62022TJ0371_RES
Zaak T‑371/22
Marco Montanari
tegen
EUCAP Sahel Niger
Arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 17 juli 2024
„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Missie EUCAP Sahel-Niger – Gedetacheerde nationale functionarissen – Mobbing – Afwijzing van een verzoek om schadevergoeding – Beroep tot nietigverklaring – Geen procesbelang – Niet-ontvankelijkheid – Niet-contractuele aansprakelijkheid – Recht op waardigheid – Artikelen 1 en 31 van het Handvest van de grondrechten – Bemiddelingsprocedure – Geen bekendmaking van het rapport van de bemiddelaar – Geen uitvoering van de aanbevelingen van de bemiddelaar – Recht op behoorlijk bestuur – Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten – Zorgplicht – Immateriële schade – Materiële schade – Causaal verband”
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Bevoegdheid van de Unierechter – Handelingen op het gebied van personeelsbeheer vastgesteld door een civiele missie van de Europese Unie – Handelingen betreffende door de lidstaten gedetacheerde personeelsleden – Handelingen bedoeld om te voorzien in de behoeften van de missie op het terrein – Daaronder begrepen
(Art. 19, lid 1, VEU; art. 263 en 268 en art. 340, tweede alinea, VWEU; Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 47; besluit 2012/392/GBVB van de Raad, art. 7, leden 1 en 2)
(zie punten 44‑49)
Beroep tot schadevergoeding – Zelfstandig rechtsmiddel ten opzichte van het beroep tot nietigverklaring – Grenzen – Beroep waarmee hetzelfde resultaat wordt nagestreefd als met het beroep tot nietigverklaring – Niet-ontvankelijkheid
(Art. 263 en 268 en art. 340, tweede alinea, VWEU)
(zie punten 61‑63)
Beroep tot schadevergoeding – Voorwerp – Verzoek tot vergoeding van schade die niet aan de verwerende instelling of het verwerende orgaan toerekenbaar is – Niet-ontvankelijkheid
(Art. 268 VWEU)
(zie punt 70)
Beroep tot schadevergoeding – Zelfstandig rechtsmiddel ten opzichte van het beroep tot nietigverklaring – Grenzen – Beroep tot vergoeding van schade als gevolg van een definitief besluit houdende weigering om een administratief onderzoek wegens psychisch geweld in te stellen – Beroep tot schadevergoeding dat niet strekt tot intrekking, herroeping of wijziging van dit definitieve besluit – Beroep tot schadevergoeding niet te laat ingesteld
(Art. 263 en 268 en art. 340, tweede alinea, VWEU)
(zie punten 91‑98)
Beroep tot schadevergoeding – Niet-contractuele aansprakelijkheid – Verjaringstermijn – Verjaring geen middel van niet-ontvankelijkheid van openbare orde
(Art. 268 VWEU; Statuut van het Hof van Justitie, art. 46 en art. 53, eerste alinea)
(zie punt 105)
Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Onrechtmatigheid – Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die particulieren rechten toekent – Niet-noodzakelijke voorwaarde in geschillen van personeelsleden van civiele missies van de Europese Unie – Omvang – Toepasselijkheid op nationale functionarissen die door de lidstaten zijn gedetacheerd bij een missie
(Art. 268 en 270 en art. 340, tweede alinea, VWEU; Ambtenarenstatuut, art. 90 en 91)
(zie punten 113‑118, 225)
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Civiele missies van de Europese Unie – Personeel – Beroep bij de Unierechter – Beroep van een gedetacheerde nationale functionaris – Toepasselijkheid van bepaalde bepalingen van het Statuut – Toelaatbaarheid – Voorwaarde – Betrokken personeelslid bevindt zich in de uitoefening van zijn functie op het terrein in een vergelijkbare situatie als door de instellingen gedetacheerde personeelsleden die zijn onderworpen aan het Ambtenarenstatuut
(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 20; Ambtenarenstatuut, art. 12 bis; besluit 2012/392/GBVB van de Raad)
(zie punten 123‑129, 224)
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Civiele missies van de Europese Unie – Personeel – Weigering om een administratief onderzoek in te stellen naar aanleiding van klachten wegens psychisch geweld van een functionaris – Rechterlijke toetsing – Omvang – Verplichting om rekening te houden met de gehele relevante feitelijke context
(Besluit 2012/392/GBVB van de Raad)
(zie punt 136)
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Civiele missies van de Europese Unie – Personeel – Bijstandsverplichting van de administratie – Omvang – Verplichting van de administratie om verzoeken om bijstand op het gebied van psychisch geweld te onderzoeken en de verzoeker op de hoogte te stellen van het aan zijn verzoek gegeven gevolg – Omvang – Leveren van een begin van bewijs – Afwijzing van het door verzoeker ingediende verzoek om een administratief onderzoek in te stellen – Niet-nakoming van de bijstandsverplichting
(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 1 en art. 31, lid 1; Ambtenarenstatuut, art. 12 bis en 24; besluit 2012/392/GBVB van de Raad, art. 6, leden 2 en 3)
(zie punten 137‑141, 152, 159, 160, 178‑179, 194‑200, 214‑217, 219, 223, 231, 267‑269)
Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid – Civiele missies van de Europese Unie – Personeel – Verzoek om bijstand ter zake van vermeend psychisch geweld – Beginsel van behoorlijk bestuur – Omvang – Besluit houdende afwijzing van de instelling van een administratief onderzoek na het rapport van een bemiddelaar – Geen bekendmaking van de vaststellingen en de aanbeveling van de bemiddelaar aan de indiener van de klacht – Schending van het recht om te worden gehoord
(Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, art. 41, lid 2)
(zie punten 251‑261)
Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Causaal verband – Immateriële schade als gevolg van de weigering van een civiele missie van de Europese Unie om een administratief onderzoek in te stellen naar aanleiding van klachten wegens psychisch geweld van een functionaris – Besluit in strijd met de bijstandsverplichting en het recht op behoorlijk bestuur – Bestaan van een causaal verband – Grenzen – Schade deels veroorzaakt door het nalatige gedrag van de functionaris – Conflictsituatie tussen de missie en deze functionaris deels te wijten aan de functionaris
(Art. 340, tweede alinea, VWEU)
(zie punten 286‑290, 310‑320)
Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Schade – Verplichting voor de benadeelde om zich redelijke inspanningen te getroosten om de omvang van de schade te beperken
(Art. 340, tweede alinea, VWEU)
(zie punten 301, 302)
Niet-contractuele aansprakelijkheid – Voorwaarden – Causaal verband – Financiële schade van een functionaris van een civiele missie van de Europese Unie als gevolg van zijn ontslag – Besluit van de missie houdende weigering om een administratief onderzoek in te stellen naar aanleiding van klachten wegens psychisch geweld – Beslissende oorzaak van de schade niet gelegen in de handelingen van de missie – Geen causaal verband in de onderhavige situatie
(Art. 340, tweede alinea, VWEU)
(zie punten 303‑308)
Samenvatting
Met de gedeeltelijke toewijzing van een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid dat is ingesteld door M. Montanari, een nationale functionaris die voorheen gedetacheerd was bij de missie in het kader van het gemeenschappelijk veiligheids- en defensiebeleid (GVDB) van de Europese Unie in Niger (hierna: „missie”), spreekt het Gerecht zich voor het eerst uit over de toerekenbaarheid aan die missie van de handelingen van haar civiele operationele commandant (COC), die hiërarchisch ondergeschikt is aan de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO).
In april 2015 is verzoeker door de Italiaanse regering bij de missie gedetacheerd als politiek adviseur.
In maart 2017 heeft verzoeker een eerste klacht wegens psychisch geweld (mobbing) ingediend tegen de pers- en publieksvoorlichter van de missie en vervolgens een tweede klacht tegen deze persoon alsmede tegen het hoofd van de missie wegens oneerlijk gedrag jegens de leiding van de missie en grove nalatigheid waardoor afbreuk wordt gedaan aan de zorgplicht.
In juli 2017 heeft verzoeker de COC verzocht om tegen het hoofd van de missie en zijn plaatsvervanger een onderzoek in te stellen wegens psychisch geweld. Diezelfde dag heeft het hoofd van de missie verzoeker een waarschuwing gestuurd omdat verzoeker hem tijdens een vergadering respectloos had behandeld. Op initiatief van de COC heeft een bemiddelaar de situatie ter plaatse onderzocht en daarover verslag uitgebracht.
In november 2017 heeft het hoofd van de missie het verzoek van verzoeker om regularisatie van onregelmatige afwezigheid afgewezen en hem een tweede waarschuwing gestuurd. Daarop heeft verzoeker de COC opnieuw verzocht om een onderzoek in te stellen wegens psychisch geweld door het hoofd van de missie en zijn plaatsvervanger.
Bij besluit van 10 april 2018 heeft de COC het door verzoeker ingediende verzoek om een administratief onderzoek definitief afgewezen.
In dat verband heeft verzoeker bij het Gerecht een beroep ingesteld tot nietigverklaring van het besluit van de missie houdende afwijzing van zijn verzoek om vergoeding van de materiële, fysieke en immateriële schade als gevolg van psychisch geweld, schending van het recht op behoorlijk bestuur en niet-nakoming van de zorgplicht, en een beroep tot schadevergoeding.
Beoordeling door het Gerecht
Allereerst brengt het Gerecht, wat zijn bevoegdheid betreft, in herinnering dat de missie is ingesteld bij besluit 2012/392 (
1
) ter versterking van de vermogens van de veiligheidstroepen van Niger met het oog op de bestrijding van terrorisme en georganiseerde criminaliteit. De missie bestaat voornamelijk uit personeel dat door de lidstaten, de instellingen van de Unie en de Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) is gedetacheerd. (
2
) Artikel 7, lid 2, van besluit 2012/392 bepaalt dat de betrokken lidstaat, instelling van de Unie of de EDEO verantwoordelijk is voor de afhandeling van met de detachering verband houdende schadeclaims en voor het instellen van een vordering tegen een gedetacheerd personeelslid.
Niettemin blijkt in de eerste plaats uit de rechtspraak inzake bepalingen die betrekking hebben op de activiteit van andere missies die onder het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid vallen en die in vergelijkbare bewoordingen zijn geformuleerd als besluit 2012/392, dat de door de lidstaten gedetacheerde personeelsleden en de personeelsleden die door de instellingen van de Unie zijn gedetacheerd, aan dezelfde regels zijn onderworpen wat betreft de uitoefening van hun functie op het terrein, zodat de rechter van de Unie bevoegd is om toezicht uit te oefenen op de rechtmatigheid van besluiten op het gebied van personeelsbeheer betreffende door de lidstaten gedetacheerde personeelsleden in verband met de behoeften van die missies op het terrein.
In de tweede plaats stelt verzoeker de kwestie aan de orde van de rechtmatigheid van besluiten op het gebied van personeelsbeheer betreffende het optreden op het terrein en niet een kwestie die verband houdt met detachering in de zin van artikel 7, lid 2, van besluit 2012/392. Derhalve wordt de door de missie opgeworpen exceptie van onbevoegdheid afgewezen.
Het Gerecht onderzoekt vervolgens de verschillende excepties van niet-ontvankelijkheid.
Het Gerecht herinnert er met name aan dat een door een natuurlijke persoon of rechtspersoon ingesteld beroep tot nietigverklaring enkel ontvankelijk is indien deze persoon belang heeft bij de nietigverklaring van de bestreden handeling. Een dergelijk belang veronderstelt dat de nietigverklaring van die handeling op zichzelf rechtsgevolgen kan hebben en dat de uitkomst van het beroep in het voordeel kan zijn van de partij die het heeft ingesteld. Bovendien is het aan de verzoekende partij om het bewijs te leveren van haar procesbelang.
Bovendien is het beroep tot schadevergoeding krachtens artikel 340, tweede alinea, VWEU volgens vaste rechtspraak een zelfstandige beroepsweg. Met een vordering die strekt tot hetzij nietigverklaring van de weigering van een instelling, orgaan of instantie van de Unie om het door een verzoekende partij krachtens de artikelen 268 en 340 VWEU ingeroepen recht op schadevergoeding te erkennen, hetzij vaststelling door het Gerecht dat de betrokken instelling, orgaan of instantie verplicht is een dergelijk recht te erkennen, wordt echter beoogd te doen vaststellen dat de betrokken instelling, orgaan of instantie gehouden is de schade te vergoeden. Deze vordering moet niet-ontvankelijk worden verklaard, aangezien de verzoekende partij in beginsel geen enkel belang heeft bij indiening van die vordering naast haar verzoek om schadevergoeding.
In het onderhavige geval verklaart het Gerecht de vordering tot nietigverklaring van verzoeker niet-ontvankelijk op grond dat hij niet heeft aangetoond dat hij er belang bij heeft om, naast zijn vordering tot schadevergoeding, nietigverklaring te vorderen van het besluit van de missie houdende afwijzing van zijn derde verzoek om schadevergoeding.
Tot slot wijst het Gerecht één voor één de door de missie opgeworpen excepties van niet-ontvankelijkheid af.
Zo stelt het Gerecht in de eerste plaats vast dat de verweten handelingen (met name de uitsluiting van verzoeker van bepaalde bijeenkomsten en de door hem ontvangen waarschuwing) en de door verzoeker aan de missie toegerekende tekortkomingen (met name het feit dat zijn klachten en meldingen niet binnen een redelijke termijn zijn behandeld) samenhangen met de uitoefening door het hoofd van de missie en de COC van de bevoegdheden waarover zij beschikken op grond van besluit 2012/392 en dus met de uitvoering door de missie van haar mandaat, waarvoor zij overeenkomstig artikel 13, lid 4, van dat besluit verantwoordelijk is.
In de tweede plaats wijst het Gerecht erop dat een beroep tot schadevergoeding niet-ontvankelijk moet worden verklaard wanneer het in werkelijkheid strekt tot intrekking, herroeping of wijziging van een definitief geworden individueel besluit en, indien het wordt toegewezen, tot gevolg zou hebben dat de rechtsgevolgen van dit besluit geheel of gedeeltelijk teniet worden gedaan. Evenzo moet een beroep tot schadevergoeding niet-ontvankelijk worden verklaard wanneer het als een vordering is geformuleerd, maar niet strekt tot vergoeding van schade die het gevolg is van onrechtmatig handelen of nalaten, maar tot wijziging van de litigieuze handeling.
In casu blijkt niet uit de door verzoeker ingediende stukken dat hij uit was op een vergoeding in natura, waarbij de missie een voorbereidend of tuchtrechtelijk onderzoek zou moeten instellen tegen het hoofd van de missie en zijn plaatsvervanger. Dat zou neerkomen op een verzoek om nietigverklaring van het besluit van 10 april 2018. Bijgevolg kan de onherroepelijkheid van dit individuele besluit niet in de weg staan aan de ontvankelijkheid van het beroep.
Ten slotte stelt het Gerecht vast dat de door de missie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid die ontleend is aan een verjaringstermijn van vier of vijf jaar niet nauwkeurig genoeg is om de gegrondheid ervan te kunnen beoordelen.
Ten gronde brengt het Gerecht allereerst in herinnering dat de Unie slechts niet-contractueel aansprakelijk kan worden gesteld indien de persoon die stelt schade te hebben geleden, aantoont dat er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen. Wanneer de Unie echter optreedt als werkgever, rust op haar een grotere verantwoordelijkheid, waarbij de enkele vaststelling van een onregelmatigheid voldoende is om ervan uit te gaan dat is voldaan aan de eerste van de drie voorwaarden voor de aansprakelijkheidstelling voor schade die haar ambtenaren en personeelsleden hebben geleden wegens een schending van het ambtenarenrecht van de Unie, zonder dat hoeft te worden nagegaan of er sprake is van een „voldoende gekwalificeerde” schending van een rechtsregel die rechten toekent aan particulieren. Hoewel de nationale personeelsleden die door de lidstaten bij de missie zijn gedetacheerd, niet onder het Ambtenarenstatuut vallen, zijn zij voor de uitoefening van hun functie op het terrein niettemin onderworpen aan dezelfde regels als de personeelsleden die door de instellingen van de Unie zijn gedetacheerd en die wel onder het Ambtenarenstatuut vallen. Dientengevolge is de enkele vaststelling van een onrechtmatigheid voldoende om aan te nemen dat is voldaan aan de eerste van de drie voorwaarden om de Unie aansprakelijk te stellen voor de schade die een bij de missie gedetacheerde nationale functionaris in de uitoefening van zijn functie op het terrein heeft geleden.
Bij het onderzoek van de door verzoeker aangevoerde schendingen overweegt het Gerecht in de eerste plaats dat verzoeker op goede gronden kan stellen dat de missie, door geen administratief onderzoek in te stellen naar aanleiding van zijn beweringen dat er sprake was van psychisch geweld, artikel 1 en artikel 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) alsmede artikel 12 bis van het Ambtenarenstatuut heeft geschonden.
Wat betreft de toepasselijkheid van de bepalingen van het Ambtenarenstatuut en in het bijzonder van artikel 12 bis, lid 3, waarin een definitie van psychisch geweld wordt gegeven, merkt het Gerecht daartoe op dat het op grond van het beginsel van gelijke behandeling verplicht is om de bepalingen van het Ambtenarenstatuut betreffende psychisch geweld en bijstand aan ambtenaren, tijdelijke functionarissen en arbeidscontractanten alsmede de rechtspraak over deze bepalingen naar analogie toe te passen op de situatie van verzoeker. Het verschil in situatie tussen de door de lidstaten bij de missie gedetacheerde personeelsleden en de door de instellingen gedetacheerde personeelsleden kan er namelijk geen objectieve rechtvaardiging voor vormen dat de personeelsleden van die eerste groep, wanneer zij hun functie uitoefenen op het terrein en dus in een vergelijkbare situatie verkeren als die van de laatste groep, qua niveau en regels niet dezelfde bescherming tegen psychisch geweld genieten.
Het Gerecht brengt vervolgens in herinnering dat wanneer een verzoek om bijstand wordt ingediend en daarbij een begin van een toereikend bewijs van de beweerde feiten wordt geleverd, de betrokken autoriteit (
3
)met de vereiste spoed en zorg moet optreden. Zij dient passende maatregelen te nemen, en met name een administratief onderzoek in te stellen, teneinde in samenwerking met de klager de feiten vast te stellen die aan zijn klacht ten grondslag liggen en in het licht van de resultaten van het onderzoek de nodige maatregelen te nemen, waaronder de inleiding van een tuchtprocedure tegen de beschuldigde wanneer de administratie aan het einde van het administratieve onderzoek tot de slotsom komt dat er sprake is van psychisch geweld.
In casu overweegt het Gerecht ten eerste dat het in mei 2017 genomen besluit van het hoofd van de missie om verzoeker uit te sluiten van de bijeenkomsten van de generale staf op zichzelf niet kan worden beschouwd als een aanwijzing voor psychisch geweld jegens verzoeker. Artikel 6, leden 2 en 3, van besluit 2012/392 bepaalt namelijk dat het hoofd van de missie het commando en de controle uitoefent over het personeel, de teams en de eenheden van de bijdragende staten, instructies geeft aan alle personeelsleden van de missie en zorgt voor de coördinatie en de dagelijkse leiding van de missie. Bovendien beschikt de administratie over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij de inrichting van de dienst.
Ten tweede overweegt het Gerecht dat de kennisgeving van de eerste waarschuwing binnen een uur na de melding van 17 juli 2017 als buitensporig of laakbaar kan worden beschouwd, aangezien de missie geen rechtvaardiging heeft gegeven voor de late kennisgeving van die waarschuwing, noch met het oog op de termijn van artikel 11 van de gedragscode, noch met het oog op de tijd die verstreken is sinds de feiten die aan deze waarschuwing ten grondslag liggen, zich hebben voorgedaan, en aangezien er geen aanwijzingen zijn met betrekking tot de exacte datum waarop het hoofd van de missie kennis heeft gekregen van die melding. Deze waarschuwing kan immers worden opgevat als een bestraffing voor de melding door verzoeker, in strijd met de vereisten van artikel 7 van de gedragscode (
4
), en vormt derhalve, op zichzelf beschouwd, een aanwijzing voor psychisch geweld.
Ten derde is het besluit van de dienst personeelszaken van de missie (hierna: „dienst PZ”) om de procedure voor de beoordeling van verzoeker in gang te zetten op 27 juli 2017, ofwel de dag na het vertrek van de bemiddelaar, zonder diens conclusies af te wachten, en meer dan negen maanden voor het einde van de detachering van verzoeker, in de specifieke omstandigheden waaronder het is vastgesteld buitensporig of laakbaar.
De missie heeft namelijk niet gerechtvaardigd waarom de dienst PZ deze administratieve procedure op die dag heeft ingesteld, terwijl uit artikel 7 van bijlage IX van het OPLAN (
5
), betreffende het personeel, volgt dat de procedure voor de beoordeling van functionarissen die hun detachering bij de missie wensten te verlengen, moest plaatsvinden op het moment waarop zij een verzoek daartoe indienden, uiterlijk drie maanden vóór het einde van de detachering. Bovendien gold overeenkomstig het in artikel 41 van het Handvest neergelegde beginsel van behoorlijk bestuur en op grond van artikel 7 van de gedragscode een verplichting om naar aanleiding van voornoemde melding omzichtig te handelen.
Bijgevolg kan een dergelijk initiatief worden opgevat als een poging om verzoekers detachering bij de missie te beëindigen zonder de voorstellen van de bemiddelaar af te wachten, zodat dit besluit, op zichzelf beschouwd, een aanwijzing voor psychisch geweld vormt.
Ten slotte kan het feit dat de dienst PZ verzoeker eind juli 2017 een bijgewerkt overzicht van zijn vakantiedagen heeft toegestuurd op zichzelf niet worden beschouwd als een buitensporige of laakbare handeling die kan worden opgevat als een aanwijzing voor psychisch geweld jegens verzoeker. Onverminderd de op de missie rustende verplichting om, in afwachting van de conclusies van de bemiddelaar, zorgvuldig en met name omzichtig te handelen, verplichtten noch de artikelen 1 en 31 van het Handvest, noch artikel 12 bis van het Ambtenarenstatuut, noch, in casu, de bepalingen van bijlage IX van het OPLAN en van de gedragscode de missie om verzoeker te onttrekken aan de procedures op het gebied van personeelsbeheer van de missie op de enkele grond dat hij meldingen had gedaan waarin hij het hoofd van de missie en zijn plaatsvervanger beschuldigde van psychisch geweld.
Voorts merkt het Gerecht op dat de algemene werkomgeving waarin de door verzoeker aangevoerde feiten zich voordeden, werd gekenmerkt door het voornemen van het hoofd van de missie om verzoeker weg te sturen, zonder evenwel gebruik te maken van de procedure van artikel 8 van bijlage IX van het OPLAN betreffende de voortijdige beëindiging van een detachering.
In de tweede plaats overweegt het Gerecht dat verzoeker op goede gronden kan stellen dat de missie het recht op behoorlijk bestuur heeft geschonden.
In dit verband brengt het Gerecht in herinnering dat een persoon die een klacht wegens psychisch geweld heeft ingediend, in het kader van gedingen over psychisch geweld waarbij ambtenaren en personeelsleden van de Unie zijn betrokken, het recht heeft om op zijn minst kennis te nemen van een samenvatting van de verklaringen van de van psychisch geweld beschuldigde persoon en de verschillende getuigen die in de onderzoeksprocedure zijn gehoord, om naar behoren zijn opmerkingen bij de betrokken instelling te kunnen maken voordat die een besluit over zijn klacht neemt. In voorkomend geval dient bij de mededeling van deze samenvatting het vertrouwelijkheidsbeginsel in acht te worden genomen. Dat geldt voor zover die verklaringen zijn gebruikt in het rapport dat is voorgelegd aan de autoriteit die heeft besloten om de klacht af te wijzen, en dat aanbevelingen bevat waarop die autoriteit haar besluit heeft gebaseerd.
Aangezien de COC in casu het door verzoeker ingediende verzoek om een administratief onderzoek in april 2018 heeft afgewezen op basis van het rapport van de bemiddelaar van eind juli 2017 en gelet op de daarin opgenomen aanbeveling, had hij ervoor moeten zorgen dat het recht van verzoeker om te worden gehoord, werd geëerbiedigd door hem de mogelijkheid te bieden zijn opmerkingen te maken over dit rapport en eventueel aanvullende inlichtingen te verstrekken voordat hij dit besluit zou vaststellen. Door het horen van verzoeker was de COC namelijk mogelijk tot een andere conclusie gekomen, te weten het besluit om een administratief onderzoek in te stellen.
Het Gerecht erkent dat verzoeker heeft aangetoond dat er sprake is van een rechtstreeks en duidelijk causaal verband tussen de beweerde immateriële schade en de vastgestelde schendingen, maar stelt vast dat verzoeker vanwege zijn nalatige gedrag mede verantwoordelijk is voor de conflictsituatie die hij beschouwt als psychisch geweld en die heeft geleid tot de immateriële schade waarover hij zich beklaagt. Bijgevolg wijst het Gerecht zijn beroep tot schadevergoeding gedeeltelijk toe.
(
1
)	Besluit 2012/392/GBVB van de Raad van 16 juli 2012 betreffende de GVDB-missie van de Europese Unie in Niger (EUCAP Sahel Niger) (PB 2012, L 187, blz. 48).
(
2
)	Zie artikel 7, lid 1, van besluit 2012/392.
(
3
)	Op grond van artikel 90, lid 1, van het Ambtenarenstatuut.
(
4
)	Artikel 7, lid 1, van de gedragscode bepaalt dat een lid van de missie dat een eventuele tekortkoming heeft gemeld niet mag worden gestraft vanwege of als gevolg van die melding, mits hij op redelijke wijze en te goeder trouw heeft gehandeld.
(
5
)	Artikel 7 van bijlage IX van het herziene operationele plan van de missie (OPLAN), betreffende het personeel, stelt de verlenging van de detachering van een gedetacheerde functionaris afhankelijk van de goedkeuring van het hoofd van de missie, op basis van een verzoek daartoe van de betrokken functionaris dat drie maanden vóór het einde van de lopende detacheringsperiode is ingediend alsmede op basis van een positief prestatie evaluatie rapport dat is opgesteld door zijn directe leidinggevende.