62018TJ0406_RES
Υπόθεση T‑406/18
de Volksbank NV
κατά
Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ)
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (δέκατο πενταμελές τμήμα)της 12ης Φεβρουαρίου 2025
«Οικονομική και Νομισματική Ένωση – Τραπεζική Ένωση – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ) – Ενιαίο ταμείο εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Απόφαση του ΕΣΕ σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για την περίοδο συνεισφοράς 2018 – Άρθρα 4, 14 και 16 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2015/63 – Αρχή της χρηστής διοικήσεως»
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Υπολογισμός των εισφορών αυτών με βάση τις τελευταίες εγκεκριμένες και πιστοποιημένες ετήσιες οικονομικές καταστάσεις στις 31 Δεκεμβρίου του έτους που προηγείται της περιόδου συνεισφοράς – Οικονομικές καταστάσεις που αντιστοιχούν σε λογιστική χρήση η οποία άρχισε το προτελευταίο έτος πριν από την εν λόγω περίοδο και έκλεισε το έτος που προηγείται της εν λόγω περιόδου
(Κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 12 § 2 και 14 §§ 1 έως 3)
(βλ. σκέψεις 65-67)
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Καθορισμός της εισφοράς ενός ιδρύματος – Μέθοδος καθορισμού των καθαρών υποχρεώσεων – Συγχώνευση πιστωτικών ιδρυμάτων κατά τη διάρκεια της περιόδου συνεισφοράς – Σημαντική αύξηση των υποχρεώσεων ως αποτέλεσμα της συγχωνεύσεως – Χρήση δεδομένων που αφορούσαν διαφορετικά χρονικά σημεία της περιόδου συνεισφοράς – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Υποχρέωση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) να εξετάζει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία για τον υπολογισμό των εισφορών – Μη συνεκτίμηση των εν λόγω κρίσιμων στοιχείων – Παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως – Δεν επιτρέπεται
(Κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 70 § 2, εδ. 2, στοιχείο aʹ· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 4 § 1 και 14 § 1· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 103 § 2)
(βλ. σκέψεις 72, 85-87, 90-92)
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Καθορισμός της εκ των προτέρων εισφοράς – Κρίσιμος χρόνος για τον προσδιορισμό των συνολικών υποχρεώσεων ενός πιστωτικού ιδρύματος – Εξουσία εκτιμήσεως του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) – Όρια – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Υποχρέωση ακριβούς αποτυπώσεως του μεγέθους των σχετικών ιδρυμάτων και του σχετικού κινδύνου σε σχέση με τις υποχρεώσεις τους
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 41· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 70 § 2, εδ. 2, στοιχείο aʹ· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 4 § 1 και 14 § 1· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 103 § 2)
(βλ. σκέψεις 73, 74, 77, 78, 80-83)
Σύνοψη
Επιληφθέν προσφυγής ακυρώσεως, την οποία κάνει δεκτή, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται για πρώτη φορά επί της μεθόδου υπολογισμού, από το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ), των εκ των προτέρων εισφορών των υποκείμενων στις εν λόγω εισφορές ιδρυμάτων και των συνιστωσών του υπολογισμού αυτού στην περίπτωση συγχωνεύσεως μεταξύ δύο πιστωτικών ιδρυμάτων.
Η προσφεύγουσα, de Volksbank NV, πρώην SNS Bank NV, είναι πιστωτικό ίδρυμα εγκατεστημένο στις Κάτω Χώρες.
Το 2016 ο όμιλος που απαρτιζόταν από την SNS Bank και τις δύο θυγατρικές της αναδιαρθρώθηκε, μετά δε το πέρας της αναδιαρθρώσεως, στις 31 Δεκεμβρίου 2016, οι δύο αυτές θυγατρικές απορροφήθηκαν από την SNS Bank, η οποία μετονομάστηκε την 1η Ιανουαρίου 2017 σε de Volksbank (στο εξής: συγχώνευση του 2016). Η απορρόφηση αυτή είχε ως συνέπεια την ανάκληση των τραπεζικών αδειών των δύο αυτών θυγατρικών, με αποτέλεσμα η προσφεύγουσα να παραμείνει, το 2017, το μόνο ίδρυμα που ενέπιπτε στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 806/2014 (
1
).
Με απόφαση της 12ης Απριλίου 2018 (
2
), το ΕΣΕ καθόρισε για το 2018 τις εκ των προτέρων εισφορές στο ΕΤΕ (στο εξής: εκ των προτέρων εισφορές) (
3
) των ιδρυμάτων που εμπίπτουν στις διατάξεις του τελευταίου αυτού κανονισμού, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η προσφεύγουσα. Με επιστολή της 23ης Απριλίου 2018, η De Nederlandsche Bank NV (DNB, Τράπεζα των Κάτω Χωρών), υπό την ιδιότητά της ως εθνικής αρχής εξυγίανσης, υποχρέωσε την προσφεύγουσα να καταβάλει το ποσό της εκ των προτέρων εισφοράς της για το 2018, όπως αυτή είχε καθορισθεί από το ΕΣΕ
Στις 8 Αυγούστου 2022 το ΕΣΕ εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (
4
), με την οποία ανακάλεσε και αντικατέστησε για ορισμένα ιδρύματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν και η προσφεύγουσα, την αρχική απόφαση, προκειμένου να θεραπεύσει την έλλειψη αιτιολογίας της, υπό το πρίσμα διαφόρων αποφάσεων του Δικαστηρίου (
5
). Για τον υπολογισμό των καθαρών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας και, ως εκ τούτου, της βασικής ετήσιας συνεισφοράς της, το ΕΣΕ χρησιμοποίησε, αφενός, το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας στις 31 Δεκεμβρίου 2016, στηριζόμενο, συνεπώς, σε δεδομένα μεταγενέστερα της συγχωνεύσεως του 2016, και, αφετέρου, το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεών της, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, κατά τη διάρκεια του 2016, οπότε το ποσό αυτό καθορίσθηκε βάσει στοιχείων που ήταν κατά μεγάλο μέρος προγενέστερα της συγχωνεύσεως αυτής (στο εξής: μέθοδος που χρησιμοποίησε το ΕΣΕ). Στο πλαίσιο αυτό, λαμβανομένης υπόψη της μεθόδου που χρησιμοποίησε το ΕΣΕ, η προσφεύγουσα, προς στήριξη της προσφυγής ακυρώσεως κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, προσήψε ειδικότερα στο ΕΣΕ ότι χρησιμοποίησε δεδομένα τα οποία αφορούσαν διαφορετικά χρονικά σημεία για τον υπολογισμό της εκ των προτέρων εισφοράς της.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προκαταρκτικώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι από το άρθρο 4, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 (
6
) προκύπτει ότι εναπόκειται στο ΕΣΕ να υπολογίζει την εκ των προτέρων εισφορά κάθε ιδρύματος βάσει των πληροφοριών που παρέχει το ίδρυμα αυτό και, ειδικότερα, μέσω των τελευταίων εγκεκριμένων ετήσιων οικονομικών καταστάσεων που είναι διαθέσιμες το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου του έτους που προηγείται της περιόδου συνεισφοράς (στο εξής: έτος N‑1), συνοδευόμενες από τη γνώμη του νόμιμου ελεγκτή ή του ελεγκτικού γραφείου. Διαπιστώνει, εξάλλου, ότι, λαμβανομένου υπόψη του χρόνου που απαιτείται για την οριστικοποίηση τέτοιων οικονομικών καταστάσεων, οι πληροφορίες αυτές αφορούν, κατά κανόνα, το προτελευταίο έτος πριν από την οικεία περίοδο συνεισφοράς ή, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μια λογιστική χρήση η οποία άρχισε κατά τη διάρκεια του προτελευταίου αυτού έτους και έκλεισε κατά τη διάρκεια του έτους N‑1 (στο εξής, για τις δύο αυτές περιόδους: έτος αναφοράς N‑2).
Όσον αφορά τη χρήση από το ΕΣΕ στοιχείων σχετικών με διαφορετικά χρονικά σημεία για τον υπολογισμό των καθαρών υποχρεώσεων και, επομένως, της εκ των προτέρων εισφοράς της προσφεύγουσας, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει αν, όταν το ΕΣΕ λαμβάνει υπόψη το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, του έτους αναφοράς N‑2 για τον υπολογισμό των καθαρών υποχρεώσεων, μπορεί συγχρόνως να λάβει υπόψη, για τον ίδιο αυτόν υπολογισμό, το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων, όπως αυτό εμφανίζεται στο τέλος του έτους αναφοράς N‑2, και όχι το μέσο ποσό των συνολικών υποχρεώσεων υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, το οποίο περιλαμβάνει εξάλλου το ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι ούτε ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 ούτε η οδηγία 2014/59 ούτε ο κανονισμός 806/2014 θέτουν ειδικές απαιτήσεις σχετικά με την υποχρέωση του ΕΣΕ, κατά τον καθορισμό των καθαρών υποχρεώσεων, να λαμβάνει υπόψη το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων στο τέλος του έτους αναφοράς N‑2 ή το μέσο ποσό τους κατά τη διάρκεια του έτους αυτού. Κατά συνέπεια, ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 (
7
) παρέχει στο ΕΣΕ εξουσία εκτιμήσεως όσον αφορά το χρονικό σημείο που λαμβάνεται υπόψη για τον καθορισμό του ποσού των συνολικών υποχρεώσεων για τους σκοπούς του υπολογισμού των καθαρών υποχρεώσεων.
Εντούτοις, στο πλαίσιο της ασκήσεως της εν λόγω εξουσίας εκτιμήσεως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει, αφενός, ότι η αρχή της χρηστής διοικήσεως (
8
) επιβάλλει στα θεσμικά και λοιπά όργανα της Ένωσης την υποχρέωση να εξετάζουν με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Αφετέρου, όσον αφορά ειδικώς τον οικείο τομέα, η βασική ετήσια συνεισφορά, όπως προβλέπεται από την οδηγία 2014/59 και τον κανονισμό 806/2014 (
9
), στηρίζεται σε ένα αναλογικό ποσό των καθαρών υποχρεώσεων κάθε ιδρύματος σε σχέση με τις καθαρές υποχρεώσεις των λοιπών ιδρυμάτων. Η αναλογία αυτή αντικατοπτρίζει τη γενική οικονομία του καθεστώτος των εκ των προτέρων εισφορών, κατά την οποία η βασική ετήσια συνεισφορά πρέπει πρωτίστως να αντικατοπτρίζει το μέγεθος κάθε ιδρύματος σε συνάρτηση με τις υποχρεώσεις του (
10
).
Επομένως, το μέγεθος ενός ιδρύματος αποτελεί έναν πρώτο δείκτη του προφίλ του κινδύνου, διότι όσο πιο σημαντικό είναι ένα ίδρυμα τόσο πιθανότερο είναι, σε περίπτωση δυσχερειών, το ΕΣΕ να κρίνει ότι είναι προς το δημόσιο συμφέρον να προβεί στην εξυγίανσή του και να χρησιμοποιήσει το ΕΤΕ προκειμένου να διασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή των εργαλείων εξυγιάνσεως. Σε αυτό το πλαίσιο, το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη κρίνει ότι η βασική ετήσια συνεισφορά πρέπει να αντικατοπτρίζει το μέγεθος των ιδρυμάτων, προκειμένου να διασφαλίζεται ότι διατίθενται επαρκείς χρηματοδοτικοί πόροι στον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης για την αποτελεσματική εφαρμογή των εργαλείων εξυγιάνσεως. Υπό τις συνθήκες αυτές, εναπόκειται στο ΕΣΕ να υπολογίσει τις βασικές ετήσιες εισφορές κατά τρόπο που να αντικατοπτρίζει με επαρκή ακρίβεια το μέγεθος των οικείων ιδρυμάτων καθώς και τον σχετικό κίνδυνο σε συνάρτηση με τις υποχρεώσεις τους, ούτως ώστε τα ιδρύματα με σημαντικές υποχρεώσεις να καταβάλλουν υψηλότερες εκ των προτέρων εισφορές από τα ιδρύματα με πιο περιορισμένες υποχρεώσεις –υπό την επιφύλαξη της προσαρμογής των εισφορών αυτών σε σχέση με τους σχετικούς δείκτες κινδύνου– και να έχουν τα ιδρύματα κίνητρο να υιοθετήσουν λιγότερο ριψοκίνδυνες μεθόδους λειτουργίας, μειώνοντας, μεταξύ άλλων, το ποσό των καθαρών υποχρεώσεών τους.
Μολονότι όμως η μέθοδος που χρησιμοποίησε το ΕΣΕ μπορεί, κατά κανόνα, να αντικατοπτρίζει κατά τρόπο αρκούντως ακριβή το μέγεθος των οικείων ιδρυμάτων, ενδέχεται να μην ισχύει το ίδιο σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις κατά τις οποίες το σύνολο των υποχρεώσεων και οι καλυπτόμενες καταθέσεις συγκεκριμένου ιδρύματος παρουσιάζουν σημαντική διαφοροποίηση κατά τη διάρκεια του έτους αναφοράς N‑2, βαίνουσα πέραν των συνήθων διακυμάνσεων των υποχρεώσεων αυτών κατά τη διάρκεια του έτους. Η διαφοροποίηση αυτή μπορεί να οφείλεται, μεταξύ άλλων, σε μεταβολή της δομής του ιδρύματος, όπως αυτή που προκύπτει κατόπιν συγχωνεύσεως ή απορροφήσεως. Ενόψει μιας τέτοιας ιδιαίτερης καταστάσεως, από την αρχή της χρηστής διοικήσεως προκύπτει ότι το ΕΣΕ οφείλει να εξετάζει με επιμέλεια και αμεροληψία όλα τα κρίσιμα στοιχεία της συγκεκριμένης περιπτώσεως στο πλαίσιο της ασκήσεως της εξουσίας εκτιμήσεως την οποία διαθέτει.
Κατά συνέπεια, όταν ένα ίδρυμα υποβάλλει στο ΕΣΕ συγκεκριμένα, αριθμητικά και επαληθεύσιμα στοιχεία, από τα οποία προκύπτει ότι, λόγω ουσιαστικής μεταβολής της δομής του κατά τη διάρκεια του έτους αναφοράς N‑2, το σύνολο των υποχρεώσεών του και το ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεών του διαφοροποιήθηκαν σημαντικά, με αποτέλεσμα η μέθοδος υπολογισμού των καθαρών υποχρεώσεων να μην αντικατοπτρίζει πλέον το μέγεθός του με επαρκή ακρίβεια, εναπόκειται στο ΕΣΕ να λάβει υπόψη τα στοιχεία αυτά προκειμένου να βεβαιωθεί ότι ο υπολογισμός των καθαρών υποχρεώσεων του οικείου ιδρύματος πληροί τις προαναφερθείσες απαιτήσεις.
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει, κατ’ αρχάς, ότι η συγχώνευση του 2016 μεταξύ της προσφεύγουσας και των απορροφηθεισών θυγατρικών είχε ως συνέπεια ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 2016, το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας αυξήθηκε σημαντικά, καθόσον περιλαμβάνει –αντιθέτως προς τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2016– τα ποσά των συνολικών υποχρεώσεων και των καλυπτόμενων καταθέσεων των πρώην θυγατρικών της.
Εν συνεχεία, προκειμένου να υπολογίσει τις καθαρές υποχρεώσεις της προσφεύγουσας και τη βασική ετήσια συνεισφορά της, το ΕΣΕ χρησιμοποίησε το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων βάσει των στοιχείων της 31ης Δεκεμβρίου 2016, ενώ, για το ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων που αφαιρέθηκε από το συνολικό ποσό των υποχρεώσεων, έλαβε υπόψη το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων της προσφεύγουσας, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, κατά τη διάρκεια του 2016.
Όσον αφορά τις καλυπτόμενες καταθέσεις που αφαιρέθηκαν από το ποσό των συνολικών υποχρεώσεων στο πλαίσιο του υπολογισμού των καθαρών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας, η μέθοδος που χρησιμοποίησε το ΕΣΕ έλαβε εν μέρει μόνον υπόψη τη συγχώνευση του 2016. Αντιθέτως, όσον αφορά τον καθορισμό του ποσού των συνολικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας, το ΕΣΕ στηρίχθηκε μόνο στην κατάσταση των συνολικών υποχρεώσεών της στις 31 Δεκεμβρίου 2016, ήτοι στο ποσό που προέκυψε από τη συγχώνευση του 2016. Ως εκ τούτου, δεν έλαβε υπόψη τα ποσά των συνολικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας στο τέλος των τριών πρώτων τριμήνων του 2016, τα οποία δεν περιελάμβαναν το σύνολο των υποχρεώσεων των απορροφηθεισών θυγατρικών.
Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει, όμως, ότι, για τον υπολογισμό των συνολικών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας, που αποτελεί την πρώτη συνιστώσα του υπολογισμού των καθαρών υποχρεώσεων, το ΕΣΕ στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στην κατάσταση της προσφεύγουσας κατόπιν της συγχωνεύσεως του 2016, ενώ, για την έτερη συνιστώσα της ίδιας πράξεως, ήτοι για τον υπολογισμό του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεών της, το οποίο εν συνεχεία έπρεπε να αφαιρεθεί από το σύνολο των υποχρεώσεων, το ΕΣΕ στηρίχθηκε, σε μεγάλο βαθμό, στην κατάσταση της προσφεύγουσας πριν από τη συγχώνευση αυτή. Επομένως, λαμβανομένου υπόψη του εύρους της μεταβολής όλων αυτών των υποχρεώσεων με τη συγχώνευση του 2016, ο κατ’ αυτόν τον τρόπο υπολογισμός των καθαρών υποχρεώσεων δεν αντικατόπτριζε, κατά τρόπο αρκούντως ακριβή, το μέγεθος της προσφεύγουσας και, ως εκ τούτου, τον σχετικό κίνδυνο. Επομένως, το ΕΣΕ δεν έλαβε υπόψη όλα τα κρίσιμα στοιχεία της υπό κρίση υποθέσεως, στο πλαίσιο της ασκήσεως της εξουσίας του εκτιμήσεως, προκειμένου να βεβαιωθεί ότι ο υπολογισμός των καθαρών υποχρεώσεων της προσφεύγουσας πληρούσε τις απαιτήσεις που μνημονεύθηκαν προηγουμένως.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι το ΕΣΕ άσκησε την εξουσία του εκτιμήσεως στο πλαίσιο του υπολογισμού της βασικής ετήσιας συνεισφοράς της προσφεύγουσας κατά τρόπο που αντιβαίνει στο άρθρο 4, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 (
11
) καθώς και στην αρχή της χρηστής διοικήσεως και ακυρώνει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αφορά την προσφεύγουσα.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1).
(
2
)	Απόφαση SRB/ES/SRF/2018/03 του ΕΣΕ, της 12ης Απριλίου 2018, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για το 2018 προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
(
3
)	Σύμφωνα με το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014.
(
4
)	Απόφαση SRB/ES/2022/46 του ΕΣΕ, της 8ης Αυγούστου 2022, περί ανακλήσεως της αποφάσεως SRB/ES/SRF/2018/03 του ΕΣΕ, της 12ης Απριλίου 2018, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το ΕΤΕ για το 2018 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
(
5
)	Απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, Επιτροπή κατά Landesbank Baden-Württemberg και ΕΣΕ (C‑584/20 P και C‑621/20 P, EU:C:2021:601), και διατάξεις της 3ης Μαρτίου 2022, ΕΣΕ κατά Hypo Vorarlberg Bank (C‑663/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:162), και ΕΣΕ κατά Portigon και Επιτροπής (C‑664/20 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2022:161).
(
6
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).
(
7
)	Και δη το άρθρο 4, παράγραφος 1, και το άρθρο 14, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
8
)	Όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 41 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
(
9
)	Άρθρο 103, παράγραφος 2, του κανονισμού 2014/59 και άρθρο 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 806/2014.
(
10
)	Όπως προκύπτει από τις προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας 2014/59 καθώς και από την αιτιολογική σκέψη 5 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
11
)	Όπως ερμηνεύεται σύμφωνα με το άρθρο 103, παράγραφος 2, της οδηγίας 2014/59 και το άρθρο 70, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 806/2014.