WYROK TRYBUNAŁUz dnia 2 grudnia 1971 r. (*)[…]W sprawie 5/71Aktien‑Zuckerfabrik Schöppenstedt,
z siedzibą w Schöppenstedt (Dolna Saksonia), reprezentowana
przez R. Schradera, prezesa i A. Insenseego, wiceprezesa
zarządu, wspieranych przez A. Deringera, C. Tessina,
H. Herrmanna i J. Sedemunda, adwokatów przy sądzie
apelacyjnym w Kolonii, z adresem do doręczeń
w Luksemburgu, w kancelarii M. Badena, adwokata, 1,
boulevard Prince‑Henri_strona skarżąca_przeciwkoRadzie Wspólnot Europejskich,
reprezentowanej przez E. Wohlfahrta, dyrektora generalnego służby
prawnej Rady, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego
przez H. J. Lambersa, doradcę prawnego Rady, z adresem do
doręczeń w Luksemburgu, na nazwisko J. N. Van den
Houtena, dyrektora służby prawnej Europejskiego Banku Inwestycyjnego, 2,
place de Metz_strona pozwana_mającej
za przedmiot żądanie zapłaty odszkodowania na podstawie art. 215 akapit
drugi traktatu EWG, za szkodę spowodowaną rozporządzeniem Rady nr
769/68 w sprawie działań niezbędnych w celu wyrównania różnicy
między krajowymi cenami cukru a cenami obowiązującymi od dnia
1 lipca 1968 r._TRYBUNAŁ_w
składzie: R. Lecourt, prezes, J. Mertens de Wilmars
i H. Kutscher, prezesi izb, A. M. Donner,
A. Trabucchi, R. Monaco (sprawozdawca)
i P. Pescatore, sędziowie_rzecznik generalny: K. Roemer_sekretarz: A. Van Houtte_wydaje następującyWyrok[…]Motywy1        Zważywszy,
że pismem złożonym w sekretariacie w dniu 13 lutego
1971 r. przedsiębiorstwo Aktien‑Zuckerfabrik Schöppenstedt wniosło
do Trybunału, na podstawie art. 215 akapit drugi traktatu EWG,
o nakazanie Radzie naprawienia szkody, jaką wyrządziła, wydając
rozporządzenie nr 769/68 z dnia 18 czerwca 1968 r.
(Dz.U. L 143) w sprawie działań niezbędnych w celu
wyrównania różnicy między krajowymi cenami cukru a cenami
obowiązującymi od dnia 1 lipca 1968 r.;że
wniosło tytułem żądania głównego o wypłatę przez Radę kwoty
38 852,78 ecu, to jest 155 411,13 DM, odpowiadającej
utracie dochodów, jakiej doznało w stosunku do poprzedniej
niemieckiej ceny cukru nierafinowanego;że tytułem żądania ewentualnego wniosło o naprawienie w inny sposób poniesionej szkody; Co do dopuszczalności2        Zważywszy,
że Rada kwestionuje dopuszczalność skargi, twierdząc w pierwszej
kolejności, iż nie ma ona w rzeczywistości na celu naprawienia
wyrządzonej przez nią szkody, lecz cofnięcie skutków prawnych
zaskarżonego aktu;iż uznanie skargi za
dopuszczalną byłoby sprzeczne z systemem ochrony sądowej
ustanowionym w traktacie, w szczególności z art. 173
akapit drugi, zgodnie z którym podmioty indywidualne nie są
uprawnione do wnoszenia skarg o stwierdzenie nieważności
rozporządzeń;3        zważywszy,
że skarga o odszkodowanie z art. 178 i 215 akapit
drugi traktatu ustanowiona została jako środek niezależny, pełniący
szczególną funkcję w systemie środków prawnych, i wykonywany
na warunkach określonych z uwzględnieniem jego szczególnego celu;że
odróżnia się ona od skargi o stwierdzenie nieważności w ten
sposób, iż nie ma na celu usunięcia z obrotu prawnego określonego
przepisu, lecz naprawienie szkody wyrządzonej przez instytucję przy
wykonywaniu jej zadań;4        zważywszy,
że Rada zarzuca ponadto niedopuszczalność żądania głównego z tego
względu, iż jego spełnienie wymagałoby zastąpienia spornego unormowania
nowym, zgodnym z kryteriami wskazanymi przez skarżącą, czego
Trybunał nie jest władny nakazać;5        zważywszy,
że żądanie główne ma na celu jedynie przyznanie odszkodowania, czyli
świadczenia wywołującego skutki wyłącznie wobec skarżącej;że w związku z tym zarzut ten należy odrzucić;6        zważywszy,
że pozwana twierdzi również, iż w przypadku uwzględnienia żądania
odszkodowania Trybunał zmuszony byłby, celem określenia wysokości
spornej szkody, ustalić kryteria, według których wyrównanie cen powinno
było zostać dokonane, naruszając tym samym zakres swobodnego uznania
przysługujący Radzie przy wydawaniu aktów normatywnych;7        zważywszy,
że określenie kryteriów obliczenia spornego wyrównania nie należy do
kwestii dopuszczalności, lecz do istoty sporu;8        zważywszy
wreszcie, że pozwana zarzuca niedopuszczalność żądania pomocniczego ze
względu na jego nieokreślony przedmiot i całkowity brak
uzasadnienia;9        że
żądanie jakiegokolwiek odszkodowania rzeczywiście nie jest
wystarczająco precyzyjne, w związku z czym należy uznać je za
niedopuszczalne;10      że skarga jest zatem dopuszczalna jedynie co do żądania głównego; Co do istoty11      Zważywszy,
że w niniejszej sprawie odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty
wymagałaby co najmniej, by akt, który miał wyrządzić szkodę, był
niezgodny z prawem;że chodzi tu
o akt normatywny, oparty na decyzjach z zakresu polityki
gospodarczej, w związku z czym Wspólnotę można pociągnąć do
odpowiedzialności na podstawie art. 215 akapit drugi traktatu
z tytułu szkody wyrządzonej tym aktem podmiotom indywidualnym tylko
w wypadku stwierdzenia wystarczająco poważnego naruszenia normy
prawnej wyższego rzędu, chroniącej podmioty indywidualne;że analiza Trybunału dotyczyć winna zatem w pierwszej kolejności istnienia takiego naruszenia;12      zważywszy,
że rozporządzenie nr 769/68, wydane na podstawie art. 37
ust. 1 rozporządzenia nr 1009/67, który nakłada na Radę
obowiązek wydania przepisów dotyczących działań niezbędnych w celu
wyrównania różnicy między cenami krajowymi a cenami obowiązującymi
od dnia 1 lipca 1968 r., upoważnia państwo członkowskie,
w którym cena cukru białego jest wyższa od ceny referencyjnej, do
przyznania wyrównania dla ilości cukru białego i cukru
nierafinowanego znajdujących się w dniu 1 lipca 1968 r.
o godzinie 0.00 w obrocie na jego terytorium;że
skarżąca wskazuje, iż dla krajów o niskich cenach rozporządzenie
to przewiduje wypłatę należności od zapasów cukru wyłącznie pod
warunkiem, że ceny wcześniejsze były niższe niż ceny interwencyjne
obowiązujące od dnia 1 lipca 1968 r., i twierdzi, iż
przyjmując odmienne kryteria przyznawania prawa do wyrównania dla
producentów cukru z siedzibą w państwach członkowskich
o wysokich cenach, rozporządzenie narusza postanowienie
art. 40 ust. 3 ostatni akapit traktatu, zgodnie z którym
wspólna polityka cenowa powinna być oparta na wspólnych kryteriach
i jednolitych metodach obliczania;13      zważywszy,
że wskazane zróżnicowanie nie stanowi dyskryminacji, gdyż jest
konsekwencją nowej organizacji wspólnego rynku cukru, w której nie
stosuje się jednej sztywnej ceny, lecz cenę wyższą i cenę niższą,
stanowiące widełki cenowe, w ramach których rzeczywiste ceny
ustanawiane są w zależności od zmian na rynku;że
nie można więc kwestionować celowości unormowania przejściowego, które
wymaga wypłaty należności tylko w wypadku, gdy ceny wcześniejsze
znajdowały się poza widełkami nowych cen, i dopuszcza wyrównanie
wyłącznie w wypadkach, gdy były one wyższe niż widełki, przy
założeniu, iż w wypadku gdy ceny wcześniejsze mieszczą się już
w ustalonych ramach, działać powinien mechanizm rynkowy;14      zważywszy
ponadto, że wobec szczególnych cech systemu ustanowionego od dnia
1 lipca 1968 r. Rada spełniła wymogi określone
w art. 37 rozporządzenia nr 1009/67, wydając
rozporządzenie nr 769/68;15      zważywszy,
że należy odrzucić również zarzut skarżącej, zgodnie z którym
rozporządzenie nr 769/68 narusza art. 40 traktatu z tego
względu, iż sposób obliczania odszkodowań i należności
wyrównawczych dla zapasów cukru nierafinowanego stanowi pochodną sposobu
przyjętego dla cukru białego, co może powodować nierówne traktowanie
producentów cukru nierafinowanego;że
skarżąca stwierdziła wprawdzie, opierając się na hipotetycznych
przypadkach, iż przyjęty sposób obliczania nie zawsze prowadzi do
jednakowych rezultatów dla producentów cukru nierafinowanego, nie
wykazała jednak, iż mogło to mieć miejsce w dniu 1 lipca
1968 r.;16      zważywszy,
że skarga o odszkodowanie nie spełnia określonego powyżej warunku,
w związku z czym należy ją oddalić; W przedmiocie kosztów17      Zważywszy,
że zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje
obciążona strona przegrywająca sprawę;że skarżąca przegrała sprawę;z powyższych względów_uwzględniając akta sprawy;po zapoznaniu się ze sprawozdaniem sędziego sprawozdawcy;po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron;po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego;uwzględniając
Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
a w szczególności art. 40, 173 i 215 akapit drugi;uwzględniając
rozporządzenie Rady nr 1009/67 z dnia 18 grudnia
1967 r., a w szczególności art. 37 ust. 1;uwzględniając rozporządzenie Rady nr 769/68 z dnia 18 czerwca 1968 r.;uwzględniając Protokół w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;uwzględniając regulamin Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich;TRYBUNAŁ_odrzucając wszelkie żądania dalej idące lub przeciwne, orzeka, co następuje:1)      Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna;2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.LecourtMertens de WilmarsKutscherDonnerTrabucchi            MonacoPescatoreWyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 2 grudnia 1971 r.Sekretarz       PrezesA. Van Houtte       R. Lecourt* Język postępowania: niemiecki.