62024TJ0066_RES
Zaak T‑66/24
Lidl Vertriebs GmbH & Co. KG
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
Arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 maart 2025
„Gemeenschapsmodel – Nietigheidsprocedure – Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een ledlichtpeertje weergeeft – Niet-inaanmerkingneming van de openbaarmaking van het oudere model – Artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002 – Voorwaarden – Bewijslast”
Gemeenschapsmodellen – Nietigheidsgronden – Geen eigen karakter – Beschikbaarstelling voor het publiek – Uitzondering – Beschikbaarstelling door de ontwerper of zijn rechtverkrijgende – Voorwaarden – Ouder model dat dezelfde algemene indruk wekt als het litigieuze model, zonder noodzakelijkerwijs identiek te zijn
[Verordening nr. 6/2002 van de Raad, art. 5, 6, 7, lid 2, en 25, lid 1, b)]
(zie punten 24‑30, 34‑41, 65)
Gemeenschapsmodellen – Nietigheidsgronden – Niet nieuw – Geen eigen karakter – Beschikbaarstelling voor het publiek – Uitzondering – Beschikbaarstelling door de ontwerper of zijn rechtverkrijgende – Bewijs van de beschikbaarstelling
[Verordening nr. 6/2002 van de Raad, art. 7, lid 2, en 25, lid 1, b)]
(zie punten 45‑47)
Gemeenschapsmodellen – Nietigheidsgronden – Niet nieuw – Geen eigen karakter – Beschikbaarstelling voor het publiek – Uitzondering – Beschikbaarstelling door de ontwerper of zijn rechtverkrijgende – Onderzoek vooraf dat verschilt van het onderzoek van de nietigheidsgronden
[Verordening nr. 6/2002 van de Raad, art. 7, lid 2, en 25, lid 1, b)]
(zie punten 67, 68)
Samenvatting
Bij dit arrest verwerpt het Gerecht verzoeksters beroep en verduidelijkt de voorwaarden voor toepassing van de uitzondering volgens welke geen rekening wordt gehouden met de openbaarmaking van een gemeenschapsmodel door de ontwerper of zijn rechtverkrijgende binnen twaalf maanden voorafgaand aan de datum van indiening van de inschrijvingsaanvraag, zoals artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 bepaalt (
1
).
Liquidleds Lighting Corp., interveniënte, is sinds 2017 houdster van het gemeenschapsmodel dat een ledlichtpeertje weergeeft. In 2021 heeft Lidl Vertriebs GmbH & Co. KG, verzoekster, bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) een vordering tot nietigverklaring van dit model ingesteld op grond van twee oudere modellen. In haar beslissing heeft de nietigheidsafdeling van het EUIPO deze vordering echter afgewezen.
Evenzo heeft de kamer van beroep van het EUIPO verzoeksters beroep tegen laatstgenoemde beslissing verworpen omdat, ten eerste, de openbaarmaking van het eerste oudere model binnen de werkingssfeer van de uitzondering van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 viel en, ten tweede, verzoekster de openbaarmaking van het tweede oudere model niet had aangetoond.
Verzoekster heeft derhalve bij het Gerecht beroep tot vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep ingesteld.
Beoordeling door het Gerecht
Om te beginnen spreekt het Gerecht zich uit over de toepassing van de uitzondering van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002. Het Gerecht merkt op dat deze uitzondering geldt zowel met betrekking tot de beschermingsvoorwaarde in verband met de nieuwheid van een model (
2
) als met betrekking tot de beschermingsvoorwaarde in verband met het eigen karakter ervan (
3
). In dit verband herinnert het Gerecht eraan dat waar het ontbreken van nieuwheid betekent dat een identiek model openbaar is gemaakt, het ontbreken van een eigen karakter betekent dat een model openbaar is gemaakt dat bij de geïnformeerde gebruiker dezelfde algemene indruk wekt. Alleen wanneer de betrokken uitzondering in het kader van het onderzoek van de nieuwheid wordt toegepast, betreft de openbaarmaking die mogelijkerwijs niet in aanmerking wordt genomen dus een ouder model dat identiek is aan het litigieuze model. Het ontbreken van eigen karakter kan immers weliswaar ook voortvloeien uit de openbaarmaking van een identiek ouder model, maar de voorwaarde inzake het eigen karakter vereist als zodanig niet dat er geen identiek ouder model openbaar is gemaakt, maar dat er geen ouder model openbaar is gemaakt dat dezelfde algemene indruk wekt. Derhalve is voor de toepassing van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 juncto artikel 6 van deze verordening niet vereist dat het oudere model waarvan de openbaarmaking mogelijkerwijs niet in aanmerking wordt genomen, identiek is aan of hetzelfde is als het litigieuze model.
Die uitlegging blijkt uit de bewoordingen van dit artikel, de context ervan en de doelstellingen van verordening nr. 6/2002. Ten eerste stelt het Gerecht vast dat in de formulering van dit artikel niet het woord „identiek” wordt gebruikt en evenmin het begrip „identiteit” of de uitdrukking „hetzelfde model”. Aldus beperkt die formulering zich ertoe een – weliswaar nauw – verband te leggen tussen een ingeschreven model en een model dat eerder door de ontwerper of zijn rechtverkrijgende openbaar is gemaakt tijdens de respijtperiode. Op basis van die formulering kan niet worden uitgesloten dat een dergelijk verband geldig kan bestaan, zowel wanneer deze modellen identiek zijn als wanneer zij dezelfde algemene indruk wekken.
Wat ten tweede de context betreft, wijst het Gerecht erop dat artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 en overweging 20 van deze verordening verwijzen naar het onderzoek van zowel de nieuwheid als het eigen karakter van het litigieuze model. Voor het onderzoek van het eigen karakter van het litigieuze model betreft de openbaarmaking die buiten beschouwing kan worden gelaten een model dat dezelfde algemene indruk wekt als het litigieuze model.
Ten derde merkt het Gerecht op dat de in dit artikel neergelegde uitzondering de belangen van de ontwerper en zijn rechtverkrijgende beoogt te beschermen alsmede innovatie en ontwikkeling van nieuwe voortbrengselen en investeringen in de productie ervan aan te moedigen. De verwezenlijking van deze doelstellingen zou echter in gevaar komen indien de ontwerper of zijn rechtverkrijgende die van de respijtperiode gebruik wil maken, na het model op de markt te hebben getest sowieso verplicht zou zijn om inschrijving aan te vragen van het model zoals het aanvankelijk op de markt is getest, zonder rekening te kunnen houden met de concrete resultaten van die test en het model eventueel aan te passen om het commerciële succes ervan te garanderen, en dus zonder de inschrijving te kunnen aanvragen van een model dat niet identiek is maar dezelfde algemene indruk wekt als het aanvankelijk op de markt geteste model. Bovendien loopt de ontwerper of zijn rechtverkrijgende bij inschrijving van een model dat niet identiek is aan het op de markt geteste model het risico dat hem in een nietigheidsprocedure wordt tegengeworpen dat hij dit oudere model tijdens de respijtperiode openbaar heeft gemaakt.
Voorts herinnert het Gerecht eraan dat de kwestie van de openbaarmaking van het oudere model een preliminaire kwestie waarvan de opheldering noodzakelijk is om te kunnen beoordelen of de conflicterende modellen identiek zijn of dezelfde algemene indruk wekken. Immers dient een model slechts met een ander te worden vergeleken, teneinde de nieuwheid en het eigen karakter van het eerste model na te gaan, indien het tweede beschikbaar is gesteld voor het publiek en die openbaarmaking niet buiten beschouwing moet worden gelaten krachtens artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002. Bijgevolg verwerpt het Gerecht verzoeksters argumenten over de vergelijking van het litigieuze model met het oudere model.
Wat vervolgens de kwestie van de bewijslast betreft, herinnert het Gerecht eraan dat het aan de partij die nietigverklaring vordert staat om aan te tonen dat het litigieuze model niet aan de beschermingsvoorwaarden voldoet en in het bijzonder dat het daadwerkelijk openbaar is gemaakt vóór de datum van indiening van de inschrijvingsaanvraag. Niettemin moet, opdat artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 toepassing vindt, de houder van het model waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, aantonen dat hij ofwel de ontwerper is van het model waarop deze vordering is gesteund, ofwel diens rechtverkrijgende, dat dit model door hemzelf of door een derde openbaar is gemaakt en dat deze openbaarmaking heeft plaatsgevonden tijdens de respijtperiode. In casu diende verzoekster dus eerst aan te tonen dat het litigieuze model niet voldeed aan de beschermingsvoorwaarden, en vervolgens diende interveniënte zich te beroepen op de uitzondering van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 en aan te tonen dat de voorwaarden voor de toepassing daarvan vervuld waren. Bijgevolg is het Gerecht van oordeel dat de kamer van beroep, door de opmerkingen te onderzoeken die verzoekster ter weerlegging van de toepassing van die uitzondering heeft geformuleerd, de bewijslast niet op verzoekster heeft afgewenteld maar het algemene beginsel van bescherming van de rechten van de verdediging heeft toegepast, en meer in het bijzonder artikel 62 van verordening nr. 6/2002.
Bovendien benadrukt het Gerecht dat de mogelijkheid voor verzoekster om naar behoren opmerkingen kenbaar te maken, niet afhangt van de voorwaarde dat de toelichtingen en de bewijzen die interveniënte ter rechtvaardiging van de toepassing van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 aandraagt, een bepaald niveau van geloofwaardigheid en coherentie hebben. Integendeel, verzoekster heeft met haar opmerkingen juist de mogelijkheid om de aandacht van de instanties van het EUIPO te vestigen op de redenen waarom zij van mening is dat de toelichtingen en de bewijzen van interveniënte ongeloofwaardig en incoherent zijn. Bovendien lijkt de kamer van beroep weliswaar te suggereren dat de partij die de toepassing van de in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 6/2002 bedoelde uitzondering wil weerleggen, bewijsmateriaal moet overleggen, maar deze vermelding kan niet aldus worden opgevat dat zij vereist dat een dergelijke partij noodzakelijkerwijs bewijzen overlegt ter ondersteuning van haar opmerkingen. Die partij kan zich immers in voorkomend geval beperken tot het formuleren van opmerkingen over de toelichtingen en bewijzen die zijn aangedragen door de partij die zich op de toepassing van die uitzondering beroept.
(
1
)	Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1).
(
2
)	In de zin van artikel 5 van verordening nr. 6/2002.
(
3
)	In de zin van artikel 6 van verordening nr. 6/2002.