62024CO0235
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 17ης Ιουλίου 2024 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Επείγουσα προδικαστική διαδικασία – Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις – Αναγνώριση αποφάσεων οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, για τον σκοπό της εκτέλεσής τους σε άλλο κράτος μέλος – Απόφαση-πλαίσιο 2008/909/ΔΕΥ – Άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Άρθρο 267 ΣΛΕΕ – Έννοια του όρου “δικαστήριο” – Διαδικασία επανεξέτασης κατόπιν αιτήματος Υπουργού – Προδήλως απαράδεκτο της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως»
Στην υπόθεση C‑235/24 PPU [Niesker] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το ειδικό τμήμα του Gerechtshof Arnhem‑Leeuwarden (εφετείου Arnhem-Leeuwarden, Κάτω Χώρες) με απόφαση της 29ης Μαρτίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 2 Απριλίου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
S.A.H.
παρισταμένης της:
Openbaar Ministerie,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Arabadjiev, πρόεδρο τμήματος, T. von Danwitz (εισηγητή), P. G. Xuereb, A. Kumin και I. Ziemele, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. Campos Sánchez-Bordona
γραμματέας: Α. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η S.A.H., εκπροσωπούμενη από τις T. de Boer και F. Dölle, advocaten,
–
η Openbaar Ministerie, εκπροσωπούμενη από τους A. K. Kooij, H. J. Lambers και V. Smink,
–
η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις M. K. Bulterman και A. Hanje,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον H. Leupold καθώς και από τις F. van Schaik και J. Vondung,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, των άρθρων 6, 8 και 9 της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, για τον σκοπό της εκτέλεσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2008, L 327, σ. 27), καθώς και του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας επανεξέτασης, κατόπιν αιτήματος του Minister van Veiligheid en Justitie (Υπουργού Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, Κάτω Χώρες, στο εξής: Υπουργός), της εκτιμήσεως του ειδικού τμήματος του Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (εφετείου Arnhem-Leeuwarden, Κάτω Χώρες, στο εξής: ειδικό τμήμα) της 18ης Ιανουαρίου 2019, σχετικά με την αναγνώριση, την εκτέλεση και την προσαρμογή στις Κάτω Χώρες της στερητικής της ελευθερίας ποινής που είχε επιβληθεί στον S.A.H. στη Σουηδία.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
3
Το άρθρο 6 της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909 επιγράφεται «Γνώμη και ενημέρωση του καταδίκου» και ορίζει τα εξής:
«1.   Με την επιφύλαξη της παραγράφου 2, η καταδικαστική απόφαση μπορεί να διαβιβασθεί μαζί με το πιστοποιητικό στο κράτος εκτέλεσης, για τους σκοπούς της αναγνώρισής της καθώς και της εκτέλεσης της επιβληθείσας ποινής, μόνο με τη συναίνεση του καταδίκου σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης.
2.   Η συναίνεση του καταδίκου δεν απαιτείται εφόσον η καταδικαστική απόφαση διαβιβάζεται μαζί με το πιστοποιητικό:
[…]
γ)
στο κράτος μέλος στο οποίο ο κατάδικος έχει διαφύγει ή επιστρέψει κατ’ άλλον τρόπο λόγω της ποινικής διαδικασίας που εκκρεμούσε κατ’ αυτού στο κράτος έκδοσης ή μετά την καταδίκη του στο κράτος αυτό.
3.   Σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο κατάδικος ευρίσκεται ακόμη στο κράτος έκδοσης, πρέπει να του παρέχεται η δυνατότητα να εκφράζει τη γνώμη του, προφορικά ή γραπτά. Εφόσον το κράτος έκδοσης το θεωρεί αναγκαίο λόγω της ηλικίας ή της φυσικής ή πνευματικής κατάστασης του προσώπου, αυτή η δυνατότητα θα παρέχεται στο νόμιμο εκπρόσωπό του.
Η γνώμη του καταδίκου λαμβάνεται υπόψη όταν πρόκειται να κριθεί αν θα διαβιβασθεί η απόφαση μαζί με το πιστοποιητικό. Όταν ο ενδιαφερόμενος έχει κάνει χρήση της δυνατότητας που του παρέχεται στην παρούσα παράγραφο, η γνώμη του καταδίκου διαβιβάζεται στο κράτος εκτέλεσης, ιδίως ενόψει του άρθρου 4 παράγραφος 4. Εάν ο κατάδικος εξέφρασε τη γνώμη του προφορικά, το κράτος έκδοσης μεριμνά ώστε η δήλωσή του να είναι διαθέσιμη στο κράτος εκτέλεσης σε έγγραφη μορφή.
4.   Η αρμόδια αρχή του κράτους έκδοσης ενημερώνει τον κατάδικο, σε γλώσσα την οποία κατανοεί, ότι αποφάσισε να διαβιβάσει την απόφαση, μαζί με το πιστοποιητικό, χρησιμοποιώντας το τυποποιημένο έντυπο του παραρτήματος ΙΙ. Όταν ο κατάδικος ευρίσκεται στο κράτος εκτέλεσης κατά το χρόνο λήψης της απόφασης διαβίβασης, το εν λόγω έντυπο διαβιβάζεται στο κράτος εκτέλεσης, το οποίο ενημερώνει σχετικά τον κατάδικο.
[…]»
4
Το άρθρο 8 της ίδιας αποφάσεως-πλαισίου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αναγνώριση της καταδικαστικής αποφάσεως και εκτέλεση της ποινής», ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης αναγνωρίζει την καταδικαστική απόφαση η οποία διαβιβάζεται σύμφωνα με το άρθρο 4 και κατά τη διαδικασία του άρθρου 5 και λαμβάνει πάραυτα κάθε απαραίτητο μέτρο για την εκτέλεση της ποινής, εκτός εάν η αρμόδια αρχή αποφασίσει να προβάλει κάποιο από τους λόγους μη αναγνώρισης και εκτέλεσης που προβλέπει το άρθρο 9.
2.   Αν η ποινή δεν συνάδει ως προς τη διάρκειά της με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης μπορεί να αποφασίσει να προσαρμόσει την ποινή μόνον όταν η ποινή αυτή υπερβαίνει το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται για παρόμοια αδικήματα δυνάμει του εθνικού δικαίου. Η προσαρμοσμένη ποινή δεν μπορεί να είναι κατώτερη από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται για παρόμοια αδικήματα δυνάμει του δικαίου του κράτους εκτέλεσης.
3.   Αν η ποινή δεν συνάδει ως προς τη φύση της με το δίκαιο του κράτους εκτέλεσης, η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης μπορεί να την προσαρμόσει σε ποινή ή μέτρο που προβλέπεται για παρόμοια αδικήματα δυνάμει του εθνικού της δικαίου. Η ποινή ή το μέτρο αυτό πρέπει να ανταποκρίνονται κατά το δυνατόν περισσότερο προς την ποινή που επιβλήθηκε από το κράτος έκδοσης της αποφάσεως, και ως εκ τούτου η ποινή δεν μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική.
4.   Η προσαρμοσμένη ποινή δεν είναι βαρύτερη από την ποινή που επιβλήθηκε στο κράτος έκδοσης ως προς τη φύση ή τη διάρκειά της.»
5
Το άρθρο 9 της αποφάσεως-πλαισίου επιγράφεται «Λόγοι μη αναγνώρισης και μη εκτέλεσης» και ορίζει τα εξής:
«1.   Η αρμόδια αρχή του κράτους εκτέλεσης δύναται να αρνηθεί να αναγνωρίσει την καταδικαστική απόφαση και να εκτελέσει την ποινή, εάν:
[…]
κ)
η ποινή που έχει επιβληθεί περιλαμβάνει μέτρο ψυχιατρικής ή ιατρικής μέριμνας ή άλλο μέτρο που συνεπάγεται στέρηση της ελευθερίας, το οποίο, παρά τα όσα προβλέπει το άρθρο 8 παράγραφος 3, δεν μπορεί να εκτελεσθεί από το κράτος εκτέλεσης σύμφωνα με το νομικό σύστημα ή το σύστημα υγείας του κράτους αυτού·
[…]».
Το ολλανδικό δίκαιο
6
Ο Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties (νόμος για την αμοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση στερητικών της ελευθερίας ποινών ανεξαρτήτως της αναστολής τους), της 12ης Ιουλίου 2012 (Stb. 2012, αριθ. 333), ο οποίος μετέφερε την απόφαση‑πλαίσιο 2008/909 στην ολλανδική έννομη τάξη, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: WETS), ορίζει στο άρθρο 2:11 ότι:
«1.   Ο Υπουργός διαβιβάζει τη δικαστική απόφαση και το πιστοποιητικό στον αρμόδιο γενικό εισαγγελέα, εκτός αν θεωρεί ευθύς εξαρχής ότι υφίστανται λόγοι άρνησης της αναγνώρισης της δικαστικής αποφάσεως.
2.   Ο γενικός εισαγγελέας υποβάλλει άμεσα τη δικαστική απόφαση και το πιστοποιητικό στο [ειδικό τμήμα] που αναφέρεται στο άρθρο 67 του Wet op de Rechterlijke Organisatie [(νόμου περί οργανώσεως των δικαστηρίων)]. Υποβάλλει σε αυτό τις τυχόν παρατηρήσεις του επί των προαναφερθέντων εγγράφων εντός δεκατεσσάρων ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία υπέβαλε τα έγγραφα.
3.   Το [ειδικό τμήμα] αποφασίζει:
a.
αν υφίστανται λόγοι άρνησης της αναγνώρισης της δικαστικής αποφάσεως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 2:13, παράγραφος 1·
b.
αν η στερητική της ελευθερίας ποινή η οποία πρόκειται να εκτελεσθεί έχει επιβληθεί για αξιόποινη πράξη η οποία τιμωρείται και σύμφωνα με το ολλανδικό δίκαιο και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, για ποια πράξη πρόκειται·
c.
ποια θα είναι η προσαρμογή της επιβληθείσας κατά την παράγραφο 4 ή 5 στερητικής της ελευθερίας ποινής.
4.   Αν η διάρκεια της επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής είναι ανώτερη από την ανώτατη διάρκεια της προβλεπόμενης από το ολλανδικό δίκαιο ποινής για την οικεία αξιόποινη πράξη, η διάρκεια της στερητικής της ελευθερίας ποινής περιορίζεται στην ανώτατη αυτή διάρκεια.
5.   Αν η φύση της επιβληθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής δεν συνάδει με το ολλανδικό δίκαιο, η ποινή αυτή αντικαθίσταται από ποινή ή μέτρο που προβλέπεται από το ολλανδικό δίκαιο και αντιστοιχεί κατά το δυνατόν στη στερητική της ελευθερίας ποινή που απαγγέλθηκε στο κράτος εκδόσεως του εντάλματος.
6.   Η προβλεπόμενη στην παράγραφο 4 ή 5 προσαρμογή δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση ποινή βαρύτερη της απαγγελθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής.
7.   Εντός έξι εβδομάδων από την ημερομηνία παραλαβής της δικαστικής αποφάσεως και του πιστοποιητικού, το [ειδικό τμήμα] διαβιβάζει στον υπουργό τη γραπτή και αιτιολογημένη εκτίμηση στην οποία προέβη σύμφωνα με την παράγραφο 3.»
7
Το άρθρο 2:12 του WETS ορίζει ότι:
«1.   Ο Υπουργός αποφασίζει αν θα αναγνωρίσει τη δικαστική απόφαση, αφού λάβει υπόψη την εκτίμηση του [ειδικού τμήματος].
[…]»
8
Το άρθρο 2:13 του ως άνω νόμου ορίζει τα εξής:
«1.   [Ο Υπουργός] αρνείται την αναγνώριση της δικαστικής αποφάσεως όταν:
[…]
i.
η επιβληθείσα ποινή αφορά στερητικό της ελευθερίας μέτρο στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, το οποίο δεν μπορεί να εκτελεστεί σύμφωνα με το ολλανδικό δίκαιο ή στο πλαίσιο του ολλανδικού νομικού συστήματος υγειονομικής περίθαλψης.
2.   Δεν χωρεί άρνηση αναγνώρισης της αποφάσεως βάσει της παραγράφου 1, στοιχεία a, b, e και i, εφόσον δεν έχει δοθεί η δυνατότητα στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους έκδοσης να παράσχει σχετικές πληροφορίες.»
9
Το άρθρο 2:14 του εν λόγω νόμου προβλέπει τα εξής:
«1.   [Ο Υπουργός] μπορεί να αρνηθεί την αναγνώριση της δικαστικής αποφάσεως όταν:
a.
η αξιόποινη πράξη για την οποία επιβλήθηκε η στερητική της ελευθερίας ποινή:
1. θεωρείται ότι διαπράχθηκε εν όλω ή εν μέρει στο ολλανδικό έδαφος ή εκτός των Κάτω Χωρών επί ολλανδικού πλοίου ή αεροσκάφους ή
2. διαπράχθηκε εκτός του εδάφους του κράτους μέλους έκδοσης, μολονότι σύμφωνα με το ολλανδικό δίκαιο δεν θα μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εάν η πράξη είχε διαπραχθεί εκτός των Κάτω Χωρών·
b.
κατά τον χρόνο παραλαβής της δικαστικής αποφάσεως, απομένουν λιγότεροι από έξι μήνες έως την έκτιση της απαγγελθείσας στερητικής της ελευθερίας ποινής.
2.   Δεν χωρεί άρνηση αναγνώρισης της αποφάσεως βάσει της παραγράφου 1, στοιχείο a, εφόσον δεν έχει δοθεί η δυνατότητα στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους έκδοσης να παράσχει σχετικές πληροφορίες.»
10
Το άρθρο 67 του νόμου περί οργανώσεως των δικαστηρίων ορίζει τα εξής:
«1.   Το συμβούλιο που είναι υπεύθυνο για τη διοίκηση του Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden [(εφετείου Arnhem-Leeuwarden)] ορίζει πολυμελές τμήμα […]. Η σύνθεση του τμήματος αυτού καθορίζεται από το συμβούλιο που είναι υπεύθυνο για τη διοίκηση [του εφετείου].
2.   Το τμήμα αυτό είναι επίσης αρμόδιο για τα καθήκοντα που του ανατίθενται […] δυνάμει των άρθρων 2:11, παράγραφος 3, και 2:27 […] του [WETS]. […]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
11
Ο S.A.H., Ιρακινός υπήκοος, κατοικεί στις Κάτω Χώρες από το 1996 και το 2001 έλαβε άδεια διαμονής αορίστου χρόνου.
12
Με δικαστική απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2015, το Göta Hovrätt (εφετείο με έδρα το Jönköping, Σουηδία) τον καταδίκασε για απαγορευμένη κατοχή όπλων, παράνομη απειλή, παρενόχληση και βαριά σωματική βλάβη. Το εν λόγω δικαστήριο έκρινε ότι οι αξιόποινες αυτές πράξεις δεν μπορούσαν να καταλογισθούν στον S.A.H λόγω διαταραχής των διανοητικών του ικανοτήτων και του επέβαλε μέτρο στερητικό της ελευθερίας, ήτοι νοσηλεία επ’ αόριστον σε ψυχιατροδικαστική δομή με ειδική εξέταση σε περίπτωση εξόδου του από το νοσοκομείο.
13
Δεδομένου ότι ο ενδιαφερόμενος ζήτησε να μεταφερθεί η εκτέλεση του μέτρου αυτού στις Κάτω Χώρες, οι σουηδικές αρχές ζήτησαν από τον Υπουργό την αναγνώριση και την εκτέλεση της δικαστικής αυτής αποφάσεως, εν συνεχεία δε του διαβίβασαν την εν λόγω απόφαση και το πιστοποιητικό που αναφέρονται στο άρθρο 4 της αποφάσεως‑πλαισίου 2008/909.
14
Συμφώνως προς τα οριζόμενα στο άρθρο 2:11 του WETS, τα έγγραφα αυτά διαβιβάστηκαν στο ειδικό τμήμα το οποίο, στις 18 Ιανουαρίου 2019, έκρινε μεταξύ άλλων ότι το επιβληθέν στον S.A.H. στερητικό της ελευθερίας μέτρο έπρεπε να προσαρμοσθεί και να αντικατασταθεί με το μέτρο της υποχρεωτικής νοσηλείας σε δημόσιο ίδρυμα, χωρίς πρόβλεψη ανώτατης διάρκειας.
15
Στις 18 Φεβρουαρίου 2019 ο Υπουργός, ως αρμόδια αρχή κατά την έννοια της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909, αναγνώρισε τη σουηδική απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2015, λαμβάνοντας υπόψη την εκτίμηση του ειδικού τμήματος της 18ης Ιανουαρίου 2019. Το στερητικό της ελευθερίας μέτρο μετετράπη σε υποχρεωτική νοσηλεία και ο ενδιαφερόμενος μεταφέρθηκε σε ψυχιατροδικαστική δομή των Κάτω Χωρών.
16
Στις 6 Αυγούστου 2020 ο Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Υφυπουργός Δικαιοσύνης και Ασφάλειας, Κάτω Χώρες) εξέδωσε απόφαση περί ανακλήσεως της άδειας διαμονής του S.A.H με αναδρομική ισχύ από την 29η Αυγούστου 2014 και τον κήρυξε ανεπιθύμητο αλλοδαπό.
17
Ο S.A.H. αμφισβήτησε τη νομιμότητα της αποφάσεως περί αναγνωρίσεως της 18ης Φεβρουαρίου 2019 στο πλαίσιο αστικής διαδικασίας, υποστήριξε δε, μεταξύ άλλων, ότι η εκτίμηση του ειδικού τμήματος της 18ης Ιανουαρίου 2019 σχηματίστηκε στο πλαίσιο διαδικασίας που δεν πληρούσε τις απαιτήσεις του άρθρου 47 του Χάρτη. Με απόφαση της 5ης Σεπτεμβρίου 2023, το Gerechtshof Den Haag (εφετείο Χάγης, Κάτω Χώρες) έκανε δεκτή την αγωγή και υποχρέωσε τον Υπουργό να επανεξετάσει την απόφασή του.
18
Με έγγραφο της 15ης Σεπτεμβρίου 2023, ο Υπουργός ζήτησε από το ειδικό τμήμα να προβεί σε επανεκτίμηση της υποθέσεως στο πλαίσιο διαδικασίας που να πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 47 του Χάρτη.
19
Κατόπιν αυτού του αιτήματος, το ειδικό τμήμα συγκάλεσε άτυπη συνεδρίαση στις 12 Ιανουαρίου 2024, στην οποία προσκλήθηκαν οι δικηγόροι του S.A.H. και εκπρόσωποι της εισαγγελίας.
20
Συναφώς, το ειδικό τμήμα περιέγραψε τη διαδικασία ως εξής: ο Υπουργός τού ζήτησε, μέσω του γενικού εισαγγελέα, να προβεί σε εκτίμηση αποκλειστικά σε σχέση με το κατά πόσον συνέτρεχε ή όχι, βάσει του WETS, λόγος υποχρεωτικής άρνησης της αναγνώρισης, το κατά πόσον τα πραγματικά περιστατικά ήταν αξιόποινα στις Κάτω Χώρες και το κατά πόσον η ποινή ή το στερητικό της ελευθερίας μέτρο που επιβλήθηκε σε άλλο κράτος μέλος έπρεπε να προσαρμοστεί. Πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα προσφυγής κατά της αποφάσεως του Υπουργού. Ωστόσο, ο Υπουργός μπορεί να υποβάλει στο ειδικό τμήμα αίτημα επανεξέτασης, είτε κατόπιν αιτήσεως του καταδικασθέντος προς τον αυτόν είτε στο πλαίσιο αστικής δίκης που κινήθηκε από τον καταδικασθέντα, όπως στην προκειμένη περίπτωση.
21
Στο πλαίσιο αυτό, το ειδικό τμήμα διερωτάται, κατ’ αρχάς, αν έχει τον χαρακτήρα «δικαστηρίου» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το οποίο μπορεί να υποβάλει προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο. Συναφώς, το ειδικό τμήμα αναφέρει ότι μέχρι στιγμής έχει κρίνει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και ότι η έκθεση αξιολόγησης για τις Κάτω Χώρες της 2ας Δεκεμβρίου 2022, η οποία εκπονήθηκε στο πλαίσιο της 9ης σειράς αμοιβαίων αξιολογήσεων των νομικών μέσων αμοιβαίας αναγνώρισης στον τομέα των περιοριστικών ή στερητικών της ελευθερίας μέτρων, που συντονίζει το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (13190/1/22 REV 1), κατέληξε επίσης στο ίδιο συμπέρασμα. Ωστόσο, από το ιστορικό θέσπισης της επίμαχης στην κύρια δίκη εθνικής νομοθεσίας προκύπτει ότι πρόθεση του Ολλανδού νομοθέτη ήταν να χωρεί δικαστική εκτίμηση των νομικών ζητημάτων που θέτουν το άρθρο 8, παράγραφοι 2 έως 4, και το άρθρο 9 της αποφάσεως‑πλαισίου 2008/909.
22
Εξάλλου, το ειδικό τμήμα εκτιμά ότι είναι κρίσιμο το ζήτημα αν η ενώπιόν του διαδικασία μπορεί να χαρακτηρισθεί κατ’ αντιμωλίαν και διευκρινίζει ότι το ειδικό τμήμα έχει ιδρυθεί με νόμο, έχει μονιμότητα, εφαρμόζει κανόνες δικαίου, είναι ανεξάρτητο και λαμβάνει υπόψη τα επιχειρήματα που του υποβάλλει ο καταδικασθείς. Επιπλέον, θεωρεί ότι, μολονότι η εκτίμησή του περιορίζεται σε ορισμένο αριθμό ζητημάτων, εντούτοις είναι δεσμευτική.
23
Εν συνεχεία, το ειδικό τμήμα διερωτάται αν η νομική εκτίμηση στην οποία προβαίνει βάσει του άρθρου 2:11 του WETS εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης ή αν πρόκειται για περίπτωση που διέπεται από το δίκαιο της Ένωσης και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, αν η δυνατότητα υποβολής αιτήματος επανεξέτασης στο πλαίσιο γραπτής διαδικασίας, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στην πράξη, πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 47 του Χάρτη. Τέλος, ζητεί διευκρινίσεις σχετικά με τις δυνατότητες προσαρμογής ενός στερητικού της ελευθερίας μέτρου που προβλέπεται από την απόφαση-πλαίσιο 2008/909.
24
Υπό τις συνθήκες αυτές, το ειδικό τμήμα αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα εξής προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει ο όρος “δικαστήριο”, κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ σε συνδυασμό με το άρθρο 8, παράγραφοι 2 έως 4, και το άρθρο 9 της αποφάσεως‑πλαισίου [2008/909] την έννοια ότι καλύπτει επίσης εθνικό δικαστήριο που έχει οριστεί στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγνωρίσεως, το οποίο δεν είναι η αρμόδια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, της αποφάσεως-πλαισίου και το οποίο αποφαίνεται στο πλαίσιο έγγραφης διαδικασίας κατ’ αρχήν χωρίς να παρίσταται ο κατάδικος αποκλειστικώς επί των νομικών ζητημάτων που ανακύπτουν από το άρθρο 8, παράγραφοι 2 έως 4, καθώς και από το άρθρο 9 της αποφάσεως-πλαισίου;
2)
Έχει το άρθρο 47 του Χάρτη την έννοια ότι, αν στο πλαίσιο διαδικασίας αναγνωρίσεως κατά την έννοια της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909] ένα εθνικό δικαστήριο που έχει οριστεί προς τούτο στο κράτος εκτελέσεως έχει επιφορτιστεί με την εκτίμηση των πτυχών που διαλαμβάνονται στο άρθρο 8, παράγραφοι 2 έως 4, και στο άρθρο 9 της αποφάσεως-πλαισίου, πρέπει πέραν από τη δυνατότητα που παρέχεται στον κατάδικο στο κράτος εκδόσεως να εκφράσει τη γνώμη του σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909] να παρέχεται σε αυτόν και πραγματική προσφυγή στο κράτος εκτελέσεως;
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο ως άνω ερώτημα:
3)
Έχει το άρθρο 47 του Χάρτη, υπό το πρίσμα της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909], την έννοια ότι αναφορικά με την πραγματική προσφυγή στο κράτος εκτελέσεως αρκεί ο κατάδικος να έχει τη δυνατότητα να εκφράσει γραπτά τη γνώμη του είτε πριν από τη δικαστική εκτίμηση και την έκδοση της αποφάσεως περί αναγνωρίσεως είτε μετά την έκδοση της αποφάσεως περί αναγνωρίσεως στο πλαίσιο επανεξετάσεως της αρχικής εκτιμήσεως;
και
4)
Έχει το άρθρο 47 του Χάρτη, υπό το πρίσμα της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909], την έννοια ότι πρέπει να παρέχεται δικαστική αρωγή στο κράτος εκτελέσεως στον κατάδικο ο οποίος δεν διαθέτει επαρκείς πόρους και ο οποίος πρέπει να επικουρείται για να εξασφαλισθεί η αποτελεσματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ακόμη και αν τούτο δεν προβλέπεται από τον νόμο;
5)
Έχει το κριτήριο του άρθρου 8, παράγραφος 3, της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909] την έννοια ότι κατά τη μετατροπή της ποινής ή του μέτρου, επειδή δεν συνάδει ως προς τη φύση της με το δίκαιο του κράτους εκτελέσεως, πρέπει να εξετάζεται ποιο μέτρο θα είχε επιβάλει, κατά πάσα πιθανότητα, το δικαστήριο του κράτους εκτελέσεως αν η καταδίκη είχε λάβει χώρα στο κράτος εκτελέσεως, ή πρέπει –εφόσον απαιτείται κατόπιν υποβολής συμπληρωματικών πληροφοριών– να διενεργείται εξέταση στο πλαίσιο της οποίας διερευνάται το πώς είναι πράγματι διαμορφωμένο το μέτρο στο κράτος εκδόσεως;
6)
Πώς και σε ποιον βαθμό πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, στο πλαίσιο ενδεχόμενης νέας εκτιμήσεως από το κράτος εκτελέσεως της απαγορεύσεως της χειροτερεύσεως της θέσεως του κατηγορουμένου σύμφωνα με το άρθρο 8, παράγραφος 4, της αποφάσεως-πλαισίου [2008/909], οι εξελίξεις και οι πληροφορίες που αφορούν χρονικό σημείο μεταγενέστερο της αποφάσεως περί αναγνωρίσεως;»
Επί της επείγουσας διαδικασίας
25
Το ειδικό τμήμα ζήτησε να εξεταστεί η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 23α, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
26
Προς στήριξη του εν λόγω αιτήματος, το αιτούν δικαστήριο υποστήριξε ότι ο S.A.H. τελεί υπό κράτηση και ότι η απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να πρέπει να τερματιστεί η στέρηση της ελευθερίας του.
27
Ως προς το ζήτημα αυτό, υπενθυμίζεται, κατά πρώτον, ότι η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία της αποφάσεως-πλαισίου 2008/909, η οποία εμπίπτει στους τομείς που μνημονεύονται στον τίτλο V του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ, σχετικά με τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Συνεπώς, είναι δυνατή η εξέτασή της με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία.
28
Όσον αφορά, κατά δεύτερον, την προϋπόθεση του επείγοντος, η προϋπόθεση αυτή πληρούται ιδίως όταν ο ενδιαφερόμενος στην υπόθεση της κύριας δίκης στερείται επί του παρόντος την ελευθερία του και η συνέχιση της κρατήσεώς του εξαρτάται από την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, διευκρινιζομένου ότι η κατάσταση του προσώπου αυτού πρέπει να εκτιμάται ως έχει κατά τον χρόνο εξετάσεως του αιτήματος περί υπαγωγής της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως στην επείγουσα διαδικασία [απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2022, CJ (Απόφαση αναβολής παραδόσεως λόγω ποινικής δίωξης), C‑492/22 PPU, EU:C:2022:964, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
29
Εν προκειμένω, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι ο ενδιαφερόμενος στερείται πράγματι της ελευθερίας της, καθώς έχει μεταφερθεί σε ψυχιατροδικαστική δομή των Κάτω Χωρών. Επιπλέον, το ειδικό τμήμα επεσήμανε ότι η απάντηση στα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία αφορούν τις απαιτήσεις που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης και θα μπορούσαν να έχουν εφαρμογή στην επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης κατάσταση, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα να πρέπει να τερματιστεί η στέρηση της ελευθερίας του στις Κάτω Χώρες, διότι το στερητικό της ελευθερίας μέτρο που έχει επιβληθεί εις βάρος του ενδιαφερομένου στη Σουηδία μπορεί, ιδίως, να πρέπει να μετατραπεί σε μέτρο χωρίς στέρηση της ελευθερίας στις Κάτω Χώρες.
30
Υπό τις συνθήκες αυτές, το πρώτο τμήμα του Δικαστηρίου αποφάσισε, στις 22 Απριλίου 2024, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να δεχθεί το αίτημα του ειδικού τμήματος να εξετάσει την παρούσα προδικαστική παραπομπή με την επείγουσα προδικαστική διαδικασία.
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως
31
Κατά το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι προδήλως απαράδεκτη, το Δικαστήριο, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
32
Η ως άνω διάταξη πρέπει να εφαρμοστεί στην υπό κρίση υπόθεση.
33
Πρέπει να υπομνησθεί ότι η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, με την οποία το Δικαστήριο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που τους είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς επί της οποίας καλούνται να αποφανθούν (απόφαση της 9ης Μαρτίου 2010, ERG κ.λπ., C‑378/08, EU:C:2010:126, σκέψη 72, και διάταξη της 9ης Ιανουαρίου 2024, Bravchev, C‑338/23, EU:C:2024:4, σκέψη 18).
34
Επομένως, για να μπορεί να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν όργανο πρέπει να δύναται να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο» υπό την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, όπερ εναπόκειται στο Δικαστήριο να εξακριβώσει βάσει της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως (απόφαση της 7ης Μαΐου 2024, NADA κ.λπ., C‑115/22, EU:C:2024:384, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Κατά πάγια νομολογία, προς εκτίμηση του αν το όργανο που υποβάλλει προδικαστικό ερώτημα έχει τον χαρακτήρα «δικαστηρίου», κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, ζήτημα το οποίο εμπίπτει αποκλειστικά στο δίκαιο της Ένωσης, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ένα σύνολο στοιχείων, όπως είναι, μεταξύ άλλων, η ίδρυση του οργάνου αυτού με νόμο, η μονιμότητά του, ο δεσμευτικός χαρακτήρας της δικαιοδοσίας του, ο κατ’ αντιμωλίαν χαρακτήρας της ενώπιόν του διαδικασίας, η εκ μέρους του οργανισμού αυτού εφαρμογή των κανόνων δικαίου, καθώς και η ανεξαρτησία του (απόφαση της 7ης Μαΐου 2024, NADA κ.λπ., C‑115/22, EU:C:2024:384, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
36
Από πάγια νομολογία προκύπτει επίσης ότι τα εθνικά δικαστήρια μπορούν να υποβάλλουν προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο μόνον εφόσον εκκρεμεί ενώπιόν τους διαφορά και εφόσον καλούνται να αποφανθούν στο πλαίσιο διαδικασίας που πρόκειται να καταλήξει στην έκδοση δικαστικής αποφάσεως (απόφαση της 3ης Μαΐου 2022, CityRail, C‑453/20, EU:C:2022:341, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Πρέπει συνεπώς να εξετασθεί η δυνατότητα ενός οργάνου να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως σύμφωνα με κριτήρια που αφορούν τόσο τη δομή όσο και τη λειτουργία του. Συναφώς, ένα εθνικό όργανο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ όταν ασκεί δικαιοδοτική λειτουργία, ενώ κατά την άσκηση άλλου είδους λειτουργίας, ιδίως διοικητικής, δεν μπορεί να τύχει του εν λόγω χαρακτηρισμού (απόφαση της 3ης Μαΐου 2022, CityRail, C‑453/20, EU:C:2022:341, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Ως εκ τούτου, για να διαπιστωθεί αν ένα εθνικό όργανο στο οποίο ο νόμος αναθέτει καθήκοντα διαφορετικής φύσεως πρέπει να χαρακτηρισθεί ως «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, είναι αναγκαίο να εξακριβωθεί η συγκεκριμένη φύση των καθηκόντων που ασκεί εντός του ιδιαίτερου νομοθετικού και κανονιστικού πλαισίου εντός του οποίου καλείται να απευθυνθεί στο Δικαστήριο (απόφαση της 3ης Μαΐου 2022, CityRail, C‑453/20, EU:C:2022:341, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
39
Επιπλέον, όταν ενεργεί ως διοικητική αρχή χωρίς συγχρόνως να καλείται να επιλύσει μια διαφορά, το αιτούν όργανο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι επιτελεί δικαιοδοτική λειτουργία (πρβλ. απόφαση της 27ης Απριλίου 2006, Standesamt Stadt Niebüll, C‑96/04, EU:C:2006:254, σκέψη 14 εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
40
Εν προκειμένω, υπό το πρίσμα των στοιχείων της δικογραφίας που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο, και ιδίως των διατάξεων του νόμου περί οργανώσεως των δικαστηρίων και του WETS, το ειδικό τμήμα φαίνεται να πληροί τα σχετικά κριτήρια που απαιτούνται προκειμένου ένα αιτούν όργανο να χαρακτηριστεί ως «δικαστήριο», κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, κριτήρια που αφορούν την ίδρυσή του με νόμο, τη μονιμότητά του, την εκ μέρους του εφαρμογή κανόνων δικαίου και την ανεξαρτησία του.
41
Όσον αφορά τα λοιπά κριτήρια που απαιτούνται και, κατά πρώτον, το ζήτημα αν το ειδικό τμήμα επιτελεί, στο πλαίσιο της επίμαχης στην κύρια δίκη διαδικασίας, δικαιοδοτική λειτουργία, από τα στοιχεία αυτά προκύπτει ότι, σύμφωνα με τα άρθρα 2:11 και 2:12 του WETS, το ειδικό τμήμα επιλαμβάνεται της υποθέσεως κατόπιν αιτήματος του Υπουργού προκειμένου να του διαβιβάσει εκτίμηση επί των οριοθετημένων νομικών ζητημάτων που προβλέπονται στο εν λόγω άρθρο 2:11, παράγραφος 3, την οποία ο Υπουργός λαμβάνει υπόψη του για να αποφασίσει σχετικά με την αναγνώριση της δικαστικής αποφάσεως που προέρχεται από άλλο κράτος μέλος, όπως ρητώς αναφέρεται στο γράμμα του εν λόγω άρθρου 2:12.
42
Όπως επιβεβαίωσε η Ολλανδική Κυβέρνηση στις γραπτές παρατηρήσεις της, μολονότι ο Υπουργός είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει την εκτίμηση του ειδικού τμήματος επί των ζητημάτων αυτών, έχει ωστόσο τη δική του εξουσία εκτιμήσεως καθώς και την εξουσία να αποφασίσει αν θα εκδώσει ή όχι την απόφαση περί αναγνωρίσεως της αποφάσεως του κράτους έκδοσης. Σύμφωνα με το άρθρο 2:11 του WETS, ο Υπουργός μπορεί να επιλέξει να μην εμπλέξει το ειδικό τμήμα στην απόφασή του, εάν θεωρεί ευθύς εξαρχής ότι συντρέχουν λόγοι άρνησης αναγνώρισης της δικαστικής αποφάσεως. Επιπλέον, ο Υπουργός εξετάζει επίσης τους λόγους άρνησης αναγνώρισης που προβλέπονται στο άρθρο 2:14 του WETS και, κατά συνέπεια, μπορεί να θεωρήσει ότι συντρέχει λόγος άρνησης αναγνώρισης της αποφάσεως, παρά την εκτίμηση του ειδικού τμήματος ότι δεν συντρέχει τέτοιος λόγος. Εξάλλου, όσον αφορά τις εγγυήσεις ότι ο Υπουργός θα ακολουθήσει πράγματι την εκτίμηση του ειδικού τμήματος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η έκθεση αξιολόγησης για τις Κάτω Χώρες, στην οποία παραπέμπει η σκέψη 21 της παρούσας διατάξεως, ανέφερε ότι η εν λόγω εκτίμηση δεν ήταν «τεχνικά» δεσμευτική για τον Υπουργό.
43
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την ύπαρξη «διαφοράς» που εκκρεμεί ενώπιον του ειδικού τμήματος, θα πρέπει να υπομνησθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2:11 του WETS, το ειδικό τμήμα επιλαμβάνεται της υποθέσεως όχι με πρωτοβουλία του καταδίκου, αλλά με πρωτοβουλία του Υπουργού.
44
Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο, ο κατάδικος δεν μπορεί να προσβάλει την απόφαση του Υπουργού ενώπιον του ειδικού τμήματος. Στην πραγματικότητα, μόνον ο Υπουργός μπορεί να υποβάλει αίτημα επανεξέτασης στο εν λόγω τμήμα. Εν προκειμένω, το ειδικό τμήμα διευκρίνισε ότι δεν γνώριζε αν ο Υπουργός επέλεγε ή όχι μεταξύ των αιτήσεων εκείνες τις οποίες παρέπεμπε στο ειδικό τμήμα για επανεξέταση.
45
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η εκτίμηση του ειδικού τμήματος δεν δημοσιοποιείται ούτε κοινοποιείται στον κατάδικο, ο οποίος απλώς ενημερώνεται για την απόφαση του Υπουργού.
46
Κατά τρίτον, όσον αφορά τον κατ’ αντιμωλίαν χαρακτήρα της επίμαχης στην κύρια δίκη διαδικασίας, μολονότι το ειδικό τμήμα ανέφερε ότι, στην πράξη, λαμβάνει υπόψη του τις γραπτές παρατηρήσεις του καταδίκου που του διαβιβάζει ο Υπουργός ή απευθείας ο ίδιος ο κατάδικος, ο WETS δεν προβλέπει δυνατότητα του τελευταίου να συμμετάσχει στη διαδικασία και να υποβάλει παρατηρήσεις, είτε εγγράφως είτε προφορικώς, ενώ, κατά τον ίδιο νόμο, ο αρμόδιος γενικός εισαγγελέας έχει τη δυνατότητα αυτήν.
47
Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι, αφενός, η εκτίμηση του ειδικού τμήματος λαμβάνει σαφώς χώρα στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που δεν διεξάγεται κατ’ αντιμωλίαν και η οποία δεν αποσκοπεί στην εκδίκαση διαφοράς. Αφετέρου, η εκτίμηση αυτή δεν έχει ούτε τη μορφή, ούτε την ονομασία, ούτε το περιεχόμενο αποφάσεως που εκδίδεται κατά την άσκηση δικαιοδοτικής λειτουργίας, αλλά αποτελεί μέρος της διαδικασίας εκδόσεως διοικητικής αποφάσεως από τον Υπουργό.
48
Εν πάση περιπτώσει, από τα στοιχεία που περιέχονται στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως και από τις παρατηρήσεις των διαδίκων προκύπτει ότι ο κατάδικος μπορεί να προσβάλει την απόφαση του Υπουργού στο πλαίσιο αστικής διαδικασίας, δυνάμει της επικουρικής αρμοδιότητας που έχει το πολιτικό δικαστήριο, ζητώντας από το δικαστήριο αυτό, περί του οποίου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει τον χαρακτήρα «δικαστηρίου» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, να επανεξετάσει ή να προσαρμόσει, στο πλαίσιο της αστικής αυτής διαδικασίας, την απόφαση αυτή.
49
Κατόπιν όλων των ανωτέρω σκέψεων, καθίσταται σαφές ότι, στο πλαίσιο της διαδικασίας που προβλέπει το άρθρο 2:11 του WETS, το ειδικό τμήμα δεν καλείται να εκδώσει δικαστική απόφαση και, κατά συνέπεια, δεν αποτελεί «δικαστήριο» κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
50
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι προδήλως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
51
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τα μέρη της κύριας διαδικασίας τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος οργάνου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) διατάσσει:
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το ειδικό τμήμα του Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (εφετείου Arnhem-Leeuwarden, Κάτω Χώρες), με απόφαση της 29ης Μαρτίου 2024, είναι προδήλως απαράδεκτη.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.