62021TJ0402_RES
Υπόθεση T‑402/21
UniCredit Bank AG
κατά
Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (όγδοο πενταμελές τμήμα) της 17ης Ιουλίου 2024
«Οικονομική και Νομισματική Ένωση – Τραπεζική ένωση – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ) – Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Απόφαση του ΕΣΕ σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για το 2021 – Υποχρέωση αιτιολόγησης – Δικαίωμα ακρόασης – Ασφάλεια δικαίου – Αποτελεσματική δικαστική προστασία – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Περιορισμός των διαχρονικών αποτελεσμάτων της δικαστικής απόφασης»
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολόγηση – Υποχρέωση – Περιεχόμενο – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) για τον καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Μη συνεκτίμηση δεικτών και υποδεικτών κινδύνου κατά τον υπολογισμό των εν λόγω εισφορών – Επιτρέπεται
(Κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρο 20 § 1)
(βλ. σκέψεις 97, 98, 100)
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης – Μη συνεκτίμηση δεικτών και υποδεικτών κινδύνου κατά τον υπολογισμό των εν λόγω εισφορών – Προϋποθέσεις
(Κανονισμός 680/2014 της Επιτροπής· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 6, 7, 14 και 20 § 1· κανονισμός 2021/451 της Επιτροπής· κανονισμός 2021/763 της Επιτροπής· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 254-258, 263, 264, 269, 271, 275-278, 283, 285)
Σύνοψη
Το Γενικό Δικαστήριο, επιληφθέν προσφυγής ακυρώσεως, την οποία και δέχεται, ακυρώνει την απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (στο εξής: ΕΣΕ) για τον καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (στο εξής: ΕΤΕ) για το έτος 2021, κατά το μέρος που αφορά την προσφεύγουσα, UniCredit Bank, λόγω της εκ μέρους του ΕΣΕ παράβασης της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπέχει όσον αφορά τον καθορισμό του ετήσιου επιπέδου-στόχου.
Στην απόφασή του, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται σχετικά με την έκταση της υποχρέωσης που υπέχει το ΕΣΕ να εκθέσει τους λόγους για τους οποίους οι δείκτες κινδύνου «καθαρής σταθερής χρηματοδότησης» (στο εξής: δείκτης NSFR) και «ίδια κεφάλαια και επιλέξιμες υποχρεώσεις που κατέχει το ίδρυμα πέραν των ελάχιστων απαιτήσεων ιδίων κεφαλαίων και επιλέξιμων υποχρεώσεων» (στο εξής: δείκτης MREL και ελάχιστη απαίτηση MREL) καθώς και οι υποδείκτες κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» δεν εφαρμόστηκαν για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών τόσο με βάση τα δεδομένα της Ένωσης όσο και σε εθνική βάση (
1
). Ομοίως, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται για πρώτη φορά σχετικά με το κατά πόσον η μη εφαρμογή των ως άνω δεικτών και υποδεικτών κινδύνου συμβιβάζεται με τα άρθρα 6, 7 και 20 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 (
2
).
Η προσφεύγουσα είναι πιστωτικό ίδρυμα με έδρα τη Γερμανία. Στις 14 Απριλίου 2021 το ΕΣΕ εξέδωσε απόφαση με την οποία καθόρισε (
3
) τις εκ των προτέρων εισφορές που καλούνταν να καταβάλουν προς το ΕΤΕ για το 2021 τα πιστωτικά ιδρύματα και ορισμένες επιχειρήσεις επενδύσεων, μεταξύ των οποίων και η προσφεύγουσα (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) (
4
).
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατά πρώτον, όσον αφορά την αιτιολόγηση της μη εφαρμογής από το ΕΣΕ των δεικτών κινδύνου NSFR και MREL, καθώς και των υποδεικτών κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» που προβλέπονται από τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 (
5
), για τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών ως προς την περίοδο συνεισφοράς 2021, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 προβλέπει ότι, όταν οι πληροφορίες που απαιτούνται για έναν συγκεκριμένο δείκτη, όπως αναφέρεται στο παράρτημα II του ως άνω κανονισμού, δεν περιλαμβάνονται στην εφαρμοστέα για το έτος αναφοράς εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων που αναφέρεται στο άρθρο 14 του κανονισμού, ο δείκτης κινδύνου δεν εφαρμόζεται έως ότου τεθεί σε εφαρμογή η εν λόγω εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων.
Εν προκειμένω, το ΕΣΕ επισήμανε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δεν είχε εφαρμόσει τους δείκτες NSFR και MREL ούτε τους υποδείκτες «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» για τον λόγο ότι, κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης, οι πληροφορίες που απαιτούνταν σε σχέση με τους εν λόγω δείκτες και υποδείκτες δεν ήταν διαθέσιμες υπό εναρμονισμένη μορφή ως προς όλα τα ιδρύματα.
Ειδικότερα, όσον αφορά τον δείκτη NSFR, το ΕΣΕ επισήμανε ότι κανένα εναρμονισμένο δεσμευτικό πρότυπο για τον NSFR δεν ίσχυε στην Ένωση και ότι κατά συνέπεια δεν είχε μπορέσει να προσδιορίσει δείκτες σε εθνικό επίπεδο. Σε σχέση με τον δείκτη MREL, το ΕΣΕ διευκρίνισε ότι, επειδή οι σχετικές με τον εν λόγω δείκτη απαιτήσεις είχαν στο σύνολό τους εφαρμοστεί σταδιακά, δεν διέθετε στοιχεία που να του παρέχουν τη δυνατότητα να εφαρμόσει τον δείκτη αυτόν ως προς κάθε ίδρυμα που συνεισφέρει στο ΕΤΕ. Όσον αφορά τους υποδείκτες «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης», το ΕΣΕ επισήμανε ότι τα στοιχεία που απαιτούνταν σε σχέση με τους εν λόγω υποδείκτες δεν ήταν διαθέσιμα υπό εναρμονισμένη μορφή ως προς όλα τα ιδρύματα των συμμετεχόντων κρατών μελών για το έτος αναφοράς 2019.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι μια τέτοια αιτιολογία παρέχει στην προσφεύγουσα τη δυνατότητα να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους το ΕΣΕ δεν εφάρμοσε τους εν λόγω δείκτες και υποδείκτες κινδύνου και πληροί ως εκ τούτου τις απαιτήσεις της νομολογίας.
Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους το ΕΣΕ δεν εφάρμοσε τους δείκτες NSFR και MREL προκειμένου να υπολογίσει το ποσοστό της εκ των προτέρων εισφοράς που καθορίζεται σε εθνική βάση, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι ο ΕΣΕ παρέσχε επαρκή στοιχεία αιτιολογίας για να εξηγήσει ότι τα δεδομένα που απαιτούνταν για την εφαρμογή των ως άνω δεικτών δεν ήταν διαθέσιμα σε εθνικό επίπεδο. Πρώτον, όσον αφορά τον δείκτη NSFR, το ΕΣΕ εξήγησε ότι δεν είχε μπορέσει να προσδιορίσει δείκτες σε εθνικό επίπεδο, διότι είχε κρίνει ότι η εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων σχετικά με τον εν λόγω δείκτη ήταν ανεπαρκής. Δεύτερον, σε σχέση με τον δείκτη MREL, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το ΕΣΕ δεν διέθετε στοιχεία συλλεγέντα σε εθνικό επίπεδο που να του παρέχουν τη δυνατότητα να εφαρμόσει τον εν λόγω δείκτη, λόγω της σταδιακής εφαρμογής εκ μέρους των εθνικών αρχών εξυγίανσης των σχετικών με τον εν λόγω δείκτη απαιτήσεων.
Όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους οι υποδείκτες κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» δεν εφαρμόστηκαν για να υπολογιστεί το ποσοστό της εκ των προτέρων εισφοράς που καθορίζεται σε εθνική βάση, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η προσφεύγουσα, ως συνετός επιχειρηματίας, μπορούσε να αντιληφθεί, με βάση το γράμμα της προσβαλλόμενης απόφασης και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται, ότι, λόγω του ότι δεν υπήρχαν σχέδια εξυγίανσης που να έχουν καταρτισθεί για το σύνολο των γερμανικών ιδρυμάτων, το ΕΣΕ δεν διέθετε επαρκή δεδομένα που να έχουν συλλεγεί σε εθνικό επίπεδο για την εφαρμογή των υποδεικτών κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης».
Κατά δεύτερον, όσον αφορά το κατά πόσον η μη εφαρμογή των ως άνω δεικτών και υποδεικτών κινδύνου συμβιβάζεται με τις διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει καταρχάς ότι ο εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός εξαρτά τη δυνατότητα μη εφαρμογής ενός δείκτη κινδύνου από τη διττή προϋπόθεση ότι, αφενός, οι πληροφορίες που απαιτούνται για τον εν λόγω δείκτη δεν περιλαμβάνονται στην εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων που αναφέρεται στο άρθρο 14 του ίδιου κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού και ότι, αφετέρου, ο δείκτης αυτός μνημονεύεται στο παράρτημα II του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Δεδομένα που υποβάλλονται στις αρχές εξυγίανσης».
Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο σημειώνει ότι, προκειμένου να κριθεί αν (
6
) οι πληροφορίες που απαιτούνται για συγκεκριμένο δείκτη κινδύνου περιλαμβάνονται στην εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων, το ΕΣΕ οφείλει να ελέγξει αν τα ιδρύματα υποχρεούνταν να δηλώσουν, για λόγους προληπτικής εποπτείας, τις πληροφορίες αυτές για το επίμαχο έτος αναφοράς στην αρμόδια αρχή, κατ’ εφαρμογήν του εκτελεστικού κανονισμού 680/2014 (
7
) ή κατ’ εφαρμογήν του εθνικού δικαίου. Το εν λόγω έτος αναφοράς (
8
) είναι το έτος το οποίο αφορούν οι εγκεκριμένες ετήσιες οικονομικές καταστάσεις που είναι διαθέσιμες στις 31 Δεκεμβρίου του έτους που προηγείται της περιόδου συνεισφοράς, ήτοι, εν προκειμένω, το έτος 2019 (στο εξής: επίμαχο έτος αναφοράς).
Σχετικά με τη δεύτερη προϋπόθεση, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 έχει εφαρμογή όχι μόνο σε περίπτωση κατά την οποία τα δεδομένα που μνημονεύονται στο παράρτημα II του εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού συνιστούν αυτά καθεαυτά δείκτες κινδύνου, αλλά και σε περίπτωση κατά την οποία το παράρτημα αυτό μνημονεύει τα δεδομένα τα οποία, χωρίς να συνιστούν αυτά καθεαυτά δείκτες κινδύνου, είναι κρίσιμα για τον υπολογισμό των εν λόγω δεικτών κινδύνου, οι οποίοι δεν μνημονεύονται στο ως άνω παράρτημα. Ο δείκτης κινδύνου μπορεί δηλαδή να μην εφαρμόζεται όταν τα δεδομένα που είναι απαραίτητα για τον υπολογισμό του περιλαμβάνονται στο εν λόγω παράρτημα.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος καθώς και η πρακτική αποτελεσματικότητά της. Η συγκεκριμένη διάταξη λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι η διαδικασία θέσπισης των απαιτήσεων προληπτικής εποπτείας και των αντίστοιχων απαιτήσεων πληροφόρησης είναι σταδιακή και κατανέμεται σε βάθος χρόνου. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 εκδόθηκε σε χρονικό σημείο κατά το οποίο οι απαιτήσεις αυτές δεν είχαν ακόμη καθοριστεί οριστικά ή τελούσαν ακόμη υπό προσαρμογή. Επομένως, τέτοια δεδομένα τα οποία ήταν αναγκαία για τον υπολογισμό ορισμένων από τους εν λόγω δείκτες κινδύνου μπορούσαν να μην είναι διαθέσιμα για το σύνολο των ενδιαφερομένων ιδρυμάτων ή, έστω, για το σύνολο των ιδρυμάτων που έχουν την έδρα τους σε ένα κράτος μέλος, κατά τη διάρκεια τουλάχιστον ενός μέρους της αρχικής περιόδου, διευκρινιζομένου ότι τα δεδομένα αυτά μπορούσαν να μη δηλώνονται ως πληροφορίες προληπτικής εποπτείας κατ’ εφαρμογήν του δικαίου της Ένωσης ή, ενδεχομένως, του εθνικού δικαίου.
Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 σκοπό έχει να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να επιβάλλονται στα ιδρύματα, κατά τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών, επιβαρύνσεις δυσανάλογες ή εισάγουσες διακρίσεις ακριβώς εξαιτίας της σταδιακής εφαρμογής των απαιτήσεων προληπτικής εποπτείας και των σχετικών απαιτήσεων πληροφόρησης. Τέτοιος κίνδυνος δεν υφίσταται μόνον όταν τα εν λόγω δεδομένα συνιστούν αυτά καθεαυτά δείκτες κινδύνου, αλλά και όταν τα δεδομένα αυτά, χωρίς να συνιστούν αυτά καθεαυτά δείκτες κινδύνου, είναι πάντως αναγκαία για τον υπολογισμό των δεικτών κινδύνου.
Εν συνεχεία, υπό το πρίσμα των ως άνω εκτιμήσεων, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει μήπως το ΕΣΕ δεν υπέπεσε σε παράβαση των διατάξεων του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 λόγω του ότι δεν εφάρμοσε, κατά τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2021, δύο δείκτες κινδύνου, ήτοι τους δείκτες NFSR και MREL, και δύο υποδείκτες κινδύνου, ήτοι τους υποδείκτες «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης».
Όσον αφορά τον δείκτη NSFR, αφενός, από τον εκτελεστικό κανονισμό 2021/451 (
9
) προκύπτει ότι τα ιδρύματα υποχρεούνταν να δηλώσουν στην αρμόδια αρχή τα δεδομένα σχετικά με τον εν λόγω δείκτη για λόγους προληπτικής εποπτείας και σε εναρμονισμένη βάση μόνον από τις 28 Ιουνίου 2021, δηλαδή μετά το επίμαχο έτος αναφοράς. Επιπλέον, χωρίς να είναι αναγκαίο να κριθεί το ζήτημα αν, λόγω μιας ενδεχομένως υφιστάμενης υποχρέωσης δήλωσης των πληροφοριών που απαιτούνται για τον δείκτη NFSR ως πληροφοριών προληπτικής εποπτείας βάσει του εθνικού δικαίου, το ΕΣΕ όφειλε να λάβει υπόψη τις πληροφορίες αυτές για τον καθορισμό του εν λόγω δείκτη, τουλάχιστον στο πλαίσιο του υπολογισμού της εκ των προτέρων εισφοράς σε εθνική βάση, το ΕΣΕ κατέστησε σαφές ότι, εν πάση περιπτώσει, τέτοια υποχρέωση δεν απέρρεε, σε ό,τι αφορούσε το επίμαχο έτος αναφοράς, από το δίκαιο του κράτους μέλους στο οποίο ήταν εγκατεστημένη η προσφεύγουσα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν αποδεικνύεται ότι, για το επίμαχο έτος αναφοράς, η εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων βάσει του δικαίου του κράτους μέλους περιελάμβανε τα σχετικά με τον δείκτη NFSR δεδομένα. Αφετέρου, ο δείκτης NFSR περιλαμβάνεται μεταξύ των δεδομένων που απαριθμούνται ρητώς στο παράρτημα II του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63. Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει εξ αυτού ότι το ΕΣΕ δεν παρέβη τις διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 μη λαμβάνοντας υπόψη τον δείκτη NFSR κατά τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2021.
Όσον αφορά τον δείκτη MREL, καμία διάταξη του εκτελεστικού κανονισμού 680/2014 δεν απαιτούσε από τα ιδρύματα να παρέχουν στην αρμόδια αρχή, για το επίμαχο έτος αναφοράς, πληροφορίες σχετικά με τις επιλέξιμες υποχρεώσεις τους ως πληροφορίες προληπτικής εποπτείας. Τέτοια υποχρέωση θεσπίστηκε μόλις στις 28 Ιουνίου 2021 με τον εκτελεστικό κανονισμό 2021/763 (
10
). Το άρθρο 45, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/59 (
11
) δεν θέτει εν αμφιβόλω τη διαπίστωση αυτή διότι δεν περιλαμβάνει υποχρέωση προς δήλωση των επιλέξιμων υποχρεώσεων ως πληροφοριών προληπτικής εποπτείας, κατά τη διάρκεια του επίμαχου έτους αναφοράς. Επιπλέον, χωρίς να είναι αναγκαίο να κριθεί το ζήτημα αν, λόγω μιας ενδεχομένως υφιστάμενης υποχρέωσης δήλωσης των επιλέξιμων υποχρεώσεων ως πληροφοριών προληπτικής εποπτείας βάσει του εθνικού δικαίου, το ΕΣΕ όφειλε να λάβει υπόψη τις επιλέξιμες υποχρεώσεις για τον καθορισμό του δείκτη MREL όσον αφορά τουλάχιστον τον υπολογισμό της εκ των προτέρων εισφοράς σε εθνική βάση, το ΕΣΕ κατέστησε σαφές, εν πάση περιπτώσει, ότι τέτοια υποχρέωση δεν απέρρεε από το δίκαιο του κράτους μέλους σε ό,τι αφορούσε το επίμαχο έτος αναφοράς. Επομένως, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας που έχει στη διάθεσή του το Γενικό Δικαστήριο δεν αποδεικνύεται ότι κατά τη διάρκεια του επίμαχου έτους αναφοράς υπήρχε, βάσει του γερμανικού δικαίου, εποπτική απαίτηση υποβολής εκθέσεων ως προς τις πληροφορίες σχετικά με τον δείκτη MREL. Εξάλλου, μολονότι ο δείκτης MREL δεν μνημονεύεται αυτός καθεαυτόν στο παράρτημα II του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, πάντως το εν λόγω παράρτημα μνημονεύει τις «επιλέξιμες υποχρεώσεις» μεταξύ των δεδομένων που υποβάλλονται στις αρχές εξυγίανσης. Άλλωστε, οι επιλέξιμες υποχρεώσεις συνιστούν δεδομένα καθοριστικά για τον υπολογισμό του ως άνω δείκτη κινδύνου, ο οποίος στηρίζεται σε δεδομένα όπως, μεταξύ άλλων, τα ίδια κεφάλαια, οι επιλέξιμες υποχρεώσεις και η ελάχιστη απαίτηση MREL, για τον δε υπολογισμό του δείκτη αυτού το ΕΣΕ οφείλει να προσδιορίσει το υπερβάλλον ποσό των ιδίων κεφαλαίων και των επιλέξιμων υποχρεώσεων σε σχέση με την ελάχιστη απαίτηση MREL.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το ΕΣΕ δεν υπέπεσε σε παράβαση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 λόγω του ότι δεν εφάρμοσε τον δείκτη MREL.
Όσον αφορά τους υποδείκτες κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης», από τον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63 (
12
) προκύπτει ότι, κατά τον προσδιορισμό του υποδείκτη κινδύνου «πολυπλοκότητα», το ΕΣΕ οφείλει να λαμβάνει υπόψη τον βαθμό κατά τον οποίο το επιχειρηματικό μοντέλο και η οργανωτική διάρθρωση του ενδιαφερόμενου ιδρύματος θεωρούνται πολύπλοκα (
13
). Ομοίως, κατά τον προσδιορισμό του υποδείκτη κινδύνου «δυνατότητα εξυγίανσης», το ΕΣΕ οφείλει να λαμβάνει υπόψη τον βαθμό κατά τον οποίο το ίδρυμα αυτό μπορεί να εξυγιανθεί αμέσως και χωρίς νομικά κωλύματα. Κατά την οδηγία 2014/59 (
14
), η εκτίμηση της δυνατότητας εξυγίανσης ενός ιδρύματος γίνεται από την αρχή εξυγίανσης ταυτόχρονα με την κατάρτιση και την επικαιροποίηση του σχεδίου εξυγίανσης και για τους σκοπούς τους. Εξάλλου, προκειμένου να εκτιμηθεί η δυνατότητα εξυγίανσης ενός ιδρύματος, είναι αναγκαίο να λαμβάνεται υπόψη η πολυπλοκότητα της δομής του. Υπό τις συνθήκες αυτές, η εκτίμηση της πολυπλοκότητας γίνεται επίσης κατά την κατάρτιση του σχεδίου εξυγίανσης, η οποία συνιστά επομένως προαπαιτούμενο για τον προσδιορισμό από το ΕΣΕ των υποδεικτών κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης». Εξάλλου, για την κατάρτιση του σχεδίου εξυγίανσης των ιδρυμάτων, η αρχή εξυγίανσης λαμβάνει υπόψη τουλάχιστον τα θέματα που προβλέπονται από την εν λόγω οδηγία (
15
). Μεταξύ των θεμάτων αυτών, πρέπει να λαμβάνει υπόψη το ύψος των υποκείμενων σε αναδιάρθρωση παθητικού υποχρεώσεων του ιδρύματος καθώς και το είδος τους. Οι εν λόγω υποχρεώσεις αντιστοιχούν στις «επιλέξιμες υποχρεώσεις» κατά την έννοια του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, που αποτελούν στοιχείο αναγκαίο προκειμένου το ΕΣΕ να είναι σε θέση να καθορίσει τους υποδείκτες κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης».
Συναφώς, προκύπτει ότι, αφενός, τα ιδρύματα δεν υποχρεούνταν να δηλώσουν στην αρμόδια αρχή, για το επίμαχο έτος αναφοράς, τις επιλέξιμες υποχρεώσεις για λόγους προληπτικής εποπτείας, δυνάμει του εκτελεστικού κανονισμού 680/2014. Αφετέρου, χωρίς να είναι αναγκαίο να κριθεί το ζήτημα αν, λόγω της ενδεχόμενης ύπαρξης τέτοιας υποχρέωσης προς δήλωση των επιλέξιμων υποχρεώσεων, το ΕΣΕ όφειλε να λάβει υπόψη τις επιλέξιμες υποχρεώσεις για τον καθορισμό των υποδεικτών κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» σε ό,τι αφορούσε τουλάχιστον τον υπολογισμό της εκ των προτέρων εισφοράς σε εθνική βάση, από κανένα στοιχείο το οποίο έχει στη διάθεσή του το Γενικό Δικαστήριο δεν αποδεικνύεται ότι τέτοια υποχρέωση υφίστατο βάσει του εθνικού δικαίου.
Κατά συνέπεια, η πρώτη προϋπόθεση που προβλέπεται από το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 πληρούται όσον αφορά τους ως άνω υποδείκτες κινδύνου. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση που προβλέπεται από το ίδιο άρθρο, μολονότι οι ως άνω υποδείκτες δεν περιλαμβάνονται αυτοί καθεαυτούς στο παράρτημα II του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, οι επιλέξιμες υποχρεώσεις, οι οποίες αποτελούν στοιχείο αναγκαίο για τον προσδιορισμό τους, μνημονεύονται ρητώς στο εν λόγω παράρτημα.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι το ΕΣΕ δεν παρέβη τα άρθρα 6, 7 και 20 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 μη λαμβάνοντας υπόψη τους υποδείκτες κινδύνου «πολυπλοκότητα» και «δυνατότητα εξυγίανσης» για την περίοδο συνεισφοράς 2021.
(
1
)	Ο όρος «εθνική βάση» έχει την έννοια ότι λαμβάνονται ως βάση τα δεδομένα που γνωστοποιούνται από ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος του οικείου συμμετέχοντος κράτους μέλους. Ο δε όρος «βάση τραπεζικής ένωσης» έχει την έννοια ότι λαμβάνονται ως βάση τα δεδομένα που γνωστοποιούνται από όλα τα ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των κρατών μελών που συμμετέχουν στον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης (ΕΜΕ).
(
2
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).
(
3
)	Σύμφωνα με το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού (EE) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (EE 2014, L 225, σ. 1).
(
4
)	Απόφαση SRB/ES/2021/22 του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, της 14ης Απριλίου 2021, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το 2021.
(
5
)	Άρθρο 6, παράγραφος 5, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
6
)	Σύμφωνα με το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
7
)	Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 680/2014 της Επιτροπής, της 16ης Απριλίου 2014, για τη θέσπιση εκτελεστικών τεχνικών προτύπων όσον αφορά την υποβολή εποπτικών αναφορών από τα ιδρύματα σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 2014, L 191, σ. 1).
(
8
)	Όπως προκύπτει από τον συνδυασμό του άρθρου 4, παράγραφος 1, και του άρθρου 14, παράγραφοι 1 έως 4, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
9
)	Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2021/451 της Επιτροπής, της 17ης Δεκεμβρίου 2020, για τη θέσπιση εκτελεστικών τεχνικών προτύπων για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την υποβολή εποπτικών αναφορών από τα ιδρύματα και για την κατάργηση του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 680/2014 (ΕΕ 2021, L 97, σ. 1).
(
10
)	Εκτελεστικός κανονισμός (ΕΕ) 2021/763 της Επιτροπής, της 23ης Απριλίου 2021, σχετικά με τη θέσπιση εκτελεστικών τεχνικών προτύπων για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την υποβολή εποπτικών αναφορών και τη δημοσιοποίηση της ελάχιστης απαίτησης [MREL] (ΕΕ 2021, L 168, σ. 1).
(
11
)	Οδηγία 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου, και των οδηγιών [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου] 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190).
(
12
)	Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 6, στοιχείο αʹ, σημείο iv, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
13
)	Σύμφωνα με τον τίτλο ΙΙ, κεφάλαιο ΙΙ, της οδηγίας 2014/59.
(
14
)	Κατά το άρθρο 15, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/59.
(
15
)	Όπως προσδιορίζονται στο τμήμα Γ του παραρτήματος της οδηγίας 2014/59.