61988J0370
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση C-370/88 (
*1
)
Ι — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
Ο Marshall είναι βρετανός υπήκοος και κάτοικος Σκωτίας. Είναι κύριος αλιευτικού σκάφους, νηολογημένου στο Ηνωμένο Βασίλειο, με το οποίο ασκεί αλιευτική δραστηριότητα με βάση λιμένα της Σκωτίας.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1986 στο σκάφος αυτό διενεργήθηκε έλεγχος στα ύδατα που περιβάλλουν τις ακτές της Σκωτίας. Επί του σκάφους βρισκόταν ένα δίχτυ που ονομάζεται « μονόκλωνο δίχτυ απλάδι », η κατοχή του οποίου απαγορεύεται δυνάμει της αποφάσεως του Secretary of State for Scotland ( Υπουργού Σκωτίας), της 14ης Ιανουαρίου 1986 — The Inshore Fishing (Prohibition of Carriage of Monofilament Gill Nets) (Scotland) Order 1986, SI 1986/60 (στο εξής: η υπουργική απόφαση). Η απαγόρευση κατοχής των εν λόγω διχτύων αφορά αποκλειστικά τα βρετανικά αλιευτικά σκάφη τα οποία πλέουν εντός των υδάτων που περιβάλλουν τις σκωτικές ακτές σε απόσταση έξι μιλίων από τις γραμμές βάσεως.
Η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε δυνάμει των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 19 του κανονισμού (ΕΟΚ) 171/83 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου 1983, περί ορισμένων προσωρινών τεχνικών μέτρων διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων (EE L 24, σ. 14).
Οι διατάξεις αυτές ορίζουν τα εξής:
« 2.
Τα κράτη μέλη δύνανται να ορίζουν τους όρους ή τις λεπτομέρειες καθαρά τοπικού χαρακτήρα που εφαρμόζονται αποκλειστικά στους αλιείς υπηκόους τους και που αποσκοπούν στον περιορισμό των αλιευμάτων με τεχνικά μέτρα που συμπληρώνουν τα μέτρα που καθορίζονται στους κοινοτικούς κανονισμούς, με την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά συμβιβάζονται με το κοινοτικό δίκαιο και είναι σύμφωνα με την κοινή αλιευτική πολιτική.
3.
Πριν από τη θέσπιση των μέτρων που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2, το εν λόγω κράτος μέλος εξασφαλίζει τη συμφωνία της Επιτροπής ως προς τη διαπίστωση ότι τα μέτρα αυτά είναι σύμφωνα με τη μία ή την άλλη των εν λόγω παραγράφων.
Η Επιτροπή λαμβάνει αιτιολογημένη απόφαση εντός προθεσμίας τριών μηνών από την ημερομηνία υποβολής αιτήσεως βάσει του πρώτου εδαφίου. »
Με απόφαση της 1ης Αυγούστου 1985, η Επιτροπή εξέφρασε τη συμφωνία της όσον αφορά τα μέτρα τα οποία σχεδίαζε να λάβει ο Secretary of State for Scotland.
Κατά του Marshall ασκήθηκε δίωξη ενώπιον του Sheriff Court του Stranraer· ενώπιον του δικαστηρίου ο Marshall υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι η εν λόγω απόφαση είναι παράνομη, διότι εισάγει διακρίσεις σε βάρος των σκώτων αλιέων έναντι των άλλων αλιέων της Κοινότητας. Ο Sheriff δέχτηκε τον ισχυρισμό αυτό και απάλλαξε τον Marshall.
Κατά της αποφάσεως του Sheriff ο Εισαγγελέας άσκησε έφεση ενώπιον του High Court of Justiciary.
Ενώπιον του δικαστηρίου αυτού ο Εισαγγελέας υποστήριξε ότι η υπουργική απόφαση δεν εισάγει διακρίσεις αντίθετες προς τη Συνθήκη, διότι ισχύει για τα αλιευτικά σκάφη υπό βρετανική σημαία και όχι για τα αλιευτικά σκάφη των άλλων κρατών μελών. Επιπλέον, η απόφαση αυτή εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, κατά το άρθρο 19 του κανονισμού 171/83 του Συμβουλίου, δεδομένου ότι η απαγόρευση δεν αφορά παρά μόνο τα βρετανικά σκάφη και τυγχάνει εφαρμογής μόνο εντός των υδάτων που περιβάλλουν τις σκωτικές ακτές.
Εξάλλου η εισαγγελική αρχή φρονεί ότι η υπουργική απόφαση είναι σύμφωνη προς την αρχή της αναλογικότητας, διότι τα εν λόγω δίχτυα χρησιμοποιούνται κυρίως για την παράνομη αλιεία σολομού και ελάχιστα μόνο για την αλιεία άλλων ειδών ιχθύων.
Αντίθετα ο Marshall υποστήριξε ότι η υπουργική απόφαση εισάγει διακρίσεις σε βάρος των βρετανών αλιέων και ειδικότερα σε βάρος των σκώτων αλιέων έναντι των άλλων αλιέων της Κοινότητας. Καταρχάς η απαγόρευση μεταφοράς μονόκλωνων διχτύων απλαδιών στα ύδατα που περιβάλλουν τις σκωτικές ακτές αφορά μόνο τους βρετανούς αλιείς. Επιπλέον, η διάκριση θίγει ειδικότερα τους αλιείς που εκκινούν από λιμένες της Σκωτίας, διότι τα σκάφη τους δεν επιτρέπεται να μεταφέρουν τα δίχτυα αυτά όταν διασχίζουν τη θαλάσσια ζώνη που περιβάλλει τον λιμένα από τον οποίο εκκινούν, ενώ οι αλιείς των άλλων κρατών μελών, όπως και οι βρετανοί αλιείς που δεν εκκινούν από λιμένα της Σκωτίας, μπορούν να μεταφέρουν επί του σκάφους τους τα εν λόγω δίχτυα, όταν εγκαταλείπουν τον λιμένα νηολογήσεως, και να τα χρησιμοποιούν εκτός των υδάτων που περιβάλλουν τις σκωτικές αρχές.
Εξάλλου, κατά τον Marshall, η υπουργική απόφαση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, διότι απαγορεύει τη μεταφορά διχτύων για οποιοδήποτε σκοπό, ενώ ο σκοπός της οικείας κανονιστικής ρυθμίσεως είναι μόνο η αποφυγή της παράνομης αλιείας σολομού και, επομένως, θα αρκούσε η απαγόρευση χρησιμοποιήσεως αυτού του τύπου διχτύων. Επομένως η απόφαση συνιστά επίσης παράνομη προσβολή του δικαιώματος ελεύθερης ασκήσεως επαγγελματικής δραστηριότητας.
Τέλος, η υπουργική απόφαση είναι, κατά τον Marshall, παράνομη, αφενός επειδή εκδόθηκε καθ' υπέρβαση της εξουσίας που έχει το εκδόν όργανο κατά το εσωτερικό δίκαιο και αφετέρου επειδή εκδόθηκε βάσει του άρθρου 19 του κανονισμού 171/83, το οποίο είναι και αυτό παράνομο, επειδή επιτρέπει στα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα αντίθετα προς τις θεμελιώδεις αρχές της Συνθήκης.
Κρίνοντας ότι η υπόθεση αφορούσε την ερμηνεία και το κύρος της οικείας κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως, το High Court of Justiciary ανέστειλε με Διάταξη της 23ης Νοεμβρίου 1988, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης, τη διαδικασία μέχρις ότου το Δικαστήριο εκδώσει προδικαστική απόφαση επί των εξής ερωτημάτων:
« 1)
Εμποδίζουν τα κράτη μέλη οι διατάξεις του άρθρου 7 ή του άρθρου 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης ΕΟΚ ή οποιαδήποτε άλλη διάταξη του κοινοτικού δικαίου να λαμβάνουν μέτρο που έχει εγκριθεί προηγουμένως νομίμως από την Επιτροπή και με το οποίο απαγορεύεται στα αλιευτικά σκάφη τα νηολογημένα στο οικείο κράτος μέλος, εφόσον το σκάφος αυτό πλέει εντός του τμήματος της αιγιαλίτιδας ζώνης του κράτους μέλους αυτού το οποίο περιβάλλει την ακτή του κράτους αυτού, να μεταφέρουν δίχτυα αλιείας ορισμένου τύπου και ορισμένης κατασκευής, η χρήση των οποίων όμως δεν απαγορεύεται κατά τα λοιπά από την κοινοτική νομοθεσία; Αν ναι, υπό ποιες προϋποθέσεις;
2)
α)
Είναι έγκυρο κατά το κοινοτικό δίκαιο το άρθρο 19 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 171/83 του Συμβουλίου;
6)
Αν ναι, ένα μέτρο σαν αυτό που περιγράφεται στο ερώτημα 1 εμπίπτει πλήρως στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 19; »
Η Διάταξη του High Court of Justiciary πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 21 Δεκεμβρίου 1988.
Γραπτές παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Πρωτοκόλλου περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου ΕΟΚ κατέθεσαν στις 20 Μαρτίου 1989 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον P. Oliver, μέλος της νομικής της υπηρεσίας, στις 7 Απριλίου 1989 η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τον J. Ε. Collins, Treasury Solicitor, και στις 20 Απριλίου 1989 το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενο από την Sims-Robertson, μέλος της νομικής του υπηρεσίας.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, το δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσειστην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
Κατ' εφαρμογή του άρθρου 95, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφάσισε να αναθέσει την εκδίκαση της υποθέσεως στο πέμπτο τμήμα.
II — Γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο
Επί της συμφωνίας ενός sêvitcov μέτρου, όπως η επίμαχη υπουργική απόφαση, προς τις άεμεΑιώόεις αρχές της Σνναήκης.
Στις παρατηρήσεις του επί του πρώτου ερωτήματος, το Ηνωμένο Βασίλειο εξετάζει τη συμφωνία ενός εθνικού μέτρου, όπως η επίμαχη απόφαση, προς το άρθρο 7 και το άρθρο 40, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, την αρχή της αναλογικότητας και το δικαίωμα των αλιέων να ασκούν ελεύθερα την επαγγελματική τους δραστηριότητα.
Όσον αφορά το άρθρο 7 της Συνθήκης, το Ηνωμένο Βασίλειο υπενθυμίζει καταρχάς ότι η απαγόρευση επιβολής διακρίσεων λόγω ιθαγένειας, την οποία καθιερώνει το ανωτέρω άρθρο, δεν παραβιάζεται από το γεγονός ότι ένα κράτος μέλος λαμβάνει ορισμένα μέτρα για τα άτομα ή τις επιχειρήσεις που ασκούν δραστηριότητα στο έδαφος του, τα οποία δεν εφαρμόζονται από άλλα κράτη μέλη, έστω και αν με τα μέτρα αυτά περιέρχονται σε δυσμενέστερη θέση τα άτομα ή οι επιχειρήσεις που βρίσκονται σ' αυτό το κράτος μέλος σε σχέση με τα άτομα ή τις επιχειρήσεις που κατοικούν ή έχουν την έδρα τους σε άλλα κράτη μέλη. Εν προκειμένω, η υπουργική απόφαση δεν εισάγει καμία διάκριση σε βάρος των αλιευτικών σκαφών των άλλων κρατών μελών, καθόσον το μέτρο αυτό ισχύει μόνο για τα βρετανικά αλιευτικά σκάφη.
Επιπλέον, το γεγονός ότι η υπουργική απόφαση επιβάλλει μεγαλύτερες δεσμεύσεις στους αλιείς που ασκούν τις δραστηριότητες τους με βάση λιμένες της ΣκωτΙας απ' ό,τι σ' εκείνους που έχουν ως βάση άλλους βρετανικούς λιμένες δεν μπορεί να θεωρηθεί ως διάκριση απαγορευόμενη από το άρθρο 7 της Συνθήκης, δεδομένου ότι πρόκειται για διακρίσεις εντός του ίδιου κράτους μέλους.
Τέλος, ακόμα και αν οι βρετανοί αλιείς περιέρχονται πράγματι σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τους αλιείς άλλων κρατών μελών, τότε πρόκειται απλώς για « αντίστροφη διάκριση», η οποία, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν αντίκειται στο άρθρο 7 της Συνθήκης.
Όσον αφορά το άρθρο 40, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης, το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι η απαγόρευση των διακρίσεων που περιλαμβάνει η διάταξη αυτή αφορά αποκλειστικά τα κοινοτικά μέτρα για την κοινή οργάνωση των αγορών ή τα εθνικά μέτρα που έχουν ως σκοπό την εφαρμογή της κοινοτικής κανονιστικής ρυθμίσεως. Κατά συνέπεια, το άρθρο 40, παράγραφος 3, δεν εφαρμόζεται επί εθνικών μέτρων όπως η προκειμένη απόφαση, που έχει ως σκοπό να συμπληρώσει τα κοινοτικά τεχνικά μέτρα περί διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων.
Εξάλλου, ακόμα και αν υποτεθεί ότι το άρθρο 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης τυγχάνει εφαρμογής επί των εθνικών μέτρων όπως το ληφθέν με την υπουργική απόφαση, το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι το γεγονός ότι απαγορεύεται στους υπαγόμενους στη δικαιοδοσία του αλιείς να επιδίδονται σε ορισμένες αλιευτικές δραστηριότητες εντός μιας καθορισμένης ζώνης δεν αποτελεί διάκριση σε βάρος μιας κατηγορίας παραγωγών: αφορά απλώς αυτές τις δραστηριότητες όταν ασκούνται εντός ενός τμήματος της εθνικής επικράτειας, ήτοι στην προκειμένη περίπτωση εντός των υδάτων που περιβάλλουν τις ακτές της Σκωτίας.
Τέλος, η διαφορετική μεταχείριση των αλιέων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυθαίρετη, καθόσον η υπουργική απόφαση στηρίζεται στην ανάγκη πατάξεως της παράνομης αλιείας σολομού στα ύδατα που περιβάλλουν τις ακτές της Σκωτίας.
Όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, το Ηνωμένο Βασίλειο παρατηρεί ότι η απαγόρευση κατοχής μονόκλωνων διχτύων απλαδιών δεν είναι αντίθετη προς την αρχή αυτή, δεδομένου ότι τα δίχτυα αυτά ελάχιστα χρησιμοποιούνται για νόμιμους σκοπούς, δηλαδή για την αλιεία άλλων ειδών εκτός του σολομού. Εξάλλου, είναι πολύ ευκολότερη η απαγόρευση της κατοχής τέτοιων διχτύων παρά η απόδειξη του ότι χρησιμοποιήθηκαν για παράνομο σκοπό.
Το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρεί, τέλος, ότι η υπουργική απόφαση δεν αποτελεί απαράδεκτη προσβολή του δικαιώματος των αλιέων να ασκούν ελεύθερα την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Πρώτον, οι ενδεχόμενοι περιορισμοί του δικαιώματος αλιείας είναι δικαιολογημένοι για την αποτροπή της παράνομης αλιείας σολομού και εξυπηρετούν επομένως το γενικό συμφέρον. Δεύτερον, δεν θίγουν την ουσία του δικαιώματος αλιείας, διότι η ελευθερία της αλιείας εξακολουθεί να υφίσταται, εφόσον γίνεται χρήση μη απαγορευόμενων διχτύων.
Η Επιτροπή φρονεί ότι η υπουργική απόφαση συμβιβάζεται προς τα άρθρα 7 και 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης. Πράγματι, οι διατάξεις της αποφάσεως δεν εισάγουν διάκριση σε βάρος των αλιέων των άλλων κρατών μελών, διότι ισχύουν μόνο για τα υπό βρετανική σημαία σκάφη που πλέουν εντός θαλασσίας ζώνης στην οποία η αλιεία επιτρέπεται, δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού (ΕΟΚ) 170/83 του Συμβουλίου, της 25ης Ιανουαρίου 1983, περί θεσπίσεως κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων ( ΕΕ L 24, σ. 1 ), μόνο σε ορισμένα σκάφη του παράκτιου κράτους.
Επί τον κύρους τον άρθρου 19 του κανονισμού 171/83
Το Ενωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι το άρθρο 19 του κανονισμού 171/83 είναι έγκυρο, αφού απλώς παρέχει στα κράτη μέλη το δικαίωμα να θεσπίζουν εθνικά μέτρα για τους δικούς τους υπηκόους, τα οποία να συμπληρώνουν τους κοινοτικούς κανόνες και τα οποία να είναι σύμφωνα με την κοινή αλιευτική πολιτική.
Συναφώς παρατηρεί ότι έχει παραχωρηθεί στα κράτη μέλη η αρμοδιότητα να ρυθμίζουν ορισμένα ζητήματα αλιείας λόγω του ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν ρυθμίζει όλες τις πλευρές της αλιείας. Ειδικότερα, τα κράτη μέλη είναι αρμόδια να λαμβάνουν μέτρα διατηρήσεως για τα ύδατα που περιβάλλουν τις ακτές τους, διότι μπορούν, δυνάμει του άρθρου 6 του κανονισμού 170/83 του Συμβουλίου, να περιορίζουν την άσκηση της αλιείας εντός των υδάτων αυτών υπέρ των δικών τους μόνο υπηκόων και των υπηκόων άλλων κρατών μελών που έχουν εκ παραδόσεως δικαιώματα σ' αυτά τα ύδατα. Εξάλλου, το Ηνωμένο Βασίλειο, επικαλούμενο την απόφαση της 16ης Ιουνίου 1987, Romkes ( 53/86, Συλλογή 1987, σ. 2691 ), θεωρεί ότι, στους τομείς που καλύπτονται από κοινή οργάνωση αγορών, τα κράτη μέλη έχουν την εξουσία να λαμβάνουν έναντι των υπηκόων τους μέτρα αυστηρότερα από εκείνα τα οποία έχει λάβει η Κοινότητα, εφόσον αυτά τα μέτρα συμβιβάζονται προς τους κοινοτικούς κανόνες.
Η Επιτροπή θεωρεί ότι το άρθρο 19 του κανονισμού 171/83 είναι έγκυρο, επειδή συμβιβάζεται προς τα άρθρα 7 και 40, παράγραφος 3, της Συνθήκης. Προσθέτει ότι είναι φυσικό να περιορίζονται τα εθνικά μέτρα που αφορά το άρθρο 19 στα σκάφη που φέρουν τη σημαία του οικείου κράτους, καθόσον αυτό το κράτος είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τη δραστηριότητα των σκαφών αυτών. Εξάλλου η αρμοδιότητα που έχουν τα κράτη μέλη να λαμβάνουν μέτρα καθαρά τοπικού χαρακτήρα δικαιολογείται από το γεγονός ότι το άρθρο 6 του κανονισμού 170/83 του Συμβουλίου επιφυλάσσει σε ορισμένα μόνο σκάφη του παράκτιου κράτους την πρόσβαση στην παράκτια ζώνη των δώδεκα μιλίων, με μόνους περιορισμούς εκείνους που προκύπτουν από τις σχέσεις « γειτονίας ».
Το Συμβούλιο θεωρεί και αυτό ότι, δεν υφίσταται κανένα στοιχείο που να κλονίζει το κύρος του άρθρου 19 του κανονισμού 171/83. ίίατά το Συμβούλιο, το γεγονός ότι αναγνωρίζεται στα κράτη μέλη η εξουσία να λαμβάνουν μέτρα διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων, εξαρτώντας παράλληλα την εφαρμογή των μέτρων αυτών από προηγούμενη άδεια της Επιτροπής, σημαίνει ότι έχει θεσπιστεί ένα σύστημα κατά το οποίο η Κοινότητα έχει μεν αρμοδιότητα προς λήψη μέτρων, αλλά έχει επιλέξει να μην την ασκεί, διότι τα θεσπιστέα μέτρα αφορούν μόνο καθαρά τοπικού χαρακτήρα καταστάσεις και ισχύουν αποκλειστικά για τους υπηκόους του οικείου κράτους μέλους. Αυτή η αρμοδιότητα των κρατών μελών είναι σύμφωνη προς τις αρχές που καθιέρωσε το Δικαστήριο με την απόφαση της 5ης Μαΐου 1981, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, σκέψεις 17 και 22 ( 804/79, Συλλογή 1981, σ. 1045 ). Με την απόφαση αυτή το Δικαστήριο δέχτηκε ότι «η εξουσία λήψεως μέτρων προστασίας των θαλάσσιων πόρων ... ανήκει πλήρως και οριστικώς στην Κοινότητα ». Εντούτοις, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα κράτη μέλη δεν τελούν σε πλήρη αδυναμία « ενδεχομένης τροποποιήσεως των υπαρχόντων μέτρων διατηρήσεως, ανάλογα με την εξέλιξη των σχετικών βιολογικών και τεχνικών δεδομένων στον τομέα αυτό », υπό την προϋπόθεση ότι τα μέτρα αυτά είναι περιορισμένης εκτάσεως και δεν συνεπάγονται νέα πολιτική διατηρήσεως των αλιευτικών πόρων.
Το Συμβούλιο προσθέτει ότι η λήψη εθνικών μέτρων δικαιολογείται πλήρως όσον αφορά την ουσία. Καταρχάς, η αναπαραγωγή των ιχθύων μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τη βιολογική ζώνη, οπότε ενδέχεται να είναι αναγκαία η λήψη μέτρων καθαρά τοπικού χαρακτήρα. Επιπλέον, η λήψη αυστηρότερων μέτρων για τους ημεδαπούς αλιείς μπορεί να δικαιολογείται με σκοπό την εξασφάλιση, προς το κοινό συμφέρον, της μεγίστης δυνατής αποδοτικότητας των αλιευτικών δραστηριοτήτων και, επομένως, της σταθερότητας της αγοράς.
Το Συμβούλιο παρατηρεί ακόμη ότι η δυνατότητα των κρατών μελών να λαμβάνουν εθνικά μέτρα εξηγείται από το γεγονός ότι τα κράτη εξακολουθούν να έχουν την εξουσία να περιορίζουν την πρόσβαση στα χωρικά τους ύδατα και ότι σ' αυτά ανατίθεται ο καθορισμός του τρόπου χρησιμοποιήσεως των ποσοστώσεων που τους έχουν παραχωρηθεί σε κοινοτικό επίπεδο. Ωστόσο, η εξουσία αυτή δεν μπορεί να ασκηθεί παρά μόνο σε συνεργασία με την Επιτροπή. Συναφώς, το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι η Επιτροπή συμμετέχει ενεργά κατά τη νομοθετική διαδικασία λήψεως των εθνικών μέτρων, καθόσον ελέγχει τη συμφωνία τους προς τα κριτήρια που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 19 του κανονισμού 171/83 και εκτιμά αν συμβιβάζονται προς την κοινή αλιευτική πολιτική.
Το Συμβούλιο συμφωνεί ότι τα εθνικά αυτά μέτρα μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα την επιβολή στους αλιείς ενός κράτους μέλους αυστηρότερων μέτρων από εκείνα τα οποία ισχύουν για τους αλιείς άλλων κρατών μελών. Αυτό το αποτέλεσμα εντούτοις δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επιβολή δυσμενών διακρίσεων, εφόσον τα μέτρα εφαρμόζονται ομοιόμορφα σε όλους τους αλιείς που υπάγονται στη δικαιοδοσία του οικείου κράτους μέλους.
Επί του πεδίον εφαρμογής του άρθρου 19 του κανονιά f ιού 171/83
Το Ενωμένο Βασίλειο θεωρεί ότι η υπουργική απόφαση εμπίπτει στο άρθρο 19 του κανονισμού 171/83, διότι πληροί τις τιθέμενες από τη διάταξη αυτή προϋποθέσεις. Καταρχάς, το γεωγραφικό πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως έχει καθαρά τοπικό χαρακτήρα, διότι η απόφαση ισχύει μόνο σε ένα τμήμα των βρετανικών υδάτων. Επιπλέον, η απόφαση αυτή αφορά μόνο τους βρετανούς αλιείς, διότι αναφέρεται μόνο στα φέροντα βρετανική σημαία αλιευτικά σκάφη. Τέλος, η απαγόρευση μεταφοράς συγκεκριμένου διχτύου αποτελεί τεχνικό μέτρο, διότι με αυτό επιδιώκεται απλώς η αποτροπή της χρησιμοποιήσεως του συγκεκριμένου αυτού είδους διχτύου.
Η Επινροηή εκτιμά επίσης ότι η υπουργική απόφαση καλύπτεται από το άρθρο 19 του κανονισμού 171/83. Συναφώς υπογραμμίζει ότι ένα μέτρο που ισχύει στην παράκτια ζώνη των έξι μιλίων καθόλο το μήκος των σκωτικών ακτών είναι μέτρο καθαρά τοπικού χαρακτήρα, αν εξεταστεί στο πλαίσιο της Κοινότητας στο σύνολο της. Εξάλλου, η απόφαση είναι σύμφωνη προς την κοινή αλιευτική πολιτική, διότι αποσκοπεί στη διατήρηση των αποθεμάτων σολομού.
R. Joliét
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.