62020CC0211
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
GIOVANNI PITRUZZELLA
της 7ης Απριλίου 2022 (
1
)
Υπόθεση C‑211/20 P
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
κατά
Valencia Club de Fútbol, SAD
«Αίτηση αναιρέσεως – Κρατικές ενισχύσεις – Ενισχύσεις χορηγηθείσες υπέρ ορισμένων επαγγελματικών ποδοσφαιρικών συλλόγων – Άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ – Έννοια του πλεονεκτήματος – Κρατικές εγγυήσεις – Ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις – Τιμή εγγύησης καθοριζόμενη βάσει κριτηρίων αγοράς – Βάρος αποδείξεως – Καθήκον επιμέλειας της Επιτροπής»
1.
Η υπό κρίση υπόθεση αφορά αναίρεση που άσκησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την οποία το εν λόγω θεσμικό όργανο ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την απόφαση της 12ης Μαρτίου 2020, Valencia Club de Fútbol κατά Επιτροπής (T‑732/16, EU:T:2020:98, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση) με την οποία το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε, κατόπιν προσφυγής της Valencia Club de Fútbol, SAD (στο εξής: Valencia CF), την απόφαση (ΕΕ) 2017/365 της Επιτροπής, της 4ης Ιουλίου 2016, σχετικά με την κρατική ενίσχυση SA.36387 (2013/C) (πρώην 2013/NN) (πρώην 2013/CP) που χορήγησε η Ισπανία στη Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, στη Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva και στην Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (
2
) (στο εξής: επίδικη απόφαση).
2.
Στο πλαίσιο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως το Δικαστήριο θα έχει την ευκαιρία να εξετάσει τη μεθοδολογία που περιγράφεται στην ανακοίνωση για την εφαρμογή των άρθρων [107] και [108 ΣΛΕΕ] στις κρατικές ενισχύσεις με τη μορφή εγγυήσεων (
3
) (στο εξής: Ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις), προκειμένου να εκτιμηθεί η ύπαρξη ενίσχυσης σε περίπτωση ad hoc κρατικής εγγύησης, μεθοδολογία την οποία, όπως έκρινε το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεν εφήρμοσε η Επιτροπή. Το Δικαστήριο θα έχει επίσης τη δυνατότητα να αποσαφηνίσει περαιτέρω το περιεχόμενο της νομολογίας του σχετικά με το βάρος αποδείξεως και το καθήκον επιμέλειας της Επιτροπής κατά τον προσδιορισμό της ύπαρξης πλεονεκτήματος, ιδίως στο πλαίσιο της χορήγησης κρατικής εγγύησης ad hoc.
I. Νομικό πλαίσιο
3.
Πέραν του άρθρου 107 ΣΛΕΕ, στην υπό κρίση υπόθεση είναι κρίσιμα τα σημεία 2.1, 2.2, 3.1, 3.2, 4.1 και 4.2 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις.
II. Το ιστορικό της διαφοράς και η επίδικη απόφαση
4.
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 10 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, στις οποίες παραπέμπω για περισσότερες λεπτομέρειες. Για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, θα υπενθυμίσω απλώς τα ακόλουθα.
5.
Η Valencia CF είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Βαλένθια της Ισπανίας. Η Fundación Valencia είναι μη κερδοσκοπική οργάνωση με κύριο σκοπό τη διαφύλαξη, τη διάδοση και την προώθηση των αθλητικών, πολιτιστικών και κοινωνικών πτυχών της Valencia CF και της σχέσης της με τους οπαδούς της.
6.
Στις 5 Νοεμβρίου 2009, το Instituto Valenciano de Finanzas (στο εξής: IVF), χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της Generalitat Valenciana (Κυβέρνησης της Αυτόνομης Περιφέρειας της Βαλένθια, Ισπανία), παρέσχε στη Fundación Valencia εγγύηση για τραπεζικό δάνειο ύψους 75 εκατ. ευρώ, χορηγηθέν από τη Bancaja (νυν Bankia), διά του οποίου η Fundación Valencia απέκτησε, στο πλαίσιο αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου, το 70,6 % των μετοχών της Valencia CF (στο εξής: μέτρο 1) (
4
).
7.
Η εγγύηση κάλυπτε το 100 % του κεφαλαίου του δανείου, πλέον τόκων και εξόδων εγγυοδοσίας. Σε αντάλλαγμα, η Fundación Valencia ήταν υποχρεωμένη να καταβάλλει στο IVF ετήσια προμήθεια εγγύησης ανερχόμενη σε 0,5 %. Ως αντεγγύηση, το IVF έλαβε ενέχυρο δεύτερης τάξης επί των μετοχών της Valencia CF που ανήκαν στη Fundación Valencia. Η διάρκεια του υποκείμενου δανείου ήταν εξαετής. Το επιτόκιο του υποκείμενου δανείου είχε οριστεί αρχικά σε 6 % το πρώτο έτος και, στη συνέχεια, ίσο προς το «Euro Interbank Offered Rate» (Euribor) ενός έτους, προσαυξημένο κατά περιθώριο 3,5 %, με ελάχιστο επιτόκιο 6 %. Επιπλέον, προβλεπόταν προμήθεια δέσμευσης κεφαλαίου ανερχόμενη σε 1 %. Το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής προέβλεπε καταβολή των τόκων από τον μήνα Αύγουστο του 2010 και αποπληρωμή του κεφαλαίου του δανείου σε δύο δόσεις 37,5 εκατομμυρίων ευρώ, στις 26 Αυγούστου 2014 και στις 26 Αυγούστου 2015 αντιστοίχως. Προβλεπόταν ότι η αποπληρωμή του εγγυημένου δανείου (κεφαλαίου και τόκων) επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από την πώληση των μετοχών της Valencia CF που απέκτησε η Fundación Valencia.
8.
Στις 10 Νοεμβρίου 2010, το IVF αύξησε την εγγύηση που παρείχε στη Fundación Valencia κατά 6 εκατομμύρια ευρώ (στο εξής: μέτρο 4) (
5
).
9.
Η Επιτροπή, πληροφορηθείσα την ύπαρξη των εν λόγω εγγυήσεων, με απόφαση της 4ης Ιουλίου 2006 (στο εξής: απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας) (
6
), κίνησε έρευνα προκειμένου να εξακριβωθεί η συμβατότητα των εν λόγω εγγυήσεων με τους κανόνες της Ένωσης για τις κρατικές ενισχύσεις. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Επιτροπή έλαβε πληροφορίες και παρατηρήσεις, μεταξύ άλλων, από το Βασίλειο της Ισπανίας, το IVF, τη Valencia CF και τη Fundación Valencia.
10.
Στην επίδικη απόφαση, η Επιτροπή κατέληξε, μεταξύ άλλων, στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα 1 και 4 συνιστούσαν παράνομη κρατική ενίσχυση.
11.
Στην εν λόγω απόφαση, η Επιτροπή κατέληξε κατ’ αρχάς στο συμπέρασμα ότι, κατά τον χρόνο λήψης των μέτρων 1 και 4, η Valencia CF ήταν προβληματική επιχείρηση (
7
). Η Valencia CF, όμως, δεν βρισκόταν σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, κατά την έννοια του σημείου 2.2 και του σημείου 4.1 α) της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις (
8
). Εντούτοις, η Επιτροπή έκρινε ότι, λαμβανομένων υπόψη των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε ο σύλλογος πριν από την εφαρμογή των μέτρων, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η πιστοληπτική ικανότητά του ενέπιπτε στην κατηγορία CCC, σύμφωνα με την κλίμακα αξιολόγησης του οργανισμού αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Standard & Poor’s (
9
).
12.
Στη συνέχεια, στις αιτιολογικές σκέψεις 85 έως 87 της επίδικης απόφασης, που περιλαμβάνονται στο τμήμα 7.1.2, με τίτλο «Επιλεκτικό πλεονέκτημα», η Επιτροπή εξέτασε τα ακόλουθα:
«(85)
Όσον αφορά το στοιχείο της ενίσχυσης που εμπεριέχουν τα μέτρα, το σύνολο των οποίων αφορά κρατικές εγγυήσεις, η Επιτροπή παραπέμπει στην Ανακοίνωση για σχετικά με τις εγγυήσεις […], τμήματα 2.2 και 3.2. [Η εν λόγω ανακοίνωση] ορίζει ότι η εκπλήρωση ορισμένων προϋποθέσεων αρκεί προκειμένου να διασφαλίζεται η απουσία κρατικής ενίσχυσης. Οι εν λόγω προϋποθέσεις περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων ότι ο δανειολήπτης δεν αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες και ότι η εγγύηση δεν καλύπτει ποσοστό μεγαλύτερο του 80 % του οφειλόμενου δανείου ή άλλης οικονομικής υποχρέωσης. Ωστόσο, όταν ο δανειολήπτης δεν καταβάλλει για την εγγύηση τιμή που εμπεριέχει ανάληψη κινδύνου, του παρέχονται πλεονεκτικοί όροι. Εξάλλου, όταν ο δανειολήπτης είναι μια επιχείρηση που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες, δεν μπορεί να βρει πιστωτικό ίδρυμα διατεθειμένο να του χορηγήσει πιστώσεις με οποιουσδήποτε όρους, χωρίς κρατική εγγύηση.
(86)
Για τον λόγο αυτό, η Επιτροπή διαφωνεί με το επιχείρημα της Ισπανίας ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της ανακοίνωσης για τις εγγυήσεις […]. Εφαρμόζοντας τα κριτήρια αυτά στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι:
α)
η Valencia CF, […] αντιμετώπιζ[ε] […] οικονομικές δυσχέρειες (βλ. αιτιολογικές σκέψεις 70 έως 82 ανωτέρω) κατά τον χρόνο λήψης των μέτρων 1 […] και 4. |
β)
όπως εξηγήθηκε στις αιτιολογικές σκέψεις 7 έως 9 ανωτέρω, οι εγγυήσεις κάλυπταν περισσότερο από το 100 % των υποκείμενων δανείων.
γ)
οι ετήσιες προμήθειες 0,5 %-1 % που χρεώνονταν για τις εν λόγω εγγυήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αντανακλούσαν τον κίνδυνο αθέτησης πληρωμής των εγγυημένων δανείων, δεδομένων των δυσχερειών που αντιμετώπιζαν η Valencia CF […] και ιδίως του υψηλού δείκτη χρεών/ίδια κεφάλαια ή του γεγονότος ότι είχαν αρνητική καθαρή θέση κατά τον χρόνο λήψης των εν λόγω μέτρων.
(87)
Με βάση τα ανωτέρω, η Επιτροπή συνάγει το συμπέρασμα ότι τα μέτρα 1 […] και 4 δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην ανακοίνωση για τις εγγυήσεις […] και, συνεπώς, κρίνει ότι οι δικαιούχοι δεν θα είχαν εξασφαλίσει τα συγκεκριμένα μέτρα με τους ίδιους όρους στην αγορά και ότι, ως εκ τούτου, τα εν λόγω μέτρα παρείχαν αδικαιολόγητο πλεονέκτημα στους δικαιούχους».
13.
Η αιτιολογική σκέψη 93 της επίδικης απόφασης, που περιλαμβάνεται στο τμήμα 7.2, με τίτλο «Υπολογισμός του ποσού της ενίσχυσης», αναφέρει τα εξής:
«(93)
Σύμφωνα με το τμήμα 4.2 της ανακοίνωσης για τις εγγυήσεις […], η Επιτροπή θεωρεί ότι, για κάθε εγγύηση, το ποσό της ενίσχυσης ισούται με το στοιχείο επιδότησης της εγγύησης, δηλαδή το ποσό που προκύπτει από τη διαφορά ανάμεσα, αφενός, στο επιτόκιο του δανείου που εφαρμόστηκε πραγματικά χάρη στην κρατική εγγύηση συν τα τέλη εγγύησης και, αφετέρου, στο επιτόκιο που θα είχε εφαρμοστεί για ένα δάνειο χωρίς την κρατική εγγύηση. Η Επιτροπή επισημαίνει ότι λόγω του περιορισμένου αριθμού παρατηρήσεων για παρεμφερείς συναλλαγές στην αγορά, ένα τέτοιο κριτήριο αναφοράς δεν θα βοηθούσε ιδιαίτερα στη σύγκριση. Επομένως, η Επιτροπή θα χρησιμοποιήσει το κατάλληλο επιτόκιο αναφοράς, το οποίο είναι 1000 μονάδες βάσης, λαμβανομένων υπόψη των δυσχερειών των τριών ποδοσφαιρικών συλλόγων και της πολύ μικρής αξίας των εξασφαλίσεων των δανείων, πλέον 124-149 μονάδων βάσης ως βασικού επιτοκίου της Ισπανίας κατά τον χρόνο λήψης των μέτρων ενίσχυσης. Πράγματι, το κάθε δάνειο εξασφαλίστηκε με ασφάλεια επί των αποκτηθεισών μετοχών των συλλόγων. Ωστόσο, οι εν λόγω σύλλογοι αποτελούσαν προβληματικές επιχειρήσεις, δηλαδή ασκούσαν δραστηριότητες που ήταν ζημιογόνες και δεν υπήρχε αξιόπιστο σχέδιο βιωσιμότητας που να αποδεικνύει ότι οι εν λόγω δραστηριότητες θα μπορούσαν να αρχίσουν να αποφέρουν κέρδη για τους μετόχους τους. Κατά συνέπεια, οι ζημίες των συλλόγων ήταν ενσωματωμένες στην αξία των μετοχών τους, με αποτέλεσμα η αξία αυτών των μετοχών ως ασφάλεια των δανείων να είναι σχεδόν μηδενική. Με βάση τους υπολογισμούς της Επιτροπής, το ποσό της ενίσχυσης στα υπό αξιολόγηση μέτρα ανερχόταν […] στην περίπτωση της Valencia CF (19,193 εκατ. ευρώ δυνάμει του μέτρου 1 […]».
III. Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
14.
Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Οκτωβρίου 2016, η Valencia CF άσκησε προσφυγή ακύρωσης κατά της επίδικης απόφασης, προβάλλοντας οκτώ λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της προσφυγής της.
15.
Το Γενικό Δικαστήριο, με τις σκέψεις 116 έως 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης οι οποίες αποτελούν το αντικείμενο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, δέχθηκε –αποκλειστικά όσον αφορά το μέτρο 1 (
10
)– το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο η Valencia CF ισχυρίστηκε ότι η Επιτροπή κακώς έκρινε ότι η τιμή χορήγησης, όσον αφορά το μέτρο 1, δεν ήταν η αγοραία.
16.
Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ αρχάς, ότι από την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις προκύπτει ότι πρέπει πρώτα να προσδιοριστεί μια ενδεχόμενη αγοραία τιμή, είτε από άποψη εγγύησης είτε από άποψη υποκείμενου δανείου, με την οποία μπορούν να συγκριθούν οι όροι της επίμαχης συναλλαγής προκειμένου να διαπιστωθεί αν η οικονομική επιβάρυνση του δανειολήπτη είναι μικρότερη από εκείνη που θα επωμιζόταν αν έπρεπε να λάβει το ίδιο δάνειο και την ίδια εγγύηση σε αγοραία τιμή. Σύμφωνα με το Γενικό Δικαστήριο, από τα σημεία 3.2, στοιχείο δʹ, και 4.2 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις προκύπτει ότι η Επιτροπή πρέπει προς τον σκοπό αυτόν, πρώτον, να ελέγξει αν η τιμή που καταβλήθηκε για την εγγύηση είναι τουλάχιστον ίση με την αντίστοιχη τιμή αναφοράς της προμήθειας εγγύησης στις χρηματοπιστωτικές αγορές· δεύτερον, ελλείψει τέτοιας τιμής αναφοράς, πρέπει να συγκρίνει το συνολικό χρηματοοικονομικό κόστος του εγγυημένου δανείου (συμπεριλαμβανομένου του επιτοκίου του δανείου και της προμήθειας εγγύησης) με την τιμή αγοράς ενός παρόμοιου μη εγγυημένου δανείου· τρίτον, όταν δεν υπάρχει διαθέσιμη τιμή αγοράς για παρόμοιο μη εγγυημένο δάνειο, πρέπει να χρησιμοποιηθεί το επιτόκιο αναφοράς (
11
).
17.
Βάσει αυτής της παραδοχής, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, παραπέμποντας στις αιτιολογικές σκέψεις 85 και 86, στοιχείο γʹ, της επίδικης απόφασης, ότι η Επιτροπή δεν ανέφερε, στις αναπτύξεις της σχετικά με τον χαρακτηρισμό του πλεονεκτήματος, ποια ήταν η τιμή της αγοράς σε σχέση με την οποία αποτίμησε την εν λόγω προμήθεια και δεν εξέτασε το ενέχυρο που δόθηκε στο IVF ως αντεγγύηση. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή είχε απλώς προβεί σε εκτίμηση της χρηματοοικονομικής κατάστασης της προσφεύγουσας προκειμένου να αντλήσει το συμπέρασμα ότι, δεδομένου του ύψους της προμήθειας εγγύησης που καταβλήθηκε στο IVF, η εν λόγω προμήθεια δεν ήταν σύμφωνη με τις συνθήκες της αγοράς. Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο σημείωσε ότι, στην απάντησή της στο πλαίσιο των μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας, η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι θεώρησε ότι, λαμβανομένης υπόψη της χρηματοοικονομικής κατάστασης της προσφεύγουσας, η οποία ήταν προβληματική επιχείρηση, δεν υπήρχε αγοραία τιμή δυνάμενη να χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναφοράς για την προμήθεια εγγύησης. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, προκειμένου να διαπιστώσει αν η προμήθεια που καταβλήθηκε στο IVF υπέκρυπτε πλεονέκτημα, η Επιτροπή, αφενός, παρέλειψε να λάβει υπόψη το σύνολο των κρίσιμων χαρακτηριστικών της εγγύησης και του υποκείμενου δανείου, ειδικότερα δε την ύπαρξη ασφαλειών που παρέσχε ο δανειολήπτης και, αφετέρου, παρέλειψε να αναζητήσει αγοραία τιμή υπό το πρίσμα της οποίας να συγκρίνει την επίμαχη προμήθεια, εκτιμώντας ότι δεν υπήρχε τέτοια τιμή όσον αφορά τις προβληματικές επιχειρήσεις (
12
).
18.
Στη συνέχεια, στις σκέψεις 130 έως 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι, στην αιτιολογική σκέψη 93 της επίδικης απόφασης, η Επιτροπή προέβη σε λεπτομερέστερη ανάλυση στο πλαίσιο του υπολογισμού του ποσού της ενίσχυσης. Εντούτοις, παραπέμποντας στην απάντηση της Επιτροπής στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας και σε απάντηση σε ερώτηση που τέθηκε κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, στην οποία η Επιτροπή αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, κατ’ αρχάς, ότι η Επιτροπή δεν διερεύνησε αν υπήρχε «αντίστοιχη προμήθεια εγγύησης αναφοράς η οποία να προσφέρεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές». Αντιθέτως, κατά το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή υπέθεσε ότι κανένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα δεν επρόκειτο να συστήσει εγγύηση υπέρ προβληματικής επιχείρησης, δεδομένου ότι η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις δεν προβλέπει γενικό τεκμήριο κατά το οποίο, στην περίπτωση προβληματικής επιχείρησης, δεν μπορεί να υπάρχει αγοραία τιμή. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή εκτίμησε ότι εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της ως προς την έρευνα σχετικά με την ύπαρξη αγοραίας τιμής για παρόμοιο μη εγγυημένο δάνειο, περιοριζόμενη να διατυπώσει τις σχετικές αμφιβολίες της στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας.
19.
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο προσήψε στην Επιτροπή, πρώτον, ότι, τεκμαίροντας ότι κανένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα δεν επρόκειτο να συστήσει εγγύηση υπέρ προβληματικής επιχείρησης και, ως εκ τούτου, ότι δεν προσφερόταν στην αγορά αντίστοιχη προμήθεια εγγύησης αναφοράς, δεν έλαβε υπόψη την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή παρέβη την υποχρέωσή της να προβεί σε συνολική εκτίμηση λαμβάνοντας υπόψη κάθε κρίσιμο εν προκειμένω στοιχείο (
13
).
20.
Τρίτον, στις σκέψεις 135 έως 137 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο προσήψε επίσης στην Επιτροπή ότι δεν τεκμηρίωσε επαρκώς τη διαπίστωση ότι αποκλειόταν η ύπαρξη αγοραίας τιμής για παρόμοιο μη εγγυημένο δάνειο. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, με την απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας, η Επιτροπή απλώς εξέφρασε τις αμφιβολίες της ως προς το κατά πόσον υπήρχαν παρόμοιες πράξεις, πλην όμως δεν ζήτησε, όπως είχε την εξουσία να πράξει, από το οικείο κράτος μέλος, ή από άλλες πηγές, πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη δανείων παρόμοιων με το υποκείμενο δάνειο της επίδικης συναλλαγής. Εξάλλου, σύμφωνα με το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή δεν προέβαλε κανένα άλλο στοιχείο που προέκυψε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας προς στήριξη των διαπιστώσεών της ότι δεν υπήρχε επαρκής αριθμός συγκρίσιμων πράξεων (
14
).
21.
Βάσει των εκτιμήσεων αυτών, το Γενικό Δικαστήριο δέχθηκε τον πρώτο λόγο ακυρώσεως που προέβαλε η Valencia CF και ακύρωσε την επίδικη απόφαση κατά το μέρος που αφορούσε το μέτρο 1.
IV. Αιτήματα των διαδίκων
22.
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος που το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την επίδικη απόφαση όσον αφορά το μέτρο 1, να αναπέμψει την υπόθεση στο Γενικό Δικαστήριο και να επιφυλαχθεί ως προς τα δικαστικά έξοδα.
23.
Η Valencia CF ζητεί από το Δικαστήριο, κυρίως, να κηρύξει απαράδεκτη την αναίρεση που άσκησε η Επιτροπή, επικουρικώς δε να απορρίψει την αναίρεση αυτή στο σύνολό της και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
24.
Το Βασίλειο της Ισπανίας ζητεί από το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής και να την καταδικάσει στα δικαστικά έξοδα.
V. Ανάλυση της αιτήσεως αναιρέσεως
Α.
Συνοπτική έκθεση των επιχειρημάτων των διαδίκων
25.
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή προβάλλει έναν μόνο λόγο αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζει ότι, με τις σκέψεις 124 έως 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το δίκαιο της Ένωσης, ερμηνεύοντας εσφαλμένα το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, ιδίως όσον αφορά την απόδειξη της ύπαρξης πλεονεκτήματος. Ο μοναδικός λόγος της Επιτροπής χωρίζεται σε τρία σκέλη.
26.
Με το πρώτο σκέλος, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την επίδικη απόφαση και την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις. Η Επιτροπή παρατηρεί ότι, λόγω του ειδικού χαρακτήρα της εγγυοδοσίας, δεν εντόπισε στην αγορά πράξεις παρόμοιες με την επίμαχη εγγύηση ούτε μη εγγυημένα δάνεια παρόμοια με το δάνειο που καλύπτεται από την εν λόγω εγγύηση. Εντούτοις, σε αντίθεση με όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, η Επιτροπή ουδέποτε θεώρησε ότι δεν υπήρχε αγοραία τιμή για την αντίστοιχη προμήθεια εγγύησης και ότι, ως εκ τούτου, κανένας φορέας της αγοράς δεν θα παρείχε εγγύηση υπέρ της Valencia CF. Αντιθέτως, από την αιτιολογική σκέψη 93, στοιχείο αʹ, της επίδικης απόφασης προκύπτει ότι η Επιτροπή υπολόγισε το επιτόκιο της αγοράς που ίσχυε για την επίδικη εγγύηση. Εν προκειμένω, από την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις προκύπτει ότι, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, η Επιτροπή θα μπορούσε να θεωρήσει ότι δεν υφίσταται αγοραία τιμή για συγκεκριμένη εγγύηση, αλλά αυτό δεν συνέβη στην επίδικη απόφαση (
15
).
27.
Επομένως, οι εκτιμήσεις που εκτίθενται στις σκέψεις 124 έως 130 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης στηρίζονται σε εσφαλμένη ερμηνεία της επίδικης απόφασης. Ειδικότερα, στη σκέψη 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε μερική και επιλεκτική ανάγνωση της επίδικης απόφασης. Έλαβε μεμονωμένα υπόψη την τελευταία περίοδο της αιτιολογικής σκέψης 85 η οποία, αν και ασαφής, δεν αποτελεί τη βάση της επίδικης απόφασης. Η απόφαση αυτή στηρίζεται, αντιθέτως, στην ανεπάρκεια του τιμήματος που καταβλήθηκε για την εγγύηση και όχι στην αδυναμία λήψης εγγύησης ή δανείου στην αγορά. Η Επιτροπή δεν αμφισβητεί ότι μπορεί να υπάρχει αγοραία τιμή ακόμη και όταν παρέχεται εγγύηση υπέρ προβληματικής επιχείρησης. Επομένως, οι σκέψεις 127 έως 129 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης είναι άνευ αντικειμένου.
28.
Επιπλέον, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, της οποίας το Γενικό Δικαστήριο περιορίστηκε να συνοψίσει ορισμένα σύντομα αποσπασματικά στοιχεία, χωρίς να ακολουθήσει τη λογική της. Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα έκρινε ότι η χρησιμοποίηση των επιτοκίων αναφοράς είναι συγκρίσιμη με τεκμήριο, ενώ η χρήση των επιτοκίων αυτών αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος μιας εμπειρικής άσκησης με σκοπό τη διαπίστωση δείκτη της αγοραίας τιμής της εγγύησης. Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένα ερμήνευσε την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις ως εάν προέβλεπε μια αυστηρή ιεράρχηση μεταξύ των μεθόδων της αγοράς και των μεθόδων αναφοράς για τη διαπίστωση της ύπαρξης ενίσχυσης και για τον ποσοτικό προσδιορισμό της ενίσχυσης αυτής. Εντούτοις, όλες οι μέθοδοι που προβλέπονται στην ανακοίνωση έχουν ως σκοπό τον καθορισμό της αγοραίας τιμής της εγγύησης και στηρίζονται σε στοιχεία της αγοράς. Τρίτον, η χρήση του επιτοκίου αναφοράς δεν προϋποθέτει παράβαση της υποχρέωσης σφαιρικής εκτίμησης λαμβανομένων υπόψη όλων των κρίσιμων εν προκειμένω στοιχείων.
29.
Με το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο όσον αφορά το βάρος αποδείξεως σχετικά με την ύπαρξη πλεονεκτήματος που απορρέει από εγγύηση ad hoc και από το καθήκον επιμέλειας της Επιτροπής. Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο φέρεται να επέβαλε στην Επιτροπή υπέρμετρο βάρος αποδείξεως όσον αφορά τη θεμελίωση της θέσης της ότι δεν χορηγήθηκε κρατική εγγύηση υπό συνθήκες αγοράς.
30.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι, εν προκειμένω, εξέφρασε, κατ’ αρχάς, στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας, αμφιβολίες ως προς την ύπαρξη ανάλογων εγγυήσεων στη χρηματοπιστωτική αγορά και επισήμανε ότι οι φορείς της αγοράς δεν φαίνονταν διατεθειμένοι να αναλάβουν τον κίνδυνο αφερεγγυότητας των δικαιούχων. Δεύτερον, η Επιτροπή κάλεσε επίσης το κράτος μέλος και τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν παρατηρήσεις επ’ αυτού, ζητώντας από το Βασίλειο της Ισπανίας να της παράσχει όλες τις κρίσιμες για την εκτίμηση της ενίσχυσης πληροφορίες. Τρίτον, κατά την Επιτροπή, στις παρατηρήσεις της σχετικά με την απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας, η Fundación Valencia είχε εκφράσει αμφιβολίες ως προς την ύπαρξη παρόμοιων εγγυήσεων στην αγορά.
31.
Η Επιτροπή εκτιμά ότι ανταποκρίνεται στο βάρος αποδείξεως που φέρει για να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη πλεονεκτήματος, κατά την έννοια της νομολογίας, όταν, όπως εν προκειμένω, παραθέτει στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας συλλογιστική που στηρίζεται στις δυσχέρειες της εγγυολήπτριας επιχείρησης και στα χαρακτηριστικά της εγγύησης, από τα οποία συνάγει την πιστοληπτική διαβάθμιση της επιχείρησης, και όταν, αφού καλέσει το κράτος μέλος και τους ενδιαφερομένους να διατυπώσουν συναφώς παρατηρήσεις ζητώντας να της παράσχουν όλες τις κρίσιμες για την εκτίμηση της ενίσχυσης πληροφορίες, από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει ότι υπάρχουν παρόμοιες συναλλαγές στην αγορά (όπερ επιβεβαιώνουν και τα ενδιαφερόμενα μέρη). Υπό τις συνθήκες αυτές, το καθήκον επιμέλειας δεν απαιτεί από την Επιτροπή να αναζητήσει στοιχεία των οποίων η ύπαρξη είναι απίθανη ή καθαρά υποθετική. Δεν είναι εύλογο η Επιτροπή να οφείλει, υπό τις περιστάσεις αυτές, να κάνει χρήση των εξουσιών της έναντι του κράτους μέλους, των τρίτων ενδιαφερομένων ή ακόμη έναντι άλλων πηγών. Η πρόσκληση που διατυπώνεται στην απόφαση για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας αρκεί προκειμένου το κράτος μέλος ή/και οι ενδιαφερόμενοι να της γνωστοποιήσουν παρόμοιες συναλλαγές, εφόσον υπάρχουν. Κατ’ αρχήν, απόκειται στο κράτος μέλος που διατείνεται ότι συμπεριφέρθηκε ως συνετός ιδιώτης επιχειρηματίας υπό συνθήκες οικονομίας της αγοράς να εξετάσει αν υπάρχουν παρόμοιες συναλλαγές στην αγορά. Οι δημόσιες αρχές και ο δικαιούχος του μέτρου βρίσκονται σε καλύτερη θέση απ’ ό,τι η Επιτροπή για να διαπιστώσουν την ύπαρξη παρόμοιων συναλλαγών. Επιπλέον, η Επιτροπή δεν μπορεί να κληθεί να προσκομίσει αρνητικές αποδείξεις. Η νομολογία τόσο του Δικαστηρίου όσο και του Γενικού Δικαστηρίου επιβεβαιώνει την προσέγγιση αυτή.
32.
Γενικότερα, όσον αφορά την απόδειξη της ύπαρξης ενίσχυσης, η Επιτροπή φρονεί ότι υποχρεούται να κάνει χρήση των ειδικών εξουσιών έρευνας μόνον όταν δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία για να αποδείξει ότι υφίσταται ενίσχυση, όταν έχει γνώση της ύπαρξης σημαντικού στοιχείου το οποίο δεν έχει στη διάθεσή της και το οποίο μπορεί να επηρεάσει την εκτίμησή της σχετικά με την ύπαρξη ενίσχυσης ή όταν είναι εύλογο να υποτεθεί ότι τα στοιχεία που διαθέτει είναι ελλιπή. Εν προκειμένω δεν συντρέχει καμία από αυτές τις περιπτώσεις.
33.
Με το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά κρίνοντας, στη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι «η Επιτροπή δεν προβάλλει κανένα άλλο στοιχείο που προέκυψε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας προς στήριξη των διαπιστώσεών της ότι δεν υπήρχε επαρκής αριθμός συγκρίσιμων πράξεων». Συγκεκριμένα, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η Επιτροπή αναφέρθηκε στις μνημονευόμενες στο σημείο 30 ανωτέρω αμφιβολίες της Fundación Valencia όσον αφορά την ύπαρξη παρόμοιων εγγυήσεων στην αγορά, στοιχείο επί του οποίου στήριξε επίσης την απόφασή της.
34.
Η Valencia CF προβάλλει, προκαταρκτικώς, ένσταση απαραδέκτου με την οποία υποστηρίζει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη. Επί της ουσίας, η Valencia CF και το Βασίλειο της Ισπανίας αντικρούουν τα επιχειρήματα της Επιτροπής.
Β.
Νομική εκτίμηση
1. Επί του παραδεκτού της αιτήσεως αναιρέσεως
35.
Προκαταρκτικώς, πρέπει να εξεταστεί η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Valencia CF κατά της αιτήσεως αναιρέσεως.
36.
Η Valencia CF υποστηρίζει, πρώτον, ότι η Επιτροπή δεν προσδιορίζει με την απαιτούμενη ακρίβεια το σκεπτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης κατά της οποίας βάλλει. Δεύτερον, η Valencia CF ισχυρίζεται ότι, δεδομένου ότι η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις δεν συνιστά πράξη θετικού δικαίου της Ένωσης, η ενδεχόμενη παράβασή της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως νομικό ζήτημα το οποίο θα μπορούσε να εξετάσει το Δικαστήριο στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως. Τρίτον, κατά τη Valencia CF, η Επιτροπή απλώς επαναλαμβάνει ισχυρισμούς και επιχειρήματα που είχε ήδη προβάλει ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ζητεί νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, αίτημα το οποίο είναι απαράδεκτο στην αναιρετική δίκη.
37.
Φρονώ ότι η ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Valencia CF πρέπει να απορριφθεί.
38.
Κατ’ αρχάς, με την αίτηση αναιρέσεως, η Επιτροπή υποδεικνύει σαφώς τις σκέψεις και τα χωρία της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης που αποτελούν το αντικείμενο των αιτιάσεών της. Επιπλέον, όπως προκύπτει από τα σημεία 25 έως 33 των παρουσών προτάσεων, τα προβαλλόμενα νομικά σφάλματα που προσάπτει η Επιτροπή στο Γενικό Δικαστήριο προκύπτουν σαφώς από την επιχειρηματολογία της.
39.
Συγκεκριμένα, η Επιτροπή αμφισβητεί, κατ’ αρχάς, την ερμηνεία της επίδικης απόφασης από το Γενικό Δικαστήριο. Συναφώς, το Δικαστήριο ήδη έχει κρίνει ότι λόγοι που στρέφονται κατά της εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου ερμηνείας απόφασης της Επιτροπής είναι […] παραδεκτοί στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως (
16
). Η Επιτροπή αμφισβητεί την ερμηνεία της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις από το Γενικό Δικαστήριο. Εν προκειμένω, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, στον συγκεκριμένο τομέα των κρατικών ενισχύσεων, η Επιτροπή δεσμεύεται από τα ρυθμιστικά πλαίσια που θεσπίζει και τις ανακοινώσεις που εκδίδει, στο μέτρο που δεν αποκλίνουν από τους κανόνες της Συνθήκης (
17
). Επομένως, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο προσήψε στην Επιτροπή ότι αγνόησε την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις, λόγος αναιρέσεως που αποσκοπεί στην αμφισβήτηση της ερμηνείας της ανακοίνωσης αυτής πρέπει να θεωρηθεί παραδεκτός. Ομοίως, η προβαλλόμενη παράβαση των εφαρμοστέων κανόνων περί απόδειξης αποτελεί νομικό ζήτημα παραδεκτό κατ’ αναίρεση (
18
).
40.
Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Valencia CF, η αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής δεν σκοπεί ούτε στην επανάληψη των ήδη προβληθέντων πρωτοδίκως λόγων και επιχειρημάτων ούτε στην αμφισβήτηση της εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών μέσων στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο.
2. Επί της ουσίας: επί του μοναδικού λόγου αναιρέσεως
41.
Επί της ουσίας, φρονώ ότι, προκειμένου να δοθεί απάντηση στα επιχειρήματα που προέβαλε η Επιτροπή με την αίτηση αναιρέσεως, πρέπει, προκαταρκτικώς, να διατυπωθούν ορισμένες παρατηρήσεις επί της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις (ενότητα αʹ) και να υπομνησθούν οι αρχές που έχει αναπτύξει η νομολογία σχετικά με το βάρος αποδείξεως και το καθήκον επιμέλειας που υπέχει η Επιτροπή στο πλαίσιο της εκτίμησης της ύπαρξης πλεονεκτήματος κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ (ενότητα βʹ). Βάσει των προεκτεθέντων, θα αναλύσω στη συνέχεια τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή (ενότητα γʹ).
α) Επί της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις
42.
Από το σημείο 1.1 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις προκύπτει ότι αυτή παρέχει καθοδήγηση σχετικά με τις αρχές και τη μεθοδολογία στις οποίες στηρίζεται η Επιτροπή για την εφαρμογή των διατάξεων των Συνθηκών περί κρατικών ενισχύσεων στις κρατικές εγγυήσεις. Σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στο σημείο 39 των παρουσών προτάσεων, αυτή είναι δεσμευτική για την Επιτροπή, αλλά όχι για το Δικαστήριο (
19
).
43.
Όπως προκύπτει από τα σημεία 2.1 και 2.2 της ανακοίνωσης, το πλεονέκτημα μιας κρατικής εγγύησης είναι ότι ο κίνδυνος της αδυναμίας εξόφλησης εγγυημένου δανείου αναλαμβάνεται από το Δημόσιο. Η ανάληψη του κινδύνου αυτού θα πρέπει κανονικά να επιβραβεύεται με μια ενδεδειγμένη αντιπαροχή, ήτοι την προμήθεια εγγύησης. Πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ υπάρχει στην περίπτωση ολικής ή μερικής παραίτησης από την προμήθεια εγγύησης, η οποία συνεπάγεται απώλεια πόρων για το Δημόσιο και όφελος για την επιχείρηση.
44.
Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου (
20
), από την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις (
21
) προκύπτει ότι η εκτίμηση για τη διαπίστωση της ύπαρξης πλεονεκτήματος και, κατά συνέπεια, ενίσχυσης στηρίζεται στην «αρχή του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς». Σκοπός της εκτίμησης αυτής είναι να διαπιστωθεί κατά πόσον η εγγύηση χορηγήθηκε υπό όρους που θα ήταν αποδεκτοί για ένα ιδιώτη επιχειρηματία υπό τους συνήθεις όρους μιας οικονομίας της αγοράς.
45.
Προς τούτο, η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις προβλέπει ανάλυση προκειμένου να διαπιστωθεί, κατ’ αρχάς, αν ένας συνετός ιδιώτης επενδυτής θα είχε χορηγήσει ή όχι στον δικαιούχο συγκρίσιμη εγγύηση υπό τους ίδιους όρους και με την ίδια τιμή με την επίμαχη. Αν όχι, υπάρχει πλεονέκτημα και, επομένως, ενίσχυση η οποία, σε δεύτερο στάδιο, πρέπει να ποσοτικοποιηθεί με τον προσδιορισμό της τιμής στην οποία, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης, ο συνετός ιδιώτης επενδυτής θα είχε ενδεχομένως χορηγήσει παρόμοια εγγύηση. Το ποσό της ενίσχυσης θα είναι, κατά κανόνα, ίσο με τη διαφορά μεταξύ της τιμής που πράγματι καταβλήθηκε για την εγγύηση και της τιμής που θα απαιτούσε ένας συνετός ιδιώτης επενδυτής για τη χορήγηση της εγγύησης αυτής.
46.
Η δομή της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις ακολουθεί αυτό το σύστημα σε δύο στάδια. Κατ’ αρχάς, στο σημείο 3 αναφέρει ορισμένες σωρευτικές προϋποθέσεις, η πλήρωση των οποίων αποκλείει την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης. Όσον αφορά ειδικότερα τις ad hoc εγγυήσεις, όπως η επίμαχη στην παρούσα διαδικασία, το σημείο 3.2 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις ορίζει ότι αρκεί να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις που αναφέρονται σε αυτό, προκειμένου να αποκλειστεί η ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι εξής: ο δανειολήπτης δεν αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες (στοιχείο αʹ), η εμβέλεια της εγγύησης μπορεί να μετρηθεί ορθά κατά τον χρόνο παροχής της (στοιχείο βʹ), η εγγύηση δεν καλύπτει ποσοστό μεγαλύτερο του 80 % του οφειλόμενου δανείου (στοιχείο γʹ), και καταβάλλεται για την εγγύηση τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς (στοιχείο δʹ).
47.
Η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις δεν διευκρινίζει ρητώς τις συνέπειες της μη τήρησης των όρων αυτών. Εντούτοις, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, αν δεν πληρούται μία ή περισσότερες από τις προϋποθέσεις αυτές, τούτο δεν συνεπάγεται αυτομάτως και οπωσδήποτε ότι υφίσταται κρατική ενίσχυση. Η μη τήρηση μίας ή περισσοτέρων από τις προϋποθέσεις αυτές υποδηλώνει ότι υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη ενίσχυσης, πράγμα που συνεπάγεται την ανάγκη λεπτομερέστερης ανάλυσης. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαιτέρως κρίσιμη είναι η προϋπόθεση του σημείου 3.2, στοιχείο δʹ, δηλαδή να καταβάλλεται για την εγγύηση τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς. Σε περίπτωση μη τήρησης της προϋπόθεσης αυτής, δηλαδή αν η επίμαχη κρατική εγγύηση χορηγείται σε τιμή κατώτερη της αγοραίας τιμής, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το επίμαχο μέτρο είναι ικανό να παράσχει πλεονέκτημα στον δικαιούχο και, επομένως, συνιστά κρατική ενίσχυση.
48.
Στο σημείο 3.2, στοιχείο δʹ, της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις καθορίζονται λεπτομερώς τα κριτήρια που πρέπει να χρησιμοποιούνται για να διαπιστωθεί αν η επίμαχη εγγύηση χορηγείται σε τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς.
49.
Το σημείο αυτό διευκρινίζει, στο πρώτο και δεύτερο εδάφιο, ότι προς τούτο πρέπει, κατ’ αρχάς, να εξακριβωθεί η ύπαρξη «αντίστοιχη[ς] προμήθεια[ς] αναφοράς που εφαρμόζεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές». Αν στις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν εφαρμόζονται αντίστοιχες προμήθειες αναφοράς, «το συνολικό χρηματοοικονομικό κόστος του δανείου που καλύπτεται από την εγγύηση, συμπεριλαμβανομένου του επιτοκίου του δανείου και της προμήθειας εγγύησης, θα πρέπει να συγκριθεί με την αγοραία τιμή παρόμοιου μη εγγυημένου δανείου».
50.
Στη συνέχεια, το εν λόγω σημείο διευκρινίζει, στην τρίτη παράγραφό του, ότι, και στις δύο περιπτώσεις, για να προσδιοριστεί η αντίστοιχη αγοραία τιμή, θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα χαρακτηριστικά της εγγύησης και του υποκείμενου δανείου, η δε ανάλυση αυτή θα πρέπει ιδίως να επιτρέπει την κατάταξη του δανειολήπτη σε μια κατηγορία κινδύνου.
51.
Σε περίπτωση που, υπό το πρίσμα της ανάλυσης των ανωτέρω παραμέτρων, η Επιτροπή καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η χορηγηθείσα εγγύηση παρέχει στον δικαιούχο πλεονέκτημα κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, πρέπει, σε δεύτερο στάδιο, να προσδιοριστεί ποσοτικώς το ποσό της ενίσχυσης. Η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις παρέχει, στο σημείο 4, στοιχεία ως προς τα κριτήρια που πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τον εν λόγω ποσοτικό προσδιορισμό.
52.
Όπως προαναφέρθηκε, η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις διαλαμβάνει ότι, γενικώς, το ποσό της ενίσχυσης ισούται με τη διαφορά μεταξύ του τιμήματος που πράγματι καταβλήθηκε για την εγγύηση και του τιμήματος που θα είχε απαιτήσει ένας συνετός ιδιώτης επενδυτής για τη χορήγηση της εγγύησης αυτής.
53.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, εντούτοις, αν η επιχείρηση βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση και, επομένως, η πιθανότητα να μην αποπληρώσει ο δανειολήπτης το δάνειο είναι ιδιαίτερα υψηλή, είναι δυνατόν κανένας συνετός ιδιώτης επενδυτής να μην χορηγήσει την εγγύηση. Στην περίπτωση αυτή, που αναφέρεται στο σημείο 2.2 και στο σημείο 4.1, στοιχείο αʹ, της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, δεν υφίσταται η αγοραία τιμή της εγγύησης, διότι κανένας επενδυτής δεν θα ήταν διατεθειμένος να τη χορηγήσει. Σε μια τέτοια περίπτωση, σύμφωνα με το σημείο 4.1, στοιχείο αʹ, της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, μόνο σε «εξαιρετικές περιπτώσεις» το ποσό της ενίσχυσης θα είναι ίσο με το ποσό της ίδιας της εγγύησης. Τούτο εξηγείται από το γεγονός ότι, αφενός, ελλείψει αγοραίας τιμής για τη χορήγηση της εγγύησης αυτής, το ποσό της ενίσχυσης δεν μπορεί να καθοριστεί ως η διαφορά μεταξύ της πράγματι καταβληθείσας τιμής και ενός παράγοντος που δεν υφίσταται. Αφετέρου, δεδομένου ότι ο κίνδυνος αθέτησης των υποχρεώσεων είναι ιδιαίτερα υψηλός, το Δημόσιο θα αναγκαστεί πιθανότατα να εκταμιεύσει το σύνολο του εγγυημένου ποσού (
22
).
54.
Εκτός από την ειδική αυτή περίπτωση, για τον ποσοτικό προσδιορισμό της ενίσχυσης, θα πρέπει να προσδιοριστεί η αγοραία τιμή για τη χορήγηση της εγγύησης με την οποία θα συγκριθεί η τιμή που πράγματι καταβλήθηκε για την επίμαχη εγγύηση.
55.
Συναφώς, το σημείο 4.2 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις αναφέρει ότι, όταν η αγορά δεν παρέχει εγγυήσεις για τη συγκεκριμένη κατηγορία συναλλαγής, δεν είναι διαθέσιμη αγοραία τιμή για την εγγύηση. Τούτο πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι δεν πρόκειται για κατάσταση όπως αυτή για την οποία έγινε λόγος στο σημείο 53 των παρουσών προτάσεων, αλλά μάλλον υπό την έννοια ότι μια τιμή της αγοράς δεν είναι «εμπειρικώς» διαθέσιμη, πλην όμως μπορεί να επινοηθεί. Στην περίπτωση αυτή, η ενίσχυση πρέπει να προσδιορίζεται ποσοτικώς με τον υπολογισμό «[της] διαφορά[ς] μεταξύ του συγκεκριμένου επιτοκίου της αγοράς που θα έπρεπε να καταβάλει η εταιρία αυτή χωρίς την εγγύηση και του επιτοκίου που επιτεύχθηκε χάρη στην κρατική εγγύηση, αφού ληφθούν υπόψη οι καταβληθείσες προμήθειες». Κατά το ίδιο σημείο της ανακοίνωσης, «εάν δεν υπάρχει επιτόκιο της αγοράς και το κράτος μέλος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει ως προσεγγιστική τιμή το επιτόκιο αναφοράς, […] ισχύουν οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην ανακοίνωση για τα επιτόκια αναφοράς […] για τον υπολογισμό της έντασης της ενίσχυσης μιας μεμονωμένης εγγύησης».
β) Νομολογιακές αρχές σχετικά με το βάρος αποδείξεως και το καθήκον επιμέλειας της Επιτροπής όσον αφορά την απόδειξη της ύπαρξης πλεονεκτήματος
56.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στην Επιτροπή απόκειται να αποδείξει την ύπαρξη κρατικής ενίσχυσης κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και, ως εκ τούτου, να αποδείξει και ότι πληρούται η προϋπόθεση περί παροχής πλεονεκτήματος στους δικαιούχους (
23
).
57.
Επίσης, κατά πάγια νομολογία, όταν έχει εφαρμογή η αρχή του ιδιώτη επενδυτή, η Επιτροπή φέρει το βάρος να αποδείξει, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τις πληροφορίες που παρέσχε το οικείο κράτος μέλος, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της αρχής αυτής (
24
).
58.
Απόκειται, ως εκ τούτου, στην Επιτροπή να προβεί σε συνολική εκτίμηση λαμβάνοντας υπόψη κάθε κρίσιμο εν προκειμένω στοιχείο το οποίο της παρέχει τη δυνατότητα να κρίνει αν ένας τέτοιος ιδιώτης επιχειρηματίας προδήλως δεν θα παρείχε παρεμφερείς διευκολύνσεις στη δικαιούχο επιχείρηση (
25
). Κατά τη νομολογία, όσον αφορά την εφαρμογή του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή, κρίσιμα είναι μόνο τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα και οι εξελίξεις που ήταν δυνατόν να προβλεφθούν κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης για πραγματοποίηση της επένδυσης (
26
).
59.
Συναφώς, η Επιτροπή οφείλει, χάριν της ορθής εφαρμογής των θεμελιωδών κανόνων της Συνθήκης ΛΕΕ που αφορούν τις κρατικές ενισχύσεις, να προβαίνει σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση των επίμαχων μέτρων, ώστε να έχει στη διάθεσή της, κατά την έκδοση της τελικής απόφασης, τα κατά το δυνατόν πληρέστερα και πλέον αξιόπιστα στοιχεία για τον σκοπό αυτόν (
27
).
60.
Κατά συνέπεια, οσάκις συνάγεται ότι το κριτήριο του ιδιώτη επενδυτή μπορεί να τύχει εφαρμογής, εναπόκειται στην Επιτροπή να ζητήσει από το οικείο κράτος μέλος να της παράσχει όλες τις σχετικές πληροφορίες προκειμένου να διαπιστώσει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις τόσο της εφαρμοσιμότητας όσο και της εφαρμογής του κριτηρίου αυτού (
28
).
61.
Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν έχει κατ’ ανάγκην άμεση γνώση των περιστάσεων υπό τις οποίες ελήφθη μια απόφαση υιοθέτησης συγκεκριμένου μέτρου, πρέπει να στηριχθεί για την εφαρμογή του κριτηρίου αυτού, σε μεγάλο βαθμό, στα αντικειμενικά και επαληθεύσιμα στοιχεία που προσκομίζει το οικείο κράτος μέλος προκειμένου να αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κριτηρίου του ιδιώτη επενδυτή (
29
).
62.
Ακόμη, όμως, και σε περίπτωση κατά την οποία το εν λόγω θεσμικό όργανο έρχεται σε αντιπαράθεση με κράτος μέλος το οποίο, παραβαίνοντας το καθήκον του συνεργασίας, παρέλειψε να παράσχει στην Επιτροπή τα στοιχεία που αυτή του είχε ζητήσει να της κοινοποιήσει, η Επιτροπή οφείλει να στηρίξει τις αποφάσεις της σε στοιχεία ορισμένης αξιοπιστίας και συνέπειας, τα οποία είναι επαρκώς βάσιμα ώστε να αποφανθεί ότι μια επιχείρηση έτυχε πλεονεκτήματος που συνιστά κρατική ενίσχυση και τα οποία δύνανται, ως εκ τούτου, να τεκμηριώσουν τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει η Επιτροπή (
30
).
63.
Πράγματι, δεδομένου ότι η ανάκτηση της ενίσχυσης από τον δικαιούχο της αποβλέπει στην εξάλειψη των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού που προκλήθηκαν από συγκεκριμένο σχετικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και στην επαναφορά της προ της χορήγησης της ενίσχυσης κατάστασης, η Επιτροπή δεν μπορεί να υποθέσει ότι μια επιχείρηση έτυχε πλεονεκτήματος το οποίο συνιστά κρατική ενίσχυση στηριζόμενη απλώς σε αρνητικό τεκμήριο, θεμελιούμενο στην απουσία στοιχείων ικανών να στηρίξουν αντίθετο συμπέρασμα, χωρίς να διαθέτει άλλα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει καταφατικώς η ύπαρξη ενός τέτοιου πλεονεκτήματος (
31
).
γ) Επί του μοναδικού λόγου αναιρέσεως
64.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω σκέψεων πρέπει να εξεταστεί ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
65.
Προκειμένου να εξακριβωθεί αν η ανάλυση του Γενικού Δικαστηρίου είναι ορθή υπό το πρίσμα των αιτιάσεων που προέβαλε η Επιτροπή, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να εξεταστεί η επίδικη απόφαση υπό το πρίσμα της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
66.
Συναφώς, με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή, κατ’ αρχάς, στο τμήμα 7.1.2, διαπίστωσε την ύπαρξη επιλεκτικού πλεονεκτήματος και, στη συνέχεια, στο τμήμα 7.2, προσδιόρισε ποσοτικά το ύψος της ενίσχυσης.
67.
Στο τμήμα 7.1.2, η Επιτροπή διαπίστωσε, κατ’ αρχάς, στις αιτιολογικές σκέψεις 73 έως 77, ότι η Valencia CF αντιμετώπιζε δυσχέρειες, αλλά απέκλεισε, στην αιτιολογική σκέψη 80, ότι βρισκόταν σε εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση. Συναφώς, με τις σκέψεις 51 έως 106 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα που προέβαλε η Valencia CF προς αμφισβήτηση της ανάλυσης της Επιτροπής όσον αφορά τη δυσχερή κατάσταση της εν λόγω εταιρίας. Το τμήμα αυτό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης δεν αμφισβητήθηκε και, ως εκ τούτου, εκφεύγει της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
68.
Στη συνέχεια, στις αιτιολογικές σκέψεις 81 έως 83 της επίδικης απόφασης, η Επιτροπή συνήγαγε από αυτή την προβληματική κατάσταση ότι ήταν δυνατό να θεωρηθεί ότι η πιστοληπτική διαβάθμιση της Valencia CF ενέπιπτε στην κατηγορία CCC, σύμφωνα με την τυποποιημένη μεθοδολογία που χρησιμοποιούν οι οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας (ιδίως η Standard & Poor’s). Μολονότι η Valencia CF αμφισβήτησε την ανάλυση αυτή τόσο με το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως της πρωτοδίκως ασκηθείσας προσφυγής της, που έγινε δεκτό από το Γενικό Δικαστήριο, όσο και με το υπόμνημά της επί της υπό κρίση αίτησης αναιρέσεως, πρέπει να επισημανθεί ότι, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο δεν έθεσε εν αμφιβόλω την ανάλυση αυτή και το συνακόλουθο συμπέρασμα. Επομένως, εκφεύγουν της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.
69.
Στη συνέχεια, στην αιτιολογική σκέψη 85 της επίδικης απόφασης –που επαναλαμβάνεται στο σημείο 12 των παρουσών προτάσεων– η Επιτροπή παραπέμπει στην ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις, αναφέροντας ότι η ανάλυσή της βασίζεται σε αυτήν και υπενθυμίζοντας ορισμένες από τις αρχές της. Το Γενικό Δικαστήριο, με τη σκέψη 124 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, παραπέμπει στην ως άνω αιτιολογική σκέψη και ιδίως στην τελευταία περίοδό της. Όπως δέχεται και η ίδια η Επιτροπή, η τελευταία αυτή περίοδος είναι προδήλως ασαφής (
32
).
70.
Η καθαυτό ανάλυση του υπό κρίση ζητήματος περιέχεται, ωστόσο, στις αιτιολογικές σκέψεις 86 και 87 της επίδικης απόφασης.
71.
Ειδικότερα, στην αιτιολογική σκέψη 86, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι οι προϋποθέσεις που αναφέρονται στο σημείο 3.2 της ανακοίνωσης δεν πληρούνται. Ειδικότερα, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι: α) η Valencia CF αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες (βλ. σημείο 3.2, στοιχείο αʹ, της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, β) η εγγύηση καλύπτει περισσότερο από το 100 % του δανείου (βλ. σημείο 3.2, στοιχείο γʹ, της εν λόγω ανακοίνωσης) και γ) η ετήσια προμήθεια 0,5 % δεν αντανακλά τον κίνδυνο αθέτησης πληρωμής του εγγυημένου δανείου και, ως εκ τούτου, η τιμή της εγγύησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς (βλ. σημείο 3.2, στοιχείο δʹ, της εν λόγω ανακοίνωσης).
72.
Βάσει της ανάλυσης αυτής, η Επιτροπή, στην αιτιολογική σκέψη 87, συνάγει το συμπέρασμα ότι τα επίμαχα μέτρα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις και «συνεπώς […] οι δικαιούχοι δεν θα είχαν εξασφαλίσει τα συγκεκριμένα μέτρα με τους ίδιους όρους στην αγορά».
73.
Από την προηγηθείσα ανάλυση προκύπτει ότι ορθώς το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 125 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, στις αναπτύξεις σχετικά με τη διαπίστωση της ύπαρξης πλεονεκτήματος, ήτοι στο σημείο 7.1.2 της επίδικης απόφασης, η Επιτροπή δεν αναφέρει ποια είναι η τιμή της αγοράς βάσει της οποίας αξιολόγησε την επίμαχη προμήθεια.
74.
Μόνο στην αιτιολογική σκέψη 93 της επίδικης απόφασης, ήτοι στο τμήμα 7.2 σχετικά με τον ποσοτικό προσδιορισμό της ενίσχυσης, η Επιτροπή σημειώνει ότι «το επιτόκιο που θα είχε εφαρμοστεί για ένα δάνειο χωρίς την κρατική εγγύηση […] δεν θα βοηθούσε ιδιαίτερα στη σύγκριση» και τούτο «λόγω του περιορισμένου αριθμού παρατηρήσεων για παρεμφερείς συναλλαγές στην αγορά».
75.
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, όπως επισημαίνεται στα σημεία 48 έως 50 των παρουσών προτάσεων, σύμφωνα με την ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις, προκειμένου να καθοριστεί αν, κατ’ εφαρμογήν της «αρχής του ιδιώτη επενδυτή στην οικονομία της αγοράς», για την εγγύηση καταβάλλεται τιμή που καθορίζεται βάσει κριτηρίων αγοράς, πρέπει να εξεταστεί κατ’ αρχάς αν «η τιμή που καταβλήθηκε για την εγγύηση είναι τουλάχιστον ίση με την αντίστοιχη προμήθεια αναφοράς που εφαρμόζεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές» και, αν στις χρηματοπιστωτικές αγορές δεν εφαρμόζονται αντίστοιχες προμήθειες αναφοράς, «το συνολικό χρηματοοικονομικό κόστος του δανείου που καλύπτεται από την εγγύηση, συμπεριλαμβανομένου του επιτοκίου του δανείου και της προμήθειας εγγύησης, θα πρέπει να συγκριθεί με την αγοραία τιμή παρόμοιου μη εγγυημένου δανείου».
76.
Στο σύστημα της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, ο προσδιορισμός των εν λόγω τιμών αναφοράς (δηλαδή της «τιμής αναφοράς της προμήθειας εγγύησης στις χρηματοπιστωτικές αγορές» και, ελλείψει αυτής, της «αγοραίας τιμής παρόμοιου μη εγγυημένου δανείου»), αν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν, είναι προφανώς καθοριστικής σημασίας για τον χαρακτηρισμό της επίμαχης εγγύησης ως κρατικής ενίσχυσης.
77.
Συναφώς, από τη δικογραφία και από τις σκέψεις 125 και 131 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε ρητώς από την Επιτροπή να επιβεβαιώσει τη βάση του προαναφερθέντος συμπεράσματος, που περιέχεται στην αιτιολογική σκέψη 93 της επίδικης απόφασης, ότι, κατ’ ουσίαν, δεν υπήρχαν «παρόμοια μη εγγυημένα δάνεια» τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέτρο σύγκρισης για να προσδιοριστεί αν η τιμή που καταβλήθηκε για την επίμαχη εγγύηση είχε καθοριστεί ή όχι βάσει κριτηρίων αγοράς.
78.
Η Επιτροπή απάντησε στην ερώτηση αυτή ότι, λαμβανομένης υπόψη της χρηματοοικονομικής κατάστασης της Valencia CF, η οποία ήταν προβληματική επιχείρηση, θεώρησε ότι δεν υπήρχε αγοραία τιμή δυνάμενη να χρησιμοποιηθεί ως σημείο αναφοράς για την επίμαχη προμήθεια εγγύησης. Με το υπόμνημα απάντησης, η Επιτροπή επισήμανε στη συνέχεια ότι «με άλλα λόγια, δεν ήταν σε θέση να εντοπίσει παρόμοιες συναλλαγές με προμήθεια εγγύησης καταβαλλόμενη από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δεδομένου ότι τα εν λόγω ιδρύματα δεν υποστήριζαν συναλλαγές υψηλού κινδύνου όπως αυτές που συνίστανται στην παροχή εγγυήσεων υπέρ επιχειρήσεων με διαβάθμιση CCC». Στη συνέχεια, η Επιτροπή αναφέρθηκε στο σημείο 3.3 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, από το οποίο προκύπτει ότι δεν υπάρχει επιτόκιο αναφοράς της αγοράς για τα δάνεια που χορηγούνται σε επιχειρήσεις με πιστοληπτική διαβάθμιση CCC. Η Επιτροπή πρόσθεσε, επίσης, ότι από κανένα στοιχείο του διοικητικού φακέλου δεν προέκυπτε το αντίθετο.
79.
Από την απάντηση αυτή στην ερώτηση του Γενικού Δικαστηρίου προκύπτει ότι η Επιτροπή συνήγαγε, κατ’ ουσίαν, από το γεγονός ότι, κατόπιν δικής της ανάλυσης, μπορούσε να θεωρήσει (
33
) ότι η πιστοληπτική διαβάθμιση της Valencia CF μπορούσε να αξιολογηθεί ως κατηγορίας CCC, ότι κανένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα δεν θα είχε υποστηρίξει μια συναλλαγή τόσο υψηλού κινδύνου όπως αυτή της παροχής εγγύησης υπέρ της Valencia CF και ότι, για τον λόγο αυτόν και δεδομένου ότι από τον φάκελο δεν προέκυπταν ενδείξεις περί του αντιθέτου, έπρεπε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να υπάρχουν «παρόμοια μη εγγυημένα δάνεια» που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέτρο σύγκρισης με την επίμαχη εγγύηση.
80.
Συναφώς, επισημαίνω ότι, πέραν του ότι η επιχειρηματολογία αυτή προς στήριξη του συμπεράσματος της αιτιολογικής σκέψης 93 της επίδικης απόφασης απουσιάζει παντελώς από το κείμενο της επίδικης απόφασης, φαίνεται να στηρίζεται σε αιτιολογία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «λογικά εύλογη», αλλά στην πραγματικότητα δεν στηρίζεται σε πραγματικά αποδεικτικά στοιχεία.
81.
Πράγματι, είναι εύλογο, όπως φρονεί η Επιτροπή, να θεωρηθεί ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κατά κανόνα δεν προβαίνουν σε σύσταση εγγυήσεων υπέρ επιχειρήσεων με πιστοληπτική διαβάθμιση CCC, μολονότι, στην πραγματικότητα, η Επιτροπή παρέπεμψε μόνο στο σημείο 3.3 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού. Εντούτοις, στην υπό κρίση υπόθεση, το συμπέρασμα ότι δεν υπήρχαν «παρόμοια μη εγγυημένα δάνεια» που να χρησιμοποιούνται ως μέτρο σύγκρισης για να καθοριστεί αν η τιμή που καταβλήθηκε για την επίμαχη εγγύηση είχε καθοριστεί βάσει κριτηρίων αγοράς ή όχι βασίζεται, κατά κάποιον τρόπο, σε ένα διπλό συμπέρασμα, ήτοι, αφενός, στο συμπέρασμα ότι, λόγω των οικονομικών δυσχερειών της Valencia CF, ήταν δυνατό να θεωρηθεί ότι η πιστοληπτική διαβάθμιση της εταιρίας αυτής ενέπιπτε στην κατηγορία CCC, πιστοληπτική διαβάθμιση την οποία απέδωσε στην Valencia CF η ίδια η Επιτροπή (
34
), αφετέρου δε, στο συμπέρασμα ότι, ως συνέπεια της απόδοσης της εν λόγω πιστοληπτικής διαβάθμισης, κανένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα δεν θα είχε προβεί σε παρόμοια συναλλαγή με τη Valencia CF.
82.
Αμφιβάλλω αν ένα συμπέρασμα που βασίζεται αποκλειστικά σε μια τέτοια λογικά αληθοφανή επιχειρηματολογία μπορεί να θεωρηθεί ότι πληροί τις απαιτήσεις σχετικά με το βάρος αποδείξεως της ύπαρξης πλεονεκτήματος και το καθήκον επιμέλειας της Επιτροπής που απορρέουν από τη νομολογία που παρατίθεται στα σημεία 56 έως 63 των παρουσών προτάσεων.
83.
Πράγματι, όπως σημειώνεται στο σημείο 57 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή φέρει το βάρος αποδείξεως ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή της αρχής του ιδιώτη επιχειρηματία. Το βάρος αυτό, όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία, επιβάλλει στην Επιτροπή να στηρίζεται σε στοιχεία ικανά να αποδείξουν θετικώς την ύπαρξη πλεονεκτήματος και δεν της επιτρέπει να αρκείται σε απλές επαγωγικές σκέψεις, όσο αληθοφανείς και αν είναι, ή να στηρίζεται σε αρνητικά τεκμήρια, χωρίς να είναι σε θέση να αποδείξει ότι, τουλάχιστον, επιδίωξε να εξακριβώσει in concreto το βάσιμο των σκέψεων λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία ορισμένης αξιοπιστίας και συνέπειας τα οποία παρέχουν επαρκή βάση για τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει και τα οποία, ως εκ τούτου, είναι ικανά να τεκμηριώσουν τα συμπεράσματα αυτά. Από την πάγια νομολογία που υπενθυμίζεται στο σημείο 59 των παρουσών προτάσεων προκύπτει ότι η Επιτροπή οφείλει να προβαίνει σε επιμελή και αμερόληπτη εξέταση, ώστε να έχει στη διάθεσή της, κατά την έκδοση της τελικής απόφασης, τα κατά το δυνατόν πληρέστερα και πλέον αξιόπιστα στοιχεία για τον σκοπό αυτόν. Το καθήκον επιμέλειας που υπέχει η Επιτροπή δεν της παρέχει τη δυνατότητα να στηρίξει τις διαπιστώσεις της αποκλειστικά σε «λογικά αληθοφανή» αιτιολογία χωρίς ουδόλως να επιδιώξει τη συλλογή συγκεκριμένων πληροφοριών προς τεκμηρίωση των συμπερασμάτων της.
84.
Υπό την έννοια αυτή, δεν συμμερίζομαι την άποψη της Επιτροπής, που παρατίθεται στο σημείο 31 των παρουσών προτάσεων, ότι σε περίπτωση όπως αυτή της υπό κρίση υπόθεσης πρέπει να θεωρηθεί ότι εκπλήρωσε το βάρος αποδείξεως και ότι τήρησε το καθήκον επιμέλειας που υπέχει κατά την έννοια της νομολογίας. Κατά την άποψή μου, σε περίπτωση όπως αυτή της υπό κρίση υπόθεσης η Επιτροπή δεν μπορεί να καταλήξει, βάσει ενός επαγωγικού συλλογισμού, στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν «παρόμοια μη εγγυημένα δάνεια» που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέτρο σύγκρισης για να διαπιστωθεί αν η τιμή που καταβλήθηκε για την εν λόγω εγγύηση καθορίστηκε βάσει κριτηρίων αγοράς ζητώντας απλώς από το κράτος μέλος και τα ενδιαφερόμενα μέρη να υποβάλουν τις παρατηρήσεις τους επί της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας και επί των συμπερασμάτων που αυτή περιέχει και επισημαίνοντας ότι από κανένα στοιχείο του φακέλου δεν προκύπτει η ύπαρξη παρόμοιων συναλλαγών στην αγορά.
85.
Πράγματι, όπως προκύπτει από τη νομολογία που παρατίθεται στα σημεία 57 και 61 των παρουσών προτάσεων, η Επιτροπή, σε θέματα ενισχύσεων, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις πληροφορίες που παρέχει το κράτος μέλος. Εντούτοις, αφενός, από τη νομολογία που μνημονεύεται στο σημείο 60 προκύπτει, επίσης, ότι εναπόκειται στην Επιτροπή να ζητήσει από το οικείο κράτος μέλος να της παράσχει όλες τις σχετικές πληροφορίες που θα της επιτρέψουν να εξακριβώσει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής της αρχής του ιδιώτη επενδυτή. Φρονώ ότι μια απλή πρόσκληση για υποβολή παρατηρήσεων επί της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας δεν μπορεί να συγκριθεί με μια τέτοια αίτηση παροχής πληροφοριών. Αφετέρου, από τη νομολογία που παρατίθεται στο σημείο 62 των παρουσών προτάσεων προκύπτει επίσης ότι, ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία το κράτος μέλος δεν συνεργάζεται, η Επιτροπή οφείλει να στηρίξει τις αποφάσεις της σε στοιχεία ορισμένης αξιοπιστίας και συνέπειας τα οποία είναι επαρκώς βάσιμα ώστε να τεκμηριώσουν τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει. Επομένως, δεν μπορεί να στηρίζεται απλώς σε έναν επαγωγικό συλλογισμό ο οποίος είναι λογικά αληθοφανής.
86.
Τούτο δεν σημαίνει ότι η Επιτροπή πρέπει να αναζητήσει αποδεικτικά στοιχεία των οποίων η ύπαρξη είναι αμιγώς υποθετική ή ότι πρέπει να κάνει χρήση των ειδικών εξουσιών έρευνας που διαθέτει πέραν των περιπτώσεων στις οποίες είναι αναγκαίο να το πράξει. Αυτό σημαίνει απλώς ότι το καθήκον επιμέλειας που υπέχει δεν της παρέχει τη δυνατότητα, σε περίπτωση όπως αυτή της υπό κρίση υπόθεσης, να στηριχθεί μόνο σε έναν λογικά αληθοφανή συλλογισμό, χωρίς, τουλάχιστον, να επιχειρήσει να τεκμηριώσει το συμπέρασμά της με συγκεκριμένες πληροφορίες που θα μπορούσαν να στηρίξουν το συμπέρασμά της ότι έπρεπε να αποκλειστεί η ύπαρξη «παρόμοιων μη εγγυημένων δανείων» που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως μέτρο σύγκρισης με την επίμαχη εγγύηση.
87.
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτό, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο και επέβαλε υπέρμετρο βάρος αποδείξεως στο εν λόγω θεσμικό όργανο κρίνοντας, στη σκέψη 135 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι κακώς η Επιτροπή απέκλεισε, με την αιτιολογική σκέψη 93 της επίδικης απόφασης, την ύπαρξη αγοραίας τιμής για παρόμοιο μη εγγυημένο δάνειο «λόγω του περιορισμένου αριθμού παρατηρήσεων για παρεμφερείς συναλλαγές στην αγορά», στο μέτρο που η διαπίστωση αυτή δεν τεκμηριώνεται επαρκώς. Κατά συνέπεια, το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή πρέπει να απορριφθεί.
88.
Αυτό το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε η Επιτροπή όσον αφορά παράγοντα ο οποίος, όπως επισημαίνεται στα ω σημεία 75 και 76 των παρουσών προτάσεων, όπου γίνεται παραπομπή στα σημεία 48 έως 50, είναι καθοριστικός στο πλαίσιο της ανάλυσης την οποία απαιτεί η ανακοίνωση σχετικά με τις εγγυήσεις για τον χαρακτηρισμό μιας κρατικής εγγύησης όπως η επίμαχη ως κρατικής ενίσχυσης, είναι, κατά την άποψή μου, επίσης επαρκές για να δικαιολογήσει την κρίση του Γενικού Δικαστηρίου στη σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι η Επιτροπή δεν έλαβε εν προκειμένω υπόψη την ανακοίνωση αυτή. Πράγματι, μια σύμφωνη με την ανακοίνωση αυτή ανάλυση θα προϋπέθετε την επιμελή εξακρίβωση της ενδεχόμενης ύπαρξης αγοραίας τιμής για παρόμοιο μη εγγυημένο δάνειο. Επομένως, το πρώτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή πρέπει, εν πάση περιπτώσει, κατά την άποψή μου, επίσης να απορριφθεί.
89.
Όσον αφορά το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή, το οποίο αφορά προβαλλόμενη παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών από το Γενικό Δικαστήριο και συνοψίζεται στο σημείο 33 των παρουσών προτάσεων, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, η παραμόρφωση πρέπει να προκύπτει προδήλως από τον φάκελο της δικογραφίας, χωρίς να απαιτείται νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων (
35
).
90.
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας στη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι η Επιτροπή δεν προέβαλε κανένα άλλο στοιχείο που προέκυψε κατά τη διάρκεια της διοικητικής διαδικασίας προς στήριξη των διαπιστώσεών της ότι δεν υπήρχε επαρκής αριθμός συγκρίσιμων πράξεων, παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά, καθόσον περαιτέρω στηρίχθηκε στις αμφιβολίες που εξέφρασε η Fundación Valencia σχετικά με την ύπαρξη παρόμοιων εγγυήσεων στην αγορά με τις παρατηρήσεις της επί της απόφασης για την κίνηση της διαδικασίας έρευνας.
91.
Συναφώς, επισημαίνω, αφενός, ότι δεν γίνεται καμία αναφορά σε τυχόν αμφιβολίες που εξέφρασε η Fundación Valencia ούτε στην επίδικη απόφαση ούτε στην προαναφερθείσα απάντηση της Επιτροπής στα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας που διέταξε το Γενικό Δικαστήριο. Αφετέρου, και εν πάση περιπτώσει, από την απλή ανάγνωση του χωρίου των παρατηρήσεων της Fundación Valencia που μνημονεύει η Επιτροπή προκύπτει ότι περιορίστηκε στη διαπίστωση ότι «αγνοούσε» αν υπήρχαν ή όχι παρόμοιες συγκρίσιμες εγγυήσεις στην αγορά και όχι, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι διατύπωσε αμφιβολίες ως προς την ύπαρξή τους. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ότι παραμόρφωσε τα πραγματικά περιστατικά και, κατά συνέπεια, ούτε το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως της Επιτροπής μπορεί να ευδοκιμήσει.
92.
Εν κατακλείδι, από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι, κατά τη γνώμη μου, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως που προέβαλε η Επιτροπή είναι αβάσιμος. Κατά συνέπεια, φρονώ ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
VI. Επί των δικαστικών εξόδων
93.
Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
94.
Το άρθρο 140, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, προβλέπει ότι τα κράτη μέλη που παρεμβαίνουν στη δίκη φέρουν τα δικαστικά τους έξοδα.
95.
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της Valencia CF. Το Βασίλειο της Ισπανίας, το οποίο είχε την ιδιότητα του παρεμβαίνοντος πρωτοδίκως, φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
VII. Πρόταση
96.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ως εξής:
–
Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως.
–
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά της έξοδα καθώς και τα έξοδα της Valencia Club de Fútbol, SAD.
–
Το Βασίλειο της Ισπανίας φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.
(
2
)	ΕΕ 2017, L 55, σ. 12.
(
3
)	ΕΕ 2008, C 155, σ. 10.
(
4
)	Πρβλ. σκέψεις 6 έως 8 της επίδικης απόφασης και σκέψη 9 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
5
)	Βλ., αναλυτικά, αιτιολογικές σκέψεις 12 και 13 της επίδικης απόφασης και τις σκέψεις 5 και 9 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
6
)	ΕΕ 2014, C 69, σ. 99.
(
7
)	Σύμφωνα με τις κοινοτικές κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για τη διάσωση και την αναδιάρθρωση προβληματικών επιχειρήσεων (ΕΕ 2004, C 244, σ. 2), πρβλ. αιτιολογικές σκέψεις 73 έως 77 της επίδικης απόφασης.
(
8
)	Πρβλ. αιτιολογική σκέψη 80 της επίδικης απόφασης.
(
9
)	Αιτιολογικές σκέψεις 81 έως 83 και υποσημείωση 25 της επίδικης απόφασης.
(
10
)	Όπως προκύπτει από τις σκέψεις 50 και 140 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο πρώτος λόγος ακυρώσεως είναι απαράδεκτος κατά το μέρος που αφορά το μέτρο 4.
(
11
)	Ορίζεται σύμφωνα με την ανακοίνωση σχετικά με την αναθεώρηση της μεθόδου καθορισμού των επιτοκίων αναφοράς και προεξόφλησης (ΕΕ 2008, C 14, σ. 6). Πρβλ. σκέψεις 121 έως 123 και 133 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
12
)	Σκέψεις 124 και 125 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
13
)	Πρβλ. σκέψη 134 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
14
)	Πρβλ. σκέψεις 135 έως 138 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.
(
15
)	Η Επιτροπή παραπέμπει στο σημείο 4.1, στοιχείο αʹ, της ανακοίνωσης και παραθέτει, ως παράδειγμα, την υπόθεση που αποτέλεσε αντικείμενο της πρόσφατης απόφασης της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψεις 92 έως 119).
(
16
)	Συναφώς, βλ. απόφαση της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 102 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
17
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 2010, Holland Malt κατά Επιτροπής (C‑464/09 P, EU:C:2010:733, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
18
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 10ης Ιουλίου 2008, Bertelsmann και Sony Corporation of America κατά Impala (C‑413/06 P, EU:C:2008:392, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
19
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 7ης Μαρτίου 2002, Ιταλία κατά Επιτροπής (C‑310/99, EU:C:2002:143, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
20
)	Πρβλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 3ης Απριλίου 2014, Γαλλία κατά Επιτροπής (C‑559/12 P, EU:C:2014:217, σκέψη 96).
(
21
)	Βλ., ιδίως, σημείο 3.1. της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις.
(
22
)	Τούτο συνέβη στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψεις 92 έως 119). Συναφώς, βλ. επίσης τη σχετική απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου της 1ης Φεβρουαρίου 2018, Λάρκο κατά Επιτροπής (T‑423/14, EU:T:2018:57, σκέψεις 180 έως 194).
(
23
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 4ης Μαρτίου 2021, Επιτροπή κατά Fútbol Club Barcelona (C‑362/19 P, EU:C:2021:169, σκέψη 62 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
24
)	Πρβλ. απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2020, Comune di Milano κατά Επιτροπής (C‑160/19 P, EU:C:2020:1012, σκέψη 110), και απόφαση της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 65 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
25
)	Απόφαση της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 66).
(
26
)	Πρβλ. αποφάσεις της 5ης Ιουνίου 2012, Επιτροπή κατά EDF (C‑124/10 P, EU:C:2012:318, σκέψη 105), και της 10ης Δεκεμβρίου 2020, Comune di Milano κατά Επιτροπής (C‑160/19 P, EU:C:2020:1012, σκέψη 112).
(
27
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 2ας Σεπτεμβρίου 2010, Επιτροπή κατά Scott (C‑290/07 P, EU:C:2010:480, σκέψη 90), και της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 67).
(
28
)	Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 20ής Σεπτεμβρίου 2017, Επιτροπή κατά Frucona Košice (C‑300/16 P, EU:C:2017:706, σκέψη 24), της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 68), της 10ης Δεκεμβρίου 2020, Comune di Milano κατά Επιτροπής (C‑160/19 P, EU:C:2020:1012, σκέψη 104). Πρβλ., επίσης, αποφάσεις της 5ης Ιουνίου 2012, Επιτροπή κατά EDF (C‑124/10 P, EU:C:2012:318, σκέψη 104), και της 6ης Μαρτίου 2018, Επιτροπή κατά FIH Holding και FIH Erhvervsbank (C‑579/16 P, EU:C:2018:159, σκέψη 47).
(
29
)	Πρβλ. απόφαση της 10ης Δεκεμβρίου 2020, Comune di Milano κατά Επιτροπής (C‑160/19 P, EU:C:2020:1012, σκέψη 112).
(
30
)	Βλ. αποφάσεις της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, Επιτροπή κατά MTU Friedrichshafen (C‑520/07 P, EU:C:2009:557, σκέψεις 54 έως 56), και της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 69).
(
31
)	Αποφάσεις της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, Επιτροπή κατά MTU Friedrichshafen (C‑520/07 P, EU:C:2009:557, σκέψεις 57 και 58), της 26ης Μαρτίου 2020, Λάρκο κατά Επιτροπής (C‑244/18 P, EU:C:2020:238, σκέψη 70), και της 10ης Δεκεμβρίου 2020, Comune di Milano κατά Επιτροπής (C‑160/19 P, EU:C:2020:1012, σκέψη 111).
(
32
)	Η περίοδος αυτή συνιστά, κατά τη γνώμη μου, ανακριβή παράφραση της φράσης που περιέχεται στο σημείο 2.2 της ανακοίνωσης σχετικά με τις εγγυήσεις, η οποία αφορά περιπτώσεις στις οποίες η επιχείρηση βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση, όπως αυτές που μνημονεύονται στο σημείο 55 των παρουσών προτάσεων. Όπως διαπίστωσε και η ίδια η Επιτροπή στην αιτιολογική σκέψη 80 της επίδικης απόφασης, τούτο δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
(
33
)	Πρβλ. αιτιολογική σκέψη 83 της επίδικης απόφασης.
(
34
)	Εν προκειμένω, σημειώνω ότι η Valencia CF και το Βασίλειο της Ισπανίας ισχυρίζονται ότι η Bancaja, η τράπεζα που χορήγησε το δάνειο, είχε δώσει πιστοληπτική διαβάθμιση ΒΒ.
(
35
)	Βλ., μεταξύ άλλων, απόφαση της 11ης Νοεμβρίου 2021, Wielkopolska Motorway κατά Επιτροπής και Πολωνίας (C‑933/19 P, EU:C:2021:905, σκέψη 94 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).