61980CJ0145_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 145/80
MARIA MASCETTI, υπάλληλος τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένη καί επικουρουμένη από τόν C . Ribolzi, δικηγόρο Μιλάνου, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν δικηγόρο V . Biel, 18a, rue des Glacis,
προσφεύγουσα,
κατά
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν O . Montalto, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, επικουρούμενο από τόν P . De Caterini, δικηγόρο Ρώμης, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν νομικό της σύμβουλο M . Cervino, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο, στό παρόν στάδιο τής διαδικασίας, τό παραδεκτό τής προσφυγής, πού ήσκησε η προσφεύγουσα δυνάμει τού άρθρου 91 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 13 Ιουνίου 1980, η Maria Mascetti, έκτακτη υπάλληλος στό Κοινό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών ( ΚΚΠΕ ) τού Ispra, ήσκησε προσφυγή μέ τήν οποία ζητεί, αφ’ ενός, νά ακυρωθεί η απόφαση τής Επιτροπής, πού ηρνήθη νά θεωρήσει ως περίοδο υπηρεσίας, από κάθε άποψη, τήν περίοδο απουσίας τής προσφευγούσης μεταξύ Δεκεμβρίου 1974 καί Νοεμβρίου 1978 καί, αφ’ ετέρου, νά αναγνωρισθεί οτι η Επιτροπή υποχρεούται νά ανασυστήσει τήν σταδιοδρομία της καί, επομένως, νά τήν αποκαταστήσει στά περιουσιακά της δικαιώματα, ήτοι νά τής χορηγήσει τό ευεργέτημα ολων τών κλιμακίων διετίας, τών αποδοχών καί τών εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως πού κατέστησαν ληξιπρόθεσμες κατά τήν διάρκεια τής
απουσίας της, καθώς καί τήν διαφορά επί τού επιδόματος αποχωρήσεως, υπό τήν ιδιότητα τής υπαλλήλου εγκαταστάσεων καί, τέλος, νά μήν προβεί σέ καμμία μείωση τών συνταξιοδοτικών της δικαιωμάτων λόγω τής απουσίας της .
2 Κατόπιν υποβολής από τήν Επιτροπή ενστάσεως απαραδέκτου, τό Δικαστήριο απεφάσισε νά κρίνει επί τού παραδεκτού τών αιτημάτων αυτών χωρίς νά εισέλθει στήν ουσία τής υποθέσεως .
3 Η απουσία τής προσφευγούσης, η οποία τότε ηταν υπάλληλος εγκαταστάσεων στό ΚΚΠΕ τού Ispra ωφείλετο στό γεγονός οτι η ενδιαφερομένη εγκατέλειψε τήν Ιταλία γιά νά αποφύγει ένταλμα συλλήψεως, πού ειχε εκδοθεί εναντίον της μέσα στό πλαίσιο ποινικής διώξεως γιά πολιτικό αδίκημα . Τόν Ιανουάριο 1975 η Επιτροπή, επειδή εθεώρησε αδικαιολόγητη τήν απουσία τής προσφευγούσης, ανέστειλε τήν καταβολή τών αποδοχών της, επικαλουμένη τό άρθρο 60 τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, πού εφαρμόζεται κατ’ αναλογία επί τών υπαλλήλων εγκαταστάσεων . Εν τούτοις, τόν Μάρτιο 1977, εν συνεχεία μιάς τροποποιήσεως τού εφαρμοζομένου επί τού λοιπού προσωπικού καθεστώτος, η οποία κατήργησε τήν ιδιότητα τού υπαλλήλου εγκαταστάσεων, προετάθη στήν προσφεύγουσα η σύναψη συμβάσεως προσλήψεως υπό τήν ιδιότητα εκτάκτου υπαλλήλου, μέ ένταξη στήν κατηγορία C, βαθμό 1, κλιμάκιο 7 από τής 30ής Οκτωβρίου 1976 . Η προσφεύγουσα απεδέχθη τήν πρόταση αυτή, αλλά η κατάρτιση τής συμβάσεως συνήντησε δυσχέρειες, πού απετέλεσαν τό αντικείμενο ανταλλαγής αλληλογραφίας κατά τά έτη 1977 καί 1978 . Η προσφεύγουσα εδήλωσε οτι δέν ηταν σέ θέση νά εμφανισθεί στό Ispra γιά τήν υπογραφή τής συμβάσεως· εζήτησε ταυτοχρόνως τήν καταβολή τών ποσών, πού τής ωφείλοντο λόγω καταγγελίας τής συμβάσεως υπαλλήλου εγκαταστάσεων, καθώς καί τήν καταβολή τών καθυστερουμένων αποδοχών καί τών εισφορών κοινωνικής ασφαλίσεως, οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες από τής αναστολής τής καταβολής τών αποδοχών της . Η διοίκηση επεσήμανε στήν προσφεύγουσα οτι η σύμβαση θά ηδύνατο νά καταρτισθεί μόλις θά ηταν σέ θέση νά παρουσιασθεί στήν υπηρεσία της καί οτι θά διετηρείτο η αναστολή καταβολής τών ποσών πού εζήτει .
4 Μετά τήν αθώωσή της από τό Κακουργιοδικείο Ρώμης, μέ απόφαση τής 14ης Ιουλίου 1978, η προσφεύγουσα ανέλαβε εκ νέου υπηρεσία στίς 6 Νοεμβρίου 1978 . Υπέγραψε, στίς 30 τού ιδίου μηνός, μιά πρώτη σύμβαση εκτάκτου υπαλλήλου, πού προέβλεπε τήν ένταξή της στήν κατηγορία C, βαθμό 1, κλιμάκιο 6 μέ αναδρομή τής αρχαιότητος, ως πρός τόν βαθμό στήν 1η Δεκεμβρίου 1978
καί ως πρός τό κλιμάκιο στήν 1η Σεπτεμβρίου 1977 . Λόγω διαμαρτυριών της κατά τών ορων αυτών η διοίκηση συνέταξε νέα σύμβαση . Η σύμβαση αυτή, η οποία υπεγράφη από τήν προσφεύγουσα τόν Απρίλιο 1979, ωρισε ως ημερομηνία αναδρομής τής αρχαιότητος ως πρός τόν βαθμό τήν 30ή Οκτωβρίου 1976 καί προέβλεψε τήν ένταξή της στό κλιμάκιο 7, αλλά μόνον από τής 1ης Νοεμβρίου 1977 . Στίς 26 Μα ΐου 1979 η προσφεύγουσα διεμαρτυρήθη εγγράφως κατά τού τελευταίου αυτού σημείου . Μέ υπηρεσιακό σημείωμα τού τμήματος διοικήσεως καί προσωπικού, υπό ημερομηνία 11 Ιουλίου 1979, η προσφεύγουσα επληροφορήθη οτι οι αρμόδιες αρχές τής εδρας τής Επιτροπής επελήφθησαν τής υποθέσεως γιά γνωμοδότηση . Τέλος, μέ επιστολή τής 10ης Αυγούστου 1979, η διοίκηση επεβεβαίωσε τήν αρχαιότητα στό κλιμάκιο 7 από τής 1ης Νοεμβρίου 1977, αναφερομένη στήν γνωμοδότηση τής νομικής υπηρεσίας, κατά τήν οποία η αρχαιότης κλιμακίου πού ειχε αποκτηθεί στίς 30 Νοεμβρίου 1976 δέν ηδύνατο νά αρχίσει νά υπολογίζεται εκ νέου παρά από τής πραγματικής αναλήψεως τών καθηκόντων της . Αντίγραφο τής γνωμοδοτήσεως αυτής εστάλη πρός τήν προσφεύγουσα μέ επιστολή τής 2ας Οκτωβρίου 1979 .
5 Στίς 7 Νοεμβρίου 1979, η προσφεύγουσα απηυθύνθη εκ νέου πρός τήν διοίκηση, μέ επιστολή πού περιείχε ολες τίς αξιώσεις, οι οποίες αποτελούν τό αντικείμενο τής διαφοράς . Δεδομένου οτι τό υπηρεσιακό αυτό σημείωμα παρέμεινε αναπάντητο, η προσφεύγουσα ήσκησε τήν παρούσα προσφυγή .
6 Όπως προκύπτει από τά ανωτέρω πρέπει, γιά τήν εξέταση τού παραδεκτού, νά γίνει διάκριση μεταξύ τού σχετικού πρός τήν αρχαιότητα στό κλιμάκιο αιτήματος, τό οποίο απετέλεσε τό αντικείμενο τής επιστολής τής 26ης Μα ΐου 1979 καί τών άλλων αξιώσεων, οι οποίες μέσα στό πλαίσιο τής παρούσης διαφοράς ηγέρθησαν γιά πρώτη φορά μέ τήν επιστολή τής 7ης Νοεμβρίου 1979 .
7 Όσον αφορά τό πρώτο αίτημα, η Επιτροπή υποστηρίζει, πρώτον, οτι η προσφεύγουσα, υπογράφοντας τήν δευτέρα σύμβαση προσλήψεως, χωρίς νά προβάλει αντιρρήσεις καί χωρίς νά διατυπώσει επιφυλάξεις, συνήνεσε σέ ολους τούς ορους τής συμβάσεως καί, επομένως, δέν δύναται νά προβάλει οιαδήποτε περαιτέρω αμφισβήτηση .
8 Η άποψη αυτή δέν δύναται νά γίνει δεκτή στήν προκειμένη περίπτωση, λαμβανομένου υπ’ όψη τού ιστορικού τής διαφοράς καί τής ολως ειδικής καταστάσεως τής προσφευγούσης έναντι τής διοικήσεως . Κατά τήν υπογραφή τής πρώτης συμβάσεως, η προσφεύγουσα, πού ειχε αναλάβει εκ νέου υπηρεσία χωρίς νά καλύ
πτεται από οιαδήποτε σύμβαση, ειχε κάθε συμφέρον νά τακτοποιήσει τήν κατάστασή της, ακόμα καί άν οι οροι τής προσφερθείσης συμβάσεως δέν τήν ικανοποιούσαν πλήρως . Ομοίως, δέν δύναται νά τής αντιταχθεί τό γεγονός οτι υπέγραψε τήν δευτέρα σύμβαση, η οποία, ακριβώς επί τού επιδίκου σημείου, αντεπροσώπευε σημαντική βελτίωση εν σχέσει μέ τήν πρώτη .
9 Κατά δεύτερο λόγο, η Επιτροπή ισχυρίζεται οτι η παρουσίαση τής δευτέρας συμβάσεως πρός τήν προσφεύγουσα γιά υπογραφή απετέλει τήν επίδοση οριστικής αποφάσεως τής διοικήσεως, η οποία ειχε λάβει υπ’ όψη τίς διαμαρτυρίες της κατά τής πρώτης συμβάσεως . Πρέπει, συνεπώς, νά υπολογισθεί από τής ημερομηνίας αυτής η έναρξη τής προθεσμίας γιά τήν υποβολή διοικητικής ενστάσεως . Κατά συνέπεια, ακόμα καί άν η επιστολή τής 26ης Μα ΐου 1979 χαρακτηρισθεί ως διοικητική ένσταση, η προσφυγή, πού ησκήθη ενώπιον τού Δικαστηρίου στίς 13 Ιουνίου 1980, ειναι εκπρόθεσμη . Η επιστολή τής 10ης Αυγούστου 1979 αποτελεί είτε απάντηση επί τής διοικητικής αυτής ενστάσεως είτε απλώς βεβαιωτική πράξη πού δέν συνεπάγεται τήν έναρξη νέας προθεσμίας .
10 Ούτε η επιχειρηματολογία αυτή δύναται νά γίνει δεκτή στήν προκειμένη περίπτωση . Οι οροι τών δύο συμβάσεων, οι σχετικοί μέ τήν αρχαιότητα τής προσφευγούσης, περιλαμβάνονται στό πλαίσιο συνεχούς συζητήσεως, η οποία ήρχισε ήδη μέ τήν πρώτη πρόταση γιά σύναψη συμβάσεως εκτάκτου υπαλλήλου τόν Μάρτιο 1977 καί εσυνεχίσθη μέ τήν επιστολή τής προσφευγούσης τής 26ης Μα ΐου 1979, καθώς καί μέ τό υπηρεσιακό σημείωμα τής διοικήσεως τής 11ης Ιουλίου 1979, πού επληροφόρει τήν προσφεύγουσα οτι οι αρμόδιες αρχές ειχαν επιληφθεί τής υποθέσεως γιά γνωμοδότηση . Ούτε τό υπηρεσιακό αυτό σημείωμα ούτε η επομένη επιστολή τής 10ης Αυγούστου 1979 ανέφεραν, κατά οιονδήποτε τρόπο, οτι η διοίκηση ειχε χαρακτηρίσει τήν επιστολή τής προσφευγούσης τής 26ης Μα ΐου 1979 ως διοικητική ένσταση . Υπό τίς περιστάσεις αυτές, βασίμως η προσφεύγουσα εθεώρησε τήν επιστολή τής 10ης Αυγούστου 1979, η οποία ηταν η πρώτη πού περιείχε μιά οιαδήποτε αιτιολογία, ως τήν λήψη οριστικής θέσεως εκ μέρους τής διοικήσεως, κατά τής οποίας έπρεπε νά υποβληθεί διοικητική ένσταση . Επί τού σημείου αυτού η επιστολή τής 7ης Νοεμβρίου 1979 έχει τόν χαρακτήρα διοικητικής ενστάσεως . Δεδομένου οτι η ένσταση αυτή καί η προσφυγή τής 13ης Ιουνίου 1980 ησκήθησαν εμπροθέσμως, η προσφυγή ειναι παραδεκτή οσον αφορά τό αίτημα γιά τήν αρχαιότητα στό κλιμάκιο .
11 Όσον αφορά τά λοιπά αιτήματα τής προσφυγής, τά οποία αφορούν τήν καταβολή τών αποδοχών, τά συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τίς εισφορές κοινωνικής ασφαλίσεως καί τήν αποζημίωση λόγω καταγγελίας τής συμβάσεως εργασίας ως υπαλλήλου εγκαταστάσεων, η Επιτροπή τονίζει οτι ολα αυτά τά αιτήματα απετέλεσαν αντικείμενο αποφάσεων τής διοικήσεως κατά τήν απουσία τής προσφευγούσης, χωρίς η προσφεύγουσα νά υποβάλει κατά τών αποφάσεων αυτών διοικητική ένσταση ή νά ασκήσει προσφυγή εντός τών τασσομένων προθεσμιών . Η προσφεύγουσα απαντά οτι δέν ηδυνήθη νά δώσει συνέχεια στά αιτήματά της κατά τήν διάρκεια τής απουσίας της από τήν Ιταλία καί οτι η μεταγενεστέρα αθώωσή της πρέπει νά θεωρηθεί ως νέο γεγονός, πού μετέβαλε ριζικώς τήν κατάστασή της .
12 Ως πρός τό ζήτημα αυτό, πρέπει νά παρατηρηθεί οτι, ακόμα καί άν η αθώωση απετέλει νέο γεγονός, συνεπαγόμενο τήν έναρξη νέων προθεσμιών, καθώς καί άν η προσφεύγουσα ειχε έτσι τό δικαίωμα νά ζητήσει από τήν αρμοδία γιά τούς διορισμούς αρχή νά επανεξετάσει τήν κατάστασή της υπό τό φώς τού νέου αυτού γεγονότος, ώφειλε, πάντως, νά υποβάλει ενα τέτοιο αίτημα μόλις αυτό ηταν δυνατό καί εν πάση περιπτώσει εντός τριών μηνών από τής εκ νέου αναλήψεως τής υπηρεσίας της . Δεδομένου οτι η προσφεύγουσα αφήκε νά παρέλθει ενα έτος, πρίν διατυπώσει τίς αξιώσεις, πού περιέχονται στήν επιστολή της τής 7ης Νοεμβρίου 1979, οι αξιώσεις αυτές, διετυπώθησαν εκπροθέσμως, ωστε η προσφυγή, νά ειναι, ως πρός αυτές, απορριπτέα ως απαράδεκτη .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
αναβάλλει τήν οριστική του απόφαση, καί
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Όσον αφορά τό σχετικό μέ τόν υπολογισμό τής αρχαιότητος τής προσφευγούσης αίτημα, απορρίπτει τήν ένσταση απαραδέκτου καί διατάσσει τήν συνέχιση τής διαδικασίας επί τής ουσίας .
2)Κατά τά λοιπά απορρίπτει τήν προσφυγή ως απαράδεκτη .
3)Επιφυλάσσεται ως πρός τά δικαστικά έξοδα .