Wydanie tymczasowe
WYROK SĄDU
(trzecia izba)
z dnia 6 maja 2026 r.(*)
Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek odzieży i akcesoriów dla mężczyzn, kobiet i dzieci na licencji Pierre Cardin – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Grzywna – Naruszenie prawa – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania
W sprawie T‑87/25
Westfälisches Textilwerk Adolf Ahlers Stiftung & Co. KG, z siedzibą w Herford (Niemcy), którą reprezentowali U. Itzen, N. Andree, A. Pliego Selie i S. Prüfer, adwokaci,
strona skarżąca,
przeciwko
Komisji Europejskiej, którą reprezentowali M. Domecq, A. Keidel i I. Naglis, w charakterze pełnomocników,
strona pozwana,
SĄD (trzecia izba),
w składzie: K. Kowalik-Bańczyk, prezeska, R. da Silva Passos (sprawozdawca) i H. Cassagnabère, sędziowie,
sekretarz: I. Kurme, administratorka,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 grudnia 2025 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Westfälisches Textilwerk Adolf Ahlers Stiftung & Co. KG, wnosi w istocie, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności art. 2 akapit pierwszy lit. b) i art. 3 decyzji Komisji C(2024) 8150
final z dnia 28 listopada 2024 r. dotyczącej postępowania wszczętego na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.40642 – Pierre Cardin) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.
Okoliczności powstania sporu
2        W następstwie skargi złożonej w dniu 25 marca 2019 r. Komisja Europejska na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 i 102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 marca 2021 r. (zwanym dalej „okresem naruszenia”) Pierre Cardin Evolution i Société de Gestion Pierre Cardin (zwane dalej „spółkami Pierre Cardin”) oraz skarżąca uczestniczyły w kartelach lub uzgodnionych praktykach dotyczących sprzedaży towarów oznaczonych znakiem towarowym Pierre Cardin.
3        W okresie naruszenia skarżąca była spółką dominującą grupy przedsiębiorstw (zwanej dalej „grupą Ahlers”) i w związku z tym posiadała pośrednio większość kapitału Ahlers AG (zwanej dalej „Ahlers AG”), w tym również
jej spółek zależnych, z prawem głosu. Spółka ta posiadała w tym okresie większość kapitału kilku spółek zależnych.
4        Główną działalnością grupy Ahlers była w okresie naruszenia produkcja i dystrybucja odzieży w Europie, głównie pod znakiem towarowym Pierre Cardin.
5        Pod koniec kwietnia 2023 r. Ahlers AG złożyła wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego i powołani zostali syndycy tymczasowi.
6        W dniu 15 lipca 2023 r. zostało wszczęte formalne postępowanie upadłościowe w odniesieniu do Ahlers AG, w związku z czym nadzór nad niewypłacalnymi podmiotami został przeniesiony na syndyków. Tego samego dnia syndycy sprzedali działalność gospodarczą Ahlers AG i przenieśli ją nieodwracalnie na rzecz niezależnego inwestora, będącego osobą trzecią.
7        W następstwie wymiany korespondencji pomiędzy syndykami i służbami Komisji te ostatnie pismem z dnia 18 lipca 2023 r. powiadomiły wspomnianych syndyków o zamiarze nienakładania ewentualnej grzywny na nabywcę Ahlers AG jako następcę gospodarczego tej spółki. Wspomniane służby wskazały jednak, że na tym etapie postępowania wyjaśniającego informacja ta nie miała oficjalnego i wiążącego dla Komisji charakteru.
8        W dniu 18 marca 2024 r. skarżąca złożyła wniosek o obniżenie kwoty grzywny, która została jej uprzednio zakomunikowana przez Komisję. Na poparcie tego wniosku skarżąca powołała się na pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2), podnosząc swoją niewypłacalność.
9        W następstwie tego wniosku Komisja w motywach 508–519 zaskarżonej decyzji uznała w istocie, że obrotem, który należy uwzględnić przy obliczaniu górnej granicy grzywny, przewidzianym w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, jest skonsolidowany obrót skarżącej odnoszący się do ostatniego roku obrotowego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, trwającego od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r. Zatem obrót uwzględniony przez Komisję w celu obliczenia górnej granicy obejmował nie tylko obrót osiągnięty przez skarżącą w tym okresie, ale również obrót osiągnięty przez Ahlers AG do dnia 15 lipca 2023 r.
10      W zaskarżonej decyzji Komisja wskazała następnie w motywie 531, co następuje:
„Na podstawie dowodów opisanych w załączniku I oraz w celu uniknięcia nałożenia grzywny, która poważnie zagroziłaby rentowności Ahlers, ostateczna kwota, jaką należy nałożyć na [skarżącą], powinna zostać obniżona do 3 500 000 EUR na podstawie pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Kwota ta oznacza obniżenie o około 66,09 %”.
11      W art. 1 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że skarżąca i spółki Pierre Cardin naruszyły art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc w obejmującym cały Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) jednolitym i ciągłym naruszeniu, które polegało na porozumieniach lub uzgodnionych praktykach mających na celu zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym.
12      W art. 2 akapit pierwszy lit. b) zaskarżonej decyzji Komisja, ze względu na stwierdzone naruszenie, nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 3 500 000 EUR.
13      Pismem załączonym do zaskarżonej decyzji Komisja odpowiedziała na wniosek o obniżenie grzywny (zob. pkt 8 powyżej). Komisja postanowiła zatem w art. 3 zaskarżonej decyzji, że skarżąca może zapłacić grzywnę w częściach, pod warunkiem że kwota 250 000 EUR zostanie zapłacona w ciągu trzech miesięcy od daty wydania decyzji. Pozostała kwota powinna zostać zapłacona w trzech ratach rocznych, a mianowicie 750 000 EUR najpóźniej do dnia 30 czerwca 2026 r., 1 000 000 EUR najpóźniej do dnia 30 czerwca 2027 r. oraz 1 500 000 EUR najpóźniej do dnia 30 czerwca 2028 r.,
wraz z – w przypadku każdej z wymienionych rat – odsetkami naliczonymi od niezapłaconych kwot za okres do dnia dokonania płatności.
14      Zgodnie z art. 5 zaskarżonej decyzji jedynie skarżąca i spółki Pierre Cardin były adresatami tej decyzji. Nie została ona natomiast skierowana do Ahlers AG.
Żądania stron
15      Skarżąca wnosi do Sądu o:
–        tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności, w istocie, art. 2 akapit pierwszy lit. b) i art. 3 zaskarżonej decyzji;
–        tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny;
–        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
16      Komisja wnosi do Sądu o:
–        tytułem żądania głównego – oddalenie skargi;
–        tytułem żądania ewentualnego – ustalenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w wysokości, jaką uzna on za właściwą;
–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
17      Na wstępie należy wyjaśnić, że w skardze skarżąca nie kwestionuje zawartych w zaskarżonej decyzji ustaleń Komisji, zgodnie z którymi jej zachowanie stanowi naruszenie reguł prawa Unii Europejskiej w dziedzinie konkurencji. Nie kwestionuje ona również oceny swojej niewypłacalności dokonanej przez Komisję i zawartej w piśmie załączonym do zaskarżonej decyzji (zob. pkt 8 i 13 powyżej).
18      W rozpatrywanej skardze skarżąca zmierza bowiem wyłącznie do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym kwoty nałożonej na nią grzywny, przewidzianej w art. 2 akapit pierwszy lit. b) i w art. 3 tej decyzji. Skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji lub, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie przez Sąd kwoty grzywny w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania, tak aby grzywna nie przekraczała 10 % obrotu osiągniętego przez nią w ostatnim pełnym roku obrotowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji.
W przedmiocie żądań przedstawionych tytułem głównym
19      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut, dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy w ocenie oraz naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, błędnie stosując górną granicę 10 % rocznego obrotu przy określeniu kwoty grzywny. W ramach pierwszego zarzutu szczegółowego podnosi ona w istocie, że Komisja nie uwzględniła faktu, iż górna granica grzywny odpowiadająca 10 % obrotu ma zastosowanie indywidualnie do odrębnych jednostek gospodarczych. W ramach drugiego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji Ahlers AG nie wchodziła w skład tej samej co ona jednostki gospodarczej. W ramach trzeciego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji Komisja popełniła błąd poprzez uwzględnienie przy obliczaniu górnej granicy nałożonej na nią grzywny obrotu osiągniętego przez Ahlers AG. W ramach czwartego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że orzecznictwo przytoczone w zaskarżonej decyzji nie potwierdza podejścia Komisji, zaś w ramach piątego zarzutu szczegółowego utrzymuje ona, że podejście Komisji prowadzi do niewłaściwego rezultatu, ponieważ takie podejście pociąga za sobą nieproporcjonalną kwotę grzywny, która nie może być uzasadniona względami dotyczącymi konieczności zapewnienia skuteczności kar w dziedzinie konkurencji.
W przedmiocie czterech pierwszych zarzutów szczegółowych objętych jedynym zarzutem, opartych na błędach popełnionych przez Komisję, po pierwsze, poprzez uznanie dla potrzeb obliczenia górnej granicy nałożonej grzywny, że skarżąca i Ahlers AG należały do jednej jednostki gospodarczej, a po drugie, poprzez uwzględnienie osiągniętego przez Ahlers AG obrotu przy obliczaniu tej górnej granicy
20      W ramach objętych jedynym zarzutem czterech pierwszych zarzutów szczegółowych, które należy rozpatrzyć łącznie, skarżąca zarzuca w istocie Komisji, że ta przy obliczaniu górnej granicy nałożonej na nią grzywny nie uwzględniła faktu, iż w chwili wydania zaskarżonej decyzji Ahlers AG i skarżąca nie wchodziły już w skład tej samej jednostki gospodarczej. Komisja naruszyła zatem prawo, uwzględniając przy obliczaniu tej górnej granicy skonsolidowany obrót skarżącej i uwzględniając w konsekwencji obrót osiągnięty przez Ahlers AG przy obliczaniu górnej granicy grzywny przewidzianej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.
21      Na wstępie skarżąca podkreśla, że z orzecznictwa wynika, iż ustalenie górnej granicy grzywny w wysokości 10 % obrotu ma na celu uniknięcie sytuacji, w której grzywna byłaby nieproporcjonalna w stosunku do znaczenia ukaranego przedsiębiorstwa, co ma zapobiec poważnemu wpływowi na rentowność tego przedsiębiorstwa, któremu groziłoby wykluczenie z rynku.
22      Ponadto jej zdaniem, po pierwsze, z brzmienia art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, względem którego Komisja nie dysponuje żadnymi uprawnieniami dyskrecjonalnymi, wynika, że górna granica grzywny wynosząca 10 % obrotu powinna być obliczana indywidualnie dla każdego odnośnego przedsiębiorstwa, w odniesieniu do jednostki gospodarczej istniejącej w chwili wydania decyzji nakładającej grzywnę. Opierając się w szczególności na wyrokach z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja (C‑50/12 P, EU:C:2013:771), i z dnia 25 listopada 2020 r., Komisja/GEA Group (C‑823/18 P, EU:C:2020:955), skarżąca utrzymuje, że jeżeli przed wydaniem decyzji nakładającej grzywnę nastąpiła zmiana istniejącej wcześniej jednostki gospodarczej, to górna granica grzywny powinna być stosowana indywidualnie do każdej z jednostek gospodarczych i obliczana na podstawie obrotu osiągniętego przez każdą z nich. Zdaniem skarżącej taka sytuacja ma miejsce w niniejszym przypadku, ponieważ w dniu 15 lipca 2023 r., czyli przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wszczęto formalne postępowanie upadłościowe i tego samego dnia działalność gospodarcza Ahlers AG została przeniesiona na osobę trzecią. W konsekwencji, poprzez uwzględnienie błędnej kwoty obrotu przy określeniu tej górnej granicy, według skarżącej zaskarżona decyzja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.
23      Po drugie, skarżąca podnosi, że zgodnie z niemieckim prawem upadłościowym nie miała ona, jako akcjonariusz Ahlers AG, możliwości wywierania wpływu na postępowanie upadłościowe i proces sprzedaży. Zdaniem skarżącej syndycy powinni sprzedać majątek spółki w celu zaspokojenia jej wierzycieli. W niniejszym przypadku, również według skarżącej, wierzyciele Ahlers AG nie zostali w pełni zaspokojeni, wobec czego brak było nadwyżki, która mogłaby jej zostać wypłacona jako akcjonariuszowi Ahlers AG. Ponadto zdaniem skarżącej Komisja, która była ściśle zaangażowana w proces sprzedaży Ahlers AG, potwierdziła, że żadna odpowiedzialność z tytułu grzywny nie zostanie przypisana przeniesionym aktywom ani ich nabywcy.
24      Po trzecie, skarżąca podnosi, że z orzecznictwa wynika, iż sprzedaż spółki zależnej przez spółkę dominującą może spowodować rozpad jednostki gospodarczej, którą do tej chwili razem tworzyły. W tym względzie skarżąca twierdzi, że w niniejszym przypadku, nawet jeśli sprzedaż została dokonana poprzez połączone przeniesienie aktywów i akcji i jeśli – jako spółka postawiona w stan likwidacji – Ahlers AG prawnie nadal istnieje, to należy stwierdzić, że posiadane przez nią aktywa i akcje tej spółki, jak również jej udziały w spółkach zależnych, które nie były niewypłacalne, a zatem działalność gospodarcza Ahlers AG, zostały ostatecznie przeniesione na nabywcę, tak iż skarżąca została ich nieodwracalnie pozbawiona.
25      Po czwarte, skarżąca utrzymuje, że orzecznictwo przytoczone w pkt 10.3.5 zaskarżonej decyzji, w szczególności wyrok z dnia 22 października 2020 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja (C‑702/19 P, EU:C:2020:857), nie ma zastosowania w niniejszym przypadku, ponieważ dotyczy ono jedynie określenia roku obrotowego właściwego w celu obliczenia górnej granicy grzywny. Skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła zatem błąd, opierając się na tym orzecznictwie, aby uzasadnić – niesłusznie – uwzględnienie obrotu osiągniętego przez odrębną jednostkę gospodarczą, Ahlers AG, dla potrzeb obliczenia górnej granicy nałożonej na nią grzywny. Innymi słowy, zdaniem skarżącej górna granica 10 % powinna zostać określona na podstawie z jednej strony właściwej jednostki gospodarczej, a z drugiej strony właściwego roku odniesienia dotyczącego tej jednostki gospodarczej. Orzecznictwo nie zezwala na połączenie tych dwóch kolejnych etapów, gdyż w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia przepisów art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.
26      Komisja nie zgadza się z tą argumentacją.
27      Należy stwierdzić, że w ramach czterech pierwszych zarzutów szczegółowych objętych jedynym zarzutem skarżąca kwestionuje w istocie to, iż w zaskarżonej decyzji Komisja nie obliczyła górnej granicy 10 % obrotu osiągniętego indywidualnie przez każdą ze spółek należących do grupy, lecz dokonała tego na podstawie jej skonsolidowanego obrotu, który obejmował obrót osiągnięty przez Ahlers AG, podczas gdy w chwili wydania zaskarżonej decyzji oba przedsiębiorstwa nie wchodziły już w skład tej samej jednostki gospodarczej. Podnosi ona zatem, że uznając, iż właściwym „poprzedzającym rokiem obrotowym” w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 był rok, który trwał od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r., Komisja popełniła błąd przy obliczaniu górnej granicy nałożonej na skarżącą grzywny. Według niej Komisja powinna była bowiem wziąć pod uwagę jedynie obrót skarżącej osiągnięty we wspomnianym okresie, bez uwzględnienia obrotu osiągniętego przez Ahlers AG.
28      W pierwszej kolejności, co się tyczy odpowiedzialności skarżącej za naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG,
za które nałożono karę w zaskarżonej decyzji, należy przypomnieć, że art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 stanowi, iż Komisja może nałożyć grzywny na przedsiębiorstwa, które naruszają art. 101 TFUE, z zastrzeżeniem, że dla każdego przedsiębiorstwa biorącego udział w naruszeniu grzywna nie przekroczy 10 % jego całkowitego obrotu osiągniętego w poprzedzającym roku obrotowym.
29      Jednak ani art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003, ani orzecznictwo nie określają osoby prawnej lub fizycznej, którą Komisja jest zobowiązana uznać za odpowiedzialną za naruszenia i ukarać nałożeniem grzywny (zob. wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., Akzo Nobel i in./Komisja, C‑516/15 P, EU:C:2017:314, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo).
30      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem noszące znamiona naruszenia zachowanie spółki zależnej może zostać przypisane spółce dominującej w szczególności wtedy, gdy pomimo posiadania przez spółkę zależną odrębnej osobowości prawnej nie określa ona samodzielnie swojego zachowania na rynku, lecz co do zasady stosuje się do wskazówek udzielanych jej przez spółkę dominującą, przy uwzględnieniu w szczególności powiązań gospodarczych, organizacyjnych i prawnych łączących te dwa podmioty prawne. Dzieje się tak, ponieważ w takiej sytuacji spółka dominująca i spółka zależna wchodzą w skład tej samej jednostki gospodarczej, a tym samym tworzą jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa Unii w dziedzinie konkurencji (zob. wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., Akzo Nobel i in./Komisja, C‑516/15 P, EU:C:2017:314, pkt 52, 53 i przytoczone tam orzecznictwo).
31      Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spółka dominująca, której zostało przypisane noszące znamiona naruszenia zachowanie jej spółki zależnej, zostaje osobiście ukarana za naruszenie reguł Unii w dziedzinie konkurencji, za których sprawcę ona sama została uznana ze względu na wywierany przez nią decydujący wpływ na spółkę zależną, który umożliwiał jej określanie zachowania tej ostatniej na rynku (zob. wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., Akzo Nobel i in./Komisja, C‑516/15 P, EU:C:2017:314, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).
32      Prawo konkurencji Unii opiera się bowiem na zasadzie odpowiedzialności osobistej jednostki gospodarczej, która popełniła naruszenie. Zatem jeżeli spółka dominująca wchodzi w skład tej jednostki gospodarczej, to jest ona uważana za odpowiedzialną osobiście i solidarnie za popełnione naruszenie wraz z innymi podmiotami prawnymi tworzącymi ową jednostkę (zob. wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., Akzo Nobel i in./Komisja, C‑516/15 P, EU:C:2017:314, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo).
33      Z orzecznictwa wynika również, że w przypadku gdy istnieje kilka osób fizycznych lub prawnych, takich jak spółka dominująca i spółka zależna, które mogą zostać uznane za odpowiedzialne za noszące znamiona naruszenia zachowanie danego przedsiębiorstwa, Komisja ma swobodę wyboru w zakresie przypisania tego zachowanie jednej z nich lub każdej z nich jednocześnie (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2011 r., Uralita/Komisja, T‑349/08, niepublikowany, EU:T:2011:622, pkt 58–60 i przytoczone tam orzecznictwo).
34      W niniejszym przypadku należy przypomnieć, że w motywie 474 zaskarżonej decyzji Komisja uznała, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, że Ahlers AG oraz inne przedsiębiorstwo nie zdecydowały w sposób niezależny o swoim zachowaniu w sprawach dotyczących towarów oznaczonych znakiem towarowym Pierre Cardin, lecz wdrożyły we wszystkich istotnych aspektach instrukcje otrzymane od skarżącej. Zdaniem Komisji wspomniane przedsiębiorstwa tworzyły wraz ze skarżącą tę samą jednostkę gospodarczą do celów stosowania art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG.
35      Należy zatem stwierdzić z jednej strony, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu art. 101 ust. 1 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, za które nałożono karę w zaskarżonej decyzji (zob. pkt 2 powyżej), a z drugiej strony, że przez cały okres naruszenia, a także przez część roku obrotowego uwzględnionego przez Komisję przy obliczaniu nałożonej na skarżącą grzywny, czyli od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r., skarżąca była spółką dominującą grupy Ahlers i wobec tego posiadała pośrednio większość kapitału Ahlers AG (zob. pkt 3 i 9 powyżej).
36      W tym względzie skarżąca nie kwestionuje, że wszczęcie formalnego postępowania upadłościowego w odniesieniu do Ahlers AG i przeniesienie działalności gospodarczej
tej spółki w dniu 15 lipca 2023 r. na osobę trzecią (zob. pkt 6 powyżej) nie zwalniają jej z odpowiedzialności za naruszenie, które zostało w zaskarżonej decyzji stwierdzone i za które nałożono w niej karę.
37      Niezależnie bowiem od wszczęcia postępowania upadłościowego oraz późniejszego przeniesienia działalności handlowej, w wyniku czego w chwili wydania zaskarżonej decyzji skarżąca i Ahlers AG nie wchodziły już w skład tej samej jednostki gospodarczej, skarżąca nie kwestionuje faktu, że w zaskarżonej decyzji Komisja postrzegała ją jako odpowiedzialną za stwierdzone naruszenie, nie uznając jej jednak za odpowiedzialną solidarnie z Ahlers AG.
38      Tak więc Komisja uznała w art. 1 zaskarżonej decyzji, że skarżąca i dwie inne spółki, mianowicie spółki Pierre Cardin, naruszyły art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, i wobec tego uznała skarżącą za odpowiedzialną za naruszenie, nie obejmując jednak tym stwierdzeniem odpowiedzialności
Ahlers AG. Ponadto należy stwierdzić, że w rozpatrywanej skardze skarżąca nie kwestionuje ani swojej odpowiedzialności za przedmiotowe naruszenie, a zatem nie żąda stwierdzenia nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji, ani faktu, że Ahlers AG nie została wymieniona we wspomnianym artykule zaskarżonej decyzji i nie była adresatem tej decyzji (zob. pkt 17 i 18 powyżej).
39      W drugiej kolejności ustalenia wymagają kwestie, po pierwsze, czy Komisja w zaskarżonej decyzji
słusznie jako właściwy „poprzedzający rok obrotowy” w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 wzięła pod uwagę rok obrotowy, który trwał od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r., a po drugie, czy przy obliczaniu górnej granicy grzywny Komisja powinna była wziąć pod uwagę wyłącznie obrót skarżącej w tym okresie, czy też, jak uczyniła to w zaskarżonej decyzji, również obrót Ahlers AG.
40      W tym względzie, po pierwsze, należy stwierdzić, że w motywie 515 zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, iż w okresie naruszenia skarżąca, Ahlers AG i jeszcze jedno przedsiębiorstwo tworzyły jedną jednostkę gospodarczą oraz że w roku obrotowym trwającym od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r. Ahlers AG osiągnęła największą część obrotu skarżącej. Komisja uznała, że w celu zastosowania granicy 10 % obrotu uwzględnienie obrotu Ahlers AG do dnia 15 lipca 2023 r., czyli do dnia przeniesienia jej działalności handlowej na osobę trzecią, mogło zagwarantować proporcjonalny charakter grzywny w odniesieniu do sytuacji gospodarczej skarżącej w okresie naruszenia. W tym kontekście Komisja zauważyła ponadto, że niższy obrót osiągnięty przez przedsiębiorstwa inne niż Ahlers AG, mianowicie głównie przez skarżącą od dnia 16 lipca 2023 r., po przeniesieniu działalności handlowej Ahlers AG na osobę trzecią, obrazował sytuację gospodarczą skarżącej w pozostałych miesiącach roku obrotowego trwającego od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r., lecz nie odzwierciedlał wiernie sytuacji skarżącej w całym wspomnianym roku obrotowym lub w okresie naruszenia. Komisja zauważyła również, że gdyby cały roczny obrót Ahlers AG w 2023 r. został wyłączony z obliczenia grzywny, doprowadziłoby to do ustalenia kwoty grzywny na zbyt niskim poziomie, a tym samym do pozbawienia jej jakiegokolwiek skutku odstraszającego.
41      Po drugie, co się tyczy obrotu, który należy uwzględnić przy obliczaniu górnej granicy grzywny nałożonej na skarżącą, z orzecznictwa wynika, że górna granica kwoty grzywny przewidziana w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, którego treść została przypomniana w pkt 28 powyżej, ma na celu uniknięcie nakładania grzywien, co do których można przewidywać, że przedsiębiorstwa, ze względu na swoją wielkość określoną na podstawie całkowitego obrotu, jakkolwiek w sposób przybliżony i niedoskonały,
nie będą w stanie ich zapłacić. Chodzi zatem o granicę mającą jednakowe zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw i uzależnioną od wielkości każdego z nich, służącą uniknięciu nadmiernych i nieproporcjonalnych grzywien (zob. wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
42      Cel ten należy jednak powiązać z postulatem odstraszającego skutku grzywny, który uzasadnia uwzględnienie wielkości oraz siły gospodarczej odnośnego przedsiębiorstwa, czyli całkowite zasoby podmiotu, który dopuścił się naruszenia (zob. wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).
43      Przyczyną wzięcia pod uwagę wielkości i całkowitych zasobów odnośnego przedsiębiorstwa celem zapewnienia grzywnie wystarczającego skutku odstraszającego jest bowiem wywarcie zamierzonego wpływu na wspomniane przedsiębiorstwo, ponieważ sankcja nie może być łagodna zwłaszcza w świetle jego możliwości finansowych (zob. wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). Zatem jeśli chodzi o określenie zasobów finansowych przedsiębiorstwa, któremu przypisuje się naruszeniu reguł prawa Unii dotyczącego konkurencji, wydaje się uzasadnione wzięcie pod uwagę obrotu wszystkich spółek, względem których odnośne przedsiębiorstwo korzysta z możliwości wywierania decydującego wpływu (zob. wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto, jak podnosi Komisja, przy określaniu kwoty grzywny nie jest ona zobowiązana do uwzględnienia niepewnej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa, ponieważ uznanie istnienia takiego obowiązku sprowadzałoby się do uzyskania przez przedsiębiorstwa najmniej przystosowane do warunków rynkowych nieuzasadnionej przewagi nad konkurencją (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja, C‑189/02 P,
C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 327 i przytoczone tam orzecznictwo).
44      W
związku z tym, aby określić „poprzedzający rok obrotowy” w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, Komisja powinna – w każdym konkretnym przypadku i z uwzględnieniem kontekstu oraz celu systemu kar ustanowionego w rozporządzeniu nr 1/2003 – dokonać oceny zamierzonego wpływu na odnośne przedsiębiorstwo, uwzględniając w szczególności obrót tego przedsiębiorstwa odzwierciedlający jego rzeczywistą sytuację gospodarczą w okresie, w którym zostało popełnione naruszenie (zob. wyrok z dnia 22 października 2020 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, C‑702/19 P, EU:C:2020:857, pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo).
45      W niniejszym przypadku, co się tyczy w pierwszej kolejności właściwego „poprzedzającego roku obrotowego” w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i jego określenia na okres od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r. (kwestia pierwsza wskazana w pkt 39 powyżej), należy wskazać, że w przypisie 827
do zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, iż ten okres odniesienia odpowiadał rokowi obrotowemu Ahlers AG i skarżącej, czego skarżąca zresztą nie kwestionuje.
46      Ponieważ zaskarżona decyzja została zaś wydana w dniu 28 listopada 2024 r., należy stwierdzić, że Komisja prawidłowo wskazała w motywie 511 zaskarżonej decyzji, iż „poprzedni rok obrotowy” w rozumieniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 trwał od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r. Ponadto skarżąca sama potwierdza, że decyzja Komisji o uwzględnieniu tego roku jako roku odniesienia dla celów zastosowania górnej granicy 10 % obrotu nie jest w niniejszym przypadku kwestionowana.
47      W drugiej kolejności, w odniesieniu do kwestii, czy przy obliczaniu górnej granicy grzywny Komisja powinna była uwzględnić wyłącznie obrót skarżącej, czy
– jak uczyniła to w zaskarżonej decyzji – również obrót Ahlers AG (kwestia druga
wskazana w pkt 39 powyżej), należy stwierdzić, że skarżąca nie kwestionuje kwoty obrotu przyjętej w zaskarżonej decyzji, lecz
kwestionuje jedynie okoliczność, że przy obliczaniu górnej granicy grzywny Komisja wzięła pod uwagę jej skonsolidowany obrót, który obejmował obrót Ahlers AG w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r., a nie oparła się wyłącznie na obrocie skarżącej.
48      Ponadto należy przypomnieć, że – jak wskazała Komisja w motywach 511 i 512 zaskarżonej decyzji, a skarżąca temu nie zaprzeczyła – w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r., czyli do dnia przeniesienia działalności handlowej Ahlers AG na osobę trzecią, obrót osiągnięty przez Ahlers AG stanowił część skonsolidowanego obrotu skarżącej.
49      W tym względzie zasady konsolidacji księgowej obowiązujące w prawie Unii mają na celu oddanie wiernego obrazu majątku, sytuacji finansowej oraz wyników wszystkich spółek wchodzących w skład grupy. I tak, art. 22 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. 2013, L 182, s. 19) nakłada obowiązek sporządzania sprawozdań finansowych na każdą jednostkę dominującą, która – w szczególności – posiada większość praw głosu w jednostce zależnej lub ma prawo do powoływania lub odwoływania większości członków organów zarządzających lub nadzorczych takiej jednostki, lub też która ma prawo do wywierania „dominującego wpływu” na taką jednostkę (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 54).
50      Wynika stąd, że gdy zostanie wykazane w sposób wystarczający pod względem prawnym przypisanie naruszenia spółce znajdującej się na czele grupy – jak ma to miejsce w niniejszym przypadku – Komisja w celu dokonania oceny zdolności finansowej tej spółki jest w stanie uwzględnić skonsolidowane sprawozdania tej spółki w zakresie, w jakim można je uznać za istotny element oceny (wyrok z dnia 26 listopada 2013 r., Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 55).
51      Ponadto należy przypomnieć, że – zgodnie z orzecznictwem – gdyby przyjąć, że przedsiębiorstwo, które naruszyło unijne reguły konkurencji, może – poprzez przeniesienie na osobę trzecią jednego z sektorów swojej działalności przed przyjęciem decyzji o nałożeniu na nie grzywny – znacznie obniżyć górną granicę, której grzywna ta w żadnym wypadku nie powinna przekroczyć, skuteczność sankcji przewidzianych w rozporządzeniu nr 1/2003 byłaby poważnie zagrożona (wyrok z dnia 22 października 2020 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, C‑702/19 P, EU:C:2020:857, pkt 104).
52      W niniejszym przypadku, ponieważ zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 44 powyżej obrót osiągnięty w poprzedzającym roku obrotowym w rozumieniu art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 powinien odzwierciedlać rzeczywistą sytuację gospodarczą przedsiębiorstwa w okresie, w którym zostało popełnione naruszenie, Komisji
nie można zarzucać, że uwzględniła skonsolidowany obrót skarżącej jako spółki dominującej, który obejmował zatem obrót jej spółki zależnej, Ahlers AG, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r. Skarżąca nie kwestionuje bowiem, że w okresie naruszenia aż do tej ostatniej daty tworzyła jedną jednostkę gospodarczą z Ahlers AG, na którą wywierała decydujący wpływ.
53      Ponadto należy zaznaczyć, że w okolicznościach niniejszego przypadku, i jak wskazano w pkt 40 powyżej, gdyby Komisja obliczyła kwotę grzywny wyłącznie na podstawie obrotu osiągniętego przez skarżącą, kwota ta byłaby znikoma w świetle wagi naruszenia, czasu jego trwania i niezgodnych z prawem zysków osiągniętych w wyniku tego naruszenia przez cały okres, w którym dochodziło do jego popełniania.
54      W
tym względzie należy w każdym razie stwierdzić, że – jak podnosi Komisja – przy obliczaniu górnej granicy grzywny nałożonej na skarżącą Komisja mogła nawet jako okres odniesienia przyjąć rok obrotowy trwający od dnia 1 grudnia 2021 r. do dnia 30 listopada 2022 r., co byłoby bardziej niekorzystne dla skarżącej. Komisja mogła bowiem uznać, jak wspomniano w pkt 44 powyżej, że ów rok obrotowy był rokiem, który najlepiej odzwierciedlał rzeczywistą sytuację gospodarczą przedsiębiorstwa w okresie popełnienia naruszenia, ponieważ był to ostatni pełny rok obrotowy, w trakcie którego Ahlers AG i skarżąca tworzyły tę samą jednostkę gospodarczą, jak miało to miejsce
przez cały okres, w którym dochodziło do popełniania naruszenia.
55      Ponadto należy oddalić argumenty skarżącej, w tym argumenty przedstawione na rozprawie, zgodnie z którymi w niniejszym przypadku obliczenie górnej granicy grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z orzecznictwem Trybunału wynikającym w szczególności z wyroków z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja (C‑50/12 P, EU:C:2013:771), i z dnia 25 listopada 2020 r., Komisja/GEA Group (C‑823/18 P, EU:C:2020:955).
56      W pkt 53, 57 i 58 wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja (C‑50/12 P, EU:C:2013:771), Trybunał uznał bowiem, że w przypadku gdy spółka dominująca i jej spółka zależna nie stanowią już jednego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE w dniu wydania decyzji nakładającej na nie grzywnę w związku z naruszeniem reguł konkurencji, każda z nich ma prawo do zastosowania
wobec niej w sposób indywidualny górnej granicy 10 % obrotu, oraz że w tych okolicznościach spółka dominująca nie może rościć sobie prawa do skorzystania z górnej granicy stosowanej względem jej dotychczasowej spółki zależnej. Trybunał oddalił w związku z tym
argument, zgodnie z którym z pojęcia odpowiedzialności solidarnej wynika, że spółka dominująca nie może zostać zobowiązana do zapłaty grzywny w kwocie wyższej niż grzywna nałożona na jej spółkę zależną.
57      Podobnie w pkt 75, 77, 79 i 80 wyroku z dnia 25 listopada 2020 r., Komisja/GEA Group (C‑823/18 P, EU:C:2020:955), Trybunał, opierając się ponadto na orzecznictwie wynikającym z wyroku z dnia 26 listopada 2013 r., Kendrion/Komisja (C‑50/12 P, EU:C:2013:771), przypomniał najpierw, że jeżeli dwie odrębne osoby prawne, takie jak spółka dominująca i jej spółka zależna, nie stanowią już przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE w dniu wydania decyzji nakładającej na nie grzywnę, to mają one prawo do zastosowania wobec nich indywidualnie górnej granicy 10 % obrotu. Trybunał potwierdził następnie prawidłowość obliczenia tej górnej granicy dla każdej z tych dwóch osób prawnych, dokonanego oddzielnie przez Komisję na podstawie obrotu osiągniętego w roku obrotowym poprzedzającym wydanie spornej decyzji w owej sprawie, z którego wynika, że jedynie spółka dominująca ponosiła odpowiedzialność za część nałożonej grzywny.
58      Natomiast w niniejszej sprawie zostało uznane, że poza spółkami Pierre Cardin jedynie spółka dominująca, czyli skarżąca, popełniła
naruszenie art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (zob. pkt 11 powyżej). Jedynie na skarżącą jako spółkę dominującą, z wyłączeniem Ahlers AG jako dawnej spółki zależnej, została zatem nałożona w zaskarżonej decyzji grzywna za naruszenie reguł konkurencji Unii i do niej została skierowana ta decyzja (zob. pkt 12 i 14 powyżej).
59      Z powyższego wynika zatem, że skarżąca nie może twierdzić, iż Komisja powinna była uwzględnić, w celu obliczenia obrotu osiągniętego od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 15 lipca 2023 r., wyłącznie obrót osiągnięty przez nią w tym okresie, bez uwzględnienia obrotu osiągniętego przez jej spółkę zależną, Ahlers AG.
60      Wynika z tego, że przy obliczaniu górnej granicy grzywny nałożonej na skarżącą Komisja nie naruszyła prawa, uwzględniając jej skonsolidowany obrót za rok obrotowy trwający od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r., który to obrót obejmował zatem, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 44 powyżej, obrót osiągnięty przez Ahlers AG do dnia 15 lipca 2023 r., czyli do dnia przeniesienia działalności handlowej Ahlers AG na osobę trzecią (zob. pkt 6 powyżej). Obrót ten odzwierciedlał bowiem rzeczywistą sytuację gospodarczą skarżącej w okresie naruszenia.
61      Należy zatem oddalić objęte jedynym zarzutem zarzuty szczegółowe pierwszy, drugi, trzeci i czwarty.
W przedmiocie objętego jedynym zarzutem piątego zarzutu szczegółowego, opartego na nieproporcjonalnym wymiarze grzywny
62      W objętym jedynym zarzutem piątym zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że podejście przyjęte przez Komisję w zaskarżonej decyzji prowadzi do nieproporcjonalnej kwoty grzywny, która nie może być uzasadniona względami dotyczącymi konieczności zapewnienia skuteczności kar w dziedzinie konkurencji.
63      Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja ustaliła maksymalną kwotę grzywny na ok. 10,4 mln EUR w roku obrotowym trwającym od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r., podczas gdy skarżąca osiągnęła obrót w wysokości ok. 3,7 mln EUR, co według niej uzasadnia maksymalną grzywnę niższą niż 400 000 EUR. Uważa ona, że maksymalna kwota grzywny ustalona przez Komisję przekracza 10 % jej obrotu i jest nieproporcjonalna w stosunku do jej wielkości jako odnośnego przedsiębiorstwa w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
64      Po drugie, zdaniem skarżącej takiego wyniku nie można uzasadnić względami dotyczącymi skuteczności kar w dziedzinie praktyk antykonkurencyjnych. Skarżąca podnosi, że linia orzecznicza dotycząca roku odniesienia właściwego dla potrzeb zastosowania górnej granicy 10 % ma na celu w szczególności zapewnienie skuteczności kar nakładanych w dziedzinie praktyk antykonkurencyjnych, mianowicie uniknięcie sytuacji, w której odnośne przedsiębiorstwa mogłyby arbitralnie obniżyć maksymalną kwotę grzywny, na przykład w drodze celowej restrukturyzacji lub sprzedaży aktywów osobom trzecim. Skarżąca uważa zaś, że w niniejszym przypadku nie pojawia się żaden tego rodzaju problem dotyczący skuteczności, ponieważ z jednej strony niewypłacalność Ahlers AG była spowodowana różnymi czynnikami zewnętrznymi wobec tych przedsiębiorstw i niekorzystnymi warunkami rynkowymi, a z drugiej strony sprzedaż i przeniesienie działalności gospodarczej Ahlers AG na osobę trzecią stanowi normalną konsekwencję postępowania upadłościowego.
65      Komisja nie zgadza się z tą argumentacją.
66      W tym względzie należy stwierdzić, że w piątym zarzucie szczegółowym skarżąca kwestionuje w istocie proporcjonalność nałożonej na nią grzywny, ograniczając się w tym względzie do twierdzenia, że górna granica tej grzywny została obliczona błędnie na podstawie skonsolidowanego obrotu, jaki osiągnęła ona za rok obrotowy trwający od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 listopada 2023 r. jako spółka dominująca Ahlers AG do dnia 15 lipca 2023 r., czyli do dnia przeniesienia działalności handlowej tej spółki na osobę trzecią.
67      Należy zaś stwierdzić, że w tych okolicznościach, w następstwie tego, co zostało już stwierdzone w pkt 27–61 powyżej, piąty zarzut szczegółowy można jedynie oddalić.
68      Należy zatem oddalić piąty zarzut szczegółowy objęty jedynym zarzutem, a tym samym oddalić ten
zarzut w całości.
W przedmiocie żądań przedstawionych tytułem ewentualnym
69      Co się tyczy ponadto żądania drugiego skarżącej, sformułowanego tytułem ewentualnym (zob. pkt 15 powyżej), zmierzającego do obniżenia kwoty grzywny, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem nieograniczone prawo orzekania przyznane sądom Unii w art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 zgodnie z art. 261 TFUE upoważnia sąd, poza zwykłą kontrolą zgodności sankcji z prawem, do zastąpienia oceny Komisji własną oceną i w konsekwencji do uchylenia, obniżenia lub podwyższenia nałożonej grzywny lub okresowej kary pieniężnej (zob. wyrok z dnia 11 lipca 2019 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, T‑582/15 P, niepublikowany, EU:T:2019:497, pkt 361 i przytoczone tam orzecznictwo).
70      Ponadto wykonywanie tego nieograniczonego prawa orzekania nie jest równoznaczne z przeprowadzeniem kontroli z urzędu, a postępowanie jest postępowaniem kontradyktoryjnym. To do strony skarżącej należy co do zasady podniesienie skierowanych przeciwko spornej decyzji zarzutów oraz przedstawienie dowodów na poparcie tych zarzutów (zob. wyrok z dnia 11 lipca 2019 r., Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja, T‑582/15 P, niepublikowany, EU:T:2019:497, pkt 362 i przytoczone tam orzecznictwo).
71      W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że jeśli chodzi o kwotę grzywny, skarżąca poprzestaje na sformułowaniu, tytułem ewentualnym, żądania obniżenia kwoty grzywny w ramach żądania drugiego (zob. pkt 15 powyżej), nie przedstawiając jednak żadnej konkretnej argumentacji na jego poparcie. W tych okolicznościach żaden z zarzutów szczegółowych podniesionych na poparcie żądań głównych nie jest zasadny, a skarżąca nie spełnia przypomnianego w orzecznictwie przytoczonym w pkt 70 powyżej
wymogu podniesienia zarzutów i przedstawienia dowodów na poparcie swojego żądania.
72      Żądanie obniżenia grzywny, sformułowane przez skarżącą w żądaniu drugim, należy zatem oddalić.
73      W konsekwencji należy oddalić skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
74      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją całością kosztów
postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Westfälisches Textilwerk Adolf Ahlers Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.
Kowalik-Bańczyk
da Silva Passos
Cassagnabère
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 maja 2026 r.
Podpisy
*      Język postępowania: angielski.