61981CJ0114_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 114/81,
TUNNEL REFINERIES LIMITED, εταιρία αγγλικού δικαίου μέ εδρα τό Thames Bank House, Greenwich, London SE10 0PA, εκπροσωπουμένη από τόν Francis Jacobs, Barrister, τού Middle Temple, κατόπιν παραγγελίας τού Graham Child, Solicitor, Slaughter & May, 35 Basinghall Street, London EC2V 5DB, μέ τόπο επιδόσεως στό Λουξεμβούργο τό δικηγορικό γραφείο τών Elvinger & Hoss, 15, Cote d’Eich,
προσφεύγουσα,
κατά
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένου από τόν Daniel Vignes, διευθυντή τής νομικής υπηρεσίας τού Συμβουλίου τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, επικουρούμενο από τόν Arthur Brautigam, υπάλληλο διοικήσεως στήν εν λόγω υπηρεσία μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν H . J . Pabbruwe, διευθυντή νομικών υποθέσεων τής Ευρωπαϊκής Τραπέζης Επενδύσεων, 100, boulevard Konrad-Adenauer,
καθ’ ου,
καί
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένης από τόν R . Wainwright, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενο από τόν F . Lamoureux, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, μέ αντίκλητο τόν O . Montalto, μέλος τής νομικής της υπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg, Λουξεμβούργο,
παρεμβαίνουσα,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η οποία έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση τού κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ . 387/81 τού Συμβουλίου, τής 10ης Φεβρουαρίου 1981 ( ΕΕ L 44, σ . 1 ), πού τροποποιεί τόν κανονισμό ( ΕΟΚ ) αριθ . 1111/77 τού Συμβουλίου, τής 17ης Μαρτίου 1977 ( ΕΕ, ειδ . έκδ . 03/018, σ . 86 ), περί θεσπίσεως κοινών διατάξεων γιά τήν ισογλυκόζη,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 11 Μα ΐου 1981, η εταιρία αγγλικού δικαίου Tunnel Refineries ήσκησε δυνάμει τού άρθρου 173, εδάφιο 2, τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή ενώπιον τού Δικαστηρίου, η οποία έχει ως αντικείμενο τήν ακύρωση τού κανονισμού 387/81 τού Συμβουλίου, τής 10ης Φεβρουαρίου 1981 ( ΕΕ L 44, σ . 1 ) πού τροποποιεί τόν κανονισμό 1111/77 τού Συμβουλίου, τής 17ης Μα ΐου 1977 ( ΕΕ, ειδ . έκδ ., 03/018, σ . 86 ), περί θεσπίσεως κοινών διατάξεων γιά τήν ισογλυκόζη καί, επικουρικώς, τήν ακύρωση τού άρθρου 1, παράγραφοι 3 καί 4, τού εν λόγω κανονισμού, ο οποίος επαναθεσπίζει γιά τήν ιδία περίοδο, δηλαδή αναδρομικώς, τό σύστημα ποσοστώσεων πού καθώριζε ο κανονισμός 1293/79 γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 μέχρι 30ής Ιουνίου 1983 .
2 Ο εν λόγω κανονισμός 1293/79 τού Συμβουλίου, τής 25ης Ιουνίου 1979, ο οποίος τροποποιούσε τόν ανωτέρω αναφερόμενο κανονισμό 1111/77, ιδίως μέ τήν προσθήκη τού άρθρου 9α, έχει, πράγματι, ακυρωθεί μέ αποφάσεις τού Δικαστηρίου τής 29ης Οκτωβρίου 1980 ( SA Roquette Freres, 138/79, Rec .
σ . 3333· Maizena GmbH, 139/79, Rec . σ . 3393 ) λόγω τού οτι εξεδόθη χωρίς τή γνώμη τού Κοινοβουλίου πού επιβάλλει τό άρθρο 43 τής συνθήκης .
3 Πρός υποστήριξη τής προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει στό δικόγραφό της, αφ’ ενός, οτι ο αμφισβητούμενος κανονισμός παρεβίασε τήν αρχή τής μή αναδρομικότητος τών κοινοτικών πράξεων καί, αφ’ ετέρου, οτι η αιτιολογία του ειναι ανεπαρκής .
Ι — Επί τού πρώτου λόγου πού στηρίζεται στήν παραβίαση τής αρχής τής μή αναδρομικότητος τών κοινοτικών πράξεων
4 Όπως έχει ήδη δεχθεί τό Δικαστήριο, ιδίως μέ τίς αποφάσεις του τής 25ης Ιανουαρίου 1979 ( Racke, 98/78, Rec . σ . 69 καί Decker, 99/78, Rec . σ . 101 ), μολονότι κατά γενικό κανόνα, η αρχή τής ασφαλείας τών εννόμων καταστάσεων αντιτίθεται, οπως υποστηρίζει καί η προσφεύγουσα, στόν καθορισμό ενάρξεως τής χρονικής ισχύος τών κοινοτικών πράξεων από ημερομηνία προγενέστερη τής δημοσιεύσεώς τους, επιτρέπεται κατ’ εξαίρεση τό αντίθετο οταν τό επιβάλλει ο επιδιωκόμενος σκοπός καί οταν η δικαιολογημένη εμπιστοσύνη τών ενδιαφερομένων γίνεται πλήρως σεβαστή .
5 Όσον αφορά τήν πρώτη τών δύο αυτών προϋποθέσεων, πρέπει νά υπομνησθούν ορισμένα πραγματικά ή νομικά στοιχεία, γνωστά άλλωστε στούς διαδίκους . Κατά τήν περίοδο κατά τήν οποία εφαρμόζεται ο προσβαλλόμενος κανονισμός, οι παραγωγοί ζάχαρης υπέκειντο ειδικώς, σέ ποσοστώσεις καί υπεβάλλοντο σέ συνεισφορές στήν παραγωγή . Η ισογλυκόζη ειναι προϊόν υποκαταστάσεως σέ άμεσο ανταγωνισμό μέ τή ζάχαρη . Οιαδήποτε απόφαση πού αφορά τό ενα από τά προϊόντα αυτά έχει κατ’ ανάγκην επιπτώσεις επί τού άλλου . Λαμβάνοντας υπ’ όψη τήν κατάσταση αυτή, τό Δικαστήριο, μολονότι ακύρωσε, μέ τίς αποφάσεις τής 29ης Οκτωβρίου 1980, τόν κανονισμό 1293/79 λόγω παραβάσεως ουσιώδους τύπου, τής ελλείψεως γνώμης τού Κοινοβουλίου, πάντως έκρινε οτι εναπόκειτο στό Συμβούλιο — λαμβάνοντας υπ’ όψη τό οτι η παραγωγή ισογλυκόζης συνέβαλλε στήν αύξηση τών πλεονασμάτων ζάχαρης καί οτι τού επετρέπετο νά λάβει περιοριστικά μέτρα έναντι τής εν λόγω παραγωγής — νά θεσπίσει στό πλαίσιο τής γεωργικής πολιτικής τά μέτρα πού θεωρούσε χρήσιμα λαμβάνοντας υπ’ όψη τήν ομοιότητα καί τήν αλληλεξάρτηση τών δύο αγορών, καθώς καί τόν ειδικό χαρακτήρα τής αγοράς ισογλυκόζης .
6 Άν μετά τήν ακύρωση τού κανονισμού 1293/79, τό Συμβούλιο δέν ελάμβανε κανένα περιοριστικό μέτρο ως πρός τήν παραγωγή ισογλυκόζης — εν προκειμένω τήν επαναφορά από 1ης Ιουλίου 1979 τών ποσοστώσεων πού εχορηγούντο καί τών συνεισφορών πού επεβάλλοντο στούς παραγωγούς — ο επιδιωκόμενος από τό Συμβούλιο σκοπός ήτοι η σταθεροποίηση, γιά τό κοινό συμφέρον, τής αγοράς ζάχαρης, δέν θά ηδύνατο νά επιτευχθεί ή δέν θά ηδύνατο νά επιτευχθεί παρά επί ζημία τών παραγωγών ζάχαρης, οι οποίοι θά έπρεπε νά αναλάβουν, μόνοι, τό βάρος τής χρηματοδοτήσεως τών κοινοτικών πλεονασμάτων, καί μάλιστα επί ζημία τού συνόλου τής Κοινότητος, ενώ οι παραγωγοί ισογλυκόζης, η παραγωγή τών οποίων ειναι ανταγωνιστική εκείνης τών επιχειρήσεων ζάχαρης, θά διέφευγαν κάθε περιορισμό .
7 Τό Συμβούλιο ηδυνήθη, έτσι, νά κρίνει ορθώς οτι ο επιδιωκόμενος πρός τό γενικό συμφέρον σκοπός, ήτοι η σταθεροποίηση τής κοινοτικής αγοράς τών γλυκαντικών χωρίς αυθαίρετη διάκριση μεταξύ τών επιχειρηματιών, επέβαλλε νά έχουν οι προσβαλλόμενες διατάξεις αναδρομική ισχύ καί η πρώτη προϋπόθεση, από τήν οποία τό Δικαστήριο εξαρτά τή διαχρονική εφαρμογή μιάς κοινοτικής πράξεως σέ ημερομηνία προγενέστερη από εκείνη τής δημοσιεύσεώς της, δύναται νά θεωρηθεί οτι έχει πληρωθεί .
8 Γιά νά καθορισθεί άν καί η δεύτερη προϋπόθεση πού ανεφέρθη ανωτέρω έχει επίσης πληρωθεί, πρέπει νά διερευνηθεί άν η ενέργεια τού Συμβουλίου προσέβαλε τή δικαιολογημένη εμπιστοσύνη, τήν οποία υποτίθεται οτι διέψευσε η κατά τήν 17η Φεβρουαρίου 1981 δημοσίευση τού κανονισμού 387/81, καί πού οι ενδιαφερόμενοι έτρεφαν ως πρός τήν ανυπαρξία κανονιστικής ρυθμίσεως τής παραγωτής ισογλυκόζης κατά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 μέχρι 30ής Ιουνίου 1980, κατά τήν οποία εφαρμόζεται τό άρθρο 9 πού ο τελευταίος αυτός κανονισμός προσθέτει στόν κανονισμό 1111/77 .
9 Πρέπει, πρώτον, νά υπομνησθεί οτι οι προσβαλλόμενες διατάξεις τού κανονισμού 387/81 δέν περιλαμβάνουν νέο μέτρο καί περιορίζονται στήν επανάληψη τών διατάξεων τού κανονισμού 1293/79 τού Συμβουλίου πού τό Δικαστήριο ακύρωσε στίς 29 Οκτωβρίου 1980 .
10 Λαμβάνοντας υπ’ όψη οτι ο κανονισμός 1293/79 τού Συμβουλίου, τής 25ης Ιουνίου 1979, μέχρι τής ακυρώσεώς του, παρήγαγε πλήρη αποτελέσματα στήν κοινοτική έννομη τάξη, μέ συνέπεια οτι οι επιφορτισμένες μέ τήν εφαρμογή του εθνικές αρχές υπεχρεούντο νά υποβάλουν τήν παραγωγή ισογλυκόζης στό περιο
ριστικό σύστημα πού καθώριζε, η εν λόγω δικαιολογημένη εμπιστοσύνη, δέν δύναται νά στηριχθεί παρά στόν απρόβλεπτο χαρακτήρα τής επαναλήψεως, μέ αναδρομική ισχύ, τών μέτρων πού περιελαμβάνοντο στόν κανονισμό 1293/79, τόν οποίο ακύρωσε τό Δικαστήριο .
11 Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δέν έχει νόμιμο έρεισμα νά επικαλεσθεί δικαιολογημένη εμπιστοσύνη άξια προστασίας, έννοια γιά τήν οποία, εξ άλλου, ουχί ορθώς ισχυρίζεται στήν απάντησή της οτι δέν έχει σχέση μέ τήν δικαιολόγηση τής αναδρομικότητος ενός νόμου .
12 Πρώτον, οι επιχειρηματίες πού πράγματι ενδιαφέρονται από τήν επίδικη κοινοτική κανονιστική ρύθμιση ειναι ολιγάριθμοι, καλώς πληροφορημένοι γιά τήν αλληλεξάρτηση τών αγορών τής υγρής ζάχαρης καί τής ισογλυκόζης, γιά τήν κατάσταση τής αγοράς τών γλυκαντικών τής Κοινότητος καί, επομένως, γιά τίς συνέπειες πού θά ηδύνατο νά έχει, μετά τήν ακύρωση τού κανονισμού 1293/79, καί γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 μέχρι 30ής Ιουνίου 1980, η επιβολή μέτρων σταθεροποιήσεως τής αγοράς ζάχαρης, από τά οποία θά απηλλάσσετο πλήρως η παραγωγή ισογλυκόζης .
13 Δεύτερον, θεσπίζοντας διαδοχικά τούς κανονισμούς 1111/77, 1293/79 καί 1592/80 από τούς οποίους ο τελευταίος παρατείνει γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1980 μέχρι 30ής Ιουνίου 1981 τά αποτελέσματα τού προηγουμένου, τό Συμβούλιο εξεδήλωσε σαφώς τή θέλησή του νά ρυθμίσει τήν παραγωγή τού συνόλου τών γλυκαντικών εντός τής Κοινότητος καί νά υποβάλει, πρός τό σκοπό αυτό, τήν παραγωγή ισογλυκόζης σέ ενα περιοριστικό καθεστώς στηριζόμενο σέ σύστημα ποσοστώσεων καί συνεισφορών επί τής παραγωγής .
14 Τρίτον, δέν ηδύνατο νά διαφύγει από τήν προσφεύγουσα οτι η καθεμιά από τίς αποφάσεις τού Δικαστηρίου τής 29ης Οκτωβρίου 1980 πού ακύρωσε τόν κανονισμό 1293/79 — ο οποίος καθώριζε επίσης ποσόστωση παραγωγής τής ιδίας τής προσφευγούσης — απέρριψε τούς λόγους μέ τούς οποίους οι προσφεύγουσες εταιρίες Roquette καί Maizena αμφισβητούσαν τή νομιμότητα τού κανονισμού αυτού καί εμερίμνησε κηρύσσοντας τήν ακύρωσή του λόγω ελλείψεως γνώμης τού Κοινοβουλίου, νά διευκρινίσει οτι η εν λόγω ακύρωση δέν έθιγε τήν «εξουσία τού Συμβουλίου νά λάβει, κατόπιν τής παρούσης αποφάσεως, κάθε κατάλληλο μέτρο σύμφωνα μέ τό άρθρο 176, πρώτη παράγραφος, τής συνθήκης» .
15 Τέλος, μέ τή δημοσίευση τής προτάσεως αυτής στήν Επίσημη Εφημερίδα τής 20ής Δεκεμβρίου 1980 ( ΕΕ C 334, σ . 2 ), η προσφεύγουσα επληροφορήθη οτι η Επιτροπή, από τής 3ης Δεκεμβρίου 1980, ειχε υποβάλει στό Συμβούλιο πρόταση κανονισμών πού ετροποποιούσαν, ιδίως, τόν κανονισμό 1111/77 πρός επαναφορά από 1ης Ιουλίου 1979 μέχρι 30ής Ιουνίου 1980 τού συστήματος ποσοστώσεων καί συνεισφορών, οπως ειχε καθορισθεί από τόν κανονισμό 1293/79 καί οπως επρόκειτο νά επαναληφθεί μέ τίς προσβαλλόμενες διατάξεις τού κανονισμού 387/81 .
16 Αμφισβητώντας τήν αναδρομικότητα τών διατάξεων αυτών, η προσφεύγουσα προβάλλει ακόμη δύο λόγους : τήν περιφρόνηση τών αποφάσεων πού εξέδωσε τό Δικαστήριο στίς 29 Οκτωβρίου 1980 καί τή μή συμμόρφωση πρός τήν απαιτουμένη διαβούλευση μέ τό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο .
17 Επί τού πρώτου σημείου, άν καί τό Συμβούλιο δυνάμει τού άρθρου 176, πρώτη παράγραφος, τής συνθήκης, υπεχρεούτο νά λάβει τά μέτρα πού συνεπήγετο η εκτέλεση τών αποφάσεων τού Δικαστηρίου, καί μολονότι τά μέτρα αυτά, οπως τονίζουν οι αποφάσεις τού Δικαστηρίου τής 29ης Οκτωβρίου 1980, έπρεπε νά ειναι «πρόσφορα», τό άρθρο 176 δέν απαγόρευε στό Συμβούλιο, πρός εκτέλεση τών αποφάσεων τού Δικαστηρίου, νά θεσπίσει διατάξεις τών οποίων η αναδρομικότητα επέτρεπε, οπως ήδη ελέχθη, νά αποφευχθεί η διατάραξη τής αγοράς τών γλυκαντικών καί η δημιουργία πρός όφελος τών παραγωγών ισογλυκόζης καί εις βάρος τών παραγωγών ζάχαρης καταστάσεως εισαγούσης διακρίσεις . Σχετικώς, τό γεγονός οτι τό Δικαστήριο, μέ τίς αποφάσεις του τής 29ης Οκτωβρίου, δέν έκρινε οτι έπρεπε νά χρησιμοποιήσει τήν ευχέρεια, πού τού παρέχει τό άρθρο 174, δεύτερη παράγραφος, τής συνθήκης, νά περιορίζει τά αποτελέσματα τής απαγγελλομένης ακυρώσεως τών κανονισμών, δέν επιδρά επί τής εκτάσεως τών εξουσιών πού διαθέτει τό Συμβούλιο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 176, πρώτη παράγραφος, τής συνθήκης .
18 Επί τού δευτέρου σημείου, δέν αμφισβητείται οτι η Επιτροπή εζήτησε καί τό Κοινοβούλιο διετύπωσε τή γνώμη του επί τών διατάξεων τού κανονισμού 387/81 . Επομένως, η επιχειρηματολογία τής προσφευγούσης εταιρίας δέν δύναται νά γίνει δεκτή . Αφ’ ενός, αντιθέτως πρός τήν αμφιβολία πού εκφράζει η προσφεύγουσα, τό οτι τό Κοινοβούλιο διετύπωσε ευνοϊκή, άλλωστε, γνώμη μόλις στίς 9 Φεβρουαρίου, δηλαδή τήν προηγουμένη τής εκδόσεως τού σχετικού κανονισμού, δέν επηρεάζει τή νομιμότητα τής διαβουλεύσεως . Αφ’ ετέρου, τό γεγονός οτι τό Κοινοβούλιο, οπως ανεγνώρισε τό Δικαστήριο μέ τίς αποφάσεις
του τής 29ης Οκτωβρίου 1980, δέν διετύπωσε τή γνώμη πού έπρεπε νά εκφέρει, δυνάμει τού άρθρου 43 τής συνθήκης, ως πρός τίς διατάξεις τού κανονισμού 1239/79, δέν απαγόρευε καθόλου νά διατυπώσει γνώμη επί τών διατάξεων τού προσβαλλομένου κανονισμού 387/81, οπως αντιθέτως επεβάλλετο από τό εν λόγω άρθρο 43 . Η άποψη τής προσφευγούσης ισοδυναμεί, στήν πραγματικότητα, μέ τόν ισχυρισμό οτι δέν δύνανται ποτέ νά υποβληθούν στό Κοινοβούλιο, πρός διατύπωση γνώμης, προτάσεις πού αποβλέπουν στήν αναδρομική επαναφορά διατάξεων γιά τίς οποίες δέν ειχε, εξ υπαρχής, διατυπώσει κανονικά γνώμη . Η άποψη αυτή η οποία απαγορεύει τήν αναδρομική επαναφορά, ακόμη κι άν αυτή ειναι σύμφωνη πρός τό γενικό συμφέρον καί δέν προδίδει τήν δικαιολογημένη εμπιστοσύνη τών ενδιαφερομένων επιχειρηματιών, μέτρων τά οποία κατά παράβαση τού κοινοτικού δικαίου εθεσπίσθησαν χωρίς τή γνώμη τού Κοινοβουλίου, προσδίδει στή διαβούλευση τού τελευταίου, οσο ουσιαστική κι άν ειναι, συνέπειες πού δέν προβλέπει καμμιά διάταξη κοινοτικού δικαίου καί περιορίζει, χωρίς κανένα νομικό έρεισμα, τίς εξουσίες τόσο τού ίδιου τού Κοινοβουλίου, οσο καί τών κοινοτικών οργάνων πού υποχρεούνται νά λάβουν τή γνώμη του .
ΙΙ — Επί τού δευτέρου λόγου πού στηρίζεται στήν παράβαση τής υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
19 Η προσφεύγουσα προσάπτει στό Συμβούλιο οτι δέν δικαιολογεί επαρκώς στήν αιτιολογία τού κανονισμού 387/81 τήν αναδρομική ισχύ πού προσεδόθη στόν εν λόγω κανονισμό καί οτι, ως εκ τούτου, παρέβη τίς διατάξεις τού άρθρου 190 τής συνθήκης .
20 Κατά τή νομολογία τού Δικαστηρίου, η αιτιολογία πού επιβάλλει τό άρθρο 190 τής συνθήκης, πρέπει νά προσαρμόζεται στήν φύση τής οικείας πράξεως καί νά αφήνει νά διαφαίνεται κατά τρόπο σαφή καί μή διφορούμενο η συλλογιστική τής κοινοτικής αρχής πού εκδίδει τήν προσβαλλομένη πράξη, κατά τρόπο πού νά επιτρέπει στούς ενδιαφερομένους νά γνωρίζουν τούς λόγους πού δικαιολογούν τήν λήψη τού μέτρου καί στό Δικαστήριο νά ασκεί τόν έλεγχό του .
21 Ο κανονισμός 387/81 τού Συμβουλίου αναφέρει ως αιτιολογία, αφ’ ενός, «οτι ο κανονισμος ( ΕΟΚ ) 1111/77 τού Συμβουλίου τής 17ης Μα ΐου 1977 περί θεσπίσεως κοινών κανόνων γιά τήν ισογλυκόζη προέβλεπε στή διατύπωση, πού καθιέρωσε ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) αριθ . 1293/79, τήν εφαρμογή καθεστώτος ποσοστώσεων παραγωγής γιά τήν περίοδο από 1ης Ιουλίου 1979 μέχρι 30ής Ιου
νίου 1980»· καί αφ’ ετέρου «οτι στίς αποφάσεις αριθ . 138/79 καί 139/79 τό Δικαστήριο τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ακύρωσε τήν 29η Οκτωβρίου 1980 τόν κανονισμό ( ΕΟΚ ) αριθ . 1293/79 περί τροποποιήσεως τού κανονισμού ( ΕΟΚ ) αριθ . 1111/77 λόγω παραβάσεως ουσιωδών τύπων· οτι εξάλλου τό Δικαστήριο διαπίστωσε, ως πρός τήν ουσία, οτι ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) αριθ . 1293/79 ειναι σύμφωνος μέ τό κοινοτικό δίκαιο, απορρίπτοντας ολους τούς ισχυρισμούς περί παραβιάσεως τών αρχών τού δικαίου, τού ανταγωνισμού, τής αναλογικότητος καί τής μή διακρίσεως οι οποίοι προεβλήθησαν κατά τού καθεστώτος ποσοστώσεων παραγωγής πού καθιέρωσε ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) αριθ . 1293/79· οτι, ως εκ τούτου, πρέπει νά επανακαθιερωθεί, ιδίως, τό εν λόγω καθεστώς ποσοστώσεων μέ αναδρομική ισχύ» .
22 Η αιτιολογία αυτή, οσο λακωνική καί άν ειναι, ικανοποιεί τήν επιταγή τού άρθρου 190 τής συνθήκης . Πράγματι, μέ τήν αναφορά τους, στό γνωστό άλλωστε στούς ενδιαφερομένους σύστημα ποσοστώσεων παραγωγής, οι διατάξεις τού προοιμίου τού αμφισβητουμένου κανονισμού καθιστούν εμφανές τό ουσιωδέστερο στοιχείο τού σκοπού τόν οποίο επιδιώκει τό κοινοτικό όργανο πού εξέδωσε τήν αμφισβητουμένη πράξη, συνιστάμενο στήν εξασφάλιση τής χρονικής συνεχείας τού συστήματος περιορισμού τής παραγωγής ισογλυκόζης, τίς κατά τού οποίου επικρίσεις επί τής ουσίας τό Δικαστήριο δέν εδέχθη μέ τίς αποφάσεις του 138 καί 139/79 τής 29ης Οκτωβρίου καί τίς οποίες οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις διετύπωσαν κατά τού εν λόγω συστήματος προκειμένου νά διατηρηθεί η ισότης βαρών στήν παραγωγή ισογλυκόζης καί υγρής ζάχαρης, πού ευρίσκονται σέ άμεσο ανταγωνισμό στήν αγορά τών γλυκαντικών .
23 Ο λόγος πού στηρίζεται στήν παράβαση τής υποχρεώσεως αιτιολογήσεως πρέπει, επομένως, νά απορριφθεί ως αβάσιμος .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
IV — Επί τών δικαστικών εξόδων
24 Κατά τό άρθρο 69 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα εφ’ οσον υπήρχε σχετικό αίτημα . Επειδή η προσφεύγουσα ηττήθη καθ’ ολοκληρίαν, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων καί αυτών στά οποία υπεβλήθη η παρεμβαίνουσα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Απορρίπτει τήν προσφυγή ακυρώσεως ως αβάσιμη .
2)Καταδικάζει τήν προσφεύγουσα στά δικαστικά έξοδα, περιλαμβανομένων καί αυτών στά οποία υπεβλήθη η παρεμβαίνουσα .