62024CJ0365
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 10ης Ιουλίου 2025 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Σήματα – Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436 – Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων – Άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ – Εμπορική επωνυμία – Εταιρική επωνυμία – Εθνική νομοθεσία παρέχουσα στον δικαιούχο εταιρικής επωνυμίας αποκλειστικό δικαίωμα»
Στην υπόθεση C‑365/24,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (εφετείο Στοκχόλμης δικάζον ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο διαφορών βιομηχανικής ιδιοκτησίας και εμπορικών διαφορών, Σουηδία) με απόφαση της 16ης Μαΐου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 20 Μαΐου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
Purefun Group AB
κατά
Doggy AB,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους S. Rodin, πρόεδρο τμήματος, O. Spineanu‑Matei (εισηγήτρια) και N. Fenger, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: D. Spielmann
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Purefun Group AB, εκπροσωπούμενη από την O. Lagergren, jur. Kand και τους D. Tornberg και M. Zeitlin, advokater,
–
η Doggy AB, εκπροσωπούμενη από τους P. Hedberg και J. Sånglöf, advokater,
–
η Σουηδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την C. Meyer-Seitz,
–
η Πολωνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον B. Majczyna και την D. Lutostańska,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τις P. Němečková και I. Söderlund,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 1 και του άρθρου 5, παράγραφος 4, της οδηγίας (ΕΕ) 2015/2436 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2015, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων (ΕΕ 2015, L 336, σ. 1), καθώς και των άρθρων 34 και 36 ΣΛΕΕ.
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Purefun Group AB και της Doggy AB σχετικά με προσβολή δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η Συνθήκη ΛΕΕ
3
Το άρθρο 34 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Οι ποσοτικοί περιορισμοί επί των εισαγωγών, καθώς και όλα τα μέτρα ισοδυνάμου αποτελέσματος, απαγορεύονται μεταξύ των κρατών μελών.»
4
Το άρθρο 36 ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Οι διατάξεις των άρθρων 34 και 35 δεν αντιτίθενται στις απαγορεύσεις ή στους περιορισμούς εισαγωγών, εξαγωγών ή διαμετακομίσεων που δικαιολογούνται από λόγους δημοσίας ηθικής, δημοσίας τάξεως, δημοσίας ασφαλείας, προστασίας της υγείας και της ζωής των ανθρώπων και των ζώων ή προφυλάξεως των φυτών, προστασίας των εθνικών θησαυρών που έχουν καλλιτεχνική, ιστορική ή αρχαιολογική αξία, ή προστασίας της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας. Οι απαγορεύσεις ή οι περιορισμοί αυτοί δεν δύνανται πάντως να αποτελούν ούτε μέσο αυθαιρέτων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμένο περιορισμό στο εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών.»
Η οδηγία 2015/2436
5
Η αιτιολογική σκέψη 41 της οδηγίας 2015/2436 έχει ως εξής:
«Τα κράτη μέλη δεσμεύονται από τη [σύμβαση των Παρισίων για την προστασία της βιομηχανικής ιδιοκτησίας, η οποία υπογράφηκε στο Παρίσι στις 20 Μαρτίου 1883, αναθεωρήθηκε για τελευταία φορά στη Στοκχόλμη στις 14 Ιουλίου 1967 και τροποποιήθηκε στις28 Σεπτεμβρίου 1979 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 828, αριθ. 11851, σ. 305)] (στο εξής: σύμβαση των Παρισίων) και από τη [συμφωνία για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στον τομέα του εμπορίου η οποία περιλαμβάνεται στο παράρτημα 1Γ της συμφωνίας για την ίδρυση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) και εγκρίθηκε με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1, στο εξής: συμφωνία TRIPS)]. Είναι απαραίτητο η παρούσα οδηγία να βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με την εν λόγω σύμβαση και την εν λόγω συμφωνία. Οι υποχρεώσεις των κρατών μελών που απορρέουν από την εν λόγω σύμβαση και την εν λόγω συμφωνία δεν θα πρέπει να θίγονται από την παρούσα οδηγία. Θα πρέπει να εφαρμόζεται, κατά περίπτωση, το άρθρο 351, δεύτερο εδάφιο, [ΣΛΕΕ].»
6
Το άρθρο 1 της ως άνω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Πεδίο εφαρμογής», ορίζει τα εξής:
«Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στα σήματα προϊόντων ή υπηρεσιών τα οποία έχουν καταχωρισθεί ή ως προς τα οποία έχει υποβληθεί αίτηση καταχώρισης σε κράτος μέλος ως ατομικά σήματα, σήματα εγγύησης ή πιστοποίησης ή συλλογικά σήματα ή τα οποία έχουν καταχωρισθεί ή ως προς τα οποία έχει υποβληθεί αίτηση καταχώρισης στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Μπενελούξ ή τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο διεθνούς καταχώρισης η οποία παράγει αποτελέσματα σε κράτος μέλος.»
7
Το άρθρο 5 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Σχετικοί λόγοι απόρριψης ή ακυρότητας», προβλέπει στην παράγραφο 4 τα εξής:
«Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι ένα σήμα δεν γίνεται δεκτό προς καταχώριση ή, εφόσον καταχωρισθεί, είναι δυνατόν να κηρυχθεί άκυρο, εφόσον και κατά το μέτρο που:
α)
δικαιώματα επί μη καταχωρισμένου σήματος ή άλλου χρησιμοποιούμενου στις συναλλαγές σημείου έχουν αποκτηθεί πριν από την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης του μεταγενέστερου σήματος ή την ημερομηνία προτεραιότητας που προβάλλεται προς υποστήριξη της αίτησης του μεταγενέστερου σήματος και το εν λόγω μη καταχωρισμένο σήμα ή άλλο σημείο παρέχει στον δικαιούχο του το δικαίωμα να απαγορεύει τη χρήση μεταγενέστερου σήματος·
β)
η χρήση του σήματος μπορεί να απαγορευθεί δυνάμει προγενέστερου δικαιώματος, πέραν των προβλεπομένων στην παράγραφο 2 και στο στοιχείο α) της παρούσας παραγράφου, και ιδίως δυνάμει:
i)
δικαιώματος επί του ονόματος,
ii)
δικαιώματος επί της προσωπικότητας,
iii)
συγγραφικού δικαιώματος,
iv)
δικαιώματος βιομηχανικής ιδιοκτησίας·
γ)
όταν το σήμα ενδέχεται να δημιουργήσει σύγχυση με προγενέστερο σήμα που προστατεύεται σε άλλες χώρες, υπό τον όρο ότι, κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης, ο καταθέτης ενήργησε κακόπιστα.»
8
Το άρθρο 10 της ίδιας οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Δικαιώματα που παρέχει το σήμα», ορίζει τα εξής:
«1.   Η καταχώριση του σήματος παρέχει στον δικαιούχο αποκλειστικά δικαιώματα επ’ αυτού.
2.   Με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων των δικαιούχων που έχουν αποκτηθεί πριν από την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης ή την ημερομηνία προτεραιότητας του καταχωρισμένου σήματος, ο δικαιούχος του εν λόγω καταχωρισμένου σήματος δικαιούται να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές, χωρίς τη συγκατάθεσή του, σημείο για προϊόντα ή υπηρεσίες, όταν:
α)
το σημείο είναι ταυτόσημο με το σήμα και χρησιμοποιείται για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα με εκείνα για τα οποία έχει καταχωρισθεί το σήμα·
β)
το σημείο είναι ταυτόσημο ή παρόμοιο με το σήμα και χρησιμοποιείται για προϊόντα ή υπηρεσίες που είναι ταυτόσημα ή παρόμοια με τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία έχει καταχωρισθεί το σήμα, εάν υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης του κοινού· ο κίνδυνος σύγχυσης συμπεριλαμβάνει τον κίνδυνο συσχέτισης του σημείου με το σήμα·
γ)
το σημείο είναι ταυτόσημο ή παρόμοιο με το σήμα, ανεξαρτήτως του αν χρησιμοποιείται για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα, παρόμοια ή μη παρόμοια με εκείνα για τα οποία έχει καταχωριστεί το σήμα, εάν αυτό χαίρει φήμης εντός του κράτους μέλους και η χρησιμοποίηση του σημείου, χωρίς νόμιμη αιτία, θα προσπόριζε αθέμιτο όφελος από τον διακριτικό χαρακτήρα ή τη φήμη του σήματος ή θα ήταν βλαπτική για τον εν λόγω διακριτικό χαρακτήρα ή τη φήμη.
3.   Εάν πληρούνται οι όροι της παραγράφου 2, μπορεί, ιδίως, να απαγορεύεται:
α)
η επίθεση του σημείου επί των προϊόντων ή της συσκευασίας τους·
β)
η προσφορά ή εμπορία των προϊόντων ή η κατοχή τους προς εμπορία ή η προσφορά ή παροχή υπηρεσιών με τη χρήση του σημείου·
γ)
η εισαγωγή ή η εξαγωγή των προϊόντων υπό το σημείο·
δ)
η χρησιμοποίηση του σημείου ως εμπορικής ή εταιρικής επωνυμίας ή ως μέρους εμπορικής ή εταιρικής επωνυμίας·
ε)
η χρησιμοποίηση του σημείου σε επαγγελματικό έντυπο υλικό και στη διαφήμιση·
στ)
η χρησιμοποίηση του σημείου σε συγκριτική διαφήμιση κατά τρόπο που αντίκειται στην οδηγία 2006/114/ΕΚ [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2006, για την παραπλανητική και τη συγκριτική διαφήμιση (ΕΕ 2006, L 376, σ. 21)]
[…]».
9
Το άρθρο 16 της οδηγίας 2015/2436, το οποίο φέρει τον τίτλο «Χρήση του σήματος», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Εάν, σε διάστημα πέντε ετών από την ημερομηνία ολοκλήρωσης της διαδικασίας καταχώρισης, ο δικαιούχος δεν έχει κάνει ουσιαστική χρήση του σήματος στο κράτος μέλος, για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τα οποία ή τις οποίες έχει καταχωρισθεί, ή εάν έχει διακόψει τη χρήση του επί μια συνεχή πενταετία, το σήμα υπόκειται στους περιορισμούς και τις κυρώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 17, το άρθρο 19 παράγραφος 1, το άρθρο 44 παράγραφοι 1 και 2 και το άρθρο 46 παράγραφοι 3 και 4, εκτός αν η μη χρήση οφείλεται σε εύλογη αιτία.»
Το σουηδικό δίκαιο
Ο νόμος περί σημάτων
10
Ο varumärkeslagen (2010:1877) [νόμος περί σημάτων (2010:1877), στο εξής: νόμος περί σημάτων] τροποποιήθηκε προκειμένου να μεταφερθεί η οδηγία 2015/2436 στη σουηδική έννομη τάξη. Το άρθρο 8 του κεφαλαίου 1 του νόμου περί σημάτων, προβλέπει ότι ο δικαιούχος εταιρικής ή άλλης εμπορικής επωνυμίας έχει αποκλειστικά δικαιώματα επί του εν λόγω σημείου όταν χρησιμοποιείται ως διακριτικό σημείο προϊόντων.
11
Το άρθρο 10 του κεφαλαίου 1 του νόμου περί σημάτων ορίζει ότι το αποκλειστικό δικαίωμα επί διακριτικού σημείου προϊόντων, το οποίο παρέχεται δυνάμει του άρθρου 8 του εν λόγω κεφαλαίου, συνεπάγεται ότι κανένα πρόσωπο, πλην του δικαιούχου, δεν μπορεί, χωρίς τη συγκατάθεση του δικαιούχου, να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές οποιοδήποτε σημείο το οποίο είναι ταυτόσημο ή παρόμοιο με το εν λόγω διακριτικό σημείο και χρησιμοποιείται για προϊόντα ή υπηρεσίες που είναι ταυτόσημα ή παρόμοια, εάν υπάρχει κίνδυνος σύγχυσης, περιλαμβανομένου του κινδύνου η χρήση του σημείου να δημιουργήσει την εντύπωση ότι μεταξύ του χρήστη του σημείου και του δικαιούχου του διακριτικού σημείου υπάρχει σχέση.
12
Το άρθρο 3 του κεφαλαίου 8 του νόμου περί σημάτων ορίζει ότι το δικαστήριο μπορεί, κατόπιν αιτήσεως του δικαιούχου διακριτικού σημείου προϊόντων, να διατάξει την παύση της πράξης προσβολής, επ’ απειλή χρηματικής ποινής.
Ο νόμος περί εταιρικών επωνυμιών
13
Το άρθρο 1 του κεφαλαίου 1 του lag (2018:1653) om företagsnamn [νόμου περί εταιρικών επωνυμιών (2018:1653), στο εξής: νόμος περί εταιρικών επωνυμιών] ορίζει την εταιρική επωνυμία ως το όνομα υπό το οποίο μια επιχείρηση ασκεί τις δραστηριότητές της, ενώ η «εμπορική επωνυμία» είναι η γενική έννοια που περιλαμβάνει την εταιρική επωνυμία και τις δευτερεύουσες εμπορικές επωνυμίες.
14
Το άρθρο 2 του κεφαλαίου 1 του νόμου περί εταιρικών επωνυμιών, προβλέπει ότι μια επιχείρηση αποκτά αποκλειστικό δικαίωμα επί της εταιρικής επωνυμίας με την καταχώριση ή τη χρήση της. Το άρθρο 3 του κεφαλαίου 1 ορίζει ότι ο δικαιούχος σήματος ή άλλου διακριτικού σημείου έχει αποκλειστικό δικαίωμα επί του εν λόγω σημείου όταν αυτό χρησιμοποιείται ως εμπορική επωνυμία.
15
Το άρθρο 1 του κεφαλαίου 2 του νόμου περί εταιρικών επωνυμιών ορίζει ότι η εταιρική επωνυμία μπορεί να καταχωριστεί μόνον εάν είναι ικανή να διακρίνει τη δραστηριότητα του δικαιούχου από τη δραστηριότητα άλλων επιχειρήσεων. Η ως άνω διάταξη διευκρινίζει ότι, κατά την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα της εταιρικής επωνυμίας, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη η διάρκεια και η έκταση της χρήσης της. Επιπλέον, η εν λόγω διάταξη προβλέπει ότι, εάν η εταιρική επωνυμία συνίσταται αποκλειστικά σε ένα γενικό προσδιορισμό της φύσης των δραστηριοτήτων της επιχείρησης ή του προϊόντος ή της υπηρεσίας που αυτή παρέχει ή αν συνίσταται αποκλειστικά σε ένα κοινώς χρησιμοποιούμενο τοπωνύμιο ή παρόμοιο προσδιορισμό, η εταιρική επωνυμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αφ’ εαυτής διακριτικό χαρακτήρα. Εάν η εταιρική επωνυμία περιλαμβάνει έναν προσδιορισμό, όπως «ανώνυμη εταιρία», «ομόρρυθμη εταιρία» ή «συνεταιριστική εταιρία», ή συντομογραφία τέτοιου προσδιορισμού, ο εν λόγω προσδιορισμός δεν λαμβάνεται υπόψη κατά την ως άνω εκτίμηση.
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
16
Η εταιρία σουηδικού δικαίου Doggy παράγει, μεταξύ άλλων, τροφές για σκύλους. Σκοπός της εταιρίας είναι η παραγωγή και η εμπορία τροφών και άλλων προϊόντων για ζώα, καθώς και συναφείς δραστηριότητες. Η εταιρία είναι δικαιούχος της εταιρικής επωνυμίας «Doggy AB» και του λεκτικού σήματος Doggy, που έχει καταχωριστεί στη Σουηδία για ζωοτροφές της κλάσεως 31, κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί.
17
Η Purefun Group AB (στο εξής: Purefun) είναι εταιρία σουηδικού δικαίου της οποίας η δραστηριότητα περιλαμβάνει τη λιανική πώληση, μεταξύ άλλων, προϊόντων όπως τροφές και λιχουδιές για σκύλους. Πωλεί τα προϊόντα της στην ιστοσελίδα της υπό το όνομα τομέα (domain name) «doggie.se» και χρησιμοποιεί το σημείο «DOGGIE» κατά την άσκηση των δραστηριοτήτων της.
18
Τον Νοέμβριο του 2021, η Doggy άσκησε αγωγή κατά της Purefun ζητώντας, αφενός, να απαγορευθεί στην Purefun να χρησιμοποιεί το σημείο «DOGGIE» και, αφετέρου, να υποχρεωθεί στην καταβολή αποζημίωσης ύψους 150000 σουηδικών κορωνών (SEK) (περίπου 13000 ευρώ). Η Doggy υποστήριξε ότι η Purefun χρησιμοποιούσε το ως άνω σημείο, καθώς και το σήμα και την εταιρική επωνυμία των οποίων είναι δικαιούχος, χωρίς τη συγκατάθεσή της.
19
Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε τα αιτήματα της Doggy, με το σκεπτικό ότι υφίστατο κίνδυνος συγχύσεως μεταξύ, αφενός, του σήματος και της εταιρικής επωνυμίας της εν λόγω εταιρίας και, αφετέρου, του σημείου «DOGGIE» που χρησιμοποιούσε η Purefun.
20
Η Purefun άσκησε έφεση κατά της ανωτέρω αποφάσεως ενώπιον του Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (εφετείου Στοκχόλμης δικάζοντος ως δευτεροβάθμιου δικαστηρίου διαφορών βιομηχανικής ιδιοκτησίας και εμπορικών διαφορών, Σουηδία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο.
21
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, στη Σουηδία, αφενός, ο νόμος περί εταιρικών επωνυμιών προβλέπει ότι η εταιρική επωνυμία μιας επιχείρησης παρέχει στην τελευταία αποκλειστικό δικαίωμα επί της επωνυμίας αυτής, υπό την προϋπόθεση ότι το σημείο που αποτελεί την επωνυμία καθιστά δυνατή τη διάκριση των δραστηριοτήτων του δικαιούχου της από εκείνες άλλων επιχειρήσεων. Η έκταση του δικαιώματος αυτού είναι συγκρίσιμη με εκείνη του αποκλειστικού δικαιώματος που παρέχει στον δικαιούχο του το σήμα. Αφετέρου, δυνάμει του νόμου περί σημάτων, ο δικαιούχος σήματος ή άλλου διακριτικού σημείου προϊόντων το οποίο χρησιμοποιείται ως εταιρική επωνυμία έχει επίσης αποκλειστικό δικαίωμα επί της επωνυμίας αυτής. Επομένως, ο δικαιούχος εταιρικής επωνυμίας απολαύει, δυνάμει των εν λόγω εθνικών διατάξεων, «διασταυρούμενης προστασίας», η οποία του επιτρέπει να απαγορεύει σε κάθε τρίτο να χρησιμοποιεί στο πλαίσιο των συναλλαγών, για προϊόντα ή υπηρεσίες, σημείο ταυτόσημο ή παρόμοιο με την εν λόγω εταιρική επωνυμία και το οποίο χρησιμοποιείται για ταυτόσημα ή παρόμοια είδη προϊόντων ή υπηρεσιών, όταν υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως, ιδίως όταν η χρήση του σημείου θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι υφίσταται σχέση μεταξύ του χρήστη του σημείου και του δικαιούχου της εταιρικής επωνυμίας.
22
Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν η προστασία αυτή βάσει του νόμου περί σημάτων και του νόμου περί εταιρικών επωνυμιών είναι συμβατή με την οδηγία 2015/2436 και, γενικότερα, με την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Φρονεί, κατ’ ουσίαν, ότι, μολονότι αυτή η «διασταυρούμενη προστασία» παρέχει στον δικαιούχο μιας εταιρικής επωνυμίας προστασία ανάλογη με εκείνη του σήματος, αντιθέτως, δεν υπόκειται σε τόσο αυστηρές προϋποθέσεις όσο εκείνες οι οποίες ισχύουν στον τομέα των σημάτων. Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει συναφώς δύο διαφορές.
23
Πρώτον, ενώ η έλλειψη ουσιαστικής χρήσεως ενός σήματος για τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες για τις οποίες έχει καταχωριστεί μπορεί να έχει ως συνέπεια την έκπτωση του δικαιούχου του από το αποκλειστικό δικαίωμα, το σουηδικό δίκαιο δεν προβλέπει αντίστοιχη διάταξη για την εταιρική επωνυμία.
24
Δεύτερον, προκειμένου να διαπιστωθεί αν ένα σημείο χρησιμοποιείται για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα με εκείνα για τα οποία έχει καταχωριστεί ένα σήμα, πρέπει να ληφθεί υπόψη το σύστημα ταξινόμησης που θεσπίστηκε με τον Διακανονισμό της Νίκαιας, ενώ, στον τομέα της εταιρικής επωνυμίας, ο κίνδυνος συγχύσεως εκτιμάται με βάση τις δραστηριότητες που καλύπτονται από τον σκοπό της εταιρίας, ο οποίος μπορεί να ορίζεται κατά τρόπο ευρύ.
25
Λαμβανομένων υπόψη των διαφορών αυτών, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η προστασία που παρέχει το σουηδικό δίκαιο στις εταιρικές επωνυμίες ενδέχεται να είναι ευρύτερη από την προστασία που προβλέπει η οδηγία 2015/2436 όσον αφορά τα σήματα, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων καθώς και την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών. Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η προστασία αυτή θα μπορούσε να δημιουργήσει εμπόδια στις διασυνοριακές πωλήσεις προϊόντων ή υπηρεσιών.
26
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (εφετείο Στοκχόλμης, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο διαφορών βιομηχανικής ιδιοκτησίας και εμπορικών διαφορών) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Συνάδει με τις διατάξεις της οδηγίας [2015/2436], και ειδικότερα με το άρθρο 1 και το άρθρο 5, παράγραφος 4, αυτής, σε συνδυασμό με τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη θεμελιώδη αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών που κατοχυρώνεται στο δίκαιο της Ένωσης, εθνική ρύθμιση δυνάμει της οποίας προγενέστερο δικαίωμα σε εταιρική επωνυμία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την απαγόρευση της χρήσης μεταγενέστερου διακριτικού σημείου σε ολόκληρο τον τομέα δραστηριότητας σε σχέση με τον οποίο καταχωρίστηκε η εταιρική επωνυμία, χωρίς να απαιτείται η εταιρική επωνυμία να έχει χρησιμοποιηθεί με σκοπό τη διάκριση προϊόντων ή υπηρεσιών;
2)
Σε περίπτωση αρνητικής απάντησης στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, συνάδει με την οδηγία [2015/2436] και με το δίκαιο της Ένωσης, εν γένει, το γεγονός ότι μια εταιρική επωνυμία, η οποία χρησιμοποιείται καθεαυτήν ως σημείο για τη διάκριση ορισμένων ειδών προϊόντων ή υπηρεσιών στον τομέα δραστηριότητας σε σχέση με τον οποίο καταχωρίστηκε η εταιρική επωνυμία, συνιστά λόγο απαγόρευσης της χρήσης μεταγενέστερου διακριτικού σημείου σε σχέση με είδη προϊόντων ή υπηρεσιών διαφορετικά από εκείνα σε σχέση με τα οποία η εταιρική επωνυμία χρησιμοποιείται ως σημείο;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
27
Κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου την οποία θεσπίζει το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, στο Δικαστήριο απόκειται να δώσει στο εθνικό δικαστήριο χρήσιμη απάντηση η οποία να του παρέχει τη δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο πρέπει να αναδιατυπώσει, εφόσον είναι αναγκαίο, τα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί (αποφάσεις της 17ης Ιουλίου 1997, Krüger, C‑334/95, EU:C:1997:378, σκέψεις 22 και 23, καθώς και της 29ης Απριλίου 2025, Prezydent Miasta Mielca, C‑453/23, EU:C:2025:285, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28
Εν προκειμένω, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν οι προϋποθέσεις που θέτει το σουηδικό δίκαιο για την προστασία της εταιρικής επωνυμίας, στο μέτρο που είναι λιγότερο αυστηρές από εκείνες που ισχύουν στον τομέα των σημάτων, είναι συμβατές με την οδηγία 2015/2436 και με τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων καθώς και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
29
Συναφώς, από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι, αφενός, η εκ μέρους της Purefun χρήση του σημείου την οποία επιθυμεί να απαγορεύσει ο δικαιούχος της καταχωρισμένης εταιρικής επωνυμίας, ήτοι η επιχείρηση Doggy, αφορά, μεταξύ άλλων, την πώληση προϊόντων όπως τρόφιμα και λιχουδιές για σκύλους και, αφετέρου, ότι ο σκοπός της εν λόγω επιχείρησης περιλαμβάνει την πώληση τροφίμων καθώς και άλλων προϊόντων για ζώα και συναφείς δραστηριότητες. Από τις ενδείξεις αυτές προκύπτει ότι η χρήση του σημείου στην οποία αντιτίθεται ο δικαιούχος της καταχωρισμένης εταιρικής επωνυμίας δεν αφορά άλλα είδη προϊόντων ή υπηρεσιών πέραν εκείνων για τα οποία έχει καταχωριστεί η εν λόγω εταιρική επωνυμία.
30
Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, με τα δύο ερωτήματά του, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν η οδηγία 2015/2436 καθώς και τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνικό σύστημα δυνάμει του οποίου το αποκλειστικό δικαίωμα που παρέχει μια εταιρική επωνυμία επιτρέπει στον δικαιούχο του να απαγορεύει σε τρίτον να χρησιμοποιεί ταυτόσημο ή παρόμοιο σημείο, ως εμπορική επωνυμία ή ως όνομα τομέα, για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα ή παρόμοια με εκείνα που εμπίπτουν στις δραστηριότητες για τις οποίες έχει καταχωριστεί η εταιρική επωνυμία του, έστω και αν το σύστημα αυτό δεν προβλέπει ότι η μη χρήση της εταιρικής επωνυμίας μπορεί να οδηγήσει σε έκπτωση από το αποκλειστικό αυτό δικαίωμα ούτε απαιτεί, για τους σκοπούς της καταχωρίσεως της εν λόγω εταιρικής επωνυμίας, να προσδιορίζονται τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες που εμπίπτουν στον εταιρικό σκοπό του δικαιούχου της.
31
Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ως άνω ερώτημα, πρέπει να υπομνησθεί ότι η οδηγία 2015/2436 αποσκοπεί στην προσέγγιση των εθνικών νομοθεσιών περί σημάτων, όχι όμως των εθνικών νομοθεσιών περί εμπορικών επωνυμιών, κατηγορία στην οποία μπορεί να ανήκει μια εταιρική επωνυμία. Ελλείψει εναρμόνισης σε επίπεδο Ένωσης, η προστασία της εμπορικής επωνυμίας διέπεται από το εθνικό δίκαιο.
32
Ωστόσο, η εμπορική επωνυμία, ως δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν είναι άγνωστη στο δίκαιο της Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό, ορισμένες διατάξεις της Σύμβασης των Παρισίων, η οποία έχει συναφθεί από όλα τα κράτη μέλη αλλά όχι από την Ένωση, έχουν ενσωματωθεί στη Συμφωνία TRIPS, η οποία έχει συναφθεί από την Ένωση, κατά τρόπον ώστε οι διατάξεις αυτές παράγουν, στην έννομη τάξη της Ένωσης, τα ίδια αποτελέσματα με εκείνα που παράγει η Συμφωνία TRIPS (πρβλ. απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2024, EUIPO κατά The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2024:172, σκέψεις 59 έως 62).
33
Μεταξύ των διατάξεων που ενσωματώθηκαν στη συμφωνία TRIPS περιλαμβάνεται το άρθρο 8 της Σύμβασης των Παρισίων το οποίο προβλέπει ότι: «η εμπορική επωνυμία θα προστατεύηται εν πάση χώρα της Ενώσεως, άνευ υποχρεώσεως καταθέσεως ή καταχωρήσεως, είτε αποτελεί ή μη μέρος του βιομηχανικού ή εμπορικού σήματος».
34
Τα ανωτέρω στοιχεία αντικατοπτρίζονται στην οδηγία 2015/2436, στην αιτιολογική σκέψη 41 της οποίας υπογραμμίζεται ότι είναι «απαραίτητο» η οδηγία να βρίσκεται «σε πλήρη αρμονία» με την εν λόγω σύμβαση και τη συμφωνία TRIPS. Ως εκ τούτου, μεταξύ των δικαιωμάτων που παρέχει το σήμα, το άρθρο 10, παράγραφος 3, στοιχείο δʹ, της οδηγίας επιτρέπει στον δικαιούχο του σήματος να κάνει χρήση του αποκλειστικού δικαιώματός του για να απαγορεύει «τη χρήση του σημείου ως εμπορικής ή εταιρικής επωνυμίας ή ως μέρους εμπορικής ή εταιρικής επωνυμία». Πράγματι, η ανωτέρω διάταξη αποτελεί την έκφραση της αρχής της υπεροχής του προγενέστερου τίτλου αποκλειστικότητας, που αποτελεί ένα από τα θεμέλια του δικαίου των σημάτων και, γενικότερα, όλου του δικαίου της βιομηχανικής ιδιοκτησίας (πρβλ. απόφαση της 2ης Ιουνίου 2022, Classic Coach Company, C‑112/21, EU:C:2022:428, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
35
Η αρχή αυτή διέπει επίσης ορισμένες συγκρούσεις μεταξύ προγενέστερης εμπορικής επωνυμίας και μεταγενέστερου σήματος. Επομένως, από το άρθρο 5, παράγραφος 4, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2015/2436 προκύπτει ότι «[τ]α κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι ένα σήμα δεν γίνεται δεκτό προς καταχώριση ή, εφόσον καταχωρισθεί, είναι δυνατόν να κηρυχθεί άκυρο, εφόσον και κατά το μέτρο που […] δικαιώματα επί μη καταχωρισμένου σήματος ή άλλου χρησιμοποιούμενου στις συναλλαγές σημείου έχουν αποκτηθεί […] και το εν λόγω μη καταχωρισμένο σήμα ή άλλο σημείο παρέχει στον δικαιούχο του το δικαίωμα να απαγορεύει τη χρήση μεταγενέστερου σήματος».
36
Εν προκειμένω, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η σύγκρουση μεταξύ του σημείου «Doggy», το οποίο χρησιμοποιείται σε προγενέστερη εταιρική επωνυμία, και του σημείου «DOGGIE», το οποίο χρησιμοποιείται ως εμπορική επωνυμία ή ως όνομα τομέα, δεν αφορά κανένα σήμα. Ωστόσο, όταν πρόκειται για την επίλυση σύγκρουσης μεταξύ δύο εμπορικών επωνυμιών, η οδηγία 2015/2436 δεν ασκεί επιρροή, στο μέτρο που σκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην προσέγγιση των εθνικών νομοθεσιών περί σημάτων. Επομένως, η συμβατότητα εθνικών μέτρων που διέπουν τέτοιες συγκρούσεις πρέπει να εκτιμάται όχι υπό το πρίσμα της οδηγίας, αλλά υπό το πρίσμα του πρωτογενούς δικαίου.
37
Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητα του σουηδικού συστήματος προστασίας των εταιρικών επωνυμιών, το οποίο απορρέει από τις συνδυασμένες διατάξεις του νόμου περί σημάτων και του νόμου περί εταιρικών επωνυμιών, με τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων καθώς και της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών.
38
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο, το εν λόγω σύστημα εφαρμόζεται στις εταιρικές επωνυμίες όλων των σουηδικών επιχειρήσεων, ανεξάρτητα από τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που εμπίπτουν στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων τους.
39
Από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει επίσης ότι η διαφορά της κύριας δίκης αφορά το δικαίωμα του δικαιούχου εταιρικής επωνυμίας, του οποίου η δραστηριότητα συνίσταται στην παραγωγή και πώληση ορισμένων τροφών και προϊόντων για ζώα, να απαγορεύει σε άλλη εταιρία να πωλεί τα προϊόντα αυτά υπό εμπορική επωνυμία ταυτόσημη ή παρόμοια με την εν λόγω εταιρική επωνυμία. Δεδομένου ότι η διαφορά αυτή συνδέεται πρωτίστως με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και ελλείψει οποιασδήποτε αναφοράς του αιτούντος δικαστηρίου στην ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών, παρέλκει η αυτοτελής εξέταση της συμβατότητας του εν λόγω συστήματος με το άρθρο 56 ΣΛΕΕ.
40
Η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων μεταξύ των κρατών μελών αποτελεί θεμελιώδη αρχή της Συνθήκης ΛΕΕ, που διατυπώνεται στο άρθρο 34 ΣΛΕΕ, το οποίο απαγορεύει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν μεταξύ τους ποσοτικούς περιορισμούς επί των εισαγωγών καθώς και οποιοδήποτε μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος. Κατά πάγια νομολογία, η εν λόγω διάταξη καλύπτει κάθε εθνικό μέτρο ικανό να παρακωλύσει, άμεσα ή έμμεσα, πραγματικά ή δυνητικά, το εμπόριο εντός της Ένωσης (πρβλ. αποφάσεις της 11ης Ιουλίου 1974, Dassonville, 8/74, EU:C:1974:82, σκέψη 5, και της 29ης Ιουλίου 2024, BP France, C‑624/22, EU:C:2024:640, σκέψη 61). Εντούτοις, εθνική κανονιστική ρύθμιση ή πρακτική που αποτελεί μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος προς ποσοτικό περιορισμό δικαιολογείται ενδεχομένως από έναν από τους λόγους γενικού συμφέροντος που απαριθμούνται στο άρθρο 36 ΣΛΕΕ ή από επιτακτικές ανάγκες.
41
Ελλείψει εναρμονίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών περί εμπορικών επωνυμιών, η απαγόρευση που επιβάλλεται σε μια επιχείρηση να χρησιμοποιεί για την εμπορία ορισμένων προϊόντων, σε ένα κράτος μέλος, τις ίδιες εμπορικές επωνυμίες με εκείνες που χρησιμοποιεί σε άλλα κράτη μέλη μπορεί, ασφαλώς, να συνιστά περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, αντίθετο προς το άρθρο 34 ΣΛΕΕ. Ωστόσο, ένας τέτοιος περιορισμός δικαιολογείται από επιτακτικούς λόγους γενικού συμφέροντος που σχετίζονται με την προστασία της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας, ήτοι την προστασία των εμπορικών επωνυμιών έναντι των κινδύνου συγχύσεως (πρβλ. απόφαση της 11ης Μαΐου 1999, Pfeiffer, C‑255/97, EU:C:1999:240, σκέψεις 26 έως 29).
42
Ωστόσο, ένας τέτοιος περιορισμός πρέπει, επιπλέον, να μην υπερβαίνει το αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού αυτού μέτρο.
43
Το αιτούν δικαστήριο, χωρίς να αναφερθεί ρητώς στην αρχή της αναλογικότητας, εκτιμά, κατ’ ουσίαν, ότι το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα, καθόσον παρέχει στον δικαιούχο της εταιρικής επωνυμίας μιας επιχείρησης που έχει συσταθεί σύμφωνα με το σουηδικό δίκαιο ένα επίπεδο προστασίας συγκρίσιμο με εκείνο του σήματος, χωρίς να απαιτεί προϋποθέσεις αντίστοιχες με εκείνες που προβλέπει η οδηγία 2015/2436 όσον αφορά την ουσιαστική χρήση του σήματος και την περιγραφή των προϊόντων ή των υπηρεσιών για τις οποίες το σήμα έχει καταχωριστεί, λειτουργεί εις βάρος των δικαιούχων εμπορικών επωνυμιών άλλων κρατών μελών.
44
Όπως, όμως, υπομνήσθηκε στη σκέψη 31 της παρούσας αποφάσεως, η οδηγία 2015/2436 δεν αποσκοπεί στην προσέγγιση των νομοθεσιών περί εμπορικών επωνυμιών. Ελλείψει τέτοιας εναρμονίσεως και λαμβανομένων υπόψη των διαφορετικών λειτουργιών του σήματος και της εμπορικής επωνυμίας, τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ δεν μπορούν να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι προβλέπουν ότι η προστασία της εμπορικής επωνυμίας υπόκειται στις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες οι οποίες ισχύουν για το σήμα.
45
Από τη δικογραφία που έχει στη διάθεσή του το Δικαστήριο προκύπτει ότι, στον νόμο περί σημάτων, η έλλειψη ουσιαστικής χρήσης της εταιρικής επωνυμίας δεν υπόκειται στα ίδια χρονικά όρια και τις ίδιες κυρώσεις με εκείνα που προβλέπει το άρθρο 16 της οδηγίας 2015/2436. Επιπλέον, από τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν στο Δικαστήριο η Σουηδική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκύπτει ότι, βάσει του νόμου περί εταιρικών επωνυμιών, η μη χρήση μιας εταιρικής επωνυμίας μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια του αποκλειστικού δικαιώματος που παρέχει η επωνυμία, πράγμα το οποίο απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
46
Όσον αφορά τον κίνδυνο, στον οποίο αναφέρεται το αιτούν δικαστήριο, να τύχουν οι εταιρικές επωνυμίες προστασίας από τον κίνδυνο συγχύσεως ευρύτερης από εκείνη η οποία ισχύει για τα σήματα λόγω μεγαλύτερης ελαστικότητας κατά τον ορισμό των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον σκοπό μιας επιχείρησης απ’ ό,τι κατά την οριοθέτηση των κλάσεων προϊόντων ή υπηρεσιών για τις οποίες καταχωρίζεται ένα σήμα σύμφωνα με την οδηγία 2015/2436, πρέπει, πρώτον, να υπογραμμιστεί ότι ο σκοπός μιας επιχείρησης δεν είναι να περιγράψει επακριβώς ή κατά τρόπο εξαντλητικό όλα τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που μπορεί να εμπίπτουν στις δραστηριότητες της εν λόγω επιχείρησης. Αντιθέτως, στην περίπτωση ενός σήματος, η ακριβής αυτή περιγραφή απαιτείται προκειμένου να εκτιμηθούν τυχόν λόγοι ακυρότητας, απόλυτοι ή σχετικοί, και να τεθεί σε εφαρμογή το αποκλειστικό δικαίωμα που παρέχει το σήμα, το οποίο επιτρέπει στον δικαιούχο του να μονοπωλεί το σημείο που έχει καταχωρισθεί ως σήμα για συγκεκριμένα προϊόντα ή υπηρεσίες.
47
Δεύτερον, από τις διευκρινίσεις που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι, μολονότι, κατά το σουηδικό δίκαιο, το αποκλειστικό δικαίωμα του δικαιούχου καταχωρισμένης εταιρικής επωνυμίας ισχύει στους τομείς δραστηριοτήτων τους οποίους αφορά ο εταιρικός σκοπός, εντούτοις, το δικαίωμα αυτό επιβάλλει στον δικαιούχο να περιγράφει και να οριοθετεί τη φύση των εν λόγω δραστηριοτήτων με επαρκή ακρίβεια ώστε οι τρίτοι να μπορούν να λάβουν αποτελεσματικά γνώση τους.
48
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται, με την επιφύλαξη των εξακριβώσεων στις οποίες οφείλει να προβεί το αιτούν δικαστήριο, ότι το επίμαχο στην κύρια δίκη σύστημα, το οποίο παρέχει στον δικαιούχο εταιρικής επωνυμίας αποκλειστικό δικαίωμα, δεν βαίνει πέραν του μέτρου που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του σκοπού γενικού συμφέροντος που συνίσταται στην προστασία της βιομηχανικής και εμπορικής ιδιοκτησίας.
49
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, στα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι η οδηγία 2015/2436 καθώς και τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε εθνικό σύστημα το οποίο προβλέπει, αφενός, ότι το αποκλειστικό δικαίωμα που παρέχει μια εταιρική επωνυμία επιτρέπει στον δικαιούχο της να απαγορεύει σε τρίτον να χρησιμοποιεί ταυτόσημο ή παρόμοιο σημείο, ως εμπορική επωνυμία ή ως όνομα τομέα, για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα ή παρόμοια με εκείνα τα οποία αφορούν οι δραστηριότητες για τις οποίες έχει καταχωριστεί η εταιρική επωνυμία του και, αφετέρου, ότι η μη χρήση της εταιρικής επωνυμίας μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να έχει ως συνέπεια την έκπτωση από το αποκλειστικό αυτό δικαίωμα και ότι ο δικαιούχος οφείλει να περιγράφει και να οριοθετεί τη φύση των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον εταιρικό σκοπό του με επαρκή ακρίβεια ώστε οι τρίτοι να είναι σε θέση να λάβουν γνώση τους αποτελεσματικά.
Επί των δικαστικών εξόδων
50
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σε αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (όγδοο τμήμα) αποφαίνεται:
Η οδηγία (ΕΕ) 2015/2436 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2015, για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών περί σημάτων, καθώς και τα άρθρα 34 και 36 ΣΛΕΕ
έχουν την έννοια ότι:
δεν αντιτίθενται σε εθνικό σύστημα το οποίο προβλέπει, αφενός, ότι το αποκλειστικό δικαίωμα που παρέχει μια εταιρική επωνυμία επιτρέπει στον δικαιούχο της να απαγορεύει σε τρίτον να χρησιμοποιεί ταυτόσημο ή παρόμοιο σημείο, ως εμπορική επωνυμία ή ως όνομα τομέα, για προϊόντα ή υπηρεσίες ταυτόσημα ή παρόμοια με εκείνα τα οποία αφορούν οι δραστηριότητες για τις οποίες έχει καταχωριστεί η εταιρική επωνυμία του και, αφετέρου, ότι η μη χρήση της εταιρικής επωνυμίας μπορεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να έχει ως συνέπεια την έκπτωση από το αποκλειστικό αυτό δικαίωμα και ότι ο δικαιούχος οφείλει να περιγράφει και να οριοθετεί τη φύση των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στον εταιρικό σκοπό του με επαρκή ακρίβεια ώστε οι τρίτοι να είναι σε θέση να λάβουν γνώση τους αποτελεσματικά.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.