Υπόθεση T-404/25
Miguel Ángel Navarro Fernández
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου (έκτο τμήμα) της 12ης Φεβρουαρίου 2026
« Προσφυγή κατά παραλείψεως – Αίτηση έκδοσης διαταγής – Αίτηση λήψης προσωρινών μέτρων – Μη εκπροσώπηση του προσφεύγοντος – Έλλειψη τακτοποίησης – Προδήλως απαράδεκτο »
Ένδικη διαδικασία – Εισαγωγικό δικόγραφο – Τυπικά στοιχεία – Προϋποθέσεις που αφορούν τον υπογράφοντα – Ιδιότητα τρίτου σε σχέση με τους διαδίκους – Αυτοεκπροσώπηση του προσφεύγοντος που έχει την ιδιότητα δικηγόρου με δικαίωμα παράστασης ενώπιον εθνικού δικαστηρίου – Δεν επιτρέπεται – Υποχρέωση του Γενικού Δικαστηρίου να ειδοποιήσει τον προσφεύγοντα για την παρατυπία – Δυνατότητα τακτοποίησης μέσω του ορισμού νέου δικηγόρου – Παράλειψη τακτοποίησης – Προδήλως απαράδεκτο»
(Οργανισμός του Δικαστηρίου, άρθρα 19, εδ. 3 και 4, και 53)
(βλ. σκέψεις 4-6, 8, 11)
Σύνοψη
Στο πλαίσιο προσφυγής κατά παραλείψεως συνοδευόμενης από αιτήσεις έκδοσης διαταγής και λήψης προσωρινών μέτρων, το Γενικό Δικαστήριο εφαρμόζει τη νέα νομολογιακή γραμμή του Δικαστηρίου (1) η οποία αποσαφηνίζει το εύρος της απαγόρευσης που επιβάλλεται στους μη προνομιούχους διαδίκους να παρίστανται αυτοπροσώπως ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων.
Ο προσφεύγων άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή η οποία στηριζόταν, στην παράνομη παράλειψη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να ενεργήσει προκειμένου να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κινήσει διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ισπανίας με αντικείμενο τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση ενός τόπου του δικτύου Natura 2000 που βρίσκεται στην Arganda del Rey (Ισπανία).
Επικαλούμενος την ιδιότητά του ως δικηγόρου που έχει δικαίωμα παράστασης ενώπιον των ισπανικών δικαστηρίων, ο προσφεύγων άσκησε την εν λόγω προσφυγή υπογράφοντας ο ίδιος το δικόγραφο.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει δύο διακριτές και σωρευτικές προϋποθέσεις όσον αφορά την εκπροσώπηση, ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων, των διαδίκων που δεν εμπίπτουν στο άρθρο 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού αυτού (2), δηλαδή των «μη προνομιούχων» διαδίκων. Σύμφωνα με την πρώτη προϋπόθεση, οι ως άνω διάδικοι πρέπει να «εκπροσωπούνται από δικηγόρο» (3), ενώ, σύμφωνα με τη δεύτερη, μόνον δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου συμβαλλόμενου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) κράτους μπορεί να εκπροσωπεί ή να επικουρεί διάδικο ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων (4).
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, η πρώτη προϋπόθεση εισάγει απαγόρευση αυτοεκπροσώπησης των μη προνομιούχων διαδίκων ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων. Ως εκ τούτου, και δεδομένου ότι καμία παρέκκλιση ή εξαίρεση από την προαναφερθείσα απαγόρευση δεν προβλέπεται από τον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή από τον Κανονισμό Διαδικασίας του Δικαστηρίου ή του Γενικού Δικαστηρίου, η κατάθεση δικογράφου υπογεγραμμένου από τον ίδιο τον προσφεύγοντα δεν αρκεί για την άσκηση προσφυγής ενώπιον των ενωσιακών δικαιοδοτικών οργάνων, ακόμη και αν ο προσφεύγων είναι δικηγόρος που έχει δικαίωμα παράστασης ενώπιον εθνικού δικαστηρίου.
Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο προσθέτει ότι, όπως προκύπτει από την πρόσφατη νομολογία, λαμβανομένης υπόψη της σοβαρότητας των συνεπειών που απορρέουν από την παράβαση του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τον προσφεύγοντα, ήτοι της μη αναστρέψιμης κήρυξης της προσφυγής του ως απαράδεκτης, και ελλείψει ρητών ενδείξεων περί του αντιθέτου στον εν λόγω Οργανισμό και στον Κανονισμό Διαδικασίας, οφείλει, εφόσον εκτιμά ότι δεν τηρείται η απαγόρευση της αυτοεκπροσώπησης, να καλέσει τον προσφεύγοντα να εξουσιοδοτήσει νέο δικηγόρο, προτού κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη.
Λαμβανομένου υπόψη ότι, εν προκειμένω, και παρά το γεγονός ότι το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε δύο φορές την τακτοποίηση, ο προσφεύγων δεν όρισε νέο δικηγόρο εντός των ταχθεισών προθεσμιών, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
1      Νέα νομολογιακή γραμμή διαμορφωθείσα από το Δικαστήριο με την απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, Studio Legale Ughi e Nunziante κατά EUIPO (C‑776/22 P, EU:C:2025:644), η οποία έκτοτε εφαρμόστηκε και στη διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 30ής Οκτωβρίου 2025, Arasteh κατά Επιτροπής [C‑590/25 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2025:861].
2      Οι διάδικοι που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τα κράτη μέλη, τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, τα συμβαλλόμενα στη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο κράτη και η Εποπτεύουσα Αρχή της ΕΖΕΣ.
3      Άρθρο 19, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
4      Άρθρο 19, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.