61995CC0352_EL
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
1 Στην παρούσα υπόθεση, η οποία έχει αντικείμενο αίτηση του tribunal de Commerce του Pontoise για έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, ανακύπτουν ζητήματα αφορώντα την αρχή της αναλώσεως των δικαιωμάτων του δικαιούχου του σήματος βάσει του κοινοτικού δικαίου.
Τα πραγματικά περιστατικά και τα υποβληθέντα ερωτήματα
2 Η απόφαση περί παραπομπής περιέχει ελάχιστα πληροφοριακά στοιχεία. Τα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται στην απόφαση διάταξη αυτή έχουν ως ακολούθως.
3 Τον Ιούνιο του 1994, η εταιρία SA Jean Bourdon (στο εξής: Jean Bourdon) συνήψε σύμβαση με την εταιρία SA Phytheron International (στο εξής: Phytheron) για την αγορά 3 000 λίτρων Previcur N, παρασιτοκτόνου με βάση το χλωρίδιο propamocarbe, εισαχθέντων στη Γαλλία από τη Γερμανία αλλά προελεύσεως Τουρκίας. Σύμφωνα με την απόφαση περί παραπομπής «δεν αμφισβητείται ότι το προϋόν αυτό προέρχεται από την εταιρία γερμανικού δικαίου Schering, θυγατρική του γερμανικού ομίλου χημικών Hoechst, η οποία αναθέτει την παρασκευή του εν λόγω προϋόντος σε μια άλλη θυγατρική στην Τουρκία και το εισάγει στη Γερμανία».
4 Πριν από την παράδοση, η Jean Bourdon ακύρωσε την παραγγελία της. Από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι η Jean Bourdon ισχυρίζεται ότι η εισαγωγή στη Γαλλία φυτοπροστατευτικών προϋόντων προελεύσεως τρίτων χωρών είναι παράνομη στη Γαλλία χωρίς την άδεια του δικαιούχου του σήματος· ότι εξ όσων γνωρίζει δεν υπάρχει τέτοια άδεια και ότι εάν αγοράσει τα προϋόντα θα διατρέξει τον κίνδυνο να ασκηθεί κατ' αυτής αγωγή από τον δικαιούχο του σήματος λόγω παραποιήσεως του σήματός του. Ακολούθως, η Phytheron άσκησε αγωγή αποζημιώσεως κατά της Jean Bourdon λόγω μονομερούς καταγγελίας της συμβάσεως.
5 Σύμφωνα με το εθνικό δικαστήριο, δυνάμει του γαλλικού δικαίου, μόνον ο δικαιούχος του σήματος ή ο έχων λάβει από αυτόν τη σχετική άδεια μπορεί να εμπορεύεται προϋόν που φέρει εμπορικό σήμα το οποίο έχει κατατεθεί στη Γαλλία. Η Jean Bourdon ισχυρίζεται ότι, εφόσον η εμπορία των προϋόντων δεν έχει εγκριθεί από τον δικαιούχο
του σήματος ή τον έχοντα λάβει από αυτόν τη σχετική άδεια, είναι συνεπώς παράνομη και δεν μπορεί να εκτελεστεί η υποχρέωση αγοράς των προϋόντων αυτών. Η Phytheron εν τούτοις ισχυρίζεται ότι το κοινοτικό δίκαιο υπερισχύει κάθε αντίθετης εθνικής νομοθεσίας και ότι, σύμφωνα με το κοινοτικό δίκαιο, όταν ένα προϋόν εισάγεται νομίμως και διατίθεται στο εμπόριο εντός κράτους μέλους (στην περίπτωση αυτή, εντός της Γερμανίας), μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα εντός της Ευρωπαϋκής Κοινότητας (και επομένως εντός της Γαλλίας). Σύμφωνα με την απόφαση περί παραπομπής, η Phytheron υποστηρίζει ότι, όταν το προϋόν «η τουρκική προέλευση κατασκευής του οποίου δεν αμφισβητείται εισέρχεται στη Γερμανία, αποκτά δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας κατ' εφαρμογή του διεθνούς συστήματος της αναλώσεως των δικαιωμάτων». Το εθνικό δικαστήριο δεν παρέχει περαιτέρω στοιχεία ως προς τα επιχειρήματα των διαδίκων ή ως προς αν τα επιχειρήματα αυτά ανταποκρίνονται στα πραγματικά περιστατικά.
6 Επειδή το εθνικό δικαστήριο θεωρεί ότι η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την ερμηνεία των κοινοτικών κανόνων που αφορούν την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των φερόντων σήμα προϋόντων υποβάλλει τα ακόλουθα ερωτήματα στο Δικαστήριο για έκδοση προδικαστικής αποφάσεως:
«1) Μπορεί ένα προϋόν, του οποίου το σήμα προστατεύεται και το οποίο έχει αγοραστεί συννόμως από έμπορο ενός κράτους μέλους Α εντός άλλου κράτους μέλους Β, όπου το προϋόν αυτό έχει εγκριθεί και διατίθεται στο εμπόριο με το σήμα αυτό, να εισαχθεί νομίμως από το κράτος μέλος Β και να διατεθεί στο εμπόριο εντός του κράτους μέλους Α, εφόσον:
- πρόκειται για αυθεντικό προϋόν το οποίο δεν έχει υποστεί καμία μεταποίηση,
- δεν έχει αλλάξει η συσκευασία του προϋόντος, εκτός από το ότι προστέθηκε στην επισήμανση η μνεία ορισμένων στοιχείων που απαιτούνται από τη νομοθεσία του κράτους μέλους Α,
- το προϋόν αυτό είναι εγκεκριμένο εντός του κράτους μέλους Α.
2) Αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 30 της Συνθήκης μια απαγόρευση στηριζόμενη στη σχετική περί σημάτων νομοθεσία του κράτους μέλους Α;»
7 Επομένως, από τα στοιχεία της αποφάσεως περί παραπομπής και τον τρόπο διατυπώσεως των ερωτημάτων προκύπτει ότι η πραγματική κατάσταση έχει συνοπτικώς ως ακολούθως. Το προϋόν Previcur N «προέρχεται» από τη γερμανική εταιρία Schering (η οποία, επομένως, είναι προφανώς δικαιούχος του σήματος για το Previcur N στη Γερμανία). Παρ' όλ' αυτά, η Schering δεν κατασκευάζει η ίδια το προϋόν. Tο προϋόν κατασκευάζεται στην Τουρκία από εταιρία του ιδίου ομίλου με την Schering. Κατόπιν, η Schering (ή τουλάχιστον μια θυγατρική της εταιρία) το εισάγει (πράγμα που σημαίνει, κατά την άποψή μου, ότι και το διαθέτει στο εμπόριο) στη Γερμανία. Η Phytheron αγόρασε ορισμένη ποσότητα του προϋόντος και το εισήγαγε από τη Γερμανία στη Γαλλία. Συνήψε σύμβαση με τη Jean Bourdon για την πώληση 3 000 λίτρων του εισαχθέντος προϋόντος. Η Jean Bourdon όμως ακύρωσε την παραγγελία της φοβούμενη ότι ο δικαιούχος του σήματος Previcur N στη Γαλλία θα αντιταχθεί στη διάθεση του προϋόντος στο εμπόριο εντός της Γαλλίας.
8 Δεν παρέχονται πληροφοριακά στοιχεία ως προς τη διάρθρωση του ομίλου των εταιριών. Εξυπονοείται πάντως ότι και η Schering και η τουρκική θυγατρική του ομίλου Hoechst ευρίσκοντο, κατά τον κρίσιμο για την υπόθεση χρόνο, υπό τον έλεγχο της μητρικής εταιρίας του ομίλου Hoechst. Εξυπονοείται επίσης ότι ο δικαιούχος του σήματος στη Γαλλία είναι είτε η Schering είτε θυγατρική της Schering εταιρία η οποία τελεί υπό τον έλεγχο της μητρικής εταιρίας.
9 Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι δεν είναι απολύτως σαφές εάν η συγκεκριμένη παρτίδα των επίδικων προϋόντων (δηλαδή τα 3 000 λίτρα) εισήχθη στην Κοινότητα (στη Γερμανία) από μέλος του ομίλου Hoechst ή εάν εισήχθη από τρίτον και ο όμιλος Hoechst απλώς εισήγαγε άλλες παρτίδες. Εξάλλου, παρόλον που η απόφαση περί παραπομπής θίγει την αρχή της αναλώσεως του διεθνούς χαρακτήρα των δικαιωμάτων - σύμφωνα με την οποία, εάν δικαιούχος σήματος συγκατατεθεί στη διάθεση των προϋόντων του στο εμπόριο σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν μπορεί να αντιταχθεί στη μεταγενέστερη εισαγωγή των προϋόντων αυτών από τρίτον - δεν προκύπτει καθόλου από τα αναφερόμενα στην απόφαση περί παραπομπής πραγματικά περιστατικά ότι κάποιος άλλος εκτός του ομίλου Hoechst εισήγαγε την επίδικη παρτίδα εντός της Κοινότητας. Κατά την άποψή μου, πρέπει επομένως από την απόφαση περί παραπομπής να συναχθεί ότι η εν λόγω παρτίδα εισήχθη εντός της Κοινότητας από τον δικαιούχο του σήματος ή, τουλάχιστον, από θυγατρική του εταιρία, η οποία τελεί υπό ενιαίο έλεγχο με τον δικαιούχο.
10 Το εθνικό δικαστήριο, αφού διαβίβασε την απόφαση περί παραπομπής, απηύθυνε στο Δικαστήριο επιστολή στην οποία διατύπωσε διαφορετικά τα πραγματικά περιστατικά. Διευκρίνισε ότι τα επίδικα προϋόντα κυκλοφορούν νομοτύπως στη Γερμανία για τον λόγο και μόνον ότι η χώρα αυτή εφαρμόζει την αρχή της αναλώσεως του διεθνούς χαρακτήρα των δικαιωμάτων, υπονοώντας συνεπώς ότι τα εν λόγω αγαθά έχουν πράγματι εισαχθεί από τρίτον. Επιπλέον, η Phytheron προβάλλει και άλλους ισχυρισμούς με τις παρατηρήσεις της, οι οποίοι εν μέρει αντιφάσκουν και εν μέρει συμπληρώνουν την απόφαση περί παραπομπής. Συγκεκριμένα, η Phytheron αναφέρει ότι απέκτησε την εν λόγω παρτίδα προϋόντων από εταιρία με την επωνυμία Chembico GmbH, η οποία έχει αγοράσει τα προϋόντα στην Τουρκία από την τουρκική θυγατρική του ομίλου Hoechst.
11 Επομένως, και από τη μεταγενέστερη επιστολή του εθνικού δικαστηρίου και από τις παρατηρήσεις της Phytheron συνάγεται ότι τουλάχιστον η εν λόγω παρτίδα προϋόντων ενδέχεται όντως να έχει διατεθεί στο εμπόριο εντός της Κοινότητας χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του δικαιούχου του σήματος. Στην περίπτωση αυτή, το ζήτημα το οποίο προκύπτει είναι κατά πόσον, εάν τα προϋόντα κυκλοφορούν ελευθέρως εντός κράτους μέλους απλώς και μόνο λόγω της εφαρμογής από το κράτος αυτό της αρχής της αναλώσεως του διεθνούς χαρακτήρα των δικαιωμάτων, ο δικαιούχος του σήματος μπορεί να εμποδίζει τη διάθεση στο εμπόριο των προϋόντων αυτών εντός άλλων κρατών μελών, επικαλούμενος τα δικαιώματά του επί του σήματος στα κράτη αυτά· και κατά πόσον είναι κρίσιμο για την εξέταση του ζητήματος αυτού το γεγονός ότι, παρόλον που ο δικαιούχος του σήματος δεν έχει συγκατατεθεί για την εισαγωγή της συγκεκριμένης αυτής παρτίδας εντός της Κοινότητας, έχει συγκατατεθεί για την εισαγωγή άλλων παρτίδων.
12 Παρ' όλ' αυτά, κατά την άποψή μου, τα πραγματικά περιστατικά πρέπει να ληφθούν υπόψη όπως εκτίθενται στην απόφαση περί παραπομπής. Τα πληροφοριακά στοιχεία που παρέχονται και τα ερωτήματα που υποβάλλονται με τις περί παραπομπής αποφάσεις δεν πρέπει μόνο να καθιστούν δυνατό στο Δικαστηριο να δίδει χρήσιμες απαντήσεις αλλά και στις κυβερνήσεις των κρατών μελών, καθώς και στους άλλους ενδιαφερομένους, να υποβάλλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου (1). Στην παρούσα υπόθεση, οι κυβερνήσεις των κρατών μελών και οι άλλοι ενδιαφερόμενοι δεν είχαν τη δυνατότητα να υποβάλουν γραπτές παρατηρήσεις επί των πραγματικών περιστατικών όπως αναφέρονται στη μεταγενέστερη επιστολή του εθνικού δικαστηρίου και στις παρατηρήσεις της Phytheron. Επιπλέον, εφόσον ο καθού της κύριας δίκης, Jean Bourdon, δεν υπέβαλε παρατηρήσεις, δεν είναι σαφές εάν αποδέχεται τα πραγματικά περιστατικά όπως εκτίθενται από τη Phytheron. Επομένως, τα πραγματικά περιστατικά και τα ερωτήματα πρέπει να ληφθούν υπόψη όπως αναφέρονται στις παραγράφους 3 έως 9 ανωτέρω.
Επί του παραδεκτού
13 Η Γαλλική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως είναι απαράδεκτη διότι τα διαλαμβανόμενα σε αυτήν πληροφοριακά στοιχεία δεν είναι πλήρη. Υποστηρίζει ότι στην απόφαση δεν αναφέρεται ποιος είναι ο δικαιούχος του σήματος Previcur N, εάν τα εν λόγω προϋόντα με τη σημερινή τους μορφή έχουν διατεθεί στο εμπόριο στη Γερμανία από τον δικαιούχο του σήματος ή με την άδειά του, και τι ακριβώς εννοεί η απόφαση περί παραπομπής με το πρώτο υποβληθέν ερώτημα, όσον αφορά την προσθήκη στην επισήμανση ορισμένων στοιχείων που απαιτούνται από το κράτος μέλος εντός του οποίου έχουν εισαχθεί τα προϋόντα.
14 Πάντως, όπως προανέφερα, θεωρώ ότι από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι ο όμιλος Hoechst κατέχει και στη Γερμανία και στη Γαλλία το σήμα και ότι ο δικαιούχος του σήματος ή άλλη εταιρία του ομίλου αυτού διέθεσε στο εμπόριο τα προϋόντα στη Γερμανία. Για λόγους που θα αναπτύξω κατωτέρω (2), υπάρχουν επαρκή πληροφοριακά στοιχεία ως προς την κυριότητα του σήματος. Εξάλλου, κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι τα στοιχεία που προστίθενται στην επισήμανση δύνανται να θίξουν τα δικαιώματα του δικαιούχου του σήματος, και συνεπώς δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να δοθούν περαιτέρω λεπτομέρειες ως προς τη φύση των στοιχείων αυτών.
15 Ενόψει των πληροφοριακών στοιχείων που παρασχέθηκαν μεταγενέστερα με την επιστολή του εθνικού δικαστηρίου, θα μπορούσε επίσης να αντιταχθεί ότι η απάντηση στα υποβληθέντα με την απόφαση περί παραπομπής του εθνικού δικαστηρίου ερωτήματα δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς (3). Πάντως, τα πληροφοριακά στοιχεία της επιστολής αυτής δεν είναι αρκούντως σαφή για να υποστηριχθεί με βεβαιότητα ότι αυτό συμβαίνει εν προκειμένω. Συνεπώς, κατά την άποψή μου, η αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως δεν πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Το νομικό πλαίσιο
16 Όπως παρατήρησα στην αρχή, η υπόθεση αυτή αφορά την αρχή της αναλώσεως των δικαιωμάτων επί του σήματος: δηλαδή την αναγνωρισμένη αρχή ότι ο δικαιούχος σήματος το οποίο προστατεύεται από τη νομοθεσία κράτους μέλους δεν μπορεί, κατά γενικό κανόνα, να στηριχθεί στη νομοθεσία αυτή προκειμένου να αντιταχθεί στην εισαγωγή ή διάθεση στο εμπόριο προϋόντος το οποίο έχει τεθεί σε κυκλοφορία σε άλλο κράτος μέλος από τον ίδιο ή με την άδειά του (4).
17 Παρόλον που τα ερωτήματα του εθνικού δικαστηρίου διατυπώνονται εντός του πλαισίου του άρθρου 30 της Συνθήκης, η αρχή της αναλώσεως των δικαιωμάτων επί του σήματος περιλαμβάνεται τώρα στο άρθρο 7 της οδηγίας 89/104/EΟΚ του Συμβουλίου (στο εξής: οδηγία περί σημάτων) (5). Το άρθρο βασίστηκε στην προηγούμενη νομολογία του Δικαστηρίου περί των άρθρων 30 και 36 της Συνθήκης και ορίζει:
«1) Το δικαίωμα που παρέχει το σήμα δεν επιτρέπει στον δικαιούχο να απαγορεύει τη χρήση του σήματος για προϋόντα που έχουν διατεθεί υπό το σήμα αυτό στο εμπόριο μέσα στην Κοινότητα από τον ίδιο τον δικαιούχο ή με τη συγκατάθεσή του.
2) Η παράγραφος 1 δεν εφαρμόζεται εάν ο δικαιούχος έχει νόμιμους λόγους να αντιταχθεί στη μεταγενέστερη εμπορική εκμετάλλευση των προϋόντων, ιδίως όταν η κατάσταση των προϋόντων μεταβάλλεται ή αλλοιούται μετά τη διάθεσή τους στο εμπόριο.»
Το άρθρο 7 μεταφέρθηκε στη γαλλική έννομη τάξη με το άρθρο 15 III του νόμου υπ. αριθ. 91-7 της 4ης Ιανουαρίου 1991 (6).
18 Όπως έκρινε το Δικαστήριο με την πρόσφατη απόφασή του Bristol-Myers Squibb κ.λπ. (7), το άρθρο 7 της οδηγίας περί σημάτων «ρυθμίζει πλήρως το ζήτημα της αναλώσεως του δικαιώματος επί του σήματος, όσον αφορά τα προϋόντα που διατίθενται στο εμπόριο εντός της Κοινότητας». Πάντως, η οδηγία αυτή «πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως των κανόνων της Συνθήκης που αφορούν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και, ιδίως, του άρθρου 36» (8).
19 Όπως το Δικαστήριο έκρινε με την απόφαση IHT Internationale Heizetechnik και Danziger (9), η αρχή της αναλώσεως του δικαιώματος «ισχύει όταν ο δικαιούχος του σήματος στο κράτος εισαγωγής και ο δικαιούχος του σήματος στο κράτος εξαγωγής είναι το ίδιο πρόσωπο ή όταν, έστω και αν πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα, αυτοί συνδέονται οικονομικώς. Η αρχή αυτή καλύπτει διάφορες καταστάσεις: προϋόντα που έχουν τεθεί σε κυκλοφορία από την ίδια την επιχείρηση, από κάτοχο σχετικής αδείας ή από μητρική εταιρία ή από θυγατρική του ίδιου ομίλου ή ακόμη από αποκλειστικό διανομέα» (10). Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο πρόσθεσε ότι «πρέπει επιπλέον να υπογραμμιστεί ότι αυτό που έχει καθοριστική σημασία είναι η δυνατότητα ελέγχου ως προς την ποιότητα των προϋόντων και όχι η πραγματική άσκηση του ελέγχου αυτού. Επομένως, εθνικός νόμος, ο οποίος επιτρέπει στον παρασχόντα τη σχετική άδεια να επικαλείται την κακή ποιότητα των προϋόντων αυτού στον οποίο παρασχέθηκε η άδεια, προκειμένου να αντιτίθεται στην εισαγωγή τους, θα έπρεπε να μη τυγχάνει εφαρμογής, ως αντίθετος προς τα άρθρα 30 και 36: αν ο παρασχών την άδεια ανέχεται την κατασκευή προϋόντων κακής ποιότητας, καίτοι διαθέτει από τη σχετική σύμβαση τα μέσα να την εμποδίσει, τότε πρέπει και να αναλάβει τη σχετική ευθύνη. Ομοίως, αν η κατασκευή των προϋόντων είναι αποκεντρωμένη, εντός ενός και του αυτού ομίλου εταιριών, οι δε θυγατρικές που είναι εγκατεστημένες σε κάθε κράτος μέλος κατασκευάζουν προϋόντα των οποίων η ποιότητα είναι προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες κάθε εγχώριας αγοράς, τότε θα έπρεπε επίσης να μην τυγχάνει εφαρμογής ο εθνικός νόμος που επιτρέπει σε θυγατρική του ομίλου να επικαλεστεί αυτές τις διαφορές ως προς την ποιότητα προκειμένου να αντιταχθεί στη διάθεση, στο οικείο έδαφος, προϋόντων κατασκευασμένων από αδελφή εταιρία. Τα άρθρα 30 και 36 επιβάλλουν να υφίσταται ο όμιλος τις συνέπειες της επιλογής του» (11).
20 Εφόσον πρέπει να θεωρηθεί ότι, για τους προαναφερθέντες λόγους (12), τα προϋόντα στην παρούσα υπόθεση διετέθησαν στο εμπόριο στη Γερμανία από τον δικαιούχο του σήματος ή με την άδειά του στη Γερμανία και ότι το σήμα αυτό ανήκει και στη Γερμανία και στη Γαλλία, στην ίδια εταιρία ή, τουλάχιστον, σε θυγατρικές εταιρίες που τελούν υπό ενιαίο έλεγχο, είναι σαφές ότι η εφαρμογή της αρχής της αναλώσεως των δικαιωμάτων επί του σήματος στην παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να αποκλειστεί για λόγους που συνδέονται με την ύπαρξη διαφορετικών δικαιούχων του σήματος στη Γερμανία και στη Γαλλία. Συνεπώς, η εφαρμογή της αρχής αυτής στην παρούσα υπόθεση εξαρτάται μόνον από το εάν υπάρχουν «νόμιμοι λόγοι» υπό την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 2, της οδηγίας περί σημάτων για να αντιταχθεί ο δικαιούχος του σήματος στην εμπορική εκμετάλλευση των προϋόντων στη Γαλλία.
21 Στο πρώτο ερώτημα του εθνικού δικαστηρίου αναφέρεται ότι τα εν λόγω προϋόντα είναι αυθεντικά προϋόντα που δεν έχουν υποστεί καμία μεταποίηση ή των οποίων δεν έχει αλλάξει η συσκευασία, «εκτός από το ότι προστέθηκε στην επισήμανση η μνεία ορισμένων στοιχείων που απαιτούνται από τη νομοθεσία του [κράτους μέλους εισαγωγής]».
Συνεπώς, αντίθετα με την υπόθεση Bristol-Myers Squibb κ.λπ., στην παρούσα υπόθεση το περιεχόμενο του προϋόντος ούτε μεταποιήθηκε από τον παράλληλο εισαγωγέα, ούτε επανασυσκευάστηκε. Περαιτέρω, αντίθετα προς την υπόθεση αυτή, δεν προβάλλεται ότι τα δικαιώματα του δικαιούχου επί του σήματος επηρεάστηκαν με την προσθήκη των ενδείξεων αυτών. Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν συντρέχουν «νόμιμοι λόγοι» για να αντιταχθεί ο δικαιούχος του σήματος στην εισαγωγή των προϋόντων από τη Γερμανία.
Συμπέρασμα
22 Επομένως, είμαι της γνώμης ότι το Δικαστήριο πρέπει να απαντήσει στα υποβληθέντα ερωτήματα ως ακολούθως:
«Το άρθρο 7 της οδηγίας 89/104/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Δεκεμβρίου 1989, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι, όταν α) ένα προϋόν εισάγεται στο κράτος μέλος Α από το κράτος μέλος Β, β) το προϋόν αυτό το εμπορεύεται στο κράτος μέλος Β ο δικαιούχος του σήματος στο κράτος μέλος Β ή τρίτος με τη συγκατάθεση αυτού, γ) σε αμφότερα τα κράτη μέλη, το σήμα ανήκει στην κυριότητα της ίδιας εταιρίας ή θυγατρικών εταιριών ενός και του αυτού ομίλου τελουσών υπό ενιαίο έλεγχο, δ) προ της εμπορίας του στο κράτος μέλος Α, το προϋόν δεν υφίσταται καμία άλλη μεταποίηση, πέραν της προσθήκης κάποιων ενδείξεων στην επιγραφή του, ώστε να ανταποκρίνεται στις επιταγές της νομοθεσίας του κράτους μέλους Α, και ε) δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η προσθήκη των παραπάνω ενδείξεων προσβάλλει τα δικαιώματα του δικαιούχου του σήματος, τότε ούτε ο δικαιούχος του σήματος ούτε ο αδειούχος του δύνανται να επικαλεσθούν την εφαρμοστέα στο κράτος μέλος Α νομοθεσία περί σημάτων για ν' αντιταχθούν στην εμπορία του προϋόντος αυτού εντός του κράτους μέλους αυτού.»
(1) - Βλ. π.χ., τη διάταξη της 2ας Φεβρουαρίου 1996, C-257/95, Bresle (Συλλογή 1996, σ. Ι-233, σκέψη 19).
(2) - Παράγραφοι 19 και 20.
(3) - Βλ., π.χ., διάταξη της 26ης Ιανουαρίου 1990, C-286/88, Falciola (Συλλογή 1990, σ. Ι-191)· απόφαση της 16ης Ιουλίου 1992, C-343/90, Lourenηo Dias (Συλλογή 1992, σ. I-4673)· απόφαση της 16ης Ιουλίου 1992, C-83/91, Meilicke (Συλλογή 1992, σ. I-4871)· διάταξη της 16ης Μαου 1994, C-428/93, Monin Automobiles (Συλλογή 1994, σ. I-1707).
(4) - Βλ., π.χ., απόφαση της 31ης Οκτωβρίου 1974, 16/74, Centrafarm (Συλλογή τόμος 1974, σ. 479)· απόφαση της 22ας Ιουνίου 1994, C-9/93, IHT Internationale Heiztechnik και Danziger (Συλλογή 1994, σ. I-2789)· απόφαση της 11ης Ιουλίου 1996, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-427/93, C-429/93 και C-436/93, Bristol-Myers Squibb κ.λπ. (Συλλογή 1996, σ. Ι-3457), και αποφάσεις της 11ης Ιουλίου 1996, συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-71/94, C-72/94 και C-73/94, Eurim-Pharm (Συλλογή 1996, σ. Ι-3603), και C-232/94, MPA Pharma (Συλλογή 1996, σ. Ι-3671).
(5) - Πρώτη οδηγία του Συμβουλίου της 21ης Δεκεμβρίου 1988 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 1989, L 40, σ. 1).
(6) - Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας, 6 Ιανουαρίου 1991, σ. 317.
Έχει ήδη καταργηθεί και ενσωματωθεί στον Code de la propriιtι intellectuelle, άρθρο L.713-4.
(7) - Προαναφερθείσα στην υποσημείωση 4, σκέψη 26.
(8) - Σκέψη 27.
(9) - Προαναφερθείσα στην υποσημείωση 4.
(10) - Σκέψη 34.
(11) - Σκέψη 38.
(12) - Βλ. παραγράφους 2 έως 9 ανωτέρω.