62023TJ1189_RES
Sprawa T‑1189/23
Identité et Démocratie Parti (ID Parti)
przeciwko
Urzędowi ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych
Wyrok Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 10 września 2025 r.
Prawo instytucjonalne – Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych – Decyzja o nałożeniu kary finansowej na partię polityczną – Artykuł 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 – Odpowiedzialność pozaumowna
Prawo Unii Europejskiej – Status i finansowanie europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych – Kary finansowe nałożone przez Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych – Kara nałożona na partię polityczną za celowe podanie nieprawdziwych informacji – Pojęcie celowego podania nieprawdziwych informacji – Utrzymanie przez partię w serwisach społecznościowych publikacji wymieniających byłego członka jej prezydium jako aktualnego członka ze świadomością nieścisłości tej informacji – Wyłączenie
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1141/2014, art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi)]
(zob. pkt 74–100, 102–110, 117)
Streszczenie
Sąd, do którego wniesiono skargę o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie, którą częściowo uwzględnił, wypowiedział się po raz pierwszy w przedmiocie decyzji Urzędu ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych (zwanego dalej „urzędem”), na mocy której urząd ten nałożył karę finansową na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 1141/2014 (
1
).
Skarżąca, Patriotes.eu, dawniej Identité et Démocratie Parti (ID Parti), została zarejestrowana jako europejska partia polityczna. W dniu 9 marca 2022 r. przekazała ona urzędowi pismo zawierające w załączniku w szczególności zaktualizowany wykaz członków jej prezydium, w którym od dnia 16 lutego 2022 r. nie figurowało już nazwiska jednego z jego członków (zwanego dalej „zainteresowanym członkiem prezydium”). Ponieważ jednak zmiana ta nie została natychmiast uwzględniona na stronie internetowej i w serwisach społecznościowych skarżącej, urząd skierował do niej w dniu 23 marca 2023 r. wezwanie do udzielenia informacji w przedmiocie niespójności między powiadomieniem z dnia 9 marca 2022 r., z jednej strony, a publikacjami na jej stronie internetowej i w jej serwisach społecznościowych, z drugiej strony.
Po wielokrotnej wymianie korespondencji w dniu 14 czerwca 2023 r. urząd wszczął dochodzenie w sprawie skarżącej w związku z potencjalnie nieprawidłowymi informacjami na temat składu jej prezydium. Pismem z dnia 28 września 2023 r. skarżąca, po uruchomieniu nowej strony internetowej, która nie zawierała już odniesienia do zainteresowanego członka prezydium, poinformowała urząd, że postanowiono utrzymać w serwisach społecznościowych publikacje, w których zainteresowany członek prezydium został przedstawiony jako obecny członek jej prezydium.
Decyzją z dnia 25 października 2023 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) urząd nałożył na skarżącą karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ze względu na to, że utrzymała ona w serwisach społecznościowych nieprawidłowe publikacje przedstawiające zainteresowanego członka prezydium jako aktualnego członka jej prezydium, podczas gdy już nim nie był.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd dokonał wykładni art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. Na potrzeby niniejszej sprawy ograniczył on wykładnię tego przepisu do sytuacji, w których dana europejska partia polityczna kiedykolwiek celowo podała nieprawdziwe informacje.
Przede wszystkim, w ramach wykładni literalnej Sąd stwierdził w pierwszej kolejności, że przepis ten nie określa adresata ani sposobu przekazania nieprawdziwych informacji. Niemniej zauważył on, że termin „podała” użyty w tym przepisie odsyła, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia tego, co jest wymagane. Ponadto w połączeniu ze słowem „informacje” termin ten został użyty w innych przepisach rozporządzenia nr 1141/2014 (
2
) w celu dokonania odniesienia do przekazywania przez europejskie partie polityczne i europejskie fundacje polityczne różnym właściwym organom informacji wymaganych w ramach procedur określonych w tym akcie. Natomiast gdy rozporządzenie nr 1141/2014 odnosi się do podawania informacji społeczeństwu, wymaga, by były one „dostępne” (
3
), a gdy rozporządzenie to nawiązuje do informacji przeznaczonych do publikacji w Internecie, posługuje się wyrażeniami „udostępnia się online” i „podaje do wiadomości publicznej” (
4
). A zatem wyrażenie „podała nieprawdziwe […] informacje” użyte w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 odnosi się do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia nieprawdziwych wymaganych informacji.
W drugiej kolejności Sąd zauważył, że przysłówek „celowo” odnosi się, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, do czynności dokonanej umyślnie, z zamiarem, a tym samym, że wyrażenie „celowo podała nieprawdziwe […] informacje” przemawia za wykładnią, zgodnie z którą europejska partia polityczna w momencie przedstawiania, przekazywania lub przedkładania wymaganych informacji jest świadoma ich nieścisłości, niemniej intencjonalnie decyduje się na ich przedstawienie, przekazanie lub przedłożenie.
Wreszcie Sąd podkreślił, że wyrażenie „kiedykolwiek” wskazuje, w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego, że dana sytuacja może wystąpić w dowolnym momencie w danym przedziale czasowym. W tym kontekście wyrażenie to prowadzi do wykładni, zgodnie z którą europejska partia polityczna w dowolnym momencie podejmuje decyzję o intencjonalnym przedstawieniu, przekazaniu lub przedłożeniu nieprawdziwych informacji.
Rozważania te przemawiają zatem za literalną wykładnią art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, zgodnie z którą przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo podejmuje w dowolnym momencie decyzję o przedstawieniu, przekazaniu lub przedłożeniu nieprawdziwych wymaganych informacji, mając świadomość ich nieścisłości.
Następnie, co się tyczy wykładni kontekstualnej, Sąd przypomniał w pierwszej kolejności, że z rozporządzenia nr 1141/2014, które reguluje ramy prawne i finansowe europejskich partii politycznych, wynika, iż partie te są zobowiązane do przekazywania urzędowi informacji, zarówno do celów rejestracji, jak i przez cały okres ich istnienia, na temat warunków rejestracji i przepisów o zarządzaniu dotyczących w szczególności statutu, ale także na temat ich sytuacji finansowej, w szczególności poprzez przedłożenie rocznych sprawozdań finansowych, sprawozdań z audytu zewnętrznego, a także wykazu darczyńców i podmiotów wnoszących wkład wraz z ich odnośnymi darowiznami lub wkładami.
W drugiej kolejności Sąd zauważył, po pierwsze, że urząd ustanawia i prowadzi rejestr europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (
5
), który jest repozytorium danych, szczegółowych informacji i dokumentów dołączonych do wniosku o rejestrację, jak również wszelkich szczegółowych informacji i dokumentów przekazanych następnie (
6
). Rejestr ten świadczy usługę publiczną na rzecz przejrzystości, odpowiedzialności i pewności prawa, a urząd prowadzi ów rejestr w sposób umożliwiający odpowiedni dostęp do zawartych w rejestrze informacji oraz ich poświadczanie (
7
). Po drugie, Sąd stwierdził, że Parlament publikuje na stronie internetowej statuty wszystkich europejskich partii politycznych, dokumenty przedłożone w związku z ich wnioskiem o rejestrację, a następnie wszelkie zgłoszone w tym zakresie zmiany, roczne sprawozdania finansowe i sprawozdania z audytu zewnętrznego, zgłoszone przez te partie nazwy/nazwiska darczyńców wraz z odnośnymi darowiznami lub zgłoszone przez nie wkłady (
8
). Z przepisów rozporządzenia nr 1141/2014 (
9
) wynika więc, że informacje dotyczące europejskich partii politycznych, w szczególności te uważane za istotne dla interesu publicznego, muszą być podawane do wiadomości publicznej przez właściwe organy, do których należy urząd, tak aby ich odbiorcy mogli uzyskać do nich odpowiedni dostęp. Rozporządzenie to nie nakłada natomiast na europejskie partie polityczne żadnego obowiązku podawania informacji do wiadomości publicznej.
Wreszcie Sąd wskazał, że inne rodzaje naruszeń, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, takie jak celowe niepodanie informacji przez europejskie partie polityczne lub istnienie istotnych pominięć lub nieścisłości w ich rocznych sprawozdaniach finansowych, wiążą się z karami za nieprzestrzeganie przez owe partie polityczne wymogów w zakresie przekazywania informacji właściwym organom.
Powyższe rozważania przemawiają za wykładnią kontekstualną art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, zgodnie z którą przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje nieprawdziwe informacje właściwym organom, do których należy urząd.
Wreszcie, co się tyczy wykładni celowościowej, Sąd zauważył w pierwszej kolejności, że ostatecznym celem rozporządzenia nr 1141/2014 jest wzmocnienie europejskiej świadomości politycznej i europejskiej demokracji przedstawicielskiej (
10
). Poza tym Sąd wskazał, że zwiększenie przejrzystości europejskich partii politycznych (
11
) i wzmocnienie ich odpowiedzialności (
12
) również wpisują się w cele realizowane przez to rozporządzenie.
W drugiej kolejności Sąd stwierdził, że przyjmując rozporządzenie nr 1141/2014, prawodawca zamierzał osiągnąć wspomniane wyżej cele poprzez ustanowienie ram regulacyjnych pozwalających zapewnić, aby informacje dotyczące europejskich partii politycznych uważane za istotne dla interesu publicznego były podawane przez właściwe organy do publicznej wiadomości w celu umożliwienia społeczeństwu odpowiedniego dostępu do tych informacji i w celu skutecznego monitorowania działalności tych partii.
Co za tym idzie, wykładnia celowościowa art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 prowadzi do wniosku, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje, w tych ramach regulacyjnych, nieprawdziwe informacje właściwym organom.
W świetle powyższego Sąd orzekł, że art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014, w zakresie, w jakim dotyczy sytuacji, w których dana europejska partia polityczna kiedykolwiek celowo podała nieprawdziwe informacje, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje nieprawdziwe informacje właściwym organom, do których należy urząd, w ramach obowiązków spoczywających na niej na mocy tego rozporządzenia.
W drugiej kolejności Sąd zbadał, czy urząd słusznie nałożył w niniejszej sprawie karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014. W tym względzie zauważył on, że organ ten nałożył na skarżącą karę finansową na podstawie tego przepisu ze względu na to, że utrzymała ona w serwisach społecznościowych publikacje wskazujące zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, mając świadomość ich nieścisłości. Urząd podkreślił, po pierwsze, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo przekazuje urzędowi nieprawdziwe informacje w ramach obowiązków, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia. Po drugie, z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, że ma on zastosowanie do sytuacji, w których europejska partia polityczna celowo „podaje” nieprawidłowe informacje. Tymczasem czasownik „utrzymywać”, który w zwyczajowym znaczeniu języka potocznego oznacza „zachować”, „trwale chronić” lub też „nie modyfikować”, nie ma takiego samego zakresu jak czasownik „podawać”, który odsyła w szczególności do idei przedstawienia, przekazania lub przedłożenia tego, co jest wymagane.
Wobec powyższego Sąd orzekł, że nakładając na skarżącą karę finansową na podstawie art. 27 ust. 2 lit. a) ppkt (vi) rozporządzenia nr 1141/2014 ze względu na to, że utrzymała ona w serwisach społecznościowych publikacje wskazujące byłego zainteresowanego członka prezydium jako obecnego członka jej prezydium, mając świadomość ich nieścisłości, urząd naruszył prawo. W związku z tym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Sąd oddalił natomiast żądania odszkodowawcze skarżącej.
(
1
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. 2014, L 317, s. 1).
(
2
)	Zobacz w szczególności art. 23 ust. 4, art. 24 ust. 4 akapit pierwszy, art. 25 ust. 6 lub art. 29 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
3
)	Motyw 41 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
4
)	Artykuł 7 ust. 1 i art. 32 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
5
)	Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
6
)	Motyw 2 i art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE, Euratom) 2015/2401 z dnia 2 października 2015 r. w sprawie zawartości i funkcjonowania rejestru europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (Dz.U. 2015, L 333, s. 50).
(
7
)	Motyw 4 rozporządzenia delegowanego 2015/2401.
(
8
)	Artykuł 32 ust. 1 lit. a) i d)–f) rozporządzenia nr 1141/2014.
(
9
)	Zobacz w szczególności motyw 33 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
10
)	Motywy 1 i 23 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
11
)	Motywy 24, 33, 34 i 38 rozporządzenia nr 1141/2014.
(
12
)	Motywy 26 i 33 rozporządzenia nr 1141/2014.