Instantie Gerechtshof Amsterdam 
Datum uitspraak 07-11-2017 
Datum publicatie 10-11-2017 
Zaaknummer 200.206.996/01 
Rechtsgebieden Civiel recht 
Bijzondere kenmerken Hoger beroep 
Inhoudsindicatie 
Collectieve actie (artikel 3:305a BW). Schade naar aanleiding van de op 20 
april 2010 plaatsgevonden explosie op het boorplatform Deepwater Horizon 
in de Golf van Mexico. Bevoegdheid Nederlandse rechter ten aanzien van de 
schadevergoedingsvorderingen van aandeelhouders van BP. 
Bevoegdheidsincident. Bevoegdheidsregel van artikel 7 Verordening 
1215/2012 / EEX-verordening (Herschikt). Plaats waar het schadebrengende 
feit zich heeft voorgedaan. Uitleg arresten van het Hof van Justitie in de 
zaken Kolassa (HvJ EU 28 januari 2015, ECLI:EU:C:2015:37) en Universal 
Music (HvJ EU 16 juni 2016, ECLI:EU:C:2016:449). Zuivere financiële 
schade als gevolg van handelen en/of nalaten dat niet in Nederland heeft 
plaatsgevonden. Het intreden van schade op een in Nederland aangehouden 
beleggersrekening is in een dergelijk geval geen voldoende aanknopingspunt 
voor rechtsmacht van de Nederlandse rechter. Andere bijzondere 
omstandigheden moeten kunnen worden aangewezen die rechtvaardigen dat 
het geding bij de Nederlandse rechter worden aangebracht. Die zijn in dit 
geval niet voorhanden. Geen rechtsmacht van de Nederlandse rechter. 
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
OR-Updates.nl 2017-0284 
Verrijkte uitspraak 
Uitspraak 
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I 
zaaknummer: 200.206.996/01 
zaak-/rolnummer rechtbank Amsterdam: C/13/589073 / HA ZA 15-573 
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 7 november 2017 
inzake 
ECLI:NL:GHAMS:2017:4588 
GERECHTSHOF AMSTERDAM 
pagina 1 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
de vereniging met volledige rechtsbevoegdheid 
VERENIGING VAN EFFECTENBEZITTERS ,
gevestigd te Den Haag, 
appellante, 
advocaat: mr. G.F.E. Koster te Den Haag, 
tegen 
de vennootschap naar het recht van het Verenigd Koninkrijk, 
BP P.L.C. ,
gevestigd te Londen (Verenigd Koninkrijk), 
geïntimeerde, 
advocaat: mr. A.F.J.A. Leijten te Amsterdam. 
Partijen worden hierna VEB en BP genoemd. 
VEB is bij dagvaarding van 19 december 2016 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de rechtbank 
Amsterdam van 28 september 2016, onder het hierboven genoemde zaak-/rolnummer gewezen tussen 
haar als eiseres in de hoofdzaak, tevens verweerster in het incident en BP als gedaagde in de hoofdzaak, 
tevens eiseres in het incident. 
Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend: 
- memorie van grieven, met een productie; 
- memorie van antwoord. 
Partijen hebben de zaak ter zitting van 28 september 2017 doen bepleiten, VEB door haar hiervoor 
genoemde advocaat en BP door mr. Leijten, voornoemd, en door mrs. J.S. Kortmann en O.J.W. Schotel, 
advocaten te Amsterdam. De advocaten hebben gepleit aan de hand van pleitnotities die zijn overgelegd. 
Van de zitting van 28 september 2017 is proces-verbaal opgemaakt. 
Ten slotte is arrest gevraagd. 
VEB heeft geconcludeerd dat het hof bij arrest, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, het 
bestreden vonnis in het incident zal vernietigen en alsnog haar vorderingen zal toewijzen, met 
veroordeling van BP in de proceskosten, vermeerderd met rente, en tot terugbetaling van hetgeen VEB ter 
uitvoering aan het bestreden vonnis aan BP heeft voldaan, eveneens vermeerderd met rente. 
1 Het geding in hoger beroep 
pagina 2 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
2.1. 
2.2. 
2.3. 
3.1. 
3.2. 
BP heeft geconcludeerd tot bekrachtiging van het bestreden vonnis, met veroordeling van VEB in de 
kosten van het geding in hoger beroep, vermeerderd met nakosten en wettelijke rente, uitvoerbaar bij 
voorraad. 
De rechtbank heeft in het bestreden vonnis onder 2 een aantal feiten opgesomd waarvan zij bij de 
beoordeling van de vordering in het incident is uitgegaan. Deze feiten zijn in hoger beroep niet in geschil, 
zodat het hof daarvan eveneens zal uitgaan. Het gaat in deze zaak om het volgende. 
VEB stelt zich statutair ten doel de belangen te behartigen van effectenbezitters in de ruimste zin van 
het woord. Dat doel tracht zij ingevolge haar statuten onder meer te verwezenlijken door het instellen 
van collectieve acties: rechtsvorderingen als bedoeld in artikel 3:305a BW. 
BP is een wereldwijd opererend olie- en gasbedrijf. Haar gewone aandelen zijn genoteerd aan de 
beurzen van Londen (Verenigd Koninkrijk) en Frankfurt (Duitsland). Aan de beurs van New York 
(Verenigde Staten van Amerika) zijn van de gewone aandelen afgeleide American Depository Shares 
genoteerd. 
Op 20 april 2010 heeft zich op het door BP geleasede olieboorplatform Deepwater Horizon, gelegen in 
de Golf van Mexico, een explosie voorgedaan met doden en gewonden tot gevolg. Tevens is schade 
aan het milieu ontstaan. 
De vordering die VEB in deze procedure instelt is een collectieve actie in de zin van artikel 3:305a 
BW. Deze vordering is ingesteld ten behoeve van alle personen die in de periode van 16 januari 2007 
tot en met 25 juni 2010 gewone aandelen BP hebben gekocht, aangehouden of verkocht via een 
beleggingsrekening in Nederland of via een beleggingsrekening van een in Nederland gevestigde bank 
en/of beleggingsonderneming. VEB stelt dat BP jegens deze personen – de overige aandeelhouders en 
de houders van American Depository Shares  behoren niet tot haar doelgroep – onrechtmatig heeft 
gehandeld door hen onjuist en/of onvolledig, want veel te positief, te informeren over de drie hierna in 
3.2 onder (iv) vermelde onderwerpen. Als gevolg daarvan hebben die personen beleggingsbeslissingen 
genomen die zij bij een juiste en volledige voorstelling van zaken niet zouden hebben genomen. Toen 
de juiste informatie alsnog bekend werd, daalde de koers van het gewone aandeel BP. Als gevolg 
daarvan hebben de betreffende aandeelhouders schade geleden. De vorderingen in deze procedure 
strekken volgens VEB ertoe dat die schade door de aandeelhouders uiteindelijk (eenvoudiger) op BP 
kan worden verhaald. 
VEB heeft, voor zover van belang, in eerste aanleg gevorderd dat de rechtbank: 
( i) voor recht verklaart dat de Nederlandse rechter internationale rechtsmacht heeft ten aanzien van 
de schadevergoedingsvorderingen van BP-aandeelhouders die in de periode van 16 januari 2007 tot en 
met 25 juni 2010 BP-aandelen hebben gekocht, aangehouden of verkocht via een beleggingsrekening 
in Nederland of een beleggingsrekening van een in Nederland gevestigde bank en/of 
beleggingsonderneming; 
(ii) voor recht verklaart dat de rechtbank Amsterdam ten aanzien van de 
schadevergoedingsvorderingen van BP-aandeelhouders die in de periode van 16 januari 2007 tot en 
met 25 juni 2010 BP-aandelen hebben gekocht, aangehouden of verkocht via een beleggingsrekening 
2 Feiten 
3 Beoordeling 
pagina 3 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
3.3. 
3.4. 
3.5. 
in Nederland of via een beleggingsrekening van een in Nederland gevestigde bank en/of 
beleggingsonderneming, relatief bevoegd is op grond van het feit dat het ruime merendeel van dit 
aandelenbelang loopt via een in Amsterdam gevestigde beleggingsrekening en/of bank en/of 
beleggingsonderneming; 
(iii) voor recht verklaart dat op de schadevergoedingsvorderingen van BP-aandeelhouders die in de 
periode van 16 januari 2007 tot en met 25 juni 2010 BP-aandelen hebben gekocht, aangehouden of 
verkocht via een beleggingsrekening in Nederland of een beleggingsrekening van een in Nederland 
gevestigde bank en/of beleggingsonderneming, Nederlands recht van toepassing is; 
(iv) voor recht verklaart dat BP jegens de BP-aandeelhouders die in de periode van 16 januari 2007 tot 
en met 25 juni 2010, althans in een andere in goede justitie te bepalen periode, BP-aandelen hebben 
gekocht, aangehouden of verkocht via een beleggingsrekening in Nederland of een beleggingsrekening 
van een in Nederland gevestigde bank en/of beleggingsonderneming, onjuiste, onvolledige en 
misleidende mededelingen heeft gedaan: (i) over haar veiligheid- en onderhoudsprogramma’s vóór de 
olieramp op 20 april 2010; en/of (ii) over de omvang van de olieramp op 20 april 2010; en/of (iii) over 
de rol en verantwoordelijkheid van BP bij de olieramp op 20 april 2010; 
( v) voor recht verklaart dat BP onrechtmatig heeft gehandeld jegens de BP-aandeelhouders die in de 
periode van16 januari 2007 tot en met 25 juni 2010, althans in een andere in goede justitie te bepalen 
periode, BP-aandelen hebben gekocht, aangehouden of verkocht via een beleggingsrekening in 
Nederland of via een beleggingsrekening van een in Nederland gevestigde bank en/of 
beleggingsonderneming, door in strijd met een wettelijk verbod en de vereiste maatschappelijke 
zorgvuldigheid onjuiste, onvolledige en misleidende informatie te verspreiden waarop (potentiële) BP- 
aandeelhouders hun BP-aandelen in voornoemde periode hebben gekocht, aangehouden of verkocht 
op grond van deze onjuiste, onvolledige en misleidende informatie; 
(vi) voor recht verklaart dat de koop of verkoop van BP-aandelen door BP-aandeelhouders bij 
afwezigheid van het onrechtmatig handelen van BP – te weten: het in strijd met de wet en de vereiste 
maatschappelijke zorgvuldigheid doen van onjuiste en misleidende mededelingen aan BP- 
aandeelhouders waardoor de BP-aandeelhouders hun beleggingsbeslissing op basis van onjuiste, 
onvolledige en misleidende informatie hebben moeten nemen – tegen een gunstiger marktprijs tot 
stand zou zijn gekomen, dan wel in het geheel niet tot stand zou zijn gekomen; 
(vii) voor recht verklaart dat het condicio sine qua non-verband aanwezig is tussen het onrechtmatig 
handelen van BP – te weten: het in strijd met de wet en de vereiste maatschappelijke zorgvuldigheid 
doen van onjuiste, onvolledige en misleidende mededelingen – en de daardoor tot stand gekomen 
(ver)koop(voorwaarden), en de geleden koersschade zoals geleden door BP-aandeelhouders in de 
periode tussen 16 januari 2007 tot en met 25 juni 2010, althans in een andere in goede justitie te 
bepalen periode. 
BP meent dat de Nederlandse rechter niet bevoegd is van de vorderingen van VEB kennis te nemen. 
Zij heeft daarom in eerste aanleg een bevoegdheidsincident opgeworpen. 
De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht toekomt om 
over de vorderingen van de VEB te oordelen. De vordering van BP in het incident is toegewezen en de 
rechtbank heeft zich onbevoegd verklaard. Tegen dit oordeel en de daaraan ten grondslag gelegde 
motivering komt VEB op in hoger beroep. 
Bij de beoordeling geldt als uitgangspunt dat de regels van internationaal bevoegdheidsrecht van 
openbare orde zijn. Het hof is ambtshalve gehouden te onderzoeken of de Nederlandse rechter 
rechtsmacht toekomt, ook als die vraag valt buiten de grenzen van het door de grieven ontsloten 
gebied van de rechtsstrijd in hoger beroep. De inleidende dagvaarding is uitgebracht op 17 april 2015. 
Daarvan uitgaande dient het hof in het voorliggende geval te onderzoeken of rechtsmacht van de 
Nederlandse rechter voortvloeit uit de bepalingen van Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het 
Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de 
erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (herschikking), 
PbEU  2012, L 351 (hierna: Verordening 1215/2012). Bij de beantwoording van de vraag of hij 
rechtsmacht heeft, dient de rechter zich niet te beperken tot de stellingen van de eiser, maar moet hij 
ook acht slaan op de beschikbare gegevens over de werkelijk tussen partijen bestaande 
rechtsverhouding en op de stellingen van de gedaagde (HvJ EU 28 januari 2015, ECLI:EU:C:2015:37 
pagina 4 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
3.6. 
3.7. 
3.8. 
3.9. 
3.10. 
3.11. 
3.12. 
(Kolassa) en HvJ EU 16 juni 2016, ECLI:EU:C:2016:449 (Universal Music)). Hieruit volgt dat die 
rechtsmacht niet mag worden bepaald op basis van enkel de door de eiser gekozen grondslag van zijn 
vordering. 
Verordening 1215/2012 is de opvolger van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 
december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van 
beslissingen in burgerlijke en handelszaken, PbEU  2001, L 12. De rechtspraak van het Hof van Justitie 
over de uitleg van bepalingen uit deze laatstgenoemde verordening gelden ook voor de uitleg van de 
daarmee overeenstemmende bepalingen uit Verordening 1215/2012. 
Hoofdregel is dat degenen die woonplaats hebben op het grondgebied van een lidstaat worden 
opgeroepen voor een gerecht van die lidstaat (artikel 4 lid 1 van Verordening 1215/2012). Een 
vennootschap heeft woonplaats op de plaats van de statutaire zetel, van het hoofdbestuur of de 
hoofdvestiging (artikel 63 lid 1 van Verordening 1215/2012). BP heeft – onbestreden – aangevoerd dat 
zij haar statutaire zetel heeft in Londen en dat aldaar haar internationale hoofdkantoor is waar ook het 
bestuur bijeenkomt, zodat de Nederlandse rechter op grond van de hoofdregel niet bevoegd is van 
vorderingen op BP kennis te nemen. 
Degenen die op het grondgebied van een lidstaat woonplaats hebben, kunnen op grond van artikel 5 
lid 1 van Verordening 1215/2012 slechts voor het gerecht van een andere lidstaat worden opgeroepen 
krachtens de in de afdelingen 2 tot en met 7 van hoofdstuk II van Verordening 1215/2012 gegeven 
regels. 
Uit de omschrijving van de vorderingen van VEB en de feiten die ter onderbouwing daarvan zijn 
aangevoerd volgt dat geen contractuele rechtsverhouding bestaat tussen BP en degenen ten behoeve 
van wie VEB haar vorderingen instelt. De vorderingen van VEB zien op verbintenissen uit 
onrechtmatige daad als bedoeld in artikel 7 lid 2 van Verordening 1215/2012. Uit vaste rechtspraak 
van het Hof van Justitie volgt dat artikel 7 lid 2 van Verordening 1215/2012 van toepassing is op elke 
vordering die ertoe strekt een verweerder aansprakelijk te stellen en die geen verband houdt met een 
“verbintenis uit overeenkomst” in de zin van artikel 7 lid 1 van Verordening 1215/2012 (HvJ EU 13 
maart 2014, ECLI:EU:C:2014:148 (Brogsitter) en HvJ EU 10 september 2015, ECLI:EU:C:2015:574 
(Holterman Ferho Exploitatie)). 
Artikel 7 lid 2 van Verordening 1215/2012 bepaalt dat ten aanzien van verbintenissen uit 
onrechtmatige daad bevoegd is het gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft 
voorgedaan of zich kan voordoen. Deze bepaling heeft zowel betrekking op de plaats waar de schade 
is ingetreden als op de plaats van de gebeurtenis die de oorzaak is van de schade. De verweerder kan 
daarom in zoverre naar keuze van de eiser voor het gerecht van de ene dan wel van de andere plaats 
worden opgeroepen (HvJ EU 30 november 1976, ECLI:EU:C:1976:166 (Bier) en HvJ EU 5 juni 2014, 
ECLI:EU:C:2014:1318 (Coty)). Uit vaste rechtspraak van het Hof van Justitie volgt dat de bijzondere 
bevoegdheidsregels uit Hoofdstuk II, afdeling 2 van Verordening 1215/2012, dus ook de bevoegdheid 
op grond van artikel 7 lid 2, strikt en autonoom moeten worden uitgelegd (HvJ EU 16 mei 2013, 
ECLI:EU:C:2013:305 (Melzer), HvJ EU 5 juni 2014, ECLI:EU:C:2014:1318 (Coty) en HvJ EU 10 
september 2015, ECLI:EU:C:2015:574 (Holterman Ferho Exploitatie)). 
Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie berust de bevoegdheidsregel van artikel 7 lid 2 
van Verordening 1215/2012 op het bestaan van een bijzonder nauw verband tussen de vordering en 
de gerechten van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan 
voordoen, zodat het uit oogpunt van een goede rechtsbedeling en nuttige procesinrichting 
gerechtvaardigd is dat deze gerechten bevoegd zijn. Ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige 
daad is het gerecht van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich dreigt 
voor te doen volgens het Hof van Justitie immers normaliter het best in staat om uitspraak te doen, 
vooral omdat de afstand geringer is en de bewijsvoering gemakkelijker (HvJ EU 21 mei 2015, 
ECLI:EU:C:2015:335 (CDC Hydrogen Peroxide) en HvJ EU 10 september 2015, ECLI:EU:C:2015:574 
(Holterman Ferho Exploitatie)). 
Dat de bijzondere bevoegdheidsregels van Hoofdstuk II, afdeling 2 van Verordening 1215/2012 
strikt en autonoom moeten worden uitgelegd en dat het bij de uitleg van de bevoegdheidsregel van 
pagina 5 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
3.13. 
3.14. 
3.15. 
artikel 7 lid 2 moet gaan om een bijzonder nauw verband tussen de vordering en de gerechten van de 
plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen, leidt het Hof van 
Justitie onder andere af uit overwegingen 11, 12 en 15 van (de voorganger van) Verordening 
1215/2012: 
“(11) De bevoegdheidsregels moeten in hoge mate voorspelbaar zijn, waarbij als beginsel geldt dat de 
bevoegdheid in het algemeen gegrond wordt op de woonplaats van de verweerder; de bevoegdheid 
moet altijd op die grond kunnen worden gevestigd, behalve in een gering aantal duidelijk omschreven 
gevallen waarin het voorwerp van het geschil of de autonomie van de partijen een ander 
aanknopingspunt wettigt. Voor rechtspersonen moet de woonplaats autonoom worden bepaald om de 
gemeenschappelijke regels doorzichtiger te maken en jurisdictiegeschillen te voorkomen. 
(12) Naast de woonplaats van de verweerder moeten er alternatieve bevoegdheidsgronden mogelijk 
zijn, gebaseerd op de nauwe band tussen het gerecht en de vordering of de noodzaak een goede 
rechtsbedeling te vergemakkelijken. 
(…) 
(15) Met het oog op een harmonische rechtsbedeling in de Gemeenschap moeten parallel lopende 
processen zoveel mogelijk worden beperkt en moet worden voorkomen dat in twee lidstaten 
onverenigbare beslissingen worden gegeven. (…).” 
De “plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” mag volgens het Hof van Justitie 
niet zo ruim worden uitgelegd dat het iedere plaats omvat waar de schadelijke gevolgen voelbaar zijn 
van een feit dat reeds elders daadwerkelijk ingetreden schade heeft veroorzaakt. Het gaat niet om de 
plaats waar de verzoeker woont of waar zich het centrum van zijn vermogen bevindt. De rechter dient 
aan de hand van de feitelijke omstandigheden van de zaak het aanknopingspunt te bepalen dat het 
nauwst verband houdt met de plaats van de gebeurtenis die met de schade in een oorzakelijk verband 
staat en met de plaats waar de schade is ingetreden (HvJ EU 10 juni 2004, ECLI:EU:C:2004:364 
(Kronhofer), HvJ EU 21 mei 2015, ECLI:EU:C:2015:335 (CDC Hydrogen Peroxide) en HvJ EU 10 
september 2015, ECLI:EU:C:2015:574 (Holterman Ferho Exploitatie)). 
De plaats waar de schadebrengende gebeurtenis in het onderhavige geval heeft plaatsgevonden 
(‘Handlungsort’) is naar het oordeel van het hof niet in Nederland gelegen. De grondslag van de 
vorderingen van VEB is naar de kern genomen de beweerde niet-nakoming door BP van de op haar 
rustende (wettelijke) verplichting om beleggers juist en volledig te informeren. Uit de rechtspraak van 
het Hof van Justitie kan worden afgeleid dat in een geval waarin een verplichting om informatie te 
verschaffen niet is nagekomen, het handelen of nalaten dat de beweerde niet-nakoming kan opleveren 
in beginsel moet worden gesitueerd op de plaats waar de besluitvorming van de verweerder heeft 
plaatsgevonden (HvJ EU 28 januari 2015, ECLI:EU:C:2015:37 (Kolassa)). Op grond van de door 
partijen verstrekte gegevens kan niet worden aangenomen dat een handelen of nalaten van BP in deze 
bedoelde zin heeft plaatsgevonden in Nederland. 
Ten aanzien van de plaats waar de schade is ingetreden (‘Erfolgsort’) stelt VEB dat het in dit geding 
gaat om zuiver financiële schade (vermogensschade) die door aandeelhouders van BP is geleden. Bij 
de door hen geleden beleggersschade is volgens VEB de beleggingsrekening het relevante 
aanknopingspunt voor de bevoegdheid van de rechter. Op de beleggingsrekening waren de aandelen 
BP administratief bijgeschreven. De vermogensschade manifesteerde zich rechtstreeks in de op die 
rekening aangehouden effecten, zodat aldus de schade op de beleggings- of effectenrekening werd 
geleden (en niet op de betaal- of bankrekening die is gebruikt om de aankoopsom van de aandelen te 
voldoen). De personen van wie VEB de belangen behartigt hielden in de relevante periode in Nederland 
een beleggingsrekening aan waarop de aandelen BP waren geadministreerd. Ter onderbouwing van 
haar stelling dat de aanwezigheid van een beleggingsrekening in Nederland leidt tot bevoegdheid van 
de Nederlandse rechter, verwijst VEB onder andere naar de hiervoor genoemde zaak Kolassa (HvJ EU 
28 januari 2015, ECLI:EU:C:2015:37). Dit betrof een geschil waarin Barclays Bank een prospectus had 
verspreid met betrekking tot door haar uitgegeven index-certificaten. De certificaten werden 
uitgegeven in de vorm van obligaties aan toonder. De certificaten werden verkocht aan institutionele 
beleggers, die ze hebben doorverkocht aan onder meer consumenten, waaronder Kolassa. Barclays 
pagina 6 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
3.16. 
3.17. 
3.18. 
Bank werd door Kolassa aansprakelijk gesteld uit hoofde van prospectusaansprakelijkheid en wegens 
niet-nakoming van andere op haar als emittent rustende wettelijke informatieverplichtingen. Het Hof 
van Justitie heeft in deze zaak voor recht verklaard dat de gerechten van de woonplaats van de 
verzoeker – uit hoofde van het intreden van de schade – op grond van (thans) artikel 7 lid 2 van 
Verordening 1215/2012 bevoegd zijn om van een dergelijke vordering kennis te nemen, onder meer 
wanneer de beweerde schade zich rechtstreeks voordoet op een bankrekening van de verzoeker bij 
een in het rechtsgebied van die gerechten gevestigde bank. 
In de zaak Universal Music (HvJ EU 16 juni 2016, ECLI:EU:C:2016:449) heeft het Hof van Justitie 
evenwel voor recht verklaard dat (thans) artikel 7 lid 2 van Verordening 1215/2012 aldus moet 
worden uitgelegd dat, in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, als “plaats waar het 
schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” niet kan worden aangemerkt, bij gebreke van andere 
aanknopingspunten, de plaats in een lidstaat waar de schade is ingetreden wanneer die schade 
uitsluitend bestaat in een financieel verlies dat rechtstreeks intreedt op de bankrekening van de 
verzoeker en het rechtstreekse gevolg is van een onrechtmatige gedraging die zich heeft voorgedaan 
in een andere lidstaat. VEB en BP zijn verdeeld over de verhouding tussen deze twee uitspraken van 
het Hof van Justitie en de consequenties daarvan voor de onderhavige zaak. 
De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat het Hof van Justitie in het arrest Universal Music het 
toepassingsgebied van de in het arrest Kolassa ontwikkelde regel nader heeft geduid en omlijnd. Het 
hof sluit zich aan bij deze conclusie. Redengevend daartoe is dat het Hof van Justitie in het arrest 
Universal Music benadrukt dat de uitspraak in de zaak Kolassa is gegeven binnen een bijzondere 
feitelijke context. Het Hof van Justitie verwijst naar eerdere uitspraken waaruit volgt dat als hoofdregel 
niet beslissend is de plaats waar de verzoeker woont, het centrum van zijn vermogen zich bevindt of 
de plaats is gelegen waar de schadelijke gevolgen van een gebeurtenis voelbaar zijn. Daarvan 
uitgaande benadrukt het Hof van Justitie in het arrest Universal Music dat de enkele aanwezigheid van 
een bankrekening niet voldoende is voor de bevoegdheid van een gerecht, maar dat daarvoor 
bijkomende omstandigheden nodig zijn: 
“36 Inderdaad heeft het Hof in de zaak die aanleiding heeft gegeven tot het arrest van 28 januari 
2015, Kolassa (C -375/13, EU:C:2015:37), in punt 55 van de motivering vastgesteld dat de gerechten 
van de woonplaats van de verzoeker uit hoofde van het intreden van de schade bevoegd zijn wanneer 
die schade zich rechtstreeks voordoet op de bankrekening van die verzoeker bij een in het 
rechtsgebied van die gerechten gevestigde bank. 
37 Zoals de advocaat-generaal in de punten 44 en 45 van zijn conclusie in de onderhavige zaak in 
wezen heeft opgemerkt, is deze vaststelling evenwel gedaan in het bijzondere kader van de zaak die 
aanleiding had gegeven tot dat arrest, die werd gekenmerkt door omstandigheden die er tezamen toe 
strekten deze gerechten bevoegdheid toe te kennen. 
38 Zuiver financiële schade die rechtstreeks intreedt op de bankrekening van de verzoeker kan 
dientengevolge, zonder bijkomende omstandigheden, niet worden aangemerkt als een relevant 
aanknopingspunt uit hoofde van artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001. In dat verband moet 
tevens worden opgemerkt dat niet is uitgesloten dat een vennootschap als Universal Music de keuze 
had tussen meerdere bankrekeningen ten laste waarvan zij het schikkingsbedrag had kunnen voldoen, 
zodat de plaats waar deze rekening is gelegen niet noodzakelijkerwijs een betrouwbaar 
aanknopingspunt vormt. 
39 Uitsluitend in de situatie waarin de andere bijzondere omstandigheden van de zaak er eveneens toe 
bijdragen bevoegdheid toe te kennen aan het gerecht van de plaats waar zuiver financiële schade is 
ingetreden, zou dergelijke schade kunnen rechtvaardigen dat de verzoeker zijn zaak bij dit gerecht 
aanbrengt.” 
Uitgaande van het voorgaande wordt het volgende overwogen. Het gaat in het onderhavige geval 
om zuiver financiële schade die door beleggers beweerdelijk in Nederland is ingetreden als gevolg van 
gebeurtenissen (handelen en/of nalaten van BP) die niet in Nederland hebben plaatsgevonden. Het 
intreden van schade op een in Nederland aangehouden beleggingsrekening is in een dergelijk geval op 
zichzelf geen voldoende aanknopingspunt voor rechtsmacht van de Nederlandse rechter. Alleen ingeval 
daarnaast nog andere bijzondere omstandigheden kunnen worden aangewezen die rechtvaardigen dat 
het geding bij de Nederlandse rechter wordt aangebracht, kan de Nederlandse rechter zich op grond 
pagina 7 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
3.19. 
3.20. 
3.21. 
3.22. 
van artikel 7 lid 2 van Verordening 2015/2012 bevoegd achten. Dat BP zich richt op een wereldwijd 
beleggingspubliek, waaronder Nederlandse beleggers, en dat VEB de belangen behartigt van een groot 
aantal beleggers die voor het overgrote deel in Nederland woonachtig zijn, zijn geen bijzondere 
omstandigheden als hiervoor bedoeld. Die omstandigheden leiden niet tot de conclusie dat een 
bijzonder nauw verband bestaat tussen de ingestelde vordering en Nederland. De aandeelhouders van 
BP kunnen immers overal ter wereld woonachtig zijn. Weliswaar is het feit dat een groot aantal 
beleggers die door de VEB worden vertegenwoordigd in Nederland woonachtig zijn een bijzondere 
omstandigheid die meegewogen kan worden bij het vaststellen of het gerechtvaardigd is dat de 
Nederlandse rechter zich bevoegd acht, maar enkel dit feit naast de ingetreden schade op de 
beleggingsrekeningen is in het licht van de jurisprudentie van het Hof van Justitie en tegen de 
achtergrond van de omstandigheid dat (certificaten van) aandelen van BP zijn genoteerd aan de 
beurzen van Londen, Frankfurt en New York en BP zich derhalve richt op een wereldwijd 
beleggerspubliek onvoldoende. De door VEB gestelde omstandigheid dat BP in het kader van 
procedures in de Verenigde Staten van Amerika met andere aandeelhouders een schikking heeft 
bereikt die niet is aangeboden aan de beleggers van wie VEB de belangen behartigt, doet hieraan niet 
af. Die procedures zijn gevoerd en die schikking is getroffen naar aanleiding van het schadevoorval en 
de beweerdelijk ingetreden schade. Dit zijn geen feitelijke bijzondere omstandigheden waaruit volgt 
dat de zaak een band heeft met Nederland. Evenmin volgt uit die omstandigheden dat het uit oogpunt 
van een goede rechtsbedeling en nuttige procesinrichting gerechtvaardigd is dat specifiek de 
Nederlandse rechter bevoegd is van het geschil kennis te nemen. Het feit dat in Europa nog geen 
andere soortgelijke procedures worden gevoerd tegen BP vormt evenmin een bijzondere 
omstandigheid waaruit een band met Nederland kan worden afgeleid. Ook de overige omstandigheden 
die VEB heeft aangevoerd kunnen, zowel afzonderlijk als in onderlinge samenhang bezien, niet 
rechtvaardigen dat de Nederlandse rechter zich bevoegd acht van deze zaak kennis te nemen. 
VEB heeft nog aangevoerd dat een efficiënte en effectieve rechtsbescherming is gebaat bij een 
procedure die door een belangenorganisatie op de voet van artikel 3:305a BW kan worden gevoerd. 
Dit argument kan VEB niet helpen. In het kader van de vaststelling door de rechter van zijn 
bevoegdheid op grond van artikel 7 lid 2 van Verordening 1215/2012 dient de rechter aan de hand van 
de feitelijke omstandigheden van de zaak het aanknopingspunt te bepalen dat het nauwst verband 
houdt met de plaats van de gebeurtenis die met de schade in een oorzakelijk verband staat en met de 
plaats waar de schade is ingetreden. Bij de beantwoording van deze bevoegdheidsvraag is niet 
relevant welke vorderingen – al dan niet bij wijze van collectieve actie – op basis van het nationale 
recht geldend gemaakt kunnen worden als de rechter eenmaal bevoegd is van het geschil kennis te 
nemen. 
Het hof komt tot de conclusie dat in het voorliggende geval naast de financiële schade die zich in 
Nederland heeft voorgedaan onvoldoende bijzondere omstandigheden voorhanden zijn om de 
Nederlandse rechter bevoegd te achten van de vorderingen van VEB kennis te nemen. Het hof ziet 
geen aanleiding – als door VEB verzocht – het Hof van Justitie of de Hoge Raad prejudiciële vragen te 
stellen. 
Geen van de grieven kan leiden tot vernietiging van het bestreden vonnis. Het overige dat partijen 
hebben aangevoerd kan buiten bespreking blijven. 
VEB zal als in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten van het geding in hoger 
beroep. 
Het hof: 
4 Beslissing 
pagina 8 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...
bekrachtigt het vonnis waarvan beroep; 
veroordeelt VEB in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van BP begroot op 
€ 718,00 aan verschotten, € 2.682,00 voor salaris advocaat en op € 131,00 voor nasalaris, te 
vermeerderen met € 68,00 voor nasalaris en met de kosten van het betekeningsexploot, ingeval niet 
binnen veertien dagen is voldaan aan de bij dit arrest uitgesproken proceskostenveroordeling en 
betekening van dit arrest heeft plaatsgevonden en vermeerderd met de wettelijke rente, te rekenen vanaf 
veertien dagen na de datum van dit arrest; 
verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad; 
wijst af het meer of anders gevorderde. 
Dit arrest is gewezen door mrs. J.W. Hoekzema, J.M. de Jongh en A.E. Oderkerk en door de rolraadsheer 
in het openbaar uitgesproken op 7 november 2017. 
pagina 9 van 9Rechtspraak.nl - Print uitspraak 
12 -1-2018 https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2017:4588&keyword=G ...