61980CJ0137_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 137/80,
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπουμένη από τόν κύριο νομικό της σύμβουλο, Raymond Baeyens, μέ αντίκλητο στό Λουξεμβούργο τόν Mario Cervino, νομικό σύμβουλο τής Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ, εκπροσωπουμένου από τόν Υπουργό Εξωτερικών, Υπουργείο Εξωτερικών, 2, rue Quatre-Bras, 1000 Βρυξέλλες, μέ αντιπρόσωπο τόν Robert Hoebaer, διευθυντή εξωτερικού εμπορίου καί συνεργασίας στόν τομέα τής αναπτύξεως παρά τώ Υπουργείω εξωτερικών καί τόπο επιδόσεων στό Λουξεμβούργο τήν πρεσβεία τού Βελγίου, 4, rue des Girondins, Residence Champagne,
καθ’ ου,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο νά αναγνωρισθεί, βάσει τού άρθρου 169 εδάφιο 2 τής συνθήκης ΕΟΚ, οτι τό Βασίλειο τού Βελγίου παρέβη τίς υποχρεώσεις πού απορ
ρέουν από τίς διατάξεις τού άρθρου 11 εδάφιο 2 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθ’ οσον τό Βέλγιο αρνείται κατ’ αρχήν νά καθορίσει τόν τρόπο μεταφοράς τού στατιστικού ισοδυνάμου ή τού κατ’ αποκοπήν ποσού εξαγοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, πού έχουν αποκτηθεί υπό τό βελγικό συνταξιοδοτικό σύστημα, στό συνταξιοδοτικό σύστημα τής Κοινότητος,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 9 Ιουνίου 1980 η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ήσκησε, δυνάμει τού άρθρου 169 τής συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή μέ τήν οποία ζητείται νά αναγνωρισθεί οτι τό Βασίλειο τού Βελγίου, παραλείποντας νά θεσπίσει τόν τρόπο μεταφοράς τού στατιστικού ισοδυνάμου ή τού κατ’ αποκοπήν ποσού εξαγοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τά οποία απεκτήθησαν υπό τό βελγικό συνταξιοδοτικό σύστημα, στό κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα, πού προβλέπεται από τό άρθρο 11 παράγραφος 2 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων ( κανονισμός ΕΟΚ, ΕΚΑΕ, ΕΚΑΧ 259/68 τού Συμβουλίου, τής 29ης Φεβρουαρίου 1968, ΕΕ, ειδ . έκδ . 01/001 σ . 19 επ .) τήν εκ τής συνθήκης υποχρέωσή του .
2 Σύμφωνα μέ τήν διάταξη αυτή :
«Ο υπάλληλος πού εισέρχεται στήν υπηρεσία μιάς από τίς Κοινότητες, μετά τήν λήξη τών καθηκόντων του σέ διοίκηση, σέ εθνικό ή διεθνή οργανισμό ή σέ επιχείρηση, έχει τήν ευχέρεια, κατά τόν χρόνο τής μονιμοποιήσεώς του, νά καταβάλει στήν Κοινότητα στήν οποία υπάγεται :
— είτε τό στατιστικό ισοδύναμο τών δικαιωμάτων επί τής συντάξεως αρχαιότητας πού ειχε αποκτήσει στήν διοίκηση, τόν εθνικό ή διεθνή οργανισμό ή τήν επιχείρηση, οπου υπαγόταν,
—είτε τό κατ’ αποκοπή εισόδημα τής εξαγοράς πού τού οφείλεται από τό ταμείο συντάξεως αυτής τής διοικήσεως, τού οργανισμού ή τής επιχειρήσεως κατά τόν χρόνο τής αποχωρήσεώς του .
Σέ παρόμοια περίπτωση, τό όργανο, στό οποίο υπηρετεί ο υπάλληλος, καθορίζει, λαμβάνοντας υπόψη τόν βαθμό μονιμοποιήσεως, τόν αριθμό τών συνταξίμων ετών πού συνυπολογίζει σύμφωνα μέ τό καθεστώς πού τόν διέπει, δυνάμει τού χρόνου προϋπηρεσίας βάσει τού ποσού τού στατιστικού ισοδυνάμου ή τού κατ’ αποκοπή ποσού τής εξαγοράς.»
3 Κατά τήν Επιτροπή, τό άρθρο 11 παράγραφος 2 αποτελεί αναγκαστική διάταξη πού προορίζεται νά διασφαλίσει στούς υπαλλήλους συνταξιοδοτικό σύστημα, τό οποίο νά λαμβάνει υπ’ όψη τό σύνολο τού χρόνου υπηρεσίας κατά τήν διάρκεια τής επαγγελματικής σταδιοδρομίας τους εντός τού εθνικού, διεθνούς ή κοινοτικού πλαισίου καί, επομένως, πρέπει νά ερμηνεύεται καί νά εφαρμόζεται στό σύνολο τής Κοινότητος ανεξαρτήτως τής ποικιλίας τών εθνικών δεδομένων ή τών διαφορών μεταξύ τών συστημάτων πού ισχύουν μέσα στό ίδιο εθνικό πλαίσιο . Από τά ανωτέρω προκύπτει οτι η εν λόγω διάταξη δημιουργεί γιά κάθε Κράτος μέλος τήν υποχρέωση νά καταστήσει εφικτή τήν μεταφορά καί νά προβαίνει σέ αυτή μόλις τήν ζητήσει ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος .
4 Η άποψη αυτή αμφισβητείται από τήν βελγική Κυβέρνηση, η οποία προβάλλει μία σειρά επιχειρημάτων πού αντλεί, αφ’ ενός, από τά γενικά χαρακτηριστικά τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί, αφ’ ετέρου, από τήν διατύπωση, τό αντικείμενο καί τήν οικονομία τής επιδίκου διατάξεως .
5 Κατά τήν βελγική Κυβέρνηση, ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων δέν συνεπάγεται τήν επιβολή υποχρεώσεων στά Κράτη μέλη υπό τήν ιδιότητά τους ως πρώην εργοδοτών ορισμένων υπαλλήλων . Ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, οπως κάθε κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως εθνικού ή διεθνούς οργανισμού, συνιστά κανόνα, ο οποίος, μέσα στό πλαίσιο ενός οργάνου, δέν ρυθμίζει παρά μόνο τήν νομική κατάσταση τού εργοδότου καί τών υπαλλήλων του, εν προκειμένω τών Κοινοτήτων καί τών υπαλλήλων τους . Λόγω τής εν λόγω φύσεώς του δέν δύναται νά συνεπάγεται νομικές υποχρεώσεις εις βάρος τρίτων, ξένων πρός τίς σχέσεις αυτές .
6 Η αποδοχή τής αντιθέτου εκδοχής θά ωδήγει επί πλέον, κατά τήν κυβέρνηση αυτή, στό νά προσδοθεί στήν επίδικη διάταξη «μία έκταση αποκλίνουσα τού κοινού δικαίου», υπό τήν έννοια οτι θά ερρύθμιζε αναδρομικώς μία έννομη σχέση, προγενέστερη καί ξένη πρός τίς δημιουργηθείσες από τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως έννομες σχέσεις .
7 Όπως υπεγράμμισε η Επιτροπή, ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως εθεσπίσθη από τόν κανονισμό 259/68 τού Συμβουλίου τής 29ης Φεβρουαρίου 1968, ο οποίος συγκεντρώνει ολα τά χαρακτηριστικά πού ορίζει τό άρθρο 189 τής συνθήκης ΕΟΚ, παράγραφος 2, σύμφωνα μέ τό οποίο ο κανονισμός «έχει γενική ισχύ . Ειναι δεσμευτικός ως πρός ολα τά μέρη του καί ισχύει άμεσα σέ κάθε Κράτος μέλος» .
8 Όπως προκύπτει από τά ανωτέρω, ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως, εκτός τών αποτελεσμάτων πού αναπτύσσει στήν εσωτερική τάξη τής κοινοτικής διοικήσεως, συνεπάγεται επίσης υποχρεώσεις γιά τά Κράτη μέλη σέ ολη τήν έκταση πού η σύμπραξή τους ειναι αναγκαία γιά τήν εφαρμογή του .
9 Από αυτό επεται οτι στίς περιπτώσεις, οπου μία διάταξη τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως έχει ανάγκη λήψεως εκτελεστικών μέτρων επί τού εθνικού πεδίου, τά Κράτη μέλη οφείλουν νά λαμβάνουν κάθε κατάλληλο γενικό ή ειδικό μέτρο, δυνάμει τού άρθρου 5 τής συνθήκης ΕΟΚ .
10 Επί πλέον, η βελγική Κυβέρνηση ισχυρίζεται οτι η διδομένη από αυτήν ερμηνεία στόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως ενισχύεται από τό ίδιο τό κείμενο τού άρθρου 11 παράγραφος 2 . Τό γεγονός οτι, κατά τήν διατύπωσή του, η μεταφορά αποτελεί ευχέρεια τού υπαλλήλου, σημαίνει οτι η ευχέρεια αυτή δέν δύναται νά αντιστοιχεί σέ άλλη υποχρέωση παρά στήν υποχρέωση πού υπέχουν οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες νά δεχθούν τήν καταβολή αυτή, υπό τήν ιδιότητά τους ως εργοδότου τού ενδιαφερομένου, στήν περίπτωση πού παρομοία καταβολή προβλέπεται από τήν νομοθεσία τού κράτους γιά τό οποίο πρόκειται .
11 Στήν επιχειρηματολογία αυτή πρέπει νά δοθεί η απάντηση οτι τό άρθρο 11 παράγραφος 2, θεσπίζοντας υπέρ τών υπαλλήλων ενα σύστημα μεταφοράς συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, αποβλέπει στό νά διευκολύνει τήν κίνηση από εθνικές θέσεις, δημόσιες ή ιδιωτικές, στήν κοινοτική διοίκηση καί στό νά διασφαλίσει, μέ τόν τρόπο αυτό, στίς Κοινότητες τίς καλύτερες δυνατότητες επιλογής ειδικευμένου προσωπικού, προικισμένου ήδη μέ κατάλληλη επαγγελματική πείρα .
12 Η παράγραφος 2 τού άρθρου 11 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, προοριζομένη νά επιτρέψει τόν συντονισμό μεταξύ κοινοτικού καί εθνικών συνταξιοδοτικών συστημάτων, αποβλέπει, εξ άλλου, στό νά επιτύχει ωστε τά κεκτημένα από τούς κοινοτικούς υπαλλήλους στά ίδια τά κράτη τους δικαιώματα, παρά τόν ενδεχομένως περιορισμένο ή ακόμα υπό αιρεση ή μελλοντικό χαρακτήρα τους ή τήν ανεπάρκειά τους γιά νά επιτρέψουν τήν άμεση απονομή συντάξεως, νά δυνηθούν νά διαφυλαχθούν πρός όφελος τού υπαλλήλου καί νά ληφθούν υπ’ όψη από τό συνταξιοδοτικό σύστημα, στό οποίο θά υπάγεται ο ενδιαφερόμενος κατά τό πέρας τής επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, εν προκειμένω, τό κοινοτικό σύστημα .
13 Οι σκέψεις αυτές καθιστούν εμφανές οτι η «ευχέρεια», πού αναφέρεται στό άρθρο 11 παράγραφος 2 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, έχει ως σκοπό τήν παροχή υπέρ τών υπαλλήλων ενός δικαιώματος, τού οποίου η άσκηση δέν εξαρτάται παρά από τήν ίδια τήν επιλογή του . Η άσκηση τού δικαιώματος αυτού θά διεκυβεύετο άν, οπως ισχυρίζεται η βελγική Κυβέρνηση, τά Κράτη μέλη διετήρουν τήν ευχέρεια νά απέχουν από τού νά λάβουν τά αναγκαία μέτρα γιά τήν εφαρμογή τής διατάξεως αυτής . Πράγματι, η άρνηση Κράτους μέλους νά θεσπίσει σύστημα μεταφοράς θά κατέληγε νά στερήσει τόν υπάλληλο τών Κοινοτήτων από τήν ίδια τήν ευχέρεια νά ασκήσει τήν επιλογή, πού τού παρέχεται από τόν κανονισμό υπηρεσιακής καταστάσεως .
14 Η επιχειρηματολογία, τήν οποία η βελγική Κυβέρνηση αντλεί από τήν σύγκριση μεταξύ πρώτης καί δευτέρας παραγράφου τού άρθρου 11 πρέπει επίσης νά αποκρουσθεί . Η διαφορετική διατύπωση τών δύο αυτών κειμένων αποτελεί ήδη μία πρώτη ένδειξη τής διαφορετικής εκτάσεώς τους . Άλλωστε, ο μή υποχρεωτικός χαρακτήρας τής μεταφοράς στήν μία περίπτωση καί ο υποχρεωτικός χαρακτήρας του στήν άλλη δικαιολογείται από τό γεγονός οτι, μέσα στό πλαίσιο τής πρώτης παραγράφου τού άρθρου 11, εκείνο πού έχει σημασία ειναι νά διασφαλισθεί η έγκυρη μεταφορά τών κεκτημένων εντός τών Κοινοτήτων δικαιωμάτων πρός τό σύστημα ενός άλλου οργανισμού, επιτυγχάνοντας τήν συναίνεση τού οργανισμού αυτού πρός τόν οποίο απευθύνονται τά ποσά, τά οποία αντιστοιχούν στά δικαιώματα τής συντάξεως πού έχουν αποκτηθεί εντός τών Κοινοτήτων . Αντιστρόφως, μέσα στό πλαίσιο τής παραγράφου 2 τού άρθρου 11, τά αποτελέσματα τής πραγματοποιήσεως τής μεταφοράς πρός τό κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα δέν καθορίζονται παρά από μόνες τίς Κοινότητες, πρός τό συμφέρον τών υπαλλήλων τους, καθώς καί πρός τό δικό τους συμφέρον .
15 Η σύναψη συμφωνίας, ως συμβατικό έρεισμα ικανό νά επιτρέψει τήν μεταφορά στό κοινοτικό καθεστώς, δέν δύναται νά αντιμετωπισθεί παρά μόνο στήν περίπτωση οπου η υπηρεσία προελεύσεως τού υπαλλήλου ανήκει σέ πρόσωπο τρίτο εν σχέσει μέ τήν Κοινότητα, οπως ειναι η περίπτωση τών διεθνών οργανισμών πού δέν υπάγονται στό κοινοτικό δίκαιο . Αυτό δέν ειναι αναγκαίο ούτε δικαιολογείται στήν περίπτωση πού ο πρώην εργοδότης τού υπαλλήλου ειναι Κράτος μέλος υπαγόμενο στούς κανόνες, οι οποίοι έχουν θεσπισθεί από τά κοινοτικά όργανα, μέσα στό πλαίσιο τής αρμοδιότητός τους . Κατά γενικότερο τρόπο, τό ίδιο συμβαίνει προκειμένου περί δημοσίου ή ιδιωτικού οργανισμού, τού οποίου τό συνταξιοδοτικό σύστημα υπάγεται στήν νομοθεσία ή τήν κανονιστική ρύθμιση πού έχει θεσπισθεί από τήν δημοσία εξουσία τού κράτους αυτού .
16 Τέλος, η βελγική Κυβέρνηση επικαλείται δυσχέρειες τεχνικής φύσεως, πού θά καθίστων τόν υπολογισμό τών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τά οποία έχουν αποκτηθεί υπό τό εθνικό σύστημα, πρακτικώς ανέφικτο πρίν από τό χρονικό σημείο τής οριστικής συνταξιοδοτήσεως τού ενδιαφερομένου .
17 Ως πρός τό θέμα αυτό, οι δυσχέρειες, τίς οποίες θά αντιμετώπιζε ενα Κράτος μέλος γιά νά λάβει τά αναγκαία μέτρα πού θά επιτρέψουν τήν εφαρμογή τής παραγράφου 2 τού άρθρου 11 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως καί κυρίως τά μέτρα τεχνικής φύσεως, οπως η προβαλλομένη αδυναμία προσδιορισμού τής αξίας τού κεκτημένου από τόν υπάλληλο εντός τών εθνικών υπηρεσιών δικαιώματος πρό τής οριστικής αποχωρήσεως ή τό γεγονός οτι τό υψος τού συνταξιοδοτικού δικαιώματος υπόκειται σέ αυξήσεις καί μειώσεις, πού αποφασίζονται από τόν νομοθέτη, δέν ειναι ικανές νά εξαλείψουν τήν προσαπτομένη παράβαση . Σύμφωνα μέ τήν παγία νομολογία τού Δικαστηρίου, ενα Κράτος μέλος δέν δύναται νά επικαλεσθεί διατάξεις, πρακτική ή ισχύουσες καταστάσεις τής εσωτερικής εννόμου τάξεώς του γιά νά δικαιολογήσει τήν μή τήρηση τών απορρεουσών από κοινοτικό κανονισμό υποχρεώσεων .
18 Εν προκειμένω, επιβάλλεται στό βελγικό κράτος νά επιλέξει καί νά εφαρμόσει τά συγκεκριμένα μέτρα, πού θά επιτρέψουν τήν άσκηση τής παρεχομένης στούς υπαλλήλους ευχερείας νά μεταφέρουν τά κεκτημένα εντός τού εθνικού πλαισίου δικαιώματα στό συνταξιοδοτικό σύστημα τών Κοινοτήτων . Σημειωτέον, επιπροσθέτως, οτι η ισχύουσα σήμερα βελγική νομοθεσία δέν εμποδίζει τήν μεταφορά τών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κατά τήν μετακίνηση δημοσίου υπαλλήλου σέ θέση ιδιωτικού τομέως καί, γενικότερα, τίς μεταφορές από ενα συνταξιοδοτικό σύστημα σέ άλλο εντός τού βελγικού εθνικού πλαισίου .
19 Η άρνηση τής βελγικής Κυβερνήσεως νά επιτρέψει τήν μεταφορά τών συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων στό κοινοτικό σύστημα, ενώ άλλα Κράτη μέλη τό έχουν ήδη πράξει, επιφέρει ρήγμα στήν ισότητα μεταξύ τών κοινοτικών υπαλλήλων πού κατάγονται από άλλα Κράτη μέλη καί τών καταγομένων από τό Βέλγιο υπαλλήλων, εισάγοντας διάκριση εις βάρος τών δευτέρων . Η άρνηση αυτή θά ηδύνατο επίσης νά καταστήσει δυσχερέστερη τήν πρόσληψη από τήν Κοινότητα υπαλλήλων βελγικής ιθαγενείας πού έχουν ορισμένη προϋπηρεσία, δεδομένου οτι μιά τέτοια μετακίνηση από τήν εθνική στήν κοινοτική υπηρεσία θά ειχε ως αποτέλεσμα νά τούς στερήσει συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τά οποία θά ειχαν άν δέν εδέχοντο νά εισέλθουν στήν υπηρεσία τής Κοινότητος .
20 Όπως προκύπτει από τά ανωτέρω, τό Βασίλειο τού Βελγίου παρέβη τίς υποχρεώσεις του εκ τής συνθήκης ΕΟΚ, αρνούμενο νά λάβει τά αναγκαία μέτρα γιά τήν μεταφορά τού στατιστικού ισοδυνάμου ή τού κατ’ αποκοπήν ποσού εξαγοράς τών αποκτηθέντων υπό τό βελγικό συνταξιοδοτικό σύστημα δικαιωμάτων αρχαιότητος [γήρατος], στό κοινοτικό συνταξιοδοτικό σύστημα πού προβλέ
πεται από τήν παράγραφο 2 τού άρθρου 11 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
Κατά τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα· δεδομένου οτι τό Βασίλειο τού Βελγίου ηττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Τό Βασίλειο τού Βελγίου, αρνούμενο νά λάβει τά αναγκαία μέτρα γιά τήν μεταφορά τού στατιστικού ισοδυνάμου ή τού κατ’ αποκοπήν ποσού εξαγοράς τών αποκτηθέντων υπό τό βελγικό συνταξιοδοτικό σύστημα δικαιωμάτων συντάξεως αρχαιότητος [γήρατος] στό κοιντοικό συνταξιοδοτικό σύστημα, πού προβλέπεται από τήν παράγραφο 2 τού άρθρου 11 τού παραρτήματος VIII τού κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως τών υπαλλήλων τών Κοινοτήτων, παρέβη τίς υποχρεώσεις του εκ τής συνθήκης ΕΟΚ .
2)Καταδικάζει τό Βασίλειο τού Βελγίου στά δικαστικά έξοδα .