62022CO0795_INF
Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 października 2023 r. –Direccion000 i in.
(sprawa C‑795/22)
Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 53 i 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Ekwiwalent pieniężny, po ustaniu stosunku pracy, za niewykorzystany urlop – Roczny termin przedawnienia – Odpowiednie poinformowanie pracownika
Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Uregulowanie krajowe przewidujące roczny termin przedawnienia liczony od końca rocznego okresu odniesienia – Brak wcześniejszej weryfikacji możliwości rzeczywistego skorzystania z tego prawa przez pracownika – Niedopuszczalność – Zaniechanie przez pracownika zainicjowania postępowania skutkującego przerwaniem biegu przedawnienia – Brak wpływu
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 31 ust. 2; dyrektywa 2003/88 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 7)
(zob. pkt 45, 47; sentencja)
Sentencja
Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
należy interpretować w ten sposób, że:
stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego nabyte przez pracownika prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego ulega przedawnieniu po upływie jednego roku od zakończenia rocznego okresu rozliczeniowego, do którego odnosi się urlop, jeżeli pracodawca nie umożliwił faktycznie pracownikowi skorzystania z tego prawa, w tym w wypadku gdy wspomniany pracownik przed ustaniem stosunku pracy nie wszczął postępowania skutkującego przerwaniem biegu terminu przedawnienia.