BESCHIKKING VAN DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF
21 januari 2014 (*)
„Hogere voorziening – Beschikking in kort geding – Staatssteun – Besluit waarbij terugvordering wordt gelast – Geen dwingende maatregelen tot terugvordering van steun op nationaal niveau – Geen spoedeisendheid”
In zaak C‑574/13 P(R),
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 57, tweede alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 7 november 2013,
Franse Republiek, vertegenwoordigd door G. de Bergues, D. Colas, E. Belliard en N. Rouam als gemachtigden,
rekwirante,
andere partij in de procedure:
Europese Commissie, vertegenwoordigd door M. Afonso en B. Stromsky als gemachtigden,
verweerster in eerste aanleg,
geeft
DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF,
eerste advocaat-generaal P. Cruz Villalón gehoord,
de navolgende
Beschikking
1        De Franse Republiek verzoekt om vernietiging van de beschikking van de president van het Gerecht van de Europese Unie van 29 augustus 2013, Frankrijk/Commissie (T‑366/13 R; hierna: „bestreden beschikking”), houdende afwijzing van haar verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C(2013) 1926 final van de Commissie van 2 mei 2013 betreffende steunmaatregel SA.22843 (2012/C) (ex 2012/NN), die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de Société nationale Corse Méditerranée en de Compagnie méridionale de navigation (hierna: „litigieus besluit”).
Voorgeschiedenis van het geding en procedure voor de rechter in kort geding
2        De voorgeschiedenis van het geding is in de punten 1 tot en met 9 van de bestreden beschikking uiteengezet als volgt:
„1      Ten vervolge op een aanbestedingsprocedure voor het zeevervoer op de routes Marseille-Bastia, Marseille-Ajaccio, Marseille-Balagne (Ile-Rousse en Calvi), Marseille-Porto Vecchio en Marseille-Propriano werd de groep bestaande uit de Société nationale Corse Méditerranée (SNCM) en de Compagnie méridionale de navigation (CMN), Franse verleners van zeevervoerdiensten, voor de periode van 1 juli 2007 tot 31 december 2013 belast met het zeevervoer op die vijf routes in het kader van een overeenkomst inzake delegatie van een openbare dienst (hierna: ‚DOD-overeenkomst’) gesloten met de collectivité territoriale de Corse (territoriale gemeenschap Corsica) (CTC) en het Office des transports de Corse (OTC). De twee opdrachtnemers krijgen van het OTC een jaarlijkse bijdrage als tegenprestatie voor de permanente ‚passagiers- en vrachtvervoersdienst’, die zij het gehele jaar moeten verlenen (hierna: ‚basisdienst’), en voor de aanvullende dienst ‚vervoer van passagiers’, die tijdens de piekperioden, te weten de kerstperiode, de maand februari, de lente-herfstperiode en/of de zomerperiode, op de routes Marseille-Ajaccio, Marseille-Bastia en Marseille-Propriano zij moeten verlenen (hierna: ‚aanvullende dienst’).
2      Overeenkomstig de DOD-overeenkomst is de uiteindelijke jaarlijkse financiële compensatie voor elke opdrachtnemer beperkt tot het exploitatietekort dat voortvloeit uit de verplichtingen van het bestek, waarbij rekening wordt gehouden met een redelijk rendement van de vloot naar rato van het aantal dagen waarop de vloot daadwerkelijk is ingezet voor overtochten op grond van die verplichtingen. Voor het geval dat de inkomsten lager uitvallen dan die welke de opdrachtnemers in hun offerte hadden vastgelegd, voorziet de DOD-overeenkomst in een aanpassing van de overheidscompensatie. De DOD-overeenkomst is na de ondertekening ervan in die zin gewijzigd dat meer dan 100 overtochten per jaar tussen Corsica en Marseille zijn geschrapt, de jaarlijkse referentiecompensatiebedragen voor de twee opdrachtnemers met 6,5 miljoen EUR zijn verlaagd en een bovengrens is vastgesteld voor het mechanisme van jaarlijkse aanpassing van de inkomsten van elke opdrachtnemer.
3      Het zeevervoer tussen Corsica en de havens van Nice en Toulon wordt hoofdzakelijk verricht door de Franse vennootschap Corsica Ferries, die ook heeft deelgenomen aan de in punt 1 hierboven genoemde aanbestedingsprocedure, maar wier offerte niet is gekozen. Voor deze routes rusten op de vennootschap Corsica Ferries openbaredienstverplichtingen op grond van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (PB L 364, blz. 7). Zo moet zij een minimumaantal retourreizen per week naargelang van de periode aanbieden. Bovendien bestaat er op die routes een regeling van sociale steun voor daarvoor in aanmerking komende passagiers.
4      In zijn geheel genomen is het verkeer vanuit het Franse vasteland naar Corsica al vele jaren zeer seizoengebonden, daar de meeste passagiers in de zomermaanden oversteken. In de periode 2000‑2010 was de belangrijkste tendens op de markten voor het vervoer tussen het Franse vasteland en Corsica de ontwikkeling van het vervoersaanbod vanuit Toulon, dat qua verkeer de belangrijkste haven voor verbindingen met Corsica is geworden. Deze tendens van meer verkeer vanuit Toulon gaat gepaard met een stijging van het marktaandeel van de vennootschap Corsica Ferries.
5      In 2007 heeft de vennootschap Corsica Ferries bij de Europese Commissie een klacht ingediend over onrechtmatige en met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun die SNCM en CMN dankzij de DOD-overeenkomst zouden ontvangen. Nadat de klaagster aanvullende inlichtingen had verstrekt en na een briefwisseling met de Franse autoriteiten heeft de Commissie de Franse Republiek bij brief van 27 juni 2012 meegedeeld dat zij had besloten de formele onderzoeksprocedure bedoeld in artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden met betrekking tot de steun die in de DOD-overeenkomst aan SNCM en CMN zou worden verleend (PB C 301, blz. 1). Aan het einde van die procedure heeft de Commissie op 2 mei 2013 het [litigieuze] besluit vastgesteld.
6      Het [litigieuze besluit] is op 3 mei 2013 officieel ter kennis gebracht aan de Franse Republiek.
7      Om uit te maken of de aan SNCM en CMN verleende compensatie staatssteun vormde, heeft de Commissie in het [litigieuze besluit] onderzocht of in het onderhavige geval was voldaan aan de criteria die het Hof had geformuleerd in zijn arrest van 24 juli 2003, Altmark Trans en Regierungspräsidium Magdeburg (C‑280/00, Jurispr. blz. I‑7747) (hierna: ‚Altmark-criteria’). Daarbij heeft zij vastgesteld dat de basisdienst, die door SNCM en CMN werd verstrekt, in reële behoefte aan een openbare dienst voorzag, terwijl de aanvullende dienst, die alleen door SNCM werd verstrekt, niet nodig was om te voorzien in dergelijke behoefte en ook niet in een passende verhouding stond tot die behoefte. Zij heeft dan ook geconcludeerd dat alleen de basisdienst voldeed aan het eerste Altmark-criterium. Vervolgens heeft zij geoordeeld dat de aanbestedingsvoorwaarden (zie punt 1 hierboven) het niet mogelijk hadden gemaakt de inschrijver te kiezen die de betrokken diensten tegen de geringste kosten voor de gemeenschap kon verstrekken, en dat de Franse autoriteiten haar geen inlichtingen hadden verstrekt die erop wezen dat voor de berekening van de compensaties was uitgegaan van een gemiddelde, goed beheerde en passend uitgeruste onderneming. Om die redenen heeft zij geconcludeerd dat voor geen van de twee betrokken diensten aan het vierde Altmark-criterium was voldaan. Volgens de Commissie vormden de betrokken compensaties dus staatssteun (artikel 1 van het [litigieuze] besluit).
8      Met betrekking tot de verenigbaarheid van de onderzochte steunmaatregelen met de interne markt heeft de Commissie geoordeeld dat de basisdienst een dienst van algemeen economisch belang was, maar dat dit niet het geval was met de aanvullende dienst. Zij heeft dan ook alleen de voor de basisdienst aan SNCM en CMN betaalde compensaties verenigbaar met de interne markt verklaard (artikel 2, lid 2, van het [litigieuze] besluit), terwijl de alleen aan SNCM betaalde compensaties voor de aanvullende dienst als onverenigbaar met de interne markt zijn aangemerkt (artikel 2, lid 1, van het [litigieuze] besluit).
9      Bij artikel 3 van het [litigieuze] besluit heeft de Commissie dan ook gelast, de betaling van de compensaties voor de aanvullende dienst onverwijld stop te zetten en de uit dien hoofde betaalde bedragen – ongeveer 220 miljoen EUR – van de begunstigde terug te vorderen, en zij heeft daarbij gepreciseerd dat die terugvordering onmiddellijk en daadwerkelijke diende te geschieden en dat de Franse autoriteiten erop moesten toezien dat dit besluit binnen vier maanden na de officiële kennisgeving ervan, te weten uiterlijk op 3 september 2013, ten uitvoer wordt gelegd (artikel 4 van het [litigieuze] besluit). De Franse autoriteiten waren verplicht binnen twee maanden vanaf de officiële kennisgeving van het [litigieuze] besluit onder meer het totale van de begunstigde terug te vorderen bedrag, een gedetailleerde beschrijving van de reeds genomen en de voorgenomen maatregelen om aan dit besluit te voldoen en de documenten waaruit blijkt dat de begunstigde tot terugbetaling van de steun werd aangemaand, aan de Commissie mee te delen (artikel 5).”
3        Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 12 juli 2013, heeft de Franse Republiek een beroep tot nietigverklaring van het litigieuze besluit ingesteld. Ter ondersteuning van dit beroep heeft zij aangevoerd dat de Commissie het begrip „steunmaatregel van de staat” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU had geschonden door te oordelen dat de in het kader van de DOD-overeenkomst aan SNCM en CMN betaalde compensaties deze laatsten een selectief voordeel verstrekten, en door deze compensaties als steunmaatregelen van de staat in de zin van die bepaling aan te merken. Subsidiair heeft zij betoogd dat de Commissie artikel 106, lid 2, VWEU had geschonden door te oordelen dat de compensatie die aan SNCM was betaald voor de aanvullende dienst, een met de interne markt onverenigbare steunmaatregel van de staat was, aangezien deze dienst geen dienst van algemeen economisch belang was.
4        Bij afzonderlijke akte, neergelegd ter griffie van het Gerecht op dezelfde dag, heeft de Franse Republiek een verzoek in kort geding ingediend waarin zij, zakelijk weergegeven, de president van het Gerecht heeft verzocht de tenuitvoerlegging van het litigieuze besluit op te schorten totdat het Gerecht uitspraak heeft gedaan over de grond van de zaak. In haar op 31 juli 2013 ter griffie van het Gerecht neergelegde opmerkingen heeft de Commissie verzocht dit verzoek in kort geding af te wijzen. Bij memorie van 8 augustus 2013 heeft de Franse Republiek geantwoord op de opmerkingen van de Commissie. Bij memorie van 14 augustus 2013 heeft de Commissie haar standpunt bepaald over dat antwoord.
Bestreden beschikking
5        Van oordeel dat hij beschikte over alle gegevens die nodig waren om uitspraak te doen op het verzoek zonder de partijen mondeling te horen, heeft de president van het Gerecht besloten om eerst te onderzoeken of aan de voorwaarde van spoedeisendheid was voldaan.
6        In de punten 19 tot en met 22 van de bestreden beschikking heeft hij erop gewezen dat volgens de Franse Republiek onmiddellijke tenuitvoerlegging van het litigieuze besluit, waarbij was gelast een bedrag van meer dan 220 miljoen EUR van SNCM terug te vorderen en alle betalingen na de datum van de officiële kennisgeving van dat besluit stop te zetten, onvermijdelijk tot insolvabiliteit en liquidatie van deze vennootschap, en dus tot imminente, ernstige en onherstelbare schade voor deze lidstaat, zou leiden. Volgens deze laatste zou de uit een dergelijke liquidatie voortvloeiende schade bestaan in, ten eerste, een verbreking van de territoriale continuïteit met Corsica, ten tweede, aanzienlijke sociale conflicten in Corsica en in de haven van Marseille, en ten derde, nadelige gevolgen voor de werkgelegenheid en de economische activiteit niet alleen binnen deze vennootschap maar ook in de streek van Marseille en op Corsica.
7        In punt 27 van de bestreden beschikking heeft de president van het Gerecht opgemerkt dat de drie vormen van schade die de Franse Republiek aanvoert, ofschoon zij verschillen van de individuele schade die SNCM zou kunnen lijden, afhankelijk zijn van de liquidatie van deze vennootschap. Vanaf punt 28 van die beschikking heeft hij dan ook onderzocht of de Franse Republiek had aangetoond dat de tenuitvoerlegging van het litigieuze besluit onvermijdelijk een dergelijke liquidatie dreigde mee te brengen.
8        In dit verband heeft hij er in punt 29 van de bestreden beschikking op gewezen dat het aan de Franse Republiek, de enige adressaat van het litigieuze besluit, stond om van SNCM terugbetaling van de gestelde staatssteun te vorderen en de nog tot 31 december 2013 lopende betaling van compensatie stop te zetten, daar dit besluit volgens artikel 288, vierde alinea VWEU, slechts verbindend is voor de Franse autoriteiten. Hij heeft dan ook geoordeeld dat uit juridisch oogpunt het litigieuze besluit zelf deze vennootschap niet kon verplichten die steun terug te betalen en te verzaken aan die betalingen. De president van het Gerecht heeft aldus geoordeeld dat alleen de vaststelling door de Franse autoriteiten van een juridisch dwingende maatregel ter uitvoering van het litigieuze besluit het risico van liquidatie van SCNM voldoende imminent kon maken om toekenning van de gevraagde opschorting van tenuitvoerlegging te rechtvaardigen.
9        In de punten 30 tot en met 34 van de bestreden beschikking heeft de president van het Gerecht de relevantie onderzocht van de brieven die de prefect van Corsica op 10 juli 2013 aan CTC en SNCM heeft gezonden. Hij heeft geconcludeerd dat het sturen van die twee brieven, waarop de adressaten ervan niet hebben gereageerd, niet kon worden beschouwd als een maatregel waarbij SNCM dwingend werd gelast de reeds betaalde steun terug te betalen en waarbij door middel van verbreking van de DOD-overeenkomst de betaling van de nog verschuldigde compensatie werd stopgezet. Volgens hem kon aldus niet worden geoordeeld dat het risico van liquidatie van SNCM voldoende imminent was om de gevraagde opschorting van tenuitvoerlegging te rechtvaardigen.
10      In de punten 35 en volgende van de bestreden beschikking heeft de president van het Gerecht de tegenargumenten van de Franse Republiek afgewezen. In punt 37 van die beschikking heeft hij met name opgemerkt dat in het onderhavige geval de brieven van de prefect van Corsica van 10 juli 2013 niet als dwingende maatregelen ter uitvoering van het litigieuze besluit konden worden beschouwd, temeer omdat deze laatste daarin uitdrukkelijk aankondigde dat de Franse Republiek van plan was een beroep tot nietigverklaring van dat besluit in te stellen en tegelijkertijd een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van dat besluit in dienen. In punt 38 van die beschikking heeft hij het argument dat het aan CTC stond om een bevel tot terugbetaling uit te vaardigen, afgewezen op grond dat het niet-uitvaardigen van een dergelijk bevel in elk geval aan de Franse Republiek kon worden toegerekend.
11      Op het argument van de Franse Republiek dat het paradoxaal zou zijn haar te verplichten, de procedure van terugvordering van de reeds betaalde steun tot een goed einde brengen terwijl zij een verzoek in kort geding heeft ingediend, heeft de president van het Gerecht in punt 40 van de bestreden beschikking eraan herinnerd dat de handelingen van de instellingen worden vermoed rechtmatig te zijn en dat volgens artikel 278 VWEU de instelling van een beroep tot nietigverklaring geen schorsende werking heeft, zodat opschorting van tenuitvoerlegging slechts door de rechter kan worden verleend. Verder heeft hij in punt 41 van de bestreden beschikking gepreciseerd dat volgens de rechtspraak van het Gerecht de Franse Republiek niet verplicht was de procedure van terugvordering van de steun tot een goed einde brengen, maar dwingende maatregelen vast te stellen. In punt 42 van die beschikking heeft hij dan ook geconcludeerd dat, aangezien er geen dwingende maatregelen ter uitvoering van het litigieuze besluit waren getroffen die onvermijdelijk tot liquidatie van SNCM zouden hebben geleid, de Franse Republiek niet had aangetoond dat in het onderhavige geval was voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid.
12      In de punten 43 en volgende van de bestreden beschikking heeft de president van het Gerecht, voor zoveel als nodig, onderzocht hoe de zaak zou liggen indien zou moeten worden aangenomen dat de Franse Republiek in het onderhavige geval reeds dergelijke dwingende maatregelen had getroffen. Hij heeft, zakelijk weergegeven, geoordeeld dat, overeenkomstig vaste rechtspraak en gelet op de stukken, niet was aangetoond dat de Franse nationale rechtswegen SNCM niet in staat zouden hebben gesteld liquidatie, en dus het risico van ernstige en onherstelbare schade, te voorkomen door voor de nationale rechter op te komen tegen de dwingende nationale maatregelen die in dat geval zouden zijn getroffen.
13      Gelet op een en ander heeft de president van het Gerecht in punt 56 van de bestreden beschikking geconcludeerd dat het verzoek in kort geding diende te worden afgewezen wegens ontbreken van spoedeisendheid, zonder dat de voorwaarde van een fumus boni juris behoefde te worden onderzocht en zonder dat de op het spel staande belangen tegen elkaar dienden te worden afgewogen.
Conclusies van partijen
14      De Franse Republiek verzoekt het Hof:
–        de bestreden beschikking te vernietigen;
–        het geding zelf af te doen of de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen, en
–        de Commissie te verwijzen in de kosten.
15      De Commissie verzoekt het Hof:
–        de hogere voorziening af te wijzen, en
–        de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
Hogere voorziening
16      Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Franse Republiek één enkel middel aan, te weten onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van de voorwaarde van spoedeisendheid. De Franse Republiek verwijt de president van het Gerecht in het bijzonder dat hij voor het voldoen aan die voorwaarde heeft geëist dat, ten eerste, de bevoegde nationale autoriteiten een bevel tot betaling hebben uitgevaardigd of een aanmaning hebben verricht om de betrokken steun terug te krijgen, en tweede, het bewijs wordt geleverd dat begunstigde van de steun via geen enkele nationale rechtsweg kon opkomen tegen die terugvordering om aldus ernstige en onherstelbare schade te voorkomen.
17      De Commissie verzoekt het Hof daarentegen, die twee grieven, en bijgevolg de hogere voorziening in haar geheel, af te wijzen.
18      In dit verband dient er allereerst aan te worden herinnerd dat volgens artikel 104, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de verzoeken in kort geding een duidelijke omschrijving van „het voorwerp van het geschil en van de omstandigheden waaruit het spoedeisend karakter van het verzoek blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt” moeten bevatten. Aldus kunnen de opschorting van de tenuitvoerlegging en de andere voorlopige maatregelen door de rechter in kort geding worden toegekend indien vaststaat dat zij op het eerste gezicht feitelijk en rechtens gerechtvaardigd voorkomen (fumus boni juris) en spoedeisend zijn in die zin dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade aan de belangen van de verzoeker noodzakelijk is dat zij reeds vóór de beslissing op het beroep ten gronde worden gelast en effect sorteren. Dit zijn cumulatieve voorwaarden, zodat het verzoek om voorlopige maatregelen moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet wordt voldaan [zie beschikking president van het Hof van 14 oktober 1996, SCK en FNK/Commissie, C‑268/96 P(R), Jurispr. blz. I‑4971, punt 30]. De rechter in kort geding weegt in voorkomend geval ook de betrokken belangen tegen elkaar af (beschikking president van het Hof van 23 februari 2001, Oostenrijk/Raad, C‑445/00 R, Jurispr. blz. I‑1461, punt 73).
19      De kortgedingprocedure heeft tot doel, de volle werking van de toekomstige definitieve uitspraak te garanderen om een lacune in de door het Hof geboden rechtsbescherming te voorkomen. Om dit doel te bereiken, wordt de spoedeisendheid beoordeeld naar de maatstaf of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt [beschikking president van het Hof van 14 december 2001, Commissie/Euroalliages e.a., C‑404/01 P(R), Jurispr. blz. I‑10367, punten 61 en 62]. Deze partij dient aan te tonen dat zij niet op de uitspraak in het geding ten gronde kan wachten zonder dergelijke schade te lijden (zie beschikking president van het Hof van 12 oktober 2000, Griekenland/Commissie, C‑278/00 R, Jurispr. blz. I‑8787, punt 14).
20      In dit verband blijkt uit punt 43 van de bestreden beschikking dat de president van het Gerecht de vraag naar het bestaan van interne rechtswegen ten gunste van SNCM slechts ten overvloede heeft behandeld voor het geval dat, anders dan hij in punt 42 van die beschikking heeft geoordeeld, zou worden aangenomen dat de Franse autoriteiten hebben aangetoond dat zij al dwingende maatregelen ter uitvoering van het litigieuze besluit hadden getroffen. Volgens vaste rechtspraak kunnen grieven tegen overwegingen ten overvloede in een beslissing van het Gerecht echter niet tot vernietiging van deze beslissing leiden, zodat zij niet ter zake dienend zijn (zie arrest van 28 juni 2005, Dansk Rørindustri e.a./Commissie, C‑189/02 P, C‑202/02 P, C‑205/02 P–C‑208/02 P en C‑213/02 P, Jurispr. blz. I‑5425, punt 148, en beschikking van 23 februari 2006, Piau/Commissie, C‑171/05 P, punt 86).
21      Bijgevolg dient eerst te worden onderzocht of de president van het Gerecht in het onderhavige geval blijk heeft gegeven van de gestelde onjuiste rechtsopvatting door in punt 42 van die beschikking te concluderen dat er geen dwingende maatregelen waren getroffen en dat er dus ook geen sprake was van spoedeisendheid.
22      De Franse Republiek geeft toe dat het gerechtvaardigd is, te eisen dat de onderneming die de steun heeft ontvangen, aantoont dat de bevoegde nationale autoriteiten maatregelen tot terugvordering van de betrokken steun hebben getroffen, en te oordelen dat, indien dergelijke maatregelen niet zijn getroffen, niet is voldaan aan de voorwaarde van spoedeisendheid. Zij wijst er namelijk terecht op dat alleen de nationale autoriteiten de onderneming die steun heeft ontvangen, kunnen verplichten die steun terug te betalen, en dat het besluit waarbij de Commissie de lidstaat gelast de betrokken steun terug te vorderen, deze onderneming geen juridisch dwingende verplichting oplegt, zodat deze onderneming niet kan aantonen dat zij ernstige en onherstelbare schade dreigt te lijden, zolang de nationale autoriteiten geen dwingende maatregelen tot schrapping en terugvordering van die steun hebben getroffen. Zij betoogt echter dat deze regel niet mutatis mutandis kan worden toegepast op door de lidstaten zelf ingediende verzoeken in kort geding op het gebied van staatssteun, omdat het paradoxaal zou zijn, voor de gegrondheid van een door een lidstaat op dit gebied ingediend verzoek in kort geding te eisen dat de nationale autoriteiten van die staat dwingende maatregelen tot terugvordering van de betrokken steun hebben getroffen.
23      De Franse Republiek komt echter niet op tegen de premisse waarvan de president van het Gerecht in punt 27 van de bestreden beschikking is uitgegaan, namelijk dat het intreden van de gestelde ernstige en onherstelbare schade de liquidatie van SNCM vooronderstelt. Aangezien, zoals de Franse Republiek zelf terecht betoogt, het litigieuze besluit geen enkele verplichting tot terugbetaling oplegt aan SNCM, daar deze niet de adressaat van dat besluit is, loopt deze vennootschap dus ook geen gevaar van liquidatie zolang de nationale autoriteiten geen dwingende maatregelen tot terugvordering van de betrokken steun hebben getroffen. Vaststaat dus dat deze lidstaat zich in die omstandigheden niet op goede gronden op het waarschijnlijke intreden van de gestelde ernstige en onherstelbare schade kan beroepen, nu die autoriteiten geen dergelijke maatregelen hebben getroffen.
24      Met betrekking tot het betoog van de Franse Republiek dat het „paradoxaal” is dat een lidstaat dwingende maatregelen tot terugvordering van de steun moet treffen om opschorting van de tenuitvoerlegging te verkrijgen van een besluit waarbij hij wordt verplicht die steun terug te vorderen, behoeft er slechts aan te worden herinnerd dat de gedwongen inleiding door een lidstaat, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [108 VWEU] (PB L 83, blz. 1), van een procedure tot terugvordering van verleende steun op grond dat die steun onverenigbaar is met de interne markt, die lidstaat verplicht om, tegen zijn eigen wil, juridisch dwingende maatregelen te treffen om te voldoen aan de krachtens het recht van de Unie op hem rustende verplichtingen.
25      Zoals de president van het Gerecht in punt 14 van de bestreden beschikking terecht heeft opgemerkt, bevat artikel 278 VWEU overigens het beginsel dat een beroep geen schorsende werking heeft, en wordt de tenuitvoerlegging van een handeling waarvan de nietigverklaring wordt gevorderd – dat de justitiabelen op grond van dezelfde bepaling kunnen formuleren – slechts in uitzonderlijke gevallen opgeschort.
26      Hieruit volgt dat het feit dat een lidstaat dwingende maatregelen tot terugvordering van de steun moet treffen ook al verzoekt hij de rechter van de Unie om opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie waarbij hij wordt verplicht die maatregelen te treffen, voortvloeit uit de procedurevoorschriften en uit de verdeling van de bevoegdheden tussen de Commissie en de nationale autoriteiten waarin het recht van de Unie voorziet.
27      De president van het Gerecht heeft dus niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat aan de voorwaarde van spoedeisendheid slechts kan worden voldaan indien de bevoegde nationale autoriteiten dwingende maatregelen tot terugvordering van de betrokken steun hebben getroffen. Aangezien hij, in het bijzonder in de punten 33 en 37 van de bestreden beschikking, ook heeft vastgesteld dat Franse Republiek niet dergelijke maatregelen had getroffen, en deze lidstaat hem dienaangaande geen onjuiste opvatting van de feiten verwijt, heeft de president van het Gerecht in punt 42 van de bestreden beschikking dus op goede gronden geoordeeld dat die lidstaat niet had aangetoond dat in het onderhavige geval aan de voorwaarde van spoedeisendheid was voldaan.
28      In die omstandigheden dient de onderhavige hogere voorziening te worden afgewezen zonder dat hoeft te worden ingegaan op het betoog van de Franse Republiek betreffende het bestaan van interne rechtswegen volgens welke SNCM in voorkomend geval opschorting van de tenuitvoerlegging kan verkrijgen van de dwingende maatregelen die de Franse autoriteiten zouden moeten treffen, daar de president van het Gerecht dit punt slechts ten overvloede heeft behandeld.
Kosten
29      Ingevolge artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen, voor zover dit is gevorderd. Aangezien de Franse Republiek op haar enige middel in het ongelijk is gesteld, moet zij overeenkomstig de vordering van de Commissie in de kosten worden verwezen.
De vicepresident van het Hof beschikt:
1)      De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)      De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
ondertekeningen
* Procestaal: Frans.