62023CC0554
OPINIA RZECZNIK GENERALNEJ
LAILI MEDINY
przedstawiona w dniu 28 listopada 2024 r. (
1
)
Sprawy połączone C‑554/23 P i C‑568/23 P
Fertilizers Europe
przeciwko
AO Nevinnomysskiy Azot,
AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (C‑554/23 P)
oraz
Komisja Europejska
przeciwko
AO Nevinnomysskiy Azot,
AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (C‑568/23 P)
Odwołanie – Dumping – Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji – Ostateczne cła antydumpingowe – Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia – Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Artykuł 5 ust. 3 i 9 rozporządzenia 2016/1036 – Przewidziany prawem termin – Wystarczający charakter dowodów
I. Wprowadzenie
1.
Niniejsza opinia dotyczy odwołań wniesionych przez Komisję Europejską i Fertilizers Europe, w których domagają się one uchylenia wyroku z dnia 5 lipca 2023 r., Nevinnomysskiy Azot i NAKAzot/Komisja (T‑126/21, EU:T:2023:376) (
2
).
2.
Wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/2100 (
3
), którym nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (
4
). Sąd uznał w istocie, że z akapitów drugiego i czwartego tego przepisu wynika, iż producenci unijni, którzy złożyli wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia, muszą przedstawić wystarczające dowody wskazujących na prawdopodobieństwo występowania szkodliwego dumpingu co najmniej trzy miesiące przed końcem okresu ważności danego środka antydumpingowego. Oznacza to, że gdy owi producenci złożyli wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia, nie jest zadaniem Komisji kompensowanie braków w niewystarczających dowodach przedłożonych w tym trzymiesięcznym terminie.
3.
Zarówno Komisja, jak i Fertilizers Europe stoją na stanowisku, że wykładnia art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 przedstawiona przez Sąd poważnie ogranicza gromadzenie dowodów niezbędnych do ustalenia, czy wszczęcie dochodzenia przeglądowego, które może skutkować przedłużeniem stosowania środków antydumpingowych, jest uzasadnione. Twierdzą one, że Sąd dopuścił się błędu, dokonując wykładni wspomnianego przepisu, a w każdym razie stosując własną normę prawną do okoliczności faktycznych sprawy rozpoznawanej w pierwszej instancji.
4.
Niniejsze sprawy dają Trybunałowi sposobność wypowiedzenia się w przedmiocie wykładni przepisu o istotnym znaczeniu dla utrzymywania środków chroniących producentów unijnych przed praktykami dumpingowymi państw niebędących członkami Unii Europejskiej. Trybunał będzie musiał ustalić, czy rozstrzygnięcie Sądu dotyczące ograniczeń czasowych, które jego zdaniem mają zastosowanie do przedkładania dowodów przez producentów unijnych w kontekście procedury przeglądu wygaśnięcia, znajduje potwierdzenie w wykładni art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036. Wymaga to w szczególności zbadania przez Trybunał, czy niektóre przepisy rozporządzenia 2016/1036 mające zastosowanie do dochodzeń Komisji prowadzonych w następstwie pierwotnych wniosków mają znaczenie również w kontekście przeglądów wygaśnięcia.
II. Ramy prawne
A.
Rozporządzenie 2016/1036
5.
Rozporządzenie 2016/1036 określa przepisy dotyczące ochrony handlu służące zapobieganiu przywozowi towarów po cenach dumpingowych z państw niebędących członkami Unii Europejskiej na rynek Unii.
6.
Artykuł 5 rozporządzenia 2016/1036 stanowi:
„[…]
3.   Komisja w możliwym zakresie bada dokładność i adekwatność materiału dowodowego przedstawionego we wniosku, w celu ustalenia, czy informacje te są wystarczające do wszczęcia postępowania.
[…]
9.   W przypadku gdy materiał dowodowy w sposób oczywisty jest wystarczający do wszczęcia postępowania, Komisja wszczyna je w ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W przypadku przedstawienia niewystarczającego materiału dowodowego wnioskodawca zostaje o tym fakcie poinformowany w ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku do Komisji. O swojej analizie wniosku Komisja informuje państwa członkowskie w zwykłych okolicznościach w ciągu 21 dni od daty złożenia wniosku Komisji”.
7.
Artykuł 11 rozporządzenia 2016/1036 stanowi:
„1.   Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę.
2.   Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego wprowadzeniu lub pięć lat od daty zakończenia ostatniego przeglądu przeprowadzonego po wprowadzeniu środków w odniesieniu do dumpingu i szkody, chyba że podczas przeglądu stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Taki przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów unijnych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia tego przeglądu.
Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się w przypadku, gdy wniosek o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że wyeliminowanie szkody w części lub całości wynika z zastosowania środków, lub dowodząc, że sytuacja eksporterów lub warunki rynkowe mogą wskazywać na prawdopodobieństwo dalszego występowania szkodliwego dumpingu, lub dowodząc, że wciąż występują zakłócenia handlu surowcami.
Podczas postępowania prowadzonego na podstawie niniejszego ustępu eksporterom, importerom oraz przedstawicielom kraju wywozu i producentom unijnym zapewnia się możliwość odparcia zarzutów oraz rozszerzenia i skomentowania kwestii wyszczególnionych we wniosku o wszczęcie tego przeglądu, zaś wnioski formułuje się z uwzględnieniem wszystkich istotnych i należycie udokumentowanych dowodów na to, czy wyeliminowanie środków doprowadzi do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
Zawiadomienie w sprawie zbliżającego się wygaśnięcia środków publikuje się w odpowiednim terminie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w ostatnim roku stosowania środków określonych w niniejszym ustępie. Po zamieszczeniu tej publikacji producenci unijni mają prawo wystąpić z wnioskiem o wszczęcie przeglądu zgodnie z akapitem drugim, nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu. Zawiadomienie o faktycznym wygaśnięciu środków na mocy niniejszego akapitu również jest publikowane.
[…]
5.   Odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące procedur i przebiegu dochodzenia, z wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje się do wszystkich przeglądów prowadzonych na podstawie ust. 2, 3 i 4”.
B.
Sporne rozporządzenie
8.
Motywy 20, 23 i 29 spornego rozporządzenia mają następujące brzmienie:
„(20)
Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia na podstawie wniosku o dokonanie przeglądu, który pierwotnie złożono w dniu 21 czerwca 2019 r., a następnie uzupełniono o dodatkowe informacje (łącznie zwanym »skonsolidowanym wnioskiem o dokonanie przeglądu«). Skonsolidowany wniosek o dokonanie przeglądu, który stanowi podstawę do wszczęcia niniejszego przeglądu wygaśnięcia, włączono do jawnej dokumentacji i udostępniono do wglądu zainteresowanym stronom. Zgodnie z pkt 4.1 zawiadomienia wnioskodawca przedstawił w swoim wniosku o dokonanie przeglądu dowody na istnienie wartości normalnej opartej na rzeczywistych cenach krajowych oraz tak samo skonstruowaną wartość normalną, w przypadku gdy cen krajowych nie można by było uznać za wiarygodne i odzwierciedlające zwykły obrót handlowy. To, czy pierwotny wniosek został uzupełniony o szacunkowe wartości normalne na podstawie dostępnych informacji na temat rzeczywistych cen krajowych w państwie, którego dotyczy postępowanie, jest nieistotne, ponieważ Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia na podstawie skonsolidowanego wniosku o dokonanie przeglądu.
[…]
(23)
[…] Komisja przypomina […] swoje stanowisko określone w motywie 20, że przedmiotowy przegląd wygaśnięcia wszczęto na podstawie skonsolidowanego wniosku o dokonanie przeglądu. Komisja uważa, że wniosek w wersji złożonej w trzymiesięcznym terminie zawierał wystarczające dowody, które – z zastrzeżeniem wyjaśnień dostarczonych przez wnioskodawców w następstwie procesu uzupełniania braków w pierwotnym wniosku – uzasadniały wszczęcie przeglądu wygaśnięcia.
[…]
(29)
[…] zgodnie z motywem 20 wszczęcie niniejszego przeglądu wygaśnięcia nie opiera się wyłącznie na informacjach otrzymanych w oryginalnej wersji wniosku o dokonanie przeglądu z dnia 21 czerwca 2019 r., ale także na dalszych dowodach przekazanych przez wnioskodawcę przed wszczęciem przeglądu i uwzględnionych w skonsolidowanym wniosku o dokonanie przeglądu (zawierającym dowody wskazujące na to, że wartości normalnej opartej na rzeczywistych cenach krajowych ani skonstruowanej wartości normalnej, w przypadku cen krajowych, nie można uznać za wiarygodne)”.
9.
Artykuł 1 spornego rozporządzenia stanowi:
„1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80 % masy, […] pochodzących z Rosji.
[…]”.
III. Okoliczności faktyczne i przebieg postępowania
A.
Okoliczności sporu
10.
W pkt 1–13 zaskarżonego wyroku opisano okoliczności sporu rozstrzyganego w pierwszej instancji. Na potrzeby niniejszej opinii okoliczności te można podsumować w podany poniżej sposób.
11.
AO Nevinnomysskiy Azot i AO Novomoskovskaya Aktsionernaya Kompania NAK „Azot” (
5
) są producentami i eksporterami azotanu amonu mającymi siedzibę w Rosji. Są one objęte cłami antydumpingowymi, które wynikają z rozporządzenia Rady (WE) nr 2022/95 z dnia 16 sierpnia 1995 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. 1995, L 198, s. 1), utrzymanymi następnie w mocy w latach 2002, 2008 i 2014 w następstwie kolejnych przeglądów wygaśnięcia.
12.
W dniu 21 czerwca 2019 r. do Komisji wpłynął wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia w odniesieniu do tych ceł na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 (
6
), złożony przez Fertilizers Europe, europejskie stowarzyszenie producentów nawozów. Wniosek ten był następstwem opublikowania w Dzienniku Urzędowym zawiadomienia o zbliżającym się wygaśnięciu niektórych środków antydumpingowych (Dz. 2019, C 53, s. 3), do których należało cło, o którym mowa w pkt 11 powyżej.
13.
W pierwotnym wniosku podniesiono, że istnieją dowody wskazujące na kontynuację dumpingu w razie dopuszczenia do wygaśnięcia środków w oparciu o porównanie między cenami eksportowymi a konstruowaną wartością normalną. W tym względzie Fertilizers Europe powołało się na występowanie szczególnej sytuacji rynkowej w Rosji z uwagi na uzgodnione porozumienie w przedmiocie ograniczenia cen oraz strategię rządu rosyjskiego polegającą na sztucznym zaniżaniu cen gazu ziemnego, stanowiącego główny składnik przy produkcji azotanu amonu.
14.
W następstwie wniosku Komisji Fertilizers Europe w dniu 20 sierpnia 2019 r. przedstawiło dodatkowe informacje, które włączono do skonsolidowanej wersji wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia (
7
). Dodatkowe informacje uwzględnione w ten sposób w skonsolidowanym wniosku opierały się na wartości normalnej bazującej na rzeczywistych cenach na rosyjskim rynku krajowym.
15.
W dniu 23 września 2019 r. Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. 2019, C 318, s. 6) (
8
), uznając, że istnieją wystarczające dowody, by wszcząć przegląd wygaśnięcia i przeprowadzić dochodzenie.
16.
W następstwie dochodzenia Komisja stwierdziła istnienie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu oraz szkody w razie dopuszczenia do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych w odniesieniu do azotanu amonu pochodzącego z Rosji. Przyjmując sporne rozporządzenie, Komisja postanowiła zatem przedłużyć stosowanie tych środków na okres pięciu lat.
B.
Skarga o stwierdzenie nieważności skierowana do Sądu i zaskarżony wyrok
17.
Pismem złożonym w sekretariacie Sądu skarżące w pierwszej instancji wniosły skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia na podstawie art. 263 TFUE. Na poparcie skargi przedstawiły jedyny zarzut, który dotyczył w istocie naruszenia art. 11 ust. 2 i 5 oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia 2016/1036 w ten sposób, że Komisja dopuściła się błędu, wszczynając procedurę przeglądu wygaśnięcia mimo braku wystarczających dowodów uzasadniających podjęcie takiego działania.
18.
W szczególności skarżące stały na stanowisku, że – w pierwszej kolejności – Komisja na potrzeby uzasadnienia swej oceny wystarczającego charakteru przedstawionych dowodów w celu wszczęcia przeglądu wygaśnięcia powinna była uwzględnić wyłącznie pierwotny wniosek, a nie dodatkowe informacje, które zmieniały istotę tego wniosku. W drugiej kolejności podniosły one, że pierwotny wniosek nie zawierał wystarczających dowodów wskazujących na prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków. W trzeciej kolejności twierdziły one, że Komisja w każdym razie błędnie uznała, iż skonsolidowany wniosek zawierał wystarczające dowody wskazujące na takie prawdopodobieństwo.
19.
W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że z wykładni językowej art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 (
9
), jak również z celu tego przepisu (
10
) wynika, iż badanie, czy wniosek złożony przez producentów unijnych zawiera wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, należy przeprowadzić wyłącznie na podstawie informacji przedstawionych nie później niż trzy miesiące przed końcem okresu ważności danego środka antydumpingowego (
11
). W ocenie Sądu Komisja może w tym okresie uzyskać od producentów unijnych dodatkowe wyjaśnienia lub zwrócić się o nie, co może doprowadzić do sporządzenia skonsolidowanej wersji wniosku. Informacje te mogą jednak wyłącznie uzupełnić lub poprzeć wystarczające dowody przekazane w przewidzianym prawem terminie. Nie mogą natomiast stanowić nowych argumentów lub dowodów ani kompensować braków w niewystarczających dowodach zawartych we wniosku (
12
). Sąd orzekł ponadto, że art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036 w związku z jego art. 5 ust. 3 i 9 nie podważa tego ustalenia (
13
).
20.
W świetle powyższego Sąd stwierdził z jednej strony, że Komisja dopuściła się błędu, stwierdzając w spornym rozporządzeniu, że nie było istotne to, czy pierwotny wniosek został uzupełniony dodatkowymi dowodami, i że wszczęcie przeglądu wygaśnięcia mogło być uzasadnione na podstawie skonsolidowanego wniosku (
14
). Z drugiej strony uznał, że dodatkowych informacji przedłożonych przez unijnych producentów w terminie trzech miesięcy nie można postrzegać jako mających na celu uzupełnienie dowodów zawartych w pierwotnym wniosku (
15
).
21.
Sąd doszedł zatem do wniosku, że należy uwzględnić zarzuty szczegółowe skarżących w pierwszej instancji dotyczące naruszenia art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 oraz stwierdzić nieważność spornego rozporządzenia bez konieczności badania pozostałych zarzutów szczegółowych skarżących (
16
).
IV. Postępowanie przed Trybunałem i żądania
22.
W swoich odwołaniach wniesionych do Trybunału w dniach 4 i 14 września 2023 r. Fertilizers Europe i Komisja w sprawach C‑554/23 P i C‑568/23 P zwracają się do Trybunału:
–
o uchylenie zaskarżonego wyroku;
–
o oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;
–
o obciążenie skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.
23.
Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 9 października 2023 r. sprawy C‑554/23 P i C‑568/23 P zostały połączone do celów pisemnego i ustnego etapu postępowania oraz wydania wyroku.
24.
Skarżące w pierwszej instancji wnoszą do Trybunału:
–
o oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku;
–
tytułem żądania ewentualnego – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;
–
o obciążenie wnoszących odwołania kosztami postępowania.
25.
W niniejszych sprawach nie przeprowadzono rozprawy.
V. Ocena
26.
Na poparcie odwołania w sprawie C‑554/23 P Fertilizers Europe podnosi cztery zarzuty. W szczególności podnosi ono, że:
–
Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia powinny być zawarte we wniosku wniesionym przed trzymiesięcznym terminem, a nie jedynie być w posiadaniu Komisji w chwili wszczęcia tego przeglądu;
–
Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036 w związku z jego art. 5 ust. 3 i 9 nie zezwalają na przedstawienie nowych informacji w odniesieniu do wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia po rozpoczęciu biegu trzymiesięcznego terminu;
–
Sąd naruszył prawo, uznając, że przekazanie przez Fertilizers Europe Komisji dodatkowych obliczeń dotyczących dumpingu, opartych na cenie, po rozpoczęciu biegu trzymiesięcznego terminu stanowi nowy dowód i że Komisja nie mogła oprzeć się na tych informacjach przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia;
–
Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie oraz przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne i dowody, orzekając, że ze spornego rozporządzenia nie wynika, by Komisja uznała, iż pierwotny wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zawierał wystarczające dowody wskazujące na to, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji dumpingu.
27.
W kwestii spornego rozporządzenia Komisja ze swojej strony w sprawie C‑568/23 P podnosi dwa zarzuty, które dotyczą, po pierwsze, błędnej wykładni art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, a po drugie, błędnego zastosowania art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036.
28.
Ponieważ w świetle konkretnych argumentów przedstawionych przez Fertilizers Europe cztery zarzuty jego odwołania można w istocie uznać za objęte dwoma zarzutami odwołania Komisji, przeanalizuję niniejsze sprawy, opierając się na strukturze pisma złożonego do Trybunału przez tę instytucję. Co więcej, należy podkreślić, że gdyby analiza pierwszego zarzutu odwołania Komisji prowadziła do stwierdzenia, iż jest on uzasadniony, nie zachodziłaby konieczność analizowania drugiego zarzutu odwołania, jako że został on przedstawiony jedynie jako alternatywny.
A.
Pierwszy zarzut odwołania dotyczący błędnej wykładni art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036
1. Argumenty stron
29.
Komisja i Fertilizers Europe twierdzą, że Sąd dopuścił się błędu, uznając, że rozporządzenie 2016/1036 ogranicza przeprowadzenie badania na potrzeby wszczęcia przeglądu wygaśnięcia do informacji i dowodów przedstawionych przez producentów unijnych przed trzymiesięcznym okresem określonym w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036. W ich ocenie warunek dotyczący wystarczającego charakteru dowodów, który wynika z akapitu drugiego tego przepisu, musi być spełniony wyłącznie w momencie, gdy zapada decyzja o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia. W trakcie owego trzymiesięcznego okresu Komisja może zatem zwrócić się o wszelkie dodatkowe informacje, które uzna za istotne w celu ustalenia, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia.
30.
Ściślej rzecz ujmując, Komisja i Fertilizers Europe utrzymują, że wbrew ustaleniom Sądu zawartym w zaskarżonym wyroku wykładnia językowa art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 pozostaje neutralna w kwestii tego, czy Komisja musi ograniczyć swoją ocenę wystarczającego charakteru dowodów wyłącznie do informacji zawartych we wniosku przedłożonym w przewidzianym prawem terminie określonym w tym przepisie. Ta wykładnia językowa znajduje potwierdzenie w wykładni kontekstowej rozporządzenia 2016/1036, w szczególności w jego art. 5 ust. 3 i 9, które należy postrzegać jako mające zastosowanie do wszczęcia przeglądów wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 5 tego rozporządzenia. Wreszcie obie te strony twierdzą, że celem trzymiesięcznego terminu jest ukierunkowanie producentów unijnych co do terminu złożenia wniosku, aby zorganizować w sposób uporządkowany ewentualne wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i poinformować o tym zainteresowane strony. Stoją one na stanowisku, że celem tego terminu nie jest zapewnienie podmiotom działającym na rynku pewności prawa w taki sposób, by na tej podstawie ograniczyć informacje, jakie Komisja może zebrać w trakcie dokonywania oceny, czy wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia jest uzasadniony.
31.
Skarżące w pierwszej instancji kwestionują te argumenty. Ich zdaniem Sąd słusznie zinterpretował art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 w związku z akapitem drugim tego przepisu w ten sposób, że wynika stąd wymóg, aby wystarczający charakter dowodów uzasadniających wszczęcie przeglądu wygaśnięcia był oceniany w odniesieniu do wniosku złożonego nie później niż trzy miesiące przed wygaśnięciem środka antydumpingowego. Twierdzą one, że rozporządzenie 2016/1036 nie zezwala na przedstawienie nowych dowodów po rozpoczęciu biegu tego przewidzianego prawem terminu. We wspomnianym okresie trzech miesięcy możliwe jest wyłącznie zwrócenie się o wyjaśnienia i niezbędne informacje pozwalające zrozumieć dowody przedstawione już przed tym terminem lub przedstawienie takich wyjaśnień lub niezbędnych informacji. Z kolei, jak uznał Sąd, tego rodzaju dodatkowe informacje nie mogą stanowić nowych argumentów ani dowodów, które nie istniały w chwili złożenia wniosku o dokonanie przeglądu.
2. Analiza
32.
W zarzucie pierwszym odwołania zwrócono się do Trybunału o ustalenie, czy art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 ogranicza Komisję w ocenie, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia, do rozpatrywania jedynie dowodów przedstawionych przez producentów unijnych we wniosku złożonym przed trzymiesięcznym terminem określonym w akapicie czwartym tego przepisu, co najwyżej uzupełnionych dodatkowymi informacjami na poparcie tych dowodów.
33.
Trybunał konsekwentnie orzekał, że przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część przepis ten stanowi (
17
). W zaskarżonym wyroku Sąd uznał, że te trzy zasady wykładni prowadzą do wniosku, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 producenci unijni muszą przedstawić – przed trzymiesięcznym terminem mającym zastosowanie do wniosków o dokonanie przeglądu wygaśnięcia – wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie danego środka prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
34.
Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 stanowi, że cło antydumpingowe ma zastosowanie jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 stanowi dodatkowo w akapicie pierwszym, że ostateczny środek antydumpingowy wygasa między innymi pięć lat od daty zakończenia ostatniego przeglądu, chyba że podczas kolejnego przeglądu stwierdzono, że wygaśnięcie prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Taki przegląd wygaśnięcia wszczyna się na wniosek złożony przez producentów unijnych lub w ich imieniu, jak w niniejszym przypadku, lub z inicjatywy Komisji.
35.
Co więcej, art. 11 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036 stanowi, że przegląd wygaśnięcia wszczyna się tylko w przypadku, gdy wniosek o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie środka antydumpingowego prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Przepis ten określa również rodzaje dowodów, które mogą wykazać takie prawdopodobieństwo. Z kolei art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 przewiduje w zdaniu drugim, że producenci unijni mają prawo wystąpić z wnioskiem o wszczęcie przeglądu nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu ważności środka antydumpingowego. W zdaniu tym mowa jest o wszczęciu przeglądu „zgodnie z akapitem drugim”.
a) W przedmiocie wykładni językowej
36.
Co się tyczy wykładni językowej art. 11 ust 2 rozporządzenia 2016/1036, między stronami zasadniczo zachodzi spór co do zakresu sformułowania „zgodnie z akapitem drugim”, które – jak zauważono – pojawia się w zdaniu drugim akapitu czwartego tego przepisu. Skarżące w pierwszej instancji twierdzą – w myśl zaskarżonego wyroku – że odniesienie to oznacza, że trzymiesięczny termin, przed którym producenci unijni mogą złożyć wniosek o dokonanie przeglądu, ma zastosowanie również do warunku związanego z wystarczającym charakterem dowodów, który wniosek ten musi spełniać, aby wszczęcie przeglądu wygaśnięcia było uzasadnione. Komisja i Fertilizers Europe uważają ze swojej strony, że wykładnia ta wcale nie wynika z brzmienia któregokolwiek z tych przepisów ani nawet z ich łącznej lektury.
37.
Na wstępie należy przypomnieć, że sformułowanie „zgodnie z”, gdy jest użyte w akcie normatywnym, zazwyczaj oznacza „w zgodzie z” daną zasadą lub „przy poszanowaniu” danej zasady (
18
). Jeżeli akt normatywny stanowi, że coś należy zrobić zgodnie z daną zasadą, oznacza to, iż należy to zrobić w taki sposób, jak określono w tej zasadzie (
19
).
38.
Co się tyczy art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036, sformułowanie „zgodnie z” pojawia się w zdaniu skierowanym do producentów unijnych. W zdaniu tym przewidziano, że po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym zawiadomienia w sprawie zbliżającego się wygaśnięcia środków producenci unijni mają prawo wystąpić do Komisji z wnioskiem o wszczęcie przeglądu. W tym celu określono tam konkretny termin i wskazano w ramach odrębnego warunku, że wystąpienie z wnioskiem ma nastąpić „zgodnie z” tym, o czym mowa w art. 11 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036.
39.
Źródłem niejasności stanowiącym sedno sporu między stronami jest fakt, że z perspektywy językowej w art. 11 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia 2016/1036 nie wymieniono żadnych warunków skierowanych do producentów unijnych w związku ze składaniem wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia. W zdaniu tym określono natomiast normę prawną regulującą wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, która jest skierowana do Komisji i z której wynika zasadniczo, że instytucja ta, gdy tego rodzaju przegląd ma zostać wszczęty, musi być w posiadaniu wniosku popartego wystarczającymi dowodami wskazującymi na prawdopodobieństwo wystąpienia szkodliwego dumpingu. Trudno zatem ustalić, w jaki dokładnie sposób wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia ma zostać złożony zgodnie z art. 11 ust. 2 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia 2016/1036.
40.
Niemniej jednak, jeżeli elementy wynikające z art. 11 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036 mają być stosowane do składania wniosku przez producentów unijnych, można by przez to rozumieć, że w swoim wniosku producenci ci muszą podnieść, iż wygaśnięcie danego środka antydumpingowego prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu. Będą również musieli przedstawić w tym celu dowody w rodzaju wymienionych w tym przepisie. Z kolei, ponieważ norma wystarczającego charakteru dowodów dotyczy wyłącznie Komisji w momencie podejmowania decyzji o wszczęciu przeglądu, nie sądzę, aby można było wywodzić z lektury art. 11 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036, że producenci unijni muszą spełnić tę normę przed przewidzianym w akapicie czwartym tego przepisu trzymiesięcznym okresem. Moim zdaniem taka wykładnia wymaga dodatkowego kroku hermeneutycznego, którego – w braku bardziej jednoznacznego wskazania w tym względzie – nie potwierdza brzmienie żadnego z przedmiotowych akapitów.
41.
Pogląd ten potwierdzają inne wersje językowe rozporządzenia 2016/1036, które – jak wielokrotnie orzekał Trybunał – należy brać pod uwagę, gdy brzmienie przepisu prawa Unii jest niejednoznaczne lub gdy istnieją rozbieżności między różnymi wersjami językowymi (
20
). Przykładowo, jak zauważają Komisja i Fertilizers Europe, w hiszpańskiej wersji językowej art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 w miejsce sformułowania „in accordance with” („zgodnie z”) pojawiającego się w angielskiej wersji językowej zastosowano sformułowanie „en virtud de” (
21
) („na mocy”). Przez zastosowanie tego określenia w hiszpańskiej wersji językowej uściślono, że o wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036, mowa jest również w akapicie drugim tego przepisu. Niekoniecznie oznacza to jednak wymóg, by producenci unijni składali wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z warunkami określonymi w owym akapicie drugim, co stoi na przeszkodzie stwierdzeniu, że wymóg dotyczący wystarczającego charakteru dowodów ma zastosowanie do tych producentów w tym momencie.
42.
Nie jestem zatem przekonana, że – jak twierdzą skarżące w pierwszej instancji – wykładnia językowa art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, w szczególności jego akapitów drugiego i czwartego, jednoznacznie potwierdza konkluzję Sądu, zgodnie z którą wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia złożony przez producentów unijnych powinien już przed trzymiesięcznym terminem przewidzianym w tym przepisie zawierać wystarczające dowody co do prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, a w szczególności co do kryteriów, które muszą być spełnione, aby wszcząć przegląd na podstawie tych przepisów. Taka wykładnia nie prowadzi też do jasnego stwierdzenia, że Komisja nie może kompensować braków w niewystarczających dowodach dostarczonych przez tych producentów w trzymiesięcznym terminie i że wszelkie wnioski skierowane do nich przez Komisję w celu zebrania dalszych dowodów muszą mieć jedynie charakter potwierdzający lub uzupełniający.
b) W przedmiocie wykładni kontekstowej
43.
Z uwagi na niejednoznaczność akapitów analizowanych powyżej dla prawidłowego ich rozumienia należy umieścić te przepisy w kontekście zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 33 niniejszej opinii. Również w tym względzie skarżące w pierwszej instancji i wnoszące odwołania zajmują diametralnie przeciwstawne stanowiska. Podczas gdy skarżące w pierwszej instancji uważają, że Sąd dokonał prawidłowej wykładni kontekstu art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, wnoszące odwołania twierdzą, że dopuścił się on błędu, nie uwzględniając w wystarczającym stopniu innych istotnych przepisów tego rozporządzenia, w szczególności art. 5 ust. 3 i 9.
44.
Na wstępie zwracam się do Trybunału o uwzględnienie – na potrzeby dokonania wykładni kontekstowej art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036 – akapitów pierwszego i trzeciego tego przepisu.
45.
Co się tyczy art. 11 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/1036, ostatnie zdanie stanowi, że przegląd środka antydumpingowego może odbywać się nie tylko z inicjatywy producentów unijnych, ale też z inicjatywy Komisji. Komisja pozostaje zatem uprawniona do gromadzenia z własnej inicjatywy dowodów niezbędnych do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, nawet gdy upłynął termin przewidziany w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036, który ma zastosowanie wyłącznie do wniosków składanych przez producentów unijnych.
46.
Ze względu na spójność wewnętrzną wysoce wątpliwa jest wykładnia, w myśl której z jednej strony w art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036 określa się termin ograniczający uprawnienia Komisji w zakresie prowadzenia badania w kontekście wniosków składanych przez producentów unijnych, a z drugiej strony w art. 11 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia upoważnia się Komisję do zebrania w dowolnym czasie dowodów koniecznych do tego, by samodzielnie podjąć decyzję o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia.
47.
Sprzeciwiające się temu poglądowi skarżące w pierwszej instancji podnoszą, że ponieważ przegląd wygaśnięcia, który doprowadził do przyjęcia spornego rozporządzenia, nie został wszczęty przez Komisję z jej własnej inicjatywy, należy oddalić twierdzenia o braku istnienia terminów na uzyskanie wystarczających dowodów w ramach takiej inicjatywy. Wystarczy jednak zauważyć w tym względzie, że celem wykładni kontekstowej konkretnego przepisu jest właśnie odniesienie go do pozostałych przepisów tego samego aktu normatywnego, nawet jeżeli nie mają one zastosowania do rozpoznawanej sprawy, i ustalenie najbardziej harmonijnego i spójnego całościowego sensu. Z tego względu uważam, że to twierdzenie skarżących w pierwszej instancji nie ma żadnego znaczenia.
48.
Co się tyczy art. 11 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia 2016/1036, przepis ten stanowi, że podczas dochodzenia prowadzonego w związku z przeglądem wygaśnięcia Komisja formułuje wnioski z uwzględnieniem wszystkich istotnych i należycie udokumentowanych dowodów na to, czy wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.
49.
Z przepisu tego jasno wynika, że dochodzenia prowadzone przez Komisję w kontekście przeglądów wygaśnięcia mają na celu zapewnienie, aby zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 środek antydumpingowy pozostawał w mocy w okresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. Również w tym przypadku, jeżeli Komisja ma opierać się w swoim dochodzeniu na wszystkich istotnych dowodach, aby wykonać to zadanie, nie może być ona ograniczona, choćby czasowo, w zakresie informacji, których zażądanie od producentów unijnych może uznać za konieczne, by na wstępie podjąć decyzję, czy należy wszcząć takie dochodzenie.
50.
Wynika z tego, że art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036 w powiązaniu z akapitami pierwszym i trzecim tego samego przepisu można interpretować w sposób bardziej spójny, uznając, iż Komisja nie jest pozbawiona możliwości gromadzenia dalszych lub nowych dowodów od producentów unijnych, jeżeli uważa, że dołączenie takich dowodów do pierwotnego wniosku jest wymagane na potrzeby wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, nawet w obrębie trzymiesięcznego terminu przewidzianego we wspomnianym akapicie czwartym.
51.
Powyższe ustalenie jest ponadto zgodne z duchem pozostałych przepisów rozporządzenia 2016/1036, które – w mojej ocenie i wbrew ustaleniom zawartym w zaskarżonym wyroku – należy uznać za mające zastosowanie do przeglądów wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036. Ten ostatni przepis stanowi, że odpowiednie przepisy rozporządzenia 2016/1036 dotyczące procedur i przebiegu dochodzenia, z wyjątkiem przepisów określających terminy, stosuje się w kontekście przeglądów wygaśnięcia. Jak twierdzą Komisja i Fertilizers Europe, musi być tak w przypadku art. 5 ust. 3 i 9 rozporządzenia 2016/1036.
52.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że art. 5 rozporządzenia 2016/1036, zatytułowany „Wszczęcie postępowania”, określa w ust. 3 normę prawną, jaką Komisja ma obowiązek stosować przy podejmowaniu decyzji, czy wniosek uzasadnia wszczęcie pierwotnego dochodzenia. W szczególności ustęp ten stanowi, że Komisja w możliwym zakresie bada dokładność i adekwatność materiału dowodowego przedstawionego we wniosku, w celu ustalenia, czy informacje te są wystarczające do wszczęcia dochodzenia.
53.
Sąd przyznał w swoim orzecznictwie (
22
), kierując się wykładnią, którą z łatwością można potwierdzić orzecznictwem Trybunału, że zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia 2016/1036 Komisja nie ma obowiązku ograniczać się do informacji przedstawionych we wniosku o wszczęcie dochodzenia. Instytucja ta ma swobodę gromadzenia wszelkich nowych dodatkowych dowodów i informacji, w tym od wnioskodawcy, aby wypełnić kryterium określone w tym przepisie dotyczące wystarczającego charakteru dowodów niezbędnych do wszczęcia dochodzenia (
23
).
54.
W tym względzie należy podkreślić, że zarówno w kontekście pierwotnego wniosku, jak i wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia Komisja bada przede wszystkim, czy istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia. W pierwszym przypadku oceny wystarczającego charakteru przedstawionych dowodów dokonuje się, mając na uwadze istnienie dumpingu, szkody i związku przyczynowego między zarzucanym przywozem towarów po cenach dumpingowych a zarzucaną szkodą (
24
). W drugim przypadku, jak już wspomniano, ocena ta dotyczy prawdopodobieństwa, że wygaśnięcie środka antydumpingowego doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody (
25
). W następstwie wszczęcia i przeprowadzenia dochodzenia Komisja może zatem przyjąć nowy środek antydumpingowy (
26
) lub utrzymać środek antydumpingowy, który ma wygasnąć (
27
).
55.
Prawdą jest, jak zauważają skarżące w pierwszej instancji, zgodnie z zaskarżonym wyrokiem, że Trybunał stwierdził w swoim orzecznictwie, iż procedura przeglądu jest odmienna od procedury pierwotnego dochodzenia, która jest uregulowana w innych przepisach tego rozporządzenia (
28
). Z tego względu w świetle ogólnej systematyki i celów systemu ustanowionego w rozporządzeniu 2016/1036 nie wszystkie przepisy regulujące pierwotne dochodzenie mają zastosowanie do procedury przeglądu (
29
).
56.
Niemniej jednak w świetle treści art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036, którego głównym celem jest zapewnienie, by przepisy dotyczące prowadzenia dochodzeń znajdowały co do zasady zastosowanie do przeglądów wygaśnięcia, nie istnieje moim zdaniem żaden powód, który obiektywnie uzasadniałby ograniczenie uprawnień Komisji w zakresie prowadzenia badania do celów wszczęcia tego przeglądu względem uprawnień przysługujących jej przy wszczynaniu pierwotnego dochodzenia antydumpingowego. Jedyną istotną kwestią, jaką należy w tym zakresie uwzględnić, jest to, że Komisja ma – w obu przypadkach – ustalić, czy należy wszcząć dochodzenie, co wymaga posiadania przez nią takich samych uprawnień w zakresie prowadzenia badania, w szczególności w odniesieniu do wystarczającego charakteru dowodów i informacji przedstawionych we wniosku o wszczęcie dochodzenia lub wniosku o dokonanie przeglądu.
57.
W drugiej kolejności do takiego samego wniosku można dojść, gdy bierze się pod uwagę art. 5 ust. 9 rozporządzenia 2016/1036, co do którego Sąd uznał, że nie ma zastosowania do sprawy w pierwszej instancji. W ocenie Sądu przepis ten odnosi się wyłącznie do terminów, a zatem należy go wyodrębnić na podstawie wyjątku ustanowionego w art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036.
58.
Artykuł 5 ust. 9 rozporządzenia 2016/1036 przewiduje procedurę, według której postępuje Komisja, gdy otrzyma wniosek o wszczęcie dochodzenia zgodnie z art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Procedura ta obejmuje poinformowanie wnioskodawcy o wystarczającym lub niewystarczającym charakterze pierwotnego wniosku.
59.
Prawdą jest, że w art. 5 ust. 9 rozporządzenia 2016/1036 uściślono, iż Komisja musi wywiązać się z obowiązku przekazania informacji w terminie 45 dni od daty złożenia pierwotnego wniosku. Niezależnie od powyższego odniesienie do terminu mającego zastosowanie w takim przypadku można łatwo oddzielić od stwierdzenia dotyczącego obowiązku przekazania informacji, który ma zastosowanie na mocy tego przepisu. Jak bowiem słusznie podnosi Komisja, żaden inny przepis rozporządzenia 2016/1036 nie stanowi podstawy tego obowiązku, co oznacza, że art. 5 ust 9 rozporządzenia 2016/1036 jest jego jedynym źródłem normatywnym.
60.
Wynika z tego, że w zakresie, w jakim art. 5 ust. 9 rozporządzenia 2016/1036 pozwala Komisji na zwrócenie się do wnioskodawcy o dodatkowe informacje na potrzeby wszczęcia dochodzenia, gdy pierwotny wniosek zostanie uznany za niewystarczający, podobna możliwość musi istnieć w kontekście oceny, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia. Również w tym przypadku jestem zdania, że Sąd dopuścił się błędu, dochodząc do przeciwnego wniosku (
30
).
61.
Mając na uwadze powyższe rozważania, wykładnia kontekstowa art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036, a w szczególności sposób, w jaki są one powiązane z innymi istotnymi przepisami tego rozporządzenia, mogą moim zdaniem rzucić światło na znaczenie, jakie należy nadać tym akapitom. Wykładnia ta przemawia bowiem za twierdzeniem, że przy ocenie, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia, Komisja nie jest ograniczona do dowodów zawartych w pierwotnym wniosku złożonym przez producentów unijnych przed trzymiesięcznym terminem określonym w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036. Przeciwnie, Komisja musi mieć możliwość zwrócenia się o wszelkie dodatkowe informacje, które uzna za istotne w celu ustalenia, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia.
c) W przedmiocie wykładni celowościowej
62.
Na tym etapie należy ustalić, czy wykładnia kontekstowa zaproponowana w poprzednich punktach niniejszej opinii jest możliwa również w świetle wykładni celowościowej art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036, jeżeli wziąć pod uwagę cele przeglądów wygaśnięcia oraz cele systemu ustanowionego tym rozporządzeniem.
63.
W zaskarżonym wyroku Sąd uznał w istocie, że termin wynikający z art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 ma na celu przyczynienie się do zagwarantowania pewności prawa. Z jednej strony Sąd orzekł, że termin ten pozwala podmiotom działającym na rynku na dowiedzenie się w odpowiednim czasie, czy środki antydumpingowe mogą zostać utrzymane. Z drugiej strony termin ten zapewnia Komisji stosowny czas na dokonanie oceny dowodów zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, złożonym w przewidzianym prawem terminie przez producentów unijnych, oraz na upewnienie się o ich wystarczającym i odpowiednim charakterze, w celu uniknięcia nieuzasadnionego utrzymania środka antydumpingowego po upływie przewidzianego okresu.
64.
Na wstępie pragnę przypomnieć, że wspomniany okres trzech miesięcy określony w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 wprowadzono po raz pierwszy – w związku z procedurą mającą zastosowanie do rozpatrywania wniosków o dokonanie przeglądu wygaśnięcia – w art. 11 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 3283/94 (
31
). Wszystkie strony są zgodne co do tego, że jednym z celów wprowadzenia owego okresu było ukierunkowanie producentów unijnych w kwestii ram czasowych złożenia wniosku, aby zorganizować w sposób uporządkowany zakończenie stosowania środków lub wszczęcie przeglądu wygaśnięcia, oraz poinformowanie o tym zainteresowanych stron.
65.
To z tego względu Sąd słusznie orzekł w zaskarżonym wyroku, że termin określony w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 zapewnia Komisji stosowny czas na dokonanie oceny dowodów zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu, złożonym w przewidzianym prawem terminie przez producentów unijnych lub w ich imieniu, oraz na upewnienie się o ich wystarczającym i odpowiednim charakterze.
66.
Pragnę jednak zauważyć, że ani rozporządzenie 2016/1036, ani prace legislacyjne nad jego przyjęciem, ani też kolejne poprawki nijak nie przemawiają za argumentem, iż celem tego rozporządzenia było również zapewnienie podmiotom działającym na rynku pewności prawa poprzez ograniczenie rodzaju informacji, jakie może gromadzić Komisja w celu ustalenia, czy wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia jest uzasadniony.
67.
W tym względzie należy zaznaczyć, po pierwsze, że jak twierdzi Komisja, wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia złożony przez producentów unijnych nie jest udostępniany żadnej zainteresowanej stronie do czasu opublikowania zawiadomienia o wszczęciu dochodzenia w Dzienniku Urzędowym zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036. Oznacza to z jednej strony, że faza przygotowawcza przeglądu wygaśnięcia nie ma charakteru kontradyktoryjnego, a z drugiej strony, że trzymiesięcznego terminu nie można postrzegać jako służącego ochronie prawa do obrony jakiejkolwiek innej zainteresowanej strony. Owe strony mogą w pełni wykonywać przysługujące im prawa procesowe i materialne w toku samego przeglądu wygaśnięcia.
68.
Po drugie, jak pokrótce wspomniano w pkt 49 niniejszej opinii, art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 jasno stanowi, że głównym celem procedury przeglądu wygaśnięcia jest zapewnienie utrzymania w mocy środka antydumpingowego, jeżeli jest on niezbędny do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. Stwierdzenie to niewątpliwie odpowiada ogólnemu celowi rozporządzenia 2016/1036, które – w art. 1 ust. 1, który to artykuł nosi tytuł „Zasady ogólne” – przewiduje, że cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu w Unii Europejskiej powoduje szkodę. Komisja prawdopodobnie nie byłaby w stanie w pełni wykonywać nałożonych na nią w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 zadań, spójnych z przepisami międzynarodowego prawa handlowego, szczególnie przepisami Światowej Organizacji Handlu, gdyby stwierdzono, że instytucja ta jest czasowo ograniczona w możliwości pozyskiwania informacji od producentów unijnych. Pominięcia poczynionej uwagi nie uzasadnia żaden inny przekonujący cel, w szczególności dotyczący przedsiębiorstw objętych cłem antydumpingowym podlegającym przeglądowi.
69.
Wynika z tego, że nawet jeżeli Sąd mógł słusznie stwierdzić, że termin przewidziany w art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036 zapewnia Komisji stosowny czas na dokonanie oceny dowodów zawartych we wniosku o dokonanie przeglądu oraz że w tym czasie instytucja ta musi upewnić się o ich wystarczającym i odpowiednim charakterze w celu uniknięcia nieuzasadnionego utrzymania środka antydumpingowego po upływie przewidzianego okresu, to jednak nie dokonał on prawidłowej oceny celów, jakie procedury przeglądu wygaśnięcia muszą spełniać zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036. W szczególności błędnie uznał on, że celem trzymiesięcznego okresu przewidzianego w art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036 jest zapewnienie podmiotom działającym na rynku pewności prawa zwłaszcza poprzez ograniczenie rodzaju informacji, jakie może gromadzić Komisja w celu ustalenia, czy należy wszcząć przegląd wygaśnięcia.
70.
Mając na uwadze analizę celowościową zaproponowaną w poprzednich punktach, cele, jakim służą procedury przeglądu wygaśnięcia, w świetle art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 oraz art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty tego rozporządzenia, stanowią potwierdzenie wniosków płynących z wykładni kontekstowej tych przepisów, jak wyjaśniłam w pkt 61 niniejszej opinii.
3. Uwagi końcowe
71.
Z powyższych rozważań wynika, że żadna z ustanowionych w orzecznictwie Trybunału zasad regulujących ustalanie znaczenia przepisu prawa Unii nie potwierdza wykładni art. 11 ust. 2 akapity drugi i czwarty rozporządzenia 2016/1036 dokonanej przez Sąd w zaskarżonym wyroku.
72.
Z tego względu muszę stwierdzić, wbrew wywodowi Sądu, że Komisja słusznie uznała, iż zgodnie z przytoczonymi przepisami po złożeniu przez producentów unijnych wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia instytucja ta nie jest ograniczona w swoich uprawnieniach w zakresie gromadzenia wszelkich dalszych informacji, jakie uzna za niezbędne do ustalenia, czy istnieje potrzeba wszczęcia procedury przeglądu. Komisja nie dopuściła się również błędu, gdy stwierdziła w spornym rozporządzeniu, że nie było istotne, czy pierwotny wniosek został uzupełniony dodatkowymi informacjami, i że wszczęcie przeglądu mogło być uzasadnione na podstawie skonsolidowanego wniosku.
73.
Zarzut pierwszy odwołania podniesiony przez Komisję i Fertilizers Europe należy zatem uwzględnić.
74.
Co więcej, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Trybunał uchyla wyrok Sądu, jeżeli odwołanie jest zasadne. Może on wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. Może też skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd.
75.
Ponieważ proponuję, aby Trybunał uwzględnił zarzut pierwszy odwołania podniesiony przez Komisję i Fertilizers Europe, w którym zarzucono naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036, zaskarżony wyrok należy w konsekwencji uchylić bez konieczności analizowania zarzutu drugiego odwołania, który podniesiono tytułem ewentualnym i który dotyczy tego, czy dodatkowe informacje przekazane przez Fertilizers Europe można by w każdym razie uznać za potwierdzenie lub uzupełnienie informacji zawartych w pierwotnym wniosku.
76.
Ponadto, ponieważ skarżące w pierwszej instancji w ramach argumentów na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności przed Sądem podnosiły, że Komisja dopuściła się w każdym razie błędu polegającego na uznaniu, że skonsolidowany wniosek zawierał wystarczające dowody wskazujące na prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu, a twierdzenia tego nie zbadano w pierwszej instancji, stan postępowania nie pozwala Trybunałowi na wydanie ostatecznego orzeczenia w niniejszych sprawach.
77.
W związku z tym uważam, że należy przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzec, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
VI. Wnioski
78.
W świetle analizy zawartej w niniejszej opinii sugeruję Trybunałowi, aby:
–
uchylił wyrok z dnia 5 lipca 2023 r., Nevinnomysskiy Azot i NAKAzot/Komisja (T‑126/21, EU:T:2023:376);
–
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd;
–
orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
(
1
)	Język oryginału: angielski.
(
2
)	Zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”.
(
3
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 15 grudnia 2020 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2020, L 425, s. 21, zwane dalej „sporym rozporządzeniem”).
(
4
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21) z późniejszymi zmianami (zwane dalej „rozporządzeniem 2016/1036”).
(
5
)	Zwane dalej „skarżącymi w pierwszej instancji”.
(
6
)	Zwany dalej „pierwotnym wnioskiem”.
(
7
)	Zwanego dalej „skonsolidowanym wnioskiem”.
(
8
)	Zwane dalej „zawiadomieniem o wszczęciu”.
(
9
)	Punkty 65–68 zaskarżonego wyroku.
(
10
)	Punkty 69, 70 zaskarżonego wyroku.
(
11
)	Punkty 76, 77 i 103 zaskarżonego wyroku.
(
12
)	Punkty 71–74 zaskarżonego wyroku.
(
13
)	Punkty 78–85 i 86–92 zaskarżonego wyroku.
(
14
)	Punkt 104 zaskarżonego wyroku.
(
15
)	Punkt 136 zaskarżonego wyroku.
(
16
)	Punkty 141, 142 zaskarżonego wyroku.
(
17
)	Zobacz między innymi wyrok z dnia 16 listopada 2016 r., Hemming i in. (C‑316/15, EU:C:2016:879, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
(
18
)	Zobacz Cambridge English Dictionary (2024), dostęp: https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/accordance?q=in+accordance+with.
(
19
)	Zobacz Collins Dictionary (2024), dostęp: https://www.collinsdictionary.com/dictionary/english/in-accordance-with#google_vignette.
(
20
)	Zobacz między innymi wyrok z dnia 17 stycznia 2023 r., Hiszpania/Komisja (C‑632/20 P, EU:C:2023:28, pkt 42).
(
21
)	Hiszpańska wersja językowa art. 11 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia 2016/1036: „[…] los productores de la Unión podrán presentar una solicitud de reconsideración en virtud de lo dispuesto en el párrafo segundo por lo menos tres meses antes de la finalización del período de cinco años”.
(
22
)	Zobacz wyrok z dnia 15 grudnia 2016 r., Gul Ahmed Textile Mills/Rada (T‑199/04 RENV, EU:T:2016:740).
(
23
)	Ibidem, pkt 96.
(
24
)	Zobacz art. 5 ust. 2 rozporządzenia 2016/1036.
(
25
)	Zobacz art. 11 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/1036.
(
26
)	Zobacz art. 9 rozporządzenia 2016/1036.
(
27
)	Zobacz art. 11 rozporządzenia 2016/1036.
(
28
)	Wyrok z dnia 11 lutego 2010 r., Hoesch Metals and Alloys (C‑373/08, EU:C:2010:68, pkt 65, 66).
(
29
)	Ibidem, pkt 77.
(
30
)	Pragnę pokrótce dodać, że jak wynika z poprzednich punktów niniejszej opinii, prawodawca Unii przyznaje Komisji dłuższy termin na ustalenie, czy dowody zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu wygaśnięcia mają wystarczający charakter (mianowicie 90 dni), niż w przypadku wniosku o wszczęcie pierwotnego dochodzenia (mianowicie 45 dni). W trosce o wewnętrzną spójność owa okoliczność skłania do uznania, że Komisji należy przyznać co najmniej takie same uprawnienia do oceny wystarczającego charakteru dowodów w ramach procedury przeglądu, jak w ramach pierwotnego dochodzenia, a z pewnością nie można jej przyznać mniej uprawnień. W przeciwnym wypadku taka różnica w zakresie długości terminów, której nie można uzasadnić wyłącznie szczególną procedurą mającą zastosowanie do przeglądów wygaśnięcia na mocy art. 11 ust. 6 rozporządzenia 2016/1036, jak twierdzą skarżące w pierwszej instancji, byłaby pozbawiona sensu.
(
31
)	Rozporządzenie Rady z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1994, L 349, s. 1).