62019CJ0264
WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
z dnia 9 lipca 2020 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Platforma wideo online – Zamieszczenie filmu bez zezwolenia podmiotu praw autorskich – Postępowanie sądowe dotyczące naruszenia prawa własności intelektualnej – Dyrektywa 2004/48/WE – Artykuł 8 – Prawo powoda do informacji – Artykuł 8 ust. 2 lit. a) – Pojęcie „adresów” – Adres poczty elektronicznej, adres IP i numer telefonu – Wyłączenie
W sprawie C‑264/19
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) postanowieniem z dnia 21 lutego 2019 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 marca 2019 r., w postępowaniu:
Constantin Film Verleih GmbH
przeciwko
YouTube LLC,
Google Inc.,
TRYBUNAŁ (piąta izba),
w składzie: E. Regan, prezes izby, I. Jarukaitis, E. Juhász, M. Ilešič (sprawozdawca) i C. Lycourgos, sędziowie,
rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,
sekretarz: M. Krausenböck, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 lutego 2020 r.,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu Constantin Film Verleih GmbH – B. Frommer, R. Bisle i M. Hügel, Rechtsanwälte,
–
w imieniu YouTube LLC oraz Google Inc. – J. Wimmers i M. Barudi, Rechtsanwälte,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – G. Braun, T. Scharf, S.L. Kalėda i H. Kranenborg, w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 2 kwietnia 2020 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).
2
Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Constantin Film Verleih GmbH, spółką z siedzibą w Niemczech zajmującą się dystrybucją filmów, a YouTube LLC i Google Inc., mającymi siedziby w Stanach Zjednoczonych, a dotyczącego żądanych przez Constantin Film Verleih od tych dwóch spółek informacji o adresach poczty elektronicznej, adresach IP i numerach telefonów komórkowych użytkowników, którzy naruszyli jej prawa własności intelektualnej.
Ramy prawne
Prawo Unii
Dyrektywa 2004/48
3
Motywy 2, 10, 15 i 32 dyrektywy 2004/48 mają następujące brzmienie:
„(2)
[…] [Ochrona własności intelektualnej] nie może ograniczać wolności słowa, swobodnego przepływu informacji ani ochrony danych osobowych, z ochroną danych w Internecie włącznie.
[…]
(10)
Celem niniejszej dyrektywy jest zbliżenie systemów prawnych w celu zapewnienia wysokiego, równoważnego i jednakowego poziomu bezpieczeństwa na rynku wewnętrznym.
[…]
(15)
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na […] dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [(Dz.U. 1995, L 281, s. 31)] […]
[…]
(32)
Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsza dyrektywa zmierza do zapewnienia pełnego poszanowania praw określonych w art. 17 ust. 2 tej karty”.
4
Zgodnie z art. 1 tej dyrektywy, zatytułowanym „Przedmiot”, „dotyczy [ona] środków, procedur i środków naprawczych, niezbędnych do realizacji [zapewnienia ochrony] praw własności intelektualnej”.
5
Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany „Zakres”, stanowi w ust. 1 i ust. 3 lit. a):
„1.   Bez uszczerbku dla środków przewidzianych lub środków, które mogą być przewidziane w prawie wspólnotowym lub krajowym w zakresie, w jakim te środki mogą dawać właścicielom praw większe korzyści, przewidziane niniejszą dyrektywą procedury i środki naprawcze stosuje się, zgodnie z art. 3, do wszelkich naruszeń praw własności intelektualnej określonych w prawie wspólnotowym i/lub prawie wewnętrznym zainteresowanego państwa członkowskiego.
[…]
3.   Niniejsza dyrektywa nie wpływa na:
a)
wspólnotowe przepisy regulujące prawo materialne w zakresie własności intelektualnej [i] dyrektywę 95/46[…]”.
6
Artykuł 8 tej samej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do informacji”, stanowi:
„1.   Państwa członkowskie zapewniają, że, w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione i proporcjonalne żądanie powoda, właściwe organy sądowe mogą nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego i/lub jakąkolwiek inną osobę, u której:
a)
stwierdzono posiadanie na skalę handlową towarów naruszających prawo;
b)
stwierdzono wykonywanie [korzystanie] na skalę handlową [z] usług naruszających prawo;
c)
stwierdzono dostarczanie na skalę handlową usług stosowanych w działaniach naruszających prawo;
lub która
d)
została przez osobę określoną w lit. a), b) lub c) wskazana jako zaangażowana w produkcję, wytwarzanie lub dystrybucję towarów albo dostarczanie usług.
2.   Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera, jeśli stosowne:
a)
nazwy i adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów;
b)
informację o ilości wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, otrzymanych lub zamówionych towarów lub usług, o które chodzi, jak również o cenach otrzymanych za nie.
3.   Ustępy 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów ustawowych, które:
a)
przyznają podmiotowi uprawnionemu prawa do otrzymywania pełniejszej informacji;
b)
regulują stosowanie informacji przekazanej na mocy niniejszego artykułu w postępowaniach cywilnych lub karnych;
c)
określają odpowiedzialność za niewłaściwe wykorzystanie prawa do informacji; lub
d)
umożliwiają odmowę przekazania informacji, które zmusiłyby osobę określoną w ust. 1 do przyznania się do udziału lub udziału bliskich krewnych w naruszeniu prawa własności intelektualnej;
lub
e)
zarządzają ochroną poufności źródeł informacji lub przetwarzania danych osobowych”.
Prawo niemieckie
7
Na podstawie § 101 ust. 1 zdanie pierwsze Gesetz über Urheberrecht und verwandte Schutzrechte – Urheberrechtsgesetz (ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) z dnia 9 września 1965 r. (BGBl. 1965 I, s. 1273) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „UrhG”) poszkodowany może żądać od osoby naruszającej na skalę handlową prawo autorskie lub inne prawo chronione tą ustawą niezwłocznego przekazania informacji o pochodzeniu i kanałach rozpowszechniania kopii stanowiących naruszenie lub innych towarów.
8
W przypadku oczywistego naruszenia, bez uszczerbku dla § 101 ust. 1 UrhG, to prawo do informacji może być również wykonywane na podstawie § 101 ust. 2 zdanie pierwsze pkt 3 UrhG wobec osoby, która świadczyła na skalę handlową usługi wykorzystywane do prowadzenia działalności naruszającej prawo.
9
Podmiot, który jest zobowiązany do przedstawienia informacji, musi zgodnie z § 101 ust. 3 pkt 1 UrhG podać nazwy i adresy producentów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy kopii lub innych towarów, użytkowników usług, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów.
10
Zgodnie z § 111 ust. 1 zdanie pierwsze pkt 2 i 3 Telekommunikationsgesetz (ustawy prawo telekomunikacyjne) z dnia 22 czerwca 2004 r. (BGBl. 2004 I, s. 1190) w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym (zwanej dalej „TKG”) przy przydziale numerów telefonicznych są gromadzone i przechowywane: nazwa i adres posiadacza, a w przypadku osoby fizycznej również data urodzenia.
11
Na podstawie § 111 ust. 1 zdanie trzecie TKG w odniesieniu do usług świadczonych w systemie przedpłat rzeczone informacje należy ponadto zweryfikować.
12
Zgodnie z § 111 ust. 2 TKG przy przydzielaniu adresu poczty elektronicznej taka weryfikacja i takie przechowywanie nie są obowiązkowe.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
13
Constantin Film Verleih posiada w Niemczech wyłączne prawa do eksploatacji między innymi utworów filmowych „Parker” i „Scary Movie 5”.
14
W roku 2013 i w roku 2014 te dwa utwory były zamieszczone w witrynie internetowej www.youtube.com, platformie prowadzonej przez YouTube, która pozwala użytkownikom na oglądanie, publikowanie i udostępnianie plików video (zwanej dalej „platformą YouTube”). Utwory te zostały wyświetlone kilkadziesiąt tysięcy razy.
15
Constantin Film Verleih domaga się od YouTube i Google – spółki dominującej względem pierwszej z nich – ogółu informacji o każdym z użytkowników, który zamieścił te utwory (zwanych dalej „odnośnymi użytkownikami”).
16
Sąd odsyłający wskazuje w tej kwestii, że aby zamieścić pliki wideo na platformie YouTube, użytkownicy powinni najpierw zarejestrować się u Google, zakładając konto użytkownika, a założenie tego konta wymaga jedynie podania przez użytkowników nazwiska, adresu poczty elektronicznej i daty urodzenia. Dane te nie są zwykle weryfikowane i nie jest wymagane podanie adresu pocztowego użytkownika. Jednak by móc publikować na platformie YouTube pliki wideo trwające dłużej niż 15 minut, użytkownik musi ponadto podać numer telefonu komórkowego, co umożliwia przesłanie mu kodu aktywacyjnego wymaganego do takiego opublikowania. Ponadto zgodnie z ogólnymi warunkami korzystania i ochrony danych, wspólnymi dla YouTube i Google użytkownicy platformy YouTube wyrażają zgodę na przechowywanie protokołów serwera, w tym adresu IP, daty i godziny korzystania oraz indywidualnych wniosków, a także na wykorzystywanie tych danych na poziomie grupy.
17
Po jednomyślnym oświadczeniu przez strony sporu w postępowaniu głównym, że spór w pierwszej instancji dotyczący nazwisk i adresów pocztowych odnośnych użytkowników został formalnie rozstrzygnięty, Constantin Film Verleih, uzyskawszy jedynie fikcyjne nazwy użytkowników, zażądał nakazania YouTube i Google udzielenia mu dodatkowych informacji.
18
Te dodatkowe informacje obejmują między innymi, po pierwsze, adresy poczty elektronicznej i numery telefonów komórkowych, a także adresy IP, z których korzystali odnośni użytkownicy w celu zamieszczania plików z dokładnym momentem zamieszczenia ze wskazaniem daty i godziny, w tym minut, sekund i strefy czasowej, czyli momentu zamieszczenia, oraz, po drugie, adresu IP ostatnio używanego przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do jego konta Google po to, by następnie uzyskać dostęp do platformy YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu ze wskazaniem daty i godziny, w tym minut, sekund i strefy czasowej, czyli momentu dostępu.
19
Orzeczeniem z dnia 3 maja 2016 r. Landgericht Frankfurt am Main (sąd krajowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy) oddalił żądanie Constantin Film Verleih. Natomiast wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2018 r. Oberlandesgericht Frankfurt am Main (wyższy sąd krajowy we Frankfurcie nad Menem, Niemcy), rozpoznający apelację Constantin Film Verleih, częściowo uwzględnił jego żądanie i nakazał YouTube i Google przedstawienie adresów poczty elektronicznej odnośnych użytkowników oraz oddalił apelację w pozostałym zakresie.
20
W skardze rewizyjnej (Revision) złożonej do Bundesgerichtshof (federalnego trybunału sprawiedliwości, Niemcy) Constantin Film Verleih podtrzymał swoje żądania nakazania YouTube i Google przedstawienia mu numerów telefonu komórkowego i adresów IP odnośnych użytkowników. We własnej skardze rewizyjnej YouTube i Google wniosły o oddalenie w całości żądania Constantin Film Verleih, w tym również w zakresie, w jakim dotyczy ono adresów poczty elektronicznej odnośnych użytkowników.
21
Sąd odsyłający uważa, że rozstrzygnięcie tych dwóch skarg rewizyjnych zależy od wykładni art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48, a w szczególności od odpowiedzi na pytanie, czy dodatkowe informacje, których domaga się Constantin Film Verleih, wchodzą w zakres pojęcia „adresów” w rozumieniu tego przepisu.
22
W tych okolicznościach Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)
Czy wymienione w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy [2004/48] adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również hurtowników i detalistów, które w stosownych przypadkach zawiera informacja określona w art. 8 ust. 1 dyrektywy [2004/48], obejmują również:
a)
adresy poczty elektronicznej użytkowników usług lub
b)
numery telefonów użytkowników usług, lub
c)
adresy IP używane przez użytkowników usług przy zamieszczaniu plików naruszających prawo wraz z dokładnym momentem zamieszczenia?
2)
W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. c):
Czy informacja, którą należy przekazać na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy [2004/48] obejmuje również adres IP użytkownika, który zamieścił uprzednio pliki w sposób naruszający prawo, jeśli ten adres był ostatnio używany przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do swojego konta Google/YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu, niezależnie od tego, czy w trakcie tego ostatniego korzystania z konta doszło do naruszeń prawa [własności intelektualnej]?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
23
Poprzez pytania prejudycjalne, które należy rozpoznać łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „adresów” obejmuje – w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej – jego adres poczty elektronicznej, numer telefonu, adres IP użyty do zamieszczenia tych plików, a także adres IP użyty do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.
24
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że YouTube i Google świadczą na skalę handlową usługi, z których odnośni użytkownicy korzystali do działań naruszających prawo, polegających na zamieszczaniu na platformie YouTube plików zawierających utwory chronione na szkodę Constantin Film Verleih. Spór w postępowaniu głównym dotyczy odmowy przez te spółki udzielenia pewnych żądanych przez Constantin Film Verleih informacji dotyczących tych użytkowników, w szczególności ich adresów poczty elektronicznej i numerów telefonu, jak również adresów IP używanych przez nich zarówno w momencie zamieszczania przedmiotowych plików, jak i w momencie ostatniego dostępu do ich konta Google/YouTube. Z postanowienia odsyłającego wynika, że nie jest zresztą kwestionowane w niniejszej sprawie, że rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu głównym zależy od ustalenia, czy takie informacje wchodzą w zakres pojęcia „adresów” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48.
25
W tej kwestii należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2004/48 państwa członkowskie zapewniają, by w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione i proporcjonalne żądanie powoda, właściwe organy sądowe mogły nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego lub jakąkolwiek inną osobę, co do której stwierdzono, że świadczy ona na skalę handlową usługi stosowane w działaniach naruszających prawo.
26
W art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 uściślono, że informacje, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, zawierają, stosownie do przypadku, nazwy i adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów.
27
Wynika stąd, że na podstawie art. 8 dyrektywy 2004/48 państwa członkowskie powinny zapewnić, by w sytuacji takiej jak w sprawie w postępowaniu głównym właściwe sądy mogły nakazać prowadzącemu platformę online przedstawienie nazwisk i adresów każdej osoby wskazanej w art. 8 ust. 2 lit. a), która zamieściła na tej platformie film bez zgody podmiotu praw autorskich.
28
Jeżeli chodzi o kwestię, czy pojęcie „adresów” w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 obejmuje również adresy poczty elektronicznej, numery telefonu i adresy IP tych osób, należy stwierdzić, że ponieważ przepis ten nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia jego znaczenia i zakresu, pojęcie „adresów” jest pojęciem prawa Unii, któremu należy zwykle nadać w całej Unii wykładnię autonomiczną i jednolitą (zob. analogicznie wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Spiegel Online, C‑516/17, EU:C:2019:625, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo).
29
Ponadto, ponieważ dyrektywa 2004/48 nie definiuje tego pojęcia, ustalenie jego znaczenia i zakresu należy dokonać zgodnie z jego zwykłym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym zostało ono użyte, i celów uregulowania, którego jest częścią, a w stosownym przypadku również jego genezy (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 lipca 2019 r., Spiegel Online, C‑516/17, EU:C:2019:625, pkt 65; z dnia 19 grudnia 2019 r., Nederlands Uitgeversverbond i Groep Algemene Uitgevers, C‑263/18, EU:C:2019:1111, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
30
Co się tyczy, w pierwszej kolejności, zwykłego znaczenia terminu „adres”, należy stwierdzić, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 30 i 33 opinii, że w języku potocznym oznacza on jedynie adres pocztowy, to znaczy miejsce zamieszkania lub pobytu określonej osoby. Wynika stąd, że termin ten, gdy jest używany bez dalszego uściślenia, jak w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48, nie obejmuje adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu lub adresu IP.
31
W drugiej kolejności należy wskazać, że za takim stwierdzeniem przemawiają prace przygotowawcze, które doprowadziły do przyjęcia dyrektywy 2004/48, a w szczególności wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków i procedur zmierzających do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej z dnia 30 stycznia 2003 r. [COM(2003) 46 wersja ostateczna], opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 29 października 2003 r. (Dz.U. 2004, C 32, s. 15) oraz sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2003 r. (A5–0468/2003) w sprawie tego wniosku. Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 37 opinii i jak podnosiła przed Trybunałem Komisja Europejska, dokumenty te nie zawierają żadnej wskazówki sugerującej, że termin „adres” użyty w art. 8 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy należy rozumieć jako odnoszący się nie tylko do adresu pocztowego, lecz również do adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu lub adresu IP osób, o których mowa.
32
W trzeciej kolejności wykładnię taką potwierdza kontekst, w którym rozpatrywane pojęcie zostało użyte.
33
Jak bowiem zauważył rzecznik generalny w pkt 35 opinii, analiza innych aktów prawa Unii dotyczących adresu poczty elektronicznej lub adresu IP uwidacznia, że żaden z nich, w celu wskazania numeru telefonu, adresu IP lub adresu poczty elektronicznej, nie używa terminu „adres” bez dalszego uściślenia.
34
W czwartej kolejności wykładnia przedstawiona w pkt 31–33 niniejszego wyroku jest również zgodna z celem art. 8 dyrektywy 2004/48 w świetle ogólnego celu rzeczonej dyrektywy.
35
W tej kwestii należy wskazać, że prawdą jest, iż przewidziane we wspomnianym art. 8 prawo do informacji ma na celu umożliwienie stosowania i skonkretyzowanie prawa podstawowego do skutecznego środka prawnego, zagwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, oraz zapewnienie w ten sposób skutecznego wykonywania prawa własności, którego część stanowi prawo własności intelektualnej, chronione w jej art. 17 ust. 2 (wyrok z dnia 16 lipca 2015 r.Coty Germany, C‑580/13, EU:C:2015:485, pkt 29), poprzez umożliwienie podmiotowi prawa własności intelektualnej zidentyfikowania osoby naruszającej to prawo i podjęcia w celu ochrony tego prawa niezbędnych kroków (zob. podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2017 r., NEW WAVE CZ, C‑427/15, EU:C:2017:18, pkt 25).
36
Niemniej jednak, przyjmując dyrektywę 2004/48, prawodawca Unii zdecydował się na minimalną harmonizację w odniesieniu do poszanowania praw własności intelektualnej w ogólności (zob. podobnie wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., Hansson, C‑481/14, EU:C:2016:419, pkt 36). Tak więc w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy wspomniana harmonizacja ogranicza się do informacji ściśle określonych.
37
Należy zresztą zauważyć, że dyrektywa 2004/48 ma na celu ustanowienie właściwej równowagi między z jednej strony interesem podmiotów praw w ochronie ich praw własności intelektualnej, o której mowa w art. 17 ust. 2 karty, a z drugiej strony ochroną interesów i praw podstawowych użytkowników przedmiotów objętych ochroną oraz interesu ogólnego (zob. podobnie wyroki: z dnia 29 lipca 2019 r., Funke Medien NRW, C‑469/17, EU:C:2019:623, pkt 57; z dnia 29 lipca 2019 r., Pelham i in., C‑476/17, EU:C:2019:624, pkt 32, a także z dnia 29 lipca 2019 r., Spiegel Online, C‑516/17, EU:C:2019:625, pkt 42).
38
Co się tyczy dokładniej art. 8 dyrektywy 2004/48, Trybunał miał już sposobność orzec, że przepis ten ma na celu pogodzenie poszanowania różnych praw, w szczególności prawa do informacji przysługującego podmiotom praw i prawa użytkowników do ochrony danych osobowych (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., Coty Germany, C‑580/13, EU:C:2015:485, pkt 28).
39
Należy wreszcie uściślić, że o ile z powyższych rozważań wynika, że na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 państwa członkowskie nie mają obowiązku zapewnienia właściwym organom sądowym możliwości nakazania przedstawienia adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu lub adresu IP osób, o których mowa w tym przepisie, w ramach postępowania dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej, o tyle prawdą jest również, że państwom członkowskim przysługuje takie uprawnienie. Jak bowiem wynika z samego brzmienia art. 8 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy, prawodawca Unii wyraźnie przewidział możliwość przyznania podmiotom praw własności intelektualnej przez państwa członkowskie prawa do otrzymania pełniejszej informacji, z zastrzeżeniem jednakże zapewnienia właściwej równowagi między poszczególnymi wchodzącymi w grę prawami podstawowymi oraz poszanowania innych zasad ogólnych prawa Unii, takich jak zasada proporcjonalności (zob. podobnie postanowienie z dnia 19 lutego 2009 r.LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten, C‑557/07, EU:C:2009:107, pkt 29; wyrok z dnia 19 kwietnia 2012 r., Bonnier Audio i in., C‑461/10, EU:C:2012:219, pkt 55).
40
W świetle ogółu powyższych rozważań na przedłożone pytanie należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „adresów” nie obejmuje, w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej, jego adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu ani adresu IP użytego do zamieszczenia tych plików lub adresu IP użytego do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.
W przedmiocie kosztów
41
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „adresów” nie obejmuje, w odniesieniu do użytkownika, który zamieścił w sieci pliki naruszające prawo własności intelektualnej, jego adresu poczty elektronicznej, numeru telefonu ani adresu IP użytego do zamieszczenia tych plików lub adresu IP użytego do ostatniego uzyskania dostępu do konta użytkownika.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.