61982C0232
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ
PIETER VERLOREN VAN THEMAAT
ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ 3 ΜΑΡΤΊΟΥ 1983 (
1
)
Κύριε πρόεδρε,
Κύριοι Αικαονές,
Η προσωπική μου συμβολή στο νέο αυτό κεφάλαιο του μακρού αγώνα της Baccini κατά του Office national de l'emploi [Εθνικής Υπηρεσίας Αποσχολήσεως] του Βελγίου δεν 5α είναι μεγάλη. Οι λόγοι που η Επιτροπή προβάλλει προς στήριξη της απαντήσεως που προτείνει (οι οποίοι συνοψίζονται στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 13 και στις σελίδες 14 και 15 της εκθέσεως για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και διευκρινίστηκαν ακόμη περισσότερο κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση) μου φαίνονται πλήρως πειστικοί. Όπως και η Επιτροπή, προτείνω επομένως στα ερωτήματα του Cour της Mons να δοθεί η απάντηση ότι «το άρθρο 40, παράγραφος 4 του κανονισμού 1408/71 πρέπει να ερμηνευτεί υπό την έννοια ότι αναφέρεται μόνο στην απόφαση με την οποία αναγνωρίζεται η ύπαρξη αναπηρίας και ότι αποκλείει την απόφαση η οποία αρνείται την ύπαρξη της καταστάσεως αυτής μεταγενέστερα». Στην πρώτη υπόθεση Baccini (υπόθεση 79/81), είχα εξάλλου καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα. Πράγματι, ήδη από το φάκελο της πρώτης αυτής υποθέσεως Baccini προέκυπτε ότι το ερώτημα που υποβάλλει τώρα στο Δικαστήριο το Cour της Mons διαδραμάτιζε επίσης ρόλο στην επίλυση της διαφοράς.
Θα μπορούσα ασφαλώς να σταματήσω εδώ. Πάντως, για την πλήρη κατανόηση της σημασίας της απαντήσεως που προτείνω για την επίλυση της υποθέσεως από το εθνικό δικαστήριο, θεωρώ χρήσιμο να προσθέσω ακόμη τις ακόλουθες παρατηρή σεις. Αν το Δικαστήριο δεχτεί τις προτάσεις μου, αυτό θα σημαίνει ότι από κοινοτική άποψη η συνέχιση της καταβολής της ιταλικής συντάξεως αναπηρίας μέχρι την ημερομηνία που οι αρχές της χώρας αυτής διέκοψαν τη χορήγηση της, ήταν απόλυτα έγκυρη. Εξάλλου, από το υπόμνημα της Baccini πληροφορηθήκαμε ότι, σύμφωνα με την ιταλική νομολογία, είναι αδύνατη η αναδρομική ανάκληση του ιταλικού αυτού επιδόματος. Επομένως, μπορεί να γίνει δεκτό ότι η συνέχιση της καταβολής των ιταλικών επιδομάτων κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου μετά το χρονικό σημείο κατά το οποίο η Baccini αναγνωρίστηκε πάλι ικανή προς εργασία στο Βέλγιο ήταν επίσης νόμιμη κατά το ιταλικό δίκαιο.
Κατά την ίδια την απόφαση παραπομπής του Cour της Mons (ένατο φύλλο), η Baccini είχε επομένως «δικαίωμα από το νόμο να λαμβάνει το επίδομα που αναφέρει το άρθρο 146, παράγραφοι 2 και 3 του βελγικού βασιλικού διατάγματος της 20ής Δεκεμβρίου 1963».
Η απόλυτα νόμιμη συνέχιση της καταβολής των ιταλικών επιδομάτων μετά τη λήξη της αναπηρίας της Baccini δεν αναιρείται εξάλλου από το ότι τα επιδόματα αυτά χορηγήθηκαν τότε λόγω ανικανότητας προς εργασία που προέκυψε από αναπηρία κατά πολύ μεγαλύτερη από 50 °/ο. Υπό τις συνθήκες αυτές η Επιτροπή εκφράζει την έκπληξη της, στις σελίδες 5 μέχρι 8 του υπομνήματος της, για το ότι το Cour της Mons εξετάζει παρ'όλα αυτά την περίπτωση εφαρμογής του προναφερθέντος άρθρου 146, το οποίο εξαρτά τη δυνατότητα μειώσεως από τη χορήγηση αλλοδαπού επιδόματος για βαθμό αναπηρίας κατώτερο από 50 %. Το ζήτημα όμως κατά πόσο, παρά τις αναφερόμενες περιστάσεις, η αφαίρεση των ιταλικών επιδομάτων αναπηρίας από το βελγικό επίδομα ανεργίας είναι δυνατή βάσει του άρ9ρου 146, παράγραφοι 2 και 3 του βασιλικού διατάγματος της 20ής Δεκεμβρίου 1963, του οποίου τα κύρια αποσπάσματα παρατέθηκαν από το Cour της Mons στο ένατο φύλλο της αποφάσεως του περί προδικαστικής παραπομπής, αποτελεί ζήτημα που ανάγεται στο εθνικό δίκαιο και που μόνο το Cour της Mons μπορεί να επιλύσει.
Σχετικώς θεωρώ ότι αυτό που έχει σημασία για το Δικαστήριο είναι μόνο η διαπίστωση ότι η ερμηνεία αυτή δεν προσκρούει ούτε στην απόφαση του Δικαστηρίου στην πρώτη υπόθεση Baccini ούτε γενικά στο εφαρμοστέο κοινοτικό δίκαιο, πράγμα που επιβεβαίωσαν οι εκπρόσωποι της Επιτροπής κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Εξάλλου, θεωρώ ότι η διαπίστωση ότι κατά το κοινοτικό δίκαιο καθεαυτό είναι πλήρως έγκυρη μια τέτοια διάταξη για την αποφυγή της σωρεύσεως ανατρέπει το κύριο επιχείρημα που πρόβαλε το ONEM κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατά το οποίο η ερμηνεία την οποία προτείνει η Επιτροπή θα έθετε ενδεχομένως τους διακινούμενους εργαζόμενους σε πλεονεκτικότερη θέση από ό,τι τους μη διακινούμενους εργαζόμενους.
(
1
)	Μετάφραση από τα γαλλικά.