62022TJ0084_RES
Sprawa T‑84/22
Credit Suisse Securities (Europe) Ltd i UBS Group AG, następca prawny Credit Suisse Group AG, i UBS AG, następca prawny Credit Suisse AG
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 23 lipca 2025 r.
Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor transakcji kasowych na rynku walutowym G10 (Forex) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG – Wymiana informacji – Porozumienia lub uzgodnione praktyki dotyczące działalności w zakresie wymiany walut G10 – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Jednolite i ciągłe naruszenie – Zasada dobrej administracji – Prawo do obrony – Grzywny – Kwota podstawowa – Wartość zastępcza wartości sprzedaży – Artykuł 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Nieograniczone prawo orzekania
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu jego trwania spoczywający na Komisji – Zakres ciężaru dowodu – Koordynacja i współpraca niezgodne z obowiązkiem określenia przez każde przedsiębiorstwo w sposób autonomiczny jego zachowania na rynku – Koordynacja cen i działalności transakcyjnej w zakresie obrotu obligacjami przez traderów instytucji finansowych – Wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Zachowania o charakterze antykonkurencyjnym
(art. 101 ust. 1 TFUE)
(zob. pkt 45–47, 85–88, 93–97, 102–106, 112–117, 122, 126, 134–136, 142–145, 150–163, 170–176, 181)
Postępowanie sądowe – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Zwięzłe przedstawienie podnoszonych zarzutów – Ogólne odesłanie do innych pism załączonych do skargi – Dopuszczalność – Przesłanki
[statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin postępowania przed Sądem, art. 76 lit. d)]
(zob. pkt 65–74, 179, 180)
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Obowiązek uzasadnienia – Zakres
(art. 101, art. 296 akapit drugi TFUE)
(zob. pkt 189, 321, 364)
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Naruszenie konkurencji – Kryteria oceny – Rozróżnienie ograniczeń ze względu na cel i ograniczeń ze względu na skutek – Ograniczenie ze względu na cel – Wystarczający stopień szkodliwości – Ocena – Wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych między traderami instytucji finansowych – Wymiana informacji mająca na celu koordynację cen, ujawnienie szczególnie chronionych informacji oraz koordynację działalności transakcyjnej – Wymiana stanowiąca ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Podnoszone prokonkurencyjne skutki wymiany informacji – Brak znaczenia
(art. 101 ust. 1 TFUE)
(zob. pkt 192–198, 211–217, 220–225, 228–230, 236–241, 243–246, 248–250, 252–254, 296–302)
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Wykorzystanie jako środków dowodowych oświadczeń innych przedsiębiorstw, które uczestniczyły w naruszeniu – Dopuszczalność – Moc dowodowa dobrowolnych zeznań złożonych przez głównych uczestników kartelu w celu skorzystania z zastosowania komunikatu w sprawie współpracy
(art. 101 TFUE; komunikat Komisji 2006/C 298/11)
(zob. pkt 262–270)
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenia – Porozumienia i uzgodnione praktyki stanowiące jednolite naruszenie – Przypisanie przedsiębiorstwu odpowiedzialności wyłącznie za część tego naruszenia – Przesłanki
(art. 101 ust. 1 TFUE)
(zob. pkt 324–327, 329, 349–353)
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie – Ciężar udowodnienia naruszenia i czasu jego trwania spoczywający na Komisji – Zakres ciężaru dowodu – Jednolite i ciągłe naruszenie – Jednolity charakter naruszenia – Istnienie całościowego planu realizującego jednolity antykonkurencyjny cel
(art. 101 ust. 1 TFUE)
(zob. pkt 328, 334–342)
Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Zakaz – Naruszenia – Porozumienia i uzgodnione praktyki stanowiące jednolite naruszenie – Przypisanie przedsiębiorstwu odpowiedzialności wyłącznie za część tego naruszenia – Wystarczający do powstania odpowiedzialności przedsiębiorstwa charakter milczącej zgody bez otwartego zdystansowania się lub zawiadomienia właściwych organów
(art. 101 ust. 1 TFUE)
(zob. pkt 357–362)
Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Zasada dobrej administracji – Wymóg bezstronności – Zakres – Naruszenie – Brak
(art. 101 TFUE; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 41)
(zob. pkt 378–387)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Kontrola sądowa – Nieograniczone prawo orzekania sądu Unii – Zakres – Zastąpienie uzasadnienia kwestionowanego aktu
(art. 101, 261, 263 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 31)
(zob. pkt 391–394)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Ustalenie kwoty podstawowej – Ustalenie wartości sprzedaży – Posłużenie się wartością zastępczą – Obowiązek uwzględnienia przez Komisję najbardziej wiarygodnych dostępnych danych – Ciężar dowodu przestrzegania tego obowiązku
(art. 101 ust. 1 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 13, 15)
(zob. pkt 403, 404, 424, 426–443)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Metoda obliczania zdefiniowana przez wydane przez Komisję wytyczne – Obowiązek zastosowania przez Komisję wytycznych z poszanowaniem zasad równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań
(art. 101 TFUE; porozumienie EOG, art. 53; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 2006/C 210/02)
(zob. pkt 425)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Zasada równego traktowania – Uwzględnienie różnic i okoliczności swoistych dla zainteresowanych przedsiębiorstw
(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2)
(zob. pkt 444–446, 492–494)
Konkurencja – Grzywny – Decyzja nakładająca grzywny – Obowiązek uzasadnienia – Zakres
(art. 101, 296 TFUE)
(zob. pkt 465)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Ustalenie kwoty podstawowej – Waga naruszenia – Kryteria oceny – Brak wiążącej lub wyczerpującej listy kryteriów – Zakres uznania zastrzeżony dla Komisji
(art. 101 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3; komunikat Komisji 2006/C 210/02, pkt 19–23)
(zob. pkt 472–477)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Dostosowanie kwoty podstawowej – Zasada indywidualizacji kar – Zastosowanie przy uwzględnianiu okoliczności łagodzących lub obciążających
(rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2; komunikat Komisji 2006/C 210/02)
(zob. pkt 493, 496, 504)
Konkurencja – Grzywny – Kwota – Określenie – Kontrola sądowa – Nieograniczone prawo orzekania sądu Unii – Zakres – Określenie kwoty nałożonej grzywny – Kryteria oceny
(art. 101 ust. 1, art. 261 TFUE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 3, art. 31)
(zob. pkt 509–528)
Streszczenie
Sąd utrzymał w mocy decyzję Komisji Europejskiej (
1
) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że przedsiębiorstwa Credit Suisse Group, Credit Suisse i Credit Suisse Securities (Europe) (zwane dalej łącznie „Credit Suisse”) uczestniczyły w kartelu w sektorze transakcji kasowych na rynku walutowym G10 (
2
). Niemniej jednak Sąd uchylił grzywnę nałożoną na Credit Suisse w decyzji Komisji ze względu na popełniony przez tę instytucję błąd w odniesieniu do wykorzystania niektórych danych przy obliczaniu grzywny i nałożył, orzekając w przedmiocie złożonego przez skarżące wniosku o obniżenie kwoty grzywny, grzywnę w kwocie niższej od kwoty nałożonej w zaskarżonej decyzji.
W następstwie wniosku o złagodzenie kary złożonego w 2013 r. przez UBS Komisja wszczęła dochodzenie w celu ustalenia, czy miał miejsce kartel w sektorze transakcji kasowych na rynku walutowym G10. Kasowe transakcje walutowe można zdefiniować jako umowę między dwiema stronami dotyczącą wymiany dwóch walut, a mianowicie kupna pewnej kwoty („kwota nominalna”) pierwszej waluty w zamian za jej równowartość w drugiej walucie według wartości w chwili zawarcia umowy, to znaczy według obowiązujących kursów wymiany. Kursy wymiany różnią się w zależności od informacji o ich wartości podstawowej. W krótkiej perspektywie czasowej są one zdeterminowane głównie przepływami zleceń traderów, podczas gdy podstawowe czynniki rynkowe determinują kursy wymiany w dłuższej perspektywie.
W wyniku dochodzenia Komisja uznała, że traderzy z kilku przedsiębiorstw prowadzących działalność w sektorze bankowym i finansowym, w tym Credit Suisse, wymienili się informacjami w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej na rynku kasowych transakcji walutowych. Ponadto jej zdaniem zachowania te stanowiły część całościowego planu realizującego jednolity antykonkurencyjny cel. Komisja doszła zatem do wniosku, że Credit Suisse naruszył art. 101 ust. 1 TFUE, uczestnicząc w wymianie informacji wpisującej się w ramy jednolitego i ciągłego naruszenia mającego na celu ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w sektorze transakcji kasowych na rynku walutowym G10, które to naruszenie obejmowało cały Europejski Obszar Gospodarczy (EOG). W konsekwencji Komisja nałożyła na Credit Suisse grzywnę w wysokości 83294000 EUR.
UBS Group, następca prawny Credit Suisse Group, UBS, następca prawny Credit Suisse, i Credit Suisse Securities (Europe) wniosły do Sądu, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a tytułem żądania ewentualnego – o obniżenie kwoty nałożonej na Credit Suisse grzywny.
Ocena Sądu
W pierwszej kolejności Sąd potwierdził antykonkurencyjny charakter niemal wszystkich rozmów traderów, które miały miejsce w okresie od maja 2011 r. do lipca 2012 r. i w których Credit Suisse uczestniczył w okresie od dnia 7 lutego do dnia 12 lipca 2012 r. (zwanym dalej „rozpatrywanym okresem”), przy czym rozmowy te przybrały formę wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych.
Dokładniej rzecz ujmując, poza jednym wyjątkiem rozmowy między traderami z odnośnych banków z udziałem Credit Suisse świadczą o wymianie dokładnych, aktualnych i poufnych informacji. Ze względu na ich przedmiot, stopień szczegółowości oraz fakt, że nie były one dostępne dla konkurentów, którzy nie byli obecni w przedmiotowym pokoju czatu, przysparzały one korzyści handlowej traderom będącym adresatami tych informacji, umożliwiając im odpowiednie dostosowanie ich strategii tradingowych i złagodzenie niepewności nieodłącznie związanej z rynkiem kasowych transakcji walutowych.
Wynika z tego, że pomimo błędu w ocenie w odniesieniu do antykonkurencyjnego charakteru jednej z tych rozmów Komisja słusznie uznała, iż rozpatrywana wymiana informacji pozwalała na stwierdzenie istnienia porozumień lub uzgodnionych praktyk mających antykonkurencyjny charakter w rozumieniu art. 101 TFUE.
W drugiej kolejności w odniesieniu do kwestii, czy sporna wymiana informacji stanowiła „ograniczenie ze względu na cel”, Sąd przypomniał, że taka kwalifikacja jest uzależniona od stwierdzenia wystarczającego stopnia szkodliwości rozpatrywanych porozumień dla konkurencji, zważywszy na ich treść, cele oraz kontekst gospodarczy i prawny.
W niniejszym przypadku w celu dokonania oceny kontekstu gospodarczego, w jaki wpisywała się rozpatrywana wymiana informacji, Komisja popełniła błąd, gdy uznała, że w okresie zaistnienia okoliczności faktycznych rynek kasowych transakcji walutowych był przejrzysty. Na przejrzystym rynku informacje są bowiem natychmiast i nieodpłatnie dostępne dla wszystkich uczestników rynku, co nie ma miejsca na rynku kasowych transakcji walutowych, biorąc pod uwagę obecność wielu rodzajów informacji.
Jednakże ten błąd w ocenie nie ma wpływu na kwalifikację spornej wymiany informacji jako „ograniczenia ze względu na cel”. Ta wymiana informacji, która dotyczyła spreadów, zleceń klientów, otwartych pozycji ryzyka oraz bieżącej lub planowanej działalności handlowej, pozwalała bowiem na zmniejszenie zwykłej nieodłącznie związanej z rozpatrywanym rynkiem niepewności i wykazywała tym samym wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji.
W odniesieniu do argumentów skarżących, zgodnie z którymi rozpatrywane zachowania są uzasadnione w świetle ich prokonkurencyjnych skutków, Sąd zauważył, po pierwsze, że nie należy brać pod uwagę tych skutków jako takich przy ustalaniu, czy sporna wymiana informacji stanowi „ograniczenie ze względu na cel”. Po drugie, uwzględnienie podnoszonych zgodnych z prawem celów nie jest rozstrzygające dla wspomnianej oceny.
W trzeciej kolejności Sąd przeanalizował zarzut kwestionujący istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia. Zdaniem skarżących Komisja nie udowodniła istnienia ogólnego planu realizującego jednolity antykonkurencyjny cel, do którego osiągnięcia Credit Suisse miał zamiar przyczynić się i o którym wiedział.
W niniejszym przypadku Sąd stwierdził, że Komisja słusznie uznała, iż jednolitym antykonkurencyjnym celem realizowanym przez traderów z odnośnych banków było zmniejszenie zwykłej niepewności nieodłącznie związanej z rynkiem kasowych transakcji walutowych, aby wesprzeć w ten sposób traderów przy podejmowaniu przez nich decyzji w sprawie ustalania cen i zarządzania ryzykiem. Wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych, w której uczestniczył Credit Suisse, miała również ten sam cel.
Ponadto szereg obiektywnych okoliczności potwierdza, że antykonkurencyjne zachowania uczestników były ze sobą powiązane i zmierzały do osiągnięcia celu realizowanego przez ogólny plan stwierdzony przez Komisję.
Przede wszystkim rozpatrywane zachowania przebiegały według tych samych zasad, a mianowicie codziennych i częstych rozmów na temat szczególnie chronionych informacji handlowych w ramach prywatnego pokoju czatu, do którego dostęp był możliwy wyłącznie na podstawie osobistego zaproszenia.
Następnie rozpatrywane zachowania dotyczyły stałej grupy przedsiębiorstw i odbywały się między tymi samymi osobami fizycznymi uczestniczącymi w naruszeniu na rzecz owych przedsiębiorstw w równoległych lub sąsiadujących ze sobą okresach. Grupa ta powiększyła się, gdy trader z jednego z tych banków zmienił pracodawcę i objął stanowisko w Credit Suisse, co doprowadziło do udziału Credit Suisse w wymianie szczególnie chronionych informacji handlowych w przedmiotowym pokoju czatu przez cały rozpatrywany okres.
Wreszcie wszystkie rozpatrywane zachowania dotyczyły tych samych produktów, a mianowicie walut G10.
Co się tyczy zamiaru przyczynienia się przez Credit Suisse do realizacji wspólnego celu i jego wiedzy na temat stanowiących naruszenie zachowań innych uczestników, Sąd potwierdził, po pierwsze, że wcześniejsze zatrudnienie tradera z Credit Suisse stanowiło część kontekstu i mogło zostać wzięte pod uwagę w celu ustalenia, że Credit Suisse wiedział o naruszeniu.
Po drugie, Sąd przypomniał, że stwierdzenie istnienia jednolitego naruszenia jest odrębne od kwestii, czy odpowiedzialność za to naruszenie w całości można przypisać przedsiębiorstwu. Ponadto możliwość przypisania przedsiębiorstwu jednolitego i ciągłego naruszenia w całości należy oceniać w świetle dwóch elementów, a mianowicie, po pierwsze, celowego przyczyniania się tego przedsiębiorstwa do osiągnięcia wspólnych celów realizowanych przez wszystkich uczestników, a po drugie, jego wiedzy o stanowiących naruszenie zachowaniach planowanych lub wdrażanych przez inne przedsiębiorstwa w dążeniu do tych samych celów lub okoliczności, że przedsiębiorstwo to mogło je rozsądnie przewidzieć i było gotowe ponieść związane z tym ryzyko.
Tymczasem Credit Suisse został uznany za odpowiedzialnego za rozpatrywane naruszenie nie w całości, lecz w zakresie, w jakim uczestniczył w prowadzonej na szeroką skalę i powtarzającej się wymianie bieżących lub przyszłościowych szczególnie chronionych informacji handlowych. Tak więc nie jest wcale konieczne badanie, czy wiedział on o zachowaniach o znamionach zmowy innych uczestników tego naruszenia i zamierzał przyczynić się swoim zachowaniem do osiągnięcia wspólnych celów realizowanych przez wszystkich uczestników, ponieważ okoliczności te nie miały żadnego wpływu na możliwość przypisania temu bankowi zarzucanego naruszenia.
Ponadto Sąd stwierdził, że Komisja miała prawo uznać, iż ów bank wiedział o wymianie, która miała miejsce w przedmiotowym pokoju czatu, z którym trader był połączony, nawet jeśli ów trader nie uczestniczył aktywnie w niektórych przypadkach wymiany analizowanych w zaskarżonej decyzji, oraz że wobec braku otwartego zdystansowania się lub zawiadomienia organów administracyjnych o odnośnych praktykach można było przyjąć odpowiedzialność Credit Suisse. Inaczej mogłoby być tylko wtedy, gdyby skarżące były w stanie wykazać za pomocą pewnych i dokładnie oznakowanych czasowo dowodów, że Credit Suisse rzeczywiście nie dowiedział się o zarzucanej wymianie informacji lub dowiedział się o niej w takim terminie, że objęte tą wymianą informacje utraciły swój wrażliwy charakter.
W czwartej i ostatniej kolejności Sąd zbadał zarzut dotyczący błędów popełnionych przez Komisję na różnych etapach obliczania kwoty grzywny nałożonej na Credit Suisse.
W celu ustalenia kwoty nałożonej grzywny Komisja zastosowała metodę przewidzianą w wytycznych z 2006 r. (
3
). Niemniej jednak w odniesieniu do obliczenia kwoty podstawowej w ramach tej metody Komisja postanowiła wykorzystać wartość zastępczą zamiast wartości sprzedaży przewidzianej w pkt 13 wspomnianych wytycznych. Jako punkt wyjścia obliczenia tej wartości zastępczej Komisja przyjęła uśrednione do okresu roku kwoty referencyjne odpowiadające najczęściej negocjowanym parom walut w ramach transakcji, które miały miejsce z kontrahentami mającymi siedzibę w EOG w miesiącach, w których przedsiębiorstwa uczestniczyły w naruszeniu. Owe uśrednione do okresu roku kwoty referencyjne zostały następnie pomnożone przez współczynnik korygujący składający się z jednej strony ze współczynnika korygującego związanego z działalnością animatora rynku, a z drugiej strony ze współczynnika korygującego związanego z działalnością transakcyjną na własny rachunek.
W celu obliczenia współczynnika korygującego związanego z działalnością animatora rynku Komisja zastosowała próbę dotyczącą szesnastu przypadków wymiany informacji w latach 2011 i 2012.
Przypomniawszy, że do Komisji należy czuwanie nad uwzględnieniem najbardziej wiarygodnych dostępnych danych, Sąd wskazał, że nieliczne elementy próby, z których ponad połowa nie dotyczy rozpatrywanego okresu, nie wykazują poziomu szczegółowości nieodłącznie związanego z każdą parą walut przyjętą przez Komisję jako odpowiednia do celów tego obliczenia. W związku z tym nie można uznać, że wspomniana próba dostarcza danych, które byłyby wystarczające do zagwarantowania, że wszystkie odnośne pary walut były proporcjonalnie reprezentowane w świetle logiki współczynnika korygującego związanego z działalnością animatora rynku, to jest biorąc pod uwagę okoliczność, że dochody uzyskane z transakcji są zawarte w różnicy między kursem sprzedaży a kursem kupna stosowanym do wymiany pary walut obejmującej walutę EOG.
Natomiast dane zaproponowane Komisji przez skarżące w celu określenia współczynnika korygującego związanego z działalnością animatora rynku, a mianowicie dane BFIX Bloomberga, stanowiły najbardziej wiarygodne dostępne dane w celu zastosowania metodologii określonej przez Komisję do celów obliczenia wartości zastępczej.
Dane te pozwalają bowiem na uwzględnienie wszystkich par walut wchodzących w zakres walut, których dotyczy obliczenie rozpatrywanego współczynnika korygującego, i zapewniają szerszą próbę w celu proporcjonalnego odzwierciedlenia uśrednionych do okresu roku kwot referencyjnych, do których zastosowano wspomniany współczynnik i które dotyczą okresu naruszenia Credit Suisse. Należy je zatem uznać za bardziej spójne, kompletne i wiarygodne niż dane, na których Komisja oparła się w celu odzwierciedlenia gospodarczego znaczenia naruszenia i względnej wagi udziału Credit Suisse w tym naruszeniu.
Wykorzystanie przez Komisję danych BFIX Bloomberga nie naruszyłoby również zasady równego traktowania w odniesieniu do innych uczestników naruszenia, która to zasada nie może stać na przeszkodzie uwzględnieniu zindywidualizowanych danych przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, przy zastosowaniu tej samej metody obliczania wartości zastępczej. Wykorzystanie zindywidualizowanych danych odnoszących się do spreadów dotyczących okresu uczestnictwa Credit Suisse w naruszeniu stanowi bowiem jedynie sposób wdrożenia opracowanej przez Komisję metodologii mającej zastosowanie do wszystkich stron tego naruszenia, który to sposób nie zmienia istoty owej metodologii, lecz może jedynie zwiększyć dokładność wartości zastępczej tego banku w odniesieniu do znaczenia i zakresu jego działalności w okresie jego udziału w naruszeniu.
W świetle powyższego Sąd uchylił grzywnę nałożoną na Credit Suisse w zaskarżonej decyzji.
Następnie, orzekając na podstawie nieograniczonego prawa orzekania przyznanego Sądowi w art. 261 TFUE i w art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 w przedmiocie przedstawionego przez skarżące żądania obniżenia kwoty grzywny i uwzględniając w szczególności dane BFIX Bloomberga przy obliczaniu wartości zastępczej, Sąd nałożył grzywnę w wysokości 28920000 EUR, za której zapłatę skarżące są odpowiedzialne solidarnie.
(
1
)	Decyzja Komisji C(2021) 8612 final z dnia 2 grudnia 2021 r. dotycząca postępowania na mocy art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG [sprawa AT.40135 – FOREX (Sterling Lads)] (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”).
(
2
)	Zaskarżona decyzja dotyczy następujących walut: euro (EUR), dolara australijskiego (AUD), dolara kanadyjskiego (CAD), franka szwajcarskiego (CHF), korony duńskiej (DKK), funta szterlinga (GBP), jena (JPY), korony norweskiej (NOK), dolara nowozelandzkiego (NZD), korony szwedzkiej (SEK) i dolara amerykańskiego (USD).
(
3
)	Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia [nr] 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2, zwane dalej „wytycznymi z 2006 r.”).