61971J0006
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 27ης Οκτωβρίου 1971 (
*1
)
Αντικείμενο της υποθέσεως:
—
Ερμηνεία του άρθρου 20, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος του κανονισμού 19 του Συμβουλίου, της 4ης Απριλίου 1972«περί βαθμιαίας δημιουργίας κοινής οργανώσεως αγορών στον τομέα των δημητριακών» (ABl. σ. 933 επ.).
—
Κύρος του κανονισμού 162/64/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 1964 περί περιορισμού μέχρι την 31η Μαρτίου 1965 του ανωτάτου ποσού επιστροφής λόγω εξαγωγής προς τα κράτη μέλη ορισμένων μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα δημητριακά ή την όρυζα» (ABl. σ. 2739 επ.).
—
Ενδεχομένως ερμηνεία του κανονισμού 164/64/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 1964 περί «καθορισμού των όρων χορηγήσεως της επιστροφής λόγω εξαγωγής προς τρίτες χώρες μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα δημητριακά ή την όρυζα» (ABl. σ. 2743 επ.).
Διατακτικό της αποφάσεως:
Επί του πρώτου ερωτήματος:
1)
Η έκφραση «εξαγωγή προς τρίτες χώρες», κατά την έννοια του άρθρου 20 του κανονισμού 19 του Συμβουλίου, της 4ης Απριλίου 1962, προϋπέθετε τουλάχιστον ότι το εμπόρευμα είχε ή επρόκειτο να τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία σε κάποιο τρίτο κράτος.
2)
Επιπλέον, τα κράτη μέλη ήταν ελεύθερα να θέσουν ως προϋπόθεση τα προϊόντα να είχαν ή να επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν ή να καταναλωθούν, να τύχουν επεξεργασίας ή να μεταποιηθούν στο κράτος αυτό.
3)
Εναπέκειτο στα κράτη μέλη να καθορίσουν αυτόνομα τα αποδεικτικά μέσα με τα οποία θα μπορούσε να αποδειχθεί ότι είχε πράγματι γίνει εξαγωγή προς τρίτο κράτος, υπό την επιφύλαξη ότι δεν θα αρκούνταν σε ανεπαρκείς ενδείξεις και ιδίως σε μόνο το γεγονός ότι το εμπόρευμα δεν συνοδευόταν κατά την εξαγωγή από πιστοποιητικό DD4 ή ότι δεν διαβιβάστηκε απευθείας από ένα κράτος μέλος σε άλλο.
Επί του δευτέρου ερωτήματος:
Από την εξέταση του ερωτήματος που υπέβαλε το Bundesfinanzhof δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού 162/64/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 1964.
Επί του τρίτου ερωτήματος:
Η έκφραση «εμπόριο με τις τρίτες χώρες» που χρησιμοποιείται στον κανονισμό 164/64/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 29ης Οκτωβρίου 1964, έχει, στα πλαίσια του κανονισμού αυτού, το ίδιο περιεχόμενο με την έκφραση «εξαγωγή προς τρίτες χώρες» κατά την έννοια του άρθρου 20, παράγραφος 2, του κανονισμού 19.
Πρόταση του γενικού εισαγγελέα:
Πρότεινε να δοθεί η απάντηση ότι:
1)
Αν και, κατά τη διάρκεια της υπό κρίση περιόδου, τα κράτη μέλη δικαιούνταν να καθορίζουν τις προϋποθέσεις χορηγήσεως των επιστροφών τις οποίες είχαν τη δυνατότητα να θεσπίσουν δυνάμει του άρθρου 20 του κανονισμού 19 ως προς τις εξαγωγές προς τρίτες χώρες, ήταν ωστόσο υποχρεωμένα να θέσουν ως ελάχιστη προϋπόθεση ότι για να γεννηθεί δικαίωμα λήψεως των εν λόγω επιστροφών θα έπρεπε το εμπόρευμα, στο πλαίσιο της διενεργείας της οικείας εξαγωγής, να είχε εξέλθει από το τελωνειακό έδαφος του κράτους μέλους εξαγωγής και, εφόσον δεν συνέτρεχε λόγος ανωτέρας βίας, να είχε εισέλθει, μετά ή ανεξάρτητα από διέλευσή του από το έδαφος άλλου κράτους μέλους, στο τελωνειακό έδαφος τρίτης χώρας.
2)
Από την εξέταση του ερωτήματος του Bundesfinanzhof που αφορά το κύρος του κανονισμού 162/64 δεν προέκυψε κανένα στοιχείο ικανό να επηρεάσει το κύρος του κανονισμού αυτού.
3)
Ο όρος «εξαγωγή προς τρίτες χώρες» θα πρέπει, κατά την εφαρμογή των κανονισμών 162/64 και 164/64 να ερμηνεύεται σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην απάντηση υπό στοιχείο 1, ανωτέρω.
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.