WYROK SĄDU (trzecia izba)
z dnia 17 kwietnia 2018 r.(*)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HOUSE OF CARS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Uzasadnione oczekiwania – Pewność prawa
W sprawie T‑364/17
Marcin Bielawski, zamieszkały w Warszawie (Polska), reprezentowany przez adwokata M. Kondrata,
strona skarżąca,
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
mającej za przedmiot skargę na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2017 r. (sprawa R 2047/2016‑5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HOUSE OF CARS jako unijnego znaku towarowego,
SĄD (trzecia izba),
w składzie: S. Frimodt Nielsen, prezes, V. Kreuschitz i N. Półtorak (sprawozdawca), sędziowie,
sekretarz: E. Coulon,
po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 5 czerwca 2017 r.,
po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 sierpnia 2017 r.,
uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 160 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania,
wydaje następujący
Wyrok
Okoliczności powstania sporu
1        W dniu 3 marca 2016 r. skarżący, Marcin Bielawski, dokonał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (znaki towarowe i wzory) (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)].
2        Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest oznaczenie słowne HOUSE OF CARS.
3        Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klas 25, 35, 37 i 39 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego z dnia 15 czerwca 1957 r. dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków, ze zmianami.
4        W dniu 1 kwietnia 2016 r. EUIPO powiadomiło skarżącego o istnieniu podstaw odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, na mocy art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]. Skarżący przedstawił swoje uwagi.
5        Decyzją z dnia 16 września 2016 r., na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, EUIPO odrzuciło zgłoszenie ze względu na to, że zgłoszone oznaczenie słowne jest pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu do niektórych z usług należących do klas 35, 37 i 39 i odpowiadających, dla każdej z tych klas, następującemu opisowi:
–        klasa 35: „przeprowadzanie sprzedaży aukcyjnej; usługi sprzedaży detalicznej w związku z pojazdami; organizowanie sprzedaży w trybie aukcji i przetargów publicznych; usługi handlowe online, w ramach których sprzedający wystawiają produkty na aukcję, a licytacja odbywa są za pośrednictwem Internetu; usługi w zakresie licytacji świadczone w Internecie; organizowanie aukcji internetowych; organizowanie i prowadzenie aukcji; usługi aukcji online dla osób trzecich; aukcje samochodowe”;
–        klasa 37: „naprawy samochodów; naprawy tapicerskie; naprawa opon; instalacja, naprawa i konserwacja chłodnic do silników; instalacja, konserwacja i naprawa maszyn; przegląd samochodów; malowanie samochodów; konserwacja samochodów; instalowanie wyposażenia samochodowego; czyszczenie i mycie pojazdów; wulkanizacja opon samochodowych [naprawa]; usługi w zakresie odnawiania samochodów; instalacje wnętrz samochodowych na zamówienie; udzielanie informacji związanych z naprawą lub konserwacją samochodów; usługi warsztatów samochodowych w zakresie konserwacji pojazdów; kontrola samochodów i ich części przed konserwacją i naprawą”;
–        klasa 39: „transport; transport samochodowy; organizowanie transportu; usługi transportowe; transport wynajętych samochodów; organizowanie transportu towarów; usługi transportu pojazdami; wypożyczanie środków transportu w tym samochodów; rezerwacja wypożyczanych samochodów; transport i dostawy towarów; transport i składowanie towarów; pakowanie towarów podczas transportu; odbiór, transport i dostawa towarów”.
6        W dniu 10 listopada 2016 r. skarżący odwołał się od decyzji z dnia 16 września 2016 r. na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001).
7        Decyzją z dnia 27 marca 2017 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy jest objęty zakazem określonym w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Przede wszystkim Izba Odwoławcza wskazała, że objęte zgłoszeniem usługi obejmują zarówno usługi powszechnego użytku przeznaczone dla przeciętnych konsumentów, jak i usługi przeznaczone dla profesjonalistów. Ze względu na charakter tych usług poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców jest wysoki lub równy poziomowi uwagi przeciętnego konsumenta, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny. Izba Odwoławcza dodała, iż ze względu na to, że znak towarowy składa się z wyrazów mających znaczenie w języku angielskim, należy przeprowadzić analizę w odniesieniu do konsumentów angielskojęzycznych w Unii Europejskiej. Następnie Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporne oznaczenie jest rozumiane w całości jako oznaczające „firmę prowadzącą działalność związaną z pojazdami” lub „firmę samochodową”. Zdaniem Izby Odwoławczej takie oznaczenie jest związane w sposób wystarczająco bezpośredni z rozpatrywanymi usługami odnoszącymi się lub mogącymi się odnosić bezpośrednio do pojazdów, aby umożliwić właściwemu kręgowi odbiorców, natychmiast i bez głębszego zastanowienia, postrzeganie go jako wskazania przedmiotu działalności przedsiębiorstwa lub jego specjalizacji. W konsekwencji Izba Odwoławcza stwierdziła, że sporne oznaczenie jest postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie nie pochodzenia handlowego rozpatrywanych usług, lecz ich przedmiotu, branży i specjalizacji. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że fakt, iż EUIPO dokonało rejestracji innych znaków towarowych zawierających wyrażenie „house of”, nie może stanowić argumentu na rzecz rejestracji spornego oznaczenia. W tym względzie wskazała ona, że ze względu na brak charakteru odróżniającego odmówiono również rejestracji oznaczeń porównywalnych ze zgłoszonym oznaczeniem. Izba Odwoławcza stwierdziła zatem, że w odniesieniu do rozpatrywanych usług sporne oznaczenie jest pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Żądania stron
8        Skarżący wnosi do Sądu o:
–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia lub zmiany wspomnianej decyzji, wskazując, że – co się tyczy znaku towarowego zgłoszonego dla rozpatrywanych towarów i usług należących do klas 35, 37 i 39 klasyfikacji nicejskiej – nie można stwierdzić istnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji związanej z brakiem charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;
–        zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
9        EUIPO wnosi do Sądu o:
–        oddalenie skargi;
–        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.
Co do prawa
W przedmiocie dopuszczalności opinii biegłego przedstawionej po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem
10      W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 3 lipca 2017 r. skarżący przedstawił sporządzoną na jego wniosek opinię biegłego z zakresu lingwistyki w celu uzupełnienia podniesionych zarzutów szczegółowych i wykazania stanowiska przedstawionego w skardze. Skarżący twierdzi, że w dacie złożenia skargi nie dysponował dowodem w postaci opinii naukowej potwierdzającej charakter odróżniający zgłoszonego znaku towarowego dla usług należących do klas 35, 37 i 39 klasyfikacji nicejskiej.
11      W piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 21 lipca 2017 r. EUIPO zakwestionowało dopuszczalność tej opinii ze względu na to, że została ona przedstawiona po raz pierwszy przed Sądem.
12      Rozpatrywany dokument jest opinią biegłego z zakresu lingwistyki dotyczącą zgłoszonego znaku towarowego, sporządzoną przez profesora uniwersytetu i lingwistę, z którym skarżący nawiązał kontakt w związku z niniejszą sprawą. Należy wskazać, że ten dokument nigdy nie został przedstawiony przed Izbą Odwoławczą.
13      Dokumentu tego – przedstawionego po raz pierwszy przed Sądem – nie można uwzględnić. Skarga do Sądu ma bowiem na celu kontrolę zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO w rozumieniu art. 65 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 rozporządzenia nr 2017/1001), a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne badanie stanu faktycznego w świetle dokumentów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed nim. Należy zatem odrzucić rozpatrywany dokument, bez konieczności badania jego mocy dowodowej [zob. podobnie wyrok z dnia 24 listopada 2005 r., Sadas/OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FELICIE), T‑346/04, EU:T:2005:420, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo].
Co do istoty
14      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty, dotyczące, zarzut pierwszy – naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, oraz zarzut drugi – naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
15      Na poparcie zarzutu pierwszego skarżący podnosi dwa zarzuty szczegółowe. Po pierwsze, skarżący twierdzi w istocie, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza, zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający. Skojarzenie między znaczeniem zgłoszonego znaku towarowego a rozpatrywanymi usługami nie jest natychmiastowe i wymaga głębszego zastanowienia. Zdaniem skarżącego nawet jeśli wyrazy „house”, „of” i „cars”, z jakich składa się zgłoszony znak towarowy, mają konkretne znaczenie, w niniejszym wypadku ich szczególna kombinacja nadaje całemu wspomnianemu znakowi towarowemu wystarczający charakter odróżniający. Skarżący twierdzi, że wyrażenie „house of cars” nie istnieje w obrocie handlowym. Ponadto, opierając się na wyroku z dnia 31 stycznia 2001 r., Wrigley/OHIM (DOUBLEMINT) (T‑193/99, EU:T:2001:32), skarżący podnosi, że oznaczenia pośrednio opisowe – czyli jego zdaniem oznaczenia, które dopiero w drodze skojarzenia myślowego mogą, w rezultacie dedukcji, sugerować konsumentom cechy rozpatrywanych usług – nie są niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego zgłoszony znak towarowy może być uznany za znak sugerujący, aluzyjny. Biorąc pod uwagę wysoki poziom uwagi przeciętnego konsumenta, skarżący jest zdania, że zgłoszony znak towarowy może wywołać u tego konsumenta szereg różnych skojarzeń odnoszących się do innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie marketingu, organizacji transportu i oferowania tego rodzaju usług.
16      Po drugie, skarżący twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ani nie wykazała, ani nie uzasadniła, w jaki sposób i w jakim kontekście zgłoszony znak towarowy jest opisowy w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych usług. Izba Odwoławcza rozpatrzyła je zbiorczo, nie dokonując analizy zdolności rejestracyjnej znaku towarowego w stosunku do każdej kategorii usług osobno. Zdaniem skarżącego Izba Odwoławcza w szczególności nie uzasadniła decyzji odmownej w zakresie braku charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w odniesieniu do usług takich jak: „przeprowadzanie sprzedaży aukcyjnej; usługi handlowe online, w ramach których sprzedający wystawiają produkty na aukcję, a licytacja odbywa są za pośrednictwem Internetu; usługi w zakresie licytacji świadczone w Internecie; organizowanie aukcji internetowych; organizowanie i prowadzenie aukcji; usługi aukcji online dla osób trzecich; organizowanie sprzedaży w trybie aukcji i przetargów publicznych”, należących do klasy 35, a także „wypożyczanie środków transportu, w tym samochodów; rezerwacja wypożyczanych samochodów; transport i dostawy towarów; transport i składowanie towarów; pakowanie towarów podczas transportu; odbiór, transport i dostawa towarów”, należących do klasy 39.
17      EUIPO kwestionuje tę argumentację.
18      Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru.
19      Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001] z kolei stanowi, że art. 7 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Unii.
20      Charakter odróżniający znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oznacza, że ten znak towarowy umożliwia zidentyfikowanie usług, dla których wystąpiono o rejestrację, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie ich od usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. wyroki: z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 20 października 2011 r., Freixenet/OHIM, C‑344/10 P i C‑345/10 P, EU:C:2011:680, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo).
21      W tym względzie należy przypomnieć, że oznaczenia pozbawione charakteru odróżniającego, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, są uważane za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia usługi, aby umożliwić w ten sposób konsumentowi nabywającemu usługę oznaczoną znakiem towarowym dokonanie przy późniejszym zakupie takiego samego wyboru, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, lub dokonanie odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyrok z dnia 27 lutego 2002 r., REWE-Zentral/OHIM (LITE), T‑79/00, EU:T:2002:42, pkt 26; zob. także wyrok z dnia 3 września 2015 r., iNET 24 Holding/OHIM (IDIRECT24), T‑225/14, niepublikowany, EU:T:2015:585, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo]. Sytuacja taka ma w szczególności miejsce w wypadku oznaczeń powszechnie używanych w ramach obrotu danymi usługami [wyroki: z dnia 3 lipca 2003 r., Best Buy Concepts/OHIM (BEST BUY), T‑122/01, EU:T:2003:183, pkt 20; z dnia 30 czerwca 2004 r., Norma Lebensmittelfilialbetrieb/OHIM (Mehr für Ihr Geld), T‑281/02, EU:T:2004:198, pkt 24].
22      Charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać, po pierwsze, w odniesieniu do usług, dla których zgłoszono znak towarowy, oraz po drugie, z uwzględnieniem sposobu, w jaki postrzega go właściwy krąg odbiorców (zob. wyrok z dnia 20 października 2011 r., Freixenet/OHIM, C‑344/10 P i C‑345/10 P, EU:C:2011:680, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
23      To w świetle powyższych rozważań należy rozpatrzyć argumentację skarżącego, biorąc pod uwagę ocenę przedstawioną przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji.
24      W pierwszej kolejności należy stwierdzić, podobnie jak w pkt 13 zaskarżonej decyzji stwierdziła Izba Odwoławcza, że przy uwzględnieniu rozpatrywanych usług i ich charakteru właściwy krąg odbiorców składa się z profesjonalistów i przeciętnych konsumentów, których poziom uwagi jest wysoki lub równy poziomowi uwagi przeciętnego konsumenta, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny.
25      Ponadto, jak w pkt 14 zaskarżonej decyzji wskazała Izba Odwoławcza, ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy składa się z wyrazów mających znaczenie w języku angielskim, istnienie rozpatrywanych w niniejszym wypadku bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji należy oceniać, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, w odniesieniu do angielskojęzycznych konsumentów w Unii.
26      W drugiej kolejności, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby dokonać oceny, czy znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego, w wypadku złożonych oznaczeń słownych Izba Odwoławcza powinna uwzględnić całościowe wrażenie, jakie wywiera dane oznaczenie. Nie stoi to jednak na przeszkodzie dokonaniu na wstępie analizy poszczególnych elementów użytych w celu przedstawienia tego znaku towarowego. Przy dokonywaniu całościowej oceny może bowiem okazać się pomocne zbadanie każdego z elementów tworzących dany znak towarowy [wyrok z dnia 25 października 2007 r., Develey/OHIM, C‑238/06 P, EU:C:2007:635, pkt 82; zob. także wyrok z dnia 7 września 2011 r., Meredith/OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS), T‑524/09, niepublikowany, EU:T:2011:434, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo].
27      W niniejszym wypadku, opierając się na angielskim słowniku online, a w szczególności na fragmencie, zgodnie z którym wyraz „house” jest często używany w nazwach różnych spółek i stanowi synonim „firmy”, „spółki”, „biznesu” i „koncernu”, w pkt 15 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że wyraz „house” oznacza dom (budynek), ale również budynek o określonym przeznaczeniu, firmę lub instytucję. Następnie w pkt 16 zaskarżonej decyzji wskazała ona, że wyraz „of” stanowi element łączący dwa wyrazy i wyrażający przynależność, a wyraz „cars” oznacza samochody. Na podstawie powyższego Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że wyrażenie „house of cars” jest zatem rozumiane w całości jako firma prowadząca działalność związaną z pojazdami lub jako firma samochodowa. Biorąc pod uwagę, po pierwsze, to znaczenie, oraz po drugie, rozpatrywane usługi, Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy jest wystarczająco bezpośrednio związany z usługami wskazanymi w zgłoszeniu – w zakresie, w jakim usługi te odnoszą się lub mogą odnosić się bezpośrednio do pojazdów – aby umożliwić właściwemu kręgowi odbiorców postrzeganie go, natychmiast i bez głębszego zastanowienia, jako wskazanie przedmiotu działalności przedsiębiorstwa lub jego specjalizacji.
28      W tym względzie skarżący niesłusznie twierdzi, że skojarzenie między znaczeniem zgłoszonego znaku towarowego a rozpatrywanymi usługami nie jest natychmiastowe, lecz wymaga głębszego zastanowienia, a kombinacja wyrazów w zgłoszonym znaku towarowym jest szczególna. W niniejszym wypadku zgłoszony znak towarowy składa się bowiem z trzech powszechnie używanych angielskich wyrazów, a mianowicie „house”, „of” i „cars”. Należy wskazać, że kombinacja tych wyrazów – prawidłowa z gramatycznego punktu widzenia w języku angielskim – jest natychmiast i bez żadnego zastanowienia zrozumiała dla konsumenta angielskojęzycznego. Semantyczna treść każdego z wyrazów, z których składa się znak towarowy HOUSE OF CARS, jest jasna i precyzyjna i nie ulega zmianie, gdy wyrazy te są zestawiane w ramach jednego oznaczenia. Należy stwierdzić, podobnie jak Izba Odwoławcza i EUIPO, że – ze względu na to, iż wszystkie rozpatrywane usługi mogą dotyczyć pojazdów, w szczególności samochodów, i stanowić przedmiot oferty przedsiębiorstwa prowadzącego działalność związaną z samochodami – znak HOUSE OF CARS będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie przedmiotu tych usług, ich branży lub specjalizacji. Wspomniany znak nie może zatem być uznany za szczególną kombinację wyrazów lub za wymagający głębszego zastanowienia w celu zrozumienia go.
29      Argument skarżącego, zgodnie z którym wyrażenie „house of cars” nie istnieje w obrocie handlowym, również nie jest przekonujący. Nawet bowiem w sytuacji gdyby wyrażenie „house of cars”, jak twierdzi skarżący, nie istniało w obrocie handlowym, nie nadawałoby to rozpatrywanemu znakowi towarowemu charakteru odróżniającego – przy uwzględnieniu jego znaczenia i charakteru rozpatrywanych usług. Okoliczność, że wyrażenie nie jest używane w obrocie handlowym, sama w sobie nie wystarcza, aby wykazać, że wyrażenie to umożliwi właściwemu kręgowi odbiorców zidentyfikowanie usług, dla których dokonano zgłoszenia, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa i w konsekwencji odróżnienie tych usług od usług pochodzących z innych przedsiębiorstw.
30      Co się tyczy dokonanego przez skarżącego odniesienia do wyroku z dnia 31 stycznia 2001 r., DOUBLEMINT (T‑193/99, EU:T:2001:32), należy wskazać, że wyrok ten został uchylony wyrokiem z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley (C‑191/01 P, EU:C:2003:579). W wyroku tym Trybunał orzekł w odniesieniu do art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), że zgodnie ze wspomnianym przepisem należy odmówić rejestracji oznaczenia słownego, gdy przynajmniej w jednym ze swych potencjalnych znaczeń oznacza ono cechę danych towarów lub usług (wyrok z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley, C‑191/01 P, EU:C:2003:579, pkt 32).
31      W niniejszym wypadku, wbrew temu, co twierdzi skarżący, wyrażenie „house of cars” skojarzone z usługami, które dotyczą lub mogą dotyczyć pojazdów, nie jest aluzyjne lub sugerujące, lecz przeciwnie – zawiera bezpośrednie informacje dotyczące działalności przedsiębiorstwa, jego specjalizacji i przedmiotu rozpatrywanych usług.
32      Ponadto skarżący podnosi, że ze względu na wysoki poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców zgłoszony znak towarowy może wywołać u przeciętnego konsumenta skojarzenia odnoszące się do innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie marketingu, organizacji transportu i oferowania tego rodzaju usług. Takie twierdzenie nie wystarcza, aby podważyć przedstawione przez Izbę Odwoławczą rozumowanie. W niniejszym wypadku bez względu na poziom uwagi kręgu odbiorców – wysoki lub równy poziomowi uwagi przeciętnego konsumenta, który jest właściwie poinformowany, dostatecznie uważny i rozsądny – w zakresie, w jakim rozpatrywany znak towarowy jest kojarzony z usługami dotyczącymi pojazdów lub mającymi związek z pojazdami, będzie on bowiem w pierwszej chwili rozumiany jako oznaczający „firmę prowadzącą działalność związaną z pojazdami” lub „firmę samochodową”. Ze względu zaś na to, że znak towarowy HOUSE OF CARS może być w ten sposób rozumiany przez właściwy krąg odbiorców – natychmiast i bez dalszego zastanowienia – Izba Odwoławcza mogła uznać, że wspomniany znak towarowy nie będzie postrzegany jako wskazanie pochodzenia handlowego rozpatrywanych usług, lecz jako wskazanie przedmiotu, branży lub specjalizacji rozpatrywanych usług. Z tego względu zgodnie z bezwzględną podstawą odmowy rejestracji określoną w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 Izba Odwoławcza mogła odmówić rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.
33      W świetle powyższych rozważań nie można czynić Izbie Odwoławczej zarzutu z powodu uznania przez nią, iż w mniemaniu angielskojęzycznych konsumentów w Unii zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do rozpatrywanych usług – w związku z czym zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie można dokonać rejestracji wspomnianego znaku towarowego.
34      W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącego, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła zdolności rejestracyjnej znaku towarowego w stosunku do każdej poszczególnej kategorii usług, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem właściwy organ nie może ograniczyć się do minimalnego badania zgłoszenia do rejestracji, lecz – przeciwnie – badanie to powinno być dokładne i kompletne w celu uniknięcia niewłaściwej rejestracji znaków towarowych. Skoro zawsze wnosi się o rejestrację znaku towarowego dla towarów lub usług określonych w zgłoszeniu, to kwestia, czy znak towarowy jest objęty zakresem stosowania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, powinna być oceniana in concreto w odniesieniu do tych towarów lub usług (zob. wyrok z dnia 17 maja 2017 r., EUIPO/Deluxe Entertainment Services Group, C‑437/15 P, EU:C:2017:380, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo).
35      Z orzecznictwa wynika, po pierwsze, że badanie podstaw odmowy rejestracji powinno dotyczyć każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, oraz po drugie, że decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego co do zasady powinna być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z tych usług. Niemniej, co się tyczy tego ostatniego wymogu, jeśli ta sama podstawa odmowy rejestracji jest podnoszona wobec danej kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług. Powyższe uprawnienie rozciąga się jedynie na towary i usługi pozostające w wystarczająco bezpośrednim i konkretnym związku, by tworzyć dostatecznie jednolitą kategorię lub grupę towarów lub usług (zob. wyrok z dnia 17 maja 2017 r., EUIPO/Deluxe Entertainment Services Group, C‑437/15 P, EU:C:2017:380, pkt 29–31 i przytoczone tam orzecznictwo).
36      Z pkt 16 i 19 zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza wyraźnie wskazała, iż wszystkie wymienione w rozpatrywanym zgłoszeniu usługi mogą dotyczyć pojazdów lub mieć związek z pojazdami. Izba Odwoławcza uznała zatem, że wszystkie objęte rozpatrywanym przez nią zgłoszeniem usługi wykazują cechę istotną dla celów badania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie okoliczność, iż wszystkie one mogą dotyczyć pojazdów lub mieć związek z pojazdami, i że w konsekwencji wszystkie stanowią jedną kategorię lub grupę, dostatecznie jednolitą dla celów badania tej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji. Zdaniem Izby Odwoławczej istotność tej cechy wspólnej rozpatrywanych usług dla celów badania jakie ma obowiązek przeprowadzić Izba Odwoławcza, została wykazana we wskazanym w pkt 16 zaskarżonej decyzji uzasadnieniu, zgodnie z którym zgłoszony znak towarowy stanowi wskazanie przedmiotu rozpatrywanych usług, branży lub specjalizacji.
37      W niniejszym wypadku należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza mogła ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia w zakresie, w jakim brak charakteru odróżniającego oznaczenia HOUSE OF CARS został podniesiony wobec usług, których jedną z cech jest to, iż mogą one wszystkie dotyczyć pojazdów lub mieć związek z pojazdami, ze względu na fakt, że wspomniane oznaczenie – rozumiane jako przenoszące wiadomość dotyczącą wszystkich rozpatrywanych usług – jest postrzegane przez właściwy krąg odbiorców raczej jako wskazanie przedmiotu rozpatrywanych usług, branży lub specjalizacji niż jako wskazanie pochodzenia tych usług, jak wykazano to w pkt 24–33 powyżej (zob. podobnie postanowienie z dnia 11 grudnia 2014 r., FTI Touristik/OHIM, C‑253/14 P, niepublikowane, EU:C:2014:2445, pkt 48).
38      A zatem rozumowanie Izby Odwoławczej ma zastosowanie do wszystkich rozpatrywanych usług, w tym do usług odpowiadających następującemu opisowi: „przeprowadzanie sprzedaży aukcyjnej; usługi handlowe online, w ramach których sprzedający wystawiają produkty na aukcję, a licytacja odbywa są za pośrednictwem Internetu; usługi w zakresie licytacji świadczone w Internecie; organizowanie aukcji internetowych; organizowanie i prowadzenie aukcji; usługi aukcji online dla osób trzecich; organizowanie sprzedaży w trybie aukcji i przetargów publicznych”, należących do klasy 35, a także „wypożyczanie środków transportu, w tym samochodów; rezerwacja wypożyczanych samochodów; transport i dostawy towarów; transport i składowanie towarów; pakowanie towarów podczas transportu; odbiór, transport i dostawa towarów”, należących do klasy 39. Po pierwsze bowiem, wszystkie powołane przez skarżącego usługi należące do klasy 35 mogą dotyczyć pojazdów w zakresie, w jakim pojazdy można sprzedać na aukcji, oraz po drugie, wszystkie usługi należące do klasy 39 mają związek z pojazdami, w szczególności z samochodami.
39      Z powyższego wynika, że należy oddalić argumenty podniesione przez skarżącego przeciwko rozumowaniu przedstawionemu przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji i, w konsekwencji, oddalić zarzut pierwszy.
W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa
40      Skarżący twierdzi przede wszystkim, że liczba zarejestrowanych znaków towarowych zawierających element „house of”, do którego dodano element wskazujący bezpośrednio przeznaczenie lub właściwości towarów lub usług oznaczonych wspomnianymi znakami towarowymi, wykazuje, że dla EUIPO owe znaki towarowe mają charakter odróżniający i spełniają wszelkie wymogi rejestracji. Na poparcie tego argumentu skarżący przytoczył szereg znaków towarowych skonstruowanych w sposób analogiczny do rozpatrywanego znaku towarowego. Zdaniem skarżącego aktualne orzecznictwo EUIPO przemawia zatem na rzecz rejestracji znaku towarowego HOUSE OF CARS. Skarżący podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, gdy odrzuciła zgłoszenie znaku towarowego pomimo istnienia szeregu wcześniejszych podobnych rejestracji. Następnie skarżący podkreśla, że EUIPO jest zobowiązane wykonywać przysługujące mu kompetencje zgodnie z ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji, i w konsekwencji przy rozpatrywaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego powinno uwzględnić decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym wypadku rozstrzygnięcie powinno brzmieć podobnie. Wreszcie skarżący kwestionuje przywołane przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji przykłady znaków towarowych zawierających wyraz „house”, wobec których odmówiono rejestracji.
41      EUIPO nie zgadza się z tą argumentacją.
42      Należy przypomnieć, że – jak podkreślił skarżący – EUIPO jest zobowiązane wykonywać swe kompetencje zgodnie z ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji (wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 73).
43      Ze względu na te dwie ostatnie zasady przy rozpatrywaniu zgłoszenia unijnego znaku towarowego EUIPO powinno brać pod uwagę decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie powinno brzmieć podobnie (wyrok z 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo).
44      W tym kontekście zasady równego traktowania i dobrej administracji powinny pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem legalności. W konsekwencji osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia jako znaku towarowego, nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby w celu uzyskania identycznej decyzji (wyrok z 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 75, 76 i przytoczone tam orzecznictwo).
45      W pozostałym zakresie, ze względów pewności prawa, a dokładniej dobrej administracji, każde zgłoszenie do rejestracji powinno być rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych. Takie rozpatrzenie powinno mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku. Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego zależy bowiem od specyficznych kryteriów, które znajdują zastosowanie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy i służą weryfikacji, czy dane oznaczenie nie jest objęte podstawą odmowy rejestracji (zob. wyrok z 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo).
46      Wydawanie przez izby odwoławcze na mocy rozporządzenia nr 207/2009 decyzji dotyczących rejestracji oznaczenia jako unijnego znaku towarowego wchodzi w zakres kompetencji ograniczonej, a nie uprawnień dyskrecjonalnych. Tak więc możliwość rejestracji oznaczenia jako unijnego znaku towarowego należy oceniać wyłącznie na podstawie tego rozporządzenia, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez sąd Unii, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej izb odwoławczych (wyrok z dnia 15 września 2005 r., BioID/OHIM, C‑37/03 P, EU:C:2005:547, pkt 47).
47      W niniejszym wypadku w ramach rozpatrywania zarzutu pierwszego wskazano, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż rejestracji znaku towarowego stoi na przeszkodzie – ze względu na rozpatrywane usługi i sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców – podstawa odmowy rejestracji wymieniona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Z powyższego wynika, że na poparcie podnoszonych naruszeń zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji skarżący nie może skutecznie powoływać się na wcześniejsze decyzje EUIPO (zob. podobnie wyrok z dnia 10 marca 2011 r., Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM, C‑51/10 P, EU:C:2011:139, pkt 78, 79).
48      W konsekwencji należy oddalić zarzut drugi jako bezzasadny i tym samym oddalić skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
49      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
50      Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba)
orzeka, co następuje:
1)      Skarga zostaje oddalona.
2)      Marcin Bielawski zostaje obciążony kosztami postępowania.
Frimodt Nielsen
Kreuschitz
Półtorak
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 kwietnia 2018 r.
Sekretarz
Prezes
E. Coulon
S. Frimodt Nielsen
*      Język postępowania: polski.