62022CJ0602_RES
Υπόθεση C‑602/22 P
ABLV Bank AS, υπό εκκαθάριση,
κατά
Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 11ης Δεκεμβρίου 2025
«Αίτηση αναιρέσεως – Οικονομική και νομισματική πολιτική – Τραπεζική ένωση – Κανονισμός (ΕΕ) 806/2014 – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Άρθρο 7 – Καταμερισμός καθηκόντων εντός του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης – Άρθρο 18 – Διαδικασία εξυγίανσης – Προϋποθέσεις – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης – Αρμοδιότητα του ΕΣΕ»
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης – Αποκλειστική αρμοδιότητα του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης – Προϋπόθεση – Μη συνδρομή των σωρευτικών προϋποθέσεων για την κίνηση διαδικασίας εξυγίανσης
(Κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 18 §§ 1 έως 6)
(βλ. σκέψεις 71-84)
Θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άσκηση των αρμοδιοτήτων – Ανάθεση εξουσιών – Προϋποθέσεις – Ανάθεση εξουσιών λήψης αποφάσεων σε επικουρικά όργανα – Είδη ανάθεσης και αποτελέσματα – Ανάθεση σαφώς οριοθετημένων εκτελεστικών εξουσιών – Απουσία αισθητής τροποποίησης των εξουσιών που έχουν ανατεθεί – Ανάθεση εξουσίας εκτιμήσεως η οποία συνεπάγεται ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τα θεμελιώδη ζητήματα του οικείου τομέα πολιτικής – Ενδεχόμενη μετάθεση ευθύνης
(Άρθρο 290 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 87-90)
Θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άσκηση των αρμοδιοτήτων – Ανάθεση εξουσιών – Προϋποθέσεις – Ανάθεση εξουσιών λήψης αποφάσεων στο Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) – Έγκριση από το ΕΣΕ καθεστώτος εξυγίανσης – Ευρεία διακριτική ευχέρεια – Κανονιστικές διατάξεις με τις οποίες αποφεύγεται η μετάθεση ευθύνης από την Επιτροπή προς το ΕΣΕ
(Κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 18 §§ 1 έως 7)
(βλ. σκέψεις 91, 92, 97, 99)
Προσφυγή ακυρώσεως – Πράξεις δεκτικές προσφυγής – Έννοια – Πράξεις παράγουσες δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα – Προπαρασκευαστικές πράξεις – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με την έγκριση καθεστώτος εξυγίανσης – Έναρξη ισχύος – Μη παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων – Δεν εμπίπτει – Απόφαση περί αποδοχής από την Επιτροπή, ή από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την οποία καθορίζεται οριστικά το περιεχόμενο του καθεστώτος εξυγίανσης – Εμπίπτει
(Άρθρο 263 ΣΛΕΕ· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 18 §§ 1 έως 8 και 30 §§ 1 και 2)
(βλ. σκέψεις 94, 96)
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχές – Δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας – Κατοχύρωση από τον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δικαστικός έλεγχος των αποφάσεων που εκδίδει το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) – Έλεγχος περιοριζόμενος στην εξακρίβωση του υποστατού των πραγματικών περιστατικών και της απουσίας πρόδηλου σφάλματος εκτιμήσεως – Προσβολή – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 263 ΣΛΕΕ· Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 47)
(βλ. σκέψεις 129-132)
Οικονομική και νομισματική πολιτική – Οικονομική πολιτική – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων – Έγκριση καθεστώτος εξυγίανσης – Προϋποθέσεις – Συνεκτίμηση των περιστάσεων που προκάλεσαν την κατάσταση πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης – Δεν περιλαμβάνεται
(Κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογική σκέψη 58 και άρθρο 18 §§ 1 και 4)
(βλ. σκέψη 156)
Σύνοψη
Το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου, επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως κατά της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της 6ης Ιουλίου 2022, ABLV Bank κατά ΕΣΕ (T‑280/18, EU:T:2022:429), την οποία απορρίπτει, αποφαίνεται για πρώτη φορά επί της αρμοδιότητας του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (στο εξής: ΕΣΕ) να λάβει απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης.
Η αναιρεσείουσα, ABLV Bank AS, είναι πιστωτικό ίδρυμα με έδρα τη Λεττονία και μητρική εταιρία του ομίλου ABLV. Η ABLV Bank Luxembourg SA είναι πιστωτικό ίδρυμα με έδρα το Λουξεμβούργο και μία από τις θυγατρικές του ομίλου ABLV, μοναδικός δε μέτοχός της είναι η αναιρεσείουσα. Τα δύο αυτά ιδρύματα είχαν χαρακτηριστεί, έκαστο, ως «σημαντική οντότητα» και υπέκειντο, ως εκ τούτου, στην εποπτεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στο πλαίσιο του ενιαίου εποπτικού μηχανισμού (ΕΕΜ) (
1
).
Στις 13 Φεβρουαρίου 2018 το United States Department of the Treasury (Υπουργείο Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής) ανακοίνωσε σχέδιο μέτρου για τον χαρακτηρισμό της αναιρεσείουσας ως ιδρύματος που αποτελεί υψηλό κίνδυνο νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Κατόπιν της ανακοίνωσης αυτής, η αναιρεσείουσα δεν ήταν πλέον σε θέση να διενεργεί πληρωμές σε δολάρια Ηνωμένων Πολιτειών. Η ΕΚΤ κάλεσε τη Finanšu un kapitāla tirgus komisija (επιτροπή χρηματοπιστωτικών αγορών και κεφαλαιαγοράς, Λεττονία) και την Commission de surveillance du secteur financier (επιτροπή εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα, Λουξεμβούργο) να αναστείλουν τις πληρωμές των χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων της αναιρεσείουσας και της ABLV Bank Luxembourg αντίστοιχα. Στις 23 Φεβρουαρίου 2018 η ΕΚΤ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αναιρεσείουσα και η ABLV Bank Luxembourg βρίσκονταν σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης. Με δύο αποφάσεις της 23ης Φεβρουαρίου 2018, οι οποίες αφορούσαν την αναιρεσείουσα και την ABLV Bank Luxembourg αντίστοιχα, το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) υιοθέτησε μεν το συμπέρασμα της ΕΚΤ ότι τα πιστωτικά αυτά ιδρύματα βρίσκονταν σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης, πλην όμως έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαία η λήψη μέτρου εξυγίανσής τους για λόγους δημοσίου συμφέροντος (
2
).
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Όσον αφορά το προβαλλόμενο από την αναιρεσείουσα νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία του άρθρου 18 του κανονισμού 806/2014 στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο, το οποίο απέρριψε τον λόγο ακυρώσεως που αφορούσε έλλειψη αρμοδιότητας του ΕΣΕ να λάβει επίσημη απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης κατά την έννοια της διάταξης αυτής, το Δικαστήριο υπενθυμίζει, πρώτον, ότι, κατά πάγια νομολογία του σχετικά με την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της διάταξης, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας η εν λόγω διάταξη αποτελεί μέρος (
3
).
Κατ’ αρχάς, ως προς το γράμμα του, το άρθρο 18 του κανονισμού αυτού ορίζει (
4
) ότι το ΕΣΕ εγκρίνει καθεστώς εξυγίανσης όσον αφορά, μεταξύ άλλων, χρηματοοικονομικά ιδρύματα και ομίλους που θεωρούνται σημαντικοί μόνον εφόσον εκτιμά ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του εν λόγω κανονισμού (
5
), δηλαδή, πρώτον, ότι η οικεία οντότητα ή ο οικείος όμιλος βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης, δεύτερον, ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικά μέτρα σε σχέση με την εξυγίανση και, τρίτον, ότι η εξυγίανση είναι αναγκαία για λόγους δημοσίου συμφέροντος.
Συναφώς, όσον αφορά την πρώτη από τις ανωτέρω προϋποθέσεις, από τον κανονισμό 806/2014 (
6
) προκύπτει ότι η ΕΚΤ διενεργεί την εκτίμηση ότι η οικεία οντότητα ή ο οικείος όμιλος βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης (στο εξής: εκτίμηση) κατόπιν διαβούλευσης με το ΕΣΕ και ότι το τελευταίο μπορεί να προβεί στην εκτίμηση αυτή μόνον εάν, αφού ενημερώσει την ΕΚΤ για την πρόθεσή του, η ΕΚΤ, εντός τριών ημερολογιακών ημερών από την παραλαβή της πληροφορίας, δεν προβεί στην εν λόγω εκτίμηση. Η εκτίμηση της ΕΚΤ έχει ως συνέπεια την κίνηση της διαδικασίας του άρθρου 18 του κανονισμού αυτού και, ως εκ τούτου, την εξέταση από το ΕΣΕ των ανωτέρω προϋποθέσεων που προβλέπονται στον κανονισμό (
7
). Επομένως, η διάταξη αυτή προβλέπει την αρμοδιότητα του ΕΣΕ να εξετάζει τις εν λόγω προϋποθέσεις σε όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες η διαδικασία εξυγίανσης κινείται βάσει της εκτίμησης της ΕΚΤ ή βάσει της εκτίμησης που διενεργείται, κατά περίπτωση, από το ίδιο το ΕΣΕ, έστω και αν δεν περιέχεται καμία ρητή ένδειξη σχετικά με τις ενέργειες που πρέπει να αναληφθούν μετά τη διαδικασία αυτή όταν το ΕΣΕ εκτιμά ότι δεν πληρούνται οι ανωτέρω προϋποθέσεις. Επιπλέον, μολονότι οι διατάξεις του κανονισμού 806/2014 (
8
) εξαρτούν τη θέση σε ισχύ του καθεστώτος εξυγίανσης από την αποδοχή του από την Επιτροπή –εφόσον δεν έχουν προβληθεί αντιρρήσεις από την τελευταία ή από το Συμβούλιο–, δεν προβλέπεται τέτοια συμμετοχή της Επιτροπής και του Συμβουλίου σε περίπτωση μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης, μη έγκρισης η οποία συνιστά, σε μια τέτοια περίπτωση, το τελικό στάδιο της διαδικασίας εξυγίανσης που προβλέπει ο κανονισμός αυτός.
Στη συνέχεια, όσον αφορά το πλαίσιο, το Δικαστήριο επισημαίνει, αφενός, ότι το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014 δεν αποκλείει την αρμοδιότητα του ΕΣΕ να λάβει απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης. Μολονότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των γλωσσικών αποδόσεων της διάταξης αυτής, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, κατά πάγια νομολογία, η αμιγώς γραμματική ερμηνεία νομοθετήματος της Ένωσης με βάση την απόδοσή του σε μία ή σε περισσότερες γλώσσες, κατ’ αποκλεισμό των υπολοίπων γλωσσών, δεν κρίνεται ενδεδειγμένη, διότι η ομοιόμορφη εφαρμογή των κανόνων του δικαίου της Ένωσης απαιτεί, ιδίως, να λαμβάνεται υπόψη για την ερμηνεία των κανόνων αυτών το κείμενό τους σε όλες τις γλώσσες. Αφετέρου, η αιτιολογική σκέψη 33 του κανονισμού 806/2014 διευκρινίζει ότι το ΕΣΕ πρέπει να προετοιμάζει όλες τις «αποφάσεις σχετικά με τη διαδικασία εξυγίανσης» και, κατά το δυνατόν, να εγκρίνει τις εν λόγω αποφάσεις, πράγμα που υποδηλώνει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης υιοθέτησε μια ευρεία αντίληψη ως προς τα είδη αποφάσεων που το ΕΣΕ είναι επιφορτισμένο να εκδίδει στο πλαίσιο του ενιαίου μηχανισμού εξυγίανσης.
Τέλος, όσον αφορά τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός 806/2014, από τις αιτιολογικές σκέψεις του (
9
) προκύπτει ότι αυτός αποσκοπεί, μέσω της καθιέρωσης ενιαίας και κεντρικής διαδικασίας λήψης αποφάσεων στον τομέα της εξυγίανσης, στη διασφάλιση ταχύτερης και αποτελεσματικότερης διαδικασίας λήψης αποφάσεων για την εξυγίανση στην τραπεζική ένωση, προκειμένου ιδίως να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη προβλεψιμότητα ως προς τα πιθανά αποτελέσματα της πτώχευσης μιας τράπεζας, να διατηρηθεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα, να διασφαλιστεί η συνέχεια των βασικών χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών και να προστατευθούν οι καταθέτες. Εν προκειμένω, η εκτίμηση της ΕΚΤ ότι η οικεία οντότητα βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης (
10
) έχει ως συνέπεια την κίνηση της διαδικασίας του άρθρου 18 του ανωτέρω κανονισμού και, ως εκ τούτου, την εξέταση από το ΕΣΕ των προϋποθέσεων που προβλέπει η εν λόγω διάταξη.
Επομένως, το Δικαστήριο κρίνει ότι τυχόν ερμηνεία του εν λόγω άρθρου 18 υπό την έννοια ότι το ΕΣΕ δεν είναι αρμόδιο να λάβει απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης όταν εκτιμά ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται δεν θα καθιστούσε δυνατή την εξασφάλιση επαρκούς διαφάνειας όσον αφορά την έκβαση της διαδικασίας εξυγίανσης που διεξάγει το ΕΣΕ κατόπιν διαπίστωσης ότι μια οντότητα βρίσκεται σε σημείο πτώχευσης ή πιθανής πτώχευσης και, ως εκ τούτου, τη διασφάλιση ορισμένης προβλεψιμότητας όσον αφορά τις συνέπειες μιας τέτοιας πτώχευσης, ιδίως ως προς τα μέτρα που θα ληφθούν κατόπιν της διαπίστωσης αυτής. Επ’ αυτού, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, σε περίπτωση που το ΕΣΕ συμπεράνει ότι δεν πληρούνται οι εν λόγω προϋποθέσεις, το συμπέρασμα αυτό συνιστά το τελικό στάδιο της διαδικασίας εξυγίανσης (
11
). Πάντως, για λόγους διαφάνειας, είναι σημαντικό οι αρμόδιες εθνικές αρχές να ενημερώνονται για την έκβαση της διαδικασίας εξυγίανσης που διεξάγει το ΕΣΕ.
Συνεπώς, το Δικαστήριο εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε νομικό σφάλμα κρίνοντας ότι το άρθρο 18 του κανονισμού 806/2014 έχει την έννοια ότι το ΕΣΕ είναι αρμόδιο να λάβει απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης όταν εκτιμά ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 του άρθρου αυτού.
Δεύτερον, το Δικαστήριο κρίνει ότι το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τη νομολογία του που απορρέει από τις αποφάσεις της 13ης Ιουνίου 1958, Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (9/56, EU:C:1958:7), και της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ (C‑551/22 P, EU:C:2024:520).
Επ’ αυτού, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το σύστημα που καθιερώνει ο κανονισμός 806/2014 στηρίζεται στη διαπίστωση (
12
) ότι η άσκηση των εξουσιών εξυγίανσης εμπίπτει στην πολιτική της Ένωσης στον τομέα της εξυγίανσης, την οποία μόνον τα θεσμικά όργανα της Ένωσης μπορούν να καθορίσουν, και ότι εξακολουθεί να υπάρχει κάποια διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την έγκριση κάθε καθεστώτος εξυγίανσης, δεδομένου του σημαντικού αντικτύπου των καθεστώτων αυτών στη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τη δημοσιονομική κυριαρχία των κρατών μελών καθώς και στην ίδια την Ένωση. Εξάλλου, ο νομοθέτης της Ένωσης έκρινε αναγκαίο να προβλέψει την ενδεικνυόμενη συμμετοχή του Συμβουλίου και της Επιτροπής, ενισχύοντας έτσι την απαραίτητη επιχειρησιακή ανεξαρτησία του ΕΣΕ και τηρώντας, παράλληλα, τις αρχές σχετικά με την ανάθεση εξουσιών σε επικουρικά όργανα οι οποίες απορρέουν από τη νομολογία του Δικαστηρίου (
13
).
Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά τις διατάξεις του άρθρου 18 του κανονισμού 806/2014, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι αυτές είναι ικανές να αποτρέψουν τη μετάθεση ευθύνης (
14
). Πράγματι, οι εν λόγω διατάξεις αναθέτουν στο ΕΣΕ την εξουσία να εκτιμήσει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έγκριση καθεστώτος εξυγίανσης και να καθορίσει τα αναγκαία εργαλεία για τους σκοπούς ενός τέτοιου καθεστώτος, ενώ συγχρόνως αναθέτουν στην Επιτροπή ή, κατά περίπτωση, στο Συμβούλιο την ευθύνη για την τελική εκτίμηση των πτυχών του καθεστώτος αυτού οι οποίες υπόκεινται σε διακριτική ευχέρεια και εμπίπτουν στην πολιτική της Ένωσης στον τομέα της εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων. Οι τελευταίες αυτές πτυχές απαιτούν ειδική στάθμιση διαφόρων στόχων και συμφερόντων που αφορούν τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ένωσης και της ακεραιότητας της εσωτερικής αγοράς, τη συνεκτίμηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας των κρατών μελών, καθώς και την προστασία των συμφερόντων των μετόχων και των πιστωτών.
Εξάλλου, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, μολονότι παρέχεται στο ΕΣΕ ευρεία διακριτική ευχέρεια ως προς το αν είναι σκόπιμο να εφαρμοστεί διαδικασία εξυγίανσης, η ευχέρεια αυτή υπόκειται σε αντικειμενικά κριτήρια και προϋποθέσεις που οριοθετούν το πεδίο δράσης του ΕΣΕ και αφορούν τόσο τις προϋποθέσεις όσο και τα εργαλεία εξυγίανσης. Επιπλέον, ο κανονισμός 806/2014 προβλέπει τη συμμετοχή της Επιτροπής και του Συμβουλίου στη διαδικασία έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης, το οποίο, για να τεθεί σε ισχύ, πρέπει να τύχει της αποδοχής της Επιτροπής και, κατά περίπτωση, του Συμβουλίου (
15
).
Ειδικότερα, το Δικαστήριο έκρινε ότι, μολονότι ο κανονισμός 806/2014 (
16
) προβλέπει ότι το ΕΣΕ είναι αρμόδιο για την εκπόνηση και την έγκριση καθεστώτος εξυγίανσης, εντούτοις το ΕΣΕ δεν διαθέτει την εξουσία να εκδίδει πράξη η οποία παράγει αυτοτελή έννομα αποτελέσματα, και διευκρίνισε ότι, στο πλαίσιο μιας τέτοιας διαδικασίας, η αποδοχή της Επιτροπής συνιστά απαραίτητο στοιχείο τόσο για τη θέση σε ισχύ όσο και για τον καθορισμό του περιεχομένου ενός τέτοιου καθεστώτος. Πάντως, όπως υπογραμμίζει το Δικαστήριο, εξ αυτού δεν μπορεί να συναχθεί κρίση του περί του ότι το ΕΣΕ δεν διαθέτει σε καμία περίπτωση την εξουσία να εκδίδει πράξη που παράγει αυτοτελή έννομα αποτελέσματα. Πράγματι, οι σκέψεις της απόφασης της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ (C‑551/22 P, EU:C:2024:520), έχουν ως σκοπό να δικαιολογήσουν την εκτίμηση ότι ένα καθεστώς εξυγίανσης δεν μπορεί να παραγάγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ανεξαρτήτως της απόφασης περί αποδοχής από την Επιτροπή. Οι σκέψεις αυτές αφορούν μόνον την περίπτωση των καθεστώτων εξυγίανσης.
Επιπλέον, το Δικαστήριο, μολονότι έκρινε ότι απαιτούνταν η ενδεικνυόμενη συμμετοχή της Επιτροπής και του Συμβουλίου στο πλαίσιο της έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης προκειμένου να αποφευχθεί η μετάθεση ευθύνης, στηρίχθηκε σε ένα σύνολο στοιχείων που χαρακτηρίζουν την έγκριση, από το ΕΣΕ, ενός τέτοιου καθεστώτος. Τα στοιχεία αυτά, όμως, δεν συντρέχουν όταν αποφασίζεται η μη έγκριση καθεστώτος εξυγίανσης.
Αφενός, το Δικαστήριο συνήγαγε από το άρθρο 18, παράγραφος 6, του κανονισμού 806/2014 ότι το ΕΣΕ, προκειμένου να εγκρίνει καθεστώς εξυγίανσης, πρέπει να εκτιμήσει, κατά διακριτική ευχέρεια, δύο διακριτές πτυχές της επίμαχης κατάστασης: η πρώτη αφορά τις προϋποθέσεις που δικαιολογούν την έγκριση ενός τέτοιου καθεστώτος (
17
) και η δεύτερη τον καθορισμό των αναγκαίων προς τούτο εργαλείων εξυγίανσης (
18
) καθώς και, κατά περίπτωση, τη χρήση του ΕΤΕ. Για την έκδοση, όμως, απόφασης του ΕΣΕ περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης απαιτείται μόνο να καταλήξει το ΕΣΕ στο συμπέρασμα ότι δεν πληρούνται οι σωρευτικές προϋποθέσεις που δικαιολογούν την έγκριση ενός τέτοιου καθεστώτος, γεγονός που το απαλλάσσει από την υποχρέωση να καθορίσει τα εργαλεία που θα ήταν αναγκαία για την εξυγίανση, εργαλεία των οποίων η χρήση απαιτεί ειδική στάθμιση διαφόρων στόχων και συμφερόντων, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.
Επομένως, το εύρος των κατά διακριτική ευχέρεια εκτιμήσεων στις οποίες πρέπει να προβεί το ΕΣΕ προκειμένου να αποφασίσει να μην εγκρίνει καθεστώς εξυγίανσης είναι κατ’ ανάγκην πιο περιορισμένο από εκείνο των εκτιμήσεων στις οποίες πρέπει να προβεί προκειμένου να εγκρίνει ένα τέτοιο καθεστώς. Πράγματι, η εξουσία του ΕΣΕ να εκτιμά αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014 υπόκειται σε αντικειμενικά κριτήρια και προϋποθέσεις που οριοθετούν το πεδίο δράσης του ΕΣΕ (
19
).
Αφετέρου, σε αντίθεση με ένα καθεστώς εξυγίανσης, η απόφαση περί μη έγκρισης καθεστώτος εξυγίανσης δεν μπορεί να έχει, αφ’ εαυτής, ως αποτέλεσμα την επιβολή συγκεκριμένων μέτρων ή τη δέσμευση κεφαλαίων, δεδομένου ότι το μόνο αποτέλεσμά της είναι η περάτωση της διαδικασίας εξυγίανσης που διεξάγει το ΕΣΕ.
Συνεπώς, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, το Δικαστήριο απορρίπτει ως αβάσιμη την επιχειρηματολογία της αναιρεσείουσας κατά την οποία η ερμηνεία του άρθρου 18, παράγραφος 1, του ανωτέρω κανονισμού στην οποία προέβη το Γενικό Δικαστήριο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στο γράμμα της διάταξης αυτής ούτε στον κανονισμό αυτόν και παραβιάζει τα όρια των εξουσιών του ΕΣΕ που καθορίζονται στην εν λόγω διάταξη, όπως αυτά προκύπτουν από τη νομολογία του Δικαστηρίου που απορρέει από τις αποφάσεις της 13ης Ιουνίου 1958, Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (9/56, EU:C:1958:7), και της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ (C‑551/22 P, EU:C:2024:520).
Εκτιμώντας, εξάλλου, ότι τα λοιπά επιχειρήματα και οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως που προέβαλε η αναιρεσείουσα πρέπει να απορριφθούν, το Δικαστήριο απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
(
1
)	Δυνάμει του κανονισμού (ΕΕ) 1024/2013 του Συμβουλίου, της 15ης Οκτωβρίου 2013, για την ανάθεση ειδικών καθηκόντων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σχετικά με τις πολιτικές που αφορούν την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων (ΕΕ 2013, L 287, σ. 63).
(
2
)	Κατά το άρθρο 18 του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός ΕΜΕ).
(
3
)	Βλ. αποφάσεις της 17ης Νοεμβρίου 1983, Merck (292/82, EU:C:1983:335, σκέψη 12), και της 25ης Φεβρουαρίου 2025, BSH Hausgeräte (C‑339/22, EU:C:2025:108, σκέψη 27).
(
4
)	Άρθρο 18, παράγραφοι 1 και 6.
(
5
)	Άρθρο 18, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ έως γʹ, του κανονισμού 806/2014.
(
6
)	Άρθρο 18, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 806/2014.
(
7
)	Πρβλ. απόφαση της 6ης Μαΐου 2021, ABVL Bank κ.λπ. κατά ΕΚΤ (C‑551/19 P και C‑552/19 P, EU:C:2021:369, σκέψη 67).
(
8
)	Άρθρο 18, παράγραφος 7, του κανονισμού 806/2014.
(
9
)	Αιτιολογικές σκέψεις 2, 10 έως 12, 31, 58 και 122.
(
10
)	Κατά την έννοια του άρθρου 18, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 806/2014.
(
11
)	Άρθρο 18 του κανονισμού 806/2014.
(
12
)	Η οποία περιέχεται κατ’ ουσίαν στις αιτιολογικές σκέψεις 24 και 26 του κανονισμού 806/2014.
(
13
)	Απόφαση της 13ης Ιουνίου 1958, Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (9/56, EU:C:1958:7). Πρβλ. επίσης αποφάσεις της 22ας Ιανουαρίου 2014, Ηνωμένο Βασίλειο κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (C‑270/12, EU:C:2014:18), και της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ (C‑551/22 P, EU:C:2024:520, σκέψη 69).
(
14
)	Κατά την έννοια της νομολογίας που διαμορφώθηκε με την απόφαση της 13ης Ιουνίου 1958, Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής (9/56, EU:C:1958:7).
(
15
)	Απόφαση της 18ης Ιουνίου 2024, Επιτροπή κατά ΕΣΕ (C‑551/22 P, EU:C:2024:520, σκέψη 77).
(
16
)	Άρθρα 7 και 18.
(
17
)	Άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 806/2014.
(
18
)	Άρθρο 22, παράγραφος 2, του κανονισμού 806/2014.
(
19
)	Άρθρο 18, παράγραφοι 1, 4 και 5, του κανονισμού 806/2014.