62024TJ0032_EXT
WYROK SĄDU (druga izba)
z dnia 24 września 2025 r. (
*1
)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający osiem czarnych szewronów skierowanych w dół – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter używania znaku towarowego – Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego – Skarga wzajemna – Przedmiot skargi – Interes prawny – Dopuszczalność
W sprawie T‑32/24
Barry’s Bootcamp Holdings LLC, z siedzibą w Miami, Floryda (Stany Zjednoczone), którą reprezentowali M. Hawkins, T. Dolde i C. Zimmer, adwokaci,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował R. Raponi, w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest
Hummel Holding A/S, z siedzibą w Aarhus (Dania), którą reprezentował S. Pedersen, adwokat,
SĄD (druga izba),
w składzie podczas narady: A. Marcoulli, prezeska, J. Schwarcz (sprawozdawca) i L. Spangsberg Grønfeldt, sędziowie,
sekretarz: G. Mitrev, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 stycznia 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok (
1
)
1
W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Barry’s Bootcamp Holdings LLC, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 listopada 2023 r. (sprawy połączone R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
I. Okoliczności powstania sporu
[…]
8
W dniu 1 sierpnia 2022 r. interwenientka wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, zarejestrowane pod sygnaturą R 1415/2022‑2 w zakresie, w jakim w decyzji tej stwierdzono wygaśnięcie jej praw do spornej rejestracji międzynarodowej dla „toreb sportowych”, ujętych w klasie 18, i dla „obuwia; obuwia sportowego; obuwia rekreacyjnego”, ujętych w klasie 25.
9
W tym samym dniu skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, zarejestrowane pod sygnaturą R 1421/2022‑2 w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do rozpatrywanych towarów.
10
W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza połączyła odwołania w sprawach R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2 na podstawie art. 35 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1) na tej podstawie, że zostały one wniesione od tej samej decyzji Wydziału Unieważnień. Ponadto Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień i w konsekwencji oddaliła odwołania w sprawach R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2, a także nakazała skarżącej i interwenientce pokrycie ich własnych kosztów.
[…]
II. Żądania stron
12
Skarżąca wnosi do Sądu zasadniczo o:
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej jej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 1 czerwca 2022 r.;
–
oddalenie skargi wzajemnej;
–
obciążenie EUIPO i interwenientki kosztami postępowania;
–
obciążenie interwenientki kosztami postępowania związanymi ze skargą wzajemną.
13
EUIPO wnosi do Sądu o:
–
oddalenie skargi głównej i skargi wzajemnej w całości;
–
obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przedmiocie skargi głównej, a interwenientki kosztami postępowania w przedmiocie skargi wzajemnej, w przypadku wezwania na rozprawę.
14
Interwenientka wnosi do Sądu zasadniczo o:
–
oddalenie skargi głównej w całości;
–
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej jego odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 1 czerwca 2022 r.;
–
obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.
III. Co do prawa
[…]
B.
W przedmiocie skargi wzajemnej
1. W przedmiocie dopuszczalności skargi wzajemnej
101
Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 3 czerwca 2024 r. skarżąca podniosła zarzut niedopuszczalności skargi wzajemnej na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. W tym względzie, po pierwsze, podnosi ona, że z art. 184 regulaminu postępowania wynika, iż skarga wzajemna do Sądu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest skierowana przeciwko tej samej decyzji co decyzja zaskarżona w ramach skargi głównej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza orzekła w przedmiocie dwóch odrębnych odwołań zarejestrowanych pod sygnaturami R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2, które zostały połączone do celów administracyjnych. A zatem jej zdaniem, ponieważ wniesiona do Sądu skarga główna ma na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie zarejestrowane pod sygnaturą R 1421/2022‑2, interwenientka jest uprawniona do wniesienia skargi wzajemnej wyłącznie w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie tego odwołania. Po drugie, skarżąca utrzymuje, że ponieważ w decyzji zaskarżonej w sprawie R 1421/2022‑2 rozstrzygnięto na korzyść interwenientki, tak czy inaczej interwenientka nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na tę decyzję.
102
Interwenientka wnosi o oddalenie zarzutu niedopuszczalności. Zapytane podczas rozprawy EUIPO pozostawiło tę kwestię uznaniu Sądu.
103
W pierwszej kolejności zgodnie z art. 184 § 1 regulaminu postępowania żądania skargi wzajemnej mają na celu stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji izby odwoławczej w kwestiach niepodniesionych w skardze.
104
Po pierwsze, należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie skarżąca i interwenientka wniosły dwa odrębne odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 1 czerwca 2022 r., opatrzone sygnaturami R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2.
105
Zgodnie z art. 67 rozporządzenia 2017/1001 skarżąca i interwenientka stały się automatycznie stronami w obu równoległych postępowaniach przed Izbą Odwoławczą.
106
Na podstawie art. 35 ust. 5 rozporządzenia delegowanego 2018/625 Izba Odwoławcza rozpatrzyła odwołania w sprawach R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2 w ramach tego samego postępowania, w wyniku którego wydała zaskarżoną decyzję.
107
W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza rozstrzygnęła zatem w przedmiocie odwołań w sprawach R 1415/2022‑2 i R 1421/2022‑2 skierowanych przeciwko tej samej decyzji Wydziału Unieważnień i dotyczących tych samych stron.
108
Po drugie, w skardze głównej skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie w sprawie R 1421/2022‑2. Z kolei skarga wzajemna ma na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza postanowiła w niej oddalić odwołanie w sprawie R 1415/2022‑2.
109
Wynika z tego, że skarga wzajemna zmierza do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w kwestii niepodniesionej w skardze w rozumieniu art. 184 § 1 regulaminu postępowania.
110
A zatem skarżąca niesłusznie twierdzi, że skarga wzajemna dotyczy w istocie decyzji odrębnej od decyzji zaskarżonej w ramach skargi głównej, z naruszeniem wspomnianego artykułu.
111
W drugiej kolejności zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim osoba ta ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Taki interes zakłada, że stwierdzenie nieważności tego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że w wyniku skargi strona skarżąca będzie mogła uzyskać jakąś korzyść (zob. wyrok z dnia 18 października 2018 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada, C‑100/17 P, EU:C:2018:842, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).
112
W niniejszym wypadku skarga wzajemna ma na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie interwenientki wniesione w sprawie R 1415/2022‑2, a tym samym utrzymano w mocy decyzję Wydziału Unieważnień, który stwierdził wygaśnięcie praw właściciela spornej rejestracji międzynarodowej, w szczególności w odniesieniu do „toreb sportowych”, ujętych w klasie 18, i do „obuwia; obuwia sportowego; obuwia rekreacyjnego”, ujętych w klasie 25 (zob. pkt 8, 10 powyżej).
113
W przypadku gdyby Sąd uwzględnił żądania interwenientki i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, Izba Odwoławcza byłaby zobowiązana do ponownego rozpoznania odwołania interwenientki wniesionego w sprawie R 1415/2022‑2 i w tych ramach mogłaby wydać decyzję odmienną od tej, której nieważność stwierdził Sąd. Wynik skargi wzajemnej może zatem przynieść interwenientce korzyść.
114
A zatem – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – okoliczność, że w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto sprawę R 1421/2022‑2 na korzyść interwenientki, nie może pozbawić tej ostatniej interesu prawnego we wniesieniu skargi na zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim nie uwzględniono w niej jej żądań w ramach odwołania w sprawie R 1415/2022‑2.
115
W świetle powyższego zarzut niedopuszczalności jest bezzasadny i należy go oddalić.
[…]
Z powyższych względów
SĄD (druga izba)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga główna i skarga wzajemna zostają oddalone.
2)
Barry’s Bootcamp Holdings LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w związku ze skargą główną.
3)
Hummel Holding A/S pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez EUIPO w związku ze skargą wzajemną.
Marcoulli
Schwarcz
Spangsberg Grønfeldt
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 24 września 2025 r.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: angielski.
(
1
)	Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.