62022TJ0246_RES
Zaak T‑246/22
PGTEX Morocco
tegen
Europese Commissie
Arrest van het Gerecht (Tiende kamer – uitgebreid) van 4 december 2024
„Subsidies – Uitbreiding van het definitieve compenserende recht op de invoer van bepaalde geweven of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit China tot de invoer van die vanuit Marokko verzonden producten – Antiontwijkingsonderzoek – Ontwijking – Euromediterrane associatieovereenkomst EG‑Marokko – Artikel 33, punt a), van verordening (EU) 2016/1037 – Misbruik van bevoegdheid – Voorwaarden voor het bewijs van het bestaan van ontwijking – Artikel 23, lid 3, van verordening 2016/1037 – Verandering ten gevolge van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat – Assemblagewerkzaamheden – Voltooiingswerkzaamheden – Begrip ‚toegevoegde waarde’ – Soortgelijke ingevoerde producten of delen daarvan die nog steeds gesubsidieerd worden – Onjuiste rechtsopvatting – Kennelijk beoordelingsfout – Non-discriminatiebeginsel – Gelijke behandeling – Beginsel van behoorlijk bestuur – Artikel 28, leden 1 en 3, van verordening 2016/1037 – Gebruik van beschikbare gegevens”
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Uitbreiding van het compenserende recht – Definitief compenserend recht dat is uitgebreid tot invoer verzonden vanuit een land dat een associatieovereenkomst met de Unie heeft gesloten – Toelaatbaarheid – Voorwaarden
(Verordening 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad, overweging 18 en art. 23; verordening 2022/301 van de Commissie)
(zie punten 37‑39, 41‑48)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Begrip – Verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Unie – Verandering ten gevolge van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat – Bouw van een productiefaciliteit voor een soortgelijk product als waarvoor compenserende rechten gelden in een ander land dan het land van oorsprong van dat product – Samenloop in de tijd tussen de opening van het antisubsidieonderzoek dat tot de instelling van de rechten heeft geleid, en de bouw van die productiefaciliteit – Vermoeden van een streven om aan de toepassing van de geldende compenserende rechten te ontkomen – Bewijslast
(Verordening 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 3; verordening 2022/301 van de Commissie, overweging 67)
(zie punten 74‑85)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Werkingssfeer – Assemblagewerkzaamheden – Daaronder begrepen
(Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad 2016/1036, art. 13, lid 1, vierde alinea, en 2016/1037, art. 23, lid 3, tweede alinea; verordening 2022/301 van de Commissie, overweging 33)
(zie punten 106‑116)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Assemblage – Begrip – Voltooiing – Daaronder begrepen
[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad 2016/1036, art. 13, lid 1, vierde alinea, d), en lid 2, b), en 2016/1037, art. 23, lid 3, tweede alinea; verordening 2022/301 van de Commissie, overwegingen 76, 77 en 79]
(zie punten 131‑138)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Assemblage – Begrip – Beoordelingscriteria
(Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 13, lid 1, derde alinea, lid 2; verordening 2022/301 van de Commissie, overwegingen 76, 77 en 79)
(zie punten 141, 142)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Assemblage – Delen die 60 % of meer uitmaken van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product en afkomstig zijn uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn – Uitzondering – Toegevoegde waarde van de ingevoerde delen van meer dan 25 % van de fabricagekosten – Begrip „toegevoegde waarde” – Draagwijdte – Berekening – Fabricagekosten – Aanpassing – Voorwaarden – Inaanmerkingneming van de mate waarin de productiecapaciteit daadwerkelijk wordt benut
[Verordeningen van het Europees Parlement en de Raad 2016/1036, art. 2, lid 5, en 13, lid 2, b), en 2016/1037, art. 23, lid 3; verordening 2022/301 van de Commissie, overwegingen 80‑82, 85, 86 en 91‑94]
(zie punten 171‑179)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen dumpingpraktijken – Ontwijking – Assemblage – Vaststelling van de toegevoegde waarde van de ingevoerde delen – Aanpassing van de fabricagekosten – Toelaatbaarheid – Geen aanpassing van de productiekosten bij de vaststelling van de schademarge in het antidumpingonderzoek – Schending van het gelijkheidsbeginsel – Geen
[Verordening 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad, art. 2, lid 5, en 13, lid 2, b); verordening 2022/301 van de Commissie, overwegingen 77‑80, 82, 83, 88, 90 en 91]
(zie punt 202)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Begrip – Soortgelijke ingevoerde producten of delen daarvan die nog steeds gesubsidieerd worden – Wettelijk vermoeden van doorgifte van subsidies tussen verbonden partijen – Bewijslast
(Verordening 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 3; verordening 2022/301 van de Commissie, overweging 105)
(zie punten 225‑229)
Gemeenschappelijke handelspolitiek – Bescherming tegen subsidiepraktijken van derde staten – Ontwijking – Verloop van het onderzoek – Gebruik van de beschikbare gegevens in geval van weigering van medewerking van de onderneming – Voorwaarden – Weigering van toegang tot de nodige gegevens
[Verordening 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad, art. 23, lid 1, en 28, leden 1 en 4; verordening 2022/301 van de Commissie, overwegingen 38, 39 en 41‑43]
(zie punten 244‑247, 255‑257)
Samenvatting
Het Gerecht verwerpt het beroep dat door een tot de Chinese PGTEX-groep behorende Marokkaanse vennootschap is ingesteld en strekt tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening 2022/301 (
1
) tot uitbreiding van het definitieve compenserende recht op de invoer van bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels (hierna: „SGV”) van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van SGV verzonden vanuit Marokko. Bij die gelegenheid verduidelijkt het Gerecht of de Europese Commissie de tegen de Volksrepubliek China ingestelde compenserende rechten in geval van ontwijking van de geldende maatregelen kan uitbreiden tot de invoer van soortgelijke producten uit een derde land waarmee de Europese Unie een associatieovereenkomst heeft gesloten. In dat verband bevestigt het Gerecht met name dat assemblagewerkzaamheden ontwijking kunnen inhouden die een uitbreiding van compenserende rechten als bedoeld in artikel 23 van verordening 2016/1037 (
2
) kan rechtvaardigen.
In 2020 heeft de Commissie na afloop van het door haar diensten uitgevoerde antisubsidieonderzoek uitvoeringsverordening 2020/776 (
3
) tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde SGV van oorsprong uit China en Egypte vastgesteld.
In 2021 heeft de Commissie op verzoek van Tech-Fab Europe eV, een vereniging van SGV-producenten in de Unie, een onderzoek geopend naar de mogelijke ontwijking van die compenserende maatregelen door invoer van hetzelfde vanuit Marokko verzonden product, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko. Na afloop van haar onderzoek heeft de Commissie de bestreden uitvoeringsverordening vastgesteld.
Met haar beroep vordert verzoekster, PGTEX Morocco, een Marokkaanse vennootschap die SGV produceert en uitvoert naar de Unie, nietigverklaring van de bestreden uitvoeringsverordening voor zover deze op haar betrekking heeft. Zij voert onder meer aan dat de tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko ondertekende associatieovereenkomst (
4
) is geschonden. Voorts is zij het niet eens met de vaststellingen dat er voor de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko geen andere economische rechtvaardiging bestond dan het feit dat er compenserende rechten waren ingesteld, en dat het door haar in Marokko toegepaste productieproces als assemblage moest worden aangemerkt noch met de vaststelling dat hierbij sprake was van ontwijkingspraktijken in de zin van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening.
Beoordeling door het Gerecht
Associatieovereenkomst en de mogelijkheid om de antiontwijkingsregels van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening toe te passen
In de eerste plaats onderzoekt het Gerecht of de Commissie gebruik mocht maken van de antiontwijkingsregels van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening om de compenserende rechten op de invoer van SGV uit China uit te breiden tot de invoer van soortgelijke producten uit Marokko, zonder rekening te houden met het feit dat de Unie met dat land een associatieovereenkomst had gesloten.
De associatieovereenkomst en artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening zijn twee handelspolitieke instrumenten van de Unie die verschillende doelen dienen en een verschillende logica volgen. Het eerste is namelijk een samenwerkingsinstrument, bestemd om het vrije verkeer van goederen uit Marokko binnen de Unie te bevorderen, met name door de afschaffing van douanerechten en heffingen van gelijke werking. Het tweede is een handelsbeschermingsinstrument, bestemd om oneerlijke handelspraktijken die afbreuk kunnen doen aan de doeltreffendheid van de reeds ten aanzien van derde landen geldende antisubsidiemaatregelen te bestraffen door de instellingen de mogelijkheid te bieden om die antisubsidiemaatregelen onder bepaalde voorwaarden uit te breiden tot de invoer van soortgelijke producten uit met name een ander land, teneinde ontwijking van de antisubsidiemaatregelen te voorkomen.
Aangezien de Commissie in casu van mening was dat de PGTEX-groep gebruik had gemaakt van het grondgebied van Marokko om het compenserende recht op de Chinese invoer van SGV te ontwijken, heeft zij bij de bestreden uitvoeringsverordening het compenserend recht uitgebreid tot vanuit Marokko verzonden SGV. Dit aldus uitgebreide recht, dat enkel tot doel heeft de doeltreffendheid van het aan de Volksrepubliek China opgelegde compenserende recht te verzekeren, kan niet worden onderscheiden van laatstgenoemd recht, waarvan het het uitvloeisel vormt. Met de bestreden uitvoeringsverordening richt de Commissie zich dus tegen de Chinese ondernemingen van de PGTEX-groep om te voorkomen dat zij gebruik zouden maken van het grondgebied van Marokko teneinde zich te onttrekken aan het op de Chinese invoer van SGV ingestelde compenserende recht.
Dienaangaande merkt het Gerecht op dat de associatieovereenkomst tussen Marokko en de Unie er niet aan in de weg staat dat de Unie antiontwijkingsmaatregelen vaststelt om gedragingen als die welke hierboven zijn omschreven tegen te gaan, mits aan alle voorwaarden voor de toepassing van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening is voldaan. Bij een andere uitlegging zou de Unie een handelsbeschermingsinstrument worden ontnomen dat van cruciaal belang is voor een doeltreffende bescherming van de bedrijfstak van de Unie, en zou Marokko veranderen in een „vrijhandelszone” waar marktdeelnemers allerlei soorten handelingen ter ontwijking van antisubsidiemaatregelen kunnen verrichten, hetgeen in strijd zou zijn met de wederzijdse verbintenissen die Marokko en de Unie in het kader van die overeenkomst zijn aangegaan.
Volgens het Gerecht heeft de Commissie derhalve geen fout gemaakt door gebruik te maken van de antiontwijkingsregels van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening.
Beoordeling van de voorwaarden voor de toepassing van artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening in het onderhavige geval
In de tweede plaats herinnert het Gerecht eraan dat overeenkomstig artikel 23, lid 3, van de antisubsidiebasisverordening aan vier voorwaarden moet zijn voldaan om het bestaan van ontwijking vast te stellen. Ten eerste moet er sprake zijn van een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen derde landen en de Unie of tussen individuele ondernemingen in een land waarop maatregelen van toepassing zijn en de Unie. Ten tweede moet die verandering het gevolg zijn van praktijken, processen of werkzaamheden waarvoor, afgezien van de instelling van het recht, onvoldoende reden of economische rechtvaardiging bestaat. Ten derde moeten er elementen zijn waaruit blijkt dat de bedrijfstak van de Unie schade lijdt of dat de corrigerende werking van het recht, gezien de prijzen en/of hoeveelheden van het soortgelijke product, wordt ondermijnd. Ten vierde moeten de soortgelijke ingevoerde producten en/of delen daarvan nog steeds gesubsidieerd worden.
In casu heeft de Commissie, nadat zij had vastgesteld dat de toename van de uitvoer van SGV uit Marokko naar de Unie een verandering in de structuur van het handelsverkeer tussen dat land en de Unie vormde, de tweede noodzakelijke voorwaarde om het bestaan van ontwijking aan te tonen, onderzocht met betrekking tot de bouw van verzoeksters productiefaciliteit in Marokko.
Dienaangaande wijst het Gerecht er ten eerste op dat de Commissie geen fout heeft gemaakt door te concluderen dat er geen voldoende reden of economische rechtvaardiging voor het opzetten van een productiefaciliteit voor SGV in Marokko bestond, anders dan om de geldende compenserende rechten te ontwijken.
Die productiefaciliteit is immers voltooid in oktober 2019, dat wil zeggen vijf maanden na de opening van het antisubsidieonderzoek dat heeft geleid tot de instelling van compenserende rechten op de Chinese invoer van SGV.
Een dergelijke samenloop in de tijd tussen de opening van het antisubsidieonderzoek en de bouw van verzoeksters productiefaciliteit in Marokko kan volgens de rechtspraak het vermoeden rechtvaardigen dat de bouw van een productiefaciliteit in het land van waaruit de goederen worden uitgevoerd, tot doel heeft de toepassing van handelspolitieke maatregelen te vermijden.
De betrokken onderneming dient bij een dergelijke samenloop in de tijd te bewijzen dat niet het streven om aan de gevolgen van de betrokken maatregelen te ontkomen, maar een ander redelijk motief ten grondslag ligt aan de beslissing om een productiefaciliteit op te zetten in het land van waaruit de goederen worden uitgevoerd. Het stond dus aan verzoekster om het bewijs te leveren dat er voor de bouw van haar productiefaciliteit in Marokko een andere reden en economische rechtvaardiging was dan ontkomen aan de betrokken antisubsidiemaatregelen, hetgeen zij in casu niet heeft gedaan.
Bovendien voert verzoekster ten onrechte aan dat de Commissie niet heeft voldaan aan haar verplichting om alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken, aangezien de Commissie het door verzoekster overgelegde bewijsmateriaal correct heeft geanalyseerd en op goede gronden tot de slotsom is gekomen dat met dat bewijsmateriaal haar conclusie niet ter discussie kon worden gesteld.
Ten tweede heeft de Commissie geen fout gemaakt, noch artikel 23 van de antisubsidiebasisverordening geschonden door, voor de beoordeling of er in casu sprake was van ontwijking van de geldende antisubsidiemaatregelen, de in artikel 13, lid 1, vierde alinea, van verordening 2016/1036 (
5
) bedoelde assemblagewerkzaamheden toe te voegen aan de praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking kunnen inhouden in de zin van artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening.
Dienaangaande stelt het Gerecht vast dat assemblagewerkzaamheden niet uitdrukkelijk worden vermeld in artikel 23, lid 3, tweede alinea, van de antisubsidiebasisverordening, dat net als artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening mogelijke ontwijkingspraktijken omschrijft. Die niet-vermelding betekent evenwel niet dat de Uniewetgever assemblagewerkzaamheden van de werkingssfeer van die bepaling heeft willen uitsluiten.
Die bepaling bevat namelijk een niet-uitputtende lijst van mogelijke ontwijkingspraktijken. Onder die bepaling kunnen dus ook andere dan de daarin uitdrukkelijk genoemde ontwijkingsbepalingen vallen, zoals assemblagewerkzaamheden.
Die uitlegging vindt niet alleen steun in de rechtspraak volgens welke artikel 13, lid 1, vierde alinea, van de antidumpingbasisverordening geen uitputtende lijst van mogelijke ontwijkingspraktijken bevat, maar strookt ook met het doel van die bepaling, namelijk het waarborgen van de doeltreffendheid van de geldende antisubsidiemaatregelen.
Dit gezegd zijnde, heeft de Commissie geen fout gemaakt, noch artikel 13 van de antidumpingbasisverordening geschonden door te concluderen dat het SGV-productieproces in Marokko een voltooiingswerkzaamheid is, die onder het begrip „assemblage” in de zin van die bepaling valt.
In casu verricht het Gerecht een tekstuele, contextuele en teleologische analyse van de betrokken bepaling om uit te maken of het begrip „assemblage”, zoals de Commissie bepleit, zo ruim moet worden uitgelegd dat het voltooiingswerkzaamheden kan omvatten, dan wel, zoals verzoekster suggereert, restrictief moet worden uitgelegd in die zin dat die werkzaamheden niet onder het begrip „assemblage” vallen.
Dienaangaande stelt het Gerecht vast dat de antidumpingbasisverordening geen omschrijving bevat van het begrip „assemblage”, noch van het begrip „voltooiingswerkzaamheden”. In die verordening wordt evenmin aangegeven of laatstgenoemde werkzaamheden onder het begrip „assemblage” vallen.
Wat de context betreft, behoren voltooiingswerkzaamheden niet tot de praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking in de zin van artikel 13, lid 1, van de antidumpingbasisverordening kunnen inhouden. Artikel 13, lid 2, onder b) (
6
), waarin de voorwaarden worden vastgesteld waaronder assemblage wordt geacht ontwijking van de geldende maatregelen in te houden, verwijst evenwel naar „voltooiing”. Uit een dergelijke verwijzing valt op te maken dat voltooiingswerkzaamheden kunnen worden uitgelegd als een variant van assemblagewerkzaamheden.
Die uitlegging strookt met de doelstelling van de Unieregeling inzake ontwijking, namelijk de doeltreffendheid van de door de Unie vastgestelde antisubsidiemaatregelen waarborgen en vermijding ervan voorkomen. Bovendien vindt zij steun in het feit dat de wetgever aan de instellingen van de Unie veel speelruimte heeft gelaten met betrekking tot de definitie van „ontwijking”.
Ten slotte hebben de door verzoekster aangehaalde omstandigheden, zoals de complexiteit van het fabricageprocedé voor SGV, geen invloed op de kwalificatie van het SGV-productieproces in Marokko als assemblage of voltooiing. Om uit te maken of assemblagewerkzaamheden ontwijking kunnen inhouden verwijst artikel 13, lid 2, van de antidumpingbasisverordening namelijk naar het aandeel van de gebruikte delen uit het land waarop de maatregelen van toepassing zijn, en naar de waarde die door de betrokken werkzaamheden aan die delen wordt toegevoegd.
Wat ten derde de vaststelling van de toegevoegde waarde van de assemblagewerkzaamheden in de zin van artikel 13, lid 2, onder b), van de antidumpingbasisverordening betreft, heeft de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout gemaakt, noch die bepaling geschonden door de afschrijvingskosten, zoals berekend door verzoekster, aan te passen om rekening te houden met de werkelijke capaciteitsbenuttingsgraad tijdens de verslagperiode, en door de drie door laatstgenoemde gesuggereerde andere methoden voor de berekening van de toegevoegde waarde van de hand te wijzen.
Dienaangaande wijst het Gerecht erop dat zowel uit de context als uit het doel van artikel 13 van de antidumpingbasisverordening blijkt dat bij de berekening van de toegevoegde waarde van assemblagewerkzaamheden enkel rekening wordt gehouden met de kosten van de daadwerkelijke SGV-productie, of zelfs enkel met de afschrijvings‑ en huurkosten die verband houden met de werking van de machines die daadwerkelijk zijn ingezet om de tijdens de verslagperiode daadwerkelijk ingevoerde delen te vervaardigen.
In casu heeft verzoekster de Commissie afschrijvingskosten verstrekt die waren berekend op basis van de maximale theoretische werking van al haar machines. Aangezien de Commissie van mening was dat die afschrijvingskosten en de huurkosten de aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde niet op een geloofwaardige wijze konden weergeven, heeft zij de nodige correcties toegepast. Zij heeft daartoe gebruikgemaakt van de door verzoekster verstrekte en door laatstgenoemde niet betwiste capaciteitsbenuttingsgraad.
Zowel de afschrijvingskosten, die verzoekster op basis van de theoretische maximumcapaciteit van haar machines heeft berekend, als de capaciteitsbenutting zijn evenwel berekend op basis van hetzelfde aantal SGV-machines, alsof deze gedurende heel de verslagperiode in bedrijf waren, zodat het feit dat het ene element wordt aangewend om het andere element aan te passen, geen feitelijke vergissing vormt.
Wat de door verzoekster aan de Commissie voorgestelde andere methoden voor de berekening van de toegevoegde waarde betreft, heeft de Commissie zich terecht op het standpunt gesteld dat met die methoden de aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde niet beter had kunnen worden weergegeven.
Ten vierde heeft de Commissie de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling niet geschonden door voor de vaststelling van de toegevoegde waarde bovengenoemde correcties toe te passen, terwijl zij, bij de berekening van de schademarge, de productiekosten van de bedrijfstak van de Unie, ondanks de vaststelling van een geringe benuttingsgraad van de productiecapaciteit, niet heeft aangepast.
Het in aanmerking nemen van de productiekosten voor de berekening van de schademarge van de bedrijfstak van de Unie wegens invoer met dumping vindt immers in een andere context en met andere doeleinden plaats dan het in aanmerking nemen van die kosten om de tijdens de assemblage‑ of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen toegevoegde waarde te berekenen met het oog op de vaststelling of er sprake is van ontwijking van antidumpingmaatregelen. Verzoekster had moeten uitleggen waarom de Commissie, door die kosten op een verschillende manier in aanmerking te nemen, de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling heeft kunnen schenden, hetgeen zij in casu niet heeft gedaan.
Aangezien de Commissie alle relevante gegevens van het onderhavige geval zorgvuldig en onpartijdig heeft onderzocht en de kosten heeft aangepast met inachtneming van verzoeksters uitleg over het gebruik van de machines en de huurkosten, verwerpt het Gerecht ook de grief inzake schending van het recht op behoorlijk bestuur.
Wat de vierde voorwaarde betreft, heeft de Commissie vastgesteld dat aangezien glasvezelrovings, te weten de grondstof van SGV, in China op verschillende manieren werden gesubsidieerd en die rovings door verzoekster in Marokko werden geassembleerd of voltooid om haar eigen SGV te produceren, de vanuit Marokko naar de Unie uitgevoerde SGV nog steeds werden bevoordeeld door aan Chinese SGV-producenten verleende subsidies.
In dat verband merkt het Gerecht allereerst op dat verzoekster niet kan stellen dat de beoordelingen van de Commissie bij de instelling van de compenserende rechten op de invoer van SGV uit China slechts geldig zijn voor zover zij zien op die producten en niet op de bij de productie ervan gebruikte grondstof, aangezien de Commissie, zonder door verzoekster te zijn tegengesproken, tot de slotsom is gekomen dat de door de Chinese overheid verleende subsidies ten goede kwamen aan de volledige productie van de gehele PGTEX-groep, ongeacht of het om SGV dan wel om de grondstof ervan ging.
Vervolgens beoogt de Commissie met de bestreden uitvoeringsverordening niet de door Marokko verleende subsidies te compenseren, maar te waarborgen dat de compenserende maatregelen die ten aanzien van de Chinese invoer van SGV zijn vastgesteld, niet worden ontweken.
Ten slotte heeft de Commissie zich voor de vaststelling dat in casu aan de vierde voorwaarde was voldaan terecht gebaseerd op het wettelijke vermoeden van doorgifte van subsidies in het geval van verbonden ondernemingen, met name wanneer de downstreamonderneming het eindproduct assembleert en naar de Unie uitvoert. Zij heeft immers aangetoond dat de bij de productie van SGV gebruikte grondstof was gesubsidieerd en dat de aan verzoekster gefactureerde verkoopprijzen altijd lager waren dan de prijzen die aan onafhankelijke afnemers in rekening werden gebracht.
Gebruik van de beschikbare gegevens
In de laatste plaats onderzoekt het Gerecht het middel waarmee verzoekster de Commissie verwijt dat zij artikel 28 van de antisubsidiebasisverordening heeft geschonden door gebruik te maken van de beschikbare gegevens ofschoon verzoekster de door de Commissie gevraagde informatie had verstrekt.
Volgens artikel 28, lid 1, van die verordening kan de Commissie tijdens haar antisubsidieonderzoek gebruikmaken van de beschikbare gegevens met passering van de eigen informatie van een of meer belanghebbenden, indien een belanghebbende geen toegang geeft tot de nodige informatie of deze anderszins niet verstrekt of het onderzoek aanmerkelijk belemmert.
In casu blijkt uit de bestreden uitvoeringsverordening dat de Commissie de door verzoekster verstrekte verkoop‑ en kostengegevens als uitgangspunt voor haar analyse heeft gebruikt. Tevens heeft zij gebruikgemaakt van statistische gegevens om het gebrek aan betrouwbaarheid van de door verzoekster verstrekte gegevens over de omvang van de uitvoer naar de Unie te verhelpen en om te bepalen of de structuur van het handelsverkeer was gewijzigd, hetgeen verzoekster niet betwist. Daarentegen heeft zij geen gebruikgemaakt van de beschikbare gegevens om aan te tonen dat sprake was van assemblage‑ of voltooiingswerkzaamheden.
Het Gerecht heeft dit middel dan ook niet ter zake dienend verklaard.
Gelet op een en ander verwerpt het Gerecht het beroep in zijn geheel.
(
1
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2022/301 van de Commissie van 24 februari 2022 tot uitbreiding van het bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 ingestelde definitieve compenserende recht op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot vanuit Marokko verzonden bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko, en tot beëindiging van het onderzoek naar de mogelijke ontwijking van de bij uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 ingestelde compenserende maatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit Egypte door de invoer van vanuit Marokko verzonden bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Marokko (PB 2022, L 46, blz. 31; hierna: „bestreden uitvoeringsverordening”)
(
2
)	Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 55; hierna: „antisubsidiebasisverordening”).
(
3
)	Uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 van de Commissie van 12 juni 2020 tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2020/492 van de Commissie tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte (PB 2020, L 189, blz. 1).
(
4
)	Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2000, L 70, blz. 2), zoals gewijzigd (hierna: „associatieovereenkomst”).
(
5
)	Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21; hierna: „antidumpingbasisverordening”). Artikel 13, lid 1, vierde alinea, van die verordening omschrijft de praktijken, processen of werkzaamheden die ontwijking kunnen inhouden.
(
6
)	Overeenkomstig die bepaling wordt assemblage in de Unie of een derde land geacht ontwijking van de maatregelen in te houden wanneer: „b) de delen 60 % of meer uitmaken van de totale waarde van de delen van het geassembleerde product; ontwijking wordt echter niet geacht plaats te vinden indien de waarde die tijdens de assemblage‑ of voltooiingswerkzaamheden aan de ingevoerde delen wordt toegevoegd meer dan 25 % van de fabricagekosten bedraagt”.