62023TO0125_RES
(Zaak T‑125/23)
Synapsa Med sp. z o.o.
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
Beschikking van het Gerecht (Tweede kamer – uitgebreid) van 7 augustus 2024
„Uniemerk – Aanwijzing van een nieuwe vertegenwoordiger – Verzoeker die geen gehoor meer geeft aan de uitnodigingen van het Gerecht – Artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht – Afdoening zonder beslissing”
Beroep tot nietigverklaring – Beroep tegen een beslissing van de kamer van beroep van het Bureau – Geen vertegenwoordiging door een advocaat – Stilzitten van verzoeker – Afdoening zonder beslissing
(Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 131, lid 2; verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 71, lid 3)
(zie punten 11, 12, 19, 22‑24)
Samenvatting
In zijn beschikking verduidelijkt het Gerecht wat de impact is van de vaststelling dat geen uitspraak meer hoeft te worden gedaan over de gevolgen van de bestreden beslissing in intellectuele-eigendomszaken wanneer de verzoekende partij geen gehoor meer geeft aan de uitnodigingen van het Gerecht.
Synapsa Med sp. z o.o., verzoekster, heeft beroep ingesteld tot vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) waarbij haar beroep tegen de beslissing tot nietigverklaring van het woordmerk GRAVITY (
1
) was verworpen.
Op 6 februari 2024 heeft verzoeksters vertegenwoordiger het Gerecht meegedeeld dat hij haar niet langer vertegenwoordigde. Bij brief van 9 februari 2024 heeft het Gerecht hem geantwoord dat de correspondentie evenwel via hem zou blijven verlopen totdat verzoekster een nieuwe vertegenwoordiger aanwees. Het Gerecht heeft hem tevens verzocht verzoekster mee te delen dat zij een nieuwe vertegenwoordiger diende aan te wijzen.
Aangezien verzoekster dit niet binnen de gestelde termijn heeft gedaan, heeft het Gerecht partijen verzocht zich uit te spreken over de mogelijkheid voor het Gerecht om krachtens artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht ambtshalve bij met redenen omklede beschikking vast te stellen dat op het beroep niet meer hoefde te worden beslist.
Beoordeling door het Gerecht
Om te beginnen herinnert het Gerecht eraan dat de andere partijen dan de lidstaten, de instellingen van de Europese Unie, de andere staten die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER) – en die geen lidstaat zijn – en de in die overeenkomst bedoelde Toezichthoudende Autoriteit van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA), voor het instellen van beroep gebruik moeten maken van de diensten van een derde die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij de EER-Overeenkomst. Bovendien moet een dergelijke partij de continuïteit van haar vertegenwoordiging door een advocaat waarborgen voor de gehele duur van het geding, dat wil zeggen vanaf de instelling van het beroep tot aan de betekening van de rechterlijke beslissing waarmee het geding wordt beëindigd. Hieruit volgt dat wanneer een advocaat in de loop van het geding ophoudt een verzoekende partij te vertegenwoordigen, deze partij onverwijld een nieuwe vertegenwoordiger moet aanwijzen om de continuïteit van haar vertegenwoordiging te waarborgen.
Vervolgens beklemtoont het Gerecht dat verzoeksters stilzitten in de loop van het geding heeft plaatsgevonden en dus geen invloed kan hebben op de ontvankelijkheid van het beroep ten tijde van de instelling ervan. Aangezien het feit dat er niet naar behoren een nieuwe vertegenwoordiger is aangewezen een afdoende bewijs kan vormen dat de verzoekende partij geen procesbelang meer heeft, kan dit bovendien slechts leiden tot de vaststelling dat er niet meer op het beroep hoeft te worden beslist, en niet tot de niet-ontvankelijk van het beroep.
Ten slotte merkt het Gerecht op dat de omstandigheid dat verzoekster geen gehoor meer heeft gegeven aan de uitnodigingen van het Gerecht, waardoor zij ervan heeft afgezien haar belangen te verdedigen zonder evenwel afstand te doen van haar beroep, geen invloed heeft op de procedure bij het EUIPO en bijgevolg op het voorwerp van het beroep bij het Gerecht, maar enkel op de voorwaarden voor de voortzetting van de behandeling van het beroep bij het Gerecht.
In deze context kan de vaststelling dat het Gerecht op grond van artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht niet op het beroep hoeft te beslissen, er niet aan in de weg staan dat de bestreden beslissing effect kan sorteren. In dit verband dient te worden opgemerkt dat het enige doel van het bij artikel 71, lid 3, van verordening 2017/1001 (
2
) ingevoerde mechanisme erin bestaat dat de beslissingen van de kamers van beroep geen rechtsgevolgen sorteren in afwachting van de uitkomst van de gerechtelijke procedure, teneinde de bij de beslissingen van het EUIPO betrokken partijen een rechtsbescherming te waarborgen die is aangepast aan de bijzonderheid van het merkenrecht. Het heeft namelijk geen zin om een merk in te schrijven en vervolgens uit het register te schrappen en, in voorkomend geval, opnieuw in te schrijven volgens de beslissingen die achtereenvolgens door de instanties van het EUIPO en de Unierechter zijn genomen. Hieruit volgt dat de vaststelling dat op het beroep niet hoeft te worden beslist weliswaar niet uitdrukkelijk is opgenomen in artikel 71, lid 3, van verordening 2017/1001 als voorwaarde voor de schorsende werking van beroepen tegen beslissingen van de kamers van beroep, maar dat voor de toepassing van deze bepaling moet worden geoordeeld dat een op grond van artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering vastgestelde afdoening zonder beslissing moet worden gelijkgesteld met een afwijzing van de bij het Gerecht ingestelde vordering in de zin van artikel 71, lid 3, van verordening 2017/1001.
Het Gerecht stelt dus ambtshalve vast dat op het beroep niet meer behoeft te worden beslist.
(
1
)	Beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 9 januari 2023 (zaak R 923/2022 5) (hierna: „bestreden beslissing”)
(
2
)	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154 blz. 1).