62021TJ0748_RES
Zaak T‑748/21
Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd e.a.
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 21 juni 2023
„Dumping – Uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat is ingesteld op bepaald bladaluminium van oorsprong uit China tot de invoer van bepaald bladaluminium verzonden vanuit Thailand – Antiontwijkingsonderzoek – Ontwijking – Artikel 13 van verordening (EU) 2016/1036 – Voldoende bewijs – Kennelijke beoordelingsfout – Motiveringsplicht”
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Opening van een onderzoek – Voorwaarden – In de klacht vervatte gegevens toereikend – Verplichtingen voor de Commissie bij de beoordeling van die gegevens – Omvang
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 5, leden 2 en 3, en 13, leden 1 en 3)
(zie punten 27‑34, 100‑102)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Beoordelingsbevoegdheid van de instellingen – Rechterlijke toetsing – Grenzen
(zie punt 35)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Begrip – Verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Unie – Relevante factoren
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punten 44‑51)
Gerechtelijke procedure – Aanvoeren van nieuwe middelen in de loop van het geding – Voorwaarden – Middel gebaseerd op gegevens waarvan in de loop van de behandeling is gebleken – Geen – Uitwerking van een aangevoerd middel – Geen uitwerking – Niet-ontvankelijkheid
(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 84, lid 1)
(zie punten 54, 55, 58)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Begrip – Noodzaak tot vaststelling van een vereiste dat de invoer uit het land waarvoor het antidumpingrecht geldt, wordt vervangen door invoer uit het land van ontwijking – Geen
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punt 61)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Bepaling of er sprake is van ontwijking – Bewijslast – Vaststelling van een ontwijking op basis van een bundel onderling overeenstemmende aanwijzingen – Toelaatbaarheid
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punten 64‑66, 100)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Begrip – Handhaving van de corrigerende werking van het antidumpingrecht gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van het soortgelijke product – Alternatieve criteria
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punt 74)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Begrip – Bestaan van dumping ten aanzien van de voor de soortgelijke producten eerder vastgestelde normale waarde – Vaststelling van de normale waarde – Inaanmerkingneming van de eerder voor één van de bedoelde producten vastgestelde normale waarde – Toelaatbaarheid – Voorwaarden
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punten 86‑95)
Handelingen van de instellingen – Motivering – Verplichting – Omvang – Verordening tot uitbreiding van de antidumpingrechten – Toepassing op de handhaving van de corrigerende werking van het antidumpingrecht gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van het soortgelijke product
(Art. 296 VWEU; verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1)
(zie punten 105‑111, 121‑133)
Samenvatting
In het kader van het handelsbeschermingsbeleid van de Europese Unie heeft de Raad in 2009 verordening nr. 925/2009 vastgesteld tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald bladaluminium van oorsprong uit Armenië, Brazilië en de Volksrepubliek China (
1
).
Deze antidumpingmaatregelen werden ten aanzien van de Volksrepubliek China verlengd bij uitvoeringsverordening 2015/2384 van de Commissie (
2
). Bij uitvoeringsverordening 2017/271 van de Commissie (
3
) zijn die maatregelen uitgebreid tot andere categorieën bladaluminium.
In 2020 heeft de Commissie naar aanleiding van een klacht van een anonieme gebruiker een onderzoek geopend naar mogelijke ontwijking van die antidumpingmaatregelen. Na afloop van dat onderzoek heeft zij uitvoeringsverordening 2021/1474 (
4
) vastgesteld tot uitbreiding van die maatregelen tot de invoer van bepaald bladaluminium (hierna: „betrokken producten” (
5
)) verzonden vanuit Thailand, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Thailand.
Hangzhou Dingsheng Industrial Group Co., Ltd, Dingheng New Materials Co., Ltd en Thai Ding Li New Materials Co., Ltd behoren tot de Dingsheng Group, een Chinese multinational die actief is in de sector van de verwerking van aluminiumproducten en die ook in Thailand aanwezig is. Zij hebben beroep ingesteld tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening 2021/1474, op grond dat de Commissie zich met name louter op de beweringen in de klacht heeft gebaseerd om haar onderzoek te openen, zonder zich ervan te vergewissen dat zij over voldoende elementen beschikte, gelet op de vereisten van verordening 2016/1036 (
6
).
Het Gerecht verwerpt het beroep en maakt van deze gelegenheid gebruik om de waarde te preciseren van de elementen die de opening van een antiontwijkingsonderzoek kunnen rechtvaardigen.
Beoordeling door het Gerecht
Vooraf herinnert het Gerecht eraan dat volgens artikel 13, lid 1, van de basisverordening vier voorwaarden vervuld moeten zijn om het bestaan van ontwijking vast te stellen. Ten eerste moet er sprake zijn van een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen een derde land en de Unie of tussen individuele ondernemingen in het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en de Unie. Ten tweede moet die verandering het gevolg zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat. Ten derde moeten er elementen zijn die aannemelijk maken dat de bedrijfstak van de Unie schade lijdt, of dat de corrigerende werking van het antidumpingrecht, gezien de prijzen en/of de hoeveelheden van het soortgelijke product, wordt ondermijnd. Ten vierde moeten er ook bewijzen zijn voor het bestaan van dumping ten aanzien van de voor de soortgelijke producten eerder vastgestelde normale waarden.
Voorts blijkt uit artikel 5, lid 3, van de basisverordening – dat ook van toepassing is op een antiontwijkingsonderzoek (
7
) – dat de Commissie, voor zover mogelijk, de juistheid en de toereikendheid van het in de klacht vermelde bewijsmateriaal onderzoekt teneinde vast te stellen of dit voldoende is om de opening van een onderzoek te rechtvaardigen.
In dit verband benadrukt het Gerecht dat de hoeveelheid en de kwaliteit van het bewijsmateriaal die vereist zijn om te voldoen aan het criterium ter bepaling of het bewijsmateriaal volstaat om een onderzoek te openen, verschillen van die welke vereist zijn om definitief vast te stellen of er sprake is van ontwijking. Het is dus niet vereist dat de klacht een analyse van de verstrekte inlichtingen bevat, noch dat die inlichtingen een onweerlegbaar bewijs van het bestaan van de gestelde feiten vormen. De vraag of die inlichtingen toereikend zijn, hangt overigens af van de omstandigheden van elke zaak en moet per geval worden beoordeeld.
In het licht van deze overwegingen verwerpt het Gerecht om te beginnen de grief dat de in de klacht aangevoerde bewijzen niet afdoende zijn om de verandering in de structuur van de handel aan te tonen.
Dienaangaande merkt het Gerecht op dat deze eerste voorwaarde in zeer algemene bewoordingen is gesteld, zodat aan de instellingen van de Unie veel speelruimte wordt gelaten om de aard en de kenmerken ervan te bepalen.
In de onderhavige zaak blijkt in de eerste plaats uit de klacht dat de invoer in de Unie van bladaluminium uit Thailand tussen 2017 en 2019 aanzienlijk is toegenomen. Hoewel deze invoer niet beperkt was tot de betrokken producten, was het aandeel van deze producten waarschijnlijk in dezelfde mate toegenomen. Aangezien de instelling van een antidumpingrecht kan worden gebaseerd op een gevaar voor ontwijking, voor zover dat gevaar is aangetoond en niet louter hypothetisch is, kon de Commissie derhalve ervan uitgaan dat een dergelijk gevaar bestond op het moment van de opening van het onderzoek. In de tweede plaats bevatte de klacht statistieken – voor de periode 2015‑2019 – over de invoer in Thailand van de grondstof uit China die noodzakelijk is om de betrokken producten te produceren. Uit deze gegevens blijkt een toename van de hoeveelheden die gedurende heel die periode zijn ingevoerd, zodat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door in het licht van die elementen vast te stellen dat die invoer de productie van de betrokken producten in Thailand kon ondersteunen, zodat zij naar de Unie zouden worden uitgevoerd met ontwijking van het antidumpingrecht dat op de uitvoer van de betrokken producten uit China is ingesteld.
In de derde plaats stellen verzoeksters tevergeefs dat niet is aangetoond dat de uitvoer uit China naar de Unie was vervangen door uitvoer uit Thailand. Het Gerecht stelt namelijk vast dat het vereiste dat de invoer uit het land waarvoor het antidumpingrecht geldt, wordt vervangen door invoer uit het land van ontwijking, niet is opgenomen in artikel 13, lid 1, van de basisverordening als noodzakelijke voorwaarde om te kunnen spreken van ontwijking.
In de vierde en laatste heeft de Commissie weliswaar niet aangetoond dat zij gedetailleerdere gegevens over de periode 2019‑2020 heeft verzameld, maar volgens het Gerecht was zij daartoe niet verplicht, aangezien de klacht voldoende bewijsmateriaal bevatte om vast te stellen dat er sprake was van ontwijking en dat er in Thailand veel assemblage van het betrokken product plaatsvond.
Vervolgens verwerpt het Gerecht de grief dat er in de klacht onvoldoende bewijzen zijn aangedragen met betrekking tot de derde voorwaarde, namelijk de ondermijning van de corrigerende werking van de rechten van oorsprong, aangezien de klacht onvoldoende informatie bevatte over de berekening van de geen schade veroorzakende prijs.
Het Gerecht wijst er in dit verband op dat uit artikel 13, lid 1, van de basisverordening volgt dat de ondermijning van de corrigerende werking kan worden vastgesteld op basis van hetzij de prijs van soortgelijke producten, hetzij de hoeveelheid van die producten, omdat het hierbij om alternatieve parameters gaat. Hieruit volgt dat de Commissie in casu uitsluitend mocht verwijzen naar de parameter betreffende de ingevoerde hoeveelheden van soortgelijke producten, zonder dat zij ook hoefde te refereren aan de prijzen van die producten.
Ten slotte verwerpt het Gerecht de grief dat er in de klacht onvoldoende bewijzen waren opgenomen met betrekking tot de vierde voorwaarde, namelijk het bestaan van dumping ten aanzien van de eerder voor soortgelijke producten vastgestelde normale waarde.
Wat de vaststelling van de normale waarde betreft, blijkt uit de klacht dat het bewijs van het bestaan van dumping berustte op de gegevens die in het kader van uitvoeringsverordening 2015/2384 zijn gebruikt in verband met het vervallen van de maatregelen. Hieruit volgt dat in de klacht rekening is gehouden met de eerder voor het in deze verordening bedoelde product vastgestelde normale waarde.
Om te beginnen schrijft de basisverordening niet voor dat wanneer het betrokken product meerdere productsoorten omvat, zoals in casu, in de klacht over al die productsoorten informatie wordt verstrekt. Uit artikel 13, leden 1 en 3, van die verordening volgt veeleer dat de Commissie zich op het standpunt mag stellen dat zij over voldoende bewijsmateriaal beschikt om de opening van het onderzoek te rechtvaardigen, wanneer de haar ter beschikking staande gegevens kunnen aantonen dat er sprake is van dumping van het product in zijn geheel en niet alleen van een onbeduidende subcategorie ervan. Aangezien verzoeksters niet hebben gesteld dat het in uitvoeringsverordening 2015/2384 bedoelde product een onbeduidende subcategorie van de betrokken producten vormt, kon de Commissie op goede gronden concluderen dat er afdoende bewijzen voor dumping van dat product waren om de opening van het onderzoek te rechtvaardigen.
Voorts moeten de betrokken producten worden beschouwd als soortgelijk aan het in uitvoeringsverordening 2015/2384 bedoelde product. Hieruit volgt dat de omstandigheid dat de eerder vastgestelde normale waarde in de klacht alleen in aanmerking is genomen voor het in uitvoeringsverordening 2015/2384 bedoelde product, in overeenstemming is met artikel 13 van de basisverordening.
Wat de vaststelling van de uitvoerprijs betreft, die weliswaar is vastgesteld op basis van een breed scala aan producten dat niet alleen de betrokken producten omvat, komt het Gerecht evenwel tot de slotsom dat uit de analyse van het voorgaande in ieder geval blijkt dat de Commissie, zonder een kennelijke beoordelingsfout te maken, kon concluderen dat de in de klacht vervatte bewijzen in hun geheel beschouwd afdoende waren, en zich voor haar besluit tot opening van het antidumpingonderzoek kon baseren op een reeks onderling overeenstemmende aanwijzingen.
In het licht van met name deze overwegingen verwerpt het Gerecht het beroep van verzoeksters in zijn geheel.
(
1
)	Verordening (EG) nr. 925/2009 van de Raad van 24 september 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald bladaluminium van oorsprong uit Armenië, Brazilië en de Volksrepubliek China (PB 2009, L 262, blz. 1).
(
2
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2015/2384 van de Commissie van 17 december 2015 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald bladaluminium van oorsprong uit de Volksrepubliek China en tot beëindiging van de procedure betreffende de invoer van bepaald bladaluminium van oorsprong uit Brazilië naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad (PB 2015, L 332, blz. 63).
(
3
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2017/271 van de Commissie van 16 februari 2017 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij verordening (EG) nr. 925/2009 van de Raad is ingesteld op bepaald bladaluminium van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van bepaald enigszins gewijzigd bladaluminium (PB 2017, L 40, blz. 51).
(
4
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2021/1474 van de Commissie van 14 september 2021 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) 2015/2384 en uitvoeringsverordening (EU) 2017/271 is ingesteld op bepaald bladaluminium van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van bepaald bladaluminium verzonden vanuit Thailand, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Thailand (PB 2021, L 325, blz. 6).
(
5
)	De producten waarop deze verordening ziet, zijn die waarop verordening nr. 925/2009 en uitvoeringsverordening 2017/271 betrekking hadden.
(
6
)	Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „basisverordening”).
(
7
)	Artikel 13 van de basisverordening, met als opschrift „Ontwijking”, bepaalt in lid 3, derde alinea, dat „[d]e procedurele bepalingen van deze verordening betreffende de opening en de uitvoering van een onderzoek [van toepassing] zijn op dit artikel [...].”