Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
J. KOKOTT
van 26 maart 2026 (1)
Gevoegde zaken C‑737/23 P tot en met C‑742/23 P
Capsugel Belgium (C‑737/23 P),
VF Europe BVBA (C‑738/23 P),
Belgacom International Carrier Services (C‑739/23 P),
Zoetis Belgium (C‑740/23 P),
Ineos Aromatics Ltd, voorheen BP Aromatics Ltd (C‑741/23 P),
Eval Europe NV (C‑742/23 P),
tegen
Europese Commissie
„ Hogere voorziening – Staatssteun – Steunregeling die door België ten uitvoer is gelegd – Voorafgaande beslissing in fiscale zaken (tax ruling) – Vrijstelling van overwinst – Toetsingsmaatstaf voor staatssteun in het belastingrecht – Onwettige administratieve praktijk als staatssteun ”
I.      Inleiding
1.        Zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie bij de toetsing aan het staatssteunrecht van een praktijk van de belastingautoriteiten van de lidstaten gebonden aan de uitlegging door de lidstaat van een bepaling van nationaal belastingrecht wanneer deze onverenigbaar is met de bewoordingen van de bepaling?
2.        Deze vraag staat centraal in de hogere voorzieningen van Capsugel Belgium, VF Europe BVBA, Belgacom International Carrier Services, Zoetis Belgium, Ineos Aromatics Ltd en Eval Europe NV (hierna: „rekwirantes”) tegen het arrest van het Gerecht van 20 september 2023(2) (hierna: „bestreden arrest”). De onderhavige hogere voorzieningen maken deel uit van een reeks hogere voorzieningen waarover ik vandaag eveneens conclusie neem.(3)
3.        Het bestreden arrest betreft het besluit van de Commissie van 11 januari 2016(4) (hierna: „litigieus besluit”), waarin de Commissie het door de Belgische belastingautoriteiten in de periode 2004 tot en met 2014 toegepaste „stelsel van belasting van overwinst” (hierna: „litigieuze belastingpraktijk”) heeft aangemerkt als steun die onverenigbaar is met de interne markt. De litigieuze belastingpraktijk heeft het mogelijk gemaakt om de belastbare winst van in België gevestigde vennootschappen die deel uitmaken van een internationale groep te verminderen door middel van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken (tax rulings) (ook wel vrijstelling van overwinst of „excess profits” genoemd).
4.        De Belgische belastingautoriteiten hebben deze praktijk gebaseerd op een bepaling van Belgisch belastingrecht, te weten artikel 185, § 2, onder b), van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (hierna: „WIB 1992”). Volgens de bewoordingen ervan kan de winst van de onderneming worden aangepast in gevallen waarin overeenkomsten die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel, van invloed zijn geweest op de winst. Het belangrijkste geval van toepassing zal het overeenkomen van verrekenprijzen(5) zijn die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel. Zowel de Commissie in het litigieuze besluit als het Gerecht in het bestreden arrest is tot de slotsom gekomen dat deze litigieuze belastingpraktijk een afwijking vormde van het gehele Belgische vennootschapsbelastingrecht (als referentiekader).
5.        De onderhavige hogere voorzieningen bieden het Hof de gelegenheid om te bepalen in hoeverre de Commissie en het Gerecht gebonden zijn aan de nationale uitlegging van een bepaling bij de vaststelling van het „normale” nationale belastingrecht als referentiekader voor de toetsing aan het staatssteunrecht. Deze vraag rijst in casu in het bijzonder omdat de litigieuze belastingpraktijk, die is gebaseerd op artikel 185, § 2, onder b), WIB 92, een vaste administratieve praktijk in België is.
II.    Toepasselijke bepalingen
A.      Unierecht
6.        Het kader van het Unierecht wordt gevormd door de artikelen 107 en 108 VWEU.
B.      Belgisch recht
7.        In België zijn de regels inzake inkomstenbelasting gecodificeerd in het WIB 92. Volgens artikel 1, § 1, WIB 92 wordt als inkomstenbelasting onder meer een belasting geheven over het totale inkomen van ingezeten vennootschappen, de vennootschapsbelasting.
8.        Bij wet van 21 juni 2004 tot wijziging van het WIB 92 en van de wet van 24 december 2002(6) heeft België nieuwe regels ingevoerd voor grensoverschrijdende transacties van groepsvennootschappen, die voorzien in winstcorrecties in het geval van overeenkomsten die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel.
9.        Artikel 185, § 2, WIB 92 bepaalt:
„[V]oor twee vennootschappen die deel uitmaken van een multinationale groep van verbonden vennootschappen en met betrekking tot hun grensoverschrijdende onderlinge relaties:
a)      indien tussen de twee vennootschappen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen, voorwaarden worden overeengekomen of opgelegd die afwijken van die welke zouden worden overeengekomen tussen onafhankelijke vennootschappen, mag winst die één van de vennootschappen zonder deze voorwaarden zou hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft behaald, worden begrepen in de winst van die vennootschap;
b)      indien in de winst van een vennootschap winst is opgenomen die eveneens is opgenomen in de winst van een andere vennootschap, en de aldus opgenomen winst bestaat uit winst die deze andere vennootschap zou hebben behaald indien tussen de twee vennootschappen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen, wordt de winst van de eerstbedoelde vennootschap op passende wijze herzien.
Het eerste lid vindt toepassing bij voorafgaande beslissing onverminderd de toepassing van het Verdrag ter afschaffing van dubbele belasting. [...]”
10.      Uit de memorie van toelichting bij de wet blijkt dat deze bepaling tot doel heeft om het zakelijkheidsbeginsel voor grensoverschrijdende situaties om te zetten.(7)
11.      Het standpunt van de Belgische belastingdienst over de uitlegging van deze bepaling komt naar voren uit een circulaire van 4 juli 2006, waarin in wezen de motivering van de wet wordt hernomen.(8) Bovendien heeft de Belgische minister van Financiën, met name in zijn antwoorden op meerdere parlementaire vragen, een standpunt ingenomen over de toepassing van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92.(9)
III. Feiten en procedure
A.      Voorgeschiedenis van het geding
12.      In de periode van 2004 tot en met 2014 heeft de voor voorafgaande beslissingen in fiscale zaken bevoegde autoriteit op grond van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 door middel van 66 beslissingen de in België belastbare winst verlaagd voor 55 in België gevestigde vennootschappen die tot multinationale groepen behoorden.
13.      In dit verband heeft de bevoegde autoriteit zich op verzoek van de belastingplichtigen niet gebaseerd op zelf vastgestelde verrekenprijzen, maar de winst van de Belgische vennootschappen vergeleken met de gemiddelde winst van een vergelijkbare standalone-vennootschap.(10) Het resultaat van deze vergelijking was een percentage dat het verschil uitdrukte tussen de werkelijke winst van de belastingplichtigen en de hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap. Ten belope van dit percentage werd de winst in de daaropvolgende vijf jaar niet belast. Op verzoek van de belastingplichtigen veranderden dus de aard en de hoogte van de belastbare grondslag, doordat niet langer de concreet behaalde winst (die de werkelijke draagkracht volgens het Belgische belastingrecht weerspiegelt) als belastbare grondslag diende, maar alleen een verlaagde winst. In dit verband kan zonder meer worden gesproken van een belastingheffing over een hypothetische gemiddelde winst.(11)
14.      In het litigieuze besluit heeft de Commissie geoordeeld dat er bij de door de bevoegde Belgische autoriteit bij deze belastingpraktijk toegekende winstverminderingen sprake was van een steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, die onverenigbaar was met de interne markt en in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU werd toegepast.
15.      Bovendien gelastte de Commissie de terugvordering van de toegekende steun van de begunstigden, waarvan België later een definitieve lijst moest opstellen. In de bijlage bij het litigieuze besluit had de Commissie echter op basis van door België verstrekte gegevens ter informatie al 55 begunstigden genoemd, waaronder rekwirantes.
B.      Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
16.      Tussen 27 mei en 20 juli 2016 hebben verschillende vennootschappen, waaronder rekwirantes, beroepen tot nietigverklaring ingesteld tegen het litigieuze besluit, die zijn geregistreerd onder de zaaknummers T‑266/16, T‑324/16, T‑351/16, T‑363/16, T‑371/16 en T‑388/16.
17.      Rekwirantes hebben in eerste aanleg vier middelen aangevoerd op basis van nagenoeg identieke verzoekschriften. Daarmee betwistten zij in wezen de vaststellingen van de Commissie betreffende het bestaan van een steunregeling, de kwalificatie van de litigieuze belastingpraktijk als steunmaatregel en de door de Commissie gelaste terugvordering van de steun. Bovendien voerden zij aan dat de Commissie haar bevoegdheid had overschreden door in te grijpen in de Belgische fiscale soevereiniteit.
18.      Bij besluit van 16 februari 2018 heeft het Gerecht onder meer de procedures in de zaken T‑266/16, T‑324/16, T‑351/16, T‑363/16, T‑371/16 en T‑388/16, die ten grondslag liggen aan het bestreden arrest, geschorst totdat de beslissing tot beëindiging van de procedure in de zaken T‑131/16 en T‑263/16 is gegeven.
19.      Bij het arrest in de laatstgenoemde zaken van 14 februari 2019(12) heeft het Gerecht het litigieuze besluit nietig verklaard, omdat de Commissie ten onrechte was uitgegaan van een steunregeling. Nadat de Commissie tegen dat arrest hogere voorziening had ingesteld, heeft het Hof zijn arrest van 16 september 2021 gewezen.(13) Daarin vernietigde het Hof het arrest van het Gerecht op grond dat de vaststelling van een steunregeling door de Commissie niet kon worden betwist, en verwees het de zaak terug naar het Gerecht. Het Gerecht had in de eerste procesgang nog niet onderzocht of de voorafgaande beslissingen staatssteun vormden en of de terugvordering van deze steun terecht was gelast. Het Gerecht moest hierover in de tweede procesgang uitspraak doen.(14)
20.      Op 26 april 2022 besloot het Gerecht overeenkomstig artikel 71, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering de voortzetting van de procedure.
21.      Bij het bestreden arrest van 20 september 2023 heeft het Gerecht de beroepen verworpen.
IV.    Procedure bij het Hof
22.      Op 30 november 2023 hebben rekwirantes de onderhavige hogere voorzieningen ingesteld. Zij verzoeken het Hof:
–        het bestreden arrest te vernietigen;
–        het litigieuze besluit nietig te verklaren;
–        subsidiair de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht;
–        de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en de kosten van de procedures bij het Gerecht.
23.      De Commissie verzoekt het Hof de hogere voorzieningen af te wijzen en rekwirantes te verwijzen in de kosten.
24.      Bij beschikking van 18 januari 2024 heeft de president van het Hof de twee hogere voorzieningen gevoegd voor de schriftelijke en mondelinge behandeling en voor de uitspraak.
25.      Alle partijen hebben bij het Hof schriftelijke opmerkingen ingediend. Overeenkomstig artikel 76, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering heeft het Hof geen pleitzitting gehouden.
V.      Juridische beoordeling
26.      Rekwirantes voeren op basis van vrijwel identieke verzoekschriften vier middelen aan. Met hun eerste twee middelen voeren zij aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling van het referentiekader (zie onder A). Met hun derde middel betogen zij dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door uit te gaan van het bestaan van een voordeel (zie onder B). Tot slot is het Gerecht ten onrechte uitgegaan van de selectiviteit van de litigieuze belastingpraktijk (zie onder C voor het vierde middel).
A.      Eerste twee middelen: vaststelling van het referentiekader
27.      Met hun eerste twee middelen verwijten rekwirantes het Gerecht een onjuiste uitlegging van het Belgische belastingrecht en een verdraaiing van de daarvoor aangevoerde bewijsmiddelen. Bij de vaststelling van het referentiekader is het Gerecht voorbij gegaan aan de in België erkende uitleggingspraktijk en heeft het blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich veeleer te baseren op zijn eigen uitlegging van het Belgische recht (zie de punten 32 e.v. voor het eerste middel). De vaststellingen van het Gerecht worden tegengesproken door de in dat verband aangevoerde bewijzen waaruit blijkt dat het de Belgische belastingautoriteiten op grond van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 is toegestaan om een eenzijdige winstaanpassing ten gunste van de belastingplichtige door te voeren (zie de punten 57 e.v. voor het tweede middel).
1.      Vaststelling van het referentiekader als voorwaarde voor onderzoek naar staatssteun
28.      Volgens vaste rechtspraak(15) van het Hof vereist de kwalificatie als „steunmaatregel van de staat” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU ten eerste dat het moet gaan om een maatregel van de staat of een maatregel die met staatsmiddelen is bekostigd. Ten tweede moet deze maatregel het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kunnen beïnvloeden. Ten derde moet de maatregel de begunstigde een selectief voordeel verlenen. Ten vierde moet de maatregel de mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen.
29.      In casu is enkel het bestaan van een selectief voordeel problematisch. Volgens vaste rechtspraak(16) van het Hof moet voor belastingmaatregelen de selectiviteit in meerdere stappen worden vastgesteld. In een eerste stap moet de algemene of „normale” belastingregeling die in de betrokken lidstaat van toepassing is, als zogenoemd referentiekader worden vastgesteld. Op basis van deze algemene of „normale” belastingregeling moet in een tweede stap worden beoordeeld of de betrokken belastingmaatregel afwijkt van het algemene kader in die zin dat zij een onderscheid maakt tussen marktdeelnemers die zich, gelet op het met deze algemene regeling nagestreefde doel, in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden. Indien een afwijking van de „normale belastingheffing” is vastgesteld, moet in een laatste stap worden onderzocht of de afwijking gerechtvaardigd is.
2.      Vaststellingen van het Gerecht
30.      Het Gerecht volgt de redenering van de Commissie in het litigieuze besluit, volgens welke de litigieuze belastingpraktijk een afwijking van het Belgische belastingrecht als referentiekader vormt.(17) Geen enkele bepaling van het WIB 92 voorziet in deze regeling die met name ook geen grondslag kan vinden in artikel 185, § 2, onder b), WIB 92. Deze praktijk is in geen enkele bepaling van het WIB 92 voorzien en kan met name niet worden gebaseerd op artikel 185, § 2, onder b), WIB 92. Het Gerecht beklemtoont dat de Commissie niet artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 als zodanig, maar de (onrechtmatige) toepassing ervan, van de referentieregeling heeft uitgesloten.(18)
31.      De Belgische belastingautoriteiten hebben de bepaling systematisch contra legem toegepast door in het kader van de voorafgaande beslissingen de winst te verminderen.(19) Enerzijds is artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 volgens de bewoordingen ervan alleen van toepassing mits er grensoverschrijdende onderlinge relaties tussen twee verbonden vennootschappen bestaan en de aan te passen winst ook(20) is opgenomen in de winst van de andere vennootschap en de aldus opgenomen winst bestaat in winst die deze andere vennootschap zou hebben behaald onder zodanige voorwaarden als die welke tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen.(21) Anderzijds vindt de praktijk om een percentage van de winst als overwinst van de vennootschapsbelasting uit te sluiten, geen enkele grondslag in de tekst van de wet.(22)
3.      Vaststelling van het referentiekader door het Gerecht
32.      Om te bepalen of deze vaststellingen van het Gerecht al dan niet blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting, zal ik eerst het bezwaar van rekwirantes onderzoeken dat het Gerecht het referentiekader onjuist heeft bepaald door voorbij te gaan aan de in België erkende uitleggingspraktijk van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 en zich veeleer te baseren op zijn eigen uitlegging. In dit verband zal ik uiteenzetten binnen welke grenzen de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie gebonden zijn aan de uitlegging van een nationale belastingbepaling door de lidstaat bij de vaststelling van het referentiekader (en dus ook bij de vraag of er sprake is van een afwijking daarvan) (daarover in de punten 33 e.v. en 38 e.v.).(23) Vervolgens zal ik onderzoeken of het Gerecht al dan niet blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van deze maatstaf en of het de litigieuze belastingpraktijk terecht niet als onderdeel van het referentiekader heeft aangemerkt (daarover in de punten 47 e.v.).
a)      Beginsel: bindend karakter van de beoordeling van de lidstaat bij de vaststelling van het referentiekader
33.      Bij de vaststelling van het referentiekader zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie in beginsel gebonden aan de opzet en de uitlegging van het nationale belastingrecht door de lidstaat.(24) Deze binding aan het nationale stelsel dient in de eerste plaats ter bescherming van de fiscale autonomie van de lidstaten. Zij vormt ook de uitdrukking van het fiscale legaliteitsbeginsel, dat het Hof heeft erkend als een algemeen rechtsbeginsel van de Unierechtsorde.(25)
34.      Dienovereenkomstig gaat het Hof voor steunregelingen in de vorm van algemene belastingwetten terecht uit van een speelruimte van de lidstaten en, omgekeerd, van een beperkte toetsingsmaatstaf van de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie.(26) Het Hof benadrukt dat het de lidstaten bij de huidige stand van harmonisatie van het belastingrecht van de Unie vrijstaat om het belastingstelsel in te voeren dat zij het meest geschikt achten.(27) Deze speelruimte van de lidstaten betreft de vaststelling van de wezenlijke kenmerken van elke belasting en geldt met name ook voor de toepassing en vormgeving van het zakelijkheidsbeginsel voor transacties tussen verbonden ondernemingen.(28)
35.      In die zin moeten de arresten van het Hof in de zaken Amazon en Engie(29) worden begrepen. In de zaak Engie heeft het Hof verduidelijkt dat de Commissie bij de bepaling van het referentiekader in beginsel verplicht is de uitlegging van de relevante bepalingen van nationaal recht te aanvaarden die de betrokken lidstaat heeft gegeven, voor zover deze uitlegging verenigbaar is met de bewoordingen van deze bepalingen.(30) In de zaak Amazon concludeerde het Hof onder meer dat de Commissie de OESO-richtlijnen Verrekenprijzen onrechtmatig had toegepast zonder aan te tonen dat deze richtlijnen – geheel of gedeeltelijk – uitdrukkelijk in het Luxemburgse recht waren overgenomen.(31)
36.      In het verlengde van deze rechtspraak heeft het Hof in de zaak Prezydent Miasta Mielca de fiscale autonomie van de lidstaten benadrukt. Zo kunnen de lidstaten bij de vaststelling van de wezenlijke kenmerken van een belasting naast een zuiver fiscaal doel ook andere doelstellingen nastreven die dan ook deel uitmaken van het relevante referentiekader.(32) Om die reden beschouwde het Hof een algemene vrijstelling van onroerendezaakbelasting voor terreinen die deel uitmaken van de spoorweginfrastructuur en ter beschikking van de spoorwegvervoerders worden gesteld, als onderdeel van het referentiekader.(33)
37.      In zoverre is het uitgangspunt van de grief van rekwirantes juist: het referentiekader moet in beginsel worden bepaald op basis van de opzet en de uitlegging door de lidstaat.
b)      Uitzondering: kennelijk incoherente opzet of kennelijke toepassing van de wet contra legem
38.      De grenzen van deze speelruimte van de lidstaten bij de vaststelling van het referentiekader zijn echter overschreden, wanneer de belastingwet kennelijk incoherent is (daarover in punt 42) of wanneer de nationale autoriteiten de belastingwet duidelijk contra legem (en dus incoherent) toepassen (daarover in de punten 43 e.v.). De toe te passen toetsingsmaatstaf is in dit verband beperkt tot louter een plausibiliteitscontrole (daarover in de punten 39 e.v.).
1)      Maatstaf: plausibiliteitscontrole
39.      De Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie beperken zich tot een plausibiliteitscontrole wanneer zij onderzoeken of de nationale belastingwetten incoherent zijn opgezet dan wel of de nationale belastingwetten contra legem worden toegepast.(34)
40.      Deze beperking tot een plausibiliteitscontrole verhindert ten eerste dat de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie zich moeten buigen over de gedetailleerde uitlegging van 27 verschillende belastingregelingen waardoor zij reeds puur kwantitatief gezien „overbelast” zouden kunnen raken.(35) Ten tweede voorkomt deze beperking dat de Commissie de facto de hoogste belastingautoriteit wordt en dat de Unierechters door de toetsing van de besluiten van de Commissie de hoogste belastingrechters worden. In het geval van een toetsing die beperkt is tot de plausibiliteit, vormt immers niet elke eenvoudige fout in een belastingaanslag een afwijking van het referentiekader. Bijgevolg zijn de Commissie en de Unierechter evenmin verplicht om de rechtmatigheid ervan te onderzoeken.(36)
41.      Op het niveau van de Unie hoeft dus enkel te worden onderzocht of de opzet van de nationale belastingwetgeving kennelijk incoherent is dan wel of de toepassing ervan door de nationale autoriteiten kennelijk contra legem is. Dit is het geval wanneer de opzet en de toepassing niet aannemelijk kunnen worden gemaakt voor een derde, zoals de Commissie of de Unierechters.(37)
2)      Kennelijk incoherente opzet
42.      De grenzen van de speelruimte van de lidstaten bij de opzet van hun belastingstelsel zijn immers overschreden, wanneer de lidstaten misbruik maken van hun belastingrecht om specifieke ondernemingen „in weerwil van de staatssteunregels” toch voordelen te verschaffen.(38) Bij een kennelijk inconsistente uitvoering van de belastingwet kan ervan worden uitgegaan dat er sprake is van een dergelijk misbruik van de fiscale autonomie.(39) Zo heeft het Hof in zijn recente rechtspraak geoordeeld dat een algemene beslissing waarbij een fiscale last wordt opgelegd, onverenigbaar is met het Unierecht inzake staatssteun indien deze is opgezet volgens kennelijk discriminerende parameters die bedoeld zijn om laatstgenoemd recht te omzeilen.(40) Algemene differentiaties in de nationale belastingwetgeving maken dus geen deel uit van het referentiekader wanneer zij binnen het referentiekader, dat wil zeggen de nationale belastingwetgeving, niet op een rationele grondslag berusten.(41)
3)      Kennelijke toepassing van de wet contra legem
43.      De grenzen van de speelruimte van de lidstaten bij de vaststelling van het referentiekader zijn echter ook overschreden, wanneer de toepassing van het nationale belastingrecht kennelijk in strijd is met de bewoordingen van de belastingbepaling. Wanneer de nationale autoriteiten een belastingbepaling kennelijk in strijd met de bewoordingen ervan toepassen, zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie bij de vaststelling van het referentiekader dus niet gebonden aan deze praktijk.
44.      In dat geval handelen de nationale autoriteiten namelijk in strijd met het „normale” nationale belastingrecht dat door de nationale wetgever in het kader van zijn fiscale autonomie is vastgesteld. Uit het fiscale legaliteitsbeginsel(42) volgt ook dat de fiscale autonomie van de lidstaten in de eerste plaats wordt uitgeoefend door de nationale wetgever. Dit heeft tot gevolg dat de nationale wetgeving het belangrijkste referentiepunt is voor de vaststelling van het referentiekader. In beginsel is de toepassing door de nationale autoriteiten in dit verband bepalend. Indien er echter sprake is van een duidelijke tegenstrijdigheid tussen de bewoordingen van de wet en de toepassing ervan, blijven de bewoordingen van de wet bepalend voor de vaststelling van het referentiekader.
45.      Zo heeft het Hof in zijn recente rechtspraak verklaard dat de Commissie bij de vaststelling van het referentiekader in beginsel verplicht is de uitlegging van de relevante bepalingen van nationaal recht door de betrokken lidstaat te aanvaarden, „voor zover deze uitlegging verenigbaar is met de bewoordingen van deze bepalingen”.(43)
46.      Uit de fiscale autonomie vloeit dus ten eerste voort dat de bewoordingen van de wet het referentiepunt vormen voor de toetsing van het referentiekader. Ten tweede is de toetsing van een afwijking van de bewoordingen van de wet beperkt tot een plausibiliteitscontrole.(44)
c)      Toepassing van de toetsingsmaatstaf
47.      Als deze maatstaf wordt toegepast, heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de bevestiging van het door de Commissie vastgestelde referentiekader door niet artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 maar de kennelijk onwettige toepassing ervan te beschouwen als een afwijking van het referentiekader, namelijk het Belgische vennootschapsbelastingrecht.
1)      Kennelijke incoherentie van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92?
48.      Artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 is niet kennelijk incoherent. Integendeel, het past op coherente wijze in het Belgische belastingstelsel, aangezien het tot doel heeft om een passende belastingheffing in het betreffende land te waarborgen. Tegelijkertijd kan hiermee economische dubbele belasting worden vermeden bij de aanpassing van niet-zakelijke voorwaarden die van invloed zijn geweest op de winst (het belangrijkste toepassingsgebied zal de correctie van verrekenprijzen(45) zijn) binnen een multinationale groep.
49.      Volgens de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder a) en b), WIB 92 kan de bevoegde autoriteit bijvoorbeeld de prijzen van grensoverschrijdende transacties tussen twee vennootschappen van een multinationale groep fiscaal aanpassen overeenkomstig het zakelijkheidsbeginsel. Dat wil zeggen dat voor de prestatie tussen twee verbonden vennootschappen fiscaal een prijs wordt gehanteerd die onafhankelijke ondernemingen met elkaar zouden zijn overeengekomen. Op grond van artikel 185, § 2, onder a), WIB 92 kan de op basis van deze (hypothetische) prijs bepaalde winst voor belastingdoeleinden aan de „juiste” vennootschap worden toegerekend. Omgekeerd maakt artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 het mogelijk om de winst uit de grensoverschrijdende transactie te verlagen (door de prijs aan te passen volgens zakelijke voorwaarden) indien deze ook in de winst van de andere onderneming is opgenomen. Op die manier kan een economische dubbele belasting van dezelfde winst door twee belastingautoriteiten worden voorkomen doordat per saldo rekening wordt gehouden met de in de andere staat aangepaste verrekenprijs.
2)      Kennelijk onwettige toepassing van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 door de litigieuze belastingpraktijk
50.      De Belgische autoriteiten zijn daarentegen van mening dat de zin van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 erin bestaat te waarborgen dat een Belgische vennootschap die tot een multinationale groep behoort, enkel wordt belast over de winst die ook een standalone-vennootschap zou hebben behaald. Hogere winst dan winst op grond van deze maatstaf vloeit voort uit synergie-effecten, schaalvoordelen of andere voordelen wegens het behoren van de entiteit tot een multinationale groep. Deze voordelen bestaan niet voor een vergelijkbare standalone-vennootschap en moeten dus worden vrijgesteld van belasting.(46) Daarom werd op verzoek van de belastingplichtigen alleen de (hypothetische) winst van een vergelijkbare standalone-vennootschap belast.
51.      Deze opvatting en de daaruit voortvloeiende litigieuze belastingpraktijk zijn kennelijk niet verenigbaar met de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 en maken dus geen deel uit van het referentiekader.
52.      Artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 veronderstelt dat tussen de twee vennootschappen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen. Bovendien is deze bepaling, zoals blijkt uit de inleidende zin van artikel 185, § 2, WIB 92, alleen van toepassing op „grensoverschrijdende onderlinge relaties” van verbonden vennootschappen.
53.      Daarentegen speelt het criterium van een concrete grensoverschrijdende handelsrelatie en eventuele in dat verband overeengekomen voorwaarden geen rol in de litigieuze belastingpraktijk. De winstvermindering werd toegekend los van grensoverschrijdende zakelijke relaties. Zij betrof bijvoorbeeld niet de toepassing van het zakelijkheidsbeginsel op verrekenprijzen, maar de vermindering van de totale winst van de Belgische vennootschap tot een hypothetische winst. Het staat zelfs niet vast in hoeverre rekwirantes in de betrokken periode prijzen zijn overeengekomen voor prestaties binnen de groep (leveringen en diensten) die voortvloeien uit grensoverschrijdende relaties.
54.      Deze toepassing van de bepaling, die voorbijgaat aan de bewoordingen ervan, kan niet op plausibele wijze worden verklaard. Uit die bepaling kan immers net zo gemakkelijk worden afgeleid dat er sprake moet zijn van een concrete grensoverschrijdende handelsrelatie en van overeenstemming over de voorwaarden tussen twee vennootschappen als dat deze voorwaarden bij de litigieuze belastingpraktijk niet worden gesteld.
55.      Bijgevolg kan ook het bezwaar van rekwirantes dat het Gerecht niet heeft onderzocht of de litigieuze belastingpraktijk kennelijk afweek van het referentiekader, niet slagen. Weliswaar heeft het Gerecht het kennelijke karakter niet uitdrukkelijk vermeld, maar heeft het de hier voorgestelde maatstaf toegepast door vast te stellen dat de litigieuze belastingpraktijk afwijkt van de bewoordingen van de wet.
d)      Voorlopige conclusie
56.      De litigieuze belastingpraktijk kan kennelijk niet op de bepalingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 worden gebaseerd. Hieruit volgt dat het Gerecht terecht de uitlegging van de Commissie heeft bevestigd volgens welke deze praktijk geen deel uitmaakt van het referentiekader, maar daarvan afwijkt.
4.      Eenzijdige winstaanpassing ten gunste van de belastingplichtige
57.      Bijgevolg hoeft niet te worden ingegaan op het bezwaar van rekwirantes dat het Gerecht de bewijzen waaruit blijkt dat het de Belgische belastingautoriteiten op grond van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 is toegestaan om een eenzijdige winstaanpassing ten gunste van de belastingplichtige door te voeren, heeft verdraaid of buiten beschouwing heeft gelaten. Zelfs al mocht dit het geval zijn, dan nog zouden de eerste twee middelen ongegrond zijn gebleken, aangezien de litigieuze belastingpraktijk om de zojuist uiteengezette redenen kennelijk niet in overeenstemming is met de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92.
58.      Louter volledigheidshalve zij opgemerkt dat het bezwaar van rekwirantes op een misvatting berust. Het Gerecht heeft immers niet gesteld dat de in België vrijgestelde „overwinst” ook in de andere staat werd belast. Het Gerecht ging er enkel van uit dat deze ook in de winst van een andere vennootschap van de groep opgenomen moet zijn.
5.      Conclusie van het onderzoek van de eerste twee middelen in hogere voorziening
59.      Bijgevolg heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de Commissie – op grond van de kennelijke uitlegging contra legem – terecht heeft geoordeeld dat de litigieuze belastingpraktijk geen deel uitmaakte van het referentiekader voor de Belgische vennootschapsbelasting. De eerste twee middelen van rekwirantes zijn dus ongegrond.
B.      Derde middel: bestaan van een voordeel
60.      Met hun derde middel komen rekwirantes op tegen de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie in het litigieuze besluit het bestaan van een voordeel genoegzaam heeft aangetoond. Daarvoor volstaat het niet dat de begunstigden van de litigieuze belastingpraktijk niet worden belast op hun daadwerkelijk behaalde winst, maar op een hypothetische winst.
61.      Dit bezwaar kan niet slagen. Zoals het Gerecht terecht heeft vastgesteld(47), heeft de litigieuze belastingpraktijk voor de begunstigde vennootschappen immers geleid tot een lagere belastingdruk ten opzichte van de belastingdruk die zou zijn voortgevloeid uit de normale belastingheffing volgens het Belgische stelsel van vennootschapsbelasting. Dit stelsel voorziet weliswaar ook in de toepassing van de bij wet voorziene aanpassingen – zoals die van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 –, maar, zoals zojuist uiteengezet (punten 50 e.v.), is kennelijk niet voldaan aan de daarin gestelde voorwaarden. Voor de begunstigde vennootschappen bestond het voordeel van de litigieuze belastingpraktijk er dan ook in dat de aard en de hoogte van de belastbare grondslag op hun verzoek werden aangepast, zonder dat het Belgische vennootschapsbelastingrecht in deze aanpassing voorzag.
62.      Ook het argument van rekwirantes dat zij mogelijkerwijs ook zonder de litigieuze belastingpraktijk geen hogere belasting hadden moeten betalen, doet hieraan niet af. Er moet immers al worden aangenomen dat rekwirantes geen verzoek hebben ingediend om te worden belast over een hogere (hypothetische) winst dan de door hen daadwerkelijk behaalde winst.
63.      Zelfs indien zich in een individueel geval de – onwaarschijnlijke – situatie zou hebben voorgedaan dat de begunstigde vennootschappen zonder de via de litigieuze belastingpraktijk verkregen voorafgaande beslissingen niet aan een hogere belastingdruk zouden zijn onderworpen, zou dit de rechtmatigheid van het litigieuze besluit onverlet laten. De Commissie hoefde in dit stadium namelijk alleen te onderzoeken of de litigieuze belastingpraktijk op grond van de erin vastgestelde modaliteiten de begunstigde vennootschappen een merkbaar voordeel verschaft ten opzichte van hun concurrenten.(48) De Commissie hoefde geen analyse te verrichten van de steun die in elk individueel geval is toegekend, en met name niet van de precieze hoogte ervan. Met de individuele situatie van elke betrokken vennootschap kan bij de terugvordering van steun rekening worden gehouden.
64.      Derhalve moet het derde middel in hogere voorziening worden afgewezen.
C.      Vierde middel: kwalificatie als selectieve maatregel
65.      Met hun vierde middel komen rekwirantes op tegen de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ervan uit te gaan dat de litigieuze belastingpraktijk een selectieve maatregel vormt.
66.      Dit bezwaar betreft de vraag, die in een tweede stap moet worden onderzocht, of de betrokken belastingmaatregel afwijkt van de algemene regeling voor zover deze differentiaties invoert tussen marktdeelnemers die zich, vanuit het oogpunt van de met die algemene regeling nagestreefde doelstelling, in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden (zie dienaangaande reeds punt 29).
67.      Volgens rekwirantes levert geen van de drie door de Commissie aangevoerde en door het Gerecht bevestigde redenen grond op voor het aannemen van een dergelijk uit de litigieuze belastingpraktijk voortvloeiend verschil in behandeling van vergelijkbare ondernemingen. Aangezien de drie redenen los van elkaar de aanname van een verschil in behandeling kunnen rechtvaardigen, is het door rekwirantes aangevoerde middel slechts gegrond indien alle door de Commissie aangevoerde redenen onjuist blijken te zijn. Indien daarentegen een van die redenen juist blijkt te zijn, moet het vierde middel worden afgewezen.
1.      Benadeling van standalone-vennootschappen en vennootschappen die tot een zuiver nationale groep van ondernemingen behoren
68.      Volgens de vaststellingen van het Gerecht leidt de belastingregeling voor overwinsten tot een selectieve benadeling van ondernemingen die geen deel uitmaken van een multinationale groep.(49) Het doel van het Belgische stelsel van de vennootschapsbelasting is er immers in gelegen om alle winsten van belastingplichtige ondernemingen te belasten, ongeacht of zij zelfstandig zijn of tot een multinationale groep behoren.(50)
69.      Op grond van de litigieuze belastingpraktijk werd aan de begunstigde ondernemingen daarentegen een belastingverlaging toegekend door hen de mogelijkheid te bieden een deel van hun winst in mindering te brengen op hun belastbare grondslag, zonder dat deze vrijgestelde winst in de winst van een andere onderneming van de groep was opgenomen.(51) Bijgevolg worden ondernemingen die tot een multinationale groep behoren, verschillend behandeld ten opzichte van andere ondernemingen die volgens de normale regels van de Belgische vennootschapsbelasting over hun totale winst worden belast.(52)
70.      Rekwirantes betogen dat ondernemingen die deel uitmaken van een multinationale groep, niet in een situatie verkeren die vergelijkbaar is met die van ondernemingen die niet tot een groep of die tot een uitsluitend nationale groep behoren.
71.      Derhalve moet worden onderzocht of ondernemingen van een multinationale groep zich, gelet op de met het referentiekader nagestreefde doelstelling (uniforme winstbelasting op basis van de concrete financiële draagkracht), in een feitelijke en juridische situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van standalone-vennootschappen en ondernemingen binnen nationale ondernemingsgroepen.
72.      Rekwirantes voeren terecht aan dat ondernemingen die louter binnenlandse activiteiten uitoefenen, anders dan multinationale groepen, niet blootstaan aan het risico van dubbele belasting als gevolg van de aanpassing van de verrekenprijzen.
73.      De litigieuze belastingpraktijk houdt echter juist geen verband met het risico van een dergelijke dubbele belasting, aangezien zij geen grensoverschrijdende transactie veronderstelt. Integendeel, de litigieuze belastingpraktijk is zodanig opgezet dat zij de begunstigden de keuze laat om over te stappen van een belasting over de concreet behaalde winst (die de werkelijke draagkracht weerspiegelt) naar een belasting op basis van de hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap. Hieruit volgt dat belastingplichtigen die deel uitmaken van een multinationale groep de keuze hebben om over een bepaald deel van hun daadwerkelijk behaalde winst geen vennootschapsbelasting te betalen. Deze keuze wordt niet toegekend aan een standalone-vennootschap.
74.      Bijgevolg kan het risico van dubbele belasting in het licht van de doelstelling om de winsten van ondernemingen te belasten op basis van de draagkracht, geen reden vormen voor het uit de litigieuze belastingpraktijk voortvloeiende verschil in behandeling. In dit verband bevinden ondernemingen van multinationale groepen zich immers in een feitelijke en juridische situatie die vergelijkbaar is met die van standalone-vennootschappen en ondernemingen binnen nationale groepen. Het doel van een uniforme winstbelasting wordt juist niet bereikt wanneer multinationale ondernemingen hun winst slechts tot een hypothetische gemiddelde winst moeten belasten, terwijl alle andere belastingplichtigen hun daadwerkelijke winst volledig moeten belasten.
75.      Aangezien de belastingverlaging niet op dezelfde wijze openstaat voor alle belastingplichtigen maar alleen voor Belgische entiteiten van multinationale groepen, heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de litigieuze belastingpraktijk ondernemingen verschillend behandelt die zich, gelet op de met de algemene regeling nagestreefde doelstelling van uniforme winstbelasting op basis van de draagkracht, in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden.
76.      Hieruit volgt dat het vierde middel van de hogere voorziening reeds om deze reden niet slaagt. De Commissie en het Gerecht hebben geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door uit te gaan van een verschil in behandeling.
2.      Benadeling van ondernemingen die in België geen investeringen enzovoort doen
77.      De vraag of de andere door de Commissie aangevoerde differentiaties, die volgens het Gerecht geen blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting(53), ook leiden tot een verschil in behandeling van marktdeelnemers die zich in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden, kan in casu buiten beschouwing worden gelaten.(54) Zoals ik zojuist heb aangetoond, bestaat er immers reeds een verschil in behandeling van ondernemingen van multinationale groepen enerzijds en standalone-vennootschappen en ondernemingen die tot een zuiver nationale ondernemingsgroep behoren anderzijds (zie hierboven de punten 71 e.v.).
3.      Conclusie van het onderzoek van het vierde middel in hogere voorziening
78.      Aangezien het Gerecht het bezwaar tegen de kwalificatie van de litigieuze belastingpraktijk als selectieve maatregel terecht heeft afgewezen, is het vierde middel in hogere voorziening eveneens ongegrond.
D.      Conclusie van het onderzoek van de middelen in hogere voorziening
79.      Aangezien de vier middelen ongegrond zijn, moeten de hogere voorzieningen worden afgewezen.
VI.    Kosten
80.      Volgens artikel 184, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening gegrond is en het de zaak zelf afdoet. Volgens artikel 138, lid 1, dat ingevolge artikel 184, lid 1, van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dat is gevorderd.
81.      Aangezien rekwirantes op alle punten in het ongelijk zijn gesteld, dienen zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie.
VII. Conclusie
82.      Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging in de zaken C‑737/23 P tot en met C‑742/23 P te beslissen als volgt:
„1)      De hogere voorzieningen worden afgewezen.
2)      Rekwirantes worden verwezen in de kosten van de procedures in hogere voorziening.”
1      Oorspronkelijke taal: Duits.
2      Arrest van 20 september 2023, Capsugel Belgium e.a./Commissie (T‑266/16, T‑324/16, T‑351/16, T‑363/16, T‑371/16 en T‑388/16, EU:T:2023:567).
3      Dit betreft de procedures in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P, C‑736/23 P, C‑752/23 P, C‑754/23 P, C‑755/23 P en C‑756/23 P, alsook C‑757/23 P en C‑758/23 P. Deze conclusie sluit in wezen aan op de overwegingen in mijn conclusie in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P. Nieuw zijn alleen de overwegingen in de punten 60 e.v. met betrekking tot het bezwaar tegen de vaststelling van een economisch voordeel.
4      Besluit (EU) 2016/1699 van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd (PB 2016, L 260, blz. 61).
5      Verrekenprijzen zijn de prijzen waartegen een onderneming materiële of immateriële activa levert aan verbonden ondernemingen of diensten verleent aan verbonden ondernemingen, zie de OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen voor multinationale ondernemingen en belastingdiensten, 2022, blz. 15 en 16.
6      Belgisch Staatsblad van 9 juli 2004.
7      Punten 66, 67 en 70 van het betreden arrest en overweging 34 van het litigieuze besluit.
8      Punten 58 en 60 van het bestreden arrest met verwijzing naar
overweging 38 van het litigieuze besluit.
9      Punten 71 en 72 van het bestreden arrest met verwijzing naar de overwegingen 39‑42 van het litigieuze besluit en naar de verklaring van de minister van Financiën van 30 november 2023, overgelegd als bijlage A-10.
10      Zie wat dit betreft punt 73 van het bestreden arrest.
11      Er werd inderdaad een percentage vastgesteld op basis van een vergelijking tussen een geschatte hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap en een geschatte werkelijke winst van de belastingplichtige. Dit percentage werd in de daaropvolgende vijf jaar in mindering gebracht op de werkelijke winst van de belastingplichtige.
12      Arrest van 14 februari 2019, België en Magnetrol International/Commissie (T‑131/16 en T‑263/16, EU:T:2019:91).
13      Arrest van 16 september 2021, Commissie/België en Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741).
14      Arrest van 16 september 2021, Commissie/België en Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741, punten 156‑158, 169 en 170).
15      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 36); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 105), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punt 27).
16      Zie wat dit betreft de arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 44); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 107), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punten 31 en 32).
17      Punten 62 e.v., met name punt 75 van het bestreden arrest.
18      Punt 62 van het bestreden arrest.
19      Punt 74 van het bestreden arrest.
20      Weliswaar staat er in de Engelse taalversie van het arrest „already included” en niet „also included”, maar uit de uiteenzettingen van het Gerecht en een vergelijking met de Franse taalversie („également repris”) blijkt dat er hier sprake is van een vertaalfout.
21      Punt 69 van het bestreden arrest.
22      Punt 73 van het bestreden arrest.
23      Zie reeds mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punten 91 e.v.), Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:383, punten 86 e.v.) en Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2019:567, punten 147 e.v.).
24      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 27).
25      Arresten van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P
en
C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 119), en 8 mei 2019, Związek Gmin Zagłębia Miedziowego (C‑566/17, EU:C:2019:390, punt 39); zie ook mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑451/21 P
en
C‑454/21 P, EU:C:2023:383, punt 99).
26      Zie arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 56); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punten 115 e.v.), en 8 november 2022, Fiat Chrysler Finance Europe/Commissie (C‑885/19 P en C‑898/19 P, EU:C:2022:859, punten 95 e.v.).
27      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 48); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 112), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punt 37). Zie in die zin ook met betrekking tot de fundamentele vrijheden de arresten van 3 maart 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139, punt 49), en 3 maart 2020, Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
28      Arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 42), en 8 november 2022, Fiat Chrysler Finance Europe/Commissie (C‑885/19 P en C‑898/19 P, EU:C:2022:859, punten 95 e.v.).
29      Arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985), en 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948).
30      Arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 120).
31      Arrest van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 56).
32      Arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 51).
33      Arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 80).
34      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 101).
35      Zie mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punten 98 e.v.) en Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punten 94 en 95).
36      Zie mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 96).
37      Zie reeds mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punt 94) en
Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 92).
38      Arrest van 15 november 2011, Commissie en Spanje/Government of Gibraltar en Verenigd Koninkrijk (C‑106/09 P en C‑107/09 P, EU:C:2011:732, punten 96‑107).
39      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 91).
40      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 53); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 114), en
16 maart 2021, Commissie/Hongarije (C‑596/19 P, EU:C:2021:202, punten 48 e.v.) en Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punten 42 e.v.).
41      Zie mijn conclusie in de zaken Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 34) en Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2019:567, punt 151).
42      Zie in dat verband arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 119). Dit beginsel vereist dat alle wezenlijke elementen die de materiële aspecten van de belasting bepalen, door de nationale wetgever worden geregeld.
43      Arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 120).
44      Indien de instellingen van de Unie op basis van een dergelijke controle tot de slotsom komen dat de nationale autoriteiten het nationale belastingrecht kennelijk in strijd met de wet toepassen, maakt een daarop gebaseerde belastingpraktijk geen deel uit van het referentiekader, maar wijkt zij daarvan af. De vraag of zij ook een selectief voordeel vormt, moet worden bepaald aan de hand van de tweede en de derde stap van de in punt 29 vermelde driestappentoets. Zie arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 60), alsmede mijn conclusie in deze zaak (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 28).
45      Verrekenprijzen zijn de prijzen waartegen een onderneming materiële of immateriële activa levert aan verbonden ondernemingen of diensten verleent aan verbonden ondernemingen, zie OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen voor multinationale ondernemingen en belastingdiensten, 2022, blz. 15 en 16.
46      Weergave van het Belgische standpunt in overweging 14 van het litigieuze besluit.
47      Punt 28 van het bestreden arrest.
48      Zie wat dit betreft arrest van 16 september 2021, Commissie/België en Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741, punt 77).
49      Zie de punten 95 e.v. van het bestreden arrest.
50      Punt 98 van het bestreden arrest.
51      Punt 99 van het bestreden arrest.
52      Punt 101 van het bestreden arrest.
53      Punten 102 e.v. en 110 e.v. van het bestreden arrest.
54      Zie de meer uitvoerige uiteenzettingen in mijn conclusie in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P
(punten 89 e.v.).