62022CJ0477
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 9ης Νοεμβρίου 2023 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Oδικές μεταφορές – Εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων – Κανονισμός (ΕΚ) 561/2006 – Άρθρο 3, στοιχείο αʹ – Έννοια “διαδρομής [της γραμμής που] δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα” – Οδικές μεταφορές που εκτελούνται από οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές – Διαδρομή της γραμμής μη υπερβαίνουσα τα 50 χιλιόμετρα – Μη εφαρμογή του κανονισμού 561/2006 – Οχήματα που προορίζονται για μικτή χρήση – Άρθρο 4, στοιχεία εʹ και ιʹ – Έννοιες “άλλης εργασίας” και “χρόνου οδήγησης” – Άρθρο 6, παράγραφοι 3 και 5 – Συνολικός χρόνος οδήγησης κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων – Χρόνος που αναλώνεται για την οδήγηση οχήματος το οποίο εξαιρείται από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού»
Στην υπόθεση C‑477/22,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, Ιταλία), με απόφαση της 12ης Μαΐου 2022, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 15 Ιουλίου 2022, στο πλαίσιο της δίκης
ARST SpA – Azienda regionale sarda trasporti
κατά
TR,
OS,
ΕΚ,
UN,
RC,
RS,
OA,
ZB,
HP,
WS,
IO,
TK,
ME,
SK,
TF,
TC,
ND,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Jürimäe, πρόεδρο τμήματος, N. Piçarra (εισηγητή), M. Safjan, N. Jääskinen και M. Gavalec, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. Ράντος
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η ARST SpA – Azienda regionale sarda trasporti, εκπροσωπούμενη από τον S. Manso, avvocato,
–
η Ιταλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την G. Palmieri, επικουρούμενη από τον P. Garofoli, avvocato dello Stato,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους L. Malferrari, P. Messina και G. Wilms,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του άρθρου 4, στοιχείο ιʹ, καθώς και του άρθρου 6, παράγραφοι 3 και 5, του κανονισμού (ΕΚ) 561/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 και (ΕΚ) αριθ. 2135/98 του Συμβουλίου καθώς και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 του Συμβουλίου (ΕΕ 2006, L 102, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 165/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Φεβρουαρίου 2014 (ΕΕ 2014, L 60, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός 561/2006).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της ARST SpA – Azienda regionale sarda trasporti (στο εξής: Arst), εταιρίας τοπικών δημόσιων μεταφορών της περιφέρειας Σαρδηνίας (Ιταλία), και διαφόρων υπαλλήλων της εταιρίας αυτής σχετικά με το αίτημα των δεύτερων για καταβολή από την Arst αποζημίωσης και/ή αντισταθμιστικού ποσού για τις μη ληφθείσες ώρες ανάπαυσης και για τις ώρες που υπερβαίνουν τον μέγιστο συνολικό χρόνο οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων.
Το νομικό πλαίσιο
Η οδηγία 2002/15/ΕΚ
3
Το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, σημείο 1, της οδηγίας 2002/15/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαρτίου 2002, για την οργάνωση του χρόνου εργασίας των εκτελούντων κινητές δραστηριότητες οδικών μεταφορών (ΕΕ 2002, L 80, σ. 35), ορίζει τον «χρόνο εργασίας» ως εξής:
«στην περίπτωση των μετακινούμενων εργαζομένων: κάθε περίοδος από την έναρξη έως τη λήξη της εργασίας, εντός της οποίας ο μετακινούμενος εργαζόμενος ευρίσκεται στη θέση εργασίας του, στη διάθεση του εργοδότη και ασκεί τα καθήκοντα ή τις δραστηριότητές του, ήτοι:
–
ο χρόνος που αφιερώνεται σε κάθε δραστηριότητα οδικής μεταφοράς. Οι δραστηριότητες αυτές περιλαμβάνουν ειδικότερα:
i)
οδήγηση,
ii)
φόρτωση και εκφόρτωση,
iii)
συνδρομή των επιβατών κατά την επιβίβαση και αποβίβασή τους από τα οχήματα,
iv)
καθαρισμό και τεχνική συντήρηση των οχημάτων,
v)
όλες τις άλλες εργασίες που αποσκοπούν στην ασφάλεια του οχήματος, του φορτίου και των επιβατών ή στην εκπλήρωση των νόμιμων ή κανονιστικών υποχρεώσεων που συνδέονται άμεσα με τη διεξαγόμενη μεταφορά, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου της φόρτωσης και εκφόρτωσης, των διοικητικών διατυπώσεων με την αστυνομία, τα τελωνεία, τις υπηρεσίες μετανάστευσης κ.λπ.,
–
οι περίοδοι κατά τις οποίες ο μετακινούμενος εργαζόμενος δεν μπορεί να διαθέσει ελεύθερα τον χρόνο του και οφείλει να ευρίσκεται στη θέση εργασίας του, έτοιμος να αναλάβει τη συνήθη εργασία του, εκτελώντας ορισμένα καθήκοντα που συνδέονται με την υπηρεσία, ιδίως κατά τις περιόδους αναμονής φόρτωσης ή εκφόρτωσης, όταν δεν μπορεί να εκτιμηθεί εκ των προτέρων η προβλεπόμενη διάρκειά τους […]».
O κανονισμός 561/2006
4
Οι αιτιολογικές σκέψεις 17 και 24 του κανονισμού 561/2006 έχουν ως εξής:
«(17)
Ο παρών κανονισμός αποσκοπεί στη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών των εργαζομένων τους οποίους καλύπτει καθώς και στη γενική βελτίωση της οδικής ασφάλειας. Ο σκοπός αυτός επιδιώκεται κυρίως με τις διατάξεις που αφορούν τον μέγιστο χρόνο οδήγησης ανά ημέρα, ανά εβδομάδα και ανά δεκαπενθήμερο, με τη διάταξη η οποία υποχρεώνει τον οδηγό να λαμβάνει μία κανονική περίοδο εβδομαδιαίας ανάπαυσης τουλάχιστον ανά δεκαπενθήμερο και με τις διατάξεις που ορίζουν ότι η περίοδος ημερήσιας ανάπαυσης δεν θα πρέπει να διαρκεί επ’ ουδενί λιγότερο από εννέα συνεχείς ώρες. […]
[…]
(24)
Τα κράτη μέλη θα πρέπει να ορίσουν κανόνες για τα οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα. Οι εν λόγω κανόνες θα πρέπει να παρέχουν επαρκή προστασία όσον αφορά τις επιτρεπόμενες περιόδους οδήγησης καθώς και τα διαλείμματα και τις περιόδους ανάπαυσης που επιβάλλονται.»
5
Κατά το άρθρο του 1, ο κανονισμός «θεσπίζει τους κανόνες που διέπουν το χρόνο οδήγησης, τα διαλείμματα και τις περιόδους ανάπαυσης των οδηγών που απασχολούνται στην οδική μεταφορά εμπορευμάτων και επιβατών με σκοπό την εναρμόνιση των όρων ανταγωνισμού μεταξύ των τρόπων χερσαίων μεταφορών, ιδιαίτερα στον οδικό τομέα, καθώς και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και της οδικής ασφάλειας» και «στοχεύει επίσης να προωθηθεί η βελτίωση των πρακτικών παρακολούθησης και επιβολής των κανόνων από τα κράτη μέλη και η βελτίωση των πρακτικών εργασίας στον κλάδο των οδικών μεταφορών».
6
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα εξής:
«Ο παρών κανονισμός εφαρμόζεται στις οδικές μεταφορές:
[…]
β)
επιβατών με οχήματα τα οποία είναι κατασκευασμένα ή διαμορφωμένα με μόνιμο τρόπο και κατάλληλα για τη μεταφορά άνω των εννέα ατόμων, συμπεριλαμβανομένου του οδηγού, και προορίζονται για το σκοπό αυτόν.»
7
Το άρθρο 3 του ίδιου κανονισμού ορίζει τα εξής:
«Ο παρών κανονισμός δεν εφαρμόζεται στις οδικές μεταφορές που εκτελούνται από:
α)
οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές, η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα·
[…]».
8
Το άρθρο 4 του κανονισμού 561/2006 έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού, νοούνται ως:
[…]
ε)
“άλλη εργασία”: όλες οι δραστηριότητες που ορίζονται ως χρόνος εργασίας στο άρθρο 3 στοιχείο α) της οδηγίας [2002/15], εκτός από την “οδήγηση”, καθώς και κάθε εργασία για τον ίδιο ή άλλον εργοδότη, εντός ή εκτός του τομέα των μεταφορών·
[…]
η)
“περίοδος εβδομαδιαίας ανάπαυσης”: περίοδος ανάπαυσης, κατά τη διάρκεια της οποίας ο οδηγός μπορεί να διαθέτει ελεύθερα το χρόνο του· ο όρος καλύπτει την “κανονική περίοδο εβδομαδιαίας ανάπαυσης” και τη “μειωμένη περίοδο εβδομαδιαίας ανάπαυσης”
–
“κανονική περίοδος εβδομαδιαίας ανάπαυσης”: κάθε περίοδος ανάπαυσης, διάρκειας τουλάχιστον 45 ωρών,
[…]
ι)
“χρόνος οδήγησης”: η διάρκεια της δραστηριότητας οδήγησης όπως καταγράφεται:
–
αυτόματα ή ημιαυτόματα από τη συσκευή ελέγχου [την οποία προβλέπει ο κανονισμός 165/2014, για τους ταχογράφους στον τομέα των οδικών μεταφορών, ο οποίος καταργεί τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 του Συμβουλίου σχετικά με τη συσκευή ελέγχου στον τομέα των οδικών μεταφορών]· ή
–
διά χειρός, όπως απαιτείται από [τον κανονισμό 165/2014]·
ια)
“ημερήσια διάρκεια οδήγησης”, το σύνολο της διάρκειας οδήγησης που σωρεύεται μεταξύ του τέλους μιας περιόδου ημερήσιας ανάπαυσης και της αρχής της επόμενης περιόδου ημερήσιας ανάπαυσης ή μεταξύ μιας περιόδου ημερήσιας ανάπαυσης και μιας περιόδου εβδομαδιαίας ανάπαυσης·
[…]
ιδ)
“τακτικές επιβατικές γραμμές”: οι εθνικές και διεθνείς γραμμές, όπως ορίζονται στο [άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού (ΕΚ) 1073/2009 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Οκτωβρίου 2009, για τη θέσπιση κοινών κανόνων πρόσβασης στη διεθνή αγορά μεταφορών με πούλμαν και λεωφορεία και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 561/2006 (ΕΕ 2009, L 300, σ. 88)]·
[…]
ιζ)
“περίοδος οδήγησης”: είναι η σωρευτική διάρκεια οδήγησης από τη στιγμή που ο οδηγός αρχίζει να οδηγεί έπειτα από χρόνο ανάπαυσης ή εγκεκριμένο διάλειμμα μέχρις ότου λάβει περίοδο ανάπαυσης ή διάλειμμα. Η περίοδος οδήγησης μπορεί να είναι συνεχής ή διακεκομμένη.
[…]»
9
Το άρθρο 6 του κανονισμού 561/2006 ορίζει στις παραγράφους 3 και 5 τα εξής:
«3.   Ο συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, δεν υπερβαίνει τις 90 ώρες.
[…]
5.   Ο οδηγός καταγράφει ως “άλλη εργασία” οποιονδήποτε χρόνο που περιγράφεται στο άρθρο 4 στοιχείο ε) καθώς και οποιονδήποτε χρόνο αναλώνεται για την οδήγηση ενός οχήματος που χρησιμοποιείται για επαγγελματικές δραστηριότητες εκτός του πεδίου εφαρμογής του παρόντος κανονισμού […]».
10
Κατά το άρθρο 15 του ως άνω κανονισμού, «[τ]α κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι οδηγοί των οχημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 3 στοιχείο α) καλύπτονται από εθνικούς κανόνες οι οποίοι παρέχουν επαρκή προστασία όσον αφορά τους επιτρεπόμενους χρόνους οδήγησης καθώς και τα διαλείμματα και τις περιόδους ανάπαυσης που επιβάλλονται».
O κανονισμός 1073/2009
11
Το άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού 1073/2009 ορίζει τις «τακτικές γραμμές» ως «εκείνες με τις οποίες μεταφέρονται επιβάτες, με καθορισμένη συχνότητα και διαδρομή, και στις οποίες οι επιβάτες μπορούν να επιβιβάζονται και να αποβιβάζονται σε προκαθορισμένες στάσεις».
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
12
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2011, διάφοροι οδηγοί του τομέα των οδικών επιβατικών μεταφορών, τους οποίους απασχολεί η Arst, άσκησαν ενώπιον του Tribunale di Oristano (πρωτοδικείου Oristano, Ιταλία) αγωγή με αίτημα να υποχρεωθεί η εταιρία αυτή να τους καταβάλει αποζημίωση και/ή αντισταθμιστικό ποσό για τις μη ληφθείσες ώρες ανάπαυσης και για τις ώρες που υπερβαίνουν τον μέγιστο συνολικό χρόνο οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, κατά παράβαση του κανονισμού 561/2006. Οι οδηγοί αυτοί υποστήριξαν ότι, λόγω των ωραρίων εργασίας που είχε καθορίσει η Arst κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 11ης Απριλίου 2007, ημερομηνίας ενάρξεως ισχύος του ως άνω κανονισμού, και 6ης Δεκεμβρίου 2010, κανένας εξ αυτών δεν είχε λάβει την «κανονική περίοδο εβδομαδιαίας ανάπαυσης» του άρθρου 4, στοιχείο ηʹ, του κανονισμού και είχαν όλοι τους υπερβεί τον προβλεπόμενο στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού μέγιστο συνολικό χρόνο οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων.
13
Η Arst υποστήριξε ότι ο κανονισμός 561/2006 δεν είχε εφαρμογή στους οδηγούς αυτούς με βάση το άρθρο του 3, στοιχείο αʹ, εφόσον δεν είχαν εκτελέσει διαδρομές που να υπερβαίνουν το κατά τη διάταξη αυτή όριο παρά μόνο μία ή δύο φορές και μόνο σε ορισμένες βάρδιες εργασίας.
14
Το εν λόγω δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή στο σύνολό της, αλλά μείωσε κατά 50 % το ύψος της αποζημίωσης που ζητούσαν οι UN και TF λόγω της συντομότερης περιόδου απασχόλησής τους ως οδηγών.
15
Η Arst άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Corte d’appello di Cagliari (εφετείου Cagliari, Ιταλία). Με απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, το δικαστήριο αυτό μείωσε το ποσό το οποίο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε υποχρεώσει την Arst να καταβάλει στους οδηγούς και απέρριψε την αγωγή κατά τα λοιπά.
16
Το Corte d’appello di Cagliari (εφετείο Cagliari) έκρινε, αφενός, ότι ως «διαδρομή» κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 νοείται, στις εξωαστικές μεταφορές, η συνολική διαδρομή που εκτελεί ο οδηγός κατά τη διάρκεια μίας ημέρας εργασίας και ως εκ τούτου, προκειμένου να κριθεί αν υπάρχει υπέρβαση του κατά τη διάταξη αυτή ορίου των 50 χιλιομέτρων, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η διανυθείσα χιλιομετρική απόσταση που αντιστοιχεί στο σύνολο των διαδρομών που έχει εκτελέσει ο οδηγός κατά τη διάρκεια της ημέρας εργασίας. Αφετέρου, έκρινε, λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 4, στοιχεία ιʹ και ιαʹ, του ως άνω κανονισμού, ότι η «ημερήσια διάρκεια οδήγησης» ταυτίζεται με την ημέρα εργασίας και για τον λόγο αυτό απέρριψε το επιχείρημα της Arst ότι, προς εξακρίβωση του αν τηρήθηκε ο προβλεπόμενος στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού συνολικός χρόνος οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μόνον ο χρόνος που αναλώνεται για την οδήγηση.
17
Η Arst άσκησε αναίρεση ενώπιον του Corte suprema di cassazione (Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, Ιταλία), αιτούντος δικαστηρίου, με την οποία αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίον το Corte d’appello di Cagliari (εφετείο Cagliari) είχε ερμηνεύσει, με την απόφαση της 10ης Μαρτίου 2016, τόσο την έννοια της κατά το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 «διαδρομής» όσο και την έννοια του προβλεπόμενου στο άρθρο 6, παράγραφος 3, του ως άνω κανονισμού «συνολικ[ού] χρόν[ου] οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων».
18
Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει, αφενός, ότι η Arst πραγματοποιεί οδικές επιβατικές μεταφορές με καθορισμένη συχνότητα και διαδρομές, ενώ οι επιβάτες επιβιβάζονται και αποβιβάζονται σε προκαθορισμένες στάσεις. Αφετέρου, δεδομένου ότι ο κανονισμός 561/2006, βάσει του άρθρου του 3, στοιχείο αʹ, δεν έχει εφαρμογή στις οδικές μεταφορές που εκτελούνται από οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές, η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα, το εν λόγω δικαστήριο διερωτάται εάν με τον όρο «διαδρομή» δηλώνεται το δρομολόγιο που έχει καθοριστεί από την οικεία επιχείρηση για την καταβολή του κομίστρου, όπως φαίνεται να συνάγεται, κατά το αιτούν δικαστήριο, από τη διατύπωση της διάταξης αυτής, που αναφέρεται στη διαδρομή «[της γραμμής]». Συγχρόνως διερωτάται μήπως με τον όρο αυτό δηλώνονται μάλλον τα χιλιόμετρα που διανύει ο ευρισκόμενος στο όχημα οδηγός κατά τη διάρκεια μίας ημέρας εργασίας, έστω και αν ο οδηγός αυτός εκτελεί πλείονα δρομολόγια, όπως φαίνεται να συνάγεται από τον σκοπό του κανονισμού, ο οποίος συνίσταται, κατά την αιτιολογική σκέψη του 17, «στη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών των εργαζομένων τους οποίους καλύπτει καθώς και στη γενική βελτίωση της οδικής ασφάλειας».
19
Το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι το πρώτο προδικαστικό ερώτημα έχει ως αφορμή το γεγονός ότι η Arst παρέχει την τακτική υπηρεσία μεταφοράς επιβατών με πλείονα διαφορετικά δρομολόγια και ότι οι οδηγοί της καλύπτουν πλείονα δρομολόγια κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας εργασίας και με το ίδιο όχημα. Το αιτούν δικαστήριο παρατηρεί ακόμη ότι ορισμένα οχήματα που χρησιμοποιούνται για την υπηρεσία αυτή δρομολογούνται κατά τρόπο μικτό σε διαδρομές τόσο μικρότερες όσο και μεγαλύτερες των 50 χιλιομέτρων και επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Ministère public (Εξωεδαφικές κυρώσεις) (C‑906/19, EU:C:2021:715), ο κανονισμός 561/2006 έχει εφαρμογή στα οχήματα που χρησιμοποιούνται κατά τον τρόπο αυτό. Εκτιμά όμως ότι η μικτή χρήση δεν σημαίνει ότι το σύνολο των μεταφορών που εκτελούνται από την Arst εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού.
20
Όσον αφορά, εξάλλου, το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν, προκειμένου να εκτιμηθεί αν τηρήθηκε ο συνολικός χρόνος οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη μόνον οι «χρόν[οι] οδήγησης» που καταγράφονται, κατά την έννοια του άρθρου 4, στοιχείο ιʹ, του ως άνω κανονισμού, κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων ή και οποιαδήποτε «άλλη εργασία» την οποία εκτελεί ο οικείος οδηγός, κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου 6, παράγραφος 5. Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με βεβαιότητα εάν οι «άλλ[ες] εργασί[ες]» έχουν ή όχι σημασία για τον υπολογισμό του συνολικού χρόνου οδήγησης ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, όπως ο χρόνος αυτός καθορίζεται στο άρθρο 6, παράγραφος 3. Παρατηρεί ακόμη ότι το Corte d’appello di Cagliari (εφετείο Cagliari) απέρριψε το επιχείρημα της Arst κατά το οποίο για τον σκοπό αυτόν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μόνον ο χρόνος που αναλώνει ο οδηγός για την οδήγηση του οχήματος.
21
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Corte suprema di cassazione (Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού [561/2006] την έννοια ότι ο όρος “διαδρομή” η οποία δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα αναφέρεται στη διανυόμενη χιλιομετρική απόσταση του δρομολογίου (γραμμής) που έχει καθοριστεί από την επιχείρηση μεταφορών για την καταβολή του κομίστρου, ή ότι αναφέρεται στη συνολική χιλιομετρική απόσταση που διανύει ο οδηγός κατά τη διάρκεια της ημερήσιας βάρδιας εργασίας, ή ακόμη ότι αναφέρεται στη μέγιστη απόσταση που έχει διανύσει οδικώς το όχημα σε σχέση με το σημείο αναχώρησης (ακτίνα), ή διαφορετικά με ποιο άλλο κριτήριο πρέπει να υπολογίζονται τα χιλιόμετρα της διαδρομής;
Εν πάση περιπτώσει, μπορεί η επιχείρηση που οργανώνει τη μεταφορά να εξαιρεθεί από την εφαρμογή του κανονισμού [561/2006] ως προς τα οχήματα που χρησιμοποιεί αποκλειστικά για την εκτέλεση διαδρομών μικρότερων των 50 χιλιομέτρων, ή εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού το σύνολο των υπηρεσιών μεταφοράς της επιχείρησης λόγω του ότι αυτή εκτελεί με άλλα οχήματα δρομολόγια άνω των 50 χιλιομέτρων;
2)
Έχει το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού [561/2006] την έννοια ότι ο “συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων” συνίσταται στο άθροισμα των “χρόνων οδήγησης” κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων –με βάση τον ορισμό που διατυπώνεται στο άρθρο 4, στοιχείο ιʹ, [του ως άνω κανονισμού]– ή ότι περιλαμβάνει και άλλες δραστηριότητες και, ιδίως, το σύνολο της βάρδιας εργασίας που εκτέλεσε ο οδηγός κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων, ή, ακόμη, ότι περιλαμβάνει οποιαδήποτε “άλλη εργασία” του άρθρου 6, παράγραφος 5, [του εν λόγω κανονισμού];»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου ερωτήματος
22
Το πρώτο προδικαστικό ερώτημα υποδιαιρείται σε δύο σκέλη, τα οποία πρέπει να εξεταστούν διαδοχικά.
Επί του πρώτου σκέλους του πρώτου ερωτήματος
23
Με το πρώτο σκέλος του πρώτου ερωτήματος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 έχει την έννοια ότι ο όρος «διαδρομή [της γραμμής που] δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα» παραπέμπει στη διανυόμενη χιλιομετρική απόσταση του δρομολογίου που έχει καθοριστεί από την επιχείρηση μεταφορών για τις τακτικές επιβατικές γραμμές τις οποίες εκτελεί.
24
Η «διαδρομή [της γραμμής]» δεν ορίζεται στον κανονισμό 561/2006, το δε άρθρο του 3, στοιχείο αʹ, δεν περιλαμβάνει παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον ορισμό της εν λόγω έννοιας. Επομένως, για την ερμηνεία της διατάξεως αυτής, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το σύνηθες νόημα των όρων της στην καθομιλουμένη, καθώς και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και ο σκοπός τον οποίο επιδιώκει η επίμαχη ρύθμιση (πρβλ. απόφαση της 7ης Ιουλίου 2022, Pricoforest, C‑13/21, EU:C:2022:531, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25
Στην καθομιλουμένη, με τον όρο «διαδρομή» δηλώνεται δρομολόγιο ή πορεία που έχουν διανυθεί ή πρόκειται να διανυθούν, ιδίως οδικώς, από ένα σημείο αναχώρησης προς ένα σημείο άφιξης. Ο δε όρος «γραμμή» σημαίνει μια μη διακοπτόμενη γραμμή που συνδέει τα ως άνω σημεία.
26
Επομένως, το γράμμα του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 αναφέρεται σε συγκεκριμένη απόσταση που έχει διανυθεί ή πρόκειται να διανυθεί οδικώς, με βάση διαδρομή που συνδέει ένα σημείο αναχώρησης με ένα σημείο άφιξης και με σκοπό τη μεταφορά επιβατών με τακτικές γραμμές στις οποίες χρησιμοποιείται το οικείο όχημα (πρβλ. απόφαση της 7ης Ιουλίου 2022, Pricoforest, C‑13/21, EU:C:2022:531, σκέψη 24). Το γράμμα αυτό δεν περιέχει καμία αναφορά στην απόσταση την οποία έχει πράγματι διανύσει οδικώς ο οδηγός κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου απασχόλησης ή στη μέγιστη απόσταση που έχει διανύσει το όχημα από το σημείο αναχώρησής του.
27
Οι «τακτικές γραμμές» ορίζονται στο άρθρο 2, σημείο 2, του κανονισμού 1073/2009, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 4, στοιχείο ιδʹ, του κανονισμού 561/2006, ως «εκείνες με τις οποίες μεταφέρονται επιβάτες, με καθορισμένη συχνότητα και διαδρομή, και στις οποίες οι επιβάτες μπορούν να επιβιβάζονται και να αποβιβάζονται σε προκαθορισμένες στάσεις». Ο όρος «καθορισμένη διαδρομή» εμποδίζει να ληφθεί υπόψη οποιαδήποτε απόσταση την οποία έχει πράγματι διανύσει οδικώς ο οδηγός κατά τη διάρκεια ορισμένης περιόδου απασχόλησης ή η μέγιστη απόσταση που έχει διανύσει το όχημα από το σημείο αναχώρησής του, οι οποίες υπερβαίνουν τη διαδρομή αυτή.
28
Κατά συνέπεια, ως «διαδρομή [της γραμμής που] δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα», κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006, πρέπει να νοείται καθορισμένη διαδρομή η οποία δεν υπερβαίνει την απόσταση αυτή, συνδέει ένα σημείο αναχώρησης με σημείο άφιξης και εξυπηρετεί, ενδεχομένως, ενδιάμεσες στάσεις που έχουν προκαθοριστεί για την επιβίβαση και την αποβίβαση των επιβατών. Ως εκ τούτου, μια τέτοια οδική μεταφορά επιβατών εξαιρείται βάσει της διατάξεως αυτής από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, ανεξαρτήτως του αν οι απασχολούμενοι στο πλαίσιο της μεταφοράς αυτής οδηγοί εκτελούν περισσότερες τέτοιες διαδρομές κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας εργασίας και με το ίδιο όχημα.
29
Εν πάση περιπτώσει, όπως επισήμανε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τις γραπτές παρατηρήσεις της, οι οδηγοί των οχημάτων ως προς τα οποία ο κανονισμός 561/2006, βάσει του άρθρου του 3, στοιχείο αʹ, δεν έχει εφαρμογή πρέπει, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 15 του ίδιου κανονισμού, ερμηνευόμενου υπό το πρίσμα της αιτιολογικής σκέψης του 24, να καλύπτονται από εθνικούς κανόνες αποβλέποντες στην παροχή επαρκούς προστασίας όσον αφορά τους επιτρεπόμενους χρόνους οδήγησης καθώς και τα διαλείμματα και τις περιόδους ανάπαυσης που επιβάλλονται. Εν πάση δε περιπτώσει, η εφαρμοστέα εθνική νομοθεσία πρέπει να τηρεί τους κανόνες της οδηγίας 2002/15, ιδίως όσον αφορά τους χρόνους εργασίας, διαλειμμάτων και ανάπαυσης.
30
Βάσει των ανωτέρω, στο πρώτο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 έχει την έννοια ότι ο όρος «διαδρομή [της γραμμής που] δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα» παραπέμπει στο μη υπερβαίνον την εν λόγω απόσταση δρομολόγιο που καθορίζεται από την επιχείρηση μεταφορών και το οποίο πρέπει να διανύσει οδικώς το οικείο όχημα προκειμένου να συνδέσει ένα σημείο αναχώρησης με ένα σημείο άφιξης και να εξυπηρετήσει, ενδεχομένως, προκαθορισμένες ενδιάμεσες στάσεις, ούτως ώστε να πραγματοποιηθεί η μεταφορά επιβατών στο πλαίσιο της τακτικής γραμμής στην οποία το όχημα αυτό χρησιμοποιείται.
Επί του δευτέρου σκέλους του πρώτου ερωτήματος
31
Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου ερωτήματος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 έχουν την έννοια ότι ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται στο σύνολο των οδικών μεταφορών που εκτελούνται από την οικεία επιχείρηση, στην περίπτωση που τα οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές δρομολογούνται κατά κύριο λόγο σε διαδρομές γραμμών μη υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα και περιστασιακά σε διαδρομές γραμμών υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα.
32
Υπενθυμίζεται εκ προοιμίου ότι, όσον αφορά τις οδικές επιβατικές μεταφορές που εκτελούνται με τακτικές γραμμές, το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 561/2006 καθορίζεται, αφενός, στο άρθρο του 2, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, κατά το οποίο ο εν λόγω κανονισμός εφαρμόζεται στις οδικές μεταφορές επιβατών που εκτελούνται με οχήματα τα οποία είναι κατασκευασμένα ή διαμορφωμένα με μόνιμο τρόπο και κατάλληλα για τη μεταφορά άνω των εννέα ατόμων, συμπεριλαμβανομένου του οδηγού, και προορίζονται για το σκοπό αυτόν.
33
Αφετέρου, κατά το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006, ο εν λόγω κανονισμός δεν εφαρμόζεται στις οδικές μεταφορές που εκτελούνται από «οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές, η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα». Στο μέτρο που η διάταξη αυτή εισάγει εξαίρεση από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού, πρέπει να ερμηνεύεται στενά, ούτως ώστε τα αποτελέσματά της να εκτείνονται πέραν του μέτρου που είναι αναγκαίο για να διασφαλιστεί η προστασία των συμφερόντων τα οποία σκοπεί να κατοχυρώσει η εξαίρεση αυτή [πρβλ. απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Ministère public (Εξωεδαφικές κυρώσεις), C‑906/19, EU:C:2021:715, σκέψη 33].
34
Υπό τις συνθήκες αυτές, σε περίπτωση που, όπως εν προκειμένω, μια επιχείρηση εκτελεί μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές η διαδρομή των οποίων υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα, χρησιμοποιώντας οχήματα τα οποία συνήθως εκτελούν μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα, μια τέτοια μικτή χρήση δεν μπορεί να καθιστά δυνατή την εφαρμογή του κανονισμού 561/2006 ως προς το σύνολο των τακτικών επιβατικών μεταφορών που εκτελεί η επιχείρηση αυτή. Ειδικότερα, οι μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές η διαδρομή των οποίων δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα εξαιρούνται ρητώς από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού βάσει του άρθρου του 3, στοιχείο αʹ.
35
Βάσει των ανωτέρω, στο δεύτερο σκέλος του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006 έχουν την έννοια ότι ο κανονισμός αυτός δεν εφαρμόζεται στο σύνολο των οδικών μεταφορών που εκτελούνται από την οικεία επιχείρηση, στην περίπτωση που τα οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές δρομολογούνται κατά κύριο λόγο σε διαδρομές γραμμών μη υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα και περιστασιακά σε διαδρομές γραμμών υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα. Ο κανονισμός εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που οι διαδρομές υπερβαίνουν τα 50 χιλιόμετρα.
Επί του δευτέρου ερωτήματος
36
Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006 έχει την έννοια ότι ο κατά τη διάταξη αυτή «συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων», συμπεριλαμβάνει, πέρα από τον «χρόνο οδήγησης» κατά την έννοια του άρθρου 4, στοιχείο ιʹ, του ως άνω κανονισμού, οποιαδήποτε «άλλη εργασία» του άρθρου 6, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού την οποία εκτελεί ο οδηγός κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων.
37
Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006, «ο συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, δεν υπερβαίνει τις 90 ώρες».
38
Η διάταξη αυτή κάνει μνεία, μεταξύ άλλων στο ισπανικό, στο γερμανικό, στο αγγλικό, στο γαλλικό, στο ουγγρικό και στο πορτογαλικό κείμενό της, του «χρόνου οδήγησης», ο οποίος ορίζεται στο άρθρο 4, στοιχείο ιʹ, του κανονισμού ως η «διάρκεια της δραστηριότητας οδήγησης όπως καταγράφεται» σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού 165/2014. Αντιθέτως, η έκφραση «periodo di guida», η οποία απαντά στο ιταλικό κείμενο του άρθρου 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006, αντιστοιχεί στην «περίοδο οδήγησης», την οποία το άρθρο 4, στοιχείο ιζʹ, του ίδιου κανονισμού ορίζει ως «[τη] σωρευτική διάρκεια οδήγησης από τη στιγμή που ο οδηγός αρχίζει να οδηγεί έπειτα από χρόνο ανάπαυσης ή εγκεκριμένο διάλειμμα μέχρις ότου λάβει περίοδο ανάπαυσης ή διάλειμμα», με τη διευκρίνιση ότι «[η] περίοδος οδήγησης μπορεί να είναι συνεχής ή διακεκομμένη».
39
Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι τόσο ο «χρόνος οδήγησης» όσο και η «περίοδος οδήγησης» κατά την έννοια των ως άνω στοιχείων ιʹ και ιζʹ δηλώνουν το χρονικό διάστημα το οποίο ο οδηγός αναλώνει για την οδήγηση, έστω και αν ο πρώτος από τους όρους αυτούς παραπέμπει μόνο στο χρονικό διάστημα το οποίο καταγράφεται.
40
Αντιθέτως, η «άλλη εργασία» ορίζεται στο άρθρο 4, στοιχείο εʹ, του κανονισμού 561/2006 ως «όλες οι δραστηριότητες που ορίζονται ως χρόνος εργασίας στο άρθρο 3 στοιχείο α) [σημείο 1] της οδηγίας [2002/15] εκτός από την “οδήγηση”». Κατά την τελευταία αυτή διάταξη, στον «χρόνο εργασίας» περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, «ο χρόνος που αφιερώνεται σε κάθε δραστηριότητα οδικής μεταφοράς», ειδικότερα στην «οδήγηση», στη «φόρτωση και εκφόρτωση», στη «συνδρομή των επιβατών κατά την επιβίβαση και αποβίβασή τους από τα οχήματα», στον «καθαρισμό και τεχνική συντήρηση των οχημάτων» και σε «όλες τις άλλες εργασίες που αποσκοπούν στην ασφάλεια του οχήματος, του φορτίου και των επιβατών ή στην εκπλήρωση των νόμιμων ή κανονιστικών υποχρεώσεων που συνδέονται άμεσα με τη διεξαγόμενη μεταφορά».
41
Εξ αυτού συνάγεται ότι ο «χρόνος οδήγησης» και η «περίοδος οδήγησης» κατά την έννοια των ως άνω στοιχείων ιʹ και ιζʹ καλύπτουν μόνον τη δραστηριότητα οδήγησης και όχι το σύνολο των δραστηριοτήτων που εκτελούνται από τον οδηγό κατά τη διάρκεια του χρόνου εργασίας του.
42
Εξάλλου, το άρθρο 6, παράγραφος 5, του κανονισμού 561/2006 υποχρεώνει τον οδηγό να καταγράφει ως «άλλη εργασία» όχι μόνον «οποιονδήποτε χρόνο [περιγράφεται] στο άρθρο 4 στοιχείο ε) [του ως άνω κανονισμού]», ήτοι όλες τις δραστηριότητες που ορίζονται ως «χρόνος εργασίας» εκτός από την οδήγηση, αλλά και «οποιονδήποτε χρόνο αναλώνεται για την οδήγηση ενός οχήματος που χρησιμοποιείται για επαγγελματικές δραστηριότητες εκτός του πεδίου εφαρμογής του [εν λόγω] κανονισμού».
43
Επομένως, για τον υπολογισμό του συνολικού χρόνου οδήγησης που σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων, ο οποίος, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006, δεν πρέπει να υπερβαίνει τις ενενήντα ώρες, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη μόνον οι χρονικές περίοδοι τις οποίες ο οδηγός αναλώνει για την οδήγηση και οι οποίες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ως άνω κανονισμού. Ειδικότερα, το να περιλαμβάνεται στον υπολογισμό αυτόν ο χρόνος τον οποίον αναλώνει ο οδηγός για την οδήγηση ενός οχήματος επί του οποίου δεν εφαρμόζεται ο κανονισμός βάσει του άρθρου του 3, στοιχείο αʹ, θα ισοδυναμούσε με υπαγωγή στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω άρθρου 6, παράγραφος 3, οδικών μεταφορών που εξαιρούνται ρητώς από το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού.
44
Βάσει των ανωτέρω, στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006 έχει την έννοια ότι ο κατά τη διάταξη αυτή «συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων», περιλαμβάνει μόνον τον «χρόνο οδήγησης» κατά την έννοια του άρθρου 4, στοιχείο ιʹ, του ως άνω κανονισμού, αποκλειομένης οποιασδήποτε «άλλης εργασίας» του άρθρου 6, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού την οποία εκτελεί ο οδηγός κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων.
Επί των δικαστικών εξόδων
45
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφαίνεται:
1)
Το άρθρο 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΚ) 561/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαρτίου 2006, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών και για την τροποποίηση των κανονισμών (ΕΟΚ) αριθ. 3821/85 και (ΕΚ) αριθ. 2135/98 του Συμβουλίου καθώς και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 3820/85 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 165/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Φεβρουαρίου 2014,
έχει την έννοια ότι:
ο όρος «διαδρομή [της γραμμής που] δεν υπερβαίνει τα 50 χιλιόμετρα» παραπέμπει στο μη υπερβαίνον την εν λόγω απόσταση δρομολόγιο που καθορίζεται από την επιχείρηση μεταφορών και το οποίο πρέπει να διανύσει οδικώς το οικείο όχημα προκειμένου να συνδέσει ένα σημείο αναχώρησης με ένα σημείο άφιξης και να εξυπηρετήσει, ενδεχομένως, προκαθορισμένες ενδιάμεσες στάσεις, ούτως ώστε να πραγματοποιηθεί η μεταφορά επιβατών στο πλαίσιο της τακτικής γραμμής στην οποία το όχημα αυτό χρησιμοποιείται.
2)
Οι συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 3, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 561/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 165/2014,
έχουν την έννοια ότι:
ο κανονισμός αυτός δεν εφαρμόζεται στο σύνολο των οδικών μεταφορών που εκτελούνται από την οικεία επιχείρηση, στην περίπτωση που τα οχήματα που χρησιμοποιούνται για τις μεταφορές επιβατών σε τακτικές γραμμές δρομολογούνται κατά κύριο λόγο σε διαδρομές γραμμών μη υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα και περιστασιακά σε διαδρομές γραμμών υπερβαίνουσες τα 50 χιλιόμετρα. Ο κανονισμός εφαρμόζεται μόνο στην περίπτωση που οι διαδρομές υπερβαίνουν τα 50 χιλιόμετρα.
3)
Το άρθρο 6, παράγραφος 3, του κανονισμού 561/2006, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό 165/2014,
έχει την έννοια ότι:
ο κατά τη διάταξη αυτή «συνολικός χρόνος οδήγησης, ο οποίος σωρεύεται κατά τη διάρκεια δύο διαδοχικών εβδομάδων», περιλαμβάνει μόνον τον «χρόνο οδήγησης» κατά την έννοια του άρθρου 4, στοιχείο ιʹ, του ως άνω κανονισμού, αποκλειομένης οποιασδήποτε «άλλης εργασίας» του άρθρου 6, παράγραφος 5, του ίδιου κανονισμού την οποία εκτελεί ο οδηγός κατά τη διάρκεια των δύο αυτών εβδομάδων.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.