62016TJ0910_RES
(Υποθέσεις T-910/16 και T-911/16)
Kurt Hesse και Wedl & Hofmann GmbH
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα)της 4ης Απριλίου 2019
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία για την κήρυξη έκπτωσης – Εικονιστικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης TESTA ROSSA – Μερική κήρυξη έκπτωσης – Άρθρο 51, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 [νυν άρθρο 58, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001] – Απόδειξη της χρήσης – Χρήση του επίδικου σήματος έναντι των τρίτων – Ίση μεταχείριση»
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία προσφυγής – Προσφυγή ενώπιον του δικαστή της Ένωσης – Αρμοδιότητα του Γενικού Δικαστηρίου – Έλεγχος της νομιμότητας των αποφάσεων των τμημάτων προσφυγών
(Κανονισμός 207/2009 του Συμβουλίου, άρθρο 65 § 2)
(βλ. σκέψη 22)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Παραίτηση, έκπτωση και ακυρότητα – Εξέταση της αίτησης – Απόδειξη της χρήσης του προγενέστερου σήματος – Ουσιαστική χρήση – Έννοια – Κριτήρια εκτιμήσεως
(Κανονισμός 207/2009 του Συμβουλίου, άρθρα 15 § 1 και 51 § 1, στοιχείο αʹ· κανονισμός 2868/95 της Επιτροπής, άρθρο 1, κανόνας 22 § 3)
(βλ. σκέψεις 28-31, 37-40, 45-47, 66, 68)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Παραίτηση, έκπτωση και ακυρότητα – Εξέταση της αίτησης – Απόδειξη της χρήσης του προγενέστερου σήματος – Ουσιαστική χρήση – Κριτήρια εκτιμήσεως – Δημόσια και έναντι των τρίτων χρήση του σήματος – Πωλήσεις προϊόντων μέσω δικαιοδόχων και κατόχων άδειας χρήσης του σήματος – Περιλαμβάνονται
(Κανονισμός 207/2009 του Συμβουλίου, άρθρα 15 και 51 § 1, στοιχείο aʹ)
(βλ. σκέψεις 37-40)
Σύνοψη
Με την απόφαση Hesse και Wedl & Hofmann κατά EUIPO (TESTA ROSSA) (T-910/16 και T-911/16), η οποία εκδόθηκε στις 4 Απριλίου 2019, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές που ασκήθηκαν κατά της απόφασης του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO), με την οποία το τελευταίο κήρυξε έκπτωτη των δικαιωμάτων της τη δικαιούχο του εικονιστικού σήματος TESTA ROSSA για μέρος των προϊόντων που είχε καταχωρίσει, βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 207/2009 (
1
).
Η υπό κρίση υπόθεση ανάγεται στη διαδικασία για την κήρυξη έκπτωσης μεταξύ του K. Hesse (προσφεύγοντος στην υπόθεση T-910/16 και παρεμβαίνοντος στην υπόθεση T‑911/16) και της Wedl & Hofmann (προσφεύγουσας στην υπόθεση T-911/16 και παρεμβαίνουσας στην υπόθεση T-910/16). Ο Κ. Hesse είχε ισχυριστεί ότι το EUIPO όφειλε να επικυρώσει την πλήρη έκπτωση από το δικαίωμα επί του επίμαχου σήματος του οποίου δικαιούχος είναι η Wedl & Hofmann. Η Wedl & Hofmann είχε υποστηρίξει ότι είχε προσκομίσει αποδείξεις της ουσιαστικής χρήσης για όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες για τα οποίες είχε καταχωριστεί το σήμα και όχι μόνο για τα προϊόντα των κλάσεων 21 και 25.
Το Γενικό Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί επί του ζητήματος αν αποδείξεις χρήσης που δεν συνδέονται με πωλήσεις σε τελικούς καταναλωτές, αλλά με πωλήσεις σε κατόχους άδειας χρήσης του σήματος ή δικαιοδόχους της Wedl & Hofmann, μπορούν να θεωρηθούν αποδείξεις ουσιαστικής χρήσης. Ο Κ. Hesse είχε υποστηρίξει συναφώς ότι τα σχετικά στοιχεία δεν είχαν αποδείξει ότι τα προϊόντα είχαν διανεμηθεί στους τελικούς καταναλωτές και, ως εκ τούτου, δεν είχαν αποδείξει τη δημόσια και έναντι των τρίτων χρήση του επίμαχου σήματος.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι η ουσιαστική χρήση ενός σήματος απαιτεί το σήμα αυτό να χρησιμοποιείται δημόσια και έναντι των τρίτων, επισήμανε, ωστόσο, ότι η εν λόγω χρήση έναντι των τρίτων δεν ισοδυναμεί κατ’ ανάγκην με χρήση απευθυνόμενη προς τους τελικούς καταναλωτές. Η άποψη ότι η χρήση ενός σήματος έναντι των τρίτων συνίσταται κατ’ ανάγκην σε χρήση που απευθύνεται στους τελικούς καταναλωτές θα απέκλειε από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 207/2009 τα σήματα που χρησιμοποιούνται μόνο στις σχέσεις μεταξύ εταιριών. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που είχε προσκομίσει η Wedl & Hofmann, από τα οποία προκύπτουν πωλήσεις προϊόντων μέσω των δικαιοδόχων της και των κατόχων άδειας χρήσης του σήματος, ήταν ικανά να αποδείξουν δημόσια και έναντι των τρίτων χρήση του επίμαχου σήματος.
Εξάλλου, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ορθώς το EUIPO είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, αφενός, ότι από τα έγγραφα που αφορούσαν τη χρήση του επίμαχου σήματος αποδεικνυόταν ότι το σήμα αυτό δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο αμιγώς εσωτερικής χρήσης για τα προϊόντα των κλάσεων 21 και 25, με αποκλειστικό σκοπό την προώθηση της πώλησης άλλων προϊόντων, και, αφετέρου, ότι η χρήση του εν λόγω σήματος δεν είχε ουσιαστικό χαρακτήρα όσον αφορά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις κλάσεις 21 και 25.
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον λόγο ακυρώσεως με τον οποίον προβλήθηκε παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης όσον αφορά την εκτίμηση της ουσιαστικής χρήσης ανάλογα με το μέγεθος της επιχείρησης.
Κατόπιν των προεκτεθέντων, οι προσφυγές στις υποθέσεις T-910/16 και T-911/16 απορρίφθηκαν.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της ΕΕ (EE 2009, L 78, σ. 1).