Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο πενταμελές τμήμα)
της 19ης Νοεμβρίου 2025 (*)
« Ψηφιακές υπηρεσίες – Κανονισμός (EΕ) 2022/2065 – Χαρακτηρισμός πολύ μεγάλης
επιγραμμικής πλατφόρμας – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Παραδεκτό – Άρθρο 33, παράγραφοι 1 και 4, του κανονισμού 2022/2065 – Δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής – Επιχειρηματική ελευθερία – Δικαίωμα ιδιοκτησίας – Ίση μεταχείριση – Ελευθερία έκφρασης – Προστασία
δεδομένων »
Στην υπόθεση T‑367/23,
Amazon EU Sàrl, διάδοχος της Amazon Services Europe Sàrl, με έδρα στο Λουξεμβούργο (Λουξεμβούργο), εκπροσωπούμενη από τον A. Conrad, τον M. Frank, τον R. Spanó και τον Ι. Ιωαννίδη, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
υποστηριζόμενη από την
Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh), με έδρα στο Βερολίνο, εκπροσωπούμενη από τον R. van der Hout και τη V. Lemonnier, δικηγόρους,
παρεμβαίνουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από την L. Armati, την P. Pernas Castrillo και τον P.‑J. Loewenthal,
καθής,
υποστηριζόμενης από το
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εκπροσωπούμενο από τον M. Menegatti, την E. Ni Chaoimh και την L. Taïeb,
από το
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τον E. Sitbon, τον N. Brzezinski και τον M. Moore,
και από το
Ευρωπαϊκό Γραφείο Ενώσεων Καταναλωτών (ΕΓΕΚ), με έδρα στις Βρυξέλλες (Βέλγιο), εκπροσωπούμενο από τον A. Fratini, δικηγόρο,
παρεμβαίνοντες,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο πενταμελές τμήμα),
συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους Σ. Παπασάββα, πρόεδρο, K. Kowalik-Bańczyk (εισηγήτρια), E. Buttigieg, Ι. Δημητρακόπουλο και B. Ricziová, δικαστές,
γραμματέας: Σ. Σπυροπούλου, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
έχοντας υπόψη τη διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 27ης Μαρτίου 2024 και τη διάταξη της 27ης Σεπτεμβρίου 2023, υπό την επιφύλαξη ως προς τα δικαστικά έξοδα στην υπόθεση T‑367/23 R,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 12ης Ιουνίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα Amazon EU Sàrl, διάδοχος της Amazon Services Europe Sàrl, ζητεί την ακύρωση της απόφασης C(2023) 2746 final της Επιτροπής, της 25ης Απριλίου 2023, με την οποία χαρακτηρίστηκε η πλατφόρμα «Amazon Store» της εν λόγω εταιρίας ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
I.      Ιστορικό της διαφοράς
2        Η προσφεύγουσα εκμεταλλεύεται την πλατφόρμα Amazon Store, η οποία αποτελεί διαδικτυακό κατάστημα πώλησης καταναλωτικών προϊόντων, τα οποία διατίθενται στην αγορά από την ίδια ή τρίτους πωλητές. Η πρόσβαση στο κατάστημα αυτό είναι δυνατή μέσω διαφόρων ιστοτόπων στους οποίους περιλαμβάνονται οι «www.amazon.fr», «www.amazon.de», «www.amazon.es», «www.amazon.it», «www.amazon.nl», «www.amazon.pl», «www.amazon.se» και «www.amazon.com.be».
3        Στις 17 Φεβρουαρίου 2023, η προσφεύγουσα δημοσίευσε στους ιστοτόπους της, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 2022/2065 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Οκτωβρίου 2022, σχετικά με την ενιαία αγορά ψηφιακών υπηρεσιών και την τροποποίηση της οδηγίας 2000/31/ΕΚ (Πράξη για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες) (ΕΕ 2022, L 277, σ. 1), ότι ο μέσος μηνιαίος αριθμός ενεργών αποδεκτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στο εξής: ΜΜΑ) της πλατφόρμας Amazon Store υπερέβαινε εκείνον των
45 εκατομμυρίων.
4        Στις 22 Φεβρουαρίου 2023, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αφενός, κοινοποίησε στην Amazon.com, Inc. και στην προσφεύγουσα τα προκαταρκτικά
πορίσματά της σύμφωνα με τα οποία η πλατφόρμα Amazon Store πληρούσε τις προϋποθέσεις ώστε να χαρακτηριστεί ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα κατά το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065.
5        Αφετέρου, ενημέρωσε το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, για την πρόθεσή της να χαρακτηρίσει την πλατφόρμα Amazon Store ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα.
6        Στις 27 Φεβρουαρίου 2023, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου ενημέρωσε την Επιτροπή ότι δεν θα υπέβαλλε παρατηρήσεις.
7        Στις 15 Μαρτίου 2023, η προσφεύγουσα υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί των προκαταρκτικών πορισμάτων της Επιτροπής χωρίς να αμφισβητήσει τη διαπίστωση ότι η πλατφόρμα Amazon Store πληρούσε τις προϋποθέσεις χαρακτηρισμού της ως πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας κατά το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065.
8        Με την προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, χαρακτήρισε την πλατφόρμα Amazon Store ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα υπό την έννοια του άρθρου 33, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
II.    Αιτήματα των διαδίκων
9        Η προσφεύγουσα και η Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh) ζητούν, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο:
–        κατά κύριο λόγο, να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·
–        επικουρικώς, να ακυρώσει εν μέρει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που επιβάλλει στην προσφεύγουσα, αφενός, την υποχρέωση να παρέχει στους χρήστες τουλάχιστον μία επιλογή για καθένα από τα συστήματα συστάσεών της η οποία δεν θα βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 και, αφετέρου, την υποχρέωση τήρησης και δημοσιοποίησης
αποθετηρίου δυνάμει του άρθρου 39 του κανονισμού αυτού·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
10      Η Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ενώσεων Καταναλωτών (ΕΓΕΚ) ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την προσφυγή·
–        να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
11      Το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να απορρίψει την προσφυγή.
III. Σκεπτικό
12      Προς στήριξη της προσφυγής, η προσφεύγουσα προβάλλει τρεις λόγους ακυρώσεως σχετικά με έλλειψη νομιμότητας, αντιστοίχως, του άρθρου 33, παράγραφος 1, του άρθρου 38 και του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065.
Α.      Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με τον οποίο προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065
13      Η Επιτροπή, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ υποστηρίζουν ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι απαράδεκτος.
1.      Επί της ενστάσεως απαραδέκτου που προβάλλεται από το Συμβούλιο
14      Το Συμβούλιο υποστηρίζει ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος καθόσον η προσφεύγουσα δεν παρέσχε επαρκείς διευκρινίσεις ώστε να εκτιμηθεί η βασιμότητά του. Επισημαίνει, συναφώς, την ύπαρξη «αντίφασης» μεταξύ των σημείων 166 και 203 του δικογράφου της προσφυγής, η οποία δεν καθιστά δυνατό να προσδιοριστεί αν η προσφεύγουσα αμφισβητεί αποκλειστικώς τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης ή αν προβάλλει επίσης έλλειψη νομιμότητας ορισμένων διατάξεων του κανονισμού 2022/2065. Επιπλέον, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι, στην περίπτωση που η προσφεύγουσα προβάλει έλλειψη νομιμότητας ορισμένων διατάξεων του κανονισμού αυτού, δεν προκύπτει αν πρόκειται για το άρθρο 33 ή για τα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού.
15      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, βάσει του άρθρου 21, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο εφαρμόζεται στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 53, πρώτο εδάφιο, του ίδιου Οργανισμού, καθώς και του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το δικόγραφο της προσφυγής πρέπει να περιλαμβάνει το αντικείμενο της διαφοράς, τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς και τα προβαλλόμενα επιχειρήματα καθώς και συνοπτική έκθεση των ισχυρισμών αυτών. Τα εν λόγω στοιχεία πρέπει να είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να καθίσταται δυνατό στον μεν καθού να προετοιμάσει την άμυνά του, στο δε Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί της προσφυγής, χωρίς να απαιτούνται ενδεχομένως άλλες πληροφορίες. Προκειμένου να μη διαταραχθεί η ασφάλεια δικαίου και η ορθή απονομή της δικαιοσύνης πρέπει, για να είναι μια προσφυγή παραδεκτή, τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται αυτή να προκύπτουν κατά τρόπο συνεκτικό και κατανοητό από το ίδιο το κείμενο του δικογράφου (απόφαση της 29ης Μαρτίου 2012, Επιτροπή κατά Εσθονίας, C‑505/09 P, EU:C:2012:179, σκέψη 34).
16      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι το περιεχόμενο του πρώτου λόγου ακυρώσεως προσδιορίζεται με επαρκή ακρίβεια κατά την ανάγνωση του δικογράφου της προσφυγής για τις ανάγκες εκτίμησης της βασιμότητάς του.
17      Ειδικότερα, στα σημεία 10 και 12 του δικογράφου της προσφυγής, η προσφεύγουσα αναφέρει ότι με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως αμφισβητείται η νομιμότητα του άρθρου 33 του κανονισμού 2022/2065, καθόσον η διάταξη αυτή αντιβαίνει στα άρθρα 7, 11, 16, 17 και 20 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Ομοίως, στο πλαίσιο των επιχειρημάτων που αναπτύσσει προς στήριξη του παραδεκτού των προβαλλόμενων λόγων ακυρώσεως, υπενθυμίζει κατ’ ουσίαν, στα σημεία 134 και 135 του δικογράφου της προσφυγής, ότι η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως αφορά
το άρθρο 33 του εν λόγω κανονισμού. Επιπλέον, από τον τίτλο του συγκεκριμένου λόγου ακυρώσεως, όπως απαντά στο δικόγραφο της προσφυγής, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη νομιμότητα του κριτηρίου το οποίο θέτει το άρθρο 33, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού προς τον σκοπό του προσδιορισμού των πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών.
Τέλος, μεταξύ άλλων από τα σημεία 166 έως 169 και 187 έως 189 του δικογράφου της προσφυγής προκύπτει ότι η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη νομιμότητα του εν λόγω κριτηρίου και, ως εκ τούτου, τη νομιμότητα του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 καθόσον η διάταξη αυτή της επιβάλλει υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα άρθρα 34 έως 43 του συγκεκριμένου κανονισμού.
18      Περαιτέρω, η προβαλλόμενη από το Συμβούλιο περίσταση ότι η προσφεύγουσα φρονεί ότι οι υποχρεώσεις τις οποίες προβλέπουν τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 ενέχουν στοιχεία παρανομίας δεν προσκρούει στην προβολή από την ίδια, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, έλλειψης νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού για τον λόγο ότι η διάταξη αυτή της επιβάλλει καθήκον τήρησης τέτοιων υποχρεώσεων οι οποίες ενέχουν ομοίως στοιχεία παρανομίας.
19      Υπό τις συνθήκες αυτές, μολονότι η προσφεύγουσα αναφέρει πράγματι, στο σημείο 203 του δικογράφου της προσφυγής της, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση της επιβάλλει καθήκον τήρησης υποχρεώσεων οι οποίες αντιβαίνουν στον Χάρτη, εντούτοις πρέπει να γίνει δεκτό ότι, στην πραγματικότητα, υποστηρίζει ότι η εν λόγω απόφαση αποτελεί μέτρο εφαρμογής του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, το οποίο, κατά την ίδια, ενέχει στοιχεία παρανομίας καθόσον συνεπάγεται το καθήκον τήρησης τέτοιων υποχρεώσεων.
20      Επομένως, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του Συμβουλίου, από το δικόγραφο της προσφυγής προκύπτει με επαρκή σαφήνεια ότι, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065. Κατά τα λοιπά, σημειώνεται ότι το Συμβούλιο προέβη, με τα δικόγραφά του, σε ανάπτυξη επικουρικής επιχειρηματολογίας προς απόρριψη του λόγου αυτού επί της ουσίας, στηριζόμενο στην ίδια αυτή ερμηνεία.
21      Συνεπώς, η ένσταση απαραδέκτου που προβάλλεται από το Συμβούλιο πρέπει να απορριφθεί.
2.      Επί της ενστάσεως απαραδέκτου που προβάλλεται από την Επιτροπή και το ΕΓΕΚ
22      Η Επιτροπή και το ΕΓΕΚ υποστηρίζουν ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος καθόσον η προσφεύγουσα προβάλλει έλλειψη νομιμότητας διατάξεων του κανονισμού 2022/2065 οι οποίες δεν αποτελούν τη νομική βάση της προσβαλλόμενης απόφασης ούτε εμφανίζουν άμεση νομική συνάφεια με αυτήν.
23      Ειδικότερα, αφενός, η Επιτροπή επισημαίνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε επί τη βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065 και ότι η προσφεύγουσα δεν προβάλλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας της διάταξης αυτής. Επιπλέον, μολονότι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ένας λόγος ακυρώσεως σχετικά με έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού θα ήταν παραδεκτός, εντούτοις, αν και τυπικώς προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας της συγκεκριμένης διάταξης, στην πραγματικότητα η προσφεύγουσα αμφισβητεί μόνον το κατά πόσον δύνανται οι διαδικτυακές αγορές να υπόκεινται στις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του ως άνω κανονισμού στις περιπτώσεις που ο ΜΜΑ τους ανέρχεται σε 45 εκατομμύρια. Πλην όμως, δεν προκύπτει άμεση νομική συνάφεια των άρθρων 34 έως 43 του κανονισμού αυτού με την προσβαλλόμενη απόφαση.
24      Αφετέρου, το ΕΓΕΚ ισχυρίζεται ότι η προσφεύγουσα αμφισβητεί παραδεκτώς τη δυνατότητα υπαγωγής των διαδικτυακών αγορών στις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065. Εντούτοις, υποστηρίζει ότι, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα αμφισβητεί, στην πραγματικότητα, τη νομιμότητα των ίδιων των υποχρεώσεων, οι οποίες δεν παρουσιάζουν όμως νομική συνάφεια με την προσβαλλόμενη απόφαση.
25      Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι παραδεκτός.
26      Σύμφωνα με το άρθρο 277 ΣΛΕΕ, παρά τη λήξη της προθεσμίας του άρθρου 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κάθε διάδικος μπορεί, επ’ ευκαιρία διαφοράς που θέτει υπό αμφισβήτηση πράξη γενικής ισχύος η οποία έχει εκδοθεί από θεσμικό ή λοιπό όργανο ή οργανισμό της Ένωσης, να επικαλείται το ανεφάρμοστο της πράξης αυτής ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έναν από τους λόγους του άρθρου 263, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
27      Η εν λόγω διάταξη συνιστά έκφραση μιας γενικής αρχής που παρέχει σε κάθε διάδικο το δικαίωμα να προσβάλει παρεμπιπτόντως το κύρος πράξεων γενικής ισχύος που αποτελούν τη νομική βάση αποφάσεως της οποίας είναι αποδέκτης προκειμένου να επιτύχει την ακύρωσή της (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Λαμβανομένου υπόψη ότι το άρθρο 277 ΣΛΕΕ δεν έχει ως σκοπό να παράσχει στον διάδικο τη δυνατότητα να αμφισβητήσει την εφαρμογή οποιασδήποτε πράξεως γενικής ισχύος προς στήριξη οποιασδήποτε προσφυγής, η πράξη η οποία φέρεται να ενέχει έλλειψη νομιμότητας πρέπει να έχει εφαρμογή, άμεσα ή έμμεσα, στην υπόθεση η οποία αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 68 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29      Επομένως, στο πλαίσιο της εξέτασης προσφυγών ακυρώσεως κατά ατομικών αποφάσεων, το Δικαστήριο έχει κάνει δεκτό ότι μπορούν βασίμως να αποτελέσουν αντικείμενο ένστασης ελλείψεως νομιμότητας οι διατάξεις πράξεως γενικής ισχύος που συνιστούν τη βάση των εν λόγω αποφάσεων ή που έχουν άμεση νομική σχέση με τις αποφάσεις αυτές (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 69 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
30      Αντιθέτως, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι είναι απαράδεκτη η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που βάλλει κατά πράξεως γενικής ισχύος, της οποίας δεν αποτελεί μέτρο εφαρμογής η ατομική προσβαλλόμενη απόφαση (βλ. απόφαση της 8ης Σεπτεμβρίου 2020, Επιτροπή και Συμβούλιο κατά Carreras Sequeros κ.λπ., C‑119/19 P και C‑126/19 P, EU:C:2020:676, σκέψη 70 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
31      Συναφώς, πρώτον, από τις σκέψεις 17 έως 20 ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφεύγουσα προβάλλει, με το δικόγραφο της προσφυγής της, ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον η διάταξη αυτή επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές την υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού.
32      Δεύτερον, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα προβάλλει παραδεκτώς ένσταση ελλείψεως νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού
2022/2065, όπως αναγνωρίζουν επίσης, κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή και το ΕΓΕΚ.
33      Ειδικότερα, το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι πρόσθετες υποχρεώσεις σχετικά με τη διαχείριση συστημικών κινδύνων, οι οποίες προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 κανονισμού αυτού, έχουν εφαρμογή στις επιγραμμικές πλατφόρμες με MMΑ τουλάχιστον 45 εκατομμυρίων που έχουν χαρακτηριστεί ως πολύ μεγάλες δυνάμει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού.
34      Κατά το άρθρο 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, η Επιτροπή εκδίδει απόφαση με την οποία χαρακτηρίζει μια επιγραμμική πλατφόρμα ως πολύ μεγάλη όταν ο MMΑ της πλατφόρμας αυτής είναι ίσος ή μεγαλύτερος από τον αριθμό που αναφέρεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
35      Επομένως, μολονότι το άρθρο 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065 καθιστά αρμόδια την Επιτροπή να χαρακτηρίσει μια επιγραμμική πλατφόρμα ως πολύ μεγάλη, εντούτοις το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού καθορίζει τις επιγραμμικές πλατφόρμες που πρέπει να χαρακτηριστούν ως πολύ μεγάλες προς τον σκοπό της εφαρμογής των άρθρων 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού.
36      Συγκεκριμένα, η Επιτροπή έκρινε, στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι η πλατφόρμα Amazon Store έπρεπε να χαρακτηριστεί ως πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα «κατά την έννοια του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065».
37      Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, μολονότι εκδόθηκε επί τη βάσει του άρθρου 33, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, εντούτοις εφαρμόζει το κριτήριο που προβλέπεται στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Επομένως, ενδεχόμενη έλλειψη νομιμότητας της συγκεκριμένης διάταξης, η οποία καθίσταται ανεφάρμοστη βάσει του άρθρου 277 ΣΛΕΕ, συνεπάγεται οπωσδήποτε την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης.
38      Συνακόλουθα, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εμφανίζει άμεση νομική συνάφεια με το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065.
39      Συνεπώς, οι ενστάσεις απαραδέκτου που προβάλλονται από την Επιτροπή και το ΕΓΕΚ πρέπει να απορριφθούν.
3.      Επί της βασιμότητας του πρώτου λόγου ακυρώσεως
40      Όπως αναφέρεται στη σκέψη
31 ανωτέρω, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει έλλειψη νομιμότητας του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον η διάταξη αυτή επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές την υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού.
41      Ο συγκεκριμένος λόγος ακυρώσεως διαρθρώνεται, κατ’ ουσίαν, σε πέντε σκέλη με τα οποία προβάλλεται ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αντιβαίνει, αντιστοίχως, στο άρθρο 7, στο άρθρο 11, παράγραφος 1, στο άρθρο 16, στο άρθρο 17, παράγραφος 1, και στο άρθρο 20 του Χάρτη.
α)      Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 16 του Χάρτη
42      Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το
άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού, αντιβαίνει στο άρθρο 16 του Χάρτη.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι οι υποχρεώσεις αυτές επιφέρουν σημαντική επιβάρυνσή της και συνιστούν, ως εκ τούτου, επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία της. Επιπλέον, οι εν λόγω υποχρεώσεις δεν είναι πρόσφορες για την επίτευξη των σκοπών τους οποίους επιδιώκει ο συγκεκριμένος κανονισμός. Επ’ αυτού τονίζει ότι οι ως άνω υποχρεώσεις στοχεύουν στον περιορισμό συστημικών κινδύνων τους οποίους δεν εγκυμονούν οι διαδικτυακές αγορές. Περαιτέρω, σημειώνει ότι οι διαδικτυακές αγορές δεν αποτελούν «σύστημα» και, επομένως, είναι απίθανο να συνεπάγονται «συστημικούς» κινδύνους. Τέλος, υποστηρίζει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θα μπορούσε να θεσπίσει άλλα, λιγότερο επαχθή μέτρα προς επίτευξη των σκοπών τους οποίους επιδιώκει.
43      Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
1)      Επί της προβαλλόμενης επέμβασης στην επιχειρηματική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 16 του Χάρτη
44      Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού, συνιστά επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 16 του Χάρτη.
45      Κατά το άρθρο 16 του Χάρτη, η επιχειρηματική ελευθερία αναγνωρίζεται σύμφωνα με το δίκαιο της Ένωσης και τις εθνικές νομοθεσίες και πρακτικές.
46      Βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, ΣΕΕ και του άρθρου 52, παράγραφος 7, του Χάρτη, οι επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη (ΕΕ 2007, C 303, σ. 17) είναι αναγκαίο να λαμβάνονται υπόψη στο πλαίσιο της ερμηνείας του.
47      Στις επεξηγήσεις αυτές διευκρινίζεται ότι «[τ]ο άρθρο [16 του Χάρτη] βασίζεται στη νομολογία του Δικαστηρίου [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], το οποίο έχει αναγνωρίσει την ελευθερία άσκησης οικονομικής ή εμπορικής δραστηριότητας […] και την ελευθερία των συμβάσεων […], και στο άρθρο 119, παράγραφοι 1 και 3 [ΣΛΕΕ], το οποίο αναγνωρίζει τον ελεύθερο ανταγωνισμό», καθώς και ότι «[τ]ο δικαίωμα αυτό ασκείται βεβαίως τηρουμένου του δικαίου της Ένωσης και των εθνικών νομοθεσιών» και «[μ]πορεί να υπόκειται στους περιορισμούς που προβλέπονται στο άρθρο 52, παράγραφος 1 του Χάρτη.».
48      Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η παρεχόμενη από το άρθρο 16 του Χάρτη προστασία περιλαμβάνει την ελευθερία άσκησης οικονομικής ή εμπορικής δραστηριότητας, τη συμβατική ελευθερία και τον ελεύθερο ανταγωνισμό (βλ. απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2013, Sky Österreich, C‑283/11, EU:C:2013:28, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
49      Στο δικαίωμα επιχειρηματικής ελευθερίας εντάσσεται επίσης το δικαίωμα κάθε επιχείρησης να διαθέτει ελεύθερα, εντός των ορίων της ευθύνης που υπέχει για τις πράξεις της, τους οικονομικούς, τεχνικούς και δημοσιονομικούς πόρους της (αποφάσεις της 27ης Μαρτίου 2014, UPC Telekabel Wien, C‑314/12, EU:C:2014:192, σκέψη 49, και της 21ης Δεκεμβρίου 2021, Bank Melli Iran, C‑124/20, EU:C:2021:1035, σκέψη 78).
50      Συνεπώς, συνιστά επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία μέτρο που επιβάλλει στον αποδέκτη του περιορισμούς στην ελεύθερη χρήση των πόρων τους οποίους διαθέτει, υποχρεώνοντάς τον να λάβει μέτρα που μπορεί να αντιπροσωπεύουν μεγάλο κόστος για τον ίδιο, να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην οργάνωση των δραστηριοτήτων του ή να απαιτούν δυσχερείς και περίπλοκες τεχνικές λύσεις (πρβλ. αποφάσεις της 27ης Μαρτίου 2014, UPC Telekabel Wien, C‑314/12, EU:C:2014:192, σκέψη 50, και της 27ης Ιουνίου 2024, Gestore dei Servizi Energetici, C‑148/23, EU:C:2024:555, σκέψη 64).
51      Εν προκειμένω, το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 επιβάλλει στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών, περιλαμβανομένων των διαδικτυακών αγορών, το καθήκον τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού.
52      Από τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών πρέπει να εντοπίζουν, να αναλύουν και να αξιολογούν οποιουσδήποτε συστημικούς κινδύνους που απορρέουν από τον σχεδιασμό ή τη λειτουργία της υπηρεσίας τους (άρθρο 34), να προσαρμόζουν αναλόγως τον σχεδιασμό, τα χαρακτηριστικά και τη λειτουργία της υπηρεσίας τους, να τροποποιούν τους όρους και τις προϋποθέσεις τους και να περιορίζουν την εμφάνιση διαφημίσεων (άρθρα 35 και 36), να υποβάλλονται, με δικά τους έξοδα, σε ανεξάρτητο έλεγχο (άρθρο 37), να παρέχουν τουλάχιστον μία επιλογή για καθένα από τα συστήματα συστάσεών τους που δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ (άρθρο 38), να δημοσιεύουν στη διεπαφή τους πληροφορίες σχετικά με τις διαφημίσεις τις οποίες μεταδίδουν (άρθρο 39), να επιτρέπουν την πρόσβαση των ερευνητών σε ορισμένα από τα δεδομένα τους (άρθρο 40), να συστήνουν εσωτερική υπηρεσία συμμόρφωσης (άρθρο 41), να δημοσιεύουν εκθέσεις διαφάνειας (άρθρο 42) και να καταβάλλουν εποπτικό τέλος στην Επιτροπή (άρθρο 43).
53      Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 υποχρεώνουν τους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών να λαμβάνουν μέτρα τα οποία μπορεί να αντιπροσωπεύουν μεγάλο κόστος για τους ίδιους, να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην οργάνωση των δραστηριοτήτων τους ή να απαιτούν δυσχερείς και περίπλοκες τεχνικές λύσεις.
54      Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 συνιστά επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 16 του Χάρτη, καθόσον επιβάλλει στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών την υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού αυτού.
2)      Επί της δικαιολογήσεως της επέμβασης στην επιχειρηματική ελευθερία
55      Σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 1, του Χάρτη, κάθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται με αυτόν πρέπει να προβλέπεται στον νόμο, να σέβεται το βασικό περιεχόμενό τους και, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται στα εν λόγω δικαιώματα και στις εν λόγω ελευθερίες μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε σκοπούς γενικού συμφέροντος τους οποίους αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων.
56      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της αναλογικότητας απαιτεί, κατά πάγια νομολογία, οι πράξεις των θεσμικών οργάνων της Ένωσης να μην υπερβαίνουν τα όρια του μέτρου που είναι πρόσφορο και αναγκαίο
προς επίτευξη των εν λόγω σκοπών (βλ. απόφαση της 8ης Απριλίου 2014, Digital Rights Ireland κ.λπ., C‑293/12 και C‑594/12, EU:C:2014:238, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
57      Ως προς τον δικαστικό έλεγχο, το Δικαστήριο αναγνωρίζει στον νομοθέτη της Ένωσης, στο πλαίσιο της άσκησης των αρμοδιοτήτων που του απονέμονται, ευρεία εξουσία εκτιμήσεως όταν η δράση του συνεπάγεται επιλογές πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής φύσεως από τον ίδιο και όταν καλείται να προβεί σε σύνθετες εκτιμήσεις (βλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2019, Planta Tabak, C‑220/17, EU:C:2019:76, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Έχει μάλιστα διευκρινιστεί ότι η δράση του νομοθέτη στον τομέα της προστασίας των καταναλωτών συνεπάγεται τέτοιες επιλογές (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Δεκεμβρίου 2015, Neptune Distribution, C‑157/14, EU:C:2015:823, σκέψη 76, και της 8ης Ιουνίου 2017, Dextro Energy κατά Επιτροπής, C‑296/16 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2017:437, σκέψη 49).
58      Υπό τις συνθήκες αυτές, μόνον ο προδήλως απρόσφορος χαρακτήρας μέτρου θεσπισθέντος σε τομέα όπως ο τομέας της υπό κρίση υπόθεσης, ο οποίος χαρακτηρίζεται από ευρεία εξουσία εκτιμήσεως του αρμόδιου θεσμικού οργάνου σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, είναι δυνατόν να επηρεάσει τη νομιμότητα του εν λόγω μέτρου [πρβλ. αποφάσεις της 10ης Δεκεμβρίου 2002, British American Tobacco (Επενδύσεις) και Imperial Tobacco, C‑491/01, EU:C:2002:741, σκέψη 123, και της 4ης Μαΐου 2016, Πολωνία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑358/14, EU:C:2016:323, σκέψη 79].
59      Περαιτέρω, από το γράμμα του άρθρου 16 του Χάρτη προκύπτει ότι η επιχειρηματική ελευθερία είναι δεκτική ποικίλων παρεμβάσεων εκ μέρους της δημόσιας εξουσίας, οι οποίες μπορούν να συνεπάγονται περιορισμούς στην άσκηση οικονομικής δραστηριότητας για λόγους γενικού συμφέροντος (απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2013, Sky Österreich, C‑283/11, EU:C:2013:28, σκέψη 46). Επομένως, υπενθυμίζεται ότι η επιχειρηματική ελευθερία δεν συνιστά απόλυτο προνόμιο και ότι, σε πλαίσιο όπως το εξεταζόμενο εν προκειμένω, πρέπει να συμβιβάζεται με το άρθρο 38 του Χάρτη, το οποίο, όπως το άρθρο 169 ΣΛΕΕ, επιδιώκει με τις πολιτικές της Ένωσης να διασφαλίσει υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών (απόφαση της 23ας Μαρτίου 2021, Sky Österreich, C‑28/20, EU:C:2021:226, σκέψη 49). Συγκεκριμένα, σημειώνεται ότι η σημασία του σκοπού προστασίας των καταναλωτών μπορεί να δικαιολογήσει τις απορρέουσες αρνητικές οικονομικές συνέπειες για ορισμένους επιχειρηματίες, ακόμη και αν οι συνέπειες αυτές είναι σημαντικές (αποφάσεις της 23ης Μαρτίου 2021, Airhelp, C‑28/20, EU:C:2021:226, σκέψη 50, και της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, Association of Independent Meat Suppliers και Cleveland Meat Company, C‑579/19, EU:C:2021:665, σκέψη 97).
60      Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 δεν θίγει το βασικό περιεχόμενο της επιχειρηματικής ελευθερίας των παρόχων διαδικτυακών αγορών. Κατά τα λοιπά, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι οι υποχρεώσεις τις οποίες προβλέπουν τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού αυτού δεν θέτουν εμπόδια στην άσκηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας αυτής καθαυτήν των εν λόγω παρόχων, ήτοι στην παροχή στους καταναλωτές της δυνατότητας να συνάψουν εξ αποστάσεως σύμβαση με επαγγελματίες. Ομοίως, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι οι εν λόγω υποχρεώσεις προβλέπονται σε νομοθετικό κείμενο και ότι, κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι προβλέπονται στον νόμο κατά την έννοια του άρθρου 52, παράγραφος 1, του Χάρτη.
61      Απεναντίας, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία είναι προδήλως δυσανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, λαμβανομένων υπόψη, πρώτον, ότι οι διαδικτυακές αγορές δεν συνεπάγονται
τους συστημικούς κινδύνους του κανονισμού 2022/2065, δεύτερον, ότι υφίστανται λιγότερο επαχθή μέτρα για τους παρόχους των αγορών αυτών προκειμένου να επιτευχθούν οι σκοποί τους οποίους επιδιώκει ο συγκεκριμένος κανονισμός και, τρίτον, ότι το κόστος με το οποίο επιβαρύνονται οι εν λόγω πάροχοι είναι σημαντικό.
i)      Επί της ύπαρξης συστημικών κινδύνων τους οποίους συνεπάγονται οι διαδικτυακές αγορές
62      Το άρθρο 1 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι σκοπός του κανονισμού αυτού είναι να συμβάλει στην εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς ενδιάμεσων υπηρεσιών, με τη θέσπιση εναρμονισμένων κανόνων για ένα ασφαλές, προβλέψιμο και αξιόπιστο επιγραμμικό περιβάλλον, το οποίο διευκολύνει την καινοτομία και στο οποίο προστατεύονται ουσιαστικά τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στον Χάρτη, συμπεριλαμβανομένης της αρχής της προστασίας των καταναλωτών.
63      Στην αιτιολογική σκέψη 75 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζεται ότι, «[λ]αμβανομένης υπόψη της σημασίας που έχουν οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, λόγω της εμβέλειάς τους, η οποία εκφράζεται ειδικότερα σε αριθμό αποδεκτών της υπηρεσίας, για τη διευκόλυνση του δημόσιου διαλόγου, των οικονομικών συναλλαγών και της διάδοσης στο κοινό πληροφοριών, απόψεων και ιδεών, καθώς και για την άσκηση επιρροής στον τρόπο με τον οποίο οι αποδέκτες λαμβάνουν και κοινοποιούν πληροφορίες στο διαδίκτυο, είναι αναγκαίο να επιβληθούν συγκεκριμένες υποχρεώσεις στους παρόχους αυτών των πλατφορμών, επιπλέον των υποχρεώσεων που εφαρμόζονται σε όλες τις επιγραμμικές πλατφόρμες».
64      Η αιτιολογική σκέψη 76 του κανονισμού 2022/2065 αναφέρει επιπλέον ότι «[ο]ι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες […] μπορούν να προκαλέσουν κοινωνικούς κινδύνους, οι οποίοι διαφέρουν ως προς την έκταση και τον αντίκτυπο από τους κινδύνους που προκαλούνται από μικρότερες πλατφόρμες». Η ίδια αιτιολογική σκέψη διευκρινίζει επίσης ότι «[ο]ι πάροχοι τέτοιων πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών […] θα πρέπει, ως εκ τούτου, να υπόκεινται στις αυστηρότερες δυνατές υποχρεώσεις δέουσας επιμέλειας, αναλογικά προς τον κοινωνικό αντίκτυπό τους», ότι «[μ]όλις ο αριθμός των ενεργών αποδεκτών μιας επιγραμμικής πλατφόρμας […], υπολογιζόμενος ως μέσος όρος για περίοδο έξι μηνών, ανέλθει σε σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού της Ένωσης, οι συστημικοί κίνδυνοι τους οποίους θέτει η επιγραμμική πλατφόρμα […] ενδέχεται να έχουν δυσανάλογο αντίκτυπο στην Ένωση» και ότι «[η] σημαντική αυτή εμβέλεια θα πρέπει να θεωρείται ότι υπάρχει όταν ο αριθμός των αποδεκτών υπερβαίνει επιχειρησιακό κατώτατο όριο 45 εκατομμυρίων, αριθμός ισοδύναμος με το 10 % του πληθυσμού της Ένωσης».
65      Συναφώς, το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 περιέχει κατάλογο των συστημικών κινδύνων τους οποίους συνεπάγονται οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες.
66      Κατ’ αρχάς, το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι συστημικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν τη διάδοση παράνομου περιεχομένου μέσω των πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών. Σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχείο
ηʹ, του κανονισμού αυτού, πρόκειται ειδικότερα για τους κινδύνους που συνδέονται με τη διάδοση «κάθε πληροφορία[ς], η οποία, από μόνη της ή σε σύνδεση με μια δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένης της πώλησης προϊόντων […], δεν συμμορφώνεται με το ενωσιακό δίκαιο ή το δίκαιο οποιουδήποτε κράτους μέλους, ανεξάρτητα από το ακριβές αντικείμενο ή τη φύση του δικαίου αυτού».
67      Εν συνεχεία, το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο β, ορίζει ότι στους συστημικούς κινδύνους ανήκουν «τυχόν πραγματικές ή προβλέψιμες αρνητικές επιπτώσεις ως προς την άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικότερα των θεμελιωδών δικαιωμάτων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 1 του Χάρτη, της ιδιωτικότητας και της οικογενειακής ζωής όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη, της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 8 του Χάρτη, της ελευθερίας έκφρασης και πληροφόρησης συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας και της πολυφωνίας των μέσων ενημέρωσης όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 11 του Χάρτη, και της απαγόρευσης των διακρίσεων όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 21 του Χάρτη, του σεβασμού των δικαιωμάτων του παιδιού όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 24 του Χάρτη και της υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 38 του Χάρτη».
68      Τέλος, το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχεία γʹ και δʹ, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι συστημικούς κινδύνους αποτελούν «οποιεσδήποτε πραγματικές ή προβλέψιμες αρνητικές επιπτώσεις στον πολιτικό διάλογο και τις εκλογικές διαδικασίες, καθώς και στη δημόσια ασφάλεια», όπως επίσης και «οποιεσδήποτε πραγματικές ή προβλέψιμες αρνητικές επιπτώσεις σε σχέση με την έμφυλη βία, την προστασία της δημόσιας υγείας και τους ανηλίκους, και σοβαρές αρνητικές συνέπειες για τη σωματική και πνευματική ευεξία του ατόμου».
69      Συναφώς, κατά πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διαδικτυακές αγορές δεν συνεπάγονται συστημικούς κινδύνους διότι δεν συγκροτούν «σύστημα», εν αντιθέσει προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ειδικότερα, ενώ τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα αποτελούν τμήμα ενός «παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος» λόγω της «αλληλένδετης φύσης των δραστηριοτήτων [τους]», οι διαδικτυακές αγορές δεν είναι αλληλοεξαρτώμενες και, επομένως, δεν αποτελούν σύστημα. Συνεπώς, συμπεραίνει
ότι οι διαδικτυακές αγορές δεν μπορούν να συνεπάγονται συστημικούς κινδύνους. Υποστηρίζει επίσης ότι οι διαδικτυακές αγορές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου και οι υπηρεσίες αναζήτησης δεν αποτελούν ούτε αυτά «σύστημα» και ότι δεν τίθεται
κίνδυνος μετάδοσης
μεταξύ τους.
70      Ωστόσο, αρκεί να επισημανθεί ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ο κανονισμός 2022/2065 δεν αποσκοπεί στην αποτροπή της επέλευσης των συστημικών κινδύνων τους οποίους συνεπάγονται οι διαδικτυακές αγορές καθόσον αποτελούν μέρος ενός «συστήματος». Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τη σκέψη
64 ανωτέρω, σκοπός του κανονισμού αυτού είναι ο περιορισμός των συστημικών κινδύνων για την κοινωνία στο σύνολό της για τον λόγο ότι μπορούν να επηρεάσουν σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της Ένωσης. Επομένως, το γεγονός ότι οι διαδικτυακές αγορές είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη, καθώς και από τα άλλα είδη επιγραμμικών πλατφορμών, και δεν συγκροτούν συνολικώς ένα σύστημα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο οι εν λόγω αγορές να οδηγήσουν στην επέλευση ορισμένων από τους συστημικούς κινδύνους για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065.
71      Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διαφημίσεις και τα σχόλια των πελατών που εμφανίζονται στις διαδικτυακές αγορές αφορούν κατά κύριο λόγο τα προϊόντα που διατίθενται προς πώληση στις εν λόγω αγορές. Επομένως, οι διαδικτυακές αγορές δεν συνεπάγονται κινδύνους ως προς τις δημοκρατικές διαδικασίες, τη δημόσια υγεία, την πρόληψη της παραπληροφόρησης, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, την ιδιωτική ζωή, την προστασία των δεδομένων, τις διακρίσεις και τα δικαιώματα του παιδιού. Επιπλέον, επισημαίνει ότι δεν αποδείχθηκε ότι οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες εγκυμονούν κινδύνους για τους καταναλωτές ούτε ότι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην παράνομη εμπορία ζώων ή προϊόντων που συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή είναι επικίνδυνα.
72      Ωστόσο, πρώτον, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι οι λήπτες της υπηρεσίας μπορούν να χρησιμοποιούν τις διαφημίσεις ή τα σχόλια προς διάδοση παράνομου περιεχομένου ή περιεχομένου πολιτικής και θρησκευτικής φύσεως. Απεναντίας, υποστηρίζει ότι οι διαδικτυακές αγορές περιλαμβάνουν, στους γενικούς όρους τους, κανόνες για την αποτροπή της διάδοσης παράνομου περιεχομένου ή περιεχομένου που έχει αρνητικές επιπτώσεις, μεταξύ άλλων, ως προς την άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, τον πολιτικό διάλογο, τις εκλογικές διαδικασίες ή την προστασία της δημόσιας υγείας και των ανηλίκων. Αναφέρει επομένως ότι, στους γενικούς όρους της σχετικά με τη διαφήμιση, απαγορεύει ρητώς «τις διαφημίσεις που απεικονίζουν παιδιά σε επικίνδυνες καταστάσεις, όπως η ποδηλασία χωρίς κράνος· το ψευδές, αναληθές ή παραπλανητικό περιεχόμενο· τις άσεμνες, αμφιλεγόμενες, δυσφημιστικές, παράνομες ή παρεμβατικές ως προς την ιδιωτική ζωή του άλλου διαφημίσεις· το πολιτικό περιεχόμενο, όπως εκστρατείες υπέρ ή κατά κάποιου πολιτικού προσώπου ή πολιτικού κόμματος, ή το περιεχόμενο που αφορά εκλογές, καθώς και το περιεχόμενο που συνδέεται με πολιτικά ζητήματα του δημόσιου διαλόγου· τη θρησκευτική προπαγάνδα, είτε πρόκειται για υπεράσπιση είτε για κριτική μιας θρησκείας· [και] το περιεχόμενο που σχετίζεται με δυσμενείς διακρίσεις».
73      Δεύτερον, η προσφεύγουσα αναγνωρίζει τη δυνατότητα διάθεσης προς πώληση παράνομων προϊόντων μέσω των διαδικτυακών αγορών, πλην όμως εκτιμά ότι η διάθεση τέτοιων προϊόντων προς πώληση είναι πιθανότερη
στις μικρές διαδικτυακές αγορές επειδή οι μεγάλες διαδικτυακές αγορές φροντίζουν περισσότερο τη φήμη τους. Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι διαδικτυακές αγορές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάδοση παράνομου περιεχομένου, μεταξύ άλλων σχετικά με την πώληση μη ασφαλών ή μη σύννομων προϊόντων, και επομένως είναι δυνατό να έχουν αρνητικές επιπτώσεις ως προς την προστασία των καταναλωτών. Εξάλλου, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί το γεγονός, το οποίο διαπιστώθηκε από το ΕΓΕΚ, ότι υφίσταται πράγματι παράνομο περιεχόμενο στην πλατφόρμα Amazon Store παρά τις προσπάθειές της για την αφαίρεσή του.
74      Επίσης, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ένα επικίνδυνο προϊόν δεν καθίσταται ταχύτερα γνωστό εντός επιγραμμικής πλατφόρμας με υψηλό ΜΜΑ. Εντούτοις, δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό αυτόν. Επιπλέον, το γεγονός ότι μια επιγραμμική πλατφόρμα διαθέτει υψηλό ΜΜΑ αυξάνει τον αριθμό των προσώπων που δύνανται να προμηθευτούν το οικείο προϊόν.
75      Κατά τρίτον, η bevh υποστηρίζει ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 δεν βελτιώνουν την προστασία των καταναλωτών προκειμένου να τους παρέχεται επίπεδο προστασίας συγκρίσιμο με εκείνο εκτός διαδικτύου ούτε, επομένως, καθιστούν δυνατή την αποτροπή της επέλευσης των συστημικών κινδύνων του άρθρου 34, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού. Συγκεκριμένα, η bevh ισχυρίζεται ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται ειδικώς στα άρθρα 34 έως 37 του κανονισμού 2022/2065 «βαίνουν πέραν των διατάξεων που αφορούν το “μη επιγραμμικό περιβάλλον”» και είναι αόριστες.
76      Συναφώς, η αιτιολογική σκέψη 12 του κανονισμού 2022/2065 αναφέρει, βεβαίως, ότι «[γ]ια τους σκοπούς του [συγκεκριμένου κανονισμού], η έννοια του “παράνομου περιεχομένου” θα πρέπει να αντικατοπτρίζει σε γενικές γραμμές τους κανόνες που υφίστανται στο εκτός διαδικτύου περιβάλλον». Ωστόσο, αφενός, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η bevh, δεν μπορεί να συναχθεί από την εν λόγω αιτιολογική σκέψη ότι ο νομοθέτης δεν είχε εξουσία να θεσπίσει αυστηρότερα μέτρα για τις διαδικτυακές αγορές απ’
ό,τι για τα «φυσικά» καταστήματα προς τον σκοπό της προστασίας των καταναλωτών. Αφετέρου, η bevh δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι η ασάφεια των άρθρων 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 δεν καθιστά δυνατή τη συμβολή στην προστασία των καταναλωτών.
77      Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως καθόσον έκρινε ότι οι διαδικτυακές αγορές με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων
συνεπάγονται
διάφορους από τους συστημικούς κινδύνους του άρθρου 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065.
ii)    Επί των λιγότερο επαχθών εναλλακτικών μέτρων για την επίτευξη των σκοπών του κανονισμού 2022/2065
78      Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο νομοθέτης θα μπορούσε να θεσπίσει άλλα, λιγότερο επαχθή μέτρα προς επίτευξη των σκοπών τους οποίους επιδιώκει ο κανονισμός 2022/2065.
79      Εντούτοις, από τη σκέψη
58 ανωτέρω προκύπτει ότι η επιχειρηματική ελευθερία θίγεται μόνον όταν ο νομοθέτης θεσπίζει μέτρο προδήλως απρόσφορο σε σχέση με τον σκοπό τον οποίον επιδιώκει η οικεία ρύθμιση. Επομένως, το γεγονός και μόνον ότι ο νομοθέτης είχε τη δυνατότητα να θεσπίσει λιγότερο επαχθή μέτρα δεν αρκεί προκειμένου να διαπιστωθεί παράβαση του άρθρου 16 του Χάρτη.
80      Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι τα λιγότερο επαχθή μέτρα τα οποία προτείνει η προσφεύγουσα δεν συνιστούν, εν πάση περιπτώσει, εξίσου αποτελεσματικά μέσα για την επίτευξη των σκοπών που επιδιώκει ο κανονισμός 2022/2065.
81      Ειδικότερα, πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο νομοθέτης μπορούσε να εξαιρέσει τις διαδικτυακές αγορές από τις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 ώστε να περιορίσει την εφαρμογή των άρθρων 34 έως 43 του κανονισμού αυτού αποκλειστικά στις υπηρεσίες που συνεπάγονται τους συστημικούς κινδύνους για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
82      Ωστόσο, όπως προκύπτει από τη σκέψη 77 ανωτέρω, οι διαδικτυακές αγορές συνεπάγονται πολλούς συστημικούς κινδύνους τους οποίους αναφέρει το άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως δʹ, του κανονισμού 2022/2065. Συνεπώς, το να εξαιρεθούν οι διαδικτυακές αγορές από τις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες του άρθρου 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού θα έθιγε τη αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου κανονισμού ως προς τον περιορισμό των σχετικών κινδύνων.
83      Δεύτερον, η προσφεύγουσα και η bevh υποστηρίζουν ότι ο νομοθέτης θα μπορούσε να θεσπίσει «ποιοτικά» κριτήρια, όπως σε άλλους κλάδους του δικαίου της Ένωσης, στους οποίους περιλαμβάνεται ο τομέας των τηλεπικοινωνιών, ή να είχε επιλέξει ένα σύστημα μαχητού τεκμηρίου, όπως με τον κανονισμό (ΕΕ) 2022/1925 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Σεπτεμβρίου 2022, σχετικά με διεκδικήσιμες και δίκαιες αγορές στον ψηφιακό τομέα και για την τροποποίηση των οδηγιών (ΕΕ) 2019/1937 και (ΕΕ) 2020/1828 (Πράξη για τις Ψηφιακές Αγορές (ΕΕ 2022, L 265, σ. 1). Η προσφεύγουσα αναφέρει επίσης ότι ο χαρακτηρισμός μιας πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας αφορά περιορισμένο μόνον αριθμό επιγραμμικών πλατφορμών. Συνεπώς, η πρόσθετη προσπάθεια την οποία θα συνεπαγόταν η θέσπιση τέτοιων κριτηρίων από την Επιτροπή δεν θα ήταν δυσανάλογη προς το μέγεθος του κόστους το οποίο
αντιπροσωπεύει για τους οικείους παρόχους ο εν λόγω χαρακτηρισμός.
84      Συναφώς, δεν αμφισβητείται ότι η Επιτροπή ανέφερε, στην εκτίμηση επιπτώσεων που επισυνάφθηκε στην πρόταση κανονισμού 2022/2065, ότι είχε εξεταστεί η εφαρμογή και άλλων κριτηρίων πέραν του κριτηρίου του ΜΜΑ, τα οποία περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων, «ποιοτικά» κριτήρια προς τον σκοπό της συνεκτίμησης του κοινωνικού και οικονομικού αντίκτυπου της οικείας επιγραμμικής πλατφόρμας. Ωστόσο, η Επιτροπή επισήμανε ότι τέτοια ποιοτικά κριτήρια θα συνεπάγονταν μια κατά περίπτωση προσέγγιση δυνάμενη να οδηγήσει σε νομική αβεβαιότητα καθώς και σε μακρά και δαπανηρή διαδικασία στο πλαίσιο του χαρακτηρισμού των πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών.
85      Πλην όμως, ούτε η προσφεύγουσα ούτε η bevh αμφισβητούν ότι μια τέτοια διαδικασία θα ήταν πιο μακρά και πιο δαπανηρή για την Επιτροπή. Υπό τις συνθήκες αυτές, αρκεί η διαπίστωση ότι τα κριτήρια για τα οποία κάνει λόγο η προσφεύγουσα θα επέφεραν καθυστέρηση στην εκτέλεση των υποχρεώσεων των άρθρων 34 έως 43, του κανονισμού 2022/2065 και θα στερούσαν από την Επιτροπή μέρος των αναγκαίων πόρων της προς εκπλήρωση των καθηκόντων τα οποία της ανατίθενται βάσει του συγκεκριμένου κανονισμού.
86      Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι ο νομοθέτης θα μπορούσε να επιβάλλει
στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών την τήρηση της υποχρέωσης του άρθρου 39 του κανονισμού αυτού κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 μόνον εφόσον η εν λόγω υποχρέωση προέβλεπε τη διάθεση του αποθετηρίου σε ερευνητές και αρχές, αλλά όχι στο κοινό στο σύνολό του.
87      Το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών συγκεντρώνουν και δημοσιοποιούν, σε ειδικό τμήμα της επιγραμμικής επαφής τους, μέσω αξιόπιστου εργαλείου που παρέχει δυνατότητα αναζήτησης και επιτρέπει αναζητήσεις πολλαπλών κριτηρίων, και μέσω διεπαφών προγραμματισμού εφαρμογών, ένα αποθετήριο το οποίο περιέχει, μεταξύ άλλων, το περιεχόμενο της διαφήμισης, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του προϊόντος, της υπηρεσίας ή της επωνυμίας, καθώς και του αντικειμένου της διαφήμισης, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο για λογαριασμό του οποίου παρουσιάζεται η διαφήμιση, την περίοδο κατά την οποία παρουσιαζόταν η διαφήμιση,
εάν η διαφήμιση προοριζόταν για παρουσίαση ειδικά σε μία ή περισσότερες συγκεκριμένες ομάδες αποδεκτών της υπηρεσίας και, εάν ναι, τις κύριες παραμέτρους που χρησιμοποιούνταν για τον σκοπό αυτόν, συμπεριλαμβανομένων, όπου αρμόζει, των βασικών παραμέτρων που χρησιμοποιήθηκαν για την εξαίρεση συμπερίληψης μίας ή περισσότερων τέτοιων συγκεκριμένων ομάδων καθώς και τον συνολικό αριθμό αποδεκτών της υπηρεσίας που έχει επιτευχθεί και, κατά περίπτωση, το άθροισμα, ανά κάθε κράτος μέλος, για την ομάδα ή τις ομάδες αποδεκτών στους οποίους στόχευε συγκεκριμένα η διαφήμιση.
88      Συναφώς, η αιτιολογική σκέψη 69 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι οι λήπτες της υπηρεσίας υφίστανται «ιδιαίτερα σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις» όταν τους «παρουσιάζονται διαφημίσεις που βασίζονται σε τεχνικές στόχευσης βελτιστοποιημένες ώστε να ανταποκρίνονται στα ενδιαφέροντά τους και ενδεχομένως να εκμεταλλεύονται τα τρωτά σημεία τους». Κατά την αιτιολογική σκέψη 95 του ίδιου κανονισμού, τα συστήματα διαφήμισης που χρησιμοποιούνται από τις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες «απαιτούν περαιτέρω δημόσια και ρυθμιστική εποπτεία λόγω της κλίμακας και της ικανότητάς τους να στοχεύουν και να προσεγγίζουν αποδέκτες της υπηρεσίας βάσει της συμπεριφοράς τους εντός και εκτός της επιγραμμικής διεπαφής» των πλατφορμών αυτών και ότι το αποθετήριο θα πρέπει να περιλαμβάνει πληροφορίες που «αφορούν τόσο τα κριτήρια στόχευσης όσο και τα κριτήρια διάδοσης, ιδίως όταν οι διαφημίσεις απευθύνονται σε άτομα που βρίσκονται σε ευάλωτη κατάσταση, όπως οι ανήλικοι».
89      Υπό τις περιστάσεις αυτές, διαπιστώνεται ότι οι πληροφορίες που δημοσιεύονται βάσει του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065 διασφαλίζουν την ενημέρωση των καταναλωτών σχετικά με τις διαφημίσεις στις οποίες εκτίθενται. Επιπλέον, όπως επισημαίνει το Συμβούλιο, παρέχουν επίσης στα μέσα ενημέρωσης και στις ενώσεις προστασίας των καταναλωτών τη δυνατότητα να ελέγχουν τις διαφημίσεις που προβάλλονται στις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, προς τον σκοπό, μεταξύ άλλων, της πρόληψης της προώθησης παράνομων ή ακατάλληλων προϊόντων σε ορισμένες ομάδες του πληθυσμού, όπως οι ανήλικοι. Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι η εν λόγω διάταξη, μεταξύ άλλων, διασφαλίζει τον περιορισμό της διάδοσης παράνομου περιεχομένου, συμβάλλει στην επίτευξη υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών και αποτρέπει τις αρνητικές επιπτώσεις στον τομέα της προστασίας των ανηλίκων. Επομένως, είναι πρόσφορη για την αποτροπή
της επέλευσης διαφορετικών συστημικών κινδύνων του άρθρου 34, παράγραφος 1, του συγκεκριμένου κανονισμού. Πλην όμως, ένας τέτοιος σκοπός θα επιτυγχανόταν δυσχερέστερα αν μόνον οι ερευνητές και οι αρχές είχαν πρόσβαση στις σχετικές πληροφορίες.
90      Υπό τις ως άνω συνθήκες, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει βασίμως,
σχετικά με διαπίστωση παράβασης του άρθρου 16 του Χάρτη, ότι ο νομοθέτης μπορούσε να θεσπίσει άλλα, λιγότερο επαχθή μέτρα.
iii) Επί της σημασίας του κόστους με το οποίο επιβαρύνονται οι πάροχοι διαδικτυακών αγορών
91      Η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 επιβαρύνει τους παρόχους διαδικτυακών αγορών με σημαντικό κόστος καθόσον τους επιβάλλει υποχρέωση συμμόρφωσης προς τα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού αυτού.
92      Κατά πρώτον, η προσφεύγουσα προσάπτει στην Επιτροπή ότι στηρίχθηκε, στο πλαίσιο της εκτίμησης επιπτώσεων, σε οικονομικές παραδοχές που δεν είναι αξιόπιστες καθώς και ότι δεν έλαβε υπόψη ορισμένες δαπάνες που απορρέουν από την εφαρμογή των άρθρων 38 και 39 του κανονισμού 2022/2065. Ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή κακώς έκρινε, στην αιτιολογική έκθεση που συνόδευε την πρόταση κανονισμού 2022/2065, ότι «[ό]σον αφορ[ούσε] την επιχειρηματική ελευθερία των παρόχων υπηρεσιών, το κόστος που [βάρυνε] τις επιχειρήσεις [αντισταθμιζόταν] με τη μείωση του κατακερματισμού σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά», ότι «[η] πρόταση [εισήγε] διασφαλίσεις για την ελάφρυνση της επιβάρυνσης των παρόχων υπηρεσιών, όπως μέτρα κατά των επαναλαμβανόμενων αδικαιολόγητων ειδοποιήσεων και προηγούμενη διαπίστευση αξιόπιστων πηγών επισήμανσης παράνομου περιεχομένου από δημόσιες αρχές» και ότι, «[ε]πιπλέον, ορισμένες υποχρεώσεις αφορού[σα]ν τις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, όπου συχνά [προέκυπταν] οι σοβαρότεροι κίνδυνοι και οι οποίες [είχαν] την ικανότητα να απορροφήσουν την πρόσθετη επιβάρυνση».
93      Συναφώς, επισημαίνεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν υποχρεούται να διαθέτει εκτίμηση επιπτώσεων σε κάθε περίπτωση καθώς και ότι, εν πάση περιπτώσει, μια τέτοια εκτίμηση επιπτώσεων δεν τον δεσμεύει [πρβλ. απόφαση της 4ης Οκτωβρίου 2024, Λιθουανία κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (Δέσμη μέτρων για την κινητικότητα), C‑541/20 έως C‑555/20, EU:C:2024:818, σκέψη 230]. Επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, το γεγονός ότι η Επιτροπή στηρίχθηκε, στο πλαίσιο της εκτίμησης επιπτώσεων, σε υπέρμετρα αισιόδοξες οικονομικές παραδοχές και υποτίμησε το κόστος με το οποίο επιβαρύνονται οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών δεν αρκεί, αφ’ εαυτού, ώστε να αποδειχθεί ότι οι διατάξεις του εν λόγω κανονισμού συνιστούν, αυτές καθαυτές, προδήλως δυσανάλογη επέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία.
94      Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η υποχρέωση που προβλέπεται στο άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 περιορίζει τη δυνατότητά της να ενημερώνει τους πελάτες της σχετικά με προτεινόμενες προσφορές στην πλατφόρμα Amazon Store. Ισχυρίζεται ότι η υποχρέωση αυτή, αφενός, θίγει τους πελάτες της καθόσον δεν καθιστά δυνατό για αυτούς να βρουν ευχερώς τα προϊόντα που είναι πιθανότερο να τους ενδιαφέρουν και, αφετέρου, δεν συμβάλλει στην αποτροπή της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο ο συγκεκριμένος κανονισμός. Επιπλέον, θεωρεί ότι τα συστήματα συστάσεων που βασίζονται στην κατάρτιση προφίλ καθιστούν δυνατή την προώθηση προϊόντων των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (ΜΜΕ) και ότι, ελλείψει αυτών, θα περιοριζόταν κατ’ ανάγκην στην προώθηση των προϊόντων των πιο γνωστών επιχειρήσεων. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι από την ανακοίνωση
με τίτλο «Αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης στο διαδίκτυο: μια Ευρωπαϊκή Προσέγγιση» [COM(2018) 236 final], της 26ης Απριλίου 2018, της Επιτροπής προς το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή των Περιφερειών, προκύπτει ότι η εν λόγω διάταξη αποσκοπούσε στη διασφάλιση της πρόσβασης του κοινού σε διάφορες πηγές πληροφοριών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου ή στις υπηρεσίες αναζήτησης. Πλην όμως, ο σκοπός αυτός δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά τις διαδικτυακές αγορές.
95      Συναφώς, το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών που χρησιμοποιούν συστήματα συστάσεων παρέχουν τουλάχιστον μία επιλογή για καθένα από τα συστήματα συστάσεών τους που δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ, όπως ορίζεται στο άρθρο 4, σημείο 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (ΕΕ 2016, L 119, σ. 1).
96      Το άρθρο 4, σημείο 4, του κανονισμού 2016/679 ορίζει την κατάρτιση προφίλ ως «οποιαδήποτε μορφή αυτοματοποιημένης επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που συνίσταται στη χρήση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα για την αξιολόγηση ορισμένων προσωπικών πτυχών ενός φυσικού προσώπου, ιδίως για την ανάλυση ή την πρόβλεψη πτυχών που αφορούν την απόδοση στην εργασία, την οικονομική κατάσταση, την υγεία, τις προσωπικές προτιμήσεις, τα ενδιαφέροντα, την αξιοπιστία, τη συμπεριφορά, τη θέση ή τις μετακινήσεις του εν λόγω φυσικού προσώπου».
97      Όσον αφορά τα συστήματα συστάσεων, η αιτιολογική σκέψη 70 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι «[β]ασικό μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας των επιγραμμικών πλατφορμών αποτελεί ο τρόπος ιεράρχησης και παρουσίασης των πληροφοριών στην οικεία επιγραμμική διεπαφή για τη διευκόλυνση και τη βελτιστοποίηση της πρόσβασης των αποδεκτών της υπηρεσίας σε πληροφορίες» καθώς και ότι «[γ]ια παράδειγμα, η επιγραμμική πλατφόρμα προτείνει, κατατάσσει και ιεραρχεί πληροφορίες με τη χρήση αλγορίθμων, διακρίνει μέσω κειμένου ή άλλων οπτικών αναπαραστάσεων, ή επιμελείται με άλλον τρόπο τις πληροφορίες που παρέχονται από τους αποδέκτες». Η ίδια αιτιολογική σκέψη αναφέρει επίσης ότι «[τ]α εν λόγω συστήματα συστάσεων μπορούν να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην ικανότητα των αποδεκτών να ανακτούν και να αλληλεπιδρούν με πληροφορίες επιγραμμικά, μεταξύ άλλων να διευκολύνουν την αναζήτηση σχετικών πληροφοριών για τους αποδέκτες της υπηρεσίας και να συμβάλλουν στη βελτίωση της εμπειρίας των χρηστών», καθώς και ότι «[δ]ιαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση ορισμένων μηνυμάτων, στην ιότροπη διάδοση πληροφοριών και στην ενθάρρυνση επιγραμμικών συμπεριφορών».
98      Πρώτον, επισημαίνεται ότι σκοπός του άρθρου 38 του κανονισμού 2022/2065 είναι να παράσχει στους αποδέκτες των πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών τη δυνατότητα να επιλέγουν, έως έναν βαθμό, την πληροφόρηση στην οποία εκτίθενται, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 70 του κανονισμού αυτού. Πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 38 του εν λόγω κανονισμού παρέχει στους αποδέκτες τη δυνατότητα να λαμβάνουν προτάσεις για προϊόντα οι οποίες δεν υπαγορεύονται από τη συλλογή των προσωπικών δεδομένων τους.
99      Υπό τις περιστάσεις αυτές, αφενός, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 δεν καθιστά αδύνατο για τους αποδέκτες μιας πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας να χρησιμοποιούν σύστημα συστάσεων βασιζόμενο στην κατάρτιση προφίλ. Επιπλέον, η ίδια διάταξη
επιτρέπει στους εν λόγω αποδέκτες να επαναφέρουν την επιλογή της κατάρτισης προφίλ εφόσον δεν είναι ικανοποιημένοι από τις συστάσεις που έλαβαν χωρίς την κατάρτιση προφίλ.
100    Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 δεν θίγει τους καταναλωτές των διαδικτυακών αγορών.
101    Αφετέρου, πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 ενισχύει τα δικαιώματα των καταναλωτών καθόσον τους παρέχει τη δυνατότητα να προβούν οι ίδιοι σε επιλογή ως προς τα προϊόντα που τους προτείνονται. Επομένως, η διάταξη αυτή συμβάλλει, κατ’ ελάχιστον, στην επίτευξη υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών και, κατά συνέπεια, στην αποτροπή επέλευσης συστημικού κινδύνου κατά το
άρθρο 34, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού.
102    Δεύτερον, επισημαίνεται ότι το γεγονός, όπως προβάλλεται από
την προσφεύγουσα, ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 ευνοεί τις μεγάλες επιχειρήσεις έναντι των ΜΜΕ εντός των διαδικτυακών αγορών δεν αποδεικνύει προσβολή της επιχειρηματικής ελευθερίας των παρόχων διαδικτυακών αγορών.
103    Επιπλέον, αφενός, στον βαθμό που από την οικονομική μελέτη που περιλαμβάνεται στο παράρτημα A.2 του δικογράφου της προσφυγής (στο εξής: οικονομική μελέτη της προσφεύγουσας) προκύπτει ότι τα συστήματα συστάσεων που βασίζονται στην κατάρτιση προφίλ καθιστούν δυνατή μια καλύτερη εμπορία των «εξειδικευμένων προϊόντων», η διαπίστωση αυτή δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν μπορούν να αναπτύξουν, εντός του φάσματος των προϊόντων τους, τέτοια προϊόντα προοριζόμενα για ειδικευμένο κοινό. Επομένως, ακόμη και αν υποτεθεί ότι τα συστήματα συστάσεων που βασίζονται στην κατάρτιση προφίλ ευνοούν την εμπορία εξειδικευμένων προϊόντων, ωστόσο δεν είναι δυνατόν να συναχθεί από την εν λόγω διαπίστωση ότι τέτοια συστήματα ευνοούν από τη φύση τους τις ΜΜΕ.
104    Αφετέρου, όπως επισημαίνει, κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή, η προσφεύγουσα δεν εξηγεί τον λόγο για τον οποίο, κατά την ίδια, οι διαδικτυακές αγορές δεν μπορούν να θέσουν στη διάθεση των καταναλωτών κριτήρια αναζήτησης στη διεπαφή τους προς ανεύρεση εξειδικευμένων προϊόντων.
105    Συνεπώς, η προσφεύγουσα δεν αποδεικνύει ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 συνεπάγεται σημαντικό κόστος για τις ΜΜΕ ούτε, συνακόλουθα, για τους παρόχους διαδικτυακών αγορών.
106    Τρίτον, διαπιστώνεται ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς την ανακοίνωση COM(2018) 236, η οποία προέρχεται αποκλειστικά από την Επιτροπή και δεν έχει δεσμευτική ισχύ, προκειμένου να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του κανονισμού 2022/2065. Κατά τα λοιπά, μολονότι από την ανακοίνωση αυτή προκύπτει ότι επιθυμία της Επιτροπής ήταν να μπορούν οι «χρήστες» επιγραμμικών πλατφορμών να έχουν πρόσβαση σε «εργαλεία που επιτρέπουν μια προσαρμοσμένη και διαδραστική ηλεκτρονική εμπειρία, ώστε να διευκολυνθεί η ανακάλυψη περιεχομένου και η πρόσβαση σε διαφορετικές πηγές ειδήσεων που αντιπροσωπεύουν εναλλακτικές απόψεις» προς καταπολέμηση της παραπληροφόρησης, εντούτοις δεν μπορεί να συναχθεί ότι το άρθρο 38 του εν λόγω κανονισμού δεν καθιστά επίσης δυνατή τη βελτίωση της πληροφόρησης των καταναλωτών στις διαδικτυακές αγορές.
107    Κατά τρίτον, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 οδηγεί σε γνωστοποίηση εμπιστευτικών πληροφοριών σχετικά με τις διαφημιστικές δραστηριότητες των διαφημιζομένων στην πλατφόρμα Amazon Store. Συμπεραίνει ότι η πλατφόρμα θα καταστεί λιγότερο ελκυστική για τους διαφημιζομένους, ιδίως σε σύγκριση με τις επιγραμμικές πλατφόρμες που δεν έχουν λάβει τον χαρακτηρισμό των πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η εκπλήρωση της υποχρέωσης που επιβάλλει η συγκεκριμένη διάταξη συνεπάγεται υψηλότερο κόστος από εκείνο το οποίο υπολόγισε η Επιτροπή στην εκτίμηση επιπτώσεών της.
108    Όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 87 ανωτέρω, το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει τη γνωστοποίηση πληροφοριών στο κοινό οι οποίες περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το περιεχόμενο της διαφήμισης, συμπεριλαμβανομένου του ονόματος του προϊόντος, της υπηρεσίας ή της επωνυμίας, καθώς και το αντικείμενο της διαφήμισης, το φυσικό ή νομικό πρόσωπο για λογαριασμό του οποίου προβάλλεται η διαφήμιση, το χρονικό διάστημα κατά το οποίο προβλήθηκε η διαφήμιση, το κατά πόσον η διαφήμιση προορίζεται να προβληθεί ειδικά σε μία ή περισσότερες συγκεκριμένες ομάδες ληπτών της υπηρεσίας και, εάν ναι, τις κύριες παραμέτρους που χρησιμοποιούνται
προς τον σκοπό αυτό, συμπεριλαμβανομένων, όπου αρμόζει, των βασικών παραμέτρων που χρησιμοποιούνται για την εξαίρεση συμπερίληψης μίας ή περισσότερων τέτοιων συγκεκριμένων ομάδων, του συνολικού αριθμού ληπτών της υπηρεσίας που επιτυγχάνεται και, κατά περίπτωση, των συνολικών αριθμών ανά κράτος μέλος για την ομάδα ή τις ομάδες ληπτών στις οποίες στόχευε συγκεκριμένα η διαφήμιση.
109    Πλην όμως, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι η δημοσιοποίηση των πληροφοριών την οποία απαιτεί το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 θα επιδρούσε αρνητικά στην ελκυστικότητα της πλατφόρμας Amazon Store για τους διαφημιζομένους.
110    Ειδικότερα, η οικονομική μελέτη της προσφεύγουσας επισημαίνει απλώς ότι οι πληροφορίες που αφορούν το περιεχόμενο, τη στόχευση και την επιτυχία μιας διαφήμισης θα παρέσχε στους ανταγωνιστές του διαφημιζομένου τη δυνατότητα να αντιγράψουν τη στρατηγική του. Συναφώς, η μελέτη διευκρινίζει ότι οι πληροφορίες που αφορούν την «επιτυχία» μιας διαφήμισης είναι «κρίσιμες».
111    Εντούτοις, ορισμένες πληροφορίες, μεταξύ των οποίων εκείνες που αφορούν το περιεχόμενο των διαφημίσεων, είναι εκ φύσεως προσβάσιμες από το κοινό, ανεξαρτήτως του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065. Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν αναπτύσσει κανένα επιχείρημα προκειμένου να αποδείξει ότι οι πληροφορίες σχετικά με τη στόχευση δεν μπορούν να συναχθούν μέσω παρατήρησης στην οικεία πλατφόρμα καθώς και από τη φύση του προϊόντος το οποίο αποτελεί αντικείμενο της οικείας διαφήμισης. Περαιτέρω, εν αντιθέσει προς τις πληροφορίες που αφορούν την επιτυχία μιας διαφήμισης, η προσφεύγουσα δεν χαρακτηρίζει τις πληροφορίες που αφορούν τη στόχευση ως «κρίσιμες».
112    Όσον αφορά τις πληροφορίες που αφορούν την επιτυχία μιας διαφήμισης, η οικονομική μελέτη της προσφεύγουσας παραπέμπει σε προηγούμενη οικονομική μελέτη του 1953 χωρίς να καθίσταται βέβαιο ότι τα συμπεράσματά της ασκούν επιρροή ως προς τις επιγραμμικές πλατφόρμες. Επιπρόσθετα, η μελέτη αυτή της προσφεύγουσας δεν διευκρινίζει τον τρόπο με τον οποίον ορίζεται η επιτυχία μιας διαφήμισης για την ίδια. Εάν η προσφεύγουσα εννοεί την ενδεχόμενη αύξηση των πωλήσεων του προϊόντος που αποτελεί το αντικείμενο της οικείας διαφήμισης, αρκεί η επισήμανση ότι το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 δεν προβλέπει τη δημοσιοποίηση τέτοιων πληροφοριών.
113    Κατά τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 την υποχρεώνει να γνωστοποιήσει «απεριόριστο» όγκο δεδομένων, περιλαμβανομένων εμπιστευτικών δεδομένων, προκειμένου να μελετηθούν «συστημικοί κίνδυνοι», ενώ δεν αποδεικνύεται η ύπαρξη τέτοιων κινδύνων.
114    Κατά το άρθρο 40, παράγραφος 4, του κανονισμού 2022/2065, κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος του συντονιστή ψηφιακών υπηρεσιών της χώρας εγκατάστασης, οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών παρέχουν, εντός εύλογου χρονικού διαστήματος όπως ορίζεται στο αίτημα, πρόσβαση σε δεδομένα σε διαπιστευμένους ερευνητές οι οποίοι πληρούν τις απαιτήσεις του άρθρου 40, παράγραφος 8, του κανονισμού αυτού, με μοναδικό σκοπό τη διεξαγωγή έρευνας που συμβάλλει στην ανίχνευση, τον εντοπισμό και την κατανόηση συστημικών κινδύνων στην Ένωση, όπως ορίζονται δυνάμει του άρθρου 34, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, και στην αξιολόγηση της καταλληλότητας, της αποτελεσματικότητας και των επιπτώσεων των μέτρων περιορισμού των κινδύνων σύμφωνα με το άρθρο 35 του ίδιου κανονισμού.
115    Μεταξύ των προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 40, παράγραφος 8, του κανονισμού 2022/2065 καταλέγεται η υποχρέωση των ερευνητών να αποδεικνύουν ότι είναι σε θέση να τηρούν τις ειδικές απαιτήσεις ασφάλειας και εμπιστευτικότητας των δεδομένων που αντιστοιχούν σε κάθε αίτημα, καθώς και να προστατεύουν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα. Επιπλέον, υποχρεούνται να περιγράφουν στο αίτημά τους τα κατάλληλα τεχνικά και οργανωτικά μέτρα που εφαρμόζουν προς τον σκοπό αυτό.
116    Περαιτέρω, το άρθρο 40, παράγραφος 5, του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών μπορούν να ζητήσουν από τον συντονιστή ψηφιακών υπηρεσιών της χώρας εγκατάστασης να τροποποιήσει το αίτημα, εφόσον θεωρήσουν ότι δεν είναι σε θέση να χορηγήσουν πρόσβαση στα ζητούμενα δεδομένα για τον λόγο, μεταξύ άλλων, ότι η παροχή της εν λόγω πρόσβασης θα έχει ως αποτέλεσμα να υπάρξουν σημαντικά τρωτά σημεία για την ασφάλεια της υπηρεσίας τους ή για την προστασία εμπιστευτικών πληροφοριών, ιδίως εμπορικών απορρήτων.
117    Τέλος, το άρθρο 40, παράγραφος 12, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών παρέχουν πρόσβαση χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση σε δεδομένα, συμπεριλαμβανομένων, όπου αυτό είναι τεχνικά εφικτό, δεδομένων σε πραγματικό χρόνο, υπό την προϋπόθεση ότι τα δεδομένα είναι δημοσίως προσβάσιμα στην επιγραμμική διεπαφή τους για ερευνητές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συνδέονται με μη κερδοσκοπικούς φορείς, οργανισμούς και ενώσεις, οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 40, παράγραφος 8, στοιχεία βʹ έως εʹ, του ίδιου κανονισμού και οι οποίοι χρησιμοποιούν τα δεδομένα αποκλειστικά για τη διεξαγωγή έρευνας που συμβάλλει στον εντοπισμό, την αναγνώριση και την κατανόηση συστημικών κινδύνων στην Ένωση σύμφωνα με το άρθρο 34, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
118    Συναφώς, πρώτον, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 77 ανωτέρω, οι διαδικτυακές αγορές με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων
συνεπάγονται διάφορους συστημικούς κινδύνους τους οποίους αναφέρει το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065. Επομένως, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, το άρθρο 40 του κανονισμού αυτού, το οποίο καθιστά δυνατή τη διενέργεια
ερευνών που συμβάλλουν στην ανίχνευση, τον εντοπισμό και την κατανόηση των εν λόγω συστημικών κινδύνων, είναι ικανό να συμβάλει στη μείωση των συστημικών κινδύνων τους οποίους συνεπάγονται οι συγκεκριμένες αγορές.
119    Δεύτερον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 40, παράγραφος 5, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει τη δυνατότητα του παρόχου πολύ μεγάλης επιγραμμικής πλατφόρμας να ζητήσει την τροποποίηση του αιτήματος πρόσβασης στα δεδομένα προς εξυπηρέτηση του σκοπού προστασίας εμπιστευτικών δεδομένων. Επιπλέον, εάν, παρά την τροποποίηση του αιτήματος, ο πάροχος οφείλει να γνωστοποιήσει τα οικεία δεδομένα, σημειώνεται ότι το άρθρο 40, παράγραφος 8, του κανονισμού 2022/2065 επιβάλλει στους ενδιαφερόμενους ερευνητές να αποδείξουν ότι είναι σε θέση να διαφυλάξουν την εμπιστευτικότητα των δεδομένων που τους παρέχονται. Συναφώς, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ο νομοθέτης δεν υπείχε υποχρέωση περιγραφής στο πλαίσιο του συγκεκριμένου κανονισμού των ειδικών μέτρων που πρέπει να λαμβάνονται από τους ερευνητές για τη διαφύλαξη των παρεχόμενων δεδομένων. Ειδικότερα, μπορούσε απλώς να υποχρεώσει τους ερευνητές, αφενός, να αποδεικνύουν ότι είναι σε θέση, σχετικά με κάθε αίτημα πρόσβασης, να διαφυλάξουν την ασφάλεια και την εμπιστευτικότητα των δεδομένων τα οποία αφορά το οικείο αίτημα και, αφετέρου, να περιγράφουν οι ίδιοι τα τεχνικά και οργανωτικά μέτρα που έχουν λάβει προς τον σκοπό αυτόν.
120    Κατά πέμπτον, η προσφεύγουσα και η bevh υποστηρίζουν ότι η τήρηση των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 επιβάλλει στους παρόχους αγορών σημαντικές οικονομικές επιβαρύνσεις προκειμένου, μεταξύ άλλων, να επέλθουν σύνθετες τροποποιήσεις στα συστήματα πληροφορικής τους. Ωστόσο, δεν προσκομίζουν καμία εκτίμηση σχετικά με το κόστος που συνδέεται με τις τροποποιήσεις αυτές, περιλαμβανομένης της οικονομικής μελέτης της προσφεύγουσας. Περαιτέρω, έστω και αν υποτεθεί ότι το εν λόγω κόστος είναι πράγματι σημαντικό, ακόμη και για τους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών που είναι πιθανόν να έχουν στη διάθεσή τους άφθονους πόρους, επισημαίνεται ότι, όπως τονίστηκε στη σκέψη 59 ανωτέρω, η σπουδαιότητα του σκοπού προστασίας των καταναλωτών μπορεί να δικαιολογήσει τις απορρέουσες αρνητικές οικονομικές συνέπειες για ορισμένους επιχειρηματίες, ακόμη και αν οι συνέπειες αυτές είναι σημαντικές.
121    Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφεύγουσα και η bevh δεν υποστηρίζουν βασίμως ότι το
άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 είναι προδήλως απρόσφορο για την επίτευξη των σκοπών του εν λόγω κανονισμού και
ότι, κατά συνέπεια, αντιβαίνει στο άρθρο 16 του Χάρτη.
122    Συνεπώς
, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να κρίνεται αναγκαίο να εξεταστεί το αμφισβητούμενο από την Επιτροπή παραδεκτό ορισμένων επιχειρημάτων που προβλήθηκαν προς τεκμηρίωσή του με το υπόμνημα απαντήσεως.
β)      Επί του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 17, παράγραφος 1, του Χάρτη
123    Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το
άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές την τήρηση των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού, αντιβαίνει στο άρθρο 17 του Χάρτη.
Υποστηρίζει ότι οι υποχρεώσεις αυτές έχουν σημαντικό αντίκτυπο στις δραστηριότητές της και ότι, κατά συνέπεια, συνιστούν επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας της.
124    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
125    Το άρθρο 17, παράγραφος 1, του Χάρτη προβλέπει ότι «κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να είναι κύριος των νομίμως κτηθέντων αγαθών του, να τα χρησιμοποιεί, να τα διαθέτει και να τα κληροδοτεί» καθώς και ότι «κανείς δεν μπορεί να στερείται την ιδιοκτησία του, παρά μόνον για λόγους δημόσιας ωφέλειας, στις περιπτώσεις και υπό τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στο νόμο και έναντι δίκαιης και έγκαιρης αποζημίωσης για την απώλειά της». Το ίδιο άρθρο ορίζει επίσης ότι «η χρήση των αγαθών μπορεί να υπόκειται σε περιορισμούς από τον νόμο, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο προς το γενικό συμφέρον».
126    Η προστασία την οποία παρέχει το άρθρο 17, παράγραφος 1, του Χάρτη αφορά τα δικαιώματα με περιουσιακή αξία, από τα οποία απορρέει, λαμβανομένης υπόψη της οικείας έννομης τάξης, μια δεδομένη νομική θέση βάσει της οποίας ασκούνται αυτοτελώς τα εν λόγω δικαιώματα από και υπέρ του κατόχου τους (απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2013, Sky Österreich, C‑283/11, EU:C:2013:28, σκέψη 34). Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι επιβαρύνσεις διοικητικής φύσεως δεν συνιστούν επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Ιουλίου 1989, Schräder HS Kraftfutter, 265/87, EU:C:1989:303, σκέψεις 16 και 17).
127    Εν προκειμένω, διαπιστώνεται, όπως τόνισε η Επιτροπή, ότι η προσφεύγουσα δεν αναπτύσσει καμία επιχειρηματολογία προς στήριξη του ισχυρισμού της ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 συνιστούν επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας της.
128    Επίσης, επισημαίνεται ότι οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 και καταγράφονται στη σκέψη 52 ανωτέρω επιβάλλουν μεν διοικητικές επιβαρύνσεις στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών, πλην όμως δεν στερούν από αυτούς την κυριότητά
τους επί των εν λόγω πλατφορμών. Επιπλέον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι οι εν λόγω υποχρεώσεις μπορούν να θεωρηθούν ως επεμβάσεις στο δικαίωμα ιδιοκτησίας των οικείων παρόχων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι οι επεμβάσεις αυτές δικαιολογούνται, εν πάση περιπτώσει, από λόγους αντίστοιχους
προς εκείνους που εκτίθενται στις σκέψεις 62 έως 120 ανωτέρω όσον αφορά το άρθρο 16 του Χάρτη.
129    Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh δεν υποστηρίζουν βασίμως ότι το
άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αντιβαίνει στο άρθρο 17 του Χάρτη.
130    Συνεπώς, το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
γ)      Επί του τρίτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 20 του Χάρτη
131    Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το
άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 του Χάρτη. Συναφώς, η προσφεύγουσα εκτιμά ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο τα διαφορετικά είδη επιγραμμικών πλατφορμών, καθώς επίσης και τις επιγραμμικές μηχανές αναζήτησης, ενώ οι τελευταίες αυτές μηχανές, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου συνεπάγονται ειδικούς κινδύνους τους οποίους δεν συνεπάγονται οι διαδικτυακές
αγορές. Επιπλέον, επισημαίνει ότι η συγκεκριμένη διάταξη αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις καθόσον αποκλείει από το πεδίο εφαρμογής της τα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής
και τις διαδικτυακές αγορές με ΜΜΑ μικρότερο των 45 εκατομμυρίων.
132    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
133    Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αρχή της ίσης μεταχείρισης συνιστά γενική αρχή του δικαίου της Ένωσης που κατοχυρώνεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 20 του Χάρτη, το οποίο ορίζει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
134    Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η αρχή της ίσης μεταχείρισης επιτάσσει να μην αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο παρόμοιες καταστάσεις ούτε να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο διαφορετικές μεταξύ τους καταστάσεις, εκτός αν η διαφορετική αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικώς [αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου 2010, Akzo Nobel Chemicals και Akcros Chemicals κατά Επιτροπής κ.λπ., C‑550/07 P, EU:C:2010:512, σκέψη 55, και της 6ης Ιουνίου 2023, O. G. (Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης κατά υπηκόου τρίτης χώρας), C‑700/21, EU:C:2023:444, σκέψη 42]. Για να κριθεί αν υφίσταται ή όχι τέτοια παραβίαση της εν λόγω αρχής, πρέπει, μεταξύ άλλων, να ληφθεί υπόψη το αντικείμενο της διάταξης η οποία φέρεται να παραβιάζει την αρχή αυτή καθώς και ο σκοπός τον οποίο επιδιώκει η συγκεκριμένη διάταξη (βλ. απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2018, Piessevaux κατά Συμβουλίου, C‑454/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:680, σκέψη 79 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
135    Επιπλέον, σε τομέα όπως ο εξεταζόμενος εν προκειμένω, ο οποίος συνεπάγεται ευρεία εξουσία εκτιμήσεως του νομοθέτη, η αρχή της ίσης μεταχείρισης παραβιάζεται μόνον όταν ο νομοθέτης προβαίνει σε αυθαίρετη ή προδήλως απρόσφορη διαφοροποίηση σε σχέση με τον σκοπό που επιδιώκει η οικεία ρύθμιση (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Ιουλίου 2022, Επιτροπή κατά VW κ.λπ., C‑116/21 P έως C‑118/21 P, C‑138/21 P και C‑139/21 P, EU:C:2022:557, σκέψη 127, και της 9ης Μαρτίου 2023, Grossetête κατά Κοινοβουλίου, C‑714/21 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2023:187, σκέψη 48).
136    Εν προκειμένω, κατά πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι διαδικτυακές αγορές, αφενός, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου και οι επιγραμμικές μηχανές αναζήτησης, αφετέρου, δεν συνιστούν παρόμοιες καταστάσεις στο πλαίσιο της εφαρμογής των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065. Συγκεκριμένα, η προσφεύγουσα επισημαίνει ότι οι υποχρεώσεις αυτές στοχεύουν στην αποτροπή της επέλευσης κινδύνων τους οποίους συνεπάγονται τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου, αλλά όχι οι διαδικτυακές αγορές. Επομένως, συμπεραίνει ότι κακώς έχει εφαρμογή στις τελευταίες το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
137    Ωστόσο, πρώτον, επισημαίνεται ότι, όπως προκύπτει από τη σκέψη
77 ανωτέρω, οι διαδικτυακές αγορές με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων
συνεπάγονται πολλούς συστημικούς κινδύνους τους οποίους αναφέρει το άρθρο 34
παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως δʹ, του κανονισμού 2022/2065.
138    Δεύτερον, στον βαθμό που η προσφεύγουσα υποστηρίζει, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, ότι «πολλές» από τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065 δεν τείνουν να διασφαλίσουν την προστασία των καταναλωτών ή την αποτροπή της εμπορίας προϊόντων που συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή είναι επικίνδυνα, αρκεί να επισημανθεί ότι δεν προσδιορίζονται οι διατάξεις για τις οποίες κάνει λόγο. Επιπλέον, μολονότι υποστηρίζει επίσης ότι το άρθρο 38 του κανονισμού αυτού δεν συνεπάγεται μείωση της πιθανότητας έκθεσης του καταναλωτή στην προσφορά παράνομου προϊόντος, διαπιστώνεται εντούτοις ότι η εν λόγω διάταξη συμβάλλει στην ενίσχυση των δικαιωμάτων των καταναλωτών για τους λόγους που εκτίθενται στη σκέψη 101 ανωτέρω. Εξάλλου, από τις σκέψεις 71 έως 74 και 77 ανωτέρω προκύπτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, οι κίνδυνοι τους οποίους συνεπάγονται οι διαδικτυακές αγορές δεν περιορίζονται, εν πάση περιπτώσει, σε εκείνους που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην προστασία των καταναλωτών ούτε σε εκείνους που σχετίζονται με την εμπορία προϊόντων τα οποία συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή είναι επικίνδυνα.
139    Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, όσον αφορά τη «διάδοση λόγου, περιεχομένου και πληροφοριών», οι διαδικτυακές αγορές πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο όπως οι υπηρεσίες υπολογιστικού νέφους (cloud computing) και οι υπηρεσίες φιλοξενίας ιστοτόπων, οι οποίες δεν αποτελούν επιγραμμικές πλατφόρμες κατά την έννοια του κανονισμού 2022/2065 και, ως εκ τούτου, δεν εμπίπτουν στο άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
140    Συναφώς, τονίζεται ότι η αιτιολογική σκέψη 13 του κανονισμού 2022/2065 διευκρινίζει ότι «το υπολογιστικό νέφος ή οι υπηρεσίες φιλοξενίας ιστοσελίδων δεν θα πρέπει να θεωρούνται επιγραμμικές πλατφόρμες όταν η διάδοση συγκεκριμένων πληροφοριών στο κοινό αποτελεί ήσσονος σημασίας και επικουρικό χαρακτηριστικό ή ήσσονος σημασίας λειτουργικότητα των εν λόγω υπηρεσιών». Πλην όμως, η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί ότι η διάδοση πληροφοριών στο κοινό κατόπιν αιτήματος ενός λήπτη της υπηρεσίας δεν συνιστά ήσσονος σημασίας και επικουρικό χαρακτηριστικό ή ήσσονος σημασίας λειτουργικότητα των διαδικτυακών αγορών. Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, λαμβανομένου υπόψη ότι αφορά τις διαδικτυακές αγορές και όχι ορισμένες υπηρεσίες υπολογιστικού νέφους ή ορισμένες υπηρεσίες φιλοξενίας ιστοτόπων, δεν προβαίνει σε αυθαίρετη ή προδήλως απρόσφορη διαφοροποίηση προς τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του ίδιου κανονισμού.
141    Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον έχει εφαρμογή τόσο στις διαδικτυακές αγορές όσο και στα κοινωνικά δίκτυα, τις υπηρεσίες διαμοιρασμού περιεχομένου και τις επιγραμμικές μηχανές αναζήτησης, δεν είναι προδήλως απρόσφορο προς τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34
παράγραφος 1, του συγκεκριμένου κανονισμού.
142    Κατά δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι όλοι οι πάροχοι διαδικτυακών αγορών, ανεξαρτήτως του ΜΜΑ τους, πρέπει να τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης στο πλαίσιο της εφαρμογής των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065. Επομένως, συμπεραίνει ότι κακώς εφαρμόζεται στους παρόχους διαδικτυακών αγορών με ΜΜΑ ίσο ή μεγαλύτερο των 45 εκατομμυρίων το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
143    Συναφώς, πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι κίνδυνοι σχετικά με τη διάδοση παράνομου περιεχομένου είναι μεγαλύτεροι στις μικρές απ’
ό,τι στις μεγάλες διαδικτυακές αγορές και ότι, επομένως, είναι παράδοξο να επιβάλλονται πρόσθετες υποχρεώσεις στους παρόχους των μεγάλων διαδικτυακών αγορών. Συγκεκριμένα, επισημαίνει ότι τα παράνομα προϊόντα, περιλαμβανομένων των προϊόντων που συνιστούν παραποίηση/απομίμηση ή είναι επικίνδυνα, διατίθενται προς πώληση κατά κύριο λόγο στις μικρές διαδικτυακές αγορές, με χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή του darknet. Ισχυρίζεται ότι ο κίνδυνος της εμπορίας τέτοιων προϊόντων στις μεγάλες διαδικτυακές αγορές είναι μικρός. Προσθέτει ότι από την αιτιολογική σκέψη 72 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι ο συγκεκριμένος κανονισμός επιβάλλει σε όλες τις διαδικτυακές αγορές διάφορες υποχρεώσεις προκειμένου να τις «εμποδίζουν […] να πωλούν προϊόντα ή υπηρεσίες κατά παράβαση των εφαρμοστέων κανόνων». Επομένως, συμπεραίνει ότι ο ίδιος ο νομοθέτης αναγνωρίζει ότι οι κίνδυνοι που συνδέονται με την εμπορία παράνομων προϊόντων δεν συνιστούν συστημικούς κινδύνους και ότι δεν αυξάνονται με την αύξηση τους αριθμού των ενεργών αποδεκτών.
144    Ωστόσο, αφενός, η προσφεύγουσα αναγνωρίζει ότι οι διαδικτυακές αγορές, ανεξαρτήτως του μεγέθους τους, μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς διευκόλυνση της εμπορίας επικίνδυνων ή παράνομων προϊόντων.
145    Αφετέρου, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, το γεγονός ότι η προσφεύγουσα ή οι λοιποί πάροχοι διαδικτυακών αγορών με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων έχουν, μέχρι σήμερα, επιτύχει αποτελεσματικό έλεγχο των πληροφοριών που προβάλλονται στις πλατφόρμες τους δεν αποκλείει το ενδεχόμενο οι πλατφόρμες αυτές να εκθέσουν στο μέλλον μεγάλο αριθμό προσώπων σε παράνομο περιεχόμενο, εφόσον ο ΜΜΑ τους εξακολουθήσει να ισούται ή να υπερβαίνει τα 45 εκατομμύρια. Συνεπώς, όπως προκύπτει από τις σκέψεις
73, 74 και 77 ανωτέρω, πρέπει να θεωρηθεί ότι μια διαδικτυακή αγορά με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων μπορεί να εκθέσει σημαντικό μέρος της Ένωσης σε παράνομο περιεχόμενο και, ως εκ τούτου, να προκαλέσει συστημικό κίνδυνο κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2022/2065.
146    Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι, όπως αναφέρει ο νομοθέτης στην αιτιολογική σκέψη 76 του κανονισμού 2022/2065, οι αγορές με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων
συνεπάγονται κοινωνικούς κινδύνους, οι οποίοι διαφέρουν ως προς την έκταση και τον αντίκτυπο από τους κινδύνους τους οποίους συνεπάγονται μικρότερες πλατφόρμες.
147    Επιπλέον, το γεγονός, το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα, ότι ο κανονισμός 2022/2065 επιβάλλει υποχρεώσεις στο σύνολο των διαδικτυακών αγορών προς τον σκοπό της αποτροπής της εμπορίας επικίνδυνων ή παράνομων προϊόντων δεν αρκεί ώστε να αποδειχθεί ότι οι πρόσθετες υποχρεώσεις στις οποίες υπόκεινται οι διαδικτυακές αγορές με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων είναι προδήλως απρόσφορες προς τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
148    Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι, προκειμένου να επιτύχουν ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων, οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες οφείλουν, στην πράξη, να δραστηριοποιούνται κατ’ ανάγκην σε πλείονα κράτη μέλη. Επομένως, συμπεραίνει ότι οι υποχρεώσεις που επιβάλλονται στους παρόχους των εν λόγω πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών δεν έχουν εφαρμογή στους παρόχους επιγραμμικών πλατφορμών που δραστηριοποιούνται σε ένα μόνο κράτος μέλος, ακόμη και όταν ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού του οικείου κράτους μέλους εκτίθεται στο περιεχόμενο των πλατφορμών αυτών. Επισημαίνει, συναφώς, ότι η συγκεκριμένη διαφοροποίηση ως προς τη μεταχείριση δεν δικαιολογείται από τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης ορισμένων συστημικών κινδύνων, όπως εκείνων οι οποίοι αφορούν τη δημοκρατική διαδικασία και έχουν εθνικό χαρακτήρα.
149    Ωστόσο, αφενός, η προσφεύγουσα δεν αιτιολογεί τη γνώμη της ότι ορισμένοι κίνδυνοι έχουν αποκλειστικώς εθνικό χαρακτήρα, λαμβανομένου υπόψη ότι υφίσταται δημοκρατική διαδικασία σε επίπεδο Ένωσης όπως προκύπτει από το άρθρο 10 ΣΕΕ και από το άρθρο 22, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.
150    Αφετέρου, από το άρθρο 33, παράγραφος 2, του κανονισμού 2022/2065 και από την αιτιολογική σκέψη 76 του ίδιου κανονισμού προκύπτει ότι ο νομοθέτης έκρινε ότι μια επιγραμμική πλατφόρμα συνεπάγεται συστημικούς κινδύνους
για την Ένωση
όταν ο ΜΜΑ της πλατφόρμας αυτής ισούται με το 10 % του πληθυσμού της Ένωσης ή το υπερβαίνει. Πλην όμως, επισημαίνεται ότι οι επιγραμμικές πλατφόρμες με παρουσία σε ένα μόνο κράτος μέλος και ΜΜΑ μικρότερο των 45 εκατομμυρίων, ακόμη και αν σημαντικό μέρος του πληθυσμού του οικείου κράτους μέλους εκτίθεται στο περιεχόμενό τους, δεν συνεπάγονται πιθανότατα συστημικούς κινδύνους για την Ένωση όπως οι επιγραμμικές πλατφόρμες με ΜΜΑ άνω των 45 εκατομμυρίων.
151    Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον τυγχάνει εφαρμογής μόνον στην περίπτωση των παρόχων διαδικτυακών αγορών με ΜΜΑ 45 εκατομμυρίων, δεν προβαίνει σε αυθαίρετη ή προδήλως απρόσφορη διαφοροποίηση προς τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού.
152    Κατά τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι οι πάροχοι διαδικτυακών αγορών πρέπει να τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης με τα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής
στο πλαίσιο της εφαρμογής των υποχρεώσεων που προβλέπονται στα άρθρα 34 έως 43 του κανονισμού 2022/2065. Ειδικότερα, διαπιστώνει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού δεν έχει εφαρμογή στα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής, ήτοι στις επιχειρήσεις που εμπορεύονται μέσω διαδικτύου τα δικά τους προϊόντα, ενώ, όπως οι διαδικτυακές αγορές, παρέχουν επίσης στους καταναλωτές τη δυνατότητα να συνάπτουν εξ αποστάσεως συμβάσεις με έμπορο.
153    Ωστόσο, αφενός, σε αντίθεση με τους ιστοτόπους των ηλεκτρονικών καταστημάτων λιανικής, οι επιγραμμικές πλατφόρμες προβάλλουν πληροφορίες οι οποίες παρέχονται από τους λήπτες της υπηρεσίας. Συνεπώς, ενώ στους ιστοτόπους
των ηλεκτρονικών καταστημάτων λιανικής προβάλλονται, κατ’ αρχήν, πληροφορίες που προέρχονται από τους ίδιους και μόνον, αντιθέτως, στις επιγραμμικές πλατφόρμες προβάλλονται πληροφορίες προερχόμενες από μεγάλο αριθμό προσώπων. Συγκεκριμένα, από την οικονομική μελέτη της προσφεύγουσας προκύπτει ότι εμπορεύονται τα προϊόντα τους μέσω της πλατφόρμας Amazon Store πολλά εκατομμύρια πωλητών.
154    Υπό τις περιστάσεις αυτές, επισημαίνεται ότι, εν αντιθέσει προς τα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής, οι πάροχοι επιγραμμικών πλατφορμών δεν λαμβάνουν κατ’ ανάγκην γνώση του συνόλου των πληροφοριών που προβάλλονται στις πλατφόρμες τους. Κατά τα λοιπά, τονίζεται ότι χαίρουν, για τον λόγο αυτόν, απαλλαγών ευθύνης, των οποίων τη νομιμότητα δεν αμφισβητεί η προσφεύγουσα. Συγκεκριμένα, από το άρθρο 6 του κανονισμού 2022/2065 προκύπτει ότι οι εν λόγω πάροχοι δεν φέρουν ευθύνη για τις πληροφορίες που αποθηκεύονται κατόπιν αιτήματος λήπτη της υπηρεσίας, εφόσον δεν έχουν πράγματι γνώση της παράνομης δραστηριότητας ή του παράνομου περιεχομένου. Επιπλέον, κατά το άρθρο 8 του ίδιου κανονισμού, δεν επιβάλλεται στους εν λόγω παρόχους γενική υποχρέωση παρακολούθησης των πληροφοριών τις οποίες μεταδίδουν ή αποθηκεύουν, ούτε γενική υποχρέωση ενεργητικής αναζήτησης γεγονότων ή περιστάσεων τα οποία υποδηλώνουν παράνομη δραστηριότητα.
155    Επομένως, σημειώνεται ότι, εν αντιθέσει προς τα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής, οι πάροχοι μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών είναι δυνατό να διευκολύνουν τη διάδοση παράνομου περιεχομένου εν αγνοία τους και χωρίς να φέρουν ευθύνη συναφώς.
156    Αφετέρου, η Επιτροπή επισήμανε, στο πλαίσιο της εκτίμησης επιπτώσεων, ότι «η ιδιαίτερη περίπτωση των πιο μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών, όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή οι διαδικτυακές αγορές, [αποτελούσε] σημαντικό παράγοντα των διαπιστωθέντων προβλημάτων», ότι «[ο] σχετικά περιορισμένος αριθμός επιγραμμικών πλατφορμών [συγκέντρωνε] πολύ μεγάλο αριθμό χρηστών, τόσο καταναλωτών όσο και επαγγελματιών» και ότι «[ο]ι πολύ μεγάλες πλατφόρμες [παρουσίαζαν] υψηλότερο βαθμό κοινωνικού και οικονομικού κινδύνου, διότι [είχαν] εκ των πραγμάτων καταστεί δημόσιοι χώροι και [διαδραμάτιζαν] συστημικό ρόλο για εκατομμύρια πολίτες και επιχειρήσεις». Η Επιτροπή επισήμανε επίσης ότι, «[μ]ε άλλα λόγια, [είχαν] σημαντικά μεγαλύτερο αντίκτυπο στην κοινωνία και στην ενιαία αγορά απ’
ό,τι οι μικρότερες πλατφόρμες, δεδομένου ότι απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό». Κατά συνέπεια, η Επιτροπή είχε τονίσει ότι οι πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο τόσο για τους καταναλωτές όσο και για τους πωλητές που διαθέτουν προς πώληση τα προϊόντα τους μέσω των πλατφορμών αυτών. Πλην όμως, δεν αμφισβητείται ότι τα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής
δεν διαδραματίζουν τέτοιο ρόλο, τουλάχιστον όσον αφορά τους εν λόγω πωλητές.
157    Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον έχει εφαρμογή στους παρόχους διαδικτυακών αγορών και όχι στα ηλεκτρονικά καταστήματα λιανικής, δεν προβαίνει σε αυθαίρετη ή προδήλως απρόσφορη διαφοροποίηση προς τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο το άρθρο 34, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού.
158    Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh
δεν υποστηρίζουν βασίμως ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αντιβαίνει στο άρθρο 20 του Χάρτη.
159    Συνεπώς, το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
δ)      Επί του τέταρτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 11, παράγραφος 1, του Χάρτη
160    Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης της υποχρέωσης που προβλέπεται στο άρθρο 38 του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης που κατοχυρώνεται στο
άρθρο 11, παράγραφος 1, του Χάρτη. Ειδικότερα, επισημαίνει ότι η εν λόγω υποχρέωση συνίσταται στην παροχή επιλογής για καθένα από τα συστήματα συστάσεών της η οποία δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ. Επομένως, υποστηρίζει ότι η εν λόγω υποχρέωση θίγει την ελευθερία εμπορικής έκφρασης των διαδικτυακών αγορών, καθόσον τις εμποδίζει να παρουσιάσουν τα πλέον σχετικά προϊόντα στους καταναλωτές. Επιπλέον, θέτει εμπόδια στην ικανότητα των τρίτων πωλητών στις διαδικτυακές αγορές να προωθήσουν αποτελεσματικά τα προϊόντα τους και να επικοινωνήσουν με τους πελάτες τους. Τέλος, δεν δικαιολογείται από τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους οποίους κάνει λόγο ο συγκεκριμένος κανονισμός.
161    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
162    Κατά το άρθρο 11, παράγραφος 1, του Χάρτη, κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων.
163    Στις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη διευκρινίζεται ότι το άρθρο 11 του Χάρτη αντιστοιχεί στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ).
164    Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προκύπτει ότι το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ, το οποίο προστατεύει την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, εφαρμόζεται ειδικότερα στη διάδοση από επιχειρηματία πληροφοριών εμπορικού χαρακτήρα, ιδίως υπό τη μορφή διαφημιστικών μηνυμάτων (βλ. απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 2021, Fussl Modestraße Mayr, C‑555/19, EU:C:2021:89, σκέψη 81 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
165    Όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 95 ανωτέρω, το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών που χρησιμοποιούν συστήματα συστάσεων παρέχουν τουλάχιστον μία επιλογή για καθένα από τα συστήματα συστάσεών τους που δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ.
166    Συναφώς, αφενός, επισημαίνεται ότι η προσφεύγουσα δεν αιτιολογεί τη γνώμη της ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065, που εφαρμόζεται αποκλειστικώς στους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών, περιορίζει τον τρόπο κατά τον οποίο οι δραστηριοποιούμενοι σε διαδικτυακή αγορά πωλητές μπορούν να παρουσιάζουν τις εμπορικού χαρακτήρα πληροφορίες τους, περιλαμβανομένων των διαφημιστικών μηνυμάτων τους. Επομένως, η προσφεύγουσα δεν υποστηρίζει βασίμως ότι η διάταξη αυτή συνιστά επέμβαση στην ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης των εν λόγω πωλητών.
167    Αφετέρου, επισημαίνεται ότι το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065, καθόσον υποχρεώνει τους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών να παρέχουν τουλάχιστον μία επιλογή για καθένα από τα συστήματα συστάσεών τους η οποία δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ, περιορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι πάροχοι αυτοί μπορούν να παρουσιάζουν τα προϊόντα που διατίθενται προς πώληση στις πλατφόρμες τους στην περίπτωση που ο λήπτης της υπηρεσίας προβεί σε μια τέτοια επιλογή.
168    Επομένως, το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 συνιστά επέμβαση στην ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης των διαδικτυακών αγορών.
169    Ωστόσο, υπενθυμίζεται ότι τα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο άρθρο 11 του Χάρτη δεν είναι απόλυτα προνόμια, αλλά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σε σχέση με τη λειτουργία τους εντός της κοινωνίας (απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, Privacy International, C‑623/17, EU:C:2020:790, σκέψη 63). Όπως προκύπτει από τη σκέψη
55 ανωτέρω, κάθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων αυτών πρέπει να προβλέπεται στον νόμο, να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε σκοπούς γενικού συμφέροντος τους οποίους αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων.
170    Πλην όμως, εν προκειμένω, πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι ο περιορισμός που απορρέει από το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 προβλέπεται σε νομοθετικό κείμενο και ότι, κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι προβλέπεται στον νόμο.
171    Δεύτερον, δεν θίγεται το βασικό περιεχόμενο της ελευθερίας έκφρασης και πληροφόρησης των
παρόχων πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών. Ειδικότερα, αφενός, το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 δεν περιλαμβάνει κανόνες που περιορίζουν την ελευθερία των παρόχων αυτών όσον αφορά τον τρόπο παρουσίασης των προϊόντων τα οποία διατίθενται προς πώληση στις πλατφόρμες τους στο πλαίσιο συστήματος συστάσεων το οποίο δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ. Αφετέρου, η εν λόγω διάταξη δεν απαγορεύει στους παρόχους να εφαρμόζουν συστήματα συστάσεων που βασίζονται στην κατάρτιση προφίλ, εφόσον παρέχουν, επιπλέον, μία επιλογή, για καθένα από τα συστήματα αυτά, η οποία δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ.
172    Τρίτον, ο περιορισμός που απορρέει από το άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065 ανταποκρίνεται σε σκοπό γενικού συμφέροντος τον οποίον αναγνωρίζει η Ένωση. Ειδικότερα, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη
101 ανωτέρω, η διάταξη αυτή συμβάλει στην επίτευξη υψηλού επιπέδου προστασίας των καταναλωτών, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 38 του Χάρτη.
173    Τέταρτον, όσον αφορά την αναλογικότητα της διαπιστωθείσας επέμβασης, τονίζεται ότι από τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σχετικά με το άρθρο 10, παράγραφος 2, της ΕΣΔΑ προκύπτει ότι οι εθνικές αρχές διαθέτουν ορισμένο περιθώριο εκτιμήσεως κατά την εξέταση της συνδρομής επιτακτικής κοινωνικής ανάγκης η οποία δικαιολογεί περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης. Κατά τη νομολογία αυτή, τούτο είναι ιδιαιτέρως αναγκαίο στον εμπορικό τομέα και, ειδικότερα, σε έναν τόσο περίπλοκο και ευμετάβλητο τομέα όπως η διαφήμιση (πρβλ. απόφαση της 3ης Φεβρουαρίου 2021, Fussl Modestraße Mayr, C‑555/19, EU:C:2021:89, σκέψη 91).
174    Συναφώς, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση παροχής τουλάχιστον μίας επιλογής για κάθε σύστημα συστάσεων η οποία δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ, όπως προβλέπεται στο άρθρο 38 του κανονισμού 2022/2065, πηγάζει από στάθμιση μεταξύ της ελευθερίας έκφρασης εμπορικού χαρακτήρα των παρόχων πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών έναντι της προστασίας των καταναλωτών. Συγκεκριμένα, ο νομοθέτης έκρινε, χωρίς να υποπέσει σε υπέρβαση του σημαντικού περιθωρίου εκτιμήσεως το οποίο διαθέτει συναφώς, ότι η προστασία των καταναλωτών επιτάσσει να μπορούν οι τελευταίοι να έχουν πρόσβαση, εφόσον επιθυμούν, σε επιλογή η οποία δεν βασίζεται στην κατάρτιση προφίλ, τούτο δε για καθένα από τα συστήματα συστάσεων που χρησιμοποιούνται από τις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες.
175    Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh
δεν υποστηρίζουν βασίμως ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αντιβαίνει στο άρθρο 11 του Χάρτη.
176    Συνεπώς, το τέταρτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
ε)      Επί του πέμπτου σκέλους του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορά παράβαση του άρθρου 7 του Χάρτη
177    Η προσφεύγουσα, υποστηριζόμενη από την bevh, ισχυρίζεται ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 39 και στο άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού αυτού, παραβιάζει την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη. Ειδικότερα, αφενός, η γνωστοποίηση στο κοινό των πληροφοριών τις οποίες αναφέρει το άρθρο 39 του εν λόγω κανονισμού μπορεί να επιφέρει στους παρόχους διαδικτυακών αγορών σημαντική εμπορική ζημία. Αφετέρου, το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του ίδιου κανονισμού θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την κοινοποίηση μεγάλου όγκου πληροφοριών στους ερευνητές. Επιπλέον, η συγκεκριμένη διάταξη δεν προβλέπει επαρκείς εγγυήσεις για τη διαφύλαξη του εμπιστευτικού χαρακτήρα των εν λόγω πληροφοριών. Τέλος, ούτε το άρθρο 39 ούτε το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 δικαιολογούνται από τον σκοπό της αποτροπής της επέλευσης των συστημικών κινδύνων για τους
οποίους κάνει λόγο ο κανονισμός αυτός.
178    Η Επιτροπή, υποστηριζόμενη από το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ, αντικρούει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
179    Το άρθρο 7 του Χάρτη προβλέπει ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και των επικοινωνιών του.
180    Στις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη, ορίζεται ότι τα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο άρθρο 7 του Χάρτη αντιστοιχούν σε εκείνα που κατοχυρώνονται στο άρθρο 8 της ΕΣΔΑ. Συνεπώς, σύμφωνα με το άρθρο 52, παράγραφος 3, του Χάρτη, οι περιορισμοί που μπορούν νομίμως να επιβληθούν ως προς τα συγκεκριμένα δικαιώματα είναι οι ίδιοι με εκείνους που επιτρέπονται στο πλαίσιο του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ.
181    Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, από την έννοια της «ιδιωτικής ζωής» δεν αποκλείονται
οι επαγγελματικές ή εμπορικές δραστηριότητες των φυσικών και των νομικών προσώπων (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Φεβρουαρίου 2008, Varec, C‑450/06, EU:C:2008:91, σκέψη 48, και της 29ης Ιουλίου 2024, Belgian Association of Tax Lawyers κ.λπ., C‑623/22, EU:C:2024:639, σκέψη 126).
182    Εν προκειμένω, αφενός, όπως προκύπτει από τη σκέψη
87 ανωτέρω, το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 ορίζει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών συγκεντρώνουν και δημοσιοποιούν αποθετήριο το οποίο περιέχει πληροφορίες σχετικά με τη διαφημιστική δραστηριότητά τους καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής των οικείων διαφημίσεων και έως ένα έτος μετά την τελευταία προβολή τους. Επιπλέον, η διάταξη αυτή διευκρινίζει ότι οι εν λόγω πάροχοι οφείλουν να μεριμνούν ώστε το αποθετήριο να μην περιέχει δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των ληπτών της υπηρεσίας στους οποίους εμφανίστηκαν ή θα μπορούσαν να εμφανιστούν οι διαφημίσεις.
183    Αφετέρου, από τις σκέψεις
114 και 117 ανωτέρω προκύπτει ότι το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει ότι οι πάροχοι πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών υπόκεινται στην υποχρέωση να γνωστοποιούν διάφορες πληροφορίες, περιλαμβανομένων εμπιστευτικών πληροφοριών, σε διαπιστευμένους ερευνητές κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος του συντονιστή ψηφιακών υπηρεσιών του κράτους μέλους εγκατάστασης.
184    Υπό τις περιστάσεις αυτές, επισημαίνεται ότι το άρθρο 39 και το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον υποχρεώνουν τους παρόχους πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών να γνωστοποιούν πληροφορίες που ενδέχεται να είναι εμπιστευτικές, συνιστούν επέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής που κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη.
185    Ωστόσο, τα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στο άρθρο 7 του Χάρτη δεν είναι απόλυτα προνόμια, αλλά πρέπει να λαμβάνονται υπόψη σε σχέση με τη λειτουργία τους εντός της κοινωνίας (αποφάσεις της 16ης Ιουλίου 2020, Facebook Ireland και Schrems, C‑311/18, EU:C:2020:559, σκέψη 172, και της 29ης Ιουλίου 2024, Belgian Association of Tax Lawyers κ.λπ., C‑623/22, EU:C:2024:639, σκέψη 134). Όπως προκύπτει από τη σκέψη
55 ανωτέρω, κάθε περιορισμός στην άσκηση των δικαιωμάτων αυτών πρέπει να προβλέπεται στον νόμο, να σέβεται το βασικό περιεχόμενο των εν λόγω δικαιωμάτων και, τηρουμένης της αρχής της αναλογικότητας, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πραγματικά σε σκοπούς γενικού συμφέροντος τους οποίους αναγνωρίζει η Ένωση ή στην ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών των τρίτων.
186    Εν προκειμένω, κατά πρώτον, δεν αμφισβητείται ότι οι περιορισμοί που απορρέουν από το άρθρο 39 και το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπονται σε νομοθετικό κείμενο και ότι, συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί ότι προβλέπονται στον νόμο.
187    Κατά δεύτερον, δεν θίγεται το βασικό περιεχόμενο του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής των παρόχων πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών.
188    Ειδικότερα, πρώτον, το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει τη γνωστοποίηση πληροφοριών για ορισμένη χρονική περίοδο
σχετικά με συγκεκριμένο τμήμα της οικονομικής δραστηριότητας των διαδικτυακών αγορών. Συναφώς, η ίδια η προσφεύγουσα αναγνωρίζει ότι τα έσοδά της από διαφημίσεις αντιπροσωπεύουν μόλις το 7 % του συνόλου των εσόδων της. Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 110 και 112 ανωτέρω, η διάταξη αυτή δεν προβλέπει τη γνωστοποίηση των πληροφοριών που αφορούν την επιτυχία μιας διαφήμισης, οι οποίες, κατά την προσφεύγουσα, είναι οι πλέον ευαίσθητες από εμπορικής απόψεως. Περαιτέρω, ορισμένες από τις εν λόγω πληροφορίες, όπως οι πληροφορίες που αφορούν το περιεχόμενο των διαφημίσεων, τα προϊόντα και τα σήματα τα οποία αποτελούν αντικείμενο διαφήμισης, δεν είναι εμπιστευτικές. Τέλος, η ίδια διάταξη αποκλείει τη γνωστοποίηση
οποιουδήποτε δεδομένου προσωπικού χαρακτήρα των ληπτών της υπηρεσίας στους οποίους προβάλλονται οι οικείες διαφημίσεις.
189    Επιπρόσθετα, η προσφεύγουσα υποστήριξε βεβαίως, απαντώντας σε ερώτηση την οποία έθεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ότι το άρθρο 39, παράγραφος 2, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού 2022/2065 επιβάλλει τη γνωστοποίηση της ταυτότητας του φυσικού προσώπου για λογαριασμό του οποίου προβάλλεται η διαφήμιση ή το οποίο είχε καταβάλει το σχετικό τίμημα. Εντούτοις, διαπιστώνεται ότι μια τέτοια γνωστοποίηση δεν καθιστά δυνατό, αφ’ εαυτής, να γίνει αντιληπτή η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του οικείου προσώπου. Υπό τις εν λόγω περιστάσεις, δεν προκύπτει ότι η γνωστοποίηση της ταυτότητας και μόνον του διαφημιζομένου συνιστά δυνητικώς προσβολή του βασικού περιεχομένου των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 7 του Χάρτη [πρβλ, κατ’ αναλογίαν, γνωμοδότηση 1/15 (Συμφωνία PNR ΕΕ-Καναδάς), της 26ης Ιουλίου 2017, EU:C:2017:592, σκέψεις 150 και 151· αποφάσεις της 22ας Νοεμβρίου 2022, Luxembourg Business Registers, C‑37/20 και C‑601/20, EU:C:2022:912, σκέψεις 50 έως 52, και της 21ης Μαρτίου 2024, Landeshauptstadt Wiesbaden, C‑61/22, EU:C:2024:251, σκέψεις 80 και 81].
190    Δεύτερον, το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει τη γνωστοποίηση πληροφοριών μόνον κατόπιν αιτιολογημένου αιτήματος του συντονιστή ψηφιακών υπηρεσιών του κράτους μέλους εγκατάστασης προς χρήση τους από διαπιστευμένους ερευνητές οι οποίοι έχουν μεταξύ άλλων αποδείξει, σύμφωνα με το άρθρο 40, παράγραφος 8, στοιχείο δʹ, του κανονισμού αυτού, ότι είναι σε θέση να τηρήσουν τις ειδικές απαιτήσεις ασφάλειας και εμπιστευτικότητας των δεδομένων.
191    Κατά τρίτον, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, πρέπει να προσδιοριστεί, πρώτον, αν οι υποχρεώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 39 και στο άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 είναι πρόσφορες για την επίτευξη σκοπού γενικού συμφέροντος τον οποίον αναγνωρίζει η Ένωση, δεύτερον, αν η επέμβαση στο θεμελιώδες δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής την οποία συνεπάγονται οι εν λόγω υποχρεώσεις περιορίζεται στο απολύτως αναγκαίο μέτρο, υπό την έννοια ότι ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν θα μπορούσε ευλόγως να επιτευχθεί εξίσου αποτελεσματικά με άλλα μέσα τα οποία θίγουν λιγότερο το δικαίωμα αυτό, και, τρίτον, εφόσον συντρέχει τέτοια περίπτωση, αν η επέμβαση δεν είναι υπερβολική και δεν προκαλεί υπέρμετρα μειονεκτήματα σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, εκτίμηση η οποία απαιτεί ιδίως να γίνει στάθμιση μεταξύ της σημασίας του σκοπού και της βαρύτητας της επέμβασης (πρβλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Belgian Association of Tax Lawyers κ.λπ., C‑623/22, EU:C:2024:639, σκέψη 139). Συναφώς, πρέπει, ωστόσο, να υπομνησθεί ότι η εξουσία επέμβασης στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής μπορεί σαφώς να είναι ευρύτερη στην περίπτωση των επαγγελματικών ή εμπορικών δραστηριοτήτων απ’ ό,τι σε άλλες περιπτώσεις (πρβλ. αποφάσεις της 22ας Οκτωβρίου 2002, Roquette Frères, C‑94/00, EU:C:2002:603, σκέψη 29, και της 29ης Ιουλίου 2024, Belgian Association of Tax Lawyers κ.λπ., C‑623/22, EU:C:2024:639, σκέψη 127).
192    Πλην όμως, πρώτον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η bevh, οι περιορισμοί που απορρέουν από το άρθρο 39 και το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 είναι πρόσφοροι για την επίτευξη σκοπού γενικού συμφέροντος τον οποίο αναγνωρίζει η Ένωση. Ειδικότερα, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 89 και 118 ανωτέρω, οι διατάξεις αυτές αποσκοπούν στον περιορισμό των συστημικών κινδύνων προκειμένου, μεταξύ άλλων, να συμβάλουν σε υψηλό επίπεδο προστασίας των καταναλωτών το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 38 του Χάρτη.
193    Δεύτερον, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 86 έως 89 ανωτέρω, τα μέτρα τα οποία προτείνει η προσφεύγουσα αντί του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065 δεν διασφαλίζουν το ίδιο επίπεδο προστασίας των καταναλωτών.
194    Επιπλέον, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα άλλο στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι το άρθρο 39 του κανονισμού 2022/2065 βαίνει πέραν του μέτρου που είναι απολύτως αναγκαίο ώστε να δύνανται οι καταναλωτές να λαμβάνουν γνώση των διαφημίσεων που προβάλλονται στις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, περιλαμβανομένων εκείνων που δεν εμφανίζονται στους ίδιους βάσει των χρησιμοποιούμενων παραμέτρων στόχευσης, και να κατανοούν τους λόγους για τους οποίους, βάσει των εν λόγω παραμέτρων, εκτίθενται σε ορισμένες διαφημίσεις και όχι σε άλλες. Επίσης, δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει ότι η διάταξη αυτή βαίνει πέραν του μέτρου που είναι απολύτως αναγκαίο ώστε τα μέσα ενημέρωσης και οι ενώσεις προστασίας των καταναλωτών να έχουν τη δυνατότητα να ελέγχουν τις διαφημίσεις που προβάλλονται στις πολύ μεγάλες επιγραμμικές πλατφόρμες, προς τον σκοπό, μεταξύ άλλων, της αποτροπής της προώθησης παράνομων ή ακατάλληλων προϊόντων σε ορισμένες ομάδες του πληθυσμού, όπως οι ανήλικοι.
195    Ομοίως, η προσφεύγουσα δεν προσκομίζει κανένα στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 βαίνει πέραν του μέτρου που είναι απολύτως αναγκαίο προς τον σκοπό της ανίχνευσης, του εντοπισμού και της κατανόησης των συστημικών κινδύνων στην Ένωση. Άλλωστε, δεν επικαλείται άλλα μέτρα, εναλλακτικά της διάταξης αυτής, τα οποία καθιστούν δυνατή την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού.
196    Τρίτον, αφενός, όπως επισημάνθηκε στις σκέψεις 111 και 188 ανωτέρω, τονίζεται ότι οι πληροφορίες που γνωστοποιούνται
κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065 αφορούν συγκεκριμένο τμήμα της οικονομικής δραστηριότητας των διαδικτυακών αγορών. Επιπλέον, μεταξύ των πληροφοριών αυτών, εκείνες που αφορούν το περιεχόμενο των διαφημίσεων, τα προϊόντα και τα σήματα τα οποία αποτελούν αντικείμενο διαφήμισης, δεν είναι εμπιστευτικές, οι δε πλέον ευαίσθητες πληροφορίες για την προσφεύγουσα από εμπορικής απόψεως, ήτοι εκείνες που αφορούν την επιτυχία μιας διαφήμισης, δεν εμπίπτουν στις πληροφορίες που υπόκεινται σε δημοσιοποίηση δυνάμει της εν λόγω διάταξης.
197    Επιπλέον, σχετικά με την αναφορά της προσφεύγουσας, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, στη γνωστοποίηση της ταυτότητας των φυσικών προσώπων για τα οποία κάνει λόγο το άρθρο 39, παράγραφος 2, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού 2022/2065, επισημαίνεται ότι η γνωστοποίηση αυτή αφορά μόνον τους διαφημιζομένους που επιλέγουν να προβάλουν διαφήμιση σε μια πολύ μεγάλη επιγραμμική πλατφόρμα. Περαιτέρω, από την ίδια διάταξη προκύπτει ότι το αποθετήριο δεν περιλαμβάνει πληροφορίες οι οποίες αφορούν φυσικό πρόσωπο στην περίπτωση που η διαφήμιση προβάλλεται για λογαριασμό νομικού προσώπου το οποίο καταβάλλει επίσης το σχετικό τίμημα. Επομένως, οι διαφημιζόμενοι εξακολουθούν να έχουν στη διάθεσή τους τη δυνατότητα να συστήσουν νομικό πρόσωπο προκειμένου να μη γνωστοποιηθεί η ταυτότητά τους.
198    Αφετέρου, το άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του κανονισμού 2022/2065 προβλέπει απλώς, σε ειδικές περιπτώσεις, τη γνωστοποίηση πληροφοριών σε διαπιστευμένους ερευνητές διασφαλιζομένου του ενδεχόμενου εμπιστευτικού χαρακτήρα τους.
199    Επίσης, το Δικαστήριο έχει τονίσει, στη νομολογία του, τη φύση και τη σπουδαιότητα του δημόσιου συμφέροντος που συνίσταται στην προστασία των καταναλωτών, οι οποίοι βρίσκονται σε ασθενέστερη θέση έναντι των επαγγελματιών (βλ. απόφαση της 3ης Απριλίου 2019, Aqua Med, C‑266/18, EU:C:2019:282, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Πλην όμως, ο σκοπός της προστασίας των καταναλωτών καθίσταται σπουδαιότερος κατά μείζονα λόγο έναντι των παρόχων πολύ μεγάλων επιγραμμικών πλατφορμών, όπως η προσφεύγουσα, οι οποίοι, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 77 ανωτέρω, συνεπάγονται συστημικούς κινδύνους για την κοινωνία.
200    Υπό τις συνθήκες αυτές, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 39 και στο άρθρο 40, παράγραφοι 4 και 12, του εν λόγω κανονισμού, δεν συνιστά υπέρμετρη επέμβαση στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής που κατοχυρώνεται στο άρθρο 7 του Χάρτη και δεν συνεπάγεται μειονεκτήματα τα οποία καθίστανται υπερβολικά σε σχέση με τους επιδιωκόμενους σκοπούς.
201    Επομένως, η προσφεύγουσα και η bevh
δεν υποστηρίζουν βασίμως ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 αντιβαίνει στο άρθρο 7 του Χάρτη.
202    Τέλος, η bevh υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 παραβιάζει την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα η οποία προστατεύεται από το άρθρο 8 του Χάρτη, καθόσον επιβάλλει σε ορισμένες αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 39 του κανονισμού αυτού. Ισχυρίζεται ότι, μεταξύ των πληροφοριών που υπόκεινται σε δημοσιοποίηση δυνάμει της εν λόγω διάταξης, περιλαμβάνονται «η ταυτότητα ή το νομικό πρόσωπο για λογαριασμό του οποίου προβάλλεται η διαφήμιση ή το οποίο καταβάλλει το σχετικό τίμημα». Πλην όμως, αρκεί η διαπίστωση ότι τα προσωπικά δεδομένα μπορούν να αφορούν μόνον φυσικά και όχι νομικά πρόσωπα, όπως προκύπτει από τις επεξηγήσεις σχετικά με τον Χάρτη και από την οδηγία 95/46/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (ΕΕ 1995, L 281, σ. 31), στην οποία παραπέμπουν οι επεξηγήσεις αυτές. Περαιτέρω, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η bevh αναφέρεται στα φυσικά πρόσωπα του
άρθρου 39, παράγραφος 2, στοιχεία βʹ και γʹ, του κανονισμού 2022/2065, επισημαίνεται ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν στοιχειοθετείται παράβαση του άρθρου 8 του Χάρτη για τους λόγους που εκτίθενται στις σκέψεις 189 και 197 ανωτέρω.
203    Συνεπώς,
το πέμπτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να κρίνεται αναγκαίο να εξεταστεί το αμφισβητούμενο από την Επιτροπή παραδεκτό ορισμένων επιχειρημάτων που προβλήθηκαν προς τεκμηρίωσή του με το υπόμνημα απαντήσεως.
204    Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Β.      Επί του δεύτερου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως, με τους οποίους προβάλλεται ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, αντιστοίχως, του άρθρου 38 και του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065
205    Με τον δεύτερο και τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα προβάλλει έλλειψη νομιμότητας, αντιστοίχως, του άρθρου 38 και του άρθρου 39 του κανονισμού 2022/2065.
206    Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι η επιχειρηματολογία την οποία αναπτύσσει στο πλαίσιο του δεύτερου και του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να θεωρηθεί ότι αναπτύσσεται επίσης ως προς τον πρώτο λόγο ακυρώσεως.
207    Συγκεκριμένα, όπως επισημαίνεται στις
σκέψεις 19 και 31 ανωτέρω, με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το άρθρο 33, παράγραφος 1, του κανονισμού 2022/2065 ενέχει στοιχεία παρανομίας καθόσον η διάταξη αυτή επιβάλλει σε ορισμένες διαδικτυακές αγορές το καθήκον της τήρησης των υποχρεώσεων των άρθρων 34 έως 43 του εν λόγω κανονισμού, οι οποίες ενέχουν ομοίως στοιχεία παρανομίας. Από το σημείο 32 του υπομνήματος απαντήσεως προκύπτει ότι η επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας σχετικά ειδικώς με τα άρθρα 38 και 39 του συγκεκριμένου κανονισμού, η οποία αναπτύσσεται στο πλαίσιο του πρώτου λόγου ακυρώσεως, πρέπει να θεωρηθεί ότι αναπτύσσεται επίσης ως προς τον δεύτερο καθώς και ως προς τον τρίτο λόγο ακυρώσεως, και αντιστρόφως.
208    Συνεπώς, δεδομένου ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως απορρίφθηκε ως αβάσιμος, πρέπει να απορριφθούν επίσης ως αβάσιμοι ο δεύτερος και ο τρίτος λόγος ακυρώσεως, χωρίς να απαιτείται να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του παραδεκτού τους, το οποίο αμφισβητείται από την Επιτροπή, το Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο και το ΕΓΕΚ.
209    Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, χωρίς να κρίνεται αναγκαίο να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του αμφισβητούμενου από την Επιτροπή παραδεκτού του δεύτερου αιτήματος της προσφεύγουσας.
IV.    Επί των δικαστικών εξόδων
210    Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της Επιτροπής, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
211    Επιπλέον, κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, τα θεσμικά όργανα που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους. Επομένως, το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο φέρουν έκαστο τα δικαστικά έξοδά του.
212    Ομοίως, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 138, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας, το ΕΓΕΚ και η bevh φέρουν έκαστος τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο πενταμελές τμήμα)
αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή.
2)      Η Amazon EU Sàrl φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
3)      Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ενώσεων Καταναλωτών (ΕΓΕΚ) και η Bundesverband E-Commerce und Versandhandel Deutschland eV (bevh) φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Παπασάββας
Kowalik-Bańczyk
Buttigieg
Δημητρακόπουλος
Ricziová
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 19 Νοεμβρίου 2025.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.