61970C0054
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL
A. DUTHEILLET DE LAMOTHE
VAN 4 MAART 1971 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
De heer Landra is 4 oktober 1965 als hulpfunctionaris bij de EGKS te Luxemburg in dienst getreden.
Hij was, ingevolge een der in artikel 70 van de regeling voor hulpagenten geboden keuzemogelijkheden, aangesloten bij een Luxemburgse instelling van sociale zekerheid: la Caisse de pension des employés privés.
Op 1 oktober 1968 werd hij ambtenaar in dienst van de Commissie. Vanaf dat tijdstip viel hij derhalve onder de algemene pensioenregeling van de Gemeenschappen.
Bleef de vraag op welke wijze voor zijn aanstelling als ambtenaar verkregen pensioenrechten in aanmerking moesten worden genomen.
De pensioenregeling van de Gemeenschappen kent hiervoor twee stelsels:
dat van artikel 3, sub c), van de pensioenregeling van bijlage VIII van het Statuut is het meest eenvoudig en voor de ambtenaren het gunstigst. Het is een in alle nationale wettelijke regelingen voorkomend systeem, volgens hetwelk ter berekening van de pensioenrechten van de ambtenaar een door hem vervulde diensttijd, waaraan normaliter geen aanspraak op pensioen kan worden ontleend, wordt gelijkgesteld met diensttijd waarbij zulks wel het geval is;
—
het andere, voor de ambtenaar in het algemeen minder gunstige stelsel, is neergelegd in artikel 11 van dezelfde pensioenregeling. Het is een stelsel van coördinatie met de ouderdomspensioenvoorzieningen der verschillende sociale zekerheidsstelsels. De ambtenaar wordt verzocht om door het fonds waarbij hij eerder was aangesloten hetzij de actuariële tegenwaarde van zijn pensioenrechten, hetzij de hem eventueel verschuldigde afkoopsom te doen uitbetalen, en dit bedrag vervolgens te doen omzetten in pensioenjaren op basis van de actuariële tegenwaarde volgens de pensioenregeling van de Gemeenschap.
—
Voor een beter begrip van dit stelsel moge ik een willekeurig doch mijns inziens verhelderend voorbeeld geven.
Nemen wij aan dat de actuariële tegenwaarde of de afkoopsom van bijdragen aan een sociaal verzekeringsstelsel gedurende 10 jaar100000 Bfr bedraagt.
De nieuwe ambtenaar zal dan 100000 Bfr aan de Gemeenschap doen betalen; wanneer dit bedrag echter volgens het pensioenstelsel van de Gemeenschap slechts een actuariële tegenwaarde van zes dienstjaren vertegenwoordigt, zullen hem slechts zes pensioenjaren worden toegekend, hoewel hij tevoren gedurende tien jaren aan een sociaal verzekeringsstelsel heeft bijgedragen.
Verzoeker betoogt dat bedoelde diensttijd alleen volgens het stelsel van artikel 3, lid c), van de pensioenregeling in aanmerking mag worden genomen.
Hiertoe voert hij drie gronden aan:
1.
de tekst van het aangehaalde voorschrift;
2.
vergelijking van het voorschrift met artikel 11 van de pensioenregeling;
en ten slotte:
3.
vergelijking van het voorschrift met artikel 48 van dezelfde regeling en haar verenigbaarheid met de algemene beginselen van het ambtenarenrecht.
Geen van deze gronden is naar mijn mening juist, ook al worden in het beroepschrift bepaalde onvolkomenheden in de thans geldende pensioenregeling aan het licht gebracht.
1.
Aan de tekst van artikel 3, sub c), kan verzoeker geen recht ontlenen op inaanmerkingneming van de door hem bedoelde diensttijd.
Weliswaar mag op grond van dit artikel de diensttijd bij de Gemeenschap, vervuld „in enige andere hoedanigheid” dan die van ambtenaar, in aanmerking worden genomen, doch het artikel bepaalt ook dat zulks slechts mogelijk is overeenkomstig de regeling voor de „andere personeelsleden”.
Wanneer men ziet naar de voorschriften die volgen op bijlage VIII van het Statuut van de ambtenaren, houdende met name vaststelling van de regeling welke van toepassing is op de verschillende personeelsleden zonder ambtelijke status, en met name op de hulpfunctionarissen, dan blijkt dat het in aanmerking nemen van diensttijd slechts is voorzien voor de tijdelijke functionarissen doch is uitgesloten voor de andere in deze tekst bedoelde categorieën personeelsleden: hulpfunctionarissen, plaatselijke functionarissen, enzovoort.
Dat is dan ook de reden waarom alleen de tijdelijke functionarissen vanaf hun indiensttreding aangesloten zijn bij het pensioenfonds van de Gemeenschap en de in deze regeling voorziene bijdragen moeten storten, terwijl de andere personeelsleden bij nationale of plaatselijke fondsen aangesloten blijven.
In ieder geval kan derhalve worden vastgesteld dat de heer Landra juist op grond van artikel 3, bezien in verband met de voorschriften voor de hulpfunctionarissen, niet alleen kan verlangen dat de door hem als hulpfunctionaris vervulde diensttijd in aanmerking wordt genomen — doel en strekking van het artikel schijnen veeleer te impliceren dat zulks verboden is — ;
2.
De tweede beroepsgrond van de heer Landra is echter dat artikel 3 voor de uitlegging moet worden vergeleken met artikel 11, dat de coördinatie met stelsels van sociale zekerheid betreft; dit artikel 11 wil de administratie op hem toepassen.
De heer Landra stelt dat artikel 11 van de pensioenregeling voor hem niet geldt en dat hij derhalve recht heeft op toepassing van artikel 3, sub c).
Het uitgangspunt van deze redenering lijkt mij volmaakt juist.
Het zeer slecht geredigeerde artikel 11 is namelijk „expressis verbis” slechts van toepassing op ambtenaren die voor hun vaste aanstelling niet in dienst van de Gemeenschap doch van een andere natuurlijke of rechtspersoon waren.
Doch zelfs aanvaarding van deze restrictieve uitlegging leidt niet tot het gevolg dat de heer Landra eraan wil verbinden.
Zij brengt slechts mede dat in plaats van artikel 11 der pensioenregeling de nog minder gunstige bepalingen van de verordening inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers in het algemeen op hem toepassing dienen te vinden.
Aan het feit dat de administratie zich, naar ik meen uit welwillendheid, bereid verklaart artikel 11 op de heer Landra toe te passen kan hij geenszins, in strijd met het in dit artikel bepaalde, een aanspraak op toepassing van artikel 3, sub c), van de pensioenregeling ontlenen.
3.
Ten slotte bedient de heer Landra zich van een derde groep argumenten ten betoge dat de administratie, door op zijn verzoek om inaanmerkingneming van diensstijd afwijzend te beschikken, in strijd handelt met een zowel in artikel 48 van de pensioenregeling als in de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht geformuleerd principe: dat van gelijke behandeling van alle personeelsleden van de Gemeenschappen.
Bij het aan artikel 48 van de pensioenregeling ontleende argument behoeven wij nauwelijks stil te staan.
Weliswaar wordt daarin bepaald dat „ongeacht andersluidende bepalingen van het Statuut … de ambtenaar op zijn verzoek aanspraak [kan] maken op … pensioen met ingang van de dag waarop hij uit enigerlei hoofde in dienst van een van de instellingen der drie Europese Gemeenschappen is getreden”.
Het betreft hier echter een overgangsbepaling van de pensioenregeling, welke slechts kan gelden voor functionarissen die — op grond van weer andere overgangsbepalingen, namelijk die van het Statuut van de ambtenaren — onder dat Statuut vallen.
Dit is met verzoeker niet het geval aangezien hij — ik heb er in het voorgaande reeds op gewezen — op 4 oktober 1965 bij de Gemeenschappen in dienst is getreden, tijdstip waarop de overgangsbepalingen van het Statuut reeds geruime tijd niet meer golden.
Verzoekers redenering tast zelfs zijn eigen betoog aan: dat de auteurs van de pensioenregeling hebben willen aangeven dat voor personeelsleden die ingevolge de overgangsbepalingen van het Statuut ambtenaar werden hun gehele, uit welken hoofde ook verrichte diensttijd in aanmerking zal worden genomen, ongeacht andersluidende bepalingen, berustte juist op de veronderstelling dat daarvan in de regel geen sprake was.
Blijft verzoekers laatste argument, inhoudende schending van een beginsel dat verzoeker als een algemeen communautair rechtsbeginsel beschouwt, namelijk de gelijke behandeling van alle personeelsleden der Gemeenschappen.
Verzoeker meent namelijk dat de auteurs van de pensioenregeling en van de regeling voor de andere personeelsleden dit. beginsel van gelijkheid hebben geschonden, door inaanmerkingneming van diensttijd slechts te voorzien voor tijdelijke functionarissen en niet voor de overige categorieën van „andere” personeelsleden.
Ik stel U echter voor deze redenering niet te volgen.
Weliswaar is in een aantal nationale rechtsstelsels, bij voorbeeld in het Franse ambtenarenrecht, zij het met veel voorzichtigheid en voorbehoud, gelijkheid van behandeling van het overheidspersoneel als beginsel erkend.
Doch dit beginsel werd nimmer aanvaard voor personeelsleden van eenzelfde groep of kader, dat wil zeggen functionarissen voor wie ten aanzien van aanwerving en bevordering dezelfde regels gelden en die voor dezelfde posten of ambten in aanmerking komen.
Zelfs aangenomen dat dit beginsel ook geldt in het ambtenarenrecht van de Gemeenschappen (hetgeen ik allerminst evident acht), dan nog is het in casu in geen geval van toepassing.
Op grond van dit beginsel zou het namelijk verboden zijn twee groepen hulpfunctionarissen verschillend te behandelen, doch geenszins om voor hulpfunctionarissen een andere regeling te treffen dan voor tijdelijke functionarissen of voor personeel in vaste dienst.
Tijdelijke ambtenaren worden trouwens op een andere wijze aangeworven dan hulpfunctionarissen, zij kunnen niet tezamen met hen voor bevordering in aanmerking worden gebracht en zij komen ook niet in aanmerking voor dezelfde posten en ambten.
De autoriteiten van de Gemeenschappen hebben derhalve naar mijn mening in ieder geval geen enkel algemeen communautair rechtsbeginsel geschonden door aan hulpfunctionarissen, die niet — zoals de tijdelijke functionarissen — bijdragen in de pensioenregeling der Gemeenschappen, na aanstelling in vaste dienst een andere rechtspositie toe te kennen dan aan tijdelijke functionarissen.
Nu geen der middelen van het request mij gegrond voorkomt, concludeer ik tot verwerping van het beroep en tot verwijzing van verzoeker in de aan zijn zijde gevallen kosten.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.