61993CJ0313_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-313/93,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Xavier Lewis, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, επικουρούμενο από τον Bernard Leplat, Γάλλο δημόσιο υπάλληλο ο οποίος έχει τεθεί στη διάθεση της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, εκπροσωπουμένου από τον Claude Franck, σύμβουλο διευθύνσεως στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την έδρα του υπουργείου αυτού, 18, montee de la Petrusse,
καθού,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωρισθεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη λαμβάνοντας και/ή μη ανακοινώνοντας στην Επιτροπή εντός της ταχθείσας προθεσμίας κάθε αναγκαίο μέτρο συμμορφώσεώς του προς την οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 175, σ. 40), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και ιδίως από το άρθρο 12 αυτής καθώς και από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους G. F. Mancini, πρόεδρο τμημάτων, προεδρεύοντα, J. C. Moitinho de Almeida και D. A. O. Edward (εισηγητή), προέδρους τμήματος, R. Joliet, F. A. Schockweiler, G. C. Rodriguez Iglesias, F. Grevisse, M. Zuleeg και J. L. Murray, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: W. Van Gerven
γραμματέας: H. von Holstein, βοηθός γραμματέας,
έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,
αφού άκουσε τις αγορεύσεις των διαδίκων κατά τη συνεδρίαση της 23ης Φεβρουαρίου 1994, κατά την οποία το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου εκπροσωπήθηκε από τον Claude Franck, επικουρούμενο από τον Nicolas Decker, δικηγόρο Λουξεμβούργου,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 9ης Μαρτίου 1994,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Ιουνίου 1993, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με αίτημα να αναγνωρισθεί ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη λαμβάνοντας και/ή μη ανακοινώνοντας στην Επιτροπή εντός της ταχθείσας προθεσμίας κάθε αναγκαίο μέτρο συμμορφώσεώς του προς την οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον (ΕΕ L 175, σ. 40), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και ιδίως από το άρθρο 12 αυτής καθώς και από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ.
2 Το άρθρο 2 της ως άνω οδηγίας 85/337 ορίζει ότι τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις απαραίτητες διατάξεις ώστε τα σχέδια δημοσίων και ιδιωτικών έργων, τα οποία δύνανται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, να υποβάλλονται σε αξιολόγηση, όσον αφορά τις επιπτώσεις τους, πριν δοθεί η άδεια πραγματοποιήσεώς τους. Το άρθρο 4 ορίζει ότι ορισμένα σχέδια δημοσίων και ιδιωτικών έργων πρέπει πάντοτε να υποβάλλονται σε αξιολόγηση, ενώ άλλα σχέδια πρέπει να υποβάλλονται σε αξιολόγηση μόνον όταν τα κράτη μέλη κρίνουν ότι αυτό επιβάλλεται από τα χαρακτηριστικά τους. Το άρθρο 12 ορίζει ότι τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία εντός προθεσμίας τριών ετών από της κοινοποιήσεώς της. Η προθεσμία αυτή έληξε στις 3 Ιουλίου 1988.
3 Επειδή δεν έλαβε καμία γνωστοποίηση των μέτρων που έλαβαν οι αρχές του Λουξεμβούργου προκειμένου να συμμορφωθούν προς τις διατάξεις της οδηγίας, η Επιτροπή, με επιστολή της 9ης Μαρτίου 1990, κίνησε τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης, ζητώντας από το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου να υποβάλει τις παρατηρήσεις του επί της καταστάσεως αυτής, εντός προθεσμίας δύο μηνών.
4 Με επιστολή της 19ης Ιουλίου 1990, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου επισήμανε ότι ήταν έτοιμο ένα σχέδιο νόμου το οποίο αφορούσε την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον και ότι εκκρεμούσε η διαδικασία εγκρίσεώς του.
5 Επειδή ούτε ο νόμος αυτός ούτε κανένα άλλο νομοθετικό κείμενο της κοινοποιήθηκε, η Επιτροπή, στις 8 Απριλίου 1991, απηύθυνε προς το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου αιτιολογημένη γνώμη βάσει του άρθρου 169 της Συνθήκης, με την οποία καλούσε το Μεγάλο Δουκάτο να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα συμμορφώσεως προς την οδηγία εντός προθεσμίας δύο μηνών από την κοινοποίηση της γνώμης αυτής.
6 Με επιστολή της 3ης Μαΐου 1991, το Μεγάλο Δουκάτο γνωστοποίησε στην Επιτροπή ένα σχέδιο κανονισμού του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου περί της εκτιμήσεως των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, διευκρινίζοντας ότι με αυτό το σχέδιο κανονισμού θα μπορούσε να διευθετηθεί το θέμα.
7 Θεωρώντας ότι η απάντηση των αρχών του Λουξεμβούργου στην αιτιολογημένη γνώμη δεν ήταν ικανοποιητική, η Επιτροπή άσκησε την παρούσα προσφυγή.
8 Η Επιτροπή προβάλλει τον ισχυρισμό ότι οι ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις του Λουξεμβούργου στον τομέα που αφορά η οδηγία δεν αποτελούν πλήρη μεταφορά αυτής στο εθνικό δίκαιο. Η Επιτροπή φρονεί ότι η προβλεπόμενη από την οδηγία διαδικασία αξιολογήσεως δεν θα εισαχθεί στο εθνικό δίκαιο παρά μόνο μετά την έναρξη ισχύος του νέου κανονισμού του Μεγάλου Δουκάτου, για τον οποίο η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου κάνει λόγο στην από 3 Μαΐου 1991 επιστολή της.
9 Η Κυβέρνηση του Λουξεμβούργου δεν αμφισβητεί την παράβαση. Πάντως, κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση επισήμανε ότι ο κανονισμός του Μεγάλου Δουκάτου θα εκδιδόταν το συντομότερο, προκειμένου να μεταφερθεί η οδηγία στο εσωτερικό δίκαιο.
10 Εντούτοις, πρέπει να επισημανθεί ότι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι με τον εν λόγω κανονισμό του Μεγάλου Δουκάτου παύει η παράβαση, δεν αμφισβητείται ότι ο κανονισμός αυτός δεν ίσχυε κατά τη λήξη της προθεσμίας που είχε τάξει η αιτιολογημένη γνώμη.
11 Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη λαμβάνοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας κάθε αναγκαίο μέτρο συμμορφώσεώς του προς την οδηγία 85/337, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και ιδίως από το άρθρο 12 αυτής καθώς και από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης.
12 Αντιθέτως, το Δικαστήριο δεν πρέπει να λάβει υπόψη του την παράλειψη ανακοινώσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που έπρεπε να θεσπιστούν σε συμμόρφωση προς την οδηγία, δεδομένου ακριβώς ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου δεν θέσπισε τις διατάξεις αυτές.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
13 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:
1) Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, μη λαμβάνοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας κάθε αναγκαίο μέτρο συμμορφώσεώς του προς την οδηγία 85/337/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1985, για την εκτίμηση των επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων δημοσίων και ιδιωτικών έργων στο περιβάλλον, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία αυτή και ιδίως από το άρθρο 12 αυτής καθώς και από τα άρθρα 5 και 189 της Συνθήκης ΕΟΚ.
2) Καταδικάζει το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου στα δικαστικά έξοδα.