61988CJ0022_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 22/88,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του College van Beroep voor het Bedrijfsleven των Κάτω Χωρών προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
Industrie- en Handelsonderneming Vreugdenhil BV, εταιρία περιορισμένης ευθύνης ολλανδικού δικαίου, με έδρα το Voorthuizen (Κάτω Χώρες),
και
Gijs van der Kolk - Douane Expediteur BV, εταιρία περιορισμένης ευθύνης ολλανδικού δικαίου, με έδρα το Harderwijk (Κάτω Χώρες), αφενός,
και
Minister van Landbouw en Visserij (Υπουργού Γεωργίας και Αλιείας), αφετέρου,
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς το κύρος του άρθρου 13α του κανονισμού 1687/76 της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 1976, περί καθορισμού κοινών λεπτομερειών ελέγχου της χρησιμοποιήσεως ή/και του προορισμού προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/016, σ. 6), το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό αυτό με τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής, της 6ης Ιανουαρίου 1984, για την τροποποίηση του κανονισμού 1687/76 (ΕΕ L 7, σ. 5),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα)
συγκείμενο από τους T. Koopmans, πρόεδρο τμήματος, G. F. Mancini, Κ. Ν. Κακούρη, F. A. Schockweiler και M. Diez de Velasco, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: W. Van Gerven
γραμματέας: H. Ruehl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που κατέθεσαν:
- οι εταιρίες Industrie- en Handelsonderneming Vreugdenhil ΒV και Gijs van der Kolk - Douane Expediteur BV, εκπροσωπούμενες από τον H. G. Pijnacker Hordijk, δικηγόρο 'Αμστερνταμ, και τον H. J. Bronkhorst, δικηγόρο Χάγης,
- η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Rene Barents, μέλος της νομικής της υπηρεσίας,
έχοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 19ης Απριλίου 1989,
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 24ης Μαΐου 1989,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με Διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 1988, που περιήλθε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 20 Ιανουαρίου 1988, το College van Beroep voor het Bedrijfsleven των Κάτω Χωρών υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, προδικαστικό ερώτημα σχετικά με το κύρος του άρθρου 13α του κανονισμού 1687/76 της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 1976, περί καθορισμού κοινών λεπτομερειών ελέγχου της χρησιμοποιήσεως ή/και του προορισμού προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση (ΕΕ ειδ. έκδ. 03/016, σ. 6), το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό αυτό με τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής, της 6ης Ιανουαρίου 1984, για την τροποποίηση του κανονισμού 1687/76 (ΕΕ L 7, σ. 5).
2 Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ των εταιριών Industrie- en Handelsonderneming Vreugdenhil ΒV (εφεξής: Vreugdenhil) και Gijs van der Kolk - Douane Expediteur BV (εφεξής: van der Kolk) και του Υπουργού Γεωργίας και Αλιείας σχετικά με την επανεισαγωγή στην Κοινότητα μιας παρτίδας 211 275 κιλών γάλακτος σε σκόνη με απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς, κατ' εφαρμογή της ρυθμίσεως περί των εμπορευμάτων που χαρακτηρίζονται "επανεισαγόμενα" στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας.
3 Το σύστημα αυτό θεσπίστηκε με τον κανονισμό 754/76 του Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 1976, περί του δασμολογικού καθεστώτος που εφαρμόζεται στα επανεισαγόμενα στο τελωνειακό έδαφος της Κοινότητας εμπορεύματα (ΕΕ ειδ. έκδ. 02/002, σ. 132), που επιτρέπει την επανεισαγωγή στην Κοινότητα, με απαλλαγή από τους εισαγωγικούς δασμούς, των εμπορευμάτων που είχαν εξαχθεί προηγουμένως.
4 Δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού, όπως ίσχυε κατά το χρόνο των ένδικων περιστατικών, δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως επανεισαγόμενα εμπορεύματα κυρίως εκείνα τα οποία επ' ευκαιρία της εξαγωγής τους εκτός του τελωνειακού εδάφους της Κοινότητας έχουν δώσει αφορμή για την τήρηση των τελωνειακών διατυπώσεων εξαγωγής ενόψει λήψεως επιστροφών ή άλλων ποσών προβλεπομένων κατά την εξαγωγή στο πλαίσιο της κοινής γεωργικής πολιτικής.
5 Ο κανονισμός 1687/76 της Επιτροπής, εξάλλου, που εκδόθηκε δυνάμει των εξουσιοδοτικών διατάξεων που περιέχουν οι βασικοί κανονισμοί περί κοινής οργανώσεως των γεωργικών αγορών, θεσπίζει μέτρα με σκοπό τον έλεγχο της χρησιμοποιήσεως και του προορισμού των προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση. Το νομοθέτημα αυτό συμπληρώθηκε από τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής που προσέθεσε το άρθρο 13α βάσει του οποίου τα εμπορεύματα που προέρχονται από την παρέμβαση, για τα οποία έχει συσταθεί ασφάλεια, εξομοιούνται με τα προϊόντα που έδωσαν αφορμή για τήρηση των τελωνειακών διατυπώσεων, ενόψει χορηγήσεως επιστροφών λόγω εξαγωγής. Ως εκ τούτου, τα εμπορεύματα αυτά αποκλείονται, καταρχήν, από το καθεστώς των επανεισαγωγών, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου σε ειδικές, ωστόσο, περιστάσεις, μπορούν να υπαχθούν στο καθεστώς αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι εξακολουθεί να υφίσταται η συσταθείσα ασφάλεια ή αν αυτή έχει ήδη ελευθερωθεί, ότι έχει καταβληθεί ίσο προς αυτή ποσό.
6 Η παρτίδα του γάλακτος σε σκόνη περί της οποίας πρόκειται στην κύρια δίκη και η οποία προέρχεται από τα αποθέματα του οργανισμού παρεμβάσεως της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, είχε εξαχθεί στην Ιορδανία δυνάμει των διατάξεων του κανονισμού 3295/84 της Επιτροπής, της 23ης Νοεμβρίου 1984, περί χορηγήσεως διαφόρων παρτίδων αποκορυφωμένου γάλακτος σε σκόνη ως επισιτιστική βοήθεια (ΕΕ L 309, σ. 16). Κατά την άφιξή του στην 'Ακαμπα, το φορτίο είχε καταστεί άχρηστο ως επισιτιστική βοήθεια συνεπεία μούχλας και ζημίας της συσκευασίας.
7 Η Vreugdenhil αγόρασε τότε την εν λόγω παρτίδα την οποία καταρχάς απέστειλε εκ νέου στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ακολούθως δε στις Κάτω Χώρες όπου το γάλα σε σκόνη εναποτέθηκε στην van der Kolk. Οι δύο επιχειρήσεις ζήτησαν από το ολλανδικό τελωνείο του Amersfoort την άδεια να επανεισαγάγουν την εν λόγω παρτίδα υπό το καθεστώς των επανεισαγομένων εμπορευμάτων.
8 Με δύο αποφάσεις της 5ης και της 8ης Ιανουαρίου 1987, που εκδόθηκαν επ' ονόματι του αρμοδίου υπουργού, ο επιθεωρητής τελωνείων και ειδικών φόρων, του Amersfoort απέρριψε την αίτηση αυτή και επέβαλε στην van der Kolk εισφορά λόγω εισαγωγής ύψους 848 347,80 ολλανδικών φιορινίων (ΗFL). Στην αιτιολογία των δύο αυτών αποφάσεων διευκρινίζεται ιδίως ότι, δυνάμει του άρθρου 13α του κανονισμού 1687/76, τα εν λόγω εμπορεύματα που προέρχονται από την παρέμβαση δεν μπορούν να θεωρηθούν ως επανεισαγόμενα εμπορεύματα κατά την έννοια του άρθρου 2 του κανονισμού 754/76, εκτός εάν έχει καταβληθεί ποσό ίσο προς την ασφάλεια που ελευθερώθηκε κατά την προηγούμενη εξαγωγή. Δεδομένου ότι αυτό δεν είχε γίνει, η απαλλαγή που προβλέπεται για τα επανεισαγόμενα εμπορεύματα δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί.
9 Η Vreugdenhil και η van der Kolk άσκησαν ενώπιον του College van Beroep voor het Bedrijfsleven προσφυγή ακυρώσεως των αποφάσεων αυτών. Ισχυρίστηκαν συγκεκριμένα ότι το άρθρο 13α, που προστέθηκε στον κανονισμό 1687/76 με τον κανονισμό 45/84, ήταν άκυρο, επειδή η Επιτροπή δεν είχε αρμοδιότητα για να παρεκκλίνει από τις διατάξεις του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου.
10 Το εθνικό δικαστήριο αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
"Είναι έγκυρο το άρθρο 13α του κανονισμού 1786/76 της Επιτροπής, που προστέθηκε με τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής;"
11 Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς οι επίμαχες κοινοτικές διατάξεις, καθώς και η εξέλιξη της διαδικασίας και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
12 Η Vreugdenhil και η van der Kolk υποστηρίζουν ότι το επίμαχο άρθρο 13α περιέχει πράγματι τροποποίηση του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου, που βασίζεται στα άρθρα 28, 43 και 235 της Συνθήκης ΕΟΚ. Καθεμία όμως από τις τρεις αυτές διατάξεις παρέχει στο Συμβούλιο αποκλειστική νομοθετική αρμοδιότητα την οποία κακώς δεν έλαβε υπόψη η Επιτροπή κατά την έκδοση του κανονισμού 45/84.
13 Οι δύο ολλανδικές εταιρίες δέχονται ότι το άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου, εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να εκδίδει διατάξεις εφαρμογής των κανόνων που περιέχονται σε ορισμένα άρθρα του κανονισμού αυτού το άρθρο 2, παράγραφος 1, ωστόσο δεν περιλαμβάνεται ανάμεσα στις διατάξεις που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο μέτρων εφαρμογής. Εξάλλου, στην παρασχεθείσα στην Επιτροπή εξουσιοδότηση δεν περιλαμβάνεται η εξουσία θεσπίσεως κανόνων αντικειμένων στις διατάξεις που θέσπισε το Συμβούλιο. Ο επίμαχος κανονισμός, τέλος, δεν βασίζεται στο άρθρο 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 754/76, αλλά αφορά ένα τομέα που έχει έμμεση μόνο σχέση με τη ρύθμιση περί των επανεισαγομένων εμπορευμάτων, δηλαδή τον έλεγχο της χρησιμοποιήσεως και του προορισμού των προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση.
14 Η Επιτροπή παρατηρεί, προκαταρκτικά, ότι τα προϊόντα που προέρχονται από την παρέμβαση διατίθενται γενικά σε τιμή κατώτερη της αγοραίας τιμής. Επομένως, είναι απαραίτητη η πρόβλεψη εγγυήσεων για να αποφευχθούν κερδοσκοπικές ενέργειες και καταχρήσεις που θα μπορούσαν να συνίστανται ιδίως σε εξαγωγή των οικείων προϊόντων και επανεισαγωγή τους υπό το καθεστώς των επανεισαγομένων εμπορευμάτων.
15 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ακολούθως ότι το επίμαχο άρθρο 13α δεν αποτελεί μέτρο τελωνειακού δικαίου και ότι, κατά συνέπεια, δεν επιφέρει καμία τροποποίηση στον κανονισμό 754/76 του Συμβουλίου. Αντίθετα, το άρθρο 13α έχει σκοπό να εξασφαλίσει την καλή λειτουργία του συστήματος παρεμβάσεως στο πλαίσιο της αποστολής που έχει ανατεθεί στην Επιτροπή με τους βασικούς κανονισμούς σε γεωργικά θέματα. Στην αλληλουχία αυτή, η έννοια της "εκτελέσεως" κατά το άρθρο 155 της Συνθήκης ΕΟΚ πρέπει να ερμηνεύεται με ευρύτητα, όταν πρόκειται για την κοινή γεωργική πολιτική.
16 Πρέπει να υπομνηστεί σχετικά ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου (βλέπε, τελευταία, την απόφαση της 11ης Μαρτίου 1987, Rau και λοιποί κατά Επιτροπής, 279, 280, 285 και 286/84, Συλλογή 1987, σ. 1069, σκέψη 14, και την απόφαση της 8ης Ιουνίου 1989, Association generale des producteurs de ble et autres cereales κατά ΟΝΙC, 167/88, Συλλογή 1989, σ. 1653, σκέψη 15), από την οικονομία της Συνθήκης, υπό το πρίσμα της οποίας πρέπει να θεωρηθεί το άρθρο 155, καθώς και από τις πρακτικές απαιτήσεις, προκύπτει ότι η έννοια της εκτελέσεως πρέπει να ερμηνεύεται ευρέως. Επειδή η Επιτροπή είναι η μόνη που μπορεί να παρακολουθεί κατά τρόπο σταθερό και προσεκτικό την εξέλιξη των γεωργικών αγορών και να ενεργεί με την ταχύτητα που απαιτεί η κατάσταση, το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να της αναθέσει στον τομέα αυτό ευρείες αρμοδιότητες. Κατά συνέπεια, τα όρια των αρμοδιοτήτων αυτών πρέπει να εκτιμώνται με γνώμονα τους ουσιώδεις γενικούς στόχους της οργανώσεως της αγοράς.
17 Πρέπει να τονισθεί, ωστόσο, ότι τέτοια ευρεία ερμηνεία των αρμοδιοτήτων της Επιτροπής μπορεί να γίνει δεκτή μόνο μέσα στο πλαίσιο που χαρακτηρίζει τις κανονιστικές ρυθμίσεις των γεωργικών αγορών. Δεν μπορεί, αντίθετα, να υποστηριχθεί η ερμηνεία αυτή υπέρ των διατάξεων που θεσπίζει η Επιτροπή βάσει των εκτελεστικών της αρμοδιοτήτων σε γεωργικά θέματα, όταν το αντικείμενο της οικείας διατάξεως είναι άσχετο με τον τομέα αυτό, ενώ εμπίπτει, αντίθετα, σε ένα τομέα που αποτελεί αντικείμενο εξαντλητικής κανονιστικής ρυθμίσεως του Συμβουλίου, η οποία δεν περιέχει πάντως καμία διάταξη περί εξουσιοδοτήσεως της Επιτροπής. Πρέπει, επομένως, να εξετασθεί αν αυτό συμβαίνει ως προς το άρθρο 13α του κανονισμού 1687/76.
18 Η Επιτροπή θέλησε με το άρθρο αυτό να εμποδίσει τη χρησιμοποίηση του συστήματος των επανεισαγομένων εμπορευμάτων για καταδολιεύσεις με ζημία των κοινοτικών πόρων και ειδικότερα για επανεισαγωγές στην κοινοτική αγορά, απαλλασσομένων των εισαγωγικών δασμών εμπορευμάτων που προέρχονται από αποθέματα παρεμβάσεως και πωλούνται σε τιμές κατώτερες της τιμής της κοινοτικής αγοράς.
19 Για το σκοπό αυτό, εξομοίωσε τα εμπορεύματα που προέρχονται από την παρέμβαση με τα εμπορεύματα που αποτέλεσαν αντικείμενο τελωνειακών διατυπώσεων εξαγωγής ενόψει χορηγήσεως επιστροφών λόγω εξαγωγής ή άλλων ποσών, τα οποία αποκλείονται, καταρχήν, από τη ρύθμιση περί επανεισαγωγών δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 754/76. Επομένως, το μέτρο που θεσπίστηκε κατ' αυτό τον τρόπο έχει ως συνέπεια τον περιορισμό του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού αυτού.
20 Ενόψει αυτής της διαπιστώσεως πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, καίτοι η Επιτροπή είναι αρμόδια, δυνάμει του άρθρου 15, παράγραφος 2, του κανονισμού 754/76 να εκδίδει τις αναγκαίες διατάξεις για την εφαρμογή ορισμένων άρθρων του κανονισμού αυτού, το άρθρο 2, παράγραφος 1, το οποίο απαριθμεί τα προϊόντα που αποκλείονται από τη ρύθμιση περί επανεισαγωγών, δεν συγκαταλέγεται στα άρθρα αυτά. Εφόσον η Επιτροπή δεν έχει καν εξουσιοδοτηθεί να ορίζει τις λεπτομέρειες εφαρμογής της διατάξεως αυτής, είναι επόμενο ότι δεν μπορούσε να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της.
21 Εξάλλου, η ίδια η Επιτροπή δεν βασίστηκε στο άρθρο 15 του κανονισμού 754/76 για να αποκλείσει από τη ρύθμιση περί επανεισαγωγών τα εμπορεύματα που προέρχονται από την παρέμβαση. Αντίθετα, ισχυρίζεται ότι η αρμοδιότητά της απορρέει από τους βασικούς κανονισμούς περί κοινής οργανώσεως των γεωργικών αγορών που την εξουσιοδοτούν να εκδίδει τις εκτελεστικές διατάξεις που αφορούν τα εμπορεύματα που προέρχονται από την παρέμβαση.
22 Η άποψη αυτή της Επιτροπής δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Πρέπει να σημειωθεί, καταρχάς, ότι το Συμβούλιο, που είναι αρμόδιο να θεσπίζει ή να τροποποιεί τους δασμούς και τα άλλα τέλη εισαγωγής, έχει θεσπίσει και τη ρύθμιση περί επανεισαγωγών, που αποτελεί εξαίρεση από το κοινό δασμολόγιο, και ρύθμισε κατ' εξαντλητικό τρόπο τις εξαιρέσεις από το καθεστώς αυτό.
23 Πρέπει να υπογραμμιστεί ακολούθως ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου αποκλείει ρητά από τη ρύθμιση περί επανεισαγωγών τα προϊόντα που δικαιούνται επιστροφών λόγω εξαγωγής, ενώ η Επιτροπή είναι αρμόδια, δυνάμει των γεωργικών κανονισμών, τους οποίους επικαλείται, να θεσπίζει τις αναγκαίες διατάξεις για την εφαρμογή της ρυθμίσεως περί επιστροφών λόγω εξαγωγής.
24 Εν πάση περιπτώσει, η επίδραση που μπορεί να έχει η χρησιμοποίηση της ρυθμίσεως περί επανεισαγωγών στη λειτουργία των μηχανισμών παρεμβάσεως και η ανάγκη προλήψεως των καταδολιεύσεων που θα μπορούσαν να προκύψουν σχετικά δεν επιτρέπουν στην Επιτροπή, χωρίς οποιαδήποτε σχετική εξουσιοδότηση, να μεταβάλλει το πεδίο εφαρμογής ενός κανονισμού του Συμβουλίου, το οποίο έχει πλήρως προσδιοριστεί από αυτό.
25 'Ομως, η ρύθμιση του επίδικου άρθρου 13α δεν περιορίζεται εντός του πεδίου εφαρμογής του κανονισμού 754/76 του Συμβουλίου, αλλά τροποποιεί το καθεστώς που θέσπισε ο κανονισμός αυτός. Αν και είναι λυπηρό ότι το Συμβούλιο δεν προείδε ορισμένες καταστάσεις που θα μπορούσαν να εμφανιστούν στην πράξη, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή, θεσπίζοντας το εν λόγω άρθρο 13α, υπερέβη τα όρια της αρμοδιότητάς της.
26 Πρέπει, κατά συνέπεια, στο ερώτημα που υπέβαλε το College van Beroep voor het Bedrijfsleven να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 13α του κανονισμού 1687/76 της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 1976, περί καθορισμού κοινών λεπτομερειών ελέγχου της χρησιμοποιήσεως ή/και του προορισμού προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση, το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό αυτό με τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής, της 6ης Ιανουαρίου 1984, για την τροποποίηση του κανονισμού 1687/76, είναι ανίσχυρο.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
27 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσε παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των εξόδων.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έκτο τμήμα),
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με Διάταξη της 15ης Ιανουαρίου 1988 το College van Beroep voor het Bedrijfsleven των Κάτω Χωρών, αποφαίνεται:
Το άρθρο 13α του κανονισμού 1687/76 της Επιτροπής, της 30ής Ιουνίου 1976, περί καθορισμού κοινών λεπτομερειών ελέγχου της χρησιμοποιήσεως ή/και του προορισμού προϊόντων που προέρχονται από την παρέμβαση, το οποίο προστέθηκε στον κανονισμό αυτό με τον κανονισμό 45/84 της Επιτροπής, της 6ης Ιανουαρίου 1984, για την τροποποίηση του κανονισμού 1687/76, είναι ανίσχυρο.