62020TO0744
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vierde kamer)
30 november 2021 (
*1
)
„Dumping – Invoer van aluminium extrusies van oorsprong uit China – Handeling waarbij een voorlopig antidumpingrecht wordt opgelegd – Handeling waartegen geen beroep kan worden ingesteld – Voorbereidende handeling – Niet-ontvankelijkheid – Definitief antidumpingrecht – Verdwijnen van het procesbelang – Afdoening zonder beslissing”
In zaak T‑744/20,
Airoldi Metalli SpA, gevestigd te Molteno (Italië), vertegenwoordigd door M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey en V. Villante, advocaten,
verzoekster,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door G. Luengo en P. Němečková als gemachtigden,
verweerster,
betreffende een verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2020/1428 van de Commissie van 12 oktober 2020 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op aluminium extrusies van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2020, L 336, blz. 8),
geeft
HET GERECHT (Vierde kamer),
samengesteld als volgt: S. Gervasoni (rapporteur), president, R. Frendo en J. Martín y Pérez de Nanclares, rechters,
griffier: E. Coulon,
de navolgende
Beschikking
Voorgeschiedenis van het geding en feiten die zich na de instelling van het beroep hebben voorgedaan
1
Naar aanleiding van een klacht van een Europese vereniging van producenten van aluminium extrusies (hierna: „betrokken product”), heeft de Europese Commissie op 14 februari 2020 krachtens artikel 5 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21), zoals gewijzigd (hierna: „basisverordening”), een bericht van inleiding van een antidumpingprocedure betreffende de invoer van het betrokken product van oorsprong uit de Volksrepubliek China in de Europese Unie (PB 2020, C 51, blz. 26) bekendgemaakt.
2
De Commissie heeft overeenkomstig artikel 17 van de basisverordening besloten om een steekproef van onafhankelijke importeurs te gebruiken voor de antidumpingprocedure en het antidumpingonderzoek. Verzoekster, Airoldi Metalli SpA, die een importeur van het betrokken product is, was opgenomen in deze steekproef.
3
Verzoekster heeft tijdens de procedure meerdere malen opmerkingen ingediend, met name op verzoek van de Commissie, en is door deze laatste gehoord op 29 juni 2020. Verzoekster heeft bovendien verzocht om opschorting van de procedure vanwege de gezondheidszorgcrisis, hetgeen de Commissie heeft geweigerd.
4
Op 23 juni 2020 heeft de vereniging die de klacht heeft ingediend, overeenkomstig artikel 14, lid 5, van de basisverordening verzocht om registratie van het product waarop het antidumpingonderzoek betrekking had, opdat vervolgens, vanaf de datum van registratie, op de invoer van dat product antidumpingrechten konden worden toegepast. Op 6 juli 2020 heeft verzoekster de Commissie meegedeeld dat zij dat verzoek om registratie betwistte.
5
Op 21 augustus 2020 heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2020/1215 vastgesteld, waarmee de invoer van aluminium extrusies van oorsprong uit de Volksrepubliek China aan registratie werd onderworpen (PB 2020, L 275, blz. 16). Tegen deze verordening zijn bij het Gerecht beroepen ingesteld door zowel verzoekster (zaak T‑611/20) als twee Chinese vennootschappen, Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd en Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd, die het betrokken product produceren en uitvoeren (zaak T‑604/20). Het Gerecht heeft het eerste beroep verworpen bij beschikking van 28 september 2021, Airoldi Metalli/Commissie (T‑611/20, EU:T:2021:641, niet gepubliceerd), op grond dat verzoekster geen belang had om op te komen tegen die verordening.
6
Nadat, onder andere door verzoekster, nieuwe opmerkingen waren ingediend, heeft de Commissie op 12 oktober 2020 uitvoeringsverordening (EU) 2020/1428 tot instelling van een voorlopig antidumpingrecht op aluminium extrusies van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2020, L 336, blz. 8; hierna: „bestreden verordening”) vastgesteld.
7
De bestreden verordening bepaalt onder meer:
„Artikel 1
1.   Er wordt een voorlopig antidumpingrecht ingesteld op [het betrokken product].
2.   Het voorlopige antidumpingrecht dat van toepassing is op de nettoprijs, franco grens Unie, vóór inklaring, van het in lid 1 omschreven en door de hierna vermelde ondernemingen vervaardigde product is als volgt:
Onderneming
Voorlopig antidumpingrecht
Aanvullende Taric-code
Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd
30,4 %
C562
Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd
30,4 %
C563
Press Metal International Ltd
38,2 %
C564
Press Metal International Technology Ltd
38,2 %
C565
Andere medewerkende ondernemingen, opgenomen in de bijlage
34,9 %
Alle andere ondernemingen
48,0 %
C999
3.   De individuele rechten die zijn vastgesteld voor de in lid 2 vermelde ondernemingen zijn uitsluitend van toepassing indien aan de douaneautoriteiten van de lidstaten een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die een verklaring bevat die is gedateerd en ondertekend door een met naam en functie geïdentificeerde medewerker van de entiteit die deze factuur heeft opgesteld, en die luidt als volgt: ‚Ondergetekende verklaart dat de [hoeveelheid] [betrokken product] die naar de Europese Unie is uitgevoerd en waarop deze factuur betrekking heeft, is vervaardigd door [naam en adres van de onderneming] [aanvullende Taric-code] in [betrokken land]. Ondergetekende verklaart dat de in deze factuur verstrekte informatie juist en volledig is.’ Als een dergelijke factuur niet wordt overgelegd, wordt het antidumpingrecht toegepast dat voor alle andere ondernemingen geldt.
4.   Bij het in het vrije verkeer brengen in de Unie van het in lid 1 genoemde product wordt een zekerheid gesteld die gelijk is aan het bedrag van het voorlopige recht.
[...]
Artikel 2
1.   Belanghebbenden dienen hun schriftelijke opmerkingen over deze verordening binnen 15 kalenderdagen na de datum van inwerkingtreding van deze verordening bij de Commissie in.
2.   Belanghebbenden die willen worden gehoord door de Commissie, dienen binnen vijf kalenderdagen na de datum van inwerkingtreding van deze verordening hiertoe een verzoek in.
3.   Belanghebbenden die willen worden gehoord door de raadadviseur-auditeur in handelsprocedures, dienen binnen vijf kalenderdagen na de datum van inwerkingtreding van deze verordening hiertoe een verzoek in. De raadadviseur-auditeur beoordeelt buiten deze termijn ingediende verzoeken en kan in voorkomend geval besluiten die verzoeken te aanvaarden.
Artikel 3
1.   De douaneautoriteiten wordt opgedragen de registratie van de invoer overeenkomstig artikel 1 van uitvoeringsverordening (EU) 2020/1215 tot onderwerping van de invoer van aluminium extrusies van oorsprong uit de Volksrepubliek China aan registratie, te beëindigen.
2.   Gegevens die zijn verzameld met betrekking tot producten die ten hoogste 90 dagen vóór de datum van inwerkingtreding van deze verordening ten gebruike in de EU zijn ingevoerd, moeten worden bewaard tot eventuele definitieve maatregelen in werking treden of tot deze procedure is beëindigd.”
8
Nadat de beroepen in de onderhavige zaak waren ingesteld, heeft de Commissie uitvoeringsverordening (EU) 2021/546 van 29 maart 2021 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op aluminium extrusies van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2021, L 109, blz. 1; hierna: „definitieve verordening”) vastgesteld.
9
De definitieve verordening bepaalt het volgende:
„Artikel 1
1.   Er wordt een definitief antidumpingrecht ingesteld op [het betrokken product].
2.   Het definitieve antidumpingrecht dat van toepassing is op de nettoprijs, franco grens Unie, vóór inklaring, van de in lid 1 omschreven en door onderstaande ondernemingen vervaardigde producten, is als volgt:
Onderneming
Recht (%)
Aanvullende Taric-code
Guangdong Haomei New Materials Co., Ltd
21,2
C562
Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co., Ltd
21,2
C563
Press Metal International Ltd
25,0
C564
Press Metal International Technology Ltd
25,0
C565
Andere medewerkende ondernemingen, opgenomen in de bijlage
22,1
Alle andere ondernemingen
32,1
C999
3.   De individuele rechten die zijn vastgesteld voor de in lid 2 vermelde ondernemingen zijn uitsluitend van toepassing indien aan de douaneautoriteiten van de lidstaten een geldige handelsfactuur wordt overgelegd die een verklaring bevat die is gedateerd en ondertekend door een met naam en functie geïdentificeerde medewerker van de entiteit die deze factuur heeft opgesteld, en die luidt als volgt: ‚Ondergetekende verklaart dat de (hoeveelheid) (betrokken product) die naar de Europese Unie wordt uitgevoerd en waarop deze factuur betrekking heeft, is vervaardigd door (naam en adres van de onderneming) (aanvullende Taric-code) in [betrokken land]. Ondergetekende verklaart dat de in deze factuur verstrekte informatie juist en volledig is.’ Als een dergelijke factuur niet wordt overgelegd, wordt het antidumpingrecht toegepast dat voor alle andere ondernemingen geldt.
[...]
Artikel 2
De bedragen die uit hoofde van het voorlopige antidumpingrecht als zekerheid waren gesteld op grond van uitvoeringsverordening (EU) 2020/1428, worden definitief geïnd. De bedragen die als zekerheid zijn gesteld en die het bedrag van het definitieve antidumpingrecht overschrijden, worden vrijgegeven.
Artikel 3
Op de geregistreerde invoer wordt niet met terugwerkende kracht een definitief antidumpingrecht geheven. Gegevens die zijn verzameld overeenkomstig artikel 1 van uitvoeringsverordening (EU) 2020/1215 worden niet langer bewaard.
[...]”
Procedure en conclusies van partijen
10
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 december 2020, heeft verzoekster het onderhavige beroep ingesteld.
11
Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 11 maart 2021, heeft het Europees Parlement verzocht om toelating tot interventie aan de zijde van de Commissie.
12
Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 12 maart 2021, heeft de Commissie krachtens artikel 130 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht een exceptie van niet-ontvankelijkheid opgeworpen. Bij akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 8 april 2021, heeft de Commissie meegedeeld dat zij op 29 maart 2021 de definitieve verordening had vastgesteld en deze ook had bekendgemaakt. Verzoekster heeft op 28 april 2021 haar opmerkingen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid ingediend. Bovendien heeft zij op 9 juni 2021 beroep ingesteld tegen de definitieve verordening (zaak T‑328/21).
13
Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–
de bestreden verordening nietig te verklaren;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
14
Verzoekster verzoekt het Gerecht daarnaast accessoir om door middel van een maatregel tot organisatie van de procesgang de Commissie te verzoeken alle interne documenten over te leggen betreffende de voorbereidende werkzaamheden voor de bestreden verordening en de registratie van de betrokken invoer.
15
De Commissie verzoekt het Gerecht:
–
het beroep niet-ontvankelijk te verklaren;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
In rechte
16
Krachtens artikel 130, leden 1 en 7, van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, op verzoek van de verwerende partij, uitspraak doen over de niet-ontvankelijkheid of de onbevoegdheid zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan. Aangezien de Commissie in casu heeft verzocht om uitspraak te doen over de niet-ontvankelijkheid, beslist het Gerecht, dat zich voldoende voorgelicht acht door de stukken in het procesdossier, om op dat verzoek uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
17
De Commissie voert aan dat het onderhavige beroep niet-ontvankelijk is op grond dat, ten eerste, de bestreden verordening niet voor beroep vatbaar is, ten tweede, verzoekster geen belang heeft om die verordening te betwisten of althans dat belang niet meer heeft en, ten derde, zij evenmin procesbevoegdheid heeft om op te komen tegen de bestreden verordening.
18
De Commissie stoelt haar betoog dat het beroep niet-ontvankelijk is omdat de bestreden verordening niet voor beroep vatbaar is, op het argument dat het gaat om een voorlopige maatregel die is vastgesteld in afwachting van de uitkomst van het onderzoek, en dat het enige gevolg ervan een zekerheidstelling is waarmee de voorlopige rechten in voorkomend geval later kunnen worden opgelegd, zonder dat in dit stadium al rechten worden geïnd. Die verordening is dus een voorbereidende handeling die volgens de basisverordening wordt gevolgd door hetzij een handeling waarmee de antidumpingprocedure wordt beëindigd zonder dat maatregelen worden vastgesteld, hetzij een verordening waarbij definitieve antidumpingrechten worden ingesteld. Volgens de Commissie blijft verzoekster niet verstoken van rechterlijke bescherming doordat zij de bestreden verordening niet rechtstreeks kan betwisten, aangezien de eventuele onrechtmatigheden die daaraan kleven, kunnen worden aangevoerd als grond voor een beroep tegen de handeling waarbij definitieve rechten worden ingesteld en waarvan deze verordening een voorbereidingsfase vormt. Bovendien betoogt de Commissie dat het Gerecht, ingeval het beroep ontvankelijk zou worden verklaard, een oordeel moet geven over vraagstukken waarover de Commissie later bij de eventuele instelling van definitieve antidumpingrechten beslist, hetgeen onverenigbaar is met de vereisten van een goede rechtsbedeling en het regelmatige verloop van de administratieve procedure bij de Commissie.
19
Verzoekster is daarentegen van mening dat de bestreden verordening een voor beroep vatbare handeling is. Deze verordening heeft namelijk onmiddellijke, dwingende, autonome en definitieve negatieve gevolgen voor haar feitelijke en juridische situatie. De vaststelling van de definitieve verordening heeft geen invloed op die gevolgen. Verzoekster wijst in dat verband op de sancties die haar kunnen worden opgelegd als zij haar verplichting om de door de verordening vereiste zekerheden te stellen niet nakomt. Zij wijst daarnaast op de schade die verband houdt met de kosten van die zekerheidstelling voor de bedragen die uiteindelijk door de definitieve verordening zijn vrijgegeven, en de geringere beschikbaarheid van het betrokken product vanwege de inwerkingtreding van de bestreden verordening.
20
Volgens artikel 263 VWEU staat beroep tot nietigverklaring open tegen handelingen, voor zover het geen aanbevelingen of adviezen betreft, die beogen rechtsgevolgen ten aanzien van derden te hebben.
21
Om te bepalen of een handeling vatbaar is voor een dergelijk beroep, moet op de inhoud van die handeling worden gelet en is de vorm waarin zij is gegoten hierbij in beginsel zonder belang. Alleen maatregelen waarmee bindende rechtsgevolgen worden beoogd die de belangen van de verzoeker kunnen aantasten doordat zij diens rechtspositie aanmerkelijk wijzigen, vormen handelingen of besluiten die vatbaar zijn voor beroep tot nietigverklaring (arresten van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 9, en 19 januari 2017, Commissie/Total en Elf Aquitaine, C‑351/15 P, EU:C:2017:27, punten 35 en 36, en beschikking van 15 maart 2019, Silgan Closures en Silgan Holdings/Commissie, T‑410/18, EU:T:2019:166, punten 12 en 13).
22
Handelingen die in een uit verscheidene fasen bestaande procedure tot stand komen, zijn in beginsel slechts voor beroep vatbaar wanneer het maatregelen betreft die aan het einde van die procedure het standpunt van de instelling definitief vastleggen; hiertoe behoren dus niet voorlopige maatregelen ter voorbereiding van het definitieve besluit (arrest van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 10, en beschikking van 10 december 1996, Söktas/Commissie, T‑75/96, EU:T:1996:183, punt 27).
23
Dit kan slechts anders zijn indien handelingen of besluiten die in de loop van de voorbereidende procedure tot stand zijn gekomen, niet enkel alle voornoemde juridische kenmerken vertonen, doch zelf het einde markeren van een bijzondere procedure, onderscheiden van die welke de instelling in staat moet stellen ten gronde te beslissen (arrest van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 11, en beschikking van 2 juni 2004, Pfizer/Commissie, T‑123/03, EU:T:2004:167, punt 23) en zo autonome, onmiddellijke en onomkeerbare rechtsgevolgen in het leven roepen die rechtvaardigen dat tegen die handelingen of besluiten beroep tot nietigverklaring kan worden ingesteld, aangezien de daaraan klevende onrechtmatigheid niet zou kunnen worden weggenomen in het kader van een beroep tegen het definitieve besluit ter voorbereiding waarvan zij zijn vastgesteld (zie in die zin arrest van 6 oktober 2021, Tognoli e.a./Parlement, C‑431/20 P, EU:C:2021:807, punten 42, 44 en 51 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Wat dat betreft is reeds geoordeeld dat een besluit van de Commissie om een antidumpingprocedure in te leiden geen voor beroep vatbare voorbereidende handeling is aangezien dit de rechtspositie van de betrokken ondernemingen niet onmiddellijk en onherroepelijk aantast, en dat een nog voor de beëindiging van de administratieve procedure ingesteld beroep tot nietigverklaring dus niet ontvankelijk kan worden geacht (zie in die zin beschikkingen van 14 maart 1996, Dysan Magnetics en Review Magnetics/Commissie, T‑134/95, EU:T:1996:38, punten 21‑23 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 25 mei 1998, Broome & Wellington/Commissie, T‑267/97, EU:T:1998:108, punten 26‑29).
24
In casu moeten daarom de gevolgen en de juridische aard van de bestreden verordening, die is vastgesteld krachtens artikel 7 van de basisverordening, worden beoordeeld in het licht van de functie die de bestreden verordening vervult binnen de antidumpingprocedure en in het licht van de handeling ter beëindiging van de procedure overeenkomstig artikel 9 van de basisverordening (zie in die zin arrest van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 13, en beschikking van 15 maart 2019, Silgan Closures en Silgan Holdings/Commissie, T‑410/18, EU:T:2019:166, punt 16).
25
Zoals blijkt uit de basisverordening vormt de verordening waarbij voorlopige antidumpingrechten worden ingesteld, een tussenfase tussen het in artikel 5 van de basisverordening geregelde bericht van inleiding van de antidumpingprocedure, waarmee de antidumpingprocedure aanvangt, en de afsluiting van die procedure, hetzij door definitieve rechten in te stellen hetzij door dergelijke rechten niet in te stellen, overeenkomstig artikel 9 van die verordening. Een dergelijke verordening waarbij voorlopige rechten worden ingesteld beoogt namelijk, in de bewoordingen die zijn gebruikt vanaf de eerste verordeningen inzake beschermende maatregelen tegen dumpingpraktijken, een „passende bescherming” voor de Unie te waarborgen, wanneer uit een voorlopig onderzoek blijkt dat er sprake is van dumping, en „te voorkomen dat schade wordt veroorzaakt gedurende de procedure”, door voorlopig antidumpingrechten in te stellen, die dan bij afsluiting van de procedure met terugwerkende kracht kunnen worden geïnd [zie de dertiende overweging van verordening (EEG) nr. 459/68 van de Raad van 5 april 1968 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping of subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (PB 1968, L 93, blz. 1), en artikel 11 van verordening (EEG) nr. 3017/79 van de Raad van 20 december 1979 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1979, L 339, blz. 1)]. Aldus maakt die verordening deel uit van het continuüm van de antidumpingprocedure en beoogt zij de doeltreffendheid ervan te verzekeren.
26
Vanuit diezelfde optiek van dit continuüm informeert de verordening tot instelling van voorlopige antidumpingrechten de belanghebbenden, met name de importeurs, over de bijzonderheden betreffende de voornaamste feiten en overwegingen op grond waarvan voorlopige maatregelen zijn ingesteld, en biedt zij hun de mogelijkheid om opmerkingen in te dienen om te kunnen bepalen welke definitieve maatregelen moeten worden genomen (artikel 2 van de bestreden verordening; zie ook de artikelen 19 bis en 20 van de basisverordening). Dit continuüm komt des te duidelijker tot uitdrukking nu de Commissie sinds de inwerkingtreding van de basisverordening in 2016 alle handelingen vaststelt waaruit de antidumpingprocedure bestaat, van het bericht van inleiding tot de instelling van definitieve rechten, terwijl daarvoor de Raad van de Europese Unie de definitieve rechten instelde [zie met name artikel 9 van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz. 51)]. In dat verband is het overigens veelzeggend dat overweging 32 van de basisverordening spreekt van een „sequentiële logica [van de voorlopige maatregelen] met betrekking tot de vaststelling van definitieve maatregelen”. Daarmee wijkt de in casu geldende regeling af van de regeling die van toepassing was op de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van 21 februari 1984, Allied Corporation e.a./Commissie (239/82 en 275/82, EU:C:1984:68) – dat verzoekster overigens niet aanhaalt om haar argumenten te schragen dat de bestreden verordening voor beroep vatbaar is –, waarin het Hof zich heeft uitgesproken over de gegrondheid van twee bestreden voorlopige verordeningen zonder zich evenwel uitdrukkelijk uit te laten over de vraag of die verordeningen, die niet waren gevolgd door een definitieve verordening, vatbaar waren voor beroep.
27
Hieruit volgt dat de bestreden verordening, die voorlopige antidumpingrechten instelt, niet kan worden beschouwd als afsluiting van een andere procedure dan de procedure die wordt beëindigd met het vaststellen van definitieve rechten of het niet vaststellen van rechten. Net als het bericht van inleiding van de antidumpingprocedure, dat in de rechtspraak als voorbereidende handeling is aangemerkt, zoals in punt 23 hierboven in herinnering is gebracht, vormt de bestreden verordening een voorbereiding op die handelingen waarmee de antidumpingprocedure wordt beëindigd en die wel voor beroep vatbaar zijn (zie in die zin arrest van 30 september 2003, Eurocoton e.a./Raad, C‑76/01 P, EU:C:2003:511, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak; zie ook, naar analogie, beschikking van 25 mei 1998, Broome & Wellington/Commissie, T‑267/97, EU:T:1998:108, punt 33, en arrest van 17 december 2010, EWRIA e.a./Commissie, T‑369/08, EU:T:2010:549, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
28
Voorts tast de bestreden verordening de rechtspositie van verzoekster niet onmiddellijk en onherroepelijk aan.
29
Artikel 2 van de bestreden verordening impliceert immers geen dwang om met het onderzoek mee te werken en bepaalt slechts dat de belanghebbenden, waaronder de importeurs, opmerkingen kunnen indienen of gehoord kunnen worden. Deze bepaling gebruikt weliswaar de aantonende wijs, maar moet worden gelezen in het licht van de artikelen 19 bis en 20 van de basisverordening (zie punt 26 hierboven) en dus in die zin worden uitgelegd dat zij, ten gunste van de belanghebbenden, slechts procedurele waarborgen instelt en uitsluitend de gevolgen heeft van een processtuk, zonder de rechtspositie van verzoekster, afgezien van haar procedurele situatie, aan te tasten (zie naar analogie beschikkingen van 14 maart 1996, Dysan Magnetics en Review Magnetics/Commissie, T‑134/95, EU:T:1996:38, punt 27, en 15 maart 2019, Silgan Closures en Silgan Holdings/Commissie, T‑410/18, EU:T:2019:166, punten 17 en 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30
Evenmin verplicht de bestreden verordening importeurs, zoals verzoekster, of andere betrokken marktdeelnemers om hun handelspraktijken te wijzigen of in heroverweging te nemen (zie naar analogie arrest van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 19, en beschikking van 10 december 1996, Söktas/Commissie, T‑75/96, EU:T:1996:183, punt 41). In het bijzonder zijn de door verzoekster aangevoerde prijsverhoging, verminderde beschikbaarheid en daarmee samenhangende vertragingen bij de levering van het betrokken product, zelfs al berusten deze op de werkelijkheid, slechts feitelijke en economische gevolgen van de bestreden verordening, die niet kunnen worden beschouwd als dwingende gevolgen die haar rechtspositie wijzigen.
31
Bovendien legt artikel 1 van de bestreden verordening weliswaar antidumpingrechten op, maar zijn die per definitie voorlopig en hoeven zij in dit stadium door de importeurs niet te worden betaald. Overeenkomstig artikel 10, lid 2, van de basisverordening zal pas later tot de eventuele inning van die rechten worden beslist, wanneer de antidumpingprocedure wordt afgesloten. De schadelijke gevolgen die verzoekster aan de bestreden verordening toeschrijft, zoals uiteengezet in punt 30 hierboven, vloeien dus hoe dan ook slechts voort uit gedragingen waarmee de marktdeelnemers anticiperen op de economische gevolgen die de daadwerkelijke instelling van antidumpingrechten kan veroorzaken, in het geval dat die rechten verschuldigd worden krachtens de definitieve verordening, die aan het einde van de antidumpingprocedure wordt vastgesteld. Die gevolgen, zelfs al treden ze in, vloeien dus niet onmiddellijk en onomkeerbaar voort uit de bestreden verordening.
32
De bestreden verordening legt dus geen verplichting met onmiddellijke en onomkeerbare gevolgen op.
33
Uit de omstandigheid dat artikel 1, lid 4, van de bestreden verordening tevens bepaalt dat voor de invoer van het betrokken product in de Unie een zekerheid moet worden gesteld die gelijk is aan het bedrag van het voorlopige recht, kan evenmin worden afgeleid dat deze verordening voor beroep vatbaar is. Deze verplichte zekerheidstelling om het betrokken product te kunnen invoeren zolang de bestreden verordening van kracht is, ook al gaat die, zoals verzoekster betoogt, vergezeld van sancties, beoogt namelijk de betaling van de rechten zeker te stellen voor het geval dat uiteindelijk tot heffing daarvan wordt besloten, en is dus gebonden aan die betalingsverplichting, die pas later bij de definitieve verordening zal worden vastgesteld en opgelegd. Het is vaste rechtspraak dat, wanneer de door het voorlopige antidumpingrecht zekergestelde bedragen in hun geheel worden geïnd krachtens een definitieve verordening, geen autonoom rechtsgevolg van de voorlopige verordening kan worden aangevoerd, omdat de definitieve verordening in dat geval met terugwerkende kracht in de plaats treedt van de voorlopige verordening [beschikkingen van 30 juni 1998, BSC Footwear Supplies e.a./Commissie, T‑73/97, EU:T:1998:147, punt 13; 11 januari 2013, Charron Inox en Almet/Commissie en Raad, T‑445/11 en T‑88/12, EU:T:2013:4, niet gepubliceerd, punt 30, en 10 november 2014, DelSolar (Wujiang)/Commissie, T‑320/13, EU:T:2014:969, niet gepubliceerd, punt 56].
34
Weliswaar is eveneens geoordeeld dat in een geval zoals het onderhavige (zie artikel 1, lid 2, van de bestreden verordening, weergegeven in punt 7 hierboven, en artikel 1, lid 2, van de definitieve verordening, weergegeven in punt 9 hierboven), waarin een deel van de als zekerheid gestelde bedragen ter uitvoering van de verordening waarbij het voorlopige recht is ingesteld, is vrijgekomen doordat het definitieve recht lager is dan het voorlopige, eventuele autonome of onafhankelijke gevolgen konden worden geconstateerd, die uitsluitend konden worden toegeschreven aan de verordening tot instelling van het voorlopige antidumpingrecht, na inwerkingtreding van de verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht, en die dus niet door die laatste verordening waren overgenomen (arrest van 11 juli 1990, Neotype Techmashexport/Commissie en Raad, C‑305/86 en C‑160/87, EU:C:1990:295, punt 15; beschikkingen van 30 juni 1998, BSC Footwear Supplies e.a./Commissie, T‑73/97, EU:T:1998:147, punt 15, en 11 januari 2013, Charron Inox en Almet/Commissie en Raad, T‑445/11 en T‑88/12, EU:T:2013:4, niet gepubliceerd, punt 30), doch de Unierechter heeft bij dat oordeel in aanmerking genomen dat er later een definitieve verordening was vastgesteld, aangezien hij zich niet uitsprak over de voorwaarde voor ontvankelijkheid die in casu aan de orde is en die moet worden beoordeeld op de datum van instelling van het beroep (zie arrest van 22 juni 2016, Whirlpool Europe/Commissie, T‑118/13, EU:T:2016:365, punt 49 en aldaar aangehaalde rechtspraak), maar over de afzonderlijke voorwaarde van het procesbelang, dat moet blijven bestaan na de instelling van het beroep en waarvan het voortbestaan wordt beoordeeld op het moment waarop de rechter uitspraak doet (zie arrest van 28 mei 2013, Abdulrahim/Raad en Commissie, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Deze rechtspraak bevestigt dus, in aanvulling op de overwegingen in punt 33 hierboven, dat de verplichting om een zekerheid te stellen ter dekking van de voorlopige rechten geen autonome en onomkeerbare rechtsgevolgen heeft op de datum waarop de ontvankelijkheid van het beroep wordt beoordeeld, aangezien het intreden van die gevolgen afhangt van de vaststelling en inhoud van de latere definitieve verordening.
35
Daaruit volgt dat niet kan worden aangenomen dat op de datum waarop het onderhavige beroep is ingesteld, waarop de antidumpingprocedure nog niet was afgerond en waarop eveneens moet worden afgegaan voor de beoordeling van de ontvankelijkheid van dat beroep (zie punt 34 hierboven), de verplichting om een zekerheid te stellen voor de voorlopige rechten autonome en onomkeerbare rechtsgevolgen had.
36
De verplichting om een zekerheid te stellen verschilt daarmee van de verplichting tot opschorting die geldt voor besluiten om een formele onderzoeksprocedure in te leiden in staatssteunzaken, welke besluiten volgens vaste rechtspraak worden beschouwd als voor beroep vatbare handelingen (arresten van 30 juni 1992, Spanje/Commissie, C‑312/90, EU:C:1992:282, punten 21‑24; 24 oktober 2013, Deutsche Post/Commissie, C‑77/12 P, EU:C:2013:695, niet gepubliceerd, punten 51‑55, en 9 september 2009, Diputación Foral de Álava e.a./Commissie, T‑30/01–T‑32/01 en T‑86/02–T‑88/02, EU:T:2009:314, punt 350). Die opschortingsverplichting geldt immers vanaf de inwerkingtreding van dat besluit en verhindert dat de betrokken staatssteunmaatregel wordt uitgevoerd voordat het besluit tot beëindiging van de formele onderzoeksprocedure is vastgesteld, ongeacht de strekking van dat besluit en zonder dat daarmee kan worden teruggekomen op die opschortingsperiode.
37
Indien zou worden geoordeeld dat een voorlopige verordening vatbaar is voor beroep, zou dat bovendien de goede rechtsbedeling en het institutionele evenwicht schaden. Als het onderhavige beroep ontvankelijk wordt verklaard, moet het Gerecht zich vervolgens namelijk uitspreken over middelen die meestal vergelijkbaar zijn met de middelen die worden aangevoerd ter ondersteuning van het beroep tegen de definitieve verordening, zoals ook in casu, terwijl de Commissie intussen een definitief standpunt heeft ingenomen over de vraagstukken die door die middelen worden opgeworpen, waarbij zij rekening houdt met de aanvullende gegevens die tijdens de procedure na vaststelling van de tijdelijke verordening zijn verzameld. Behalve de aldus veroorzaakte verwarring tussen de administratieve en gerechtelijke fase, waar de Commissie terecht op wijst, en de moeilijkheden die het Gerecht dan ondervindt bij het beoordelen van de feiten ten aanzien van het bestaan van dumping en de voorlopige vaststelling van een antidumpingrecht, terwijl die feiten en dat recht in voorkomend geval later zijn gewijzigd bij de definitieve vaststelling door de Commissie, moet eveneens worden benadrukt dat de rechterlijke beoordeling ten gronde van de voorlopige verordening een lacunaire rechterlijke bescherming vormt. Aangezien de definitieve vaststelling plaatsvindt aan de hand van deels andere gegevens dan die welke zijn gebruikt voor de voorlopige vaststelling, impliceert een eventuele nietigverklaring van de voorlopige verordening namelijk niet noodzakelijkerwijze dat de Commissie krachtens artikel 266 VWEU voor haar definitieve verordening de gevolgen uit het arrest houdende nietigverklaring moet trekken, zodat een partij die zich door de voorlopige verordening benadeeld acht, mogelijk hoe dan ook tevens moet opkomen tegen de definitieve verordening om haar positie doeltreffend en volledig te herstellen (zie in die zin en naar analogie arrest van 11 november 1981, IBM/Commissie, 60/81, EU:C:1981:264, punt 20, en beschikking van 14 april 2015, SolarWorld en Solsonica/Commissie, T‑393/13, EU:T:2015:211, niet gepubliceerd, punten 66‑69).
38
Beklemtoond zij juist dat de niet-ontvankelijkheid van het onderhavige beroep verzoekster niet de rechterlijke bescherming ontzegt waar zij recht op heeft. Verzoekster blijft namelijk vrij om, indien zij daartoe goede gronden denkt te hebben, een beroep wegens aansprakelijkheid in te stellen krachtens artikel 268 VWEU, waarin zij de onregelmatigheden van de voorlopige verordening waarop zij zich ter ondersteuning van het onderhavige beroep heeft beroepen, opnieuw aanvoert en vergoeding vordert van de schade die zij meent te hebben geleden, bestaande in de kosten van de zekerheidstelling, die overeenkomen met de uiteindelijk door de definitieve verordening vrijgegeven bedragen (zie in die zin arrest van 24 oktober 2000, Fresh Marine/Commissie, T‑178/98, EU:T:2000:240, punten 45‑52, en beschikking van 14 april 2015, SolarWorld en Solsonica/Commissie, T‑393/13, EU:T:2015:211, niet gepubliceerd, punten 51 en 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
39
Uit een en ander volgt dat de bestreden verordening een voorbereidende handeling gedurende de antidumpingprocedure is, die derhalve niet vatbaar is voor een beroep tot nietigverklaring.
40
Daarbij komt nog, ten overvloede, dat, zelfs gesteld dat de bestreden verordening wel een voor beroep vatbare handeling is, in casu moet worden geoordeeld dat verzoekster geen belang meer heeft om nietigverklaring ervan te vorderen nu de definitieve verordening is vastgesteld.
41
Volgens vaste rechtspraak moet het procesbelang van een verzoeker, gelet op het voorwerp van het beroep, op straffe van niet-ontvankelijkheid bestaan in het stadium van de instelling van het beroep en op straffe van afdoening zonder beslissing voortbestaan tot aan de uitspraak van de rechterlijke beslissing. Dit veronderstelt dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld (zie arrest van 28 mei 2013, Abdulrahim/Raad en Commissie, C‑239/12 P, EU:C:2013:331, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In het bijzonder heeft een verzoekende partij in het geval dat tijdens de procedure waarin de rechter moet oordelen over de nietigverklaring van een voorlopige verordening, een definitieve verordening wordt vastgesteld, zoals in de onderhavige zaak (zie punten 8, 9 en 12 hierboven), volgens vaste rechtspraak van het Gerecht en het Hof in beginsel geen belang meer bij het betwisten van de voorlopige verordening (arrest van 5 oktober 1988, Brother Industries/Commissie, 56/85, EU:C:1988:463, punt 6; beschikkingen van 10 maart 2016, SolarWorld/Commissie, C‑312/15 P, EU:C:2016:162, niet gepubliceerd, punt 25, en 11 januari 2013, Charron Inox en Almet/Commissie en Raad, T‑445/11 en T‑88/12, niet gepubliceerd, EU:T:2013:4, punt 30).
42
Weliswaar is aanvaard dat een verzoekende partij, naast een belang om beroep tot schadevergoeding in te stellen, belang kan hebben bij een beroep tot nietigverklaring van een verordening waarbij voorlopige rechten worden ingesteld, ook al is er een verordening vastgesteld die de definitieve rechten vaststelt, doch geldt dat uitsluitend met betrekking tot de bedragen die zijn zekergesteld ter uitvoering van de verordening waarbij het voorlopige recht werd ingesteld en die zijn vrijgegeven doordat het definitieve recht lager uitviel dan het voorlopige, zoals in casu het geval is (zie punt 34 hierboven), en voor zover er schade in verband met die bedragen wordt aangevoerd (zie in die zin arrest van 11 juli 1990, Neotype Techmashexport/Commissie en Raad, C‑305/86 en C‑160/87, EU:C:1990:295, punt 15, en beschikking van 11 januari 2013, Charron Inox en Almet/Commissie en Raad, T‑445/11 en T‑88/12, EU:T:2013:4, niet gepubliceerd, punt 30). Zonder zo ver te gaan dat wordt vereist dat de schade in casu net zo nauwkeurig wordt becijferd als voor een beroep tot schadevergoeding vereist is, moet wel komen vast te staan dat die schade werkelijk bestaat, gelet op de hierboven bedoelde moeilijkheden, met name voor een goede rechtsbedeling, die worden veroorzaakt door de behandeling van een beroep tegen een voorlopige verordening terwijl eveneens beroep is ingesteld tegen de definitieve verordening (zie punt 37 hierboven).
43
In het onderhavige geding verschaft verzoekster echter geen enkele aanwijzing, en toont zij a fortiori niet aan, dat zij daadwerkelijk producten heeft ingevoerd en de daarbij behorende zekerheden heeft gesteld gedurende de periode waarin de voorlopige verordening van kracht was, namelijk van 14 oktober 2020 tot en met 31 maart 2021. Zij beperkt er zich in wezen toe op algemene en onnauwkeurige wijze de kosten aan te voeren die aan een zekerheidstelling zijn verbonden, waarvan het hypothetische karakter blijkt uit het feit dat de betrokken borgen niet worden gepreciseerd – er wordt in algemene termen verwezen naar een bank of verzekeringsmaatschappij – en uit het ontbreken van cijfermatige aanwijzingen. A fortiori wordt er geen nadere informatie verstrekt over de kosten die zijn verbonden aan het deel van de zekerheid waarmee de bedragen werden gedekt die door de definitieve verordening zijn vrijgegeven.
44
Bijgevolg heeft verzoekster niet aangetoond dat zij ondanks vaststelling van de definitieve verordening belang heeft bij het onderhavige beroep.
45
Uit het voorgaande volgt dat het onderhavige beroep moet worden verworpen en dat er hoe dan ook niet meer over behoeft te worden beslist.
46
In deze omstandigheden behoeft niet meer te worden beslist over het verzoek van het Parlement om toelating tot interventie of over de accessoire vordering van verzoekster tot overlegging van stukken (zie punt 14 hierboven).
Kosten
47
Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoekster in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in haar eigen kosten alsook in die van de Commissie.
48
Voorts zullen het Parlement, verzoekster en de Commissie overeenkomstig artikel 144, lid 10, van het Reglement voor de procesvoering hun eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie dragen.
HET GERECHT (Vierde kamer)
beschikt:
1)
Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)
Airoldi Metalli SpA draagt haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.
3)
Het Europees Parlement, Airoldi Metalli en de Commissie dragen hun eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie.
Luxemburg, 30 november 2021.
De griffier
E. Coulon
De president
S. Gervasoni
(
*1
)	Procestaal: Engels.