62025CJ0219
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 19ης Ιουνίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Επείγουσα προδικαστική διαδικασία – Χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης – Άρθρο 67, παράγραφος 3, και άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ – Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις – Αίτηση εκδόσεως που υποβάλλεται από τρίτη χώρα – Πολίτης της Ένωσης – Άρθρα 18 και 21 ΣΛΕΕ – Προγενέστερη απόφαση άλλου κράτους μέλους περί αρνήσεως της εκδόσεως λόγω σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων – Άρθρο 19, παράγραφος 2, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δικαίωμα του εκζητούμενου προσώπου να μην εκδοθεί σε κράτος όπου υπάρχει σοβαρός κίνδυνος υποβολής του σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση – Άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Δικαίωμα σε δίκαιη δίκη – Αμοιβαία εμπιστοσύνη – Υποχρέωση να λαμβάνονται υπόψη οι λόγοι στους οποίους στηρίχθηκε η προγενέστερη απόφαση περί αρνήσεως εκδόσεως – Απουσία υποχρεώσεως αμοιβαίας αναγνωρίσεως της εν λόγω αποφάσεως»
Στην υπόθεση C-219/25 PPU [Kamekris] (
i
),
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε τo chambre de l’instruction de la cour d’appel de Montpellier (δικαστικό συμβούλιο του εφετείου Μονπελιέ, Γαλλία) με απόφαση της 18ης Μαρτίου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Μαρτίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης σχετικά με την έκδοση του
ΚΝ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους Κ. Λυκούργο, πρόεδρο τμήματος, S. Rodin, N. Piçarra (εισηγητή), O. Spineanu-Matei και N. Fenger, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: J. Kokott
γραμματέας: R. Şereş, διοικητική υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 8ης Μαΐου 2025,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
ο KN, εκπροσωπούμενος από τον J.-C. De Block και την M. Poirot, avocats,
–
η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις B. Dourthe και M. Guiresse,
–
η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους M. Smolek και J. Vláčil,
–
η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους J. Möller, M. Hellmann και A. Sahner,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την F. Blanc, την J. Hottiaux, τον H. Leupold και την J. Vondung,
αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 22ας Μαΐου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 67, παράγραφος 3, και του άρθρου 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 19 και το άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο αιτήσεως εκδόσεως την οποία απηύθυναν οι γεωργιανές αρχές στις γαλλικές αρχές όσον αφορά τον ΚΝ, Έλληνα και Γεωργιανό υπήκοο, με σκοπό την εκτέλεση ποινής ισόβιας καθείρξεως στη Γεωργία.
Το νομικό πλαίσιο
Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Εκδόσεως
3
Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Εκδόσεως, η οποία υπεγράφη στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1957 (στο εξής: Ευρωπαϊκή Σύμβαση Εκδόσεως) και της οποίας συμβαλλόμενα μέρη είναι, μεταξύ άλλων, η Γαλλική Δημοκρατία και η Γεωργία, ορίζει στο άρθρο 1, το οποίο φέρει τον τίτλο «Υποχρέωσις εκδόσεως», τα εξής:
«Τα [σ]υμβαλλόμενα [μ]έρη αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν αμοιβαίας αποδόσεως, συμφώνως προς τους κανόνας και υπό τους όρους τους καθοριζομένους εν τοις επομένοις άρθροις ατόμων καταδιωκομένων δι’ εγκλήματα ή καταζητουμένων επί τω σκοπώ εκτίσεως ποινής ή εφαρμογής μέτρου ασφαλείας, υπό των δικαστικών [α]ρχών του αιτούντος [μ]έρους.»
4
Κατά την κύρωση της ως άνω Συμβάσεως, η Γαλλική Δημοκρατία διατύπωσε, μεταξύ άλλων, τις ακόλουθες δύο επιφυλάξεις:
«Η αίτηση εκδόσεως μπορεί να απορριφθεί εάν η παράδοση ενδέχεται να έχει εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για το εκζητούμενο πρόσωπο, ιδίως λόγω της ηλικίας ή της κατάστασης της υγείας του.
Δεν χωρεί έκδοση εάν το εκζητούμενο πρόσωπο θα δικαζόταν στο αιτούν κράτος από δικαστήριο που δεν παρέχει τις θεμελιώδεις δικονομικές εγγυήσεις και εγγυήσεις προστασίας των δικαιωμάτων υπεράσπισης ή από δικαστήριο που έχει συσταθεί ειδικώς για την περίπτωση του εκζητουμένου προσώπου ή εάν η έκδοση ζητείται για την εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφαλείας που έχει επιβληθεί από τέτοιο δικαστήριο.»
Το δίκαιο της Ένωσης
5
Το άρθρο 18, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Εντός του πεδίου εφαρμογής των Συνθηκών και με την επιφύλαξη των ειδικών διατάξεών τους, απαγορεύεται κάθε διάκριση λόγω ιθαγενείας.»
6
Το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ προβλέπει τα εξής:
«Κάθε πολίτης της Ένωσης έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί και να διαμένει ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών, υπό την επιφύλαξη των περιορισμών και με τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις Συνθήκες και στις διατάξεις που θεσπίζονται για την εφαρμογή τους.»
7
Το άρθρο 67, παράγραφοι 1 και 3, ΣΛΕΕ, ορίζει τα ακόλουθα:
«1.   Η [Ευρωπαϊκή] Ένωση συγκροτεί χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, με σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των διαφορετικών νομικών συστημάτων και παραδόσεων των κρατών μελών.
[…]
3.   Η Ένωση καταβάλλει προσπάθεια για να εξασφαλίζει υψηλό επίπεδο ασφάλειας με τη θέσπιση μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης της εγκληματικότητας, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, μέτρων συντονισμού και συνεργασίας μεταξύ αστυνομικών και δικαστικών αρχών και των λοιπών αρμοδίων αρχών καθώς και με την αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων σε ποινικές υποθέσεις και, εάν χρειάζεται, την προσέγγιση των ποινικών νομοθεσιών.»
8
Κατά το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ:
«Η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις στην Ένωση θεμελιώνεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων και διαταγών και περιλαμβάνει την προσέγγιση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων των κρατών μελών στους τομείς που προβλέπονται στην παράγραφο 2 και στο άρθρο 83.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο [της Ευρωπαϊκής Ένωσης], αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, λαμβάνουν μέτρα που αφορούν:
α)
τον καθορισμό κανόνων και διαδικασιών για να εξασφαλίζεται η αναγνώριση, σε ολόκληρη την Ένωση, όλων των τύπων δικαστικών αποφάσεων και διαταγών,
[…]».
9
Το άρθρο 19 του Χάρτη, το οποίο φέρει τον τίτλο «Προστασία σε περίπτωση απομάκρυνσης, απέλασης και έκδοσης», προβλέπει στην παράγραφο 2 τα ακόλουθα:
«Κανείς δεν μπορεί να απομακρυνθεί, να απελαθεί ή να εκδοθεί προς κράτος όπου διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου ή να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση.»
10
Το άρθρο 47 του Χάρτη, το οποίο επιγράφεται «Δικαίωμα πραγματικής προσφυγής και αμερόληπτου δικαστηρίου», ορίζει στο δεύτερο εδάφιό του τα εξής:
«Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα να δικασθεί η υπόθεσή του δίκαια, δημόσια και εντός εύλογης προθεσμίας, από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, που έχει προηγουμένως συσταθεί νομίμως. Κάθε πρόσωπο έχει τη δυνατότητα να συμβουλεύεται δικηγόρο και να του αναθέτει την υπεράσπιση και εκπροσώπησή του.»
Το γαλλικό δίκαιο
11
Το άρθρο 696-4 του code de procédure pénale (κώδικα ποινικής δικονομίας) προβλέπει τα εξής:
«Δεν επιτρέπεται έκδοση στις ακόλουθες περιπτώσεις:
1° Αν ο εκζητούμενος είχε τη γαλλική ιθαγένεια κατά τον χρόνο της αξιόποινης πράξης για την οποία ζητείται η έκδοση·
[…]».
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
12
Στις 3 Δεκεμβρίου 2010, ο ΚΝ, Έλληνας και Γεωργιανός υπήκοος, καταδικάστηκε ερήμην σε ποινή ισόβιας καθείρξεως από το πλημμελειοδικείο Poti (Γεωργία). Η ως άνω ποινή επικυρώθηκε στις 3 Ιουνίου 2011 με ερήμην απόφαση την οποία εξέδωσε το εφετείο Koutaïssi (Γεωργία). Οι αξιόποινες πράξεις, οι οποίες διαπράχθηκαν στη Γεωργία και στην Τουρκία κατά τη διάρκεια των ετών 2008 και 2009, αφορούσαν τη διεθνή διακίνηση κοκαΐνης σε ιδιαιτέρως μεγάλες ποσότητες στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης, την προετοιμασία ομαδικής δολοφονίας και την παράνομη οπλοκατοχή.
13
Στις 2 Ιουλίου 2021, οι γεωργιανές αρχές ζήτησαν την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» από την Interpol για τον ΚΝ, όπερ ισοδυναμεί με αίτημα προσωρινής συλλήψεως με σκοπό την έκδοση, βάσει της αποφάσεως του εφετείου Koutaïssi της 3ης Ιουνίου 2011.
14
Στις 4 Οκτωβρίου 2021, o KN συνελήφθη προσωρινά στο Βέλγιο, όπου διέμενε, βάσει της εν λόγω «ερυθράς αγγελίας». Στις 13 Οκτωβρίου 2021, η εισαγγελία της Γεωργίας απηύθυνε αίτηση εκδόσεως στις βελγικές αρχές. Ο ΚΝ τέθηκε αρχικώς υπό κράτηση επί σκοπώ εκδόσεως και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, τεθείς όμως υπό δικαστική επιτήρηση από τις 29 Οκτωβρίου 2021, εν αναμονή της αποφάσεως των βελγικών δικαστηρίων σχετικά με την αίτηση εκδόσεως.
15
Στις 20 Ιανουαρίου 2025, o KN συνελήφθη στη Γαλλία βάσει της ως άνω «ερυθράς αγγελίας». Την επόμενη ημέρα, οι γεωργιανές αρχές απηύθυναν στις γαλλικές αρχές αίτηση εκδόσεως παρόμοια με αυτή που είχε υποβληθεί στις βελγικές αρχές και ο ΚΝ τέθηκε υπό κράτηση επί σκοπώ εκδόσεως στη Γαλλία.
16
Με απόφαση της 19ης Φεβρουαρίου 2025, το chambre des mises en accusation de la cour d’appel de Bruxelles (δικαστικό συμβούλιο του εφετείου Βρυξελλών, Βέλγιο) απέρριψε, βάσει της βελγικής ρυθμίσεως περί εκδόσεως και του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, η οποία υπεγράφη στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 (στο εξής: ΕΣΔΑ), την αίτηση εκδόσεως που είχαν υποβάλει οι γεωργιανές αρχές, κρίνοντας ότι υπήρχαν σοβαροί λόγοι που δικαιολογούσαν τον φόβο ότι η έκδοση του ΚΝ στη Γεωργία θα είχε ως αποτέλεσμα την αρνησιδικία και θα τον εξέθετε σε πραγματικό κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης.
17
Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, στο πλαίσιο της διαδικασίας εκδόσεως που είχε ξεκινήσει στη Γαλλία, ο ΚΝ εμφανίστηκε ενώπιον του procureur général de Montpellier (γενικού εισαγγελέα του Μονπελιέ, Γαλλία) και δήλωσε ότι δεν συγκατατίθεται στην έκδοσή του.
18
Κατόπιν της αρνήσεως αυτής, ο ΚΝ παραπέμφθηκε την 1η Μαρτίου 2025 ενώπιον του chambre de l’instruction de la cour d’appel de Montpellier (δικαστικού συμβουλίου του εφετείου Μονπελιέ, Γαλλία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο. Ο ΚΝ υποστήριξε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ότι το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως οι αρχές της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη, επιβάλλουν στις γαλλικές αρχές να αναγνωρίσουν την απόφαση του chambre des mises en accusation de la cour d’appel de Bruxelles (δικαστικού συμβουλίου του εφετείου Βρυξελλών) της 19ης Φεβρουαρίου 2025 και, κατά συνέπεια, να αρνηθούν την έκδοσή του στη Γεωργία. Η απόφαση αυτή, ποινικής φύσεως, του αναγνώρισε ένα κατοχυρωμένο από την Ένωση δικαίωμα, ήτοι το δικαίωμα να μην εκδοθεί σε τρίτη χώρα εάν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποβληθεί στη χώρα αυτή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή να εκτεθεί σε αρνησιδικία.
19
Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ο procureur général de Montpellier (γενικός εισαγγελέας του Μονπελιέ) τόνισε ότι η εξέταση της εν λόγω αιτήσεως εκδόσεως από τις γαλλικές αρχές χωρεί τηρουμένων των άρθρων 3 και 6 της ΕΣΔΑ, και ότι ο ΚΝ, Έλληνας και Γεωργιανός υπήκοος, επικαλέστηκε την ύπαρξη σοβαρού κινδύνου όχι μόνο να εκτεθεί σε αρνησιδικία, αλλά και να υποβληθεί σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση εξαιτίας των συνθηκών κράτησης στη Γεωργία. Λαμβανομένης υπόψη της πολιτικής αστάθειας στη Γεωργία από τον Νοέμβριο 2024, ο εν λόγω δικαστικός λειτουργός κάλεσε το αιτούν δικαστήριο να διαπιστώσει ότι το δικαστήριο αυτό δεν μπορούσε να λάβει αξιόπιστες εγγυήσεις εκ μέρους των γεωργιανών αρχών όσον αφορά τον σεβασμό των δικαιωμάτων που προβλέπονται στα εν λόγω άρθρα.
20
Το αιτούν δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Εκδόσεως, της οποίας η Γεωργία, ως μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, είναι συμβαλλόμενο μέρος, επιβάλλει την έκδοση του εκζητούμενου προσώπου εφόσον πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις, με την επιφύλαξη των προβλεπόμενων εξαιρέσεων και των επιφυλάξεων που έχουν διατυπωθεί από τα συμβαλλόμενα μέρη. Το εν λόγω δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η Γαλλική Δημοκρατία διατύπωσε επιφυλάξεις σύμφωνα με τις οποίες η έκδοση δεν επιτρέπεται εάν το εκζητούμενο πρόσωπο θα δικαζόταν από δικαστήριο που δεν διασφαλίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα υπεράσπισης και η αίτηση εκδόσεως μπορεί να απορριφθεί αν η έκδοση ενδέχεται να έχει εξαιρετικά σοβαρές συνέπειες για το εκζητούμενο πρόσωπο.
21
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν η απόφαση του chambre des mises en accusation de la cour d’appel de Bruxelles (δικαστικού συμβουλίου του εφετείου Βρυξελλών), της 19ης Φεβρουαρίου 2025, με την οποία κρίθηκε ότι, σε περίπτωση εκδόσεως στη Γεωργία, ο ΚΝ θα διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο αρνησιδικίας και κίνδυνο να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση στερείται ισχύος έναντι των γαλλικών αρχών, βάσει των αρχών της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αμοιβαίας αναγνώρισης. Σύμφωνα με το αιτούν δικαστήριο, μόνο σε περίπτωση που μια τέτοια αναγνώριση προβλέπεται ρητώς από το δίκαιο της Ένωσης υποχρεούνται τα δικαστήρια κράτους μέλους, σύμφωνα με τις αρχές αυτές, να αναγνωρίσουν την ισχύ των αποφάσεων που εκδίδονται από τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους.
22
Υπό τις συνθήκες αυτές, το chambre de l’instruction de la cour d’appel de Montpellier (δικαστικό συμβούλιο του εφετείου Μονπελιέ) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχουν τα άρθρα 67, παράγραφος 3, και 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 19 και 47 του Χάρτη, την έννοια ότι ένα κράτος μέλος υποχρεούται να αρνηθεί την εκτέλεση αιτήσεως εκδόσεως πολίτη της Ένωσης προς τρίτο κράτος σε περίπτωση που άλλο κράτος μέλος έχει προηγουμένως αρνηθεί την εκτέλεση της ίδιας αιτήσεως εκδόσεως, για τον λόγο ότι η παράδοση του ενδιαφερομένου ενδέχεται να θίξει το θεμελιώδες δικαίωμα μη υποβολής σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του Χάρτη, και το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη;»
Επί του αιτήματος εφαρμογής της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας
23
Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε την εφαρμογή της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας του άρθρου 23α, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του άρθρου 107 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.
24
Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι η εφαρμογή της εν λόγω διαδικασίας υπόκειται σε δύο σωρευτικές προϋποθέσεις. Αφενός, η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως πρέπει να εγείρει ερμηνευτικά ζητήματα σχετικά με τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, ο οποίος αποτελεί αντικείμενο του τίτλου V του τρίτου μέρους της Συνθήκης ΛΕΕ. Αφετέρου, οι περιστάσεις της διαφοράς της κύριας δίκης, όπως αυτές περιγράφονται από το αιτούν δικαστήριο, πρέπει να χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη επείγουσας κατάστασης.
25
Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, πρέπει να επισημανθεί ότι η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά, ιδίως, την ερμηνεία του άρθρου 67, παράγραφος 3, και του άρθρου 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, διατάξεων που εμπίπτουν στον τίτλο V του τρίτου μέρους της Συνθήκης αυτής, ο οποίος αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου, η υπό κρίση αίτηση μπορεί να υπαχθεί στην επείγουσα προδικαστική διαδικασία.
26
Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, σχετικά με το επείγον, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι η εν λόγω προϋπόθεση πληρούται όταν ο ενδιαφερόμενος στερείται επί του παρόντος την ελευθερία του και η συνέχιση της κρατήσεώς του εξαρτάται από την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, διευκρινιζομένου ότι η κατάσταση του προσώπου αυτού πρέπει να εκτιμάται ως έχει κατά τον χρόνο εξετάσεως του αιτήματος εφαρμογής της επείγουσας προδικαστικής διαδικασίας (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Breian, C-318/24 PPU, EU:C:2024:658, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27
Εν προκειμένω, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι ο ΚΝ έχει τεθεί υπό κράτηση επί σκοπώ εκδόσεως από τις 21 Ιανουαρίου 2025, με αποτέλεσμα να στερείται επί του παρόντος την ελευθερία του. Εξάλλου, το ερώτημα που υποβάλλει το αιτούν δικαστήριο αφορά το κατά πόσον πρέπει να αρνηθεί την έκδοση του προσώπου αυτού βάσει του δικαίου της Ένωσης. Επομένως, τυχόν καταφατική απάντηση του Δικαστηρίου στο ανωτέρω ερώτημα θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να οδηγήσει στο να αφεθεί ελεύθερος ο ΚΝ.
28
Υπό τις συνθήκες αυτές, το τρίτο τμήμα του Δικαστηρίου, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, αποφάσισε, στις 3 Απριλίου 2025, να κάνει δεκτό το αίτημα του αιτούντος δικαστηρίου περί υπαγωγής της υπό κρίση αίτησης προδικαστικής αποφάσεως στην επείγουσα προδικαστική διαδικασία.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
29
Με το ερώτημα που υπέβαλε, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί εάν το άρθρο 67, παράγραφος 3, και το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι ένα κράτος μέλος υποχρεούται να αρνηθεί την έκδοση προς τρίτη χώρα υπηκόου άλλου κράτους μέλους σε περίπτωση που οι αρχές τρίτου κράτους μέλους έχουν προηγουμένως αρνηθεί να εκτελέσουν αίτηση έκδοσης που προέρχεται από την ως άνω τρίτη χώρα και αφορά την εκτέλεση της ίδιας ποινής που επιβλήθηκε στον εν λόγω υπήκοο άλλου κράτους μέλους, λόγω της ύπαρξης σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 19, παράγραφος 2 και στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη.
30
Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζεται ότι ελλείψει συμφωνίας εκδόσεως συναφθείσας μεταξύ της Ένωσης και της οικείας τρίτης χώρας, οι περί εκδόσεως κανόνες εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των κρατών μελών [πρβλ. αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, Petruhhin, C‑182/15, EU:C:2016:630, σκέψη 26, και της 17ης Δεκεμβρίου 2020, Generalstaatsanwaltschaft Berlin (Έκδοση στην Ουκρανία), C‑398/19, EU:C:2020:1032, σκέψη 28].
31
Ωστόσο, τα κράτη μέλη οφείλουν να ασκούν την εν λόγω αρμοδιότητα τηρώντας το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως δε την απαγόρευση των διακρίσεων που προβλέπεται στο άρθρο 18 ΣΛΕΕ, καθώς και το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών που κατοχυρώνεται στο άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ [πρβλ. απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Αίτηση εκδόσεως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), C-237/21, EU:C:2022:1017, σκέψη 29].
Επί της ερμηνείας των άρθρων 18 και 21 ΣΛΕΕ
32
Κατά πρώτον, επισημαίνεται ότι λόγω της ιδιότητάς του ως πολίτης της Ένωσης, υπήκοος κράτους μέλους ο οποίος κυκλοφορεί ή διαμένει νομίμως στο έδαφος άλλου κράτους μέλους δικαιούται να επικαλεστεί το άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των Συνθηκών, κατά την έννοια του άρθρου 18 ΣΛΕΕ, στο οποίο διατυπώνεται η αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας [πρβλ. αποφάσεις της 13ης Νοεμβρίου 2018, Raugevicius, C-247/17, EU:C:2018:898, σκέψη 27, και της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Αίτηση εκδόσεως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), C-237/21, EU:C:2022:1017, σκέψη 30].
33
Το γεγονός ότι ένας υπήκοος κράτους μέλους, διαφορετικού από εκείνο προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση εκδόσεως που τον αφορά, έχει επίσης την ιθαγένεια της τρίτης χώρας η οποία υπέβαλε την αίτηση εκδόσεως δεν δύναται να εμποδίσει τον εν λόγω υπήκοο να προβάλει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που του παρέχει η ιδιότητα του πολίτη της Ένωσης, μεταξύ δε άλλων και αυτά που κατοχυρώνονται στα άρθρα 18 και 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Πράγματι, το γεγονός ότι το εκζητούμενο πρόσωπο είναι ταυτόχρονα υπήκοος κράτους μέλους και υπήκοος τρίτης χώρας δεν είναι δυνατόν να του στερεί τα εν λόγω δικαιώματα και ελευθερίες [πρβλ. απόφαση της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Αίτηση εκδόσεως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), C-237/21, EU:C:2022:1017, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
34
Εν προκειμένω, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι ο ΚΝ ο οποίος έχει, μεταξύ άλλων, την ελληνική ιθαγένεια, άσκησε ως πολίτης της Ένωσης το προβλεπόμενο στο άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ δικαίωμά του να κυκλοφορεί ελεύθερα σε άλλο κράτος μέλος, οπότε η κατάστασή του εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των Συνθηκών κατά την έννοια του άρθρου 18 ΣΛΕΕ, το οποίο απαγορεύει κάθε διάκριση λόγω ιθαγένειας, και τούτο παρά το γεγονός ότι είναι επίσης υπήκοος της τρίτης χώρας η οποία υπέβαλε την αίτηση εκδόσεως που τον αφορά.
35
Εξάλλου, το γεγονός ότι ο ΚΝ δεν διέμενε μόνιμα στο έδαφος της Γαλλικής Δημοκρατίας κατά το χρόνο που υποβλήθηκε στις αρχές του κράτους μέλους αυτού η αίτηση εκδόσεως που αποτελεί το αντικείμενο της κύριας δίκης, αλλά διέμενε στο έδαφος του Βασιλείου του Βελγίου, δεν δύναται να ανατρέψει τη διαπίστωση αυτή. Πράγματι, το γεγονός ότι η παραμονή του στο έδαφος του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση εκδόσεως έχει τον χαρακτήρα διέλευσης δεν δύναται να συνεπάγεται αποκλεισμό της περίπτωσης του υπηκόου άλλου κράτους μέλους, τον οποίο αφορά η αίτηση εκδόσεως, από το πεδίο εφαρμογής των Συνθηκών κατά την έννοια του άρθρου 18 ΣΛΕΕ (πρβλ. απόφαση της 10ης Απριλίου 2018, Pisciotti, C-191/16, EU:C:2018:222, σκέψη 34).
36
Κατά δεύτερον, η γαλλική κυβέρνηση διευκρίνισε ότι, σύμφωνα με το άρθρο 696‑4, 1o, του code de procédure pénale (κώδικα ποινικής δικονομίας), η Γαλλική Δημοκρατία δεν εκδίδει τους υπηκόους της σε τρίτη χώρα, αλλά η διάταξη αυτή δεν εμποδίζει, αντίθετα, το εν λόγω κράτος μέλος να εκδίδει υπηκόους άλλων κρατών μελών σε τρίτη χώρα για την εκτέλεση ποινής που επιβλήθηκε στη χώρα αυτή.
37
Ωστόσο, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, εθνικός κανόνας που απαγορεύει την έκδοση μόνο των υπηκόων του οικείου κράτους μέλους εισάγει διαφορετική μεταχείριση ανάλογα με το αν το εκζητούμενο πρόσωπο είναι ημεδαπός ή υπήκοος άλλου κράτους μέλους και δημιουργεί, ως εκ τούτου, άνιση μεταχείριση ικανή να επηρεάσει την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή των υπηκόων των άλλων κρατών μελών εντός της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, Petruhhin, C-182/15, EU:C:2016:630, σκέψη 32, και της 13ης Νοεμβρίου 2018, Raugevicius, C-247/17, EU:C:2018:898, σκέψη 28).
38
Κατά συνέπεια, σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η άνιση μεταχείριση η οποία συνίσταται στη δυνατότητα εκδόσεως πολίτη της Ένωσης ο οποίος είναι υπήκοος άλλου κράτους μέλους, όπως ο ΚΝ, συνεπάγεται περιορισμό της κατά το άρθρο 21 ΣΛΕΕ ελεύθερης κυκλοφορίας (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, Petruhhin, C-182/15, EU:C:2016:630, σκέψη 33, και της 13ης Νοεμβρίου 2018, Raugevicius, C-247/17, EU:C:2018:898, σκέψη 30).
39
Στην προκειμένη περίπτωση, το αιτούν δικαστήριο δεν ζητεί μεν από το Δικαστήριο να διευκρινιστεί κατά πόσον ένας τέτοιος περιορισμός δικαιολογείται από επιτακτικό λόγο δημοσίου συμφέροντος, πλην όμως ζητεί να διευκρινιστεί εάν ορισμένα θεμελιώδη δικαιώματα που προβλέπει ο Χάρτης μπορούν να αποκλείσουν μια έκδοση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης.
Επί της εξετάσεως σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων
40
Εφόσον μια εθνική ρύθμιση δύναται να παρεμποδίσει την άσκηση μιας ή περισσότερων θεμελιωδών ελευθεριών που κατοχυρώνονται από τις Συνθήκες, εν προκειμένω του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στο έδαφος των κρατών μελών που προβλέπεται στο άρθρο 21, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η εν λόγω ρύθμιση μπορεί να δικαιολογηθεί υπό το πρίσμα του δικαίου της Ένωσης μόνον στο μέτρο που είναι σύμφωνη με τα θεμελιώδη δικαιώματα των οποίων τον σεβασμό διασφαλίζει το Δικαστήριο (πρβλ. απόφαση της 18ης Ιουνίου 1991, EΡT, C-260/89, EU:C:1991:254, σκέψεις 42 και 43). Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, μια τέτοια ρύθμιση πρέπει να θεωρηθεί ως ρύθμιση που «εφαρμόζει το δίκαιο της Ένωσης», υπό την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη (πρβλ. αποφάσεις της 14ης Σεπτεμβρίου 2023, Bezirkshauptmannschaft Feldkirch, C-55/22, EU:C:2023:670, σκέψη 29 και της 12ης Δεκεμβρίου 2024, Nemzeti Földügyi Központ, C-419/23, EU:C:2024:1016, σκέψη 60 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
41
Συνεπώς, το κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση εκδόσεως και το οποίο δεν εκδίδει τους υπηκόους του υποχρεούται να εξετάσει, προτού αποφασίσει να εκδώσει, κατ’ εφαρμογήν, μεταξύ άλλων, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Εκδόσεως, υπήκοο άλλου κράτους μέλους, εάν η εν λόγω απόφαση, ως εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Χάρτη, ενδέχεται να προσβάλει τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται σε αυτόν, ιδίως στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, το οποίο κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, ή στο άρθρο 19, παράγραφος 2, σύμφωνα με το οποίο κανείς δεν μπορεί να απομακρυνθεί, να απελαθεί ή να εκδοθεί προς κράτος όπου διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου ή να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση (πρβλ. αποφάσεις της 13ης Νοεμβρίου 2018, Raugevicius, C-247/17, EU:C:2018:898, σκέψη 49, και της 22ας Δεκεμβρίου 2022, Generalstaatsanwaltschaft München (Αίτηση εκδόσεως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), C-237/21, EU:C:2022:1017, σκέψη 55).
42
Προς τούτο, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους από το οποίο ζητείται η έκδοση οφείλει να στηριχθεί σε αντικειμενικά, αξιόπιστα, ακριβή και δεόντως επικαιροποιημένα στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά δύνανται να προκύπτουν, μεταξύ άλλων, από διεθνείς δικαστικές αποφάσεις, όπως οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, από δικαστικές αποφάσεις της τρίτης χώρας η οποία ζητεί την έκδοση, καθώς και από αποφάσεις, εκθέσεις και λοιπά έγγραφα που έχουν καταρτισθεί από όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης ή όργανα εντός του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών. Η ύπαρξη δηλώσεων και η αποδοχή διεθνών συνθηκών που εγγυώνται, κατ’ αρχήν, τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν αρκούν, αφ’ εαυτών, για τη διασφάλιση προσήκουσας προστασίας του εκζητούμενου προσώπου από τον κίνδυνο απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης σε περίπτωση κατά την οποία αξιόπιστες πηγές κάνουν λόγο για πρακτικές των αρχών της τρίτης χώρας -ή για πρακτικές τις οποίες ανέχονται οι αρχές- προδήλως αντίθετες προς τις αρχές της ΕΣΔΑ (πρβλ. απόφαση της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, Petruhhin, C-182/15, EU:C:2016:630, σκέψεις 57 και 59).
43
Στο πλαίσιο ακριβώς αυτό, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται εάν το άρθρο 67, παράγραφος 3, και το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ του επιβάλλουν την υποχρέωση να αναγνωρίσει την απόφαση του chambre des mises en accusation de la cour d’appel de Bruxelles (δικαστικού συμβουλίου του εφετείου Βρυξελλών), της 19ης Φεβρουαρίου 2025, περί της οποίας γίνεται λόγος στη σκέψη 16 της παρούσας αποφάσεως και με την οποία το δικαστήριο αυτό αρνήθηκε να εκδώσει τον ΚΝ, με την αιτιολογία ότι μια τέτοια έκδοση θα τον εξέθετε σε σοβαρό κίνδυνο προσβολής του θεμελιώδους δικαιώματος να μην υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 19, παράγραφος 2, του Χάρτη, καθώς και του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη.
44
Συναφώς, επισημαίνεται, πρώτον, ότι ούτε το άρθρο 67, παράγραφος 3, ούτε το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ μπορούν να θεμελιώσουν υποχρέωση αμοιβαίας αναγνώρισης όσον αφορά αποφάσεις που λαμβάνονται από τα κράτη μέλη για την απόρριψη αιτήσεως εκδόσεως υποβληθείσας από τρίτη χώρα.
45
Συγκεκριμένα, αφενός, το άρθρο 67, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ ορίζει ότι «η Ένωση καταβάλλει προσπάθεια για να εξασφαλίζει υψηλό επίπεδο ασφάλειας με τη θέσπιση μέτρων πρόληψης και καταπολέμησης της εγκληματικότητας, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», μεταξύ άλλων «με την αμοιβαία αναγνώριση των δικαστικών αποφάσεων σε ποινικές υποθέσεις» και, «εάν χρειάζεται, την προσέγγιση των ποινικών νομοθεσιών» των κρατών μελών. Αφετέρου, το άρθρο 82, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, προβλέπει ότι «η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις στην Ένωση θεμελιώνεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων και διαταγών και περιλαμβάνει την προσέγγιση των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων των κρατών μελών», ιδίως εκείνων που προβλέπονται στο δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του άρθρου 82, παράγραφος 1, κατά το οποίο «το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία, λαμβάνουν μέτρα που αφορούν τον καθορισμό κανόνων και διαδικασιών για να εξασφαλίζεται η αναγνώριση, σε ολόκληρη την Ένωση, όλων των τύπων δικαστικών αποφάσεων και διαταγών».
46
Από το γράμμα των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι οι εν λόγω διατάξεις δεν θεσπίζουν, αυτές καθαυτές, υποχρέωση αμοιβαίας αναγνώρισης των εκδιδόμενων στα κράτη μέλη δικαστικών αποφάσεων και διαταγών σε ποινικές υποθέσεις, αλλά περιορίζονται στην πρόβλεψη ότι η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις εντός της Ένωσης βασίζεται στην αρχή της αναγνώρισης αυτής. Συνακόλουθα, το άρθρο 82, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο αʹ, ΣΛΕΕ, προβλέπει απλώς ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο λαμβάνουν μέτρα που αφορούν τον καθορισμό κανόνων και διαδικασιών για να εξασφαλίζεται η αναγνώριση όλων των τύπων δικαστικών αποφάσεων και διαταγών.
47
Δεύτερον, μολονότι το δίκαιο της Ένωσης περιλαμβάνει πλείονες πράξεις παραγώγου δικαίου που προβλέπουν υποχρέωση αμοιβαίας αναγνωρίσεως ορισμένων δικαστικών αποφάσεων και διαταγών σε ποινικές υποθέσεις, μεταξύ άλλων την απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (ΕΕ 2002, L 190, σ. 1), καθώς και την απόφαση-πλαίσιο 2008/909/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 2008, σχετικά με την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα στερητικά της ελευθερίας, για το σκοπό της εκτέλεσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2008, L 327, σ. 27), επιβάλλεται η διαπίστωση ότι καμία πράξη του δικαίου της Ένωσης δεν προβλέπει υποχρέωση αμοιβαίας αναγνωρίσεως των αποφάσεων που εκδίδονται από τα κράτη μέλη σχετικά με τις αιτήσεις εκδόσεως που προέρχονται από τρίτη χώρα.
48
Κατά συνέπεια, η αρχή της αμοιβαίας αναγνωρίσεως δεν εφαρμόζεται στις αποφάσεις των κρατών μελών για την απόρριψη των αιτήσεων εκδόσεως.
49
Αντιθέτως, η αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης επιβάλλει, ιδίως όσον αφορά τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, σε κάθε κράτος μέλος να δέχεται, πλην εξαιρετικών περιστάσεων, ότι όλα τα λοιπά κράτη μέλη τηρούν το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως δε ότι σέβονται τα θεμελιώδη δικαιώματα που διασφαλίζει το δίκαιο της Ένωσης (αποφάσεις της 29ης Ιουλίου 2024, Alchaster, C-202/24, EU:C:2024:649, σκέψη 57, και της 29ης Ιουλίου 2024, Breian, C‑318/24 PPU, EU:C:2024:658, σκέψη 36).
50
Όσον αφορά το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως που διέπεται από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η εν λόγω αρχή επιτάσσει, σε περίπτωση απόφασης για μη εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης εκδοθείσας εντός ενός κράτους μέλους λόγω της ύπαρξης κινδύνου προσβολής του θεμελιώδους δικαιώματος σε δίκαιη δίκη που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη, η αρχή εκτέλεσης του εντάλματος αυτού εντός άλλου κράτους μέλους, η οποία επιλαμβάνεται νέας αίτησης για παράδοση του ενδιαφερόμενου, να λάβει δεόντως υπόψη τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η συγκεκριμένη απόφαση, στο πλαίσιο της δικής της εξέτασης περί συνδρομής λόγου μη εκτέλεσης (απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Breian, C-318/24 PPU, EU:C:2024:658, σκέψη 46).
51
Για τους ίδιους λόγους, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης επιτάσσει, στην περίπτωση αποφάσεως περί αρνήσεως εκδόσεως του εκζητούμενου προσώπου σε τρίτη χώρα, η οποία λαμβάνεται από κράτος μέλος λόγω σοβαρού κινδύνου προσβολής του θεμελιώδους δικαιώματος να μην υποβληθεί το εν λόγω πρόσωπο σε βασανιστήρια ή σε άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 19, παράγραφος 2, του Χάρτη, καθώς και του θεμελιώδους δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη, η αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους, η οποία έχει επιληφθεί νέας αιτήσεως εκδόσεως που υποβλήθηκε από την ίδια τρίτη χώρα και αφορά το ίδιο πρόσωπο, να λάβει δεόντως υπόψη τους λόγους στους οποίους στηρίζεται η απόφαση περί αρνήσεως της εκδόσεως στο πλαίσιο της δικής της εξετάσεως σχετικά με την ύπαρξη κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει ο Χάρτης.
52
Συγκεκριμένα, όπως υπογράμμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 49 των προτάσεών της, προηγούμενη απόφαση περί αρνήσεως της εκδόσεως, ληφθείσα σε άλλο κράτος μέλος και στηριζόμενη στην ύπαρξη σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει ο Χάρτης, αποτελεί ένα από τα στοιχεία τα οποία αναφέρονται στη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 42 της παρούσας αποφάσεως και τα οποία οφείλει να λάβει υπόψη, στο πλαίσιο της δικής του εξετάσεως, το κράτος μέλος στο οποίο υποβάλλεται νέα αίτηση εκδόσεως.
53
Λαμβανομένων υπόψη όλων των ανωτέρω σκέψεων, στο υποβληθέν ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 67, παράγραφος 3, και το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι ένα κράτος μέλος δεν υποχρεούται να αρνηθεί την έκδοση προς τρίτη χώρα υπηκόου άλλου κράτους μέλους σε περίπτωση που οι αρχές τρίτου κράτους μέλους έχουν προηγουμένως αρνηθεί να εκτελέσουν αίτηση έκδοσης που προέρχεται από την ως άνω τρίτη χώρα και αφορά την εκτέλεση της ίδιας ποινής που επιβλήθηκε στον εν λόγω υπήκοο άλλου κράτους μέλους, λόγω της ύπαρξης σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 19, παράγραφος 2, και στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
54
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 67, παράγραφος 3, και το άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ
έχουν την έννοια ότι:
ένα κράτος μέλος δεν υποχρεούται να αρνηθεί την έκδοση προς τρίτη χώρα υπηκόου άλλου κράτους μέλους σε περίπτωση που οι αρχές τρίτου κράτους μέλους έχουν προηγουμένως αρνηθεί να εκτελέσουν αίτηση έκδοσης που προέρχεται από την ως άνω τρίτη χώρα και αφορά την εκτέλεση της ίδιας ποινής που επιβλήθηκε στον εν λόγω υπήκοο άλλου κράτους μέλους, λόγω της ύπαρξης σοβαρού κινδύνου προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 19, παράγραφος 2, και στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.
(
i
)	Η ονομασία που έχει δοθεί στην παρούσα υπόθεση είναι πλασματική. Δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό όνομα κανενός διαδίκου.