62024CO0454(03)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 30ής Ιουνίου 2025 (
*1
)
«Αίτηση αναιρέσεως – Παρέμβαση – Άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς – Απόρριψη»
Στην υπόθεση C‑454/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 26 Ιουνίου 2024,
Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ), εκπροσωπούμενο αρχικώς από τον D. Ceran, την C. De Falco, την H. Ehlers και τον K.-Ph. Wojcik, στη συνέχεια από τον D. Ceran, την C. De Falco και την H. Ehlers, επικουρούμενους από τον H.‑G. Kamann, Rechtsanwalt και τον F. Louis, avocat,
προσφεύγον,
υποστηριζόμενο από την
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την C. Auvret και τον Δ. Τριανταφύλλου,
παρεμβαίνουσα στη διαδικασία αναιρέσεως,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Dexia SA, εκπροσωπούμενη από τον H. Gilliams, advocaat, και τον J.-M. Gollier, avocat,
προσφεύγουσα πρωτοδίκως,
υποστηριζόμενης από τις:
Bundesverband deutscher Banken eV, με έδρα το Βερολίνο (Γερμανία), εκπροσωπούμενη από τον H. Berger, Rechtsanwalt, τον Α. Κομνηνό, δικηγόρο, και τον M. Weber, Rechtsanwalt,
Fédération bancaire française, με έδρα το Παρίσι (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τον C. Duriez, τον A. Gosset-Grainville και την M. Trabucchi, avocats,
Österreichischer Sparkassenverband (ÖSPV), με έδρα τη Βιέννη (Αυστρία), εκπροσωπούμενη από τον A. Brenneis, τον G. Eisenberger και την J. Holzmann, Rechtsanwälte,
παρεμβαίνουσες στη διαδικασία αναιρέσεως,
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκπροσωπούμενο από την G. C. Bartram, τον O. Denkov, τον J. Etienne, τον M. Menegatti και τον L. Visaggio,
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τον J. Bauerschmidt, τον M. Chavrier, την E. d’Ursel και την A. Westerhof Löfflerová,
παρεμβαίνοντα πρωτοδίκως,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ,
έχοντας υπόψη την πρόταση του B. Smulders, εισηγητή δικαστή,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα D. Spielmann,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 10ης Απριλίου 2024, Dexia κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑411/22, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:216), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του ΕΣΕ της 11ης Απριλίου 2022, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών του 2022 στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) (SRB/ES/2022/18) (στο εξής: επίδικη απόφαση), κατά το μέρος που αφορά την Dexia SA. Με το υπόμνημα που κατέθεσε επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η Dexia SA ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
2
Με διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 19ης Δεκεμβρίου 2024, ΕΣΕ κατά Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1061), της 19ης Δεκεμβρίου 2024, ΕΣΕ κατά Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1062), και της 19ης Δεκεμβρίου 2024, ΕΣΕ κατά Dexia (C‑454/24 P, EU:C:2024:1063), επετράπη στη Fédération bancaire française, στην Österreichischer Sparkassenverband (ÖSPV) και στη Bundesverband deutscher Banken eV να παρέμβουν προς στήριξη των αιτημάτων της Dexia.
3
Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 7, 11 και 13 Φεβρουαρίου 2025 αντίστοιχα, η DZ Bank AG Deutsche Zentral‑Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, η Landesbank Baden-Württemberg και η Nordea Bank Oyj ζήτησαν, βάσει του άρθρου 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 129, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, να παρέμβουν υπέρ των αιτημάτων της Dexia.
4
Κατόπιν της επιδόσεως στους διαδίκους των ανωτέρω αιτήσεων παρεμβάσεως από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 131, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 190, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το ΕΣΕ, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέβαλαν τις παρατηρήσεις τους επί των αιτήσεων εντός της ταχθείσας προθεσμίας, με τις οποίες αντιτάχθηκαν επί των αιτήσεων.
Επί των αιτήσεων παρεμβάσεως
5
Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, όταν οι αιτήσεις παρεμβάσεως υποβάλλονται μετά την παρέλευση της προθεσμίας που προβλέπεται στο άρθρο 190, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το άρθρο 129, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο έχει εφαρμογή στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 190, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας και προβλέπει ότι ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου μπορεί να λάβει υπόψη αίτηση παρεμβάσεως η οποία υποβάλλεται μετά την εκπνοή της προθεσμίας υπό την προϋπόθεση ότι υποβλήθηκε πριν από τη λήψη της αποφάσεως για την έναρξη της προφορικής διαδικασίας.
6
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι αιτήσεις παρεμβάσεως της DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden‑Württemberg και της Nordea Bank υποβλήθηκαν μετά την παρέλευση της ανωτέρω προθεσμίας, αλλά πριν από την απόφαση για την έναρξη της προφορικής διαδικασίας, πρέπει να ληφθούν υπόψη.
7
Προς στήριξη των αιτήσεων παρεμβάσεων που υπέβαλαν, η DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, η Landesbank Baden‑Württemberg και η Nordea Bank υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι έχουν άμεσο και όχι μόνον έμμεσο συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς στην υπό κρίση υπόθεση, δεδομένου ότι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εκείνη της Dexia, σε αντίθεση με αιτούντες παρέμβαση οι οποίοι βρίσκονται απλώς σε ανάλογη κατάσταση με εκείνη στην οποία βρίσκεται ένας διάδικος και επικαλούνται τους ίδιους λόγους και τα ίδια επιχειρήματα με εκείνον. Ειδικότερα, επισημαίνουν ότι είναι και οι ίδιες αποδέκτριες της επίδικης αποφάσεως και ότι το αντικείμενο των υποθέσεων ΕΣΕ κατά Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), ΕΣΕ κατά DZ Hyp (C‑852/24 P) και ΕΣΕ κατά Nordea Bank (C‑884/24 P), αναιρετικών διαδικασιών στις οποίες έχουν την ιδιότητα του διαδίκου, είναι ουσιωδώς πανομοιότυπο με εκείνο της υπό κρίση υποθέσεως.
8
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί το Δικαστήριο, εξαιρουμένων των υποθέσεων μεταξύ κρατών μελών, μεταξύ θεσμικών οργάνων της Ένωσης και μεταξύ κρατών-μελών αφενός, και θεσμικών οργάνων αφετέρου, δύναται να παρεμβαίνει στη διαφορά.
9
Κατά πάγια νομολογία, η έννοια του «συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς», κατά την εν λόγω διάταξη, πρέπει να ορίζεται με γνώμονα το αντικείμενο της διαφοράς και να εκλαμβάνεται ως άμεσο και ενεστώς συμφέρον στην έκβαση των αιτημάτων αυτών καθαυτά και όχι ως συμφέρον σε σχέση με τους προβαλλόμενους λόγους ή επιχειρήματα. Πράγματι, ο όρος «επίλυση της διαφοράς» παραπέμπει στη ζητούμενη τελική κρίση, όπως αυτή θα αποτυπωθεί στο διατακτικό της εκδοθησόμενης απόφασης ή διάταξης (διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 29ης Φεβρουαρίου 2024, ΕΕΠΔ κατά ΕΣΕ, C‑413/23 P, EU:C:2024:199, σκέψη 8 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
10
Συναφώς, πρέπει ιδίως να εξετάζεται αν ο αιτών την παρέμβαση θίγεται άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη και αν είναι βέβαιο το συμφέρον του για την έκβαση της επίδικης διαφοράς. Το συμφέρον ενός οικονομικού φορέα στην επίλυση της διαφοράς δεν μπορεί κατ’ αρχήν να θεωρείται αρκούντως άμεσο παρά μόνον όταν η επίλυση αυτή μπορεί να μεταβάλει τη νομική θέση του αιτούντος την παρέμβαση (διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 26ης Σεπτεμβρίου 2024, Air France-KLM και Air France κατά Ryanair και Malta Air, C‑192/24 P, EU:C:2024:811, σκέψη 8 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
11
Εξάλλου, το δικαίωμα παρεμβάσεως σε διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί το Δικαστήριο πρέπει να συμβιβάζεται με την αρχή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Η αρχή αυτή δικαιολογεί τη δυνατότητα του Δικαστηρίου, όταν επιλαμβάνεται ενός ιδιαιτέρως μεγάλου αριθμού υποθέσεων οι οποίες αφορούν πανομοιότυπα ή εγγενώς συνδεδεμένα νομικά ζητήματα, να ορίσει μεταξύ των εν λόγω υποθέσεων μία ή περισσότερες «πιλοτικές» υποθέσεις και να αναστείλει όλες τις υπόλοιπες, σύμφωνα με το άρθρο 55, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, εν αναμονή της αποφάσεως ή των αποφάσεών του που περατώνουν τη διαδικασία στην εν λόγω πιλοτική υπόθεση ή στις εν λόγω πολιτικές υποθέσεις. Πράγματι, ο ορισμός πιλοτικών υποθέσεων και η ταυτόχρονη αναστολή άλλων υποθέσεων που αφορούν εγγενώς συνδεδεμένα ή και πανομοιότυπα νομικά ζητήματα διευκολύνει και επιταχύνει σημαντικά την εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων και μειώνει την καθυστέρηση που προκαλεί η εκδίκαση των υποθέσεων αυτών στην εκδίκαση όλων των άλλων υποθέσεων των οποίων επιλαμβάνεται το Δικαστήριο.
12
Ως εκ τούτου, οι διάδικοι σε υποθέσεις που έχουν ανασταλεί κατόπιν ορισμού μίας ή περισσότερων πιλοτικών υποθέσεων από το Γενικό Δικαστήριο ή το Δικαστήριο δεν έχουν, κατ’ αρχήν, το δικαίωμα να παρεμβαίνουν, εκ του λόγου αυτού και μόνον, στη διαδικασία της εν λόγω πιλοτικής υποθέσεως ή των εν λόγω πολιτικών υποθέσεων. Πράγματι, το να επιτρέπεται σε αυτούς τους διαδίκους να παρεμβαίνουν εκ του λόγου και μόνον ότι η υπόθεσή τους έχει ανασταλεί κατόπιν του ορισμού πιλοτικής υποθέσεως θα ήταν αντίθετο προς τον σκοπό του ορισμού πιλοτικής υποθέσεως, ο οποίος συνίσταται στο να διευκολύνει το Δικαστήριο να χειρίζεται μεγάλο αριθμό υποθέσεων προκειμένου να διασφαλίζεται η ορθή απονομή της δικαιοσύνης (πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 30ής Απριλίου 2020, Επιτροπή κατά HSBC Holdings κ.λπ., C‑806/19 P, EU:C:2020:364, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
13
Το να ορίζει το Γενικό Δικαστήριο ή το Δικαστήριο πιλοτικές υποθέσεις δεν συνιστά προσβολή του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη το οποίο διαθέτουν τα μέρη των οποίων οι υποθέσεις ανεστάλησαν συνεπεία του ορισμού πιλοτικής υπόθεσης. Πράγματι, εν προκειμένω, το δικαίωμα της DZ Bank Deutsche Zentral‑Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden‑Württemberg και της Nordea Bank να ασκήσουν τα δικαιώματά τους και να εκθέσουν τα επιχειρήματά τους, το οποίο απορρέει από το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, ιδίως, από τις εγγυήσεις που συνεπάγεται το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής το οποίο κατοχυρώνεται με την τελευταία αυτή διάταξη, διασφαλίζεται επαρκώς από την ιδιότητά τους ως διαδίκων στις ξεχωριστές αναιρετικές διαδικασίες των υποθέσεων ΕΣΕ κατά Landesbank Baden-Württemberg (C‑846/24 P), ΕΣΕ κατά DZ Hyp (C‑852/24 P) και ΕΣΕ κατά Nordea Bank (C‑884/24 P) (πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 30ής Απριλίου 2020, Επιτροπή κατά HSBC Holdings κ.λπ., C‑806/19 P, EU:C:2020:364, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
14
Εν προκειμένω, από το δικόγραφο της αναιρέσεως που άσκησε το ΕΣΕ προκύπτει ότι ζητεί, πρώτον, την αναίρεση της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως και την απόρριψη της προσφυγής ακυρώσεως της Dexia, επικουρικώς, την αναπομπή της υπόθεσης στο Γενικό Δικαστήριο και, όλως επικουρικώς, τη διατήρηση σε ισχύ των αποτελεσμάτων της επίδικης αποφάσεως έως την έκδοση νέας αποφάσεως το αργότερο εντός προθεσμίας έξι μηνών από την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου. Με το υπόμνημα που κατέθεσε επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η Dexia ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
15
Ανεξάρτητα από το εάν το Δικαστήριο κάνει δεκτή ή απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως, η επίλυση της διαφοράς, όπως θα είναι διατυπωμένη στο διατακτικό της αποφάσεως, δεν θα είναι ικανή, ως τέτοια, να μεταβάλει άμεσα τη νομική θέση της DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden-Württemberg ή της Nordea Bank, δεδομένου ότι η εν λόγω επίλυση θα αφορά αποκλειστικά τη νομιμότητα της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως, με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση κατά το μέρος που αφορούσε την εκ των προτέρων εισφορά προς το ΕΤΕ για το 2022 που οφείλει η Dexia. Πράγματι, η επίδικη απόφαση, καίτοι συντάχθηκε και δημοσιεύθηκε ως μία απόφαση, πρέπει να θεωρηθεί ως δέσμη ατομικών αποφάσεων σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές προς το ΕΤΕ για το 2022 που οφείλει καθένα από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που αναφέρονται στην εν λόγω απόφαση (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 1999, Επιτροπή κατά ΑssiDomän Kraft Products κ.λπ., C‑310/97 P, EU:C:1999:407, σκέψη 18).
16
Συνεπώς, σε αντίθεση με την περίπτωση όπου παρεμβαίνων ασκεί χωριστή προσφυγή με την οποία ζητεί την ακύρωση της ίδιας πράξεως με εκείνη που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς στην οποία επιθυμεί να παρέμβει (βλ., για παράδειγμα και κατ’ αναλογίαν, διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 21ης Δεκεμβρίου 2016, Επιτροπή κατά Ισπανίας κ.λπ., C‑128/16 P, EU:C:2016:1007, σκέψεις 13 έως 15), η απόφαση του Δικαστηρίου που θα επικυρώσει την ακύρωση της επίδικης αποφάσεως, κατά το μέρος που αφορά την εκ των προτέρων εισφορά της Dexia προς το ΕΤΕ για το 2022, δεν θα έχει ως συνέπεια να καταστεί αμετάκλητη η ακύρωση, ex tunc et erga omnes, των αποφάσεων του ΕΣΕ σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές προς το ΕΤΕ για το 2022 άλλων ιδρυμάτων πλην της Dexia, μολονότι οι εν λόγω αποφάσεις και η απόφαση σχετικά με την εισφορά της Dexia συντάχθηκαν και δημοσιεύθηκαν υπό μορφή ενιαίας αποφάσεως.
17
Ως εκ τούτου, η επίλυση της διαφοράς στην υπό κρίση υπόθεση δεν επηρεάζει αυτή καθεαυτήν τη νομιμότητα των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, της 23ης Οκτωβρίου 2024, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑396/22, EU:T:2024:734), της 23ης Οκτωβρίου 2024, DZ Bank κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑401/22, EU:T:2024:739), της 23ης Οκτωβρίου 2024, DZ Bank κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑403/22, EU:T:2024:741), και της 23ης Οκτωβρίου 2024, Nordea Bank κατά ΕΣΕ (Εκ των προτέρων εισφορές 2022) (T‑430/22, EU:T:2024:743), με τις οποίες ακυρώθηκαν οι αποφάσεις του ΕΣΕ σχετικά με τις εισφορές στο ΕΤΕ των DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg και Nordea Bank, αντίστοιχα. Για τους ίδιους λόγους, η επίλυση της διαφοράς δεν θα επηρεάσει το κύρος των αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου, της 6ης Αυγούστου 2024, DZ Bank κατά ΕΣΕ (T‑484/23, EU:2024:525), της 6ης Αυγούστου 2024, Nordea Bank κατά ΕΣΕ (T‑412/23, EU:T:2024:526), και της 6ης Αυγούστου 2024, Landesbank Baden-Württemberg κατά ΕΣΕ (T‑441/23, EU:T:2024:555), με τις οποίες ακυρώθηκε η απόφαση του ΕΣΕ, της 2ας Μαΐου 2023, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το ΕΤΕ για το 2023 (SRB/ES/2023/23), κατά το μέρος που αφορά, αντιστοίχως, τις DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, Landesbank Baden-Württemberg και Nordea Bank.
18
Με τις αιτήσεις παρεμβάσεως που υπέβαλαν, η DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, η Landesbank Baden-Württemberg και η Nordea Bank υπερασπίζονται τη δική τους κατάσταση, η οποία, αν και μπορεί να συγκριθεί με εκείνη της Dexia, είναι, ωστόσο, νομικώς διαφορετική. Πράγματι, το συμφέρον που υπερασπίζονται έγκειται στο να αποδείξουν ότι είναι δικαιολογημένη η ακύρωση των αποφάσεων του ΕΣΕ από το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές που κατέβαλαν οι ίδιες στο ΕΤΕ για το 2022 και όχι η ακύρωση της αποφάσεως του ΕΣΕ όσον αφορά την εισφορά της Dexia.
19
Εξάλλου, από τα επιχειρήματα που προέβαλαν η DZ Bank Deutsche Zentral‑Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, η Landesbank Baden‑Württemberg και η Nordea Bank προκύπτει ότι το προβαλλόμενο συμφέρον τους για την επίλυση της υπό κρίση διαφοράς αφορά στην πραγματικότητα το σκεπτικό με το οποίο το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1), και όχι την επίλυση της διαφοράς αυτής καθεαυτήν. Ωστόσο, ένα τέτοιο συμφέρον δεν είναι αρκετό προκειμένου να θεμελιώσει την ύπαρξη συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 9 της παρούσας διατάξεως.
20
Επιπλέον, το να κριθεί παραδεκτή η παρέμβαση της DZ Bank Deutsche Zentral‑Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden‑Württemberg και της Nordea Bank στην υπό κρίση υπόθεση θα έθετε υπό αμφισβήτηση την πρακτική αποτελεσματικότητα της επιλογής του Δικαστηρίου, στην οποία προέβη προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, να προκρίνει, μεταξύ των εβδομήντα και πλέον προσφυγών που άσκησε το ΕΣΕ, το Συμβούλιο και πιστωτικά ή επενδυτικά ιδρύματα κατά αποφάσεων του Γενικού Δικαστηρίου που ακυρώνουν, για πανομοιότυπους λόγους, αποφάσεις του ΕΣΕ όσον αφορά εκ των προτέρων εισφορές στο ΕΤΕ για τα έτη 2022 και 2023, επτά υποθέσεις ως πιλοτικές υποθέσεις, ήτοι την υπό κρίση υπόθεση και τις υποθέσεις C‑529/24 P, C‑536/24 P, C‑537/24 P, C‑585/24 P, C‑671/24 P, καθώς και την υπόθεση C‑705/24 P. Πράγματι, όπως προκύπτει, κατ’ ουσίαν, από τη σκέψη 12 της παρούσας διατάξεως, εάν κάθε διάδικος σε υπόθεση η οποία αναστέλλεται κατόπιν ορισμού πιλοτικής υποθέσεως είχε το δικαίωμα να παρεμβαίνει στην πιλοτική υπόθεση λόγω της αναστολής της δικής του υποθέσεως, ο ορισμός πιλοτικής υποθέσεως δεν θα είχε πλέον κανένα νόημα.
21
Κατά συνέπεια, οι αιτήσεις παρεμβάσεως της DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden-Württemberg και της Nordea Bank πρέπει να απορριφθούν.
Επί των δικαστικών εξόδων
22
Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου του 184, παράγραφος 1, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
23
Δεδομένου ότι το ΕΣΕ ζήτησε την καταδίκη της DZ Bank Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden-Württemberg και της Nordea Bank στα δικαστικά έξοδα και δεδομένου ότι οι εν λόγω τράπεζες ηττήθηκαν όσον αφορά τις αιτήσεις παρεμβάσεώς τους, πρέπει να φέρουν, πέραν των δικαστικών εξόδων τους σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως, και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το ΕΣΕ σχετικά με τις εν λόγω αιτήσεις.
24
Δεδομένου ότι το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο δεν υπέβαλαν τέτοιο αίτημα, φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως,
Για τους λόγους αυτούς, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου διατάσσει:
1)
Απορρίπτει τις αιτήσεις παρεμβάσεως της DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, της Landesbank Baden-Württemberg και της Nordea Bank Oyj.
2)
Η DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main, η Landesbank Baden-Württemberg και η Nordea Bank Oyj φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους, καθώς και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ).
3)
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
(υπογραφή)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.