Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 4ης Ιουλίου 2017 (*)(1)
«Έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης (2007-2013) – Συμφωνίες επιχορηγήσεως για τα έργα PlayMancer, Mobiserv και PowerUp – Άρθρο 299 ΣΛΕΕ – Απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο – Προσφυγή ακυρώσεως – Πράξη δεκτική προσφυγής – Παραδεκτό – Αναλογικότητα – Καθήκον επιμέλειας – Υποχρέωση αιτιολογήσεως»
Στην υπόθεση Τ-234/15
Συστέμα Τεκνόλοτζις Ανώνυμη Εταιρεία Εφαρμογών Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής, με έδρα την Αθήνα (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον Σ. Γεωργιλά, δικηγόρο,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον J. Estrada de Solà και την L. Di Paolo, επικουρούμενους από τον Ε. Πολίτη, δικηγόρο,
καθής,
με αντικείμενο προσφυγή βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως C(2015) 1677 τελικό της Επιτροπής, της 10ης Μαρτίου 2015, η οποία αποτελεί εκτελεστό τίτλο σε βάρος της προσφεύγουσας για την αναγκαστική είσπραξη ποσού ύψους 716 334,05 ευρώ πλέον τόκων,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Frimodt Nielsen, πρόεδρο, V. Kreuschitz (εισηγητή) και N. Półtorak, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Ιστορικό της διαφοράς
1        Η προσφεύγουσα, Συστέμα Τεκνόλοτζις Ανώνυμη Εταιρεία Εφαρμογών Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής, συμμετείχε ως συντονιστής ή δικαιούχος σε τρία έργα επιχορηγούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση που υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο του έβδομου προγράμματος-πλαισίου δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης (2007-2013).
Έργο PlayMancer
2        Στις 7 Δεκεμβρίου 2007 υπεγράφη συμφωνία επιχορηγήσεως μεταξύ της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και της προσφεύγουσας, ως συντονιστή κοινοπραξίας, για την υλοποίηση του έργου «PlayMancer: A European Serious Gaming 3D Environment» (στο εξής: έργο PlayMancer).
3        Τον Μάιο του 2012 η Επιτροπή ενημερώθηκε από τους λοιπούς δικαιούχους του έργου PlayMancer ότι, σε αντίθεση προς ό,τι ανέφερε η έκθεση που είχε υποβληθεί από την προσφεύγουσα, κατά την οποία είχαν πραγματοποιηθεί όλες οι πληρωμές στους δικαιούχους, δεν είχαν λάβει όλοι οι δικαιούχοι ολόκληρο το οφειλόμενο ποσό.
4        Με επιστολή της 11ης Ιουνίου 2012 η Επιτροπή ζήτησε από την προσφεύγουσα να επιβεβαιώσει ότι είχε κατανείμει τη χρηματοδότηση της Ένωσης στους δικαιούχους του έργου PlayMancer και, σε αντίθετη περίπτωση, να μεταφέρει αμέσως τη μη κατανεμηθείσα χρηματοδότηση και να υποβάλει αποδεικτικά στοιχεία περί της μεταφοράς αυτής εντός προθεσμίας 30 ημερών. Η Επιτροπή ενημέρωσε, επίσης, την προσφεύγουσα ότι σε περίπτωση που δεν διορθωνόταν η κατάσταση, είχε το δικαίωμα να τερματίσει τη συμμετοχή της στο έργο PlayMancer.
5        Με επιστολή της 5ης Ιουλίου 2012 η προσφεύγουσα επιβεβαίωσε ότι από το ποσό των 2 209 245 ευρώ που είχε λάβει από την Επιτροπή είχε κατανείμει σε όλους τους δικαιούχους του έργου PlayMancer μόνο 1 866 520 ευρώ. Εξήγησε τους λόγους για την καθυστέρηση της μεταφοράς του εναπομείναντος ποσού και ανακοίνωσε ότι αυτή θα πραγματοποιούνταν εντός των επόμενων έξι έως οκτώ μηνών.
6        Με επιστολή της 7ης Αυγούστου 2012 η Επιτροπή υπενθύμισε στην προσφεύγουσα ότι όφειλε να παράσχει επαρκή και κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία για τις πληρωμές στις οποίες είχε δεσμευτεί να προβεί.
7        Στις 8 Οκτωβρίου 2012 η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα προκαταρκτική ενημερωτική επιστολή, στην οποία εξέθετε ότι δεν είχε λάβει τις απαιτούμενες διαβεβαιώσεις και ότι δεν είχε υλοποιηθεί καμία ικανοποιητική λύση. Στην επιστολή αυτή η Επιτροπή ενημέρωνε την προσφεύγουσα σχετικά με την πρόθεσή της να ανακτήσει το ποσό των 451 529,48 ευρώ, εκ των οποίων 345 725 ευρώ ήταν το ποσό της προχρηματοδότησης για το έργο PlayMancer που δεν είχε κατανεμηθεί από την προσφεύγουσα και 105 804,48 ευρώ ήταν το ποσό που είχε καταβάλει μια επιχείρηση στην προσφεύγουσα ως συντονίστρια του έργου PlayMancer.
8        Με επιστολή της 30ής Οκτωβρίου 2012 η προσφεύγουσα απάντησε στην Επιτροπή ότι οι διευκρινίσεις στις οποίες προέβη με την επιστολή της 5ης Ιουλίου 2015 αγνοήθηκαν από την Επιτροπή και ότι η διαφορά μεταξύ του ποσού που είχε λάβει και του ποσού που διανεμήθηκε στην κοινοπραξία για το έργο PlayMancer ήταν 342 725 ευρώ.
9        Με επιστολή της 19ης Νοεμβρίου 2012 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι είχε αποφασίσει να καταγγείλει τη συμμετοχή της στο έργο PlayMancer. Επίσης, επιβεβαίωσε ότι το μη κατανεμηθέν ποσό χρηματοδότησης προς την κοινοπραξία ήταν 342 725 ευρώ, ποσό το οποίο έπρεπε να προσαυξηθεί κατά 105 804,48 ευρώ. Το ποσό των 105 804,48 ευρώ αντιστοιχούσε στο ποσό που είχε καταβληθεί από μια επιχείρηση στην προσφεύγουσα ως συντονίστρια. Συνεπώς, το συνολικό ποσό προς ανάκτηση ανερχόταν σε 448 529,48 ευρώ.
10      Με επιστολή της 7ης Δεκεμβρίου 2012 η προσφεύγουσα εξήγησε στην Επιτροπή τις εξαιρετικές περιστάσεις, λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, οι οποίες την οδήγησαν σε έλλειψη ρευστότητας. Ζήτησε από την Επιτροπή να λάβει υπόψη τις περιστάσεις αυτές και της εξέφρασε την πρόθεσή της να βρεθεί λύση στο πρόβλημα.
11      Στις 8 Φεβρουαρίου 2013 το Πανεπιστήμιο της Γενεύης (Ελβετία), συμβαλλόμενο μέρος στη συμφωνία επιχορηγήσεως για την υλοποίηση του έργου PlayMancer, έπαυσε να αναγνωρίζει την προσφεύγουσα ως συντονίστρια του έργου, αναδρομικά από 1ης Νοεμβρίου 2007.
12      Με επιστολή της 11ης Φεβρουαρίου 2013 η Επιτροπή επιβεβαίωσε στην προσφεύγουσα ότι θα συνεχίσει τη διαδικασία ανάκτησης του ποσού των 448 529,48 ευρώ.
13      Εκτιμώντας ότι η προσφεύγουσα αθέτησε την υποχρέωσή της να πληρώσει χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση τους λοιπούς δικαιούχους του έργου PlayMancer, η Επιτροπή ζήτησε την παρέμβαση του ταμείου εγγυήσεων των συμμετεχόντων στο έβδομο πρόγραμμα-πλαίσιο (στο εξής: ταμείο εγγυήσεων) προκειμένου να καταβληθούν τα οφειλόμενα ποσά στους λοιπούς δικαιούχους.
14      Στις 26 Ιουνίου 2013 η Επιτροπή εξέδωσε, για λογαριασμό του ταμείου εγγυήσεων, χρεωστικό σημείωμα με το οποίο ζητήθηκε από την προσφεύγουσα να επιστρέψει το ποσό των 448 529,48 ευρώ έως την 9η Αυγούστου 2013. Η Επιτροπή διευκρίνιζε ότι σε περίπτωση εκπρόθεσμης πληρωμής η οφειλή αυτή θα προσαυξανόταν με τόκους με βάση το επιτόκιο που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) στις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως σε ευρώ, όπως θα ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο εκπνέει η προθεσμία, προσαυξημένο κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες. Επίσης, η Επιτροπή επιφυλασσόταν του δικαιώματός της να προβεί σε αναγκαστική είσπραξη της οφειλής δυνάμει του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
15      Με επιστολή της 23ης Ιουλίου 2013 η προσφεύγουσα ζήτησε επταετή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 89 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 1268/2012 της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους κανόνες εφαρμογής του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (ΕΕ 2012, L 362, σ. 1, στο εξής: κανονισμός εφαρμογής).
16      Με επιστολή της 31ης Ιουλίου 2013 η Επιτροπή απάντησε στην προσφεύγουσα ότι δεν μπορούσε να αποδεχτεί τον προτεινόμενο διακανονισμό σε επτά έτη και ότι τυχόν αναθεωρημένη αίτηση θα έπρεπε να πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 89 του κανονισμού εφαρμογής.
17      Στις 4 Σεπτεμβρίου 2013 η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα επιστολή με την οποία αποδεχόταν τριετή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής. Μνημόνευσε εκ νέου τις ισχύουσες νομικές διατάξεις και ζήτησε την αποστολή τραπεζικής εγγυήσεως το αργότερο έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2013.
18      Με επιστολή της 24ης Σεπτεμβρίου 2013 η προσφεύγουσα επιβεβαίωσε τη συμφωνία της όσον αφορά τον διακανονισμό σε δόσεις και ζήτησε από την Επιτροπή να παραιτηθεί από το αίτημα για χορήγηση τραπεζικής εγγυήσεως, καθώς διάφορες τράπεζες αρνήθηκαν να της χορηγήσουν τέτοια εγγύηση εξαιτίας της δυσχερούς οικονομικής καταστάσεώς της.
19      Με επιστολή της 21ης Οκτωβρίου 2013 η Επιτροπή ζήτησε ως αντάλλαγμα για τον διακανονισμό σε δόσεις να της παρασχεθεί από την προσφεύγουσα υπόσχεση εγγραφής υποθήκης επί ακινήτου ή προσωπική εγγύηση.
20      Στις 10 Δεκεμβρίου 2013 η προσφεύγουσα διαβίβασε στην Επιτροπή αντίγραφο συμβολαιογραφικής δηλώσεως της 9ης Δεκεμβρίου 2013 για υπόσχεση υποθήκης.
21      Η προσφεύγουσα, απαντώντας σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Επιτροπής με ημερομηνία 16 Ιανουαρίου, 10 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου 2014 με τα οποία υπενθυμιζόταν ότι για την καταβολή της πρώτης δόσεως είχε τεθεί ως προθεσμία η 9η Ιανουαρίου 2014, διατύπωσε υποσχέσεις πληρωμής.
22      Στις 18 Μαρτίου 2014 η Επιτροπή έλαβε από την προσφεύγουσα 5 000 ευρώ, ως πρώτη δόση, αντί των οφειλομένων στις 9 Ιανουαρίου 2014 40 912,73 ευρώ.
23      Στις 25 Μαρτίου 2014 η Επιτροπή απέστειλε υπόμνηση στην προσφεύγουσα για το υπόλοιπο ποσό της πρώτης δόσης, ανερχόμενο σε 35 912,73 ευρώ.
24      Στις 16 Μαΐου 2014 η Επιτροπή απέστειλε νέα υπόμνηση στην προσφεύγουσα.
25      Στις 2 Ιουνίου 2014 η Επιτροπή απέστειλε προειδοποιητική επιστολή στην προσφεύγουσα, στην οποία αναφερόταν ότι σε περίπτωση μη καταβολής του οφειλόμενου ποσού εντός προθεσμίας δεκαπέντε ημερών, θα προέβαινε σε αναγκαστική είσπραξη του κεφαλαίου και των τόκων.
26      Στις 2 Ιουνίου 2014 η προσφεύγουσα επανέλαβε στην Επιτροπή ότι κατέβαλλε προσπάθειες να τηρήσει το σχέδιο αποπληρωμής της οφειλής και ζήτησε παράταση της προθεσμίας πληρωμής κατά δύο ή τρεις μήνες.
Έργο Mobiserv
27      Στις 15 Δεκεμβρίου 2009 υπεγράφη συμφωνία επιχορηγήσεως μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας, ως συντονιστή κοινοπραξίας, για την υλοποίηση του έργου «Ολοκληρωμένο ευφυές περιβάλλον στο σπίτι για την παροχή υπηρεσιών υγείας, διατροφής και κινητικότητας για ηλικιωμένους» (στο εξής: έργο Mobiserv).
28      Με επιστολή της 19ης Ιουνίου 2012 η Επιτροπή ζήτησε από την προσφεύγουσα να υποβάλει επικαιροποιημένη κατάσταση της προχρηματοδότησης που είχε καταβληθεί στους δικαιούχους του έργου Mobiserv, να καταθέσει τα αντίγραφα κίνησης τραπεζικού λογαριασμού για κάθε μεταφορά χρηματοδοτικών πόρων σε δικαιούχους και να παράσχει εξηγήσεις για τυχόν μη κατανεμηθείσα χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης.
29      Με επιστολή της 3ης Ιουλίου 2012 η προσφεύγουσα διαβίβασε στην Επιτροπή πίνακα με την κατανομή της χρηματοδοτικής συνεισφοράς της Ένωσης για το πρόγραμμα Mobiserv, αποσπάσματα κίνησης τραπεζικού λογαριασμού για τις χρηματοοικονομικές μεταφορές που πραγματοποιήθηκαν, καθώς και επεξηγηματική έκθεση της μεθοδολογίας κατανομής της χρηματοδοτικής συνεισφοράς στους δικαιούχους του εν λόγω έργου.
30      Με επιστολή της 7ης Αυγούστου 2012 η Επιτροπή ανέφερε στην προσφεύγουσα ότι η καταβολή ποσού ύψους 640 870,68 ευρώ δεν έβρισκε έρεισμα στα υποβληθέντα αποσπάσματα κίνησης τραπεζικού λογαριασμού για το έργο Mobiserv. Επιπλέον, δεν αποδεικνυόταν η κατανομή ποσού ύψους 408 351,97 ευρώ στους δικαιούχους του έργου. Η Επιτροπή έδωσε στην προσφεύγουσα προθεσμία 30 ημερών για να διορθώσει την κατάσταση και ανέφερε ότι εάν δεν υπάρξει ικανοποιητική λύση έχει δικαίωμα να καταγγείλει τη συμμετοχή της προσφεύγουσας στο έργο Mobiserv.
31      Με επιστολή της 13ης Σεπτεμβρίου 2012 η προσφεύγουσα προσκόμισε αποδείξεις για τη διανομή του ποσού των 640 870,68 ευρώ και ανέφερε ότι το ποσό των 408 351,97 ευρώ δεν είχε ακόμη διανεμηθεί.
32      Με επιστολή της 4ης Οκτωβρίου 2012 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι αποφάσισε να αναστείλει κάθε πληρωμή προς αυτή στο πλαίσιο του έργου Mobiserv, λόγω αθετήσεως των συμβατικών της υποχρεώσεων. Η Επιτροπή συνέστησε επίσης να αντικατασταθεί ο συντονιστής του έργου Mobiserv και να μεταφερθεί αμέσως η μη κατανεμηθείσα χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης στον νέο συντονιστή, ώστε αυτός να μπορέσει να κατανείμει τα οφειλόμενα ποσά στους λοιπούς δικαιούχους του έργου. Η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι σε περίπτωση μη ικανοποιήσεως των αιτημάτων αυτών είχε δικαίωμα να καταγγείλει τη συμμετοχή της στο έργο Mobiserv.
33      Στις 19 και στις 29 Οκτωβρίου 2012 η προσφεύγουσα συνήνεσε στην αλλαγή συντονιστή και εξέφρασε τη διάθεσή της να συνεργαστεί στη σχετική διαδικασία.
34      Με επιστολή της 31ης Οκτωβρίου 2012 η Επιτροπή ζήτησε εκ νέου από την προσφεύγουσα να μεταφέρει τη μη κατανεμηθείσα χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης στον νέο συντονιστή και να της αποστείλει αποδείξεις περί της πραγματοποιήσεως της μεταφοράς αυτής.
35      Με επιστολή της 23ης Νοεμβρίου 2012 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι οι λοιποί δικαιούχοι του έργου Mobiserv είχαν αποφασίσει να ορίσουν νέο συντονιστή για το έργο αυτό. Η Επιτροπή υπενθύμισε στην προσφεύγουσα την υποχρέωσή της να μεταφέρει αμέσως στον νέο συντονιστή τη μη κατανεμηθείσα χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης, ύψους 408 351,97 ευρώ συν τους τόκους από την προχρηματοδότηση, εντός προθεσμίας μίας εβδομάδας από την ενημέρωσή της σχετικά με την αντικατάσταση του συντονιστή.
36      Την 1η Δεκεμβρίου 2012, κατόπιν τροποποιήσεως της συμφωνίας, η προσφεύγουσα αντικαταστάθηκε στη θέση του συντονιστή του έργου Mobiserv από τη Stichting Smart Homes.
37      Στις 13 Δεκεμβρίου 2012 η Επιτροπή διαβίβασε στην προσφεύγουσα αντίγραφο της επιστολής σχετικά με την αντικατάσταση του συντονιστή και την πληροφόρησε ότι εντός μίας εβδομάδας το μη κατανεμηθέν ποσό για το έργο Mobiserv έπρεπε να έχει μεταφερθεί στον νέο τραπεζικό λογαριασμό του έργου καθώς και ότι έπρεπε να της παρασχεθούν αποδείξεις για την πραγματοποίηση της μεταφοράς αυτής.
38      Στις 19 Δεκεμβρίου 2012 η προσφεύγουσα ζήτησε μετάθεση της προθεσμίας για την εν λόγω μεταφορά. Η Επιτροπή απάντησε με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στις 19 Δεκεμβρίου 2012 ότι εξακολουθούν να ισχύουν οι όροι που τέθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 2012.
39      Με επιστολή της 15ης Ιανουαρίου 2013 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα για την απόφασή της να καταγγείλει τη μεταξύ τους σύμβαση για την υλοποίηση του έργου Mobiserv, λόγω της παραλείψεώς της να μεταφέρει τη χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης στον νέο συντονιστή. Η Επιτροπή την ενημέρωσε επίσης ότι επρόκειτο να λάβει χρεωστικό σημείωμα για ποσό 408 351,97 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στη μη κατανεμηθείσα προς τους δικαιούχους χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης.
40      Με επιστολή της 24ης Δεκεμβρίου 2013 η προσφεύγουσα εξήγησε στην Επιτροπή ότι αντιμετώπιζε προβλήματα οικονομικής βιωσιμότητας λόγω της οικονομικής κρίσης. Ζήτησε από την Επιτροπή να λάβει υπόψη αυτές τις ιδιαίτερες περιστάσεις καθώς και τις προσπάθειές της να αποφύγει τη στάση πληρωμών.
41      Με επιστολή της 29ης Ιανουαρίου 2013 η Επιτροπή επισήμανε στην προσφεύγουσα ότι η απόφασή της να προχωρήσει στην καταγγελία ελήφθη αφού προηγουμένως είχαν δοθεί στην προσφεύγουσα πολλές ευκαιρίες επανορθώσεως της παραβάσεως.
42      Με επιστολή της 31ης Ιανουαρίου 2013 η προσφεύγουσα ενημέρωσε την Επιτροπή ότι σκόπευε να ζητήσει πληρωμή της οφειλής αυτής σε δόσεις.
43      Η Επιτροπή ζήτησε την παρέμβαση του ταμείου εγγυήσεων προκειμένου να καταβληθεί στον νέο συντονιστή το ποσό των 408 351,97 ευρώ που δεν είχε κατανεμηθεί από την προσφεύγουσα και προκειμένου να ανακτηθεί το ποσό αυτό από την προσφεύγουσα.
44      Στις 25 Ιανουαρίου 2013 η Επιτροπή εξέδωσε, για λογαριασμό του ταμείου εγγυήσεων, χρεωστικό σημείωμα με το οποίο ζητήθηκε από την προσφεύγουσα να επιστρέψει στο ταμείο εγγυήσεων το ποσό παρέμβασης των 408 351,97 ευρώ έως την 11η Μαρτίου 2013. Επέστησε την προσοχή της προσφεύγουσας στο ότι σε περίπτωση εκπρόθεσμης πληρωμής η οφειλή θα προσαυξανόταν με τόκους με βάση το επιτόκιο που εφαρμόζει η ΕΚΤ στις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως σε ευρώ όπως ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο εκπνέει η προθεσμία, προσαυξημένο κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες. Η Επιτροπή επέστησε επίσης την προσοχή της προσφεύγουσας στο ότι επιφυλασσόταν του δικαιώματός της να προβεί σε αναγκαστική είσπραξη της οφειλής δυνάμει του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
45      Με επιστολή της 6ης Φεβρουαρίου 2013 η προσφεύγουσα ζήτησε την τμηματική αποπληρωμή της οφειλής εντός επταετίας.
46      Με επιστολή της 25ης Φεβρουαρίου 2013 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι έλαβαν χώρα δύο συμψηφισμοί μεταξύ, αφενός, των ποσών που οφείλονταν στην προσφεύγουσα στο πλαίσιο του έργου UMSIC και του έργου «Προδιαγραφές, υλοποίηση, πρακτική δοκιμή και τυποποίηση του οχήματος -2-Grid Interface» (στο εξής: έργο PowerUp) και, αφετέρου, των ποσών που όφειλε η προσφεύγουσα για το έργο Mobiserv, με αποτέλεσμα το ποσό που οφείλεται από την προσφεύγουσα για το έργο Mobiserv να ανέρχεται σε 315 988,54 ευρώ.
47      Με επιστολή της 6ης Μαρτίου 2013 η Επιτροπή επέτρεψε στην προσφεύγουσα να καταβάλει τμηματικά την οφειλή της ύψους 315 988,54 ευρώ, πλέον τόκων, σε έξι δόσεις εντός τριών ετών. Ζήτησε από την προσφεύγουσα να προσκομίσει τραπεζική εγγύηση το αργότερο έως τις 29 Μαρτίου 2013.
48      Με επιστολή της 24ης Σεπτεμβρίου 2013 η προσφεύγουσα ζήτησε από την Επιτροπή να παραιτηθεί από το αίτημα προσκομίσεως τραπεζικής εγγυήσεως, καθώς διάφορες τράπεζες αρνήθηκαν να της χορηγήσουν μια τέτοια εγγύηση λόγω της δυσχερούς οικονομικής καταστάσεώς της.
49      Με επιστολή της 5ης Απριλίου 2013 η Επιτροπή ζήτησε να παρασχεθεί προσωπική εγγύηση από τον ιδιοκτήτη ή τον πρόεδρο της προσφεύγουσας.
50      Στις 22 Απριλίου 2013 οι ιδιοκτήτες της προσφεύγουσας υπέβαλαν στην Επιτροπή προσωπικές εγγυήσεις.
51      Στις 26 Απριλίου 2013 η Επιτροπή προέβη σε συμψηφισμό μεταξύ του ποσού 103 905 ευρώ το οποίο οφειλόταν στην προσφεύγουσα ως δικαιούχο για το έργο ICT ARMOR και του ποσού που όφειλε η προσφεύγουσα στην Επιτροπή για το έργο Mobiserv, με αποτέλεσμα η προσφεύγουσα να οφείλει πλέον 212 083,54 ευρώ. Στις 28 Οκτωβρίου 2013 η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα αναθεωρημένο πρόγραμμα αποπληρωμής, στο οποίο λαμβάνονταν υπόψη οι συμψηφισμοί που είχαν πραγματοποιηθεί.
52      Με επιστολή της 22ας Αυγούστου 2014 η Επιτροπή ζήτησε από τους ιδιοκτήτες της προσφεύγουσας να της καταβάλουν έως την 1η Σεπτεμβρίου 2014 το ποσό των 215 887,64 ευρώ, επικαλούμενη την προσωπική τους εγγύηση, με την αιτιολογία ότι την 1η Ιουνίου 2014 η προσφεύγουσα είχε επιστρέψει μόνον 10 000 ευρώ από τα 60 000 που όφειλε να επιστρέψει. Οι ιδιοκτήτες της εταιρίας δεν προέβησαν στην εξόφληση του ποσού αυτού.
53      Με επιστολή της 15ης Σεπτεμβρίου 2014 η προσφεύγουσα ενημέρωσε την Επιτροπή για τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζε στο πλαίσιο της ελληνικής οικονομικής κρίσης και ζήτησε από την Επιτροπή να επαναφέρει την καταβολή σε δόσεις, αναγγέλλοντας ότι θα επέστρεφε ποσό 30 00 ευρώ.
54      Με επιστολή της 18ης Σεπτεμβρίου 2014 η Επιτροπή ενημέρωσε την προσφεύγουσα ότι θα εξέδιδε εκτελεστή απόφαση προκειμένου να επιδιώξει την ανάκτηση των οφειλόμενων ποσών και ότι επιφυλάσσεται του δικαιώματος να στραφεί κατά των εγγυητών λόγω της εκπρόθεσμης καταβολής του υπολοίπου του χρεωστικού σημειώματος και λόγω του ότι δεν είχαν ακόμη εξοφληθεί τα δύο άλλα χρεωστικά σημειώματα σε βάρος της προσφεύγουσας, για ποσά 443 529,48 ευρώ και 58 379 ευρώ, αντίστοιχα.
55      Στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 η προσφεύγουσα απάντησε στην Επιτροπή ότι θα τηρήσει τη δέσμευση της σύμφωνα με την από 15 Σεπτεμβρίου 2014 επιστολή της και της πρότεινε να ασκήσει τα δικαιώματά της επί του κτιρίου της εταιρίας.
56      Στις 24 Σεπτεμβρίου 2014 η Επιτροπή επιβεβαίωσε τη διαδικασία ανακτήσεως που είχε ανακοινώσει.
Έργο PowerUp
57      Στις 27 Μαρτίου 2011 η Επιτροπή και η Broadbit Slovakia s.r.o., ως συντονίστρια κοινοπραξίας, υπέγραψαν συμφωνία για την υλοποίηση του έργου PowerUp. Η προσφεύγουσα ήταν μία από τους δικαιούχους του έργου και έλαβε για αυτό προχρηματοδότηση ύψους 61 261 ευρώ.
58      Στις 30 Δεκεμβρίου 2013 η Επιτροπή έκρινε ότι η προσφεύγουσα έπρεπε να της επιστρέψει ποσό ύψους 59 556 ευρώ. Το ποσό αυτό αντιστοιχούσε στη διαφορά μεταξύ της συνεισφοράς της Ένωσης η οποία είχε καταβληθεί στην προσφεύγουσα και της μέγιστης επιλέξιμης συνεισφοράς της Ένωσης για το έργο PowerUp.
59      Στις 6 Μαρτίου 2013 η προσφεύγουσα έλαβε προκαταρκτική ενημερωτική επιστολή με την οποία κλήθηκε να επιστρέψει στον συντονιστή του έργου PowerUp ποσό 59 556 ευρώ εντός προθεσμίας 30 ημερών.
60      Με επιστολή της 17ης Μαρτίου 2013 η προσφεύγουσα αμφισβήτησε το αίτημα επιστροφής του ποσού, υποστηρίζοντας ότι το ποσό που είχε λάβει ήταν 60 079 ευρώ.
61      Στις 25 Μαρτίου 2013 η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα αναθεωρημένη προκαταρκτική ενημερωτική επιστολή, ζητώντας να της καταβληθεί ποσό ύψους 58 379 ευρώ εντός δεκαπέντε ημερών. Στις 15 Απριλίου 2014 η Επιτροπή απέστειλε υπενθύμιση στην προσφεύγουσα.
62      Στις 30 Απριλίου 2014 η Επιτροπή απέστειλε στην προσφεύγουσα χρεωστικό σημείωμα για ποσό 58 379 ευρώ, καταβλητέο έως τη 16η Ιουνίου 2014. Σε περίπτωση εκπρόθεσμης πληρωμής η οφειλή θα προσαυξανόταν με τόκους με βάση το επιτόκιο που εφαρμόζει η ΕΚΤ στις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως σε ευρώ όπως ισχύει την πρώτη ημέρα του μήνα κατά τον οποίο εκπνέει η προθεσμία, προσαυξημένο κατά 3,5 ποσοστιαίες μονάδες. Επίσης, η Επιτροπή επιφυλασσόταν του δικαιώματός της να προβεί σε αναγκαστική είσπραξη της οφειλής δυνάμει του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
63      Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν προχώρησε σε καταβολή εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, το ταμείο εγγυήσεων παρενέβη καταβάλλοντας το εν λόγω ποσό στον συντονιστή.
64      Στις αρχές Ιουνίου 2014 η Επιτροπή εξέδωσε χρεωστικό σημείωμα για 58 379 ευρώ για λογαριασμό του ταμείου εγγυήσεων και το απέστειλε στην προσφεύγουσα, η οποία κλήθηκε να επιστρέψει το ποσό αυτό έως τη 16η Ιουνίου 2014. Το εν λόγω χρεωστικό σημείωμα αντικαθιστούσε το προηγούμενο και οι τόκοι υπερημερίας ήταν οι ίδιοι με τους ισχύοντες στο μη καταβληθέν χρεωστικό σημείωμα.
65      Με επιστολή της 16ης Ιουλίου 2014 η προσφεύγουσα ζήτησε από την Επιτροπή να καταβάλει την οφειλή σε δόσεις εντός τριών ετών.
66      Με επιστολή της 19ης Αυγούστου 2014 η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα να πληρωθεί σε δόσεις εντός τριών ετών η οφειλή της προσφεύγουσας, με την αιτιολογία ότι η προσφεύγουσα δεν είχε τηρήσει τους όρους που είχαν προβλεφθεί για την καταβολή άλλων χρεωστικών σημειωμάτων ύψους 202 083,54 ευρώ και 443 529,48 ευρώ. Η Επιτροπή απέστειλε προειδοποιητική επιστολή για την εξόφληση του κεφαλαίου πλέον τόκων υπερημερίας, από τη λήξη της προθεσμίας που οριζόταν στο χρεωστικό σημείωμα.
Προσβαλλόμενη απόφαση
67      Στις 10 Μαρτίου 2015, αφού προηγουμένως η προσφεύγουσα ενημερώθηκε για την κίνηση της διαδικασίας προς αναγκαστική είσπραξη του οφειλόμενου κεφαλαίου και τόκων για το έργο PlayMancer, με επιστολή της 2ας Ιουνίου 2014, για το έργο Mobiserv, με επιστολή της 23ης Ιουνίου 2014 και για το έργο PowerUp με επιστολή της 19ης Αυγούστου 2014, η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση C(2015) 1677 τελικό, η οποία αποτελεί εκτελεστό τίτλο για την αναγκαστική είσπραξη της οφειλής για ποσό ύψους 716 334,05 ευρώ, πλέον τόκων (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
68      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 9 Μαΐου 2015, η προσφεύγουσα άσκησε την υπό κρίση προσφυγή.
69      Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 5 Αυγούστου 2015, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου, βάσει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως στις 7 Δεκεμβρίου 2015.
70      Το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα), με διάταξη της 23ης Μαρτίου 2016, αποφάσισε τη συνεκδίκαση της ενστάσεως με την ουσία της υποθέσεως και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα.
71      Στις 10 Μαΐου 2016 κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου το υπόμνημα αντικρούσεως της Επιτροπής. Κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 83, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφάσισε ότι δεν ήταν αναγκαία δεύτερη ανταλλαγή υπομνημάτων, διότι η δικογραφία ήταν αρκούντως πλήρης.
72      Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου·
–        να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
73      Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–        επικουρικώς, να απορρίψει την προσφυγή ως προδήλως αβάσιμη·
–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
74      Κατόπιν μεταβολής της συνθέσεως των τμημάτων του Γενικού Δικαστηρίου, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 27, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο εισηγητής δικαστής τοποθετήθηκε στο τρίτο τμήμα, στο οποίο και ανατέθηκε, κατά συνέπεια, η υπό κρίση υπόθεση.
75      Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, δεδομένου ότι οι διάδικοι δεν είχαν υποβάλει αίτημα περί καθορισμού ημερομηνίας για τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως και κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 106, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο (τρίτο τμήμα), αποφάσισε να αποφανθεί χωρίς προφορική διαδικασία. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι είχε διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας ώστε να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
Σκεπτικό
76      Προς στήριξη της προσφυγής η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως. Με τον πρώτο λόγο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 89 του κανονισμού εφαρμογής και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως. Η προσφεύγουσα προσάπτει, κατ’ ουσίαν, στην Επιτροπή ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απόρριψη των αιτημάτων της για τμηματική αποπληρωμή των οφειλών της.
77      Με τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας και παραβίαση της αρχής της «χρηστής διοίκησης», στο μέτρο που η Επιτροπή αγνόησε ουσιώδη δεδομένα που της είχαν υποβληθεί από την προσφεύγουσα και υιοθέτησε λύσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στον αφανισμό της προσφεύγουσας.
78      Με τον τρίτο λόγο ακυρώσεως προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Κατά την προσφεύγουσα, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν συνιστά αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, επιβαρύνει υπέρμετρα τα ζωτικά της συμφέροντα και απειλεί την ίδια της την υπόσταση.
Επί του παραδεκτού
Εισαγωγή
79      Η Επιτροπή, στην ένσταση απαραδέκτου που κατέθεσε, υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, διότι, πρώτον, η προσβαλλόμενη απόφαση επιβεβαιώνει απλώς προηγούμενες αποφάσεις και, δεύτερον, η προσφεύγουσα βάλλει κατά αιτιολογικών σκέψεων της προσβαλλομένης αποφάσεως οι οποίες δεν είναι ουσιώδεις για τη θεμελίωση του διατακτικού της αποφάσεως. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί ότι η προσφυγή της είναι απαράδεκτη.
80      Πριν εξετασθεί η ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 299 ΣΛΕΕ, οι πράξεις της Επιτροπής που επιβάλλουν χρηματική υποχρέωση εις βάρος προσώπων, εκτός των κρατών, είναι τίτλοι εκτελεστοί. Η αναγκαστική εκτέλεση διέπεται από τις διατάξεις πολιτικής δικονομίας του κράτους στου οποίου την επικράτεια πραγματοποιείται. Ο εκτελεστήριος τύπος περιάπτεται, κατόπιν ελέγχου μόνον της γνησιότητας του τίτλου, από την εθνική αρχή που ορίζει η κυβέρνηση του κράτους μέλους για τον σκοπό αυτόν και την οποία γνωστοποιεί στην Επιτροπή και στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ενδιαφερόμενος, κατόπιν αιτήσεως του οποίου ετηρήθησαν οι διατυπώσεις αυτές, δύναται να επισπεύσει την αναγκαστική εκτέλεση κατά το εσωτερικό δίκαιο, απευθυνόμενος απευθείας στην αρμόδια αρχή. Η αναγκαστική εκτέλεση αναστέλλεται μόνο με απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο έλεγχος όμως της κανονικότητας των εκτελεστικών μέτρων ανήκει στην αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων.
81      Περαιτέρω, στο άρθρο 79, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2012, σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 1605/2002 του Συμβουλίου (ΕΕ 2012, L 298, σ. 1, στο εξής: δημοσιονομικός κανονισμός), ορίζεται ότι το οικείο όργανο μπορεί να διατυπώσει επίσημα τη βεβαίωση απαιτήσεως εις βάρος προσώπων, εκτός των κρατών, σε απόφαση που αποτελεί τίτλο εκτελεστό κατά την έννοια του άρθρου 299 ΣΛΕΕ.
Επί του επιβεβαιωτικού χαρακτήρα της προσβαλλομένης αποφάσεως
82      Η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί απόφαση αμιγώς επιβεβαιωτική προηγούμενων αποφάσεων με τις οποίες απορρίφθηκαν οι διευκολύνσεις αποπληρωμής που είχαν ζητηθεί από την προσφεύγουσα.
83      Υπενθυμίζεται, καταρχάς, ότι η προσφυγή ακυρώσεως μπορεί να στραφεί κατά οποιασδήποτε πράξεως των θεσμικών οργάνων της Ένωσης, ανεξαρτήτως της φύσεως ή της μορφής της, η οποία σκοπεί στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων (βλ. απόφαση της 6ης Απριλίου 2000, Ισπανία κατά Επιτροπής, C-443/97, EU:C:2000:190, σκέψη 27 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), επιφέρει, δηλαδή, μεταβολή στη νομική κατάσταση που υφίστατο πριν από τη θέσπισή της (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 29ης Ιουλίου 1995, Ισπανία κατά Επιτροπής, C-135/93, EU:C:1995:201, σκέψη 21).
84      Πράξη η οποία απλώς επιβεβαιώνει την αρχική απόφαση δεν μεταβάλλει την κατάσταση του ενδιαφερομένου και, συνεπώς, δεν αποτελεί απόφαση δεκτική προσφυγής ακυρώσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 25ης Μαΐου 1993, Foyer culturel du Sart-Tilman κατά Επιτροπής, C-199/91, EU:C:1993:205, σκέψη 23, της 9ης Δεκεμβρίου 2004, Επιτροπή κατά Greencore, C-123/03 P, EU:C:2004:783, σκέψη 39, και διάταξη της 27ης Νοεμβρίου 2015, Ιταλία κατά Επιτροπής, T-809/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:970, σκέψη 29). Κατά πάγια νομολογία, προσφυγή κατά πράξεως αμιγώς επιβεβαιωτικής άλλης αποφάσεως που έχει καταστεί απρόσβλητη είναι απαράδεκτη. Μια πράξη θεωρείται αμιγώς επιβεβαιωτική προγενέστερης αποφάσεως, εάν δεν περιέχει κανένα νέο στοιχείο σε σχέση με την προγενέστερη απόφαση και δεν προηγήθηκε της εκδόσεώς της επανεξέταση της καταστάσεως του αποδέκτη της αποφάσεως αυτής (αποφάσεις της 7ης Φεβρουαρίου 2001, Inpesca κατά Επιτροπής, T‑186/98, EU:T:2001:42, σκέψη 44, της 22ας Μαΐου 2012, Sviluppo Globale κατά Επιτροπής, T-6/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:245, σκέψη 22, και της 2ας Ιουνίου 2016, Moreda-Riviere Trefilerías κ.λπ. κατά Επιτροπής, T-426/10 έως T-429/10 και T-438/12 έως T-441/12, EU:T:2016:335, σκέψη 545). Ο επιβεβαιωτικός ή μη χαρακτήρας μιας πράξεως δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να εκτιμάται με αποκλειστικό κριτήριο το περιεχόμενό του σε σχέση με αυτό της προγενέστερης αποφάσεως την οποία επιβεβαιώνει. Πρέπει να εκτιμάται, επίσης, ο χαρακτήρας της προσβαλλομένης πράξεως σε σχέση προς τη φύση της αιτήσεως της οποίας αυτή συνιστά απάντηση (βλ. απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2001, Inpesca κατά Επιτροπής, T-186/98, EU:T:2001:42, σκέψη 45 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
85      Από τη γενική οικονομία και την τελολογία της νομολογίας για τις αμιγώς επιβεβαιωτικές πράξεις συνάγεται ότι η νομολογία αυτή αποβλέπει στον σεβασμό των προθεσμιών προσφυγής και του δεδικασμένου (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Weißenfels κατά Κοινοβουλίου, C-135/06 P, EU:C:2007:812, σκέψη 54 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία, και της 19ης Φεβρουαρίου 2009, Gorostiaga Atxalandabaso κατά Κοινοβουλίου, C-308/07 P, EU:C:2009:103, σκέψη 58 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία) και στη συνεπακόλουθη προάσπιση της αρχής της ασφάλειας δικαίου (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 18ης Ιανουαρίου 2007, PKK και KNK κατά Συμβουλίου, C-229/05 P, EU:C:2007:32, σκέψη 101, της 18ης Οκτωβρίου 2007, Επιτροπή κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C-299/05, EU:C:2007:608, σκέψη 29, και διάταξη της 29ης Ιουνίου 2009, Cofra κατά Επιτροπής, C-295/08 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2009:407, σκέψεις 53 και 54). Έχει κριθεί, στο πλαίσιο αυτό, ότι σκοπός της νομολογίας κατά την οποία είναι απαράδεκτη προσφυγή ακυρώσεως κατά αποφάσεως που απλώς επιβεβαιώνει προγενέστερη και μη εμπροθέσμως προσβληθείσα απόφαση είναι να αποτραπεί η δυνατότητα του προσφεύγοντος να αμφισβητήσει εμμέσως τη νομιμότητα αποφάσεως κατά της οποίας δεν άσκησε εμπροθέσμως προσφυγή και η οποία έχει, ως εκ τούτου, καταστεί απρόσβλητη (απόφαση της 4ης Μαρτίου 2015, Ηνωμένο Βασίλειο κατά ΕΚΤ, T-496/11, EU:T:2015:133, σκέψη 59).
86      Υπενθυμίζεται, επίσης, ότι η αρμοδιότητα που απονέμεται στον δικαστή της Ένωσης να ερμηνεύει και να εφαρμόζει τις διατάξεις της Συνθήκης στην περίπτωση προσφυγής ακυρώσεως βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ δεν ισχύει όταν η νομική κατάσταση του προσφεύγοντος εντάσσεται σε ένα πλαίσιο συμβατικών σχέσεων που διέπονται από μια εθνική νομοθεσία την οποία έχουν ορίσει οι συμβαλλόμενοι (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2015, Λητώ Μαιευτικό Γυναικολογικό και Χειρουργικό Κέντρο κατά Επιτροπής, C-506/13 P, EU:C:2015:562, σκέψη 18).
87      Πράγματι, εάν ο δικαστής της Ένωσης κήρυσσε εαυτόν αρμόδιο να αποφαίνεται επί προσφυγών ακυρώσεως πράξεων που εντάσσονται σε ένα καθαρά συμβατικό πλαίσιο, θα υπήρχε ο κίνδυνος όχι μόνο να καθίσταται κενό περιεχομένου το άρθρο 272 ΣΛΕΕ, το οποίο επιτρέπει την απονομή αρμοδιότητας στον δικαστή της Ένωσης βάσει ρήτρας διαιτησίας, αλλά και να επεκτείνεται, στις περιπτώσεις στις οποίες η σύμβαση δεν θα περιελάμβανε τέτοια ρήτρα, η αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης πέρα από τα όρια που έχει χαράξει το άρθρο 274 ΣΛΕΕ, το οποίο απονέμει στα εθνικά δικαστήρια τη γενική αρμοδιότητα επιλύσεως των διαφορών στις οποίες η Ένωση είναι διάδικος (βλ. απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2015, Λητώ Μαιευτικό Γυναικολογικό και Χειρουργικό Κέντρο κατά Επιτροπής, C-506/13 P, EU:C:2015:562, σκέψη 19 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
88      Συνεπώς, όταν έχει συναφθεί σύμβαση μεταξύ του προσφεύγοντος και ενός θεσμικού οργάνου της Ένωσης, μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ μόνο στην περίπτωση που η προσβαλλόμενη πράξη αποσκοπεί στην παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων εκτός των ορίων της συμβατικής σχέσεως που συνδέει τους συμβαλλομένους, αποτελεσμάτων που συναρτώνται προς την άσκηση προνομίων δημόσιας εξουσίας, απονεμόμενων στο συμβαλλόμενο θεσμικό όργανο ως διοικητική αρχή (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2015, Λητώ Μαιευτικό Γυναικολογικό και Χειρουργικό Κέντρο κατά Επιτροπής, C‑506/13 P, EU:C:2015:562, σκέψη 20).
89      Έχει κριθεί, έτσι, ότι προσφυγή ακυρώσεως είναι απαράδεκτη όταν ασκείται κατά χρεωστικού σημειώματος ή κατά αιτήσεως καταβολής που εντάσσονται στο πλαίσιο της συμβάσεως μεταξύ της Επιτροπής και του προσφεύγοντος και έχει ως αντικείμενο την είσπραξη απαιτήσεως που στηρίζεται στις διατάξεις της εν λόγω συμβάσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, διάταξη της 6ης Ιανουαρίου 2015, St’art κ.λπ. κατά Επιτροπής, T-93/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2015:11, σκέψεις 31 έως 33).
90      Αντιθέτως, απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο κατά την έννοια του άρθρου 299 ΣΛΕΕ συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή, ελλείψει αντίθετης προβλέψεως στη Συνθήκη ΛΕΕ, περιλαμβάνεται στις αποφάσεις στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 288 ΣΛΕΕ. Η νομιμότητα μιας τέτοιας αποφάσεως που αποτελεί εκτελεστό τίτλο μπορεί, συνεπώς, να αμφισβητηθεί μόνον ενώπιον του ακυρωτικού δικαστή, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ (διάταξη της 13ης Σεπτεμβρίου 2011, CEVA κατά Επιτροπής, T‑224/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2011:462, σκέψη 59, και απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2012, Applied Microengineering κατά Επιτροπής, T‑387/09, EU:T:2012:501, σκέψη 38).
91      Το Γενικό Δικαστήριο έχει κρίνει, επίσης, ότι τούτο ισχύει, ειδικότερα, όταν απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο εκδίδεται για την είσπραξη απαιτήσεως από σύμβαση η οποία συνήφθη από θεσμικό όργανο. Πράγματι, ακόμη και αν σύμβαση τέτοιου είδους επιτρέπει ρητώς την έκδοση αυτών των αποφάσεων, η νομική τους φύση δεν ορίζεται από τη σύμβαση ή το εθνικό δίκαιο που εφαρμόζεται σ’ αυτές, αλλά από το άρθρο 299 ΣΛΕΕ. Το άρθρο αυτό δεν θεσπίζει διαφορετικό νομικό καθεστώς για τις αποφάσεις που αποτελούν εκτελεστό τίτλο και έχουν εκδοθεί για την είσπραξη απαιτήσεως εκ συμβάσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 27ης Σεπτεμβρίου 2012, Applied Microengineering κατά Επιτροπής, T-387/09, EU:T:2012:501, σκέψη 39). Δεδομένου ότι τα έννομα αποτελέσματα που παράγονται από απόφαση η οποία αποτελεί εκτελεστό τίτλο έχουν ως πηγή την άσκηση προνομίων δημόσιας εξουσίας, η έκδοση της αποφάσεως αυτής αποτελεί την εκδήλωση της ασκήσεως των προνομίων δημόσιας εξουσίας της Επιτροπής. Υπογραμμίζεται, επίσης, ότι με την πράξη που αποτελεί εκτελεστό τίτλο κατά την έννοια του άρθρου 299, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και έχει εκδοθεί από την Επιτροπή εκφράζεται οριστικά η πρόθεση της Επιτροπής να προβεί στην είσπραξη των απαιτήσεών της (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, διάταξη της 8ης Μαΐου 2013, Τάλαντον κατά Επιτροπής, T-165/13 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:235, σκέψη 18).
92      Εν προκειμένω, για να μπορεί να θεωρηθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως απόφαση αμιγώς επιβεβαιωτική πρέπει, ιδίως, οι προηγούμενες πράξεις που εξέδωσε η Επιτροπή να μπορούν να θεωρηθούν αποφάσεις δεκτικές προσφυγής (βλ. σκέψεις 84 και 85 ανωτέρω). Προκειμένου δε να μπορούν να θεωρηθούν πράξεις δεκτικές προσφυγής οι πράξεις που προηγήθηκαν της προσβαλλομένης πράξεως, πρέπει να παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα εκτός των ορίων της συμβατικής σχέσεως των συμβαλλόμενων μερών και να συναρτώνται προς την άσκηση προνομίων δημόσιας εξουσίας που απονέμονται στο θεσμικό όργανο ως διοικητική αρχή (βλ. σκέψη 88 ανωτέρω).
93      Οι πράξεις που προηγήθηκαν της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι, πρώτον, για το έργο PlayMancer, η άρνηση της Επιτροπής να αποδεχτεί επταετή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής της προσφεύγουσας –άρνηση η οποία διατυπώθηκε στην από 31 Ιουλίου 2013 επιστολή της Επιτροπής– και η σιωπηρή άρνηση της Επιτροπής, κατόπιν του από 2 Ιουνίου 2014 αιτήματος της προσφεύγουσας, να της χορηγήσει παράταση της προθεσμίας αποπληρωμής της οφειλής, δεύτερον, για το έργο Mobiserv, η από 6 Μαρτίου 2013 άρνηση της Επιτροπής να παρατείνει την προθεσμία αποπληρωμής της οφειλής της προσφεύγουσας και, τρίτον, για το έργο PowerUp, η από 19 Αυγούστου 2014 άρνηση της Επιτροπής να χορηγήσει πρόσθετη προθεσμία στην προσφεύγουσα για την αποπληρωμή της οφειλής της.
94      Οι ανωτέρω αρνήσεις της Επιτροπής να παράσχει διευκολύνσεις πληρωμής στην προσφεύγουσα δεν παράγουν, όμως, δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα εκτός των συμβατικών σχέσεων μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας στο πλαίσιο των έργων PlayMancer, Mobiserv και PowerUp. Επίσης, οι αρνήσεις αυτές δεν συναρτώνται προς την άσκηση προνομίων δημόσιας εξουσίας που απονέμονται στην Επιτροπή ως διοικητική αρχή. Τέλος, δεν τίθεται ζήτημα καταστρατηγήσεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, δεδομένου ότι οι επίμαχες αρνήσεις εμπίπτουν στις συμβατικές σχέσεις μεταξύ της Επιτροπής και της προσφεύγουσας, και για την αμφισβήτηση των συμβατικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ενώπιον του δικαστή της Ένωσης, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 272 ΣΛΕΕ, δεν ισχύει η ίδια προθεσμία προσφυγής.
95      Συνεπώς, η Επιτροπή εσφαλμένα υποστηρίζει ότι η προσφυγή της προσφεύγουσας είναι απαράδεκτη, προβάλλοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επιβεβαιωτική απόφαση έναντι των προγενέστερων αρνήσεων της Επιτροπής να παράσχει στην προσφεύγουσα διευκολύνσεις πληρωμής.
Επί του αντικειμένου της προσφυγής
96      Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα δεν βάλλει κατά του διατακτικού της προσβαλλομένης αποφάσεως αλλά μόνο κατά του βασίμου ορισμένων αιτιολογικών σκέψεων της αποφάσεως, με αποτέλεσμα η προσφυγή να είναι απαράδεκτη.
97      Παρατηρείται, επ’ αυτού, ότι από τα σημεία 29, 62 και 81 του δικογράφου της προσφυγής προκύπτει ότι η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως και όχι απλώς ορισμένων αιτιολογικών σκέψεων. Επιπλέον, από το γεγονός ότι η προσφεύγουσα, αιτιολογώντας το αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, προσάπτει στην Επιτροπή ότι στις αιτιολογικές σκέψεις της αποφάσεως αυτής δεν ελήφθησαν υπόψη ορισμένα στοιχεία, δεν μπορεί να συναχθεί ότι δεν προσέβαλε το διατακτικό της αποφάσεως. Το διατακτικό μιας αποφάσεως μπορεί να γίνει αντιληπτό και το πεδίο του μπορεί να οριοθετηθεί μόνον υπό το πρίσμα της αιτιολογίας του. Το διατακτικό και το αιτιολογικό μιας αποφάσεως αποτελούν αδιαίρετο σύνολο (απόφαση της 15ης Ιουνίου 1994, Επιτροπή κατά BASF κ.λπ., C-137/92 P, EU:C:1994:247, σκέψη 67). Το διατακτικό μιας πράξεως είναι, κατ’ αρχήν, άρρηκτα συνδεδεμένο με το αιτιολογικό της, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ερμηνεύεται, εφόσον τούτο είναι αναγκαίο, με βάση το αιτιολογικό που οδήγησε στην υιοθέτησή του (βλ., διάταξη της 30ής Απριλίου 2007, EnBW Energie Baden-Württemberg κατά Επιτροπής, T-387/04, EU:T:2007:117, σκέψη 127 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Συνεπώς, οι λόγοι μας προσφυγής με τους οποίους ζητείται η ακύρωση του διατακτικού αποφάσεως βάλλουν συγχρόνως κατά των αιτιολογικών σκέψεων οι οποίες αιτιολογούν το εν λόγω διατακτικό.
98      Περαιτέρω, στο μέτρο που η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το δικαίωμα της πρώτης να αξιώσει το ποσό που της οφείλεται, διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή ερμηνεύει εσφαλμένα το δικόγραφο της προσφυγής. Ειδικότερα, στο δικόγραφο της προσφυγής η προσφεύγουσα υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι η Επιτροπή είχε πλήρη γνώση των επιπτώσεων που θα επέφερε η έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως και ότι διέθετε διακριτική ευχέρεια ως προς την ανάκτηση της οφειλής. Ως εκ τούτου, κατά την προσφεύγουσα, η Επιτροπή έσφαλε στην εκτίμηση των συνθηκών, υπερέβη τα άκρα όρια της διακριτικής ευχέρειας που διέθετε και παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, υιοθετώντας μια πράξη προδήλως δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, η οποία θα οδηγούσε με βεβαιότητα στον οικονομικό αφανισμό μιας ιδιωτικής επιχειρήσεως. Θεωρώντας ότι η Επιτροπή εξέδωσε μια πράξη προδήλως δυσανάλογη, η προσφεύγουσα αμφισβήτησε το δικαίωμα της Επιτροπής να αξιώσει μέσω της προσβαλλομένης αποφάσεως το ποσό που της οφειλόταν.
99      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, η Επιτροπή εσφαλμένα υποστηρίζει ότι η προσφεύγουσα προσέβαλε μόνο τις αιτιολογικές σκέψεις της προσβαλλομένης αποφάσεως και όχι το διατακτικό της.
100    Για τους λόγους που εκτέθηκαν ανωτέρω, η ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.
Επί της ουσίας
101    Όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 76 έως 78 ανωτέρω, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους προς στήριξη της προσφυγής, εκ των οποίων ο πρώτος στηρίζεται σε παράβαση του άρθρου 89 του κανονισμού εφαρμογής και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, ο δεύτερος σε υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής ευχέρειας και παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και ο τρίτος σε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Η Επιτροπή αμφισβητεί τους λόγους αυτούς.
102    Το Γενικό Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο των λόγων, φρονεί ότι πρέπει να εξετασθεί πρώτος ο τρίτος λόγος ακυρώσεως, εν συνεχεία ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως και τελευταίος ο πρώτος λόγος ακυρώσεως.
Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας
103    Η προσφεύγουσα φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί δυσανάλογο μέτρο, διότι δεν είναι αναγκαία και την επιβαρύνει υπέρμετρα. Κατά την προσφεύγουσα, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι αναγκαία, διότι η Επιτροπή θα μπορούσε να ασκήσει τα δικαιώματα που είχε βάσει της υποθήκης σε βάρος ακινήτου της προσφεύγουσας. Η άσκηση των δικαιωμάτων που απέρρεαν από την υποθήκη αυτή θα ήταν μέτρο λιγότερο καταναγκαστικό για την προσφεύγουσα και θα εξασφάλιζε συγχρόνως τα δικαιώματα της Επιτροπής. Επίσης, η Επιτροπή απέρριψε αναιτιολόγητα το αίτημα της προσφεύγουσας για βιώσιμο επταετή διακανονισμό της οφειλής. Περαιτέρω, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση την επιβαρύνει υπέρμετρα, διότι η εκτέλεσή της θα μπορούσε να την οδηγήσει σε στάση πληρωμών και η ζημία λόγω μιας τέτοιας στάσεως πληρωμών θα ήταν πολλαπλάσια από την ταμειακή ωφέλεια της Επιτροπής. Η Επιτροπή αμφισβητεί τις αιτιάσεις αυτές.
104    Η αρχή της αναλογικότητας αποτελεί γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης και ως εκ τούτου αποτελεί κριτήριο νομιμότητας κάθε πράξεως των θεσμικών οργάνων της Ένωσης (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 29ης Ιουνίου 2010, Επιτροπή κατά Alrosa, C-441/07 P, EU:C:2010:377, σκέψη 36). Σύμφωνα με την αρχή αυτή, κάθε πράξη των θεσμικών οργάνων της Ένωσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια του καταλλήλου και του αναγκαίου για την επίτευξη των σκοπών που νομίμως επιδιώκει η οικεία πράξη, εξυπακουομένου ότι, όταν υφίσταται δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσοτέρων καταλλήλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο καταναγκαστικό, τα δε προκύπτοντα μειονεκτήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα προς τους επιδιωκόμενους σκοπούς (βλ. απόφαση της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, AEDEC κατά Επιτροπής, T‑91/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:477, σκέψη 46 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
105    Πρώτον, όσον αφορά την αναγκαιότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως για την ανάκτηση των ποσών που κατεβλήθησαν αχρεωστήτως στην προσφεύγουσα, παρατηρείται ότι για τα έργα PlayMancer και Mobiserv η προσφεύγουσα, ως συντονίστρια των έργων, ιδιοποιήθηκε χρηματικά ποσά τα οποία προορίζονταν για τους δικαιούχους των ενισχύσεων και ότι δεν επέστρεψε τα ποσά αυτά όταν της ζητήθηκε.
106    Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή παρέσχε διευκολύνσεις πληρωμής στην προσφεύγουσα και ότι της ζήτησε επανειλημμένως να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά, χωρίς η προσφεύγουσα να συμμορφωθεί πλήρως. Συγκεκριμένα, ως προς το έργο PlayMancer. η προσφεύγουσα δεν κατέβαλε την πρώτη δόση της τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής της, παρά τα επανειλημμένα αιτήματα της Επιτροπής. Όταν η προσφεύγουσα προέβη, τελικά, σε πληρωμή, το ποσό που κατέβαλε αντιστοιχούσε σε τμήμα μόνο της πρώτης δόσεως (βλ. σκέψεις 13 έως 22 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Ως προς το έργο Mobiserv, η Επιτροπή ζήτησε επανειλημμένως αλλά ανεπιτυχώς από την προσφεύγουσα να μεταφέρει τη χρηματοδοτική συνεισφορά της Ένωσης στον νέο συντονιστή του προγράμματος. Επιπλέον, μετά την υιοθέτηση ενός σχεδίου τμηματικής αποπληρωμής, η προσφεύγουσα κατέβαλε τμήμα μόνο των ποσών που οφείλονταν βάσει του σχεδίου αυτού (βλ. σκέψεις 28, 40, 46 και 48 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Ως προς το έργο PowerUp, η προσφεύγουσα δεν κατέβαλε τα ποσά που οφείλονταν μετά την έκδοση του χρεωστικού σημειώματος της 30ής Απριλίου 2014. Η οφειλή αυτή προστίθεται στις λοιπές οφειλές της προσφεύγουσας για τα έργα PlayMancer και Mobiserv. Η Επιτροπή δικαιολόγησε την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως επικαλούμενη το ότι η προσφεύγουσα δεν είχε ανταποκριθεί ούτε στις προσκλήσεις πληρωμής που είχαν διατυπωθεί στα χρεωστικά σημειώματα ούτε στις υπομνήσεις ούτε στις προειδοποιητικές επιστολές (βλ. σκέψεις 58 έως 62 της προσβαλλομένης αποφάσεως).
107    Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, η προσφεύγουσα εσφαλμένα υποστηρίζει ότι η έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν ήταν αναγκαία για την επίτευξη της καταβολής των οφειλόμενων ποσών. Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα λοιπά επιχειρήματα που προέβαλε η προσφεύγουσα.
108    Ειδικότερα, καταρχάς, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η Επιτροπή μπορούσε να κάνει χρήση της υποθήκης σε βάρος ακινήτου της προσφεύγουσας, παρατηρείται ότι πριν από την υπόσχεση υποθήκης υπέρ της Επιτροπής είχε ήδη γίνει εγγραφή προσημείωσης υπέρ της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος για ποσό ύψους 900 000 ευρώ. Το ότι η εγγραφή αυτή έγινε κατά τον χρόνο αποκτήσεως του ακινήτου, τον Ιούλιο του 2009, και το ότι η προσφεύγουσα είχε προβεί σε καταβολές για την αποπληρωμή του δανείου για το εν λόγω ακίνητο δεν αποδεικνύουν ότι η υποθήκη υπέρ της Επιτροπής μπορούσε να εξασφαλίσει την αποπληρωμή των επίμαχων οφειλών. Συγκεκριμένα, δεν αποδεικνύεται ότι το ποσό ύψους 716 334,05 ευρώ που ζητεί η Επιτροπή, δηλαδή το ποσό της οφειλής που σχετίζεται αποκλειστικά με τη σύμβαση PlayMancer, θα μπορούσε να πληρωθεί με την ενεργοποίηση της υποθήκης επί του ακινήτου της προσφεύγουσας, δεδομένης της οφειλής της προσφεύγουσας προς την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία έχει εξασφαλισθεί με προγενέστερη εγγραφή προσημείωσης σε βάρος του ίδιου ακινήτου. Όσον αφορά τις προσωπικές εγγυήσεις που παρασχέθηκαν από τους ιδιοκτήτες της προσφεύγουσας, αρκεί η διαπίστωση ότι η Επιτροπή επιχείρησε ανεπιτυχώς να ενεργοποιήσει τις εγγυήσεις αυτές. Συνεπώς, δεν κλονίζεται ο αναγκαίος χαρακτήρας της προσβαλλομένης αποφάσεως από το επιχείρημα ότι η Επιτροπή είχε λάβει εμπράγματες ασφάλειες και προσωπικές εγγυήσεις.
109    Περαιτέρω, όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι θα αποτελούσε βιώσιμη εναλλακτική λύση ένα σχέδιο επταετούς τμηματικής αποπληρωμής, παρατηρείται ότι το επιχείρημα αυτό μπορεί να προβληθεί μόνο για τα ποσά που ζητήθηκαν από την Επιτροπή στο πλαίσιο των έργων Mobiserv και PlayMancer. Πράγματι, από τα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι η προσφεύγουσα ζήτησε επταετή τμηματική καταβολή των οφειλών της για το πρόγραμμα PowerUp. Αντιθέτως, η προσφεύγουσα ζήτησε από την Επιτροπή επταετή τμηματική καταβολή της οφειλής της για το έργο Mobiserv στις 6 Φεβρουαρίου 2013 και για το έργο PlayMancer στις 23 Ιουλίου 2013. Η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει, όμως, ότι η μόνη βιώσιμη λύση ήταν ένα πρόγραμμα επταετούς τμηματικής αποπληρωμής. Εξάλλου, υπογραμμίζεται ότι όσο πιο εκτεταμένη είναι η διάρκεια αποπληρωμής τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος, για την Επιτροπή, η προσφεύγουσα να αποπληρώσει οφειλές της προς τρίτους πιστωτές πριν από τις οφειλές της προς αυτή. Λαμβανομένων υπόψη των ποσών που οφείλονται εν προκειμένω από την προσφεύγουσα και του κινδύνου που διατρέχει η Επιτροπή, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι κακώς αρνήθηκε επταετή τμηματική καταβολή της οφειλής. Το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν κατέβαλε την πρώτη δόση του προγράμματος τριετούς τμηματικής αποπληρωμής για το έργο PlayMancer επιβεβαιώνει τον αναγκαίο χαρακτήρα της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως.
110    Τέλος, όσον αφορά το επιχείρημα ότι η προσφεύγουσα δεν είχε συμφωνήσει ως προς το πρόγραμμα τριετούς τμηματικής αποπληρωμής για το έργο PlayMancer, αλλά το πρόγραμμα αυτό της επιβλήθηκε μονομερώς από την Επιτροπή, παρατηρείται ότι το κατά πόσον η προσφεύγουσα συμφώνησε με πρόγραμμα που της επιβλήθηκε αποτελεί ζήτημα που δεν ασκεί αφεαυτού επιρροή ως προς την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας εκ μέρους της Επιτροπής. Εν πάση περιπτώσει, στην από 2 Ιουνίου 2014 επιστολή της η προσφεύγουσα επισήμανε ότι ήταν ευγνώμων για τη δυνατότητα που της είχε παράσχει η Επιτροπή να αποπληρώσει την οφειλή εντός διαστήματος 36 μηνών και ότι θα έπραττε ό,τι ήταν δυνατόν για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απέρρεαν από τη συμφωνία τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής.
111    Συνεπώς, επιβεβαιώνεται ο αναγκαίος χαρακτήρας της προσβαλλομένης αποφάσεως.
112    Δεύτερον, όσον αφορά τον μη υπέρμετρο χαρακτήρα της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα ιδιοποιήθηκε ποσά τα οποία προορίζονταν για τους δικαιούχους των ενισχύσεων, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα και ότι δεν αμφισβητεί το βάσιμο των απαιτήσεων. Επιπλέον, η προσφεύγουσα τήρησε μόνον ένα πολύ μικρό μέρος των οικονομικών υποχρεώσεων που είχε αναλάβει έναντι της Επιτροπής, όταν της ζητήθηκε από την Επιτροπή να καταβάλει τα σχετικά ποσά, και δεν αποδεικνύεται ότι δεν υφίστανται άλλες οφειλές της προσφεύγουσας. Κατά συνέπεια, αν δεν εκδιδόταν η προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή θα διέτρεχε πραγματικό κίνδυνο να μην επιτύχει την αποπληρωμή των οφειλών της προσφεύγουσας προς την ίδια. Λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων αυτών, η προσφεύγουσα εσφαλμένα υποστηρίζει ότι η ζημία που της προκαλεί η προσβαλλόμενη απόφαση –στο μέτρο που μπορεί να την οδηγήσει σε στάση πληρωμών– είναι πολλαπλάσια του οφέλους που εξασφαλίζει στην Επιτροπή.
113    Κατά συνέπεια, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί την καταλληλότητα της προσβαλλομένης αποφάσεως και αμφισβητεί, εσφαλμένα, την αναγκαιότητα και τον μη υπέρμετρο χαρακτήρα της αποφάσεως, ο λόγος ακυρώσεως με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας πρέπει να απορριφθεί.
Επί του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται υπέρβαση της διακριτικής ευχέρειας και παραβίαση της αρχής της «χρηστής διοίκησης»
–       Επί της παραβιάσεως της διακριτικής ευχέρειας
114    Η προσφεύγουσα φρονεί, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή υπερέβη τα άκρα όρια της διακριτικής της ευχέρειας, διότι εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς να λάβει υπόψη, αφενός, την ύπαρξη εμπράγματων και προσωπικών ασφαλειών που είχε συστήσει η προσφεύγουσα υπέρ της Επιτροπής και, αφετέρου, ουσιώδη επιχειρήματα που είχε προβάλει η προσφεύγουσα σχετικά με την οικονομική της κατάσταση.
115    Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα αυτά. Υποστηρίζει, ιδίως, ότι δεν διαθέτει διακριτική ευχέρεια ως προς την ανάκτηση των επίμαχων ποσών, διότι υπέχει υποχρέωση διαφυλάξεως και προασπίσεως των πόρων της Ένωσης. Διακριτική ευχέρεια διαθέτει μόνον ως προς τα μέσα και τους τρόπους εισπράξεως, ωστόσο εν προκειμένω δεν υπερέβη τα άκρα όρια της διακριτικής της ευχέρειας. Συνεπώς, κατά την Επιτροπή η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναγκαία και αναλογική.
116    Σε σχέση με τα επιχειρήματα αυτά παρατηρείται, καταρχάς, ότι το άρθρο 78, παράγραφος 3, του δημοσιονομικού κανονισμού επιβάλλει την ανάκτηση των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών. Περαιτέρω, το άρθρο 80, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού προβλέπει, βεβαίως, ότι ο κύριος διατάκτης δύναται να παραιτηθεί εν όλω ή εν μέρει από την είσπραξη βεβαιωθείσας απαιτήσεως, εφόσον η παραίτηση είναι κανονική και σύμφωνη προς τις αρχές της χρηστής δημοσιονομικής διαχειρίσεως και της αναλογικότητας. Η εν λόγω δυνατότητα παραιτήσεως διέπεται, όμως, και οριοθετείται από τα κριτήρια του άρθρου 91 του κανονισμού εφαρμογής. Συνεπώς, η Επιτροπή, εντός των ορίων που τίθενται από το άρθρο 78, παράγραφος 3, και το άρθρο 80, παράγραφος 2, του δημοσιονομικού κανονισμού, καθώς και από το άρθρο 91 του κανονισμού εφαρμογής, διαθέτει ορισμένο περιθώριο διακριτικής ευχέρειας ως προς την ανάκτηση, εν όλω ή εν μέρει, μιας απαιτήσεως ή την παραίτηση από την είσπραξή της. Τέλος, η Επιτροπή δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι δεν διαθέτει διακριτική ευχέρεια ως προς την έκδοση αποφάσεως που αποτελεί εκτελεστό τίτλο όταν κρίνει ότι είναι πιστώτρια συμβατικής οφειλής. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή διαθέτει διακριτική ευχέρεια ως προς την απόκτηση εκτελεστού τίτλου, δεδομένου ότι μπορεί να επιλέξει μεταξύ της εκδόσεως αποφάσεως κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 299 ΣΛΕΕ και της αποκτήσεως εκτελεστού τίτλου διά της δικαστικής οδού, κατά την έννοια του άρθρου 80, παράγραφος 3, στοιχείο στʹ, και του άρθρου 88, παράγραφος 2, του κανονισμού εφαρμογής (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, διάταξη της 8ης Μαΐου 2013, Τάλαντον κατά Επιτροπής, T‑165/13 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:235, σκέψη 23). Περαιτέρω, το άρθρο 89 του κανονισμού εφαρμογής δίνει τη δυνατότητα στην Επιτροπή να χορηγήσει πρόσθετη προθεσμία για την πληρωμή, χωρίς να διευκρινίζεται η μέγιστη διάρκεια της προθεσμίας αυτής και χωρίς να απαγορεύεται να χορηγηθούν διαδοχικές προθεσμίες πληρωμής. Συνεπώς, η Επιτροπή διαθέτει επίσης διακριτική ευχέρεια ως προς τον χρόνο κατά την οποίο αποφασίζει να εκδώσει απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο. Η διακριτική ευχέρεια που απονέμεται στην Επιτροπή ως προς τα ζητήματα αυτά συνεπάγεται, πάντως, ότι ο δικαστής της Ένωσης μπορεί να διαπιστώσει υπέρβαση της διακριτικής αυτής ευχέρειας μόνο σε περίπτωση πρόδηλης πλάνης εκτιμήσεως.
117    Εξάλλου, διαπιστώνεται ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα σύστησε εμπράγματες και προσωπικές ασφάλειες υπέρ της Επιτροπής δεν αποδεικνύει ότι η έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως πάσχει πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως. Ειδικότερα, η σύσταση των ασφαλειών αυτών δεν επηρεάζει ούτε τη μη πραγματοποίηση πληρωμών εκ μέρους της προσφεύγουσας ούτε τη δυνατότητα της Επιτροπής να εκδώσει πράξη που αποτελεί εκτελεστό τίτλο, πολλώ μάλλον όταν, όπως εν προκειμένω, δεν αποδεικνύεται ότι οι εν λόγω ασφάλειες μπορούσαν πράγματι να εξασφαλίσουν την πληρωμή των επίμαχων οφειλών.
118    Επίσης, όσον αφορά την προβληθείσα μη λήψη υπόψη ουσιωδών επιχειρημάτων της προσφεύγουσας ως προς την οικονομική της κατάσταση, και συγκεκριμένα των επιχειρημάτων περί του ότι τα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη είχαν ενημερωθεί σχετικά με την καθυστέρηση αποδόσεως των οφειλόμενων ποσών και η πλειοψηφία εξ αυτών δεν διατύπωσε αντιρρήσεις, περί της προθέσεώς της –την οποία είχε αποδείξει εμπράκτως– να εκπληρώσει την οφειλή, περί της ευάλωτης οικονομικής καταστάσεως της προσφεύγουσας και περί του ότι οι αιτίες της καταστάσεως αυτής συνδέονταν άρρηκτα με τη γενική οικονομική κατάσταση της αγοράς, καθώς και περί των συνεπειών που είχε στην οικονομική της υπόσταση η απόρριψη του διακανονισμού που είχε ζητήσει από την Επιτροπή, παρατηρείται ότι τα επιχειρήματα αυτά δεν είναι ικανά να αποδείξουν ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως εκδίδοντας την προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, τα στοιχεία αυτά δεν αναιρούν την ύπαρξη της οφειλής της προσφεύγουσας, το ότι δεν προέβη σε καταβολές παρά τον διακανονισμό που συμφωνήθηκε με την Επιτροπή και, για τους λόγους που παρατέθηκαν στις σκέψεις 103 επ. ανωτέρω, την αναλογικότητα της εκδόσεως αποφάσεως που αποτελεί εκτελεστό τίτλο.
119    Κατά συνέπεια, η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παραβίασε τη διακριτική της ευχέρεια εκδίδοντας την προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
–       Επί της παραβιάσεως της αρχής της «χρηστής διοίκησης»
120    Η προσφεύγουσα φρονεί ότι η μη λήψη υπόψη ουσιωδών στοιχείων σχετικά με την οικονομική της κατάσταση και η απόρριψη του αιτήματός της για αποπληρωμή του χρέους εντός τριών ετών, που προηγήθηκε της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, συνεπάγονται προσβολή της αρχή της «χρηστής διοίκησης» εκ μέρους της Επιτροπής. Η Επιτροπή αμφισβητεί τα επιχειρήματα αυτά.
121    Η αρχή της επιμέλειας, η οποία δεσμεύει την Επιτροπή, ιδίως δυνάμει του άρθρου 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνεπάγεται την υποχρέωση της Επιτροπής να εξετάζει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της υποθέσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, αποφάσεις της 21ης Νοεμβρίου 1991, Technische Universität München, C‑269/90, EU:C:1991:438, σκέψη 14, της 6ης Νοεμβρίου 2008, Κάτω Χώρες κατά Επιτροπής, C‑405/07 P, EU:C:2008:613, σκέψη 56, και της 9ης Σεπτεμβρίου 2011, Dow AgroSciences κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑475/07, EU:T:2011:445, σκέψη 154).
122    Η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει, όμως, ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωσή της να εξετάσει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της υποθέσεως. Δεν εκθέτει ποια ήταν τα στοιχεία που είχε προβάλει και δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εξετάσθηκαν από την Επιτροπή. Η προσφεύγουσα, επικαλούμενη έλλειψη επιμέλειας, στην πραγματικότητα αμφισβητεί το νομικό έρεισμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ήτοι τη δυνατότητα ανακτήσεως εν προκειμένω των οφειλόμενων ποσών μέσω αποφάσεως που αποτελεί εκτελεστό τίτλο. Πλην όμως, για τους λόγους που παρατέθηκαν στις σκέψεις 112 επ. ανωτέρω, η προσφεύγουσα εσφαλμένα αμφισβητεί ως προς τούτο το βάσιμο της προσβαλλομένης αποφάσεως.
123    Συνεπώς, η αιτίαση περί παραβάσεως του καθήκοντος επιμέλειας πρέπει επίσης να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται παράβαση του άρθρου 89 του κανονισμού εφαρμογής και της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
124    Η προσφεύγουσα φρονεί, κατ’ ουσίαν, ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως και το άρθρο 89 του κανονισμού εφαρμογής, διότι ούτε στην προσβαλλόμενη απόφαση ούτε στις επιστολές που προηγήθηκαν της εκδόσεως της αποφάσεως αυτής αιτιολόγησε την απόρριψη του αιτήματος της προσφεύγουσας να αποπληρώσει τις οφειλές για τα έργα PlayMancer και Mobiserv σε δόσεις εκτεινόμενες σε επταετή περίοδο. Περαιτέρω, στο πλαίσιο του έργου PlayMancer η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως, παραλείποντας να απαντήσει στο από 2 Ιουνίου 2014 αίτημα της προσφεύγουσας περί χορηγήσεως πρόσθετης προθεσμίας δύο έως τριών μηνών για την εξόφληση της οφειλής της. Εξάλλου, όσον αφορά το έργο PowerUp η προσφεύγουσα επικαλείται ανεπαρκή αιτιολογία, καθώς η αιτιολογία που παρατίθεται στην από 19 Αυγούστου 2014 επιστολή της Επιτροπής, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα τμηματικής τριετούς αποπληρωμής της οφειλής, ήταν πλημμελής, διότι δεν ήταν λεπτομερής. Δεδομένων των σοβαρών συνεπειών της προσβαλλομένης αποφάσεως για την προσφεύγουσα, η Επιτροπή όφειλε να αιτιολογήσει δεόντως την απόφασή της, κάτι που δεν έπραξε.
125    Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έχει επαρκή αιτιολογία. Περαιτέρω, αμφισβητεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβαίνει το άρθρο 89 του κανονισμού εφαρμογής επειδή απέρριψε χωρίς αιτιολογία τα αιτήματα διακανονισμού των οφειλών της προσφεύγουσας.
126    Βάσει του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, η Διοίκηση υποχρεούται να αιτιολογεί τις αποφάσεις της. Αυτή η υποχρέωση αιτιολογήσεως συνεπάγεται, κατά πάγια νομολογία, ότι σύμφωνα με το άρθρο 296 ΣΛΕΕ ο εκδότης της πράξεως πρέπει να εκθέτει κατά τρόπο σαφή και μη διφορούμενο τη συλλογιστική της πράξεως, ώστε, αφενός, οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίζουν τους λόγους για τους οποίους ελήφθη το μέτρο για να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και, αφετέρου, να μπορεί ο δικαστής να ασκήσει τον έλεγχό του [αποφάσεις της 4ης Ιουνίου 2013, ZZ, C‑300/11, EU:C:2013:363, σκέψη 53, της 26ης Σεπτεμβρίου 2014, B & S Europe κατά Επιτροπής, T‑222/13, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:837, σκέψη 24, και της 12ης Δεκεμβρίου 2014, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου, T-643/11, EU:T:2014:1076, σκέψη 129].
127    Η τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως εκτιμάται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως και, ιδίως, με το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση της παρατιθέμενης αιτιολογίας και το συμφέρον που ενδέχεται να έχουν οι αποδέκτες της πράξεως, ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά, να λάβουν εξηγήσεις (αποφάσεις της 4ης Οκτωβρίου 2012, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής, C‑629/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:617, σκέψη 23, και της 15ης Οκτωβρίου 2013, European Dynamics Belgium κ.λπ. κατά ΕΜΑ, T-638/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:530, σκέψη 21).
128    Δεν απαιτείται η αιτιολογία να προσδιορίζει όλα τα κρίσιμα πραγματικά και νομικά στοιχεία, καθώς οι απαιτήσεις αιτιολογήσεως πρέπει να εκτιμώνται όχι μόνο βάσει του γράμματος της πράξεως, αλλά και βάσει του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται, καθώς και του συνόλου των κανόνων δικαίου που διέπουν τον οικείο τομέα. Περαιτέρω, υπογραμμίζεται ότι τα θεσμικά όργανα δεν υποχρεούνται να λαμβάνουν θέση επί όλων των επιχειρημάτων που προβάλλουν ενώπιόν τους οι ενδιαφερόμενοι. Αρκεί ο συντάκτης της πράξεως να εκθέτει τα πραγματικά περιστατικά και τις νομικές εκτιμήσεις που έχουν ουσιώδη σημασία για την όλη οικονομία της επίμαχης πράξεως [βλ. απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2014, Crown Equipment (Suzhou) και Crown Gabelstapler κατά Συμβουλίου, T‑643/11, EU:T:2014:1076, σκέψη 130 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
129    Τέλος, υπενθυμίζεται ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 296 ΣΛΕΕ υποχρέωση αιτιολογήσεως αποτελεί ουσιώδη τύπο που πρέπει να διακρίνεται από το ζήτημα του βασίμου της αιτιολογίας, το οποίο ανάγεται στην ουσιαστική νομιμότητα της επίδικης πράξεως (αποφάσεις της 23ης Μαΐου 2014, European Dynamics Luxembourg κατά ΕΚΤ, T‑553/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:275, σκέψη 154, και της 28ης Ιουνίου 2016, AF Steelcase κατά EUIPO, T‑652/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:370, σκέψη 47).
130    Υπό το πρίσμα των ανωτέρω αρχών πρέπει να εξετασθούν οι αιτιάσεις της προσφεύγουσας που στηρίζονται στην προβαλλόμενη παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως από την Επιτροπή.
131    Όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή δεν αιτιολόγησε την απόρριψη των αιτημάτων για επταετή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής, υπενθυμίζεται καταρχάς ότι η προσφεύγουσα υπέβαλε τέτοια αιτήματα μόνο για τα ποσά που όφειλε λόγω της συμμετοχής της στα έργα PlayMancer και Mobiserv (βλ. σκέψη 109 ανωτέρω). Περαιτέρω, παρατηρείται ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή παρέθεσε την αιτιολογία στην οποία στηρίζεται η επιλογή της να εκδώσει απόφαση που αποτελεί εκτελεστό τίτλο με τον οποίο η προσφεύγουσα υποχρεώνεται να καταβάλει ποσό ύψους 716 334,05 ευρώ. Συγκεκριμένα, στην απόφαση αυτή η Επιτροπή εξέθεσε ότι η προσφεύγουσα της όφειλε ορισμένα ποσά λόγω της αθετήσεως συμβατικών της υποχρεώσεων και ότι δεν είχε προβεί στην καταβολή των ποσών αυτών, παρά την υποβολή σχετικών αιτημάτων από την Επιτροπή και την υιοθέτηση προγραμμάτων τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής. Στηριζόμενη στα στοιχεία αυτά η προσφεύγουσα μπόρεσε να ασκήσει τα δικαιώματά της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην υπό κρίση προσφυγή η προσφεύγουσα υποστήριξε ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας και το καθήκον επιμέλειας. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο μπόρεσε να ασκήσει τον έλεγχό του βάσει της αιτιολογίας αυτής, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 103 επ. ανωτέρω.
132    Περαιτέρω, ειδικότερα, όσον αφορά την αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή δεν εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους, στο πλαίσιο του έργου PlayMancer, απέρριψε το πλάνο της προσφεύγουσας για επταετή τμηματική αποπληρωμή, παρατηρείται ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση η Επιτροπή επισήμανε ότι είχε απαντήσει στην προσφεύγουσα, σε επιστολή της 31ης Ιουλίου 2013, ότι δεν μπορούσε να κάνει δεκτή την επταετή τμηματική αποπληρωμή και ότι η προσφεύγουσα είχε αποδεχτεί το πρόγραμμα τριετούς τμηματικής αποπληρωμής που της προτάθηκε από την Επιτροπή. Επιπλέον, από την εν λόγω επιστολή προκύπτει ότι η Επιτροπή επισήμανε στην προσφεύγουσα ότι δεν μπορούσε να κάνει δεκτή την επταετή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής διότι ο κανόνας είναι η αποπληρωμή εντός τριών ετών. Συνεπώς, η προσφεύγουσα έλαβε γνώση του λόγου για τον οποίο η Επιτροπή είχε αρνηθεί τμηματική αποπληρωμή του χρέους εντός περιόδου επτά ετών. Το ότι δεν διευκρινίστηκε ποιος είναι ο κανόνας που δικαιολογεί την τμηματική αποπληρωμή εντός τριών ετών δεν εμπόδιζε την προσφεύγουσα να αμφισβητήσει το βάσιμο της εν λόγω τριετούς τμηματικής αποπληρωμής. Συνεπώς, εσφαλμένα η προσφεύγουσα προβάλλει παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως υποστηρίζοντας ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν εξέθετε τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή απέρριψε πρόγραμμα επταετούς τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής.
133    Εξάλλου και εν πάση περιπτώσει, οι λόγοι για τους οποίους δεν έγινε δεκτή επταετής τμηματική αποπληρωμή της οφειλής δεν αποτελούν ουσιώδες στοιχείο στην οικονομία της προσβαλλομένης αποφάσεως. Τα ουσιώδη στοιχεία στην οικονομία της αποφάσεως αυτής έγκεινται στο ότι η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις όταν η Επιτροπή ζήτησε την καταβολή των οφειλόμενων ποσών, μετά τη συμφωνία των μερών για πρόγραμμα τριετούς τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής για το έργο PlayMancer και κατόπιν του αιτήματος της Επιτροπής να καταβληθούν τα ποσά που οφείλονταν για τα έργα Mobiserv και PowerUp. Η έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκλήθηκε από την επί μακρόν παράλειψη της προσφεύγουσας να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά. Το ότι η προσφεύγουσα δεν γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους δεν έγινε δεκτή επταετής τμηματική καταβολή της οφειλής της δεν την εμποδίζει να αξιολογήσει την αιτιολογία στην οποία η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζει την έκδοση εκτελεστού τίτλου και να προσβάλει την αιτιολογία αυτή.
134    Η προσφεύγουσα προβάλλει, επίσης, παράβαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως λόγω του ότι η Επιτροπή δεν απάντησε στην από 2 Ιουνίου 2014 επιστολή της, με την οποία ζητούσε πρόσθετη προθεσμία δύο έως τριών μηνών για την εξόφληση της οφειλής. Διαπιστώνεται ως προς το ζήτημα αυτό ότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς ότι η Επιτροπή απέρριψε το εν λόγω αίτημα, καθώς δεν χορηγήθηκε η προθεσμία που είχε ζητηθεί. Η σιωπηρή απόρριψη δεν πάσχει αυτομάτως έλλειψη αιτιολογίας. Συγκεκριμένα η αιτιολογία μπορεί να είναι έμμεση, υπό την προϋπόθεση ότι παρέχει στους μεν ενδιαφερομένους τη δυνατότητα να γνωρίσουν τους λόγους για τους οποίους εκδόθηκε η απόφαση, στο δε αρμόδιο δικαστήριο επαρκή στοιχεία για να ασκήσει τον έλεγχό του (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 2015, riha WeserGold Getränke κατά ΓΕΕΑ, T‑278/10 RENV, EU:T:2015:876, σκέψη 69). Εν προκειμένω, ο λόγος για τον οποίο απορρίφθηκε σιωπηρά το επίμαχο αίτημα προκύπτει επαρκώς κατά νόμον από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, το αίτημα αυτό υποβλήθηκε αφού η Επιτροπή είχε προηγουμένως παράσχει στην προσφεύγουσα διευκολύνσεις πληρωμής προς τις οποίες δεν είχε ανταποκριθεί και αφού η Επιτροπή την είχε καλέσει να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά (βλ. σκέψεις 14 έως 21 της προσβαλλομένης αποφάσεως). Συνεπώς, ο λόγος για τον οποίο η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα νέων διευκολύνσεων πληρωμής ήταν ότι η προσφεύγουσα δεν τηρούσε τις δεσμεύσεις της.
135    Εξάλλου και εν πάση περιπτώσει, η αιτιολογία της απορρίψεως νέων διευκολύνσεων πληρωμής δεν αποτελεί ουσιώδες πραγματικό ή νομικό στοιχείο στην οικονομία της προσβαλλομένης αποφάσεως (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2007, Technische Glaswerke Ilmenau κατά Επιτροπής, C‑404/04 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2007:6, σκέψη 30). Το ουσιώδες στοιχείο στην οικονομία της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι η μη καταβολή μη αμφισβητούμενων οφειλών παρά τα επανειλημμένα αιτήματα της Επιτροπής. Συνεπώς, η αιτίαση της προσφεύγουσας ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως παραλείποντας να απαντήσει στο από 2 Ιουνίου 2014 αίτημά της πρέπει να απορριφθεί.
136    Η προσφεύγουσα προσάπτει, επίσης, στην Επιτροπή ότι παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως διατηρώντας, για το έργο Mobiserv, τριετές πρόγραμμα τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής παρά το δικό της επταετές επιχειρηματικό σχέδιο αναπτύξεως. Παρατηρείται, ως προς το ζήτημα αυτό, ότι από τα σημεία 38 έως 40 της προσβαλλομένης αποφάσεως και από την επιστολή της Επιτροπής της 6ης Μαρτίου 2013 προς την προσφεύγουσα, της οποίας κάνουν μνεία τα εν λόγω σημεία, προκύπτει ότι για την αποπληρωμή της οφειλής σε έξι δόσεις εντός διαστήματος τριών ετών υπήρξε συμφωνία μεταξύ των μερών. Συνεπώς, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να προβάλλει ανεπαρκή αιτιολογία ως προς την απόρριψη του δικού της προγράμματος επταετούς αποπληρωμής της οφειλής. Εξάλλου και εν πάση περιπτώσει, όπως εκτέθηκε στη σκέψη 135 ανωτέρω, οι λόγοι για τους οποίους δεν έγινε δεκτή τμηματική αποπληρωμή της οφειλής εντός περιόδου επτά ετών δεν αποτελούν ουσιώδες στοιχείο στην οικονομία της προσβαλλομένης αποφάσεως. Τα ουσιώδη στοιχεία στην οικονομία της αποφάσεως αυτής είναι ότι η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις όταν η Επιτροπή ζήτησε την καταβολή των οφειλόμενων ποσών, αφού τα μέρη είχαν συμφωνήσει πρόγραμμα τριετούς τμηματικής αποπληρωμής της οφειλής για το έργο PlayMancer και αφού η Επιτροπή είχε ζητήσει την καταβολή των οφειλών για τα έργα Mobiserv και PowerUp.
137    Τέλος, η προσφεύγουσα φρονεί ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωση αιτιολογήσεως όταν απέρριψε το αίτημα περί τριετούς τμηματικής αποπληρωμής για το έργο PowerUp κρίνοντας ότι δεν είχαν τηρηθεί οι όροι που είχαν τεθεί για την πληρωμή των χρεωστικών σημειωμάτων. Κατά την προσφεύγουσα η αιτιολογία αυτή είναι πλημμελής, διότι δεν αναλύονται επαρκώς οι λόγοι για τους οποίους η αποπληρωμή δεν θα μπορούσε να γίνει εντός τριετούς πλάνου.
138    Η Επιτροπή, στην από 19 Αυγούστου 2014 επιστολή που απέστειλε προς την προσφεύγουσα, αιτιολόγησε προσηκόντως την άρνησή της να επιτρέψει την τριετή τμηματική αποπληρωμή για τη σύμβαση PowerUp. Συγκεκριμένα, επισημαίνοντας ότι η άρνηση δικαιολογούνταν λόγω της μη τηρήσεως των όρων αποπληρωμής των προηγούμενων χρεωστικών σημειωμάτων, έδωσε τη δυνατότητα στην προσφεύγουσα να αμφισβητήσει την άρνηση αυτή επί της ουσίας και στο Γενικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει τη νομιμότητά της. Με την αιτίασή της η προσφεύγουσα δεν βάλλει, κατ’ ουσίαν, κατά της αιτιολογίας της αρνήσεως αλλά κατά του βασίμου της αρνήσεως αυτής. Συνεπώς, η αιτίαση περί ελλείψεως αιτιολογίας πρέπει να απορριφθεί.
139    Ως προς την παράβαση του άρθρου 89 του κανονισμού εφαρμογής, την οποία προβάλλει η προσφεύγουσα, υπενθυμίζεται ότι κατά το άρθρο 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το εισαγωγικό δικόγραφο της δίκης πρέπει να περιλαμβάνει συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών και των επιχειρημάτων. Η έκθεση αυτή πρέπει να είναι αρκούντως σαφής και ακριβής, ώστε να μπορεί ο καθού να προετοιμάζει την άμυνά του και το Γενικό Δικαστήριο να κρίνει την προσφυγή, ενδεχομένως, χωρίς να χρειαστεί πρόσθετες πληροφορίες. Για τον λόγο αυτόν, ο προσφεύγων πρέπει να διευκρινίζει σε τι συνίσταται ο λόγος ακυρώσεως στον οποίο στηρίζεται η προσφυγή, με αποτέλεσμα η αφηρημένη επίκλησή του να μην ικανοποιεί τις επιταγές του Κανονισμού Διαδικασίας. Αντίστοιχες απαιτήσεις ισχύουν όταν προβάλλεται μια αιτίαση προς στήριξη λόγου ακυρώσεως (βλ. απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2013, Besselink κατά Συμβουλίου, T‑331/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:419, σκέψη 38 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
140    Εν προκειμένω, ο λόγος για τον οποίο η προσφεύγουσα φρονεί ότι έχει παραβιαστεί το άρθρο 89 του κανονισμού εφαρμογής δεν προκύπτει επαρκώς κατά νόμον από το δικόγραφο της προσφυγής. Ως εκ τούτου, η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί λόγω ελλείψεως επαρκών διευκρινίσεων.
141    Για τους λόγους που εκτέθηκαν ανωτέρω, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί και, ως εκ τούτου, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
142    Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή.
2)      Καταδικάζει τη Συστέμα Τεκνόλοτζις Ανώνυμη Εταιρεία Εφαρμογών Ηλεκτρονικής και Πληροφορικής στα δικαστικά έξοδα.
Frimodt Nielsen
Kreuschitz
Półtorak
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 4 Ιουλίου 2017.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
E. Coulon
S. Frimodt Nielsen
*      Γλώσσα διαδικασίας : η ελληνική.
1      Θα δημοσιευθούν αποσπάσματα της παρούσας αποφάσεως.