjności. Należy zatem odrzucić dane dotyczące produkcji granulatu rudy żelaza, które przedłożono w oparciu o podinstalację produkującą rudę spiekaną”.
27.      LKAB, przy wsparciu Szwecji, wniosła skargę na sporną decyzję do Sądu, który oddalił tę skargę zaskarżonym wyrokiem.
28.      LKAB w odwołaniu wnosi o:
–      uchylenie zaskarżonego wyroku;
–      stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;
–      obciążenie Komisji kosztami postępowania.
29.      Królestwo Szwecji popiera żądania LKAB.
30.      Komisja Europejska wnosi natomiast o:
–      oddalenie odwołania oraz
–      obciążenie LKAB kosztami postępowania.
31.      Luossavaara-Kiirunavaara AB, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska przedstawiły uwagi na piśmie. Trybunał zrezygnował z przeprowadzenia rozprawy zgodnie z art. 76 § 2 regulaminu postępowania, ponieważ uważa, że posiada informacje wystarczające do wydania orzeczenia w sprawie.
IV.    Ocena prawna
32.      W niniejszym postępowania LKAB zamierza przede wszystkim uzyskać to, aby liczba bezpłatnych uprawnień do emisji, które powinny zostać przydzielone jej instalacjom do produkcji granulatu rudy żelaza, została obliczona na podstawie wskaźnika emisyjności dla produkcji rudy spiekanej. Jeśli przeforsuje ona to stanowisko, będzie musiała otrzymać w rezultacie od sześciu do siedmiu razy więcej uprawnień do emisji dla tych instalacji niż na podstawie dotychczas stosowanego wskaźnika emisyjności opartego na cieple i paliwie, który powinien opierać się na faktycznie powstających emisjach. W związku z tym LKAB nadal kwestionuje zaskarżoną decyzję, na mocy której Komisja odrzuciła zastosowanie wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej.
33.      W przeciwieństwie do skargi wniesionej do Sądu LKAB nie podnosi już w odrębnym zarzucie odwołania niezgodności z prawem wskaźnika emisyjności dla produkcji rudy spiekanej określonego w rozporządzeniu delegowanym (UE) 2019/331. LKAB podniosła ten zarzut w skardze na wypadek, gdyby Sąd odrzucił jej argumenty dotyczące interpretacji wskaźnika emisyjności. W tym przypadku, zdaniem LKAB, wskaźnik emisyjności nie jest zgodny z jego podstawą prawną, czyli art. 10a ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2003/87, gdyż zgodnie z tym przepisem musi on obejmować produkcję granulatu.
34.      Wbrew temu, co twierdzi Komisja(22), rezygnacja z własnego zarzutu odwołania nie oznacza jednak, że LKAB odstąpiła w odwołaniu z posiłkowo realizowanego celu skargi. Przeciwnie, w odniesieniu do wszystkich pięciu zarzutów odwołania LKAB wyraźnie kwestionuje także stwierdzenia zawarte w pkt 166 zaskarżonego wyroku, w drodze których Sąd odrzucił ten posiłkowo podniesiony zarzut incydentalny przeciwko rozporządzeniu delegowanemu (UE) 2019/331.
35.      Co prawda takie podejście LKAB jest nieudolne i wprowadzające w błąd, albowiem zachęca ono do pominięcia tego zarzutu w postępowaniu odwoławczym. Argumentacja Komisji ilustruje to ryzyko. Treść odwołania jest jednak zgodna z wywodem zawartym w zaskarżonym wyroku. Sąd odrzuca tam ten zarzut jedynie na koniec stosunkowo krótko poprzez ogólne odesłanie do wcześniej poczynionych rozważań w przedmiocie zaskarżonej decyzji. Już choćby z tego powodu nieuzasadnione jest ignorowanie zarzutu incydentalnego w odwołaniu.
36.      Przeciwnie, należy wyjaśnić, czy zarzuty odwołania wskazują na naruszenie prawna w pkt 166 zaskarżonego wyroku mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. W przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie zarzut incydentalny ponownie nabrałby znaczenia i wymagałby ponownego orzeczenia sądu.
37.      W pierwszej kolejności zbadam zatem zarzuty odwołania pod kątem tego, czy podważają one stwierdzenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim potwierdzają on zgodność z prawem odrzucenia zastosowania wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej do granulatu (w tej materii poniżej, pkt A). Następnie zbadam, czy te zarzuty odwołania uzasadniają wątpliwości co do zgodności wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej z jego podstawą prawną (w tej materii poniżej, pkt B).
A.      Zastosowanie wskaźnika emisyjności do rudy spiekanej i granulatu
38.      Zarzuty LKAB skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji jako takiej mają na celu, aby wskaźnik emisyjności dla produkcji rudy spiekanej musiał być interpretowany zgodnie z prawem mającym wyższą rangę, w szczególności z art. 10a ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2003/87, w ten sposób, że obejmuje on nie tylko rudę spiekaną, lecz także granulat.
39.      Inaczej niż jeszcze przed Sądem, LKAB nie utrzymuje już przed Trybunałem, że granulat należy uznać za rudę spiekaną w rozumieniu wskaźnika emisyjności. Nie kwestionuje ona zatem odrzucenia tego stanowiska w pkt 25 i 26 zaskarżonego wyroku. Podobnie LKAB nie kwestionuje stwierdzeń Sądu, zgodnie z którymi wskaźnik emisyjności nie został opracowany w tym celu, aby uwzględnić produkcję granulatu. Dotyczy to w szczególności stwierdzeń zawartych w pkt 55–57 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którymi wskaźnik emisyjności byłby niższy przy uwzględnieniu produkcji granulatu.
40.      Jednakże w szczególności ze względu na to ostatnie stwierdzenie wykluczona jest interpretacja wskaźnika emisyjności w ten sposób, że obejmuje on produkcję granulatu. Taka interpretacja oznaczałaby bowiem, że zgodnie z tym wskaźnikiem emisyjności wszystkim objętym instalacjom przydzielono by zbyt wiele bezpłatnych uprawnień do emisji.
41.      Wynika to z tego, że wartości wskaźnika emisyjności są określane zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit pierwszy
dyrektywy 2003/87 na podstawie najbardziej wydajnych instalacji w danym sektorze. W przypadku wspólnej oceny rudy spiekanej i granulatu byłyby to instalacje do produkcji granulatu, jak stwierdza to Sąd w pkt 57 zaskarżonego wyroku. Ponieważ LKAB twierdzi, że podczas produkcji granulatu uwalnia około 30 kg CO2 na tonę(23), wskaźnik emisyjności mógłby wynosić jedynie około 0,03 uprawnień na tonę zamiast 0,157 uprawnień na tonę.
42.      Gdyby wskaźnik emisyjności z aktualnie przewidywanymi wartościami przydziału został zastosowany również do granulatu, wynik przydziału byłby zatem nieprawidłowy – zarówno dla produkcji granulatu, jak i dla produkcji rudy spiekanej. Błąd ten opierałby się na wewnętrznej sprzeczności wynikającej z tego, że liczba podlegających przydziałowi uprawnień do emisji została obliczona jedynie na podstawie produkcji rudy spiekanej, jednakowoż zostałyby one również przydzielone dla produkcji granulatu, która powoduje znacznie niższą emisję.
43.      Sprzeczności można by uniknąć jedynie wówczas, gdyby Trybunał mógł w drodze wykładni dostosować także wskaźnik emisyjności, a więc liczbę uprawnień do emisji podlegających przydziałowi, tak aby uwzględniona została produkcja granulatu. Żadna ze stron jednak tego nie proponuje i ja również uważam, że taka wykładnia jest wykluczona. Nie znajduje ona podstaw w tekście wskaźnika emisyjności, a zatem byłaby contra legem. Ponadto Trybunał nie jest uprawniony, ani nie posiada niezbędnej wiedzy technicznej i naukowej w zakresie powstających emisji oraz metody obliczania wartości wskaźnika emisyjności, aby dokonać tego dostosowania w sposób rzetelny. Przeciwnie, zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87 zadanie to słusznie spoczywa na Komisji.
44.      Podkreślone przez LKAB i Szwecję cele dyrektywy 2003/87, w szczególności cel polegający na redukcji emisji gazów cieplarnianych poprzez stosowanie bardziej wydajnych procesów, nie mogą tego zmienić. Również te cele nie pozwalają na przezwyciężenie przedstawionej sprzeczności pomiędzy podstawą obliczenia wskaźnika emisyjności a uwzględnieniem granulatu.
45.      Ponadto przydział bezpłatnych uprawnień do emisji powinien co prawda pokryć zapotrzebowanie danych instalacji, ale nie wykraczać poza to zapotrzebowanie. Dokładnie taki byłby jednak wynik rozszerzenia wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej na granulat.
46.      Niekoniecznie wyklucza to dokonywanie szerokiej interpretacji wskaźników emisyjności w taki sposób, że uwzględnione zostają określone produkty, o których ewentualnie nie pomyślano przy określaniu wskaźnika emisyjności. Nie jest jednak możliwe zastosowanie wskaźników emisyjności do produktów, których uwzględnienie doprowadziłoby do niższej wartości wskaźnika emisyjności, gdyż w tym przypadku zastosowanie wskaźnika emisyjności prowadziłoby do właśnie przedstawionego sprzecznego wewnętrznie rezultatu.
47.      Nie może zatem zostać uwzględniona argumentacja LKAB, zgodnie z którą należy uchylić zaskarżony wyrok oraz sporną decyzję, ponieważ opierają się na niezgodnej z prawem interpretacji wskaźnika emisyjnego dla rudy spiekanej. Zarzuty odwołania są w tym zakresie bezskuteczne. Nawet gdyby argumentacja LKAB była słuszna, nie mogłaby ona bowiem prowadzić do odmiennej interpretacji wskaźnika emisyjności. W tej materii poniżej szczegółowo.
1.      Pierwszy zarzut odwołania – substytucyjność
48.      W pierwszym zarzucie odwołania LKAB kwestionuje stwierdzenia Sądu, zgodnie z którymi granulat nie może bezpośrednio zastąpić rudy spiekanej.
49.      Te stwierdzenia Sądu wynikają z tego, że w pkt 85–88 zaskarżonego wyroku Sąd potwierdził pogląd LKAB, iż wskaźnik emisyjności może być stosowany również do granulatu, gdyby mógł on bezpośrednio zastąpić rudę spiekaną. Z tej perspektywy kwestia, czy granulat może bezpośrednio zastąpić rudę spiekaną, uzyskała. decydujące znaczenie.
50.      Wymienione powyżej stwierdzenia dotyczące znaczenia bezpośredniej substytucyjności dla interpretacji wskaźnika emisyjności stanowią jednak naruszenie prawa w świetle powyższych rozważań. Jednakże to naruszenie prawa nie prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd w rezultacie słusznie odrzucił zastosowanie wskaźnika emisyjności do granulatu.
51.      Ponieważ dla interpretacji wskaźnika emisyjności nie ma znaczenia, czy granulat może bezpośrednio zastąpić rudę spiekaną, argumenty podniesione w ramach pierwszego zarzutu odwołania przeciwko odpowiednim stwierdzeniom Sądu są bezskuteczne w zakresie, w jakim ten zarzut odwołania dotyczy interpretacji wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej.
52.      Jednakże kwestia substytucyjności ma zdecydowanie pewne znaczenie w odniesieniu do ważności wskaźnika emisyjności(24).
2.      Drugi zarzut odwołania – własne uzasadnienie Sądu
53.      W drugim zarzucie odwołania LKAB zarzuca Sądowi, że w pkt 93–99 zaskarżonego wyroku zastąpił uzasadnienie Komisji własnym uzasadnieniem. Komisja powołała się jedynie na to, że wskaźnik emisyjności dotyczy produkcji rudy spiekanej, natomiast Sąd wypowiedział się w przedmiocie zastępowalności rudy spiekanej przez granulat.
54.      Ta substytucyjność, jak wskazano, nie jest jednak decydująca dla możliwości zastosowania wskaźnika emisyjności do granulatu. Kwestia tego, czy odpowiednie wypowiedzi Sądu odbiegają od uzasadnienia Komisji, czy też jedynie je wyjaśniają, nie ma zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
3.      Trzeci zarzut odwołania – przeinaczenie dowodów
55.      Podobnie ewentualne przeinaczenie w pkt 116 i 117 zaskarżonego wyroku opinii biegłego przedstawionej przez LKAB nie byłoby istotne dla kwestii zastosowania wskaźnika emisyjności do granulatu. Ekspertyza ta dotyczy bowiem także kwestii zastępowalności rudy spiekanej przez granulat.
4.      Czwarty zarzut odwołania – obowiązki Komisji w zakresie dokonywania ustaleń
56.      W czwartym zarzucie odwołania LKAB wskazuje na możliwą wewnętrzną sprzeczność w zaskarżonym wyroku. Sąd przedstawia w pkt 85 zaskarżonego wyroku zgodne stanowisko stron, że bezpośrednia zastępowalność rudy spiekanej przez granulat miałaby wpływ na zakres zastosowania wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej. W pkt 88 Sąd stwierdza zatem, że Komisja musi starannie zbadać zastępowalność spiekanej rudy żelaza przez granulat rudy żelaza, tymczasem zgodnie z pkt 89 nic nie wskazuje na przeprowadzenie takiego badania.
57.      Jednakże w pkt 145 i 146 zaskarżonego wyroku Sąd uznaje brak analizy substytucyjności za bez znaczenia, ponieważ odrzucenie zastosowania wskaźnika emisyjności do granulatu nie stanowi oczywistego błędu w ocenie.
58.      Jak już wspomniano, samo stwierdzenie zawarte w pkt 88 zaskarżonego wyroku jest obarczone naruszeniem prawa(25), gdyż substytucyjność nie może prowadzić do stosowania wskaźnika emisyjności do produkcji granulatu, ponieważ – jak już wyjaśniono – przewidziana wartość wskaźnika emisyjności byłaby zbyt wysoka(26). W związku z tym w postępowaniu w sprawie wydania spornej decyzji Komisja nie musiała również badać, czy granulat może bezpośrednio zastąpić rudę spiekaną.
59.      To naruszenie prawa nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż mimo to Sąd doszedł do prawidłowego wniosku, że wskaźnik emisyjności nie ma zastosowania do granulatu, a także prawidłowo uzasadnił ten wniosek wymienionymi rozważaniami, które nie zostały zakwestionowane w odwołaniu(27). Jedynie nadmierne uzasadnienie zastępowalności rudy spiekanej granulatem jest dotknięte naruszeniem prawa.
60.      W konsekwencji również ten zarzut odwołania jest w tym względzie bezskuteczny.
5.      Piąty zarzut odwołania – uchybienia w uzasadnieniu spornej decyzji
61.      Wreszcie bezskuteczne są również zarzuty przeciwko stwierdzeniom dotyczącym uzasadnienia spornej decyzji zawartym w pkt 157–159 zaskarżonego wyroku. Zarzuty te opierają się również na fakcie, że zdaniem LKAB Komisja powinna była rozważyć bezpośrednią zastępowalności spieku granulatem, i że Sąd nie zakwestionował braku takich rozważań.
62.      Jednak również w tym przypadku Komisja nie musiała przeprowadzać takich rozważań z samego tego względu, że nawet bezpośrednia substytucyjność nie mogłaby uzasadniać zastosowania wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej do granulatu.
6.      Wniosek częściowy
63.      Odwołanie należy zatem oddalić w zakresie, w jakim kwestionuje ono stwierdzenia Sądu, których przedmiotem jest odrzucenie zastosowania wskaźnika emisyjności dla spiekanej rudy żelaza względem granulatu rudy żelaza.
B.      Zarzuty w stosunku do wskaźnika emisyjności dla spieku
64.      Zarzuty odwołania są zatem interesujące jedynie w zakresie, w jakim mają na celu wykazanie naruszeń prawa w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do oceny zgodności z prawem wskaźnika emisyjności dla spiekanej rudy żelaza.
65.      Interes prawny LKAB w tej części odwołania wynika z tego, że w przypadku uchylenia wskaźnika emisyjności odpadłaby podstawa prawna spornej decyzji. Być może Komisja będzie nawet musiała określić nowy wskaźnik emisyjności obejmujący produkcję granulatu, a następnie odpowiednio podjąć decyzję w sprawie przedmiotowego wniosku Szwecji.
66.      Zgodność z prawem wskaźnika emisyjności należy badać w oparciu o normy prawne wyższego rzędu, a więc w szczególności w oparciu o jego podstawę prawną, czyli art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. Zgodnie z tym przepisem przy określaniu wskaźnika emisyjności Komisja musi uwzględniać między innymi substytuty. Do tego kryterium nawiązują zarzuty trzeci i pierwszy odwołania, przy pomocy których LKAB zmierza do wykazania, że granulat rudy żelaza może zastąpić spiekaną rudę żelaza przy produkcji surówki żelaza i że w związku z tym Komisja powinna była uwzględnić oba półprodukty we wspólnym wskaźniku emisyjności dla produktu. W trzecim zarzucie odwołania LKAB zarzuca Sądowi przeinaczenie przedłożonej przez nią opinii biegłego w przedmiocie tej substytucyjności (w tej materii poniżej, pkt 1). W pierwszym zarzucie odwołania LKAB kwestionuje stwierdzenie Sądu, że rudy spiekanej nie można bezpośrednio zastąpić granulatem (w tej materii poniżej, pkt 2).
67.      Prawdą jest, że LKAB kieruje także pozostałe zarzuty odwołania przeciwko pkt 166 zaskarżonego wyroku, który dotyczy zarzutu incydentalnego w zakresie niezgodności z prawem wskaźnika emisyjności. Niemniej jednak zarzuty drugi, czwarty i piąty odwołania są w tym względzie bezskuteczne, ponieważ LKAB wyraźnie kwestionuje rzekomy brak uzasadnienia tudzież zgodność z prawem spornej decyzji jako takiej, a nie wskaźnik emisyjności, na którym Komisja oparła sporną decyzję (w tej materii poniżej, pkt 3–5).
1.      Trzeci zarzut odwołania – zniekształcenie dowodów
68.      W trzecim zarzucie odwołania LKAB podnosi, że w pkt 116 i 117 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył opinię biegłego przedłożoną wraz ze skargą. Owa opinia biegłego dotyczy kwestii, czy ruda spiekana może zostać zastąpiona granulatem, w związku z czym ma potencjalnie znaczenie dla oceny zgodności z prawem wskaźnika emisyjnego.
69.      Ocena faktów i dowodów przez Sąd nie stanowi, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia ich treści, kwestii prawnej, która zgodnie z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako taka poddana jest kontroli w ramach odwołania kontroli Trybunału(28).
70.      Takie przeinaczenie występuje wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się oczywiście błędna(29), ponieważ Sąd ewidentnie przekroczył granice racjonalnej oceny tych dowodów(30).
71.      W pkt 116 i 117 zaskarżonego wyroku Sąd przypisuje opinii biegłego stwierdzenie, że konwersja huty ze spieku rudy żelaza na granulat lub zwiększenie udziału granulatu wymaga prób oraz znaczących dostosowań i prac przygotowawczych, w tym dostosowanie logistyki wewnętrznej do nowego przepływu materiału. W każdym razie konwersja nie jest możliwa „za naciśnięciem przycisku”.
72.      Co prawda opinia biegłego w rzeczywistości nie stwierdza wyraźnie, że konwersja jest możliwa „za naciśnięciem przycisku”, jednakże Sąd w pozostałym zakresie zniekształca podstawowe stwierdzenia zawarte w tym dokumencie.
73.      W punktach 15, 18 i 19 powołanych przez LKAB opinia biegłego stwierdza mianowicie, że konwersja jest prosta i odbywa się regularnie w większości hut. Proporcje spieku i granulatu są korygowane każdego dnia i korekty te nie różnią się od korekt dokonywanych w przypadku zmiany właściwości rudy żelaza użytej do produkcji spieku. W rzeczywistości zmiana właściwości spiekanego materiału prowadziłaby do częstszych korekt niż zmiany w przypadku granulatu. Niektóre zmiany można by faktycznie uwzględnić poprzez wprowadzenie nowych wartości do systemu komputerowego, który automatycznie dokonuje niezbędne korekty.
74.      Ekspertyza ta wyjaśnia zatem, że zamiast spieku do wielkiego pieca można stosunkowo łatwo wprowadzić granulat rudy żelaza. Prawidłowość tego twierdzenia zawartego w opinii biegłego nie ma znaczenia dla kwestii, czy Sąd przeinaczył treść opinii biegłego.
75.      Przeinaczenie opinii biegłego przez Sąd może wynikać z faktu, że przywiązywał on nadmierną wagę do kwestii, czy granulat może bezpośrednio zastąpić rudę spiekaną, co wyjaśnię poniżej przy ocenie pierwszego zarzutu odwołania. Tam też wykażę, dlaczego przedmiotowe przeinaczenie nie prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku.
2.      Pierwszy zarzut odwołania – substytucyjność
76.      Pierwszy zarzut odwołania ma decydujące znaczenie dla skuteczności zarzutu incydentalnego podniesionego przez LKAB. W ramach tego zarzutu LKAB kwestionuje stwierdzenia Sądu zawarte w pkt 69 i 88 zaskarżonego wyroku dotyczące wykładni podstawy prawnej wskaźnika emisyjności (w tej materii poniżej, lit. a]), a także w pkt 93–99 dotyczące stosowania tego przepisu przy określaniu wskaźnika emisyjności (w tej materii poniżej, lit. b)]. Argument ten ma na celu wykazanie, że Komisja powinna była określić wspólny wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej i granulatu rudy żelaza, wobec czego określenie wskaźnika obejmującego jedynie spiekaną rudę żelaza było niezgodne z prawem.
a)      Wykładnia art. 10a ust. 1 akapit drugi 2 zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87
77.      Jeśli chodzi o wykładnię podstawy prawnej wskaźnika emisyjności, czyli art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87, LKAB kwestionuje pkt 69 zaskarżonego wyroku. Sąd potwierdził tam stanowisko Komisji, że badając, czy dwa produkty są objęte wspólnym wskaźnikiem emisyjności, Komisja nie może brać pod uwagę wyłącznie tego, czy produkty te mogą się wzajemnie zastępować. Przeciwnie, Komisja powinna raczej wziąć pod uwagę różne aspekty. LKAB uważa natomiast, że substytucyjność ma decydujące znaczenie.
78.      Należy przyznać rację LKAB, że zgodnie z art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze Komisja musi uwzględnić wszystkie „substytuty” Kwestia tego, czy produkty mogą się wzajemnie zastępować, jest zatem ważnym aspektem przy ustalaniu, czy powinny one zostać objęte wspólnym wskaźnikiem emisyjności. LKAB słusznie stwierdza także, że przepis ten nie mówi o tym, czy produkty mogą się zastępować bezpośrednio, a jedynie ogólnie o substytutach.
79.      Artykuł 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87 jest przepisem stosunkowo złożonym. Zgodnie z tym przepisem Komisja określa w stopniu, w jakim jest to możliwe, wspólnotowe wskaźniki ex ante tak, aby zapewnić przydział uprawnień w sposób, który dostarcza zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz do stosowania energooszczędnych technologii. Powinny one (te wskaźniki) uwzględniać najbardziej wydajne technologie, substytuty, alternatywne procesy produkcyjne, kogenerację o wysokiej sprawności, skuteczne odzyskiwanie energii gazów odlotowych, wykorzystanie biomasy oraz wychwytywanie i składowanie CO2, jeśli takie instalacje są dostępne, oraz nie dostarczać zachęt do zwiększenia emisji.
80.      Już samo brzmienie uregulowania dowodzi zatem, że Komisja w rzeczywistości oprócz substytutów musi wziąć pod uwagę inne aspekty, takie jak choćby najbardziej wydajne technologie i alternatywne procesy produkcyjne. I jak podkreśla sama LKAB w związku z kwalifikacją wyrażenia „w stopniu, w jakim jest to możliwe”, określanie wskaźników emisyjności służy tworzeniu zachęt do stosowania energooszczędnych technologii i redukcji emisji gazów cieplarnianych.
81.      Ponadto niezbędna ocena przy ustalaniu wskaźnika emisyjności musi uwzględniać także inne cele dyrektywy 2003/87, jak choćby wymienione w motywach 5 i 7 utrzymanie rozwoju gospodarczego i zatrudnienia, a także zachowanie spójności rynku wewnętrznego i warunków konkurencji(31), mimo że nie są one wyraźnie wymienione w art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze, lub wymogi prawa mającego wyższą rangę, w szczególności praw podstawowych, jak choćby zasadę równego traktowania(32).
82.      Wniosku tego nie zmienia również motyw 4 decyzji 2011/278, który przywołał już Trybunał(33) i Sąd w pkt 86 zaskarżonego wyroku. Prawdą jest, że Komisja stwierdziła tam, że jeśli jeden produkt jest bezpośrednim substytutem innego produktu, obydwa powinny być objęte tym samym wskaźnikiem emisyjności oraz związaną z nim definicją produktu. Nie jest to jednak uregulowanie, które mogłoby odbiegać od mającej wyższą rangę podstawy prawnej decyzji 2011/278, a więc art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. Przeciwnie, jak podnosi sama Komisja, motyw ten wyraża jedynie wytyczne, które nie w każdym przypadku zostały przez nią zrealizowane.
83.      Wbrew temu, co utrzymuje LKAB, określenie wskaźnika emisyjności wymaga zatem szerokiego uwzględnienia aspektów oraz celów wymienionych w dyrektywie 2003/87, w szczególności art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. Nie można oczywiście ignorować wymogów prawa mającego wyższą rangę, jak choćby praw podstawowych.
84.      Jak już stwierdził Trybunał, w ramach tej złożonej oceny Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania przy ustalaniu wskaźników emisyjności(34). Dysponuje ona daleko większymi możliwościami dokonania takiej oceny niż Trybunał(35). Tylko ewidentnie niewłaściwy charakter środka podjętego w tej dziedzinie może powodować (co do istoty) nieważność takiego środka(36).
85.      W tym kontekście należy ocenić zarzuty LKAB skierowane przeciwko stwierdzeniu w pkt 69 zaskarżonego wyroku, że Komisja powinna realizować cel, jakim jest redukcja gazów cieplarnianych poprzez nagradzanie bardziej wydajnych technologii, jedynie „w stopniu, w jakim jest to możliwe” zgodnie z art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. Według Sądu nie istnieje zatem obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu.
86.      LKAB podnosi natomiast, że kwalifikacja, zgodnie z którą Komisja powinna określać wskaźniki emisyjności „w stopniu, w jakim jest to możliwe”, odnosi się wyłącznie do kwestii, czy wskaźnik emisyjności jest określany. Nie można zaś ograniczać grupy produktów, które mogą się wzajemnie zastępować i z tego względu muszą być objęte tym samym wskaźnikiem emisyjności. W tym zakresie należy uwzględnić cel zawarty w przepisie, jakim jest tworzenie zachęt do redukcji emisji gazów cieplarnianych i stosowania energooszczędnych technologii.
87.      Stanowisko to jednak nie przekonuje. Ponieważ przy określaniu wskaźnika emisyjności znaczenie ma tak wiele czynników, jego format, a w szczególności określenie jego zakresu zastosowania, wymaga kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności. Ocena ta nie może ograniczać się tylko do kwestii, czy jest określany wskaźnik emisyjności, ale obejmuje także w szczególności kwestię, jakie produkty obejmuje wskaźnik emisyjności. Również w tym względzie Komisja musi ocenić, czy możliwe jest poddanie produktów wspólnemu wskaźnikowi emisyjności.
b)      Stosowanie art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87
88.      W świetle tak zakreślonego szerokiego zakresu uznania Komisji należy zatem zbadać drugą część pierwszego zarzutu odwołania, która dotyczy zastrzeżeń LKAB wobec stosowania art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/87. LKAB opiera te zastrzeżenia przede wszystkim na twierdzeniu, że granulat produkowany w jej instalacjach stanowi substytut rudy spiekanej oraz na niższej emisji CO2.
89.      Sąd odrzucił tę argumentację w pkt 93–99 zaskarżonego wyroku, zakwestionowanych przez LKAB, i w związku z tym w pkt 166 doszedł do wniosku, że wskaźnik emisyjności nie jest w sposób oczywisty niezgodny z jego podstawą prawną.
90.      LKAB w rzeczywistości podważa ten wniosek podnosząc ważkie powody. Jednakże biorąc kompleksowo pod uwagę istotne aspekty nie wystarczą one, aby uznać określenie wskaźnika za ewidentnie niewłaściwe.
1)      Argumenty LKAB
91.      Najistotniejszy argument LKAB polega na tym, iż przy produkcji rudy spiekanej bezsprzecznie uwalniane jest znacznie więcej CO2 niż przy produkcji granulatu, o czym Sąd wspomniał w pkt 98 zaskarżonego wyroku.
92.      W przypadku wspólnego wskaźnika emisyjności zostałoby przydzielonych dla granulatu i rudy spiekanej tylko tyle bezpłatnych uprawnień do emisji, ile potrzeba do produkcji granulatu. Stwarzałoby to zachętę do wykorzystywania granulatu zamiast rudy spiekanej, co w rezultacie odpowiadałoby głównemu celowi dyrektywy 2003/87, jakim jest redukcja emisji gazów cieplarnianych.
93.      Większe wykorzystanie granulatu jest również co do zasady możliwe, ponieważ Sąd stwierdził w pkt 94 zaskarżonego wyroku, że granulat rudy żelaza (tak jak spiekana ruda żelaza) może, po pewnych dostosowaniach, być wykorzystywany do produkcji stali w wielkim piecu. W tym zakresie Sąd mówi o podobieństwach („ressemblances”). Zatem istnieje przynajmniej pewien stopień substytucyjności.
94.      Biorąc pod uwagę stwierdzone już przeinaczenie przedłożonej przez LKAB opinii biegłego(37), nie uważam również za wykluczone, że Sąd wyolbrzymił różnice między rudą spiekaną a granulatem stosowanym w wielkim piecu. Przemawia za tym również okoliczność, że w pkt 97 zaskarżonego wyroku Sąd przytacza fragment sprawozdania dotyczącego rudy żelaza(38), zgodnie z którym ruda spiekana i granulat są porównywalne w zakresie, w jakim są wykorzystywane w ten sam sposób przy produkcji stali surowej. Na tym sprawozdaniu oraz na sprawozdaniu dotyczącym żelaza i stali(39) Komisja oparła swoje pierwotne określenie wskaźnika emisyjności w decyzji 2011/278(40).
95.      W świetle tych rozważań wydaje się możliwe, że Komisja mogła określić wspólny wskaźnik emisyjności w celu promowania stosowania granulatu jako bardziej wydajnej technologii.
2)      Wystarczające podstawy wskaźnika emisyjności
96.      Biorąc pod uwagę zakres swobody regulacyjnej Komisji nie wystarczy jednak, że określenie wspólnego wskaźnika emisyjności wydaje się możliwe, aby poddać w wątpliwość rzeczywiście określony wskaźnik emisyjności, który wyłącza granulat. LKAB musiałaby raczej wykazać, że węziej ujęty wskaźnik emisyjności byłby ewidentnie niewłaściwy(41) do osiągnięcia celów dyrektywy 2003/87, a w szczególności art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze.
97.      W tym względzie należy przede wszystkim stwierdzić, że ostateczna decyzja co do tego, jak łatwo granulat może rudę zastąpić spiekaną przy stosowaniu w wielkim piecu, nie może opierać się wyłącznie na opinii biegłego przedłożonej przez LKAB i przytoczonym fragmencie sprawozdania dotyczącego rudy żelaza. Wymagałoby to raczej o wiele bardziej starannej analizy informacji przedstawionych Sądowi. Wymienione sprawozdanie dotyczące rudy żelaza oraz sprawozdanie dotyczące żelaza i stali miałoby prima facie większą wagę niż opinia biegłego przedłożona przez LKAB. Sprawozdania te zostały bowiem sporządzone w imieniu Komisji, niezależnie od interesów określonych producentów, w celu przygotowania wskaźnika emisyjności. Obydwa sprawozdania proponowały już, aby nie włączać granulatu do wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej(42).
98.      Taka ponowna ocena dowodów nie jest jednak konieczna, ponieważ Sąd wystarczająco przywołał inne czynniki wspierające ustalenie granic wskaźnika emisyjności dokonane przez Komisję.
99.      Po pierwsze, zgodnie z pkt 95 zaskarżonego wyroku granulat LKAB i spiekana ruda żelaza są wytwarzane przez z różnych rud, które są również przetwarzane w różny sposób. Sama spółka LKAB podniosła przed Sądem, że jej ruda szczególnie nadaje się do produkcji granulatu(43).
100. Szczególną jakość szwedzkiej rudy potwierdzają zawarte w sprawozdaniu dotyczącym rudy żelaza informacje dotyczące planowanego projektu produkcji granulatu w Austrii, którego Sąd wyraźnie nie wspomina. Zgodnie z tym sprawozdaniem w przypadku zastosowania wydobywanej tam rudy zostałoby uwolnione około czterokrotnie więcej CO2 niż przy produkcji granulatu ze szwedzkiej rudy pozyskanej przez LKAB(44).
101. LKAB podważa w szczególności, jakoby użyte materiały wsadowe mogły być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w sprawie wspólnego wskaźnika emisyjności i powołuje się na art. 10a ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 2003/87. Zgodnie z tym przepisem wskaźnik emisyjności jest co do zasady obliczany dla produktów, a nie dla materiałów wsadowych. Oznacza to wszakże wyraźnie, że należy maksymalizować redukcję emisji gazów cieplarnianych i oszczędności energii podczas wszystkich procesów produkcyjnych w danym sektorze lub podsektorze. Chodzi więc o to, aby we wskaźniku emisyjnym były uwzględniane wszystkie etapy produkcji. Uregulowanie to nie wyklucza natomiast uwzględnienia również materiałów wsadowych danych procesów produkcyjnych – w niniejszym przypadku rudy żelaza – przy ustalaniu granic wskaźnika emisyjności.
102. Ponadto różnice w materiałach wsadowych pod względem ich właściwości i dostępności mogą uzasadniać odmienne traktowanie poszczególnych procesów także zgodnie z zasadą równości(45).
103. Po drugie, zgodnie z pkt 96 i 97 zaskarżonego wyroku produkcja rudy spiekanej jest zintegrowana z produkcją stali, gdyż można przy tym przetwarzać pewną postać koksu, tak zwany koksik, oraz pozostałości zawierające żelazo, które to oba materiały powstają w hutach stali. Nie byłoby to tak samo możliwe przy produkcji granulatu.
104. Po trzecie, w pkt 98 zaskarżonego wyroku Sąd wywnioskował z faktu, że przy produkcji rudy spiekanej powstaje od sześciu do siedmiu razy więcej CO2 niż przy produkcji granulatu, że wspólny wskaźnik emisyjności mógłby spowodować znaczną nierównowagę („déséquilibre significatif”) pomiędzy różnymi instalacjami objętymi tym wskaźnikiem.
105. Argument ten wydaje się na pierwszy rzut oka wewnętrznie sprzeczny, gdyż ta nierównowaga ucieleśnia właśnie niższą emisyjność produkcji granulatu. Jak podkreślają LKAB i Szwecja, odpowiada to jednak celowi dyrektywy 2003/87, a w szczególności art. 10a ust. 1 akapit drugi, jakim jest emisja gazów cieplarnianych, w związku z czym logiczne wydaje się uwzględnienie produkcji granulatu w wskaźniku emisyjności jako bardziej wydajnej technologii.
106. Jednakże termin „nierównowaga” wyraża inne cele dyrektywy 2003/87, których Sąd niestety nie wymienia bardziej precyzyjnie. Jak podkreśla Komisja(46), chodzi o utrzymanie rozwoju gospodarczego i zatrudnienia(47), jak również unikanie ucieczki emisji CO2, do czego należy dążyć zgodnie z art. 10b(48).
107. Wobec tych celów wydobycie rud żelaza i produkcja surówki żelaza otrzymują 100 % bezpłatnych uprawnień do emisji zgodnie z art. 10b ust. 1 dyrektywy 2003/87 w zakresie uznanym przez odpowiedni wskaźnik emisyjności. W ten sposób powinno zostać zapewnione, że ani producenci granulatu, ani producenci rudy spiekanej nie będą musieli nabywać uprawnień do emisji w przypadku zastosowania najbardziej wydajnych metod, ani wstrzymywać produkcji lub przenosić się z Unii do innych państw ze względu na koszty uprawnień do emisji. Natomiast w przypadku, gdyby produkcja odbywała sie poza Unią, uwalniane zostałyby gazy cieplarniane przyczyniające się do zmiany klimatu.
108. Wspólny wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej i granulatu nie osiągnąłby celu polegającego na uniknięciu ucieczki emisji, ponieważ jedynie część wymaganych uprawnień do emisji zostałaby przydzielona dla produkcji rudy spiekanej. W wyniku tego mogłyby powstać znaczne niedogodności nie tylko dla produkcji rudy spiekanej, ale także dla mającej miejsce na późniejszym etapie produkcji surówki i stali w Unii. Pozostaje wątpliwość, czy tych niedogodności można uniknąć poprzez znaczną lub całkowitą konwersję na granulat, zwłaszcza biorąc pod uwagę znaczenie stosowanej rudy żelaza(49).
109. Co prawda LKAB twierdzi, że wspomnianą nierównowagę można uwzględnić już na podstawie art. 10a ust. 2 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2003/87, jednakże przepis ten dotyczy zupełnie innej kwestii. Wchodzi ona w ramy redukcji wartości wskaźników emisyjności w związku ze stopniowym ulepszaniem procesów produkcyjnych.
110. Zgodnie z art. 10a ust. 2 akapit trzeci lit. a) dyrektywy 2003/87 takie ulepszenia należy uwzględnić poprzez odpowiednie obniżenie odpowiedniego wskaźnika emisyjności. Jeżeli jednak ulepszenia są szczególnie duże lub szczególnie małe, uwzględnienie to zostaje ograniczone na mocy lit. b). Sektory, w których ulepszenia są szczególnie niewielkie, nie powinny być nagradzane. Przeciwnie, wskaźnik emisyjności powinien zostać obniżony o co najmniej 0,2 % rocznie. Bez odpowiednich ulepszeń zainteresowane przedsiębiorstwa będą musiały w rezultacie nabyć dodatkowe uprawnienia do emisji. Tam, gdzie ulepszenie jest szczególnie daleko idące, redukcja powinna zostać ograniczona do 1,6 % rocznie. W przypadku większych ulepszeń zainteresowane przedsiębiorstwa otrzymują bezpłatne uprawnienia do emisji, których nie potrzebują i dlatego mogą je sprzedać gdzie indziej.
111. Artykuł 10a ust. 2 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2003/87 nie pozwala natomiast na kontrolowanie ryzyka „nierównowagi” w oparciu o wspólny wskaźnik emisyjności dla spieku i granulatu.
112. W związku z powyższym Sąd słusznie stwierdził, że odrzucenie wspólnego wskaźnika emisyjnego dla spiekanej rudy żelaza i granulatu rudy żelaza nie jest ewidentnie niewłaściwe do osiągnięcia celów dyrektywy 2003/87, a w szczególności art. 10a ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze. Pierwszy zarzut odwołania jest zatem bezzasadny w zakresie, w jakim dotyczy pkt 166 zaskarżonego wyroku.
3.      Drugi zarzut odwołania – własne uzasadnienie Sądu
113. W drugim zarzucie odwołania LKAB zarzuca Sądowi, że w pkt 93–99 zaskarżonego wyroku zastąpił on podane przez Komisję uzasadnienie spornej decyzji własnym uzasadnieniem. Jednakże uzasadnienie spornej decyzji nie ma znaczenia dla zgodności z prawem wskaźnika emisyjności, na którym Komisja oparła swoją decyzję. Zatem argument ten nie może przyczynić się do uwzględnienia zarzutu incydentalnego i jest również w tym zakresie bezskuteczny.
4.      Czwarty zarzut odwołania – obowiązki Komisji w zakresie ustaleń
114. Czwarty zarzut odwołania opiera się na stwierdzeniu zawartym w pkt 88 zaskarżonego wyroku, że podejmując decyzję o zastosowaniu wskaźnika emisyjności do granulatu Komisja powinna była starannie zbadać bezpośrednią zastępowalność spiekanej rudy żelaza granulatem rudy żelaza. Jednakże niezależnie od naruszenia prawa(50) zawartego w tym stwierdzeniu, badanie przeprowadzone przez Komisję w ramach oceny możliwości zastosowania wskaźnika emisyjnego są pozbawione znaczenia dla oceny, czy wskaźnik emisyjności został określony zgodnie z prawem. Zatem argument ten jest bezskuteczny również w odniesieniu do zarzutu incydentalnego.
115. To, czy Komisja w wystarczający sposób zbadała zastępowalność rudy spiekanej granulatem przy określaniu wskaźnika emisyjności, nie jest zaś przedmiotem niniejszego postępowania.
5.      Piąty zarzut odwołania – uchybienia w uzasadnieniu spornej decyzji
116. Również w odniesieniu do zarzutu incydentalnego argumenty przeciwko stwierdzeniom dotyczącym uzasadnienia spornej decyzji zawartym w pkt 157–159 zaskarżonego wyroku są bezskuteczne. To, czy Komisja wypowiedziała się w spornej decyzji w przedmiocie zastępowalności rudy spiekanej granulatem, nie jest istotne dla zgodności z prawem podstawy decyzji, a więc wskaźnika emisyjności.
117. Tytułem zupełności wywodu należy zauważyć, że LKAB nie kwestionuje uzasadnienia wskaźnika emisyjności, w szczególności w motywach decyzji 2011/278 i powołanych w niej sprawozdaniach.
6.      Wniosek częściowy
118. Odwołanie należy zatem oddalić także w zakresie, w jakim jest ono skierowane przeciwko stwierdzeniom Sądu w przedmiocie zgodności z prawem wskaźnika emisyjnego dla spiekanej rudy żelaza zawartym w pkt 166 zaskarżonego wyroku.
V.      Koszty
119. Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1, który na mocy art. 184 § 1 ma zastosowanie do postępowania odwoławczego, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca.
120. Ponieważ LKAB ze swoją argumentacją jest stroną przegrywającą i Komisja wniosła o obciążenie jej kosztami, należy obciążyć LKAB kosztami własnymi oraz kosztami Komisji.
121. Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania, który na mocy art. 184 § 1 ma odpowiednie zastosowanie do postępowania odwoławczego, państwa członkowskie jako instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. Zatem Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.
VI.    Wnioski
122. Proponuję zatem orzec w następujący sposób:
1)      Odwołanie zostaje oddalone.
2)      Luossavaara-Kiirunavaara AB pokrywa własne koszty oraz koszy poniesione Komisję Europejską.
3)      Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.
1      Język oryginału: niemiecki.
2      Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii (Dz.U. 2003, L 275, s. 32) zmieniona dyrektywą i Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. 2018, L 76, s. 3).
3      Decyzja z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2011, L 130, s. 1)
4      Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019, L 59, s. 8).
5      Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/447 z dnia 12 marca 2021 r. określające zmienione wartości wskaźników emisyjności na potrzeby przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2021–2025 zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE (Dz.U. 2021, L 87, s. 29).
6      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. 2009, L 140, s. 63).
7      Ostatnio wymienione jako kody NACE 0710 i 2410 w pkt q załącznika do decyzji delegowanej Komisji (UE) 2019/708 z dnia 15 lutego 2019 r. uzupełniająca dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wskazania sektorów i podsektorów uznanych za narażone na ryzyko ucieczki emisji w okresie 2021–2030 (Dz.U. 2019, L 120, s. 20).
8      Ruda spiekana, fotografia autorstwa Borvan53, CC BY-SA 4.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0>, via Wikimedia Commons.
9      Granulat, fotografia autorstwa von Arnoldius, CC BY-SA 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0>, via Wikimedia Commons.
10      Punkt 35 skargi w sprawie T‑244/21.
11      Ecofys, Fraunhofer und Öko-Institut, November 2009, ‘Sector report for the iron ore industry’ (sprawozdanie dotyczące rudy żelaza), s. 6, przywołane w pkt 46 zaskarżonego wyroku.
12      Punkt 37 skargi w sprawie T‑244/21.
13      Komisja Europejska, Update of benchmark values for the years 2021–2025 of phase 4 of the EU ETS z dnia 12 października 2021 r. (climate.ec.europa.eu/system/files/2021–10/policy_ets_allowances_bm_curve_factsheets_en.pdf, S. 10, wywołano w dniu 26 września 2024 r.).
14      Punkt 25 skargi w sprawie T‑244/21.
15      Podobnie również pkt 18 skargi i pkt 9 odpowiedzi na skargę w sprawie T‑244/21.
16      Początkowo w decyzji 2011/278/EU, obecnie w delegowanym rozporządzeniu (UE) 2019/331, zaktualizowanym przez rozporządzenie delegowane (UE) 2021/447.
17      Zobacz wyrok z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 41, 42).
18      Motyw 13 spornej decyzji Komisji (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2021, L 68, s. 221).
19      Punkt 25 skargi w sprawie T‑244/21.
20      lkab.com/en/who-we-are/our-organisation/, wywołano w dniu 26 września 2024 r.
21      Przywołana w przypisie 18.
22      Punkty 15 i 18 odpowiedzi na odwołanie.
23      Zobacz pkt 20 powyżej.
24      W tym względzie pkt 76 i nast. poniżej.
25      Zobacz pkt 50 powyżej.
26      Zobacz pkt 40 i nast. powyżej.
27      Zobacz
pkt 39 powyżej.
28      Wyroki: z dnia 7 października 2004 r., Mag Instrument/HABM (C‑136/02 P, EU:C:2004:592, pkt 39); z dnia 10 września 2024 r., Google i Alphabet/Komisja (Google Shopping) (C‑48/22 P, EU:C:2024:726, pkt 61).
29      Wyroki: z dnia 18 stycznia 2007 r., PKK i KNK/Rada (C‑229/05 P, EU:C:2007:32, pkt 37); z dnia 22 listopada 2007 r., Sniace/Komisja (C‑260/05 P, EU:C:2007:700, pkt 37); z dnia 17 czerwca 2010 r., Lafarge/Komisja (C‑413/08 P, EU:C:2010:346, pkt 17); z dnia 30 maja 2024 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja (C‑261/23 P, EU:C:2024:440, pkt 60).
30      Wyroki: z dnia 4 lipca 2013 r., Komisja/Aalberts Industries i in. (C‑287/11 P, EU:C:2013:445, pkt 52); z dnia 17 października 2019 r., Alcogroup i Alcodis/Komisja (C‑403/18 P, EU:C:2019:870, pkt 64).
31      Wyrok z dnia 22 czerwca 2016 r., DK Recycling i Roheisen/Komisja (C‑540/14 P, EU:C:2016:469, pkt 49).
32      Zobacz wyroki: z dnia 20 czerwca 2019 r., ExxonMobil Production Deutschland (C‑682/17, EU:C:2019:518, pkt 90); z dnia 3 grudnia 2020 r., Ingredion Germany (C‑320/19, EU:C:2020:983, pkt 63).
33      Wyrok z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 39).
34      Wyrok z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 31 oraz, w szczególności w przedmiocie uwzględnienia produkcji granulatu, pkt 37, 44).
35      Wyrok z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 44).
36      Wyroki: z dnia 8 września 2016 r., Borealis i in. (C‑180/15, EU:C:2016:647, pkt 45); z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 31).
37      Zobacz
pkt 68–75 powyżej.
38      Przywołany w przypisie 11, s. 6.
39      Ecofys, Fraunhofer und Öko-Institut, November 2009, Sector report for the iron and steel industry.
40      Motywy 8 i 9 decyzji 2011/278 oraz pkt 41 zaskarżonego wyroku, jak również art. 10a ust. 1 akapit czwarty i art. 10a ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2003/87.
41      Wyroki: z dnia 8 września 2016 r., Borealis i in. (C‑180/15, EU:C:2016:647, pkt 45); z dnia 26 lipca 2017 r., ArcelorMittal Atlantique et Lorraine (C‑80/16, EU:C:2017:588, pkt 31).
42      Sprawozdanie dotyczące rudy żelaza, s. 6, oraz sprawozdanie dotyczące żelaza i stali, s. 10.
43      Tak też pkt 18 i 21 skargi w sprawie T‑244/21.
44      Sprawozdanie dotyczące rudy żelaza, s. 6 i n.
45      Zobacz wyroki: z dnia 20 czerwca 2019 r., ExxonMobil Production Deutschland (C‑682/17, EU:C:2019:518, pkt 90); z dnia 3 grudnia 2020 r., Ingredion Germany (C‑320/19, EU:C:2020:983, pkt 63).
46      Punkty 38 i 39 odpowiedzi na odwołanie.
47      Zobacz wyrok z dnia 22 czerwca 2016 r., DK Recycling i Roheisen/Komisja (C‑540/14 P, EU:C:2016:469, pkt 49).
48      Zobacz także motywy 24, 25 dyrektywy 2009/29.
49      Zobacz
pkt 99, 100 powyżej.
50      Zobacz
pkt 58 powyżej.