ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 11ης Δεκεμβρίου 2018 (*)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 – Δελτίο Τύπου – Έννοια της “διεθνούς συμφωνίας” – Προσδιορισμός του συντάκτη της πράξεως – Εμβέλεια της πράξεως – Σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – Σύνοδος των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιείται στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ιδιότητα των εκπροσώπων των κρατών μελών της Ένωσης κατά τη συνάντηση με τον εκπρόσωπο τρίτου κράτους – Άρθρο 263, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ – Αναρμοδιότητα»
Στην υπόθεση T‑834/16,
QC, εκπροσωπούμενος από τον Χ. Λαδή, δικηγόρο,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, εκπροσωπούμενου από την S. Boelaert, τη Μ. Ιωσηφίδου και τον J.-P. Hix,
καθού,
με αντικείμενο, αφενός, αίτημα ακυρώσεως, βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, συμφωνίας συναφθείσας, κατά τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος, μεταξύ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Δημοκρατίας της Τουρκίας στις 18 Μαρτίου 2016 και φέρουσας τον τίτλο «Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, 18 Μαρτίου 2016» και, αφετέρου, αίτημα, βάσει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, να αναγνωριστεί ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παρέλειψε παρανόμως τη λήψη μέτρων,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους I. Pelikánová, πρόεδρο, P. Nihoul και J. Svenningsen (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
Επί των συναντήσεων μεταξύ των Ευρωπαίων και των Τούρκων ηγετών πριν από τις 18 Μαρτίου 2016
1        Στις 29 Νοεμβρίου 2015, οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συναντήθηκαν με τον Τούρκο ομόλογό τους (στο εξής: πρώτη σύνοδος των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων). Κατά το πέρας της συναντήσεως αυτής, αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, να ενισχύσουν την ενεργό συνεργασία τους ως προς τους μετανάστες που δεν χρήζουν διεθνούς προστασίας, προλαμβάνοντας τη μετακίνησή τους προς την Τουρκία και την Ένωση, διασφαλίζοντας την εφαρμογή των διατάξεων διμερών συμφωνιών επανεισδοχής και μεριμνώντας για την ταχεία επιστροφή των μεταναστών που δεν χρήζουν διεθνούς προστασίας στις χώρες καταγωγής τους.
2        Στις 8 Μαρτίου 2016, σε δήλωση των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων της Ένωσης, που δημοσιεύθηκε από τις κοινές υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναφερόταν ότι οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων της Ένωσης συζήτησαν με τον Τούρκο πρωθυπουργό για τις σχέσεις μεταξύ της Ένωσης και της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Η σύνοδος αυτή πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαρτίου 2016 (στο εξής: δεύτερη σύνοδος των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων). Η δήλωση ανέφερε τα εξής:
«Οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων συμφώνησαν ότι απαιτούνται τολμηρές ενέργειες για να κλείσουν οι οδοί λαθραίας διακίνησης ανθρώπων, να εξαρθρωθεί το επιχειρηματικό μοντέλο των διακινητών, να προστατευθούν τα εξωτερικά […] σύνορα [της Ένωσης] και να δοθεί τέλος στη μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη. […] Δέχθηκαν με ικανοποίηση τις συμπληρωματικές προτάσεις που παρουσίασε [την ημέρα εκείνη] η [Δημοκρατία της Τουρκίας] για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος. Συμφώνησαν να εργαστούν με βάση τις [ακόλουθες αρχές]:
–        να εξασφαλίζουν την επιστροφή όλων των νέων παράτυπων μεταναστών που μεταβαίνουν από την Τουρκία στα ελληνικά νησιά· το σχετικό κόστος θα καλύπτεται από την [Ένωση],
–        για κάθε Σύρο που θα γίνεται εκ νέου δεκτός στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύρος θα επανεγκαθίσταται από την Τουρκία στα κράτη μέλη της [Ένωσης], στο πλαίσιο των υφισταμένων δεσμεύσεων,
–        […]
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα προωθήσει τις προτάσεις αυτές και θα επεξεργαστεί τις λεπτομέρειες με τη [Δημοκρατία της Τουρκίας] πριν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου.
[…] Με το παρόν έγγραφο τα κράτη μέλη δεν αναλαμβάνουν νέες δεσμεύσεις σε ό,τι αφορά τη μετεγκατάσταση και την επανεγκατάσταση.
[…]»
Επί της συνόδου της 18ης Μαρτίου 2016 και της δηλώσεως ΕΕ‑Τουρκίας
3        Στις 18 Μαρτίου 2016, δημοσιεύθηκε στον δικτυακό τόπο του Συμβουλίου, υπό τη μορφή του δελτίου Τύπου 144/16, δήλωση σχετικά με τα αποτελέσματα «[της τρίτης συνόδου] από τον Νοέμβριο του 2015 που ήταν αφιερωμένη στην εμβάθυνση των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας καθώς και στην αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης» (στο εξής: σύνοδος της 18ης Μαρτίου 2016), ανάμεσα στα «μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και «τον τούρκο ομόλογό τους» (στο εξής: δήλωση ΕΕ-Τουρκίας).
4        Η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας ανέφερε ότι «[η Δημοκρατία της Τουρκίας] και η [Ένωση] αναγν[ώρισαν] ότι απαιτούνται περαιτέρω ταχείες και αποφασιστικές προσπάθειες». Η δήλωση ανέφερε εν συνεχεία τα εξής:
«Προκειμένου να εξαρθρωθεί το επιχειρηματικό μοντέλο των διακινητών και να προσφερθεί στους μετανάστες μια εναλλακτική λύση ώστε να μη βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους, η ΕΕ και η [Δημοκρατία της Τουρκίας] αποφάσισαν σήμερα να δώσουν τέλος στην παράτυπη μετανάστευση από την Τουρκία προς την [Ένωση]. Προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, συμφώνησαν ως προς τα εξής πρόσθετα σημεία δράσης:
1)      Όλοι οι νέοι παράτυποι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά μέσω Τουρκίας από τις 20 Μαρτίου 2016 και έπειτα θα επιστρέφονται σε αυτήν. Αυτό θα συμβαίνει σε πλήρη συμφωνία με το ενωσιακό και διεθνές δίκαιο, άρα με αποκλεισμό κάθε είδους ομαδικών απελάσεων. Όλοι οι μετανάστες θα προστατεύονται σύμφωνα με τα σχετικά διεθνή πρότυπα και τηρουμένης της αρχής της μη επαναπροώθησης. Θα πρόκειται για προσωρινό και έκτακτο μέτρο που είναι απαραίτητο προκειμένου να σταματήσει ο ανθρώπινος πόνος και να αποκατασταθεί η δημόσια τάξη. Οι μετανάστες που φθάνουν στα ελληνικά νησιά θα καταγράφονται δεόντως και τυχόν αιτήσεις ασύλου θα διεκπεραιώνονται ατομικά από τις ελληνικές αρχές δυνάμει της οδηγίας για τις διαδικασίες ασύλου, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Οι μετανάστες που δεν αιτούνται άσυλο ή η αίτηση των οποίων κρίνεται αβάσιμη ή απαράδεκτη βάσει της ως άνω οδηγίας θα επιστρέφονται στην Τουρκία. Η [Δημοκρατία της Τουρκίας] και η [Ελληνική Δημοκρατία], με τη συνδρομή των θεσμικών οργάνων και οργανισμών της [Ένωσης], θα λάβουν τα αναγκαία μέτρα και θα συνάπτουν εφόσον απαιτείται διμερείς διακανονισμούς, περιλαμβανομένης και της παρουσίας τούρκων αξιωματούχων στα ελληνικά νησιά και ελλήνων αξιωματούχων στην Τουρκία από τις 20 Μαρτίου 2016, για να εξασφαλίζεται η επικοινωνία και ως εκ τούτου να διευκολύνεται η απρόσκοπτη εφαρμογή των εν λόγω διακανονισμών. Η ΕΕ θα καλύψει τις δαπάνες των επιχειρήσεων επιστροφής παράτυπων μεταναστών.
2)      Για κάθε επιστροφή Σύρου στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά, ένας άλλος Σύρος θα επανεγκαθίσταται από την Τουρκία στην [Ένωση], λαμβανομένων υπόψη των κριτηρίων τρωτότητας του ΟΗΕ. Θα συσταθεί μηχανισμός, με τη συνδρομή της Επιτροπής, των οργανισμών της [Ένωσης] και άλλων κρατών μελών, συμπεριλαμβανομένης και της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, ο οποίος θα διασφαλίζει ότι η αρχή αυτή θα εφαρμόζεται από την ίδια ημέρα από την οποία αρχίζουν οι επιστροφές. Θα δοθεί προτεραιότητα στους μετανάστες που δεν έχουν προηγουμένως εισέλθει ή επιχειρήσει να εισέλθουν παρατύπως στην [Ένωση]. Από την πλευρά της ΕΕ, η επανεγκατάσταση στο πλαίσιο του μηχανισμού αυτού θα υλοποιηθεί, κατ’ αρχήν, με τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν λάβει τα κράτη μέλη στο πλαίσιο των συμπερασμάτων των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών, συνελθόντων στο πλαίσιο του Συμβουλίου στις 20 Ιουλίου 2015, σύμφωνα με τις οποίες παραμένουν 18 000 θέσεις επανεγκατάστασης. Τυχόν περαιτέρω ανάγκες επανεγκατάστασης θα καλυφθούν μέσω παρόμοιου εθελοντικού διακανονισμού μέχρι το ανώτατο όριο των 54 000 πρόσθετων ατόμων [...]».
Επί της καταστάσεως του προσφεύγοντος
5        Ο προσφεύγων, QC, είναι Πακιστανός υπήκοος. Ιστορεί ότι διέφυγε από την Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν φοβούμενος ότι θα υποστεί διώξεις και σοβαρή βλάβη. Ειδικότερα, εκθέτει, μεταξύ άλλων, ότι, υπερασπιζόμενος έναν χριστιανό, δέχθηκε επίθεση από ισλαμιστές ριζοσπάστες.
6        Κατά τα λεγόμενά του, ο προσφεύγων έφθασε στην Ελλάδα μετά την 20ή Μαρτίου 2016, τοποθετήθηκε στο κέντρο κρατήσεως της Μόριας (Ελλάδα) και για 45 ημέρες δεν του επετράπη η έξοδος από αυτό.
7        Ο προσφεύγων κατέθεσε στις 6 Ιουλίου 2016 αίτηση ασύλου στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας για το Άσυλο (EASO) στη Μόρια. Εκθέτει ότι η αίτηση αυτή απορρίφθηκε τόσο στον πρώτο βαθμό, στις 28 Αυγούστου 2016, όσο και στον δεύτερο, στις 14 Οκτωβρίου 2016.
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
8        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Νοεμβρίου 2016, ο προσφεύγων άσκησε την παρούσα προσφυγή με την οποία, υποστηρίζοντας ότι η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας συνιστά πράξη που μπορεί να αποδοθεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και με την οποία υλοποιείται διεθνής συμφωνία συναφθείσα στις 18 Μαρτίου 2016 μεταξύ της Ένωσης και της Δημοκρατίας της Τουρκίας, ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση με την ταχεία διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 151 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου·
–        να ακυρώσει τη δήλωση ΕΕ-Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 (στο εξής: προσβαλλόμενη πράξη) καθόσον αυτή αποτελεί, κατά την άποψή του, διεθνή συμφωνία μεταξύ της Ένωσης και της Δημοκρατίας της Τουρκίας·
–        να διατάξει την άμεση αναστολή της συμφωνίας αυτής·
–        να ακυρώσει πλήρως όλα τα αποτελέσματα της εν λόγω συμφωνίας.
9        Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 7 Απριλίου 2017, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προέβαλε ένσταση δυνάμει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας, ζητώντας από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την «προσφυγή του προσφεύγοντος χωρίς να εισέλθει [...] στην ουσία, λόγω αναρμοδιότητας του δικαστηρίου όσον αφορά την προσφυγή και λόγω του προδήλως απαραδέκτου της προσφυγής»·
–        να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
10      Με απόφαση της 7ης Ιουλίου 2017, η πρόεδρος του πρώτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου, αφού άκουσε τους διαδίκους, αποφάσισε, δυνάμει του άρθρου 69, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 70, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, να αναστείλει τη διαδικασία επί της παρούσας υποθέσεως έως ότου το Δικαστήριο εκδώσει απόφαση που να περατώνει τη δίκη επί των τριών αιτήσεων αναιρέσεως (υποθέσεις C‑208/17 P, C‑209/17 P και C‑210/17 P) που ασκήθηκαν την 21η Απριλίου 2017 κατά των διατάξεων της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑192/16, EU:T:2017:128), της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑193/16, EU:T:2017:129), και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑257/16, EU:T:2017:130).
11      Με τη διάταξη της 12ης Σεπτεμβρίου 2018, NF κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (C‑208/17 P έως C‑210/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:705), το Δικαστήριο απέρριψε τις τρεις αιτήσεις αναιρέσεως ως προδήλως απαράδεκτες.
12      Στις 17 Σεπτεμβρίου 2018, το Γενικό Δικαστήριο ενημέρωσε τους διαδίκους για την επανάληψη της διαδικασίας και έταξε στον προσφεύγοντα, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, προθεσμία έως τις 29 Οκτωβρίου 2018 προκειμένου να υποβάλει τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως που προέβαλε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Στο πλαίσιο αυτό, ο προσφεύγων κλήθηκε να διατυπώσει τις τυχόν παρατηρήσεις του επί της επιρροής της διατάξεως της 12ης Σεπτεμβρίου 2018, NF κ.λπ. κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (C‑208/17 P έως C‑210/17 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2018:705), επί της υπό κρίση υποθέσεως.
13      Στις 21 Οκτωβρίου 2018, ο προσφεύγων ζήτησε παράταση της προθεσμίας που του είχε ταχθεί για την υποβολή παρατηρήσεων επί της ενστάσεως που προέβαλε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Με απόφαση της 25ης Οκτωβρίου 2018, η πρόεδρος του πρώτου τμήματος του Γενικού Δικαστηρίου απέρριψε το ως άνω αίτημα.
14      Στις 29 Οκτωβρίου 2018, ο προσφεύγων υπέβαλε τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως, ζητώντας από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να θεωρήσει εαυτό αρμόδιο να κρίνει την προσφυγή·
–        να κρίνει παραδεκτή την προσφυγή·
–        να εξετάσει την ουσία της προσφυγής.
Σκεπτικό
15      Με το δικόγραφο της προσφυγής, ο προσφεύγων διατυπώνει μεν μόνον αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως, εντούτοις αναφέρεται τόσο στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ όσο και στο άρθρο 265 ΣΛΕΕ. Κατά συνέπεια, παρά την ως άνω ασαφή διατύπωση του δικογράφου της προσφυγής, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η παρούσα προσφυγή περιλαμβάνει κατ’ ουσίαν αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως και αίτημα διαπιστώσεως παραλείψεως του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
16      Ως προς το ζήτημα αυτό, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει, με το δικόγραφο που κατέθεσε στις 7 Απριλίου 2017, κατ’ αρχάς ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως, επειδή αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί πράξη που εκδόθηκε από το θεσμικό αυτό όργανο. Επικουρικώς, υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι το αίτημα αυτό υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, διότι ο προσφεύγων δεν τήρησε την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ. Όσον αφορά το αίτημα, βάσει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, περί διαπιστώσεως παραλείψεως, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει ότι είναι απαράδεκτο, καθόσον το δικόγραφο της προσφυγής δεν περιέχει ούτε αιτήματα σχετικά με ενδεχόμενη παράλειψη που να δύναται να αποδοθεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ούτε επιχειρήματα, έστω και συνοπτικά, επί του ζητήματος αυτού.
17      Βάσει του άρθρου 130 του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ο καθού ζητήσει με χωριστό δικόγραφο από το Γενικό Δικαστήριο να κρίνει επί του απαραδέκτου ή της αναρμοδιότητας χωρίς να εισέλθει στην ουσία, το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει επί της αιτήσεως το ταχύτερο δυνατόν και, εφόσον χρειαστεί, μετά τη διεξαγωγή προφορικής διαδικασίας.
18      Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να είναι αναγκαίο να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία ή να αποφανθεί επί της αιτήσεως του προσφεύγοντος περί εφαρμογής της ταχείας διαδικασίας, η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν υποβλήθηκε με χωριστό δικόγραφο όπως επιτάσσει εντούτοις το άρθρο 152 του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως
Επί της αρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου
19      Με την ένστασή του το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προβάλλει ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφανθεί επί της παρούσας προσφυγής.
20      Δεδομένου ότι οι κανόνες αρμοδιότητας των δικαστηρίων της Ένωσης, όπως αποτυπώνονται στη Συνθήκη ΛΕΕ, καθώς και στον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο παράρτημά του, αποτελούν μέρος του πρωτογενούς δικαίου και καταλαμβάνουν κεντρική θέση στην έννομη τάξη της Ένωσης και, επομένως, η τήρησή τους συνιστά θεμελιώδη απαίτηση για την έννομη τάξη της Ένωσης (απόφαση της 10ης Σεπτεμβρίου 2015, Επανεξέταση Missir Mamachi di Lusignano κατά Επιτροπής, C‑417/14 RX II, EU:C:2015:588, σκέψη 57), το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει κατ’ αρχάς το ζήτημα της αρμοδιότητας.
21      Προς θεμελίωση της ενστάσεως αναρμοδιότητας που προβάλλει, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπενθυμίζει κατ’ αρχάς ότι το Γενικό Δικαστήριο έχει ήδη επιληφθεί προσφυγών με αίτημα την ακύρωση της δηλώσεως ΕΕ-Τουρκίας και ότι, με τις διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑192/16, EU:T:2017:128), της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑193/16, EU:T:2017:129), και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (T‑257/16, EU:T:2017:130), δέχθηκε τις αντίστοιχες ενστάσεις που προέβαλε το θεσμικό αυτό όργανο. Συνεπώς, η παρούσα προσφυγή πρέπει να απορριφθεί για τους ίδιους λόγους που δικαιολόγησαν την έκδοση των ως άνω διατάξεων, ήτοι για τον λόγο ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν είναι ο συντάκτης της δηλώσεως ΕΕ‑Τουρκίας, όπως αυτή δημοσιοποιήθηκε από το Συμβούλιο μέσω του δελτίου Τύπου 144/16, και, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι νομιμοποιείται παθητικώς εν προκειμένω.
22      Ειδικότερα, κατά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας προέρχεται από τους συμμετασχόντες σε διεθνή σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στις 18 Μαρτίου 2016 στο περιθώριο και μετά το πέρας της συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Επομένως, η δήλωση αυτή πρέπει να αποδοθεί στα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που είναι τα κράτη μέλη της Ένωσης, και στον «Τούρκο ομόλογό τους», δεδομένου ότι αυτοί είχαν μετάσχει σε σύνοδο διακριτή από τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η διακριτή αυτή σύνοδος αποτελούσε τη συνέχεια των δύο πρώτων ανάλογων συνόδων των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων που είχαν πραγματοποιηθεί στις 29 Νοεμβρίου 2015 και στις 7 Μαρτίου 2016 και είχαν οδηγήσει στη δημοσίευση κοινής δηλώσεως, όπως η επίδικη εν προκειμένω η οποία περιλαμβάνεται στο δελτίο Τύπου 144/16. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο φρονεί ότι η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας δεν μπορεί, συνεπώς, να θεωρηθεί πράξη εκδοθείσα από το ίδιο.
23      Ο προσφεύγων αμφισβητεί την ανάλυση αυτή, υποστηρίζοντας ότι η προσβαλλόμενη πράξη, λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της και του συνόλου των περιστάσεων που σχετίζονται με την έκδοσή της, πρέπει να θεωρηθεί διεθνής συμφωνία που συνήφθη μεταξύ της Δημοκρατίας της Τουρκίας και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, διότι, εν προκειμένω, αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζεται το εν λόγω θεσμικό όργανο, τα κράτη μέλη της Ένωσης ενήργησαν συλλογικά εντός του εν λόγω οργάνου και δεν άσκησαν εθνικές αρμοδιότητες εκτός του θεσμικού πλαισίου της Ένωσης.
24      Όσον αφορά τις περιστάσεις που σχετίζονται με την έκδοση της προσβαλλομένης πράξεως, ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είχε δηλώσει την ετοιμότητά του να καταλήξει σε συμφωνία με τη Δημοκρατία της Τουρκίας για τη μείωση της παράνομης μεταναστεύσεως στην Ευρώπη και ότι, κατά το από 16 Μαρτίου 2016 και υπ’ αριθ. IP/16/830 δελτίο Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είχε προβλεφθεί η ενεργός συμμετοχή του προέδρου του θεσμικού αυτού οργάνου στην προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης.
25      Κατά τον προσφεύγοντα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είχε, σε κάθε περίπτωση, ενεργό συμμετοχή στη διαπραγμάτευση της προσβαλλομένης πράξεως, ιδίως επειδή η διεθνής αυτή συμφωνία εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της ενταξιακής πορείας της Δημοκρατίας της Τουρκίας στην Ένωση. Επιπλέον, ο προσφεύγων φρονεί ότι, στις προηγούμενες υποθέσεις όπου αμφισβητήθηκε η προσβαλλόμενη πράξη, το Γενικό Δικαστήριο δεν εφάρμοσε ορθώς το εθιμικό διεθνές δίκαιο, διότι δεν ερμήνευσε τη δήλωση ΕΕ-Τουρκίας «καλή τη πίστει, συμφώνως προς την συνήθη έννοιαν ήτις δίδεται εις τους όρους της [συγκεκριμένης] συνθήκης, εν τω συνόλω αυτών και υπό το φως του αντικειμένου και του σκοπού της».
26      Υπενθυμίζεται προκαταρκτικώς ότι η προσφυγή ακυρώσεως την οποία προβλέπει το άρθρο 263 ΣΛΕΕ χωρεί κατά όλων των μέτρων που λαμβάνουν τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμοί της Ένωσης, όποια και αν είναι η φύση ή η μορφή τους, εφόσον αυτά σκοπούν στην παραγωγή εννόμων αποτελεσμάτων (αποφάσεις της 31ης Μαρτίου 1971, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, 22/70, EU:C:1971:32, σκέψη 42, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2014, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, C‑114/12, EU:C:2014:2151, σκέψεις 38 και 39· βλ., επίσης, απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, C‑28/12, EU:C:2015:282, σκέψεις 14 και 15 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία). Το γεγονός ότι η ύπαρξη πράξεως που προορίζεται να παραγάγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων αποκαλύφθηκε μέσω δελτίου Τύπου ή έλαβε τη μορφή δηλώσεως δεν αποκλείει τη δυνατότητα να κριθεί ότι υφίσταται μια τέτοια πράξη, ούτε επομένως την αρμοδιότητα του δικαστή της Ένωσης να ελέγξει τη νομιμότητα πράξεως βάσει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, εφόσον προέρχεται από θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμό της Ένωσης (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 30ής Ιουνίου 1993, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C‑181/91 και C‑248/91, EU:C:1993:271, σκέψη 14).
27      Η Συνθήκη της Λισσαβώνας περιέλαβε και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Συνεπώς, αντιθέτως προς ό,τι έκριναν προηγουμένως τα δικαστήρια της Ένωσης (διατάξεις της 13ης Ιανουαρίου 1995, Roujansky κατά Συμβουλίου, C‑253/94 P, EU:C:1995:4, σκέψη 11, και της 13ης Ιανουαρίου 1995, Bonnamy κατά Συμβουλίου, C‑264/94 P, EU:C:1995:5, σκέψη 11), οι πράξεις που εκδίδει το εν λόγω θεσμικό όργανο, το οποίο, κατά το άρθρο 15 ΣΕΕ, δεν ασκεί νομοθετική λειτουργία και απαρτίζεται από τους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών, καθώς και από τον Πρόεδρό του και τον Πρόεδρο της Επιτροπής, δεν εκφεύγουν πλέον του προβλεπόμενου στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ ελέγχου νομιμότητας (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 2012, Pringle, C‑370/12, EU:C:2012:756, σκέψεις 30 έως 37).
28      Ωστόσο, από το άρθρο 263 ΣΛΕΕ προκύπτει ότι, εν γένει, ο δικαστής της Ένωσης δεν είναι αρμόδιος να αποφαίνεται ως προς τη νομιμότητα πράξεως εθνικής αρχής (αποφάσεις της 3ης Δεκεμβρίου 1992, Oleificio Borelli κατά Επιτροπής, C‑97/91, EU:C:1992:491, σκέψη 9, και της 15ης Δεκεμβρίου 1999, Kesko κατά Επιτροπής, T‑22/97, EU:T:1999:327, σκέψη 83), ή πράξεως που εκδίδεται από τους εκπροσώπους των εθνικών αρχών πλειόνων κρατών μελών ενεργούντων στο πλαίσιο επιτροπής την οποία προβλέπει κανονισμός της Ένωσης (βλ., υπ’ αυτήν την έννοια, απόφαση της 17ης Σεπτεμβρίου 2014, Liivimaa Lihaveis, C‑562/12, EU:C:2014:2229, σκέψη 51). Ομοίως, οι πράξεις που εκδίδονται από τους εκπροσώπους των κρατών μελών, οι οποίοι συνέρχονται με φυσική παρουσία στον χώρο ενός εκ των θεσμικών οργάνων της Ένωσης και δεν ενεργούν ως μέλη του Συμβουλίου ή ως μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά υπό την ιδιότητα των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ένωσης ή ακόμη των εκπροσώπων των κυβερνήσεων των εν λόγω κρατών, δεν υπόκεινται στον έλεγχο νομιμότητας που ασκεί ο δικαστής της Ένωσης (απόφαση της 30ής Ιουνίου 1993, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C‑181/91 και C‑248/91, EU:C:1993:271, σκέψη 12).
29      Εντούτοις, δεν αρκεί το θεσμικό όργανο κατά του οποίου στρέφεται προσφυγή να χαρακτηρίζει μια πράξη ως «απόφαση των κρατών μελών» της Ένωσης για να εκφεύγει η πράξη αυτή του ελέγχου νομιμότητας τον οποίο θεσπίζει το άρθρο 263 ΣΛΕΕ, εν προκειμένω πράξεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Πράγματι, πρέπει να εξακριβωθεί, επίσης, ότι η εν λόγω πράξη, βάσει του περιεχομένου της και του συνόλου των συνθηκών υπό τις οποίες εκδόθηκε, δεν αποτελεί στην πραγματικότητα απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (απόφαση της 30ής Ιουνίου 1993, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C‑181/91 και C‑248/91, EU:C:1993:271, σκέψη 14).
30      Ως προς το ζήτημα αυτό, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, παρά την ατυχώς ασαφή διατύπωση της δηλώσεως ΕΕ-Τουρκίας, όπως αυτή δημοσιοποιήθηκε μέσω του δελτίου Τύπου 144/16, οι εκπρόσωποι των κρατών μελών συνάντησαν τον Τούρκο πρωθυπουργό στις 18 Μαρτίου 2016 στις κτιριακές εγκαταστάσεις όπου συστεγάζονται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο, δηλαδή στο κτίριο Justus Lipsius, υπό την ιδιότητα των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των εν λόγω κρατών μελών (διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 66, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 67, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 65).
31      Συνεπώς, με το ίδιο σκεπτικό με εκείνο των ως άνω διατάξεων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έκφραση «μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου» και ο όρος «ΕΕ» στη δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, όπως η δήλωση αυτή δημοσιοποιήθηκε μέσω του δελτίου Τύπου 144/16, αναφέρονται στους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων της Ένωσης οι οποίοι, όπως και κατά την πρώτη και τη δεύτερη σύνοδο των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών, της 29ης Νοεμβρίου 2015 και της 7ης Μαρτίου 2016, συναντήθηκαν με τον Τούρκο ομόλογό τους και συμφώνησαν επιχειρησιακά μέτρα για την αποκατάσταση της δημόσιας τάξεως, κυρίως στην ελληνική επικράτεια, τα οποία αντιστοιχούσαν στα μέτρα που είχαν αναφερθεί ή εξαγγελθεί προηγουμένως στις δημόσιες δηλώσεις υπό μορφή δελτίων Τύπου που δημοσιεύθηκαν μετά το πέρας της πρώτης και της δεύτερης συνόδου των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ένωσης με τον Τούρκο ομόλογό τους. Τούτο επιβεβαιώνεται από το ότι στη δήλωση που δημοσιεύθηκε μετά το πέρας της πρώτης συνόδου των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2015, χρησιμοποιήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο και χωρίς διαφοροποίηση ο όρος «ΕΕ» και η έκφραση «ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» για τους εκπροσώπους των κρατών μελών της Ένωσης, οι οποίοι ενεργούσαν υπό την ιδιότητα των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των εν λόγω κρατών μελών, κατά την εν λόγω σύνοδο της 29ης Νοεμβρίου 2015, η οποία είναι ανάλογη με τη σύνοδο της 18ης Μαρτίου 2016 (διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 69, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 70, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 68).
32      Από αυτό το γενικό πλαίσιο που προηγήθηκε της αναρτήσεως στον δικτυακό τόπο του Συμβουλίου του δελτίου Τύπου 144/16, στο οποίο παρατίθεται η δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, προκύπτει ότι, όσον αφορά τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσεως, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ως θεσμικό όργανο, δεν έλαβε απόφαση περί συνάψεως συμφωνίας με την Τουρκική Κυβέρνηση εξ ονόματος της Ένωσης ούτε δέσμευσε την Ένωση κατά την έννοια του άρθρου 218 ΣΛΕΕ (διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 70, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 71, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 69). Επομένως, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν εξέδωσε πράξη που να αντιστοιχεί στην προσβαλλόμενη, όπως αυτή περιγράφεται από τον προσφεύγοντα και της οποίας το περιεχόμενο εκτίθεται, κατά την άποψή του, στο εν λόγω δελτίο Τύπου.
33      Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η δήλωση ΕΕ‑Τουρκίας, όπως δημοσιοποιήθηκε μέσω του δελτίου Τύπου 144/16, ανεξαρτήτως του ζητήματος αν αποτελεί, όπως υποστηρίζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δήλωση πολιτικής φύσεως ή, αντιθέτως, όπως υποστηρίζει ο προσφεύγων, πράξη δυνάμενη να παραγάγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, δεν μπορεί να θεωρηθεί πράξη εκδοθείσα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ή από άλλο θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμό της Ένωσης ούτε να θεωρηθεί ότι αποκαλύπτει την ύπαρξη ανάλογης πράξεως που να αντιστοιχεί στην προσβαλλόμενη πράξη (διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 71, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 72, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 70).
34      Όσον αφορά τη μνεία, στη δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, ότι «η ΕΕ και η [Δημοκρατία της Τουρκίας] συμφώνησαν πρόσθετα σημεία δράσης», το Γενικό Δικαστήριο κρίνει, επαλλήλως, ότι, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι κατά τη σύνοδο της 18ης Μαρτίου 2016 συνήφθη ατύπως διεθνής συμφωνία, κάτι που, εν προκειμένω, αρνείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, η συμφωνία αυτή συνήφθη από τους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ένωσης και από τον Τούρκο πρωθυπουργό (διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 72, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 73, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 71) ή, τουλάχιστον, από τους πρωθυπουργούς της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας, που θα συνήπταν, κατά το σημείο 1 της δηλώσεως ΕΕ-Τουρκίας, τους αναγκαίους διμερείς διακανονισμούς, όπως το επίδικο ερμηνευτικό μνημόνιο στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2018, Access Info Europe κατά Επιτροπής (T‑851/16, EU:T:2018:69, σκέψεις 53, 55 και 111).
35      Στο πλαίσιο, όμως, προσφυγής που ασκείται δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφαίνεται επί της νομιμότητας διεθνούς συμφωνίας που έχουν συνάψει τα κράτη μέλη, ενδεχομένως με τρίτο κράτος (απόφαση της 5ης Μαΐου 2015, Ισπανία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑146/13, EU:C:2015:298, σκέψη 101, διατάξεις της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NF κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑192/16, EU:T:2017:128, σκέψη 73, της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NG κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑193/16, EU:T:2017:129, σκέψη 74, και της 28ης Φεβρουαρίου 2017, NM κατά Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, T‑257/16, EU:T:2017:130, σκέψη 72).
36      Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτή η ένσταση αναρμοδιότητας την οποία προβάλλει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να υπομνησθεί ότι το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει ως αντικείμενο την τροποποίηση του συστήματος δικαστικού ελέγχου που προβλέπουν οι Συνθήκες (απόφαση της 3ης Οκτωβρίου 2013, Inuit Tapiriit Kanatami κ.λπ. κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, σκέψη 97).
37      Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως, λόγω αναρμοδιότητας του Γενικού Δικαστηρίου.
38      Λαμβανομένης υπόψη της αναρμοδιότητάς του να αποφανθεί επί του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως, το Γενικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο να αποφανθεί ούτε επί του αιτήματος του προσφεύγοντος περί αναστολής της εκτελέσεως της διεθνούς συμφωνίας της οποίας η ύπαρξη φέρεται ότι αποκαλύφθηκε με την προσβαλλόμενη πράξη.
Επί της εκπρόθεσμης υποβολής του αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως
39      Ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο να επιληφθεί αιτήματος ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως, επιβάλλεται η επισήμανση ότι, όπως υποστήριξε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με την ένσταση απαραδέκτου, η προσφυγή θα ήταν σε κάθε περίπτωση προδήλως εκπρόθεσμη ως προς το αίτημα ακυρώσεως της προσβαλλομένης πράξεως. Πράγματι, ο προσφεύγων δεν αμφισβητεί ότι έλαβε γνώση της προσβαλλομένης πράξεως κατά την έκδοσή της στις 18 Μαρτίου 2016 και τη δημοσιοποίησή της με το δελτίο Τύπου της ίδιας ημερομηνίας. Συνεπώς, η προσφυγή η οποία ασκήθηκε στις 29 Νοεμβρίου παρίσταται προδήλως εκπρόθεσμη σε σχέση με την προθεσμία ασκήσεως προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
40      Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει ο προσφεύγων, το άρθρο 277 ΣΛΕΕ δεν μπορεί να αποτελέσει αυτοτελή νομική βάση η οποία να επιτρέπει στα φυσικά ή νομικά πρόσωπα να ασκούν, ανεξαρτήτως των συγκεκριμένων δικονομικών προθεσμιών, προσφυγή με αυτοτελές αίτημα την ακύρωση της εν λόγω πράξεως, ακόμη και αν αυτή είναι γενικής ισχύος. Πράγματι, η επίκληση του ανίσχυρου πράξεως γενικής ισχύος, κατά το άρθρο 277 ΣΛΕΕ, μπορεί να γίνει μόνον παρεμπιπτόντως στο πλαίσιο προσφυγής κατά πράξεως ατομικής ισχύος που έχει εκδοθεί βάσει της πράξεως γενικής ισχύος, υπό την προϋπόθεση, εντούτοις, ότι η προσφυγή αυτή είναι παραδεκτή (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, αποφάσεις της 15ης Σεπτεμβρίου 2016, La Ferla κατά Επιτροπής και ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478 σκέψη 40, και της 27ης Οκτωβρίου 2016, ΕΚΤ κατά Cerafogli, T‑787/14 P, EU:T:2016:633, σκέψεις 42 έως 46 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), όπερ δεν συμβαίνει εν προκειμένω.
Επί του αιτήματος διαπιστώσεως παραλείψεως
41      Ο προσφεύγων αναφέρεται με το δικόγραφο της προσφυγής στο άρθρο 265 ΣΛΕΕ. Εντούτοις, όπως υποστηρίζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ο προσφεύγων δεν προσδιορίζει στο σώμα του δικογράφου αυτού την παράλειψη του θεσμικού οργάνου της οποίας ζητεί τη διαπίστωση. Συνεπώς, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι ο προσφεύγων είχε την πρόθεση να προσφύγει κατά παραλείψεως του εν λόγω θεσμικού οργάνου, το αίτημα που διατυπώνει δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ θα ήταν προδήλως απαράδεκτο λαμβανομένων υπόψη των απαιτήσεων του άρθρου 76, στοιχείο δʹ, του Κανονισμού Διαδικασίας.
42      Κατόπιν του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, η παρούσα προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
43      Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Εντούτοις, κατά το άρθρο 135, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν τούτο επιβάλλεται για λόγους επιείκειας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, μέρος μόνον των εξόδων του αντιδίκου ή ότι, ενδεχομένως, δεν πρέπει να καταδικαστεί καν στα έξοδα αυτά.
44      Λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της παρούσας υποθέσεως, και ιδίως της ασαφούς διατυπώσεως του δελτίου Τύπου 144/16, το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει, για λόγους επιείκειας, ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα)
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή.
2)      Ο QC και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.
Λουξεμβούργο, 11 Δεκεμβρίου 2018.
Ο Γραμματέας
Η Πρόεδρος
E. Coulon
I. Pelikánová
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.