62018TJ0573_RES
Sprawa T‑573/18
Hickies, Inc.
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 5 lutego 2020 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt sznurówki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Ochrona prawa związanego z wcześniejszym wzorem – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem
Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Trójwymiarowe znaki towarowe tworzone przez kształt samego towaru – Charakter odróżniający – Kryteria oceny – Nowy kształt towaru – Kryterium niewystarczające do stwierdzenia charakteru odróżniającego – Istnienie prawa związanego z chronionym wzorem – Brak wpływu
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001, art. 7 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 62–65)
Streszczenie
W wyroku z dnia 5 lutego 2020 r., Hickies/EUIPO (Kształt sznurówki) (T‑573/18), Sąd oddalił skargę na decyzję Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), na mocy której odmówiono rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego tworzonego przez kształt sznurówki z uwagi, na to, że znak ten jest pozbawiony charakteru odróżniającego.
Hickies, skarżąca, zgłosiła do rejestracji oznaczenie trójwymiarowe przedstawione w formie łączenia, które zostało ukazane na czterech ilustracjach pod różnymi kątami. Na jednym z jego końców znajduje się dziurka, w którą, w celu zamknięcia tego łączenia, można wpiąć guzik znajdujący się na jego drugim końcu. Zgłoszony znak towarowy został uznany przez EUIPO za pozbawiony charakteru odróżniającego (
1
) w odniesieniu do części towarów, dla których wystąpiono o rejestrację, w szczególności w odniesieniu do sznurówek.
Skarżąca podnosiła w szczególności, że zgłoszony znak towarowy stanowi zupełnie nowy system zapięć obuwia, który znacząco odbiega od norm i zwyczajów panujących w branży obuwniczej. W tym względzie, próbując odeprzeć przykłady przywołane przez EUIPO, skarżąca utrzymywała, że wskazane przez EUIPO towary są imitacjami, a żadna z przytoczonych stron internetowych nie stanowi strony właścicieli znaków towarowych, ponieważ są to platformy sprzedaży internetowej znane z tego, że są wykorzystywane jako narzędzie sprzedaży przez podmioty naruszające prawa własności intelektualnej. W odpowiedzi na ten argument Sąd wskazał, że fakt, iż może tu chodzić o platformy sprzedaży internetowej, nie zmniejsza wartości dowodowej okoliczności przytoczonych przez eksperta w celu wykazania istnienia na rynku Unii kształtów podobnych do tego stanowiącego zgłoszony znak towarowy. Co więcej, nawet gdyby założyć, że niektóre z tych stron mogą być wykorzystywane do sprzedaży podrobionych towarów, to sama taka możliwość nie dowodzi, że towary, do których odsyłają zamieszczone przez EUIPO hiperłącza, naruszają prawa własności intelektualnej. W każdym razie Sąd nie jest właściwy, by wydać orzeczenie w przedmiocie podnoszonego naruszenia praw własności intelektualnej.
Ponadto skarżąca powołała się na nowy charakter produktu, którego kształt stanowi odpowiednik kształtu tworzącego zgłoszony znak towarowy. Sąd stwierdził, że okoliczność ta, nawet przy założeniu, iż ów nowy charakter zostałby dowiedziony, nie oznacza w sposób konieczny, że omawiany znak ma charakter odróżniający. Sąd przypomniał, że oznaczenia, które są powszechnie używane w związku ze sprzedażą danych towarów lub usług, są uznawane za niezdolne do tego, by umożliwić identyfikację pochodzenia tych towarów lub usług. Twierdzenia tego nie można jednak interpretować a contrario do celów stwierdzenia istnienia charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego, w przypadku gdy jest on mało używany dla rozpatrywanych towarów i usług. Ocena charakteru odróżniającego unijnego znaku towarowego nie opiera się bowiem na oryginalności lub braku używania danego znaku w branży, do której należą rozpatrywane towary i usługi.
Dodatkowo Sąd wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącą naruszenie praw do dwóch wzorów unijnych, będące wynikiem sprzedaży towarów o kształcie podobnym do produktu skarżącej, którego kształt stanowi odpowiednik kształtu tworzącego zgłoszony znak towarowy, nie jest istotne z punktu widzenia analizy samoistnego charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego. Ochrona prawa związanego ze wzorem nie oznacza bowiem, że dany kształt ma charakter odróżniający, ponieważ kryteria badania tych dwóch praw istotnie się różnią. Ochrona prawa związanego z wzorem dotyczy wyglądu produktu różniącego się od dotychczasowego dorobku w tej dziedzinie i opiera się na nowym charakterze tego wzoru, czyli na braku wcześniejszego publicznego udostępnienia identycznego wzoru, oraz na jego indywidualnym charakterze. Natomiast w przypadku znaku towarowego, o ile kształt tworzący zgłoszony znak towarowy w sposób konieczny musi znacząco odbiegać od normy i zwyczajów panujących w rozpatrywanej branży, aby mógł wykazywać charakter odróżniający, o tyle sama nowość owego kształtu nie wystarczy do tego, by stwierdzić istnienie takiego charakteru, ponieważ rozstrzygającym kryterium jest zdolność rzeczonego kształtu do pełnienia funkcji wskazania pochodzenia handlowego.
W ocenie Sądu EUIPO również słusznie zminimalizowało znaczenie przywołanych przez skarżącą nagród, jakie otrzymał jej wzór. Okoliczność, że wzornictwo towarów jest wysokiej jakości, niekoniecznie oznacza bowiem, że trójwymiarowy kształt tych towarów tworzący znak towarowy umożliwia odróżnienie ab initio tych towarów od towarów innych przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Ponadto eksperci przyznający te nagrody mogą koncentrować się na minimalnych różnicach, podczas gdy właściwy krąg odbiorców, wykazujący w tym wypadku przeciętny poziom uwagi, nie będzie przeprowadzał analitycznego badania omawianego kształtu.
(
1
)	W rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)].