62020CO0089
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
της 1ης Οκτωβρίου 2020 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Άρθρο 53, παράγραφος 2, και άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Σύμβαση εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν – Άρθρο 54 – Αρχή ne bis in idem – Πεδίο εφαρμογής – Ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών – Μη παροχή επαρκών διευκρινίσεων ως προς το πραγματικό πλαίσιο και τους λόγους που δικαιολογούν την ανάγκη να δοθεί απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα – Προδήλως απαράδεκτο»
Στην υπόθεση C‑89/20,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Županijski sud u Puli (περιφερειακό δικαστήριο της κομητείας της Pula, Κροατία) με απόφαση της 17ης Φεβρουαρίου 2020, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Φεβρουαρίου 2020, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης κατά των
GR,
HS,
IT,
Inter Consulting d.o.o., τελούσας υπό εκκαθάριση,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
συγκείμενο από τους P. G. Xuereb (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, T. von Danwitz και A. Kumin, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Richard de la Tour
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της απόφασης που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 54 της Συμβάσεως εφαρμογής της συμφωνίας του Σένγκεν, της 14ης Ιουνίου 1985, μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών της Οικονομικής Ένωσης Μπενελούξ, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας, σχετικά με τη σταδιακή κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα (ΕΕ 2000, L 239, σ. 19), η οποία υπεγράφη στο Σένγκεν στις 19 Ιουνίου 1990 και ετέθη σε ισχύ στις 26 Μαρτίου 1995 (στο εξής: ΣΕΣΣ).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας που κινήθηκε σε βάρος των GR, HS και IT καθώς και της τελούσας υπό εκκαθάριση Inter Consulting d.o.o., οι οποίοι κατηγορούνται για τέλεση, ηθική αυτουργία ή συνέργεια σε τέλεση, στην Κροατία, πράξεων που χαρακτηρίζονται ως κατάχρηση εμπιστοσύνης στο πλαίσιο εμπορικών πράξεων.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η πράξη προσχωρήσεως
3
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, της Πράξεως περί των όρων προσχωρήσεως της Δημοκρατίας της Κροατίας και των προσαρμογών της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2012, L 112, σ. 21, στο εξής: πράξη προσχωρήσεως) ορίζει τα εξής:
«Οι διατάξεις του κεκτημένου του Σένγκεν οι οποίες αναφέρονται στο Πρωτόκολλο περί κεκτημένου του Σένγκεν το οποίο έχει ενσωματωθεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης […] και προσαρτάται στη [Συνθήκη ΕΕ] και στη [Συνθήκη ΛΕΕ], και οι πράξεις που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό και απαριθμούνται στο Παράρτημα II, καθώς και τυχόν άλλες πράξεις που έχουν εκδοθεί πριν την ημερομηνία προσχώρησης, είναι δεσμευτικές για την Κροατία και εφαρμόζονται σε αυτήν από την ημερομηνία προσχώρησης.»
4
Το παράρτημα ΙΙ της πράξης προσχωρήσεως φέρει τον τίτλο «Κατάλογος διατάξεων του κεκτημένου του Σένγκεν, όπως ενσωματώθηκε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πράξεων που βασίζονται σε αυτό ή σχετίζονται άλλως με αυτό, που είναι δεσμευτικές και εφαρμοστέες στην Κροατία από την προσχώρηση (μνημονεύεται στο άρθρο 4, παράγραφος 1 της Πράξης Προσχώρησης)». Υπό τον τίτλο αυτό, το σημείο 2 του εν λόγω παραρτήματος αναφέρει «[τις] ακόλουθες διατάξεις της [ΣΕΣΣ], [τ]η σχετική Τελική Πράξη και [τις] Κοινές Δηλώσεις […], όπως τροποποιήθηκαν από ορισμένες πράξεις που απαριθμούνται στην παράγραφο 8 του παρόντος παραρτήματος:
[…] [Ά]ρθρα 54 έως 58 […]».
Η ΣΕΣΣ
5
Το άρθρο 54 της ΣΕΣΣ περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο 3 το οποίο φέρει τον τίτλο «Εφαρμογή της αρχής ne bis in idem». Το άρθρο αυτό προβλέπει τα εξής:
«Όποιος καταδικάσθηκε [ή αθωώθηκε] αμετάκλητα από ένα συμβαλλόμενο μέρος δεν μπορεί να διωχθεί από ένα άλλο συμβαλλόμενο μέρος για τα ίδια πραγματικά περιστατικά, υπό τον όρον όμως ότι, σε περίπτωση καταδίκης, η ποινή έχει ήδη εκτιθεί ή εκτίεται ή δεν μπορεί πλέον να εκτιθεί σύμφωνα με τους νόμους του συμβαλλομένου μέρους που επέβαλε την καταδίκη.»
Το κροατικό δίκαιο
6
Το άρθρο 31, παράγραφος 2, του Συντάγματος της Δημοκρατίας της Κροατίας ορίζει τα εξής:
«Κανείς δεν μπορεί να δικαστεί εκ νέου ούτε μπορεί να ασκηθεί σε βάρος του ποινική δίωξη για πράξη για την οποία έχει αθωωθεί ή καταδικαστεί με νομίμως εκδοθείσα αμετάκλητη δικαστική απόφαση.»
7
Κατά το άρθρο 246, παράγραφοι 1 και 2, του Kazneni zakon (ποινικού κώδικα), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης της κύριας δίκης, η κατάχρηση εμπιστοσύνης που τελείται στο πλαίσιο εμπορικών πράξεων συνιστά ποινικό αδίκημα οικονομικού χαρακτήρα.
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
8
Κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης της κύριας δίκης, ο GR ήταν μέλος του συμβουλίου διαχειρίσεως της Skiper Hoteli d.o.o. και της Interco Umag d.o.o., Umag (στο εξής: Interco), νυν Inter Consulting. Είχε επίσης την ιδιότητα εταίρου της Rezidencija Skiper d.o.o. και κατείχε εταιρικά μερίδια στην Alterius d.o.o. Ο HS, από την πλευρά του, ήταν πρόεδρος του συμβουλίου διαχειρίσεως της Interco και κατείχε επίσης εταιρικά μερίδια στην Alterius, ενώ ο IT πραγματοποιούσε εκτιμήσεις της αξίας ακινήτων.
9
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2015 η Županijsko državno odvjetništvo u Puli (εισαγγελία της κομητείας της Pula, Κροατία, στο εξής: εισαγγελία της Pula) εξέδωσε κατηγορητήριο κατά των GR, HS, IT και της Interco. Βάσει του κατηγορητηρίου αυτού, κατηγορούνταν, αφενός, ο GR και η Interco για κατάχρηση εμπιστοσύνης στο πλαίσιο εμπορικών πράξεων, κατά την έννοια του άρθρου 246, παράγραφοι 1 και 2, του ποινικού κώδικα, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης της κύριας δίκης, και, αφετέρου, οι HS και IT για ηθική αυτουργία ο πρώτος και συνέργεια ο δεύτερος στην τέλεση του αδικήματος αυτού.
10
Από το εν λόγω κατηγορητήριο, όπως παρατίθεται στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, προκύπτει ότι, μεταξύ των μηνών Δεκεμβρίου 2004 και Ιουνίου 2006, οι GR και HS προέβησαν σε ενέργειες προκειμένου η Interco να αγοράσει ακίνητα ευρισκόμενα σε διάφορα όμορα μεταξύ τους γεωτεμάχια εντός του Δήμου Savudrija (Κροατία), όπου η Skiper Hoteli σχεδίαζε να υλοποιήσει έργο τουριστικών καταλυμάτων. Εν συνεχεία, τα ίδια αυτά πρόσωπα φρόντισαν ώστε η Skiper Hoteli να αγοράσει τα εν λόγω ακίνητα σε τιμή σαφώς υψηλότερη από εκείνη της αγοράς, ούτως ώστε η Interco να επωφεληθεί παρανόμως εις βάρος της Skiper Hoteli.
11
Στο ίδιο κατηγορητήριο αναφέρεται επιπλέον ότι, μεταξύ των μηνών Νοεμβρίου 2004 και Νοεμβρίου 2005, οι GR και HS ενήργησαν επίσης ώστε ο GR και άλλες εταιρίες τις οποίες αυτός εκπροσωπούσε να πωλήσουν στη Skiper Hoteli, σε τιμή σαφώς υψηλότερη από εκείνη που ανταποκρινόταν στην πραγματική τους αξία, τα εταιρικά μερίδια που κατείχαν ο GR και οι άλλες αυτές εταιρίες στην Alterius, καθώς η αρχική εισφορά ενεργητικού στην τελευταία αυτή εταιρία συνίστατο σε ακίνητα ανεγερθέντα σε όμορα μεταξύ τους γεωτεμάχια ευρισκόμενα εντός του Δήμου Savdrija. Προς τούτο, οι GR και HS φρόντισαν να διενεργηθεί από τη Rezidencija Skiper και με τη συνέργεια του IT εκτίμηση η οποία προσδιόριζε για τα οικεία ακίνητα αξία υψηλότερη της πραγματικής.
12
Το κατηγορητήριο της εισαγγελίας της Pula επικυρώθηκε με απόφαση της 5ης Μαΐου 2016 του ποινικού τμήματος του αιτούντος δικαστηρίου, του Županijski sud u Puli (περιφερειακού δικαστηρίου της κομητείας της Pula, Κροατία).
13
Κατά την προκαταρκτική επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, οι GR και HS ζήτησαν την αναστολή της ποινικής διαδικασίας λόγω του ότι οι διώξεις που είχαν κινηθεί σε βάρος τους ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου αντέβαιναν στην αρχή ne bis in idem. Συναφώς, υποστήριξαν ότι είχαν ήδη διωχθεί ποινικώς για τις ίδιες πράξεις στην Αυστρία και ότι εκείνη η ποινική διαδικασία είχε περατωθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση.
14
Στο πλαίσιο αυτό, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι οι αυστριακές ποινικές αρχές είχαν πράγματι κινήσει ποινικές διώξεις κατά δύο πρώην μελών του οργάνου διοίκησης της Hypo Alpe Adria Bank International AG (στο εξής: Hypo Alpe Adria Bank), τραπεζικού ιδρύματος ευρισκόμενου στην Αυστρία, καθώς και κατά των GR και HS ως συνεργών των δύο αυτών πρώην μελών. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο που εκδόθηκε από τη Staatsanwaltschaft Klagenfurt (εισαγγελία του Klagenfurt, Αυστρία) και υποβλήθηκε ενώπιον του Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακού δικαστηρίου του Klagenfurt, Αυστρία) στις 9 Ιανουαρίου 2015, τα εν λόγω πρώην μέλη του οργάνου διοίκησης κατηγορούνταν για κατάχρηση εμπιστοσύνης, κατά την έννοια του Strafgesetzbuch (ποινικού κώδικα), επειδή ενέκριναν, μεταξύ των μηνών Σεπτεμβρίου 2002 και Ιουλίου 2005, τη χορήγηση στη Rezidencija Skiper και στη Skiper Hoteli δανείων συνολικού ποσού 105 εκατομμυρίων ευρώ τουλάχιστον, χωρίς ούτε να έχουν τηρηθεί οι απαιτήσεις περί εισφοράς επαρκών ιδίων κεφαλαίων και περί ελέγχου της χρήσης των κεφαλαίων ούτε να έχουν ληφθεί υπόψη, αφενός, η απουσία έγγραφης τεκμηρίωσης σχετικά με την υλοποίηση των έργων για τα οποία χορηγούνταν τα δάνεια και, αφετέρου, η έλλειψη τόσο επαρκών μέσων εγγύησης καταβολής όσο και επαρκούς ικανότητας των οικείων εταιριών προς αποπληρωμή. Επιπλέον, οι GR και HS κατηγορήθηκαν ότι παρακίνησαν τα εν λόγω πρώην μέλη να τελέσουν το προσαπτόμενο αδίκημα ή συνέβαλαν στην τέλεσή του, ζητώντας την έγκριση για τη χορήγηση των δανείων.
15
Κατόπιν αιτήσεως του HS, η εισαγγελία του Klagenfurt επιβεβαίωσε επιπλέον, με έγγραφο της 16ης Ιουλίου 2015 απευθυνόμενο στους δικηγόρους του, ότι, όσον αφορά τις διώξεις που κινήθηκαν σε βάρος των GR και HS, το εκδοθέν από την ίδια κατηγορητήριο κάλυπτε επίσης την πώληση ακινήτων στη Skiper Hoteli μέσω της Alterius έναντι υπερβολικά υψηλής τιμής, καθώς και την εγείρουσα υποψίες καταβολή εξόδων διαχείρισης έργου.
16
Με απόφαση του Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακού δικαστηρίου του Klagenfurt), η οποία εκδόθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2016, τα δύο πρώην μέλη του οργάνου διοίκησης της Hypo Alpe Adria Bank κρίθηκαν εν μέρει ένοχα για τις πράξεις για τις οποίες κατηγορούνταν και καταδικάστηκαν για την έγκριση ενός εκ των δανείων που είχαν χορηγηθεί στη Skiper Hoteli, ύψους άνω των 70 εκατομμυρίων ευρώ. Αντιθέτως, οι GR και HS αθωώθηκαν ως προς την κατηγορία για ηθική αυτουργία ή συνέργεια, αντιστοίχως, στην τέλεση των ποινικών αδικημάτων για τα οποία κατηγορούνταν τα πρώην μέλη του οργάνου διοίκησης της Hypo Alpe Adria Bank. Η απόφαση αυτή κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη, στις 4 Μαρτίου 2019, της αιτήσεως αναιρέσεως που ασκήθηκε κατά αυτής ενώπιον του Oberster Gerichtshof (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Αυστρία).
17
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι η εισαγγελία της Pula, η οποία είχε επίσης επιληφθεί και άλλων ποινικών αδικημάτων σε σχέση με την Hypo Alpe Adria Bank, ζήτησε επανειλημμένως, κατά τη διάρκεια του έτους 2014, από την εισαγγελία του Klagenfurt να ελέγξει αν αυτή διεξήγε στην Αυστρία διαδικασία παράλληλη με εκείνη που είχε κινηθεί στην Κροατία. Βάσει των στοιχείων που παρέσχε η εισαγγελία του Klagenfurt, τα οποία ταυτίζονται, κατ’ ουσίαν, με εκείνα που περιλήφθηκαν στη συνέχεια στη διάταξη του κατηγορητηρίου της εισαγγελίας του Klagenfurt το οποίο αναφέρεται στη σκέψη 14 της παρούσας διατάξεως, η εισαγγελία της Pula έκρινε ότι τα πραγματικά περιστατικά που εξετάστηκαν από την εισαγγελία του Klagenfurt και από το Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακό δικαστήριο του Klagenfurt) δεν ασκούν νομικώς επιρροή ως προς τον χαρακτηρισμό της αξιόποινης πράξης την οποία αφορά η ποινική διαδικασία της κύριας δίκης, δεν συνδέονται με τα πραγματικά περιστατικά που περιγράφονταν στο κατηγορητήριο που εξέδωσε η ίδια στις 28 Σεπτεμβρίου 2015 και, ως εκ τούτου, δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο δικαστικής κρίσης.
18
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Županijski sud u Puli (περιφερειακό δικαστήριο της κομητείας της Pula) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το εξής προδικαστικό ερώτημα:
«Αφορά η παραβίαση της αρχής ne bis in idem μόνον τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται στη διάταξη του κατηγορητηρίου της εισαγγελίας της Pula της 28ης Σεπτεμβρίου 2015 συγκρινόμενα με τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται στη διάταξη του κατηγορητηρίου της εισαγγελίας του Klagenfurt της 9ης Ιανουαρίου 2015 και στο διατακτικό της αποφάσεως του Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακού δικαστηρίου του Klagenfurt) της 3ης Νοεμβρίου 2016, την οποία επικύρωσε το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Δικαστήριο) με απόφασή του της 4ης Μαρτίου 2019, ή μια τέτοια παραβίαση αφορά επίσης και άλλη διαπίστωση σχετικά με:
–
τα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στο σκεπτικό της αποφάσεως του Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακού δικαστηρίου του Klagenfurt) της 3ης Νοεμβρίου 2016, η οποία επικυρώθηκε με την απόφαση του Oberster Gerichtshof (Ανωτάτου Δικαστηρίου)·
–
τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αφορούσε η διεξαχθείσα από την εισαγγελία του Klagenfurt ανακριτική διαδικασία κατά πλειόνων προσώπων, μεταξύ άλλων κατά των GR και HS, και τα οποία παραλείφθηκαν εν συνεχεία από το κατηγορητήριο της εισαγγελίας του Klagenfurt της 9ης Ιανουαρίου 2015;»
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως
19
Δυνάμει του άρθρου 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι προδήλως απαράδεκτη, το Δικαστήριο, αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, μπορεί οποτεδήποτε να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
20
Η διάταξη αυτή κρίνεται εφαρμοστέα στην υπό κρίση υπόθεση.
21
Προς τούτο, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ αποτελεί μέσο συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων, με τo οποίo το Δικαστήριο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που τους είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς επί της οποίας καλούνται να αποφανθούν (απόφαση της 26ης Μαρτίου 2020, Miasto Łowicz και Prokurator Generalny, C‑558/18 και C‑563/18, EU:C:2020:234, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
22
Στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δικαστηρίου και των εθνικών δικαστηρίων την οποία καθιερώνει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, εναπόκειται αποκλειστικώς στο εθνικό δικαστήριο, το οποίο έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη της μέλλουσας να εκδοθεί δικαστικής αποφάσεως, να εκτιμήσει, με γνώμονα τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα της προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και το λυσιτελές των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο. Επομένως, εφόσον τα υποβληθέντα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται καταρχήν να αποφανθεί (απόφαση της 4ης Ιουνίου 2020, Kancelaria Medius, C‑495/19, EU:C:2020:431, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23
Συνεπώς, τα σχετικά με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ερωτήματα που υποβάλλονται από το εθνικό δικαστήριο, εντός του πραγματικού και κανονιστικού πλαισίου το οποίο αυτό προσδιορίζει με δική του ευθύνη και του οποίου την ακρίβεια δεν είναι αρμόδιο να ελέγξει το Δικαστήριο, θεωρούνται κατά τεκμήριο λυσιτελή. Το Δικαστήριο μπορεί να απορρίψει αίτηση εθνικού δικαστηρίου για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως μόνον όταν είναι πρόδηλο ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμη όταν το Δικαστήριο δεν έχει στη διάθεσή του τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που του είναι αναγκαία για να δώσει χρήσιμη απάντηση στα υποβληθέντα ερωτήματα (απόφαση της 4ης Ιουνίου 2020, Kancelaria Medius, C‑495/19, EU:C:2020:431, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24
Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η απόφαση περί παραπομπής αποτελεί τη βάση της διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι απαραίτητο το εθνικό δικαστήριο να εξειδικεύει, στην εν λόγω απόφαση, το πραγματικό και νομικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η διαφορά της κύριας δίκης και να παρέχει στοιχειώδεις διευκρινίσεις για τους λόγους για τους οποίους επέλεξε τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης των οποίων ζητεί την ερμηνεία, καθώς και για τη σχέση που, κατά το εν λόγω δικαστήριο, υφίσταται μεταξύ των διατάξεων αυτών και της εθνικής νομοθεσίας που έχει εφαρμογή επί της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί [απόφαση της 4ης Ιουνίου 2020, C. F. (Φορολογικός έλεγχος), C‑430/19, EU:C:2020:429, σκέψη 23 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
25
Οι σωρευτικές αυτές απαιτήσεις οι οποίες αφορούν το περιεχόμενο αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως προβλέπονται ρητώς στο άρθρο 94 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο οφείλει να γνωρίζει και να τηρεί σχολαστικώς το αιτούν δικαστήριο (απόφαση της 7ης Νοεμβρίου 2019, UNESA κ.λπ., C‑80/18 έως C‑83/18, EU:C:2019:934, σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Οι απαιτήσεις αυτές επαναλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, στις συστάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα εθνικά δικαστήρια, σχετικά με την υποβολή προδικαστικών ερωτημάτων (ΕΕ 2019, C 380, σ. 1).
26
Τέλος, πρέπει να υπομνησθεί ότι τα πληροφοριακά στοιχεία που περιέχονται στις αποφάσεις περί παραπομπής παρέχουν τη δυνατότητα στο μεν Δικαστήριο να δώσει χρήσιμες απαντήσεις, στις δε κυβερνήσεις των κρατών μελών και στα λοιπά ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 23 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Δικαστήριο οφείλει να μεριμνά για τη διασφάλιση της δυνατότητας αυτής, λαμβανομένου υπόψη ότι, βάσει της προαναφερθείσας διάταξης, στα ενδιαφερόμενα μέρη κοινοποιούνται μόνον οι αποφάσεις περί παραπομπής (βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 20ής Δεκεμβρίου 2017, Asociación Profesional Elite Taxi, C‑434/15, EU:C:2017:981, σκέψη 25, και διάταξη της 15ης Μαΐου 2019, MC, C‑827/18, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:416, σκέψη 35).
27
Στην προκειμένη περίπτωση διαπιστώνεται ότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προδήλως δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις που υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 24 και 25 της παρούσας διατάξεως.
28
Ειδικότερα, με το προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 54 της ΣΕΣΣ έχει την έννοια ότι, για να διαπιστωθεί αν παραβιάζεται η αρχή ne bis in idem λόγω ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών που κινήθηκαν σε δύο κράτη μέλη, οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους εντός του οποίου η ποινική διαδικασία είναι ακόμη εκκρεμής πρέπει να λάβουν υπόψη όχι μόνον τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αναφέρει το κατηγορητήριο που εξέδωσαν οι αρμόδιες αρχές του άλλου κράτους μέλους καθώς και το διατακτικό της αμετάκλητης δικαστικής αποφάσεως που εκδόθηκε στο κράτος αυτό, αλλά και εκείνα που αναφέρει το σκεπτικό της αποφάσεως αυτής και εκείνα τα οποία αφορούσε η ανακριτική διαδικασία αλλά τα οποία δεν περιλήφθηκαν στο κατηγορητήριο.
29
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, υπενθυμίζεται ότι το κατάλληλο κριτήριο για να κριθεί αν το άρθρο 54 της ΣΕΣΣ έχει εφαρμογή είναι το κριτήριο της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών, υπό την έννοια ότι τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζονται οι ποινικές διαδικασίες που έχουν κινηθεί στα οικεία δύο κράτη μέλη πρέπει να αποτελούν ένα σύνολο πραγματικών περιστατικών άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους κατά χρόνο, τόπο και αντικείμενο (πρβλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 18ης Ιουλίου 2007, Kraaijenbrink, C‑367/05, EU:C:2007:444, σκέψεις 26 έως 28).
30
Προκειμένου να μπορέσει το Δικαστήριο να δώσει χρήσιμη απάντηση στο υποβληθέν ερώτημα, είναι απαραίτητο να εκτίθενται με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως οι πραγματικές περιστάσεις στις οποίες στηρίζονται οι ποινικές διαδικασίες που κινήθηκαν, αντιστοίχως, στην Κροατία και στην Αυστρία, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους το αιτούν δικαστήριο θα μπορούσε να κρίνει ότι οι περιστάσεις αυτές συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους, τούτο δε χωρίς να αναιρείται το γεγονός ότι, όπως προκύπτει από την υπομνησθείσα στην προηγούμενη σκέψη νομολογία του Δικαστηρίου, δεν απόκειται στο Δικαστήριο αλλά αποκλειστικώς στο αιτούν δικαστήριο να κρίνει αν υπάρχει ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών.
31
Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση, αφενός, το αιτούν δικαστήριο δεν αναφέρει, έστω και συνοπτικώς πλην όμως επακριβώς, πώς συνδέονται μεταξύ τους τα πραγματικά περιστατικά που εξετάστηκαν στο πλαίσιο των αντίστοιχων ποινικών διαδικασιών, τα πραγματικά περιστατικά που μνημονεύονται στο σκεπτικό της αμετάκλητης αποφάσεως την οποία εξέδωσε στις 3 Νοεμβρίου 2016 το Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακό δικαστήριο του Klagenfurt), τα πραγματικά περιστατικά τα οποία, μολονότι εξετάστηκαν από την εισαγγελία του Klagenfurt, δεν περιλήφθηκαν εντούτοις επισήμως στο κατηγορητήριο που εκδόθηκε από αυτήν, ούτε και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η εισαγγελία της Pula υπεισήλθε σε έρευνα επί αδικημάτων τα οποία συνδέονταν με εκείνα τα οποία είχαν ήδη αποτελέσει αντικείμενο ποινικής διαδικασίας στην Αυστρία. Αφετέρου, το δικαστήριο αυτό περιορίζεται σε απλή παράθεση του περιεχομένου του κατηγορητηρίου που εξέδωσε καθεμία από τις δύο αυτές εθνικές εισαγγελίες καθώς και του διατακτικού της αποφάσεως του Landesgericht Klagenfurt (περιφερειακού δικαστηρίου του Klagenfurt), χωρίς να εξειδικεύει τα πραγματικά περιστατικά ώστε να τα παρουσιάσει συνολικά κατά τρόπο λογικό και κατανοητό. Τούτο έχει ως συνέπεια να μην έχει εκθέσει το αιτούν δικαστήριο με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια το σύνολο των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών ή των πραγματικών στοιχείων στα οποία στηρίζεται το προδικαστικό ερώτημα και, ως εκ τούτου, να μην πληρούται η απαίτηση του άρθρου 94, στοιχείο αʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
32
Επιπλέον, το αιτούν δικαστήριο, περιοριζόμενο σε συνοπτική παράθεση των ισχυρισμών των GR και HS περί φερόμενης παραβιάσεως της αρχής ne bis in idem χωρίς να εξηγήσει, βάσει των εγγράφων που επικαλούνται τα εν λόγω πρόσωπα, κατά πόσον θα μπορούσε ενδεχομένως να κριθεί ότι υπάρχει ταυτότητα των πραγματικών περιστατικών και, επίσης, παραλείποντας να εξειδικεύσει το περιεχόμενο του υποβληθέντος προδικαστικού ερωτήματος, τόσο από νομικής απόψεως όσο και υπό το πρίσμα των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών, καθώς και τις αμφιβολίες που διατηρεί ως προς την εφαρμογή της αρχής ne bis in idem σε σχέση με το κριτήριο της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών και, ενδεχομένως, σε σχέση με τη νομολογία του Δικαστηρίου επί του εν λόγω ζητήματος, δεν εξέθεσε με επαρκή σαφήνεια και ακρίβεια τους λόγους για τους οποίους υπέβαλε το συγκεκριμένο προδικαστικό ερώτημα και δεν συμμορφώθηκε, ως εκ τούτου, προς την απαίτηση του άρθρου 94, στοιχείο γʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
33
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω εκτιμήσεων, κρίνεται, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 53, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ότι η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι προδήλως απαράδεκτη.
34
Υπενθυμίζεται εντούτοις ότι το αιτούν δικαστήριο διατηρεί την ευχέρεια να υποβάλει νέα αίτηση προδικαστικής αποφάσεως όταν θα είναι σε θέση να παράσχει στο Δικαστήριο όλα τα στοιχεία που παρέχουν στο τελευταίο τη δυνατότητα να αποφανθεί επί του υποβληθέντος προδικαστικού ερωτήματος (πρβλ. διατάξεις της 23ης Μαΐου 2019, Τράπεζα Πειραιώς, C‑105/19, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:452, σκέψη 17, και της 11ης Ιουλίου 2019, Jadransko osiguranje, C‑651/18, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:613, σκέψη 31).
Επί των δικαστικών εξόδων
35
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) διατάσσει:
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Županijski sud u Puli (περιφερειακό δικαστήριο της κομητείας της Pula, Κροατία), με απόφαση της 17ης Φεβρουαρίου 2020, είναι προδήλως απαράδεκτη.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η κροατική.