62020TJ0177_RES
Υπόθεση T-177/20
Erwin Leo Himmel
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 2ας Ιουνίου 2021
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία ανακοπής – Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Hispano Suiza – Προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης HISPANO SUIZA – Σχετικός λόγος απαραδέκτου – Κίνδυνος συγχύσεως – Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001]»
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου – Ανακοπή ασκηθείσα από τον δικαιούχο πανομοιότυπου ή παρόμοιου προγενέστερου σήματος καταχωρισθέντος για πανομοιότυπα ή παρόμοια προϊόντα ή υπηρεσίες – Κίνδυνος συγχύσεως με το προγενέστερο σήμα – Κριτήρια εκτιμήσεως
(Κανονισμός 207/2009 του Συμβουλίου, άρθρο 8 § 1, στοιχείο βʹ)
(βλ. σκέψεις 38-42)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου – Ανακοπή ασκηθείσα από τον δικαιούχο πανομοιότυπου ή παρόμοιου προγενέστερου σήματος καταχωρισθέντος για πανομοιότυπα ή παρόμοια προϊόντα ή υπηρεσίες – Ομοιότητα μεταξύ των οικείων προϊόντων ή υπηρεσιών – Κριτήρια εκτιμήσεως – Εμπορική πρακτική
(Κανονισμός 207/2009 του Συμβουλίου, άρθρο 8 § 1, στοιχείο βʹ)
(βλ. σκέψεις 44-46, 51-56, 61)
Σύνοψη
Ο G. A. R. Monfort κατέθεσε ενώπιον του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Hispano Suiza για αυτοκίνητα. Ο E. L. Himmel άσκησε ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του εν λόγω σήματος, για τον λόγο ότι υφίστατο κίνδυνος συγχύσεως με το προγενέστερο λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης HISPANO SUIZA, του οποίου ήταν δικαιούχος και το οποίο είχε καταχωρισθεί για είδη ωρολογοποιίας και όργανα χρονομέτρησης, καθώς και για ενδύματα, υποδήματα και είδη πιλοποιίας.
Δεδομένου ότι η ως άνω ανακοπή απορρίφθηκε από το EUIPO, ο E. L. Himmel άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Με την απόφασή του, το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει την απόφαση του EUIPO και παρέχει διευκρινίσεις ως προς τα κριτήρια εκτιμήσεως περί της ομοιότητας των προϊόντων ή των υπηρεσιών στο πλαίσιο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 (
1
), κρίνοντας ότι η ύπαρξη εμπορικής πρακτικής δύναται να αποτελέσει κριτήριο που ασκεί επιρροή κατά τη συγκεκριμένη εξέταση.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Καταρχάς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Canon (
2
), κατά την οποία, προκειμένου να γίνει σύγκριση μεταξύ των προϊόντων ή υπηρεσιών που καλύπτονται από τα αντιπαρατιθέμενα σήματα, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι κρίσιμοι παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη μεταξύ τους σχέση, ειδικότερα δε η φύση τους, ο προορισμός τους, η χρήση τους και ο ανταγωνιστικός ή συμπληρωματικός χαρακτήρας τους. Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, λαμβανομένης υπόψη της διατυπώσεως την οποία προέκρινε το Δικαστήριο, ο κατάλογος αυτός κριτηρίων δεν είναι εξαντλητικός και ότι έχει, εξάλλου, συμπληρωθεί, βάσει της νομολογίας του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου, με την προσθήκη άλλων κριτηρίων, μεταξύ των οποίων καταλέγονται η συνήθης προέλευση των οικείων προϊόντων, τα δίκτυα διανομής τους ή το γεγονός ότι τα προϊόντα αυτά διατίθενται προς πώληση από τα ίδια εξειδικευμένα καταστήματα.
Επομένως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, δεν αποκλείεται άλλα κριτήρια εκτός αυτών που διατύπωσε το EUIPO στην απόφασή του, συγκεκριμένα δε, πέραν των κριτηρίων της αποφάσεως Canon, τα δίκτυα διανομής και η ταυτότητα των σημείων πωλήσεως, να ασκούν επιρροή στο πλαίσιο της εκτιμήσεως περί ομοιότητας μεταξύ των προϊόντων ή των υπηρεσιών εν γένει, καθώς και μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων προϊόντων ειδικότερα. Ως εκ τούτου, διαπιστώνει ότι το EUIPO υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποκλείοντας a priori την εκτίμηση περί ομοιότητας των προϊόντων με γνώμονα το κριτήριο των εμπορικών πρακτικών. Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει εξάλλου ότι το κριτήριο αυτό, και ειδικότερα το γεγονός ότι τα προϊόντα και οι υπηρεσίες διετίθεντο συχνά στο εμπόριο από κοινού ή το ότι οι καταναλωτές θεωρούσαν σύνηθες τα προϊόντα να διατίθενται στο εμπόριο υπό το ίδιο σήμα, έχει ήδη ληφθεί υπόψη στη νομολογία του για την εκτίμηση περί ομοιότητας των προϊόντων και υπηρεσιών.
Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το γεγονός ότι ένα κριτήριο θεωρείται κρίσιμο στο πλαίσιο της εκτιμήσεως βάσει του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 207/2009 δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ότι δεν είναι κρίσιμο στο πλαίσιο της εφαρμογής της παραγράφου 1, στοιχείο βʹ, του ίδιου άρθρου.
Επίσης, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει, πρώτον, ότι καθένα από τα κριτήρια που διατυπώθηκαν από τη νομολογία, ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για κάποιο από τα αρχικά κριτήρια ή για κριτήριο που προστέθηκε εκ των υστέρων στα αρχικά, είναι απλώς ένα κριτήριο μεταξύ πλειόνων, δεύτερον, ότι τα εν λόγω κριτήρια είναι αυτοτελή και, τρίτον, ότι η ομοιότητα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων προϊόντων και υπηρεσιών μπορεί να στηριχθεί σε ένα μόνον από τα κριτήρια αυτά (
3
). Επιπλέον, μολονότι το EUIPO υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλους τους κρίσιμους παράγοντες που χαρακτηρίζουν τη σχέση μεταξύ των οικείων προϊόντων, μπορεί να μη λάβει υπόψη παράγοντες που δεν ασκούν επιρροή στη σχέση μεταξύ των εν λόγω προϊόντων.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται ότι η ύπαρξη ορισμένης εμπορικής πρακτικής δύναται να αποτελέσει κριτήριο που ασκεί επιρροή κατά την εξέταση της ομοιότητας μεταξύ των προϊόντων ή των υπηρεσιών στο πλαίσιο του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009.
Τέλος, στο μέτρο που το EUIPO δεν εξέτασε τη σημασία και τον αντίκτυπο του κριτηρίου της εμπορικής πρακτικής ως προς την εκτίμηση περί ομοιότητας μεταξύ των επίμαχων προϊόντων, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί το ίδιο επί του ζητήματος αυτού. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει την προσβαλλόμενη απόφαση λόγω της συγκεκριμένης πλάνης περί το δίκαιο στην οποία υπέπεσε το EUIPO, καθώς και λόγω ελλείψεως αιτιολογίας της συγκεκριμένης αποφάσεως όσον αφορά το ζήτημα αν ελήφθησαν υπόψη τα κριτήρια της συνήθους προελεύσεως των προϊόντων και των δικτύων διανομής.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1), όπως είχε τροποποιηθεί.
(
2
)	Απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 1998, Canon (C-39/97, EU:C:1998:442, σκέψη 23).
(
3
)	Λαμβανομένης υπόψη της αποφάσεως της 21ης Ιανουαρίου 2016, Hesse κατά ΓΕΕΑ (C-50/15 P, EU:C:2016:34, σκέψη 23).