Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Datum uitspraak
08-07-2024
Datum publicatie
16-07-2024
Zaaknummer
200.337.423
Rechtsgebieden
Arbeidsrecht
Bijzondere kenmerken
Verwijzing na Hoge Raad
Inhoudsindicatie
Arbeidszaak (Wwz) met internationale aspecten. Na verwijzing door de Hoge Raad
beroept werknemer zich bij het hof (alsnog) op onbevoegdheid van de
kantonrechter en van het hof. Artikelen 22 en 26 Verordening Brussel I-bis.
Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
 
VAAN-AR-Updates.nl 2024-0887
 
AR-Updates.nl 2024-0887
 
Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
locatie Arnhem
afdeling civiel recht, handel
zaaknummer gerechtshof 200.337.423
(zaaknummer rechtbank Oost-Brabant zittingsplaats s-Hertogenbosch 7767210
zaaknummer gerechtshof s-Hertogenbosch 200.268.149
zaaknummer Hoge Raad 20/04274)
beschikking van 8 juli 2024
in de zaak van
[appellant]
die woont in [woonplaats1] (Spanje)
die hoger beroep heeft ingesteld
en bij de kantonrechter verweerder was
hierna: 
[appellant]
vertegenwoordigd door mr. J.J. Douwes
ECLI:NL:GHARL:2024:4509
1.1
1.2
1.3
2.1
2.2
2.3
tegen
Gemeente s-Hertogenbosch, sector Weener XL
die zetelt in s-Hertogenbosch
en bij de kantonrechter optrad als verzoekster
hierna: 
Weener XL
vertegenwoordigd door mr. J.C.M. de Roover
Voor het verloop van de procedure tot aan de beschikking van de Hoge Raad van 11 maart 20221
(hierna: de verwijzingsbeschikking) verwijst het hof naar die beschikking. Bij de
verwijzingsbeschikking heeft de Hoge Raad de beschikking van het hof s-Hertogenbosch van 1 oktober
20202 vernietigd en de zaak verwezen naar dit hof ter verdere behandeling en beslissing, met
veroordeling van Weener XL in de kosten van het geding in cassatie.
Het verdere verloop van de procedure is als volgt:
- bij verzoek van 5 februari 2024 heeft [appellant] de zaak aangebracht bij dit hof;
- op 8 mei 2024 heeft de voorzitter een regiegesprek gevoerd met de advocaten van partijen over de
bevoegdheid van het hof en de kantonrechter, gelet op de vergewisplicht. Aan de advocaten is ook de
vraag voorgelegd of zij bij beroep van [appellant] op onbevoegdheid toch prijs stellen op een
mondelinge behandeling en of zij de zaak eventueel vrijwillig integraal aan het hof willen voorleggen;
- de schriftelijke bevestiging van mr. Douwes van 4 juni 2024 dat [appellant] zich beroept op
onbevoegdheid van de kantonrechter en het hof en daarop een beslissing wenst zonder mondelinge
behandeling;
- de schriftelijke bevestiging van mr. De Roover van 6 juni 2024 dat de zaak zonder mondelinge
behandeling kan worden afgedaan.
Vervolgens heeft het hof uitspraak bepaald op 12 augustus 2024 of zoveel eerder als mogelijk is.
de beslissing in het kort
Het hof oordeelt dat het niet bevoegd is om van het verzoek kennis te nemen en dat dit ook gold voor
de kantonrechter zodat diens beslissing vernietigd moet worden. Deze beslissing wordt hierna
uitgelegd.
de toepasselijke bevoegdheidsregels
Deze zaak heeft internationale aspecten, omdat [appellant] in het buitenland woont.
1
Het verloop van de procedure
2
De verdere beoordeling in het hoger beroep
2.4
2.5
2.6
2.7
2.8
2.9
2.10
Weener XL heeft de kantonrechter verzocht de arbeidsovereenkomst met [appellant] , die toen volgens
haar in België woonde, te ontbinden. [appellant] is niet bij de kantonrechter verschenen, ook niet
nadat Weener XL hem bij deurwaardersexploot heeft laten oproepen. De kantonrechter heeft de
arbeidsovereenkomst met ingang van 24 juli 2019 ontbonden en [appellant] veroordeeld in de
proceskosten.
[appellant] heeft in hoger beroep aangevoerd dat hij destijds al in Spanje woonde en betwist dat hij in
de kantonprocedure behoorlijk is opgeroepen. Hij heeft geprotesteerd tegen de ontbindingsgrond en
de proceskostenveroordeling en heeft het hof verzocht de ontbinding als zodanig in stand te laten en
hem de transitievergoeding en een billijke vergoeding toe te kennen.
De vraag of de Nederlandse rechter bevoegd is om kennis te nemen van een ontbindingsverzoek,
gericht tegen een werknemer die in een andere lidstaat woont, moet worden beoordeeld aan de hand
van Verordening Brussel I-bis.3
Artikel 22 lid 1 Verordening Brussel I-bis houdt in dat de vordering van de werkgever slechts kan
worden gebracht voor de gerechten van de lidstaat op het grondgebied waarvan de werknemer
woonplaats heeft. Omdat [appellant] ten tijde van het inleidende verzoek in een andere lidstaat dan
Nederland woonde, te weten in België (volgens de deurwaarder) of in Spanje (volgens [appellant]
zelf), was in beginsel alleen de Belgische of Spaanse rechter bevoegd. Op grond van artikel 26 lid 1
Verordening Brussel I-bis is ook het gerecht van een lidstaat waarvoor de verweerder verschijnt
bevoegd. Lid 2 van dit artikel bepaalt dat als de werknemer verweerder is, het gerecht waar deze is
verschenen zich, alvorens de bevoegdheid op grond van lid 1 te aanvaarden, ervan vergewist dat de
verweerder op de hoogte is gebracht van zijn recht de bevoegdheid van het gerecht te betwisten en
van de gevolgen van verschijnen of niet-verschijnen (de zogeheten “vergewisplicht”). De rechter moet
zijn oordeel dat aan deze vergewisplicht is voldaan voldoende motiveren, zoals de Hoge Raad in deze
zaak heeft beslist.
Ter voldoening aan de vergewisplicht en met het oog op efficiënte procesvoering is het onder 1.2
vermelde regiegesprek gevoerd, waarbij ambtshalve óók de bevoegdheid van de kantonrechter aan de
orde is gesteld. Het hof merkt op dat [appellant] in hoger beroep weliswaar geen duidelijke grief had
gericht tegen het impliciete oordeel van de kantonrechter dat hij bevoegd was om over de verzochte
ontbinding te beslissen, maar de bevoegdheidsregels van Brussel I-bis zijn van openbare orde. Het hof
moet ambtshalve toetsen of aan die bevoegdheidsregels is voldaan, ook buiten de grieven om.4
Daarna heeft [appellant] zich op het standpunt gesteld dat hij de rechtsmacht van de Nederlandse
rechter en daarmee de bevoegdheid van het hof en de kantonrechter betwist.
Omdat [appellant] in eerste aanleg niet is verschenen, doet de uitzondering van artikel 26 op de
hoofdregel van artikel 22 van Brussel I-bis zich niet voor. De kantonrechter heeft zich er zonder de
door lid 1 verlangde verschijning feitelijk niet van kunnen vergewissen dat [appellant] in afwijking van
de hoofdregel van artikel 22 Brussel I-bis zijn bevoegdheid wilde aanvaarden of (al dan niet bewust)
niet verscheen op grond van (de ratio van) die hoofdregel, die de werknemer als zwakkere partij
beoogt te beschermen.
Het hof zal daarom de kantonrechter alsnog onbevoegd verklaren en de beschikking van 24 juli 2019
vernietigen.
Het hof zal zich onbevoegd verklaren om kennis te nemen van de verzoeken van [appellant] in hoger
beroep.
De kosten van de procedure in eerste aanleg, waarin [appellant] niet is verschenen en daarom geen
proceskosten heeft gemaakt, komen voor rekening van Weener XL die de zaak bij een onbevoegde
rechter heeft aangebracht.
De kosten van het hoger beroep, waarin Weener XL door de proceshouding van [appellant] kosten
heeft moeten maken voor de inhoudelijke bespreking van de grieven van [appellant] , zullen worden
3.1
3.2
3.3
3.4
1
2
3
4
gecompenseerd zodat iedere partij de aan eigen zijde gevallen kosten dient te dragen.
Het hof:
verklaart de kantonrechter te s-Hertogenbosch alsnog onbevoegd om kennis te nemen van het
ontbindingsverzoek van Weener XL, gericht tegen [appellant] , en vernietigt de beschikking van 24 juli
2019;
veroordeelt Weener XL in de kosten van de procedure bij de kantonrechter, aan de zijde van
[appellant] vastgesteld op nihil;
verklaart zich onbevoegd om kennis te nemen van het verzoek van [appellant] in hoger beroep;
compenseert de proceskosten van het hoger beroep, zodat iedere partij de eigen kosten dient te
dragen.
Deze beschikking is gegeven door mrs. M.E.L. Fikkers, D.W.J.M. Kemperink en P. Kruit en is door de
rolraadsheer in aanwezigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 8 juli 2024.
 
ECLI:NL:HR:2022:345.
 
ECLI:NL:GHSHE:2020:3021.
 
Verordening (EU) 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende
de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken (herschikking), Pb.EU L-351
 
HR 17 april 2015, ECLI:NL:HR:2015:1077.
3
De beslissing