POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań)
z dnia 18 grudnia 2008 r.
Sprawa T‑223/07 P
Michel Thierry
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. – Odrzucenie wniosku o przesłuchanie świadka – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne
Przedmiot: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie
F-82/05 Thierry przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.
Orzeczenie: Odwołanie zostaje odrzucone. Michel Thierry pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania
odwoławczego.
Streszczenie
1.      Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Sąd – Wykluczenie,
z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia
(art. 225 A WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1)
2.      Postępowanie – Środki dowodowe – Przesłuchanie świadków – Zakres swobodnej oceny przysługujący Sądowi
(regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 59 § 1; Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47)
3.      Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność
(regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 48 § 2, art. 144)
1.      Z art. 225 A WE i art. 11 ust. 1 załącznika I do statutu Trybunału wynika, że podstawą odwołania od orzeczeń Sądu do spraw
Służby Publicznej mogą być wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia norm prawnych, a jakakolwiek ocena okoliczności faktycznych
jest wykluczona. Sąd rozpatrujący spór w pierwszej instancji jest wyłącznie właściwy, po pierwsze, do dokonania ustaleń faktycznych,
chyba że nieprawidłowość tych ustaleń wynika z przedłożonych mu akt sprawy, a po drugie, do dokonania oceny stanu faktycznego.
Ocena okoliczności faktycznych nie stanowi zatem, z zastrzeżeniem sytuacji przeinaczenia środków dowodowych przedstawionych
sądowi, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli sądu rozpatrującego odwołanie.
(zob. pkt 20)
Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑8/95 P New Holland Ford przeciwko Komisji, 28 maja 1998 r., Rec. s. I‑3175, pkt 25, 26; Sąd
Pierwszej Instancji, sprawa T‑252/06 P Beau przeciwko Komisji, 12 lipca 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 45,
46
2.      Wyłącznie do sądu rozpatrującego spór w pierwszej instancji należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego
zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Nawet jeśli wniosek o przesłuchanie świadka określa dokładnie fakty,
na których okoliczność należy przesłuchać świadka lub świadków, oraz powody uzasadniające to przesłuchanie, to do sądu rozpatrującego
spór w pierwszej instancji należy ocena znaczenia wniosku dla sprawy, biorąc pod uwagę przedmiot sporu i konieczność przesłuchania
omawianych świadków.
Nie można kwestionować w tym względzie swobodnej oceny sądu rozpatrującego spór w pierwszej instancji poprzez przytoczenie
ogólnej zasady prawa wspólnotowego, potwierdzonej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którą każdy
ma prawo do rzetelnego procesu sądowego. Z tej zasady ogólnej nie wynika bowiem nieograniczone prawo do żądania stawiennictwa
świadków w sądzie. Wprost przeciwnie, w zasadzie to sąd decyduje o konieczności lub zasadności wezwania świadka, ponieważ
postępowanie sporne zmierza między innymi, przy zapewnieniu równości broni, do zapewnienia skarżącemu odpowiedniej i wystarczającej
możliwości obrony zasadności swojej skargi.
(zob. pkt 21, 22)
Odesłanie: Trybunał, sprawy połączone C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P Dansk Rørindustri i in.
przeciwko Komisji, 28 czerwca 2005 r., Zb.Orz. s. I‑5425, pkt 67–71 i przytoczone tam orzecznictwo
3.      Z art. 48 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdującego na podstawie art. 144 tego regulaminu zastosowanie do postępowania
przed Sądem Pierwszej Instancji mającego za przedmiot odwołanie od orzeczenia Sądu do spraw Służby Publicznej, wynika, że
nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania. Zarzut przeinaczenia środków dowodowych, podniesiony po raz pierwszy
we wniosku o przeprowadzenie rozprawy, może być tym samym wyłącznie odrzucony jako oczywiście niedopuszczalny.
(zob. pkt 27)