61992CO0131_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-131/92,
1. Thierry Arnaud, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
2. Alain Augereau, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
3. Denis Bareyt, κάτοικος Lege (Γαλλία),
4. Jean Luc Bernard, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
5. Michel Rene Burgaud, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
6. Frederic Cajean, κάτοικος Plogoff (Γαλλία),
7. Laurent Jean-Pierre Chauvet, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία)
8. Bruno Rene Henri Chiron, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
9. Yves Claquin, κάτοικος Plouhinec (Γαλλία),
10. Olivier Delvigne, κάτοικος Santec (Γαλλία),
11. Francis Favroul, κάτοικος La Teste (Γαλλία),
12. Pascal Flohic, κάτοικος Moelan sur Mer (Γαλλία),
13. Bruno Girard, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
14. Bernard Groisard, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
15. Gilles Gueguen, κάτοικος Penmarch (Γαλλία),
16. Georges Guilcher, κάτοικος Douarnenez (Γαλλία),
17. Andre Kerloch, κάτοικος Poullan sur Mer (Γαλλία),
18. Christian Le Brun, κάτοικος Ploenour Lanvern (Γαλλία),
19. Jean-Claude Le Coze, κάτοικος Moelan sur Mer (Γαλλία),
20. Jean-Pierre Le Gall, κάτοικος Douarnenez (Γαλλία),
21. Rene Le Roux, κάτοικος Plomeur (Γαλλία),
22. Jean-Claude Moreau, κάτοικος Saint Hilaire de Riez (Γαλλία),
23. Claude Moriceau, κάτοικος Tailmont Saint Hilaire (Γαλλία),
24. Daniel Pasquon, κάτοικος Le Chateau d' Olonne (Γαλλία),
25. Joel Penisson, κάτοικος Noirmoutier (Γαλλία),
26. Christian Philippe Rafin, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
27. Eric Patric Rivallin, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
28. Jacques Tadilec, κάτοικος Douarnenez (Γαλλία),
29. Eric Francois Rene Taraud, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
30. Andre Gaston Turbe, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
31. Fernand Gilber Voisin, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
32. Bernard Guy Zereg, κάτοικος L' Ile d' Yeu (Γαλλία),
33. Yves Le Garrec, κάτοικος Penmarch (Γαλλία),
εκπροσωπούμενοι από τους δικηγόρους Beatrice Ghelber, δικηγόρο Παρισίων, και Paul-Francois Ryziger, δικηγόρο στο Cour de cassation και στο Conseil d' Etat, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Nicolas Decker, 16, avenue Marie-Therese,
προσφεύγοντες,
κατά
Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενου από τους Jean Paul Jacque, διευθυντή στη Νομική Υπηρεσία, και John Carbery, νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Xavier Herlin, διευθυντή της Διευθύνσεως Νομικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, 100, boulevard K. Adenauer,
καθού,
υποστηριζόμενου από την
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Robert Caspar Fischer, κύριο νομικό σύμβουλο, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nicola Annecchino, εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
παρεμβαίνουσα,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση του άρθρου 9α, παράγραφος 2, το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό (ΕΟΚ) 3094/86 του Συμβουλίου, της 7ης Οκτωβρίου 1986 (ΕΕ L 288, σ. 1), με το άρθρο 1, σημείο 8, του κανονισμού (ΕΟΚ) 345/92 του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 1992, για την ενδέκατη τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 3094/86 για τη θέσπιση ορισμένων τεχνικών μέτρων διατήρησης των αλιευτικών πόρων (ΕΕ L 42, σ. 15),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους O. Due, Πρόεδρο, K. N. Κακούρη, G. C. Rodriguez Iglesias, M. Zuleeg και J. L. Murray, πρoέδρους τμήματος, G. F. Mancini, R. Joliet, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, F. Grevisse, M. Diez de Velasco, P. J. G. Kapteyn και D. A. O. Edward, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: C. Gulmann
γραμματέας: J.-G. Giraud
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Mε δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Απριλίου 1992, ο Thierry Arnaud και τριάντα δύο άλλοι Γάλλοι εκμεταλλευόμενοι σκάφη αλιείας τόνου (στο εξής: προσφεύγοντες) ζήτησαν, δυνάμει του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, την ακύρωση του άρθρου 9α, παράγραφος 2, το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό (ΕΟΚ) 3094/86 του Συμβουλίου, της 7ης Οκτωβρίου 1986 (ΕΕ L 288, σ. 1), με το άρθρο 1, σημείο 8, του κανονισμού (ΕΟΚ) 345/92 του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 1992, για την ενδέκατη τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) 3094/86 για τη θέσπιση ορισμένων τεχνικών μέτρων διατήρησης των αλιευτικών πόρων (ΕΕ L 42, σ. 15).
2 Προκειμένου να διασφαλίσει την προστασία των αλιευτικών αποθεμάτων, τη διατήρηση των βιολογικών πόρων της θάλασσας και την ισορροπημένη εκμετάλλευσή τους επί σταθερών βάσεων και υπό κατάλληλες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, το Συμβούλιο θέσπισε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 170/83, της 25ης Ιανουαρίου 1983, περί θεσπίσεως κοινοτικού καθεστώτος διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων (ΕΕ L 24, σ. 1).
3 Βάσει του άρθρου 11 του προαναφερθέντος κανονισμού 170/83, το Συμβούλιο εξέδωσε τον κανονισμό (ΕΟΚ) 171/83, της 25ης Ιανουαρίου 1983, για τη θέσπιση ορισμένων τεχνικών μέτρων διατήρησης των αλιευτικών πόρων (ΕΕ L 24, σ. 14), ο οποίος καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε με τον προαναφερθέντα κανονισμό 3094/86.
4 Ο προαναφερόμενος κανονισμός 345/92 επιφέρει την ενδέκατη τροποποίηση του προαναφερθέντος κανονισμού 3094/86. Με το άρθρο 1, σημείο 8, του κανονισμού 345/92 προστέθηκε στον κανονισμό 3094/86 το νέο άρθρο 9α το οποίο έχει ως εξής:
"1. Απαγορεύεται σε όλα τα σκάφη να διατηρούν ή να αλιεύουν με ένα ή περισσότερα παρασυρόμενα δίχτυα (απλάδια) το ατομικό ή το συνολικό μήκος των οποίων είναι μεγαλύτερο από 2,5 χιλιόμετρα.
2. Συμφωνείται παρέκκλιση μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1993 για τα σκάφη που αλιεύουν τόνο (Thunnus alalunga) με παρασυρόμενα δίχτυα στον Βορειοανατολικό Ατλαντικό κατά τα δύο έτη τουλάχιστον που προηγούνται της έναρξης της ισχύος του παρόντος κανονισμού. Τα σκάφη αυτά είναι νηολογημένα σε κοινοτικό νηολόγιο και μπορούν να χρησιμοποιούν παρασυρόμενα δίχτυα το μήκος των οποίων μπορεί να φθάνει τα 2,5 χιλιόμετρα, ενώ το συνολικό μήκος του διχτυού που προκύπτει δεν υπερβαίνει ολικό μήκος 5 χιλιομέτρων. Η άνω νεύρωση θα βυθίζεται σε ελάχιστο βάθος δύο μέτρων. Η παρέκκλιση αυτή τερματίζεται την προαναφερόμενη ημερομηνία, εκτός αν το Συμβούλιο αποφασίσει, με ειδική πλειοψηφία, προτάσει της Επιτροπής, παράταση της παρέκκλισης υπό το φως επιστημονικών δεδομένων, που αποδεικνύουν έλλειψη κάθε οικολογικού κινδύνου από αυτή.
3. Καθ'
όλη τη διάρκεια της αλιείας που αναφέρεται στην παράγραφο 1, το δίχτυ, εάν έχει μήκος μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο, πρέπει να παραμένει δεμένο στο σκάφος. Ωστόσο, σε παράκτια περιοχή 12 μιλίων, ένα σκάφος μπορεί να μην παραμένει δεμένο με το δίχτυ, εάν διενεργεί συνεχή επίβλεψη.
4. Παρά το άρθρο 1, παράγραφος 1, το παρόν άρθρο εφαρμόζεται, εξαιρέσει της Βαλτικής, των Belts και του OEresund, σε όλα τα ύδατα που υπάγονται στην κυριαρχία ή τη δικαιοδοσία των κρατών μελών και, εκτός αυτών των υδάτων, σε κάθε αλιευτικό σκάφος που φέρει σημαία κράτους μέλους ή είναι νηολογημένο σε κράτος μέλος."
5 Θεωρώντας ότι η παρέκκλιση που προβλέπει το προαναφερθέν άρθρο 9α, παράγραφος 2, είναι πολύ περιορισμένη, τόσον ως προς τη διάρκεια του μεταβατικού καθεστώτος όσον και ως προς το μήκος των επιτρεπομένων παρασυρομένων διχτυών, οι προσφεύγοντες άσκησαν την παρούσα προσφυγή.
6 Το Συμβούλιο αμφισβητεί, κατ' αρχάς, το παραδεκτό της προσφυγής υποστηρίζοντας ότι η προσβαλλόμενη διάταξη δεν αφορά ατομικώς τους προσφεύγοντες, κατά την έννοια του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης.
7 Με διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 18ης Σεπτεμβρίου 1992, επετράπη στην Επιτροπή να παρέμβει προς στήριξη των αιτημάτων του Συμβουλίου. Και η Επιτροπή υποστηρίζει, κατ' αρχάς, ότι η προσβαλλόμενη διάταξη δεν αφορά ατομικώς τους προσφεύγοντες.
8 Αντιθέτως, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που εκμεταλλεύονται σκάφη αλιείας τόνου με παρασυρόμενα δίχτυα στον Βορειοανατολικό Αντλαντικό κατά τη διάρκεια των δύο τουλάχιστον ετών που προηγήθηκαν της θέσεως σε ισχύ του προαναφερθέντος κανονισμού 345/92. Ο αριθμός των σκαφών αυτών ήταν περιορισμένος και δεν μπορούσε να αυξηθεί στο μέλλον, καθόσον η προϋπόθεση που προβλέπει η επίδικη διάταξη αφορά το παρελθόν. Συνεπώς, οι προσφεύγοντες αποτελούν κλειστό κύκλο επιχειρηματιών των οποίων την ταυτότητα μπορούσαν να προσδιορίσουν οι κοινοτικές αρχές. Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσβαλλόμενη διάταξη αφορά ατομικώς τους προσφεύγοντες.
9 Κατά το άρθρο 92, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε να εξετάσει αυτεπαγγέλτως το απαράδεκτο για λόγους δημοσίας τάξεως και να αποφανθεί κατά το άρθρο 91, παράγραφοι 3 και 4, χωρίς να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία.
10 Δεδομένου ότι η δικογραφία περιέχει όλα τα απαιτούμενα προς απόφανση στοιχεία, το Δικαστήριο αποφάσισε να αποφανθεί χωρίς να αναμένει τις προφορικές εξηγήσεις των διαδίκων.
11 Το άρθρο 173, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης επιτρέπει στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα να προσβάλλουν αποφάσεις που απευθύνονται σ' αυτά, καθώς και αποφάσεις οι οποίες, αν και εκδίδονται ως κανονισμοί ή αποφάσεις που απευθύνονται σε άλλο πρόσωπο, τα αφορούν άμεσα και ατομικά.
12 Δεδομένου ότι σκοπός της παρούσας προσφυγής είναι η ακύρωση διατάξεως κανονισμού, επιβάλλεται να εξεταστεί αν το προσβαλλόμενο μέτρο αφορά άμεσα και ατομικά τους προσφεύγοντες.
13 Προκειμένου να διαπιστωθεί αν η προσβαλλόμενη διάταξη αφορά τους προσφεύγοντες ατομικά, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι κατά πάγια νομολογία η δυνατότητα προσδιορισμού, με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμα της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται το μέτρο ουδόλως σημαίνει ότι το μέτρο αυτό αφορά ατομικά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου, όταν είναι δεδομένο ότι αυτή η εφαρμογή πραγματοποιείται λόγω μιας αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως την οποία καθορίζει η οικεία πράξη (βλ. π.χ. απόφαση της 16ης Μαρτίου 1978, 123/77, UNICME κατά Συμβουλίου, Συλλογή τόμος 1978, σ. 301).
14 Για να θεωρηθεί ότι η πράξη αφορά ατομικά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου, πρέπει η έννομη κατάστασή τους να θίγεται συνεπεία μιας πραγματικής καταστάσεως, η οποία τα διαφοροποιεί από κάθε άλλο πρόσωπο και τα εξατομικεύει όπως τα πρόσωπα προς τα οποία απευθύνεται η πράξη (βλ. π.χ. απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1987, 26/86, Deutz και Geldermann κατά Συμβουλίου, Συλλογή 1987, σ. 941).
15 Επιβάλλεται όμως η διαπίστωση ότι σκοπός της προσβαλλομένης διατάξεως είναι η λήψη μεταβατικού μέτρου υπέρ των αλιέων λευκού τόνου στον Βορειοανατολικό Αντλαντικό οι οποίοι χρησιμοποιούσαν, πριν επιβληθεί η απαγόρευση χρησιμοποιήσεως παρασυρομένων διχτυών το συνολικό μήκος των οποίων υπερβαίνει τα 2,5 χιλιόμετρα, ορισμένη αλιευτική τεχνική.
16 Συνεπώς, η διάταξη αυτή εφαρμόζεται επί καταστάσεων αντικειμενικώς προσδιορισμένων και δημιουργεί έννομες συνέπειες έναντι κατηγοριών προσώπων που καθορίζονται κατά τρόπο γενικό και αόριστο.
17 Συνεπώς, η προσβαλλόμενη πράξη αφορά τους προσφεύγοντες μόνον υπό την αντικειμενική τους ιδιότητα των αλιέων λευκού τόνου, που χρησιμοποιούν συγκεκριμένη αλιευτική τεχνική εντός καθορισμένης ζώνης, όπως και κάθε άλλον επιχειρηματία που βρίσκεται στην ίδια κατάσταση.
18 Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
19 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι οι προσφεύγοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα. Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, η Επιτροπή, παρεμβαίνουσα, φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
διατάσσει:
1) Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2) Καταδικάζει τους προσφεύγοντες στα δικαστικά έξοδα.
3) Η Επιτροπή, παρεμβαίνουσα, φέρει τα δικαστικά της έξοδα.
Λουξεμβούργο, 24 Μαΐου 1993.