61986CJ0294_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις 294/86 και 77/87,
Technointorg, με έδρα τη Μόσχα, εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο Βρυξελλών Eduard Marissens, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Lucy Dupong, 14 A, rue des Bains (υπόθεση 294/86),
προσφεύγουσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από τον John Temple Lang, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση, που υποβλήθηκε κατ' εφαρμογή των άρθρων 173 και 174 της Συνθήκης ΕΟΚ, για ακύρωση του κανονισμού 2800/86 της Επιτροπής, της 9ης Σεπτεμβρίου 1986, ιδίως του πρώτου άρθρου του, για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής ΕΣΣΔ, για την αποδοχή της ανάληψης υποχρεώσεων που προτάθηκε στα πλαίσια της έρευνας σχετικά με τις εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής Γιουγκοσλαβίας και Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, για την περάτωση της έρευνας και για την περάτωση της διαδικασίας έναντι των εισαγωγών ορισμένων καταψυκτών (ΕΕ L 259, σ. 14),
και
Technointorg, με έδρα τη Μόσχα, εκπροσωπούμενη από το δικηγόρο Βρυξελλών Eduard Marissens, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Lucy Dupong, 14 A, rue des Bains (υπόθεση 77/87),
προσφεύγουσα,
κατά
Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενου από τους H.-J. Lambers, διευθυντή της νομικής υπηρεσίας του Συμβουλίου και Ε. H. Stein, νομικό σύμβουλο στην ίδια υπηρεσία, επικουρούμενους από τον Francis Jacobs, QC, με αντίλητο στο Λουξεμβούργο τον Joerg Kaeser, διευθυντή της νομικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad-Adenauer,
καθού,
υποστηριζόμενου από την
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον John Temple Lang, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της νομικής υπηρεσίας της Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
παρεμβαίνουσα,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση, που υποβλήθηκε κατ' εφαρμογή των άρθρων 173 και 174 της Συνθήκης ΕΟΚ, για ακύρωση του κανονισμού 29/87 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής Σοβιετικής 'Ενωσης (ΕΕ 1987, L 6, σ.1),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
συγκείμενο από τους G. Bosco, πρόεδρο τμήματος, J. C. Moitinho de Almeida, U. Everling, Y. Galmot και R. Joliet, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Sir Gordon Slynn
γραμματέας: J. A. Pompe, βοηθός γραμματέας
λαμβάνοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 1ης Ιουνίου 1988,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του στις συνεδρίαση της 6ης Ιουλίου 1988,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφα που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 26 Νοεμβρίου 1986 και στις 18 Μαρτίου 1987, αντιστοίχως, η Technointorg άσκησε, δυνάμει του άρθρου 173, εδάφιο 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, δύο προσφυγές με την πρώτη των οποίων, που καταχωρίστηκε με τον αριθμό 294/86, ζητεί την ακύρωση του κανονισμού 2800/86 της Επιτροπής της 9ης Σεπτεμβρίου 1986 για την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής ΕΣΣΔ, (ΕΕ L 259, σ. 14, στο εξής: προσωρινός κανονισμός) και ιδίως του πρώτου άρθρου του, με τη δε δεύτερη, που καταχωρίστηκε με τον αριθμό 77/87, ζητεί την ακύρωση του κανονισμού 29/87 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1986, για την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ στις εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής Σοβιετικής 'Ενωσης (ΕΕ 1987, L 6, σ. 1, στο εξής: οριστικός κανονισμός), καθόσον οι εν λόγω κανονισμοί αφορούν την Technointorg.
2 Με χωριστά δικόγραφα που κατατέθηκαν επίσης στις 26 Νοεμβρίου 1986 και στις 18 Μαρτίου 1987 η Technointorg υπέβαλε δύο αιτήσεις λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, με την πρώτη των οποίων ζητεί αναστολή εφαρμογής έναντι αυτής του προσωρινού κανονισμού και με τη δεύτερη ζητεί αναστολή εφαρμογής έναντι αυτής του οριστικού κανονισμού, μέχρι να αποφανθεί το Δικαστήριο επί των κυρίων προσφυγών.
3 Με Διατάξεις της 17ης Δεκεμβρίου 1986 και της 9ης Απριλίου 1987, αντιστοίχως, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου απέρριψε τις προαναφερθείσες αιτήσεις λήψεως ασφαλιστικών μέτρων και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
4 Με Διάταξη της 8ης Μαΐου 1987 το Δικαστήριο επέτρεψε στην Επιτροπή να παρέμβει στην υπόθεση 77/87 προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου.
5 Με Διάταξη της 8ης Ιουλίου 1987 οι υποθέσεις 294/86 και 77/87 ενώθηκαν προς διευκόλυνση της διαδικασίας και έκδοση κοινής αποφάσεως.
6 Η Technointorg εξάγει καταψύκτες καταγωγής Σοβιετικής Ενώσεως, τύπου "ερμαρίου", (κώδικας Nimexe 84.15-41 και 84.15-46) προς την Κοινότητα. Το Σεπτέμβριο του 1985 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κατασκευαστών οικιακών ηλεκτρικών συσκευών κατέθεσε, εξ ονόματος παραγωγών που εκπροσωπούν το σύνολο σχεδόν της κοινοτικής παραγωγής καταψυκτών, καταγγελία προς την Επιτροπή σύμφωνα με την οποία οι εισαγωγές ορισμένων καταψυκτών καταγωγής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Σοβιετικής Ενώσεως και Γιουγκοσλαβίας αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ και προκαλούν ζημία στην κοινοτική βιομηχανία.
7 Στο πλαίσιο της διαδικασίας αντιντάμπινγκ που κινήθηκε βάσει του κανονισμού 2176/84 του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1984, για την άμυνα κατά των εισαγωγών που αποτελούν αντικείμενο ντάμπινγκ ή επιδοτήσεων εκ μέρους χωρών μη μελών της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΕ L 201, σ. 1), η Επιτροπή έκρινε ότι οι καταψύκτες για τους οποίους υπήρχαν καταγγελίες ότι αποτελούσαν αντικείμενο ντάμπινγκ έπρεπε να διακριθούν σε καταψύκτες τύπου "κιβωτίου" (κώδικας Nimexe 84.15-32) και σε καταψύκτες τύπου "ερμαρίου" (κώδικας Nimexe 84.15-41 και 84.15-46) επειδή τα προϊόντα αυτά δεν αποτελούν ομοειδή προϊόντα κατά την έννοια της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως.
8 Για τους καταψύκτες τύπου "κιβωτίου" η Επιτροπή αποφάσισε, με το άρθρο 4 του προσωρινού κανονισμού, να περατώσει τη διαδικασία αντιντάμπινγκ. Αντιθέτως, για τους καταψύκτες τύπου "ερμαρίου" η Επιτροπή, αφενός μεν, αποδέχθηκε τις υποχρεώσεις που πρότειναν να αναλάβουν οι εισαγωγείς της Γιουγκοσλαβίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας και περάτωσε την έρευνα έναντι αυτών, αφετέρου δε, επέβαλε, με το άρθρο 1 του προαναφερθέντος κανονισμού, προσωρινό δασμό αντιντάμπινγκ ύψους 33% επί των καταψυκτών καταγωγής Σοβιετικής Ενώσεως.
9 Κατά το άρθρο 6, εδάφιο 2, ο εν λόγω κανονισμός εφαρμόζεται, καθόσον αφορά την επιβολή προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ, μόνο κατά τη διάρκεια περιόδου τεσσάρων μηνών ή μέχρι τη λήψη, εκ μέρους του Συμβουλίου, οριστικών μέτρων πριν από τη λήξη της εν λόγω περιόδου. Ενόσω εκκρεμούσε η παρούσα υπόθεση αντικαταστάθηκε με τον οριστικό κανονισμό, κατά του οποίου στρέφεται η δεύτερη προσφυγή που άσκησε η Technointorg στις 18 Μαρτίου 1987.
10 Με το τηλετύπημά της της 20ής Μαρτίου 1986, η Επιτροπή υποστήριξε ότι η προσφυγή 294/86, με την οποία ζητείται η ακύρωση του προσωρινού κανονισμού έχει καταστεί άνευ αντικειμένου, δεδομένου ότι ο εν λόγω κανονισμός δεν ισχύει πλέον. Στις παρατηρήσεις που κατέθεσε στις 6 Απριλίου 1987 η Technointorg ισχυρίζεται ότι το Συμβούλιο αποφασίζοντας την είσπραξη των ποσών που είχαν κατατεθεί ως ασφάλεια μέσω του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ, περιορίστηκε να εκτελέσει τον κανονισμό της Επιτροπής και ότι η ίδια δεν θα έχει τη δυνατότητα να ζητήσει επιστροφή των εν λόγω ποσών παρά μόνο αν το Δικαστήριο ακυρώσει τον κανονισμό βάσει του οποίου εισπράχθηκαν. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι έχει συμφέρον να προσβάλει τον προσωρινό κανονισμό καθόσον θα έχει την δυνατότητα να επικαλεστεί τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο δέχθηκε τον παράνομο χαρακτήρα του προκειμένου να ζητήσει αποζημίωση.
11 Πρέπει, κατά συνέπεια, να εξεταστεί, καταρχάς αν η Technointorg εξακολουθεί να έχει έννομο συμφέρον για την ακύρωση του προσωρινού κανονισμού, παρά την αντικατάσταση του τελευταίου από τον οριστικό κανονισμό.
12 Πρέπει, σχετικώς, να διαπιστωθεί ότι εφόσον τα ποσά που είχαν κατατεθεί ως ασφάλεια μέσω του προσωρινού δασμού αντιντάμπινγκ εισπράχθηκαν, δυνάμει του άρθρου 2, του οριστικού κανονισμού, βάσει του συντελεστή του επιβληθέντος οριστικού δασμού, η Technointorg δεν μπορεί να επικαλεστεί καμία έννομη συνέπεια προκύπτουσα από τον προσωρινό κανονισμό.
13 Ως προς το έννομο συμφέρον που θα είχε η Technointorg από τη διαπίστωση της ακυρότητας του προσωρινού κανονισμού, προκειμένου να ζητήσει αποζημίωση βάσει της ακυρότητας αυτής, πρέπει να τονιστεί ότι η Technointorg θα μπορούσε να προβάλει τον παράνομο χαρακτήρα του οριστικού κανονισμού στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως για ζημίες που ενδεχομένως τις προκάλεσε ο προσωρινός κανονισμός.
14 Πρέπει, συνεπώς, να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η προσφυγή 294/86 έχει καταστεί άνευ αντικειμένου και ότι παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επ' αυτής.
15 Το Δικαστήριο, κατά συνέπεια, θα περιοριστεί στην εξέταση των λόγων που προβλήθηκαν στο πλαίσιο της υποθέσεως 77/87.
16 Το κανονιστικό πλαίσιο και τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς καθώς και οι λόγοι και τα επιχειρήματα των διαδίκων αναπτύχθηκαν στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
Α - Επί της παραβιάσεως της γενικής αρχής της προστασίας των δικαιωμάτων του αμυνομένου
17 Η Technointorg ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή και το Συμβούλιο δεν έλαβαν υπόψη την εξουσιοδότηση που είχε δοθεί στον Astakhov, εκπρόσωπο της Technointorg κατά την εν λόγω διαδικασία αντιντάμπινγκ και τονίζει, ιδίως, ότι η Επιτροπή δεν του ζήτησε κανένα πληροφοριακό στοιχείο ούτε του απέστειλε το ερωτηματολόγιο που προορίζεται για τους εξαγωγείς, κατά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο β), του προαναφερθέντος κανονισμού 2176/84. Αμφισβητεί, κατά συνέπεια, την άρνηση συνεργασίας που της καταλογίζεται στα σημεία 2 και 3 του οριστικού κανονισμού.
18 Επιβάλλεται, καταρχάς, να διαπιστωθεί σχετικώς ότι, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, αντίγραφα του ερωτηματολογίου που προορίζεται για τους εξαγωγείς και η ανακοίνωση για την έναρξη της διαδικασίας αντιντάμπινγκ απεστάλησαν με συστημένη επιστολή στην Technointorg στη διεύθυνσή της στη Μόσχα. Πράγματι, από την απόδειξη του ταχυδρομικού γραφείου που κατατέθηκε στο Δικαστήριο προκύπτει ότι η αποστολή αυτή πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1985, με το τηλετύπημα δε που απέστειλε στην Επιτροπή στις 18 Φεβρουαρίου 1986 η Technointorg εγνώρισε λήψη του ερωτηματολογίου και ζήτησε παράταση της προθεσμίας απαντήσεως. Κατά την προφορική διαδικασία, εξάλλου, η Technointorg δέχτηκε ότι ουδέποτε απάντησε στο εν λόγω ερωτηματολόγιο.
19 Υπό τις προϋποθέσεις αυτές και εφόσον η Technointorg καίτοι είχε τη δυνατότητα να παράσχει η ίδια στην Επιτροπή όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες παρέλειψε να το πράξει, οι κοινοτικές αρχές είχαν το δικαίωμα να στηριχτούν στα στοιχεία που διέθεταν χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί αν η Επιτροπή έδωσε τη δυνατότητα στον Astakhov να λάβει μέρος στη διαδικασία.
20 Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος πρέπει να απορριφθεί.
Β - Επί της ελλιπούς αιτιολογίας, κατά παράβαση του άρθρου 190 της Συνθήκης ΕΟΚ
21 Η Technointorg θεωρεί ότι οι λόγοι που αναπτύσσονται στα σημεία 14, 17 και 18 του οριστικού κανονισμού σχετικά με τον καθορισμό του μεριδίου της αγοράς που διέθετε η ίδια, την έννοια των συμφερόντων της Κοινότητας και την επιβολή δασμού ύψους 33%, αντιστοίχως, είναι ανεπαρκείς.
22 Ως προς το επιχείρημα της Technointorg κατά το οποίο δεν δόθηκε απάντηση στον ισχυρισμό της ότι η αύξηση του μεριδίου της στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου και του Βελγίου δεν σήμαινε αύξηση του μεριδίου της στη συνολική αγορά της Κοινότητας, αρκεί να τονιστεί ότι στο σημείο 14 του οριστικού κανονισμού αναφέρεται ότι η κατανάλωση στην Κοινότητα παρέμεινε σταθερή, ενώ οι εισαγωγές από τη Σοβιετική 'Ενωση αυξήθηκαν κατά περισσότερο των 20 000 μονάδων μεταξύ 1981 και 1985. Εξάλλου, το σημείο 13 του ιδίου κανονισμού παραπέμπει στις λεπτομερείς διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνει σχετικώς η Επιτροπή στον προσωρινό κανονισμό και, ιδίως, στο σημείο 23.
23 Ως προς την άρνηση αποδοχής των επιχειρημάτων που διατύπωσε η Peja Import BV, μία από τις κοινοτικές εισαγωγικές επιχειρήσεις από την οποία η Επιτροπή εζήτησε πληροφορίες και την οποία υπέβαλε σε έλεγχο, ιδίως δε του επιχειρήματος που αναφερόταν στο συμφέρον της Κοινότητας να επιτρέψει συνέχιση εισαγωγών στις Κάτω Χώρες καταταψυκτών καταγωγής Σοβιετικής Ενώσεως, προκειμένου να αποφευχθούν αντίποινα, το σημείο 17 του οριστικού κανονισμού αναφέρει, κατά τρόπο που κρίνεται επαρκής, ότι οι δυσχέρειες που αντιμετωπίζει η κοινοτική παραγωγή και η οικονομική και κοινωνική τους σημασία συνιστούν τους λόγους για τους οποίους το Συμβούλιο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το συμφέρον της Κοινότητας είχε προτεραιότητα και απαιτούσε την επιβολή οριστικού δασμού αντιντάμπινγκ.
24 Τέλος, ως προς την επιβολή δασμού ύψους 33%, το σημείο 18 του οριστικού κανονισμού αναφέρει ότι δασμός ύψους 33%, κατώτερος από το περιθώριο ντάμπινγκ που καθορίστηκε σε 204%, είναι αναγκαίος για την εξάλειψη της ζημίας που υπέστη η κοινοτική παραγωγή, λαμβανομένης υπόψη της τιμής πώλησης που είναι αναγκαία για να εξασφαλιστεί στους παραγωγούς της Κοινότητας ένα εύλογο περιθώριο κέρδους.
25 Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο λόγος που αναφέρεται στην ελλιπή αιτιολογία πρέπει να απορριφθεί.
Γ - Επί του καθορισμού της κανονικής αξίας βάσει της τιμής στην αγορά της Γιουγκοσλαβίας
26 Η Technointorg ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε επαρκώς την επιλογή της Γιουγκοσλαβίας ως ανάλογης χώρας.
27 Το επιχείρημα της Technointorg είναι αβάσιμο. Στο σημείο 6 του οριστικού κανονισμού αναφέρονται σαφώς οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή δεν έκανε δεκτά τα σχετικά επιχειρήματα της Technointorg.
28 Η Technointorg αμφισβητεί, κατόπιν, τον καθορισμό της κανονικής αξίας βάσει της τιμής της αγοράς της Γιουγκοσλαβίας. Στηριζόμενη στα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τη γιουγκοσλαβική αγορά από τη σοβιετική αγορά από πλευράς επιπέδου αμοιβών και μεθόδων παραγωγής καταψυκτών, η Technointorg θεωρεί ότι έπρεπε να κατασκευαστεί η κανονική αξία στη Γιουγκοσλαβία. Θεωρεί ότι μη αποδεχόμενη καμία από τις προσαρμογές που πρότεινε για την εξουδετέρωση των ανωτέρω χαρακτηριστικών η Επιτροπή και το Συμβούλιο καθόρισαν την κανονική αξία κατά τρόπο που δεν είναι ούτε εύλογος ούτε πρόσφορος, κατά παράβαση του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού 2176/84.
29 Επιβάλλεται, καταρχάς, να διαπιστωθεί ότι το άρθρο 2, παράγραφος 5, του κανονισμού 2176/84 προβλέπει ότι σε περίπτωση εισαγωγών από χώρες που δεν έχουν οικονομία αγοράς, η κανονική αξία καθορίζεται με τρόπο κατάλληλο και εύλογο με βάση ένα από τα ακόλουθα κριτήρια: α) την τιμή στην οποία πράγματι πωλείται ένα ομοειδές προϊόν μιας τρίτης χώρας με οικονομία αγοράς, β) την κατασκευασμένη αξία του ομοειδούς προϊόντος σε μία τρίτη χώρα με οικονομία αγοράς, ή γ) όταν τα κριτήρια αυτά δεν μπορούν να αποτελέσουν κατάλληλη βάση, την πράγματι πληρωθείσα ή και πληρωτέα τιμή εντός της Κοινότητας για το ομοειδές προϊόν, που στην ανάγκη προσαρμόζεται δεόντως ώστε να συμπεριλάβει ένα εύλογο περιθώριο κέρδους. Σκοπός της διατάξεως είναι να μη λαμβάνονται υπόψη τιμές και κόστος χωρών που δεν έχουν οικονομία αγοράς και όπου, κατά συνέπεια, δεν διαμορφώνονται βάσει των δυνάμεων που ασκούνται στην αγορά.
30 Πρέπει, εξάλλου, να διαπιστωθεί ότι η κατασκευασμένη αξία, στο πλαίσιο του συστήματος του άρθρου 2, παράγραφος 5, του κανονισμού 2176/84, χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο της τιμής πωλήσεως στην εσωτερική αγορά της χώρας παραγωγής ή εξαγωγής και βάση για τον καθορισμό της κανονικής αξίας. Συνεπώς, η προσφυγή στην κατασκευασμένη αξία επιβάλλεται μόνο όταν λόγω των περιστάσεων δεν θα ήταν εύλογη η χρησιμοποίηση της εσωτερικής τιμής. Η αξία αυτή πρέπει να υπολογίζεται κατά τρόπο που το συναγόμενο αποτέλεσμα να είναι το δυνατόν πλησιέστερο προς την κανονική αξία που στηρίζεται στην εσωτερική τιμή. Τα κοινοτικά όργανα διαθέτουν σχετικά ένα ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως το οποίο η Technointorg δεν απέδειξε ότι υπερέβησαν επιλέγοντας να στηρίξουν, στην παρούσα υπόθεση, την κανονική αξία επί των τιμών της εσωτερικής αγοράς της Γιουγκοσλαβίας.
31 Το επιχείρημα της Technointorg ότι έπρεπε να κατασκευαστεί η κανονική αξία προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι υφιστάμενες διαφορές μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ενώσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτό. Τα ειδικά χαρακτηριστικά των αγορών πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη σύγκριση μεταξύ της κανονικής αξίας και της τιμής εξαγωγής, υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπουν οι παράγραφοι 9 και 10 του άρθρου 2, του κανονισμού 2176/84. Συνεπώς, δεν υπήρξε πεπλανημένη η ενέργεια των κοινοτικών οργάνων να καθορίσουν την κανονική αξία βάσει της τιμής της γιουγκοσλαβικής αγοράς.
32 Ο λόγος αυτός πρέπει, συνεπώς, να απορριφθεί.
Δ - Επί της συγκρίσεως μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας
33 Η Technointorg ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή και το Συμβούλιο αρνούμενα να λάβουν υπόψη τις προσαρμογές λόγω των προβαλλομένων χαρακτηριστικών της γιουγκοσλαβικής αγοράς, σε ό,τι ιδίως αφορά το επίπεδο των αμοιβών και τις μεθόδους παραγωγής στη Σοβιετική 'Ενωση, παρέβησαν τις παραγράφους 9 και 10 του άρθρου 2 του κανονισμού 2176/84. Κατά την άποψή της, η υποχρέωση των κοινοτικών οργάνων να προβούν σε έγκυρη σύγκριση, όπως προβλέπει το προαναφερθέν άρθρο, επιβάλλει την πραγματοποίηση προσθέτων προσαρμογών, ακόμα και όταν το εν λόγω άρθρο δεν προβλέπει ρητώς τις προσαρμογές αυτές, η απαρίθμηση των οποίων δεν είναι εξαντλητική.
34 Πρέπει, σχετικώς, να τονιστεί ότι το άρθρο 2, παράγραφοι 9 και 10, για την πραγματοποίηση έγκυρης σύγκρισης μεταξύ της τιμής εξαγωγής και της κανονικής αξίας, μετά τον υπολογισμό τους βάσει των μεθόδων που προβλέπονται σχετικά, προβλέπει προσαρμογές λόγω των διαφορών που επηρεάζουν τη δυνατότητα συγκρίσεως των τιμών και αφορούν τα φυσικά χαρακτηριστικά του προϊόντος, τις ποσότητες, τους όρους πωλήσεως, τις φορολογικές επιβαρύνσεις κατά την εξαγωγή και τους έμμεσους φόρους. Οι προσαρμογές αυτές πρέπει να πραγματοποιούνται αποκλειστικά και μόνο λόγω των διαφορών που οφείλονται στους προαναφερθέντες παράγοντες, όπως έχει αποφανθεί το Δικαστήριο στην απόφασή του της 7ης Μαΐου 1987 (Nachi Fujikoshi Corporation κατά Συμβουλίου, υπόθεση 255/84, Συλλογή 1987, σ. 1861).
35 Οι διαφορές, όμως, που προβάλλει η Technointorg αναφέρονται στο επίπεδο των αμοιβών και στο υψηλό κόστος των εξαρτημάτων των καταψυκτών και, κατά συνέπεια, δεν εμπίπτουν σε καμία από τις κατηγορίες που αναφέρονται στο άρθρο 2, παράγραφοι 9 και 10, του κανονισμού 2176/84.
36 Κατά συνέπεια, αυτός ο λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
Ε - Επί του καθορισμού της ζημίας
37 Κατά την Technointorg η ζημία ήταν κατώτερη από εκείνη που καθόρισε το Συμβούλιο και η Επιτροπή. Υποστηρίζει, σχετικώς, ότι η κοινοτική αγορά καταψυκτών υποδιαιρείται σε δύο χωριστές υπο-αγορές: η πρώτη είναι η αγορά προϊόντων υψηλής κατηγορίας που την καλύπτουν οι περισσότερες κοινοτικές επιχειρήσεις παραγωγής και περιλαμβάνει τους πιο τελειοποιημένους και ακριβότερους καταψύκτες και η δεύτερη είναι η αγορά προϊόντων χαμηλής κατηγορίας, που την καλύπτουν οι κατασκευαστικές επιχειρήσεις των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και κατά ένα ελάχιστο μέρος η κοινοτική βιομηχανία, που περιλαμβάνει καταψύκτες απλούστερους και φθηνότερους. Δεδομένου ότι οι καταψύκτες που κατασκευάζει η Technointorg είναι καταψύκτες φθηνοί, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημία μόνο στην κοινοτική παραγωγή προϊόντων χαμηλής κατηγορίας και, κατά συνέπεια, οι επιπτώσεις των εισαγωγών για το σύνολο της κοινοτικής βιομηχανίας δεν μπορεί παρά να είναι ελάχιστες.
38 Πρέπει, σχετικά, να διαπιστωθεί ότι η Technointorg δεν προσεκόμισε κανένα αποδεικτικό στοιχείο βάσει του οποίου θα μπορούσε να κριθεί ότι οι καταψύκτες τύπου "ερμαρίου" δεν είναι παρόμοια προϊόντα, σύμφωνα με τις παραγράφους 1 και 5 του άρθρου 4 του κανονισμού 2176/84.
39 Καίτοι οι κοινοτικές αρχές συνέκριναν τους σοβιετικούς καταψύκτες με τα φθηνότερα κοινοτικά μοντέλα προκειμένου να καθορίσουν την υποκοστολόγηση των τιμών των πρώτων κατ' εφαρμογήν του άρθρου 4, παράγραφος 2, στοιχείο β), του κανονισμού 2176/84, αυτό δεν σημαίνει ότι άλλοι τύποι κοινοτικών προϊόντων δεν ανταγωνίζονται με τους κοινοτικούς καταψύκτες και ότι το σύνολο της κοινοτικής παραγωγής δεν επηρεάζεται από τις εισαγωγές των εν λόγω προϊόντων.
40 Η Technointorg τονίζει, επίσης, το μικρό αριθμό μονάδων που εξήγαγε προς την Κοινότητα, ο οποίος ανήλθε σε 20 000 μονάδες το 1985 και τονίζει ότι ούτε η Επιτροπή ούτε το Συμβούλιο απέδειξαν πώς οι εισαγωγές της Technointorg, εξεταζόμενες χωριστά, μπόρεσαν να προκαλέσουν ζημία στην κοινοτική βιομηχανία.
41 Πρέπει να διαπιστωθεί, σε ό,τι αφορά τον αριθμό των μονάδων που εξήγαγε η Technointorg ότι, κατά το άρθρο 4, παράγραφος 2, του κανονισμού 2176/84, ο όγκος των εξαγωγών είναι ένας μόνο από τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της ζημίας. Πρέπει, επίσης, να ληφθεί υπόψη ότι, όπως συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση, όταν τα προϊόντα που αποτελούν αντικείμενο του ντάμπινγκ προέρχονται από διάφορες χώρες, οι συνέπειες των εισαγωγών πρέπει καταρχήν να εκτιμώνται σφαιρικώς. Είναι σύμφωνο προς τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός 2176/84 το να έχουν τα κοινοτικά όργανα τη δυνατότητα να εξετάζουν τις επιπτώσεις του συνόλου των εν λόγω εισαγωγών επί της κοινοτικής βιομηχανίας και, κατά συνέπεια, να λαμβάνουν τα ενδεδειγμένα μέτρα έναντι όλων των εξαγωγέων, έστω και αν ο όγκος των εξαγωγών του καθενός εξ αυτών, εξεταζόμενος χωριστά, δεν είναι σημαντικός.
42 Η Technointorg υποστηρίζει, επίσης, ότι τα κοινοτικά όργανα δεν αιτιολόγησαν το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ως προς τις σωρευτικές συνέπειες για τον καθορισμό του επιπέδου της ζημίας. Το επιχείρημα αυτό είναι αβάσιμο. Οι λόγοι που προβάλλονται σχετικώς στα σημεία 11 έως 15 του οριστικού κανονισμού, τα οποία επιβεβαιώνουν ιδίως τα συμπεράσματα που εξέθεσε η Επιτροπή στην 24η αιτιολογική σκέψη του προσωρινού κανονισμού, αρκούν για την ικανοποίηση των απαιτήσεων του άρθρου 190 της Συνθήκης.
43 Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η απόρριψη του ανωτέρω λόγου.
ΣΤ - Επί της απορρίψεως της προτάσεως αναλήψεως υποχρεώσεων
44 Κατά την Technointorg, η Επιτροπή απορρίπτοντας τις υποχρεώσεις που είχε προτείνει να αναλάβει και αρνούμενη και να συζητήσει ακόμα το περιεχόμενό τους, παρέβη το άρθρο 10, παράγραφοι 1 και 3 του κανονισμού 2176/84, το άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΟΚ και την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
45 Σε ό,τι αφορά την προβαλλόμενη παράβαση του άρθρου 10, παράγραφοι 1 και 3, του προαναφερθέντος κανονισμού πρέπει, καταρχάς, να τονιστεί ότι σύμφωνα με πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (ιδίως την απόφαση της 7ης Μαΐου 1987, Nachi Fujikoshi Corporation κατά Συμβουλίου, υπόθεση 255/84, Συλλογή 1987, σ. 1861), καμία διάταξη του κανονισμού 2176/84 δεν επιβάλλει στα κοινοτικά όργανα την υποχρέωση να αποδέχονται τις προτεινόμενες αναλήψεις υποχρεώσεων σχετικά με τις τιμές. 'Οπως, αντιθέτως, προκύπτει από το άρθρο 10 του εν λόγω κανονισμού στα κοινοτικά όργανα εναπόκειται να κρίνουν αν μπορούν να γίνουν δεκτές οι προτεινόμενες αναλήψεις υποχρεώσεων.
46 'Οπως, εξάλλου, προκύπτει από τη δικογραφία, η Επιτροπή, καίτοι αρνήθηκε να οργανώσει συνάντηση με την Technointorg, ωστόσο εξέτασε τις προτάσεις της και την κάλεσε να διατυπώσει τη γνώμη της επί των επικρίσεων της Επιτροπής κατά των εν λόγω προτάσεων.
47 'Οπως, ιδίως, προκύπτει από τα τηλετυπήματα της 18ης και της 28ης Νοεμβρίου 1986, καθώς και από το έγγραφο της 11ης Δεκεμβρίου 1986, που απηύθυνε η Technointorg στην Επιτροπή οι προτεινόμενες αναλήψεις υποχρεώσεων δεν έγιναν δεκτές για τρεις λόγους: α) οι αυξήσεις τιμών ήταν σαφώς μικρότερες από εκείνες που ήταν απαραίτητες για την εξάλειψη της ζημίας β) οι αυξήσεις τιμών κλιμακώνονταν σε περίοδο περισσοτέρων ετών και έφθαναν στο μέγιστο ποσοστό τους κατά τα έτη 1989/90 και γ) η ανωτάτη αύξηση της τιμής κατά 25% εξαρτιόταν από την προϋπόθεση της λειτουργίας ενός νέου εργοστασίου, προϋπόθεση η τήρηση της οποίας διέφευγε από τον έλεγχο της Επιτροπής. Η Technointorg δεν αμφισβήτησε την ακρίβεια των στοιχείων αυτών.
48 Πρέπει, τέλος, να διαπιστωθεί ότι απορρίπτοντας, για τους προαναφερθέντες λόγους, οι οποίοι είναι επαρκείς και γνωστοποιήθηκαν στην Technointorg, τις αναλήψεις υποχρεώσεων που πρότεινε η τελευταία, η Επιτροπή δεν υπερέβη το περιθώριο εκτιμήσεως που διέθετε.
49 Ως προς την προβαλλόμενη παραβίαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων, πρέπει να τονιστεί ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε αυθαίρετη διάκριση επειδή απέρριψε τις προτάσεις της Technointorg για ανάληψη υποχρεώσεων ενώ αποδέχθηκε τις προτάσεις των εξαγωγέων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γιουγκοσλαβίας. Πράγματι, όπως διευκρινίζει το σημείο 34 του προσωρινού κανονισμού, οι αναλήψεις υποχρεώσεων που πρότειναν οι εν λόγω εξαγωγείς προέβλεπαν αυξήσεις τιμών επαρκείς για την εξάλειψη της ζημίας και υπήρχε δυνατότητα διασφαλίσεως της τηρήσεώς τους. Αντιθέτως, όπως τονίστηκε ανωτέρω, οι προτάσεις της Technointorg ήταν προφανώς ανεπαρκείς και δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις που θα έδιναν στην Επιτροπή τη δυνατότητα διασφαλίσεως του ελέγχου.
50 Κατά συνέπεια ο τελευταίος λόγος που προέβαλε η Technointorg πρέπει, επίσης, να απορριφθεί μαζί με την προσφυγή 77/87 στο σύνολό της.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
51 Σε ό,τι αφορά την προσφυγή 77/87, δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η Technointorg ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, τόσο σε ό,τι αφορά την κύρια διαδικασία όσο και σε ό,τι αφορά τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων, περιλαμβανομένων και των εξόδων της παρεμβαίνουσας, η οποία διατύπωσε σχετικό αίτημα.
52 Σε ό,τι αφορά την προσφυγή 294/86, δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφος 5, του κανονισμού διαδικασίας σε περίπτωση που η εκδίκαση της υποθέσεως δεν καταλήξει στην έκδοση αποφάσεως, το Δικαστήριο κανονίζει τα έξοδα κατά την κρίση του. Δεδομένου ότι η Technointorg ηττήθηκε στην προσφυγή που άσκησε κατά του οριστικού κανονισμού, ο οποίος αντικατέστησε τον προσωρινό κανονισμό, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της υποθέσεως 294/86, τόσο σε ό,τι αφορά την κύρια διαδικασία όσο και σε ό,τι αφορά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1) Παρέλκει η έκδοση αποφάσεως επί της προσφυγής στην υπόθεση 294/86.
2) Απορρίπτει την προσφυγή στην υπόθεση 77/87.
3) Καταδικάζει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, στις δύο προαναφερθείσες υποθέσεις, τόσο σε ό,τι αφορά τις κύριες διαδικασίες όσο και σε ό,τι αφορά τις διαδικασίες ασφαλιστικών μέτρων, περιλαμβανομένων των εξόδων της παρεμβαίνουσας.