62024CJ0489
WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
z dnia 5 marca 2026 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) – Procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Możliwość przedłużenia sześciomiesięcznego terminu na podjęcie decyzji w przypadku dużej liczby składanych jednocześnie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej – Kolejne decyzje o przedłużeniu – Warunki i granice – Artykuł 4 ust. 1 – Zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia, aby organ rozstrzygający dysponował odpowiednimi środkami, aby mógł wypełniać swoje zadania
W sprawie C‑489/24 [Safita] (
i
)
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Raad van State (radę stanu, Niderlandy) postanowieniem z dnia 10 lipca 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 lipca 2024 r., w postępowaniu:
Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
przeciwko
X,
TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
w składzie: J. Passer (sprawozdawca), prezes izby, E. Regan i D. Gratsias, sędziowie,
rzeczniczka generalna: L. Medina,
sekretarz: A. Lamote, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 lipca 2025 r.,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu X – V.M. Oliana, advocate, oraz S. Rafi, ekspertka,
–
w imieniu rządu niderlandzkiego – M.K. Bulterman oraz A. Hanje, w charakterze pełnomocników,
–
w imieniu rządu węgierskiego – Zs. Biró-Tóth oraz M.Z. Fehér, w charakterze pełnomocników,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – A. Azema, A. Baeckelmans, F. Blanc oraz M. Debieuvre, w charakterze pełnomocników,
podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60) w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (sekretarzem stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa, Niderlandy) a X, obywatelem syryjskim, w przedmiocie niedotrzymania przez ów organ ustawowego sześciomiesięcznego terminu na podjęcie decyzji w sprawie wniosku zainteresowanego o zezwolenie na pobyt czasowy z tytułu azylu.
Ramy prawne
Prawo Unii
3
Zgodnie z motywami 3 i 18 dyrektywy 2013/32:
„(3)
Na specjalnym posiedzeniu w Tampere w dniach 15 i 16 października 1999 r. Rada Europejska uzgodniła podjęcie wysiłków mających na celu ustanowienie wspólnego europejskiego systemu azylowego, opartego na pełnym i integralnym stosowaniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, podpisanej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. [Recueil des traités des Nations unies, vol. 189, nr 2545 (1954), s. 150], zmienionej protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. (zwanej dalej »konwencją genewską«), potwierdzając w ten sposób zasadę non-refoulement i zapewniając, aby nikt nie był odsyłany tam, gdzie narażony jest na prześladowania.
[…]
(18)
Podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w najkrótszym możliwym terminie leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i wnioskodawców, bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrywania wniosku”.
4
Artykuł 4 tej dyrektywy, zatytułowany „Organy odpowiedzialne”, stanowi w ust. 1:
„Państwa członkowskie wyznaczają dla wszystkich procedur organ rozstrzygający, który będzie odpowiedzialny za odpowiednie rozpatrywanie wniosków zgodnie z niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie zapewniają, aby organ ten dysponował odpowiednimi środkami, w tym wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby mógł wypełniać swoje zadania zgodnie z niniejszą dyrektywą”.
5
Artykuł 31 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Procedura rozpatrywania wniosku”, przewiduje:
„1.   Państwa członkowskie rozpatrują wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej w drodze procedury rozpatrywania wniosku zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami określonymi w rozdziale II.
2.   Państwa członkowskie zapewniają, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla odpowiedniego i pełnego rozpatrzenia.
3.   Państwa członkowskie zapewniają, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku.
W przypadku gdy wniosek podlega procedurze określonej w rozporządzeniu [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31)], wspomniany sześciomiesięczny okres rozpoczyna się w momencie, gdy ustalono państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku zgodnie z tym rozporządzeniem, wnioskodawca znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego i zajął się nim właściwy organ.
Państwa członkowskie mogą przedłużyć sześciomiesięczny termin określony w niniejszym ustępie o nie więcej niż kolejne dziewięć miesięcy w przypadku, gdy:
[…]
b)
o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje jednocześnie duża liczba obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, i praktycznie bardzo utrudnia to zakończenie procedury w terminie sześciu miesięcy;
[…].
W drodze wyjątku państwa członkowskie mogą, w należycie uzasadnionych okolicznościach, przedłużyć terminy określone w niniejszym ustępie o maksymalnie trzy miesiące, w przypadku gdy konieczne jest odpowiednie i kompletne rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
[…]
5.   W każdym wypadku państwa członkowskie kończą procedurę rozpatrywania wniosku w maksymalnym terminie 21 miesięcy od złożenia wniosku.
6.   Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy decyzja nie może zostać podjęta w terminie sześciu miesięcy, zainteresowany wnioskodawca:
a)
został poinformowany o opóźnieniu; oraz
b)
otrzymał, na swoją prośbę, informację na temat przyczyn opóźnienia oraz terminu, w którym należy się spodziewać podjęcia decyzji w sprawie jego wniosku.
[…]”.
Prawo niderlandzkie
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r.
6
Artykuł 42 Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000) [ustawy w sprawie dokonania generalnej rewizji ustawy o cudzoziemcach (ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.)] z dnia 23 listopada 2000 r. (Stb. 2000, nr 495), przewiduje:
„1.   Decyzję w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt tymczasowy, o którym mowa w art. 28, lub zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony, o którym mowa w art. 33, wydaje się w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania wniosku.
[…]
4.   Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony o okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, jeżeli:
[…]
b)
z uwagi na fakt, że duża liczba cudzoziemców występuje z wnioskiem jednocześnie, bardzo utrudnia to w praktyce zakończenie postępowania w terminie sześciu miesięcy; […]
[…]”.
WBV 2022/22
7
W dniu 21 września 2022 r. sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa przyjął Besluit houdende wijziging van de Vreemdelingencirculaire 2000 (dekret zmieniający okólnik 2000 w sprawie cudzoziemców, zwany dalej „WBV 2022/22”), który wszedł w życie w dniu 27 września 2022 r.
8
WBV 2022/22 zmieniła Vreemdelingencirculaire 2000 (okólnik w sprawie cudzoziemców z 2000 r.), w szczególności w celu przedłużenia terminu rozpatrywania wniosków o udzielenie azylu przewidzianego w ustawie o cudzoziemcach z 2000 r. Okólnik ten miał odtąd następujące brzmienie:
„[…]
2.13 Decyzja
Termin na podjęcie decyzji
[Immigratie- en Naturalisatiedienst (urząd ds. imigracji i naturalizacji, Niderlandy, zwany dalej »IND«)] podejmuje decyzję w sprawie wniosku w terminie sześciu miesięcy od złożenia wniosku o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu azylu. Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 42 [ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.].
Z dniem wejścia w życie WBV 2022/22 IND korzysta z przewidzianej w art. 42 ust. 4 lit. b) [ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.] możliwości przedłużenia o dziewięć miesięcy ustawowego terminu na wydanie decyzji w sprawie azylu. Oznacza to, że IND przedłuża o dziewięć miesięcy ustawowy termin na podjęcie decyzji w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu azylu, jeżeli ustawowy termin na podjęcie decyzji w sprawie wniosku jeszcze nie upłynął w dniu wejścia w życie WBV 2022/22. Owo przedłużenie terminu na podjęcie decyzji ma zastosowanie do wniosków złożonych do dnia 1 stycznia 2023 r.
[…]”.
WBV 2023/3
9
W dniu 26 stycznia 2023 r. sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa przyjął Besluit houdende wijziging van de Vreemdelingencirculaire 2000 (dekret zmieniający okólnik 2000 w sprawie cudzoziemców, zwany dalej „WBV 2023/3”), który ponownie zmienił okólnik w sprawie cudzoziemców z 2000 r. w następujący sposób:
„[…]
2.13 Wydanie decyzji
IND podejmuje decyzję w sprawie wniosku w terminie sześciu miesięcy od złożenia wniosku o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu azylu. Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 42 [ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.].
[…]
Po publikacji WBV 2023/3 przedłużenie o dziewięć miesięcy terminu na wydanie decyzji ma również zastosowanie do wniosków o udzielenie azylu złożonych w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 1 stycznia 2024 r.
[…]”.
WBV 2023/26
10
W dniu 27 grudnia 2023 r. sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa przyjął Besluit houdende wijziging van de Vreemdelingencirculaire 2000 (dekret zmieniający okólnik 2000 w sprawie cudzoziemców, zwany dalej „WBV 2023/26”), który ponownie zmienił okólnik w sprawie cudzoziemców z 2000 r. w następujący sposób:
„[…]
2.13 Termin na wydanie decyzji
IND podejmuje decyzję w sprawie wniosku w terminie sześciu miesięcy od momentu złożenia wniosku o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy z tytułu azylu. Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 42 [ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.].
[…]
Po publikacji WBV 2023/26 przedłużenie o dziewięć miesięcy terminu na wydanie decyzji ma również zastosowanie do wniosków o udzielenie azylu złożonych w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 1 stycznia 2025 r.
[…]”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
11
W dniu 17 lutego 2023 r. X złożył wniosek o udzielenie azylu w Niderlandach.
12
W dniu 23 sierpnia 2023 r. X skierował do sekretarza stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa wezwanie do usunięcia uchybienia z powodu niepodjęcia decyzji w terminie sześciu miesięcy, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.
13
Ponieważ sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa nie udzielił odpowiedzi w ciągu dwóch tygodni od tego wezwania, X wniósł skargę do rechtbank Den Haag (sądu rejonowego w Hadze, Niderlandy).
14
Orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2023 r. sąd ten uznał tę skargę za niedopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczyła ona braku wydania decyzji w odpowiednim czasie, i stwierdził, że sześciomiesięczny termin na wydanie decyzji mający zastosowanie do tego wniosku został prawidłowo przedłużony o dziewięć miesięcy po przyjęciu WBV 2023/3. Wspomniany sąd orzekł jednak, że okres tego przedłużenia był ograniczony do dziewięciu miesięcy po wejściu w życie WBV 2022/22. Wynika z tego, że WBV 2023/3 i przewidziane w nim przedłużenie terminu nie mają zastosowania do wniosków o udzielenie azylu złożonych po dniu 26 czerwca 2023 r.
15
Sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa wniósł środek odwoławczy od tego orzeczenia do Raad van State (rady stanu, Niderlandy), sądu odsyłającego w niniejszej sprawie. X wniósł odwołanie wzajemne od owego orzeczenia.
16
Przed sądem odsyłającym sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa podnosi, że rechtbank Den Haag (sąd rejonowy w Hadze) błędnie uznał, po pierwsze, że WBV 2023/3 jest sprzeczny z art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 w odniesieniu do wniosków o udzielenie azylu złożonych po dniu 26 czerwca 2023 r., czyli dziewięć miesięcy po wejściu w życie WBV 2022/22, a po drugie, że kolejne przedłużenia powinny być ograniczone w czasie, biorąc pod uwagę art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/32. Sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa uważa, że może skorzystać z możliwości przedłużenia o dziewięć miesięcy terminu na wydanie decyzji, nawet jeśli uczynił to wcześniej, o ile napływ osób ubiegających się o azyl jest taki, że ów przedłużony termin jest niezbędny do odpowiedniego i kompletnego rozpatrzenia wniosków o udzielenie azylu. Powołuje się on na wzrost liczby wniosków o udzielenie azylu w 2023 r. w porównaniu z 2022 r. i twierdzi, że nadal boryka się z opóźnieniami w rozpatrywaniu wniosków o udzielenie azylu, pomimo środków przyjętych w celu skrócenia czasu rozpatrywania tych wniosków i zwiększenia liczby wydawanych decyzji.
17
Na poparcie odwołania wzajemnego X podnosi, że rechtbank Den Haag (sąd rejonowy w Hadze) niesłusznie orzekł, iż art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 może mieć zastosowanie do sytuacji, z którą sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa twierdzi, że ma do czynienia. Stopniowy wzrost liczby wniosków o udzielenie azylu nie jest bowiem objęty zakresem stosowania tego przepisu. W związku z tym przedłużenie terminu na wydanie decyzji na podstawie zarówno WBV 2022/22, jak i WBV 2023/3 jest niezgodne z prawem.
18
Sąd odsyłający uważa, że chociaż skierowany przez niego wcześniej do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, który doprowadził do wydania wyroku z dnia 8 maja 2025 r., Zimir (C‑662/23, EU:C:2025:326), dotyczył wykładni tych samych przepisów prawa Unii, konieczne jest zwrócenie się do Trybunału z dodatkowymi pytaniami w celu ustalenia, czy sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa jest uprawniony do dalszego przedłużenia, za pośrednictwem WBV 2023/3, terminu na podjęcie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie azylu.
19
Dokładniej rzecz ujmując, sąd odsyłający zastanawia się, czy – a jeśli tak, to pod jakimi warunkami – państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno korzystać z przewidzianej w art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 możliwości przedłużenia terminu na wydanie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie azylu, biorąc pod uwagę w szczególności przewidziany w art. 4 ust. 1 tej dyrektywy obowiązek zapewnienia, aby organ rozpatrujący wnioski o udzielenie azylu dysponował odpowiednimi środkami, w tym wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby mógł wypełniać swoje zadania. Zauważa on w tym względzie, że okoliczności, które doprowadziły do przedłużenia terminu na wydanie decyzji na podstawie WBV 2022/22 i WBV 2023/3, prawdopodobnie nie zmienią się w najbliższej przyszłości, i wyjaśnia, że sekretarz stanu ds. sprawiedliwości i bezpieczeństwa wydał w międzyczasie trzecią decyzję w sprawie przedłużenia terminu, przyjmując WBV 2023/26.
20
W tych okolicznościach Raad van State (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy organ rozstrzygający może zastosować art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy [2013/32] po raz kolejny z rzędu?
2)
W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
a)
Pod jakimi warunkami organ rozstrzygający może zastosować art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy [2013/32] po raz kolejny z rzędu i czy łączny czas trwania okresu, na jaki organ rozstrzygający może zastosować ten przepis po raz kolejny z rzędu jest wówczas ograniczony?
b)
W jakim zakresie udzielając odpowiedzi na pytanie o to, czy organ rozstrzygający mógł przedłużyć termin na podjęcie decyzji po raz kolejny i bezpośrednio po wcześniejszej decyzji o przedłużeniu terminu, sąd może lub musi wziąć pod uwagę wzrost liczby wniosków o udzielenie azylu – także w porównaniu z okresem poprzedzającym wcześniejszą decyzję o przedłużeniu terminu – oraz ewentualne wysiłki organu rozstrzygającego na rzecz zwiększenia możliwości przerobowych w zakresie podejmowania zaległych decyzji, tak by – w świetle art. 4 ust. 1 dyrektywy [2013/32] – móc zagwarantować odpowiednie i pełne rozpatrzenie wniosków o udzielenie azylu?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
21
Poprzez dwa pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może – a jeśli tak, to pod jakimi warunkami – wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania składanych do niego wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej o maksymalny okres dziewięciu miesięcy.
22
Artykuł 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 przewiduje, że państwa członkowskie mogą przedłużyć termin na rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej o maksymalnie dziewięć miesięcy, jeżeli ze względu na jednoczesne złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez dużą liczbę obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców bardzo trudno jest w praktyce zakończyć procedury rozpatrywania wniosków w terminie sześciu miesięcy, o którym mowa w art. 31 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy.
23
Tym samym możliwość przedłużenia przez państwa członkowskie sześciomiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie tego przepisu jest uzależniona od spełnienia trzech ściśle powiązanych ze sobą i kumulatywnych warunków, a mianowicie, po pierwsze, od tego, czy takie wnioski zostały złożone „jednocześnie”, po drugie, od tego, czy wnioski te zostały złożone przez „dużą liczbę” obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, a po trzecie, od tego, czy „praktycznie bardzo utrudnia[łoby] [to organom państwa członkowskiego] zakończenie procedury w terminie sześciu miesięcy”. Te zależne od siebie warunki należy interpretować w sposób łączny (wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 33).
24
Trybunał wielokrotnie orzekał, że zgodnie z art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 sześciomiesięczny termin przewidziany na rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o którym mowa w art. 31 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy, może zostać przedłużony przez organ rozstrzygający o dziewięć miesięcy w przypadku znacznego wzrostu w krótkim czasie liczby tych wniosków w porównaniu ze zwykłą i przewidywalną tendencją w danym państwie członkowskim, co wyklucza sytuację charakteryzującą się stopniowym wzrostem liczby wspomnianych wniosków w długim okresie (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 49).
25
Co się tyczy kwestii, czy i pod jakimi warunkami art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 pozwala państwu członkowskiemu na wielokrotne i kolejne podejmowanie decyzji o przedłużeniu procedury rozpatrywania wniosku, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jakim został umieszczony, oraz cele regulacji, której część stanowi (zob. wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck, 292/82, EU:C:1983:335, pkt 12; z dnia 11 grudnia 2025 r., GKV-Spitzenverband, C‑743/23, EU:C:2025:954, pkt 41).
26
W tym względzie należy stwierdzić, że brzmienie art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 nie pozwala jako takie na ustalenie, czy państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania wniosku, o ile spełnione są trzy warunki wymienione w pkt 23 niniejszego wyroku.
27
Jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się ten przepis, należy zauważyć, że zgodnie z art. 31 ust. 2 dyrektywy 2013/32 państwa członkowskie są zobowiązane zapewnić, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla odpowiedniego i pełnego rozpatrzenia owego wniosku. Ponadto z art. 31 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie mają co do zasady zapewnić, aby procedura rozpatrywania wniosku została zakończona w ciągu sześciu miesięcy od złożenia wniosku. Co więcej, art. 31 ust. 3 akapit czwarty wspomnianej dyrektywy uściśla, że w drodze wyjątku państwa członkowskie mogą, w należycie uzasadnionych okolicznościach, przedłużyć terminy określone w niniejszym ustępie o maksymalnie trzy miesiące, w przypadku gdy konieczne jest odpowiednie i kompletne rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W każdym wypadku z art. 31 ust. 5 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie kończą procedurę rozpatrywania wniosku w maksymalnym terminie 21 miesięcy od złożenia wniosku.
28
Należy również uwzględnić art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/32, zgodnie z którym państwa członkowskie zapewniają, aby wyznaczony przez nie organ odpowiedzialny za odpowiednie rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej dysponował odpowiednimi środkami, w tym wystarczającą liczbą wykwalifikowanych pracowników, aby mógł wypełniać swoje zadania zgodnie ze wspomnianą dyrektywą (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 40).
29
Co się tyczy celu realizowanego przez dyrektywę 2013/32, z jej motywów 3 i 18 wynika, że zmierza ona do ustanowienia wspólnego europejskiego systemu azylowego, w którym decyzje w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej są podejmowane w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla możliwości przedłużenia, zgodnie z art. 31 ust. 3 akapit trzeci tej dyrektywy, sześciomiesięcznego terminu przewidzianego w art. 31 ust. 3 akapit pierwszy w celu zareagowania na szczególne okoliczności, które uzasadniają dłuższy termin rozpatrzenia wniosku, tak aby zapewnić takie odpowiednie i kompletne zbadanie owych okoliczności (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 43, 44).
30
Zarówno z kontekstu, w jaki wpisuje się art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32, jak i z celu realizowanego przez tę dyrektywę wynika zatem, że nic nie pozwala wykluczyć a priori, że państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o ile spełnione są trzy warunki wymienione w pkt 23 niniejszego wyroku, a procedura rozpatrywania konkretnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zostanie zakończona w maksymalnym terminie 21 miesięcy od złożenia wniosku.
31
Tymczasem, jak przypomniano w pkt 24 niniejszego wyroku, wykładnia art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 pozwalająca państwu członkowskiemu na przedłużenie sześciomiesięcznego terminu na rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku stopniowego wzrostu liczby tych wniosków w dłuższym okresie zagrażałaby celowi realizowanemu przez tę dyrektywę.
32
Ponadto, o ile liczba wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej pozostaje stale wysoka przez długi okres, o tyle do danego państwa członkowskiego należy przydzielenie organowi rozstrzygającemu odpowiednich i wystarczających środków umożliwiających mu rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej z poszanowaniem dyrektywy 2013/32, zgodnie z obowiązkiem, o którym mowa w jej art. 4 ust. 1 (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 55).
33
W związku z tym, chociaż państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu rozpatrywania składanych do niego wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, to jednak łączny okres tych kolejnych przedłużeń nie może przekroczyć czasu potrzebnego temu państwu członkowskiemu na wywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2013/32, i na udostępnienie organowi rozstrzygającemu większej liczby środków, tak aby organ ten mógł ponownie rozpatrzyć wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej w terminie sześciu miesięcy przewidzianym w art. 31 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy. Ów potrzebny czas należy oceniać w świetle czasu wymaganego na zatrudnienie i przeszkolenie personelu odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób odpowiedni i kompletny (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2025 r., Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, pkt 48).
34
Tak więc po pierwszym przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania wniosku na podstawie art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 dane państwo członkowskie będzie mogło skorzystać z tej samej możliwości w celu ponownego przedłużenia tego terminu, w szczególności w celu uwzględnienia zwiększenia, nawet nieistotnego, liczby wniosków o udzielenie azylu w stosunku do okresu objętego poprzednią decyzją o przedłużeniu, tylko wówczas, gdy uda mu się wykazać, należycie uzasadniając swoją decyzję w tym względzie konkretnymi dowodami, że pomimo wysiłków podjętych w celu zaradzenia jednoczesnemu napływowi wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie dysponowało wystarczającą ilością czasu na przydzielenie organowi rozstrzygającemu odpowiednich i wystarczających środków, w szczególności czasu wymaganego na zatrudnienie i przeszkolenie personelu odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, umożliwiających temu organowi rozpatrzenie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób odpowiedni i kompletny w terminie sześciu miesięcy przewidzianym w art. 31 ust. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy.
35
Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 6 dyrektywy 2013/32 zainteresowane osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową powinny, po pierwsze, zostać poinformowane przez organ rozstrzygający o tym, że państwo członkowskie, któremu ustawodawstwu podlega ów organ, postanowiło przedłużyć termin procedury rozpatrywania ich wniosku, a po drugie, otrzymać, na swoją prośbę, wszelkie informacje na temat przyczyn tego przedłużenia oraz terminu, w którym należy się spodziewać podjęcia decyzji w sprawie ich wniosku.
36
W świetle powyższych rozważań odpowiedź na przedstawione pytania winna brzmieć: art. 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy 2013/32 w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania złożonych do niego wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o ile to państwo członkowskie jest w stanie wykazać, po pierwsze, że pomimo wysiłków podjętych w celu zaradzenia jednoczesnemu napływowi wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie dysponowało wystarczającą ilością czasu, aby wypełnić swój obowiązek przydzielenia organowi rozstrzygającemu odpowiednich i wystarczających środków umożliwiających mu odpowiednie i kompletne rozpatrzenie tych wniosków, a po drugie, że łączny okres kolejnych przedłużeń nie przekracza ani czasu potrzebnego do wypełnienia tego obowiązku, ani maksymalnego terminu 21 miesięcy od złożenia konkretnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
W przedmiocie kosztów
37
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 31 ust. 3 akapit trzeci lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy
należy interpretować w ten sposób, że:
państwo członkowskie może wielokrotnie i kolejno podejmować decyzję o przedłużeniu terminu mającego zastosowanie do procedury rozpatrywania złożonych do niego wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, o ile to państwo członkowskie jest w stanie wykazać, po pierwsze, że pomimo wysiłków podjętych w celu zaradzenia jednoczesnemu napływowi wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej nie dysponowało wystarczającą ilością czasu, aby wypełnić swój obowiązek przydzielenia organowi rozstrzygającemu odpowiednich i wystarczających środków umożliwiających mu odpowiednie i kompletne rozpatrzenie tych wniosków, a po drugie, że łączny okres kolejnych przedłużeń nie przekracza ani czasu potrzebnego do wypełnienia tego obowiązku, ani maksymalnego terminu 21 miesięcy od złożenia konkretnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niderlandzki.
(
i
)	Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.