61971C0017
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL K. ROEMER
VAN 2 DECEMBER 1971 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
Verzoeker in de zaak waarin ik heden heb te concluderen, is op 11 september 1958 in dienst getreden van de Commissie van Euratom. Hij werd vooreerst tewerkgesteld op basis van een arbeidsovereenkomst naar Belgisch recht, doch viel sedert 1 maart 1959 als beambte onder de regeling voor het Euratom-personeel. Met ingang van 31 juli 1961 werd hij op zijn verzoek overgeplaatst naar het Centrum voor Onderzoek op het gebied van de kernenergie (Ispra), waar hij ook thans nog werkzaam is.
Na de inwerkingtreding van het Statuut van de ambtenaren der Gemeenschap werd hij met ingang van 1 januari 1962 benoemd tot hoofdbeamte in de rang Cl/1. Het besluit tot deze benoeming schijnt reeds op 20 februari 1963 te zijn genomen en verzoeker werd daarvan reeds op 28 februari 1963 in kennis gesteld. De officiële benoemingsakte is echter gedateerd — en aan verzoeker medegedeeld — op 16 juli 1963.
Wat verzoekers tewerkstelling betreft: hij is werkzaam bij het Voorzieningsagentschap van het Centrum. Zijn functie werd in het beoordelingsrapport van 1962 omschreven als volgt: „adjoint responsable de la section douanière”. Na zijn overplaatsing naar de afdeling Inventaris van het Voorzieningsagentschap (en indeling in de rang C 1/2) was hij volgens de rapporten uit de jaren 1963, 1964 en 1965; „responsabile dell'esecuzione del lavoro inventario”. Daaraan werd in 1965 toegevoegd: „statistique des biens du CCR”. In de rapporten uit de jaren 1967 en 1969 ten slotte is verzoekers taak omschreven als volgt: „codification pour le bureau local des inventaires de tout le matériel commandé pour l'établissement. Détermination du caractère d'inventoriabilité et vérification de la conformité de la commande du matériel livré à l'établissement”.
Met zijn indeling in de salaristabel kon verzoeker reeds dadelijk niet instemmen. Derhalve diende hij reeds op 28 februari 1963 overeenkomstig artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren een klacht in bij de Commissie, waaraan hij de voorzitter van de Commissie in een brief van 5 juli 1963 herinnerde. De klacht bleef echter zonder succes. In een brief van 19 september 1963 van het Directoraat-generaal Administratie werd hem medegedeeld dat de klacht moest worden afgewezen, aangezien de Commissie tussen verzoekers taak en indeling geen discrepantie aanwezig achtte. — Op 28 april 1966 diende verzoeker overeenkomstig artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren een tweede gelijksoortige klacht in bij de directeur van het Centrum voor Onderzoek te Ispra. Blijkens een brief van 25 mei 1966 werd ook deze klacht afgewezen. — Op 28 januari 1969 wendde verzoeker zich met een nieuw verzoek om herziening van zijn indeling tot de directeur van het Centrum. In een uitvoerig gemotiveerde brief van 25 maart 1969 werd ook dit verzoek afgewezen. — Ten slotte diende de heer Tontodonati op 8 december 1970, wederom met een beroep op artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren, een formele klacht in bij de voorzitter van de Commissie, stellende dat hij, gezien de door hem verrichte werkzaamheden, met terugwerkende kracht tot 1 januari 1963 moest worden ingedeeld in de loopbaan B3/B2 — met nabetaling van het hem uit dien hoofde verschuldigd achterstallig salaris —. Deze op 15 december 1970 bij de Commissie ingekomen klacht werd niet beantwoord.
Daarop wendde Tontodonati zich op 13 april 1971 tot het Hof van Justitie. Hoewel hij zulks niet expressis verbis vordert is het verzoeker blijkens het onderwerp van geschil begonnen om een uitspraak waarin het — in zijn klacht gestelde — recht op herziening van zijn indeling wordt vastgesteld.
Verweerster reageerde hierop met een vordering ex artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering, concluderende dat het den Hove behage het beroep niet-ontvankelijk te verklaren zonder op de zaak ten principale in te gaan. Op 10 november heeft de mondelinge behandeling van deze vordering plaatsgevonden en zijn door verzoeker mondelinge opmerkingen gemaakt. Derhalve behoef ik thans alleen te concluderen inzake de ontvankelijkheid van het beroep.
1.
Het is duidelijk dat deze vraag geen moeilijkheden oplevert voor zover het gaat om de inachtneming van de beroepstermijn en slechts behoeft te worden geverifieerd of men zich heeft gehouden aan de in artikel 91 van het Statuut van de ambtenaren voorgeschreven termijnen, gerekend vanaf het tijdstip waarop verzoekers klacht bij de Commissie is ingekomen (15 december 1970). Aangezien op de klacht niet met zoveel woorden is geantwoord en het beroep bij het Hof op 13 april 1971 is ingesteld, rijzen er in zoverre inderdaad geen problemen.
2.
In ander opzicht is het echter twijfelachtig of het beroep ontvankelijk is.
De Commissie voert aan dat in 1963, bij verzoekers benoeming tot ambtenaar, een uitdrukkelijk besluit met betrekking tot zijn indeling is genomen. Verzoeker heeft daartegen destijds, op 28 februari 1963, een klacht ingediend en op 5 juli 1963 gerappelleerd. Op de klacht is vervolgens op 19 september 1963 uitdrukkelijk afwijzend beschikt, zodat het oorspronkelijke indelingsbesluit is bevestigd. Deze beslissing heeft verzoeker echter niet aangevochten. Evenmin is hij opgekomen tegen het besluit van 25 mei 1966 houdende afwijzing van de op herziening van zijn indeling gerichte klacht. Voorts is hij niet in beroep gekomen toen een verzoek om herziening van zijn indeling bij besluit van 25 maart 1969 uitdrukkelijk werd verworpen. — Bezien in verband met alle genoemde besluiten draagt het implicite gegeven besluit tot afwijzing van de klacht van december 1970 slechts een zuiver bevestigend karakter, zodat het verzoekers recht om tegen zijn indeling in beroep te komen niet kan doen herleven.
Toegegeven zij allereerst dat er in 's Hofs jurisprudentie reeds herhaaldelijk op is gewezen dat het, wanneer een belanghebbende heeft nagelaten tijdig op te komen tegen een voor betwisting vatbare handeling, of tegen een besluit, naar aanleiding van een tijdig ingediende klacht explicite of implicite genomen, niet mogelijk is op een later tijdstip door het indienen van een nieuwe klacht de beroepsmogelijkheid te doen herleven en de vraag waarop het niet aangevochten besluit betrekking heeft aan het Hof voor te leggen. — Voorts moet stellig worden erkend dat met betrekking tot het onderwerp van het onderhavige geschil, de door verzoeker verlangde herziening van zijn indeling, in 1963 en 1966 uitdrukkelijke en voor beroep vatbare besluiten zijn genomen (het benoemingsbesluit van 16 juli 1963 en het naar aanleiding van verzoekers klacht op 19 september 1963 gegeven antwoord, alsmede de afwijzing van zijn klacht op 25 mei 1966). Voorts werd ook in 1969 een dergelijk besluit genomen, hoewel verzoeker op 28 januari 1969 slechts een verzoek om herziening van zijn indeling — niet een klacht — bij het tot aanstelling bevoegd gezag had ingediend. Doorslaggevend is hier echter dat het tot aanstelling bevoegd gezag, na onderzoek der door verzoeker ingeroepen casuspositie, op 25 maart 1969 een duidelijk en uitvoerig gemotiveerd besluit heeft genomen. Men kan niet in ernst betwisten dat dit een voor beroep vatbare handeling is. Het onderhavige, eveneens op herziening der indeling gerichte beroep zou derhalve slechts ontvankelijk kunnen worden geacht wanneer vaststond dat zich na genoemd tijdstip, respectievelijk na afloop der voor genoemde handeling geldende beroepstermijn, nieuwe omstandigheden hebben voorgedaan die nieuw onderzoek der litigieuze feiten kunnen rechtvaardigen.
Hiertoe heeft verzoeker in zijn klacht bij de Commissie van december 1970 en in de bij het Hof van Justitie ingediende memories verschillende argumenten aangevoerd. Hij heeft erop gewezen dat zijn huidige chef de directie van het Centrum voor Onderzoek herhaaldelijk heeft verzocht om wijziging van verzoekers indeling, aangezien hij de bestaande indeling niet juist achtte. De directie zou verzoeker in dit opzicht ook verschillende toezeggingen hebben gedaan. Bovendien is hij sinds maanden werkzaam als hoofd van de afdeling Inventaris, hetgeen indeling in de rang B 1 impliceert, terwijl er zelfs een ambtenaar in de rang B2 onder hem staat.
Naar aanleiding van dit argument moge ik allereerst opmerken dat er geen andere recente gegevens van de zijde van verzoekers chef bekend zijn dan die welke in margine geplaatst zijn op zijn verzoekschrift van 28 januari 1969 en volgens welke de werkzaamheden van Tontodonati „overeenkomen met die welke normaliter worden opgedragen aan een ambtenaar in de categorie B”. Deze verklaring werd echter reeds bij het nemen van het besluit van 25 maart 1969 in aanmerking genomen en vormt dus geen nieuw feit in vorenbedoelde zin. Bovendien kon zij op zichzelf niet leiden tot wijziging van verzoekers ambtelijke positie, aangezien zij slechts het oordeel van een derde inhield met betrekking tot een aangelegenheid waarover het competente gezag anders oordeelde. — Wat verzoekers andere argumenten betreft: stellen wij allereerst vast dat er in zoverre slechts van onbewezen feiten en vage beweringen sprake is. Dit geldt in het bijzonder voor de beweerdelijk door de directie gedane toezeggingen met betrekking tot de herziening van verzoekers indeling. Ook is het niet uitgesloten dat opmerkingen van superieuren, waaraan verzoeker in dit verband denkt, moeten worden opgevat in dezelfde zin als de vermeldingen in de beoordelingsrapporten van 1963 en 1969, volgens welke verzoeker weliswaar qua vooropleiding en capaciteiten in aanmerking komt voor hogere functies, doch waarin ook duidelijk wordt gesteld dat verzoeker slechts verbetering van zijn indeling kan bereiken door aan vergelijkende onderzoeken deel te nemen. Dit blijkt overigens ook uit het besluit van maart 1969. — Ten slotte gaat het er hier vanzelfsprekend niet om welke functie verzoeker feitelijk uitoefent; bepalend is welke taken hem door het tot aanstelling bevoegde gezag zijn opgedragen. Alleen bij besluit van deze instantie kan wijziging worden gebracht in zijn ambtelijke positie en ook alleen deze besluiten zouden in dit verband als nieuwe feiten in aanmerking kunnen komen. Ook in zoverre zijn echter geen steekhoudende argumenten aangevoerd. Verzoekers redenering doet denken aan hetgeen hij met betrekking tot zijn rechtspositie in vroegere jaren (het vertrek van een B3-ambtenaar en het feit dat verzoeker diens functie op zich heeft genomen) reeds heeft betoogd. Men krijgt de indruk dat het is zoals in het besluit van 1966 uitdrukkelijk werd gesteld, namelijk dat verzoeker de neiging heeft de grenzen van zijn ambtstaak te overschrijden en zichzelf te overschatten.
Samenvattend moet derhalve worden geconcludeerd dat verzoeker de door hem nagestreefde herziening van zijn indeling op grond van eerder genomen, voor beroep vatbare besluiten reeds in vroegere jaren voor het Hof van Justitie had kunnen brengen, doch dit doel volgens de huidige jurisprudentie bij gebreke van nieuwe feiten thans niet meer in rechte voor het Hof kan bereiken.
3.
Ik sluit mij derhalve aan bij het standpunt van de Commissie en concludeer als volgt:
Het beroep moet als niet-onvankelijk worden afgewezen, hetgeen meebrengt dat verzoeker de hem in het geding opgekomen kosten zelf heeft te dragen.
(
1
)	Vertaald uit het Duits.