POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
z dnia 6 maja 2004 r.
Sprawa T-34/03
André Hecq
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Służba publiczna – Akt niekorzystny – Legitymacja procesowa – Urzędnik działający we własnym imieniu, nie zaś na rzecz związku zawodowego – Niedopuszczalność
Pełny tekst w języku francuskim II - 0000
Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 4 października 2002 r. oddalającej zażalenie wniesione
przez A. Hecqa, działającego zarówno we własnym imieniu, jak i w charakterze przewodniczącego Syndicat des fonctionnaires
internationaux et européens, na szereg decyzji dotyczących reprezentowania personelu i środków finansowych udostępnionych
przez Komisję, oraz wniosek o naprawienie szkody wynikłej jakoby z działania Komisji.
Orzeczenie:         Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Skarżący poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.
Streszczenie
1.     Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzuty i argumenty
nie zawarte w zażaleniu, lecz ściśle z nim związane – Dopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)
2.     Urzędnicy – Skarga – Legitymacja procesowa – Skarga urzędnika działającego we własnym imieniu na decyzję o wypowiedzeniu porozumienia
zawartego przez jedną z instytucji z organizacjami zawodowymi, zmierzającego do uregulowania jedynie zbiorowych stosunków
pracy – Niedopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)
3.     Urzędnicy – Skarga – Skarga zmierzająca w braku aktu niekorzystnego do podważenia aktu o zasięgu ogólnym – Niedopuszczalność
(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)
4.     Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie związany z wnioskiem o uchylenie – Niedopuszczalność wniosku o uchylenie pociągająca
za sobą niedopuszczalność wniosku o odszkodowanie
(regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)
1.     Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu polubowne załatwienie sporów powstałych między urzędnikami lub pracownikami
a administracją. Aby takie postępowanie mogło osiągnąć swój cel, konieczne jest, by organ powołujący był w stanie poznać wystarczająco
dokładnie zarzuty formułowane pod adresem zaskarżanej decyzji. Ponadto żądania zgłoszone sędziemu wspólnotowemu w skargach
urzędników mogą mieć jedynie taki sam przedmiot jak te przedstawione w zażaleniu i mogą jedynie zawierać zarzuty opierające
się na identycznej podstawie jak zarzuty podniesione w zażaleniu. Owe zarzuty mogą zostać rozwinięte przed tym sędzią poprzez
przedstawienia zarzutów i argumentów niekoniecznie znajdujących się w zażaleniu, ale ściśle się z nim łączących. Ponieważ
wreszcie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny oraz osoby zainteresowane działają na ogół
na tym etapie bez pomocy adwokata, organy administracji nie powinny interpretować zażaleń w sposób nazbyt restrykcyjny, lecz
przeciwnie, winny je badać w duchu otwartości.
(zob. pkt 21)
Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 14 marca 1989 r. w sprawie 133/88 Del Amo Martinez przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 689,
pkt 9-11; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2002 r. w sprawie T-127/00 Nevin przeciwko Komisji, RecFP str.
I-A-149 i II-781, pkt 28
2.     Porozumienie ramowe pomiędzy instytucją a związkami i organizacjami zawodowymi, którego przedmiotem jest określenie ich wzajemnych
relacji, jest aktem o zasięgu ogólnym, zmierzającym do uregulowania jedynie zbiorowych stosunków pracy między, daną instytucją
a związkami i organizacjami zawodowymi. Nie stwarza on żadnych zobowiązań ani praw po stronie poszczególnych urzędników indywidualnie
ani nie plasuje się w sferze indywidualnych stosunków pracy między pracodawcą a urzędnikiem, lecz w dużo szerszym kontekście
stosunków między jedną z instytucji a związkami i organizacjami zawodowymi. Wypowiedzenie tego typu porozumienia nie stanowi
środka wywołującego skutki prawne wpływające w sposób bezpośredni i indywidualny na interesy urzędnika zrzeszonego w związku
zawodowym poprzez zmianę w sposób charakterystyczny jego sytuacji prawnej jako urzędnika, przeciwko któremu to środkowi mógłby
on wnieść na tej podstawie skargę.
(zob. pkt 33-35)
Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1994 r. w sprawach połączonych od T-576/93 do T‑582/93 Browet i
in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-677, pkt 44
3.     W systemie środków odwoławczych ustanowionym w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędnik ma prawo zaskarżyć jedynie akt
indywidualnie niekorzystny i jedynie w tym kontekście, podnosząc zarzut niezgodności z prawem, ma on prawo powoływać się na
niemożność stosowania aktu o zasięgu ogólnym.
(zob. pkt 39-57)
Odesłanie: wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lipca 1981 r. w sprawie 153/79 Bowden i in. przeciwko Komisji, Rec. str.
2111, pkt 13; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawach połączonych T-97/92 i T-111/92 Rijnoudt
i Hocken przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-159 i II-511, pkt 41
4.     W przypadku gdy skarżący wnosi skargę zmierzającą zarówno do uchylenia aktu instytucji, jak i do uzyskania odszkodowania za
szkodę spowodowaną przez ten akt, żądania te są tak ze sobą związane, że niedopuszczalność wniosku o uchylenie pociąga za
sobą również niedopuszczalność wniosku o odszkodowania.
(zob. pkt 64)
Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie T-11/90 H. S. przeciwko Radzie, Rec. str. II-1869,
pkt 25; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie T-213/99 Verheyden przeciwko Komisji, RecFP str.
I‑A-297 i II-1355, pkt 35