62022TO0706(01)
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 20ής Σεπτεμβρίου 2023 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Δημόσια υγεία – Απόσυρση ορισμένων εξαιρέσεων όσον αφορά τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού – Άμεσoς επηρεασμός – Πράξη που δεν επηρεάζει ατομικά τον προσφεύγοντα – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T‑706/22,
Nicoventures Trading Ltd, με έδρα το Λονδίνο (Ηνωμένο Βασίλειο), και οι λοιπές προσφεύγουσες των οποίων οι επωνυμίες παρατίθενται στο παράρτημα (
1
), εκπροσωπούμενες από τον L. Van den Hende, τον M. Schonberg, τη J. Penz‑Evren και τον P. Wytinck, δικηγόρους,
προσφεύγουσες,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον H. van Vliet και τις A. C. Becker και F. van Schaik,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. Μαρκουλλή, πρόεδρο, S. Frimodt Nielsen (εισηγητή) και R. Norkus, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, μεταξύ άλλων, την απόφαση της 1ης Φεβρουαρίου 2023, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα υπαγωγής της υπόθεσης σε ταχεία διαδικασία, το οποίο υποβλήθηκε από τις προσφεύγουσες,
έχοντας υπόψη τη διάταξη της 2ας Φεβρουαρίου 2023, Nicoventures Trading κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑706/22 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:39), με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την προσφυγή τους βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, οι προσφεύγουσες, Nicoventures Trading Ltd και τα λοιπά νομικά πρόσωπα των οποίων οι επωνυμίες παρατίθενται στο παράρτημα, ζητούν την ακύρωση της κατ’ εξουσιοδότηση οδηγίας (ΕΕ) 2022/2100 της Επιτροπής, της 29ης Ιουνίου 2022, για την τροποποίηση της οδηγίας 2014/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την απόσυρση ορισμένων εξαιρέσεων όσον αφορά τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού (ΕΕ 2022, L 283, σ. 4, στο εξής: προσβαλλόμενη πράξη).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Ο όμιλος British American Tobacco (στο εξής: όμιλος BAT), στον οποίο ανήκουν οι προσφεύγουσες, κατασκευάζει και εμπορεύεται προϊόντα καπνού, συμπεριλαμβανομένων θερμαινόμενων προϊόντων καπνού. Μία εκ των προσφευγουσών, η Nicoventures Trading, ιδρύθηκε το 2011 εντός του ομίλου BAT για να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην ανάπτυξη και την εμπορία καινοτόμων προϊόντων τα οποία δεν υπόκεινται σε καύση, συμπεριλαμβανομένων των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού. Η Nicoventures Trading πωλεί τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού του ομίλου BAT σε άλλες εταιρίες του ομίλου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι λοιπές προσφεύγουσες. Οι τελευταίες αυτές εταιρίες διασφαλίζουν ή προτίθενται να διασφαλίσουν τη διανομή των προϊόντων της Nicoventures Trading στην αγορά δεκατεσσάρων κρατών μελών.
3
Η οδηγία 2014/40/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Απριλίου 2014, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών σχετικά με την κατασκευή, την παρουσίαση και την πώληση προϊόντων καπνού και συναφών προϊόντων και την κατάργηση της οδηγίας 2001/37/ΕΚ (ΕΕ 2014, L 127, σ. 1), ρυθμίζει τη διάθεση των προϊόντων καπνού στην αγορά. Για τον σκοπό αυτό, αποσκοπεί στην προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών, οι οποίες αφορούν, μεταξύ άλλων, τα συστατικά, την επισήμανση και τη συσκευασία των προϊόντων καπνού.
4
Το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 7, της οδηγίας 2014/40 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη απαγορεύουν τη διάθεση στην αγορά των προϊόντων καπνού που έχουν χαρακτηριστικό άρωμα/γεύση και εκείνων που περιέχουν αρωματικές ουσίες σε οποιοδήποτε από τα συστατικά τους. Το άρθρο 7, παράγραφος 12, της εν λόγω οδηγίας, πριν τροποποιηθεί με την προσβαλλόμενη πράξη, εξαιρούσε τα προϊόντα καπνού, πλην των τσιγάρων και του καπνού για στριφτά τσιγάρα, από τις απαγορεύσεις που προβλέπονται στις παραγράφους 1 και 7 του εν λόγω άρθρου. Ομοίως, το άρθρο 11, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της ίδιας οδηγίας, πριν τροποποιηθεί με την προσβαλλόμενη πράξη, προέβλεπε ότι τα κράτη μέλη μπορούσαν να απαλλάσσουν τα προϊόντα καπνού για κάπνισμα, πλην των τσιγάρων, του καπνού για στριφτά τσιγάρα και του καπνού για ναργιλέ, από ορισμένες υποχρεώσεις που αφορούσαν την επισήμανση των προϊόντων καπνού και την υποχρεωτική αναγραφή στη συσκευασία ορισμένων προειδοποιήσεων, ενημερωτικών μηνυμάτων και συνδυασμένων προειδοποιήσεων για την υγεία. Επιπλέον, το άρθρο 7, παράγραφος 12, καθώς και το άρθρο 11, παράγραφος 6, της ίδιας οδηγίας ορίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκδίδει πράξεις κατ’ εξουσιοδότηση για την ανάκληση των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 7 ή της δυνατότητας χορήγησης εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 11 για συγκεκριμένη κατηγορία προϊόντων αν υπάρξει ουσιαστική μεταβολή των συνθηκών, η οποία θα διαπιστώνεται με έκθεση συντασσόμενη επιμελεία της Επιτροπής.
5
Στις 15 Ιουνίου 2022, η Επιτροπή δημοσίευσε έκθεση στην οποία διαπιστώνεται ουσιαστική μεταβολή των συνθηκών όσον αφορά τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού κατ’ εφαρμογήν της οδηγίας 2014/40.
6
Κατόπιν της έκθεσης αυτής, στις 29 Ιουνίου 2022, η Επιτροπή εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη. Το άρθρο 1 της προσβαλλόμενης πράξης τροποποίησε το άρθρο 7, παράγραφος 12, και το άρθρο 11, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/40. Από τις 23 Οκτωβρίου 2023, ημερομηνία κατά την οποία τα προβλεπόμενα από την προσβαλλόμενη πράξη μέτρα πρέπει να έχουν μεταφερθεί στα εθνικά δίκαια, τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού δεν θα εξαιρούνται πλέον από τις προβλεπόμενες στις παραγράφους 1 και 7 του άρθρου 7 της οδηγίας 2014/40 απαγορεύσεις σχετικά με αρωματικές ουσίες. Επιπλέον, από την ίδια ημερομηνία, τα μη απαγορευμένα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού για κάπνισμα θα υπόκεινται στις ίδιες απαιτήσεις επισήμανσης των συσκευασιών με τα άλλα μη εξαιρούμενα προϊόντα καπνού για κάπνισμα.
Αιτήματα των διαδίκων
7
Οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη πράξη·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
8
Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει τις προσφεύγουσες στα δικαστικά έξοδα.
9
Με τις παρατηρήσεις τους επί της ενστάσεως απαραδέκτου, οι προσφεύγουσες ζητούν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου·
–
επικουρικώς, να εξετάσει την ένσταση απαραδέκτου μαζί με την ουσία της υπόθεσης·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
10
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, αν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου ή επί της αναρμοδιότητας χωρίς να εισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Εν προκειμένω, καθόσον η Επιτροπή ζήτησε να αποφανθεί το Γενικό Δικαστήριο επί του απαραδέκτου, το τελευταίο, εκτιμώντας ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί επί του συγκεκριμένου αιτήματος χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
11
Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν αφορά τις προσφεύγουσες ούτε άμεσα ούτε ατομικά.
Επί των προϋποθέσεων του παραδεκτού της προσφυγής
12
Κατά το άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο μπορεί να ασκεί προσφυγή κατά των πράξεων των οποίων είναι αποδέκτης ή που το αφορούν άμεσα και ατομικά, καθώς και κατά των κανονιστικών πράξεων που το αφορούν άμεσα και για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα.
13
Εκ προοιμίου, πρέπει να υπομνησθεί ότι η υπό κρίση υπόθεση δεν εμπίπτει στην τελευταία περίπτωση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, περίπτωση την οποία, άλλωστε, δεν επικαλούνται ούτε οι προσφεύγουσες ούτε η Επιτροπή. Πράγματι, ο όρος «κανονιστική πράξη», κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, πρέπει να νοηθεί ότι αφορά κάθε πράξη γενικής ισχύος εξαιρουμένων των νομοθετικών πράξεων (πρβλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψεις 60 και 61). Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη πράξη, η οποία περιλαμβάνει μέτρα γενικής ισχύος, όπως αυτά που αναφέρονται στις σκέψεις 4 και 6 ανωτέρω, και η οποία δεν εκδόθηκε σύμφωνα με κάποια από τις νομοθετικές διαδικασίες που αναφέρονται στο άρθρο 289 ΣΛΕΕ, είναι κανονιστική πράξη κατά την έννοια του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Εντούτοις, το άρθρο 2 της προσβαλλόμενης πράξης προβλέπει εκτελεστικά μέτρα, ήτοι μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο, η θέσπιση των οποίων εναπόκειται στα κράτη μέλη. Ως εκ τούτου, η υπό κρίση προσφυγή δεν μπορεί πράγματι να εμπίπτει στην τελευταία περίπτωση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
14
Επιπλέον, δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες δεν είναι αποδέκτες της προσβαλλόμενης πράξης, ούτε η πρώτη περίπτωση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω. Ως εκ τούτου, πρέπει να κριθεί εάν οι προσφεύγουσες εμπίπτουν στη δεύτερη περίπτωση του άρθρου 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ήτοι αν η προσβαλλόμενη πράξη αφορά άμεσα και ατομικά τις προσφεύγουσες (πρβλ. απόφαση της 25ης Ιουλίου 2002, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, C‑50/00 P, EU:C:2002:462, σκέψεις 35 έως 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Εξάλλου, οι προσφεύγουσες δεν αμφισβητούν ότι οι δύο αυτές προϋποθέσεις περί ενεργητικής νομιμοποίησης έχουν εφαρμογή στην υπό κρίση προσφυγή.
15
Στο πλαίσιο αυτό, όσον αφορά το επιχείρημα των προσφευγουσών ότι το παραδεκτό των προσφυγών που ασκούνται κατά των κανονιστικών πράξεων πρέπει να εκτιμάται κατά τρόπο λιγότερο περιοριστικό απ’ ό,τι όσον αφορά τις λοιπές πράξεις, επιχείρημα το οποίο αυτές θεωρούν ότι μπορούν να συναγάγουν από την απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑583/11 P, EU:C:2013:625), παρατηρείται ότι, στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο, στη σκέψη 57, βασίζει ρητώς την ανάλυσή του στην κατηγορία των «κανονιστικών πράξεων [για την εφαρμογή των οποίων δεν απαιτούνται] εκτελεστικά μέτρα», κατηγορία, στην οποία μόλις υπομνήσθηκε ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν εμπίπτει. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι προσφεύγουσες, το Δικαστήριο δεν αναφέρει ότι η ανάλυση των προϋποθέσεων παραδεκτού της προσφυγής ακυρώσεως, όσον αφορά την κατηγορία των κανονιστικών πράξεων εν γένει, πρέπει να ακολουθεί λιγότερο περιοριστική προσέγγιση απ’ ό,τι στις άλλες περιπτώσεις.
16
Πράγματι, η τροποποίηση που επέφερε η Συνθήκη της Λισσαβώνας στο άρθρο 263, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ αποσκοπούσε στην υπαγωγή στον δικαστικό έλεγχο, μέσω της προσφυγής ακυρώσεως, ορισμένων πράξεων γενικής ισχύος, οι οποίες θα μπορούσαν να διέπουν τη νομική κατάσταση των ιδιωτών, ενώ αυτοί δεν είχαν, πριν από την εν λόγω τροποποίηση, τη δυνατότητα να τις προσβάλλουν ούτε με ευθεία προσφυγή, εκτός αν πληρούνταν η προϋπόθεση περί ατομικού επηρεασμού τους, ούτε μέσω υποβολής προδικαστικού ερωτήματος ως προς το κύρος τους, ελλείψει εκτελεστικών μέτρων. Αντιθέτως, η εν λόγω τροποποίηση δεν επηρέασε το περιεχόμενο των προϋποθέσεων σχετικά με την ενεργητική νομιμοποίηση των φυσικών και νομικών προσώπων, στο μέτρο που οι προϋποθέσεις αυτές εξακολουθούν να ισχύουν (πρβλ. απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψεις 70 και 71).
17
Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν η Επιτροπή βασίμως προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν αφορά ούτε άμεσα ούτε ατομικά τις προσφεύγουσες.
Επί του άμεσου επηρεασμού
18
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, κατά πάγια νομολογία, για να θεωρηθεί ότι μια πράξη αφορά άμεσα τον προσφεύγοντα, κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, πρέπει το προσβαλλόμενο μέτρο, αφενός, να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής του κατάστασης και, αφετέρου, να μην αφήνει καμία εξουσία εκτίμησης στους αποδέκτες που είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, δεδομένου ότι η εφαρμογή αυτή έχει καθαρά αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από τη ρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλόμενων κανόνων.
19
Πρώτον, οι προσφεύγουσες δεν αποδεικνύουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη έχει αρνητικό αντίκτυπο επί της νομικής τους κατάστασης. Ειδικότερα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι πελάτες των προσφευγουσών έχουν ήδη στη διάθεσή τους τον θερμαντικό μηχανισμό που οι προσφεύγουσες εμπορεύονται και ότι θα μπορούν να εξακολουθήσουν να τον χρησιμοποιούν για να καταναλώνουν τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού που δεν θα απαγορεύονται από την προσβαλλόμενη πράξη. Πράγματι, η προσβαλλόμενη πράξη δεν έχει ως αποτέλεσμα την απαγόρευση των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού, αλλά τη ρύθμιση των επιτρεπόμενων συστατικών τους και των ενδείξεων που πρέπει να αναγράφονται στις συσκευασίες τους. Επομένως, η προσβαλλόμενη πράξη έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα την υπαγωγή των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού στους γενικούς κανόνες σχετικά με τη σύνθεση και την επισήμανση στους οποίους υπόκεινται, για παράδειγμα, τα τσιγάρα και ο καπνός για στριφτά τσιγάρα.
20
Δεύτερον, η Επιτροπή παρατηρεί ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι προσφεύγουσες προκειμένου να αποδείξουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά άμεσα δεν είναι νομικής, αλλά πραγματικής φύσης. Συγκεκριμένα, οι προσφεύγουσες επικαλέστηκαν πιθανό διαφυγόν κέρδος, αλλά δεν απέδειξαν ότι η προσβαλλόμενη πράξη παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής τους κατάστασης.
21
Τρίτον, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη παράγει αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης των προσφευγουσών, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι τα αποτελέσματα αυτά είναι έμμεσα. Πράγματι, κάθε μελλοντικό, ενδεχόμενο και αμιγώς υποθετικό αποτέλεσμα δεν προκύπτει από την έναρξη ισχύος της προσβαλλομένης πράξης, αλλά από τις αποφάσεις που εκδίδουν τα κράτη μέλη. Εν προκειμένω, προκειμένου να παραγάγει αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης των προσφευγουσών, η προσβαλλόμενη πράξη απαιτεί τη λήψη μέτρων μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο, οπότε η εφαρμογή της δεν έχει τον αμιγώς αυτόματο χαρακτήρα που απαιτεί η νομολογία.
22
Τέταρτον, η υπό κρίση υπόθεση διαφέρει από την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑348/20 P, EU:C:2022:548). Πράγματι, η επίμαχη στην υπόθεση εκείνη οδηγία διέπει τα δικαιώματα των επιχειρηματιών, ενώ η προσβαλλόμενη πράξη θεσπίζει κανόνες γενικής ισχύος που εφαρμόζονται σε προϊόντα.
23
Οι προσφεύγουσες αντικρούουν την επιχειρηματολογία αυτή και υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά άμεσα.
24
Κατά πάγια νομολογία, η προϋπόθεση ότι το μέτρο που προσβάλλεται με προσφυγή πρέπει να αφορά άμεσα το προσφεύγον φυσικό ή νομικό πρόσωπο απαιτεί να πληρούνται σωρευτικώς δύο προϋποθέσεις, ήτοι το προσβαλλόμενο μέτρο, αφενός, να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης του εν λόγω προσώπου και, αφετέρου, να μην αφήνει καμία εξουσία εκτίμησης στους αποδέκτες του, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την εφαρμογή του, δεδομένου ότι η εφαρμογή αυτή έχει καθαρά αυτόματο χαρακτήρα και απορρέει αποκλειστικά από την κανονιστική ρύθμιση της Ένωσης, χωρίς εφαρμογή άλλων παρεμβαλλομένων κανόνων (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25
Αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ μπορούν να αποτελέσουν όλες οι θεσπιζόμενες από τα θεσμικά όργανα διατάξεις, ανεξαρτήτως του είδους τους, οι οποίες αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων. Προκειμένου να διαπιστωθεί αν μια πράξη παράγει τέτοια αποτελέσματα, πρέπει να εξετάζεται η ουσία της και να εκτιμώνται τα αποτελέσματά της με γνώμονα αντικειμενικά κριτήρια, όπως το περιεχόμενο της εν λόγω πράξης, λαμβανομένων ενδεχομένως υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε και των εξουσιών του θεσμικού οργάνου που την εξέδωσε. Επομένως, η ικανότητα μιας πράξης να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης ενός φυσικού ή νομικού προσώπου δεν μπορεί να εκτιμάται με μόνο γνώμονα το γεγονός ότι η πράξη αυτή περιβάλλεται τη μορφή οδηγίας (βλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψεις 62 έως 64 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Πράγματι, οποιαδήποτε πράξη, είτε κανονιστικής είτε άλλης φύσης, μπορεί, κατ’ αρχήν, να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης ενός φυσικού ή νομικού προσώπου, ανεξαρτήτως του αν για την εφαρμογή της απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των μέτρων μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο, αν πρόκειται για οδηγία. Επομένως, σε περίπτωση που μια οδηγία παράγει τέτοια αποτελέσματα, το γεγονός ότι έχουν ληφθεί ή πρέπει να ληφθούν μέτρα μεταφοράς της οδηγίας αυτής στο εσωτερικό δίκαιο δεν ασκεί, αυτό καθεαυτό, επιρροή, δεδομένου ότι τα εν λόγω μέτρα δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση τον άμεσο χαρακτήρα της σχέσης μεταξύ της οδηγίας και των εν λόγω αποτελεσμάτων. Τούτο ισχύει υπό την προϋπόθεση ότι η οδηγία δεν καταλείπει στα κράτη μέλη καμία εξουσία εκτίμησης όσον αφορά την επιβολή των αποτελεσμάτων αυτών στον ιδιώτη (απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψη 74).
27
Όπως εκτέθηκε στις σκέψεις 4 και 6 ανωτέρω, η προσβαλλόμενη πράξη έχει ως αποτέλεσμα την απαγόρευση της εμπορίας των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικό άρωμα/γεύση και την υπαγωγή των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού για κάπνισμα χωρίς χαρακτηριστικό άρωμα/γεύση στις ίδιες υποχρεώσεις επισήμανσης με ορισμένα άλλα προϊόντα καπνού για κάπνισμα, ήτοι με τα τσιγάρα, τον καπνό για στριφτά τσιγάρα και τον καπνό για ναργιλέ. Κατά το άρθρο 2 της προσβαλλόμενης πράξης, τα κράτη μέλη υποχρεούνται να θεσπίσουν τα αναγκαία μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο για την εφαρμογή της νέας αυτής απαγόρευσης και των νέων υποχρεώσεων πριν από τις 23 Οκτωβρίου 2023.
28
Ως εκ τούτου, θίγεται η νομική κατάσταση των επιχειρήσεων, οι οποίες, όπως οι προσφεύγουσες, διαθέτουν ή προτίθενται να διαθέσουν στο εμπόριο θερμαινόμενα προϊόντα καπνού που έχουν χαρακτηριστικό άρωμα/γεύση, καθόσον η εν λόγω εμπορία θα καταστεί παράνομη. Οι εν λόγω επιχειρήσεις θα έχουν επίσης την υποχρέωση να αναγράφουν στις συσκευασίες των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού για κάπνισμα, τα οποία δεν απαγορεύονται, τις ίδιες προειδοποιήσεις για την υγεία με εκείνες που πρέπει να αναγράφονται στις συσκευασίες ορισμένων άλλων προϊόντων καπνού για κάπνισμα. Οι προσφεύγουσες υπόκεινται, επομένως, σε μία απαγόρευση και σε υποχρεώσεις που απορρέουν άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι για την εφαρμογή της εν λόγω πράξης απαιτούνται εκτελεστικά μέτρα, ήτοι μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο. Πράγματι, η προϋπόθεση ότι η πράξη που αποτελεί το αντικείμενο προσφυγής πρέπει να αφορά άμεσα τον προσφεύγοντα και η προϋπόθεση ότι δεν πρέπει να απαιτούνται για την εφαρμογή της πράξης εκτελεστικά μέτρα δεν ταυτίζονται (πρβλ. απόφαση της 12ης Ιουλίου 2022, Nord Stream 2 κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, σκέψεις 71 και 72). Εν προκειμένω, τα μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο που προβλέπει η προσβαλλόμενη πράξη είναι αναγκαία μόνο για την πλήρη εφαρμογή της απαγόρευσης και των υποχρεώσεων που προαναφέρθηκαν στα δίκαια των κρατών μελών, χωρίς τα κράτη μέλη να διαθέτουν αυτοτελή εξουσία εκτίμησης, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο εκτίμησης ως προς τα ζητήματα αυτά. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη αφορά άμεσα τις προσφεύγουσες.
29
Κανένα από τα επιχειρήματα της Επιτροπής δεν μπορεί να κλονίσει τις εκτιμήσεις αυτές.
30
Πρώτον, η Επιτροπή υποστηρίζει, βεβαίως, ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν έχει ως αποτέλεσμα την απαγόρευση της εμπορίας θερμαινόμενων προϊόντων καπνού, αλλά μόνο τη ρύθμιση της σύνθεσής τους, μέσω της απαγόρευσης των χαρακτηριστικών αρωμάτων/γεύσεων. Συναφώς, αρκεί η παρατήρηση ότι οι προσφεύγουσες διαθέτουν στο εμπόριο θερμαινόμενα προϊόντα καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις και θα στερηθούν της δυνατότητας να το πράξουν κατά τη λήξη της προθεσμίας μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο που έταξε η προσβαλλόμενη πράξη. Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη περιορίζεται στη ρύθμιση της σύνθεσης των εν λόγω προϊόντων και δεν θίγει τα δικαιώματα των επιχειρηματιών.
31
Δεύτερον, η Επιτροπή παρατηρεί ότι οι προσφεύγουσες προβάλλουν επιχειρήματα που αφορούν περισσότερο τον επηρεασμό της πραγματικής τους κατάστασης παρά της νομικής τους κατάστασης. Ωστόσο, το γεγονός ότι οι προσφεύγουσες προβάλλουν ότι θίγεται η πραγματική τους κατάσταση, επικαλούμενες τη σημαντική θέση που κατέχουν τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις στο σύνολο των πωλήσεών τους, στο μερίδιό τους στην αγορά και στις επενδύσεις που πραγματοποίησαν, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να θίγεται επίσης και η νομική κατάστασή τους.
32
Τρίτον, κατά την Επιτροπή, τα αποτελέσματα της προσβαλλόμενης πράξης επί της νομικής κατάστασης των προσφευγουσών είναι, το πολύ, έμμεσα, λόγω του ότι η προσβαλλόμενη πράξη προβλέπει μέτρα μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο. Συναφώς, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 28 ανωτέρω, η προσβαλλόμενη πράξη δεν καταλείπει κανένα περιθώριο εκτίμησης στα κράτη μέλη όσον αφορά την απαγόρευση εμπορίας των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις και την υποχρέωση επισήμανσης των μη απαγορευμένων θερμαινόμενων προϊόντων καπνού.
33
Επομένως, η ένσταση απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή υποστηρίζοντας ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν αφορά άμεσα τις προσφεύγουσες πρέπει να απορριφθεί.
Επί του ατομικού επηρεασμού
34
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι προσφεύγουσες πρέπει να αποδείξουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικά. Δεδομένου ότι δεν είναι οι αποδέκτες της, η προσβαλλόμενη πράξη δεν μπορεί να τις αφορά ατομικά παρά μόνον αν τις θίγει λόγω ορισμένων ιδιαιτέρων ιδιοτήτων τους ή λόγω μιας πραγματικής κατάστασης που τις χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να τις εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη. Η Επιτροπή αμφισβητεί ότι συντρέχει τέτοια περίπτωση.
35
Οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικά. Συναφώς, υποστηρίζουν ότι βρίσκονται στην κατάσταση την οποία αντιμετώπισε η απόφαση της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής (25/62, EU:C:1963:17), ήτοι στην κατάσταση ενός υποκειμένου δικαίου που θίγεται λόγω ορισμένων ιδιαίτερων ιδιοτήτων του ή μιας κατάστασης που το χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν με τον οποίο εξατομικεύεται ο αποδέκτης απόφασης. Κατά την άποψή τους, τούτο ισχύει για δύο λόγους που έχουν γίνει δεκτοί στη νομολογία του Δικαστηρίου. Αφενός, οι προσφεύγουσες ανήκουν σε μια κλειστή ομάδα επιχειρήσεων. Αφετέρου, η προσβαλλόμενη πράξη είναι ικανή να επηρεάσει ουσιωδώς τη θέση τους στην αγορά.
36
Μολονότι, κατ’ αρχήν, οι πράξεις γενικής ισχύος μπορούν να προσβληθούν μόνον από τους κατά το άρθρο 263, δεύτερο και τρίτο εδάφιο, ΣΛΕΕ προνομιούχους προσφεύγοντες, εντούτοις τέτοιες πράξεις μπορούν, υπό ορισμένες περιστάσεις, να αφορούν ατομικά ορισμένα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οπότε έχουν τον χαρακτήρα απόφασης έναντι αυτών. Αυτό συμβαίνει όταν η εν λόγω πράξη θίγει ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο λόγω ορισμένων ιδιαίτερων ιδιοτήτων του ή μιας πραγματικής κατάστασης που το χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και, ως εκ τούτου, το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη (απόφαση της 15ης Ιουλίου 1963, Plaumann κατά Επιτροπής, 25/62, EU:C:1963:17, σ. 942· βλ., επίσης, απόφαση της 25ης Ιουλίου 2002, Unión de Pequeños Agricultores κατά Συμβουλίου, C‑50/00 P, EU:C:2002:462, σκέψεις 35 και 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37
Η γενική ισχύς και, επομένως, ο κανονιστικός χαρακτήρας μιας πράξης δεν θίγεται από τη δυνατότητα προσδιορισμού, με μεγαλύτερη ή μικρότερη ακρίβεια, του αριθμού ή ακόμη και της ταυτότητας των υποκειμένων δικαίου επί των οποίων εφαρμόζεται σε δεδομένη στιγμή, εφόσον διαπιστώνεται ότι η εφαρμογή αυτή πραγματοποιείται δυνάμει αντικειμενικής νομικής ή πραγματικής καταστάσεως καθοριζομένης από την πράξη σε σχέση με τον σκοπό που αυτή επιδιώκει (βλ. απόφαση της 18ης Μαΐου 1994, Codorniu κατά Συμβουλίου, C‑309/89, EU:C:1994:197, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38
Επισημαίνεται ευθύς εξαρχής ότι, μολονότι οι προσφεύγουσες ζητούν την ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης στο σύνολό της, εστιάζουν τα επιχειρήματά τους στις συνέπειες που έχει επί της πραγματικής τους κατάστασης η απαγόρευση των θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με ένα ή περισσότερα χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις.
39
Κατά πρώτον, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι ανήκουν σε μια κλειστή κατηγορία οικονομικών φορέων που μπορούσαν να προσδιοριστούν και ήταν πράγματι προσδιορισμένοι κατά τον χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης. Η κατηγορία των επιχειρηματιών τους οποίους αφορά ατομικά η προσβαλλόμενη πράξη περιλαμβάνει εκείνους οι οποίοι, κατά την ημερομηνία έκδοσης της πράξης αυτής, εμπορεύονταν ή κατείχαν άδειες εμπορίας των προϊόντων που είχαν μόλις υπαχθεί σε περιορισμό. Κατά τις προσφεύγουσες, τα μέλη του κύκλου αυτού μπορούσαν να προσδιορισθούν κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης, δεδομένου ότι όλα διέθεταν άδειες εμπορίας θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις, οι οποίες τους είχαν χορηγηθεί από τα κράτη μέλη, ή είχαν υποβάλει, συναφώς, αιτήσεις. Ο κύκλος είναι κλειστός, καθόσον, λόγω της απαγόρευσης των επίμαχων προϊόντων, δεν επρόκειτο να επεκταθεί. Επιπλέον, ο κύκλος αυτός είναι περιορισμένος, λόγω του μικρού αριθμού των επιχειρηματιών που ανήκουν σε αυτόν, καθόσον περιλαμβάνει μόνο δύο ομάδες επιχειρήσεων με σημαντικά μερίδια αγοράς. Τέλος, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Επιτροπής, η κατάστασή τους διαφέρει από τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε προηγούμενο και επόμενο στάδιο της αλυσίδας παραγωγής και διανομής των επίμαχων προϊόντων.
40
Είναι αληθές ότι το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι κανονιστική πράξη, προοριζόμενη να διέπει ένα σύνολο οριζόμενων κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο υποκειμένων δικαίου, η οποία συνιστά ειδική προσβολή δικαιώματος διανοητικής ιδιοκτησίας νομικού προσώπου αφορά το εν λόγω νομικό πρόσωπο ατομικώς (απόφαση της 18ης Μαΐου 1994, Codorniu κατά Συμβουλίου, C‑309/89, EU:C:1994:197, σκέψεις 19 έως 23).
41
Ομοίως, έχει κριθεί παραδεκτή προσφυγή κατά μέτρου γενικής ισχύος η οποία είχε ασκηθεί από επιχειρήσεις που κατέχουν κεκτημένα δικαιώματα, για παράδειγμα λόγω του ότι το μέτρο έθιγε την εκτέλεση ισχύουσας σύμβασης (απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 1985, Πειραϊκή-Πατραϊκή κ.λπ. κατά Επιτροπής, 11/82, EU:C:1985:18, σκέψη 31), ή αποκλειστικά δικαιώματα αναμετάδοσης, χάρη στα οποία οι δικαιούχοι των δικαιωμάτων αυτών, δυνάμενοι να προσδιορισθούν με σαφήνεια κατά τον χρόνο έκδοσης της προσβαλλομένης πράξης, μπορούσαν να θεωρηθούν ως μέλη ενός «στενού κύκλου» (απόφαση της 13ης Μαρτίου 2008, Επιτροπή κατά Infront WM, C‑125/06 P, EU:C:2008:159, σκέψεις 71 έως 77), ή ακόμη έθετε υπό αμφισβήτηση θετική απόφαση σχετικά με καθεστώς κρατικών ενισχύσεων του οποίου είχαν επωφεληθεί οι προσφεύγουσες (απόφαση της 27ης Φεβρουαρίου 2014, Stichting Woonpunt κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑132/12 P, EU:C:2014:100, σκέψεις 59 έως 63).
42
Προκειμένου να αποδείξουν ότι ανήκουν σε περιορισμένο κύκλο κατά την έννοια της προαναφερθείσας νομολογίας, οι προσφεύγουσες επικαλούνται κατ’ ουσίαν, αφενός, ότι προέβησαν στις δηλώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 5 της οδηγίας 2014/40 και στις κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 19 της οδηγίας αυτής προς τις αρμόδιες αρχές όσον αφορά τα θερμαινόμενα προϊόντα καπνού που έχουν χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις και, αφετέρου, ότι ορισμένες εξ αυτών έλαβαν, στα κράτη μέλη που έχουν θεσπίσει σύστημα αδειοδότησης σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 3, της ίδιας οδηγίας, άδειες εμπορίας για θερμαινόμενα προϊόντα καπνού που έχουν χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις. Χωρίς να αμφισβητεί τα γεγονότα αυτά, η Επιτροπή φρονεί ότι δεν αρκούν για να εξατομικεύσουν τις προσφεύγουσες κατά τρόπο ανάλογο προς τον αποδέκτη μιας απόφασης.
43
Συναφώς, η οδηγία 2014/40 προβλέπει την ανάγκη να καταρτισθεί ένα κοινό υπόδειγμα δήλωσης των συστατικών που περιέχονται στα προϊόντα καπνού και των εκπομπών ορισμένων τοξικών ουσιών που προκύπτουν από αυτά (αιτιολογικές σκέψεις 13 έως 15), καθώς και την υποχρέωση των κατασκευαστών και των εισαγωγέων να κοινοποιούν τα νέα προϊόντα καπνού, με την επιφύλαξη της αρμοδιότητας των κρατών μελών να απαγορεύουν ή να εγκρίνουν τα εν λόγω προϊόντα (αιτιολογική σκέψη 34). Οι εν λόγω αρχές τέθηκαν σε εφαρμογή με τα άρθρα 5 και 19 της οδηγίας 2014/40. Πάντως, από το σύνολο των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι οι κατασκευαστές και οι εισαγωγείς μπορούν να διαθέτουν στην αγορά μόνον τα προϊόντα καπνού που πληρούν τις απαιτήσεις της εν λόγω οδηγίας και έχουν δηλωθεί και κοινοποιηθεί συμφώνως με όσα προβλέπονται στην οδηγία αυτή, και μάλιστα, ενδεχομένως, έχουν λάβει τις άδειες που προβλέπουν τα κράτη μέλη που έχουν θεσπίσει σύστημα για την αδειοδότηση. Οι προβλεπόμενες από την οδηγία απαιτήσεις αφορούν, ιδίως, πέραν της αναγραφής των συστατικών και των εκπομπών, την απουσία απαγορευμένων συστατικών και την κοινοποίηση των απαιτούμενων μελετών, ιδίως όσον αφορά την τοξικότητα, την εθιστική δράση, την ελκυστικότητα και τις επιπτώσεις του οικείου προϊόντος στην καταναλωτική συμπεριφορά. Επομένως, τέτοιες απαιτήσεις αποτελούν γενικά και αφηρημένα κριτήρια, που εφαρμόζονται σε όλους όσοι διαθέτουν ή προτίθενται να διαθέσουν στην αγορά ένα προϊόν καπνού.
44
Πρέπει, επομένως, να εξεταστεί αν η υποβολή των εν λόγω δηλώσεων και η διενέργεια των κοινοποιήσεων ή η κατοχή των εν λόγω αδειών αρκεί για να εξατομικευθούν οι προσφεύγουσες, ή ορισμένες εξ αυτών, κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη απόφασης.
45
Πρώτον, το γεγονός και μόνον ότι οι επιχειρηματίες οι οποίοι έχουν προβεί σε δήλωση ή κοινοποίηση ή κατέχουν άδεια ήταν δυνατό να προσδιορισθούν κατά τον χρόνο της έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι η εν λόγω πράξη τούς αφορά ατομικώς εφόσον η εφαρμογή της τελευταίας στηρίζεται σε γενικές και αφηρημένες εκτιμήσεις (βλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2011, Enviro Tech Europe και Enviro Tech International κατά Επιτροπής, T‑291/04, EU:T:2011:760, σκέψη 104 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία) και εφόσον η Επιτροπή δεν ήταν υποχρεωμένη να λάβει ιδιαιτέρως υπόψη τη νομική τους κατάσταση κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης (πρβλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2010, Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, T‑16/04, EU:T:2010:54, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46
Δεύτερον, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει ούτε το επιχείρημα, το οποίο, εξάλλου, αντικρούει η Επιτροπή, σχετικά με το μικρό αριθμό των επιχειρήσεων που θίγονται από την προσβαλλόμενη πράξη. Πράγματι, πρέπει να υπομνησθεί ότι μια διάταξη γενικής ισχύος μπορεί να αφορά ατομικώς ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο μόνον αν το θίγει λόγω ορισμένων ιδιαιτέρων ιδιοτήτων του ή μιας πραγματικής κατάστασης που το χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο πρόσωπο και έτσι το εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη. Αντιθέτως, δεν είναι καθοριστικός ο αριθμός των φυσικών ή νομικών προσώπων που θίγονται από μια τέτοια πράξη (πρβλ. απόφαση της 1ης Απριλίου 2004, Επιτροπή κατά Jégo‑Quéré, C‑263/02 P, EU:C:2004:210, σκέψεις 43 έως 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
47
Τρίτον, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς της Επιτροπής, δεδομένου ότι οι άδειες που χορηγήθηκαν δυνάμει της οδηγίας 2014/40 αφορούν την εμπορία προϊόντων καπνού που πληρούν τις απαιτήσεις της εν λόγω οδηγίας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η απόλυτη απαγόρευση εμπορίας θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις, η οποία απορρέει από την προσβαλλόμενη πράξη, θα έχει κατ’ ανάγκην ως αποτέλεσμα να τεθούν υπό αμφισβήτηση οι άδειες που κατέχουν ορισμένες από τις προσφεύγουσες. Ωστόσο, τέτοιες άδειες δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι χαρακτηρίζουν και εξατομικεύουν τη θέση των κατόχων τους έναντι της προσβαλλόμενης πράξης, σαν να ήταν οι κάτοχοι των αδειών οι αποδέκτες της πράξης. Εξάλλου, οι εν λόγω άδειες δεν παρέχουν στους κατόχους τους δικαιώματα συγκρίσιμα με αυτά των οποίων απολαύουν οι προσφεύγουσες στις υποθέσεις που μνημονεύονται στις σκέψεις 40 και 41 ανωτέρω.
48
Πράγματι, κατ’ αρχάς, τα αποτελέσματα της προσβαλλομένης πράξης επέρχονται κατά τον ίδιο τρόπο τόσο έναντι των επιχειρηματιών στους οποίους έχει χορηγηθεί άδεια εντός των κρατών μελών που έχουν θεσπίσει σύστημα για την αδειοδότηση σύμφωνα με το άρθρο 19, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/40 για θερμαινόμενα προϊόντα καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις όσο και έναντι των επιχειρηματιών οι οποίοι έχουν υποβάλει τις δηλώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 5 της εν λόγω οδηγίας ή έχουν προβεί στις κοινοποιήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 19 της ίδιας οδηγίας για τα ίδια προϊόντα, ή ακόμη, έναντι των επιχειρηματιών οι οποίοι δεν έχουν ακόμη λάβει άδεια ή δεν έχουν υποβάλει δήλωση ή προβεί σε κοινοποίηση, αλλά προτίθενται να διαθέσουν τέτοια προϊόντα στην αγορά. Επομένως, κανένας από τους επιχειρηματίες που βρίσκονται στις καταστάσεις αυτές δεν εξατομικεύεται σε σχέση με την προσβαλλόμενη πράξη.
49
Επιπλέον, όπως επισημάνθηκε στη σκέψη 43 ανωτέρω, οι άδειες, καθώς και οι δηλώσεις ή οι κοινοποιήσεις πληρούν αντικειμενικές απαιτήσεις σχετικά με τα προϊόντα καπνού, όπως αυτές προβλέπονται στην οδηγία 2014/40, οι οποίες καθορίζονται κατά τρόπο γενικό και αφηρημένο για όλους τους επιχειρηματίες. Κατά συνέπεια, οι άδειες οι οποίες εκδίδονται από τα κράτη μέλη χορηγούνται χωρίς αποκλειστικότητα, βάσει της συμμόρφωσης των προϊόντων και μόνον, όπως και καμία αποκλειστικότητα δεν απορρέει από τις δηλώσεις που υποβάλλουν ή τις κοινοποιήσεις στις οποίες προβαίνουν οι επιχειρηματίες.
50
Τέλος, η οδηγία 2014/40 προβλέπει ότι διάφορες κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις μπορούν να εξειδικεύουν ή να τροποποιούν τους όρους εμπορίας των προϊόντων καπνού που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της. Τούτο ισχύει, μεταξύ άλλων, όσον αφορά την κατάργηση της επίμαχης εν προκειμένω εξαίρεσης του άρθρου 7, παράγραφος 12, της οδηγίας. Κατά συνέπεια, οι άδειες εμπορίας θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικά αρώματα/γεύσεις, τις οποίες κατέχουν ορισμένες από τις προσφεύγουσες, δεν μπορούσαν να θεωρούνται κεκτημένες επ’ αόριστον, το ίδιο ισχύει δε και για το δικαίωμα εμπορίας τέτοιων προϊόντων κατόπιν δήλωσης ή κοινοποίησης.
51
Τέταρτον, το γεγονός που επικαλούνται οι προσφεύγουσες, απαντώντας στην ένσταση απαραδέκτου της Επιτροπής, ότι δηλαδή οι κατασκευαστές και οι εισαγωγείς θερμαινόμενων προϊόντων καπνού με χαρακτηριστικό άρωμα/γεύση δεν βρίσκονται, υπό το πρίσμα της προσβαλλόμενης πράξης, στην ίδια κατάσταση με τις βιομηχανίες προηγούμενου και επόμενου σταδίου της αλυσίδας παραγωγής και διανομής, δεν ασκεί επιρροή όσον αφορά το ζήτημα αν οι προσφεύγουσες ανήκουν σε περιορισμένο κύκλο κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύθηκε στη σκέψη 41 ανωτέρω. Πράγματι, οι προσφεύγουσες, προκειμένου να αποδείξουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικά, δεν οφείλουν να αποδείξουν ότι θίγονται κατά τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι άλλοι επιχειρηματίες, αλλά ότι θίγονται λόγω μιας ιδιότητας ή μιας πραγματικής κατάστασης που τις χαρακτηρίζει και τις διακρίνει κατά τρόπο αντίστοιχο προς αυτόν του αποδέκτη απόφασης (πρβλ. διάταξη της 12ης Δεκεμβρίου 2003, Bactria κατά Επιτροπής, C‑258/02 P, EU:C:2003:675, σκέψη 34 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι από τις άδειες, τις δηλώσεις και τις κοινοποιήσεις που επικαλούνται οι προσφεύγουσες δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικά.
53
Κατά δεύτερον, οι προσφεύγουσες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη πράξη θίγει ουσιωδώς την ανταγωνιστική τους θέση. Συναφώς, οι προσφεύγουσες υποστηρίζουν ότι κατέχουν μη αμελητέο μερίδιο της αγοράς θερμαινόμενων προϊόντων καπνού, ότι τα προϊόντα που υπόκεινται σε απαγόρευση αντιπροσωπεύουν πολύ μεγάλο ποσοστό των πωλήσεών τους και ότι πραγματοποίησαν σημαντικές επενδυτικές δαπάνες για την ανάπτυξη των επίμαχων προϊόντων.
54
Εντούτοις, το γεγονός ότι ορισμένοι επιχειρηματίες επηρεάζονται οικονομικώς περισσότερο από άλλους από πράξη γενικής ισχύος δεν αρκεί για να τους εξατομικεύσει σε σχέση με τους άλλους αυτούς επιχειρηματίες, όταν η εφαρμογή της πράξης στηρίζεται στην ύπαρξη μιας αντικειμενικώς προσδιοριζόμενης κατάστασης (βλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2010, Arcelor κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, T‑16/04, EU:T:2010:54, σκέψη 106 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
55
Εξάλλου, το γεγονός και μόνον ότι ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο ενδέχεται να απολέσει σημαντική πηγή εσόδων λόγω μιας νέας ρύθμισης δεν αποδεικνύει ότι το πρόσωπο αυτό βρίσκεται σε ιδιαίτερη κατάσταση και δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι η ρύθμιση το αφορά ατομικώς, δεδομένου ότι το πρόσωπο αυτό οφείλει να αποδείξει ότι συντρέχουν περιστάσεις βάσει των οποίων η ζημία που ισχυρίζεται ότι υπέστη μπορεί να θεωρηθεί ικανή να το εξατομικεύσει σε σχέση με κάθε άλλον επιχειρηματία που επηρεάζεται από την εν λόγω ρύθμιση κατά τον ίδιο τρόπο (πρβλ. διάταξη της 29ης Ιουνίου 2006, Nürburgring κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, Τ-311/03, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2006:179, σκέψεις 65 και 66 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
56
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι οι προσφεύγουσες αβασίμως υποστηρίζουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη τις αφορά ατομικά και ότι, κατά συνέπεια, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των αιτήσεων παρεμβάσεως
57
Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Φεβρουαρίου και στις 8 Μαρτίου 2023 αντιστοίχως, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Γαλλική Δημοκρατία ζήτησαν να τους επιτραπεί να παρέμβουν υπέρ της Επιτροπής.
58
Με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου, στις 8 Μαρτίου 2023 επίσης, οι Philip Morris Products SA, Papastratos Cigarettes Manufacturing Company Single Member SA, Philip Morris Manufacturing & Technology Bologna SpA, Philip Morris Romania SRL και Philip Morris Ltd ζήτησαν να τους επιτραπεί να παρέμβουν υπέρ των προσφευγουσών.
59
Κατά το άρθρο 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η παρέμβαση καθίσταται άνευ αντικειμένου σε περίπτωση, μεταξύ άλλων, που η προσφυγή κριθεί απαράδεκτη. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, παρέλκει η έκδοση απόφασης επί των αιτήσεων παρεμβάσεως.
Επί των δικαστικών εξόδων
60
Πρώτον, κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν, πρέπει να φέρουν, πέραν των δικαστικών τους εξόδων, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας, με εξαίρεση τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως έξοδα.
61
Δεύτερον, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν η δίκη επί της κύριας υποθέσεως τερματιστεί πριν ληφθεί απόφαση επί της αιτήσεως παρεμβάσεως, ο αιτούμενος την παρέμβαση και οι κύριοι διάδικοι φέρουν έκαστος τα σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά τους. Εν προκειμένω, οι προσφεύγουσες, η Επιτροπή, η Γαλλική Δημοκρατία, το Συμβούλιο, η Philip Morris Products, η Papastratos Cigarettes Manufacturing Company Single Member, η Philip Morris Manufacturing & Technology Bologna, η Philip Morris Romania και η Philip Morris φέρουν έκαστη τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά τους.
62
Τρίτον, σύμφωνα με το άρθρο 158, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, με τη διάταξη της 2ας Φεβρουαρίου 2023, Nicoventures Trading κ.λπ. κατά Επιτροπής (T‑706/22 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2023:39), η οποία περάτωσε τη διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα μέχρις ότου εκδοθεί η απόφαση ή η διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου επί της κύριας υπόθεσης. Δεδομένου ότι οι προσφεύγουσες ηττήθηκαν τόσο στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων όσο και στη δίκη επί της κύριας υπόθεσης, πρέπει να καταδικαστούν στο σύνολο των σχετικών με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων δικαστικών εξόδων, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Παρέλκει η έκδοση απόφασης επί των αιτήσεων παρεμβάσεως της Γαλλικής Δημοκρατίας, του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Philip Morris Products SA, της Papastratos Cigarettes Manufacturing Company Single Member SA, της Philip Morris Manufacturing & Technology Bologna SpA, της Philip Morris Romania SRL και της Philip Morris Ltd.
3)
Η Νicoventures Trading Ltd και οι λοιπές προσφεύγουσες των οποίων οι επωνυμίες παρατίθενται στο παράρτημα φέρουν, πέραν των δικαστικών τους εξόδων, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με εξαίρεση τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως έξοδα.
4)
H Nicoventures Trading και οι λοιπές προσφεύγουσες των οποίων οι επωνυμίες παρατίθενται στο παράρτημα, η Επιτροπή, η Γαλλική Δημοκρατία, το Συμβούλιο, η Philip Morris Products, η Papastratos Cigarettes Manufacturing Company Single Member, η Philip Morris Manufacturing & Technology Bologna, η Philip Morris Romania και η Philip Morris φέρουν έκαστη τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά τους έξοδα.
5)
Η Νicoventures Trading και οι λοιπές προσφεύγουσες των οποίων οι επωνυμίες παρατίθενται στο παράρτημα καταδικάζονται στα δικαστικά έξοδα της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 20 Σεπτεμβρίου 2023.
Ο Γραμματέας
V. Di Bucci
Η πρόεδρος
Α. Μαρκουλλή
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
(
1
)	Ο κατάλογος των λοιπών προσφευγουσών παρατίθεται ως παράρτημα μόνο στο κείμενο που κοινοποιείται στους διαδίκους.