61994TO0107_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση T-107/94,
Christina Kik, δικηγόρος και πληρεξούσιος στον τομέα των σημάτων, εκπροσωπουμένη από τον Goosen L. Kooy, δικηγόρο Χάγης, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Nicolas Decker, 16, avenue Marie-Therese,
προσφεύγουσα,
κατά
Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, εκπροσωπουμένου από τους Giorgio Maganza και Guus Houttuin, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Bruno Eynard, διευθυντή της Διευθύνσεως Νομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad Adenauer,
και
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον Pieter Van Nuffel, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
καθών,
υποστηριζομένων από το
Βασίλειο της Ισπανίας, εκπροσωπούμενο από τον Alberto Jose Navarro Gonzalez, γενικό διευθυντή του Kοινοτικού Nομικού και Θεσμικού Συντονισμού, και την Gloria Calvo Diaz, abogado del Estado, της Υπηρεσίας Κοινοτικών Διαφορών, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ισπανίας, 4-6 boulevard Emmanuel Servais,
παρεμβαίνον,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του άρθρου 115 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, καθόσον αποκλείει τα ολλανδικά ως γλώσσα εργασίας του Γραφείου εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα), καθώς και αίτημα να μη λάβει ή να μη διατάξει τη λήψη των μέτρων που θα καταστήσουν δυνατό στο εν λόγω Γραφείο να αρχίσει τις εργασίες του,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
(πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους J. L. Cruz Vilaca, Πρόεδρο, H. Kirschner και V. Tiili, δικαστές,
γραμματέας: H. Jung
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
Νομικό πλαίσιο
1 Το άρθρο 2 του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1, στο εξής: κανονισμός 40/94) ιδρύει ένα Γραφείο εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (στο εξής: Γραφείο).
2 Η χρησιμοποίηση των γλωσσών όσον αφορά τις διαδικασίες καταθέσεως, ανακοπής, εκπτώσεως και ακυρότητας σημάτων ρυθμίζεται από τα άρθρα 115 του κανονισμού 40/94. Η παράγραφος 1 του εν λόγω άρθρου διευκρινίζει ότι οι αιτήσεις κοινοτικού σήματος μπορούν να κατατίθενται στο Γραφείο σε οποιαδήποτε από τις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Η παράγραφος 2 ορίζει ότι οι γλώσσες εργασίας του Γραφείου είναι αποκλειστικώς η αγγλική, η γαλλική, η γερμανική, η ισπανική και η ιταλική. Οι παράγραφοι 3 έως 7 προβλέπουν μεταξύ άλλων ότι ο αιτών πρέπει να δηλώνει, στην ίδια την αίτησή του, μια "δεύτερη γλώσσα", η οποία πρέπει να είναι μία από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου και ότι, εάν η αίτηση έχει γίνει σε γλώσσα άλλη από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου, η δεύτερη αυτή γλώσσα μπορεί να χρησιμοποιείται από το Γραφείο για τις γραπτές ανακοινώσεις που απευθύνει στον αιτούντα και, τέλος, ότι προϋποτίθεται ότι ο αιτών δέχεται τη δεύτερη γλώσσα ως γλώσσα διαδικασίας για τις διαδικασίες ανακοπής, εκπτώσεως και ακυρότητας.
Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
3 Η προσφεύγουσα, η οποία είναι ολλανδόφωνη, ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου και του πληρεξουσίου στον τομέα των σημάτων. Έχει οικονομικά συμφέροντα σ' ένα ολλανδικό γραφείο σημάτων.
4 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 15 Μαρτίου 1994, η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή βάλλουσα κατά του άρθρου 115, παράγραφος 2, του κανονισμού 40/94.
5 Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου αντιστοίχως στις 8 Απριλίου 1994 και στις 19 Μαΐου 1994, η Επιτροπή και το Συμβούλιο άσκησαν ένσταση απαραδέκτου. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 24 Ιουνίου 1994.
6 Με διάταξη της 14ης Σεπτεμβρίου 1994 έγινε δεκτή η παρέμβαση του Βασιλείου της Ισπανίας προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Το Βασίλειο της Ισπανίας κατέθεσε το υπόμνημά του παρεμβάσεως στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 25 Οκτωβρίου 1994. Η προσφεύγουσα κατέθεσε τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος αυτού στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 12 Δεκεμβρίου 1994.
Αιτήματα των διαδίκων
7 Με το δικόγραφό της, η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να υποχρεώσει το Συμβούλιο να τροποποιήσει την απόφασή του περί αποκλεισμού της ολλανδικής γλώσσας από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου
* να μη λάβει ή να μη διατάξει τη λήψη των μέτρων που θα καταστήσουν δυνατό στο Γραφείο να αρχίσει τις εργασίες του πριν το Συμβούλιο τροποποιήσει την απόφασή του περί αποκλεισμού της ολλανδικής γλώσσας από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου.
8 H Eπιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να αποφανθεί επί του παραδεκτού της προσφυγής χωρίς να εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας
* να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη στο σύνολό της ή, επικουρικώς, καθόσον στρέφεται κατά της Επιτροπής
* να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
9 Το Συμβούλιο ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη
* να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
10 Με τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να ακυρώσει το άρθρο 115 του κανονισμού 40/94
* να κρίνει παράνομες τις εκτελεστικές πράξεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής, που απορρέουν από την ίδρυση του Γραφείου
* να καταδικάσει τους καθών στα δικαστικά έξοδα.
11 Το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη
* να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
12 Με τις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως, η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
* να κρίνει την προσφυγή παραδεκτή
* να καταδικάσει την παρεμβαίνουσα στα έξοδα της παρεμβάσεως.
Σκεπτικό
Επί του παραδεκτού
Επιχειρήματα των διαδίκων
13 Mε τις ενστάσεις τους περί απαραδέκτου, η Επιτροπή και το Συμβούλιο υποστηρίζουν, κυρίως, ότι το Πρωτοδικείο δεν είναι αρμόδιο για να δώσει συνέχεια στα αιτήματα της προσφεύγουσας, όπως αυτά διατυπώθηκαν με το δικόγραφο της προσφυγής. Πράγματι, ζητώντας από το Πρωτοδικείο "να υποχρεώσει το Συμβούλιο να τροποποιήσει την απόφασή του" και "να μη λάβει ή να μη διατάξει τη λήψη των μέτρων που θα καταστήσουν δυνατό στο Γραφείο να αρχίσει τις εργασίες του πριν το Συμβούλιο τροποποιήσει την απόφασή του", η προσφεύγουσα καλεί το Πρωτοδικείο να διατάξει το Συμβούλιο να προσαρμόσει τη νομοθεσία του, ενώ ο κοινοτικός δικαστής μπορεί μόνο να ελέγχει τη νομιμότητα των ήδη ισχυουσών πράξεων, χωρίς να εκφράζεται επί των νομοθετικών πράξεων που πρόκειται να θεσπιστούν.
14 Η Επιτροπή και το Συμβούλιο υπογραμμίζουν πάντως, επικουρικώς, ότι, αν το Πρωτοδικείο προβεί σε νέο χαρακτηρισμό της προσφυγής, ερμηνεύοντας τα αιτήματα της προσφεύγουσας ως αίτημα ακυρώσεως, κατά την έννοια του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ, η προσφυγή δεν θα είναι ολιγότερον απαράδεκτη.
15 Η Επιτροπή αναφέρει, πράγματι, ότι αυτό το αίτημα ακυρώσεως αφορά αποκλειστικώς τον κανονισμό 40/94 του Συμβουλίου και, επομένως, δεν αφορά πράξη της Επιτροπής.
16 Το δε Συμβούλιο υποστηρίζει ότι οι προϋποθέσεις παραδεκτού που διατυπώνονται στο άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ δεν συντρέχουν, εφόσον η προσβαλλομένη πράξη είναι κανονιστική πράξη η οποία δεν αφορά την προσφεύγουσα ούτε άμεσα ούτε ατομικά. Αναφέρεται ειδικότερα στη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 40/94, κατά την οποία αυτός έχει ως αντικείμενο "τη θέσπιση κοινοτικού καθεστώτος σημάτων το οποίο θα παρέχει στις επιχειρήσεις το δικαίωμα να αποκτούν, σύμφωνα με ενιαία διαδικασία, κοινοτικά σήματα τα οποία θα προστατεύονται κατά τρόπο ενιαίο και θα παράγουν τα αποτελέσματά τους σε όλο το έδαφος της Κοινότητας". Απ' αυτό συνάγει ότι ο κανονισμός εφαρμόζεται εν γένει στους επιχειρηματίες και ότι δεν μπορεί, επομένως, να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως στηριζομένης στο άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ (αποφάσεις του Δικαστηρίου της 14ης Δεκεμβρίου 1962, 16/62 και 17/62, Confederation nationale des producteurs de fruits et legumes κ.λπ. κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1954-1964, σ. 829, 834, της 24ης Νοεμβρίου 1992, C-15/91 και C-108/91, Buckl κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. Ι-6099, σκέψη 24, και η διάταξη του Πρωτοδικείου της 29ης Οκτωβρίου 1993, Τ-463/93, GUNA κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-1205, σκέψη 17).
17 Επιπλέον, το Συμβούλιο τονίζει ότι η προσφεύγουσα είναι "πληρεξούσιος στον τομέα των σημάτων" ("merkgemachtigde" στα ολλανδικά) που εκπροσωπεί επιχειρήσεις οι οποίες θέλουν να αποκτήσουν κοινοτικό σήμα και, συνεπώς, δεν αιτείται κοινοτικό σήμα για ίδιον λογαριασμό. Όμως το άρθρο 115 του κανονισμού 40/94 εφαρμόζεται μόνο στους αιτούντες κοινοτικό σήμα. Συνεπώς, η διάταξη αυτή αφορά την προσφεύγουσα μόνον εμμέσως.
18 Το Συμβούλιο ισχυρίζεται τέλος ότι η προσβαλλομένη διάταξη δεν αφορά ατομικά την προσφεύγουσα, εφόσον αυτή θίγεται από την προσβαλλομένη πράξη όπως κάθε άλλος πληρεξούσιος στον τομέα των σημάτων και, επομένως, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επικαλείται "ορισμένες ιδιότητες που προσιδιάζουν σ' αυτήν" ή "μια πραγματική κατάσταση που την χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο" (απόφαση του Δικαστηρίου της 26ης Ιουνίου 1990, C-152/88, Sofrimport κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-2477).
19 Με το υπόμνημά του παρεμβάσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας υποστηρίζει καταρχάς ότι το Πρωτοδικείο είναι αναρμόδιο για να "υποχρεώσει το Συμβούλιο να τροποποιήσει την απόφασή του". Αναφέρει στη συνέχεια ότι το αίτημα "να μη λάβει ή να μη διατάξει τη λήψη των μέτρων που θα καταστήσουν δυνατό στο Γραφείο να αρχίσει τις εργασίες του πριν το Συμβούλιο τροποποιήσει την απόφασή του" πρέπει να ερμηνεύεται ως αίτημα για τη λήψη προσωρινών μέτρων δυνάμει του άρθρου 185 της Συνθήκης ΕΚ. Θεωρεί ότι το αίτημα αυτό είναι επίσης απαράδεκτο για τον λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν προσεκόμισε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει είτε τον κίνδυνο ζημίας είτε το επείγον που να μπορούν να δικαιολογήσουν την αναστολή της εκτελέσεως της προσβαλλομένης πράξεως.
20 Προσθέτει επικουρικώς ότι, αν το αίτημα αυτό ερμηνευθεί ως αίτημα ακυρώσεως, είναι επίσης απαράδεκτο, εφόσον η προσφεύγουσα δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ.
21 Με τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η προσφεύγουσα τονίζει, καταρχάς, ότι ο σκοπός της προσφυγής της ήταν πάντοτε η ακύρωση του άρθρου 115 του κανονισμού 40/94. Επομένως, ζητεί από το Πρωτοδικείο να εκλάβει την προσφυγή της υπό την έννοια αυτή.
22 Η προσφεύγουσα δέχεται, ασφαλώς, ότι η προσφυγή ακυρώσεως του εν λόγω άρθρου μπορεί να στρέφεται μόνο κατά του Συμβουλίου, αλλά ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή υποχρεούται να διασφαλίζει την εκτέλεση της διατάξεως αυτής και ότι ο κοινοτικός δικαστής μπορεί να ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων εκτελέσεως. Συνεπώς, ζητεί επίσης από το Πρωτοδικείο να "κρίνει παράνομες ή ανίσχυρες τις πράξεις εκτελέσεως που ήδη θεσπίστηκαν και αυτές που πρόκειται ακόμη να θεσπιστούν".
23 Ως προς τις προϋποθέσεις του άρθρου 173 της Συνθήκης ΕΚ, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο κανονισμός την αφορά άμεσα και ατομικά, ακόμη και αν δεν αποκλείεται να αφορά αόριστες κατηγορίες προσώπων, και εφαρμόζεται σε καταστάσεις αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες.
24 Για να αποδείξει ότι την αφορά άμεσα, η προσφεύγουσα αναφέρεται ιδίως στο ηθικό συμφέρον που έχει λόγω της φήμης της στον τομέα του δικαίου των σημάτων και στο εμπορικό συμφέρον της που απορρέει από τα δικαιώματα που έχει σε ένα ολλανδικό γραφείο σημάτων. Το γλωσσικό καθεστώς που θεσπίζεται από το άρθρο 115 του κανονισμού 40/94 την περιάγει πραγματικώς και επί του παρόντος σε μια δυσμενή από απόψεως ανταγωνισμού θέση σε σχέση προς τους ανταγωνιστές της, οι οποίοι εργάζονται σε μία από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου λόγω των αυξημένων εξόδων που οφείλονται στις μεταφράσεις ή στην εργασία που πραγματοποιείται σε γλώσσα που δεν είναι η δική της.
25 Η προσφεύγουσα τονίζει ότι δεν ενεργεί ως εκπρόσωπος μιας επαγγελματικής ομάδας ή επιχειρήσεων που επιθυμούν να λάβουν ένα κοινοτικό σήμα, ακόμη δε λιγότερο ως εκπρόσωπος όλων των πληρεξουσίων στον τομέα των σημάτων, εφόσον η προσφυγή της έχει ακριβώς ως αντικείμενο να θέσει τέρμα στη δυσμενή διάκριση που δημιουργεί το άρθρο 115 του κανονισμού 40/94 στο εσωτερικό της ομάδας αυτής. Θεωρεί ότι το ηθικό και εμπορικό συμφέρον της την χαρακτηρίζουν σε σχέση προς κάθε άλλο πληρεξούσιο στον τομέα των σημάτων και ότι η προσβαλλομένη πράξη την θίγει, επομένως, ατομικά.
26 Στις παρατηρήσεις της επί του υπομνήματος παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι το άρθρο 115 του κανονισμού 40/94 θα προκαλέσει και έχει ήδη προκαλέσει απώλεια πελατών, πράγμα το οποίο συνιστά "σοβαρή, άμεση και ανεπανόρθωτη ζημία", η οποία καθιστά επείγουσα τη λήψη προσωρινού μέτρου, όπως είναι η αναστολή της ενάρξεως των εργασιών του Γραφείου.
27 Τέλος, η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (στο εξής: ΕΣΔΑ), που του παρέχει το δικαίωμα δίκαιης εξετάσεως της ουσίας της υποθέσεως, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί με καμία άλλη προσφυγή εκτός της ασκηθείσας.
Εκτίμηση του Πρωτοδικείου
28 Δυνάμει του άρθρου 111 του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν μια προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη, το Πρωτοδικείο μπορεί, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη. Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο θεωρεί ότι τα στοιχεία της δικογραφίας το έχουν επαρκώς κατατοπίσει και αποφασίζει ότι δεν συντρέχει λόγος να συνεχίσει τη διαδικασία.
29 Πρέπει να υπομνηστεί ότι το άρθρο 44, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει μεταξύ άλλων να αναφέρει το αντικείμενο της διαφοράς. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει (βλ., για παράδειγμα, την απόφαση του Δικαστηρίου της 27ης Φεβρουαρίου 1980, 168/78, Επιτροπή κατά Γαλλίας, Συλλογή τόμος 1980/Ι, σ. 181, σκέψεις 17 έως 23) ότι στον δικαστή εναπόκειται να καθορίσει το αντικείμενο αυτό οσάκις αυτό ερμηνεύεται κατά τρόπο διαφορετικό από τον καθού και από την προσφεύγουσα.
30 Εν προκειμένω, το Πρωτοδικείο διαπιστώνει, καταρχάς, ότι υφίσταται ασυμφωνία μεταξύ των όρων με τους οποίους διατυπώνεται το πρώτο αίτημα της προσφυγής, αφενός, και του γενικού περιεχομένου της προσφυγής, αφετέρου. Πράγματι, η προσφεύγουσα ζητεί, με το δικόγραφο της προσφυγής της, απο το Πρωτοδικείο να "υποχρεώσει το Συμβούλιο να τροποποιήσει την απόφασή του περί αποκλεισμού των ολλανδικών από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου", αλλά στη συνέχεια εμφανίζει ισχυρισμούς και επιχειρήματα που αποσκοπούν να αποδείξουν τον παράνομο χαρακτήρα του εν λόγω αποκλεισμού. Συνεπώς, ακόμη και αν εκ πρώτης όψεως το γράμμα των αιτημάτων της προσφυγής φαίνεται να απαιτεί όπως το Πρωτοδικείο διατάξει το Συμβούλιο, πρέπει να θεωρηθεί, εν όψει του περιεχομένου της επιχειρηματολογίας της προσφεύγουσας που στηρίζει τα αιτήματα, ότι αυτά αποβλέπουν στην πραγματικότητα στην ακύρωση του άρθρου 115 του κανονισμού 40/94.
31 Πρέπει κατ' ανάγκη να αναφερθεί ότι η ερμηνεία αυτή της προσφυγής ενισχύεται από το γεγονός ότι, στο τέλος του δικογράφου της, η προσφεύγουσα τονίζει ότι η πράξη του Συμβουλίου την "θίγει ατομικά και άμεσα", πράγμα το οποίο συνιστά σιωπηρή αλλά βέβαιη αναφορά στο άρθρο 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ.
32 Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το πρώτο αίτημα της προσφυγής επιδιώκει, κατ' ουσίαν, την ακύρωση του άρθρου 115 του κανονισμού 40/94, καθόσον το άρθρο αυτό αποκλείει τα ολλανδικά από τις γλώσσες εργασίας του Γραφείου.
33 Το Πρωτοδικείο διαπιστώνει ότι, κατά το μέτρο αυτό, η προσφυγή βάλλει κατά πράξεως που προέρχεται μόνο από το Συμβούλιο. Επομένως, καθόσον στρέφεται κατά της Επιτροπής η προσφυγή στερείται παντός αντικειμένου και πρέπει, επομένως, στο μέτρο αυτό, να κριθεί απαράδεκτη.
34 Επιπλέον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ο προσφεύγων μπορεί να διευρύνει, στο στάδιο των παρατηρήσεών του επί της ενστάσεως απαραδέκτου, το αντικείμενο της προσφυγής του περιλαμβάνοντας σ' αυτήν τις εκτελεστικές πράξεις της προσβαλλομένης πράξεως, έχει σημασία να αναφερθεί ότι, εν προκειμένω, η προσφεύγουσα ουδόλως διευκρίνισε ποιες ήταν οι "ήδη θεσπισθείσες εκτελεστικές πράξεις" που αποτελούσαν αντικείμενο της προσφυγής της και, αφετέρου, ότι δεν εναπόκειται στο Πρωτοδικείο να ελέγχει υποθετικές πράξεις, όπως είναι οι "εκτελεστικές πράξεις που πρόκειται ακόμη να θεσπισθούν".
35 Καθόσον η προσφυγή ακυρώσεως στρέφεται κατά του Συμβουλίου, πρέπει να υπομνηστεί ότι, δυνάμει του άρθρου 173, τέταρτο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΚ, το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως ασκηθείσας από ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο κατά κανονισμού εξαρτάται από την προϋπόθεση ότι ο προσβαλλόμενος κανονισμός αποτελεί, στην πραγματικότητα, απόφαση, η οποία αφορά την προσφεύγουσα άμεσα και ατομικά, και ότι το κριτήριο διακρίσεως μεταξύ κανονισμού και αποφάσεως πρέπει να αναζητείται στη γενική ή μη γενική ισχύ της εν λόγω πράξεως (βλ., για παράδειγμα, τη διάταξη του Δικαστηρίου της 12ης Ιουλίου 1993, C-168/93, Gibraltar και Gibraltar Development κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. Ι-4009, τη διάταξη του Πρωτοδικείου της 11ης Ιανουαρίου 1995, Τ-116/94, Casa nazionale di previdenza ed assistenza a favore degli avvocati e procuratori κατά Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, και την απόφαση του Πρωτοδικείου της 21ης Φεβρουαρίου 1995, Τ-472/93, Campo Ebro κατά Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή). Μια πράξη έχει γενική ισχύ αν εφαρμόζεται επί αντικειμενικώς προσδιοριζόμενες καταστάσεις και αν παράγει τα έννομα αποτελέσματά της έναντι κατηγοριών προσώπων λαμβανομένων in abstracto (βλ., για παράδειγμα, τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 21ης Νοεμβρίου 1989, C-244/88, Usines cooperatives de deshydratation du Vexin κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1989, σ. 3811, και της 27ης Μαρτίου 1990, C-229/88, Cargill κατά Επιτροπής, Συλλογή 1990, σ. Ι-1303).
36 Εν προκειμένω, από τον κανονισμό 40/94 προκύπτει ότι αυτός επιδιώκει τη θέσπιση ενιαίας διαδικασίας με την οποία οι επιχειρήσεις μπορούν να λαμβάνουν ένα κοινοτικό σήμα. Ως στοιχείο της ενιαίας αυτής διαδικασίας, το γλωσσικό καθεστώς που θεσπίζει το άρθρο 115 παράγει έννομα αποτελέσματα έναντι μιας κατηγορίας προσώπων λαμβανομένων in abstracto, δηλαδή των προσώπων που επιθυμούν να λάβουν για λογαριασμό τους ή για λογαριασμό των εντολοδόχων τους ένα κοινοτικό σήμα. Επομένως, η προσφεύγουσα θίγεται από την προσβαλλομένη πράξη μόνον υπό την αντικειμενική ιδιότητά της του πληρεξουσίου στον τομέα των σημάτων, όπως και κάθε άλλος πληρεξούσιος στον τομέα των σημάτων που ευρίσκεται, όσον αφορά τη χρησιμοποιηθείσα μέχρι τώρα γλώσσα, στο πλαίσιο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του, πραγματικώς ή δυνητικώς, σε μια πανομοιότυπη κατάσταση (βλ., σε ανάλογες υποθέσεις και ως παράδειγμα, την απόφαση του Δικαστηρίου της 14ης Ιουλίου 1983, 231/82, Spijker κατά Επιτροπής, Συλλογή 1983, σ. 2559, σκέψη 9, και τις διατάξεις του Πρωτοδικείου της 29ης Οκτωβρίου 1993, Τ-463/93, GUNA κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-1205, σκέψη 17, και της 21ης Φεβρουαρίου 1995, Τ-117/94, Associazione agricoltori della provincia di Rovigo κατά Επιτροπής, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή).
37 Επομένως, η προσφυγή ακυρώσεως κατά του κανονισμού 40/94 είναι απαράδεκτη.
38 Ως προς το δεύτερο αίτημα της προσφεύγουσας, με το οποίο αυτή ζητεί από το Πρωτοδικείο να μη λάβει ή να μη διατάξει την λήψη των μέτρων που θα καταστήσουν δυνατό στο γραφείο να αρχίσει τις εργασίες του, αυτό πρέπει να ερμηνεύεται ως επιδιώκον είτε μια διαταγή του Πρωτοδικείου έναντι του Συμβουλίου είτε αναστολή της εκτελέσεως του άρθρου 115 του κανονισμού 40/94 κατ' εφαρμογήν του άρθρου 185 της Συνθήκης ΕΚ. Πρέπει να υπομνηστεί συναφώς, αφενός, ότι ο κοινοτικός δικαστής είναι αναρμόδιος για να απευθύνει διαταγές στα θεσμικά όργανα (βλ., για παράδειγμα, τη διάταξη του Πρωτοδικείου της 29ης Νοεμβρίου 1993, Τ-56/92, Koelman κατά Επιτροπής, Συλλογή 1993, σ. ΙΙ-1267, σκέψη 18) και, αφετέρου, ότι το άρθρο 104, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας απαιτεί οι αιτήσεις αναστολής της εκτελέσεως μιας πράξεως να υποβάλλονται με χωριστό δικόγραφο, πράγμα το οποίο δεν συνέβη εν προκειμένω. Επομένως, το τμήμα αυτό της προσφυγής πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
39 Εξάλλου, η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλείται, εν προκειμένω, το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, το οποίο αναγνωρίζεται από τον κοινοτικό δικαστή στο πλαίσιο της κοινοτικής έννομης τάξης (βλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 15ης Μαΐου 1986, 222/84, Johnston, Συλλογή 1986, σ. 1651, σκέψη 18, και την απόφαση του Πρωτοδικείου της 23ης Φεβρουαρίου 1995, Τ-535/93, F κατά Συμβουλίου, που δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή), αλλά το οποίο δεν πρέπει να εφαρμόζεται σε μια κατάσταση όπως η προκειμένη. Πράγματι, η διάταξη αυτή, η οποία διασφαλίζει για κάθε πρόσωπο δίκαιη δίκη, δεν μπορεί να παρεμποδίσει την πρόβλεψη ορισμένων προϋποθέσεων παραδεκτού για την άσκηση προσφυγής (βλ., υπό την έννοια αυτή, την απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Απριλίου 1987, 257/85, Dufay κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 1561, σκέψη 10).
40 Από όλα τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη στο σύνολό της.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
41 Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα. Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά της έξοδα, καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Συμβούλιο και η Επιτροπή.
42 Το Βασίλειο της Ισπανίας, το οποίο παρενέβη προς υποστήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου και της Επιτροπής, φέρει, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα δικά του έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (πρώτο τμήμα)
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2) Η προσφεύγουσα θα φέρει τα δικά της δικαστικά έξοδα, καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν το Συμβούλιο και η Επιτροπή. Το παρεμβαίνον θα φέρει τα δικά του δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 19 Ιουνίου 1995.