62022TO0729
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ένατο τμήμα)
της 17ης Οκτωβρίου 2024 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Γεωργία – Στρατηγικό σχέδιο για την κοινή γεωργική πολιτική (ΚΓΠ) – Κανονισμός (ΕΕ) 2021/2115 – Κανόνες για τη στήριξη των στρατηγικών σχεδίων που καταρτίζονται από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της ΚΓΠ – Έγκριση της Επιτροπής – Σύνθετη ή περίπλοκη διοικητική διαδικασία – Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου – Παραδεκτό – Τήρηση της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής – Περιέλευση της προσβαλλόμενης απόφασης σε γνώση του ενδιαφερομένου – Ενεργητική νομιμοποίηση»
Στην υπόθεση T‑729/22,
Complejo Agrícola Las Lomas, SL, με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία), εκπροσωπούμενη από τον J. Sedano Lorenzo, δικηγόρο,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις A.‑C. Becker και F. Castilla Contreras,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα),
συγκείμενο από τους L. Truchot, πρόεδρο, H. Kanninen (εισηγητή) και T. Perišin, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Complejo Agrícola Las Lomas, SL ζητεί την ακύρωση της εκτελεστικής απόφασης C(2022) 6017 final της Επιτροπής, της 31ης Αυγούστου 2022, για την έγκριση του στρατηγικού σχεδίου της Ισπανίας για την ΚΓΠ 2023‑2027 με σκοπό τη χορήγηση ενωσιακής στήριξης που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων και το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), κατά το μέρος που με αυτήν η Επιτροπή ενέκρινε το σημείο 3.4 του στρατηγικού σχεδίου της Ισπανίας για την κοινή γεωργική πολιτική (ΚΓΠ), σύμφωνα με το οποίο το μέγιστο ποσό της βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα που χορηγείται σε έναν γεωργό δυνάμει του άρθρου 21 του κανονισμού (ΕΕ) 2021/2115 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 2021, σχετικά με τη θέσπιση κανόνων για τη στήριξη των στρατηγικών σχεδίων που πρέπει να καταρτίζονται από τα κράτη μέλη στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής (στρατηγικά σχέδια για την ΚΓΠ) και να χρηματοδοτούνται από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) και την κατάργηση των κανονισμών (ΕΕ) αριθ. 1305/2013 και (ΕΕ) αριθ. 1307/2013 (ΕΕ 2021, L 435, σ. 1), δεν μπορεί να υπερβαίνει συνολικά το ποσό των 200000 ευρώ (στο εξής: επίμαχο μέτρο).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Η προσφεύγουσα είναι ισπανική εταιρία με έδρα τη Μαδρίτη (Ισπανία) και έχει αντικείμενο, μεταξύ άλλων, την απόκτηση και την εκμετάλλευση γεωργικών εκτάσεων για γεωργικές, δασικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες.
3
Στις 29 Δεκεμβρίου 2021 το Βασίλειο της Ισπανίας υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 118, παράγραφος 1, του κανονισμού 2021/2115, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόταση στρατηγικού σχεδίου για την ΚΓΠ (στο εξής: ΣΣΚΓΠ) για την περίοδο 2023‑2027.
4
Στις 31 Μαρτίου 2022 η Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 118, παράγραφος 2, του κανονισμού 2021/2115, αφού αξιολόγησε την πρόταση ΣΣΚΓΠ την οποία υπέβαλε το Βασίλειο της Ισπανίας (στο εξής: ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας), διατύπωσε παρατηρήσεις και ζήτησε συμπληρωματικές πληροφορίες.
5
Στις 27 Ιουλίου 2022 το Βασίλειο της Ισπανίας, σε συνέχεια των παρατηρήσεων της Επιτροπής, κοινοποίησε σε αυτήν πληροφορίες και υπέβαλε αναθεωρημένη έκδοση της πρότασής του ΣΣΚΓΠ.
6
Στις 31 Αυγούστου 2022 η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση για την έγκριση του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας δυνάμει του άρθρου 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
7
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέτρο που με αυτήν η Επιτροπή ενέκρινε το επίμαχο μέτρο·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
8
Η προσφεύγουσα ζητεί, επίσης, από την Επιτροπή να προσκομίσει την έκθεση που έχει στην κατοχή της σχετικά με τη διαδικασία κατάρτισης της πρότασης ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας.
9
Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Φεβρουαρίου 2023, η Επιτροπή προέβαλε, δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ένσταση απαραδέκτου, ζητώντας από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
10
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 27 Φεβρουαρίου 2023, το Βασίλειο της Ισπανίας ζήτησε να παρέμβει στην παρούσα διαδικασία υπέρ της Επιτροπής.
11
Στις 17 Απριλίου 2023 η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου που είχε προτείνει η Επιτροπή. Ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την εν λόγω ένσταση.
Σκεπτικό
12
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, εάν ο καθού το ζητήσει με χωριστό δικόγραφο, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί της αναρμοδιότητας ή του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
13
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Επιτροπή ζήτησε να εκδοθεί απόφαση επί της ενστάσεως απαραδέκτου, το Γενικό Δικαστήριο, εκτιμώντας ότι έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τα έγγραφα της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
14
Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου, η Επιτροπή επικαλείται, πρώτον, τη μη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 76, στοιχεία δʹ και εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, δεύτερον, την αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να ελέγξει το επίμαχο μέτρο και, τρίτον, την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως της προσφεύγουσας.
15
Η Επιτροπή, ερωτηθείσα από το Γενικό Δικαστήριο, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας που ελήφθησαν δυνάμει του άρθρου 89 του Κανονισμού Διαδικασίας, σχετικά με την τήρηση της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, θεωρεί επίσης ότι το δικόγραφο της προσφυγής κατατέθηκε εκπρόθεσμα.
Επί της τηρήσεως της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής
16
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το σημείο αφετηρίας της προθεσμίας για την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής ήταν η ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ήτοι η 31η Αυγούστου 2022, ή το αργότερο η ημερομηνία δημοσίευσής της στον δικτυακό τόπο της, ήτοι η 8η Σεπτεμβρίου 2022. Κατά την Επιτροπή, η προσφεύγουσα έλαβε γνώση της ύπαρξης της εν λόγω απόφασης το αργότερο από την τελευταία αυτή ημερομηνία. Ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν συμμορφώθηκε με την υποχρέωση επιμέλειας που υπείχε να ζητήσει, εντός εύλογης προθεσμίας, την πρόσβαση στο πλήρες κείμενο της εν λόγω απόφασης. Συνεπώς, η προθεσμία των δύο μηνών και δέκα ημερών έληξε την 21η Νοεμβρίου 2022 και η προσφυγή ασκήθηκε την επομένη.
17
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, ελλείψει δημοσιεύσεως στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ελλείψει κοινοποιήσεως της προσβαλλόμενης απόφασης, θα πρέπει να εφαρμοσθεί το κριτήριο της περιέλευσης σε γνώση του ενδιαφερομένου κατά την έννοια του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Ισχυρίζεται ότι έλαβε γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης μόλις στα μέσα Οκτωβρίου 2022 μέσω του δικτυακού τόπου του Υπουργείου Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων της Ισπανίας.
18
Κατά το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η προσφυγή ακυρώσεως ασκείται εντός δύο μηνών, υπολογιζομένων, κατά περίπτωση, από τη δημοσίευση της προσβαλλομένης πράξεως, την κοινοποίησή της στον προσφεύγοντα ή, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, από την ημέρα κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξεως. Από το ίδιο το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι το κριτήριο της ημερομηνίας κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξης ως σημείου αφετηρίας της προθεσμίας άσκησης προσφυγής έχει επικουρικό χαρακτήρα σε σχέση με τα κριτήρια της δημοσίευσης ή της κοινοποίησης της πράξης (απόφαση της 10ης Μαρτίου 1998, Γερμανία κατά Συμβουλίου, C‑122/95, EU:C:1998:94, σκέψη 35).
19
Επιπλέον, κατά το άρθρο 60 του Κανονισμού Διαδικασίας, η προθεσμία αυτή πρέπει, εξάλλου, να παρεκτείνεται λόγω αποστάσεως κατά δέκα ημέρες κατ’ αποκοπή.
20
Κατά πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα, καθόσον αυτή δεν ήταν ο αποδέκτης.
21
Κατά δεύτερον, κατά τη νομολογία, προκειμένου η δημοσίευση της προσβαλλόμενης πράξης να αποτελεί το χρονικό σημείο έναρξης της προθεσμίας άσκησης προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, η δημοσίευση αυτή πρέπει είτε να επιβάλλεται από διάταξη του πρωτογενούς ή του παράγωγου δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε, τουλάχιστον, να απορρέει από καθιερωμένη πρακτική που η προσφεύγουσα μπορούσε θεμιτώς να υπολογίζει ότι επρόκειτο να ακολουθηθεί (πρβλ. διάταξη της 15ης Μαΐου 2019, Metrans κατά Επιτροπής και ΙΝΕΑ, T‑262/17, EU:T:2019:341, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
22
Εν προκειμένω, πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα.
23
Δεύτερον, ούτε το άρθρο 118 του κανονισμού 2021/2115 ούτε κάποια άλλη διάταξη του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ειδικό τρόπο δημοσίευσης των αποφάσεων έγκρισης των ΣΣΚΓΠ.
24
Τρίτον, διαπιστώνεται ότι, όπως επισημαίνει η Επιτροπή στην απάντησή της σε ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου, δεν υπάρχει καθιερωμένη πρακτική του εν λόγω οργάνου όσον αφορά τη δημοσίευση αποφάσεων, όπως η προσβαλλόμενη, την οποία η προσφεύγουσα μπορούσε θεμιτώς να υπολογίζει ότι θα ακολουθηθεί.
25
Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δημοσιεύθηκε ούτε κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα, η προθεσμία άσκησης της προσφυγής κατά της εν λόγω απόφασης άρχισε να τρέχει, όπως προβλέπει το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, από τότε που η προσφεύγουσα έλαβε γνώση.
26
Ωστόσο, κατά πάγια νομολογία, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως, η προθεσμία άσκησης της προσφυγής αρχίζει να τρέχει μόνον από το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο ενδιαφερόμενος έλαβε γνώση του ακριβούς περιεχομένου και της αιτιολογίας της οικείας πράξεως, υπό την προϋπόθεση ότι θα ζητήσει το πλήρες κείμενο της πράξης εντός εύλογης προθεσμίας αφότου του έγινε γνωστή η ύπαρξή της (πρβλ. διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2018, Landesbank Baden-Württemberg κατά CRU, T‑14/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:812, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27
Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η προθεσμία δεν αρχίζει να τρέχει παρά μόνον από τη στιγμή που ο ενδιαφερόμενος τρίτος έλαβε γνώση όλων των κρίσιμων στοιχείων για την άσκηση της προσφυγής, η νομολογία επιβάλλει σε αυτόν την υποχρέωση να ζητήσει με τη δέουσα επιμέλεια το πλήρες κείμενο της πράξης που τον αφορά (βλ. διάταξη της 8ης Δεκεμβρίου 2021, Alessio κ.λπ. κατά EKT, T‑620/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:877, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28
Από τη νομολογία προκύπτει ότι η γνώση της ύπαρξης της πράξης μπορεί να συναχθεί από διάφορες περιστάσεις όπως, πρώτον, από τις προφορικές ή γραπτές δηλώσεις του ενδιαφερόμενου τρίτου, δεύτερον, από τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα σύντομης ανακοίνωσης αναφορικά με την προσβαλλόμενη πράξη, τρίτον, από τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα κράτους μέλους εθνικής πράξης που παραπέμπει, έστω ασαφώς, στην προσβαλλόμενη πράξη, τέταρτον, από καταστάσεις στις οποίες οι περιστάσεις αυτές συνδυάζονται, όπως, για παράδειγμα, όταν τα μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν στην προσβαλλόμενη πράξη και από δηλώσεις του ενδιαφερόμενου τρίτου προκύπτει ότι αυτός γνώριζε ότι είχε εκδοθεί μια πράξη, σε ένα πλαίσιο στο οποίο ήταν πρόδηλο ότι παρακολουθούσε στενά τις εξελίξεις της υπόθεσης (πρβλ. διάταξη της 8ης Δεκεμβρίου 2021, Alessio κ.λπ. κατά EKT, T‑620/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:877, σκέψεις 47 έως 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29
Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι η προθεσμία των δύο μηνών που προβλέπεται στο άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και η οποία, ελλείψει δημοσιεύσεως ή κοινοποιήσεως της πράξεως που μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, ξεκινά να υπολογίζεται από την ημερομηνία κατά την οποία ο προσφεύγων έλαβε γνώση της πράξης, διαφέρει από την εύλογη προθεσμία την οποία διαθέτει ο εν λόγω διάδικος προκειμένου να ζητήσει το πλήρες κείμενο της ίδιας πράξης ώστε να λάβει ακριβή γνώση της (βλ. διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2018, Landesbank Baden-Württemberg κατά CRU, T‑14/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:812, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30
Επομένως, το κριτήριο της εύλογης προθεσμίας για την υποβολή αιτήσεως κοινοποιήσεως μιας πράξης αφότου ο ενδιαφερόμενος λάβει γνώση της υπάρξεώς της δεν είναι μια προκαθορισμένη προθεσμία η οποία συνάγεται αυτομάτως από τη διάρκεια της προθεσμίας για την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως αλλά μια προθεσμία η οποία εξαρτάται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης (πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2013, Επανεξέταση Arango Jaramillo κ.λπ. κατά ΕΤΕπ, C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, σκέψεις 32 έως 34).
31
Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι σε ορισμένες υποθέσεις κρίθηκε ότι αίτηση κοινοποιήσεως του πλήρους κειμένου πράξεως, η οποία υποβλήθηκε δύο μήνες (πρβλ. διάταξη της 5ης Μαρτίου 1993, Ferriere Acciaierie Sarde κατά ΕπιτροπήςC‑102/92, EU:C:1993:86, σκέψη 19), περισσότερους από τέσσερις μήνες (πρβλ. διατάξεις της 10ης Νοεμβρίου 2011, Αγαπίου-Ιωσηφίδη κατά Επιτροπής και ΕΟΕΟΘΠ, C‑626/10 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2011:726, σκέψεις 130 έως 132· της 15ης Ιουλίου 1998, LPN και GEOTA κατά Επιτροπής, T‑155/95, EU:T:1998:167, σκέψη 44, και της 19ης Νοεμβρίου 2018, VR-Bank Rhein-Sieg κατά CRU, T‑42/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:813, σκέψεις 44 έως 49), ή περισσότερους από έξι μήνες (πρβλ. διάταξη της 18ης Μαΐου 2010, Abertis Infraestructuras κατά Επιτροπής, T‑200/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2010:200, σκέψη 63) αφότου ο προσφεύγων έλαβε γνώση της υπάρξεώς της, υπερέβαινε το εύλογο χρονικό διάστημα.
32
Εξάλλου, σε διαφορετικές περιστάσεις, κρίθηκε ότι προθεσμία δύο εβδομάδων (πρβλ. απόφαση της 7ης Μαρτίου 1995, Socurte κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑432/93 έως T‑434/93, EU:T:1995:43, σκέψη 50) ή ενός μηνός ήταν εύλογη (πρβλ. απόφαση της 19ης Μαΐου 1994, Consorzio gruppo di azione locale Murgia Messapica κατά Επιτροπής, T‑465/93, EU:T:1994:56, σκέψη 32).
33
Εν προκειμένω, αφενός, η έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης ανακοινώθηκε στις 31 Αυγούστου 2022 μέσω δελτίων Τύπου της αντιπροσωπείας της Επιτροπής στην Ισπανία καθώς και της Ισπανικής Κυβέρνησης και, αφετέρου, η προσβαλλόμενη απόφαση αναρτήθηκε στον δικτυακό τόπο της Επιτροπής στις 8 Σεπτεμβρίου 2022 καθώς και στον δικτυακό τόπο του Υπουργείου Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων της Ισπανίας στις 19 Σεπτεμβρίου 2022.
34
Η προσφεύγουσα δηλώνει ότι έλαβε γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης περίπου στα μέσα Οκτωβρίου 2022 ανατρέχοντας στον δικτυακό τόπο του Υπουργείου Γεωργίας, Αλιείας και Τροφίμων της Ισπανίας χωρίς να είναι σε θέση να προσδιορίσει την ακριβή ημερομηνία.
35
Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η προσφεύγουσα έλαβε γνώση της ύπαρξης της προσβαλλόμενης απόφασης στις 31 Αυγούστου ή στις 8 Σεπτεμβρίου 2022, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, η υποτιθέμενη αδράνειά της κατά το διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις ημερομηνίες αυτές και τα μέσα Οκτωβρίου 2022 διήρκεσε το πολύ ενάμιση μήνα. Ωστόσο, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, το διάστημα αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπερβαίνει την εύλογη προθεσμία.
36
Πράγματι, στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η προσφυγή ακυρώσεως ασκήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2022 και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να θεωρηθεί εκπρόθεσμη μόνον εάν η προσφεύγουσα έλαβε γνώση του περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης πριν τις 12 Σεπτεμβρίου 2022.
37
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι απόκειται στον διάδικο που επικαλείται την εκπρόθεσμη άσκηση της προσφυγής, λαμβανομένης υπόψη της προθεσμίας που καθορίζεται, συγκεκριμένα, στο άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, να αποδείξει την ημερομηνία επελεύσεως του γεγονότος που συνεπάγεται την έναρξη της προθεσμίας (πρβλ. απόφαση της 6ης Δεκεμβρίου 2012, Ευρωπαϊκή Δυναμική κατά Επιτροπής, T‑167/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2012:651, σκέψη 39 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Ωστόσο, η Επιτροπή, εν προκειμένω, δεν προσκόμισε στοιχεία προκειμένου να αποδείξει ότι η προσφεύγουσα είχε λάβει γνώση του περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης πριν από τις 12 Σεπτεμβρίου 2022, αλλά περιορίστηκε να υποστηρίξει ότι η προσφεύγουσα είχε λάβει γνώση της ύπαρξής της το αργότερο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022.
39
Επομένως, η υπό κρίση προσφυγή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ασκήθηκε εκπροθέσμως.
Επί της τηρήσεως των απαιτήσεων σχετικά με τα τυπικά στοιχεία
40
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη για τον λόγο ότι το δικόγραφο της προσφυγής δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 76, στοιχεία δʹ και εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας. Κατά την Επιτροπή, μολονότι στο δικόγραφο της προσφυγής αναφέρεται ότι πρόκειται για προσφυγή η οποία αποσκοπεί στη μερική ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, το αντικείμενο της διαφοράς είναι, στην πραγματικότητα, η νομιμότητα του επίμαχου μέτρου. Συνεπώς, τα αιτήματα της προσφεύγουσας δεν αφορούν την ακύρωση της εν λόγω απόφασης αλλά αυτήν του επίμαχου μέτρου. Τέλος, με τους λόγους ακυρώσεως δεν προβάλλεται κάποιο σφάλμα ή έλλειψη νομιμότητας κατά την έκδοση της εν λόγω απόφασης, αλλά γίνεται αναφορά σε παραβάσεις εκ μέρους των ισπανικών αρχών. Επιπλέον, οι λόγοι που προβάλλονται με το δικόγραφο της προσφυγής δεν εκτίθενται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και περιορίζονται σε αόριστες και γενικές αναφορές στη νομολογία χωρίς να την εφαρμόζουν στην προκειμένη περίπτωση.
41
Κατά την προσφεύγουσα, το αντικείμενο της διαφοράς προσδιορίζεται σαφώς και συνίσταται στην αμφισβήτηση της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά το μέρος που με αυτήν εγκρίνεται η πρόταση ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας. Η προσφεύγουσα φρονεί ότι το επίμαχο μέτρο αποτελεί τμήμα της εν λόγω απόφασης και ότι το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας δεν αποτελεί αυτοτελές και διακριτό από την εν λόγω απόφαση μέτρο. Συναφώς, παραπέμπει στις αρμοδιότητες της Επιτροπής δυνάμει του άρθρου 118 του κανονισμού 2021/2115.
42
Δυνάμει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Οργανισμού, καθώς και δυνάμει του άρθρου 76, στοιχεία δʹ και εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιέχει το αντικείμενο της διαφοράς, τους ισχυρισμούς και τα επιχειρήματα που προβάλλονται, καθώς και συνοπτική έκθεση των εν λόγω ισχυρισμών και τα αιτήματα του προσφεύγοντος.
43
Τα στοιχεία αυτά πρέπει να εκτίθενται κατά τρόπο αρκούντως σαφή και ακριβή, ώστε να μπορεί ο μεν καθού διάδικος να προετοιμάσει την άμυνά του, το δε Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς, ενδεχομένως, να χρειάζεται περαιτέρω στοιχεία. Για την κατοχύρωση της ασφάλειας δικαίου και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, επιβάλλεται, για το παραδεκτό μιας προσφυγής, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται να προκύπτουν, τουλάχιστον συνοπτικώς, αλλά κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό, από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου της προσφυγής (βλ. απόφαση της 4ης Ιουλίου 2019, Ιταλία κατά Επιτροπής, T‑598/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:482, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και διάταξη της 9ης Ιουλίου 2019, Scaloni και Figini κατά Επιτροπής, T‑158/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:491, σκέψη 29 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
44
Όσον αφορά ειδικότερα τα αιτήματα των διαδίκων, υπενθυμίζεται ότι αυτά καθορίζουν το αντικείμενο της διαφοράς ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης και, κατά συνέπεια, πρέπει να είναι διατυπωμένα κατά τρόπο μη διφορούμενο, ούτως ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να αποφανθεί ο δικαστής της Ένωσης ultra petita (βλ. απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2017, Università del Salento κατά Επιτροπής, T‑393/15, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:604, σκέψη 75 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία· διάταξη της 19ης Νοεμβρίου 2020, Comune di Stintino κατά Επιτροπής, T‑174/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2020:551, σκέψη 45). Ειδικότερα, εφόσον πρόκειται για προσφυγή ακυρώσεως, θα πρέπει η πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση να είναι σαφώς καθορισμένη (πρβλ. διάταξη της 6ης Νοεμβρίου 2018, Chioreanu κατά ERCEA, T‑717/17, EU:T:2018:765, σκέψη 24 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
45
Εν προκειμένω, είναι αληθές ότι, με το δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα ζητεί, αφενός, τη μερική ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης και, αφετέρου, τη διαπίστωση του παράνομου χαρακτήρα του επίμαχου μέτρου. Ωστόσο, από την ανάγνωση του δικογράφου της προσφυγής συνολικά προκύπτει ότι η προσφεύγουσα, με την προσφυγή της, ζητεί την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατά το μέρος που με αυτήν εγκρίνεται το εν λόγω μέτρο κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης.
46
Εξάλλου, κατά αυτόν τον τρόπο ερμήνευσε και η Επιτροπή, στο πλαίσιο της ένστασης απαραδέκτου, τα αιτήματα της προσφεύγουσας. Πράγματι, μολονότι η Επιτροπή προσάπτει στην προσφεύγουσα ότι συγχέει την προσβαλλόμενη απόφαση και το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, οι οποίες είναι στην πραγματικότητα δύο διακριτές πράξεις, εντούτοις, γεγονός παραμένει ότι το ζήτημα περί του οποίου πρόκειται σχετίζεται με τη δυνατότητα καταλογισμού στην Επιτροπή των προβαλλόμενων από την προσφεύγουσα αιτιάσεων και όχι με τη σαφήνεια ή την ακρίβεια του δικογράφου της προσφυγής. Ωστόσο, αυτό το ζήτημα περί δυνατότητας καταλογισμού εμπίπτει στον λόγο απαραδέκτου που αφορά την αναρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να ελέγξει το μέτρο (βλ. σκέψη 14 ανωτέρω).
47
Όσον αφορά τους λόγους ακυρώσεως και τα ουσιώδη νομικά και πραγματικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται η προσφυγή ακυρώσεως, αυτά προκύπτουν σαφώς από το δικόγραφο της προσφυγής. Το τελευταίο περιλαμβάνει τέσσερις λόγους ακυρώσεως οι οποίοι αφορούν, ο πρώτος, παράβαση του άρθρου 17 του κανονισμού 2021/2115, ο δεύτερος, μη εκτίμηση των επιπτώσεων του επίμαχου μέτρου όσον αφορά τη συμβατότητά του με τους στόχους της ΚΓΠ, ο τρίτος, στρέβλωση της εσωτερικής αγοράς εις βάρος των Ισπανών γεωργών με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό της ΚΓΠ και, ο τέταρτος, παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας. Επιπλέον, η προσφεύγουσα επικαλείται αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου, τις οποίες συνδέει με τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως.
48
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφυγή δεν είναι απαράδεκτη λόγω παραβάσεως των προϋποθέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο άρθρο 76, στοιχεία δʹ και εʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
49
Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου η οποία στηρίζεται στη μη τήρηση των απαιτήσεων σχετικά με τα τυπικά στοιχεία του δικογράφου της προσφυγής.
Επί της αρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου να ελέγξει το επίμαχο μέτρο και τη δυνατότητα καταλογισμού στην Επιτροπή των προβαλλόμενων αιτιάσεων
50
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη λόγω του ότι το πραγματικό αντικείμενο της διαφοράς είναι ο έλεγχος της νομιμότητας του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, το οποίο συνιστά νομική πράξη που εκδίδεται από κράτος μέλος και της οποίας ο έλεγχος δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να κρίνει τη νομιμότητα του επίμαχου μέτρου. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η εκ μέρους της έγκριση του εν λόγω ΣΣΚΓΠ στο σύνολό του ουδόλως επηρεάζει το εκδίδον όργανο ή τη φύση του εν λόγω κειμένου, δεδομένου ότι αυτό εξακολουθεί να συνιστά πράξη εκδοθείσα από τις ισπανικές αρχές. Τα ΣΣΚΓΠ συνιστούν εθνικά μέτρα που παράγουν έννομα αποτελέσματα στην έννομη τάξη του οικείου κράτους μέλους και όχι πράξεις των θεσμικών και λοιπών οργάνων ή των οργανισμών της Ένωσης κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Εναπόκειται στα εθνικά δικαστήρια να ελέγξουν τη νομιμότητα των ΣΣΚΓΠ και των μέτρων τους υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης, ιδίως του κανονισμού 2021/2115, και ενδεχομένως να υποβάλουν προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.
51
Η προσφεύγουσα φρονεί ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ελέγχει τη νομιμότητα των αποφάσεων της Επιτροπής, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με τις οποίες εγκρίνονται οι προτάσεις ΣΣΚΓΠ. Κατά την προσφεύγουσα, το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας και η προσβαλλόμενη απόφαση συνθέτουν μια ενιαία πράξη η οποία εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής, στο μέτρο που το Βασίλειο της Ισπανίας συνέπραξε απλώς στην εκπόνησή της. Επιπλέον, η έγκριση των προτάσεων ΣΣΚΓΠ συνιστά μια διαδικασία η οποία διέπεται από το δίκαιο της Ένωσης και της οποίας η μόνη δυνάμενη να προσβληθεί πράξη είναι η απόφαση της Επιτροπής περί έγκρισης. Η διάκριση, στην οποία προβαίνει η Επιτροπή, μεταξύ της προσβαλλόμενης απόφασης και του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας καθιστά κενό περιεχομένου τον έλεγχο που διεξάγει η Επιτροπή και αποκλείει τον δικαστικό έλεγχο των ΣΣΚΓΠ, γεγονός το οποίο δεν συνάδει με το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας. Επιπλέον, το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας δεν μπορεί να προσβληθεί ούτε ενώπιον των ισπανικών δικαστηρίων, στο μέτρο που συνιστά προπαρασκευαστική πράξη η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας του δικαίου της Ένωσης.
52
Εν προκειμένω, τα αιτήματα ακυρώσεως στρέφονται τυπικώς κατά της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία είναι εκτελεστική απόφαση. Μια τέτοια απόφαση της Επιτροπής περιλαμβάνεται στις πράξεις των οποίων ο έλεγχος νομιμότητας εμπίπτει, σύμφωνα με το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, στην αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης, εν προκειμένω του Γενικού Δικαστηρίου. Αυτό εξάλλου δεν αμφισβητείται από την Επιτροπή.
53
Το επιχείρημα της Επιτροπής, προς αμφισβήτηση της αρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι το επίμαχο μέτρο εμπίπτει στο ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας και όχι στην προσβαλλόμενη απόφαση και, επομένως, δεν μπορεί να καταλογιστεί στην Επιτροπή. Η έγκριση, με την εν λόγω απόφαση, της πρότασης ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας δεν μεταβάλλει τη φύση της πράξης αυτής, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί εθνικό μέτρο του οποίου η νομιμότητα ελέγχεται αποκλειστικά από τον εθνικό δικαστή.
54
Υπενθυμίζεται ότι τα επιχειρήματα της Επιτροπής στηρίζονται σε στοιχεία τα οποία αφορούν, αφενός, τη δυνατότητα καταλογισμού στην Επιτροπή των αιτιάσεων που προέβαλε η προσφεύγουσα, γεγονός το οποίο σχετίζεται με το παραδεκτό της προσφυγής και, αφετέρου, την αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου να εξετάσει τις αιτιάσεις αυτές και, συνεπώς, το επίμαχο μέτρο.
55
Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι στην εκπόνηση και την έγκριση της πρότασης ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας συμμετείχαν οι ισπανικές αρχές και η Επιτροπή. Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί αν ο δικαστής της Ένωσης ή ο εθνικός δικαστής είναι αρμόδιος, στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας, να αποφανθεί επί της νομιμότητας, υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης, του επίμαχου μέτρου.
56
Συναφώς, υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι η τυχόν συμμετοχή των εθνικών αρχών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας η οποία καταλήγει στην έκδοση πράξεων από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης δεν μπορεί να αναιρέσει τον χαρακτηρισμό τους ως πράξεων της Ένωσης, όταν οι πράξεις τις οποίες εκδίδουν οι εθνικές αρχές αποτελούν στάδιο σε μια διαδικασία κατά την οποία θεσμικό όργανο της Ένωσης ασκεί μόνο του την τελική εξουσία λήψεως αποφάσεων χωρίς να δεσμεύεται από τις προπαρασκευαστικές πράξεις ή τις προτάσεις των εθνικών αρχών (πρβλ. απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2018, Berlusconi και Fininvest, C‑219/17, EU:C:2018:1023, σκέψη 43).
57
Ειδικότερα, σε μια τέτοια περίπτωση, στην οποία το δίκαιο της Ένωσης δεν αποβλέπει στον διαχωρισμό δύο αρμοδιοτήτων εκ των οποία η μία είναι εθνική και η άλλη ενωσιακή και οι οποίες έχουν διακριτά αντικείμενα, αλλά αντιθέτως κατοχυρώνει την αποκλειστική εξουσία λήψεως αποφάσεων ενός θεσμικού οργάνου της Ένωσης, εναπόκειται στον δικαστή της Ένωσης, δυνάμει της αποκλειστικής αρμοδιότητας του να ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων της Ένωσης επί τη βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, να αποφαίνεται επί της νομιμότητας της τελικής αποφάσεως την οποία λαμβάνει το θεσμικό όργανο της Ένωσης και να εξετάζει, προς διασφάλιση της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας των ενδιαφερομένων, τα τυχόν ελαττώματα των προπαρασκευαστικών πράξεων ή των προτάσεων των εθνικών αρχών τα οποία είναι ικανά να θίξουν το κύρος της τελικής αυτής αποφάσεως (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2018, Berlusconi και Fininvest, C‑219/17, EU:C:2018:1023, σκέψη 44).
58
Τούτου λεχθέντος, πράξη εθνικής αρχής που εντάσσεται στο πλαίσιο διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Ένωσης δεν υπόκειται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης όταν από τη διενεργούμενη στον συγκεκριμένο τομέα κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ των εθνικών αρχών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης προκύπτει ότι η πράξη της εθνικής αρχής συνιστά απαραίτητο στάδιο σε μια διαδικασία εκδόσεως πράξεως της Ένωσης στο πλαίσιο της οποίας τα θεσμικά όργανα της Ένωσης διαθέτουν μόνον περιορισμένο ή ανύπαρκτο περιθώριο εκτιμήσεως, με αποτέλεσμα η εθνική πράξη να δεσμεύει το θεσμικό όργανο της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 3ης Δεκεμβρίου 1992, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, C‑97/91, EU:C:1992:491, σκέψεις 9 και 10).
59
Συνεπώς, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να αποφαίνονται επί των τυχόν παρατυπιών μιας τέτοιας εθνικής πράξεως, υποβάλλοντας ενδεχομένως προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ελέγχου που ισχύουν για κάθε οριστική πράξη η οποία εκδίδεται από την ίδια εθνική αρχή και μπορεί να βλάψει τρίτους, και να θεωρούν εξάλλου, κατ’ εφαρμογήν της αρχής της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, ως παραδεκτό το σχετικό ένδικο βοήθημα, έστω και αν οι εθνικοί δικονομικοί κανόνες δεν το προβλέπουν (πρβλ. αποφάσεις της 3ης Δεκεμβρίου 1992, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, C‑97/91, EU:C:1992:491, σκέψεις 11 έως 13· της 6ης Δεκεμβρίου 2001, Carl Kühne κ.λπ., C‑269/99, EU:C:2001:659, σκέψη 58, και της 2ας Ιουλίου 2009, Bavaria και Bavaria Italia, C‑343/07, EU:C:2009:415, σκέψη 57).
60
Υπενθυμίζεται, επίσης, ότι η έγκριση ενός εθνικού μέτρου από την Επιτροπή δεν του προσδίδει σε καμία περίπτωση τη φύση πράξεως του δίκαιου της Ένωσης. (πρβλ. αποφάσεις της 19ης Σεπτεμβρίου 2002, Huber, C‑336/00, EU:C:2002:509, σκέψη 40, και της 4ης Ιουνίου 2009, JK Otsa Talu, C‑241/07, EU:C:2009:337, σκέψη 37).
61
Υπό το πρίσμα αυτών ακριβώς των εκτιμήσεων πρέπει να εξεταστεί η διαδικασία η οποία είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης προκειμένου να προσδιορισθεί το δικαστήριο που είναι αρμόδιο να αποφανθεί στο πλαίσιο της υπό κρίση διαφοράς σχετικά με το κατά πόσον είναι συμβατό με το δίκαιο της Ένωσης το επίμαχο μέτρο που προβλέπεται στην πρόταση ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, όπως εγκρίθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση.
Επί της εκπόνησης και έγκρισης του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας
62
Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι η πράξη με την οποία η Επιτροπή ενέκρινε την πρόταση ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 118 του κανονισμού 2021/2115.
63
Κατ’ αρχάς, πρέπει να αναλυθούν οι ρόλοι που αναλαμβάνουν η Επιτροπή και τα κράτη μέλη αντίστοιχα κατά την εφαρμογή της ΚΓΠ, όπως αυτοί ορίζονται στον κανονισμό 2021/2115.
64
Συναφώς, υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, οι συντρέχουσες αρμοδιότητες της Ένωσης και των κρατών μελών αφορούν, μεταξύ άλλων, τον τομέα της γεωργίας.
65
Η μεταρρύθμιση του νομικού πλαισίου της ΚΓΠ συντελέστηκε με τον κανονισμό 2021/2115. Όπως υπενθυμίζεται στην αιτιολογική σκέψη 36 του εν λόγω κανονισμού, αποφασίσθηκε η πρόβλεψη ενός ενιαίου κανονισμού.
66
Το άρθρο 1, παράγραφος 2, του κανονισμού 2021/2115 προβλέπει ότι αυτός ισχύει για την ενωσιακή στήριξη που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Εγγυήσεων (ΕΓΤΕ) και το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ΕΓΤΑΑ) για παρεμβάσεις που καθορίζονται σε ΣΣΚΓΠ που έχει εκπονηθεί από κράτος μέλος και εγκριθεί από την Επιτροπή και καλύπτει την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2023 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027. Όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 36 του εν λόγω κανονισμού, αυτός αντικαθιστά τις ρυθμίσεις που προβλέπονταν στον κανονισμό (ΕΕ) 1305/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, για τη στήριξη της αγροτικής ανάπτυξης από το ΕΓΤΑΑ και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1698/2005 του Συμβουλίου (ΕΕ 2013, L 347, σ. 487), και τον κανονισμό (ΕΕ) 1307/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, περί θεσπίσεως κανόνων για άμεσες ενισχύσεις στους γεωργούς βάσει καθεστώτων στήριξης στο πλαίσιο της ΚΓΠ και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 637/2008 και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 73/2009 του Συμβουλίου (ΕΕ 2013, L 347, σ. 608).
67
Επιπλέον, όσον αφορά τον τρόπο διαχείρισης της ΚΓΠ κατά το πέρας αυτής της μεταρρύθμισης, σύμφωνα με την αιτιολογική σκέψη 3 του κανονισμού 2021/2115, η ακολουθούμενη νέα προσέγγιση βασίζεται στην ιδέα ότι η Ένωση πρέπει να θέσει τις βασικές παραμέτρους πολιτικής, ενώ τα κράτη μέλη πρέπει να φέρουν μεγαλύτερη ευθύνη ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα επιτύχουν τους εν λόγω στόχους και θα επιτύχουν τους αριθμητικούς στόχους. Ως εκ τούτου, η ενισχυμένη επικουρικότητα επιτρέπει να λαμβάνονται καλύτερα υπόψη οι τοπικές συνθήκες και ανάγκες καθώς και η ιδιαίτερη φύση της γεωργικής δραστηριότητας.
68
Επιπλέον, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 27 του κανονισμού 2021/2115, η κατανομή αρμοδιοτήτων εντός αυτού του νέου μοντέλου υλοποίησης της ΚΓΠ προβλέπει ότι τίθενται οι στόχοι, τα είδη παρέμβασης και οι κοινές απαιτήσεις σε επίπεδο Ένωσης προκειμένου να διασφαλισθεί ο κοινός χαρακτήρας της ΚΓΠ, ενώ καταλείπεται στα κράτη μέλη η φροντίδα για τη μετατροπή τους σε ρυθμίσεις στήριξης που θα εφαρμόζονται στους δικαιούχους.
69
Όσον αφορά, τέλος, τη μέθοδο εκτέλεσης του προϋπολογισμού της ΚΓΠ, το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) 2021/2116 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 2ας Δεκεμβρίου 2021, σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη διαχείριση και την παρακολούθηση της ΚΓΠ και την κατάργηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1306/2013 (ΕΕ 2021, L 435, σ. 187), προβλέπει ότι το ΕΓΤΕ εκτελείται είτε υπό καθεστώς επιμερισμένης διαχείρισης μεταξύ των κρατών μελών και της Ένωσης είτε υπό καθεστώς άμεσης διαχείρισης. Το άρθρο 6 του κανονισμού προβλέπει ότι το ΕΓΤΑΑ εκτελείται υπό καθεστώς επιμερισμένης διαχείρισης μεταξύ των κρατών μελών και της Ένωσης.
70
Ως εκ τούτου, από τις διατάξεις που μνημονεύονται στις σκέψεις 67 έως 69 ανωτέρω προκύπτει ότι ο νέος τρόπος διαχείρισης της ΚΓΠ που έχει θεσπιστεί από τον νομοθέτη της Ένωσης στηρίζεται σε ένα σύστημα συνεργασίας, το οποίο παρέχει διακριτική ευχέρεια στα κράτη μέλη προκειμένου να προσαρμόσουν τις παρεμβάσεις στις ιδιαίτερες ανάγκες και απαιτήσεις της εθνικής γεωργίας τους, προβλέποντας ταυτόχρονα έλεγχο της Ένωσης για την εξασφάλιση της συμβατότητάς τους με την ΚΓΠ.
71
Εν συνεχεία, πρέπει να εξεταστούν οι εφαρμοστέοι στα ΣΣΚΓΠ κανόνες οι οποίοι αντικατοπτρίζουν τους στόχους αυτού του νέου συστήματος διαχείρισης.
72
Όσον αφορά την εκπόνηση των ΣΣΚΓΠ, πρώτον, από το άρθρο 104, παράγραφος 1, του κανονισμού 2021/2115 προκύπτει ότι τα κράτη μέλη καταρτίζουν ΣΣΚΓΠ για την εφαρμογή της στήριξης της Ένωσης που χρηματοδοτείται από το ΕΓΤΕ και το ΕΓΤΑΑ.
73
Συναφώς, τα άρθρα 5 και 6 του κανονισμού 2021/2115 θέτουν τους στόχους της Ένωσης και το άρθρο 7 ορίζει τους δείκτες που θα χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση της επίτευξής τους. Περαιτέρω, το άρθρο 9 προβλέπει μεταξύ άλλων ότι τα κράτη μέλη σχεδιάζουν τις παρεμβάσεις των οικείων ΣΣΚΓΠ σύμφωνα με τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης. Επιπλέον, τα άρθρα 8 έως 84 καθορίζουν τα είδη παρέμβασης, καθώς και τις κοινές απαιτήσεις που θα πρέπει να εφαρμόζουν τα κράτη μέλη προκειμένου να διασφαλισθεί ο κοινός χαρακτήρας της ΚΓΠ.
74
Δεύτερον, το άρθρο 106, παράγραφος 1, του κανονισμού 2021/2115 διευκρινίζει ότι τα κράτη μέλη καταρτίζουν τα ΣΣΚΓΠ σύμφωνα με το θεσμικό και νομικό τους πλαίσιο.
75
Τρίτον, τα άρθρα 107 έως 115 του κανονισμού 2021/2115 θεσπίζουν τις απαιτήσεις αναφορικά με το περιεχόμενο και την παρουσίαση των ΣΣΚΓΠ. Αυτά αποτελούν έγγραφα καθοδήγησης για τη στρατηγική κάθε κράτους μέλους για την εφαρμογή της ΚΓΠ.
76
Όσον αφορά την έγκριση των ΣΣΚΓΠ από την Επιτροπή, η αιτιολογική σκέψη 110 του κανονισμού 2021/2115 διευκρινίζει ότι η έγκριση αυτή αποτελεί αποφασιστικό βήμα προκειμένου να διασφαλιστεί η εφαρμογή της ΚΓΠ σύμφωνα με τους κοινούς στόχους.
77
Για τον σκοπό αυτό, το άρθρο 118 του κανονισμού 2021/2115 οργανώνει τη διαδικασία αξιολόγησης και έγκρισης του εκάστοτε ΣΣΚΓΠ. Στην παράγραφο 1 προβλέπει ότι κάθε κράτος μέλος υποβάλλει στην Επιτροπή πρόταση ΣΣΚΓΠ.
78
Επιπλέον, το άρθρο 118, παράγραφος 2, του κανονισμού 2021/2115 ορίζει ότι η Επιτροπή αξιολογεί το υποβληθέν σε αυτήν ΣΣΚΓΠ ως προς την πληρότητά του, τη συνοχή του με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης, με τον εν λόγω κανονισμό και τις διατάξεις που θεσπίζονται κατ’ εφαρμογή του καθώς και με τον κανονισμό 2021/2116, την ουσιαστική συμβολή του στην επίτευξη των ειδικών στόχων που ορίζονται στο άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 2021/2115 και τον αντίκτυπό του στην εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς και τη στρέβλωση του ανταγωνισμού και στο επίπεδο διοικητικού φόρτου για τους δικαιούχους και τη διοίκηση.
79
Το άρθρο 118, παράγραφος 3, του κανονισμού 2021/2115 παρέχει στην Επιτροπή τη δυνατότητα να διατυπώνει παρατηρήσεις σε περίπτωση που η αξιολόγηση της πρότασης ΣΣΚΓΠ αποκάλυψε προβλήματα. Το κράτος μέλος με τη σειρά του οφείλει να παρέχει όλες τις απαραίτητες συμπληρωματικές πληροφορίες και, κατά περίπτωση, να αναθεωρεί αναλόγως την πρότασή του.
80
Το άρθρο 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115 καθορίζει τα κριτήρια για την έγκριση του ΣΣΚΓΠ, ήτοι, πρώτον, ότι θα πρέπει να έχουν υποβληθεί στην Επιτροπή οι απαραίτητες πληροφορίες που προβλέπονται στο άρθρο 118, παράγραφος 3, του κανονισμού και, δεύτερον, ότι το σχέδιο θα πρέπει να είναι συμβατό με το άρθρο 9 και τις υπόλοιπες απαιτήσεις που θέτουν ο εν λόγω κανονισμός και ο κανονισμός 2021/2116, καθώς και με τις κατ’ εξουσιοδότηση και εκτελεστικές πράξεις που εκδίδονται δυνάμει αυτών.
81
Σύμφωνα με το άρθρο 118, παράγραφοι 5 και 6, του κανονισμού 2021/2115, η έγκριση κάθε ΣΣΚΓΠ πρέπει να πραγματοποιείται μέσω εκτελεστικής απόφασης το αργότερο έξι μήνες μετά την υποβολή του από το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος.
82
Επιπλέον, το άρθρο 118, παράγραφος 7, του κανονισμού 2021/2115 θέτει ως προϋπόθεση για την παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων από τα ΣΣΚΓΠ την έγκρισή τους από την Επιτροπή.
83
Τέλος, ο κανονισμός 2021/2115 προβλέπει στα άρθρα 119 και 120 δύο διαδικασίες ανάλογες με εκείνη που προβλέπεται στο άρθρο 118, οι οποίες εφαρμόζονται σε περίπτωση τροποποίησης ή επανεξέτασης των ΣΣΚΓΠ.
84
Από το σύνολο των διατάξεων που μνημονεύονται στις σκέψεις 72 έως 83 ανωτέρω προκύπτει, πρώτον, ότι η Επιτροπή δεν δύναται να τροποποιήσει ευθέως μία πρόταση ΣΣΚΓΠ που έχει εκπονηθεί από κράτος μέλος, δεύτερον, ότι ασκεί έλεγχο συμβατότητας της πρότασης με ορισμένους κανόνες του δικαίου της Ένωσης, τρίτον, ότι δύναται να υποβάλει παρατηρήσεις με τις οποίες εξαρτά την υπ’ αυτής έγκριση από την εκ μέρους του κράτους μέλους τροποποίηση του ΣΣΚΓΠ, τέταρτον, ότι οφείλει να αρνηθεί την έγκριση προτεινόμενου ΣΣΚΓΠ μόνον αν αυτό δεν πληροί τις προϋποθέσεις που απαριθμούνται περιοριστικά και προβλέπονται από το δίκαιο της Ένωσης και, πέμπτον, ότι ένα ΣΣΚΓΠ δεν παράγει έννομα αποτελέσματα πριν εγκριθεί από την Επιτροπή.
85
Επομένως, η Επιτροπή διαθέτει, στο πλαίσιο της διαδικασίας έγκρισης του ΣΣΚΓΠ, εξουσία λήψεως αποφάσεως, η άσκηση της οποίας συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την εξέταση του περιεχομένου του εν λόγω σχεδίου.
86
Εντούτοις, η απόφαση έγκρισης ενός ΣΣΚΓΠ από την Επιτροπή πρέπει να διακρίνεται από την πρόταση ΣΣΚΓΠ που υποβάλλεται από ένα κράτος μέλος και η οποία παραμένει μια εθνική πράξη στο πλαίσιο της οποίας το κράτος μέλος ασκεί την αρμοδιότητά του όσον αφορά, μεταξύ άλλων, την επιλογή των παρεμβάσεων που θα ενταχθούν στην εν λόγω πρόταση. Οι δύο αυτές πράξεις συνδέονται μεταξύ τους μέσω του μηχανισμού που προβλέπεται στο άρθρο 118 του κανονισμού 2021/2115.
Επί των συνεπειών που πρέπει να συναχθούν από το νομικό πλαίσιο στην υπό κρίση υπόθεση
87
Λαμβανομένων υπόψη των διακριτών αρμοδιοτήτων της Επιτροπής και των εθνικών αρχών, το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, όπως εγκρίθηκε από την Επιτροπή, δεν συνιστά προπαρασκευαστική πράξη της προσβαλλόμενης απόφασης ούτε μέρος της τελευταίας υπό την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 56 και 57 ανωτέρω. Ειδικότερα, ο κανονισμός 2021/2115 καθιέρωσε ένα σύστημα επιμερισμού των αρμοδιοτήτων μεταξύ του κράτους μέλους και της Επιτροπής.
88
Ομοίως, από την προβλεπόμενη στο άρθρο 118 του κανονισμού 2021/2115 διαδικασία έγκρισης του ΣΣΚΓΠ προκύπτει ότι, μολονότι η πράξη της εθνικής αρχής αποτελεί απαραίτητο στάδιο στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που καταλήγει στην έκδοση πράξης της Ένωσης, η Επιτροπή δεν δεσμεύεται από την εθνική πράξη υπό την έννοια της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 58 και 59 ανωτέρω.
89
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης έγκρισης ενός ΣΣΚΓΠ ως πράξης της Ένωσης δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, ακόμη κι αν αυτός ο έλεγχος συνεπάγεται κατ’ ανάγκην την εξέταση, μεταξύ άλλων, της συμβατότητας με το δίκαιο της Ένωσης, δυνάμει του άρθρου 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115, του περιεχομένου του προτεινόμενου ΣΣΚΓΠ, το οποίο παραμένει μια εθνική πράξη.
90
Στο δικόγραφο της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τον παράνομο χαρακτήρα της προσβαλλόμενης απόφασης για τον λόγο ότι η Επιτροπή ενέκρινε το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας παρά το γεγονός ότι αυτό ενέχει παράβαση πλήθους κανόνων δικαίου της Ένωσης, ειδικότερα δε των διατάξεων του κανονισμού 2021/2115 και των γενικών αρχών του δικαίου της Ένωσης, καθώς και της σχετικής με την εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων εθνικής νομοθεσίας.
91
Πρέπει να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με την εθνική νομοθεσία, οι διατάξεις του κανονισμού 2021/2115 και οι γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης περιλαμβάνονται στις διατάξεις των οποίων την τήρηση από τα προτεινόμενα ΣΣΚΓΠ ελέγχει η Επιτροπή στο πλαίσιο της διαδικασίας έγκρισης που προβλέπεται στο άρθρο 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115 (βλ. σκέψη 47 ανωτέρω).
92
Κατά συνέπεια, στο πλαίσιο του ελέγχου της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι δυνατό να ελεγχθεί αν, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η Επιτροπή όφειλε να μην εγκρίνει το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας για τον λόγο ότι αυτό δεν πληροί όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115.
93
Συνεπώς, ο λόγος απαραδέκτου που προβάλλεται με την ένσταση απαραδέκτου και στηρίζεται στο ότι οι προσαπτόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση παρατυπίες δύνανται να αποδοθούν αποκλειστικά στο ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, ήτοι στις ισπανικές αρχές, πρέπει να απορριφθεί αναφορικά με τις παρατυπίες οι οποίες εξετάζονται στο πλαίσιο του ελέγχου συμβατότητας που προβλέπεται στο άρθρο 118, παράγραφος 4, του κανονισμού 2021/2115, όπως υπενθυμίζεται στη σκέψη 91 ανωτέρω. Κατά συνέπεια, η προσφυγή δεν πρέπει να απορριφθεί βάσει αυτού του λόγου απαραδέκτου, μολονότι τα επιχειρήματα με τα οποία προβάλλεται μη τήρηση της εθνικής νομοθεσίας πρέπει να απορριφθούν.
Επί της ενεργητικής νομιμοποίησης
94
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη, διότι η προσφεύγουσα στερείται ενεργητικής νομιμοποίησης. Η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αφορά την προσφεύγουσα ούτε άμεσα ούτε ατομικά, σε αντίθεση με όσα επιτάσσει το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, και, επιπλέον, το Βασίλειο της Ισπανίας είναι ο μόνος αποδέκτης της προσβαλλόμενης απόφασης.
95
Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις κατά τις οποίες η πράξη πρέπει να την αφορά άμεσα και ατομικά.
96
Δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί να ασκεί προσφυγή κατά των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης ή που το αφορούν άμεσα και ατομικά, καθώς και κατά των κανονιστικών πράξεων που το αφορούν άμεσα και για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα.
97
Εν προκειμένω, αποδέκτης της προσβαλλόμενης απόφασης είναι το Βασίλειο της Ισπανίας και όχι η προσφεύγουσα. Υπό τις συνθήκες αυτές, η πρώτη περίπτωση κατά την οποία ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο νομιμοποιείται ενεργητικώς δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ πρέπει να απορριφθεί.
98
Συνεπώς, θα πρέπει να εξετασθεί αν στην προκειμένη περίπτωση τυγχάνουν εφαρμογής η δεύτερη ή τρίτη περίπτωση, κατά τις οποίες, δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο νομιμοποιείται ενεργητικώς να ασκήσει προσφυγή κατά πράξεως της οποίας δεν είναι αποδέκτης. Κατά τη δεύτερη περίπτωση, προσφυγή μπορεί να ασκηθεί υπό την προϋπόθεση ότι η εν λόγω πράξη αφορά άμεσα και ατομικά το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που την ασκεί. Κατά την τρίτη περίπτωση, το εν λόγω πρόσωπο μπορεί να ασκήσει προσφυγή κατά κανονιστικής πράξεως για την εφαρμογή της οποίας δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα εάν η πράξη αυτή το αφορά άμεσα (αποφάσεις της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Telefónica κατά Επιτροπής, C‑274/12 P, EU:C:2013:852, σκέψη 19· της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonpunt κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑132/12 P, EU:C:2014:100, σκέψη 44, και της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, σκέψη 31).
99
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει την τρίτη περίπτωση πριν αναλύσει, ενδεχομένως, τη δεύτερη.
Επί του ζητήματος αν πρόκειται για κανονιστική πράξη για την εφαρμογή της οποίας δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα
100
Η Επιτροπή φρονεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ακόμη και στην περίπτωση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κανονιστική πράξη, προϋποθέτει τη λήψη εκτελεστικών μέτρων από τις ισπανικές αρχές τα οποία συνίστανται στη θέσπιση των αναγκαίων κανονιστικών πράξεων για την εφαρμογή του ΣΣΚΓΠ, στο οποίο περιλαμβάνεται το επίμαχο μέτρο.
101
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να θεωρηθεί κανονιστική πράξη, για την εφαρμογή της οποίας απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα υπό την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τελευταίο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
102
Ανεξαρτήτως της φύσεως της προσβαλλόμενης απόφασης ως κανονιστικής πράξης, εν προκειμένω αρκεί να εξετασθεί αν για την εφαρμογή της απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα.
103
Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, προκειμένου να εκτιμηθεί αν για την εφαρμογή μιας κανονιστικής πράξης απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, πρέπει να λαμβάνεται κυρίως υπόψη η θέση του προσώπου που επικαλείται το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής δυνάμει του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τελευταίο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ. Στερείται, επομένως, σημασίας το ζήτημα αν η επίμαχη πράξη συνεπάγεται εκτελεστικά μέτρα έναντι άλλων ιδιωτών (βλ. απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
104
Στερείται, εξάλλου, σημασίας συναφώς το ζήτημα αν τα μέτρα αυτά έχουν ή όχι απλώς διεκπεραιωτικό χαρακτήρα (βλ. απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
105
Σύμφωνα με το άρθρο 9, τρίτο εδάφιο, του κανονισμού 2021/2115, τα κράτη μέλη θεσπίζουν το νομικό πλαίσιο που διέπει τη χορήγηση στήριξης από την Ένωση σε γεωργούς και άλλους δικαιούχους σύμφωνα με τα ΣΣΚΓΠ όπως εγκρίνονται από την Επιτροπή δυνάμει του άρθρου 118 του ίδιου κανονισμού. Εφαρμόζουν τα εν λόγω ΣΣΚΓΠ όπως εγκρίνονται από την Επιτροπή.
106
Επομένως, το ΣΣΚΓΠ αποτελεί έγγραφο με βάση το οποίο το εκάστοτε κράτος μέλος εφαρμόζει την ΚΓΠ για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2023 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027.
107
Στο πλαίσιο αυτό, η εφαρμογή του μέτρου, το οποίο δύναται να παραγάγει έννομα αποτελέσματα επί της οικονομικής δραστηριότητας της προσφεύγουσας, απαιτεί εθνικά εκτελεστικά μέτρα. Άλλωστε, η ύπαρξη τέτοιων εκτελεστικών μέτρων επιβεβαιώνεται από το σχέδιο του Real Decreto sobre la aplicación, a partir de 2023, de las intervenciones en forma de pagos directos y el establecimiento de requisitos comunes en el marco del Plan Estratégico de la Política Agrícola Común, y la regulación de la solicitud única del sistema integrado de gestión y control (βασιλικού διατάγματος για την εφαρμογή, από το 2023, παρεμβάσεων υπό μορφή άμεσων ενισχύσεων και τη θέσπιση κοινών απαιτήσεων στο πλαίσιο του ΣΣΚΓΠ και για τη ρύθμιση της ενιαίας αίτησης για το ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης και ελέγχου), το οποίο κατάρτισε το Βασίλειο της Ισπανίας προκειμένου να εφαρμόσει το ΣΣΚΓΠ και το οποίο συμπεριέλαβε η προσφεύγουσα ως παράρτημα στις παρατηρήσεις της επί της ένστασης απαραδέκτου.
108
Επομένως, δεδομένου ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση απλώς εγκρίνεται το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας, στο οποίο περιλαμβάνεται το επίμαχο μέτρο, και ότι απόκειται στο Βασίλειο της Ισπανίας να εφαρμόσει το μέτρο αυτό, όπως και το εν λόγω ΣΣΚΓΠ στο σύνολό του, η εν λόγω απόφαση δύναται να παραγάγει τα τυχόν έννομα αποτελέσματά της έναντι της προσφεύγουσας μόνο μέσω εθνικών εκτελεστικών μέτρων.
109
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απαιτεί ως προς την προσφεύγουσα τη λήψη εκτελεστικών μέτρων, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, τελευταίο σκέλος της περιόδου, ΣΛΕΕ.
110
Ως εκ τούτου, η προσφεύγουσα δεν δύναται για την αμφισβήτηση της προσβαλλόμενης απόφασης να στηριχθεί στην τρίτη περίπτωση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
111
Ακολούθως, πρέπει να εξεταστεί, αν η ενεργητική νομιμοποίηση της προσφεύγουσας μπορεί να στηριχθεί στη δεύτερη περίπτωση που παρατίθεται στην σκέψη 98 ανωτέρω και κατά την οποία απαιτείται η προσβαλλόμενη απόφαση να την αφορά άμεσα και ατομικά. Για τον σκοπό αυτό, είναι σημαντικό να εξετασθεί, κατ’ αρχάς, η δεύτερη εκ των δύο αυτών προϋποθέσεων.
Επί του ατομικού επηρεασμού
112
Κατά πάγια νομολογία, φυσικό ή νομικό πρόσωπο άλλο από τον αποδέκτη μιας πράξεως δεν μπορεί να προβάλει ότι η πράξη αυτή το αφορά ατομικά, κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, παρά μόνον εάν η εν λόγω πράξη το θίγει λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων του ή λόγω μιας πραγματικής καταστάσεως που το χαρακτηρίζει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, το εξατομικεύει κατά τρόπον ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (απόφαση της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής, 25/62, EU:C:1963:17, σ. 223· βλ., ομοίως, απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
113
Η Επιτροπή φρονεί ότι, αν η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά την προσφεύγουσα, την αφορά μόνο λόγω της αντικειμενικής ιδιότητάς της ως γεωργού, όπως και οποιονδήποτε άλλο επιχειρηματία ευρισκόμενο, πραγματικά ή δυνητικά, σε όμοια κατάσταση. Επιπλέον, κατά την Επιτροπή, η ομάδα που θίγεται περισσότερο από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν ήταν δυνατό να προσδιορισθεί κατά τον χρόνο έκδοσης της εν λόγω αποφάσεως, δεδομένου ότι δεν είχαν υποβληθεί αιτήσεις περί βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα βάσει του εθνικού νομικού πλαισίου που διέπει τη χορήγησή τους κατ’ εφαρμογή του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας.
114
Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι πληροί την προϋπόθεση κατά την οποία η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να την αφορά ατομικά, δεδομένου ότι ανήκει σε έναν περιορισμένο κύκλο επιχειρηματιών ο οποίος μπορούσε σαφώς να προσδιορισθεί κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης λόγω, αφενός, της ιδιότητάς της ως γεωργικής επιχείρησης που ασκεί εντατική καλλιέργεια σε μεγάλο αριθμό εκταρίων και, αφετέρου, της ιδιότητάς της ως δικαιούχου βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα η οποία θα ανερχόταν σε ποσό ανώτερο των 200000 ευρώ σε περίπτωση που το επίμαχο μέτρο δεν υπήρχε. Συνεπώς, από την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης, η προσφεύγουσα δεν θα μπορούσε πλέον να τύχει αυτής της στήριξης για ποσό ανώτερο των 200000 ευρώ.
115
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, όταν η πράξη θίγει ομάδα προσώπων εξατομικευμένων ή δυναμένων να εξατομικευθούν κατά τον χρόνο εκδόσεως της εν λόγω πράξεως και βάσει κριτηρίων που σχετίζονται ειδικώς με τα μέλη της ομάδας αυτής, η εν λόγω πράξη μπορεί να αφορά ατομικά τα μέλη αυτά στο μέτρο που αποτελούν τμήμα ενός περιορισμένου κύκλου επιχειρηματιών, τούτο δε ισχύει, μεταξύ άλλων, όταν η πράξη τροποποιεί δικαιώματα του ιδιώτη που αποκτήθηκαν προ της εκδόσεώς της (πρβλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonlinie κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑133/12 P, EU:C:2014:105, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
116
Ωστόσο, η δυνατότητα προσδιορισμού, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται ένα μέτρο ουδόλως συνεπάγεται ότι το μέτρο αυτό πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά τα εν λόγω υποκείμενα δικαίου ατομικώς, εφόσον η εφαρμογή αυτή γίνεται βάσει μιας αντικειμενικής, νομικής ή πραγματικής, καταστάσεως η οποία προσδιορίζεται από την επίμαχη πράξη (απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2013, Telefónica κατά Επιτροπής, C‑274/12 P, EU:C:2013:852, σκέψη 47).
117
Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα είναι γεωργική επιχείρηση η οποία ασκεί δραστηριότητα εμπίπτουσα στο πεδίο εφαρμογής της προσβαλλόμενης απόφασης, στο μέτρο που η απόφαση αυτή αφορά τους γεωργούς και άλλους δυνητικούς δικαιούχους χρηματοδοτικής συνδρομής της Ένωσης η οποία προβλέπεται από το ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας βάσει του κανονισμού 2021/2115.
118
Ωστόσο, το γεγονός και μόνον ότι η προσφεύγουσα είναι γεωργική επιχείρηση, δυνητική δικαιούχος χρηματοδοτικής συνδρομής της Ένωσης στο πλαίσιο της ΚΓΠ, δεν αρκεί για να την εξατομικεύσει και να τη χαρακτηρίσει σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη γεωργική επιχείρηση, στο μέτρο που το ανώτατο όριο το οποίο προβλέπεται από το επίμαχο μέτρο δεν προσδιορίζει μια περιορισμένη ομάδα γεωργικών επιχειρήσεων, αλλά απευθύνεται στις επιχειρήσεις αυτές λόγω της αντικειμενικής ιδιότητάς τους ως γεωργών, ακριβώς όπως απευθύνεται και σε οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση η οποία βρίσκεται, πραγματικά ή δυνητικά, στην ίδια κατάσταση.
119
Ομοίως, το γεγονός και μόνον ότι η προσφεύγουσα είναι επιλέξιμη να λάβει ένα ποσό βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα το οποίο υπερβαίνει το ανώτατο όριο το οποίο καθορίζει το επίμαχο μέτρο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι την εξατομικεύει, δεδομένου ότι αυτό το δικαίωμα είσπραξης στήριξης χορηγείται, κατ’ εφαρμογήν ενός γενικού και αφηρημένου κανόνα, σε πλήθος επιχειρηματιών οι οποίοι καθορίζονται με αντικειμενικό τρόπο.
120
Επιπλέον, η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι έχει κεκτημένο δικαίωμα σε βασική εισοδηματική στήριξη για τη βιωσιμότητα ποσού άνω των 200000 ευρώ βάσει του καθεστώτος, το οποίο θεσπίστηκε με το άρθρο 23 του κανονισμού 2021/2115, περί μετατροπής του δικαιώματος σε βασική ενίσχυση που απολάμβανε στο πλαίσιο της ΚΓΠ 2015-2022.
121
Συγκεκριμένα, διαπιστώνεται, αφενός, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μεταβάλλει τα κεκτημένα δικαιώματα της προσφεύγουσας για τη λήψη στήριξης, δεδομένου ότι θεσπίζει ένα νέο δικαίωμα για την ΚΓΠ για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2023 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027. Το γεγονός ότι στο πλαίσιο του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας επελέγη η χορήγηση βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα με βάση τη μέθοδο των δικαιωμάτων ενίσχυσης, των οποίων η μοναδιαία αξία καθορίζεται χάρις σε έναν μηχανισμό σύγκλισης με τον οποίο η αξία τους προσαρμόζεται αναλογικά με την αξία που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 1307/2013 στο πλαίσιο της ΚΓΠ 2015-2022, δεν σημαίνει ότι η προσφεύγουσα μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει κεκτημένο δικαίωμα βασικής εισοδηματικής στήριξης για τη βιωσιμότητα, όπως αυτή ορίζεται στον κανονισμό 2021/2115. Επομένως, ο μηχανισμός που προτείνεται στα άρθρα 23 και 24 του εν λόγω κανονισμού δεν παρέχει σε κάθε γεωργό δικαίωμα να λάβει την εν λόγω στήριξη.
122
Αφετέρου, κατά την ημερομηνία έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης, οι γεωργοί στους οποίους επρόκειτο να εφαρμοστεί αυτό το ανώτατο όριο δεν ήταν σε καμία περίπτωση δυνατό να προσδιορισθούν, δεδομένου ότι, εν πάση περιπτώσει, η εφαρμογή του επίμαχου μέτρου προϋπέθετε ότι οι ενδιαφερόμενοι γεωργοί θα υπέβαλαν αίτηση προκειμένου να λάβουν τη βασική εισοδηματική στήριξη για τη βιωσιμότητα βάσει του εθνικού νομικού πλαισίου που θεσπίστηκε από το Βασίλειο της Ισπανίας κατ’ εφαρμογήν του δικού του ΣΣΚΓΠ, σύμφωνα με το άρθρο 9 του κανονισμού 2021/2115.
123
Ως εκ τούτου, η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά την προσφεύγουσα μόνο λόγω της αντικειμενικής ιδιότητάς της ως γεωργικής επιχείρησης, ακριβώς όπως και οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση η οποία βρίσκεται πραγματικά ή δυνητικά στην ίδια κατάσταση.
124
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι η προσφεύγουσα δεν δύναται να προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση την αφορά ατομικά.
125
Δεδομένου ότι οι προϋποθέσεις περί άμεσου και ατομικού επηρεασμού από την πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση είναι σωρευτικές, προκύπτει ότι, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί αν η προσβαλλόμενη απόφαση αφορά άμεσα την προσφεύγουσα, αυτή δεν απέδειξε ότι νομιμοποιείται ενεργητικά να ασκήσει προσφυγή κατά της εν λόγω πράξης.
126
Το ως άνω συμπέρασμα δεν κλονίζεται από το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη επιτάσσει να γίνει δεκτή η ασκηθείσα ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή κατά της προσβαλλόμενης πράξης. Κατά την προσφεύγουσα, η νομιμότητα του ΣΣΚΓΠ της Ισπανίας δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί ενώπιον του εθνικού δικαστή, στο μέτρο που η πρόταση ΣΣΚΓΠ που υποβάλλεται στην Επιτροπή δεν συνιστά διοικητική πράξη δεκτική προσφυγής.
127
Όσον αφορά την αρχή της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη ορίζει ότι κάθε πρόσωπο του οποίου εθίγησαν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που διασφαλίζονται από το δίκαιο της Ένωσης έχει δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου, τηρουμένων των προϋποθέσεων που προβλέπει το εν λόγω άρθρο.
128
Συναφώς υπενθυμίζεται ότι οι κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ προϋποθέσεις παραδεκτού πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα του θεμελιώδους δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, χωρίς όμως η ερμηνεία αυτή να καταλήγει στην παράκαμψη των προϋποθέσεων που ρητώς προβλέπει η εν λόγω Συνθήκη (πρβλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Katanami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και ΣυμβουλίουC‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψη 98 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και διάταξη της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 74).
129
Το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η προστασία που παρέχει το άρθρο 47 του Χάρτη δεν επιτάσσει να μπορεί ο διοικούμενος, άνευ όρων, να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως, απευθείας ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, κατά πράξεων της Ένωσης (απόφαση της 28ης Οκτωβρίου 2020, Associazione GranoSalus κατά Επιτροπής, C‑313/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2020:869, σκέψη 62).
130
Επιπροσθέτως, υπενθυμίζεται ότι η εκτίμηση της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας πρέπει να λαμβάνει επίσης υπόψη την προστασία που παρέχεται από τα εθνικά δικαστήρια. Πράγματι, απόκειται στα κράτη μέλη να προβλέψουν σύστημα ενδίκων βοηθημάτων και διαδικασιών το οποίο να διασφαλίζει τον σεβασμό του θεμελιώδους δικαιώματος της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (βλ. απόφαση της 13ης Μαρτίου 2018, European Union Copper Task Force κατά Επιτροπής, C‑384/16 P, EU:C:2018:176, σκέψη 116 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
131
Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι το επίμαχο μέτρο απαιτεί εθνικά εκτελεστικά μέτρα (βλ. σκέψη 107 ανωτέρω).
132
Πράγματι, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 105 έως 109 ανωτέρω, το ΣΣΚΓΠ αποτελεί έγγραφο με βάση το οποίο το εκάστοτε κράτος μέλος εφαρμόζει την ΚΓΠ για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2023 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027 μέσω της χάραξης του εθνικού νομικού πλαισίου. Η ύπαρξη τέτοιων εκτελεστικών μέτρων επιβεβαιώνεται εξάλλου από το σχέδιο του βασιλικού διατάγματος που μνημονεύεται στη σκέψη 107 ανωτέρω.
133
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το επιχείρημα της προσφεύγουσας που αφορά την έλλειψη αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας δεν αρκεί από μόνο του για τη θεμελίωση του παραδεκτού της παρούσας προσφυγής.
134
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτή η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή και να κριθεί απαράδεκτη η υπό κρίση προσφυγή, χωρίς να είναι αναγκαίο να εξετασθεί η αίτηση περί προσκόμισης εγγράφου (βλ. σκέψη 8 ανωτέρω).
135
Κατά το άρθρο 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η παρέμβαση καθίσταται άνευ αντικειμένου σε περίπτωση, μεταξύ άλλων, που η προσφυγή κριθεί απαράδεκτη. Επομένως, εν προκειμένω, παρέλκει η εξέταση της αιτήσεως παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
136
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
137
Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (ένατο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Παρέλκει η εξέταση της αιτήσεως παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας.
3)
Καταδικάζει την Complejo Agrícola Las Lomas, SL στα δικαστικά έξοδα.
4)
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά του.
Λουξεμβούργο, 17 Οκτωβρίου 2024.
Ο Γραμματέας
V. Di Bucci
Ο Πρόεδρος
L. Truchot
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ισπανική.