61970J0062
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 23ης Νοεμβρίου 1971 (
*1
)
Στην υπόθεση 62/70,
Werner Α. Bock, με έδρα το Αμβούργο, εκπροσωπούμενη από τον Werner Α. Bock, ομόρρυθμο εταίρο της,
δικαστικοί πληρεξούσιοι οι Modest, Heeman, Gündisch, Brandel, Rauschning, Landry και Böll, δικηγόροι Αμβούργου,
με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Felicien Jansen, δικαστικό επιμελητή, 21, rue Aldringen,
προσφεύγουσα,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενης από το νομικό της σύμβουλο Claus-Dieter Ehlermann, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Emile Reuter, νομικό σύμβουλο της Επιτροπής, 4, boulevard Royal,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο τη μερική ακύρωση της αποφάσεως 70/446/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 15ης Σεπτεμβρίου 1970, που επιτρέπει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να αποκλείσει από την κοινοτική μεταχείριση τα παρασκευάσματα και τις κονσέρβες μανιταριών της κλάσεως ex 20.02 του Κοινού Δασμολογίου που προέρχονται από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στις χώρες της Μπενελούξ (Amtsblatt L 213 της 26ης Σεπτεμβρίου 1970, σ. 25 επ.),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους R. Lecourt, Πρόεδρο, J. Mertens de Wilmars και Η. Kutscher (εισηγητή), προέδρους τμήματος, Α. Μ. Dormer και R. Monaco, δικαστές
γενικός εισαγγελέας: Α. Dutheillet de Lamothe
γραμματέας: Α. Van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται)
Σκεπτικό
1
Αντικείμενο της προσφυγής είναι η ακύρωση του άρθρου 1 της αποφάσεως 70/446 της Επιτροπής, της 15ης Σεπτεμβρίου 1970 (ABl. L 213/70), δυνάμει της οποίας επιτράπηκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να εξαιρέσει από την κοινοτική μεταχείριση ορισμένα προϊόντα προερχόμενα από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και τα οποία είχαν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στις χώρες της Μπενελούξ, καθόσον η εξουσιοδότηση αυτή «αφορά επίσης τις εισαγωγές των προϊόντων αυτών, οι αιτήσεις αδείας εισαγωγής των οποίων εκκρεμούν ήδη και κανονικά ενώπιον της γερμανικής διοικήσεως».
I — Επί του παραδεκτού
2
1)
Η Επιτροπή αμφισβητεί πρώτον το παραδεκτό της προσφυγής, για το λόγο ότι η προσβαλλόμενη διάταξη δεν αφορά την προσφεύγουσα. Η έκφραση «οι οποίες εκκρεμούν ήδη και κανονικά» αποκλείει τις αιτήσεις για χορήγηση αδείας εισαγωγής, τις οποίες η γερμανική διοίκηση όφειλε να κάνει δεκτές πριν από τη θέση σε ισχύ της προσβαλλομένης αποφάσεως, διότι αλλιώς θα παραβίαζε την απαγόρευση λήψεως μέτρων ισοδυνάμων προς ποσοτικούς περιορισμούς. Αυτό συνέβη και με την αίτηση της προσφεύγουσας, αφού η γερμανική διοίκηση άφησε να διαρρεύσει υπερβολικά μακρός χρόνος προτού απαντήσει.
3
Η έκφραση «οι οποίες εκκρεμούν κανονικά» πρέπει να νοηθεί ότι αναφέρεται στην εφαρμογή των συνδυασμένων διατάξεων του άρθρου 10, παράγραφος 1 του κανονισμού 865/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1968 και των άρθρων 2, 3, στοιχείο 9, και 4, παράγραφος 1 της οδηγίας της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1969, διατάξεων από τις οποίες προκύπτει ότι τα κράτη μέλη, προκειμένου να μην παραβούν την απαγόρευση λήψεως μέτρων που ισοδυναμούν προς ποσοτικούς περιορισμούς, υποχρεούνται να κάνουν δεκτή, εντός όχι «υπερβολικά μακράς» προθεσμίας, κάθε αίτηση χορηγήσεως αδείας εισαγωγής των οικείων προϊόντων.
4
Στην προκειμένη περίπτωση αρκεί η διαπίστωση ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αφού είχε αιτιολογήσει την ενέργειά της αναφερθείσα σε μία αίτηση που ήταν τότε εκκρεμής ενώπιόν της, μπορούσε να θεωρήσει ότι η επίδικη διάταξη προοριζόταν ακριβώς να καλύψει ήδη υποβληθείσες αιτήσεις. Η καθής, τη 15η Σεπτεμβρίου 1970, ημερομηνία εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, γνώριζε ότι, σύμφωνα με τις επιθυμίες της ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως, η εξουσιοδότηση έπρεπε να καλύπτει και τις αιτήσεις χορηγήσεως αδειών που εκκρεμούσαν ενώπιον των γερμανικών αρχών ήδη πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, ημερομηνία υποβολής της αιτήσεως της εν λόγω κυβερνήσεως στην καθής.
Συνεπώς, αν η καθής είχε την πρόθεση να αποκλείσει τις αιτήσεις αυτές από το προστατευτικό μέτρο, θα έπρεπε να είχε εκφρασθεί σαφώς, αντί να χρησιμοποιήσει την έκφραση «Η παρούσα εξουσιοδότηση αφορά επίσης…», με την οποία επεξέτεινε σιωπηρά το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1, περίοδος πρώτη της αποφάσεως.
5
Αφού λοιπόν η δεύτερη περίοδος του εν λόγω άρθρου πρέπει να θεωρηθεί ότι εφαρμόζεται στην περίπτωση της προσφεύγουσας, η διάταξη της οποίας ζητεί την ακύρωση την αφορά.
6
2)
Η καθής ισχυρίζεται ότι εν πάση περιπτώσει η εξουσιοδότηση που παρασχέθηκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία δεν αφορά άμεσα την προσφεύγουσα, αφού η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία είχε την ευχέρεια να μην τη χρησιμοποιήσει.
7
Εν τούτοις, οι αρμόδιες γερμανικές υπηρεσίες γνωστοποίησαν στην προσφεύγουσα, ότι θα απέρριπταν την αίτησή της ευθύς μόλις ελάμβαναν την απαραίτητη εξουσιοδότηση από την Επιτροπή.
Η εξουσιοδότηση αυτή ζητήθηκε εν όψει ακριβώς των αιτήσεων οι οποίες είχαν ήδη τότε υποβληθεί στις υπηρεσίες αυτές.
8
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη πράξη αφορούσε άμεσα την προσφεύγουσα.
9
3)
Η καθής ισχυρίζεται ότι η επίδικη απόφαση δεν αφορούσε ατομικά την προσφεύγουσα, αλλά αναφερόταν αφηρημένα σε όλους τους επιχειρηματίες που επιθυμούσαν να εισαγάγουν στη Γερμανία τα προϊόντα για τα οποία πρόκειται κατά τη διάρκεια της ισχύος της αποφάσεως.
10
Ωστόσο, η προσφεύγουσα δεν προσέβαλε την απόφαση παρά στο μέτρο που η τελευταία αφορά και τις εισαγωγές για τις οποίες εκκρεμούσαν ήδη αιτήσεις χορηγήσεως αδείας κατά τη θέση της σε ισχύ.
Ο αριθμός και η ταυτότητα των εισαγωγέων που αφορούσε η απόφαση αυτή ήταν καθορισμένος και μπορούσε να εξακριβωθεί ήδη πριν από την ημερομηνία αυτή.
Η καθής ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι η επίδικη διάταξη της αποφάσεως θα επηρέαζε αποκλειστικά τα συμφέροντα και τη νομική θέση των εισαγωγέων αυτών.
Η πραγματική κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε, διαφοροποιεί τους τελευταίους σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και τους εξατομικεύει σαν να ήταν αποδέκτες της αποφάσεως.
η Συνεπώς, η ένσταση περί απαραδέκτου πρέπει να απορριφθεί.
II — Επί της ουσίας
12
Η προσφεύγουσα προσάπτει στην καθής ότι υπερέβη τις αρμοδιότητες που της απονέμει το άρθρο 115 της Συνθήκης ΕΟΚ και ότι έτσι παρέβη την αρχή της αναλογικότητας των διοικητικών μέτρων.
Λαμβανομένου υπόψη του ασημάντου των ποσοτήτων κονσερβών μανιταριών που η προσφεύγουσα σκεπτόταν να εισαγάγει — 65,5 τόνοι, δηλαδή λιγότερο από 1,5 τοις χιλίοις της ετήσιας κατανάλωσης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας σε κονσέρβες μανιταριών —, δεν χρειαζόταν να επεκταθεί η επίδικη εξουσιοδότηση στις αιτήσεις που εκκρεμούσαν κατά το χρόνο υποβολής της αιτήσεως στην Επιτροπή.
13
Κατά το άρθρο 115, εδάφιο 1, «για να εξασφαλισθεί ότι η εκτέλεση των λαμβανομένων μέτρων εμπορικής πολιτικής … από τα κράτη μέλη δεν θα εμποδιστεί από εκτροπές του εμπορίου ή όταν διαφορές μεταξύ των μέτρων αυτών επιφέρουν οικονομικές δυσχέρειες σε ένα ή περισσότερα κράτη», η Επιτροπή μπορεί, μεταξύ άλλων, να «επιτρέπει στα κράτη μέλη να λάβουν τα αναγκαία μέτρα προστασίας, των οποίων καθορίζει τους όρους και τον τρόπο εφαρμογής». Εννοείται, ωστόσο, ότι κατά το εδάφιο 3 του ίδιου άρθρου, «κατά προτεραιότητα πρέπει να επιλέγονται τα μέτρα που προκαλούν τις λιγότερες διαταραχές στη λειτουργία της κοινής αγοράς».
14
Μια τέτοια εξουσιοδότηση μπορεί ιδίως να αποκλίνει από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 9 και 30 της Συνθήκης, το οποίο σημαίνει ότι η απαγόρευση ποσοτικών περιορισμών επί των εισαγωγών και όλων των μέτρων ισοδυνάμου αποτελέσματος εφαρμόζεται όχι μόνο για τα προϊόντα που προέρχονται από τα κράτη μέλη, αλλά και για τα προϊόντα που προέρχονται από τρίτες χώρες και έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία εντός των κρατών μελών.
Δεδομένου ότι οι αποκλίσεις που επιτρέπει το άρθρο 115 συνιστούν όχι μόνο εξαίρεση από τις πιο πάνω διατάξεις που είναι θεμελιώδεις για τη λειτουργία της κοινής αγοράς, αλλά και εμπόδιο για την εφαρμογή της κοινής εμπορικής πολιτικής που προβλέπει το άρθρο 113, πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται στενά.
15
Από το φάκελο της δικογραφίας προκύπτει ότι κατά την ημέρα εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν είχαν υποβληθεί στις γερμανικές αρχές παρά δύο αιτήσεις, με αντικείμενο την εισαγωγή συνολικά 120 τόνων περίπου, δηλαδή περίπου 2,6 τοις χιλίοις της ποσότητας των 46122 τόνων κονσερβών μανιταριών που συνολικά εισήχθησαν το 1969 στη Γερμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέσχε η ίδια η καθής.
Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η Επιτροπή, εκτείνοντας το πεδίο εφαρμογής της επίδικης εξουσιοδότησης σε μία αίτηση που αφορούσε μία συναλλαγή αμελητέας σημασίας για την αποτελεσματικότητα του μέτρου εμπορικής πολιτικής που σχεδίαζε το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, και η οποία, επιπλέον, υποβλήθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο η αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας εφαρμοζόταν χωρίς περιορισμούς για το εν λόγω προϊόν, υπερέβη τα όρια του «αναγκαίου» κατά την έννοια του άρθρου 115, ερμηνευομένου στο γενικό πλαίσιο της Συνθήκης, όπως διαμορφώνεται μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου.
16
Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη διάταξη πρέπει να ακυρωθεί χωρίς να παρίσταται ανάγκη να εξετασθούν οι λοιποί λόγοι ακυρώσεως της προσφυγής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
έχοντας υπόψη τα διαδικαστικά έγγραφα,
αφού άκουσε τον εισηγητή δικαστή που ανέγνωσε την έκθεσή του, τους διαδίκους που ανέπτυξαν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους, το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του,
λαμβάνοντας υπόψη τη Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και ιδίως τα άρθρα 9, 30, 113 και 115, το άρθρο 10, παράγραφος 1 του κανονισμού 865/68/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1968, περί της κοινής οργανώσεως των αγορών στον τομέα των μεταποιημένων προϊόντων με βάση τα οπωροκηπευτικά (Amtsblatt L 153 της 1ης Ιουλίου 1968, σ. 88 επ.), τα άρθρα 2, 3, στοιχείο 9 και 4, παράγραφος 1 της οδηγίας 70/50/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 22ας Δεκεμβρίου 1969, «η οποία στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 33, παράγραφος 7, περί καταργήσεως των μέτρων ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοστώσεις επί των εισαγωγών που δεν ρυθμίζονται από άλλες διατάξεις εκδοθείσες δυνάμει της Συνθήκης ΕΟΚ» (Amtsblatt L 13 της 19ης Ιανουαρίου 1970, σ. 29), το Πρωτόκολλο περί του οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος και τον Κανονισμό διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ιδίως το άρθρο 69,
απορρίπτοντας κάθε αντίθετο ισχυρισμό, αποφαίνεται:
Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής της 15ης Σεπτεμβρίου 1970, η οποία επιτρέπει στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να αποκλείσει από την κοινοτική μεταχείριση ορισμένα προϊόντα προερχόμενα από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, τα οποία έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Μπενελούξ, καθόσον αφορά τα προϊόντα, για τα οποία «εκκρεμούν ήδη και κανονικά ενώπιον της γερμανικής διοικήσεως» αιτήσεις χορηγήσεως αδείας, κατά το χρόνο ενάρξεως ισχύος της αποφάσεως.
Lecourt
Mertens de Wilmars
Kutscher
Dormer
Monaco
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 23 Νοεμβρίου 1971.
Ο Γραμματέας
Α. Van Houtte
Ο Πρόεδρος
R. Lecourt
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.