62022TJ0246_RES
Sprawa T‑246/22
PGTEX Morocco
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 4 grudnia 2024 r.
Subsydia – Rozszerzenie ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chin na przywóz tych produktów wysyłany z Maroka – Dochodzenie w sprawie obejścia środków – Obejście – Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE–Maroko – Artykuł 33 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1037 – Nadużycie władzy – Przesłanki ustalenia istnienia obejścia – Artykuł 23 ust. 3 rozporządzenia 2016/1037 – Zmiany wynikające z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem – Działalność montażowa – Działalność wykończeniowa – Pojęcie „wartości dodanej” – Przywożony produkt podobny lub jego części nadal korzystające z subsydium – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada niedyskryminacji – Równość traktowania – Zasada dobrej administracji – Artykuł 28 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2016/1037 – Wykorzystanie dostępnych danych
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Rozszerzenie cła wyrównawczego – Ostateczne cło wyrównawcze rozszerzone na przywóz wysyłany z państwa, które zawarło układ stowarzyszeniowy z Unią – Dopuszczalność – Przesłanki
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1037, motyw 18, art. 23; rozporządzenie Komisji 2022/301)
(zob. pkt 37–39, 41–48)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Pojęcie – Zmiana w strukturze handlu między krajami trzecimi a Unią – Zmiany wynikające z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia – Utworzenie zakładu produkcyjnego produktu podobnego do tych, których dotyczą cła wyrównawcze w państwie innym niż państwo pochodzenia tego produktu – Zbieżność czasowa między wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego, które doprowadziło do nałożenia ceł a utworzeniem wspomnianego zakładu produkcyjnego – Domniemanie zamiaru uniknięcia stosowania obowiązujących ceł wyrównawczych – Ciężar dowodu
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1037, art. 23 ust. 3; rozporządzenie Komisji 2022/301, motyw 67)
(zob. pkt 74–85)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Zakres stosowania – Działalność montażowa – Włączenie
(rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: 2016/1036, art. 13 ust. 1 akapit czwarty, 2016/1037, art. 23 ust. 3 akapit drugi; rozporządzenie Komisji 2022/301, motyw 33)
(zob. pkt 106–116)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Działalność montażowa – Pojęcie – Działalność wykończeniowa – Włączenie
[rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady: 2016/1036, art. 13 ust. 1 akapit czwarty lit. d), art. 13 ust. 2 lit. b), 2016/1037, art. 23 ust. 3 akapit drugi; rozporządzenie Komisji 2022/301, motywy 76, 77, 79]
(zob. pkt 131–138)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Obejście – Działalność montażowa – Pojęcie – Kryteria oceny
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 13 ust. 1 akapit trzeci i art. 13 ust. 2; rozporządzenie Komisji 2022/301, motywy 76, 77, 79)
(zob. pkt 141, 142)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Obejście – Działalność montażowa – Części stanowiące 60 % lub więcej łącznej wartości części zmontowanego produktu, pochodzące z kraju objętego środkami – Wyjątek – Wartość dodana wbudowanych części powyżej 25 % kosztów produkcji – Pojęcie wartości dodanej – Zakres – Obliczanie – Koszty produkcji – Dostosowanie – Kryteria – Uwzględnienie stopnia wykorzystania rzeczywistych mocy produkcyjnych
[rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 2 ust. 5, art. 13 ust. 2 lit. b); 2016/1037 art. 23 ust. 3; rozporządzenie Komisji 2022/301, motywy 80–82, 85, 86, 91–94)
(zob. pkt 171–179)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed praktykami dumpingowymi – Obejście – Działalność montażowa – Określenie wartości dodanej wykorzystanych części – Dostosowania kosztów produkcji – Dopuszczalność – Brak dostosowania kosztów produkcji przy ustalaniu marginesu szkody w dochodzeniu antydumpingowym – Naruszenie zasady równego traktowania – Brak
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, art. 2 ust. 5, art. 13 ust. 2 lit. b); rozporządzenie Komisji 2022/301, motywy 77–80, 82, 83, 88, 90, 91)
(zob. pkt 202)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Pojęcie – Przywożony produkt podobny lub jego części nadal korzystające z subsydium – Domniemanie prawne, że subsydia były przekazywane między powiązanymi stronami – Ciężar dowodu
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1037, art. 23 ust. 3; rozporządzenie Komisji 2022/301, motyw 105)
(zob. pkt 225–229)
Wspólna polityka handlowa – Ochrona przed subsydiowaniem przez państwa trzecie – Obejście – Przebieg dochodzenia – Wykorzystanie dostępnych danych w przypadku odmowy współpracy ze strony przedsiębiorstwa – Przesłanki – Odmowa dostępu do niezbędnych informacji
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1037, art. 23 ust. 1, art. 28 ust. 1, 4; rozporządzenie Komisji 2022/301, motywy 38, 39, 41–43)
(zob. pkt 244–247, 255–257)
Streszczenie
Sąd, do którego zwróciła się marokańska spółka należąca do chińskiej grupy PGTEX, oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego 2022/301 (
1
) rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka. Przy tej okazji Sąd przedstawił wyjaśnienia dotyczące możliwości rozszerzenia przez Komisję Europejską ceł wyrównawczych nałożonych na Chińską Republikę Ludową na przywóz produktów podobnych pochodzących z innego państwa trzeciego, z którym Unia Europejska podpisała układ stowarzyszeniowy, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. W tym kontekście Sąd potwierdził w szczególności, że działalność montażowa może stanowić obejście mogące uzasadniać rozszerzenie ceł wyrównawczych na podstawie art. 23 rozporządzenia 2016/1037 (
2
).
W 2020 r. w wyniku dochodzenia antysubsydyjnego przeprowadzonego przez jej służby, Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze 2020/776 (
3
) nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu.
W 2021 r. w następstwie wniosku złożonego przez Tech-Fab Europe eV, stowarzyszenie unijnych producentów materiałów z włókna szklanego, Komisja wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia tych środków wyrównawczych poprzez przywóz tego samego produktu wysyłanego z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka. Po zakończeniu dochodzenia Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie wykonawcze.
W swojej skardze skarżąca, PGTEX Morocco, spółka marokańska produkująca i eksportująca materiały z włókna szklanego do Unii, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego w zakresie, w jakim jej ono dotyczy. Powołała się ona w szczególności na naruszenie układu stowarzyszeniowego podpisanego między Unią Europejską a Królestwem Maroka (
4
). Skarżąca zakwestionowała również wnioski co do braku ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku poza nałożonym cłem wyrównawczym a także uznanie za „działalność montażową” procesu produkcji wdrożonego przez skarżącą w Maroku jak też wnioski dotyczące zaliczenia tej działalności do praktyk obchodzenia środków w rozumieniu art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Ocena Sądu
W przedmiocie układu stowarzyszeniowego i możliwości stosowania przepisów przeciwdziałających obchodzeniu środków przewidzianych w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego
W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy Komisja mogła powołać się na przepisy przeciwdziałające obchodzeniu środków przewidziane w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w celu rozszerzenia ceł wyrównawczych nałożonych na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin na przywóz produktów podobnych pochodzących z Maroka, pomijając fakt, że Unia podpisała z Marokiem układ stowarzyszeniowy.
Układ stowarzyszeniowy i art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego są dwoma instrumentami polityki handlowej Unii, które odpowiadają różnym celom i założeniom. Pierwszy z nich jest bowiem instrumentem współpracy mającym na celu wspieranie swobodnego przepływu towarów pochodzących z Maroka w Unii, w szczególności poprzez zniesienie ceł i opłat o skutku równoważnym. Drugi jest instrumentem ochrony handlu mającym na celu karanie nieuczciwych praktyk handlowych, które mogą szkodzić skuteczności środków antysubsydyjnych obowiązujących już w stosunku do państw trzecich poprzez umożliwienie instytucjom, pod pewnymi warunkami, rozszerzenia tych środków antysubsydyjnych na przywóz produktów podobnych pochodzących w szczególności z innego państwa w celu uniknięcia obchodzenia środków antysubsydyjnych.
W niniejszej sprawie Komisja uznawszy, że grupa PGTEX powołała się na terytorium Maroka w celu obejścia cła wyrównawczego nałożonego na chiński przywóz materiałów z włókna szklanego, rozszerzyła zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym cło wyrównawcze na materiały z włókna szklanego wysyłane z Maroka. Tak rozszerzone cło, którego jedynym celem jest zapewnienie skuteczności cła wyrównawczego nałożonego na Chińską Republikę Ludową, nie może być oddzielone od tego ostatniego cła, względem którego ma ono dodatkowy charakter. W związku z tym w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym Komisja odnosi się do chińskich przedsiębiorstw grupy PGTEX, aby uniemożliwić im powołanie się na terytorium Maroka w celu uchylenia się od cła wyrównawczego nałożonego na chiński przywóz materiałów z włókna szklanego.
W tym względzie Sąd zauważył, że układ stowarzyszeniowy podpisany między Marokiem a Unią nie stoi na przeszkodzie temu, by Unia stosowała środki przeciwdziałające obchodzeniu w celu powstrzymania zachowań takich jak opisane powyżej, o ile spełnione są wszystkie przesłanki stosowania art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Odmienna wykładnia mogłaby pozbawić Unię instrumentu ochrony handlu, który ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia skutecznej ochrony przemysłu Unii i przekształcić Maroko w „strefę wolnego handlu”, w której podmioty gospodarcze mogłyby przeprowadzić wszelkiego rodzaju działania polegające na obchodzeniu środków antysubsydyjnych, co byłoby sprzeczne z wzajemnymi zobowiązaniami podjętymi przez Maroko i Unię w ramach tego układu.
W związku z tym zdaniem Sądu Komisja nie popełniła błędu, powołując się na przepisy przeciwdziałające obchodzeniu środków przewidziane w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
W przedmiocie oceny przesłanek stosowania art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w niniejszej sprawie
W drugiej kolejności Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w celu ustalenia istnienia obejścia spełnione muszą być cztery przesłanki. Po pierwsze, konieczna jest zmiana struktury handlu między państwami trzecimi a Unią lub między przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią. Po drugie, zmiany te muszą wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, Po trzecie, muszą istnieć dowody świadczące o szkodzie poniesionej przez przemysł Unii lub osłabieniu skutków naprawczych cła antysubsydyjnego pod względem cen lub ilości produktu podobnego. Po czwarte, przywożony produkt podobny lub jego części nadal muszą korzystać z subsydium.
W niniejszej sprawie Komisja stwierdziwszy, że wzrost wywozu materiałów z włókna szklanego z Maroka do Unii stanowi zmianę struktury handlu między nimi, przeanalizowała drugą przesłankę niezbędną do wykazania istnienia obejścia w odniesieniu do utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku.
W tym względzie Sąd zauważył, po pierwsze, że Komisja nie popełniła błędu stwierdzając, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego materiałów z włókna szklanego w Maroku poza chęcią obejścia obowiązujących ceł wyrównawczych.
Utworzenie tego zakładu produkcyjnego zostało bowiem zakończone w październiku 2019 r., czyli pięć miesięcy po wszczęciu dochodzenia antysubsydyjnego, które doprowadziło do nałożenia ceł wyrównawczych na chiński przywóz materiałów z włókna szklanego.
Tymczasem istnienie takiej zbieżności czasowej między wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego a utworzeniem zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku może zgodnie z orzecznictwem uzasadniać domniemanie, zgodnie z którym utworzenie zakładu produkcyjnego w państwie, z którego towary są wywożone, ma na celu uniknięcie stosowania środków polityki handlowej.
W przypadku takiej zbieżności czasowej do zainteresowanego podmiotu gospodarczego należy przedstawienie dowodu na istnienie uzasadnionej przyczyny, innej niż uniknięcie konsekwencji wynikających z rozpatrywanych środków, uzasadniającej utworzenie zakładu produkcyjnego w państwie, z którego towary są wywożone. Do skarżącej należało zatem przedstawienie dowodu na to, że utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku miało racjonalną przyczynę i ekonomiczne uzasadnienie, inne niż chęć uniknięcia odnośnych środków antysubsydyjnych, czego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła.
Ponadto skarżąca niesłusznie powołała się na uchybienie przez Komisję ciążącemu na niej obowiązkowi starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ponieważ Komisja dokonała prawidłowej analizy dowodów przedstawionych przez skarżącą i słusznie uznała, że dowody te nie zdołały podważyć jej wniosku.
Po drugie, Komisja nie popełniła błędu ani nie naruszyła art. 23 podstawowego rozporządzenia antydsubsydyjnego włączając działalność montażową, o której mowa w art. 13 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 (
5
), do praktyki, procesu lub prac mogących stanowić obejście środków w rozumieniu art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w celu dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie miało miejsce obejście obowiązujących środków antysubsydyjnych.
W tym względzie Sąd zauważył, że działalność montażowa nie została wyraźnie wymieniona w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który definiuje, podobnie jak art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, możliwe praktyki związane z obchodzeniem środków. Jednakże ten brak wzmianki nie oznacza, że prawodawca Unii zamierzał wyłączyć działalność montażową z zakresu stosowania tego artykułu.
Przepis ten zawiera bowiem niewyczerpujący wykaz możliwych praktyk obchodzenia środków. W rezultacie obejmuje również inne praktyki obchodzenia środków, których nie wymieniono wyraźnie w przedmiotowym artykule, takie jak działalność montażowa.
Wykładnię tę potwierdza nie tylko orzecznictwo, zgodnie z którym art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nie zawiera wyczerpującego wykazu możliwych praktyk obchodzenia środków, lecz jest ona również zgodna z celem leżącym u podstaw tego przepisu, jakim jest zapewnienie skuteczności obowiązujących środków antysubsydyjnych.
W świetle powyższego, Komisja nie popełniła błędu ani nie naruszyła art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego stwierdzając, że proces produkcji materiałów z włókna szklanego realizowany w Maroku stanowi działalność wykończeniową, która wchodzi w zakres pojęcia „działalności montażowej” w rozumieniu tego przepisu.
W niniejszej sprawie Sąd dokonał analizy językowej, kontekstualnej i celowościowej rozpatrywanego przepisu w celu ustalenia, czy pojęcie „działalności montażowej” powinno być przedmiotem, jak zaleca Komisja, szerokiej wykładni, która może obejmować działalność wykończeniową, lub, jak sugeruje skarżąca, wykładni zawężającej, zgodnie z którą ta ostatnia działalność nie wchodzi w zakres pojęcia „działalności montażowej”.
W tym względzie Sąd stwierdził, że podstawowe rozporządzenie antydumpingowe nie zawiera definicji pojęcia „działalności montażowej” ani pojęcia „działalności wykończeniowej”. Nie precyzuje ono również, czy te ostatnia działalność jest objęta zakresem pojęcia „działalności montażowej”.
Co się tyczy kontekstu, działalność wykończeniowa nie należy do praktyk, procesów lub prac, które mogą stanowić obejście środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Jednakże ust. 2 lit. b) tego przepisu (
6
), który określa przesłanki, zgodnie z którymi działalność montażową uznaje się za obchodzenie obowiązujących środków, odnosi się do „wykończenia”. Takie odniesienie pozwala przypuszczać, że działalność wykończeniowa może być interpretowana jako odmiana działalności montażowej.
Taka wykładnia jest, po pierwsze, zgodna z celem uregulowań Unii w dziedzinie obchodzenia środków, jakim jest zapewnienie skuteczności środków antysubsydyjnych przyjętych przez Unię i zapobieganie ich obchodzeniu, a po drugie, potwierdza ją okoliczność, że prawodawca pozostawił instytucjom Unii szeroki zakres uznania w odniesieniu do definicji działalności stanowiącej obchodzenie środków.
Wreszcie okoliczności wskazane przez skarżącą, takie jak złożoność procesu produkcji materiałów z włókna szklanego, nie mają wpływu na zakwalifikowanie procesu produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku jako działalności montażowej lub wykończeniowej. Aby działalność montażowa mogła stanowić obejście, art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego odnosi się do wartości procentowej wykorzystywanych części pochodzących z państwa objętego środkami oraz do wartości dodanej tych części w wyniku danej działalności.
Po trzecie, co się tyczy określenia wartości dodanej działalności montażowej w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie ani nie naruszyła tego przepisu dokonując dostosowań kosztów amortyzacji obliczonych przez skarżącą z uwzględnieniem stopnia wykorzystania rzeczywistych mocy produkcyjnych w okresie sprawozdawczym i nie uwzględniając zaproponowanych przez skarżącą trzech innych metod obliczania wartości dodanej.
W tym względzie Sąd zauważył, że zarówno z kontekstu, jak i celu art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wynika, iż w celu ustalenia wartości dodanej działalności montażowej konieczne jest uwzględnienie jedynie kosztów związanych z rzeczywistą produkcją materiałów z włókna szklanego, a nawet jedynie kosztów amortyzacji i wynajmu związanych z działaniem maszyn rzeczywiście użytkowanych do wykonania części faktycznie wykorzystanych w okresie sprawozdawczym.
W niniejszej sprawie skarżąca poinformowała Komisję o kosztach amortyzacji obliczonych na podstawie maksymalnego teoretycznego funkcjonowania wszystkich jej maszyn. Uznając, że te koszty amortyzacji i koszty wynajmu nie mogły odzwierciedlać w wiarygodny sposób wartości dodanej do wykorzystanych części, Komisja dokonała niezbędnych dostosowań. W tym celu wykorzystała ona stopień wykorzystania mocy produkcyjnych przedstawiony przez skarżącą i przez nią niekwestionowany.
Zważywszy, że zarówno koszt amortyzacji obliczony przez skarżącą na podstawie teoretycznej maksymalnej wydajności jej maszyn jak i wykorzystanie mocy produkcyjnych zostały obliczone na podstawie tej samej liczby maszyn do materiałów z włókna szklanego, tak jak gdyby te ostatnie działały przez cały okres sprawozdawczy, fakt wykorzystania jednego z nich w celu dostosowania drugiego nie stanowi błędu w ustaleniach faktycznych.
Co się tyczy innych metod obliczania wartości dodanej zaproponowanych Komisji przez skarżącą, instytucja ta słusznie uznała, że nie pozwoliłyby one na lepsze odzwierciedlenie wartości dodanej do wykorzystanych części.
Po czwarte, Komisja nie naruszyła zasad niedyskryminacji i równego traktowania, dokonując wyżej wymienionych dostosowań w celu ustalenia wartości dodanej, podczas gdy przy obliczaniu marginesu szkody nie dostosowała ona kosztów produkcji przemysłu Unii pomimo stwierdzenia niskiego stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych.
Uwzględnienie kosztów produkcji w celu obliczenia marginesu szkody przemysłu Unii z powodu przywozu towarów po cenach dumpingowych oraz uwzględnienie kosztów produkcji w celu obliczenia wartości dodanej do części wykorzystanych w trakcie działalności montażowej lub wykończeniowej dla potrzeb ustalenia, czy doszło do obejścia środków antydumpingowych, odbywa się bowiem w innym kontekście i w innych celach. Tymczasem skarżąca powinna była wyjaśnić, w jaki sposób, uwzględniając te koszty w odmienny sposób, Komisja mogła naruszyć zasady niedyskryminacji i równego traktowania, czego nie uczyniła w niniejszej sprawie.
Ponieważ Komisja starannie i bezstronnie zbadała wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy i dokonała dostosowania kosztów uwzględniając wyjaśnienia przedstawione przez skarżącą w odniesieniu do użytkowania maszyn i kosztów wynajmu, Sąd oddalił również zarzut dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji.
W odniesieniu do czwartej przesłanki Komisja ustaliła, że w zakresie, w jakim niedoprzędy z włókien szklanych, czyli surowiec do produkcji materiałów z włókna szklanego korzystały w Chinach z szeregu subsydiów i że te niedoprzędy były montowane lub wykańczane w Maroku przez skarżącą w celu produkcji jej własnych materiałów z włókna szklanego, materiały z włókna szklanego wywożone z Maroka do Unii nadal korzystały z subsydiów przyznawanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego.
W tym względzie Sąd stwierdził przede wszystkim, że skarżąca nie może podnosić, iż oceny dokonane przez Komisję przy nakładaniu ceł wyrównawczych na przywóz materiałów z włókna szklanego z Chin są ważne tylko w zakresie, w jakim dotyczą one tych produktów, a nie surowca wykorzystywanego w ich produkcji, ponieważ Komisja stwierdziła, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, że subsydia przyznane przez chińskie władze publiczne przynosiły korzyść ogółowi produkcji całej grupy PGTEX, niezależnie od tego, czy chodzi o materiały z włókna szklanego, czy o ich surowiec.
Ponadto poprzez zaskarżone rozporządzenie wykonawcze Komisja nie dążyła do skompensowania subsydiów przyznanych przez Maroko, lecz miała na celu zagwarantowanie, że środki wyrównawcze ustanowione w odniesieniu do chińskiego przywozu materiałów z włókna szklanego nie będą obchodzone.
Wreszcie Komisja słusznie oparła się na domniemaniu prawnym, że subsydia były przekazywane między powiązanymi przedsiębiorstwami, w szczególności gdy przedsiębiorstwo niższego szczebla montowało produkt końcowy i dokonywało jego wywozu do Unii, aby stwierdzić, że czwarta przesłanka została spełniona w niniejszej sprawie. Wykazała ona bowiem, po pierwsze, że surowiec wykorzystywany do produkcji materiałów z włókna szklanego był przedmiotem subsydiów, a po drugie, że ceny sprzedaży naliczane względem skarżącej były zawsze niższe od cen naliczanych niezależnym klientom.
W przedmiocie wykorzystania dostępnych faktów
Wreszcie Sąd zbadał zarzut, w którym skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poprzez odwołanie się do dostępnych faktów, podczas gdy skarżąca dostarczyła informacje wymagane przez Komisję.
Zgodnie z ust. 1 tego przepisu Komisja może w trakcie prowadzonego przez nią dochodzenia antysubsydyjnego wykorzystać dostępne fakty a nie fakty przedstawione przez jedną lub kilka zainteresowanych stron, w przypadku gdy zainteresowana strona odmawia dostępu do niezbędnych informacji, nie dostarcza ich albo znacznie utrudnia dochodzenie.
W niniejszej sprawie z zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika, że Komisja wykorzystała przekazane przez skarżącą dane dotyczące sprzedaży i kosztów jako punkt wyjścia dla swojej analizy. Wykorzystała ona również dane statystyczne w celu przezwyciężenia ograniczeń wiarygodności informacji przekazanych przez skarżącą w odniesieniu do wielkości sprzedaży eksportowej do Unii oraz w celu ustalenia, czy struktura handlu została zmieniona, czego skarżąca nie kwestionuje. Nie wykorzystała ona natomiast dostępnych faktów w celu wykazania istnienia montażu lub wykończenia.
W konsekwencji Sąd oddalił ten zarzut jako bezskuteczny.
W świetle wszystkich tych rozważań Sąd oddalił skargę w całości.
(
1
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2022/301 z dnia 24 lutego 2022 r. rozszerzające ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka, oraz kończące dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Egiptu przez przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka (Dz.U. 2022, L 46, s. 31, zwane dalej „zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym”).
(
2
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55, zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”).
(
3
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładające ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu (Dz.U. 2020, L 189, s. 1)
(
4
)	Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2000, L 70, s. 2) ze zmianami (zwany dalej „układem stowarzyszeniowym”).
(
5
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21, zwane dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”). Artykuł 13 ust. 1 akapit czwarty tego rozporządzenia definiuje praktyki, procesy lub prace mogące stanowić obejście.
(
6
)	Zgodnie z tym przepisem działalność montażową prowadzoną w Unii lub w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli: „b) części te stanowią 60 % lub więcej łącznej wartości wszystkich części zmontowanego produktu, przy czym w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”.