62001CC0386_EL
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
1. Η προσφυγή στρέφεται κατά της μη εμπρόθεσμης μεταφοράς της οδηγίας 98/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 87/102/ΕΟΚ για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που διέπουν την καταναλωτική πίστη (στο εξής: οδηγία) .
2. Σύμφωνα με το άρθρο 2 της οδηγίας, τα κράτη μέλη όφειλαν να θεσπίσουν τις απαιτούμενες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την εν λόγω οδηγία το αργότερο δύο έτη μετά την έναρξη ισχύος της. Την 1η Απριλίου 2001 η οδηγία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Βάσει του άρθρου 254 ΕΚ, οι διατάξεις για τη μεταφορά της στην εσωτερική έννομη τάξη έπρεπε να θεσπιστούν πριν από τις 21 Απριλίου 2000.
3. Επειδή η Επιτροπή δεν έλαβε από το Βασίλειο της Ισπανίας καμία κοινοποίηση σχετική με τη θέσπιση διατάξεων μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη, απηύθυνε, στις 8 Αυγούστου 2000, έγγραφο οχλήσεως προς την Ισπανική Κυβέρνηση, καλώντας την να υποβάλει τις παρατηρήσεις της εντός προθεσμίας δύο μηνών. Στις 9 Μαρτίου 2001 η Επιτροπή, μη έχοντας λάβει καμία απάντηση, απηύθυνε αιτιολογημένη γνώμη προς την εν λόγω Kυβέρνηση, με την οποία επανέλαβε την αιτίασή της και την κάλεσε να τηρήσει τις απορρέουσες από τη Συνθήκη υποχρεώσεις της εντός προθεσμίας δύο μηνών.
4. Με έγγραφο της 25ης Ιουνίου 2001, η Ισπανική Κυβέρνηση ενημέρωσε την Επιτροπή για το ότι οι εργασίες μεταφοράς της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη βρίσκονταν σε εξέλιξη. Η Επιτροπή, μη έχοντας λάβει ούτε σχέδιο νόμου ούτε άλλες εξηγήσεις σχετικές με την εξέλιξη των νομοθετικών εργασιών, άσκησε προσφυγή στις 8 Οκτωβρίου 2001. Ζητεί από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 98/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, που τροποποιεί την οδηγία 87/102/ΕΟΚ για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που διέπουν την καταναλωτική πίστη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη.
5. Το Βασίλειο της Ισπανίας δεν αμφισβητεί την αιτίαση σχετικά με τη μη εμπρόθεσμη μεταφορά της οδηγίας. αρατηρεί απλώς ότι η θέσπιση των μέτρων μεταφοράς της οδηγίας δεν ήταν δυνατή κατά τη διάρκεια της έκτης νομοθετικής περιόδου. Εν τω μεταξύ, το Ισπανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης είχε ετοιμάσει σχέδιο νόμου για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη, το οποίο είχε ήδη εγκρίνει η Κυβέρνηση και απέμενε η ψήφισή του από το Ισπανικό Κοινοβούλιο (Cortes Generales).
6. ρέπει να επισημανθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με την κατάσταση του κράτους μέλους όπως αυτή παρουσιαζόταν κατά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη . Το αντικείμενο της διαφοράς καθορίζεται από την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής. Άλλωστε, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η προσαπτόμενη παράβαση εξέλιπε μετά τη λήξη της προθεσμίας που τάχθηκε σύμφωνα με το άρθρο 226, παράγραφος 2, ΕΚ, εξακολουθεί να υπάρχει συμφέρον για τη συνέχιση της δίκης, προκειμένου να θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους μέλους λόγω παραβάσεως των υποχρεώσεών του ενδεχομένως έναντι άλλων κρατών μελών, έναντι της Κοινότητας ή έναντι ιδιωτών . Το Βασίλειο της Ισπανίας δεν αμφισβητεί την αιτίαση σχετικά με τη μη εμπρόθεσμη μεταφορά της οδηγίας. Συνεπώς, πρέπει να γίνουν δεκτά τα σχετικά αιτήματα της Επιτροπής.
ρόταση
7. Κατόπιν των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο:
1) να διαπιστώσει ότι το Βασίλειο της Ισπανίας, μη θεσπίζοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για τη συμμόρφωσή του προς την οδηγία 98/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, που τροποποιεί την οδηγία 87/102/ΕΟΚ για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που διέπουν την καταναλωτική πίστη, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη·
2) να καταδικάσει το Βασίλειο της Ισπανίας στα δικαστικά έξοδα.