61979C0120
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
JEAN-PIERRE WARNER
της 31ης Ιανουαρίου 1980 (
*1
)
Κύριε Πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Ελπίζω ότι δεν θα θεωρηθεί ότι αδιαφορώ για τα επιχειρήματα των δικηγόρων εάν πω ότι, σ' αυτήν την υπόθεση, δεν χρειάζομαι χρόνο σκέψεως για να αναπτύξω τις προτάσεις μου.
Δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία ότι η Σύμβαση του 1968 εφαρμόζεται στις αποφάσεις περί διατροφής. Αυτό προκύπτει σαφώς από το ίδιο το άρθρο 5, παράγραφος 2, της ίδιας της Συμβάσεως. Ο δικηγόρος του de Cavei επιχείρησε να αποφύγει αυτό το συμπέρασμα, επικαλούμενος την απόφαση του Δικαστηρίου στην απόφαση 143/78, την πρώτη υπόθεση de Cavei. Τότε όμως δεν επρόκειτο για απόφαση περί διατροφής, αλλά για μέτρο που αφορούσε τις περιουσιακές σχέσεις των συζύγων. Όπως είχα αποτολμήσει να υπογραμμίσω στις προτάσεις μου σ' αυτή την υπόθεση, μια απόφαση περί διατροφής και ένα μέτρο που αφορά τις περιουσιακές σχέσεις είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Το σχετικό χωρίο αναγνώσθηκε στο Δικαστήριο από το δικηγόρο της de Cavei σήμερα το απόγευμα (1979 ECR, σ. 1075). Το Δικαστήριο δεν μπορούσε να αποφανθεί και όντως δεν αποφάνθηκε στην υπόθεση 143/78 ότι οι αποφάσεις περί διατροφής δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως.
Λαμβανομένου υπόψη αυτού του δεδομένου, το μόνο ουσιώδες ζήτημα είναι αν η Σύμβαση μπορεί να εφαρμοστεί σε παρεπόμενη απόφαση που εκδόθηκε σε διαδικασία, το κύριο αίτημα της οποίας δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της Συμβάσεως· ειδικότερα, αν η Σύμβαση μπορεί να εφαρμοστεί σε απόφαση περί διατροφής, εκδοθείσα στο πλαίσιο διαδικασίας διαζυγίου. Εξέτασα αυτό το ζήτημα σε βάθος στις προτάσεις μου στην υπόθεση 143/78 για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι η απάντηση έπρεπε να είναι καταφατική (βλέπε 1979 ECR, σ. 1070 -1073). Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να επαναλάβω ό,τι είχα πει, ούτε κανένα από τα προβληθέντα στην υπό κρίση υπόθεση επιχειρήματα με έπεισε ότι επρόκειτο περί πλάνης.
Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο Bundesgerichtshof αποφαινόμενο ότι η Σύμβαση εφαρμόζεται, όσον αφορά την εκτέλεση, σε ένα κράτος μέλος, αποφάσεως, περί διατροφής, προσωρινής ή όχι, εκδοθείσας από δικαστήριο άλλου συμβαλλόμενου κράτους, ακόμα και αν αυτή η απόφαση εκδόθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας διαζυγίου.
Εάν το Δικαστήριο αποδεχτεί αυτή την πρόταση, τότε θα εκλείψει το πρόβλημα του παραδεκτού του δευτέρου ερωτήματος του Bundesgerichtshof. Το πρόβλημα αυτό υφίσταται διότι η εκκρεμής τώρα δίκη ενώπιον του Bundesgerichtshof αφορά μόνο την εκτέλεση στη Γερμανία της παρεμπίπτουσας απόφασης περί διατροφής, την οποία εξέδωσε το Tribunal de grande instance του Παρισιού υπέρ της de Cavei, στις 18 Μαΐου 1977. Αυτή η διαδικασία δεν αφορά τη Διάταξη περί προσωρινών περιοδικών παροχών που ενσωματώθηκε στην απόφαση του δικαστηρίου αυτού, την απαγγέλλουσα το διαζύγιο, της 27ης Ιουνίου 1978. Γίνεται ασφαλώς αντιληπτό ότι το Bundesgerichtshof επιθυμεί, στην προσπάθεια του να εξοικονομήσει χρόνο και έξοδα, να αποφανθεί το Δικαστήριο και επ' αυτής της Διατάξεως, ενόψει του ότι προσεχώς θα κληθεί να αποφασίσει περί της εκτελέσεως της. Εντούτοις, για τους λόγους τους οποίους εξέθεσα πρόσφατα στις προτάσεις μου στην υπόθεση 104/79, Foglia κατά Novello, δεν πιστεύω ότι το Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα να απαντήσει σ' αυτό το ερώτημα.
Επίσης νομίζω ότι δεν προκύπτει από την αίτηση για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ότι το Δικαστήριο καλείται να διευκρινίσει τον όρο «διατροφή» για τους σκοπούς της Συμβάσεως. Πολύ λιγότερο εναπόκειται στο Δικαστήριο να εκδώσει απόφαση περί των αποτελεσμάτων ή του κύρους οποιασδήποτε αποφάσεως του Tribunal de grande instance του Παρισιού.
(
*1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η αγγλική.