62025CJ0195
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 20ής Νοεμβρίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Πολιτική ασύλου – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας – Κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας – Οδηγία 2001/55/ΕΚ – Προσωρινή προστασία σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων – Άρθρα 17 και 19 – Έννοια της “αίτησης ασύλου” – Άρθρο 3, παράγραφος 1 – Χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας σε δικαιούχο προσωρινής προστασίας – Οδηγία 2011/95/ΕΕ – Άρθρο 18 – Οδηγία 2013/32/ΕΕ – Άρθρο 33, παράγραφος 2 – Άμεσο αποτέλεσμα
Στην υπόθεση C‑195/25 [Framholm] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Förvaltningsrätten i Göteborg, migrationsdomstolen (διοικητικό πρωτοδικείο Γκέτεμποργκ, αρμόδιο για θέματα μετανάστευσης, Σουηδία) με απόφαση της 11ης Μαρτίου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 11 Μαρτίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης
AA,
BA,
CA,
DA,
EA,
FA
κατά
Migrationsverket,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους Κ. Λυκούργο, πρόεδρο τμήματος, O. Spineanu-Matei, S. Rodin (εισηγητή), N. Piçarra, και N. Fenger, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
γραμματέας: C. Strömholm, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 10ης Ιουλίου 2025,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
οι AA, BA, CA, DA, EA και FA, εκπροσωπούμενοι από τον E. Nygren, jurist,
–
η Migrationsverket, εκπροσωπούμενη από τον C. Bexelius και την J. M. Edlund,
–
η Σουηδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον O. Åbrink και την C. Meyer-Seitz,
–
η Βουλγαρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την T. Mitova,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις F. Blanc, M. Debieuvre, C. Faroghi και Α. Κατσιμέρου,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία:
–
του άρθρου 3, παράγραφος 1, του άρθρου 17, παράγραφος 1, και του άρθρου 19, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 2001, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων και μέτρα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων (ΕΕ 2001, L 212, σ. 12),
–
της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας (ΕΕ 2011, L 337, σ. 9), καθώς και
–
του άρθρου 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (ΕΕ 2013, L 180, σ. 60).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ έξι υπηκόων τρίτων χωρών, δικαιούχων προσωρινής προστασίας, και της Migrationsverket (Υπηρεσίας Μετανάστευσης, Σουηδία, στο εξής: Υπηρεσία) σχετικά με τις αποφάσεις της τελευταίας περί απόρριψης των αιτήσεών τους διεθνούς προστασίας, με τις οποίες αυτοί ζήτησαν τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα και του καθεστώτος επικουρικής προστασίας.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η οδηγία 2001/55
3
Το άρθρο 1 της οδηγίας 2001/55 ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να θεσπίσει ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, και να επιδιώξει τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων.»
4
Το άρθρο 2 της οδηγίας αυτής προβλέπει τα ακόλουθα:
«Για τον σκοπό της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
α)
“προσωρινή προστασία”: μία διαδικασία με έκτακτο χαρακτήρα που εξασφαλίζει, σε περίπτωση μαζικής εισροής ή εάν επίκειται μαζική εισροή εκτοπισθέντων από τρίτες χώρες, οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, άμεση και προσωρινή προστασία σε αυτά τα άτομα, ιδίως εάν υπάρχει επίσης κίνδυνος το σύστημα ασύλου να μην μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την εισροή χωρίς αρνητικές συνέπειες για την καλή λειτουργία του, το συμφέρον των ενδιαφερομένων ατόμων και το συμφέρον άλλων ατόμων που ζητούν προστασία·
[…]
ε)
“πρόσφυγες”: υπήκοοι τρίτων χωρών ή απάτριδες κατά την έννοια του άρθρου 1Α της σύμβασης [περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 [1954]) όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο σχετικόν προς το καθεστώς των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης)]·
[…]
ζ)
“άδειες διαμονής”: κάθε άδεια ή έγκριση που εκδίδεται από τις αρχές κράτους μέλους και υλοποιείται σύμφωνα με τη νομοθεσία του, η οποία επιτρέπει σε υπήκοο τρίτης χώρας ή σε απάτριδα να διαμένει στην επικράτειά του·
[…]».
5
Κατά το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας:
«1.   Η προσωρινή προστασία δεν προδικάζει την αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα δυνάμει της σύμβασης της Γενεύης.
2.   Τα κράτη μέλη εφαρμόζουν την προσωρινή προστασία τηρώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες καθώς και τις υποχρεώσεις τους όσον αφορά τη μη επαναπροώθηση.
[…]
5.   Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να θεσπίζουν ή να διατηρούν ευνοϊκότερους όρους για τα άτομα τα οποία καλύπτει προσωρινή προστασία.»
6
Το άρθρο 17 της οδηγίας 2001/55 έχει ως εξής:
«1.   Τα άτομα που απολαύουν προσωρινής προστασίας πρέπει να μπορούν να υποβάλλουν οιαδήποτε στιγμή αίτηση ασύλου.
2.   Η εξέταση αίτησης ασύλου η οποία δεν έχει ακόμα διεκπεραιωθεί πριν το τέλος της περιόδου προσωρινής προστασίας, ολοκληρώνεται μετά το τέλος αυτής της περιόδου.»
7
Το άρθρο 19 της οδηγίας 2001/55 ορίζει τα εξής:
«1.   Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι το ευεργέτημα της προσωρινής προστασίας δεν σωρεύεται με το νομικό καθεστώς αιτούντος άσυλο όταν εξετάζεται η αίτηση.
2.   Όταν, κατά το πέρας της εξέτασης αίτησης ασύλου, δεν χορηγείται το καθεστώς του πρόσφυγα ή, ενδεχομένως, άλλο είδος προστασίας σε κάποιο άτομο το οποίο είναι επιλέξιμο ή απολαύει προσωρινής προστασίας, τα κράτη μέλη προβλέπουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 28, ότι το συγκεκριμένο άτομο απολαύει ή εξακολουθεί να απολαμβάνει προσωρινής προστασίας για το υπολειπόμενο διάστημα αυτής της προστασίας.»
Η οδηγία 2011/95
8
Με την οδηγία 2011/95, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 78, παράγραφος 2, στοιχεία αʹ και βʹ, ΣΛΕΕ, καταργήθηκε η οδηγία 2004/83/ΕΚ του Συμβουλίου, της 29ης Απριλίου 2004, για τη θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για την αναγνώριση και το καθεστώς των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως προσφύγων ή ως προσώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας για άλλους λόγους (ΕΕ 2004, L 304, σ. 12).
9
Οι αιτιολογικές σκέψεις 12, 23, 24, 33 και 39 της οδηγίας 2011/95 έχουν ως εξής:
«(12)
Κύριος στόχος της παρούσας οδηγίας είναι η διασφάλιση, αφενός, ότι τα κράτη μέλη εφαρμόζουν κοινά κριτήρια για τον προσδιορισμό των προσώπων που χρήζουν όντως διεθνούς προστασίας και, αφετέρου, ότι τα εν λόγω πρόσωπα έχουν πρόσβαση σε ελάχιστο επίπεδο παροχών σε όλα τα κράτη.
[…]
(23)
Είναι σκόπιμη η θέσπιση απαιτήσεων για τον ορισμό και το περιεχόμενο του καθεστώτος πρόσφυγα, ούτως ώστε οι αρμόδιοι εθνικοί φορείς των κρατών μελών να καθοδηγούνται κατά την εφαρμογή της σύμβασης της Γενεύης.
(24)
Είναι αναγκαίο να θεσπισθούν κοινά κριτήρια για την αναγνώριση των αιτούντων άσυλο ως προσφύγων κατά την έννοια του άρθρου 1 της σύμβασης της Γενεύης.
[…]
(33)
Είναι επίσης σκόπιμο να θεσπισθούν απαιτήσεις για τον ορισμό και το περιεχόμενο του καθεστώτος επικουρικής προστασίας. Η επικουρική προστασία θα πρέπει να είναι συμπληρωματική και πρόσθετη σε σχέση με το καθεστώς προστασίας των προσφύγων που έχει θεσμοθετηθεί με τη σύμβαση της Γενεύης.
[…]
(39)
Με την παράλληλη ανταπόκριση στην πρόσκληση του προγράμματος της Στοκχόλμης για εγκαθίδρυση ενιαίου καθεστώτος για πρόσφυγες ή για πρόσωπα που δικαιούνται επικουρική προστασία, και εκτός των εξαιρέσεων που είναι αναγκαίες και αντικειμενικά δικαιολογημένες, στους δικαιούχους του καθεστώτος επικουρικής προστασίας θα πρέπει να παρέχονται τα ίδια δικαιώματα και ευεργετήματα με αυτά που απολαμβάνουν σύμφωνα με την παρούσα οδηγία οι πρόσφυγες και θα πρέπει να πληρούν τις ίδιες προϋποθέσεις για την παροχή της εν λόγω προστασίας.»
10
Κατά το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σκοπός»:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι η θέσπιση απαιτήσεων για την αναγνώριση υπηκόων τρίτων χωρών ή ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας.»
11
Το άρθρο 2 της εν λόγω οδηγίας φέρει τον τίτλο «Ορισμοί» και προβλέπει τα εξής:
Για τον σκοπό της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
α)
“διεθνής προστασία”, το καθεστώς πρόσφυγα και το καθεστώς επικουρικής προστασίας, όπως ορίζονται στα στοιχεία ε) και ζ)·
[…]
στ)
“πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία”, ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν ο ενδιαφερόμενος επιστρέψει στη χώρα της καταγωγής του ή, στην περίπτωση ανιθαγενούς, στη χώρα της προηγούμενης συνήθους διαμονής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, όπως ορίζεται στο άρθρο 15, και στον οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 17 παράγραφοι 1 και 2, και που δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας·
ζ)
“καθεστώς επικουρικής προστασίας”, η εκ μέρους κράτους μέλους αναγνώριση υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς ως προσώπου που δικαιούται επικουρική προστασία·
η)
“αίτηση παροχής διεθνούς προστασίας”, η αίτηση παροχής προστασίας από κράτος μέλος που υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας και ο οποίος δεν αιτείται ρητώς να του παρασχεθεί άλλη μορφή προστασίας, μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, δυναμένη να ζητηθεί αυτοτελώς·
[…]».
12
Το άρθρο 18 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας», ορίζει τα εξής:
«Τα κράτη μέλη χορηγούν καθεστώς επικουρικής προστασίας σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V.»
Η οδηγία 2013/32
13
Η οδηγία 2013/32, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 78, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, ΣΛΕΕ, κατήργησε την οδηγία 2005/85/ΕΚ του Συμβουλίου, της 1ης Δεκεμβρίου 2005, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα (ΕΕ 2005, L 326, σ. 13).
14
Οι αιτιολογικές σκέψεις 4 και 13 της οδηγίας αυτής έχουν ως εξής:
«(4)
[…] το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα για το άσυλο θα πρέπει βραχυπρόθεσμα να περιλαμβάνει κοινές απαιτήσεις για δίκαιες και αποτελεσματικές διαδικασίες ασύλου στα κράτη μέλη και, πιο μακροπρόθεσμα, ενωσιακούς κανόνες που θα καταλήξουν σε κοινή διαδικασία ασύλου στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση.
[…]
(13)
Η προσέγγιση των κανόνων σχετικά με τις διαδικασίες χορήγησης και ανάκλησης της διεθνούς προστασίας αναμένεται να συμβάλει στον περιορισμό των δευτερογενών μετακινήσεων των αιτούντων διεθνή προστασία μεταξύ των κρατών μελών, όταν αυτές οφείλονται στις διαφορές των νομικών πλαισίων, και να οδηγήσει στη δημιουργία ισοδύναμων συνθηκών για την εφαρμογή της οδηγίας [2011/95] στα κράτη μέλη.»
15
Κατά το άρθρο 1 της οδηγίας 2013/32, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σκοπός»:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι η θέσπιση κοινών διαδικασιών για τη χορήγηση και ανάκληση της διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας [2011/95].»
16
Το άρθρο 2 της οδηγίας 2013/32, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ορισμοί», προβλέπει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[…]
β)
“αίτηση διεθνούς προστασίας” ή “αίτηση”: η αίτηση παροχής προστασίας από κράτος μέλος που υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας και ο οποίος δεν αιτείται ρητώς να του παρασχεθεί άλλη μορφή προστασίας μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας [2011/95], δυναμένη να ζητηθεί αυτοτελώς·
[…]
στ)
“αποφαινόμενη αρχή”: κάθε οιονεί δικαστική ή διοικητική αρχή κράτους μέλους υπεύθυνη για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας και αρμόδια για τη λήψη αποφάσεων πρωτοβαθμίως στις εν λόγω υποθέσεις·
[…]
η)
“πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία”: ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 2 στοιχείο στ) της οδηγίας [2011/95]·
θ)
“διεθνής προστασία”: το καθεστώς πρόσφυγα και το καθεστώς επικουρικής προστασίας, όπως ορίζονται στα στοιχεία ι) και ια)·
ι)
“καθεστώς πρόσφυγα”: η αναγνώριση από ένα κράτος μέλος υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς ως πρόσφυγα·
ια)
“καθεστώς επικουρικής προστασίας”: η αναγνώριση από ένα κράτος μέλος υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς ως προσώπου που δικαιούται επικουρική προστασία·
[…]».
17
Το άρθρο 3 της οδηγίας 2013/32, το οποίο τιτλοφορείται «Πεδίο εφαρμογής», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε όλες τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας που υποβάλλονται στο έδαφος, περιλαμβανομένων των συνόρων, στα χωρικά ύδατα ή στις ζώνες διέλευσης των κρατών μελών, καθώς και στην ανάκληση διεθνούς προστασίας.»
18
Το άρθρο 10 της οδηγίας αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Προϋποθέσεις για την εξέταση των αιτήσεων», προβλέπει στην παράγραφο 2 τα ακόλουθα:
«Κατά την εξέταση αιτήσεων διεθνούς προστασίας, η αποφαινόμενη αρχή εξακριβώνει καταρχάς κατά πόσον οι αιτούντες μπορούν να αναγνωρισθούν ως πρόσφυγες και, σε αντίθετη περίπτωση, εξακριβώνει κατά πόσον οι αιτούντες δικαιούνται επικουρικής προστασίας.»
19
Το άρθρο 33 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Περιπτώσεις απαράδεκτων αιτήσεων», ορίζει στην παράγραφο 2 τα ακόλουθα:
«Τα κράτη μέλη μπορούν να θεωρήσουν αίτηση για διεθνή προστασία ως απαράδεκτη μόνο εάν:
α)
η διεθνής προστασία έχει χορηγηθεί από άλλο κράτος μέλος·
β)
μια χώρα που δεν είναι κράτος μέλος θεωρείται ως πρώτη χώρα ασύλου για τον αιτούντα, σύμφωνα με το άρθρο 35·
γ)
μια χώρα που δεν είναι κράτος μέλος θεωρείται ως ασφαλής τρίτη χώρα για τον αιτούντα, σύμφωνα με το άρθρο 38·
δ)
η αίτηση είναι μεταγενέστερη αίτηση στο πλαίσιο της οποίας δεν προέκυψαν ή υποβλήθηκαν από τον αιτούντα νέα στοιχεία ή πορίσματα σχετικά με την εξέταση του εάν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθεί δικαιούχος διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας [2011/95]· ή
ε)
πρόσωπο εξαρτώμενο από τον αιτούντα υποβάλει αίτηση, αφού το πρόσωπο αυτό έχει συναινέσει, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 2 να αποτελέσει η περίπτωσή του τμήμα αίτησης υποβαλλόμενης για λογαριασμό του και δεν υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατάσταση του προσώπου αυτού τα οποία να δικαιολογούν την υποβολή χωριστής αίτησης.»
Η εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 και οι μεταγενέστερες εκτελεστικές αποφάσεις
20
Βάσει της οδηγίας 2001/55 εκδόθηκε η εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 του Συμβουλίου, της 4ης Μαρτίου 2022, που διαπιστώνει την ύπαρξη μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από την Ουκρανία κατά την έννοια του άρθρου 5 της οδηγίας 2001/55/ΕΚ και έχει ως αποτέλεσμα την εφαρμογή προσωρινής προστασίας (ΕΕ 2022, L 71, σ. 1).
21
Το άρθρο 2, παράγραφοι 1 έως 3, της εκτελεστικής αποφάσεως 2022/382 ορίζει τα εξής:
«1.   Η παρούσα απόφαση εφαρμόζεται στις ακόλουθες κατηγορίες ατόμων που εκτοπίστηκαν από την Ουκρανία από ή μετά τις 24 Φεβρουαρίου 2022, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής εισβολής των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων που ξεκίνησε κατά την εν λόγω ημερομηνία:
α)
Ουκρανοί υπήκοοι που διέμεναν στην Ουκρανία πριν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022·
β)
ανιθαγενείς και υπήκοοι τρίτων χωρών εκτός της Ουκρανίας, οι οποίοι επωφελούνταν διεθνούς προστασίας ή ισοδύναμης εθνικής προστασίας στην Ουκρανία πριν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022· και
γ)
μέλη της οικογένειας των προσώπων που αναφέρονται στα στοιχεία α) και β).
2.   Τα κράτη μέλη εφαρμόζουν είτε την παρούσα απόφαση είτε παρέχουν επαρκή προστασία βάσει του εθνικού τους δικαίου, όσον αφορά τους ανιθαγενείς και τους υπηκόους τρίτων χωρών εκτός της Ουκρανίας, οι οποίοι μπορούν να αποδείξουν ότι διέμεναν νόμιμα στην Ουκρανία πριν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022 βάσει έγκυρης μόνιμης άδειας διαμονής που εκδίδεται σύμφωνα με το ουκρανικό δίκαιο, και οι οποίοι δεν είναι σε θέση να επιστρέψουν υπό ασφαλείς και μόνιμες συνθήκες στη χώρα ή την περιοχή καταγωγής τους.
3.   Σύμφωνα με το άρθρο 7 της οδηγίας 2001/55/ΕΚ, τα κράτη μέλη μπορούν επίσης να εφαρμόζουν την παρούσα απόφαση σε άλλα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των ανιθαγενών και των υπηκόων τρίτων χωρών εκτός της Ουκρανίας, που διέμεναν νόμιμα στην Ουκρανία και δεν είναι σε θέση να επιστρέψουν υπό ασφαλείς και μόνιμες συνθήκες στη χώρα ή την περιοχή καταγωγής τους.»
22
Η προσωρινή προστασία που παρεχόταν στους εκτοπισθέντες από την Ουκρανία τους οποίους αφορά το άρθρο 2 της εκτελεστικής αποφάσεως 2022/382 παρατάθηκε επανειλημμένως, για τελευταία δε φορά με το άρθρο 1 της εκτελεστικής αποφάσεως (ΕΕ) 2025/1460 του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2025, για την παράταση της προσωρινής προστασίας, όπως θεσπίστηκε με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 (ΕΕ L, 2025/1460), έως τις 4 Μαρτίου 2027.
Το σουηδικό δίκαιο
23
Οι διατάξεις που ρυθμίζουν το δικαίωμα διαμονής των αλλοδαπών στη Σουηδία και τη χορήγηση διεθνούς προστασίας περιλαμβάνονται στον Utlänningslag (2005:716) [νόμο (2005:716) περί αλλοδαπών, στο εξής: νόμος περί αλλοδαπών].
24
Το κεφάλαιο 21 του νόμου αυτού αποσκοπεί στη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο των διατάξεων περί προσωρινής προστασίας που θέσπισε η οδηγία 2001/55. Το κεφάλαιο αυτό τροποποιήθηκε στο πλαίσιο της μεταφοράς των οδηγιών 2004/83 και 2005/85 στο εσωτερικό δίκαιο, αλλά όχι και κατά την έναρξη ισχύος των οδηγιών 2011/95 και 2013/32, οι οποίες τις αντικατέστησαν αντιστοίχως.
25
Το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του εν λόγω νόμου προβλέπει τα ακόλουθα:
«Η χορήγηση σε αλλοδαπό άδειας διαμονής με προσωρινή προστασία δεν εμποδίζει την εξέταση αίτησης για έκδοση άδειας διαμονής υπό την ιδιότητα του πρόσφυγα κατά την έννοια του άρθρου 1 του κεφαλαίου 4. Το ίδιο ισχύει και για την αίτηση αναγνώρισης του καθεστώτος του πρόσφυγα, κατά την έννοια του άρθρου 3 του κεφαλαίου 4, και για την αίτηση χορήγησης ταξιδιωτικού εγγράφου κατά την έννοια του άρθρου 4 του κεφαλαίου 4.
Η εξέταση αίτησης η οποία υποβάλλεται δυνάμει του πρώτου εδαφίου μπορεί να αναβληθεί μόνο για ειδικούς λόγους. Εάν η αίτηση δεν έχει εξεταστεί πριν από τη λήξη της προσωρινής προστασίας, εξετάζεται το συντομότερο δυνατό μετά τη λήξη της.»
26
Η Υπηρεσία, ως αρμόδια αρχή για την έκδοση αδειών διαμονής στο πλαίσιο της προσωρινής προστασίας, εκδίδει νομικές γνωμοδοτήσεις με οδηγίες προς το διοικητικό προσωπικό της.
27
Σύμφωνα με τη νομική γνωμοδότηση με τίτλο «Ordningen för prövningen enligt 21 kap. utlänningslagen» (σύστημα εξέτασης των αιτήσεων που υποβάλλονται βάσει του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών), το άρθρο 5 του κεφαλαίου αυτού δεν απαγορεύει σε πρόσωπο που απολαύει προσωρινής προστασίας να υποβάλει αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα. Ωστόσο, κατά τη γνωμοδότηση αυτήν, το γράμμα του εν λόγω άρθρου 5 δεν προβλέπει τη δυνατότητα εξέτασης των αιτήσεων επικουρικής προστασίας.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
28
Ο AA, Νιγηριανός υπήκοος, κάτοχος άδειας μόνιμης διαμονής στην Ουκρανία, η BA, Ουκρανή υπήκοος, και τα τέσσερα τέκνα τους, CA, DA, EA και FA, Ουκρανοί υπήκοοι, απολαύουν, στη Σουηδία, προσωρινής προστασίας κατά την έννοια της οδηγίας 2001/55. Η προστασία αυτή τους χορηγήθηκε βάσει της εκτελεστικής αποφάσεως 2022/382, της οποίας τα αποτελέσματα παρατάθηκαν για τελευταία φορά με την εκτελεστική απόφαση 2025/1460. Επιπλέον, οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης υπέβαλαν αιτήσεις διεθνούς προστασίας.
29
Η Υπηρεσία απέρριψε την αίτηση του AA ως αβάσιμη κατά το μέρος που αφορούσε το καθεστώς πρόσφυγα και ως απαράδεκτη κατά το μέρος που αφορούσε το καθεστώς επικουρικής προστασίας. Η αίτηση που υπέβαλαν η BA και τα τέσσερα τέκνα της απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατά το μέρος που αφορούσε το καθεστώς πρόσφυγα και απορρίφθηκε, χωρίς εξέταση επί της ουσίας, κατά το μέρος που αφορούσε το καθεστώς επικουρικής προστασίας. Στις αποφάσεις με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις αυτές, η Υπηρεσία επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι η εθνική ρύθμιση που διέπει το δικαίωμα διαμονής των αλλοδαπών και τη χορήγηση διεθνούς προστασίας, ειδικότερα δε το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών, δεν επιτρέπει στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας, κατά την έννοια της οδηγίας 2001/55, να υποβάλουν αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας 2011/95 και του άρθρου 2 της οδηγίας 2013/32.
30
Οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης άσκησαν προσφυγή κατά των εν λόγω αποφάσεων ενώπιον του Förvaltningsrätten i Göteborg, migrationsdomstolen (διοικητικού πρωτοδικείου Γκέτεμποργκ, αρμόδιου για θέματα μετανάστευσης, Σουηδία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο.
31
Προς στήριξη της προσφυγής τους, οι προσφεύγοντες της κύριας δίκης υποστηρίζουν ότι οι οδηγίες 2011/95 και 2013/32, οι οποίες διέπουν τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία χορήγησης διεθνούς προστασίας, έχουν εφαρμογή στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας, κατά την έννοια της οδηγίας 2001/55. Το δικαίωμα υποβολής αίτησης ασύλου που προβλέπεται στο άρθρο 17 της οδηγίας 2001/55 πρέπει να νοείται ως δικαίωμα υποβολής αίτησης για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή του καθεστώτος επικουρικής προστασίας σύμφωνα με τις οδηγίες 2011/95 και 2013/32. Συγκεκριμένα, κατά τους προσφεύγοντες της κύριας δίκης, ο όρος «αίτηση ασύλου», κατά την έννοια του άρθρου 17 της οδηγίας 2001/55, πρέπει να νοηθεί ως συνώνυμος με την αίτηση «παροχής διεθνούς προστασίας», όπως αυτή ορίζεται στις οδηγίες 2011/95 και 2013/32. Λαμβανομένων υπόψη του σκοπού της οδηγίας 2001/55 και της οικονομίας των άρθρων της 17 και 19, τα οποία έχουν άμεσο αποτέλεσμα, το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών δεν συμβιβάζεται με το δίκαιο της Ένωσης και, επιπλέον, πρέπει να τροποποιηθεί ώστε να περιλαμβάνει το δικαίωμα υποβολής αιτήσεως για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας.
32
Η Υπηρεσία υποστηρίζει ότι το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών δεν επιτρέπει την εξέταση αίτησης για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας η οποία υποβάλλεται από αλλοδαπό που απολαύει προσωρινής προστασίας. Διευκρινίζει ότι, μετά τη μεταφορά στο εσωτερικό δίκαιο των οδηγιών 2004/83 και 2005/85, οι οποίες αντικαταστάθηκαν από τις οδηγίες 2011/95 και 2013/32, το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών, το οποίο επιτρέπει στους αλλοδαπούς που απολαύουν προσωρινής προστασίας να υποβάλουν αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, δεν τροποποιήθηκε υπό την έννοια ότι οι εν λόγω υπήκοοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας. Κατά την υπηρεσία, η επιλογή αυτή συνάδει προς το δίκαιο της Ένωσης. Συγκεκριμένα, η οδηγία 2001/55 αποτελεί ειδικό καθεστώς το οποίο εφαρμόζεται πριν από τους γενικούς κανόνες για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας που αποσκοπούν στη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα ή του καθεστώτος επικουρικής προστασίας και αντί των κανόνων αυτών. Η παροχή προσωρινής προστασίας συνεπάγεται τη μερική μη εφαρμογή των διατάξεων των οδηγιών 2011/95 και 2013/32. Η μόνη εξαίρεση από τον κανόνα αυτόν είναι το δικαίωμα υποβολής αίτησης ασύλου, δηλαδή αίτησης για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα. Οι δε αιτήσεις των προσφευγόντων της κύριας δίκης για τη χορήγηση του καθεστώτος αυτού απορρίφθηκαν αφού εξετάστηκε η βασιμότητά τους.
33
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ αρχάς, ως προς την ερμηνεία των άρθρων 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55 καθώς και ως προς τη σχέση τους με τις οδηγίες 2011/95 και 2013/32. Φρονεί ότι οι δύο τελευταίες οδηγίες έχουν εφαρμογή τόσο επί της αίτησης για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα όσο και επί της αίτησης για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας η οποία υποβάλλεται από δικαιούχους προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55, δεδομένου ότι η χορήγηση των δύο πρώτων καθεστώτων, εκ των οποίων το δεύτερο μπορεί να χορηγηθεί σε περίπτωση μη χορήγησης του πρώτου, αποτελεί αντικείμενο μίας και της αυτής αίτησης.
34
Κατά το αιτούν δικαστήριο, προκύπτει, μεταξύ άλλων από τη νομολογία του Δικαστηρίου, ότι η οδηγία 2001/55 αποσκοπεί στην ταχεία διαχείριση μιας μαζικής εισροής ατόμων που μπορούν να τύχουν επικουρικής προστασίας και ότι η προσωρινή προστασία που παρέχει δεν κωλύει την μεταγενέστερη υποβολή πλήρους αιτήσεως διεθνούς προστασίας (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2024, Kaduna, C‑244/24 και C‑290/24, EU:C:2024:1038, σκέψεις 125 έως 127).
35
Το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί στη συνέχεια ότι η οδηγία 2001/55 πρέπει να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι η επικουρική προστασία δεν αποτελούσε μέρος του συστήματος ασύλου της Ένωσης κατά τον χρόνο έκδοσης της οδηγίας αυτής, δεδομένου ότι η επικουρική προστασία θεσπίστηκε στο δίκαιο της Ένωσης με την οδηγία 2004/83, η οποία αντικαταστάθηκε από την οδηγία 2011/95. Από το γράμμα, μεταξύ άλλων, του άρθρου 19, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55 και της ανακοίνωσης της Επιτροπής σχετικά με επιχειρησιακές κατευθυντήριες γραμμές για την εφαρμογή της εκτελεστικής απόφασης 2022/382 του Συμβουλίου που διαπιστώνει την ύπαρξη μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από την Ουκρανία κατά την έννοια του άρθρου 5 της οδηγίας 2001/55/ΕΚ και έχει ως αποτέλεσμα την εφαρμογή προσωρινής προστασίας (ΕΕ 2022, C 126I, σ. 1), προκύπτει ότι ο όρος «αίτηση ασύλου» που περιλαμβάνεται στο άρθρο 17, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/55 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά τόσο την αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα όσο και την αίτηση για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας.
36
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επίσης αν το άρθρο 17, παράγραφος 1, και το άρθρο 19, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55, ερμηνευόμενα σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32, έχουν άμεσο αποτέλεσμα. Τέλος, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα της επίμαχης στην κύρια δίκη σουηδικής νομοθεσίας με το δίκαιο της Ένωσης και ως προς τις συνέπειες της τυχόν ασυμβατότητας.
37
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Förvaltningsrätten i Göteborg, migrationsdomstolen (διοικητικό πρωτοδικείο Γκέτεμποργκ, αρμόδιο για θέματα μετανάστευσης) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχουν η οδηγία [2011/95] και η οδηγία [2013/32] εφαρμογή στις αιτήσεις χορήγησης του καθεστώτος του πρόσφυγα καθώς και στις αιτήσεις χορήγησης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας όταν έχει προηγηθεί παροχή προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας [2001/55];
2)
α)
Έχουν τα άρθρα 17, παράγραφος 1, και 19, παράγραφος 2, της οδηγίας [2001/55] την έννοια ότι η δυνατότητα υποβολής “αίτησης ασύλου” αναφέρεται στη δυνατότητα υποβολής τόσο αίτησης χορήγησης του καθεστώτος του πρόσφυγα όσο και αίτησης χορήγησης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, καθώς και στη δυνατότητα να εξετασθεί μια τέτοια αίτηση υπό το πρίσμα των οδηγιών [2011/95] και [2013/32];
β)
Έχει το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας [2001/55] την έννοια ότι η προσωρινή προστασία που προβλέπει η οδηγία αυτή αποκλείει την αναγνώριση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας που προβλέπει η οδηγία [2011/95] για τα πρόσωπα που δικαιούνται ή απολαύουν προσωρινής προστασίας δυνάμει της πρώτης οδηγίας;
3)
Σε περίπτωση που τα άρθρα 17, παράγραφος 1, και 19, παράγραφος 2, της οδηγίας [2001/55] εφαρμόζονται και στο δικαίωμα υποβολής αιτήσεως αναγνώρισης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας δυνάμει της οδηγίας [2011/95], χαρακτηρίζονται τα άρθρα αυτά, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας [2013/32], από επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια ώστε να έχουν άμεσο αποτέλεσμα;
4)
Συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης εθνική νομοθεσία, όπως [το άρθρο] 5 του κεφαλαίου 21 του [νόμου περί αλλοδαπών], η οποία αναγνωρίζει μόνο δικαίωμα υποβολής αίτησης χορήγησης του καθεστώτος του πρόσφυγα αλλά όχι δικαίωμα υποβολής αίτησης χορήγησης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας;»
Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
38
Με την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο ζήτησε από το Δικαστήριο να εξετάσει την υπό κρίση υπόθεση με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία του άρθρου 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
39
Στις 27 Μαρτίου 2025 το πρώτο τμήμα του Δικαστηρίου αποφάσισε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, ότι δεν συνέτρεχε λόγος να γίνει δεκτό το σχετικό αίτημα, για τον λόγο ότι το απαιτούμενο από τη διάταξη αυτήν επείγον δεν αποδείχθηκε εν προκειμένω.
40
Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 22ας Μαΐου 2025, η υπό κρίση υπόθεση υπήχθη στην ταχεία διαδικασία του άρθρου 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου και του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
41
Με το πρώτο και το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα των οδηγιών 2011/95 και 2013/32, έχουν την έννοια ότι επιτρέπουν σε κράτος μέλος να απορρίψει αίτηση διεθνούς προστασίας, στο μέτρο που αυτή αποσκοπεί στη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, για τον λόγο και μόνον ότι ο αιτών απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55.
42
Κατά πάγια νομολογία, οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης οι οποίες, όπως τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55, δεν περιέχουν ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του πεδίου εφαρμογής τους πρέπει κατά κανόνα να ερμηνεύονται αυτοτελώς και ομοιόμορφα σε ολόκληρη την Ένωση, με γνώμονα όχι μόνον το γράμμα τους, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται και τον σκοπό που επιδιώκει η οικεία κανονιστική ρύθμιση (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2020, AFMB κ.λπ., C‑610/18, EU:C:2020:565, σκέψη 50).
43
Όσον αφορά, κατά πρώτον, το γράμμα των διατάξεων των οποίων την ερμηνεία ζητεί το αιτούν δικαστήριο, υπογραμμίζεται, αφενός, ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/55 διευκρινίζει ότι η προσωρινή προστασία δεν προδικάζει την αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα δυνάμει της Σύμβασης της Γενεύης, ενώ το άρθρο 17 της οδηγίας αυτής προβλέπει ότι τα άτομα που απολαύουν προσωρινής προστασίας πρέπει να μπορούν να υποβάλουν ανά πάσα στιγμή αίτηση ασύλου και ότι η εξέταση των αιτήσεων που δεν εξετάστηκαν πριν από τη λήξη της περιόδου προσωρινής προστασίας πρέπει να ολοκληρώνεται στη συνέχεια.
44
Αφετέρου, σύμφωνα με το άρθρο 19 της οδηγίας 2001/55, όταν, κατά το πέρας της εξέτασης αίτησης ασύλου, δεν χορηγείται το καθεστώς του πρόσφυγα ή, ενδεχομένως, άλλο είδος προστασίας σε κάποιο άτομο το οποίο είναι επιλέξιμο για προσωρινή προστασία ή απολαύει της προστασίας αυτής, τα κράτη μέλη προβλέπουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 28, ότι το συγκεκριμένο άτομο απολαύει ή εξακολουθεί να απολαύει προσωρινής προστασίας για το υπολειπόμενο διάστημα αυτής της προστασίας.
45
Επομένως, μολονότι τα άρθρα αυτά αναφέρουν ρητώς μόνον τη δυνατότητα του δικαιούχου προσωρινής προστασίας να ζητήσει τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα και να υπαχθεί στο καθεστώς αυτό, δεν μπορεί, αντιθέτως, να θεωρηθεί ότι από το γράμμα και μόνον των εν λόγω άρθρων προκύπτει ότι αυτά επιτρέπουν στα κράτη μέλη να αρνούνται να εξετάσουν αν ο αιτών διεθνή προστασία πληροί τις προϋποθέσεις για να υπαχθεί στο καθεστώς επικουρικής προστασίας, ενόσω ο εν λόγω αιτών απολαύει της προσωρινής προστασίας που προβλέπει η οδηγία 2001/55.
46
Πράγματι, αφενός, από αυτό καθεαυτό το γράμμα του άρθρου 19 της οδηγίας 2001/55 προκύπτει ότι στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας μπορεί να αναγνωριστεί προστασία διαφορετική από το άσυλο. Αφετέρου, ούτε τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας ούτε κάποια άλλη διάταξη της οδηγίας αυτής μνημονεύουν τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται η διαδικασία για την παροχή επικουρικής προστασίας όσον αφορά πρόσωπο που απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της εν λόγω οδηγίας. Όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 45 και 46 των προτάσεών του, η έλλειψη κάθε σχετικής ρύθμισης στην οδηγία 2001/55 εξηγείται τόσο από το γεγονός ότι η εν λόγω οδηγία εκδόθηκε πριν από την οδηγία 2004/83, η οποία καθιέρωσε το καθεστώς επικουρικής προστασίας, όσο και από το γεγονός ότι η πρώτη από τις οδηγίες αυτές ουδέποτε τροποποιήθηκε.
47
Όσον αφορά, κατά δεύτερον, τον σκοπό που επιδιώκει η οδηγία 2001/55, από το άρθρο 1 αυτής προκύπτει ότι ένας από τους σκοπούς της είναι η θέσπιση ελάχιστων προδιαγραφών για την παροχή προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους. Όπως προκύπτει από το άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της ως άνω οδηγίας, η εφαρμογή της εν λόγω προστασίας αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, στην αποτροπή του ενδεχομένου συμφόρησης του συστήματος παροχής διεθνούς προστασίας, εξαιτίας της μαζικής και ταυτόχρονης υποβολής αιτήσεων για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα, προς το συμφέρον τόσο των ίδιων των εκτοπισθέντων όσο και των λοιπών αιτούντων διεθνή προστασία. Επομένως, ο μηχανισμός προσωρινής προστασίας τον οποίο θεσπίζει η οδηγία 2001/55 έχει ως σκοπό, μεταξύ άλλων, τη διατήρηση της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος διεθνούς προστασίας εντός των κρατών μελών (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2024, Kaduna, C‑244/24 και C‑290/24, EU:C:2024:1038, σκέψεις 81 και 125).
48
Εντεύθεν συνάγεται ότι η οδηγία 2001/55 μεριμνά, μεταξύ άλλων, ώστε να είναι πρακτικώς εφικτό για τους υπηκόους τρίτων χωρών και τους απάτριδες που απολαύουν της προσωρινής προστασίας να τύχουν διεθνούς προστασίας κατόπιν προσήκουσας εξέτασης της ατομικής κατάστασής τους, ενώ παράλληλα τους κατοχυρώνει αμέσως μια λιγότερο εκτεταμένη προστασία (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2024, Kaduna, C‑244/24 και C‑290/24, EU:C:2024:1038, σκέψη 127).
49
Ο σκοπός αυτός συνηγορεί υπέρ της ερμηνείας των άρθρων 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55 υπό την έννοια ότι τα άρθρα αυτά εμποδίζουν τα κράτη μέλη να θεωρούν ότι ο δικαιούχος προσωρινής προστασίας δεν μπορεί να ζητήσει, ενόσω διαρκεί η προστασία αυτή, την υπαγωγή του στο καθεστώς επικουρικής προστασίας.
50
Κατά τρίτον, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η οδηγία 2001/55 συνηγορεί επίσης υπέρ μιας τέτοιας ερμηνείας, εξυπακουομένου ότι, όσον αφορά το υπό εξέταση ζήτημα, πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις οδηγίες 2011/95 και 2013/32, οι οποίες, όπως η οδηγία 2001/55, αποτελούν μέρος της κοινής πολιτικής στον τομέα της διεθνούς προστασίας την οποία καθιέρωσε ο νομοθέτης της Ένωσης βάσει του νυν άρθρου 78 ΣΛΕΕ.
51
Συναφώς, πρώτον, επισημαίνεται ότι η οδηγία 2011/95, όπως και η οδηγία 2004/83 την οποία αντικαθιστά, θεσπίζει δύο διαφορετικά καθεστώτα διεθνούς προστασίας, ήτοι το καθεστώς του πρόσφυγα και το καθεστώς επικουρικής προστασίας (πρβλ. απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Ahmed, C‑369/17, EU:C:2018:713, σκέψη 38).
52
Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις 6 και 33 της οδηγίας 2011/95, η επικουρική προστασία λειτουργεί συμπληρωματικά σε σχέση με τη προβλεπόμενη από τη Συνθήκη της Γενεύης προστασία των προσφύγων (απόφαση της 13ης Σεπτεμβρίου 2018, Ahmed, C‑369/17, EU:C:2018:713, σκέψη 39).
53
Επισημαίνεται επίσης ότι από τα άρθρα 13 και 18 της οδηγίας 2011/95, σε συνδυασμό με τους περιεχόμενους στο άρθρο 2, στοιχεία δʹ και στʹ, ορισμούς των όρων «πρόσφυγας» και «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία», προκύπτει ότι η διεθνής προστασία που αποτελεί αντικείμενο της οδηγίας αυτής πρέπει, κατ’ αρχήν, να παρέχεται σε κάθε υπήκοο τρίτης χώρας και ανιθαγενή ο οποίος έχει βάσιμους λόγους να φοβάται ότι θα διωχθεί λόγω φυλής, θρησκείας, ιθαγένειας, πολιτικών πεποιθήσεων ή της ιδιότητας του μέλους ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας, ή διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15 της εν λόγω οδηγίας (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, σκέψη 49).
54
Ως εκ τούτου, όταν ένα πρόσωπο ικανοποιεί τις ελάχιστες προδιαγραφές που θεσπίζει το δίκαιο της Ένωσης για τη χορήγηση ενός από τα καθεστώτα αυτά, υπό τον όρο ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται, αντιστοίχως, στα κεφάλαια II και III ή στα κεφάλαια II και V της οδηγίας 2011/95, τα κράτη μέλη οφείλουν, υπό την επιφύλαξη των λόγων αποκλεισμού που προβλέπει η οδηγία αυτή και των λόγων απαραδέκτου της αίτησης που προβλέπει η οδηγία 2013/32, να χορηγούν τη ζητούμενη διεθνή προστασία, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν συναφώς καμία διακριτική ευχέρεια (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2019, Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, σκέψη 50).
55
Αντιθέτως, καμία διάταξη της οδηγίας 2011/95 δεν προβλέπει ότι η επικουρική προστασία δεν μπορεί να χορηγηθεί στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας, διαπίστωση η οποία συμπίπτει με εκείνη που διατυπώθηκε στις σκέψεις 45 και 46 της παρούσας αποφάσεως όσον αφορά τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55.
56
Δεύτερον, στο άρθρο 2 της οδηγίας 2013/32 ορίζεται ως αίτηση διεθνούς προστασίας η αίτηση την οποία υποβάλλει σε κράτος μέλος υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας.
57
Το δε άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας αυτής προβλέπει ότι, κατά την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας, εναπόκειται στην αρμόδια εθνική αρχή να καθορίσει, κατ’ αρχάς, αν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα και, σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, αν πληροί τις προϋποθέσεις για να τύχει επικουρικής προστασίας. Επομένως, όπως υπογράμμισε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να απορριφθεί ως αβάσιμη μόνον εφόσον η αρμόδια αρχή καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ούτε το καθεστώς του πρόσφυγα ούτε το καθεστώς επικουρικής προστασίας μπορούσε να αναγνωριστεί στον αιτούντα.
58
Το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32, το οποίο αφορά τις απαράδεκτες αιτήσεις, πρέπει να ερμηνεύεται στενά και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εφαρμόζεται σε περίπτωση η οποία δεν αντιστοιχεί στο γράμμα του. Επομένως, η διάταξη αυτή απαριθμεί εξαντλητικώς τις περιπτώσεις στις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να απορρίψουν αίτηση διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτη, χωρίς να προβούν σε καμία επί της ουσίας εξέταση της αίτησης αυτής [πρβλ. αποφάσεις της 19ης Μαρτίου 2020, Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Tompa), C‑564/18, EU:C:2020:218, σκέψη 30, και της 1ης Αυγούστου 2022, Bundesrepublik Deutschland (Τέκνο προσφύγων το οποίο γεννήθηκε εκτός του κράτους υποδοχής), C‑720/20, EU:C:2022:603, σκέψη 51].
59
Η δε ιδιότητα του δικαιούχου προσωρινής προστασίας δεν περιλαμβάνεται στους λόγους απαραδέκτου των αιτήσεων διεθνούς προστασίας που μνημονεύονται στο άρθρο 33, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32.
60
Επομένως, τόσο από την οδηγία 2011/95 όσο και από την οδηγία 2013/32 προκύπτει, αφενός, ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να απορρίψει ως απαράδεκτη αίτηση διεθνούς προστασίας για τον λόγο και μόνον ότι υποβλήθηκε από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα ο οποίος είναι δικαιούχος της προσωρινής προστασίας που προβλέπει η οδηγία 2001/55 και, αφετέρου, ότι, πριν απορριφθεί η αίτηση αυτή ως αβάσιμη, πρέπει να εξεταστεί αν ο αιτών αυτός πληροί τις απαιτούμενες προϋποθέσεις τόσο για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα όσο και, σε περίπτωση μη χορήγησης καθεστώτος αυτού, για τη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, δεδομένου ότι το γεγονός ότι απολαύει ήδη προσωρινής προστασίας δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
61
Κατόπιν των ανωτέρω, στο πρώτο και στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2011/95 και της οδηγίας 2013/32, έχουν την έννοια ότι δεν επιτρέπουν σε κράτος μέλος να απορρίψει αίτηση διεθνούς προστασίας, στο μέτρο που αυτή αποσκοπεί στη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, για τον λόγο και μόνον ότι ο αιτών απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55.
Επί του τρίτου και του τετάρτου ερωτήματος
62
Με το τρίτο και το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 17, παράγραφος 1, και το άρθρο 19, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55, σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32, έχουν την έννοια ότι έχουν άμεσο αποτέλεσμα.
63
Συναφώς, επιβάλλεται εκ προοιμίου η υπενθύμιση ότι, κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου την οποία θεσπίζει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, στο Δικαστήριο εναπόκειται να δώσει στο εθνικό δικαστήριο μια χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα να επιλύσει τη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο μπορεί να αναδιατυπώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, το προδικαστικό ερώτημα που του έχει υποβληθεί. Επιπλέον, το Δικαστήριο ενδέχεται να χρειαστεί να λάβει υπόψη του κανόνες του δικαίου της Ένωσης στους οποίους δεν αναφέρθηκε ο εθνικός δικαστής με το ερώτημά του (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, Casa Judeponieană de Asigurări de Sănătate Mureș κ.λπ., C‑489/23, EU:C:2025:651, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
64
Εν προκειμένω, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει ότι, με το τρίτο και το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν πρέπει να αφήσει ανεφάρμοστη τη σουηδική νομοθεσία δυνάμει της οποίας η αρμόδια εθνική αρχή υποχρεούται να κρίνει ότι ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο άπατρις δεν μπορεί να τύχει επικουρικής προστασίας, κατά την έννοια των οδηγιών 2011/95 και 2013/32, ενόσω απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55, λόγω της αντίθεσης της νομοθεσίας αυτής προς διάταξη του δικαίου της Ένωσης που έχει άμεσο αποτέλεσμα.
65
Από τις σκέψεις 45 και 46 καθώς και από τις σκέψεις 53 έως 60 της παρούσας αποφάσεως προκύπτει, αφενός, ότι το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 33, παράγραφος 2, της οδηγίας 2013/32 αντιτίθενται στην εκ μέρους κράτους μέλους άρνηση χορήγησης του καθεστώτος επικουρικής προστασίας σε υπήκοο τρίτης χώρας ή σε ανιθαγενή για τον λόγο και μόνον ότι αυτός απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55 και, αφετέρου, ότι τα άρθρα 17 και 19 της οδηγίας 2001/55 δεν είναι ικανά να κλονίσουν το συμπέρασμα αυτό.
66
Υπό τις συνθήκες αυτές, το τρίτο και το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να αναδιατυπωθούν και να γίνει δεκτό ότι, με αυτά, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32 έχουν την έννοια ότι έχουν άμεσο αποτέλεσμα και ότι, ως εκ τούτου, ελλείψει δυνατότητας ερμηνείας της εθνικής νομοθεσίας κατά τρόπο σύμφωνο προς τις επιταγές που απορρέουν από τα ως άνω άρθρα, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να αφήσουν ανεφάρμοστη τη νομοθεσία αυτή.
67
Κατά πρώτον, υπενθυμίζεται ότι, προκειμένου να διασφαλισθεί η αποτελεσματικότητα όλων των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, η αρχή της υπεροχής επιβάλλει, μεταξύ άλλων, στα εθνικά δικαστήρια να ερμηνεύουν, στο μέτρο του δυνατού, το εθνικό τους δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς το δίκαιο της Ένωσης (απόφαση της 24ης Ιουνίου 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, σκέψη 57).
68
H υποχρέωση σύμφωνης προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνείας του εθνικού δικαίου έχει, εντούτοις, ορισμένα όρια και δεν είναι ιδίως δυνατόν να αποτελέσει έρεισμα για contra legem ερμηνεία του εθνικού δικαίου (απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2021, Sumal, C‑882/19, EU:C:2021:800, σκέψη 72 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
69
Κατά συνέπεια, εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει αν το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η χορήγηση άδειας διαμονής βάσει της οδηγίας 2001/55 δεν εμποδίζει την εξέταση του βασίμου αίτησης διεθνούς προστασίας με την οποία ζητείται η χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας. Το γεγονός ότι η Υπηρεσία υποστηρίζει την ασύμβατη προς το δίκαιο της Ένωσης ερμηνεία της εν λόγω εθνικής διάταξης με γνωμοδότηση δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
70
Κατά δεύτερον, σε περίπτωση που το αιτούν δικαστήριο διαπιστώσει ότι η εθνική νομοθεσία δεν μπορεί να ερμηνευθεί κατά τρόπο σύμφωνο με το δίκαιο της Ένωσης, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στις περιπτώσεις που οι διατάξεις μιας οδηγίας είναι, από άποψη περιεχομένου, ανεπιφύλακτες και αρκούντως ακριβείς, οι ιδιώτες μπορούν να τις επικαλούνται έναντι του κράτους ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, είτε σε περίπτωση κατά την οποία το κράτος αυτό παρέλειψε να μεταφέρει εμπροθέσμως την οδηγία στο εθνικό δίκαιο είτε σε περίπτωση κατά την οποία προέβη σε πλημμελή μεταφορά της (απόφαση της 6ης Νοεμβρίου 2018, Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften, C‑684/16, EU:C:2018:874, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
71
Εν προκειμένω, το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς να του αναγνωριστεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στα κεφάλαια II και V της οδηγίας αυτής, θεσπίζει κανόνα του οποίου το περιεχόμενο είναι ανεπιφύλακτο και αρκούντως ακριβές ώστε να του αναγνωριστεί άμεσο αποτέλεσμα.
72
Ομοίως, δεδομένου ότι το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32 απαριθμεί εξαντλητικώς, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 58 της παρούσας αποφάσεως, τις περιπτώσεις στις οποίες η αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να απορριφθεί ως απαράδεκτη, το εν λόγω άρθρο 33 θεσπίζει κανόνα του οποίου το περιεχόμενο είναι ανεπιφύλακτο και αρκούντως ακριβές ώστε να μπορεί να γίνει δεκτό ότι έχει άμεσο αποτέλεσμα (απόφαση της 14ης Μαΐου 2020, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, C‑924/19 PPU και C‑925/19 PPU, EU:C:2020:367, σκέψη 182).
73
Επομένως, αν το αιτούν δικαστήριο διαπιστώσει ότι δεν είναι δυνατόν να ερμηνεύσει το εθνικό του δίκαιο κατά τρόπο σύμφωνο προς το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32, οφείλει να διασφαλίσει, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, την έννομη προστασία που παρέχουν στους πολίτες τα ως άνω άρθρα 18 και 33 και να εγγυηθεί την πλήρη αποτελεσματικότητά τους, αφήνοντας εν ανάγκη ανεφάρμοστο το άρθρο 5 του κεφαλαίου 21 του νόμου περί αλλοδαπών (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 3ης Ιουνίου 2025, Kinsa, C‑460/23, EU:C:2025:392, σκέψη 72).
74
Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο τρίτο και στο τέταρτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32 έχουν την έννοια ότι έχουν άμεσο αποτέλεσμα και ότι, ως εκ τούτου, ελλείψει δυνατότητας ερμηνείας της εθνικής νομοθεσίας κατά τρόπο σύμφωνο προς τις επιταγές που απορρέουν από τα ως άνω άρθρα 18 και 33, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να αφήσουν ανεφάρμοστη τη νομοθεσία αυτή.
Επί των δικαστικών εξόδων
75
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 2001, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων και μέτρα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, και της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας,
έχουν την έννοια ότι:
δεν επιτρέπουν σε κράτος μέλος να απορρίψει αίτηση διεθνούς προστασίας, στο μέτρο που αυτή αποσκοπεί στη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, για τον λόγο και μόνον ότι ο αιτών απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55.
2)
Το άρθρο 18 της οδηγίας 2011/95 και το άρθρο 33 της οδηγίας 2013/32
έχουν την έννοια ότι:
έχουν άμεσο αποτέλεσμα και ότι, ως εκ τούτου, ελλείψει δυνατότητας ερμηνείας της εθνικής νομοθεσίας κατά τρόπο σύμφωνο προς τις επιταγές που απορρέουν από τα ως άνω άρθρα 18 και 33, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να αφήσουν ανεφάρμοστη τη νομοθεσία αυτή.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.