Sprawa C‑234/12
Sky Italia srl
przeciwko
Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio)
Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 2010/13/UE – Artykuł 4 ust. 1 i art. 23 ust. 1 – Spoty reklamowe – Przepisy krajowe przewidujące dla nadawców telewizji kodowanej niższy maksymalny udział procentowy czasu emisji przeznaczonego na reklamy od maksymalnego udziału procentowego przewidzianego dla nadawców telewizji niekodowanej – Równość traktowania – Swoboda świadczenia usług
Streszczenie – Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r.
1.        Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 2010/13 – Ustalenie minimalnych wymagań bez pełnej harmonizacji ustawodawstw krajowych
(dyrektywa 2010/13 Parlamentu Europejskiego i Rady)
2.        Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 2010/13 – Przepisy krajowe przewidujące dla nadawców telewizji kodowanej niższe limity czasu reklamowego w porównaniu z limitami dla nadawców telewizji niekodowanych – Dopuszczalność – Przesłanka – Poszanowanie zasady proporcjonalności – Badanie przez sąd krajowy
(art. 56 TFUE; dyrektywa 2010/13 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1)
3.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Konieczność dostarczenia Trybunałowi wystarczających wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego i prawnego – Zakres obowiązku w dziedzinie konkurencji – Niedopuszczalność
(art. 267 TFUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 94)
1.        Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 12)
2.        Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2010/13 w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych, zasadę równego traktowania i art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które dla nadawców telewizji kodowanej przewidują limity godzinowe czasu antenowego przeznaczonego na reklamy telewizyjne niższe od określonych dla nadawców telewizji niekodowanej, o ile zachowana zostaje zasada proporcjonalności, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.
Co się tyczy zasad i celów przepisów odnoszących się do czasu nadawania reklam telewizyjnych, określonych w dyrektywach w sprawie wykonywania usług przez media audiowizualne zmierzają one do ustanowienia zrównoważonej ochrony z jednej strony, interesów finansowych nadawców i reklamodawców, a z drugiej strony, interesów posiadaczy praw, tj. autorów i twórców oraz konsumentów, jakimi są widzowie. Tymczasem zrównoważona ochrona tych interesów przybiera zróżnicowaną postać w zależności od tego, czy nadawcy radiowi i telewizyjni nadają swoje programy odpłatnie, czy też nie, ponieważ ci pierwsi otrzymują od widzów opłaty abonamentowe, zaś ci drudzy nie korzystają z takiego bezpośredniego źródła finansowania i muszą finansować się albo pobierając opłaty za reklamy, albo przy pomocy innych źródeł. Ponadto sytuacja widzów jest obiektywnie odmienna, ponieważ w odróżnieniu od widzów nadawców radiowych i telewizyjnych telewizji niekodowanej, widzowie nadawców radiowych i telewizyjnych telewizji kodowanej pozostają w bezpośrednich stosunkach handlowych ze swoim nadawcą telewizyjnym i wnoszą opłatę za korzystanie z programów telewizyjnych.
Co się tyczy wreszcie swobody świadczenia usług przewidzianej w art. 56 TFUE sporne przepisy krajowe mogą stanowić ograniczenie tej swobody. Jednakże ochrona konsumentów przed nadmiarem reklam handlowych stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który może uzasadniać ograniczenia swobody świadczenia usług, pod warunkiem że stosowanie takiego ograniczenia jest właściwe do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia.
(por. pkt 18–20, 22, 24, 26; sentencja)
3.        Zobacz tekst orzeczenia.
(por. pkt 30–33)