Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 29ης Ιανουαρίου 2026 (*)
« Προδικαστική παραπομπή – Γεωργία – Αθέμιτος ανταγωνισμός – Αθέμιτες εμπορικές πρακτικές – Οδηγία (ΕΕ) 2019/633 – Απαγόρευση – Άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ – Απαίτηση πληρωμής που δεν σχετίζεται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων του προμηθευτή – Άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ – Εξουσία επιβολής προστίμων – Χαρακτηρισμός ως “ενιαίας παράβασης” διαφόρων απαγορευμένων αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που οδηγούν στην επιβολή ενός και μόνον προστίμου – Αρχή “ne bis in idem” – Εθνική νομοθεσία που προβλέπει ανώτατο όριο για το πρόστιμο»
Στην υπόθεση C‑311/24,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Oberlandesgericht Wien (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Βιέννης, Αυστρία) με απόφαση της 26ης Απριλίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 29 Απριλίου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
Bundeswettbewerbsbehörde
κατά
M. GmbH,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Jürimäe (εισηγήτρια), πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του δευτέρου τμήματος, F. Schalin, M. Gavalec και Z. Csehi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: A. Ράντος
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–        η Bundeswettbewerbsbehörde, εκπροσωπούμενη από τον C. F. Winkler,
–        η M. GmbH, εκπροσωπούμενη από τον S. Albiez, Rechtsanwalt,
–        η Αυστριακή Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον A. Posch, την J. Schmoll και τον P. Thalmann,
–        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον A. Dawes, τον M. ter Haar και την M. Zerwes,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, της οδηγίας (ΕΕ) 2019/633 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 2019, σχετικά με τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (ΕΕ 2019, L 111, σ. 59).
2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο τεσσάρων συνεκδικασθεισών υποθέσεων, μεταξύ της Bundeswettbewerbsbehörde (ομοσπονδιακής αρχής ανταγωνισμού, Αυστρία, στο εξής: BWB) και της εταιρίας M. GmbH, με αντικείμενο το κύρος των αιτήσεων πληρωμής που η δεύτερη υπέβαλε προς τους προμηθευτές της.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η Συνθήκη ΛΕΕ
3        Το άρθρο 39, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ ορίζει τα εξής:
«Στόχοι της κοινής γεωργικής πολιτικής είναι:
α)      να αυξάνει την παραγωγικότητα της γεωργίας με την ανάπτυξη της τεχνικής προόδου, με την εξασφάλιση της ορθολογικής αναπτύξεως της γεωργικής παραγωγής, καθώς και της αρίστης χρησιμοποιήσεως των συντελεστών παραγωγής, ιδίως του εργατικού δυναμικού,
β)      να εξασφαλίζει κατ’ αυτό τον τρόπο ένα δίκαιο βιοτικό επίπεδο στο γεωργικό πληθυσμό, ιδίως με την αύξηση του ατομικού εισοδήματος των εργαζομένων στη γεωργία,
γ)      να σταθεροποιεί τις αγορές,
δ)      να εξασφαλίζει τον εφοδιασμό,
ε)      να διασφαλίζει λογικές τιμές κατά την προσφορά αγαθών στους καταναλωτές.»
4        Το άρθρο 43, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ προβλέπει τα εξής:
«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία και μετά από διαβούλευση με την Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, ορίζουν την κοινή οργάνωση των γεωργικών αγορών που προβλέπεται στο άρθρο 40, παράγραφος 1, καθώς και τις άλλες διατάξεις που είναι αναγκαίες για την επίτευξη των στόχων της κοινής γεωργικής και αλιευτικής πολιτικής.»
Η οδηγία 2019/633
5        Οι αιτιολογικές σκέψεις 1, 6 έως 9, 14, 16,
24, 34 και 39 της οδηγίας 2019/633 έχουν ως εξής:
«(1)      Εντός της αλυσίδας εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, παρατηρούνται συχνά σημαντικές ανισορροπίες στη διαπραγματευτική ισχύ μεταξύ προμηθευτών και αγοραστών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Οι εν λόγω ανισορροπίες στη διαπραγματευτική ισχύ μπορούν να οδηγούν σε αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, όπου μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι εμπορικοί εταίροι προσπαθούν να επιβάλλουν ορισμένες πρακτικές ή συμβατικές ρυθμίσεις οι οποίες είναι προς όφελός τους σε σχέση με συναλλαγή πώλησης. Οι εν λόγω πρακτικές ενδέχεται, για παράδειγμα, να παρεκκλίνουν σε μεγάλο βαθμό από την ορθή εμπορική συμπεριφορά, να αντιβαίνουν στην καλή πίστη και τα χρηστά συναλλακτικά ήθη και να επιβάλλονται μονομερώς από έναν εμπορικό εταίρο σε άλλον, να επιβάλλουν αδικαιολόγητη και δυσανάλογη μεταβίβαση οικονομικού κινδύνου από έναν εμπορικό εταίρο σε άλλο ή να επιβάλλουν σημαντική ανισορροπία δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σε έναν εμπορικό εταίρο. Ορισμένες πρακτικές ενδέχεται να είναι προδήλως αθέμιτες, ακόμη και αν τα δύο μέρη τις δέχονται. Θα πρέπει να καθοριστεί ελάχιστο ενωσιακό πρότυπο προστασίας έναντι των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, προκειμένου να μειωθούν οι πρακτικές αυτές, οι οποίες πιθανόν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο της γεωργικής κοινότητας. Η προσέγγιση ελάχιστης εναρμόνισης στην παρούσα οδηγία επιτρέπει στα κράτη μέλη να θεσπίζουν ή να διατηρούν εθνικούς κανόνες που υπερβαίνουν τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές που αναφέρονται στην παρούσα οδηγία.
[...]
(6)      Παρότι ο επιχειρηματικός κίνδυνος είναι εγγενές χαρακτηριστικό κάθε οικονομικής δραστηριότητας, η παραγωγή γεωργικών προϊόντων χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως από ανασφάλεια, επειδή βασίζεται σε βιολογικές διεργασίες, και λόγω της έκθεσής της στις καιρικές συνθήκες. Η εν λόγω αβεβαιότητα επιδεινώνεται, δεδομένου ότι τα γεωργικά προϊόντα και τα τρόφιμα είναι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό αλλοιώσιμα και εποχικά. Στο πλαίσιο ενός περιβάλλοντος γεωργικής πολιτικής που είναι σαφώς περισσότερο προσανατολισμένο στις ανάγκες της αγοράς απ’ ό,τι στο παρελθόν, η προστασία έναντι αθέμιτων εμπορικών πρακτικών έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων.
(7)      Συγκεκριμένα, οι εν λόγω αθέμιτες εμπορικές πρακτικές πιθανόν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο της γεωργικής κοινότητας. Ο εν λόγω αντίκτυπος νοείται είτε άμεσος, διότι αφορά τους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων και τις οργανώσεις τους ως προμηθευτές είτε έμμεσος, μέσω αλυσίδας συνεπειών των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που σημειώνονται στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων κατά τρόπο που επηρεάζει αρνητικά τους πρωτογενείς παραγωγούς στην εν λόγω αλυσίδα.
(8)      Η πλειονότητα των κρατών μελών διαθέτει ειδικούς εθνικούς κανόνες για την προστασία των προμηθευτών από αθέμιτες εμπορικές πρακτικές που προκύπτουν στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Στις περιπτώσεις όπου είναι δυνατή η στήριξη στο δίκαιο των συμβάσεων ή σε πρωτοβουλίες αυτορρύθμισης, ο φόβος για εμπορικά αντίποινα κατά ενός καταγγέλλοντος καθώς και οι σχετικοί με την αμφισβήτηση τέτοιων πρακτικών οικονομικοί κίνδυνοι περιορίζουν την πρακτική αξία των εν λόγω μορφών προσφυγής. Ως εκ τούτου, ορισμένα κράτη μέλη, τα οποία διαθέτουν ειδικούς κανόνες για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, αναθέτουν την επιβολή των εν λόγω κανόνων σε διοικητικές αρχές. Ωστόσο, οι κανόνες των κρατών μελών για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές –στον
βαθμό που υπάρχουν– χαρακτηρίζ[ον]ται από σημαντική απόκλιση.
(9)      Ο αριθμός και το μέγεθος των φορέων ποικίλλουν στα διάφορα στάδια της αλυσίδας εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Οι διαφορές στη διαπραγματευτική ισχύ, που αντιστοιχούν στην οικονομική εξάρτηση του προμηθευτή από τον αγοραστή, είναι πιθανόν να οδηγήσουν στην επιβολή αθέμιτων εμπορικών πρακτικών σε μικρότερες επιχειρήσεις από μεγαλύτερες. Μια δυναμική προσέγγιση, που βασίζεται στο σχετικό μέγεθος του προμηθευτή και του αγοραστή όσον αφορά τον ετήσιο κύκλο εργασιών, θα πρέπει να παρέχει καλύτερη προστασία έναντι αθέμιτων εμπορικών πρακτικών για τις επιχειρήσεις εκείνες που τη χρειάζονται περισσότερο. Οι αθέμιτες εμπορικές πρακτικές είναι ζημιογόνες ιδίως για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Επιχειρήσεις μεγαλύτερες των ΜΜΕ αλλά με ετήσιο κύκλο εργασιών που δεν ξεπερνά τα 350 000 000
[ευρώ] θα πρέπει επίσης να προστατεύονται από αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, ώστε να αποφεύγεται η μετακύλιση του κόστους των εν λόγω πρακτικών στους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων. Οι αλυσιδωτές επιπτώσεις στους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων φαίνονται ιδιαίτερα σημαντικές για επιχειρήσεις με ετήσιο κύκλο εργασιών έως 350 000 000
[ευρώ]. Η προστασία των ενδιάμεσων προμηθευτών, γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων των μεταποιημένων τροφίμων, μπορεί επίσης να χρησιμεύει ώστε να αποφεύγεται η εκτροπή του εμπορίου από τους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων και τις ενώσεις τους, που παράγουν μεταποιημένα προϊόντα, σε μη προστατευόμενους προμηθευτές.
[...]
(14)      Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να εφαρμόζεται στην επιχειρηματική συμπεριφορά των μεγαλύτερων επιχειρήσεων έναντι επιχειρήσεων με μικρότερη διαπραγματευτική ισχύ. Μια κατάλληλη προσέγγιση για τη σχετική διαπραγματευτική ισχύ είναι ο ετήσιος κύκλος εργασιών των διαφόρων επιχειρήσεων. Ενώ πρόκειται περί προσέγγισης, το κριτήριο αυτό παρέχει προβλεψιμότητα στις επιχειρήσεις σχετικά με τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους δυνάμει της παρούσας οδηγίας. Ένα ανώτερο όριο θα πρέπει να αποτρέπει την παροχή προστασίας σε επιχειρήσεις που δεν είναι ευάλωτες ή είναι πολύ λιγότερο ευάλωτες σε σχέση με τους μικρότερους εταίρους ή ανταγωνιστές τους. Ως εκ τούτου, η παρούσα οδηγία καθορίζει κατηγορίες επιχειρήσεων βάσει του κύκλου εργασιών, σύμφωνα με τις οποίες παρέχεται προστασία.
[...]
(16)      Όταν πρέπει να αποφασιστεί κατά πόσο μια συγκεκριμένη εμπορική πρακτική θεωρείται αθέμιτη, είναι σημαντικό να μειώνεται ο κίνδυνος να περιορισθεί η χρήση θεμιτών συμφωνιών μεταξύ των μερών οι οποίες βελτιώνουν την απόδοση. Συνεπώς, κρίνεται σκόπιμη η διάκριση μεταξύ των πρακτικών που προβλέπονται με σαφείς και αδιαμφισβήτητους όρους σε συμφωνίες προμήθειας ή σε επακόλουθες συμφωνίες μεταξύ των μερών και των πρακτικών που προκύπτουν μετά την έναρξη της συναλλαγής, χωρίς να έχουν συμφωνηθεί εκ των προτέρων, ούτως ώστε να απαγορεύονται μόνο μονομερείς και αναδρομικές τροποποιήσεις στους εν λόγω σαφείς και αδιαμφισβήτητους όρους της σύμβασης προμήθειας. Ωστόσο, ορισμένες εμπορικές πρακτικές θεωρούνται αθέμιτες από την ίδια τους τη φύση και δεν θα πρέπει να εναπόκεινται στη συμβατική ελευθερία των μερών.
[...]
(24)      Η παρούσα οδηγία δεν εναρμονίζει τους κανόνες για το βάρος της απόδειξης που πρέπει να εφαρμόζονται σε διαδικασίες ενώπιον των εθνικών αρχών επιβολής ούτε εναρμονίζει τον ορισμό των συμφωνιών προμήθειας. Ως εκ τούτου, οι κανόνες για το βάρος της απόδειξης και ο ορισμός των συμφωνιών προμήθειας είναι αυτοί που προβλέπονται από το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών.
[...]
(34)      Η ύπαρξη ενός αποτρεπτικού παράγοντα, όπως είναι η εξουσία επιβολής ή κίνησης διαδικασίας, π.χ. διαδικασίας επιβολής προστίμων, από δικαστήρια, και άλλων εξίσου αποτελεσματικών κυρώσεων και δημοσίευσης των αποτελεσμάτων ερευνών, συμπεριλαμβανομένης της δημοσίευσης πληροφοριών σχετικά με αγοραστές που έχουν διαπράξει παραβάσεις, μπορεί να ενθαρρύνει αλλαγές συμπεριφοράς και την εφαρμογή προδικαστικών λύσεων μεταξύ των μερών και, συνεπώς, θα πρέπει να αποτελεί μέρος των εξουσιών των αρχών επιβολής. Τα πρόστιμα μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικά και αποτρεπτικά. Ωστόσο, η αρχή επιβολής θα πρέπει να δύναται να αποφασίσει ποια από τις εξουσίες της θα ασκήσει σε κάθε έρευνα και αν θα επιβάλει πρόστιμο ή θα κινήσει διαδικασία για την επιβολή προστίμου ή άλλης εξίσου αποτελεσματικής κύρωσης.
[...]
(39)      Δεδομένου ότι η πλειονότητα των κρατών μελών διαθέτει ήδη εθνικούς κανόνες για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, αν και απαντώνται αποκλίσεις, ενδείκνυται να χρησιμοποιηθεί μία οδηγία για να καθιερωθεί ένα ελάχιστο πρότυπο προστασίας βάσει του ενωσιακού δικαίου. Αυτό θα πρέπει να δώσει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ενσωματώσουν τους σχετικούς κανόνες στην εθνική τους έννομη τάξη ούτως ώστε να δημιουργηθούν συνεκτικά καθεστώτα. Δεν θα πρέπει να απαγορεύεται στα κράτη μέλη να διατηρούν ή να θεσπίζουν στην επικράτειά τους αυστηρότερους εθνικούς κανόνες, οι οποίοι προβλέπουν υψηλότερο επίπεδο προστασίας έναντι αθέμιτων εμπορικών πρακτικών στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, εντός των ορίων του δικαίου της Ένωσης που εφαρμόζεται στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς, υπό την προϋπόθεση ότι οι κανόνες αυτοί είναι αναλογικοί.»
6        Το άρθρο 1 της ως άνω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής», προβλέπει στις παραγράφους 1 και 2 τα εξής:
«1.      Προκειμένου να καταπολεμηθούν οι πρακτικές που καταφανώς παρεκκλίνουν από την ορθή εμπορική συμπεριφορά, αντιβαίνουν στην καλή πίστη και τα χρηστά συναλλακτικά ήθη και επιβάλλονται μονομερώς από έναν εμπορικό εταίρο σε έναν άλλο, η παρούσα οδηγία καθορίζει ελάχιστο κατάλογο απαγορευμένων αθέμιτων εμπορικών πρακτικών στις σχέσεις μεταξύ αγοραστών και προμηθευτών στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων και θεσπίζει ελάχιστους κανόνες σχετικά με την επιβολή των εν λόγω απαγορεύσεων και ρυθμίσεων για τον συντονισμό μεταξύ των αρχών επιβολής.
2.      Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται σε ορισμένες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές οι οποίες προκύπτουν σε σχέση με τις πωλήσεις γεωργικών προϊόντων και τροφίμων από:
α)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών που δεν υπερβαίνει τα 2 000 000 [ευρώ] σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 2 000 000 [ευρώ] ·
β)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 2 000 000
[ευρώ] που δεν υπερβαίνει τα 10 000 000 [ευρώ] σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 10 000 000 [ευρώ]·
γ)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 10 000 000
[ευρώ] που δεν υπερβαίνει τα 50 000 000 [ευρώ] σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 50 000 000 [ευρώ]·
δ)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 50 000 000 [ευρώ] που δεν υπερβαίνει τα 150 000 000 [ευρώ] σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 150 000 000 [ευρώ]·
ε)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 150 000 000 [ευρώ] που δεν υπερβαίνει τα 350 000 000 [ευρώ] σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 350 000 000 [ευρώ].
[...]»
7        Το άρθρο 3 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Απαγόρευση αθέμιτων εμπορικών πρακτικών», ορίζει στην παράγραφο 1
τα εξής:
«Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την απαγόρευση τουλάχιστον όλων των ακόλουθων αθέμιτων εμπορικών πρακτικών:
[...]
δ)      ο αγοραστής απαιτεί πληρωμές από τον προμηθευτή που δεν σχετίζονται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων του προμηθευτή.
[...]»
8        Το άρθρο 6 της ίδιας οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Εξουσίες των αρχών επιβολής», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι κάθε αρχή επιβολής τους διαθέτει τους πόρους και την εμπειρογνωμοσύνη που απαιτούνται για την εκτέλεση των καθηκόντων της και της αναθέτουν τις ακόλουθες εξουσίες:
[...]
δ)      την εξουσία να λαμβάνει αποφάσεις οι οποίες διαπιστώνουν παράβαση των απαγορεύσεων που καθορίζονται στο άρθρο 3 και απαιτεί από τον αγοραστή να παύσει την απαγορευμένη εμπορική πρακτική· η αρχή αυτή δύναται να μην λάβει τέτοια απόφαση, εάν αυτή ενέχει κίνδυνο να αποκαλύψει την ταυτότητα ενός καταγγέλλοντος ή να κοινολογήσει τυχόν άλλες πληροφορίες των οποίων η κοινολόγηση θεωρείται από τον καταγγέλλοντα ζημιογόνα για τα συμφέροντά του, και υπό την προϋπόθεση ότι ο καταγγέλλων έχει προσδιορίσει αυτές τις πληροφορίες σύμφωνα με το άρθρο 5
παράγραφος 3·
ε)      την εξουσία να επιβάλλει ή να κινήσει διαδικασία για την επιβολή προστίμων και άλλων ισοδυνάμων κυρώσεων, καθώς και προσωρινών μέτρων, στον αυτουργό της παράβασης, σύμφωνα με τους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες·
[...]
Οι κυρώσεις που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο ε) είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τη φύση, τη διάρκεια, τη συχνότητα και τη σοβαρότητα της παράβασης.»
9        Το άρθρο 9 της οδηγίας 2019/633 ορίζει τα εξής:
«1.      Προκειμένου να διασφαλίζεται υψηλότερο επίπεδο προστασίας, τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν ή να θεσπίζουν αυστηρότερους κανόνες με στόχο την καταπολέμηση αθέμιτων εμπορικών πρακτικών από όσους θεσπίζονται με την παρούσα οδηγία, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω εθνικοί κανόνες είναι συμβατοί με τους κανόνες για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
2.      Η παρούσα οδηγία δεν θίγει τους εθνικούς κανόνες οι οποίοι αποσκοπούν στην καταπολέμηση των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω κανόνες είναι συμβατοί με τους κανόνες για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.»
Το αυστριακό δίκαιο
10      Το άρθρο 5a
του Bundesgesetz zur Verbesserung der Nahversorgung und der Wettbewerbsbedingungen
(Faire-Wettbewerbsbedingungen-Gesetz) (ομοσπονδιακού νόμου περί βελτιώσεως του εκ του σύνεγγυς εφοδιασμού και των όρων ανταγωνισμού με σκοπό τη διασφάλιση συνθηκών θεμιτού ανταγωνισμού) (BGBl.
392/1977), όπως τροποποιήθηκε με τον Bundesgesetz, mit dem das Bundesgesetz zur Verbesserung der Nahversorgung und der Wettbewerbsbedingungen geändert wird (νόμο για την τροποποίηση του νόμου περί βελτιώσεως του εκ του σύνεγγυς εφοδιασμού και των όρων ανταγωνισμού) (BGBl.
I 239/2021) (στο εξής: FWBG) ορίζει τα εξής:
«1.      Σκοπός των διατάξεων του παρόντος τμήματος είναι η καταπολέμηση των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών κατά την πώληση γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Οι διατάξεις αυτές μεταφέρουν στο εσωτερικό δίκαιο την [οδηγία 2019/633]. Δεν ασκούν επιρροή στο τμήμα 1 και στον [Bundesgesetz gegen Kartelle und andere Wettbewerbsbeschränkungen (Kartellgesetz 2005) (νόμο για την καταπολέμηση των συμπράξεων και άλλων περιορισμών του ανταγωνισμού)].
2.      Το παρόν τμήμα εφαρμόζεται σε ορισμένες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές οι οποίες προκύπτουν σε σχέση με τις πωλήσεις γεωργικών προϊόντων και τροφίμων από:
1)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών που δεν υπερβαίνει τα 2
εκατ. ευρώ σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 2
εκατ. ευρώ·
2)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 2
εκατ. ευρώ που δεν υπερβαίνει τα 10
εκατ. ευρώ σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 10
εκατ. ευρώ·
3)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 10
εκατ. ευρώ που δεν υπερβαίνει τα 50
εκατ. ευρώ σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 50
εκατ. ευρώ·
4)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 50
εκατ. ευρώ που δεν υπερβαίνει τα 150
εκατ. ευρώ σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 150
εκατ. ευρώ·
5)      προμηθευτές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 150
εκατ. ευρώ που δεν υπερβαίνει τα 350
εκατ. ευρώ σε αγοραστές με ετήσιο κύκλο εργασιών άνω των 350
εκατ. ευρώ·
[...]
3.      Το παρόν τμήμα εφαρμόζεται στις πωλήσεις, όταν είτε ο προμηθευτής είτε ο αγοραστής, ή αμφότεροι, είναι εγκατεστημένοι στην Ένωση.
[...]»
11      Το άρθρο 5b του FWBG ορίζει τα εξής:
«[...]
2.      “[Α]γοραστής”: οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ανεξαρτήτως του τόπου εγκατάστασης του εν λόγω προσώπου, ή οποιαδήποτε δημόσια αρχή, στην Ένωση που αγοράζει γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα· ο όρος “αγοραστής” μπορεί να περιλαμβάνει μια ομάδα τέτοιων φυσικών και νομικών προσώπων·
3.      “[Π]ρομηθευτής”: οποιοσδήποτε παραγωγός γεωργικών προϊόντων ή οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκατάστασής του, που πωλεί γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα. Ο όρος “προμηθευτής”
μπορεί να περιλαμβάνει μια ομάδα τέτοιων παραγωγών γεωργικών προϊόντων ή μια ομάδα τέτοιων φυσικών και νομικών προσώπων, όπως οργανώσεις παραγωγών, οργανώσεις προμηθευτών και ενώσεις τέτοιων οργανώσεων».
12      Το άρθρο 5c, παράγραφος 1, του FWBG προβλέπει τα εξής:
«Οι εμπορικές πρακτικές που αναφέρονται στο παράρτημα Ι απαγορεύονται. [...]»
13      Το άρθρο 6, παράγραφος 2, του FWBG ορίζει τα εξής:
«Κατόπιν αιτήσεως της αρχής που διεξάγει την έρευνα για τους σκοπούς του τμήματος 2, το αρμόδιο για υποθέσεις συμπράξεων δικαστήριο μπορεί να επιβάλει στον αγοραστή, κατά την έννοια του άρθρου 5b, σημείο 2, ο οποίος παραβαίνει τις διατάξεις του άρθρου 5c, πρόστιμο ανωτάτου ποσού 500 000 ευρώ. Κατά τον υπολογισμό του ποσού του προστίμου λαμβάνονται, ιδίως, υπόψη η σοβαρότητα και η διάρκεια της παραβάσεως, ο εξ αυτής πλουτισμός, ο βαθμός ευθύνης και η οικονομική δυνατότητα. Το άρθρο 33 του νόμου για την καταπολέμηση των συμπράξεων και άλλων περιορισμών του ανταγωνισμού εφαρμόζεται κατ’ αναλογίαν.»
14      Το παράρτημα I του FWBG φέρει τον τίτλο «Εμπορικές πρακτικές που απαγορεύονται υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις». Το σημείο 4 του ως άνω παραρτήματος έχει ως εξής:
«Ο αγοραστής απαιτεί πληρωμές από τον προμηθευτή που δεν σχετίζονται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων του προμηθευτή.»
Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα
15      Η M., καθής στη διαφορά της κύριας δίκης, εκμεταλλεύεται καταστήματα λιανικής πώλησης τροφίμων στην Αυστρία.
16      Τον Μάιο του 2023 η M. απαίτησε από τους προμηθευτές της γεωργικών προϊόντων και τροφίμων πληρωμές οι οποίες, κατά την BWB, δεν σχετίζονταν με την πώληση των εν λόγω προϊόντων και, ως εκ τούτου, συνιστούσαν παράβαση του άρθρου 5c, παράγραφος 1, και του παραρτήματος I, σημείο 4, του FWBG, με τον οποίο μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2019/633.
17      Προκειμένου να δικαιολογήσει τις εν λόγω απαιτήσεις πληρωμής, η M. δήλωσε ότι είχε επηρεαστεί σημαντικά σε οικονομικό επίπεδο από τις επιπτώσεις της πανδημίας COVID‑19 στον τουρισμό, με αποτέλεσμα τη μείωση της πελατείας στον τομέα της λιανικής πώλησης τροφίμων και τη μαζική αύξηση του κόστους. Ως εκ τούτου, κίνησε διαδικασία πλήρους αναδιάρθρωσης της επιχειρήσεώς της, συμπεριλαμβανομένης μιας διαδικασίας μετασχηματισμού των αγορών. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας μετασχηματισμού, προσέλαβε εξωτερικό σύμβουλο, ο οποίος τη συμβούλευσε να ζητήσει από τους προμηθευτές της να συνεισφέρουν ώστε να καλυφθεί εν μέρει το υψηλό κόστος της εν λόγω διαδικασίας.
18      Στις 16 Μαΐου 2023 η M. παρουσίασε το σχέδιο αυτό, διοργανώνοντας διαδικτυακή «ημερίδα προμηθευτών» («Supplier Day») στο πλαίσιο της οποίας παρέσχε στους προμηθευτές της επισκόπηση της τρέχουσας κατάστασης της αγοράς των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων και των σχετικών προβλημάτων που η ίδια αντιμετώπιζε, καθώς και των ζημιών που υφίστατο κατά το χρονικό εκείνο σημείο. Παρουσίασε τη διαδικασία μετασχηματισμού της.
Ως στόχοι της διαδικασίας αυτής ορίστηκαν η επαγγελματοποίηση της διαχείρισης κατηγοριών («Category Management») και η βελτιστοποίηση των εσωτερικών διαδικασιών. Η M. ανέλυσε, επιπλέον, στους προμηθευτές της την ανάγκη για επενδύσεις που αντιμετώπιζε, τονίζοντας ότι ήταν αναγκαίο γι’ αυτήν να επενδύσει σε φιλικές προς το κλίμα μονάδες παραγωγής υδρογόνου και σε στόλο βαρέων οχημάτων με ουδέτερο ισοζύγιο CO2.
19      Στις 17 Μαΐου 2023 η M. απέστειλε σε έκαστο εκ των προμηθευτών της μία από τις δύο εκδοχές του ίδιου μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ανάλογα με το αν είχαν λάβει μέρος ή όχι στην ημερίδα. Με το εν λόγω μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, τους ζήτησε να καταβάλουν ένα συγκεκριμένο ποσό προκειμένου να συμμετάσχουν στη χρηματοδότηση της διαδικασίας μετασχηματισμού που σχεδίαζε. Τα μηνύματα αυτά ηλεκτρονικού ταχυδρομείου συνοδεύονταν από προτιμολόγια στα οποία αναγράφονταν διάφορα κατ’ αποκοπήν ποσά. Τα διάφορα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εστάλησαν ταυτόχρονα. Πλην του αναγραφόμενου στο προτιμολόγιο ποσού και της διαφοροποίησης ανάλογα με το αν ο συγκεκριμένος προμηθευτής είχε λάβει μέρος ή όχι στην ημερίδα της 16ης Μαΐου 2023, τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ήταν πανομοιότυπα για όλους τους προμηθευτές.
20      Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι η M. αποφάσισε, με δική της πρωτοβουλία, να τερματίσει το πρόγραμμα αναζήτησης επενδύσεων, να ακυρώσει τα προτιμολόγια που είχαν επισυναφθεί στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και να επιστρέψει αμέσως τα ποσά που είχαν ήδη καταβληθεί. Συνολικά, μόνο δύο από τους δεκαέξι προμηθευτές αποφάσισαν να απαντήσουν θετικά στην αίτηση επένδυσης και να καταβάλουν τα ποσά που αναγράφονταν στα προτιμολόγια που είχαν επισυναφθεί στα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
21      Η BWB διαπίστωσε ότι η M., ως αγοράστρια, είχε ζητήσει από δεκαέξι εκ των προμηθευτών της πληρωμή η οποία δεν σχετιζόταν με την πώληση γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Στο πλαίσιο αυτό, έκρινε ότι καθένα από τα εν λόγω αιτήματα πληρωμής συνιστούσε παράβαση του άρθρου 5c, παράγραφος 1, του
FWBG, σε συνδυασμό με το παράρτημα Ι, σημείο 4, αυτού. Ως εκ τούτου, στις 10 Νοεμβρίου 2023 η BWB υπέβαλε ενώπιον του Oberlandesgericht Wien (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Βιέννης, Αυστρία), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου, δεκαέξι αιτήσεις για την επιβολή προστίμου στην M., δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 2, του FWBG.
22      Τέσσερις από τις εν λόγω αιτήσεις επιβολής προστίμου ανατέθηκαν στο 25ο τμήμα του ως άνω δικαστηρίου. Οι εν λόγω αιτήσεις συνεκδικάσθηκαν και αφορούν τους ακόλουθους τέσσερις προμηθευτές:
–        P. GmbH – απαίτηση πληρωμής ποσού 12 000
ευρώ·
–        L. GmbH – απαίτηση πληρωμής ποσού 10 000
ευρώ·
–        R. GmbH – απαίτηση πληρωμής ποσού 12 000
ευρώ·
–        S. GmbH – απαίτηση πληρωμής ποσού 18 000
ευρώ.
23      Η BWB φρονεί ότι κάθε απαίτηση πληρωμής συνιστά χωριστή παράβαση.
24      Η M. αμφισβητεί ότι πρόκειται για χωριστές απαιτήσεις και υποστηρίζει ότι οι δεκαέξι αιτήσεις της BWB περί επιβολής προστίμου στηρίζονται όλες στα ίδια πραγματικά περιστατικά. Επομένως, ο τεχνητός διαχωρισμός σε δεκαέξι χωριστές αιτήσεις φαίνεται να παραβιάζει την αρχή ne bis in idem. Επικουρικώς, η M. προβάλλει ότι, στην πραγματικότητα, της προσάπτεται ενιαία και διαρκής παράβαση. Η εν λόγω έννοια, η οποία αποτελεί προϊόν νομολογιακής διάπλασης και απορρέει από το δίκαιο που έχει εφαρμογή σε θέματα ανταγωνισμού και συμπράξεων, φαίνεται να έχει εφαρμογή και στις διατάξεις του FWBG για τη μεταφορά της οδηγίας 2019/633 στο εσωτερικό
δίκαιο.
25      Κατά το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 6, παράγραφος 2, του FWBG προβλέπει την επιβολή κυρώσεως ποινικού χαρακτήρα. Πάντως, κατά την αυστριακή ποινική θεωρία, συμπεριφορά όπως η αποδιδόμενη στην M. πρέπει να χαρακτηριστεί ως «ενιαία παράβαση», υπό την έννοια ότι συνιστά νομική ενότητα πράξης (tatbestandliche Handlungseinheit). Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, μολονότι τα πραγματικά περιστατικά αφορούν τις εμπορικές σχέσεις με δεκαέξι προμηθευτές, θα πρέπει να επιβληθεί ένα ενιαίο πρόστιμο ανώτατου ποσού 500 000 ευρώ, όπως προβλέπεται στο άρθρο 6, παράγραφος 2, του FWBG.
26      Ωστόσο, το αιτούν δικαστήριο εκφράζει αμφιβολίες ως προς το κατά πόσον το αποτέλεσμα αυτό καθιστά δυνατή την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται με την οδηγία 2019/633, ήτοι την επανεξισορρόπηση της διαπραγματευτικής ισχύος των αγοραστών και των προμηθευτών στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων. Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η επανεξισορρόπηση αυτή είναι δυνατόν να υπάρξει μόνο στο επίπεδο της ατομικής σχέσης μεταξύ αγοραστή και προμηθευτή. Αντιθέτως, σε περίπτωση που οι συμπεριφορές της M. GmbH πρέπει να θεωρηθούν ως συνιστώσες πλείονες παραβάσεις οι οποίες οδηγούν στην παράλληλη επιβολή πλειόνων προστίμων, τίθεται επίσης το ερώτημα αν μια τέτοια λύση είναι σύμφωνη με την εν λόγω οδηγία.
27      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Oberlandesgericht Wien (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Βιέννης) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1      α)      Έχει το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, της οδηγίας (ΕΕ) 2019/633 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 2019, σχετικά με τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων (στο εξής: οδηγία 2019/633), την έννοια ότι, σε περίπτωση κατά την οποία αγοραστής, βάσει αποφάσεως που εκφράζει ενιαία βούληση, απαιτεί την ίδια ημέρα από διάφορους προμηθευτές, υπαγόμενους στην προστασία της προαναφερθείσας οδηγίας σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτής, χωριστή πληρωμή από τον καθένα κατά παράβαση του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της ως άνω οδηγίας, αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση κατά την οποία οι εν λόγω απαιτήσεις πληρωμών εκλαμβάνονται στο σύνολό τους ως μία και μόνον ενιαία παράβαση (κατ’ ιδέαν συρροή) και η εξουσία επιβολής κυρώσεων ασκείται, επομένως, μόνον άπαξ;
β)      Έχει σημασία για την απάντηση στο πρώτο ερώτημα, υπό αʹ, δεδομένης της επιταγής του άρθρου 6, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, της οδηγίας 2019/633, κατά την οποία η κύρωση πρέπει να είναι αποτελεσματική, αναλογική και αποτρεπτική, λαμβανομένων υπόψη της φύσεως, της διάρκειας, της συχνότητας και της σοβαρότητας της παραβάσεως, το γεγονός ότι σύμφωνα με την αυστριακή εθνική διάταξη περί κυρώσεων (άρθρο 6, παράγραφος 2, του FWBG) μπορεί για την εν λόγω παράβαση να επιβληθεί πρόστιμο μέχρι ανωτάτου ποσού (μόνον) 500 000 ευρώ;
2)      Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα, υπό αʹ:
Έχει το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2019/633 την έννοια ότι κάθε αίτημα για πληρωμή απευθυνόμενο σε έκαστο προμηθευτή –στον βαθμό που παραβιάζει την απαγόρευση του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας αυτής– πρέπει να εκτιμάται ως εμπορική πρακτική αυτοτελώς τιμωρούμενη, για την οποία, σύμφωνα με την αρχή της σωρεύσεως, πρέπει να επιβάλλεται χωριστή κύρωση (πρόστιμο), και συνεπώς πρέπει να επιβάλλονται πλείονα πρόστιμα, λαμβανομένου υπόψη ότι η αυστριακή εθνική διάταξη περί κυρώσεων (άρθρο 6, παράγραφος 2, του FWBG) προβλέπει την επιβολή προστίμου μέχρι ανωτάτου ποσού 500 000 ευρώ;»
Επί των προδικαστικών ερωτημάτων
Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος
28      Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, θεωρούμενο στο σύνολό του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2019/633 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι πλείονες απαιτήσεις πληρωμής οι οποίες δεν σχετίζονται με την πώληση γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της εν λόγω οδηγίας, και τις οποίες ένας αγοραστής απευθύνει ταυτόχρονα σε διάφορους προμηθευτές βάσει ενιαίας βούλησης, πρέπει να θεωρούνται από κοινού ως ενιαία παράβαση, που συνεπάγεται την επιβολή ενός ενιαίου προστίμου, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα σταθερό ποσό.
29      Προκαταρκτικώς, από τις αιτιολογικές σκέψεις 1, 7 και 39 της οδηγίας 2019/633 προκύπτει ότι σκοπός της οδηγίας είναι να καθοριστεί ελάχιστο ενωσιακό πρότυπο προστασίας των προμηθευτών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων έναντι των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών των αγοραστών στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, προκειμένου να μειωθούν οι πρακτικές αυτές, οι οποίες πιθανόν να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο της γεωργικής κοινότητας. Ο εν λόγω αντίκτυπος νοείται είτε άμεσος, διότι αφορά τους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων και τις οργανώσεις τους ως προμηθευτές είτε έμμεσος, μέσω αλυσίδας συνεπειών των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που σημειώνονται στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων κατά τρόπο που επηρεάζει τελικά τους πρωτογενείς παραγωγούς στην εν λόγω αλυσίδα.
30      Υπό το πρίσμα αυτό, αφενός, το άρθρο 3, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας προβλέπει ότι τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν την απαγόρευση τουλάχιστον όλων των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που απαριθμεί η εν λόγω διάταξη. Μεταξύ των πρακτικών αυτών περιλαμβάνεται, υπό το στοιχείο δʹ της εν λόγω διατάξεως, η πρακτική
η οποία συνίσταται στο να απαιτεί ο αγοραστής πληρωμές από τον προμηθευτή που δεν σχετίζονται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων του προμηθευτή.
31      Αφετέρου, όπως προκύπτει από το άρθρο 4 της οδηγίας 2019/633, κάθε κράτος μέλος ορίζει μία ή περισσότερες αρχές για την επιβολή σε εθνικό επίπεδο των απαγορεύσεων που καθορίζονται στο άρθρο 3 της οδηγίας. Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας, καθεμία από τις αρχές αυτές πρέπει να διαθέτει τους πόρους, την εμπειρογνωμοσύνη και τις εξουσίες που απαιτούνται για την εκτέλεση των καθηκόντων της.
32      Υπό το πρίσμα ακριβώς των ανωτέρω διευκρινίσεων πρέπει να δοθεί απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα που αφορά την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της ίδιας οδηγίας.
33      Η εν λόγω διάταξη προβλέπει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να αναθέτουν στις ως άνω αρχές την εξουσία να επιβάλλουν ή να κινήσουν διαδικασία για την επιβολή προστίμων και άλλων ισοδυνάμων κυρώσεων, καθώς και προσωρινών μέτρων, στον αυτουργό της παράβασης, σύμφωνα με τους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες. Το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ορίζει επίσης ότι οι κυρώσεις αυτές πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τη φύση, τη διάρκεια, τη συχνότητα και τη σοβαρότητα της παράβασης.
34      Επομένως, όπως προτείνει ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 26 των προτάσεών του, πρέπει να εξεταστούν διαδοχικά οι δύο πτυχές της προβληματικής που εξέθεσε το αιτούν δικαστήριο, οι οποίες αφορούν, αφενός, τον κοινό χαρακτηρισμό ως ενιαίας παραβάσεως πλειόνων αθέμιτων εμπορικών πρακτικών θεωρούμενων από κοινού, με αποτέλεσμα την επιβολή ενιαίου προστίμου για το σύνολο των πρακτικών αυτών, και, αφετέρου, τον καθορισμό ανώτατου ορίου για το εν λόγω πρόστιμο.
35      Κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διατάξεως του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της συγκεκριμένης διάταξης, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος [αποφάσεις της 17ης Νοεμβρίου 1983, Merck, 292/82, EU:C:1983:335, σκέψη 12, και της 8ης Μαΐου 2025, Pielatak, C‑410/23, EU:C:2025:325, σκέψη 54 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
36      Όσον αφορά, κατά πρώτον, τη συμβατότητα, με το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2019/633, εθνικής νομοθεσίας η οποία προβλέπει ότι πλείονες πανομοιότυπες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές απαγορευόμενες από το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας και διαπραχθείσες ταυτόχρονα από τον ίδιο αγοραστή πρέπει να χαρακτηρίζονται από κοινού ως «ενιαία παράβαση» δυνάμενη να επισύρει την επιβολή ενός και μόνον ενιαίου προστίμου, διαπιστώνεται, κατ’ αρχάς, ότι το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, απλώς παραπέμπει, κατά τρόπο γενικό, στους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες, χωρίς να παρέχει συγκεκριμένες ενδείξεις ως προς τη δυνατότητα χαρακτηρισμού πλειόνων απαγορευμένων πρακτικών ως ενιαίας παράβασης. Επομένως, η διάταξη αυτή καταλείπει, κατ’ αρχήν, στα κράτη μέλη την ευχέρεια να επιλέξουν ή μη έναν τέτοιο χαρακτηρισμό, υπό την προϋπόθεση ότι, σύμφωνα με το δεύτερο εδάφιο του εν λόγω άρθρου 6, παράγραφος 1, η κύρωση που επιβάλλεται στο πλαίσιο αυτό είναι αποτελεσματική, αναλογική και αποτρεπτική, λαμβανομένων παράλληλα υπόψη της φύσεως, της διάρκειας, της συχνότητας και της σοβαρότητας της παραβάσεως.
37      Όσον αφορά, εν συνεχεία, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η εν λόγω διάταξη, επισημαίνεται ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 1 και 39 της οδηγίας 2019/633 προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης επέλεξε μια προσέγγιση η οποία στηρίζεται σε ελάχιστη εναρμόνιση των κανόνων για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές που προκύπτουν στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων.
38      Αυτή η λογική της ελάχιστης εναρμόνισης εκφράζεται με πολυάριθμες παραπομπές στο κείμενο της οδηγίας που περιέχονται
στο δίκαιο των κρατών μελών, στα οποία απόκειται να προσδιορίσουν το πεδίο εφαρμογής ή το περιεχόμενο ορισμένων κανόνων που θεσπίζει η οδηγία. Στην αιτιολογική σκέψη 24 της εν λόγω οδηγίας αναφέρεται, για παράδειγμα, ότι η οδηγία δεν εναρμονίζει τους κανόνες για το βάρος της απόδειξης που πρέπει να εφαρμόζονται σε διαδικασίες ενώπιον των εθνικών αρχών επιβολής ούτε εναρμονίζει τον ορισμό των συμφωνιών προμήθειας. Ομοίως, το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο γʹ, της ίδιας οδηγίας διευκρινίζει ότι οι εν λόγω αρχές πρέπει να έχουν την εξουσία να διενεργούν αιφνιδιαστικές επιτόπιες επιθεωρήσεις στο πλαίσιο των ερευνών τους, σύμφωνα με τους εθνικούς κανόνες και διαδικασίες.
39      Επιπλέον, η οδηγία 2019/633 καταλείπει ρητώς στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να συμπληρώσουν το σύστημα προστασίας των προμηθευτών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων με εθνικούς κανόνες οι οποίοι παρέχουν μεγαλύτερη προστασία. Υπό την έννοια αυτή, το άρθρο 9 της οδηγίας ορίζει ότι, προκειμένου να διασφαλίζεται υψηλότερο επίπεδο προστασίας, τα κράτη μέλη μπορούν να διατηρούν ή να θεσπίζουν αυστηρότερους κανόνες με στόχο την καταπολέμηση αθέμιτων εμπορικών πρακτικών από όσους θεσπίζονται με την εν λόγω οδηγία, υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω εθνικοί κανόνες είναι συμβατοί με τους κανόνες για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
40      Επομένως, δεδομένου ότι η οδηγία 2019/633 δεν προβλέπει τίποτε σχετικά, η λογική της ελάχιστης εναρμόνισης συνεπάγεται ότι οι κανόνες σχετικά με τη συγχώνευση των ποινών ή με τον τρόπο χαρακτηρισμού πολλαπλών αθέμιτων εμπορικών πρακτικών εμπίπτουν, κατ’ αρχήν, στη διακριτική ευχέρεια των κρατών μελών στα οποία η οδηγία 2019/633 δεν επιβάλλει υποχρέωση ούτε απαγόρευση να επιλέξουν τέτοιους κανόνες.
41      Τέλος, η ερμηνεία που προκύπτει από τις σκέψεις 36 έως 40 της παρούσας αποφάσεως επιρρωννύεται από τους σκοπούς της επίμαχης οδηγίας. Συγκεκριμένα, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η οδηγία 2019/633 εστιάζει στην προστασία κάθε προμηθευτή γεωργικών προϊόντων και τροφίμων στο πλαίσιο της ιδιαίτερης σχέσεώς του με έναν αγοραστή, γεγονός το οποίο θα απαγόρευε τον χαρακτηρισμό ως ενιαίας παραβάσεως σε σχέση με πλείονες παραβάσεις στις οποίες εμπλέκονται διαφορετικοί προμηθευτές ή κάθε συγχώνευση των ποινών τις οποίες επισύρουν τέτοιες παραβάσεις. Όπως επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με το σημείο 37 των προτάσεών του, ο σκοπός που επιδιώκεται με την εν λόγω οδηγία, ήτοι η προστασία της γεωργικής κοινότητας, υπερβαίνει την απλή προστασία των ατομικών σχέσεων μεταξύ αγοραστών και προμηθευτών. Υπό το πρίσμα αυτό, η δυνατότητα κοινού χαρακτηρισμού πλειόνων παράνομων πρακτικών δεν αποδυναμώνει, κατ’ αρχήν, την αποτελεσματικότητα της απαγόρευσης των εν λόγω πρακτικών και δεν υπονομεύει τον σκοπό της εν λόγω οδηγίας.
42      Εξάλλου, προκειμένου να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο χρήσιμη και πλήρης απάντηση, επισημαίνεται επιπλέον, πρώτον, ότι η έννοια της «ενιαίας και διαρκούς παραβάσεως», όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, δεν ασκεί επιρροή στο πλαίσιο της οδηγίας 2019/633. Συναφώς, επισημαίνεται ότι η νομική βάση της εν λόγω οδηγίας, ήτοι το άρθρο 43, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, επιδιώκει την επίτευξη
των στόχων της κοινής γεωργικής πολιτικής, σύμφωνα με το άρθρο 39, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Επομένως, δεν πρόκειται για τις διατάξεις της Συνθήκης που αφορούν τους κανόνες του ανταγωνισμού. Τούτο σημαίνει ότι η έννοια της «ενιαίας και διαρκούς παραβάσεως», η οποία αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του δικαίου του ανταγωνισμού, στηρίζεται σε διαφορετική λογική από εκείνη που διέπει την
εν λόγω οδηγία.
43      Εν πάση περιπτώσει, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 101 ΣΛΕΕ, παράβαση του εν λόγω άρθρου μπορεί να προκύπτει όχι μόνον από μεμονωμένη ενέργεια, αλλά και από σειρά ενεργειών ή ακόμη από διαρκή συμπεριφορά. Όταν οι διάφορες δράσεις εντάσσονται σε ένα «συνολικό σχέδιο», λόγω του ότι επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, ήτοι τη νόθευση του ανταγωνισμού στο εσωτερικό της κοινής αγοράς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δικαιούται να καταλογίσει την ευθύνη των δράσεων αυτών αναλόγως της συμμετοχής στην παράβαση θεωρούμενη ως εν όλον (πρβλ. απόφαση της 7ης Ιανουαρίου 2004, Aalborg Portland κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P και C‑219/00 P, EU:C:2004:6, σκέψη 258). Ως εκ τούτου, η έννοια της «ενιαίας και διαρκούς παραβάσεως» χρησιμοποιείται στο πλαίσιο των κανόνων περί αποδείξεως στον τομέα του ανταγωνισμού και, ειδικότερα, προκειμένου να διευκολύνει τον καταλογισμό ορισμένων συμπεριφορών σε επιχειρήσεις. Επομένως, η έννοια αυτή δεν ασκεί επιρροή όταν οι διωκτικές αρχές μπορούν, προκειμένου να επιβάλουν ηπιότερη κύρωση, να χαρακτηρίσουν από κοινού πλείονες συμπεριφορές που διέπονται από την ίδια λογική και να θεωρήσουν ότι συνιστούν ενιαία παράβαση.
44      Δεύτερον, όπως ορθώς επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας με τα σημεία 35 και 36 των προτάσεών του, δεν είναι δυνατή επίκληση της αρχής ne bis in idem ούτε προκειμένου να υποχρεωθούν τα κράτη μέλη να μην θεσπίζουν κανόνες βάσει των οποίων πλείονες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές μπορούν να θεωρηθούν ως ενιαία παράβαση.
45      Συναφώς, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με το άρθρο 50 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
προκύπτει ότι η αρχή ne bis in idem απαγορεύει τη σώρευση τόσο διώξεων όσο και κυρώσεων για τα ίδια πραγματικά περιστατικά και κατά του αυτού προσώπου (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Μαρτίου 2018, Garlsson Real Estate κ.λπ.., C‑537/16, EU:C:2018:193, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της της 20ής Μαρτίου 2018, Menci, C‑524/15, EU:C:2018:197, σκέψη 25 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επομένως, δεδομένου ότι η προϋπόθεση «idem» απαιτεί να πρόκειται για τα ίδια πραγματικά περιστατικά, η αρχή αυτή δεν έχει εφαρμογή όταν τα επίμαχα πραγματικά περιστατικά δεν είναι τα ίδια, αλλά απλώς παρόμοια (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2025, Engie România, C‑205/23, EU:C:2025:43, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Το κρίσιμο κριτήριο για την εκτίμηση της υπάρξεως μίας και της αυτής παραβάσεως είναι αυτό της ταυτότητας των πραγματικών περιστατικών, υπό την έννοια της ύπαρξης ενός συνόλου συγκεκριμένων και άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους περιστάσεων, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την απαλλαγή ή την αμετάκλητη καταδίκη του προσώπου το οποίο αφορούν (πρβλ. απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2025, Engie România, C‑205/23, EU:C:2025:43, σκέψη 57 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46      Ωστόσο, σε περίπτωση που ένα σύνολο αθέμιτων εμπορικών πρακτικών που αφορούν διαφορετικούς προμηθευτές χαρακτηρίζεται ως ενιαία παράβαση, η προϋπόθεση «idem», κατ’ αρχήν, δεν πληρούται.
47      Το γεγονός ότι οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης πρακτικές μπορούν να χαρακτηριστούν ως «ενιαία παράβαση» δυνάμει του εθνικού δικαίου δεν ασκεί συναφώς καμιά επιρροή. Πράγματι το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι ο νομικός χαρακτηρισμός, στο εθνικό δίκαιο, των πραγματικών περιστατικών είναι άνευ σημασίας για τη διαπίστωση περί υπάρξεως μίας και της αυτής παραβάσεως, στον βαθμό που το περιεχόμενο της προστασίας που παρέχει το άρθρο 50 του Χάρτη δεν μπορεί να ποικίλλει μεταξύ των κρατών μελών (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Μαρτίου 2018, Garlsson Real Estate κ.λπ., C‑537/16, EU:C:2018:193, σκέψη 38, καθώς και της 20ής Μαρτίου 2018, Menci, C‑524/15, EU:C:2018:197, σκέψη 36).
48      Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2019/633 έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται, κατ’ αρχήν, σε εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι πλείονες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, απαγορευόμενες δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας, χαρακτηρίζονται από κοινού ως ενιαία παράβαση για την οποία μπορεί να επιβληθεί ένα ενιαίο πρόστιμο.
49      Κατά δεύτερον, πρέπει να καθοριστεί αν το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2019/633 έχει, εντούτοις, την έννοια ότι αντιτίθεται
σε μια τέτοια εθνική νομοθεσία όταν αυτή προβλέπει ανώτατο όριο για το πρόστιμο που επιβάλλεται ως κύρωση για το σύνολο πρακτικών οι οποίες χαρακτηρίζονται από κοινού ως ενιαία παράβαση.
50      Συναφώς, το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας προβλέπει ότι οι κυρώσεις πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τη φύση, τη διάρκεια, τη συχνότητα και τη σοβαρότητα της παράβασης.
51      Όσον αφορά ειδικότερα την αρχή της αναλογικότητας, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι η αρχή αυτή επιτάσσει να λαμβάνονται υπόψη, κατά τον καθορισμό του ποσού του προστίμου, οι επιμέρους περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης [πρβλ. απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2023, G.
ST.
T. (Αναλογικότητα της ποινής σε περίπτωση προσβολής δικαιώματος σε σήμα), C‑655/21, EU:C:2023:791, σκέψη 67 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Ομοίως, τα κατασταλτικά μέτρα δεν πρέπει να βαίνουν πέραν αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη των σκοπών που θεμιτώς επιδιώκονται με την επίμαχη νομοθεσία (πρβλ. απόφαση της 23ης Νοεμβρίου 2023, J. P. Mali, C‑653/22, EU:C:2023:912, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επομένως, η αναλογικότητα εκτιμάται συγκεκριμένα υπό το πρίσμα των σκοπών που επιδιώκει το οικείο κατασταλτικό μέτρο.
52      Η απαίτηση αυτή, όπως και εκείνες οι οποίες απορρέουν από το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας, προϋποθέτει ότι η εθνική αρχή επιβολής ή το εθνικό δικαστήριο που είναι αρμόδιο
για την επιβολή των κυρώσεων όσον αφορά τις απαγορεύσεις που απορρέουν από το άρθρο 3 της ίδιας οδηγίας, διαθέτει την απαιτούμενη διακριτική ευχέρεια προκειμένου να επιβάλει μια κύρωση η οποία να είναι σύμφωνη προς το σύνολο των ανωτέρω απαιτήσεων.
53      Ωστόσο, όταν πλείονες αθέμιτες εμπορικές πρακτικές απαγορευόμενες δυνάμει του άρθρου 3 της οδηγίας 2019/633 χαρακτηρίζονται συνολικά ως ενιαία παράβαση, με αποτέλεσμα να μπορούν να οδηγήσουν στην επιβολή ενιαίου ανωτάτου προστίμου, η αρχή επιβολής ή το δικαστήριο που είναι αρμόδιο για τον καθορισμό του ποσού του εν λόγω προστίμου ενδέχεται, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μη διαθέτει την απαιτούμενη διακριτική ευχέρεια για τη συμμόρφωσή του προς τις εν λόγω απαιτήσεις.
54      Ειδικότερα, τούτο μπορεί να συμβαίνει όταν το ανώτατο ποσό του προστίμου που προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία είναι σημαντικά χαμηλότερο από το αναμενόμενο οικονομικό όφελος που ο αγοραστής επιδίωκε να αποκομίσει απαιτώντας
από διάφορους προμηθευτές του πληρωμές που δεν σχετίζονται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων των εν λόγω προμηθευτών. Πράγματι, όταν το συνολικό ύψος των πληρωμών αυτών υπερβαίνει κατά πολύ το ανώτατο όριο του προστίμου, η μέγιστη ενιαία κύρωση για το σύνολο των παράνομων αυτών πρακτικών δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει το επιδιωκόμενο αποτρεπτικό αποτέλεσμα ή να είναι αποτελεσματική και σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας.
55      Επομένως, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να εξακριβώσει αν, στο πλαίσιο της υποθέσεως της κύριας δίκης, διαθέτει την απαιτούμενη διακριτική ευχέρεια για τον καθορισμό του ύψους του προστίμου σύμφωνα με τις απαιτήσεις του άρθρου 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2019/633. Στο πλαίσιο αυτό, το αιτούν δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη,
μεταξύ άλλων, το ύψος του οικονομικού οφέλους που ο αγοραστής επιδίωκε να αποκομίσει απαιτώντας από διάφορους προμηθευτές του πληρωμές που δεν σχετίζονται με την πώληση των γεωργικών προϊόντων και τροφίμων τους, σε σχέση με το ανώτατο όριο που έχει καθοριστεί για το πρόστιμο το οποίο επιβάλλεται για το σύνολο των παράνομων αυτών πληρωμών.
56      Κατόπιν των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2019/633, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας, έχει την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι πλείονες απαιτήσεις πληρωμής, οι οποίες δεν σχετίζονται με την πώληση γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της εν λόγω οδηγίας, και τις οποίες ένας αγοραστής απευθύνει ταυτόχρονα σε διάφορους προμηθευτές βάσει ενιαίας βούλησης, πρέπει να θεωρούνται από κοινού ως ενιαία παράβαση που συνεπάγεται την επιβολή ενός ενιαίου προστίμου, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα σταθερό ποσό, υπό την προϋπόθεση ότι η εθνική αρχή επιβολής ή το εθνικό δικαστήριο που είναι αρμόδιο
για την επιβολή κυρώσεων όσον αφορά την εν λόγω παράβαση διαθέτει την απαιτούμενη διακριτική ευχέρεια για την επιβολή προστίμου το οποίο, λαμβανομένων υπόψη της φύσεως, της διάρκειας, της συχνότητας και της σοβαρότητας της εν λόγω παραβάσεως,
να είναι αποτελεσματικό, αναλογικό και αποτρεπτικό.
Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος
57      Λαμβανομένης υπόψη της απαντήσεως που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου.
Επί των δικαστικών εξόδων
58      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σε αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο εʹ, της οδηγίας (ΕΕ) 2019/633 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Απριλίου 2019, σχετικά με τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές στις σχέσεις μεταξύ επιχειρήσεων στην αλυσίδα εφοδιασμού γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, σε συνδυασμό με το άρθρο 6, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας,
έχει την έννοια ότι:
δεν αντιτίθεται σε εθνική νομοθεσία η οποία προβλέπει ότι πλείονες απαιτήσεις πληρωμής, οι οποίες δεν σχετίζονται με την πώληση γεωργικών προϊόντων και τροφίμων, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της εν λόγω οδηγίας, και τις οποίες ένας αγοραστής απευθύνει ταυτόχρονα σε διάφορους προμηθευτές βάσει ενιαίας βούλησης, πρέπει να θεωρούνται από κοινού ως ενιαία παράβαση που συνεπάγεται την επιβολή ενός ενιαίου προστίμου, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα σταθερό ποσό, υπό την προϋπόθεση ότι η εθνική αρχή επιβολής ή το εθνικό δικαστήριο που είναι αρμόδιο για την επιβολή κυρώσεων όσον αφορά την εν λόγω παράβαση διαθέτει την απαιτούμενη διακριτική ευχέρεια για την επιβολή προστίμου το οποίο, λαμβανομένων υπόψη της φύσεως, της διάρκειας, της συχνότητας και της σοβαρότητας της εν λόγω παραβάσεως, να είναι αποτελεσματικό, αναλογικό και αποτρεπτικό.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.