61981C0132(01)
ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΈΣ ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟῦ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΊΣΑΓΓΕΛΈΩΣ
PIETER VERLOREN VAN THEMAAT
ΠΟΫ ΆΝΕΠΤΫΧΘΗΣΑΝ ΣΤίΣ 15 'ΙΟΥΛΊΟΥ 1982 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι δικαοτές,
Στην υπόθεση αύτη, στήν ὁποία ἀνέπτυξα τίς προτάσεις μου στίς 25 Μαρτίου 1982, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε νέα διεξαγωγή τῆς προφορικῆς διαδικασίας προκειμένου νά λάβει διευκρινίσεις ὅσον άφορᾶ την φύση, τίς συνθῆκες καί τίς συνέπειες τῆς ἀπό 25ης Νοεμβρίου 1976 ἀποφάσεως τοῦ γαλλικοῦ ἀσφαλιστικοῦ φορέως Caisse régionale d'as-surance maladie du Nord de la France (CRAM), περί χορηγήσεως στην χήρα συντάξεως επιζῶντος καί μειώσεως στό μηδέν της συντάξεως αὐτῦς, βάσει τοῦ ἄρθρου 12 τοῦ κανονισμοῦ 1408/77 καί τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ κανονισμοῦ 574/72. Ή ἀπόφαση αύτη ἔδωσε λαβή σέ παρεξηγήσεις στην διατύπωση τοῦ ερωτήματος πού ὑπέβαλε ὁ βέλγος δικαστής. Τίς παρεξηγήσεις αυτές ἐξήτασα στό σημείο 2.2 τῶν προηγουμένων προτάσεων μου. Πρόκειται γιά τήν υπόθεση ὅτι ὁ βελγικός φορεύς εφήρμοσε, καί αυτός, κανόνα περί μή σωρεύσεως στήν ἐλαττωθείσα στό μηδέν γαλλική σύνταξη επιζῶντος. Ή υπόθεση αυτή εἶναι ἀνακριβής ὅπως προκύπτει καί πάλι σαφώς ἀπό τίς καλά τεκμηριωμένες ἀπαντήσεις τοῦ Office national des pensions pour travailleurs salariés. Ἀπό τίς ἀπαντήσεις αὐτές προκύπτει ὅτι έκτός τῆς συντάξεως λόγω ἀποχωρήσεως, ἡ χήρα λαμβάνει, δυνάμει τῆς νέας ἀποφάσεως τῆς 11ης 'Ιανουαρίου 1977, σύνταξη επιζώντος μεγαλύτερη ἐκείνης πού τῆς εἶχε χορηγηθεί μέ τήν προηγούμενη ἀπόφαση τῆς 9ης Αυγούστου 1971.
Ὅσον άφορᾶ τήν γαλλική ἀπόφαση καθ' εαυτή, κατόπιν ιδίως τῶν σχετικών παρατηρήσεων τῆς Ἐπιτροπῆς, διετύπωσα στίς προηγούμενες προτάσεις μου τήν ὑπόθεση ὅτι πρόκειται γιά εφαρμογή ἐθνικοῦ κανόνος περί μή σωρεύσεως. Ή ἀπάντηση τῆς γαλλικής κυβερνήσεως επιβεβαιώνει τό βάσιμο τῆς υποθέσεως αυτής. Τό ζήτημα ἄν ή υπόθεση αυτή εἶναι ὀρθή κατά τό γαλλικό δίκαιο δέν ἀπαιτείται νά ἐπιλυθεί ἀπό Δικαστήριο στό πλαίσιο τῆς προκειμένης διαδικασίας. Ἐκείνο πού έχει σημασία ἐν προκειμένω, εἶναι ὅτι, ἀπό τίς ἀπαντήσεις τῆς γαλλικής κυβερνήσεως, δέν προκύπτει κανένα στοιχείο ἱκανό νά θέσει ἐν ἀμφιβολία τό βάσιμο τῆς ἀποφάσεως τοῦ Office national des pensions pour travailleurs salariés. Συνεπῶς, δέν βλέπω κανέναν λόγο νά επανέλθω ἐπί τῆς ἀπόψεως πού διετύπωσα στίς προηγούμενες προτάσεις στό πλαίσιο αυτής τῆς υποθέσεως.
Βάσει τῶν διευκρινίσεων πού εδόθησαν ως πρός τά πραγματικά περιστατικά καί τίς ἐν προκειμένω ἐφαρμοσθεῖσες κοινοτικές διατάξεις, ἡ ἄποψη αύτη θά ἠδύ-νατο νά διατυπωθεί ὡς έξης, στην ἀπάντηση τοῦ Δικαστηρίου στό υποβληθέν ἐρώτημα:
Ὑπό τόν ὅρο νά ληφθούν ὑπ' ὄψη οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο 6, τοῦ κανονισμοῦ 574/72, τό ἄρθρο 12 τοῦ κανονισμοῦ 1408/71 δέν ἀντίκειται στην εφαρμογή ἐθνικοῦ κανόνος περί μή σωρεύσεως τῶν συντάξεων λόγω ἀποχωρήσεως μέ τίς συντάξεις επιζῶντος καί τοῦτο ἀνεξαρτήτως τῆς ἀποφάσεως άλλου κράτους μέλους, ὅσον άφορᾶ τήν εφαρμογή παρομοίου κανόνος περί μή σωρεύσεως τοῦ οικείου ἐθνικοῦ δικαίου.
(
1
)	Μετάφραση ἀπό τά ὁλλανδικά.