Beroep ingesteld op 26 september 2022 – Hypo Vorarlberg Bank/GAR
(Zaak T-599/22)
Procestaal: Duits
Partijen
Verzoekende partij: Hypo Vorarlberg Bank (Bregenz, Oostenrijk) (vertegenwoordigd door: G. Eisenberger en A. Brenneis, advocaten)
Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)
Conclusies
het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 25 juli 2022 over de berekening van de voor 2022 vooraf aan die raad te betalen bijdragen van Hypo Vorarlberg AG en Portigon AG, met inbegrip van de bijlagen bij dat besluit, nietig verklaren, althans voor zover het verzoekster betreft, en
het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan.
Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het bestreden besluit niet volledig ter kennis is gebracht
Het bestreden besluit is verzoekster niet volledig ter kennis gebracht, hetgeen in strijd is met artikel 1, tweede alinea, VEU, de artikelen 15, 296 en 298 VWEU alsook de artikelen 42 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”). De kennis van de niet-meegedeelde gegevens is als centraal bestanddeel van het besluit vereist om te kunnen begrijpen hoe verzoeksters individuele situatie bij de berekening van de bijdragen in aanmerking is genomen, gelet op de situatie van alle andere betrokken instellingen.
Tweede middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht
Het rechtszekerheidsbeginsel is geschonden doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht. Dat was immers niet nodig om de nagestreefde doelstelling te bereiken.
Derde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU1, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/20142, artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/633 alsook het evenredigheidsbeginsel, doordat het streefbedrag niet correct is vastgesteld. Verweerder heeft immers in strijd met de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften een te hoog streefbedrag vastgesteld
Vierde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat het besluit gebrekkig is gemotiveerd
Het bestreden besluit druist in tegen de in artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 1, en lid 2, onder c), van het Handvest neergelegde motiveringsplicht, doordat slechts enkele geselecteerde gedeeltelijke resultaten zijn bekendgemaakt. De door het Hof in zaak C-584/20 P1 aan de omvang van de motiveringsplicht gestelde eisen zijn niet nageleefd.
Vijfde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen motivering is aangedragen met betrekking tot de uitoefening van aanzienlijke discretionaire bevoegdheden
Het bestreden besluit schendt de motiveringsplicht doordat met betrekking tot verweerders discretionaire bevoegdheden niet is uiteengezet welke beoordelingen verweerder om welke redenen heeft verricht. Derhalve kan niet worden uitgesloten dat verweerder zijn discretionaire bevoegdheden heeft uitgeoefend op een willekeurige wijze.
Zesde middel: schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59/EU, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, leden 2 en 3, van verordening (EU) nr. 806/2014, artikel 4, lid 2, artikel 6, lid 2, onder a), artikel 7, lid 2, onder a), en artikel 17, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening, het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat geen rekening is gehouden met de feitelijke situatie
Het bestreden besluit schendt de toepasselijke Unierechtelijke voorschriften alsook het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat verweerder de ten tijde van de vaststelling van dat besluit bestaande feitelijke situatie niet in aanmerking heeft genomen en zich heeft gebaseerd op onjuiste prognoses (met name ten aanzien van het streefbedrag)
Zevende middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften doordat geen overleg is gepleegd en het recht om te worden gehoord is geschonden
Verzoekster is noch vóór de vaststelling van het bestreden besluit noch vóór de vaststelling van de daarop gebaseerde bijdragekennisgeving gehoord, wat in strijd is met artikel 41, lid 1, en lid 2, onder a), van het Handvest. De raadpleging die heeft plaatsgevonden, bood niet de mogelijkheid om op doeltreffende en uitgebreide wijze een standpunt kenbaar te maken.
Achtste middel: onrechtmatigheid van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 als rechtsgrondslag voor het bestreden besluit, alsmede onrechtmatigheid van de in die verordening vastgelegde methode voor de risicoaanpassing en van de aan de GAR toegekende discretionaire bevoegdheden
De artikelen 4 tot en met 7 en artikel 9 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook bijlage I bij deze verordening – de bepalingen waarop het bestreden besluit gebaseerd is – hebben een ondoorzichtig systeem voor de vaststelling van de bijdragen in het leven geroepen dat in strijd is met de artikelen 16, 17, 41 en 47 van het Handvest en dat niet waarborgt dat de artikelen 20 en 21 van het Handvest alsook het evenredigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel worden geëerbiedigd. Verweerder beschikt over tal van discretionaire bevoegdheden, waarvan de uitoefening niet kan worden getoetst.
Negende middel: onrechtmatigheid van uitvoeringsverordening (EU) 2015/811 als grondslag voor het bestreden besluit
Het bestreden besluit schendt de Verdragen doordat artikel 8 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 de door artikel 70, lid 7, van verordening (EU) nr. 806/2014 juncto artikel 291 VWEU getrokken grenzen overschrijdt en de uitvoeringsverordening noch de rechtsgrondslag een motivering bevat die voldoet aan het vereiste van artikel 296, tweede alinea, VWEU. Deze onrechtmatigheid brengt met zich mee dat ook het bestreden besluit onrechtmatig is.
Tiende middel: onrechtmatigheid van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 als rechtsgrondslag voor gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 en dus voor het bestreden besluit
Subsidiair wordt betoogd dat de bepalingen van richtlijn 2014/59/EU en verordening (EU) nr. 806/2014 waarbij het bijdragestelsel verplicht wordt gesteld en verweerder te verregaande discretionaire bevoegdheden worden toegekend, onrechtmatig zijn. Voor zover deze bepalingen niet kunnen worden uitgelegd in overeenstemming met het primaire recht, zijn zij in strijd met het motiveringsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, de Verdragen (met name artikel 1, tweede alinea, VEU en de artikelen 15, 296 en 298 AEUV) en het Handvest (met name de artikelen 16, 17, 41, 42 en 47 van het Handvest).
____________
1 Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).
1 Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).
1 Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44)
1 Arrest van 15 juli 2021, Commissie/Landesbank Baden-Württemberg en GAR, C-584/20 P en C-621/20 P, EU:C:2021:601.
1 Uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 van de Raad van 19 december 2014 tot vaststelling van eenvormige voorwaarden voor de toepassing van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad wat vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds betreft (PB 2015, L 15, blz. 1).