62024CJ0776
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έκτο τμήμα)
της 18ης Δεκεμβρίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Μόνιμοι υπάλληλοι – Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Παράρτημα VIII – Συντάξεις – Συνταξιοδοτικά δικαιώματα που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση – Μεταφορά τους στο συνταξιοδοτικό σύστημα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αίτηση του εργαζομένου για μεταφορά – Αμετάκλητο της μεταφοράς αυτής – Αδικαιολόγητος πλουτισμός»
Στην υπόθεση C‑776/24 [Bopuis] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το tribunal du travail francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο δικαστήριο εργατικών διαφορών Βρυξελλών, Βέλγιο) με απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Νοεμβρίου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
CJ
κατά
Service fédéral des Pensions (SFP),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Biltgen (εισηγητή), πρόεδρο του πρώτου τμήματος, προεδρεύοντα του έκτου τμήματος, A. Kumin και S. Gervasoni, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο CJ, εκπροσωπούμενος από τον J.-F. Neven, avocat,
–
η Βελγική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις C. Jacob, C. Pochet και M. Van Regemorter,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την A. Baeckelmans και τον J.‑F. Brakeland,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΧ) 571/92 του Συμβουλίου, της 2ας Μαρτίου 1992 (ΕΕ 1992, L 62, σ. 1, στο εξής: ΚΥΚ), υπό το πρίσμα της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ του CJ και της service fédéral des Pensions (ομοσπονδιακής υπηρεσίας συντάξεων, Βέλγιο) (στο εξής: SFP) σχετικά με την αίτηση του CJ να μεταφέρει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που είχε αποκτήσει πριν αναλάβει υπηρεσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο συνταξιοδοτικό σύστημα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΣΣΕΕ).
Το νομικό πλαίσιο
Ο ΚΥΚ
3
Το άρθρο 77 του ΚΥΚ ορίζει τα εξής:
«Ο υπάλληλος που έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 10 έτη υπηρεσίας έχει δικαίωμα συντάξεως λόγω αρχαιότητας. […]
Το ανώτατο ύψος της σύνταξης αρχαιότητας καθορίζεται σε 70 % του τελευταίου βασικού μισθού που αναλογεί στον τελευταίο βαθμό στον οποίο έχει καταταγεί υπάλληλος για ένα έτος τουλάχιστον. Στον υπάλληλο καταβάλλεται ποσοστό 1,80 % του τελευταίου αυτού βασικού μισθού για κάθε έτος υπηρεσίας που υπολογίζεται σύμφωνα με το άρθρο 3 του παραρτήματος VIII.»
4
Κατά το άρθρο 2 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ:
«Η σύνταξη αρχαιότητας εκκαθαρίζεται βάσει του συνολικού αριθμού συντάξιμων ετών του υπαλλήλου. Κάθε έτος που υπολογίζεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που καθορίζονται κατωτέρω στο άρθρο 3 δίνει δικαίωμα σε ένα συντάξιμο έτος, κάθε δε ολόκληρος μήνας σε ένα δωδέκατο ενός συνταξίμου έτους.
Ο ανώτατος αριθμός των συντάξιμων ετών που δύνανται να υπολογισθούν για τη σύσταση του δικαιώματος συντάξεως αρχαιότητας καθορίζεται στον αναγκαίο αριθμό για τη συμπλήρωση της ανώτατης σύνταξης κατά την έννοια του άρθρου 77, δεύτερο εδάφιο του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.»
5
Το άρθρο 11 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ ορίζει τα εξής:
«1.   Ο υπάλληλος του οποίου λήγουν τα καθήκοντα για:
–
να εισέλθει στην υπηρεσία διοικήσεως ή εθνικού ή διεθνούς οργανισμού που έχει συνάψει συμφωνία με τις Κοινότητες,
–
να ασκήσει μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα από την οποία αποκτά συνταξιοδοτικά δικαιώματα σε σύστημα, οι διαχειριστικοί οργανισμοί του οποίου έχουν συνάψει συμφωνία με τις Κοινότητες,
δικαιούται να μεταφέρει στο ταμείο συντάξεων αυτής της διοικήσεως ή αυτού του οργανισμού ή στο ταμείο στο οποίο ο υπάλληλος αποκτά συνταξιοδοτικά δικαιώματα αρχαιότητας βάσει μισθωτής ή μη μισθωτής δραστηριότητας, το ασφαλιστικό στατιστικό ισοδύναμο των δικαιωμάτων του συντάξεως αρχαιότητας που έχει αποκτήσει στις Κοινότητες.
2.   Ο υπάλληλος που εισέρχεται στην υπηρεσία των Κοινοτήτων:
–
μετά τη λήξη των καθηκόντων του σε διοίκηση, σε εθνικό ή διεθνή οργανισμό ή
–
μετά την άσκηση μισθωτής ή μη μισθωτής δραστηριότητας,
έχει την ευχέρεια, κατά το χρόνο της μονιμοποίησής του, να ενεργήσει ώστε να καταβληθεί στις Κοινότητες είτε το ασφαλιστικό στατιστικό ισοδύναμο, είτε το κατ’ αποκοπήν ποσό της εξαγοράς των δικαιωμάτων σύνταξης αρχαιότητας που έχει αποκτήσει βάσει των προαναφερόμενων δραστηριοτήτων. Σε παρόμοια περίπτωση, το όργανο, στο οποίο υπηρετεί ο υπάλληλος, καθορίζει, λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό μονιμοποιήσεως, τον αριθμό των συνταξίμων ετών που συνυπολογίζει σύμφωνα με το καθεστώς που τον διέπει, δυνάμει του χρόνου προϋπηρεσίας βάσει του ποσού του στατιστικού ισοδυνάμου ή του κατ’ αποκοπή ποσού της εξαγοράς.»
Το βελγικό δίκαιο
6
Ο νόμος για τη ρύθμιση ορισμένων σχέσεων μεταξύ των βελγικών συνταξιοδοτικών συστημάτων και των συνταξιοδοτικών συστημάτων οργανισμών δημοσίου διεθνούς δικαίου, της 21ης Μαΐου 1991 (Moniteur belge της 20ής Ιουνίου 1991, στο εξής: νόμος της 21ης Μαΐου 1991), θέσπισε ένα ειδικό σύστημα μεταφοράς, αποκαλούμενο «υποκατάσταση», το οποίο απορρέει από τον μηχανισμό μεταφοράς του ασφαλιστικού στατιστικού ισοδυνάμου που προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.
7
Κατά το άρθρο 3 του νόμου της 21ης Μαΐου 1991:
«Κάθε υπάλληλος δύναται, με τη σύμφωνη γνώμη του οργανισμού, να ζητήσει να καταβληθεί στον οργανισμό το ποσό της συντάξεως γήρατος που συνδέεται με τις προ της αναλήψεως των καθηκόντων του στον οργανισμό υπηρεσίες και περιόδους.»
8
Το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, του νόμου αυτού προβλέπει τα εξής:
«Μόλις οριστούν από τη διοίκηση, το ετήσιο ποσό της συντάξεως γήρατος προς μεταφορά καθώς και τα διάφορα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του κοινοποιούνται στον ενδιαφερόμενο με συστημένη επιστολή.»
9
Το άρθρο 7 του εν λόγω νόμου ορίζει τα ακόλουθα:
«Αφού οριστικοποιηθεί το ποσό της σύνταξης γήρατος:
1°
δεν μπορεί πλέον να τροποποιηθεί για κανέναν λόγο […]».
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
10
Μεταξύ του 1972 και του 1993, ο CJ εργάστηκε στο Βέλγιο κυρίως ως μισθωτός. Κατά την περίοδο αυτή, κατέβαλλε εισφορές στην SFP.
11
Ο CJ ανέλαβε υπηρεσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Απριλίου 1994 και, στη συνέχεια, διορίστηκε μόνιμος υπάλληλος την 1η Ιανουαρίου 1995.
12
Στις 29 Μαΐου 1995 ο CJ ζήτησε να μεταφερθούν στο ΣΣΕΕ τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που είχε αποκτήσει ως μισθωτός στο Βέλγιο.
13
Με απόφαση της 15ης Ιουλίου 1996, η SFP κοινοποίησε στον CJ, με συστημένη επιστολή, το ποσό των προς μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.
14
Στις 4 Νοεμβρίου 1996 η SFP ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το ποσό αυτό.
15
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2007 ο CJ ενημερώθηκε από τις υπηρεσίες της Ένωσης για τον επανυπολογισμό των μεταφερόμενων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του λόγω της μεταρρύθμισης του ΚΥΚ το 2004, με αποτέλεσμα τα συντάξιμα έτη που μπορούσαν να αναγνωριστούν στο ΣΣΕΕ να ανέλθουν σε 4 έτη, 4 μήνες και 24 ημέρες.
16
Την 1η Ιουλίου 2020, σε ηλικία 63 ετών και 11 μηνών, χάρη στον από 14 Σεπτεμβρίου 2007 επανυπολογισμό των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του, ο CJ έφτασε το ανώτατο ποσοστό του 70 % για τη σύνταξη. Ωστόσο, συνέχισε να εργάζεται μέχρι τις 31 Ιουλίου 2022.
17
Στις 8 Μαρτίου 2022 ο CJ ζήτησε από την SFP να του χορηγηθεί σύνταξη γήρατος αντιστοιχούσα στα δικαιώματα που είχε αποκτήσει πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση.
18
Με δύο αποφάσεις της 25ης Μαΐου 2022, η SFP χορήγησε στον CJ, αντιστοίχως, σύνταξη γήρατος ακαθάριστου μηνιαίου ποσού 533,85 ευρώ από 1ης Αυγούστου 2021 και σύνταξη γήρατος ακαθάριστου μηνιαίου ποσού 577,85 ευρώ από 1ης Αυγούστου 2022, η οποία είναι η ημερομηνία που έλαβε υπόψη η SFP ως ημερομηνία παύσης των δραστηριοτήτων του CJ ως μόνιμου υπαλλήλου.
19
Στις 5 Ιουλίου 2022 η αρχή της Ένωσης που ήταν αρμόδια για την εκκαθάριση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του CJ τού κοινοποίησε πράξη καθορισμού των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του ενόψει της συνταξιοδότησής του το βράδυ της 31ης Ιουλίου 2022, δηλαδή της τελευταίας ημέρας του μήνα κατά τον οποίο συμπλήρωσε το 66ο έτος της ηλικίας του. Η πράξη αυτή όριζε ότι είχαν ληφθεί υπόψη 4 έτη, 4 μήνες και 24 ημέρες λόγω της μεταφοράς των βελγικών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων του και ανέφερε ότι ο CJ είχε σωρεύσει συνταξιοδοτικά δικαιώματα συνολικού ποσοστού 79,21667 %, ιδίως λόγω της προσαύξησης ύψους 13,75 % που έλαβε επειδή εργάστηκε για 5 έτη και 6 μήνες πέραν της κανονικής ηλικίας συνταξιοδότησης. Στα δικαιώματα αυτά εφαρμόστηκε το ανώτατο όριο του 70 %, όπως προβλέπει ο ΚΥΚ.
20
Στις 6 Ιουλίου 2022 ο CJ ενημέρωσε την SFP ότι, δεδομένου ότι, το 1995, το 1996 ή το 1997, δεν του είχε κοινοποιηθεί το ετήσιο ποσό της προς μεταφορά σύνταξης γήρατος, το οριστικό ποσό της σύνταξης αυτής δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι είχε καθοριστεί και η αίτησή του περί μεταφοράς έπρεπε να θεωρηθεί ως ανακλητή. Ως εκ τούτου, εξέφρασε την επιθυμία του να μην πραγματοποιηθεί πλέον η μεταφορά στο ΣΣΕΕ των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που είχε αποκτήσει πριν από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ένωσης.
21
Με ανακοινώσεις του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου του 2022, η SFP επιβεβαίωσε ότι ο CJ δικαιούνταν σύνταξη γήρατος βάσει των δικαιωμάτων που είχε αποκτήσει ως εργαζόμενος στο Βέλγιο, τούτο δε από 1ης Αυγούστου 2021.
22
Κατόπιν αιτήματος της SFP, η Επιτροπή ενημέρωσε την υπηρεσία αυτή, με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 23ης Μαρτίου 2023, ότι ο CJ λάμβανε σύνταξη γήρατος βάσει του ΣΣΕΕ, τούτο δε από 1ης Αυγούστου 2022. Το εν λόγω θεσμικό όργανο επιβεβαίωσε στην SFP, με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 31ης Μαρτίου 2023, ότι για τη σύνταξη αυτή είχαν ληφθεί υπόψη τα συντάξιμα έτη που προέκυπταν από τη μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων στην οποία είχε προβεί η SFP.
23
Κατά συνέπεια, η SFP ενημέρωσε τον CJ για την αναστολή της καταβολής της σύνταξης γήρατος την οποία λάμβανε βάσει του βελγικού εθνικού συστήματος. Με απόφαση της 17ης Απριλίου 2023, η SFP ανακάλεσε τις από 25 Μαΐου 2022 αποφάσεις της που μνημονεύονται στη σκέψη 18 της παρούσας απόφασης. Αναγνωρίζοντας ότι υπέπεσε σε διοικητικό σφάλμα, η SFP δεν απαίτησε από τον CJ την επιστροφή των αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών, αλλά τον ενημέρωσε ότι δεν μπορούσε να αξιώσει σύνταξη γήρατος βάσει του βελγικού εθνικού συστήματος από 1ης Αυγούστου 2021.
24
Ο CJ άσκησε ενώπιον του tribunal du travail francophone de Bruxelles (γαλλόφωνου δικαστηρίου εργατικών διαφορών Βρυξελλών, Βέλγιο), δηλαδή του αιτούντος δικαστηρίου, προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της ανωτέρω απόφασης της 17ης Απριλίου 2023, προκειμένου να αποκατασταθεί η καταβολή της σύνταξης γήρατος που λάμβανε βάσει του βελγικού εθνικού συστήματος.
25
Ο CJ υποστηρίζει ότι, εάν η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που απέκτησε πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση είναι αμετάκλητη, τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απέκτησε στο πλαίσιο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του στο Βέλγιο μεταξύ των ετών 1972 και 1992 θα χαθούν ουσιαστικά, δεδομένου ότι, για τον υπολογισμό της σύνταξής του βάσει του ΣΣΕΕ, δεν θα είναι αναγκαίο να ληφθούν υπόψη τα εν λόγω συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Στο πλαίσιο του μηχανισμού υποκατάστασης, το Βελγικό Δημόσιο καταβάλλει μηνιαίως στα θεσμικά όργανα της Ένωσης το ποσό της σύνταξης γήρατος που αντιστοιχεί στα κεκτημένα δικαιώματα του CJ, ενώ για τη σύνταξη γήρατος που χορηγείται σε αυτόν βάσει του ΣΣΕΕ δεν λαμβάνονται υπόψη τα συντάξιμα έτη που είχε συμπληρώσει ο CJ πριν από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ένωσης, γεγονός που έχει ως συνέπεια να πλουτίζει η Ένωση εις βάρος του CJ.
26
Ο CJ ισχυρίζεται ότι δεν του κοινοποιήθηκαν, με συστημένες επιστολές, τα προς μεταφορά ετήσια ποσά σύνταξης γήρατος καθώς και τα στοιχεία που ελήφθησαν υπόψη για τον υπολογισμό των ποσών αυτών, γεγονός που δεν του παρέσχε τη δυνατότητα να τα αμφισβητήσει ή να τα επικυρώσει και, ως εκ τούτου, υποστηρίζει ότι τα εν λόγω ποσά πρέπει να θεωρηθούν ως μη οριστικά. Συνεπώς, εκτιμά ότι η αίτησή του για μεταφορά στο ΣΣΕΕ των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που απέκτησε στο πλαίσιο του βελγικού εθνικού συστήματος μπορεί να ανακληθεί έως ότου αρχίσει πράγματι να ισχύει η υποκατάσταση.
27
Η SFP υποστηρίζει ότι δεν διαθέτει πλέον την απόδειξη της αποστολής των εν λόγω κοινοποιήσεων με συστημένη επιστολή και ισχυρίζεται, εν συνόψει, ότι ο CJ επέλεξε να ζητήσει τη μεταφορά στο ΣΣΕΕ των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που είχε αποκτήσει δυνάμει του βελγικού εθνικού συστήματος και πρέπει να αποδεχθεί τις συνέπειες της επιλογής του αυτής.
28
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται μήπως ο αμετάκλητος χαρακτήρας του μηχανισμού υποκατάστασης αντιβαίνει στον σκοπό που επιδιώκει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ. Συγκεκριμένα, ο μηχανισμός αυτός ενδέχεται να αποτρέψει έναν εργαζόμενο από το να εισέλθει στην υπηρεσία των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, λαμβανομένου υπόψη του κινδύνου να χάσει το δικαίωμα σε σύνταξη γήρατος την οποία θα μπορούσε να αξιώσει εάν δεν είχε εισέλθει στην υπηρεσία της Ένωσης, κινδύνου ο οποίος επέρχεται εάν, όπως εν προκειμένω, ο υπάλληλος δικαιούται το ανώτατο ποσό της σύνταξης βάσει του ΣΣΕΕ, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα μεταφερθέντα συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Διερωτάται, επομένως, αν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί το ποσό της σύνταξης γήρατος του υπαλλήλου έως ότου διενεργηθεί πράγματι η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων μέσω της υποκατάστασης. Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο επικαλείται την απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 1999, Kristensen κ.λπ. κατά Συμβουλίου (T‑103/98, T‑104/98, T‑107/98, T‑113/98 και T‑118/98, EU:T:1999:289), κατά την οποία τα μεταφερθέντα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την εφαρμογή του άρθρου 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ πρέπει να αποδοθούν στον υπάλληλο.
29
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επίσης αν η μεταφορά των εν λόγω συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση, μέσω του μηχανισμού υποκατάστασης, συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.
30
Υπό τις συνθήκες αυτές, το tribunal du travail francophone de Bruxelles (γαλλόφωνο δικαστήριο εργατικών διαφορών Βρυξελλών) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Στην περίπτωση που η νομοθεσία κράτους μέλους ορίζει ότι η μεταφορά των δικαιωμάτων που προβλέπονται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του [ΚΥΚ] δεν πραγματοποιείται με τη μεταφορά εισφορών κατά τον χρόνο μονιμοποίησης του υπαλλήλου της Ένωσης αλλά με την υποκατάσταση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, από τον χρόνο συνταξιοδότησης του υπαλλήλου, στα συνταξιοδοτικά δικαιώματά του που αποκτήθηκαν στο εν λόγω κράτος μέλος, έχουν το προαναφερθέν άρθρο 11, παράγραφος 2, και η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, [ΣΕΕ] την έννοια ότι, λαμβανομένων υπόψη των σκοπών της μεταφοράς, ήτοι της διασφάλισης της δυνατότητας να διατηρεί ο υπάλληλος της Ένωσης τα δικαιώματα που απέκτησε σε κράτος μέλος και της διασφάλισης της ελκυστικότητας της ευρωπαϊκής δημόσιας διοίκησης, επιβάλλουν να παρέχει η νομοθεσία αυτή τη δυνατότητα ανάκλησης της αίτησης μεταφοράς μέχρι τον χρόνο έναρξης ισχύος της υποκατάστασης και πραγματικής γνώσης του κινδύνου να μην μπορεί ο υπάλληλος να ασκήσει μέρος των δικαιωμάτων που έχει θεμελιώσει έναντι του εν λόγω κράτους μέλους;»
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
31
Με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ και η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία η απόφαση του υπαλλήλου της Ένωσης να μεταφέρει στο ΣΣΕΕ τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απέκτησε δυνάμει εθνικού συνταξιοδοτικού συστήματος πριν από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ένωσης είναι αμετάκλητη, όταν η ρύθμιση αυτή προβλέπει όχι την πραγματική μεταφορά των εν λόγω συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης του υπαλλήλου, αλλά τη μεταφορά τους μέσω υποκατάστασης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης στα κεκτημένα αυτά δικαιώματα από τον χρόνο κατά τον οποίο ο υπάλληλος δικαιούται να λάβει σύνταξη γήρατος, με τον κίνδυνο να προκύψει αδικαιολόγητος πλουτισμός των θεσμικών οργάνων της Ένωσης.
32
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι ο ΚΥΚ, ο οποίος έχει γενική ισχύ, είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος. Επομένως, πέραν των αποτελεσμάτων που αναπτύσσει εντός του διοικητικού μηχανισμού της Ένωσης, ο ΚΥΚ συνεπάγεται επίσης υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη καθόσον η σύμπραξή τους είναι αναγκαία για την εφαρμογή του (πρβλ. απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2021, Ministre de la Transition écologique et solidaire και Ministre de l’Action et des Comptes publics, C‑903/19, EU:C:2021:95, σκέψεις 36 και 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
33
Δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, κάθε υπάλληλος ή μέλος του λοιπού προσωπικού που εισέρχεται στην υπηρεσία της Ένωσης μετά τη λήξη των καθηκόντων του σε διοίκηση, σε εθνικό ή διεθνή οργανισμό ή σε επιχείρηση έχει την ευχέρεια, κατά τον χρόνο της μονιμοποίησής του, να ενεργήσει ώστε να καταβληθεί στην Ένωση το ασφαλιστικό στατιστικό ισοδύναμο των δικαιωμάτων σύνταξης αρχαιότητας που έχει αποκτήσει στη διοίκηση, στον εθνικό ή διεθνή οργανισμό ή στην επιχείρηση όπου απασχολούνταν.
34
Πρώτον, το σύστημα μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, όπως προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, παρέχοντας τη δυνατότητα συντονισμού μεταξύ των εθνικών συστημάτων και του συνταξιοδοτικού συστήματος της Ένωσης, έχει ως σκοπό να διευκολύνει τη μετάβαση από εθνικές θέσεις εργασίας, του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα, στη διοίκηση της Ένωσης και, με τον τρόπο αυτόν, να διασφαλίσει υπέρ της Ένωσης τις βέλτιστες δυνατότητες επιλογής ειδικευμένου προσωπικού το οποίο ήδη διαθέτει την κατάλληλη επαγγελματική πείρα (απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2004, My, C‑293/03, EU:C:2004:821, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Πράγματι, εάν ένα κράτος μέλος αρνούνταν να λάβει τα αναγκαία μέτρα για τη μεταφορά στο ΣΣΕΕ του ασφαλιστικού στατιστικού ισοδυνάμου ή του κατ’ αποκοπήν ποσού εξαγοράς των αποκτηθέντων υπό το εθνικό συνταξιοδοτικό σύστημα δικαιωμάτων σύνταξης, η οποία προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, θα μπορούσε να καταστήσει δυσχερέστερη την πρόσληψη από την Ένωση υπαλλήλων της εθνικής διοίκησης που έχουν ορισμένη προϋπηρεσία, δεδομένου ότι μια τέτοια μετακίνηση από την εθνική υπηρεσία στην υπηρεσία της Ένωσης θα είχε ως αποτέλεσμα να τους στερήσει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα τα οποία θα διέθεταν εάν δεν είχαν δεχθεί να εισέλθουν στην υπηρεσία της Ένωσης (απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2021, Ministre de la Transition écologique et solidaire και Ministre de l’Action et des Comptes publics, C‑903/19, EU:C:2021:95, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
36
Τέτοιες συνέπειες δεν μπορούν να γίνουν δεκτές υπό το πρίσμα του καθήκοντος καλόπιστης συνεργασίας και συνδρομής το οποίο υπέχουν τα κράτη μέλη έναντι της Ένωσης και το οποίο εκφράζεται με την προβλεπόμενη στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ υποχρέωσή τους να διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της (απόφαση της 4ης Φεβρουαρίου 2021, Ministre de la Transition écologique et solidaire και Ministre de l’Action et des Comptes publics, C‑903/19, EU:C:2021:95, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Δεύτερον, το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VΙΙΙ του ΚΥΚ έχει ως σκοπό να διασφαλίσει ότι τα δικαιώματα που έχουν αποκτήσει οι υπάλληλοι σε ένα κράτος μέλος, παρά τον ενδεχομένως περιορισμένο ή ακόμη και υπό αίρεση ή μελλοντικό χαρακτήρα τους, ή την ανεπάρκειά τους να θεμελιώσουν την άμεση χορήγηση σύνταξης, θα μπορούν να διατηρηθούν προς όφελος του ενδιαφερόμενου υπαλλήλου και να ληφθούν υπόψη από το συνταξιοδοτικό σύστημα στο οποίο θα υπάγεται ο υπάλληλος κατά το πέρας της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας (απόφαση της 20ής Οκτωβρίου 1981, Επιτροπή κατά Βελγίου, 137/80, EU:C:1981:237, σκέψη 12).
38
Από τις ανωτέρω σκέψεις προκύπτει ότι η ευχέρεια που προβλέπεται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ έχει ως σκοπό την παροχή υπέρ των υπαλλήλων ενός δικαιώματος του οποίου η άσκηση εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική τους επιλογή (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Οκτωβρίου 1981, Επιτροπή κατά Βελγίου, 137/80, EU:C:1981:237, σκέψη 13, και της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Wojciechowski, C‑408/14, EU:C:2015:591, σκέψη 52).
39
Δεδομένου ότι η παράγραφος 2 του άρθρου 11 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ δεν προβλέπει τη δυνατότητα ανάκλησης της άσκησης της ευχέρειας για την οποία γίνεται λόγος στη διάταξη αυτήν, η απόφαση μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων στο ΣΣΕΕ έχει οριστικό και αμετάκλητο χαρακτήρα. Τούτο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι νέα μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων μπορεί να γίνει μόνο στις περιπτώσεις που προβλέπονται στην παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου 11, οι οποίες προϋποθέτουν τη λήξη των καθηκόντων του ενδιαφερομένου.
40
Ωστόσο, ο οριστικός και αμετάκλητος χαρακτήρας της απόφασης μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση δεν προσκρούει στους σκοπούς που επιδιώκει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, δηλαδή στη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων και στην ελκυστικότητα της ευρωπαϊκής δημόσιας διοίκησης.
41
Πράγματι, όσον αφορά τη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων, επισημαίνεται ότι τα συντάξιμα έτη που συμπληρώθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση καθιστούν δυνατό να αυξηθεί ο αριθμός των ετών υπηρεσίας που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό του ποσοστού του τελευταίου βασικού μισθού που θα αποτελέσει τη σύνταξη γήρατος και, ως εκ τούτου, να επιτευχθεί ταχύτερα το ανώτατο όριο του 70 % του τελευταίου βασικού μισθού που καθορίζεται στο άρθρο 77, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ. Εξ αυτού δεν μπορεί, επομένως, να συναχθεί απώλεια των κεκτημένων δικαιωμάτων.
42
Διευκρινίζεται συναφώς ότι, μολονότι η δυνατότητα μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση εγγυάται στον ενδιαφερόμενο υπάλληλο ότι τα δικαιώματα αυτά θα συνυπολογιστούν στο πλαίσιο του ΣΣΕΕ, η εν λόγω δυνατότητα δεν του παρέχει, αντιθέτως, καμία βεβαιότητα ότι ο συνυπολογισμός αυτός θα οδηγήσει σε αύξηση του ποσού της σύνταξής του η οποία να αντιστοιχεί πλήρως στο μεταφερόμενο κεφάλαιο (πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2023, KY κατά Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, C‑100/22 P, EU:C:2023:377, σκέψη 69).
43
Όσον αφορά την ελκυστικότητα της δημόσιας διοίκησης, υπενθυμίζεται ότι η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων αποτελεί ευχέρεια η οποία παρέχεται στον υπάλληλο και την οποία ο υπάλληλος πρέπει να ασκεί έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης.
44
Επομένως, ανεξαρτήτως του ζητήματος αν η επίμαχη εθνική ρύθμιση προβλέπει ότι η μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων πραγματοποιείται με υποκατάσταση των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στα δικαιώματα αυτά κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ο υπάλληλος συνταξιοδοτείται ή ότι τα εν λόγω συνταξιοδοτικά δικαιώματα μεταφέρονται στο ΣΣΕΕ κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ο υπάλληλος αποφάσισε να προβεί σε τέτοια μεταφορά, τα ανωτέρω δικαιώματα λαμβάνονται υπόψη και στις δύο περιπτώσεις και η ελκυστικότητα της ευρωπαϊκής δημόσιας διοίκησης δεν θίγεται σε καμία από τις περιπτώσεις αυτές.
45
Συνεπώς, η τήρηση των σκοπών τους οποίους επιδιώκει το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ δεν απαιτεί να προβλέπεται το δικαίωμα ανάκλησης της αίτησης μεταφοράς των αποκτηθέντων πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων μέχρι τον χρόνο έναρξης ισχύος της υποκατάστασης των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στα δικαιώματα αυτά.
46
Η ερμηνεία αυτή δεν μπορεί να είναι διαφορετική υπό το πρίσμα της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας η οποία εκφράζεται με την προβλεπόμενη στο άρθρο 4 ΣΕΕ υποχρέωση διευκόλυνσης της Ένωσης στην εκπλήρωση της αποστολής της.
47
Πράγματι, όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η ιδιαιτερότητα της παρούσας προδικαστικής παραπομπής έγκειται στον τρόπο με τον οποίο το Βασίλειο του Βελγίου επέλεξε να τηρήσει τις υποχρεώσεις του βάσει του ΚΥΚ, θεσπίζοντας, με τον νόμο της 21ης Μαΐου 1991, έναν μηχανισμό υποκατάστασης κατά τον οποίο τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα εισπράττουν τα ποσά των κατά το εθνικό σύστημα συντάξεων γήρατος των συνταξιούχων υπαλλήλων τους, και όχι προβαίνοντας στη μεταφορά των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατά τον χρόνο κατά τον οποίο οι εν λόγω υπάλληλοι ζήτησαν τη μεταφορά των δικαιωμάτων τους. Σκοπός του νόμου αυτού ήταν να θέσει τέρμα στη διαδικασία επί παραβάσει την οποία είχε κινήσει η Επιτροπή λόγω μη τήρησης από το Βασίλειο του Βελγίου των υποχρεώσεων που αυτό υπείχε από το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, διαδικασία η οποία οδήγησε στη διπλή καταδίκη του Βασιλείου του Βελγίου με τις αποφάσεις της 20ής Οκτωβρίου 1981, Επιτροπή κατά Βελγίου (137/80, EU:C:1981:237), και της 3ης Οκτωβρίου 1989, Επιτροπή κατά Βελγίου (383/85, EU:C:1989:356). Επομένως, δεδομένου ότι ο μηχανισμός υποκατάστασης που προβλέπεται από τον νόμο της 21ης Μαΐου 1991 καθιστά δυνατή την πραγματική διατήρηση των αποκτηθέντων στο πλαίσιο της SFP δικαιωμάτων μετά τη μεταφορά τους στο ΣΣΕΕ, το Βασίλειο του Βελγίου τήρησε την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας.
48
Όσον αφορά το επιχείρημα περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, υπενθυμίζεται ότι η σύνταξη αρχαιότητας που προβλέπεται στο άρθρο 77 του ΚΥΚ υπολογίζεται, όπως προκύπτει από το πρώτο εδάφιο του εν λόγω άρθρου 77 και από το άρθρο 2 του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ, βάσει του συνολικού αριθμού συντάξιμων ετών του υπαλλήλου, επί του οποίου εφαρμόζεται το ποσοστό που προβλέπεται στο άρθρο 77, δεύτερο εδάφιο, του ΚΥΚ, κατά περίπτωση, δε, μέχρι το ανώτατο όριο που καθορίζεται στη διάταξη αυτήν.
49
Τα εν λόγω συντάξιμα έτη αντιστοιχούν στην περίοδο κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος υπηρετούσε στην Ένωση και το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ παρέχει στον υπάλληλο τη δυνατότητα να μεταφέρει στο ΣΣΕΕ τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απέκτησε πριν αναλάβει υπηρεσία στην Ένωση, προκειμένου τα δικαιώματα αυτά, τα οποία αναγνωρίζονται ως αντίστοιχα συντάξιμα έτη, να μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό του ποσού της σύνταξης που θα χορηγηθεί (πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2023, KY κατά Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, C‑100/22 P, EU:C:2023:377, σκέψη 60).
50
Πρέπει να προστεθεί ότι η μέθοδος υπολογισμού του αριθμού των συντάξιμων ετών που πρέπει να ληφθούν υπόψη στο πλαίσιο του ΣΣΕΕ, κατόπιν της μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν στο πλαίσιο εθνικού συστήματος, στηρίζεται στις παραμέτρους που μνημονεύονται στο άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ.
51
Σύμφωνα με τη νομολογία που υπενθυμίστηκε στη σκέψη 42 της παρούσας απόφασης, μολονότι η δυνατότητα μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στην Ένωση εγγυάται στον ενδιαφερόμενο υπάλληλο ότι τα δικαιώματα αυτά θα συνυπολογιστούν στο πλαίσιο του ΣΣΕΕ, η εν λόγω δυνατότητα δεν του παρέχει καμία βεβαιότητα ότι ο συνυπολογισμός αυτός θα οδηγήσει σε αύξηση του ποσού της σύνταξής του η οποία να αντιστοιχεί πλήρως στο μεταφερόμενο κεφάλαιο (πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2023, KY κατά Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, C‑100/22 P, EU:C:2023:377, σκέψη 69).
52
Πράγματι, το ποσό των καταβληθεισών εισφορών δεν συνδέεται αναλογικά με το ποσό της σύνταξης που λαμβάνεται, δεδομένου ότι το τελευταίο αυτό ποσό υπολογίζεται βάσει του συνολικού αριθμού των συντάξιμων ετών κατά τα οποία καταβλήθηκαν εισφορές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συμπληρώθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, και επί των οποίων εφαρμόζεται ένα ποσοστό, κατά περίπτωση, δε, μέχρι ένα ανώτατο όριο, σύμφωνα με το άρθρο 77 του ΚΥΚ (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2025, OA κατά Κοινοβουλίου, C‑32/24 P, EU:C:2025:118, σκέψη 50). Συγκεκριμένα, το ΣΣΕΕ είναι οργανωμένο βάσει της αρχής της αλληλεγγύης και δεν έχει σχεδιαστεί κατά τρόπον ώστε η σύνταξη που λαμβάνει ένας μόνιμος υπάλληλος ή ένα μέλος του λοιπού προσωπικού να αντιστοιχεί ακριβώς στο ποσό των εισφορών που έχουν καταβληθεί στο σύστημα αυτό.
53
Συναφώς, ο μηχανισμός υποκατάστασης υπέρ του ΣΣΕΕ, τον οποίο προβλέπει ο νόμος της 21ης Μαΐου 1991, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνεπάγεται αδικαιολόγητο πλουτισμό των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων απλώς και μόνον λόγω του γεγονότος ότι τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που αποκτήθηκαν πριν από την ανάληψη υπηρεσίας σε θεσμικό όργανο της Ένωσης μεταφέρονται στο ΣΣΕΕ υπό μορφή τμηματικών πληρωμών και όχι υπό μορφή κεφαλαίου κατά τον χρόνο της απόφασης του υπαλλήλου να μεταφέρει τα συνταξιοδοτικά του δικαιώματα. Το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα του αιτούντος και τον υπολογισμό της σύνταξης που του καταβάλλεται από το ΣΣΕΕ.
54
Πρέπει ακόμη να διευκρινιστεί ότι η απόφαση της 10ης Νοεμβρίου 1999, Kristensen κ.λπ. κατά Συμβουλίου (T‑103/98, T‑104/98, T‑107/98, T‑113/98 και T‑118/98, EU:T:1999:289), την οποία επικαλείται το αιτούν δικαστήριο, αφορά ζήτημα διαφορετικό από το επίμαχο εν προκειμένω. Συγκεκριμένα, η απόφαση εκείνη αφορούσε τις γενικές εκτελεστικές διατάξεις τις οποίες είχε εκδώσει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατά τις οποίες ο αριθμός των συντάξιμων ετών που έπρεπε να ληφθούν υπόψη για τον καθορισμό της σύνταξης αρχαιότητας υπολογιζόταν βάσει του συνόλου του μεταφερόμενου ποσού, χωρίς ο αριθμός αυτός να μπορεί να υπερβαίνει τον αριθμό των ετών κατά τη διάρκεια των οποίων ο ενδιαφερόμενος ήταν ασφαλισμένος σε άλλα συνταξιοδοτικά συστήματα πριν από την ανάληψη των καθηκόντων του στην Ένωση. Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση εκείνη, η οποία αφορούσε υπάλληλο του Συμβουλίου, ο αριθμός των συντάξιμων ετών που έπρεπε να ληφθούν υπόψη όσον αφορά την περίοδο πριν από την ανάληψη υπηρεσίας βάσει του μεταφερθέντος κεφαλαίου είχε περιοριστεί, σύμφωνα με τις γενικές εκτελεστικές διατάξεις που είχε θεσπίσει το εν λόγω θεσμικό όργανο, στον αριθμό των ετών κατά τη διάρκεια των οποίων ο ενδιαφερόμενος ήταν ασφαλισμένος σε άλλα συνταξιοδοτικά συστήματα πριν αναλάβει καθήκοντα στην υπηρεσία της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 4ης Μαΐου 2023, KY κατά Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, C‑100/22 P, EU:C:2023:377, σκέψη 70). Στην υπόθεση της κύριας δίκης, όμως, τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που μεταφέρθηκαν ελήφθησαν υπόψη στο σύνολό τους. Επομένως, η ανωτέρω απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου δεν ασκεί επιρροή για την απάντηση που πρέπει να δοθεί στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα.
55
Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του ΚΥΚ και η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία η απόφαση του υπαλλήλου της Ένωσης να μεταφέρει στο ΣΣΕΕ τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απέκτησε δυνάμει εθνικού συνταξιοδοτικού συστήματος πριν από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ένωσης είναι αμετάκλητη, όταν η ρύθμιση αυτή προβλέπει όχι την πραγματική μεταφορά των εν λόγω συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης του υπαλλήλου, αλλά τη μεταφορά τους μέσω υποκατάστασης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης στα κεκτημένα αυτά δικαιώματα από τον χρόνο κατά τον οποίο ο υπάλληλος δικαιούται να λάβει σύνταξη γήρατος, υπό την προϋπόθεση ότι τα μεταφερθέντα συνταξιοδοτικά δικαιώματα λαμβάνονται πράγματι υπόψη στον υπολογισμό του ποσού της χορηγούμενης σύνταξης.
Επί των δικαστικών εξόδων
56
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έκτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 11, παράγραφος 2, του παραρτήματος VIII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Κατάστασης των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΟΚ, Ευρατόμ, ΕΚΑΧ) 571/92 του Συμβουλίου, της 2ας Μαρτίου 1992, και η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ
έχουν την έννοια ότι:
δεν αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία η απόφαση του υπαλλήλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μεταφέρει στο συνταξιοδοτικό σύστημα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που απέκτησε δυνάμει εθνικού συνταξιοδοτικού συστήματος πριν από την είσοδό του στην υπηρεσία της Ένωσης είναι αμετάκλητη, όταν η ρύθμιση αυτή προβλέπει όχι την πραγματική μεταφορά των εν λόγω συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης του υπαλλήλου, αλλά τη μεταφορά τους μέσω υποκατάστασης των θεσμικών οργάνων της Ένωσης στα κεκτημένα αυτά δικαιώματα από τον χρόνο κατά τον οποίο ο υπάλληλος δικαιούται να λάβει σύνταξη γήρατος, υπό την προϋπόθεση ότι τα μεταφερθέντα συνταξιοδοτικά δικαιώματα λαμβάνονται πράγματι υπόψη στον υπολογισμό του ποσού της χορηγούμενης σύνταξης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.