Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
MANUEL CAMPOS SÁNCHEZ-BORDONA
της 16ης Απριλίου 2026 (1)
Υπόθεση C‑249/25 [Jilin] (i)
Minister van
Asiel en
Migratie
κατά
UB
[αίτηση του Raad van State (Συμβουλίου της Επικρατείας, Κάτω Χώρες) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
« Προδικαστική παραπομπή – Πολιτική ασύλου – Προσωρινή προστασία σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων – Οδηγία 2001/55/ΕΚ – Άρθρο 17, παράγραφος 2 – Διεθνής προστασία – Οδηγία 2013/32/ΕΕ – Άρθρο 31 – Αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας των δικαιούχων προσωρινής προστασίας – Όρια »
1.        Στην ένδικη διαφορά στο πλαίσιο της οποίας ανέκυψε η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως οι διάδικοι ερίζουν σχετικά με το αν, σε περίπτωση εκτοπισθέντος ο οποίος απολαύει προσωρινής προστασίας σε ένα κράτος μέλος δυνάμει της οδηγίας 2001/55/ΕΚ (2) και ο οποίος ζητεί, στο ίδιο κράτος μέλος, τη χορήγηση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας στο πλαίσιο της οδηγίας 2011/95/ΕΕ (3) και της οδηγίας 2013/32/ΕΕ (4), οι εθνικές αρχές μπορούν να αναστείλουν την εξέταση της αίτησής του ενόσω παραμένει σε ισχύ το καθεστώς προσωρινής προστασίας.
2.        Οι ολλανδικές αρχές δέχθηκαν να εξετάσουν την αίτηση διεθνούς προστασίας που υπέβαλε υπήκοος τρίτης χώρας ο οποίος, εκτοπισθείς από την Ουκρανία μετά την εισβολή του 2022, είχε τύχει στις Κάτω Χώρες της προσωρινής προστασίας που ρυθμίζεται από την οδηγία 2001/55. Εντούτοις, ο αρμόδιος υπουργός (5) θεωρεί ότι δεν υποχρεούται να εκδώσει απόφαση σχετικά με τη χορήγηση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας καθότι ο αιτών απολαύει προσωρινής προστασίας.
3.        Το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες σχετικά με τη συμβατότητα του ανωτέρω εθνικού καθεστώτος με τους κανόνες του δικαίου της Ένωσης.
I.      Το νομικό πλαίσιο
Α.      Το δίκαιο της Ένωσης
1.      Η οδηγία 2001/55
4.        Το άρθρο 1 της εν λόγω οδηγίας ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι να θεσπίσει ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από τρίτες χώρες οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, και να επιδιώξει τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων.»
5.        Το άρθρο 2 ορίζει τα εξής:
«Για τον σκοπό της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
α)      “προσωρινή προστασία”: μία διαδικασία με έκτακτο χαρακτήρα που εξασφαλίζει, σε περίπτωση μαζικής εισροής ή εάν επίκειται μαζική εισροή εκτοπισθέντων από τρίτες χώρες, οι οποίοι δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους, άμεση και προσωρινή προστασία σε αυτά τα άτομα, ιδίως εάν υπάρχει επίσης κίνδυνος το σύστημα ασύλου να μην μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την εισροή χωρίς αρνητικές συνέπειες για την καλή λειτουργία του, το συμφέρον των ενδιαφερομένων ατόμων και το συμφέρον άλλων ατόμων που ζητούν προστασία·
[…]
ε)      “πρόσφυγες”: υπήκοοι τρίτων χωρών ή απάτριδες κατά την έννοια του άρθρου 1Α της σύμβασης της Γενεύης [της 28ης Ιουλίου 1951 περί του καθεστώτος των προσφύγων, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967]·
[…]».
6.        Το άρθρο 3 προβλέπει τα εξής:
«1.      Η προσωρινή προστασία δεν προδικάζει την αναγνώριση του καθεστώτος του πρόσφυγα δυνάμει της σύμβασης της Γενεύης.
[…]
5.      Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το δικαίωμα των κρατών μελών να θεσπίζουν ή να διατηρούν ευνοϊκότερους όρους για τα άτομα τα οποία καλύπτει προσωρινή προστασία.»
7.        Το άρθρο 5 ορίζει τα ακόλουθα:
«1.      Η ύπαρξη μαζικής εισροής εκτοπισθέντων διαπιστώνεται με απόφαση του Συμβουλίου που λαμβάνεται με ειδική πλειοψηφία κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, η οποία επίσης εξετάζει κάθε αίτηση κράτους μέλους που αφορά την εκ μέρους της υποβολή πρότασης στο Συμβούλιο.
[…]»
8.        Κατά το άρθρο 17:
«1.      Τα άτομα που απολαύουν προσωρινής προστασίας πρέπει να μπορούν να υποβάλλουν οιαδήποτε στιγμή αίτηση ασύλου.
2.      Η εξέταση αίτησης ασύλου η οποία δεν έχει ακόμα διεκπεραιωθεί πριν το τέλος της περιόδου προσωρινής προστασίας, ολοκληρώνεται μετά το τέλος αυτής της περιόδου.»
9.        Το άρθρο 19 έχει ως εξής:
«1.      Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι το ευεργέτημα της προσωρινής προστασίας δεν σωρεύεται με το νομικό καθεστώς αιτούντος άσυλο όταν εξετάζεται η αίτηση.
2.      Όταν, κατά το πέρας της εξέτασης αίτησης ασύλου, δεν χορηγείται το καθεστώς του πρόσφυγα ή, ενδεχομένως, άλλο είδος προστασίας σε κάποιο άτομο το οποίο είναι επιλέξιμο ή απολαύει προσωρινής προστασίας, τα κράτη μέλη προβλέπουν, με την επιφύλαξη του άρθρου 28, ότι το συγκεκριμένο άτομο απολαύει ή εξακολουθεί να απολαμβάνει προσωρινής προστασίας για το υπολειπόμενο διάστημα αυτής της προστασίας.»
2.      Η οδηγία 2013/32
10.      Το άρθρο 1 («Σκοπός») ορίζει τα εξής:
«Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι η θέσπιση κοινών διαδικασιών για τη χορήγηση και ανάκληση της διεθνούς προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2011/95/ΕΕ.»
11.      Το άρθρο 2 («Ορισμοί») έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας νοούνται ως:
[…]
β)      “αίτηση διεθνούς προστασίας” ή “αίτηση”: η αίτηση παροχής προστασίας από κράτος μέλος που υποβάλλει υπήκοος τρίτης χώρας ή ανιθαγενής, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ότι αιτείται καθεστώς πρόσφυγα ή καθεστώς επικουρικής προστασίας και ο οποίος δεν αιτείται ρητώς να του παρασχεθεί άλλη μορφή προστασίας μη εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2011/95/ΕΕ, δυναμένη να ζητηθεί αυτοτελώς·
[…]
ζ)      “πρόσφυγας”: ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 2
στοιχείο δ) της οδηγίας 2011/95/ΕΕ·
η)      “πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία”: ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 2 στοιχείο στ) της οδηγίας 2011/95/ΕΕ·
θ)      “διεθνής προστασία”: το καθεστώς πρόσφυγα και το καθεστώς επικουρικής προστασίας, όπως ορίζονται στα στοιχεία ι) και ια)·
ι)      “καθεστώς πρόσφυγα”: η αναγνώριση από ένα κράτος μέλος υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς ως πρόσφυγα·
ια)      “καθεστώς επικουρικής προστασίας”: η αναγνώριση από ένα κράτος μέλος υπηκόου τρίτης χώρας ή ανιθαγενούς ως προσώπου που δικαιούται επικουρική προστασία·
[…]».
12.      Το άρθρο 10 («Προϋποθέσεις για την εξέταση των αιτήσεων») προβλέπει τα εξής:
«[…]
2.      Κατά την εξέταση αιτήσεων διεθνούς προστασίας, η αποφαινόμενη αρχή εξακριβώνει καταρχάς κατά πόσον οι αιτούντες μπορούν να αναγνωρισθούν ως πρόσφυγες και, σε αντίθετη περίπτωση, εξακριβώνει κατά πόσον οι αιτούντες δικαιούνται επικουρικής προστασίας.
[…]»
13.      Το άρθρο 31 («Διαδικασία εξέτασης») προβλέπει τα εξής:
«1.      Τα κράτη μέλη εξετάζουν τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας στο πλαίσιο διαδικασίας εξέτασης σύμφωνα με τις βασικές αρχές και εγγυήσεις του κεφαλαίου II.
2.      Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η διαδικασία εξέτασης ολοκληρώνεται το ταχύτερο δυνατό με την επιφύλαξη κατάλληλης και πλήρους εξέτασης.
3.      Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι η διαδικασία εξέτασης ολοκληρώνεται εντός έξι μηνών από την κατάθεση της αίτησης.
[…]
Τα κράτη μέλη δύνανται να παρατείνουν την προθεσμία των έξι μηνών που ορίζεται στην παρούσα παράγραφο για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από εννέα επιπλέον μήνες, σε περιπτώσεις στις οποίες:
[…]
β)      μεγάλος αριθμός υπηκόων τρίτων χωρών ή ανιθαγενών αιτούνται ταυτόχρονα διεθνή προστασία, γεγονός που καθιστά στην πράξη πολύ δύσκολη την ολοκλήρωση της διαδικασίας εντός της προθεσμίας των έξι μηνών·
[…]
Κατ’ εξαίρεση, τα κράτη μέλη, σε δεόντως αιτιολογημένες περιστάσεις, υπερβαίνουν τις προθεσμίες της παρούσας παραγράφου κατά τρεις μήνες το πολύ, εφόσον είναι απαραίτητο για την κατάλληλη και πλήρη εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας.
4.      Με την επιφύλαξη των άρθρων 13 και 18 της οδηγίας 2011/95/ΕΕ, τα κράτη μέλη μπορούν να αναβάλουν την ολοκλήρωση της διαδικασίας εξέτασης στην περίπτωση που δεν μπορεί εύλογα να αναμένεται από την αποφαινόμενη αρχή να αποφασίσει εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στην παράγραφο 3 λόγω της αβέβαιης κατάστασης στη χώρα καταγωγής η οποία αναμένεται να είναι πρόσκαιρη. Στην περίπτωση αυτή, τα κράτη μέλη:
α)      επανεξετάζουν την κατάσταση στη χώρα καταγωγής τουλάχιστον ανά έξι μήνες·
β)      ενημερώνουν τους ενδιαφερόμενους αιτούντες εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος σχετικά με τους λόγους της αναβολής·
γ)      ενημερώνουν την Επιτροπή εντός εύλογου χρονικού διαστήματος σχετικά με την αναβολή των διαδικασιών για τη χώρα καταγωγής.
5.      Εν πάση περιπτώσει, τα κράτη μέλη ολοκληρώνουν τη διαδικασία εξέτασης το αργότερο εντός 21 μηνών μετά την κατάθεση της αίτησης.
[…]
9.      […]
Με την επιφύλαξη των παραγράφων 3 έως 5, τα κράτη μέλη μπορούν να παρατείνουν τις προθεσμίες, εφόσον είναι απαραίτητο για την κατάλληλη και πλήρη εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας.»
3.      Η εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 (6)
14.      Κατά το άρθρο 1 («Αντικείμενο»):
«Με την παρούσα διαπιστώνεται η ύπαρξη μαζικής εισροής στην Ένωση εκτοπισθέντων οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την Ουκρανία λόγω ένοπλων συγκρούσεων.»
Β.      Το ολλανδικό δίκαιο
1.      Ο Vreemdelingenwet 2000 (7)
15.      Κατά το άρθρο 1, ως «προσωρινή προστασία» νοείται η νόμιμη διαμονή, κατά την έννοια του άρθρου 8, στοιχεία f ή h, του αλλοδαπού, ο οποίος, σύμφωνα με την οδηγία 2001/55, δεν απομακρύνεται εφόσον έχει υποβάλει την αίτηση που προβλέπεται στο άρθρο 28.
16.      Κατά το άρθρο 8, ο αλλοδαπός έχει νόμιμη διαμονή στις Κάτω Χώρες μόνον εάν:
«[…]
f)      εν αναμονή αποφάσεως επί αιτήσεως άδειας διαμονής, κατά την έννοια των άρθρων 14 και 28, ο παρών νόμος ή πράξη εκδοθείσα κατ’ εξουσιοδότησή του ή δικαστική απόφαση προβλέπει ότι δεν χωρεί απομάκρυνση του αιτούντος ενόσω δεν έχει εκδοθεί απόφαση επί της αιτήσεώς του·
[…]
h)      εν αναμονή της αποφάσεως επί διοικητικής ή ένδικης προσφυγής, δεν επιτρέπεται, σύμφωνα με τον παρόντα νόμο ή με πράξη εκδοθείσα κατ’ εξουσιοδότησή του ή με δικαστική απόφαση, η απομάκρυνση του αιτούντος ενόσω δεν έχει εκδοθεί απόφαση επί της διοικητικής ή ένδικης προσφυγής.»
17.      Κατά το άρθρο 28, ο υπουργός είναι αρμόδιος να εγκρίνει, να απορρίπτει, να απορρίπτει χωρίς εξέταση ή να κρίνει απαράδεκτη αίτηση χορήγησης άδειας προσωρινής διαμονής, καθώς και να αποφασίζει τη μη περαιτέρω εξέταση της αίτησης.
18.      Το άρθρο 42, παράγραφος 1, προβλέπει ότι η απόφαση επί αιτήσεως χορήγησης άδειας προσωρινής διαμονής κατά το άρθρο 28 λαμβάνεται εντός έξι μηνών από την παραλαβή της αίτησης. Δυνάμει της παραγράφου 4, η προθεσμία της παραγράφου 1 μπορεί να παραταθεί κατά εννέα ακόμη μήνες. Κατά την παράγραφο 5, μετά την παράταση που προβλέπεται στην παράγραφο 4, εφόσον είναι αναγκαίο για τη διεξοδική και προσήκουσα εξέταση της αίτησης, η προθεσμία μπορεί να παραταθεί κατά τρεις μήνες κατ’ ανώτατο όριο.
19.      Κατά το άρθρο 43, παράγραφος 1, με απόφαση του υπουργού, για ορισμένες κατηγορίες αλλοδαπών οι οποίοι υπέβαλαν αίτηση χορήγησης άδειας προσωρινής διαμονής κατά το άρθρο 28, η προθεσμία του άρθρου 42, παράγραφος 1, μπορεί να παραταθεί επί εικοσιέναν μήνες κατ’ ανώτατο όριο, όταν πιθανολογείται ότι, για σύντομο χρονικό διάστημα, επικρατεί αβεβαιότητα σχετικά με την κατάσταση στη χώρα καταγωγής και, για τον λόγο αυτόν, δεν μπορεί ευλόγως να εκδοθεί απόφαση σχετικά με την έγκριση ή μη της αίτησης για οποιονδήποτε από τους λόγους οι οποίοι προβλέπονται στο άρθρο 29.
20.      Κατά το άρθρο 43a, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 42, παράγραφος 1, σε σχέση με τους αλλοδαπούς που απολαύουν προσωρινής προστασίας, η απόφαση επί της αιτήσεως χορήγησης άδειας προσωρινής διαμονής που μνημονεύεται στο άρθρο 28 εκδίδεται εντός του χρονικού διαστήματος που εκτείνεται από την παραλαβή της αίτησης έως έξι μήνες μετά τη λήξη της προσωρινής προστασίας.
2.      Το Besluit van 23 november 2000 tot uitvoering van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenbesluit 2000) (8)
21.      Κατά το άρθρο 3.1.a, παράγραφος 1, η υποβολή αίτησης για τη χορήγηση άδειας προσωρινής διαμονής λόγω ασύλου έχει ως συνέπεια ότι δεν χωρεί απομάκρυνση ενόσω ισχύει απόφαση όπως η προβλεπόμενη στο άρθρο 5, παράγραφος 3, της οδηγίας 2001/55, εφόσον ο αλλοδαπός:
a)      ανήκει στην ειδική ομάδα αλλοδαπών που ορίζεται σε απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 5, παράγραφος 3, της οδηγίας 2001/55·
b)      είναι σύζυγος του αλλοδαπού που μνημονεύεται στο στοιχείο a ή μόνιμος σύντροφος με τον οποίο ο αλλοδαπός διατηρεί σταθερή σχέση και συμβιώνει κατά τον χρόνο των γεγονότων που οδήγησαν στην έκδοση της απόφασης που μνημονεύεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3, της οδηγίας 2001/55·
c)      είναι ανήλικο άγαμο τέκνο, γνήσιο ή θετό, του αλλοδαπού που μνημονεύεται στα στοιχεία a ή b.
3.      Ο Voorschrift Vreemdelingen 2000 (9)
22.      Σύμφωνα με το άρθρο 3.9.a, παράγραφος 1, ως αλλοδαποί, κατά την έννοια του άρθρου 3.1.a, παράγραφος 1, εισαγωγική φράση και στοιχείο e, του βασιλικού διατάγματος του 2000 περί αλλοδαπών, νοούνται: α) άτομα ουκρανικής ιθαγένειας τα οποία εγκατέλειψαν την Ουκρανία μετά τις 26 Νοεμβρίου 2021 ή εισήλθαν στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο διάστημα από τις 27 Νοεμβρίου 2021 έως τις 23 Φεβρουαρίου 2022· β) άτομα ουκρανικής ιθαγένειας που μπορούν να αποδείξουν ότι διέμεναν πράγματι στις Κάτω Χώρες πριν από τις 27 Νοεμβρίου 2021· ή
γ) όσοι διαθέτουν ουκρανική μόνιμη άδεια διαμονής σε ισχύ στις 23 Φεβρουαρίου 2022, οι οποίοι: 1) πιθανολογείται ότι εγκατέλειψαν την Ουκρανία μετά τις 26 Νοεμβρίου 2021· και 2) δεν προκύπτει ότι επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής μετά τις 23 Φεβρουαρίου 2022.
23.      Το άρθρο 3.9.a, παράγραφος 2, προβλέπει ότι το άρθρο 3.1.a, παράγραφος 1, εισαγωγική φράση και στοιχεία b έως d, του βασιλικού διατάγματος του 2000 περί αλλοδαπών εφαρμόζεται τηρουμένων των αναλογιών στα μέλη της οικογένειας των αλλοδαπών που μνημονεύονται στην παράγραφο 1.
II.    Τα πραγματικά περιστατικά, η ένδικη διαφορά και τα προδικαστικά ερωτήματα
24.      Η αλληλουχία των πραγματικών περιστατικών που εκτίθενται στη διάταξη περί παραπομπής έχει ως εξής:
–        «Ο αλλοδαπός είναι Κινέζος υπήκοος. Δήλωσε ότι διέμενε στην Ουκρανία από το 2009 έως το 2014 και από το 2018 έως την αναχώρησή του, τον Φεβρουάριο του 2022. Στις 5 Μαΐου 2012 τέλεσε γάμο με Ουκρανή, με την οποία απέκτησε ένα τέκνο. Στις 7 Μαρτίου 2022 ο αλλοδαπός εισήλθε στις Κάτω Χώρες, μαζί με τη σύζυγο και το τέκνο του, και στις 13 Απριλίου 2022 υπέβαλε αίτηση ασύλου. Η σύζυγος και το τέκνο του δεν συμμετέχουν στην παρούσα διαδικασία. Οι διάδικοι συμφωνούν ότι ο αλλοδαπός μπορεί να τύχει της προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55, διότι διέμενε στην Ουκρανία, πριν από τις 24 Φεβρουαρίου 2022, με τη σύζυγο και το τέκνο του, Ουκρανούς υπηκόους. Ο αλλοδαπός είναι μέλος της οικογένειας Ουκρανού υπηκόου, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της εκτελεστικής απόφασης 2022/382» (10).
–        «Ο υπουργός κίνησε, κατ’ αρχάς, τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου […]. Εν συνεχεία, ο υπουργός διαπίστωσε ότι ο αλλοδαπός είχε δικαίωμα προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55. Η προσωρινή συνέντευξη με τον αλλοδαπό σχετικά με την αίτηση ασύλου που υπέβαλε πραγματοποιήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2023. Αυθημερόν, ο υπουργός γνωστοποίησε ότι η αίτηση ασύλου του αλλοδαπού δεν επρόκειτο να εξεταστεί περαιτέρω, καθότι ήταν δικαιούχος της προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55» (11).
25.      Όσον αφορά την πορεία της διαδικασίας, στη διάταξη περί παραπομπής εκτίθενται τα ακόλουθα:
–        «Με έγγραφο της 16ης Ιανουαρίου 2024, ο αλλοδαπός όχλησε τον υπουργό λόγω μη έγκαιρης έκδοσης απόφασης επί της από 13 Απριλίου 2022 αιτήσεώς του για χορήγηση ασύλου. Δεδομένου ότι, εν συνεχεία, ο υπουργός δεν εξέδωσε απόφαση εντός της προθεσμίας των δύο εβδομάδων, ο αλλοδαπός άσκησε προσφυγή ενώπιον του rechtbank Den Haag (πρωτοδικείου Χάγης, Κάτω Χώρες)
[...], με αίτημα να διαταχθεί ο υπουργός να εκδώσει απόφαση εντός προθεσμίας δύο εβδομάδων με απειλή χρηματικής ποινής εκατό ευρώ για κάθε ημέρα [καθυστέρησης] (12)».
–        «Πρωτοδίκως, το rechtbank Den Haag (πρωτοδικείο Χάγης) έκρινε ότι η προθεσμία των εικοσιενός μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 31, παράγραφος 5, της οδηγίας [2013/32] εκκινεί, σε όλες τις περιπτώσεις, από τον χρόνο υποβολής της αίτησης ασύλου. […] Ως εκ τούτου, στη συγκεκριμένη υπόθεση, ο υπουργός έπρεπε να εκδώσει απόφαση επί της αιτήσεως ασύλου του αλλοδαπού τον Ιανουάριο του 2024. Δεδομένου ότι η ανωτέρω προθεσμία δεν τηρήθηκε, το rechtbank Den Haag (πρωτοδικείο Χάγης) έκρινε ότι ο υπουργός δεν εξέδωσε εμπροθέσμως απόφαση επί της αιτήσεως ασύλου. Ως εκ τούτου, το rechtbank Den Haag (πρωτοδικείο Χάγης) διέταξε τον υπουργό να εκδώσει απόφαση εντός προθεσμίας οκτώ εβδομάδων από την κοινοποίηση της δικαστικής απόφασης […]» (13).
–        «Με το δικόγραφο της εφέσεως που άσκησε ενώπιον του Raad van State (Συμβουλίου της Επικρατείας, Κάτω Χώρες), ο υπουργός υποστηρίζει ότι το rechtbank Den Haag (πρωτοδικείο Χάγης) υπέπεσε σε πλάνη κατά την ερμηνεία της σχέσης μεταξύ της οδηγίας 2001/55 και της οδηγίας [2013/32]. Ο υπουργός επισημαίνει την αυτοτέλεια της νομικής βάσης και τον εξαιρετικό χαρακτήρα της οδηγίας 2001/55, καθώς και το γεγονός ότι η εν λόγω οδηγία εξυπηρετεί το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου [...], υπό την έννοια ότι πρόκειται για εργαλείο που διασφαλίζει ότι, σε περίπτωση μαζικής εισροής, το [σύστημα αυτό] λειτουργεί αποτελεσματικά και δεν καταρρέει. Κατά τον υπουργό, ούτε από το γράμμα των διατάξεων σχετικά με τις προθεσμίες έκδοσης απόφασης που προβλέπονται στην οδηγία [2013/32] ούτε από τον σκοπό της εν λόγω οδηγίας συνάγεται ότι οι κανόνες σχετικά με τις προθεσμίες έκδοσης απόφασης εφαρμόζονται επίσης στην εξαιρετική περίπτωση που ρυθμίζεται από την οδηγία 2001/55. Επιπλέον, ο υπουργός υποστηρίζει ότι το rechtbank Den Haag (πρωτοδικείο Χάγης) υπέπεσε σε πλάνη ερμηνεύοντας το άρθρο 17, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55 και την εφαρμογή του στις Κάτω Χώρες μέσω του άρθρου 43a του [Vw 2000]. Ο υπουργός υποστηρίζει ότι από το γράμμα του άρθρου 17, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55 συνάγεται ότι η εξέταση αίτησης ασύλου μπορεί να ολοκληρωθεί μετά το τέλος της περιόδου προσωρινής προστασίας. Κατά τον υπουργό, τούτο συνάδει με τον σκοπό της οδηγίας 2001/55» (14).
26.      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Raad van State (Συμβούλιο της Επικρατείας) υποβάλλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)      Έχει το άρθρο 17, παράγραφος 2, της οδηγίας [2001/55/ΕΚ] την έννοια ότι η διάταξη αυτή επιτρέπει στα κράτη μέλη να αναστέλλουν την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται από πρόσωπο που απολαύει προσωρινής προστασίας για την περίοδο της προσωρινής προστασίας;
2)      Έχουν οι προθεσμίες για την έκδοση απόφασης που προβλέπονται στο άρθρο 31 της οδηγίας [2013/32/ΕΕ] την έννοια ότι, όταν η αίτηση διεθνούς προστασίας υποβάλλεται από πρόσωπο που απολαύει προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55/ΕΚ πριν από την έναρξη ή κατά τη διάρκεια της περιόδου προσωρινής προστασίας, οι προθεσμίες αυτές αρχίζουν να τρέχουν ή συνεχίζουν μόνο μετά το τέλος της περιόδου προσωρινής προστασίας;»
III. Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
27.      Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 2 Απριλίου 2025.
28.      Γραπτές παρατηρήσεις υπέβαλαν ο UB, η Βελγική, η Γερμανική, η Ολλανδική και η Πολωνική Κυβέρνηση, καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
29.      Το Δικαστήριο δεν έκρινε αναγκαία τη διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως.
IV.    Ανάλυση
Α.      Προκαταρκτικές παρατηρήσεις
30.      Στην υπόθεση Framholm, το Δικαστήριο αποφάνθηκε προσφάτως σχετικά με τη συνύπαρξη των καθεστώτων προσωρινής προστασίας και διεθνούς προστασίας που εφαρμόζονται σε εκτοπισθέντες από την Ουκρανία (15).
31.      Με τις προτάσεις μου στην υπόθεση εκείνη (16), κατόπιν ορισμένων εννοιολογικών και ορολογικών διευκρινίσεων σχετικά με τις διάφορες κατηγορίες προστασίας (προσωρινή, επικουρική και διεθνής), εξέτασα το σύστημα προσωρινής προστασίας της οδηγίας 2001/55 σε σχέση με τους εκτοπισθέντες μετά την εισβολή στην Ουκρανία (17).
32.      Με την απόφαση Framholm, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι τα άρθρα 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55, ερμηνευόμενα υπό το πρίσμα της οδηγίας 2011/95 και της οδηγίας 2013/32, «δεν επιτρέπουν σε κράτος μέλος να απορρίψει αίτηση διεθνούς προστασίας, στο μέτρο που αυτή αποσκοπεί στη χορήγηση του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, για τον λόγο και μόνον ότι ο αιτών απολαύει προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55» (18).
Β.      Νομοθεσία και πρακτική στις Κάτω Χώρες όσον αφορά την προσωρινή προστασία
33.      Το αιτούν δικαστήριο παρέχει τις ακόλουθες πληροφορίες σχετικά με την εφαρμογή της οδηγίας 2001/55 στις Κάτω Χώρες.
–        Προκειμένου να τύχει της προσωρινής προστασίας δυνάμει της οδηγίας 2001/55, ο εκτοπισθείς πρέπει να υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας (19).
–        Ο εκτοπισθείς πρέπει να εμφανιστεί ενώπιον δημοτικής αρχής και να εγγραφεί στο δημοτολόγιο. Η εμφάνιση αυτή λογίζεται ως δήλωση της βούλησής του να τύχει διεθνούς προστασίας. Από το σημείο αυτό, ο αλλοδαπός διαμένει νόμιμα στη χώρα δυνάμει του Vw 2000.
–        Τα εγγεγραμμένα στο δημοτολόγιο άτομα μπορούν να ζητήσουν συνάντηση με την Immigratie- en Naturalisatiedienst (υπηρεσία μετανάστευσης και πολιτογράφησης, Κάτω Χώρες), η οποία αξιολογεί, βάσει των διαθέσιμων εγγράφων, αν η περίπτωσή τους εμπίπτει όντως στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2001/55. Στην περίπτωση αυτή, ο εκτοπισθείς υποβάλλει αίτηση διεθνούς προστασίας υπογράφοντας το σχετικό έντυπο. Εν συνεχεία, χορηγείται στον εκτοπισθέντα βεβαίωση της ιδιότητάς του ως δικαιούχου προσωρινής προστασίας.
–        Η προθεσμία έκδοσης της απόφασης επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας αναστέλλεται κατά τη διάρκεια της περιόδου προσωρινής προστασίας. Ο υπουργός υποστηρίζει ότι, ως εκ τούτου, δεν υποχρεούται να αποφανθεί επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας ενόσω διαρκεί η προσωρινή προστασία (20).
34.      Μολονότι, λόγω των συνθηκών, στην περίπτωση του UB δεν εφαρμόστηκε η ανωτέρω διαδικασία, καθότι ο UB υπέβαλε αίτηση σε κέντρο φιλοξενίας, ο υπουργός θεωρεί ότι το στοιχείο αυτό είναι αλυσιτελές και ότι «δεν υποχρεούται, σε καμία περίπτωση, να αποφανθεί, κατά τη διάρκεια της προσωρινής προστασίας, επί των αιτήσεων ασύλου τις οποίες υποβάλλουν άτομα σε σχέση με τα οποία έχει κριθεί ότι μπορούν να τύχουν προσωρινής προστασίας» (21).
Γ.      Τα προδικαστικά ερωτήματα
35.      Με τη διάταξη περί παραπομπής, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, εκ πρώτης όψεως (22), το άρθρο 17, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55 μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να μην τηρούν τις προθεσμίες για την έκδοση απόφασης οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 31 της οδηγίας 2013/32, όταν δικαιούχος προσωρινής προστασίας έχει υποβάλει αίτηση διεθνούς προστασίας.
36.      Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες για το αν η συγκεκριμένη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης είναι ορθή και, για τον λόγο αυτόν, υποβάλλει στο Δικαστήριο τα δύο προπαρατεθέντα προδικαστικά ερωτήματα, τα οποία μπορούν να εξεταστούν από κοινού.
37.      Κατ’ ουσίαν, το ζήτημα που θέτει το αιτούν δικαστήριο είναι αν τα κράτη μέλη μπορούν, κατά τη διάρκεια του καθεστώτος προσωρινής προστασίας που έχει χορηγηθεί σε εκτοπισθέντα, να αναστείλουν την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας υποβληθείσας από το ίδιο άτομο, με αποτέλεσμα η προθεσμία για την έκδοση απόφασης επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας να μην εκκινεί (ή να μη συνεχίζεται) προτού λήξει η περίοδος προσωρινής προστασίας.
1.      Οι συνέπειες της απόφασης Framholm
38.      Αφετηρία για την απάντηση που πρέπει να δοθεί στα ανωτέρω προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να αποτελέσουν οι ακόλουθες διαπιστώσεις του Δικαστηρίου με την απόφαση Framholm:
–        «[Η] οδηγία 2001/55 μεριμνά, μεταξύ άλλων, ώστε να είναι πρακτικώς εφικτό για τους υπηκόους τρίτων χωρών και τους ανιθαγενείς που απολαύουν της προσωρινής προστασίας να τύχουν διεθνούς προστασίας κατόπιν προσήκουσας εξέτασης της ατομικής κατάστασής τους, ενώ παράλληλα τους κατοχυρώνει αμέσως μια λιγότερο εκτεταμένη προστασία» (23).
–        «Ο σκοπός αυτός συνηγορεί υπέρ της ερμηνείας των άρθρων 3, 17 και 19 της οδηγίας 2001/55 υπό την έννοια ότι τα άρθρα αυτά εμποδίζουν τα κράτη μέλη να θεωρούν ότι ο δικαιούχος προσωρινής προστασίας δεν μπορεί να ζητήσει, ενόσω διαρκεί η προστασία αυτή, την υπαγωγή του στο καθεστώς [διεθνούς] προστασίας» (24).
–        «[Ό]ταν ένα πρόσωπο ικανοποιεί τις ελάχιστες προδιαγραφές που θεσπίζει το δίκαιο της Ένωσης για τη χορήγηση ενός από τα καθεστώτα αυτά […], τα κράτη μέλη οφείλουν, υπό την επιφύλαξη των λόγων αποκλεισμού που προβλέπει η οδηγία αυτή και των λόγων απαραδέκτου της αίτησης που προβλέπει η οδηγία 2013/32, να χορηγούν τη ζητούμενη διεθνή προστασία, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν συναφώς καμία διακριτική ευχέρεια» (25).
–        «[Κ]αμία διάταξη της οδηγίας 2011/95 δεν προβλέπει ότι η [διεθνής] προστασία δεν μπορεί να χορηγηθεί στους δικαιούχους προσωρινής προστασίας […]» (26).
–        «Το δε άρθρο 10, παράγραφος 2, της οδηγίας [2013/32] προβλέπει ότι, κατά την εξέταση αιτήσεως διεθνούς προστασίας, εναπόκειται στην αρμόδια εθνική αρχή να καθορίσει, κατ’ αρχάς, αν ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση του καθεστώτος του πρόσφυγα και, σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως, αν πληροί τις προϋποθέσεις για να τύχει επικουρικής προστασίας. Επομένως, […] η αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να απορριφθεί ως αβάσιμη μόνον εφόσον η αρμόδια αρχή καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ούτε το καθεστώς του πρόσφυγα ούτε το καθεστώς επικουρικής προστασίας μπορούσε να αναγνωριστεί στον αιτούντα» (27).
2.      Αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας
39.      Αντίθετα προς ό,τι συνέβαινε στην υπόθεση Framholm, οι αρχές των Κάτω Χωρών δεν αρνούνται να εξετάσουν τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας των δικαιούχων προσωρινής προστασίας, αλλά αναστέλλουν την εξέταση των εν λόγω αιτήσεων έως ότου λήξει η προσωρινή προστασία.
40.      Εντούτοις, θεωρώ ότι η διαφορά αυτή έχει μάλλον τυπικό παρά ουσιαστικό χαρακτήρα. Η αυτόματη αναστολή καθ’ όλη τη διάρκεια της προσωρινής προστασίας ισοδυναμεί, κατ’ ουσίαν και από πρακτικής απόψεως, με άρνηση εξέτασης της αίτησης διεθνούς προστασίας την οποία υποβάλλει εκτοπισθείς από την Ουκρανία.
41.      Η οδηγία 2001/55 δεν περιέχει καμία διάταξη η οποία να επιτρέπει (και, κατά μείζονα λόγο, να υποχρεώνει) την επ’ αόριστον αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας τις οποίες υποβάλλουν άτομα που απολαύουν της προσωρινής προστασίας.
42.      Στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών εργασιών της οδηγίας 2001/55, το άρθρο 16 της αρχικής πρότασης της Επιτροπής προέβλεπε την «αναστολή της εξέτασης της αίτησης» (28). Εντούτοις, η συγκεκριμένη φράση δεν περιλήφθηκε στο τελικό κείμενο του άρθρου 17 της οδηγίας 2001/55, μεταξύ άλλων, διότι δεν συνήδε με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και διότι η παροχή στα κράτη μέλη της διακριτικής ευχέρειας να αποφασίζουν την αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων μπορούσε να θίξει την ομοιόμορφη εφαρμογή της οδηγίας (29).
43.      Κατά τις Κυβερνήσεις που μετείχαν στην παρούσα διαδικασία, η απαλοιφή της προμνησθείσας φράσης στο τελικό κείμενο της οδηγίας δεν μετέβαλε την κατάσταση και τα κράτη μέλη μπορούν να αναστέλλουν τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας ενόσω διαρκεί η προσωρινή προστασία.
44.      Εντούτοις, κατά την Επιτροπή, από τις προπαρασκευαστικές εργασίες προκύπτει ότι τα κράτη μέλη δεν συμφώνησαν «[…] ούτε επί της ρητής δυνατότητας αναστολής ούτε επί της ρητής απαγορεύσεως τέτοιας δυνατότητας. Επομένως, τα κράτη μέλη κατέληξαν σε μια πολιτική δέσμευση υπέρ της λειτουργικής αμφισημίας του άρθρου 17, παράγραφος 2, της οδηγίας […]» (30).
45.      Μολονότι η παραπομπή στις προπαρασκευαστικές εργασίες της οδηγίας 2001/55 δεν είναι καθοριστικής σημασίας (31), η απαλοιφή της δυνατότητας αναστολής της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας στο τελικό κείμενο αποτελεί ένδειξη του ότι ο Ευρωπαίος νομοθέτης δεν μπόρεσε να δεχθεί τελικώς τέτοια πρόβλεψη. Με γνώμονα την ασφάλεια δικαίου την οποία πρέπει να εξασφαλίζει ένα ομοιόμορφο για ολόκληρη την Ένωση καθεστώς, η σιωπή (ή η αμφισημία) σχετικά με το κύρος της επ’ αόριστον αναστολής εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας φαίνεται να συνηγορεί υπέρ της απαγόρευσης τέτοιας αναστολής. Τούτο κατά μείζονα λόγο διότι η απαλοιφή της δυνατότητας αναστολής δικαιολογήθηκε, όπως προεκτέθηκε, για λόγους μη παρέκκλισης από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951.
46.      Η ratio της οδηγίας 2001/55 έγκειται στο ότι, σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων, τα κράτη μέλη πρέπει να μπορούν να προσαρμόζουν την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας στην πραγματικότητα της ροής των αιτήσεων και της ικανότητάς τους λήψης αποφάσεων. Αντιθέτως, η οδηγία 2001/55 δεν επιτρέπει τη δραστική αναστολή, επ’ αόριστον, όλων των διαδικασιών διεθνούς προστασίας που κινήθηκαν με την υποβολή αιτήσεων από άτομα που απολαύουν προσωρινής προστασίας.
47.      Με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm επέστησα την προσοχή στην αναγκαιότητα να αποφευχθεί το ενδεχόμενο η ενεργοποίηση του μέσου της προσωρινής προστασίας να οδηγήσει σε κατάρρευση των εθνικών συστημάτων ασύλου. Ειδικότερα, εξέθεσα τα εξής:
–        «[…] η οδηγία 2001/55 παρέχει στα κράτη μέλη ορισμένες δυνατότητες περιορισμού της χορήγησης διεθνούς προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων. Προς τούτο, λαμβάνονται υπόψη οι επιπτώσεις της κατάστασης αυτής στο εθνικό σύστημα ασύλου. Στο άρθρο 2, στοιχείο αʹ, της προμνησθείσας οδηγίας, ο ορισμός της προσωρινής προστασίας προβλέπει το ενδεχόμενο, λόγω της εισροής εκτοπισθέντων, να υπάρχει “κίνδυνος το σύστημα ασύλου να μη μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την εισροή χωρίς αρνητικές συνέπειες για την καλή λειτουργία του”» (32).
–        «Η μέριμνα αποφυγής της κατάρρευσης των εθνικών συστημάτων ασύλου κατά τη ρύθμιση της προσωρινής προστασίας που παρέχεται στους εκτοπισθέντες λόγω της εισβολής στην Ουκρανία είναι έκδηλη στην εκτελεστική απόφαση 2022/382 και στις επακόλουθες παρατάσεις της. Συγκεκριμένα, αντικατοπτρίζεται στην αιτιολογική σκέψη 16 της εκτελεστικής απόφασης 2022/382 (33), στην αιτιολογική σκέψη 7 της εκτελεστικής απόφασης 2023/2409 (34) και στις αιτιολογικές σκέψεις 7 και 8 της εκτελεστικής απόφασης 2024/1836» (35). Στις προμνησθείσες αιτιολογικές σκέψεις πρέπει να προστεθούν πλέον οι αιτιολογικές σκέψεις 9 και 10 της εκτελεστικής απόφασης 2025/1460».
–        «Επομένως, τα κράτη μέλη διαθέτουν κάποιο περιθώριο για την προσαρμογή του ρυθμού εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας, προκειμένου να αποφευχθεί ο κορεσμός των εθνικών συστημάτων ασύλου» (36).
–        «Με απόφαση του νομοθέτη της Ένωσης, ο προμνησθείς κίνδυνος κορεσμού μπορεί να δικαιολογεί την επιβολή προσωρινών περιορισμών στο δικαίωμα των δικαιούχων προσωρινής προστασίας για πρόσβαση στη διεθνή προστασία. Σε τέτοια περίπτωση, η απάντηση θα πρέπει να προσαρμοστεί στις πραγματικές δυνατότητες αντιμετώπισης έκτακτης κατάστασης οφειλόμενης σε μαζική έξοδο εκτοπισθέντων» (37).
–        «Επομένως, η οδηγία 2001/55 εντάσσεται στο κοινό σύστημα εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας, το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας έκδοσης της οικείας απόφασης, όταν “μεγάλος αριθμός υπηκόων τρίτων χωρών ή ανιθαγενών αιτούνται ταυτόχρονα διεθνή προστασία, γεγονός που καθιστά στην πράξη πολύ δύσκολη την ολοκλήρωση της διαδικασίας εντός της προθεσμίας των έξι μηνών” […]» (38).
–        «Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, […] [λ]όγω του κοινού συστήματος διεθνούς προστασίας, η εθνική ρύθμιση δεν μπορεί να καθιστά υποχρεωτική την, κατά κανόνα, κήρυξη ως απαράδεκτων όλων των αιτήσεων [διεθνούς] προστασίας των προσώπων που τυγχάνουν προσωρινής προστασίας» (39).
48.      Φρονώ ότι οι ανωτέρω παρατηρήσεις μπορούν να εφαρμοστούν στην υπό κρίση υπόθεση. Όπως προεκτέθηκε, με την πρακτική που εφαρμόζεται στις Κάτω Χώρες δημιουργείται ένα φαινόμενο παρεμφερές με εκείνο που εξετάστηκε στην υπόθεση Framholm: μολονότι δεν κρίνουν απαράδεκτες τις αιτήσεις διεθνούς προστασίας τις οποίες υποβάλλουν άτομα που απολαύουν προσωρινής προστασίας, οι ολλανδικές αρχές εφαρμόζουν ένα σύστημα αυτόματης αναστολής, επ’ αόριστον, το οποίο στερεί από τους αιτούντες κάθε δυνατότητα να τύχουν της διεθνούς προστασίας για χρονικό διάστημα το οποίο μπορεί να είναι ιδιαιτέρως μεγάλο (40).
49.      Κατά τη γνώμη μου, η προμνησθείσα επ’ αόριστον αναστολή, η οποία δεν έχει χρονικό όριο και δεν λαμβάνει υπόψη τις συνέπειες που μπορούν να ανακύψουν, στην πράξη, για τη λειτουργία του συστήματος ασύλου σε κάθε κράτος μέλος, δεν είναι σύμφωνη προς την οδηγία 2001/55.
50.      Βεβαίως, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο τα κράτη μέλη να αναστείλουν την εξέταση ορισμένων αιτήσεων διεθνούς προστασίας, εάν η εν λόγω εξέταση οδηγεί, όπως προεκτέθηκε, στην κατάρρευση των εθνικών συστημάτων ασύλου. Τούτη είναι η παραδοχή στην οποία βασίζεται η οδηγία 2001/55. Εντούτοις, η παραδοχή αυτή δεν συνάδει με την αυτόματη, γενικευμένη και επ’ αόριστον αναστολή εξέτασης όλων των αιτήσεων, ανεξαρτήτως των συνεπειών της στην κατάρρευση του συστήματος. Τούτο συμβαίνει όταν η προσωρινή προστασία συνεπάγεται, άνευ ετέρου, την αναστολή των διαδικασιών διεθνούς προστασίας.
51.      Εξάλλου, η Ολλανδική Κυβέρνηση δεν κατορθώνει να συνδέσει την αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας με τον κίνδυνο κατάρρευσης του συστήματος. Κατά την Ολλανδική Κυβέρνηση, η νομοθεσία παρέχει τη δυνατότητα έκδοσης απόφασης επί των εν λόγω αιτήσεων κατά τη διάρκεια της προσωρινής προστασίας και, επομένως, η εξέταση μέρους των αιτήσεων κατά το διάστημα αυτό είναι δυνατή (41).
52.      Η «κλιμακωτή εξέταση» των αιτήσεων διεθνούς προστασίας την οποία μνημονεύει η Ολλανδική Κυβέρνηση καθιστά δυνατή την προσαρμογή του ρυθμού εξέτασης των αιτήσεων στις πραγματικές δυνατότητες του συστήματος, με σεβασμό του δικαιώματος των εκτοπισθέντων να αξιολογηθεί η κατάστασή τους, όταν προσήκει.
53.      Η επ’ αόριστον και αυτόματη αναστολή δεν συνάδει επίσης με το κριτήριο που διαπνέει τη ρύθμιση της οδηγίας 2013/32.
54.      Το άρθρο 31, παράγραφος 3, τρίτο εδάφιο, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2013/32 προβλέπει την παράταση της προθεσμίας για την εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας σε περίπτωση κατά την οποία «μεγάλος αριθμός υπηκόων τρίτων χωρών […] αιτούνται ταυτόχρονα διεθνή προστασία, γεγονός που καθιστά στην πράξη πολύ δύσκολη την ολοκλήρωση της διαδικασίας εντός της προθεσμίας των έξι μηνών». Εντούτοις, κατά το άρθρο 31, παράγραφος 5, της οδηγίας 2013/32, «[ε]ν πάση περιπτώσει, τα κράτη μέλη ολοκληρώνουν τη διαδικασία εξέτασης το αργότερο εντός 21 μηνών μετά την κατάθεση της αίτησης».
55.      Επομένως, το σύστημα διεθνούς προστασίας της Ένωσης παρέχει στα κράτη μέλη περιθώριο για να παρατείνουν την περίοδο εξέτασης σε εικοσιένα μήνες κατ’ ανώτατο όριο, αλλά σε καμία περίπτωση για να αναστείλουν την εξέταση των αιτήσεων απ’
αόριστον.
56.      Προς στήριξη της άποψής της ότι η εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας μπορεί να ανασταλεί χωρίς περιορισμούς, η Πολωνική Κυβέρνηση (42) επικαλείται το άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 2013/33/ΕΕ (43), κατά το οποίο η εφαρμογή της συγκεκριμένης οδηγίας αποκλείεται σε περίπτωση εφαρμογής των διατάξεων της οδηγίας 2001/55.
57.      Με τις προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm είχα την ευκαιρία να εξετάσω το ανωτέρω επιχείρημα και εξέθεσα ότι «[η] συγκεκριμένη εξαίρεση μπορεί, εξ αντιδιαστολής, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι η απουσία τέτοιας πρόβλεψης στην οδηγία 2013/32 συνεπάγεται ότι η εν λόγω οδηγία εφαρμόζεται στις περιπτώσεις προσωρινής προστασίας που καλύπτονται από την οδηγία 2001/55» (44).
58.      Με τις ανωτέρω προτάσεις εξέθεσα ότι «[η] εξέταση των καθ’ ύλην πεδίων εφαρμογής της οδηγίας 2001/55 και της οδηγίας 2013/33, όσον αφορά την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία, επιρρωννύει [ότι]:
–        η οδηγία 2013/33, η οποία συμπληρώνει την οδηγία 2011/95 και την οδηγία 2013/32, λαμβάνει υπόψη τις ατομικές περιστάσεις των αιτούντων διεθνή προστασία προκειμένου να τους παράσχει “συνθήκες υποδοχής” (οι οποίες ορίζονται στο άρθρο 2, στοιχείο στʹ, της οδηγίας 2013/33), ενώ εξετάζεται η αίτησή τους. Αντιθέτως, η οδηγία 2001/55 αφορά περιπτώσεις μαζικής εισροής εκτοπισθέντων·
–        η διαφορά στον προσδιορισμό του δικαιούχου των ευεργετημάτων δεν αποκλείει το ενδεχόμενο αλληλεπικαλύψεων: ένα πρόσωπο το οποίο εμπλέκεται σε μαζικό εκτοπισμό λόγω πολέμου μπορεί να πληροί τις απαιτήσεις για τη χορήγηση οποιασδήποτε από τις μορφές διεθνούς προστασίας·
–        σημασία έχει ότι η αντιστοιχία μεταξύ του περιεχομένου και της εμβέλειας της προστασίας που προβλέπεται στην οδηγία 2001/55 και των συνθηκών υποδοχής της οδηγίας 2013/33 δικαιολογεί την πρόβλεψη της μη εφαρμογής της δεύτερης όταν εφαρμόζεται άλλο καθεστώς συνδρομής» (45).
59.      Για τον ίδιο λόγο, το άρθρο 19, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/55 παρέχει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να μην επιτρέπουν τη σώρευση του ευεργετήματος της προσωρινής προστασίας με το νομικό καθεστώς αιτούντος άσυλο όταν εξετάζεται η αίτηση.
60.      Κατά τα λοιπά, στις επείγουσες καταστάσεις που μνημονεύονται στο άρθρο 78, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, τις οποίες αντιμετώπισαν η απόφαση (ΕΕ) 2015/1523 (46) και η απόφαση (ΕΕ) 2015/1601 (47), οι εγγυήσεις της οδηγίας 2013/32 παρέμειναν σε ισχύ (48). Δεν υπάρχουν λόγοι οι οποίοι να δικαιολογούν τη διαφορετική μεταχείριση των αιτούντων διεθνή προστασία, σε εξίσου επείγουσα κατάσταση όπως είναι η προκύπτουσα από τους εκτοπισμούς που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία.
61.      Τέλος, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 18 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) προσδίδει ισχύ θεμελιώδους δικαιώματος στο δικαίωμα ασύλου. Η διάταξη αυτή διασφαλίζει ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών ή οι ανιθαγενείς «απολαύουν πράγματι του δικαιώματός τους να ζητήσουν άσυλο […]» στα κράτη μέλη (49).
62.      Όπως έχει επισημάνει το Δικαστήριο, «μολονότι η υποβολή και η κατάθεση αίτησης διεθνούς προστασίας αποτελούν διαδοχικά και διακριτά στάδια […], υφίσταται εντούτοις στενή σχέση μεταξύ των ενεργειών αυτών, καθόσον αποσκοπούν, αφενός, στη διασφάλιση της αποτελεσματικής πρόσβασης στη διαδικασία που επιτρέπει την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας και, αφετέρου, στη διασφάλιση της αποτελεσματικής εφαρμογής του άρθρου 18 του Χάρτη» (50).
63.      Η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος υποβολής αίτησης ασύλου αντιτίθεται στην επ’ αόριστον αναστολή της εξέτασης των σχετικών αιτήσεων. Η αντίθεση δεν θεραπεύεται από το γεγονός ότι ο υπουργός αποφασίζει, μεταγενέστερα, επί των εν λόγω αιτήσεων (51), εάν οι αιτήσεις εξετάζονται όταν, ενδεχομένως, έχουν παρέλθει έτη από το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο εκτοπισθείς υπέβαλε αίτηση χορήγησης του καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Επαναλαμβάνω ότι, υπό τέτοιες συνθήκες, η αποτελεσματικότητα του θεμελιώδους δικαιώματος υποβολής αίτησης ασύλου δεν διασφαλίζεται.
64.      Το άρθρο 17, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/55 προβλέπει τη δυνατότητα των ατόμων που απολαύουν προσωρινής προστασίας να υποβάλλουν «οιαδήποτε στιγμή αίτηση ασύλου». Προκειμένου να γίνεται σεβαστή η άσκηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, η εν λόγω διάταξη επιτάσσει εμμέσως η αίτηση να εξετάζεται από την αρμόδια αρχή, η οποία αξιολογεί τις περιστάσεις του εκτοπισθέντος (52). Η αναγνώριση του δικαιώματος υποβολής αίτησης και, εν συνεχεία, η καθυστέρηση εξέτασης της αίτησης επί έτη δεν συνάδουν με την έννοια ούτε, κατά μείζονα λόγο, με το βασικό περιεχόμενο του θεμελιώδους δικαιώματος που κατοχυρώνεται στο άρθρο 18 του Χάρτη.
65.      Κατά το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, «[κ]άθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στον παρόντα Χάρτη πρέπει να προβλέπεται από το νόμο και να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και ελευθεριών».
66.      Από τη διάταξη περί παραπομπής φαίνεται να συνάγεται ότι, στην πραγματικότητα, η αυτόματη αναστολή της εξέτασης των αιτήσεων διεθνούς προστασίας στις ανωτέρω περιπτώσεις είναι απόρροια πρακτικής του υπουργού και όχι νομοθετικής απόφασης. Σε τέτοια περίπτωση, δεν θα πληρούται η απαίτηση οι περιορισμοί των θεμελιωδών δικαιωμάτων να προβλέπονται από τον νόμο.
67.      Στο πλαίσιο αυτό, δεν θεωρώ πειστικό το επιχείρημα ότι, κατά το άρθρο 19, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55, ο εκτοπισθείς απολαύει προσωρινής προστασίας μολονότι δεν του χορηγείται διεθνής προστασία (53). Όπως αποφάνθηκε το Δικαστήριο στη σκέψη 82 της απόφασης Kaduna (54), η προσωρινή προστασία παρέχει στους δικαιούχους της πιο περιορισμένα δικαιώματα σε σχέση με εκείνα που απορρέουν από τη χορήγηση διεθνούς προστασίας.
68.      Αντιθέτως, ερμηνεία σύμφωνη με τη σημασία του θεμελιώδους δικαιώματος του ασύλου με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι δικαιούχοι προσωρινής προστασίας έχουν δικαίωμα οι αιτήσεις τους διεθνούς προστασίας να εξετάζονται –έστω με ρυθμό προσαρμοσμένο στους εγγενείς περιορισμούς του συστήματος– κατά τη διάρκεια ισχύος της προσωρινής προστασίας.
V.      Πρόταση
69.      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα του Raad van State (Συμβουλίου της Επικρατείας, Κάτω Χώρες) ως εξής:
«Το άρθρο 17, παράγραφος 2, της οδηγίας 2001/55/ΕΚ του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 2001, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων και μέτρα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων, και το άρθρο 31 της οδηγίας 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας,
έχουν την έννοια ότι:
δεν επιτρέπουν στα κράτη μέλη να αναστέλλουν αυτομάτως και επ’ αόριστον την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας, την οποία υπέβαλε άτομο που απολαύει προσωρινής προστασίας κατά τη διάρκεια ισχύος της εν λόγω προστασίας, με αποτέλεσμα η προθεσμία για την έκδοση απόφασης επί της αιτήσεως διεθνούς προστασίας να μην εκκινεί ή να μη συνεχίζεται προτού λήξει η περίοδος προσωρινής προστασίας.»
1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.
i      Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.
2      Οδηγία του Συμβουλίου, της 20ής Ιουλίου 2001, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές παροχής προσωρινής προστασίας σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων και μέτρα για τη δίκαιη κατανομή των βαρών μεταξύ κρατών μελών όσον αφορά την υποδοχή και την αντιμετώπιση των συνεπειών της υποδοχής αυτών των ατόμων (ΕΕ 2001, L 212, σ. 12).
3      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Δεκεμβρίου 2011, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των απάτριδων ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας (ΕΕ 2011, L 337, σ. 9).
4      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας (ΕΕ 2013, L 180, σ. 60).
5      Πρόκειται για τον Minister van Asiel en Migratie (υπουργό Ασύλου και Μετανάστευσης, Κάτω Χώρες, στο εξής: υπουργός).
6      Εκτελεστική απόφαση του Συμβουλίου, της 4ης Μαρτίου 2022, που διαπιστώνει την ύπαρξη μαζικής εισροής εκτοπισθέντων από την Ουκρανία κατά την έννοια του άρθρου 5 της οδηγίας 2001/55/ΕΚ και έχει ως αποτέλεσμα την εφαρμογή προσωρινής προστασίας (ΕΕ 2022, L 71, σ. 1). Η εκτελεστική απόφαση 2022/382 εφαρμόστηκε αρχικώς για χρονικό διάστημα ενός έτους, έως τις 4 Μαρτίου 2023, και παρατάθηκε, εν συνεχεία, έως τις 4 Μαρτίου 2024. Το Συμβούλιο αποφάσισε να παρατείνει, έως τις 4 Μαρτίου 2025, τη διάρκεια της προσωρινής προστασίας με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2023/2409 του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2023, για την παράταση της προσωρινής προστασίας, όπως θεσπίστηκε με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 (ΕΕ L, 2023/2409). Η διάρκεια της προσωρινής προστασίας παρατάθηκε εκ νέου, έως τις 4 Μαρτίου 2026, με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2024/1836 του Συμβουλίου, της 25ης Ιουνίου 2024, για την παράταση της προσωρινής προστασίας, όπως θεσπίστηκε με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 (ΕΕ L, 2024/1836). Η εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2025/1460 του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2025, για την παράταση της προσωρινής προστασίας, όπως θεσπίστηκε με την εκτελεστική απόφαση (ΕΕ) 2022/382 (ΕΕ L, 2025/1460), παρέτεινε εκ νέου τη διάρκεια της προσωρινής προστασίας έως τις 4 Μαρτίου 2027.
7      Νόμος περί αλλοδαπών, της 23ης Νοεμβρίου 2000 (Stb. 2000, αριθ. 495, στο εξής: Vw 2000).
8      Βασιλικό διάταγμα, της 23ης Νοεμβρίου 2000. περί εφαρμογής του Vw 2000 (Stb. 2000, αριθ. 497, στο εξής: βασιλικό διάταγμα του 2000 περί αλλοδαπών).
9      Κανονισμός περί αλλοδαπών, της 18ης Δεκεμβρίου 2000 (Stcrt. 2001, αριθ. 10).
10      Σημείο 2.1 της διατάξεως περί παραπομπής.
11      Σημείο 2.2 της διατάξεως περί παραπομπής.
12      Σημείο 3.1 της διατάξεως περί παραπομπής.
13      Σημείο 3.2 της διατάξεως περί παραπομπής.
14      Σημείο 3.3 της διατάξεως περί παραπομπής.
15      Απόφαση της 20ής Νοεμβρίου 2025 (C‑195/25, στο εξής: απόφαση Framholm, EU:C:2025:904).
16      Υπόθεση Framholm (C-195/25, στο εξής: προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm, EU:C:2025:700).
17      Σημεία 29 έως 38 των προτάσεών μου στην υπόθεση Framholm. Παραπέμπω στο περιεχόμενό τους, το οποίο δεν χρειάζεται να παραθέσω εκ νέου.
18      Απόφαση Framholm (σημείο 1 του διατακτικού).
19      Σημείο 4.3 της διατάξεως περί παραπομπής. Στο συγκεκριμένο σημείο μνημονεύεται ανακοίνωση του υπουργού, της 30ής Μαρτίου 2022, προς τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων των Κάτω Χωρών, με συμπληρωματικές επεξηγήσεις σχετικά με την ερμηνεία της νομοθεσίας περί μεταφοράς της οδηγίας. Ο Ολλανδική Κυβέρνηση επισημαίνει (σημείο 11 των γραπτών παρατηρήσεών της) ότι ο νομοθέτης των Κάτω Χωρών προέκρινε να εξαρτήσει τη χορήγηση της προσωρινής προστασίας από την προϋπόθεση υποβολής αιτήσεως διεθνούς προστασίας.
20      Σημείο 4.3 της διατάξεως περί παραπομπής.
21      Σημείο 4.4 της διατάξεως περί παραπομπής.
22      Σημείο 12.1
της διατάξεως περί παραπομπής.
23      Απόφαση Framholm (σκέψη 48). Η υπογράμμιση δική μου.
24      Όπ.π. (σκέψη 49).
25      Όπ.π. (σκέψη 54). Η υπογράμμιση δική μου.
26      Όπ.π. (σκέψη 55).
27      Όπ.π. (σκέψη 57).
28      COM/2000/0303 τελικό (ΕΕ 2000, C 311
E, σ. 251).
29      Τούτο προκύπτει από το έγγραφο που εξέδωσε η Ομάδα «Άσυλο» στις 2 Οκτωβρίου 2000, το οποίο διατίθεται στη διεύθυνση https://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST‑11650-2000-INIT/el/pdf. Στην υποσημείωση 1 του άρθρου 16, παράγραφος 2, εκτίθεται η συζήτηση σχετικά με το ενδεχόμενο αναστολής της εξέτασης των αιτήσεων ασύλου.
30      Σημείο 27 των γραπτών παρατηρήσεων της Επιτροπής.
31      Με τη διάταξη περί παραπομπής (σημείο 11.7.4), το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι από το ιστορικό θέσπισης της οδηγίας 2001/55 δεν μπορεί να συναχθεί, μετά βεβαιότητας, αν τα κράτη μέλη θέλησαν να προβλέψουν ή μη, τυπικώς, τη δυνατότητα αναστολής.
32      Προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm (σημείο 73).
33      «Η καθιέρωση προσωρινής προστασίας αναμένεται να ωφελήσει τα κράτη μέλη, δεδομένου ότι τα δικαιώματα που συνοδεύουν την προσωρινή προστασία περιορίζουν την ανάγκη των εκτοπισθέντων να αναζητήσουν άμεσα διεθνή προστασία και, ως εκ τούτου, τον κίνδυνο να επιβαρύνουν υπέρμετρα τα συστήματα ασύλου τους». Η υπογράμμιση δική μου.
34      «Η παράταση της προσωρινής προστασίας θα συμβάλει επίσης στο να διασφαλιστεί ότι τα συστήματα ασύλου των κρατών μελών δεν θα επιβαρυνθούν από τη σημαντική αύξηση του αριθμού των αιτήσεων διεθνούς προστασίας που θα μπορούσαν να υποβληθούν από άτομα που επωφελούνται από προσωρινή προστασία έως τις 4 Μαρτίου 2024, εάν η προσωρινή προστασία παύσει μέχρι τότε, ή από άτομα που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο στην Ουκρανία και φθάνουν στην Ένωση μετά την εν λόγω ημερομηνία και πριν από τις 4 Μαρτίου 2025.»
35      Προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm (σημείο 74).
36      Όπ.π. (σημείο 75).
37      Όπ.π. (σημείο 76).
38      Όπ.π. (σημείο 77, με παραπομπή στην απόφαση της 8ης Μαΐου 2025, Zimir, C‑662/23, EU:C:2025:326, σκέψη 32).
39      Όπ.π. (σημείο 78). Στα σημεία 79 και 80 των ίδιων προτάσεων υπενθύμισα ότι το άρθρο 33 του κανονισμού (ΕΕ) 604/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, για τη θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης διεθνούς προστασίας που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας ή από απάτριδα (ΕΕ 2013, L 180, σ. 31), εγκαθιδρύει, σε σχέση με καταστάσεις οι οποίες χαρακτηρίζονται από την άφιξη εξαιρετικά μεγάλου αριθμού υπηκόων τρίτων χορών που ζητούν να τους χορηγηθεί διεθνής προστασία, «έναν μηχανισμό έγκαιρης προειδοποιήσεως, προετοιμασίας και διαχειρίσεως κρίσεων με στόχο την ανάληψη προληπτικών ενεργειών, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να υπονομευθεί η εφαρμογή του κανονισμού αυτού εξαιτίας σοβαρού κινδύνου ιδιαίτερης πίεσης στο σύστημα ασύλου ενός κράτους μέλους» (σημείο 79 των προτάσεων Framholm). «Πάντως, και στις περιπτώσεις αυτές ο νομοθέτης της Ένωσης δεν προέβλεψε ότι τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν ότι οι αιτήσεις διεθνούς προστασίας θα κρίνονται αυτομάτως απαράδεκτες» (σημείο 80 των προτάσεων Framholm).
40      Το αιτούν δικαστήριο εκθέτει (σημείο 11.4.1 της διατάξεως περί παραπομπής) ότι, λόγω των διαδοχικών εκτελεστικών αποφάσεων που εξέδωσε το Συμβούλιο, η ανωτέρω περίοδος μπορεί να παραταθεί σε τέσσερα έτη, έως τις 4 Μαρτίου 2026. Στον υπολογισμό αυτόν θα πρέπει να προστεθεί
το ένα επιπλέον έτος που προβλέπεται
στην εκτελεστική απόφαση 2025/1460 (μεταγενέστερη της διατάξεως περί παραπομπής) έως τις 4 Μαρτίου 2027.
41      Σημείο 15 των γραπτών παρατηρήσεων της Ολλανδικής Κυβέρνησης.
42      Γραπτές παρατηρήσεις της Πολωνικής Κυβέρνησης (σημείο 14).
43      Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία (ΕΕ 2013, L 180, σ. 96). Κατά το άρθρο της 3, παράγραφος 3, «[η] παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση εφαρμογής των διατάξεων της οδηγίας 2001/55/ΕΚ». Ανάλογη ήταν η διατύπωση του άρθρου 3, παράγραφος 3, της προϊσχύσασας οδηγίας 2003/9/ΕΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιανουαρίου 2003, σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις για την υποδοχή των αιτούντων άσυλο στα κράτη μέλη (ΕΕ 2003, L 31, σ. 18).
44      Προτάσεις μου στην υπόθεση Framholm (σημείο 67).
45      Όπ.π. (σημείο 68).
46      Απόφαση του Συμβουλίου, της 14ης Σεπτεμβρίου 2015, για τη θέσπιση προσωρινών μέτρων στον τομέα της διεθνούς προστασίας υπέρ της Ιταλίας και της Ελλάδας (ΕΕ 2015, L 239, σ. 146).
47      Απόφαση του Συμβουλίου, της 22ας Σεπτεμβρίου 2015, για τη θέσπιση προσωρινών μέτρων στον τομέα της διεθνούς προστασίας υπέρ της Ιταλίας και της Ελλάδας (ΕΕ 2015, L 248, σ. 80).
48      Αιτιολογικές σκέψεις 31 και 36, αντιστοίχως.
49      Απόφαση της 22ας Ιουνίου 2023, Επιτροπή κατά Ουγγαρίας (Δήλωση προθέσεων πριν από την υποβολή αίτησης ασύλου) (C‑823/21, EU:C:2023:504, σκέψη 52) (η υπογράμμιση δική μου). Με την απόφαση Framholm υπογραμμίζεται η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος και η αντίστοιχη υποχρέωση των κρατών μελών: «όταν ένα πρόσωπο ικανοποιεί τις ελάχιστες προδιαγραφές που θεσπίζει το δίκαιο της Ένωσης για τη χορήγηση ενός από τα καθεστώτα αυτά […], τα κράτη μέλη οφείλουν, υπό την επιφύλαξη των λόγων αποκλεισμού που προβλέπει η οδηγία [2002/55] και των λόγων απαραδέκτου της αίτησης που προβλέπει η οδηγία 2013/32, να χορηγούν τη ζητούμενη διεθνή προστασία, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν συναφώς καμία διακριτική ευχέρεια» (σκέψη 54).
50      Απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Valstybės sienos apsaugos tarnyba κ.λπ. (C‑72/22 PPU, EU:C:2022:505, σκέψη 62), με παραπομπή στην απόφαση της 25ης Ιουνίου 2020, Ministerio Fiscal (Αρχή η οποία μπορεί να παραλάβει αίτηση διεθνούς προστασίας) (C‑36/20 PPU, EU:C:2020:495, σκέψη 93).
51      Σημείο 12.1 της διατάξεως περί παραπομπής.
52      Βλ., υπ’ αυτή την έννοια, σημείο 11.4.2 της διατάξεως περί παραπομπής.
53      Σημείο 17 των γραπτών παρατηρήσεων της Γερμανικής Κυβέρνησης.
54      Απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2024 (C‑244/24 και C‑290/24, EU:C:2024:1038). Το αιτούν δικαστήριο παραπέμπει στην εν λόγω απόφαση στα σημεία 11.3, 11.4.6, 11.5 και 11.6 της διατάξεως περί παραπομπής.