62018TJ0432_RES
Υπόθεση T‑432/18
Peeter Palo
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 16ης Οκτωβρίου 2019
«Υπαλληλική υπόθεση – Έκτακτοι υπάλληλοι – Συντάξεις – Συνταξιοδοτικό καθεστώς – Επίδομα αποχώρησης – Άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ – Αρχές της ίσης μεταχείρισης και της απαγόρευσης των διακρίσεων – Δικαιολογημένη εμπιστοσύνη – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Καθήκον μέριμνας»
Υπάλληλοι – Έκτακτοι υπάλληλοι – Επίδομα απoχώρησης – Προϋποθέσεις χορηγήσεως – Άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ – Στενή ερμηνεία
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων, παράρτημα VIII, άρθρο 12 § 2)
(βλ. σκέψεις 23-25, 27, 28)
Υπάλληλοι – Ίση μεταχείριση – Όρια – Πλεονέκτημα που χορηγήθηκε παράνομα
(βλ. σκέψεις 37-39)
Υπάλληλοι – Αρχές – Προστασία της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης – Προϋποθέσεις
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των Υπαλλήλων, παράρτημα VIII, άρθρο 12 § 2)
(βλ. σκέψεις 45, 46, 49)
Υπάλληλοι – Καθήκον μέριμνας που υπέχει η διοίκηση – Περιεχόμενο – Όρια
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41)
(βλ. σκέψεις 60-62)
Σύνοψη
Με την απόφαση Palo κατά Επιτροπής (T‑432/18), η οποία εκδόθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2019, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή-αγωγή πρώην εκτάκτου υπαλλήλου με αίτημα αφενός, την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής να μην καταβάλει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα (στο εξής: προσφεύγων) το επίδομα αποχώρησης από την υπηρεσία που προβλέπεται στο άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, καθώς και την ακύρωση της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η διοικητική ένσταση που είχε υποβάλει ο προσφεύγων κατά της ως άνω απόφασης, και, αφετέρου, την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης την οποία ισχυρίζεται ότι υπέστη ο προσφεύγων λόγω των αποφάσεων αυτών.
Ο προσφεύγων είχε προσληφθεί ως έκτακτος υπάλληλος στον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ) από την 1η Δεκεμβρίου 2010 έως την 31η Αυγούστου 2017. Στις 19 Ιουνίου 2017 αιτήθηκε τη χορήγηση επιδόματος αποχώρησης από την υπηρεσία, βάσει του άρθρου 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Συναφώς, ο προσφεύγων ήταν σε θέση να αποδείξει, αφενός, ότι είχε καταβάλει, από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ευρωπόλ, εισφορές ύψους 14200 ευρώ σε εταιρία ιδιωτικής ασφάλισης για τη σύσταση ή τη διατήρηση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του και, αφετέρου, ότι είχε συνάψει, την 1η Δεκεμβρίου 2014, δεύτερη σύμβαση ασφάλισης με την ίδια εταιρία βάσει της οποίας το ύψος των εισφορών έπρεπε να ανέρχεται σε 87460 ευρώ. Στις 5 Οκτωβρίου 2017 η Επιτροπή απέρριψε το αίτημα του προσφεύγοντος επισημαίνοντας ότι το άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ απαιτεί οι εισφορές που καταβάλλονται σε ιδιωτικό ασφαλιστικό οργανισμό να είναι επαρκείς σε σχέση με αυτές που καταβάλλονται στο πλαίσιο του συνταξιοδοτικού συστήματος των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: RPIUE) κατά το ίδιο διάστημα, πράγμα που δεν ίσχυε εν προκειμένω, δεδομένου ότι οι εισφορές που είχαν καταβληθεί στο RPIUE ανέρχονταν στο ποσό των 65334,95 ευρώ. Επιπλέον, η δεύτερη σύμβαση δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη διότι δεν είχε συναφθεί από την είσοδο του προσφεύγοντος στην υπηρεσία. Τέλος, η Επιτροπή υπενθύμισε ότι ο προσφεύγων πληρούσε εντούτοις τις προϋποθέσεις μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του σε άλλο σύστημα, βάσει του άρθρου 12, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Στο πλαίσιο αυτό, ο προσφεύγων προέβαλε, μεταξύ άλλων, παράβαση του άρθρου 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.
Αρχικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι το επίδομα αποχώρησης του άρθρου 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ δεν αποτελεί αποζημίωση λόγω λύσης της υπαλληλικής σχέσης, την οποία ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος δικαιούται αυτοδικαίως κατά τον χρόνο της καταγγελίας ή της λήξης της σύμβασής του, αλλά χρηματικό μέτρο το οποίο καταβάλλεται κατ’ εξαίρεση και εντάσσεται στο πλαίσιο των σχετικών με θέματα κοινωνικής ασφάλισης διατάξεων του ΚΥΚ. Συνεπώς, η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνεύεται στενά. Κατά το Γενικό Δικαστήριο, από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι οι εισφορές στο εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα ή σε ιδιωτικό ασφαλιστικό οργανισμό που έχει επιλέξει ο υπάλληλος πρέπει να καταβάλλονται για τη σύσταση ή τη διατήρηση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του. Επομένως, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να βρεθεί ο υπάλληλος χωρίς επαρκή εισοδήματα στην ηλικία συνταξιοδότησης και να είναι αναγκασμένος να καταφύγει στην κοινωνική αρωγή των κρατών μελών, παρά την απόκτηση δικαιωμάτων στο πλαίσιο του RPIUE τα οποία μπορούν να μεταφερθούν σε άλλο σύστημα, η διάταξη αυτή απαιτεί η καταβολή των εισφορών αυτών να εγγυάται στον υπάλληλο σύνταξη αρχαιότητας, ήτοι μηνιαία πρόσοδο την οποία αυτός θα λαμβάνει στην ηλικία συνταξιοδότησης. Συνεπώς, η στενή ερμηνεία του άρθρου 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ προϋποθέτει αναγκαστικώς τα ποσά που καταβάλλονται ως εισφορές σε τέτοιο εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα ή ιδιωτικό ασφαλιστικό οργανισμό να μπορούν, αυτά καθαυτά, να του εξασφαλίσουν επαρκή κάλυψη στην ηλικία συνταξιοδότησης, η οποία θα του εξασφαλίσει σύνταξη αρχαιότητας, ώστε να αποκλειστεί εντελώς το ενδεχόμενο να καταφύγει στην κοινωνική αρωγή των κρατών μελών.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το εάν τα ποσά αυτά μπορούν να εγγυηθούν σύνταξη αρχαιότητας η οποία θα αποκλείει το ενδεχόμενο να καταφύγει ο υπάλληλος στην κοινωνική αρωγή των κρατών μελών πρέπει να εκτιμάται κατά περίπτωση. Κατά την εκτίμηση αυτή, λαμβάνονται υπόψη τα κρίσιμα πραγματικά στοιχεία της συγκεκριμένης περίπτωσης, όπως, μεταξύ άλλων, η φύση της επίμαχης ασφάλισης συνταξιοδότησης, το ποσό των εισφορών που καταβάλλει σχετικά ο υπάλληλος από την είσοδό του στην υπηρεσία ή τα ευλόγως προβλεπόμενα εισοδήματα που είναι πιθανό να προκύψουν από τα καταβληθέντα αυτά ποσά και να εισπραχθούν στην ηλικία συνταξιοδότησης.
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι τα ποσά ύψους 14200 ευρώ που είχε καταβάλει ο προσφεύγων στην εν λόγω εταιρία ιδιωτικής ασφάλισης από την είσοδό του στην υπηρεσία ουδόλως μπορούσαν να του διασφαλίσουν ικανοποιητική σύνταξη αρχαιότητας η οποία θα απέκλειε το ενδεχόμενο να καταφύγει ο ενδιαφερόμενος στην κοινωνική αρωγή των κρατών μελών. Όσον αφορά τα ποσά που είχε καταβάλει βάσει της δεύτερης σύμβασης που συνήψε ο προσφεύγων με την ίδια εταιρία ιδιωτικής ασφάλισης, το Γενικό Δικαστήριο επιβεβαίωσε ότι δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη από την Επιτροπή δεδομένου ότι αυτά δεν είχαν καταβληθεί από την είσοδό του στην υπηρεσία, όπως απαιτεί το άρθρο 12, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο, αφού απέρριψε και τους άλλους λόγους που προέβαλε ο προσφεύγων περί παραβίασης της αρχής της ίσης μεταχείρισης και της απαγόρευσης των διακρίσεων, της αρχής της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, της αρχής της χρηστής διοικήσεως και περί παράβασης του καθήκοντος μέριμνας, απέρριψε την προσφυγή-αγωγή στο σύνολό της.