Voorlopige editie
BESCHIKKING VAN HET HOF (Achtste kamer)
18 december 2025 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Antwoord waarover redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan – Landbouw en visserij – Biologische producten – Verordening (EU) 2018/848 – Artikel 3, punt 52 – Begrip ‚etikettering’ – Begrip ‚etiket’ – Artikel 3, punt 53 – Begrip ‚reclame’ – Artikel 30, lid 1 – Producten waarop termen voorkomen die verwijzen naar biologische productie – Artikel 32, lid 1, onder a) – Verplichting tot vermelding op het etiket van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is – Niet van toepassing op reclamefolders die deze producten promoten ”
In zaak C‑745/24,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Landgericht Saarbrücken (rechter in eerste aanleg Saarbrücken, Duitsland) bij beslissing van 24 september 2024, ingekomen bij het Hof op 24 oktober 2024, in de procedure
Verband Sozialer Wettbewerb eV
tegen
GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG,
geeft
HET HOF (Achtste kamer),
samengesteld als volgt: O. Spineanu-Matei, kamerpresident, S. Rodin en N. Piçarra (rapporteur), rechters,
advocaat-generaal: T. Ćapeta,
griffier: A. Calot Escobar,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
–        Verband Sozialer Wettbewerb eV, vertegenwoordigd door R. Welzel, Rechtsanwalt,
–        GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG, vertegenwoordigd door M. Grube, Rechtsanwalt,
–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door A. Dawes en M. Zerwes als gemachtigden,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van de gecombineerde bepalingen van artikel 32, lid 1, onder a), artikel 3, punten 52 en 53, en artikel 30, lid 1, van verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad (PB 2018, L 150, blz. 1).
2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een stakingsvordering die Verband Sozialer Wettbewerb eV (hierna: „VSW”), een vereniging ter bestrijding van oneerlijke mededinging, heeft ingesteld tegen GLOBUS Handelshof GmbH & Co. KG (hierna: „Globus”), een vennootschap die meerdere hypermarkten exploiteert, teneinde haar te doen verbieden om in haar reclamefolders biologische producten te promoten zonder vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is in de zin van artikel 32, lid 1, onder a), van deze verordening.
Toepasselijke bepalingen
3        De overwegingen 6, 9, 15, 17 en 73 van verordening 2018/848 luiden:
„(6)      Met het oog op de doelstellingen van het [beleid van de Europese Unie] inzake de biologische productie moet het rechtskader voor de uitvoering van dat beleid gericht zijn op het verzekeren van eerlijke concurrentie en de goede werking van de interne markt voor biologische producten, alsmede op het behouden en onderbouwen van het vertrouwen van de consument in als biologisch geëtiketteerde producten en op het creëren van omstandigheden waarin het beleid verder kan evolueren in overeenstemming met de productie- en marktontwikkelingen.
[...]
(9)      Gezien de dynamische evolutie van de biologische sector werd in verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad [van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 2092/91 (PB 2007, L 189, blz. 1)] bepaald dat de voorschriften van de Unie inzake de biologische productie in de toekomst moesten worden geëvalueerd rekening houdend met de ervaring die met de toepassing ervan was opgedaan. Uit deze door de [Europese] Commissie verrichte evaluatie blijkt dat het rechtskader van de Unie voor de biologische productie moet worden verbeterd aan de hand van voorschriften die aansluiten op de hoge verwachtingen van de consument en die voldoende duidelijk zijn voor de partijen waarvoor zij zijn bestemd. Verordening [nr. 834/2007] moet derhalve worden ingetrokken en door een nieuwe verordening worden vervangen.
[...]
(15)      Uit onderzoeksprojecten is naar voren gekomen dat het vertrouwen van de consument van essentieel belang is op de markt voor biologische levensmiddelen. Op de lange termijn kunnen onbetrouwbare voorschriften het vertrouwen van het publiek schade toebrengen en tot marktfalen leiden. Daarom moet de duurzame ontwikkeling van de biologische productie in de Unie gebaseerd zijn op gedegen productievoorschriften die op Unieniveau zijn geharmoniseerd en die tegemoetkomen aan de verwachtingen die exploitanten en consumenten hebben ten aanzien van de kwaliteit van biologische producten en naleving van de in deze verordening vastgestelde beginselen en voorschriften.
[...]
(17)      Deze verordening moet de basis vormen voor de duurzame ontwikkeling van de biologische productie en de positieve effecten ervan op het milieu, terwijl tegelijk wordt gezorgd voor de doeltreffende werking van de interne markt in biologische producten en voor eerlijke concurrentie, zodat landbouwers worden geholpen een redelijk inkomen te verwerven, het vertrouwen van de consument wordt verzekerd, de belangen van de consument worden beschermd en korte distributiekanalen en lokale productie worden aangemoedigd. Deze doelstellingen moeten worden verwezenlijkt door algemene en specifieke beginselen en algemene en gedetailleerde productievoorschriften inzake biologische productie in acht te nemen.
[...]
(73)      De etikettering van landbouwproducten en levensmiddelen dient in overeenstemming te zijn met de algemene voorschriften van verordening (EU) nr. 1169/2011 van het Europees Parlement en de Raad [van 25 oktober 2011 betreffende de verstrekking van voedselinformatie aan consumenten, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1924/2006 en (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 87/250/EEG van de Commissie, richtlijn 90/496/EEG van de Raad, richtlijn 1999/10/EG van de Commissie, richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad, richtlijnen 2002/67/EG en 2008/5/EG van de Commissie, en verordening (EG) nr. 608/2004 van de Commissie (PB 2011, L 304, blz. 18)], en met name met de bepalingen ter voorkoming van etikettering die de consument kan verwarren of misleiden. Daarbovenop moeten specifieke bepalingen over de etikettering van biologische producten en omschakelingsproducten worden vastgesteld in de onderhavige verordening. Deze moeten strekken tot bescherming van de belangen van zowel exploitanten (correcte identificatie van hun producten op de markt en billijke concurrentievoorwaarden) als consumenten (de juiste informatie om met kennis van zaken een keuze te kunnen maken).”
4        Artikel 1 („Voorwerp”) van verordening 2018/848 luidt als volgt:
„Bij deze verordening worden de beginselen van de biologische productie vastgesteld alsmede de voorschriften inzake biologische productie, de gerelateerde certificering en het gebruik van aanduidingen die naar biologische productie verwijzen op etiketten en in reclame, alsmede controlevoorschriften in aanvulling op de [voorschriften die zijn vastgesteld] in verordening (EU) 2017/625 [van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2017 betreffende officiële controles en andere officiële activiteiten die worden uitgevoerd om de toepassing van de levensmiddelen- en diervoederwetgeving en van de voorschriften inzake diergezondheid, dierenwelzijn, plantgezondheid en gewasbeschermingsmiddelen te waarborgen, tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 999/2001, (EG) nr. 396/2005, (EG) nr. 1069/2009, (EG) nr. 1107/2009, (EU) nr. 1151/2012, (EU) nr. 652/2014, (EU) 2016/429 en (EU) 2016/2031 van het Europees Parlement en de Raad, de verordeningen (EG) nr. 1/2005 en (EG) nr. 1099/2009 van de Raad en de richtlijnen 98/58/EG, 1999/74/EG, 2007/43/EG, 2008/119/EG en 2008/120/EG van de Raad, en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 854/2004 en (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad, de richtlijnen 89/608/EEG, 89/662/EEG, 90/425/EEG, 91/496/EEG, 96/23/EG, 96/93/EG en 97/78/EG van de Raad en besluit 92/438/EEG van de Raad (verordening officiële controles) (PB 2017, L 95, blz. 1)] [...].”
5        Artikel 3 van verordening 2018/848, met als opschrift „Definities”, bepaalt in de punten 52 en 53 het volgende:
„52.      ‚etikettering’: de vermeldingen, aanduidingen, handelsmerken, handelsnamen, afbeeldingen of tekens betreffende een product op verpakkingen, documenten, bordjes, etiketten, ringen of banden die dat product vergezellen of op dat product betrekking hebben;
53.      ‚reclame’: iedere manier, behalve etikettering, om producten aan het publiek voor te stellen met als doel of als waarschijnlijk gevolg houdingen, overtuigingen en gedragingen te beïnvloeden en te vormen, teneinde direct of indirect de verkoop van producten te bevorderen”.
6        Artikel 30 („Het gebruik van termen die verwijzen naar biologische productie”) van deze verordening luidt als volgt:
„1.      Voor de toepassing van deze verordening worden producten beschouwd als producten waarop termen met betrekking tot de biologische productie voorkomen wanneer die producten, de ingrediënten ervan of de bij de productie ervan gebruikte voedermiddelen in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten worden beschreven in termen die bij de koper de indruk wekken dat de producten, ingrediënten of voedermiddelen geproduceerd zijn overeenkomstig deze verordening. Met name de in bijlage IV vermelde termen en de afleidingen of verkleinwoorden daarvan, zoals ‚bio’ en ‚eco’, alleen of in combinatie, mogen in de hele Unie worden gebruikt, in elke in die bijlage vermelde taal, in de etikettering en de reclame voor in artikel 2, lid 1, bedoelde producten die voldoen aan deze verordening.
2.      Ten aanzien van de in artikel 2, lid 1, bedoelde producten worden de in lid 1 bedoelde termen nergens in de Unie gebruikt, in geen enkele in bijlage IV bedoelde taal, voor de etikettering van, de reclame of de handelsdocumenten betreffende een product dat niet voldoet aan deze verordening.
Voorts worden in de etikettering of reclame geen termen, waaronder termen in handelsmerken of firmanamen, of praktijken gebruikt die de consument of gebruiker kunnen misleiden door de indruk te wekken dat de betrokken producten of de ingrediënten ervan voldoen aan deze verordening.
[...]”
7        Artikel 32 („Verplichte aanduidingen”) van deze verordening bepaalt het volgende:
„1.      Wanneer op producten termen voorkomen als bedoeld in artikel 30, lid 1, met inbegrip van producten die als omschakelingsproducten zijn geëtiketteerd overeenkomstig artikel 30, lid 3:
a)      wordt het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, ook op het etiket vermeld, [...]
[...]
3.      De aanduidingen als bedoeld in de leden 1 en 2 van dit artikel en in artikel 33, lid 3, worden aangebracht op een opvallende plaats en zijn goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar.
[...]”
8        Artikel 33 („Het logo voor de biologische productie van de Europese Unie”) van deze verordening bepaalt in lid 1:
„Het logo voor de biologische productie van de Europese Unie mag worden gebruikt in de etikettering en presentatie van producten die aan deze verordening voldoen en in de reclame voor deze producten.
[...]”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
9        Globus, een vennootschap van het distributieconcern Globus St. Wendel, exploiteert hypermarkten in Duitsland. In januari en februari 2024 heeft deze onderneming in Gera (Duitsland) en omgeving reclamefolders verspreid waarin met name verschillende levensmiddelen met de vermelding „bio” en het logo voor biologische productie van de Unie werden gepromoot, maar zonder vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, als bedoeld in artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848.
10      VSW heeft bij het Landgericht Saarbrücken (rechter in eerste aanleg Saarbrücken, Duitsland), de verwijzende rechter, een stakingsvordering tegen Globus ingesteld teneinde haar te doen verbieden om in haar reclamefolders biologische producten te promoten zonder dit codenummer te vermelden. VSW voert aan dat het ruime begrip „etikettering” in artikel 30, lid 1, van verordening 2018/848, waarnaar artikel 32, lid 1, van deze verordening verwijst, zowel ziet op „etikettering” in de strikte zin van artikel 3, punt 52, als op „reclame” in de zin van artikel 3, punt 53, van die verordening. Deze verwijzing breidt aldus de in artikel 32, lid 1, onder a), van deze verordening bedoelde verplichting tot vermelding van dat codenummer uit tot reclame voor biologische producten. De Engelse en de Franse taalversie van die bepalingen zijn wat dat betreft duidelijker dan de Duitse taalversie.
11      Globus betoogt daarentegen dat artikel 3, punten 52 en 53, van verordening 2018/848 een duidelijk onderscheid maakt tussen etikettering en reclame, en dat deze twee begrippen niet op grond van artikel 30, lid 1, van deze verordening kunnen worden gelijkgesteld. De verplichtingen met betrekking tot producten die worden aangeduid als zijnde afkomstig van de biologische productie mogen enkel gelden voor fysieke goederenstromen en begeleidende documenten, maar niet voor reclamefolders. Bijgevolg moet het in artikel 32, lid 1, onder a), van die verordening bedoelde codenummer van de controlerende autoriteit of het controleorgaan alleen op het product zelf worden vermeld. Globus voegt daaraan toe dat indien deze verplichting zich zou uitstrekken tot reclamefolders als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, het in de praktijk onmogelijk zou zijn deze verplichting na te leven. Bij de opstelling van deze folders kent zij immers nog niet de exploitant(en) die verantwoordelijk is/zijn voor de levering van de producten die worden aangeduid als zijnde afkomstig van de biologische productie, en kan zij dus niet aangeven aan welke controleautoriteit of welk controleorgaan deze exploitant(en) onderworpen is/zijn.
12      De verwijzende rechter merkt op dat de uitdrukking „of op dat product betrekking hebben”, die samen met de uitdrukking „die dat product vergezellen” voorkomt in de definitie van het begrip „etikettering” in artikel 3, punt 52, van verordening 2018/848, zoals VSW stelt, „reclame” in de zin van artikel 3, punt 53, van deze verordening zou kunnen omvatten. Aangezien reclamefolders als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, „verwijzen” naar de aldaar voorgestelde biologische producten, zouden zij namelijk kunnen worden beschouwd als een vorm van „etikettering”.
13      Om de in het hoofdgeding aan de orde zijnde reclamefolders uit te sluiten van het begrip „etikettering” in de zin van artikel 3, punt 52, van verordening 2018/848, maakt deze rechter een onderscheid tussen algemene reclame, die ver van het product afstaat, en specifieke reclame die dicht bij het product staat, welk onderscheid hij met name baseert op artikel 32, lid 3, van deze verordening. Uit de daarin neergelegde verplichting om de in artikel 32, lid 1, bedoelde vermeldingen op een opvallende plaats en goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar aan te brengen,
leidt de verwijzende rechter af dat deze laatste bepaling typisch betrekking heeft op de etikettering van het product zelf, en niet op de reclame voor dit product die er fysiek van gescheiden is, zoals die reclamefolders.
14      Voorts is de verwijzende rechter van oordeel dat artikel 30, lid 1, van verordening 2018/848, dat hij aldus uitlegt dat „op de producten de noodzakelijke informatie moet worden vermeld”, niet vereist dat in reclamefolders – die fysiek gescheiden zijn van de producten die daarin met de termen „bio” of „eco” zijn beschreven – het in artikel 32, lid 1, onder a), van deze verordening bedoelde codenummer wordt vermeld, aangezien consumenten die informatie bij de aankoop van de producten kunnen verkrijgen. Hij voegt daaraan toe dat deze conclusie duidelijk blijkt uit de Engelse taalversie van laatstgenoemde bepaling, aangezien de term „labelling” geen betrekking heeft op reclame.
15      Net als Globus merkt de verwijzende rechter op dat de verkoper bij de opmaak van de reclamefolder niet noodzakelijkerwijs de identiteit kent van de exploitant die de biologische producten zal leveren, en dus evenmin de identiteit van de controleautoriteit of het controleorgaan als bedoeld in voormeld artikel 32, lid 1, onder a).
16      Daarop heeft het Landgericht Saarbrücken de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1)      Moet het Unierecht, en in het bijzonder verordening [2018/848], aldus worden uitgelegd dat in de reclame in aan consumentenhuishoudens verspreide folders van een winkelketen die naast diverse andere producten ook betrekking heeft op biologische producten in de zin van [deze] verordening [...], het codenummer van de bevoegde controleautoriteit of het bevoegde controleorgaan moet worden vermeld, dus het orgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is?
2)      a)      Moet artikel 3, punt 52, van verordening 2018/848 aldus worden uitgelegd dat elke ‚reclame’ voor een biologisch product in de zin van artikel 3, punt 53, van die verordening ook een ‚etikettering’ van dat product in de zin van artikel 3, punt 52, van die verordening is?
b)      Vloeit uit artikel 32, lid 1, van verordening 2018/848, door de verwijzing naar artikel 30, lid 1, van die verordening, een verplichting voort om het codenummer van het controleorgaan ook te vermelden voor reclame die fysiek van het product verwijderd is, indien het product in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten wordt beschreven in termen die bij de koper de indruk wekken dat het levensmiddel biologisch wordt geproduceerd?
c)      Geldt dit ook indien een detailhandelaar reclame maakt voor producten van een producent die uit verschillende fabrieken afkomstig (kunnen) zijn en door verschillende controleorganen worden onderzocht?
d)      Indien vraag 2, onder a) tot en met c), niet duidelijk bevestigend of ontkennend kan worden beantwoord: aan de hand van welke criteria dient in voorkomend geval te worden geoordeeld bij [de tweede vraag], onder a), en [de tweede vraag], onder b)?”
Beantwoording van de prejudiciële vragen
17      Krachtens artikel 99 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen, wanneer het antwoord op de gestelde prejudiciële vragen duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid of wanneer over dat antwoord redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan.
18      Deze bepaling moet in de onderhavige zaak worden toegepast, aangezien over het antwoord op de vragen van de verwijzende rechter redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan.
19      Met zijn vragen, die gezamenlijk moeten worden onderzocht, wenst deze rechter in essentie te vernemen of artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848, gelezen in samenhang met artikel 3, punten 52 en 53, en met artikel 30, lid 1, van deze verordening, aldus moet worden uitgelegd dat de verplichting tot vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, niet geldt voor reclamefolders die fysiek gescheiden zijn van de biologische producten waarvoor zij promotie maken.
20      Artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848 voorziet in de Franse taalversie ervan in de verplichting om op het „étiquette” (etiket) van elk product waarop termen voorkomen als bedoeld in artikel 30, lid 1, van deze verordening, zoals „bio” of „eco”, het codenummer te vermelden van de controlerende autoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is.
21      Zoals blijkt uit artikel 3, punt 52, van deze verordening, vormt het „étiquette” (etiket) in de Franse taalversie („Etikett” respectievelijk „label” in de Duitse en de Engelse taalversie), net als alle verpakkingen, documenten, bordjes, ringen of banden, een drager of een vorm van de „etikettering”. Dit laatste begrip omvat de op deze dragers voorkomende vermeldingen, aanduidingen, handelsmerken of handelsnamen, afbeeldingen of tekens betreffende het product. Het begrip „etikettering” is dus ruimer omschreven dan het begrip „etiket” en valt daar niet mee samen.
22      Daarentegen worden in de Duitse en de Engelse taalversie van artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848 respectievelijk de termen „Kennzeichnung” en „labelling” gebruikt, waarbij deze twee termen overeenkomen met het begrip „etikettering” in de zin van artikel 3, punt 52, van deze verordening en niet met het begrip „etiket”.
23      Daarenboven wordt het begrip „reclame” in artikel 3, punt 53, van verordening 2018/848 in de Franse taalversie omschreven als „toute présentation de produits à l’attention du public, par tout moyen autre que l’étiquetage, qui vise ou est de nature à influencer et façonner les attitudes, les opinions et les comportements afin de promouvoir directement ou indirectement la vente” (iedere manier, behalve etikettering, om producten aan het publiek voor te stellen met als doel of als waarschijnlijk gevolg houdingen, overtuigingen en gedragingen te beïnvloeden en te vormen, teneinde direct of indirect de verkoop van producten te bevorderen). In het bijzonder blijkt uit de uitdrukking „iedere manier, behalve etikettering” dat het begrip „reclame” in de zin van deze bepaling en het begrip „etikettering” in de zin van punt 52 van dit artikel elkaar uitsluiten.
24      In de Duitse en de Engelse taalversie ervan sluit artikel 3, punt 53, van verordening 2018/848 echter alleen „Etikett” („mit anderen Mitteln als einem Etikett”) en „label” („by any means other than a label”) uit van het begrip „reclame”. Zoals in punt 21 van de onderhavige beschikking is opgemerkt, komen deze termen overeen met het begrip „etiket”, dat een van de in punt 52 van dit artikel opgesomde dragers of vormen van de „etikettering” is. Gelet op de bewoordingen van artikel 3, punt 53, van deze verordening in deze twee taalversies, merkt de verwijzende rechter op dat een reclamefolder als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, zou kunnen worden beschouwd als een vorm van etikettering, aangezien deze, zelfs zonder een biologisch product te „vergezellen”, naar een dergelijk product „verwijst”.
25      Het Hof heeft herhaaldelijk geoordeeld dat de in een taalversie van een Unierechtelijke bepaling gebruikte formulering niet als enige grondslag voor de uitlegging van die bepaling kan dienen of in zoverre voorrang kan hebben boven de andere taalversies. Unierechtelijke bepalingen moeten namelijk uniform worden uitgelegd en toegepast tegen de achtergrond van de tekst in alle talen van de Unie. Wanneer er tussen de verschillende taalversies van een tekst van Unierecht verschillen bestaan, moet bij de uitlegging van de betrokken bepaling worden gelet op de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij een onderdeel vormt (arresten van 5 februari 2015, M. e.a., C‑627/13 en C‑2/14, EU:C:2015:59, punten 48 en 49, en 18 september 2019, VIPA, C‑222/18, EU:C:2019:751, punt 37).
26      In dit verband moet in de eerste plaats worden opgemerkt dat in geen enkele van de taalversies van verordening 2018/848 de term „reclame”, ongeacht de vorm ervan, wordt vermeld als een van de in artikel 3, punt 52, van deze verordening opgesomde dragers of vormen van de etikettering, te weten „verpakkingen, documenten, bordjes, etiketten, ringen of banden”. Op grond van de bewoordingen van deze bepaling kan „reclame” dus niet als een vorm van „etikettering” worden aangemerkt, noch kunnen deze twee begrippen met elkaar worden gelijkgesteld.
27      In de tweede plaats blijkt uit het gelijktijdige gebruik van de termen „etikettering” en „reclame” in een groot aantal bepalingen van verordening 2018/848, met name in artikel 1, artikel 30, leden 1 en 2, en artikel 33, lid 1, dat deze verordening systematisch een onderscheid maakt tussen deze twee begrippen, zonder dat het eerste kan worden geacht het tweede te omvatten.
28      Hieruit volgt dat „reclame” dus geen vorm van „etikettering” in de zin van artikel 3, punt 52, van deze verordening kan vormen, zoals bijzonder duidelijk blijkt uit de Franse taalversie van artikel 3, punt 53, van deze verordening, die „reclame” definieert als „tout moyen autre que l’étiquetage” (iedere manier, behalve etikettering).
29      In de derde plaats heeft, zoals de verwijzende rechter opmerkt, het in artikel 32, lid 3, van verordening 2018/848 neergelegde vereiste dat het in lid 1, onder a), van dat artikel bedoelde codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan moet worden aangebracht op een opvallende plaats en goed zichtbaar, duidelijk leesbaar en onuitwisbaar moet zijn, noodzakelijkerwijs betrekking op de „etikettering” van het product zelf in de zin van artikel 3, punt 52, van die verordening, en geldt dit vereiste dus niet voor reclame die fysiek gescheiden is van dit product, zoals de reclamefolders die in het hoofdgeding aan de orde zijn.
30      In de vierde plaats kan artikel 30, lid 1, van verordening 2018/848, anders dan VSW stelt, het begrip „etikettering” niet ruimer maken dan de definitie in artikel 3, punt 52, van deze verordening. Artikel 30, lid 1, beperkt zich namelijk tot de nadere omschrijving van het begrip „producten waarop termen met betrekking tot de biologische productie voorkomen” – of dit nu in de etikettering, de reclame of de handelsdocumenten is. De verwijzing naar dat artikel 30, lid 1, in artikel 32, lid 1, van die verordening kan dus niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan wordt uitgebreid tot elke reclame voor een product dat wordt beschreven met termen die verwijzen naar de biologische productie ervan.
31      In die omstandigheden kan de uitdrukking „die […] op dat product betrekking hebben” in artikel 3, punt 52, van verordening 2018/848 niet in die zin worden uitgelegd dat „reclame” valt onder het begrip „etikettering”, en evenmin in die zin dat de specifieke verplichtingen voor etikettering kunnen worden uitgebreid tot reclame.
32      Deze uitlegging vindt steun in de doelstellingen van verordening 2018/848. Volgens de overwegingen 6, 9, 15, 17 en 73 van die verordening beoogt zij eerlijke concurrentievoorwaarden op de interne markt voor biologische producten te waarborgen en het vertrouwen van de consument in als biologisch aangeduide producten te behouden. Daartoe voorziet de verordening – met name door bepalingen inzake etikettering – in duidelijke regels ter bescherming van de belangen van exploitanten en consumenten, zodat exploitanten kunnen profiteren van eerlijke concurrentievoorwaarden en consumenten met kennis van zaken keuzen
kunnen maken (zie in die zin arrest van 4 oktober 2024, Herbaria Kräuterparadies II, C‑240/23, EU:C:2024:852, punten 71 en 72).
33      Zoals de Commissie heeft benadrukt, wordt in casu met de vermelding op het etiket van biologische producten van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, beoogd de traceerbaarheid te waarborgen van de controles waaraan deze producten krachtens verordening 2018/848 zijn onderworpen, overeenkomstig de in het vorige punt van de onderhavige beschikking vastgestelde doelstelling om het vertrouwen van de consument in als biologisch geëtiketteerde producten te versterken.
34      Om de traceerbaarheid van deze controles te waarborgen, lijkt het evenwel voldoende dat dit codenummer wordt vermeld op het etiket van biologische producten of op de verpakking, het document, het bordje, de ring of de band, als dragers of vormen van de etikettering in de zin van artikel 3, punt 52, van deze verordening, zonder dat het ook hoeft te worden vermeld in reclame die fysiek van dergelijke producten gescheiden is.
35      Zoals Globus en de Commissie hebben opgemerkt, zou de verplichting om dit codenummer in elke reclame te vermelden bovendien aanzienlijke praktische moeilijkheden opleveren wanneer meerdere exploitanten het biologische product kunnen leveren aan degene die reclame maakt. In een geval als dat van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde reclamefolders, is de identiteit van de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling verricht, en dus de identiteit van de controleautoriteit of het controleorgaan als bedoeld in artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848 waaronder deze exploitant valt, in beginsel namelijk niet bekend op het tijdstip waarop deze folders worden opgesteld.
36      Gelet op een en ander moet op de gestelde vragen worden geantwoord dat artikel 32, lid 1, onder a), van verordening 2018/848, gelezen in samenhang met artikel 3, punten 52 en 53, en artikel 30, lid 1, van deze verordening, aldus moet worden uitgelegd dat de verplichting tot vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, niet geldt voor reclamefolders die fysiek gescheiden zijn van de biologische producten waarvoor zij promotie maken.
Kosten
37      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen.
Het Hof (Achtste kamer) verklaart voor recht:
Artikel 32, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2018/848 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 3, punten 52 en 53, en artikel 30, lid 1, van eerstbedoelde verordening,
moet aldus worden uitgelegd dat
de verplichting tot vermelding van het codenummer van de controleautoriteit of het controleorgaan waaraan de exploitant die de laatste productie- of bereidingshandeling heeft verricht, onderworpen is, niet geldt voor reclamefolders die fysiek gescheiden zijn van de biologische producten waarvoor zij promotie maken.
ondertekeningen
*      Procestaal: Duits.