WYROK SĄDU (ósma izba)
z dnia 3 grudnia 2015 r. (*)
EFOGR – Sekcja Gwarancji – EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Rozwój obszarów wiejskich – Wydatki poniesione przez Polskę – Artykuł 33b rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 – Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 – Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 – Mieszana korekta finansowa – Obowiązek uzasadnienia
W sprawie T‑367/13
Rzeczpospolita Polska, reprezentowana przez B. Majczynę oraz K. Straś, działających w charakterze pełnomocników,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez P. Rossiego oraz A. Szmytkowską, działających w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 123, s. 11) w części, w której Komisja stosuje w niej do wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych korekty w wysokości 8 292 783,94 EUR oraz 71 610 559,39 EUR,
SĄD (ósma izba),
w składzie: D. Gratsias, prezes, M. Kancheva (sprawozdawca) i C. Wetter, sędziowie,
sekretarz: L. Grzegorczyk, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 lipca 2015 r.,
wydaje następujący
Wyrok
Okoliczności powstania sporu
1        W dniach od 2 do 6 lutego 2009 r. Komisja Wspólnot Europejskich przeprowadziła w Polsce wizytę kontrolną w sprawie wydatków na środki rozwoju obszarów wiejskich w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach tej wizyty audytorzy Komisji odwiedzili czterech rolników – beneficjentów działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”.
2        W dniu 29 kwietnia 2009 r. Komisja skierowała do Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90), powiadomienie, w którym uznała, że władze polskie nie zastosowały się w pełni do wymagań określonych w szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, s. 80 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 25, s. 391).
3        Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na powiadomienie Komisji.
4        Pismem z dnia 14 października 2009 r. Komisja zwołała spotkanie dwustronne na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006.
5        W dniu 10 listopada 2009 r. odbyło się spotkanie dwustronne.
6        W dniu 18 lutego 2010 r. Komisja wysłała do Rzeczypospolitej Polskiej protokół ze spotkania dwustronnego. Poinformowała również władze polskie z jednej strony, że przygotowała próbę złożoną ze 100 dokumentacji wniosków dotyczących rozpatrywanej pomocy finansowej. Z drugiej strony wezwała te władze do dostarczenia jej określonych danych zgodnie z tabelą przygotowaną przez nią samą w celu określenia kwoty wydatków, które należy wyłączyć z finansowania przez Unię Europejską.
7        Pismem z dnia 13 maja 2010 r. Rzeczpospolita Polska przekazała informacje uzupełniające, o które zwróciła się Komisja.
8        W dniu 16 czerwca 2011 r. Komisja skierowała do Rzeczypospolitej Polskiej formalne powiadomienie na podstawie art. 11 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 885/2006. Wskazała w nim kwoty korekt, które zamierzała zastosować.
9        Pismem z dnia 22 lipca 2011 r. Rzeczpospolita Polska skierowała wniosek do organu pojednawczego o polubowne załatwienie sprawy na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 885/2006.
10      W dniu 21 listopada 2011 r. organ pojednawczy przeprowadził rozprawę pojednawczą.
11      W dniu 18 grudnia 2011 r. organ pojednawczy przyjął sprawozdanie końcowe, w którym stwierdził, że nie ma możliwości pogodzenia stanowisk stron w przewidzianym terminie.
12      Pismem z dnia 24 lutego 2012 r. Komisja przedstawiła ostateczne stanowisko w przedmiocie wniosków organu pojednawczego.
13      W dniu 29 marca 2012 r. Rzeczpospolita Polska zwróciła się do Komisji o ponowną analizę stawianych jej zarzutów uwzględniającą zalecenia organu pojednawczego.
14      Decyzją wykonawczą 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR, Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz EFRROW (Dz.U. L 123, s. 11, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Komisja zastosowała do wydatków zgłoszonych przez Rzeczpospolitą Polską tytułem wsparcia gospodarstw niskotowarowych korekty w wysokości 8 292 783,94 EUR i 71 610 559,39 EUR.
Zaskarżona decyzja
15      Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich było regulowane w okresie programowania 2004–2006 rozporządzeniem nr 1257/1999. Rozdział IXa tytułu II tego rozporządzenia, zatytułowany „Szczególne środki dla nowych państw członkowskich”, przewidywał wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji. I tak rolnik, który przedstawił biznesplan zgodnie z art. 33b tego rozporządzenia, korzystał z pomocy finansowej, której maksymalna wysokość wynosiła w przypadku Rzeczypospolitej Polskiej 1250 EUR rocznie na jedno gospodarstwo.
16      Artykuł 44 ust. 1 rozporządzenia nr 1257/1999 przewidywał, że nowe państwa członkowskie, w tym Rzeczpospolita Polska, były zobowiązane do przedstawienia planu rozwoju wsi. W dniu 8 stycznia 2004 r. Rzeczpospolita Polska przedłożyła swój Plan Rozwoju Obszarów Wiejskich (zwany dalej „PROW 2004–2006”), który określał między innymi warunki i kryteria kwalifikujące do wdrożenia działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. PROW 2004–2006 został zatwierdzony decyzją Komisji z dnia 6 września 2004 r. na podstawie art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999.
17      W toku postępowania wyjaśniającego Komisja podkreśliła, że w odniesieniu do okresu programowania 2004–2006 zamierza zastosować korekty z powodu pięciu odrębnych uchybień dotyczących z jednej strony nieprawidłowości w zakresie zatwierdzania biznesplanów rolników, a z drugiej strony nieprawidłowości początkowych kontroli administracyjnych wniosków o pomoc tych rolników.
18      Po pierwsze, Komisja zarzuciła Rzeczypospolitej Polskiej naruszenie wymogu przeznaczenia przez rolnika co najmniej 50% wsparcia na działania restrukturyzacyjne zgodnie z art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999. Po drugie, uznała, że Rzeczpospolita Polska nie sprawdziła, czy istnieje wystarczający związek między celami pośrednimi opisanymi w biznesplanach przedstawionych przez rolników będących beneficjentami pomocy i celami końcowymi PROW 2004–2006. Po trzecie, zdaniem Komisji Rzeczpospolita Polska nie wypełniła też obowiązku sprawdzenia, czy cele pośrednie opisane w biznesplanach rolników były wystarczająco szczegółowe i zdefiniowane ilościowo. Po czwarte, Komisja zaznaczyła, że niezgodnie z art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (Dz.U. L 153, s. 30 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 46, s. 87) Rzeczpospolita Polska nie przewidziała kontroli krzyżowych dotyczących prawdziwości informacji dostarczonych we wstępnych wnioskach złożonych przez beneficjentów pomocy finansowej odnośnie do wielkości ekonomicznej gospodarstw, w szczególności ich obsady zwierząt gospodarskich. Po piąte, wskazała ona, że wbrew przepisom art. 69 rozporządzenia nr 817/2004 Rzeczpospolita Polska nie przeprowadziła kontroli na miejscu w pierwszym roku wdrażania planu.
19      Ze względu na stwierdzone uchybienia Komisja zaproponowała zastosowanie mieszanej korekty finansowej. Z jednej strony w odniesieniu do pierwszego uchybienia zaproponowała korektę ekstrapolowaną w wysokości 11% wydatków, odpowiadającą odsetkowi dokumentacji wniosków spośród 100 skontrolowanych (zob. pkt 6 powyżej), które nie spełniły wymogu przeznaczenia połowy pomocy finansowej na restrukturyzację. Z drugiej strony w odniesieniu do pozostałych czterech uchybień, uznając, że chodzi o uchybienia w kontrolach kluczowych, zaproponowała korektę ryczałtową w wysokości 10% do pozostałych 89% wydatków na podstawie wytycznych zawartych w jej dokumencie VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., zatytułowanym „Wytyczne w sprawie szacowania skutków finansowych przyjęte w czasie przygotowywania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR” (zwanym dalej „wytycznymi”).
20      W zaskarżonej decyzji Komisja zastosowała zaproponowane korekty. Załącznik do zaskarżonej decyzji wskazuje szczegółowo te korekty, podając jako powód „[n]iedociągnięcia w kontrolach wstępnych wniosków i zatwierdzaniu planów operacyjnych”. Wydatki Rzeczypospolitej Polskiej wyłączone w ten sposób przez Komisję z finansowania Unii wynoszą 8 292 783,94 EUR i 71 610 559,39 EUR.
Przebieg postępowania i żądania stron
21      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 lipca 2013 r. Rzeczpospolita Polska wniosła niniejszą skargę.
22      Rzeczpospolita Polska wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu Sekcji Gwarancji EFOGR oraz EFRROW, a mianowicie kwoty 8 292 783,94 EUR i 71 610 559,39 EUR;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
23      Komisja wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.
Co do prawa
24      W uzasadnieniu skargi Rzeczpospolita Polska zgłasza trzy zarzuty, dotyczące w pierwszej kolejności naruszenia art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 31, t. 1, s. 21) oraz art. 31 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1), w drugiej kolejności – naruszenia art. 7 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005, a także naruszenia wytycznych, a w trzeciej kolejności – naruszenia art. 296 TFUE.
Uwagi wstępne
25      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z EFOGR finansowane są jedynie interwencje podejmowane zgodnie z regułami Unii w ramach wspólnej organizacji rynków rolnych. W tym względzie, jeżeli Komisja odmawia obciążenia budżetu Unii określonymi wydatkami z uwagi na przypisywane państwu członkowskiemu naruszenia przepisów prawa Unii, zadaniem tej instytucji jest udowodnienie, że naruszenia te zaistniały. Inaczej mówiąc, Komisja jest zobowiązana uzasadnić decyzję, w której stwierdza brak kontroli lub uchybienia w zakresie kontroli przeprowadzonych przez dane państwo członkowskie (zob. wyrok z dnia 16 września 2013 r., Polska/Komisja, T‑486/09, EU:T:2013:465, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
26      Jednakże Komisja winna nie tyle wykazać w wyczerpujący sposób niedostatek kontroli przeprowadzonych przez władze krajowe lub nieprawidłowości przekazanych przez nie danych, co przedstawić dowód poważnej i racjonalnej wątpliwości stwierdzonej w odniesieniu do kontroli lub danych (zob. ww. w pkt 25 wyrok Polska/Komisja, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo).
27      Zadaniem państwa członkowskiego jest następnie wykazanie, że zostały spełnione warunki uzyskania finansowania, którego Komisja odmówiła. Innymi słowy, zainteresowane państwo członkowskie nie może podważyć ustaleń Komisji, nie opierając swych własnych twierdzeń na dowodach wykazujących istnienie wiarygodnego i sprawnego systemu kontroli. Jeśli nie uda mu się wykazać, że ustalenia Komisji są niedokładne, ustalenia te stanowią dowody, które mogą zrodzić poważne wątpliwości w odniesieniu do wprowadzenia całości odpowiednich i skutecznych środków nadzoru i kontroli (zob. ww. w pkt 25 wyrok Polska/Komisja, EU:T:2013:465, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).
28      Takie zmniejszenie ciężaru dowodu spoczywającego na Komisji tłumaczy się faktem, że to państwo członkowskie jest w najlepszej sytuacji, by zgromadzić i sprawdzić dane niezbędne do rozliczenia rachunków EFOGR, i na nim w konsekwencji ciąży obowiązek przedstawienia jak najbardziej szczegółowego i kompletnego dowodu przeprowadzonych kontroli, prawdziwości danych oraz ewentualnie błędnego charakteru obliczeń Komisji (ww. w pkt 25 wyrok Polska/Komisja, EU:C:2013:465, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo).
29      W świetle tych rozważań należy zbadać zarzuty podniesione przez Rzeczpospolitą Polską.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005
30      W ramach zarzutu pierwszego Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że zastosowanie spornej korekty finansowej jest wynikiem nieprawidłowych ustaleń oraz błędnej wykładni rozporządzenia nr 1257/1999. Konkretnie podnosi ona cztery zastrzeżenia celem zakwestionowania pięciu uchybień w systemie zarządzania działaniem „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”, które zarzuca mu Komisja.
31      Na wstępie należy przypomnieć, że art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 1290/2005, których naruszenie jest podnoszone, przewidują w szczególności, że Komisja podejmuje decyzję o wykluczeniu wydatków z finansowania Unii, jeśli stwierdzi, że wydatki te nie zostały dokonane zgodnie z przepisami Unii.
W przedmiocie zastrzeżenia pierwszego, dotyczącego wymogu przeznaczenia co najmniej 50% pomocy finansowej na działania restrukturyzacyjne
32      Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 nie przewiduje, iż pomoc finansowa musi być przeznaczona na działania restrukturyzacyjne. Państwo to twierdzi zasadniczo, że obowiązek przeznaczenia 50% pomocy finansowej na takie działania nie był warunkiem przyznania pomocy w ramach działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. Warunek taki nie wynika ani z charakteru bądź celu pomocy finansowej, ani z prawa Unii, ani z dokumentów opracowanych przez Rzeczpospolitą Polską w okresie programowania. Ponadto Rzeczpospolita Polska podkreśla, że szczególne kryterium dotyczące przeznaczenia 50% pomocy finansowej na działania restrukturyzacyjne zostało sformułowane przez Komisję dopiero w chwili wystosowania oficjalnego powiadomienia z dnia 16 czerwca 2011 r.
33      Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.
34      W pierwszej kolejności należy zbadać, czy art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 może być interpretowany w ten sposób, że zobowiązuje on rolników korzystających z pomocy finansowej do przeznaczenia tej pomocy na konkretne działania restrukturyzacyjne dotyczące ich gospodarstw.
35      W tym względzie należy przypomnieć, że art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 stanowi, co następuje:
„1.      Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji sprzyjać będzie osiągnięciu następujących celów:
a)      zmniejszeniu problemów okresu przejściowego wynikających z faktu, iż sektor rolniczy oraz gospodarka wiejska nowych państw członkowskich wystawione są na konkurencję w ramach jednolitego rynku;
b)      ułatwienia i zachęcania do restrukturyzacji gospodarstw, które nie są jeszcze trwale konkurencyjne.
Dla celów niniejszego artykułu pojęcie »gospodarstw niskotowarowych« oznacza gospodarstwa, produkujące głównie na własne potrzeby, ale również sprzedające część swojej produkcji.
2.      Warunkiem uzyskania wsparcia jest przedstawienie przez rolnika biznesplanu, który:
a)      wykazuje przyszłą trwałą konkurencyjność gospodarstwa;
b)      zawiera szczegółowy opis wymaganych inwestycji;
c)      zawiera określenie celów pośrednich i końcowych.
3.      Zgodność z biznesplanem, o którym mowa w ust. 2, sprawdzana jest po upływie trzech lat. Jeżeli cele określone w planie nie zostały osiągnięte w chwili kontroli po trzech latach, dalsza pomoc nie zostanie udzielona. Nie wymaga się jednak zwrotu środków już otrzymanych.
4.      Wsparcie jest wypłacane corocznie w formie stałych płatności, do maksymalnej dopuszczalnej kwoty określonej w załączniku II, przez okres nieprzekraczający pięciu lat”.
36      Rzeczpospolita Polska i Komisja prezentują odmienne stanowiska w kwestii zakresu warunku przyznania pomocy w ramach działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”, przewidzianego w art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999. Rzeczpospolita Polska zasadniczo twierdzi bowiem, że cel tego przepisu miał charakter socjalny i że przepis ten nie miał nakładać na rolników obowiązku przeznaczenia otrzymanego wsparcia na konkretne działania restrukturyzacyjne i na realizację inwestycji, zaś Komisja jest zdania, że obowiązek przeznaczenia pomocy finansowej na tego rodzaju działania miał charakter imperatywny.
37      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. wyrok z dnia 7 czerwca 2005 r., VEMW i in., C‑17/03, Zb.Orz., EU:C:2005:362, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo).
38      Po pierwsze, należy stwierdzić, że na gruncie wykładni czysto językowej nagłówek art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 zawiera wyrażenie „w trakcie restrukturyzacji” i że artykuł ten w ust. 1 wyraźnie stanowi, że wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji powinno w szczególności przyczyniać się do „ułatwienia i zachęcania do restrukturyzacji gospodarstw, które nie są jeszcze ekonomicznie żywotne [rentowne]”. Co więcej, w art. 33b ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999 zostało podkreślone, że biznesplan powinien zawierać szczegółowy opis wymaganych inwestycji.
39      A zatem wykładnia językowa art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 prowadzi do wniosku, że beneficjenci pomocy finansowej byli zobowiązani do przeznaczenia części tej pomocy na konkretne działania restrukturyzacyjne dotyczące ich gospodarstw.
40      Po drugie, wykładnię literalną art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 potwierdzają względy teleologiczne, wobec czego jest ona zgodna z systematyką i celami tego rozporządzenia.
41      Należy bowiem przypomnieć – jak czyni to Komisja – że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w sytuacji gdy tekst prawa wtórnego Unii dotyczący wspólnej polityki rolnej (WPR) wymaga dokonania wykładni, tekst ten należy w miarę możliwości interpretować w zgodzie z postanowieniami traktatu (zob. wyrok z dnia 13 kwietnia 2011 r., Niemcy/Komisja, T‑576/08, Zb.Orz., EU:T:2011:166, pkt 103, 104 i przytoczone tam orzecznictwo).
42      Ponieważ w tym wypadku podstawą prawną rozporządzenia nr 1257/1999 są art. 42 TFUE i 43 TFUE, wobec czego akt ten wpisuje się w ramy WPR, powinien on być interpretowany w zgodzie z odpowiednimi postanowieniami traktatu dotyczącymi tej dziedziny. W szczególności, jak stanowi art. 39 TFUE, celami WPR są między innymi zwiększenie wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, racjonalny rozwój produkcji rolnej, jak również wykorzystanie czynników produkcji.
43      Oznacza to, że wbrew temu, co twierdzi Rzeczpospolita Polska, cel programu wspierania gospodarstw niskotowarowych należy interpretować jako cel zasadniczo gospodarczy, gdyż program ten zmierza do ułatwiania przekształceń strukturalnych sektora rolnego, a w szczególności do zapewnienia rentowności wskazanych gospodarstw. Jak podkreśla Komisja, nie można uznać, że głównym celem wypłaty pomocy finansowej objętym tą pomocą rolnikom jest przyznanie im wyłącznie wsparcia dochodów, jak twierdzi Rzeczpospolita Polska, pomoc ta stanowi bowiem bodziec gospodarczy do uczestnictwa w konkretnym programie restrukturyzacji, którego głównym celem jest poprawa rentowności gospodarstw rolnych. Poza tym, chociaż w przedstawionym w dniu 30 października 2002 r. stanowisku Unii poświęconym rozdziałowi 7 „Rolnictwo” w ramach negocjacji akcesyjnych z Rzecząpospolitą Polską zostało w istocie wskazane, że wsparcie finansowe jest przeznaczone na zapewnienie „dochodów gospodarstw domowych”, to należy stwierdzić, że wskazane stanowisko akcentuje także konieczność podejmowania przez gospodarstwa korzystające ze wsparcia ambitnej restrukturyzacji i dokładnego wskazywania inwestycji, jakie mają zostać przeprowadzone w tych gospodarstwach.
44      Przeciwko powyższemu stwierdzeniu Rzeczpospolita Polska bezskutecznie utrzymuje między innymi, że zatwierdzony przez Komisję PROW 2004–2006 nie przewiduje warunku, iż rolnicy będący beneficjentami pomocy powinni przeznaczyć konkretną kwotę na działania restrukturyzacyjne. W tym względzie wystarczy wskazać, że okoliczność zatwierdzenia przez Komisję PROW 2004–2006 nie nadaje temu dokumentowi programowania rangi prawnej wyższej niż ta, którą ma rozporządzenie nr 1257/1999. Przeciwnie, PROW 2004–2006 należy interpretować w świetle przepisów wskazanego rozporządzenia, do których przestrzegania jest zobowiązana zarówno Komisja, jak i Rzeczpospolita Polska.
45      Komisja słusznie uznała zatem, że art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 pozwala Rzeczypospolitej Polskiej na zatwierdzanie wstępnych wniosków o przyznanie pomocy jedynie wtedy, gdy rolnicy będący beneficjentami pomocy zobowiążą się do przeznaczenia części owej pomocy na działania restrukturyzacyjne w swych własnych gospodarstwach.
46      W drugiej kolejności, w odniesieniu do kwestii, czy w celu stwierdzenia pierwszego uchybienia Komisja mogła zastosować kryterium ilościowe, zgodnie z którym co najmniej 50% pomocy finansowej należy przeznaczyć na restrukturyzację gospodarstw beneficjentów, należy zaznaczyć – jak czyni to Rzeczpospolita Polska – że kryterium to zostało po raz pierwszy wspomniane na etapie sporządzania oficjalnego powiadomienia z dnia 16 czerwca 2011 r.
47      Tymczasem należy stwierdzić, że – jak podnosi Komisja – decyzja władz polskich o tym, by nie uzależniać zatwierdzania wstępnych wniosków o przyznanie wsparcia finansowego od konkretnych działań restrukturyzacyjnych, doprowadziła do tego, że wsparcie przyznawano na rzecz gospodarstw, w wypadku których rolnicy zobowiązali się w biznesplanach jedynie do podjęcia minimalnych wysiłków. W szczególności, jak wynika z niezakwestionowanych przez Rzeczpospolitą Polską uwag przedstawionych przez audytorów w piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r., mogły mieć miejsce sytuacje, w których po osiągnięciu pośredniego celu w postaci uczestnictwa w jednodniowym szkoleniu lub nabycia jakiegoś zwierzęcia dany rolnik korzystał ze spornej pomocy finansowej.
48      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że mimo iż wymóg przeznaczenia co najmniej 50% kwoty pomocy na cele restrukturyzacyjne nie został wyraźnie przewidziany w przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie, tego rodzaju kryterium ilościowe okazało się konieczne do ustalenia, czy w kontekście konkluzji przedstawionej w pkt 45 powyżej wnioski rolników korzystających ze spornego wsparcia finansowego przyczyniały się do realizacji celów art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999, w tym do zapewnienia, aby pomoc finansowa nie była przyznawana w sposób bezwarunkowy. W szczególności należy stwierdzić, że Komisja ustanowiła wspomniane kryterium jako obiektywny próg, poniżej którego przyznane wsparcie nie jest uzasadnione intensywnością wysiłków w zakresie restrukturyzacji, jakie mają zostać podjęte. A zatem, skoro Komisja ustanowiła wymóg przeznaczenia co najmniej połowy pomocy finansowej na realizację głównego celu art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999, czyli restrukturyzacji gospodarstw beneficjentów, to Rzeczpospolita Polska nie może kwestionować ani racjonalności takiego wymogu, ani też okoliczności, że ów wymóg wynika z mających zastosowanie przepisów prawa.
49      Z całości powyższych rozważań wynika, że Komisja słusznie uznała, iż Rzeczpospolita Polska mogła zatwierdzać jedynie te wstępne wnioski o przyznanie pomocy, w których rolnicy chcący skorzystać ze wsparcia zobowiązali się w szczególności do przeznaczenia co najmniej 50% owej pomocy na działania restrukturyzacyjne. Ponadto, ponieważ Rzeczpospolita Polska nie kwestionuje ustalenia Komisji, w myśl którego państwo to nie postępowało w taki sposób, należy stwierdzić, że nie wypełniło ono zobowiązań, jakie ciążą na nim na mocy art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999.
50      Zastrzeżenie pierwsze należy zatem oddalić.
W przedmiocie zastrzeżenia drugiego, dotyczącego obowiązku prowadzenia kontroli na miejscu w pierwszym roku wdrażania programu
51      Rzeczpospolita Polska nie zgadza się z zarzutem Komisji, w myśl którego państwo to miało obowiązek przeprowadzania kontroli beneficjentów działania dotyczącego gospodarstw niskotowarowych w trakcie pierwszego roku wdrażania PROW 2004–2006 zgodnie z art. 69 rozporządzenia nr 817/2004. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, obowiązek taki nie wynika ani ze wskazanego przepisu, ani z art. 33 rozporządzenia nr 1257/1999. Państwo to podkreśla ponadto, że polskie władze wypełniły przewidziane w drugim z wymienionych przepisów obowiązki w zakresie kontroli, a mianowicie obowiązki dotyczące kontroli, jakie należy przeprowadzić po upływie trzech lat. Rzeczpospolita Polska twierdzi wreszcie, że stwierdzenia Komisji są sprzeczne z wytycznymi.
52      Komisja kwestionuje te argumenty.
53      Na wstępie należy przypomnieć, że w ostatecznym stanowisku z dnia 16 czerwca 2011 r. Komisja stwierdziła, powołując się na art. 69 rozporządzenia nr 817/2004, że „[w]ładze polskie nie przeprowadziły w pierwszym roku żadnej kontroli na miejscu w odniesieniu do gospodarstw, które otrzymały pomoc, aby sprawdzić dane przedstawione we wniosku wstępnym”.
54      Sąd zwraca uwagę, że rozporządzenie nr 817/2004 ma na celu ustanowienie szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z EFOGR. W szczególności zamieszczony w rozdziale II sekcja 6 tego rozporządzenia art. 67, zatytułowany „Wnioski, kontrole i kary”, stanowi:
„1.      Wstępne wnioski o udział w systemie i kolejne wnioski o płatności są sprawdzane w sposób zapewniający rzeczywistą weryfikację i zgodność z warunkami przyznawania pomocy.
Państwa członkowskie określają odpowiednie metody i sposoby kontroli każdego środka wsparcia, a także osoby podlegające kontrolom.
We [wszystkich] właściwych przypadkach państwa członkowskie wykorzystują zintegrowany system zarządzania i kontroli ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 1782/2003.
2.      Kontrole przeprowadzane są poprzez kontrole administracyjne i kontrole na miejscu”.
55      Artykuł 69 rozporządzenia nr 817/2004 ma następujące brzmienie:
„Kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001. Obejmują one co najmniej 5% beneficjentów rocznie w odniesieniu do wszystkich typów środków rozwoju obszarów wiejskich określonych w dokumentach programowania […].
Kontrole na miejscu są rozkładane na cały rok zgodnie z analizą ryzyka przedstawioną dla każdego środka rozwoju obszarów wiejskich […].
Wszystkie zobowiązania i obowiązki beneficjenta, które mogą być sprawdzone podczas wizytacji, są przedmiotem kontroli”.
56      Przede wszystkim z brzmienia przytoczonych przepisów, interpretowanych łącznie, wynika, że w odniesieniu do wstępnych wniosków o udział w systemie pomocy finansowej władze państw członkowskich mają obowiązek przeprowadzania corocznych kontroli na miejscu obejmujących co najmniej 5% beneficjentów i dotyczących wszystkich typów środków rozwoju obszarów wiejskich, w tym kontroli dotyczącej wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych. Ponieważ w niniejszej sprawie Rzeczpospolita Polska ogranicza się do zakwestionowania istnienia takiego obowiązku i nie podaje w wątpliwość stwierdzenia, że w trakcie pierwszego roku nie przeprowadziła żadnej kontroli tego rodzaju w ramach działania, o którym mowa w niniejszym postępowaniu, należy uznać, że państwo to naruszyło art. 69 rozporządzenia nr 817/2004, jak słusznie stwierdziła Komisja.
57      Poza tym, ponieważ istnienie obowiązku kontroli w trakcie pierwszego roku wdrażania działania w zakresie wspierania gospodarstw niskotowarowych można wywieść z art. 69 rozporządzenia nr 817/2004, nie jest konieczne badanie argumentu Rzeczypospolitej Polskiej, że źródłem tego obowiązku nie jest również art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999.
58      W każdym razie należy zaznaczyć, że kontrole przewidziane z jednej strony w art. 69 rozporządzenia nr 817/2004, a z drugiej strony w art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 służą odrębnym celom. Kontrole przewidziane w art. 69 rozporządzenia nr 817/2004 dotyczą bowiem spełnienia kryterium kwalifikowalności do objęcia pomocą finansową, a tym samym służą weryfikacji prawdziwości informacji zawartych we wstępnych wnioskach o przyznanie pomocy. Natomiast kontrole przewidziane w art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 mają na celu sprawdzenie, czy po upływie trzech lat od pierwszego przyznania pomocy finansowej biznesplan został zrealizowany i czy osiągnięte zostały cele pośrednie, tak aby w stosownym wypadku dokonać wypłaty pomocy w trakcie czwartego i piątego roku.
59      W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że fakt przeprowadzenia – jak podkreśla Rzeczpospolita Polska – kontroli przewidzianych w art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 nie zwalnia tego państwa z obowiązku przeprowadzenia kontroli przewidzianych w art. 69 rozporządzenia nr 817/2004.
60      Wreszcie, co się tyczy argumentu Rzeczypospolitej Polskiej, że stwierdzone przez Komisję naruszenie art. 69 rozporządzenia nr 817/2004 stoi w sprzeczności z wytycznymi, wystarczy wskazać, iż przedmiotem tych wytycznych jest określenie kryteriów, którymi Komisja posługuje się przy ustalaniu wysokości korekt finansowych po stwierdzeniu uchybień we wdrażaniu programów objętych między innymi przez EFOGR. Wytyczne nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii, czy Komisja słusznie stwierdziła naruszenie art. 69 rozporządzenia nr 817/2004, a w szczególności obowiązku skontrolowania, czy w trakcie pierwszego roku działania w zakresie wspierania gospodarstw niskotowarowych były wdrażane w prawidłowy sposób. Ten argument należy zatem odrzucić jako nieistotny dla sprawy.
61      Z powyższych rozważań wynika, że Komisja prawidłowo stwierdziła, iż Rzeczpospolita Polska uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi przeprowadzenia kontroli na miejscu w trakcie pierwszego roku wdrażania programu zgodnie z art. 69 rozporządzenia nr 817/2004.
62      Zastrzeżenie drugie należy zatem oddalić.
W przedmiocie zastrzeżenia trzeciego, dotyczącego obowiązku ustanowienia kontroli administracyjnych wielkości ekonomicznej gospodarstw, w szczególności obsady zwierząt gospodarskich
63      Rzeczpospolita Polska utrzymuje zasadniczo, że – wbrew twierdzeniom Komisji – uregulowania mające zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym art. 68 rozporządzenia nr 817/2004, nie przewidywały obowiązku przeprowadzenia krzyżowych kontroli obsady zwierząt gospodarskich w gospodarstwach korzystających z pomocy finansowej. Mówiąc ściślej, państwo to nie zgadza się z twierdzeniem, że kontrole tego rodzaju należało przeprowadzać na podstawie bazy identyfikacji i rejestracji zwierząt (zwanej dalej „bazą IRZ”). Wskazana baza danych ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa weterynaryjnego, a nie dostarczanie informacji, które mogłyby służyć jako punkt odniesienia dla oceny rentowności gospodarstw niskotowarowych.
64      Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.
65      W ostatecznym stanowisku z dnia 16 czerwca 2016 r. Komisja zarzuciła Rzeczypospolitej Polskiej uchybienia w zakresie administracyjnych kontroli wielkości gospodarstw korzystających z pomocy w ramach działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. Instytucja ta stwierdziła w szczególności w świetle art. 68 rozporządzenia nr 817/2004, że nie została przeprowadzona żadna krzyżowa kontrola zgodności z bazą IRZ obsady zwierząt gospodarskich w gospodarstwach korzystających z pomocy.
66      Zgodnie z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004:
„Kontrole administracyjne są wyczerpujące i obejmują kontrole przekrojowe [krzyżowe], tam gdzie stosowne, między innymi z danymi pochodzącymi ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. Odnoszą się do powierzchni i zwierząt gospodarskich objętych danym środkiem wsparcia w celu uniknięcia wszelkich nieuzasadnionych płatności pomocy finansowej. Kontrolowana jest również zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi”.
67      Z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 w związku z art. 67 tego rozporządzenia (zob. pkt 54 powyżej) wynika, że władze państw członkowskich są zobowiązane do przeprowadzania wyczerpujących kontroli administracyjnych na etapie składania wstępnych wniosków o udzielenie pomocy finansowej i że kontrole administracyjne tego rodzaju obejmują w każdym stosownym przypadku kontrole krzyżowe między innymi z danymi pochodzącymi ze integrowanego systemu zarządzania i kontroli, przy czym kontrole te odnoszą się do powierzchni i zwierząt gospodarskich będących przedmiotem środka wsparcia, co ma na celu wyeliminowanie nieuzasadnionych płatności.
68      Rzeczpospolita Polska nie kwestionuje okoliczności, że nie przeprowadziła kontroli mających na celu weryfikację obsady zwierząt gospodarskich w gospodarstwach korzystających z pomocy finansowej. Jednakże państwo to utrzymuje zasadniczo, że w myśl art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 obowiązek przeprowadzenia kontroli krzyżowych powstaje tylko wtedy, gdy stwierdza się, że kontrole takie są stosowne.
69      Sąd zwraca uwagę, że w PROW 2004–2006 pojęcie „gospodarstw niskotowarowych mogących korzystać z pomocy finansowej” zostało zdefiniowane w ten sposób, że obejmuje ono gospodarstwa o wielkości ekonomicznej wynoszącej co najmniej 2 jednostki wielkości ekonomicznej (ESU) i nie więcej niż 4 ESU. Ponadto trzeba stwierdzić – jak czyni to Komisja – że ESU jest jednostką miary, która bierze pod uwagę nie tylko powierzchnię gospodarstwa, ale także inne czynniki, takie jak rodzaj i wielkość upraw, a także rodzaj i liczbę hodowanych zwierząt. W konsekwencji, w celu dokonania oceny wielkości ekonomicznej gospodarstw korzystających z pomocy władze polskie powinny zbadać na etapie składania wstępnych wniosków o udzielenie pomocy finansowej, czy dane gospodarstwa spełniają kryteria dotyczące zarówno powierzchni, jak i obsady zwierząt.
70      Tymczasem w niniejszej sprawie, o ile audytorzy Komisji stwierdzili istnienie szczegółowych kontroli dotyczących powierzchni gospodarstw, o tyle obsada zwierząt nie była przedmiotem żadnej kontroli, czego Rzeczpospolita Polska nie kwestionuje.
71      W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie przeprowadzając na etapie składania wniosków wstępnych żadnej kontroli, ani krzyżowej, ani bezpośredniej, obsady zwierząt w gospodarstwach korzystających z pomocy, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła zobowiązań, jakie ciążą na niej na mocy art. 67 i 68 rozporządzenia nr 817/2004.
72      W każdym razie, nawet jeśli – jak twierdzi Rzeczpospolita Polska – obowiązek przeprowadzania kontroli, a w szczególności kontroli krzyżowych z bazą IRZ, jak wymaga tego Komisja, nie może zostać wywiedziony z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004, należy przypomnieć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem obowiązek ten może jednak wynikać w niektórych przypadkach w sposób dorozumiany z faktu, że na mocy danych przepisów do państw członkowskich należy organizacja skutecznego systemu kontroli i nadzoru (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 kwietnia 2005 r., Hiszpania/Komisja, C‑468/02, EU:C:2005:221, pkt 35; z dnia 24 kwietnia 2008 r., Belgia/Komisja, C‑418/06 P, Zb.Orz., EU:C:2008:247, pkt 70). Ponadto zadaniem państw członkowskich jest przeprowadzanie odpowiednich kontroli, nawet jeśli metody ich przeprowadzania nie zostały wyczerpująco określone w przepisach prawa Unii (zob. podobnie ww. wyrok Belgia/Komisja, EU:C:2008:247, pkt 70). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że poczynione przez audytorów ustalenia, zgodnie z którymi na etapie składania wniosków wstępnych nie została przeprowadzona żadna kontrola obsady zwierząt w gospodarstwach korzystających z pomocy, wyraźnie świadczą o tym, że wzięcie pod uwagę jedynie powierzchni gospodarstw rolnych w celu przeprowadzenia kontroli ich wielkości wiązało się z realnym zagrożeniem wystąpienia sytuacji, w której systemem wsparcia zostają objęte gospodarstwa niespełniające kryteriów kwalifikujących je do uzyskania pomocy.
73      Powyższych stwierdzeń nie można podważyć za pomocą innych argumentów przedstawionych przez Rzeczpospolitą Polską.
74      W pierwszym rzędzie Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że zadaniem państw członkowskich jest określenie w sposób bardziej szczegółowy kryteriów definiujących gospodarstwa niskotowarowe mogące skorzystać z pomocy finansowej, wobec czego nie istnieje bezwzględny obowiązek przeprowadzenia kontroli, których wymaga Komisja. Jednakże nawet w tym kontekście władze polskie były zobowiązane, po pierwsze, do przestrzegania kryteriów dotyczących wielkości gospodarstw korzystających z pomocy, ustanowionych w PROW 2004–2006, a po drugie, do zapewnienia, aby wdrażanie kryteriów, które władze te postanowiły zastosować w tej dziedzinie, zostało objęte należytą kontrolą. Rzeczpospolita Polska była zatem zobowiązana do ustanowienia kontroli umożliwiających sprawdzenie, czy wielkość gospodarstw korzystających z pomocy finansowej została ustalona w sposób prawidłowy w świetle kryterium ich obsady zwierząt gospodarskich.
75      W drugim rzędzie, nawet jeśli – jak twierdzi Rzeczpospolita Polska – z art. 67 ust. 1 akapity drugi i trzeci rozporządzenia nr 817/2004 wynika, że państwa członkowskie same określają metody i sposoby kontroli każdego środka wsparcia, to argument ten należy oddalić już z tego powodu, że – jak wskazano w pkt 70 powyżej – nie została zakwestionowana okoliczność, iż Rzeczpospolita Polska nie przeprowadziła żadnej kontroli obsady zwierząt w gospodarstwach korzystających z pomocy.
76      Z powyższych rozważań wynika, że Komisja słusznie stwierdziła, iż Rzeczpospolita Polska powinna była przeprowadzić kontrole dotyczące wielkości ekonomicznej gospodarstw, a w szczególności obsady zwierząt gospodarskich.
77      Zastrzeżenie trzecie należy zatem oddalić.
W przedmiocie zastrzeżenia czwartego, dotyczącego obowiązku sprawdzenia, czy istniał wystarczający związek między pośrednimi i końcowymi celami biznesplanów, a także obowiązku określenia wystarczająco szczegółowych i zdefiniowanych ilościowo celów pośrednich
78      Rzeczpospolita Polska podnosi dwa argumenty. Po pierwsze, twierdzi, że Komisja niesłusznie zarzuciła władzom polskim, iż nie przeprowadziły kontroli istnienia wystarczającego związku między celami pośrednimi biznesplanów rolników i zobowiązaniami w zakresie restrukturyzacji. Po drugie, Rzeczpospolita Polska kwestionuje stwierdzenie, że owe cele nie były wystarczająco szczegółowe i zdefiniowane ilościowo.
79      Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.
80      Przede wszystkim, co się tyczy argumentu pierwszego, z jednej strony należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33b ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1257/1999 (zob. pkt 35 powyżej), aby skorzystać z pomocy w ramach działania „Wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych w trakcie restrukturyzacji”, rolnicy byli zobowiązani do przedstawienia biznesplanu określającego konkretne etapy i cele. Z drugiej strony, w świetle wniosku sformułowanego w pkt 45 powyżej rolnicy korzystający z pomocy finansowej byli zobowiązani do przeznaczenia części tej pomocy na konkretne działania restrukturyzacyjne i inwestycyjne w swych gospodarstwach.
81      Wynika stąd, że cele pośrednie opisane w biznesplanach beneficjentów pomocy powinny były stanowić, wraz z celami końcowymi każdego z biznesplanów, spójną całość, a w szczególności służyć upewnieniu się, że gospodarstwa były bliskie osiągnięcia celów restrukturyzacji. Argument Rzeczypospolitej Polskiej, że art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 nie nakładał na rolników korzystających z pomocy finansowej obowiązku powiązania celów pośrednich ze wskazanym celem końcowym, należy zatem oddalić.
82      Poza tym należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska nie przedstawiła żadnego konkretnego argumentu, który zmierzałby do podważenia przedstawionych w piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r. ustaleń audytorów, w świetle których między innymi władze polskie zatwierdzały wnioski o udzielenie pomocy finansowej, w ramach których rolnicy podejmowali jedynie stanowiące cel pośredni biznesplanu zobowiązanie do uczestnictwa w jednodniowych szkoleniach lub nawet ograniczali się do zakupu zwierząt w ramach realizacji celów końcowych związanych ze zwiększeniem powierzchni swych gospodarstw. W tym stanie rzeczy należy orzec, że wskazane ustalenia stanowią dowody na istnienie poważnych i racjonalnych wątpliwości w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 26 powyżej, pozwalające Komisji na stwierdzenie, że władze polskie nie zbadały, czy istniał wystarczający związek między określonymi w biznesplanach rolników celami pośrednimi a celami końcowymi owych gospodarstw w dziedzinie restrukturyzacji.
83      Rzeczpospolita Polska utrzymuje wreszcie, że zgodnie z PROW 2004–2006 ocena i określanie celów pośrednich należały wyłącznie do rolników, którzy mogli podejmować decyzje swobodnie na podstawie listy zawartej w PROW 2004–2006. W tym względzie należy jednak stwierdzić, że chociaż PROW 2004–2006 zawierał całą listę przykładowych celów pośrednich, jakie rolnicy mogli proponować dla swych przedsięwzięć, i pozwalał rolnikom na swobodne określanie takich celów pośrednich, to jednak w PROW 2004–2006 zostało również podkreślone, że cele te powinny być związane z konkretnymi celami końcowymi dotyczącymi restrukturyzacji.
84      Z powyższych rozważań wynika, że Komisja słusznie stwierdziła, iż Rzeczpospolita Polska uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi zbadania, czy istniał wystarczający związek między celami pośrednimi i celami końcowymi, opisanymi w biznesplanach przedstawianych przez rolników.
85      Co się tyczy argumentu drugiego, w ramach którego Rzeczpospolita Polska kwestionuje twierdzenie, że cele pośrednie nie były wystarczająco szczegółowe i zdefiniowane ilościowo, należy przypomnieć, że – jak zostało wskazane w PROW 2004–2006 – cele pośrednie powinny były być wymierne, przynajmniej gdy chodzi o cele pośrednie niefigurujące wśród przedstawionych przykładów. Ponadto należy wskazać, jak czyni to Komisja, że wymierny charakter celów pośrednich miał zasadnicze znaczenie w szczególności dla potrzeb badania, zgodnie z art. 33b ust. 3 rozporządzenia nr 1257/1999, czy wyznaczone cele zostały osiągnięte po upływie trzech lat i czy udzielanie wsparcia mogło zostać przedłużone na czwarty i piąty rok.
86      Również w tym wypadku należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska nie przedstawiła żadnego konkretnego argumentu, który podważałby ustalenia audytorów, w świetle których cele pośrednie nie zostały zdefiniowane w wymierny sposób w ramach biznesplanów, ani w oparciu o wartości procentowe, ani w sposób jednostkowy, czego konsekwencją było pozbawienie władz polskich możliwości przeprowadzenia właściwej kontroli po upływie trzeciego roku udzielania wsparcia zgodnie z art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999.
87      Wynika stąd, że Komisja mogła zasadnie uznać, iż Rzeczpospolita Polska uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi zbadania, czy cele pośrednie opisane w biznesplanach przedstawionych przez rolników są zdefiniowane ilościowo lub wymierne.
88      Należy zatem oddalić zastrzeżenie czwarte, a w konsekwencji zarzut pierwszy w całości.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005, jak też wytycznych
89      W uzasadnieniu zarzutu drugiego Rzeczpospolita Polska podnosi, że określając korektę finansową, Komisja naruszyła art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005, jak też wytyczne. W tym względzie państwo to podnosi dwa zastrzeżenia, dotyczące, po pierwsze, błędnego zastosowania mieszanej korekty finansowej w ramach tej samej dokumentacji, a po drugie, naruszenia reguł mających zastosowanie na etapie postępowania przygotowawczego w dziedzinie rozliczania rachunków.
90      Na wstępie należy przypomnieć, że – jak podkreśla Rzeczpospolita Polska – art. 7 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia nr 1258/1999, zastąpiony przez art. 31 ust. 1–4 rozporządzenia nr 1290/2005, stanowi podstawę prawną pozwalającą Komisji na nałożenie korekt finansowych. W obu przepisach jest mowa w szczególności o naturze i wadze naruszenia jako kryteriach, które Komisja powinna uwzględnić przy obliczaniu kwot podlegających wyłączeniu ze względu na rozmiar stwierdzonej niezgodności z prawem.
91      Następnie w ramach szerokiego zakresu uznania przyznanego Komisji w tych przepisach przewidziała ona różne rodzaje korekty finansowej, którą należy zastosować w procedurze rozliczenia rachunków EFOGR i przyjęła wytyczne w tym kontekście. Wytyczne te przewidują zasadniczo, że w sytuacji gdy informacje uzyskane w trakcie dochodzenia nie pozwalają na ocenę strat poniesionych przez Unię, może zostać zastosowana, w oparciu o ekstrapolację tych strat metodą statystyczną lub przez odniesienie do innych danych możliwych do sprawdzenia, ryczałtowa korekta finansowa. Zastosowana stawka korekty, mieszcząca się w przedziale od 2 do 10%, zależy od wagi stwierdzonych uchybień przy przeprowadzaniu kontroli (wyrok z dnia 10 listopada 2005 r., Włochy/Komisja, C‑307/03, EU:C:2005:667, pkt 8).
92      W końcu zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, choć do Komisji należy wykazanie istnienia naruszenia przepisów Unii, to z chwilą stwierdzenia tego naruszenia do państwa członkowskiego należy wykazanie, w razie potrzeby, że Komisja popełniła błąd w zakresie skutków finansowych, jakie należy z niego wyciągnąć (wyroki: z dnia 7 października 2004 r., Hiszpania/Komisja, C‑153/01, Zb.Orz., EU:C:2004:589, pkt 67; z dnia 7 lipca 2005 r., Grecja/Komisja, C‑5/03, Zb.Orz., EU:C:2005:426, pkt 38).
93      Oba zastrzeżenia przedstawione przez Rzeczpospolitą Polską należy przeanalizować właśnie przy uwzględnieniu tego orzecznictwa i wytycznych.
W przedmiocie zastrzeżenia pierwszego, dotyczącego niezgodności zastosowanej korekty z wytycznymi
94      Rzeczpospolita Polska uważa, że nawet gdyby przyjąć, iż pięć uchybień stwierdzonych przez Komisję w systemie zarządzania działaniem „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych” zostało dowiedzionych, zgodnie z wytycznymi nie można było zastosować mieszanej korekty finansowej, a mianowicie ekstrapolowanej i ryczałtowej. Uznaje ona zasadniczo, że obie metody obliczania korekt finansowych są alternatywne i nie mogą być zatem stosowane kumulatywnie w ramach jednej i tej samej dokumentacji.
95      Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.
96      Przede wszystkim należy stwierdzić, że w zakresie, w jakim w ramach badanego zastrzeżenia Rzeczpospolita Polska kwestionuje zasadność twierdzenia, że co najmniej 50% spornej pomocy finansowej należało przeznaczyć na restrukturyzację gospodarstw rolnych, czy też prawidłowość wykładni i zastosowania przez Komisję w zaskarżonej decyzji art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999, argumenty te należy odrzucić jako pozbawione znaczenia dla sprawy. Należy bowiem zaznaczyć, że rozpatrywany zarzut dotyczy jedynie kwestii, czy kwota korekty finansowej nałożonej w zaskarżonej decyzji została prawidłowo ustalona przez Komisję.
97      Następnie, co się tyczy argumentu, że zgodnie z wytycznymi Komisja nie mogła zastosować mieszanych korekt finansowych w ramach tej samej dokumentacji, należy stwierdzić, iż – wbrew stanowisku Rzeczypospolitej Polskiej – rzeczone wytyczne pozwalają na zastosowanie takich korekt. Jak twierdzi Komisja, z tekstu zawartego na s. 13 wytycznych wynika z jednej strony, że w sytuacji gdy ten sam system prowadzi do wykrycia kilku uchybień, stopy ryczałtowe korekty nie są kumulatywne, a najcięższe uchybienie uznaje się za element świadczący o zagrożeniach tkwiących w całym systemie kontroli, a z drugiej strony, że stopy ryczałtowe stosuje się do kwoty wydatków pozostającej po jej zmniejszeniu o kwoty odrzucone w zakresie dokumentacji indywidualnych.
98      Ponadto należy stwierdzić, że korekta ekstrapolowana i korekta ryczałtowa zostały zastosowane w odniesieniu do różnych grup beneficjentów i różnych uchybień. Jak wyjaśniła bowiem Komisja w oficjalnym powiadomieniu z dnia 16 czerwca 2011 r., przeprowadzona w pierwszej kolejności analiza próby 100 dokumentacji pozwoliła jej określić, jaki procent beneficjentów nie spełnił kryterium związanego z równowagą pomiędzy poziomem wsparcia a wysiłkiem włożonym przez rolnika w restrukturyzację, przy czym przy obliczeniach tych zastosowane zostało kryterium 50% nakładów na cele restrukturyzacyjne. Przy użyciu tej metody Komisja ustaliła, że 11% badanych dokumentacji dotkniętych było tą nieprawidłowością, po czym dokonała ekstrapolacji tej kwoty na całość wydatków. W drugiej kolejności Komisja zastosowała korektę ryczałtową wynoszącą 10% w stosunku do pozostałych 89% wspomnianych dokumentacji, które dotyczyły innej grupy beneficjentów, a także innych ryzyk wynikających z innych uchybień. W tym względzie trzeba zaznaczyć, że beneficjenci, którzy przeznaczyli ponad 50% wsparcia na cele restrukturyzacyjne, wciąż zaliczali się do grupy beneficjentów objętej ryzykiem związanym z pozostałymi czterema niedociągnięciami stwierdzonymi przez Komisję.
99      Wynika stąd, że Komisji nie można zarzucać, iż zastosowała mieszaną korektę finansową w sposób wewnętrznie sprzeczny i niespójny, gdyż korekta ta została wprowadzona z uwzględnieniem różnic dotyczących beneficjentów i uchybień. Ponadto, choć w ostatecznym stanowisku z dnia 24 lutego 2012 r. Komisja stwierdziła zasadniczo, że uchybienia stwierdzone w zaskarżonej decyzji były ze sobą ściśle związane, nie może to jednak oznaczać, że – jak utrzymuje Rzeczpospolita Polska – korekty ekstrapolowane i ryczałtowe zostały zastosowane podwójnie do tej samej nieprawidłowości.
100    Rzeczpospolita Polska twierdzi wreszcie, że Komisja popełniła błąd, rezygnując ze zbadania – za pomocą dostarczonej przez polskie władze próby – czy na podstawie próby statystycznej można było stwierdzić inne uchybienia. W tym względzie wystarczy jednak stwierdzić, że zażądanie dostarczenia tej próby i jej przedstawienie służyło jedynie umożliwieniu kontroli wydatków poniesionych przez beneficjentów spornej pomocy na restrukturyzację ich gospodarstw. Należy zatem stwierdzić, że na podstawie tych danych nie można było obliczyć korekt uzasadnionych innymi uchybieniami, takimi jak obowiązek przeprowadzenia kontroli w trakcie pierwszego roku stosowania programu, kontrola powierzchni gospodarstw beneficjentów, brak określenia zdefiniowanych ilościowo celów pośrednich i brak związku między tymi celami a celami końcowymi.
101    Zastrzeżenie pierwsze należy zatem oddalić.
W przedmiocie zastrzeżenia drugiego, dotyczącego naruszenia przepisów mających zastosowanie do postępowania przygotowawczego w ramach rozliczania rachunków
102    Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że nawet gdyby wystąpiły niektóre uchybienia w systemie zarządzania działaniem „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”, ryzyko straty dla budżetu Unii nie mogło być obliczone prawidłowo ze względu na naruszenie przepisów mających zastosowanie do postępowania przygotowawczego w ramach rozliczania rachunków. W szczególności twierdzi ona, że władze polskie nie miały możliwości zweryfikowania oceny stwierdzonych uchybień ani w ramach procedury dwustronnej, ani w ramach procedury pojednawczej, w szczególności pierwszego z tych uchybień, które dotyczy wymogu przeznaczenia 50% spornej pomocy finansowej na restrukturyzację. Z wynikiem tej oceny mogła się ona zapoznać dopiero z chwilą otrzymania formalnego powiadomienia z dnia 16 czerwca 2011 r.
103    Komisja nie zgadza się z tymi argumentami.
104    Na wstępie należy zaznaczyć, że choć zastrzeżenie drugie zostało podniesione w skardze w ramach zarzutu zmierzającego do stwierdzenia, że Komisja popełniła błąd przy ustalaniu kwoty korekty finansowej, to ogranicza się ono zasadniczo do powtórzenia argumentów, które Rzeczpospolita Polska przedstawiła w ramach zarzutów pierwszego i trzeciego. W tym zakresie Rzeczpospolita Polska nie tylko nie kwestionuje sposobu, w jaki Komisja obliczyła kwotę korekty finansowej, ale ogranicza się w ramach zastrzeżenia drugiego do podniesienia argumentów związanych z domniemanym naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych i obowiązku uzasadnienia, które to argumenty należy z tego względu oddalić jako bezskuteczne.
105    Ponadto, odnosząc się w pierwszym rzędzie do argumentu, że władze polskie nie miały możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie uchybienia dotyczącego obowiązku przeznaczenia części pomocy finansowej na restrukturyzację, należy stwierdzić, że uchybienie to zostało po raz pierwszy zasygnalizowane przez Komisję na etapie przesłania uwag pokontrolnych. Poza tym, chociaż szczególne kryterium dotyczące okoliczności przeznaczenia co najmniej 50% pomocy finansowej na działania restrukturyzacyjne zostało wprowadzone przez Komisję dopiero w oficjalnym powiadomieniu z dnia 16 czerwca 2011 r., to należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska miała możliwość przedstawienia uwag zarówno we wniosku o polubowne załatwienie sprawy, jak i po przedstawieniu przez Komisję jej ostatecznego stanowiska.
106    W drugim rzędzie, w odniesieniu do argumentu, że Komisja nie uwzględniła w wystarczającym zakresie uwag organu pojednawczego, wystarczy wskazać, iż fakt, że Komisja postanowiła nie zmieniać swego początkowego stanowiska po przedstawieniu sprawozdania przez ten organ, nie może stanowić naruszenia przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż Komisja nie jest zobowiązana stosować się do treści przedstawionych uwag. Należy bowiem przypomnieć, że postępowanie pojednawcze zostało uregulowane w rozporządzeniu nr 885/2006. Tymczasem zgodnie z art. 12 lit. b) i c) rozporządzenia nr 885/2006 do zadań organu pojednawczego należy „b) podejmowanie prób pogodzenia rozbieżnych stanowisk Komisji oraz zainteresowanego państwa członkowskiego; c) na zakończenie przeprowadzonych przez siebie kontroli – opracowanie sprawozdania dotyczącego wyniku podjętych przez niego prób pojednania, zawierającego ewentualne uwagi, które uważa za użyteczne, w przypadku gdyby wszystkie lub niektóre kwestie sporne pozostały nierozwiązane”. Wynika stąd, że stanowisko zajęte przez organ pojednawczy nie przesądza o treści ostatecznej decyzji Komisji w dziedzinie rozliczania rachunków. Należy także przypomnieć, że w ostatecznym stanowisku z dnia 24 lutego 2012 r. Komisja wyjaśniła powody, które skłoniły ją do nieuwzględniania wskazanych uwag. W tym względzie nie można zatem formułować pod adresem Komisji żadnych zastrzeżeń.
107    Zastrzeżenie drugie należy zatem oddalić.
108    Z powyższego wynika, że zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 akapit czwarty rozporządzenia nr 1258/1999, art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005, jak również wytycznych, należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE
109    Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 296 akapit drugi TFUE z powodu niewystarczającego uzasadnienia. Przede wszystkim podnosi ona, że nie została włączona w proces przyjmowania zaskarżonej decyzji, czego wymaga utrwalone orzecznictwo dotyczące obowiązku uzasadnienia w ramach rozliczania rachunków. Następnie państwo to zarzuca Komisji, że pominęła szczególny kontekst akcesyjny, w który wpisywała się sporna pomoc. Rzeczpospolita Polska twierdzi ponadto, że Komisja nie wyjaśniła w żaden sposób powodów odrzucenia uwag organu pojednawczego ani powodów zastosowania w zaskarżonej decyzji korekty ryczałtowej i korekty ekstrapolowanej. Rzeczpospolita Polska utrzymuje wreszcie, że Komisja nie wskazała przepisów prawnych, które miałyby stanowić podstawę niezgodności stwierdzonej w zaskarżonej decyzji.
110    Komisja kwestionuje argumenty Rzeczypospolitej Polskiej.
111    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny
rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym na poznanie podstawy podjętej decyzji i na obronę swych praw, a sądowi na sprawowanie jego kontroli. Nie można jednak wymagać, by uzasadnienie wymieniało wszystkie różne okoliczności faktyczne i prawne. Kwestię tego, czy uzasadnienie decyzji spełnia te wymagania, należy bowiem oceniać nie tylko w świetle jego brzmienia, lecz również jego kontekstu, jak też całości przepisów prawnych regulujących daną dziedzinę (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 stycznia 2000 r., Mehibas Dordtselaan/Komisja, T‑290/97, Rec, EU:T:2000:8, pkt 92; z dnia 17 maja 2013 r., Bułgaria/Komisja, T‑335/11, EU:T:2013:262, pkt 143).
112    Należy przypomnieć, że decyzje Komisji w zakresie rozliczania rachunków funduszy są wydawane na podstawie sprawozdania zbiorczego, a także korespondencji między Komisją a zainteresowanym państwem członkowskim (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 marca 2002 r., Niderlandy/Komisja, C‑132/99, Rec, EU:C:2002:168, pkt 39; z dnia 7 czerwca 2013 r., Włochy/Komisja, T‑267/07, Zb.Orz., EU:T:2013:305, pkt 51). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w szczególnym kontekście wypracowywania decyzji dotyczących rozliczania rachunków, uzasadnienie decyzji należy uznać za wystarczające, gdy państwo – adresat decyzji – jest ściśle zaangażowane w proces wypracowywania tej decyzji i zna przyczyny, dla których Komisja uznała, że nie należy obciążać odpowiednich funduszy spornymi kwotami (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 września 2001 r., Belgia/Komisja, C‑263/98, Rec, EU:C:2001:455, pkt 98; z dnia 9 września 2004 r., Grecja/Komisja, C‑332/01, Zb.Orz., EU:C:2004:496, pkt 67; ww. w pkt 111 wyrok Bułgaria/Komisja, EU:T:2013:262, pkt 144).
113    W niniejszym przypadku należy od razu stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż rząd polski był ściśle zaangażowany w proces wypracowywania zaskarżonej decyzji. Mianowicie przede wszystkim uchybienia stwierdzone przez Komisję zostały wymienione w jej piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r. informującym władze polskie o wynikach wizyty kontrolnej przeprowadzonej w dniach 2–6 lutego 2009 r. Następnie uchybienia zostały omówione na spotkaniu dwustronnym w dniu 10 listopada 2009 r., które było przedmiotem protokołu skierowanego do władz polskich pismem Komisji z dnia 18 lutego 2010 r. Poza tym w formalnym powiadomieniu z dnia 16 czerwca 2011 r. Komisja przypomniała pięć uchybień, które zarzucała Rzeczypospolitej Polskiej, i określiła konsekwencje finansowe, jakie zamierzała z nich wyciągnąć. Uzasadniła ona w tym względzie stawkę korekty, jaką należało w jej ocenie zastosować w odniesieniu do okresu programowania 2004–2006. Ponadto raport końcowy organu pojednawczego, skierowany do Rzeczypospolitej Polskiej pismem z dnia 18 grudnia 2011 r., przypomina również pięć powodów, które skłoniły Komisję do powzięcia zamiaru zastosowania korekty finansowej. W końcu, co się tyczy ostatecznego stanowiska Komisji z dnia 24 lutego 2012 r. i sprawozdania zbiorczego, również one zawierają uzasadnienie dotyczące pięciu uchybień zarzucanych Rzeczypospolitej Polskiej, jak też stawki korekty dla okresu programowania 2004–2006, które Komisja zamierzała zastosować.
114    W tym kontekście uzasadnienie przedstawione przez Komisję było wystarczające, aby umożliwić Rzeczypospolitej Polskiej zapoznanie się w jasny sposób z powodami przyjęcia zaskarżonej decyzji i przygotowanie swojej obrony. Co więcej, z jednej strony stwierdzenie to jest potwierdzone przez fakt, że – jak słusznie podkreśla Komisja – uwagi formułowane przez Rzeczpospolitą
Polską w toku postępowania wyjaśniającego dotyczyły głównie zasadności zarzutów i że wobec tego zrozumiała ona dobrze uchybienia stwierdzone przez Komisję. Z drugiej strony argumenty rozwinięte w ramach zarzutu pierwszego również pokazują, że Rzeczpospolita Polska zrozumiała, co było jej zarzucane, i że mogła przedstawić argumentację dla odparcia tych zastrzeżeń.
115    Poza tym żaden z argumentów przedstawionych przez Rzeczpospolitą Polską nie pozwala na podważenie powyższych stwierdzeń.
116    Po pierwsze, co się tyczy argumentu, że Komisja nie wzięła pod uwagę szczególnego kontekstu przystąpienia, w który wpisuje się sporna pomoc, należy stwierdzić – jak czyni to Komisja – że zastrzeżenie to nie dotyczy kwestii, czy uzasadnienie zaskarżonej decyzji było wystarczające, by umożliwić Rzeczypospolitej Polskiej poznanie powodów nałożenia korekty finansowej, ale kwestii, czy Komisja dokonała błędnej wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a w szczególności art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999. W tych okolicznościach należy odrzucić ten argument jako bezskuteczny w ramach rozpatrywanego zarzutu.
117    Po drugie, co się tyczy argumentu, że Komisja nie wyjaśniła powodów, dla których nie uwzględniła uwag organu pojednawczego, należy stwierdzić, że argument ten nie ma oparcia w faktach. Należy bowiem stwierdzić, że w ostatecznym stanowisku z dnia 24 lutego 2012 r. Komisja ustosunkowała się do wniosków sformułowanych przez organ pojednawczy, w szczególności w odniesieniu do zastosowania kryterium, według którego 50% wydatków powinno mieć związek z restrukturyzacją. Chociaż Komisja uznała, że należy utrzymać pierwotne stanowisko przedstawione w oficjalnym powiadomieniu z dnia 16 czerwca 2011 r. i nie uwzględniać niektórych uwag organu pojednawczego, to okoliczność ta nie może stanowić naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE.
118    Po trzecie, Rzeczpospolita Polska zarzuca Komisji, że nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień w odniesieniu do zastosowania korekty finansowej, zarówno ekstrapolowanej, jak i ryczałtowej. W tym względzie należy jednak zauważyć, że konkretne i wyraźne uzasadnienie wynika z oficjalnego powiadomienia z dnia 16 czerwca 2011 r., w którym Komisja wskazała, że z uwagi na fakt, że polskie władze nie wypełniły wymagań rozporządzenia nr 1257/1999, zaproponowała ona z jednej strony korektę opartą na metodzie ekstrapolacji, a z drugiej strony korektę ryczałtową. Komisja wyjaśniła nawet powody, które uzasadniały zastosowanie tych dwóch różnych metod. Wbrew temu, co twierdzi Rzeczpospolita Polska, okoliczność, że wyjaśnienia te nie zostały wyraźnie przedstawione w zaskarżonej decyzji, nie może mieć w tym względzie żadnego znaczenia, gdyż – jak stwierdzono w pkt 113 powyżej – Rzeczpospolita Polska była, jak przewiduje to utrwalone orzecznictwo, zaangażowana w proces wypracowywania zaskarżonej decyzji i była w stanie poznać powody uzasadniające zastosowanie w tym przypadku mieszanej korekty finansowej.
119    Po czwarte, Rzeczpospolita Polska podnosi zasadniczo, że nie został wykazany związek pomiędzy przepisami prawa Unii, przypisywanym temu państwu naruszeniem tych przepisów oraz kwotą korekty wyrównującą poniesione straty. Rzeczpospolita Polska powtarza przy tym w inny sposób argumenty przedstawione już w ramach zarzutu pierwszego, które zostały oddalone. Poza tym należy stwierdzić, że dokumenty wymienione w toku postępowania administracyjnego przypominają jednoznacznie, iż Rzeczpospolita Polska nie wypełniła obowiązków kontrolnych przewidzianych w art. 33b rozporządzenia nr 1257/1999 i że Komisja zastosowała wobec tego korektę na podstawie art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 i art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005.
120    Wobec powyższego należy oddalić, jako bezzasadny, zarzut trzeci, a w konsekwencji skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
121    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
122    Ponieważ Rzeczpospolita Polska przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem Komisji, obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (ósma izba)
orzeka, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.
Gratsias
Kancheva
Wetter
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 3 grudnia 2015 r.
Podpisy
* Język postępowania: polski.