62016TJ0300_RES
Zaak T‑300/16
Jindal Saw LtdenJindal Saw Italia SpA
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Eerste kamer – uitgebreid) van 10 april 2019
„Subsidies – Invoer van buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India – Uitvoeringsverordening (EU) 2016/387 – Instelling van een definitief compenserend recht – Indiase regeling tot instelling van een uitvoerrecht op ijzererts en een tweeledig spoorvrachttarief dat nadelig is voor het vervoer van voor uitvoer bestemd ijzererts – Artikel 3, punt 1, onder a), iv), van verordening (EG) nr. 597/2009 [vervangen door verordening (EU) 2016/1037] – Financiële bijdrage – Levering van goederen – Handeling waarbij aan een particulier lichaam een functie wordt ‚toevertrouwd’ die een financiële bijdrage impliceert – Artikel 4, lid 2, onder a), van verordening nr. 597/2009 – Specificiteit van een subsidie – Artikel 6, onder d), van verordening nr. 597/2009 – Berekening van het voordeel – Schade voor de bedrijfstak van de Unie – Berekening van de prijsonderbieding en de schademarge – Causaal verband – Toegang tot vertrouwelijke gegevens van het antisubsidieonderzoek – Rechten van de verdediging”
Gerechtelijke procedure – Maatregelen van instructie – Productie van vertrouwelijke gegevens die door de Commissie zijn vergaard in het kader van het antisubsidieonderzoek – Maatregel tot organisatie van de procesgang waarbij aan de verzoekende partij voor strikt omschreven doeleinden toegang tot voornoemde gegevens wordt verleend – Aanvoeren van nieuwe grieven die op deze gegevens berusten maar buiten het bestek van de maatregel tot organisatie van de procesgang vallen – Niet-ontvankelijkheid
(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 84, 88‑92 en 103; verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 29)
(zie punten 33‑54)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Verloop van het onderzoek – Verplichting van de Commissie om de betrokken partijen te informeren – Omvang – Rechten van de verdediging – Schending – Voorwaarden – Mogelijkheid voor de betrokken onderneming om beter haar verweer te voeren wanneer geen procedurele onregelmatigheden zijn begaan
(Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 30)
(zie punten 74‑94)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Subsidie – Begrip – Uitlegging in het licht van de Overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen van 1994 – Besluit van het orgaan voor geschillenbeslechting van de WTO tot toepassing van de overeenkomstige bepaling van deze overeenkomst – Relevantie
[Overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen van 1994, art. 1; verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 3, punt 1, a), iv)]
(zie punten 96‑103)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Subsidie – Begrip – Financiële bijdrage van de overheid van het land van oorsprong of uitvoer – Regeling tot instelling van uitvoerbeperkingen voor ijzererts waardoor de uitvoer daarvan commercieel onaantrekkelijk wordt – Daaronder begrepen
[Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 3, punt 1, a), iv)]
(zie punten 106‑129)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Subsidie – Begrip – Specificiteit van de subsidie – Specifieke subsidie voor een onderneming, een bedrijfstak of een groep ondernemingen of bedrijfstakken – Regeling tot instelling van uitvoerbeperkingen voor ijzererts waardoor de uitvoer daarvan commercieel onaantrekkelijk wordt – Daaronder begrepen
(Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 4, lid 2)
(zie punten 159‑168)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Subsidie – Begrip – Aan de begunstigde toegekend voordeel – Berekening van het voordeel – Referentieperiode –Gehele onderzoeksperiode – Wegvallen van het voordeel na afloop van deze periode – Bewijslast
(Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 3, lid 2, art. 5 en art. 15, lid 1)
(zie punten 180‑182, 187‑193)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Subsidie – Begrip – Aan de begunstigde toegekend voordeel – Berekening van het voordeel – Financiële bijdrage in de vorm van de levering van goederen – Berekeningsmethode die moet bewerkstelligen dat het daadwerkelijk aan elke begunstigde toegekende voordeel wordt weerspiegeld – Gevolgen
[Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 3, lid 2, en art. 6, onder d)]
(zie punten 205‑227)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Schade – Vaststelling van het causale verband – Verplichtingen van de instellingen – Berekening van de prijsonderbieding van de betrokken invoer – Verplichting tot een billijke vergelijking tussen de prijs van het betrokken product en de prijs van het soortgelijke product van de bedrijfstak van de Unie – Vergelijking van de prijzen die in verschillende handelsstadia zijn verkregen – Schending
(Verordening van de Raad nr. 597/2009, art. 8)
(zie punten 235‑259)
Samenvatting
In het arrest van 10 april 2019, Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (T‑300/16) (
1
), heeft het Gerecht verordening 2016/387 tot instelling van een definitief compenserend recht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer van oorsprong uit India (
2
) nietig verklaard voor zover deze betrekking heeft op Jindal Saw Ltd. Dit definitieve compenserende recht was door de Commissie ingesteld naar aanleiding van een onderzoek dat zij had ingeleid nadat zij klachten had ontvangen van drie ondernemingen van de groep Saint-Gobain Pam, de belangrijkste producent van de Europese Unie, over verschillende subsidies die India aan de Indiase staalindustrie had verstrekt. De eerste verzoekende partij, Jindal Saw, is een van de twee Indiase producenten/exporteurs die hebben meegewerkt aan het door de Commissie ingestelde antisubsidieonderzoek. Jindal Saw Italia, de andere verzoekende partij, is een in de Unie gevestigde dochteronderneming van Jindal Saw.
Om te beginnen achtte het Gerecht de aanvullende opmerkingen die verzoeksters hadden gemaakt na inzage te hebben genomen van bepaalde vertrouwelijke documenten van het antisubsidieonderzoek, waartoe zij als gevolg van de vaststelling door het Gerecht van instructiemaatregelen en maatregelen tot organisatie van de procesgang beperkt toegang hadden gekregen, niet-ontvankelijk. Het onderstreepte in dit verband dat de toegang tot deze gegevens – ten aanzien waarvan niet werd betwist dat zij vertrouwelijk waren in de zin van artikel 29 van de basisantisubsidieverordening (
3
) en waarvan verzoeksters niet de openbaarmaking konden eisen krachtens die verordening – was verleend teneinde de juistheid te kunnen toetsen van de uitleg die de Commissie in haar verweerschrift had gegeven met betrekking tot een verschrijving tijdens de administratieve procedure. Aangezien verzoeksters niet de waarachtigheid van deze uitleg bestreden, maar stelden andere fouten te hebben aangetroffen die sommige van hun grieven zouden ondersteunen, heeft het Gerecht gepreciseerd dat het onderhavige geval niet kon worden gelijkgesteld met een situatie waarin het krachtens artikel 103, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering heeft beslist om de door een hoofdpartij overgelegde vertrouwelijke inlichtingen of stukken in algemene zin ter kennis te brengen van de andere hoofdpartij. Derhalve konden verzoeksters niet betogen dat zij algemeen toegang hadden gekregen tot nieuwe gegevens waarmee zij nieuwe middelen of grieven konden aanvoeren die krachtens artikel 84 van het Reglement voor de procesvoering ontvankelijk moesten worden geacht.
Ten gronde en meer in het bijzonder met betrekking tot de subsidies die in de bestreden verordening zijn aangemerkt als tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies, hebben verzoeksters met name de conclusie bestreden dat de uitvoerbeperkingen voor ijzererts, zoals ingesteld door de Indiase overheid in de vorm van een uitvoerrecht en een tweeledig spoorvrachttarief voor ijzererts, een „financiële bijdrage van de overheid” in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), van de basisverordening vormden. Meer concreet kon volgens verzoeksters niet worden geoordeeld dat de Indiase overheid met deze maatregelen de levering van dit erts aan de nationale staalindustrie had „toevertrouwd” aan de Indiase ijzerertsproducenten in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), iv), tweede streepje, van deze verordening. Het Gerecht overwoog echter dat laatstgenoemde bepaling een antiontwijkingsmaatregel is en dat, om de volle werking daarvan te verzekeren, onder „toevertrouwen” in de zin van deze bepaling elk overheidshandelen moet worden verstaan dat erop neerkomt dat aan een particulier lichaam direct of indirect de verantwoordelijkheid voor één van de soorten functies als bedoeld in artikel 3, punt 1, onder a), i) tot en met iii), van deze verordening wordt opgedragen. Dit was het geval in de concrete omstandigheden van het onderhavige geval, aangezien de betrokken uitvoerbeperkingen door de overheid waren ingevoerd met het uitdrukkelijke oogmerk om de levering van ijzererts op de Indiase markt zeker te stellen, en vervolgens werden opgevolgd en bijgesteld om dit doel te bereiken door de uitvoer van dit ijzererts commercieel onaantrekkelijk te maken.
Met betrekking tot het bestaan van een „voordeel” in de zin van artikel 3, punt 2, van de basisverordening heeft het Gerecht bovendien vastgesteld dat wanneer, zoals in casu, sprake is van een financiële bijdrage ten aanzien van goederen waarvan de prijzen fluctueren, maatgevend is of de berekening van het voordeel over de gehele onderzoeksperiode een positieve subsidiemarge voor de betrokken begunstigden aan het licht heeft gebracht. Voor de beoordeling van de rechtmatigheid van de bestreden verordening achtte het dus niet van belang dat uit een meer recente berekening kan blijken dat de betrokken financiële bijdrage op een gegeven moment niet langer een voordeel voor de Indiase begunstigden opleverde. Naar aanleiding van de grief inzake schending van artikel 15, lid 1, tweede alinea, van de basisverordening, volgens hetwelk geen sprake is van een compenserende maatregel indien onder meer vaststaat dat de betrokken exporteurs niet langer een voordeel verkrijgen als gevolg van de subsidies, heeft het Gerecht voorts onderstreept dat zolang de regelingen tot instelling van de betrokken uitvoerbeperkingen blijven voortbestaan, niet kan worden uitgesloten dat de internationale prijzen in de nabije toekomst opnieuw zullen stijgen of dat de Indiase prijzen zullen dalen, met als gevolg dat er opnieuw sprake van een voordeel zal zijn.
Het Gerecht heeft wel de grieven aanvaard volgens welke de Commissie fouten had gemaakt bij de berekening van het voordeel dat Jindal Saw als gevolg van de betrokken uitvoerbeperkingen heeft verkregen. In dit verband hebben verzoeksters zich onder meer beroepen op schending van artikel 3, punt 2, en artikel 6, onder d), van de basisverordening, doordat de Commissie het aan Jindal Saw toegekende voordeel had bepaald door uit te gaan van een gemiddelde aankoopprijs van ijzererts in India die niet de werkelijke vervoerkosten van deze onderneming omvatte maar „standaardvervoerkosten op basis van een gewogen gemiddelde”, die waren berekend op basis van de vervoerkosten die waren meegedeeld door de twee Indiase producenten/exporteurs die aan het onderzoek hadden meegewerkt. In dit kader heeft het Gerecht geoordeeld dat in een situatie als de onderhavige, waarin slechts drie producenten-exporteurs waren aangeduid en twee van hen hadden meegewerkt aan het onderzoek, artikel 6 van de basisverordening, gelet op de bewoordingen, de doelstelling en de context ervan, niet aldus kan worden uitgelegd dat de Commissie op grond daarvan het voordeel dat elk van de twee producenten-exporteurs die hebben meegewerkt aan het onderzoek, heeft verkregen, kan berekenen op basis van een gemiddelde aankoopprijs waarin vervoerkosten zijn opgenomen die overeenkomen met een gemiddelde dat is vastgesteld op basis van de kosten van deze twee producenten/exporteurs in plaats van op basis van de daadwerkelijk door elk van hen betaalde prijzen, daaronder begrepen hun werkelijke vervoerkosten. De door de Commissie gehanteerde methode ter berekening van het voordeel moest dus het daadwerkelijk aan de begunstigde toegekende voordeel zo goed mogelijk kunnen weergeven. Aangezien uit de antwoorden van de Commissie op de vragen van het Gerecht blijkt dat de daadwerkelijk door Jindal Saw gemaakte vervoerkosten hoger lagen dan de door de Commissie in aanmerking genomen „standaardvervoerkosten op basis van een gewogen gemiddelde” kon de fout van deze instelling de rechtmatigheid van de bestreden verordening aantasten, omdat de gehele beoordeling inzake het bestaan van een subsidie daardoor haar geldigheid verliest.
Tot slot heeft het Gerecht ook de grieven aanvaard volgens welke de Commissie bij de vaststelling van de schade voor de bedrijfstak van de Unie fouten had gemaakt. Het riep in dit verband in herinnering dat de in artikel 8, lid 1, van de basisverordening neergelegde verplichting om een objectief onderzoek in te stellen naar de weerslag van de gesubsidieerde invoer impliceert dat er een billijke – dus in hetzelfde handelsstadium te verrichten – vergelijking moet worden gemaakt tussen de prijs van het betrokken product en de prijs van het soortgelijke product van de bedrijfstak van de Unie bij verkopen op het grondgebied van de Unie. Uit de behandeling van de zaak was naar voren gekomen dat de Commissie zich bij het bepalen van de prijs van het soortgelijke product van de bedrijfstak van de Unie had gebaseerd op de prijzen van de verkopen die waren gerealiseerd door de verkoopmaatschappijen van de belangrijkste producent van de Unie, terwijl zij bij het bepalen van de prijs van het betrokken product dat door Jindal Saw was vervaardigd, geen rekening had gehouden met de verkoopprijzen van de verkoopmaatschappijen van deze onderneming, ofschoon zowel de belangrijkste producent van de Unie als Jindal Saw een aanzienlijk deel van hun verkopen in de Unie realiseerde door tussenkomst van verkoopmaatschappijen. Derhalve heeft het Gerecht geconstateerd dat artikel 8, lid 1, van de basisverordening was geschonden doordat de Commissie de prijsonderbieding had berekend door de prijzen van de betrokken producten in verschillende handelsstadia te vergelijken. Aangezien deze fout betrekking had op beoordelingen die de noodzakelijke grondslag hadden gevormd voor het opleggen van een compenserend recht op de invoer van het door Jindal Saw vervaardigde product, heeft het Gerecht bevestigd dat de bestreden verordening ook om deze reden nietig moest worden verklaard voor zover deze betrekking had op deze onderneming.
(
1
)	Het onderhavige arrest houdt verband met het arrest Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (T‑301/16, EU:T:2019:234), waarbij het Gerecht uitvoeringsverordening (EU) 2016/388 van de Commissie van 17 maart 2016 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India, nietig heeft verklaard voor zover deze betrekking heeft op Jindal Saw Ltd.
(
2
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2016/387 van 17 maart 2016 tot instelling van een definitief compenserend recht op buizen en pijpen van nodulair gietijzer (eveneens bekend als gietijzer met bolgrafiet), van oorsprong uit India (PB 2016, L 73, blz. 1).
(
3
)	Verordening (EG) nr. 597/2009 van de Raad van 11 juni 2009 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid van de Europese Unie zijn (PB 2009, L 188, blz. 93), zoals gewijzigd bij verordening nr. 37/2014 (hierna: „basisverordening”).