62023CJ0641
WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
z dnia 15 stycznia 2026 r. (
*1
)
Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego – Artykuł 2 ust. 4 – Przesłanka podwójnej karalności – Artykuł 4 pkt 1 – Podstawa fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania – Artykuł 5 pkt 3 – Przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, uzależnione od gwarancji ponownego jej przekazania do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności bądź wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim – Cele – Resocjalizacja – Zwalczanie bezkarności – Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW – Wzajemne uznawanie wyroków w sprawach karnych do celów ich wykonania w innym państwie członkowskim – Artykuł 7 ust. 3 i 4 – Artykuł 9 ust. 1 lit. d) – Podstawa odmowy uznania wyroku i wykonania kary oparta na braku podwójnej karalności – Artykuł 25 – Wykonywanie kar w następstwie europejskiego nakazu aresztowania
W sprawie C‑641/23 [Dubers] (
i
)
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy) postanowieniem z dnia 26 października 2023 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 października 2023 r., w postępowaniu dotyczącym wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec
YM,
przy udziale:
Openbaar Ministerie,
TRYBUNAŁ (piąta izba),
w składzie: M.L. Arastey Sahún, prezeska izby, J. Passer, E. Regan (sprawozdawca), D. Gratsias i B. Smulders, sędziowie,
rzecznik generalny: J. Richard de la Tour,
sekretarz: A. Lamote, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 stycznia 2025 r.,
rozważywszy uwagi, które przedstawili:
–
w imieniu YM – S.J. Linck i R. Malewicz, advocaten,
–
w imieniu Openbaar Ministerie – K. van der Schaft i A.L. Wagenaar, officiers van justitie,
–
w imieniu rządu niderlandzkiego – M.K. Bulterman, A. Hanje i P.P. Huurnink, w charakterze pełnomocników,
–
w imieniu rządu polskiego – B. Majczyna, w charakterze pełnomocnika,
–
w imieniu Komisji Europejskiej – H. Leupold, F. van Schaik, J. Vondung i F. Wilman, w charakterze pełnomocników,
po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 3 kwietnia 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 ust. 4, art. 4 pkt 1 oraz art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009, L 81, s. 24) (zwanej dalej „decyzją ramową 2002/584”) oraz art. 7 ust. 4, art. 9 ust. 1 lit. d) i art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 327, s. 27), zmienionej decyzją ramową 2009/299 (zwanej dalej „decyzją ramową 2008/909”).
2
Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie wykonania w Niderlandach europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny (Polska) w celu przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko obywatelowi polskiemu, YM.
Ramy prawne
Prawo Unii
Decyzja ramowa 2002/584
3
Motyw 6 decyzji ramowej 2002/584 stanowi:
„Europejski nakaz aresztowania przewidziany w niniejszej decyzji ramowej stanowi pierwszy konkretny środek w dziedzinie prawa karnego wprowadzający zasadę wzajemnego uznawania, którą Rada Europejska określa jako kamień węgielny współpracy sądowej”.
4
Artykuł 1 tej decyzji ramowej, zatytułowany „Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązani[e] do jego wykonania”, w ust. 1 i 2 przewiduje:
„1.   Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną [orzeczenie sądowe wydane] przez państwo członkowskie w celu aresztowania [zatrzymania] i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek [nakaz], w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności].
2.   Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej”.
5
Artykuł 2 rzeczonej decyzji ramowej, zatytułowany „Zakres stosowania europejskiego nakazu aresztowania”, ma w ust. 2 i 4 następujące brzmienie:
„2.   Następujące przestępstwa, jeśli w wydającym nakaz państwie członkowskim zagrożone są karą pozbawienia wolności lub środkiem zabezpieczającym o wymiarze co najmniej trzech lat [zastosowaniem środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności, których górna granica ustawowego zagrożenia wynosi co najmniej trzy lata,] i jako [takie są] określone prawem wydającego nakaz państwa członkowskiego, stanowią na warunkach niniejszej decyzji ramowej podstawę, bez weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej za popełniony czyn, do przekazania na mocy europejskiego nakazu aresztowania:
–
udział w organizacjach przestępczych,
–
terroryzm,
–
handel ludźmi,
–
seksualne wykorzystywanie dzieci i pornografia dziecięca,
–
nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
–
nielegalny handel bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
–
korupcja,
–
nadużycia finansowe, w tym mające negatywny wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [(Dz.U. 1995, C 316, s. 49)],
–
pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
–
fałszowanie walut, w tym waluty euro,
–
przestępczość komputerowa,
–
przestępczość w dziedzinie ochrony środowiska, w tym nielegalny handel zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin oraz ich odmianami,
–
ułatwianie bezprawnego wjazdu i stałego przebywania,
–
zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
–
nielegalny handel organami i tkankami ludzkimi,
–
porwanie, bezprawne przetrzymywanie i branie zakładników,
–
rasizm i ksenofobia,
–
kradzież zorganizowana lub rozbój z bronią w ręku,
–
nielegalny handel przedmiotami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
–
oszustwo,
–
ściąganie haraczy i wymuszanie,
–
podrabianie towarów i piractwo,
–
fałszowanie dokumentów urzędowych i handel nimi,
–
fałszowanie środków płatniczych,
–
nielegalny handel substancjami hormonalnymi i innymi środkami pobudzającymi wzrost,
–
nielegalny handel materiałami jądrowymi lub radioaktywnymi,
–
handel kradzionymi pojazdami,
–
gwałt,
–
podpalenie,
–
przestępstwa podlegające jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego,
–
bezprawne zajęcie samolotu/statku,
–
sabotaż.
[…]
4.   Dla przestępstw innych niż określone w ust. 2 przekazanie następuje pod warunkiem [może zostać uzależnione od warunku], że czyny, za które [w związku z którymi] wydaje się europejski nakaz aresztowania, stanowią przestępstwo w rozumieniu prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, niezależnie od składowych elementów naruszeń prawa karnego lub ich opisu [jego znamion]”.
6
Ta sama decyzja ramowa w art. 3 przewiduje podstawy obligatoryjnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, a w art. 4 i 4a – podstawy fakultatywnej odmowy jego wykonania.
7
Artykuł 4 pkt 1 i 6 decyzji ramowej 2002/584 ustanawia następujące podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania:
„Wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania:
1)
[jeżeli,] w jednym z przypadków wymienionych w art. 2 ust. 4, czyn, który stanowi podstawę wydania europejskiego nakazu aresztowania, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego; […]
[…]
6)
jeśli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], a osoba, której dotyczy wniosek [nakaz], jest obywatelem wykonującego nakaz państwa członkowskiego lub w tym państwie stale przebywa [przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania], a państwo to zobowiązuje się wykonać karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający [polegający na pozbawieniu wolności] zgodnie z jego prawem krajowym”.
8
Artykuł 5 tej decyzji ramowej, zatytułowany „Gwarancje ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego udzielane w szczególnych przypadkach”, stanowi:
„Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania przez wykonujący nakaz organ sądowy może, z mocy prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, podlegać następującym warunkom:
[…]
3)
w przypadku gdy osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania do celów ścigania, jest uznawana za obywatela lub osobę stale przebywającą w wykonującym nakaz państwie członkowskim [przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania], przekazanie następuje pod warunkiem [może zostać uzależnione od warunku], że osoba ta po rozprawie [jej wysłuchaniu] zostaje przekazana [zostanie ponownie przekazana] do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego [polegającego na pozbawieniu wolności], orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim”.
Decyzja ramowa 2008/909
9
Motywy 9 i 12 decyzji 2008/909 stanowią:
„(9)
Wykonanie kary w państwie wykonującym powinno zwiększać szansę na resocjalizację osoby skazanej. Chcąc się upewnić, że wykonanie kary przez państwo wykonujące ułatwi resocjalizację osoby skazanej, właściwy organ państwa wydającego powinien uwzględnić takie czynniki, jak na przykład więzi osoby skazanej z państwem wykonującym oraz to, czy traktuje ona to państwo jako miejsce, z którym łączą ją więzi rodzinne, językowe, kulturowe, społeczne, gospodarcze lub innego rodzaju.
[…]
(12)
Niniejsza decyzja ramowa powinna być stosowana odpowiednio również do wykonywania kar w przypadkach objętych art. 4 [pkt] 6 i art. 5 [pkt] 3 decyzji ramowej [2002/584]. Oznacza to między innymi, że bez uszczerbku dla przywołanej decyzji ramowej państwo wykonujące może sprawdzić, czy istnieją podstawy odmowy uznania i odmowy wykonania określone w art. 9 niniejszej decyzji ramowej, sprawdzając między innymi podwójną karalność, o ile złożyło ono oświadczenie na podstawie art. 7 ust. 4 niniejszej decyzji ramowej, jako warunek uznania i wykonania wyroku w celu stwierdzenia, czy należy wydać daną osobę, czy też wykonać karę w przypadkach objętych art. 4 [pkt] 6 decyzji ramowej [2002/584]”.
10
Artykuł 3 decyzji ramowej 2008/909, zatytułowany „Cel i zakres stosowania”, przewiduje w ust. 1:
„Celem niniejszej decyzji ramowej jest określenie zasad, zgodnie z którymi państwo członkowskie, aby ułatwić resocjalizację osoby skazanej, uznaje wyrok i wykonuje karę”.
11
Artykuły 4 i 5 tej decyzji ramowej przewidują kryteria oraz procedurę mające zastosowanie do przekazywania wyroku i zaświadczenia do innego państwa członkowskiego.
12
Artykuł 7 rzeczonej decyzji ramowej, zatytułowany „Podwójna karalność”, przewiduje w ust. 1, 3 i 4:
„1.   Następujące przestępstwa stanowią podstawę uznania orzeczenia i wykonania wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności zgodnie z niniejszą decyzją ramową bez weryfikacji podwójnej karalności czynu, jeżeli w państwie wydającym są one zagrożone karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem środka polegającego na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat, zgodnie z definicją tych przestępstw w systemie prawnym państwa wydającego:
–
udział w organizacji przestępczej,
–
terroryzm,
–
handel ludźmi,
–
wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca,
–
nielegalny obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
–
nielegalny obrót bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
–
korupcja,
–
nadużycia finansowe, w tym na szkodę interesów finansowych Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich,
–
pranie korzyści [środków stanowiących korzyść] z przestępstwa,
–
fałszowanie pieniędzy, w tym euro,
–
przestępstwa komputerowe,
–
przestępstwa przeciwko środowisku, w tym nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami roślin i zwierząt,
–
udzielanie pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub w nielegalnym pobycie,
–
zabójstwo, ciężkie uszkodzenie ciała,
–
nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi,
–
uprowadzenie osoby, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników,
–
rasizm i ksenofobia,
–
kradzież w formie zorganizowanej lub rozbój z użyciem broni,
–
nielegalny obrót dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
–
oszustwo,
–
wymuszenie rozbójnicze,
–
podrabianie i piractwo produktów,
–
fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami,
–
fałszowanie środków płatniczych,
–
nielegalny obrót hormonami i innymi substancjami wzrostu,
–
nielegalny obrót materiałami jądrowymi i radioaktywnymi,
–
obrót kradzionymi pojazdami,
–
zgwałcenie,
–
podpalenie,
–
przestępstwa należące do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
–
porwanie statku wodnego lub powietrznego,
–
sabotaż.
[…]
3.   W odniesieniu do przestępstw innych niż określone w ust. 1 państwo wykonujące może uzależnić uznanie wyroku i wykonanie kary od tego, czy odnoszą się one do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego, niezależnie od znamion przestępstwa czy jego opisu.
4.   Każde państwo członkowskie może w przy przyjęciu niniejszej decyzji ramowej lub później stwierdzić w oświadczeniu złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady, że nie będzie stosowało ust. 1. Oświadczenie takie można wycofać w dowolnym czasie. Oświadczenia takie oraz informacje o ich wycofaniu podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”.
13
Artykuł 8 decyzji ramowej 2008/909, zatytułowany „Uznanie wyroku i wykonanie kary”, stanowi w ust. 1:
„Właściwy organ państwa wykonującego uznaje wyrok, który został przekazany zgodnie z art. 4, jak również z procedurą przewidzianą w art. 5, oraz niezwłocznie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu wykonania kary, chyba że właściwy organ postanowi powołać się na jedną z podstaw odmowy uznania i wykonania przewidzianych w art. 9”.
14
Artykuł 9 owej decyzji ramowej, zatytułowany „Podstawy odmowy uznania i wykonania”, stanowi w ust. 1 lit. d):
„1.   Właściwy organ państwa wykonującego może odmówić uznania wyroku i wykonania kary, jeżeli:
[…]
d)
w przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 3, oraz – gdy państwo wykonujące złożyło oświadczenie na podstawie art. 7 ust. 4 – w przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 1, wyrok odnosi się do czynów, które zgodnie z prawem państwa wykonującego nie stanowiłyby przestępstwa […]”.
15
Artykuł 25 rzeczonej decyzji ramowej, zatytułowany „Wykonywanie kar w następstwie europejskiego nakazu aresztowania”, ma następujące brzmienie:
„Bez uszczerbku dla decyzji ramowej [2002/584] przepisy niniejszej decyzji ramowej mają odpowiednio zastosowanie w zakresie, w jakim są zgodne z przepisami tej decyzji ramowej, do wykonywania kar, w przypadku gdy państwo członkowskie rozpocznie wykonywanie kary w sprawach objętych art. 4 [pkt] 6 tej decyzji ramowej lub gdy działając na mocy art. 5 [pkt] 3 tej decyzji ramowej, postawiło ono warunek, że dana osoba musi wrócić, aby odbyć karę w danym państwie członkowskim, dzięki czemu nie uniknie ona kary”.
16
W oświadczeniu z dnia 20 września 2012 r., złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady zgodnie z art. 7 ust. 4 decyzji ramowej 2008/909, Królestwo Niderlandów stwierdziło, że nie będzie stosowało art. 7 ust. 1 wspomnianej decyzji ramowej.
Prawo niderlandzkie
Ustawodawstwo dotyczące europejskiego nakazu aresztowania
17
Wet tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie (Overleveringswet) [ustawa o wykonaniu decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (ustawa o przekazywaniu osób)] z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Stb. 2004, nr 195), mająca na celu transpozycję do prawa niderlandzkiego decyzji ramowej 2002/584, w brzmieniu mającym zastosowanie do sprawy w postępowaniu głównym (zwana dalej „OLW”), stanowi w art. 6:
„1.   Przekazanie obywatela niderlandzkiego jest dopuszczalne, jeżeli ma ono nastąpić do celów postępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu oraz jeżeli w przekonaniu wykonującego nakaz organu sądowego zostało zapewnione, że w przypadku skazania owego obywatela na [bezwarunkową karę pozbawienia wolności lub bezwarunkowy środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności] w wydającym nakaz państwie członkowskim ze względu na czyny, w związku z którymi przekazanie jest dopuszczalne, będzie on mógł odbyć tę karę w Niderlandach.
[…]
3.   Ustęp 1 ma również zastosowanie do obywatela innego państwa, który w trakcie przesłuchania przed rechtbank [(niderlandzkim sądem rejonowym)] wykaże, że przebywał legalnie i nieprzerwanie przez co najmniej pięć lat w Niderlandach w rozumieniu art. 8 initio i lit. a)–e) oraz lit. l) [Wet tot algehele herziening van de Vreemdelingenwet (Vreemdelingenwet 2000) (ustawy o cudzoziemcach z 2000 r.) z dnia 23 listopada 2000 r. (Stb. 2000, nr 495)], jeżeli może on być ścigany w Niderlandach za czyny, które były podstawą wydania europejskiego nakazu aresztowania, i jeżeli można oczekiwać, że nie utraci on prawa pobytu w Niderlandach wskutek kary lub środka orzeczonych wobec niego po jego przekazaniu. Wszelkie ewentualne dowody powinny zostać przedstawione w odpowiednim czasie przed przesłuchaniem przez rechtbank [(niderlandzki sąd rejonowy)]”.
18
Artykuł 7 OLW przewiduje:
„1.   Przekazanie jest dopuszczalne do celów:
a.
przeprowadzenia postępowania karnego wszczętego przez organy wydającego nakaz państwa członkowskiego lub przez Prokuraturę Europejską, o której mowa w art. 1 [rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażającego wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. 2017, L 283, s. 1)], w przypadku gdy wydający nakaz organ sądowy podejrzewa, że osoba, której dotyczy nakaz, dopuściła się:
1°.
czynu stanowiącego, zgodnie prawem wydającego nakaz państwa członkowskiego, przestępstwo kwalifikowane, które zostało również wymienione w wykazie zamieszczonym w załączniku 1 do niniejszej ustawy, podlegające, zgodnie z prawem wydającego nakaz państwa członkowskiego, [karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności], których górna granica ustawowego zagrożenia wynosi co najmniej trzy lata; lub
2°.
innego czynu, który jest karalny zarówno zgodnie z prawem wydającego nakaz państwa członkowskiego, jak i z prawem niderlandzkim i dla którego prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego przewiduje [karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności], których górna granica ustawowego zagrożenia wynosi co najmniej dwanaście miesięcy;
b.
wykonania [kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności] na okres co najmniej czterech miesięcy, odbywanych przez osobę, której dotyczy nakaz, na terytorium wydającego nakaz państwa członkowskiego w związku z popełnieniem czynu, o którym mowa w pkt 1 lub pkt 2.
[…]”.
Ustawodawstwo dotyczące uznawania i wykonywania kar
19
Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties (ustawa o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu kar pozbawienia wolności, w tym kar orzeczonych z zawieszeniem wykonania) z dnia 12 lipca 2012 r. (Stb. 2012, nr 333), mająca na celu transpozycję do prawa niderlandzkiego decyzji ramowej 2008/909, w brzmieniu mającym zastosowanie do sprawy w postępowaniu głównym (zwana dalej „WETS”), stanowi w art. 1:1:
„Do celów niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie należy rozumieć przez:
a.
»ministra«: ministra bezpieczeństwa i sprawiedliwości;
[…]”.
20
Zgodnie z art. 2:11 WETS:
„1.   Minister przekazuje orzeczenie sądowe oraz zaświadczenie advocaat-generaal bij het ressortsparket [(rzecznikowi generalnemu prokuratury przy sądzie apelacyjnym)], chyba że uzna już na wstępie, że istnieją podstawy do odmowy uznania orzeczenia sądowego.
2.   Rzecznik generalny niezwłocznie przedstawia orzeczenie sądowe wyspecjalizowanej izbie Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden [(sądu apelacyjnego Arnhem‑Leeuwarden, Niderlandy)], o której mowa w art. 67 Wet op de rechterlijke organisatie [(ustawy o organizacji wymiaru sprawiedliwości) z dnia 18 kwietnia 1827 r. (Stb. 1827, nr 20)]. Przedstawia on izbie ewentualne uwagi dotyczące wyżej wymienionych dokumentów w terminie 14 dni od daty ich przedłożenia izbie.
3.   Wyspecjalizowana izba sądu apelacyjnego ocenia:
a.
czy istnieją podstawy do odmowy uznania orzeczenia sądowego na mocy art. 2:13 ust. 1;
[…]
7.   W terminie sześciu tygodni od daty otrzymania orzeczenia sądowego i zaświadczenia wyspecjalizowana izba sądu apelacyjnego przekazuje ministrowi na piśmie ocenę z uzasadnieniem, dokonaną zgodnie z ust. 3”.
21
Artykuł 2:12 WETS ma następujące brzmienie:
„1.   Minister podejmuje decyzję o uznaniu orzeczenia sądowego, biorąc pod uwagę ocenę wyspecjalizowanej izby sądu apelacyjnego.
[…]”.
22
Artykuł 2:13 tej ustawy stanowi:
„1.   Odmawia się uznania orzeczenia sądowego, jeżeli:
[…]
f.
czyn, za który orzeczono [karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności], nie podlegałby karze zgodnie z prawem niderlandzkim, gdyby został popełniony w Niderlandach;
[…]”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
23
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, Wydział III Karny (Polska) wydał wobec YM dwa europejskie nakazy aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, jeden – w dniu 9 listopada 2020 r., a drugi – w dniu 9 maja 2023 r.
24
Jako wykonujący nakaz organ sądowy, rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie, Niderlandy), będący sądem odsyłającym, musi orzec w sprawie wykonania owych dwóch europejskich nakazów aresztowania.
25
Sąd ten wyjaśnia jednak, że złożony przezeń wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy jedynie drugiego z rzeczonych nakazów. Nakaz ten został wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego przeciwko osobie, której ów nakaz dotyczy, w związku z jednym czynem, a mianowicie niewywiązywaniem się przez tę osobę z obowiązku alimentacyjnego wobec jej małoletniego syna zgodnie z orzeczeniami wydanymi w tym przedmiocie przez polskie sądy.
26
Wydający nakaz organ sądowy nie zakwalifikował tego czynu jako przestępstwa, o którym mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584, mogącego stanowić podstawę przekazania osoby, której dotyczy nakaz, bez weryfikacji podwójnej karalności. W tym względzie, pomimo stwierdzenia przez sąd odsyłający, że czyn ten nie stanowi przestępstwa zgodnie z prawem niderlandzkim, rozważa on możliwość niepowoływania się na opartą na takim stwierdzeniu podstawę fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianą w art. 4 pkt 1 owej decyzji ramowej.
27
Sąd ten uważa bowiem, że ponieważ osoba, której dotyczy nakaz, będąca obywatelem polskim, zamieszkiwała legalnie i nieprzerwanie w Niderlandach od ponad pięciu lat, należy uznać ją za „osobę stale przebywającą” w Królestwie Niderlandów w rozumieniu art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584.
28
Ponadto sąd ów stwierdza, że osoba, której dotyczy nakaz, ma bliskie więzi z Królestwem Niderlandów, a zatem wykonanie w tym państwie członkowskim kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności ewentualnie orzeczonych w Polsce po przekazaniu owej osoby przyczyniłoby się do zwiększenia szans na jej resocjalizację. W tym względzie sąd odsyłający podkreśla, że wspomniana osoba przebywa w Niderlandach od około dwunastu lat, że w ostatnich latach osiągała znaczne dochody, że dobrze opanowała język niderlandzki i że pomimo iż obecnie nie jest zatrudniona, zamierza odbyć kurs instruktora fitness.
29
Mimo iż w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym sąd odsyłający przedłożył początkowo trzy pytania prejudycjalne, postanowił on w dniu 13 lutego 2024 r. o wycofaniu pytań pierwszego i drugiego, które to postanowienie wpłynęło do Trybunału w dniu 26 lutego 2024 r. Zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi przez sąd odsyłający postanowienie o częściowym wycofaniu pytań wynikało z przedstawienia przez rząd niderlandzki w dniu 21 grudnia 2023 r. projektu ustawy zatytułowanego „Wet herimplementatie Europees strafrecht” (ustawa o nowej transpozycji prawa karnego Unii), której przyjęcie umożliwiłoby rozwiązanie problemów związanych z transpozycją decyzji ramowej 2002/584, będących przedmiotem dwóch pierwszych pytań przedłożonych przez ów sąd.
30
Jeśli chodzi o trzecie pytanie prejudycjalne, które jest obecnie jedynym pytaniem przedłożonym Trybunałowi, sąd odsyłający wyjaśnia, że dotyczy ono sytuacji, w której europejski nakaz aresztowania został wydany w związku z czynem, o którym mowa w art. 2 ust. 4 decyzji ramowej 2002/584, niestanowiącym przestępstwa w świetle prawa państwa członkowskiego wykonującego nakaz. Jak wskazano w pkt 26 niniejszego wyroku, ponieważ sąd odsyłający rozważa możliwość niepowoływania się na podstawę fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianą w art. 4 pkt 1 tej decyzji ramowej, wskazuje on na uprawnienie przewidziane w art. 5 pkt 3 rzeczonej decyzji ramowej, które pozwala mu – jego zdaniem – uzależnić przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, od warunku, że osoba ta zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności ewentualnie orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim.
31
W tym względzie rzeczony sąd wskazuje, że zgodnie z uregulowaniami niderlandzkimi obowiązującymi w dniu wydania postanowienia odsyłającego uznania wyroku skazującego wydanego w państwie członkowskim innym niż Królestwo Niderlandów odmawia się automatycznie, jeżeli czyn, za który orzeczono karę pozbawienia wolności lub środek zabezpieczający polegający na pozbawieniu wolności, nie stanowiłby przestępstwa w rozumieniu prawa niderlandzkiego, gdyby został popełniony na terytorium tego państwa.
32
Wobec tego, jeżeli europejski nakaz aresztowania został wydany w celu przeprowadzenia postępowania karnego w związku z czynami, które nie są karalne w świetle prawa niderlandzkiego, a nakaz ten zostaje wykonany z uzależnieniem przekazania osoby, której dotyczy, od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, to kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności ewentualnie orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim nie będzie można wobec tej osoby, niezależnie od postanowień wspomnianego przepisu, wykonać w Niderlandach.
33
Tymczasem zdaniem sądu odsyłającego sytuacja ta jest sprzeczna z prawem Unii. W tym względzie sąd ten uważa, że ponieważ art. 9 ust. 1 litera d) decyzji ramowej 2008/909 przewiduje podstawę fakultatywnej odmowy uznania wyroku i wykonania kary, państwa członkowskie są zobowiązane, w ramach transpozycji owego przepisu do ich porządków prawnych, do pozostawienia właściwym organom zakresu uznania, bez nadawania tej podstawie odmowy charakteru wiążącego. Sąd ów dodaje, że wspomniana podstawa odmowy powinna być przedmiotem ścisłej wykładni, zgodnie z realizowanym przez rzeczoną decyzję ramową celem ułatwienia resocjalizacji osoby, której dotyczy nakaz.
34
Sąd odsyłający żywi ponadto wątpliwości co do zgodności takiego zakresu uznania z prawem Unii w sytuacji realizacji gwarancji ponownego przekazania w związku z czynem, który nie jest karalny w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego. W takiej sytuacji brak możliwości wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności na terytorium Królestwa Niderlandów może bowiem być sprzeczny z art. 25 decyzji ramowej 2008/909.
35
W tym względzie sąd odsyłający uważa, że zgodnie ze wspomnianym art. 25 przepisy decyzji ramowej 2002/584 mają pierwszeństwo przed przepisami decyzji ramowej 2008/909. Poza tym z pkt 41 wyroku z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego nakaz) (C‑314/18, EU:C:2020:191) wynika, że art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 zezwala wykonującemu nakaz organowi sądowemu na postanowienie w szczególnych przypadkach, iż orzeczona kara powinna zostać wykonana na terytorium wykonującego nakaz państwa członkowskiego.
36
W tych okolicznościach sąd odsyłający uważa, że w sytuacji gdy wykonujący nakaz organ sądowy odstąpił od powołania się na przewidzianą w art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 podstawę fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania opartą na przesłance podwójnej karalności, lecz uzależnił przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, od gwarancji ponownego jej przekazania, aby zwiększyć szanse na resocjalizację owej osoby, zgodnie z art. 5 pkt 3 wspomnianej decyzji ramowej, prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego odmówił następnie uznania wyroku i wykonania kary orzeczonej w wydającym nakaz państwie członkowskim, powoławszy się na podstawę odmowy opartą na przesłance podwójnej karalności, zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909.
37
Zdaniem owego sądu w takiej sytuacji odmowa wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim byłaby sprzeczna z celem realizowanym przez art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, polegającym na zwiększeniu szans osoby, której dotyczy nakaz, na resocjalizację, i pozbawiłaby ten przepis wszelkiej skuteczności (effet utile).
38
Sąd odsyłający wyjaśnia ponadto, że odpowiedź na owo pytanie będzie miała wpływ na postanowienie o ewentualnym przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, organom wydającego nakaz państwa członkowskiego. Sąd ten wskazuje, że w szczególności w sytuacji, gdyby Trybunał stwierdził, że prawo Unii nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przedmiotowych przepisów krajowych, mógłby on ponownie rozważyć zamiar przekazania owej osoby organom polskim, o ile uzyska gwarancję ponownego jej przekazania. W takim przypadku nie byłoby bowiem zagwarantowane, że wobec wspomnianej osoby karę pozbawienia wolności lub środek polegający na pozbawieniu wolności, które mogłyby zostać orzeczone wobec niej w Polsce, można będzie wykonać w Niderlandach w celu zwiększenia szans na jej resocjalizację.
39
Sąd odsyłający zmierza zatem do ustalenia, czy na etapie realizacji gwarancji ponownego przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 uznanie i wykonanie w Niderlandach kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności ewentualnie orzeczonych w Polsce może napotkać przeszkodę w postaci braku karalności czynu w świetle prawa niderlandzkiego.
40
W postanowieniu o częściowym wycofaniu pytań prejudycjalnych, wspomnianym w pkt 29 niniejszego wyroku, sąd ten przedstawił w sposób bardziej szczegółowy przyczyny, dla których uważa on, że zmiana uregulowań niderlandzkich, nadająca fakultatywny charakter określonej w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 podstawie odmowy uznania wyroku i wykonania kary, nie wyeliminowałaby jednak problemu będącego przedmiotem trzeciego pytania prejudycjalnego.
41
Zdaniem bowiem owego sądu nawet w takiej sytuacji minister zachowałby uprawnienie do odmówienia już na wstępie uznania wyroku wydanego przez organy wydającego nakaz państwa członkowskiego – a tym samym do niewydania zgody na to, by osobę, której dotyczy nakaz, ponownie przekazano do Niderlandów – ze względu na brak karalności czynu w świetle prawa niderlandzkiego zgodnie z postanowieniami art. 2:11 ust. 1 i art. 2:13 ust. 1 lit. f) WETS. Ponadto sąd odsyłający wskazuje, iż nawet przy założeniu, że minister nie skorzystałby z tego uprawnienia, wyspecjalizowana izba Gerechtshof Arnhem‑Leeuwarden (sądu apelacyjnego Arnhem‑Leeuwarden) nadal byłaby uprawniona do odmowy uznania rzeczonego wyroku – a tym samym do niewydania zgody na to, by osobę, której dotyczy nakaz, ponownie przekazano do Niderlandów – ze względu na brak karalności czynu w świetle prawa niderlandzkiego, i wyjaśnia jednocześnie, iż zgodnie z art. 2:12 ust. 1 WETS minister byłby związany taką odmową.
42
W tych okolicznościach rechtbank Amsterdam (sąd rejonowy w Amsterdamie) postanowił zawiesić postępowanie i przedstawić Trybunałowi następujące pytanie prejudycjalne:
„Czy art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej [2008/909] w związku z art. 25 tej decyzji ramowej, jak również w związku z art. 4 pkt 1 oraz art. 5 pkt 3 decyzji ramowej [2002/584], stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które zastosowało art. 7 ust. 4 decyzji ramowej [2008/909], dokonało transpozycji pierwszego z wymienionych przepisów w taki sposób, że po tym jak wykonujący nakaz organ sądowy zezwolił na przekazanie [osoby, której dotyczy nakaz,] [uzależniając to przekazanie od gwarancji] ponownego [jej] przekazania do wydającego nakaz państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego w związku z czynem w rozumieniu art. 2 ust. 4 decyzji ramowej [2002/584], który to czyn nie podlega karze według prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, ale w odniesieniu do którego wykonujący nakaz organ sądowy wyraźnie wstrzymał się od odmowy przekazania [owej osoby] z tego powodu, inne organy wykonującego nakaz państwa członkowskiego (jako państwa wykonującego) mogą lub muszą następnie odmówić uznania i wykonania kary pozbawienia wolności [lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych] za ten czyn w wydającym nakaz państwie członkowskim ze względu na brak odpowiedzialności karnej za ten czyn na gruncie prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego (jako państwa wykonującego), a zatem mogą lub muszą odmówić realizacji gwarancji ponownego przekazania?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
43
Na wstępie należy zauważyć, że przytaczając w przedstawionym pytaniu różne przepisy prawa Unii, sąd odsyłający wskazuje na sytuację państwa członkowskiego, które zastosowało art. 7 ust. 4 decyzji ramowej 2008/909. Zgodnie z tym przepisem każde państwo członkowskie może przy przyjęciu owej decyzji ramowej lub później stwierdzić w oświadczeniu złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady, że nie będzie stosowało ust. 1 tego artykułu, który to ustęp przewiduje, że przestępstwa, o których w nim mowa, stanowią podstawę uznania orzeczenia i wykonania wyroku skazującego zgodnie z rzeczoną decyzją ramową bez weryfikacji podwójnej karalności czynu.
44
W niniejszej sprawie z wspomnianych w pkt 25 niniejszego wyroku informacji przekazanych przez sąd odsyłający wynika jednak, że europejski nakaz aresztowania będący przedmiotem postępowania głównego został wydany przeciwko objętej nim osobie do celów przeprowadzenia postępowania karnego związanego z niewywiązywaniem się przez tę osobę z obowiązku alimentacyjnego względem jej małoletniego syna. Wobec tego należy stwierdzić, że przestępstwo będące przedmiotem rzeczonego europejskiego nakazu aresztowania nie widnieje wśród przestępstw, o których mowa w art. 7 ust. 1 decyzji ramowej 2008/909, zatem okoliczność, że – jak wynika z pkt 16 niniejszego wyroku – w oświadczeniu z dnia 20 września 2012 r. złożonym w Sekretariacie Generalnym Rady zgodnie z art. 7 ust. 4 decyzji ramowej 2008/909 Królestwo Niderlandów stwierdziło, że nie będzie stosowało art. 7 ust. 1 tej decyzji ramowej, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu głównym.
45
W związku z tym należy stwierdzić, że poprzez przedstawione pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 9 ust. 1 lit. d) oraz art. 25 decyzji ramowej 2008/909 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do właściwego organu państwa członkowskiego przewidują obowiązek powołania się lub uprawnienie do powołania się na ów art. 9 ust. 1 lit. d) w celu odmowy uznania wydanego w innym państwie członkowskim wyroku i wykonania orzeczonej w owym państwie kary ze względu na to, że dotyczą one czynów, które nie stanowią przestępstwa zgodnie z prawem pierwszego z tych państw, podczas gdy wykonujący nakaz organ sądowy tego państwa członkowskiego podjął wcześniej decyzję o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, co doprowadziło do wydania owego wyroku i orzeczenia owej kary,
–
po pierwsze, odstępując od powołania się na przewidzianą w art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 podstawę fakultatywnej odmowy wykonania, która również opiera się na braku podwójnej karalności, w związku z przestępstwem objętym art. 2 ust. 4 tej decyzji ramowej, i
–
po drugie, uzależniając przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, od warunku, że osoba ta po jej wysłuchaniu zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim.
46
W tym względzie, biorąc pod uwagę streszczone w pkt 31 i 32 niniejszego wyroku przedstawione przez sąd odsyłający wyjaśnienia w zakresie uregulowań niderlandzkich mających zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, należy ocenić, w pierwszej kolejności, czy podstawę odmowy uznania wyroku i wykonania kary przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 można transponować do porządku prawnego państw członkowskich w taki sposób, by zobowiązać właściwy organ państwa wykonującego do automatycznej odmowy uznania każdego wyroku skazującego orzeczonego w związku z czynami niestanowiącymi przestępstwa w świetle prawa krajowego tego państwa. W zależności od owej oceny należałoby zbadać, w drugiej kolejności, ewentualny zakres uznania, jakim dysponuje wspomniany organ przy stosowaniu tej podstawy odmowy w indywidualnym przypadku po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionym od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584.
47
Aby udzielić odpowiedzi na to pytanie, należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do celów dokonywania wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, ale także kontekst, w jaki się on wpisuje, oraz cele regulacji, której część stanowi (wyrok z dnia 30 października 2025 r., Tomann, C‑134/24, EU:C:2025:839, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo).
W przedmiocie możliwości transpozycji art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 w taki sposób, by ustanowić podstawę obligatoryjnej odmowy uznania i wykonania w oparciu o przesłankę podwójnej karalności
48
Co się tyczy, przede wszystkim, art. 7 ust. 3 decyzji ramowej 2008/909, stanowi on, że „[w] odniesieniu do przestępstw innych niż określone w [art. 7] ust. 1 [tej decyzji ramowej] państwo wykonujące może uzależnić uznanie wyroku i wykonanie kary od tego, czy odnoszą się one do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego, niezależnie od znamion przestępstwa, czy jego opisu”.
49
Z kolei art. 9 ust. 1 lit. d) rzeczonej decyzji ramowej przewiduje między innymi, że właściwy organ państwa wykonującego może odmówić uznania wyroku i wykonania kary w przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 3 tej decyzji ramowej.
50
Z brzmienia tych dwóch przepisów, a w szczególności z zastosowania w nich – odpowiednio – czasownika „może”, wynika zatem, że organ ten powinien korzystać z zakresu uznania w celu podjęcia decyzji, czy należy odmówić uznania wyroku i wykonania kary z powodów wskazanych we wspomnianym art. 9 [zob. analogicznie wyrok z dnia 29 kwietnia 2021 r., X (Europejski nakaz aresztowania – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, pkt 43].
51
Wobec tego w sytuacji, gdy państwa członkowskie zdecydują się na transpozycję jednej lub kilku podstaw fakultatywnej odmowy przewidzianych w rzeczonym art. 9, nie mogą one postanowić, że organy sądowe są zobowiązane odmówić uznania wyroku i wykonania kary objętych pod względem formalnym zakresem stosowania tych podstaw odmowy, bez możliwości uwzględnienia przez te organy okoliczności właściwych dla każdego przypadku [zob. analogicznie wyrok z dnia 29 kwietnia 2021 r., X (Europejski nakaz aresztowania – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, pkt 44].
52
Należy następnie wskazać, że wykładnię tę potwierdza kontekst, w jaki wpisuje się art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909.
53
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 1 tej decyzji ramowej zasada wzajemnego uznawania skutkuje tym, że właściwy organ państwa wykonującego zasadniczo uznaje przekazany mu wyrok i niezwłocznie przyjmuje wszelkie środki, jakie są niezbędne do wykonania kary (wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, pkt 42).
54
Wynika z tego, że przesłanka podwójnej karalności stanowi wyjątek od ogólnej zasady uznawania wyroku i wykonywania kary. W konsekwencji zakres stosowania wskazanej w art. 9 ust. 1 lit. d) rzeczonej decyzji ramowej oraz opartej na braku podwójnej karalności podstawy odmowy uznania wyroku i wykonania kary należy interpretować w sposób ścisły, aby ograniczyć wypadki odmowy uznania i wykonania (wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, pkt 46).
55
Otóż ponieważ właściwemu organowi państwa wykonującego powinien przysługiwać, zgodnie z wykładnią przyjętą w pkt 50 niniejszego wyroku, pewien zakres uznania, organ ten powinien mieć możliwość, jeżeli przedmiotowe czyny nie stanowią przestępstwa w świetle prawa państwa wykonującego, podjęcia w niektórych przypadkach decyzji – w celu zapewnienia uznania wyroku i wykonania kary – o niepowoływaniu się na tę podstawę odmowy.
56
Wreszcie, co się tyczy wykładni art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 w świetle realizowanego przez tę decyzję ramową celu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rzeczonej decyzji ramowej celem tej decyzji jest określenie zasad, zgodnie z którymi państwo członkowskie, aby ułatwić resocjalizację osoby skazanej, uznaje wyrok i wykonuje karę (wyrok z dnia 11 stycznia 2017 r., Grundza, C‑289/15, EU:C:2017:4, pkt 50).
57
Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. d) tej decyzji ramowej przyjęta w pkt 50 niniejszego wyroku przyczynia się właśnie do realizacji owego celu, ponieważ korzystając z przysługującego mu zakresu uznania, właściwy organ państwa wykonującego mógłby podjąć decyzję o niepowoływaniu się na podstawę odmowy uznania i wykonania opartą na przesłance podwójnej karalności ze względu na to, że wykonanie kary na terytorium państwa wykonującego ułatwiłoby resocjalizację osoby skazanej.
58
W świetle rozważań przedstawionych w pkt 48–57 niniejszego wyroku należy stwierdzić, że art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do właściwego organu państwa członkowskiego przewidują obowiązek odmowy uznania wydanego w innym państwie członkowskim wyroku i wykonania orzeczonej w owym państwie kary ze względu na to, że dotyczą one czynów, które nie stanowią przestępstwa w świetle prawa pierwszego z tych państw, bez przyznania właściwemu organowi wykonującego nakaz państwa członkowskiego jakiegokolwiek zakresu uznania w tym względzie.
W przedmiocie możliwości powołania się na przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 podstawę odmowy uznania wyroku i wykonania kary po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionym od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584
59
W świetle wykładni przyjętej w poprzednim punkcie należy w drugiej kolejności zbadać – jak wskazano w pkt 46 niniejszego wyroku – kwestię, czy przepisy decyzji ramowej 2002/584, a w szczególności art. 4 pkt 1 oraz art. 5 pkt 3 tej decyzji, w związku z art. 25 decyzji ramowej 2008/909 stoją na przeszkodzie temu, by właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego miał możliwość odmówienia, zgodnie z podstawą przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. d) tej ostatniej decyzji ramowej, uznania wyroku i wykonania kary, jeżeli wcześniej wykonujący nakaz organ sądowy tego państwa członkowskiego, po pierwsze, odstąpił od powołania się na przewidzianą w art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 podstawę fakultatywnej odmowy wykonania opartą na braku podwójnej karalności, a po drugie, uzależnił przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z owym art. 5 pkt 3.
60
W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że decyzja ramowa 2002/584 służy, dzięki wprowadzeniu uproszczonego i skutecznego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej, ułatwieniu i przyspieszeniu współpracy sądowej, przyczyniając się w ten sposób do realizacji wyznaczonego Unii Europejskiej celu, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w oparciu o wysoki stopień zaufania, jakie powinno istnieć między państwami członkowskimi [wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo].
61
W obszarze regulowanym tą decyzją ramową zasada wzajemnego uznawania, stanowiąca – jak wynika zwłaszcza z jej motywu 6 – kamień węgielny współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych, znajduje wyraz w art. 1 ust. 2 wspomnianej decyzji ramowej, ustanawiającym regułę, na mocy której państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami tej samej decyzji ramowej [wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo].
62
Wynika z tego, po pierwsze, że wykonujące nakaz organy sądowe mogą odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wyłącznie na podstawach wynikających z decyzji ramowej 2002/584, zgodnie z jej wykładnią dokonaną przez Trybunał. Po drugie, podczas gdy wykonanie europejskiego nakazu aresztowania stanowi zasadę, odmowa jego wykonania jest przewidziana jako wyjątek, który należy interpretować ściśle [wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo].
63
Jeżeli chodzi o wspomniane podstawy, owa decyzja ramowa przewiduje w art. 3 podstawy obligatoryjnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, a w art. 4 i 4a – podstawy fakultatywnej odmowy jego wykonania.
64
Z kolei art. 5 rzeczonej decyzji ramowej przewiduje gwarancje ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego udzielane w szczególnych przypadkach. I tak, zgodnie z art. 5 pkt 3 tej decyzji ramowej, w przypadku gdy osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania do celów ścigania, przebywa w wykonującym nakaz państwie członkowskim, jest jego obywatelem lub ma w nim miejsce zamieszkania, przekazanie może zostać uzależnione od warunku, że osoba ta po jej wysłuchaniu zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim.
65
Jeżeli chodzi o wpływ takiej gwarancji ponownego przekazania na stosowanie, na etapie uznawania wyroku skazującego, podstawy odmowy uznania i wykonania przewidzianej w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909, należy przypomnieć, że podobnie jak decyzja ramowa 2002/584, decyzja ramowa 2008/909 konkretyzuje, w dziedzinie prawa karnego, zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania, wymagające, w szczególności w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, by każde z państw członkowskich uznawało – z zastrzeżeniem wyjątkowych okoliczności – iż wszystkie inne państwa członkowskie przestrzegają prawa Unii, a zwłaszcza praw podstawowych uznanych w tym prawie. Ta ostatnia decyzja ramowa wzmacnia w ten sposób współpracę wymiarów sprawiedliwości w zakresie uznawania i wykonywania wyroków w sprawach karnych, w przypadku gdy osoby zostały skazane na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w innym państwie członkowskim – w celu ułatwienia ich resocjalizacji [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo].
66
Ponadto, jak orzekł już Trybunał, nic nie wskazuje na to, iż prawodawca Unii zamierzał przewidzieć dwa odmienne systemy prawne w zakresie uznawania i wykonywania wyroków w sprawach karnych w zależności od tego, czy istnieje europejski nakaz aresztowania [wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 48].
67
Z art. 25 decyzji ramowej 2008/909 odczytywanego w świetle motywu 12 tej decyzji wynika, że decyzja ta stosuje się odpowiednio – w zakresie, w jakim jej przepisy są zgodne z przepisami decyzji ramowej 2002/584 – do wykonywania kar, między innymi w przypadku gdy państwo członkowskie, działając na podstawie art. 5 pkt 3 tej ostatniej decyzji ramowej, postawiło – w ramach wykonania europejskiego nakazu aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania w wydającym nakaz państwie członkowskim – warunek ponownego przekazania danej osoby do państwa wykonującego, aby odbyła ona w tym państwie karę orzeczoną w państwie wydającym [zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 49].
68
Ponadto prawodawca Unii przyznał w owym art. 5 pkt 3 szczególne znaczenie zwiększeniu szans na resocjalizację osoby przebywającej w wykonującym nakaz państwie członkowskim, będącej jego obywatelem lub mającej w nim miejsce zamieszkania, pozwalając jej na odbycie na jego terytorium kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim po jej przekazaniu na podstawie europejskiego nakazu aresztowania [zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego nakaz), C‑314/18, EU:C:2020:191, pkt 48].
69
Zatem biorąc pod uwagę tożsamość celu realizowanego z jednej strony przez możliwość uzależnienia przekazania osoby, której dotyczy nakaz, od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, a z drugiej strony przez zasady określone w decyzji ramowej 2008/909, a mianowicie celu polegającego na ułatwieniu resocjalizacji osób skazanych w innym państwie członkowskim, należy stwierdzić, że jeżeli organ sądowy państwa wykonującego chce zastosować podstawę odmowy uznania i wykonania przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. d) tej ostatniej decyzji ramowej, powinien on uwzględnić wspomniane zasady [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 47].
70
Tak samo z części f) formularza zaświadczenia określonego w załączniku I do decyzji ramowej 2008/909 wynika, że na etapie uznawania wyroku skazującego w ramach tej decyzji ramowej właściwy organ powinien uwzględnić gwarancję ponownego przekazania, ponieważ rzeczone zaświadczenie musi zawierać odniesienie do rzeczonej gwarancji, jeżeli uzależniono od niej przekazanie [zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2025 r., C.J. (Wykonanie kary w następstwie ENA), C‑305/22, EU:C:2025:665, pkt 58].
71
Ponadto w ramach podejmowania decyzji o wdrożeniu mechanizmu przekazania osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionego od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, wykonujący nakaz organ sądowy powinien dokonać całościowej oceny wszystkich konkretnych czynników charakteryzujących sytuację tej osoby, mogących wskazywać na istnienie między nią a wykonującym nakaz państwem członkowskim więzi wykazujących, że jest ona wystarczająco zintegrowana z tym państwem i że w związku z tym wykonanie w rzeczonym państwie członkowskim kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim przyczyni się do zwiększenia jej szans na resocjalizację po wykonaniu tej kary lub tego środka zabezpieczającego. Do tych czynników należą więzi rodzinne, językowe, kulturowe, społeczne czy też gospodarcze, jakie wspomniana osoba utrzymuje z wykonującym nakaz państwem członkowskim, jak również charakter, czas trwania i warunki pobytu tej osoby w owym państwie członkowskim [zob. podobnie postanowienie z dnia 16 listopada 2023 r., PY (Obywatel państwa trzeciego w wykonującym nakaz państwie członkowskim), C‑636/22, EU:C:2023:899, pkt 42, 43 i przytoczone tam orzecznictwo].
72
W związku z tym wykonujący nakaz organ sądowy powinien dokonać oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danego przypadku, czy więzi osoby, której dotyczy nakaz, z wykonującym nakaz państwem członkowskim są wystarczające, by odbywanie przez wspomnianą osobę w tym państwie członkowskim ewentualnie nałożonej na nią kary ułatwiło osiągnięcie celu resocjalizacyjnego zamierzonego w art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 [zob. podobnie postanowienie z dnia 16 listopada 2023 r., PY (Obywatel państwa trzeciego w wykonującym nakaz państwie członkowskim), C‑636/22, EU:C:2023:899, pkt 39].
73
W ramach tej oceny, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 73 i 74 opinii, wykonujący nakaz organ sądowy powinien dokonać wyważenia szeregu interesów, takich jak te związane z resocjalizacją osoby, której dotyczy nakaz, po jej ewentualnym skazaniu, z potrzebą zapobieżenia bezkarności tej osoby i z brakiem podwójnej karalności. Zatem jeżeli organ ten podejmie decyzję o wdrożeniu mechanizmu przekazania osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionego od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, odstąpiwszy od powołania się podstawę fakultatywnej odmowy wykonania, o której mowa w art. 4 pkt 1 owej decyzji ramowej, to należy z tego wnioskować, że organ ten uważa, iż korzyści związane z zapobieżeniem bezkarności tej osoby i jej resocjalizacją przeważają nad okolicznością, że dany czyn nie podlega karze w świetle danego prawa krajowego. Tymczasem podjęcie takiej decyzji oznacza siłą rzeczy uwzględnienie wszystkich przepisów mających w tym względzie zastosowanie – zarówno przepisów tej decyzji ramowej, jak i decyzji ramowej 2008/909.
74
Z powyższych rozważań, a w szczególności z wewnętrznej logiki mechanizmu przekazania osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionego od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, wynika, że wdrożenie tego mechanizmu opiera się, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 78 opinii, na zobowiązaniu się w sposób dorozumiany przez wykonujące nakaz państwo członkowskie do wykonania, co do zasady, kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności, które zostaną ewentualnie orzeczone w wydającym nakaz państwie członkowskim po owym przekazaniu.
75
Wobec tego, w celu jak najlepszego zagwarantowania, że owo zobowiązanie będzie przestrzegane i zostanie zrealizowane, oraz w konsekwencji – zapewnienia, po pierwsze, poszanowania zasady wzajemnego zaufania, będącej, jak wynika z pkt 65 niniejszego wyroku, podstawą decyzji ramowych 2002/584 i 2008/909, a po drugie, należytego funkcjonowania systemów wzajemnego uznawania ustanowionych w tych decyzjach, należy stwierdzić, że uprawnienie właściwego organu państwa wykonującego do powołania się na podstawę odmowy uznania i wykonania zawartą w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 powinno być ściśle ograniczone na etapie realizacji gwarancji ponownego przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584.
76
Cel realizowany przez art. 5 pkt 3, jak również cele zamierzone, w ujęciu bardziej ogólnym, w decyzjach ramowych 2002/584 i 2008/909 również przemawiają za interpretacją przedstawioną w poprzednim punkcie niniejszego wyroku.
77
W tym względzie, co się tyczy, w pierwszej kolejności, celu polegającego na wspieraniu resocjalizacji osoby, której dotyczy nakaz, należy wskazać, że gdyby przyznane właściwemu organowi państwa wykonującego na mocy art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 uprawnienie do odmowy uznania wyroku i wykonania kary nie było ściśle ograniczone, istniałoby ryzyko, że gwarancja ponownego przekazania, której wymagano na etapie przekazania owej osoby zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, zostanie pozbawiona skuteczności (effet utile), a zatem realizacja wspomnianego celu, uzasadniającego uruchomienie mechanizmu przekazania rzeczonej osoby, uzależnionego od tejże gwarancji ponownego jej przekazania, mogłaby zostać zagrożona na etapie uznania przez wspomniany organ wyroku skazującego.
78
Ponadto, jak orzekł już Trybunał, związek ustanowiony przez prawodawcę Unii pomiędzy decyzją ramową 2002/584 i decyzją ramową 2008/909 powinien przyczyniać się do osiągnięcia celu polegającego na ułatwieniu resocjalizacji osoby, której dotyczy nakaz. Taka resocjalizacja jest zresztą w interesie nie tylko osoby skazanej, ale także Unii Europejskiej w ogólności [wyrok z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego nakaz), C‑314/18, EU:C:2020:191, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo].
79
Jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 82 opinii, takie podejście wzmacnia konieczność interpretowania podstawy odmowy, o której mowa w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909, w sposób ścisły, w sytuacji gdy wdrożony zostaje mechanizm przekazania osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionego od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584.
80
Co się tyczy, w drugiej kolejności, celu polegającego na zapobieżeniu bezkarności osoby, której dotyczy nakaz, należy w tym względzie przypomnieć, że – jak wskazano w pkt 60 niniejszego wyroku – decyzja ramowa 2002/584 ma na celu ustanowienie nowego, uproszczonego i skuteczniejszego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 tej decyzji ramowej celem mechanizmu europejskiego nakazu aresztowania jest umożliwienie zatrzymania i przekazania osoby poszukiwanej, tak aby – zgodnie z celem wspomnianej decyzji ramowej – popełnione przestępstwo nie pozostało bezkarne i aby ta osoba była ścigana lub odbyła orzeczoną wobec niej karę pozbawienia wolności [wyrok z dnia 11 marca 2020 r., SF (Europejski nakaz aresztowania – Gwarancja ponownego przekazania do państwa wykonującego nakaz), C‑314/18, EU:C:2020:191, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo].
81
Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 25 decyzji ramowej 2008/909 w przypadku wykonywania kar w następstwie europejskiego nakazu aresztowania i bez uszczerbku dla decyzji ramowej 2002/584 przepisy decyzji ramowej 2008/909 mają zastosowanie, odpowiednio, w zakresie, w jakim są zgodne z przepisami decyzji ramowej 2002/584, dzięki czemu osoba, której dotyczy nakaz, nie uniknie kary. Wynika z tego, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 86 opinii, że w wypadku wykonania kary po przekazaniu owej osoby, uzależnionym od gwarancji ponownego jej przekazania, realizowanej zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, właściwe powiązanie decyzji ramowych 2002/584 i 2008/909 należy w każdym przypadku określić z uwzględnieniem nie tylko celu polegającego na ułatwieniu resocjalizacji rzeczonej osoby, lecz także celu polegającego na zapobieżeniu jej bezkarności.
82
Tymczasem jeśli właściwy organ państwa wykonującego mógłby podważyć, na etapie uznawania wyroku w celu wykonania kary, gwarancję ponownego przekazania realizowaną zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 i ponownie ocenić okoliczności, których oceny dokonał już, na etapie wykonywania europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy, ów ostatni organ mógłby zrezygnować z uruchomienia przewidzianego w tym przepisie mechanizmu przekazania osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionego od rzeczonej gwarancji ponownego jej przekazania, a nawet z wykonania europejskiego nakazu aresztowania, co mogłoby zagrażać celowi polegającemu na zapobieżeniu bezkarności owej osoby.
83
Ponadto wyrażona w pkt 65 niniejszego wyroku zasada wzajemnego uznawania, na której opiera się decyzja ramowa 2008/909, oznacza, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej decyzji ramowej, że co do zasady właściwy organ państwa wykonującego, po pierwsze, jest zobowiązany do uwzględnienia przekazanego mu zgodnie z art. 4 i 5 owej decyzji ramowej wniosku o uznanie wyroku i wykonanie kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w innym państwie członkowskim, a po drugie, może odmówić uwzględnienia takiego wniosku tylko ze względu na jedną z podstaw odmowy uznania i wykonania, których zamkniętą listę zawiera art. 9 rzeczonej decyzji ramowej (zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 2023 r., Staatsanwaltschaft Aachen, C‑819/21, EU:C:2023:841, pkt 20).
84
Z rozważań przedstawionych w pkt 60–83 niniejszego wyroku wynika zatem, że właściwy organ państwa wykonującego nie może powołać się podczas realizacji gwarancji ponownego przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584 na podstawę odmowy uznania wyroku i wykonania kary zawartą w art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909, ponieważ powołanie się na tę podstawę oznaczałoby ponowną ocenę okoliczności uwzględnionych już przez wykonujący nakaz organ sądowy do celów podjęcia przezeń decyzji o uzależnieniu przekazania osoby, której dotyczy nakaz, od tej gwarancji.
85
Jednakże, jak co do istoty stwierdziły na rozprawie rząd niderlandzki i Komisja Europejska, inaczej jest w sytuacji, gdy zmiana okoliczności prawnych lub faktycznych dotyczących tej osoby, taka jak osłabienie lub zanik jej więzi z wykonującym nakaz państwem członkowskim, skutkuje tym, że na etapie uznawania wyroku w celu wykonania kary na podstawie decyzji ramowej 2008/909 nie przeważa już interes polegający na tym, by karę pozbawienia wolności lub środek polegający na pozbawieniu wolności wykonano na terytorium wykonującego nakaz państwa członkowskiego.
86
Na etapie uznawania tego wyroku na podstawie decyzji ramowej 2008/909 należy bowiem czuwać nad tym, by owo uznanie odpowiadało także na tym etapie realizowanemu przez tę decyzję ramową celowi polegającemu na ułatwieniu resocjalizacji osoby, której dotyczy nakaz. Zatem w przypadku zmiany okoliczności uzasadniającej ponowną analizę dokonanej pierwotnie przez wykonujący nakaz organ sądowy oceny, w wyniku której organ ów przyznał pierwszeństwo interesowi związanemu z resocjalizacją danej osoby przed interesem związanym z brakiem podwójnej karalności, właściwy organ wykonującego nakaz państwa członkowskiego może na etapie uznania wyroku w celu wykonania kary zdecydować o przyznaniu pierwszeństwa temu drugiemu interesowi i powołać się na podstawę odmowy uznania wyroku i wykonania kary przewidzianą w art. 9 ust. 1 lit. d) rzeczonej decyzji ramowej.
87
Wobec tego, jeżeli z powodu zmiany okoliczności realizacja gwarancji ponownego przekazania, której wymagano pierwotnie na podstawie innych okoliczności, nie jest już uzasadniona, uznanie nakreślonego w pkt 85 i 86 niniejszego wyroku uprawnienia właściwego organu państwa wykonującego do powołania się na ów art. 9 ust. 1 lit. d) pozwala w najlepszy sposób zapewnić realizację zamierzonego w omawianej decyzji ramowej celu polegającego na resocjalizacji, ponieważ gdyby podczas realizacji gwarancji ponownego przekazania nie można było powołać się na ów przepis w żadnym przypadku, osobie, której dotyczy nakaz, groziłoby ponowne przekazanie, w sposób automatyczny, do wykonującego nakaz państwa członkowskiego, nawet jeśli gwarancja ponownego jej przekazania straciłaby rację bytu. W takiej sytuacji skorzystanie z przyznanego w rzeczonym przepisie uprawnienia nie narusza mechanizmu przekazania tej osoby, uzależnionego od gwarancji ponownego jej przekazania zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584.
88
Ponadto w tej sytuacji realizacja celu polegającego na zapobieżeniu bezkarności osoby, której dotyczy nakaz, również nie jest zagrożona, ponieważ, po pierwsze, możliwość powołania się przez właściwy organ państwa wykonującego na art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej 2008/909 jest ściśle ograniczona, a po drugie, wspomniana osoba, w stosownym wypadku, odbędzie wymierzoną jej karę w wydającym nakaz państwie członkowskim.
89
W świetle wszystkich powyższych rozważań odpowiedź na przedstawione pytanie powinna brzmieć: art. 9 ust. 1 lit. d) oraz art. 25 decyzji ramowej 2008/909 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do właściwego organu państwa członkowskiego przewidują obowiązek powołania się lub uprawnienie do powołania się na ów art. 9 ust. 1 lit. d) w celu odmówienia uznania wydanego w innym państwie członkowskim wyroku i wykonania orzeczonej w owym państwie kary ze względu na to, że dotyczą one czynów, które nie stanowią przestępstwa w świetle prawa pierwszego z tych państw, podczas gdy
–
w pierwszej kolejności – wykonujący nakaz organ sądowy tego państwa członkowskiego podjął wcześniej decyzję o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, co doprowadziło do wydania owego wyroku i orzeczenia owej kary,
–
po pierwsze, odstępując od powołania się na podstawę fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianą w art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584, która również opiera się na braku podwójnej karalności, w związku z przestępstwem objętym art. 2 ust. 4 tej decyzji ramowej, i
–
po drugie, uzależniając przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, od warunku, że osoba ta po jej wysłuchaniu zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim, oraz
–
w drugiej kolejności – po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionym od gwarancji ponownego jej przekazania, nie doszło do jakiejkolwiek zmiany okoliczności, która mogłaby uzasadniać niezrealizowanie owej gwarancji.
W przedmiocie kosztów
90
Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 9 ust. 1 lit. d) oraz art. 25 decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r.,
należy interpretować w ten sposób, że:
stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które w odniesieniu do właściwego organu państwa członkowskiego przewidują obowiązek powołania się lub uprawnienie do powołania się na ów art. 9 ust. 1 lit. d) w celu odmówienia uznania wydanego w innym państwie członkowskim wyroku i wykonania orzeczonej w owym państwie kary ze względu na to, że dotyczą one czynów, które nie stanowią przestępstwa w świetle prawa pierwszego z tych państw, podczas gdy
–
w pierwszej kolejności – wykonujący nakaz organ sądowy tego państwa członkowskiego podjął wcześniej decyzję o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, co doprowadziło do wydania owego wyroku i orzeczenia owej kary,
–
po pierwsze, odstępując od powołania się na podstawę fakultatywnej odmowy wykonania przewidzianą w art. 4 pkt 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową 2009/299, która również opiera się na braku podwójnej karalności, w związku z przestępstwem objętym art. 2 ust. 4 zmienionej decyzji ramowej 2002/584, i
–
po drugie, uzależniając przekazanie osoby, której dotyczy nakaz, zgodnie z art. 5 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, od warunku, że osoba ta po jej wysłuchaniu zostanie ponownie przekazana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego w celu odbycia tam kary pozbawienia wolności lub wykonania środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych wobec niej w wydającym nakaz państwie członkowskim, oraz
–
w drugiej kolejności – po przekazaniu osoby, której dotyczy nakaz, uzależnionym od gwarancji ponownego jej przekazania, nie doszło do jakiejkolwiek zmiany okoliczności, która mogłaby uzasadniać niewykonanie owej gwarancji.
Podpisy
(
*1
)	Język postępowania: niderlandzki.
(
i
)	Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.