62019TJ0854_RES
Zaak T‑854/19
Franz Schröder GmbH & Co. KG
tegen
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
Arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 2 juni 2021
„Uniemerk – Nietigheidsprocedure – Uniewoordmerk MONTANA – Absolute weigeringsgrond – Beschrijvend karakter – Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] – Recht om te worden gehoord – Artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001 – Ambtshalve onderzoek van de feiten – Toelaten van bewijsmateriaal dat voor het eerst voor de kamer van beroep wordt overgelegd – Artikel 95, leden 1 en 2, van verordening 2017/1001”
Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep tegen een beslissing van de nietigheidsafdeling van het Bureau – Onderzoek door de kamer van beroep – Omvang – Bewijzen die voor het eerst voor de kamer van beroep zijn overgelegd – Inaanmerkingneming – Beoordelingsbevoegdheid van de kamer van beroep – Grenzen
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 95, lid 2; verordening 2018/625 van de Commissie, art. 27, lid 4)
(zie punten 24‑26)
Uniemerk – Procedurevoorschriften – Ambtshalve onderzoek van de feiten – Nietigheidsprocedure inzake absolute weigeringsgronden – Onderzoek beperkt tot de aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten – Inaanmerkingneming van algemeen bekende feiten
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 7, 59, 62 en 95, lid 1)
(zie punten 38‑41, 48, 49)
Uniemerk – Beroepsprocedure – Beroep bij de kamers van beroep – Bevoegdheid van de kamers van beroep – Nieuw volledig onderzoek ten gronde – Omvang
(Verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad, art. 71, lid 1, en 95, lid 1)
(zie punten 42, 45, 50, 56)
Samenvatting
Interveniënte, RDS Design ApS, is houdster van het Uniewoordmerk MONTANA. Verzoekster, Franz Schröder GmbH & Co. KG, heeft bij het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) een vordering tot nietigverklaring van dit merk ingesteld omdat dit merk zou zijn ingeschreven in strijd met artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 (
1
).
De nietigheidsafdeling van het EUIPO heeft de vordering tot nietigverklaring toegewezen. Nadat interveniënte beroep had ingesteld, heeft de kamer van beroep van het EUIPO deze beslissing vernietigd en de vordering tot nietigverklaring afgewezen. Zij heeft de door partijen voor het eerst voor haar overgelegde bewijzen toegelaten en geoordeeld dat zij “ambtshalve” kon onderzoeken of er sprake was van de absolute weigeringsgrond die werd ingeroepen ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring. Verzoekster heeft bij het Gerecht beroep ingesteld strekkende tot vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep.
Het Gerecht verwerpt dit beroep en preciseert de beoordelingsbevoegdheid van de kamer van beroep wat de inaanmerkingneming van voor het eerst voor haar overgelegde bewijzen betreft. Voorts ontwikkelt het Gerecht verder de rechtspraak inzake de beperking van het onderzoek van het EUIPO tot de door partijen aangevoerde gronden en argumenten in nietigheidsprocedures die zijn gebaseerd op absolute nietigheidsgronden.
Beoordeling door het Gerecht
Ten eerste herinnert het Gerecht eraan dat het EUIPO krachtens artikel 95, lid 2, van verordening 2017/1001 (
2
) over een ruime beoordelingsvrijheid beschikt om te beslissen of het rekening houdt met te laat aangevoerde feiten en overgelegde bewijzen. Het preciseert evenwel dat artikel 27, lid 4, van verordening 2018/625 (
3
) thans grenzen stelt aan de uitoefening van deze beoordelingsvrijheid met betrekking tot feiten en bewijzen die voor het eerst voor de kamer van beroep zijn aangedragen. Volgens die bepaling kan de kamer van beroep deze uitsluitend aanvaarden voor zover zij op het eerste gezicht relevant kunnen zijn voor de oplossing van het geschil en zij om geldige redenen niet tijdig zijn overgelegd. Het Gerecht stelt vast dat de kamer van beroep niet heeft onderzocht of aan deze twee voorwaarden was voldaan. Dit leidt echter niet tot vernietiging van de bestreden beslissing, aangezien niet is komen vast te staan dat deze beslissing een andere inhoud had kunnen hebben.
Ten tweede brengt het Gerecht in herinnering dat het EUIPO overeenkomstig artikel 95, lid 1, van verordening 2017/1001 zijn onderzoek in nietigheidsprocedures op grond van absolute nietigheidsgronden beperkt tot de door de partijen aangevoerde gronden en argumenten. De kamer van beroep kan evenwel de bevoegdheden uitoefenen van de instantie die de bestreden beslissing heeft genomen en het beroep opnieuw volledig ten gronde onderzoeken, zowel rechtens als feitelijk (
4
). Het Gerecht merkt op dat in casu de kamer van beroep, niettegenstaande haar ongelukkige bewering dat zij “ambtshalve” kon onderzoeken of er sprake was van de betrokken absolute weigeringsgrond, slechts heeft onderzocht of de door verzoekster specifiek aangevoerde absolute weigeringsgrond de nietigheid van het litigieuze merk kon meebrengen. Zij is immers niet ambtshalve overgegaan tot een onderzoek van relevante feiten op basis waarvan zij andere absolute weigeringsgronden zou kunnen hebben toegepast die afdoen aan de geldigheid van het litigieuze merk. Bovendien oordeelt het Gerecht dat de kamer van beroep niet is overgegaan tot een ambtshalve onderzoek van “aanvullende feiten”, daar haar vaststellingen betrekking hebben op haar beoordeling van de door verzoekster ter ondersteuning van de vordering tot nietigverklaring aangevoerde elementen en van de motivering van de beslissing van de nietigheidsafdeling. Uit deze aanpak blijkt het nieuwe volledige onderzoek van het beroep ten gronde waartoe de kamer van beroep is overgegaan en op grond waarvan zij tot een uitkomst kon komen die anders is dan verzoekster wenste en dan deze van de nietigheidsafdeling. Aldus oordeelt het Gerecht dat de kamer van beroep de grenzen van haar onderzoek zoals vastgesteld in artikel 95, lid 1, van verordening 2017/1001 niet heeft overschreden.
(
1
)	Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het [Uniemerk] (PB 2009, L 78, blz. 1).
(
2
)	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).
(
3
)	Gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie van 5 maart 2018 ter aanvulling van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad inzake het Uniemerk en tot intrekking van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430 (PB 2018, L 104, blz. 1).
(
4
)	Overeenkomstig artikel 71, lid 1, van verordening 2017/1001.