61990J0027
ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση C-27/90 (
*1
)
Ι — Περιστατικά και διαδικασία
1.
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 516/77 του Συμβουλίου, της 14ης Μαρτίου 1977, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα των μεταποιημένων οπωροκηπευτικών ( ΕΕ ειδ. έκδ. 03/017, σ. 226), όπως έχει τροποποιηθεί, και ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 426/86 του Συμβουλίου, της 24ης Φεβρουαρίου 1986 ( ΕΕ L 49, σ. 1 ), ο οποίος αντικατέστησε τον ανωτέρω κανονισμό 516/77, καθιέρωσαν ένα σύστημα ενισχύσεων λόγω παραγωγής, προκειμένου να αντισταθμιστεί η διαφορά μεταξύ της τιμής ορισμένων μεταποιημένων προϊόντων με βάση οπωροκηπευτικά που έχουν συγκομιστεί εντός της Κοινότητας και της τιμής των ίδιων προϊόντων που εισάγονται από τις τρίτες χώρες.
To άρθρο 3, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού 516/77, όπως έχει τροποποιηθεί με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 988/84 του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 1984 (ΕΕ L 103, σ. 11 ), και το άρθρο 2, παράγραφος 3, του προαναφερθέντος κανονισμού 426/86 ορίζουν ότι,
« σε περίπτωση που το δυναμικό της κοινοτικής παραγωγής προϊόντος (... ) ενδέχεται να προκαλέσει σημαντική διαταραχή της ισορροπίας ανάμεσα στην παραγωγή και στις δυνατότητες διαθέσεως, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να πάρει τα κατάλληλα μέτρα, και ιδίως να περιορίσει τη χορήγηση ενισχύσεως στην παραγωγή σε ορισμένη ποσότητα (... ) ».
2.
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 989/84 του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 1984, περί καθορισμού επιπέδου εγγυήσεως για ορισμένα μεταποιημένα προϊόντα με βάση τα οπωροκηπευτικά (ΕΕ L 103, σ. 19), ο οποίος στηρίζεται στον προαναφερθέντα κανονισμό 516/77, καθορίζει στο άρθρο 1 για κάθε περίοδο εμπορίας ένα επίπεδο εγγυήσεως για ποσότητα μεταποιημένων προϊόντων με βάση την ντομάτα που αντιστοιχεί σε 4700000 τόνους νωπής ντομάτας.
Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, σε περίπτωση υπερβάσεως του επιπέδου εγγυήσεως για τα μεταποιημένα προϊόντα με βάση την ντομάτα, η ενίσχυση μειώνεται για την επόμενη περίοδο ανάλογα με την υπέρβαση. Η παράγραφος 2 του άρθρου 2 προβλέπει ότι η υπέρβαση της παραγράφου 1 υπολογίζεται με βάση τον μέσο όρο των ποσοτήτων που παρήχθησαν κατά τη διάρκεια των τριών περιόδων που προηγούνται της περιόδου εμπορίας για την οποία πρέπει να καθοριστεί η ενίσχυση.
3.
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1599/84 της Επιτροπής, της 5ης Ιουνίου 1984, περί λεπτομερών κανόνων για την εφαρμογή του συστήματος ενισχύσεως στην παραγωγή προϊόντων που έχουν μεταποιηθεί από οπωροκηπευτικά ( ΕΕ L 152, σ. 16), προσδιορίζει τις υποχρεώσεις των μεταποιητών και τις ευθύνες των κρατών κατά τη διαχείριση του συστήματος.
4.
Επειδή κατά τις περιόδους εμπορίας 1982/1983 και 1983/1984 σημειώθηκε θεαματική αύξηση της παραγωγής και σημαντική υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως, το Συμβούλιο, με τον κανονισμό ( ΕΟΚ ) 1320/85, της 23ης Μαΐου 1985, σχετικά με προσωρινά μέτρα για την ενίσχυση στην παραγωγή μεταποιημένων προϊόντων με βάση τις ντομάτες (ΕΕ L 137, σ. 41), περιόρισε τη χορήγηση της ενισχύσεως λόγω παραγωγής, για το σύνολο των επιχειρήσεων μεταποιήσεως κάθε κράτους μέλους, σε μια ποσότητα που καθόρισε χωριστά για τις επιχειρήσεις της Γαλλίας, της Ελλάδας και της Ιταλίας σε συνάρτηση με την περίοδο εμπορίας 1982/1983.
5.
Για κάθε περίοδο εμπορίας η Επιτροπή καθορίζει την κατωτάτη τιμή που πρέπει να καταβάλλεται στους παραγωγούς ντοματών, καθώς και το ποσό της ενισχύσεως λόγω παραγωγής μεταποιημένων προϊόντων με βάση τις ντομάτες:
—
για την περίοδο 1984/1985: κανονισμός ( ΕΟΚ ) 1925/84, της 5ης Ιουλίου 1984 ( ΕΕ L 179_σ. 15)
—
για την περίοδο 1985/1986: κανονισμός (ΕΟΚ) 2222/85, της 31ης Ιουλίου 1985 ( EE L 205, σ. 16)
—
για την περίοδο 1986/1987: κανονισμός (ΕΟΚ) 2077/86, της 30ής Ιουνίου 1986 ( EE L 179, σ. 11 )
—
για την περίοδο 1987/1988: κανονισμός (ΕΟΚ) 2160/87, της 22ας Ιουλίου 1987 ( ΕΕ L 202, σ. 32 ).
Επειδή είχαν διαπιστωθεί υπερβάσεις για τις προηγούμενες περιόδους εμπορίας, η Επιτροπή προέβη στις μειώσεις που προβλέπει το άρθρο 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 989/84 για τις περιόδους 1984/1985, 1985/1986, 1986/1987 και 1987/1988.
6.
Θεωρώντας ότι οι κανονισμοί με τους οποίους η Επιτροπή είχε καθορίσει τις μειωμένες ενισχύσεις ήταν ανίσχυροι, η Société industrielle de transformation de produits agricoles (στο εξής: SITPA) ζήτησε εγγράφως στις 24 Αυγούστου 1988 από το Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l'horticulture (στο εξής: Oniflhor) να της καταβάλει τη διαφορά μεταξύ της πλήρους ενισχύσεως που θα είχε καταβληθεί, αν δεν είχε υπάρξει μείωση, και της ενισχύσεως που της καταβλήθηκε πράγματι. Το Oniflhor απέρριψε την αίτηση αυτή στις 19 Σεπτεμβρίου 1988 με το αιτιολογικό ότι δεν μπορεί να καταβάλει συμπληρωματικές ενισχύσεις πέραν των ποσών που καθορίζονται με τους κανονισμούς αυτούς.
7.
Το Tribunal administratif της Dijon, ενώπιον του οποίου ασκήθηκε προσφυγή κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως, αποφάσισε στις 26 Δεκεμβρίου 1989, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, να αναστείλει τη διαδικασία μέχρις ότου το Δικαστήριο αποφανθεί προδικαστικώς αφενός επί του κύρους των κανονισμών 989/84 του Συμβουλίου και 1925/84, 2222/85, 2077/86 και 2160/87 της Επιτροπής από την άποψη του άρθρου 190 της Συνθήκης ΕΟΚ και της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων της εν λόγω Συνθήκης και αφετέρου επί των συνεπειών του ενδεχομένως ανίσχυρου των ανωτέρω κανονισμών επί των χρηματικών υποχρεώσεων του Oniflhor.
8.
Η απόφαση του Tribunal administratif της Dijon πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 26 Ιανουαρίου 1990.
9.
Γραπτές παρατηρήσεις σύμφωνα με το άρθρο 20 του Πρωτοκόλλου περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου της ΕΟΚ κατέθεσαν στις 9 Απριλίου 1990 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Patrick Hetsch, μέλος της νομικής υπηρεσίας της, στις 10 Απριλίου 1990 το Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενο από τον Bernhard Schloh, σύμβουλο της νομικής υπηρεσίας του, και στις 23 Απριλίου 1990 η SITPA, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, εκπροσωπούμενη από τη Nicole Coutrelis, δικηγόρο Παρισιού.
10.
Το Δικαστήριο, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
11.
Στις 13 Ιουνίου 1990 το Δικαστήριο αποφάσισε, κατ' εφαρμογή του άρθρου 95, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού διαδικασίας, να αναθέσει την εκδίκαση της υποθέσεως στο δεύτερο τμήμα.
II — Γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου
Α — Επί της παραβάσεως της υποχρεώσεως παραθέσεως αιτιολογίας
1.
Η SITPA, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, παρατηρεί ότι η παράγραφος 3 του άρθρου 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 426/86 προβλέπει τη λήψη των κατάλληλων μέτρων και « ιδίως » τον περιορισμό της ενισχύσεως σε ορισμένη ποσότητα. Η λύση που επελέγη με τον κανονισμό 989/84, δηλαδή η μείωση του ονομαστικού ποσού της ενισχύσεως, δεν αντιβαίνει καθ εαυτή προς τον κανονισμό 426/86, αλλά θα έπρεπε να έχει αιτιολογηθεί σύμφωνα με το άρθρο 190 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Ο κανονισμός 989/84 όμως αναφέρεται απλώς στα χαρακτηριστικά της αγοράς των μεταποιημένων προϊόντων με βάση την ντομάτα, χωρίς να αναφέρει τους λόγους για τους οποίους μειώθηκε το ονομαστικό ποσό της ενισχύσεως.
Εφόσον ο ανωτέρω κανονισμός 989/84 είναι ανίσχυρος από την άποψη του άρθρου 190 της Συνθήκης ΕΟΚ, οι μειώσεις στις οποίες προέβη η Επιτροπή βάσει του κανονισμού αυτού για τις περιόδους 1984/1985 μέχρι 1987/1988 είναι και αυτές ανίσχυρες.
Η SITPA, αφού αναλύει λεπτομερώς την υποχρέωση αιτιολογήσεως σε σχέση με τους κανονισμούς αυτούς, υποστηρίζει ειδικότερα ότι για τους κανονισμούς 1925/84 και 2222/85η Επιτροπή δεν δίνει κανένα στοιχείο ούτε ως προς το μέγεθος της υπερβάσεως του επιπέδου εγγυήσεως ούτε ως προς τον τρόπο υπολογισμού της ενισχύσεως. Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού 989/84, η υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως υπολογίζεται με βάση τον μέσο όρο των τριών περιόδων που προηγούνται της περιόδου εμπορίας για την οποία πρέπει να καθοριστεί η ενίσχυση. Η Επιτροπή όμως, ενώ εκθέτει στους επίδικους κανονισμούς ότι συμμορφώθηκε προς το άρθρο 2, παράγραφος 2, του κανονισμού, αναφέρει ότι η υπέρβαση του επιπέδου αυτού σημειώθηκε σε σχέση με την παραγωγή της περιόδου 1983/1984.
Οι ίδιες επικρίσεις ισχύουν και για τους κανονισμούς 2077/86 και 2160/87, μολονότι το κείμενο τους περιέχει λιγότερες αντιφάσεις σε σχέση με τις περιόδους αναφοράς.
Επιπλέον, ο κανονισμός 2160/87 ενέχει πλάνη περί τα πράγματα, καθόσον κακώς αναφέρεται ότι η Επιτροπή διαπίστωσε υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως για όλες τις κατηγορίες μεταποιημένων προϊόντων με βάση την ντομάτα.
Η SITPA ισχυρίζεται ότι υπό τις συνθήκες αυτές το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητας των επίδικων κανονισμών, πράγμα που συνιστά παράβαση του άρθρου 190 της Συνθήκης ΕΟΚ.
Η SITPA παρατηρεί επιπλέον ότι η έκδοση των επίμαχων κανονισμών από την Επιτροπή συνιστά προφανή πλάνη κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών. Κατόπιν δηλαδή ορισμένων σοβαρών απατών που είχαν σημειωθεί στην Ιταλία και στην Ελλάδα, οι ποσότητες που δηλώθηκε ότι είχαν μεταποιηθεί στα κράτη αυτά υπερέβαιναν κατά πολύ τις πραγματικές και η Επιτροπή δεν επιτρεπόταν να στηριχτεί στις δηλώσεις αυτές για να διαπιστώσει ότι είχε υπάρξει υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως.
2.
Το Συμβούλιο και η Επιτροπή υπενθυμίζουν ότι σκοπός της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως είναι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, να δίδεται η δυνατότητα στους μεν ενδιαφερομένους να γνωρίζουν τους λόγους που οδήγησαν στη λήψη του μέτρου, στο δε Δικαστήριο να ελέγχει το κύρος της πράξεως. Κατά το Συμβούλιο, από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 989/84 προκύπτει με σαφήνεια ότι το σύστημα του επιπέδου εγγυήσεως, το οποίο υφίστατο κατά τον χρόνο της εκδόσεως του επίδικου κανονισμού ήδη από δύο ετών, θα εξακολουθούσε να ισχύει, ότι ο κίνδυνος διαταράξεως της ισορροπίας μεταξύ παραγωγής και δυνατοτήτων διαθέσεως ήταν πραγματικός και ότι τα κατάλληλα μέτρα συνίσταντο στη μείωση της ενισχύσεως λόγω παραγωγής « σε συνάρτηση με την υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως ». Ομοίως, η Επιτροπή φρονεί ότι από την άποψη του άρθρου 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 426/86 τα χαρακτηριστικά της αγοράς που περιγράφονται στις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού 989/84, σε συνδυασμό με τα διαθέσιμα στοιχεία για την παραγωγή, εξηγούν τους λόγους για τους οποίους επελέγη η λύση της μειώσεως της ενισχύσεως.
Όσον αφορά τους κανονισμούς με τους οποίους καθοριζόταν ετησίως η ενίσχυση, η Επιτροπή παρατηρεί ότι για όλες τις επίμαχες περιόδους εμπορίας κινήθηκε εντός του πλαισίου που θέτει ο κανονισμός 989/84, όσον αφορά τον τρόπο υπολογισμού της υπερβάσεως του επιπέδου εγγυήσεως και της αναγκαίας μειώσεως. Από την ανάλυση των επίμαχων κανονισμών προκύπτει ότι η μείωση της ενισχύσεως αποφασίστηκε ακριβώς με βάση τη μέση κοινοτική παραγωγή των τριών προηγουμένων περιόδων εμπορίας, πραγματοποιήθηκε δε σε συνάρτηση με τη συνολική διαπιστωθείσα υπέρβαση και ανάλογα με την υπέρβαση της παραγωγής κάθε προϊόντος για το οποίο προβλεπόταν ορισμένο επίπεδο εγγυήσεως.
Το γεγονός ότι ο κανονισμός 2160/87 κακώς αναφέρει ότι η παραγωγή όλων των κατηγοριών μεταποιημένων προϊόντων με βάση την ντομάτα είχε υπερβεί το προβλεπόμενο επίπεδο δεν είχε καμία συνέπεια, αφού οι ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες ήσαν σε θέση να εξακριβώσουν βάσει των διαθέσιμων πληροφοριακών στοιχείων τα είδη των τελειωμένων προϊόντων για τα οποία η μείωση της ενισχύσεως οφειλόταν σε υπέρβαση του επιπέδου εγγυήσεως.
Όπως προκύπτει από τη νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογίας δεν σημαίνει υποχρέωση εξειδικεύσεως των ενίοτε πολυαρίθμων και πολύπλοκων πραγματικών ή νομικών δεδομένων τα οποία αποτελούν το αντικείμενο των κανονισμών, εφόσον οι κανονισμοί αυτοί περιλαμβάνονται στο συστηματικό πλαίσιο του συνόλου του οποίου αποτελούν μέρος ( βλ. απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 1986, Eridania, 250/84, Συλλογή 1986, σ. 117, και απόφαση της 8ης Ιουνίου 1989, AGPB, 167/88, Συλλογή 1989 σ. 1653 ).
Β — Επί της παραβάσεως της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων
1.
Η SITPA παρατηρεί ότι οι μειώσεις που επιβλήθηκαν σε όλους τους κοινοτικούς παραγωγούς οφείλονται στη διόγκωση των στοιχείων που ανακοινώθηκαν στην Επιτροπή κατόπιν της τελέσεως διαφόρων απατών στην Ιταλία και στην Ελλάδα.'Ετσι, οι Γάλλοι μεταποιητές, οι οποίοι δεν είχαν καμία ευθύνη για τις υπερβάσεις που διαπίστωσε η Επιτροπή, ζημιώθηκαν χωρίς λόγο, κατά παράβαση της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων του άρθρου 40, παράγραφος 3, εδάφιο 2, της Συνθήκης ΕΟΚ, σύμφωνα με την οποία οι διαφορετικές καταστάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, εκτός αν η αντιμετώπιση αυτή δικαιολογείται αντικειμενικά. Εξάλλου, το 1985η Επιτροπή, με τον κανονισμό 1320/85, καθιέρωσε, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα κυρίως στο άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού 426/86, ένα σύστημα ποσοστώσεων με το οποίο η ενίσχυση περιορίζεται σε ορισμένη ποσότητα προϊόντων και το οποίο έχει το πλεονέκτημα να μην τιμωρεί όλους τους επιχειρηματίες εξίσου και ανεξάρτητα από τη στάση τους.
Κατόπιν αυτών η SITPA καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο κανονισμός 989/84 και οι κανονισμοί 1925/84, 2222/85, 2077/86 και 2160/87 είναι ανίσχυροι λόγω παραβάσεως της αρχής της απαγορεύσεως των διακρίσεων.
2.
To Συμβούλιο σημειώνει ότι ο κανονισμός 989/84, ο οποίος παράγει αποτελέσματα κατά πάντων και δεν περιέχει καμία άμεση ή έμμεση αναφορά σε κράτος μέλος, δεν αντιβαίνει καθόλου προς την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων. Το Συμβούλιο καταλήγει επομένως στο συμπέρασμα ότι ο κανονισμός 989/84 είναι έγκυρος.
3.
Η Επιτροπή τονίζει ότι οι κανονισμοί για τον ετήσιο καθορισμό των ενισχύσεων εκδόθηκαν βάσει των στοιχείων που είχαν διαβιβάσει τα κράτη μέλη και τα οποία δεν υπάρχει κανείς λόγος να θεωρηθούν ανακριβή. Τα στοιχεία που είχαν διαβιβάσει οι εθνικές αρχές ήταν αξιόπιστα οι αρχές δε αυτές είχαν αναλάβει τις ευθύνες τους σε σχέση με τους ελέγχους.
Ο κίνδυνος ανατροπής της ισορροπίας μεταξύ προσφοράς και δυνατοτήτων διαθέσεως, λόγω της μεγάλης αυξήσεως μέχρι την περίοδο εμπορίας 1984/1985 της συγκομιζόμενης παραγωγής και των ποσοτήτων μεταποιούμενων προϊόντων αποφεύχθηκε αρχικά με την καθιέρωση επιπέδων εγγυήσεως και τη μείωση των ενισχύσεων, στη συνέχεια δε, σε μια δεύτερη φάση, με την καθιέρωση ενός συστήματος ποσοστώσεων παραγωγής. Από τις στατιστικές στις οποίες εμφαίνονται οι ανά περίοδο εμπορίας αυξομειώσεις στην Ιταλία και την Ελλάδα της συγκομιζόμενης παραγωγής, των μεταποιήσεων, του υπολοίπου των συναλλαγών και των διαθεσίμων ποσοτήτων προκύπτει ότι τα ληφθέντα μέτρα είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Ειδικότερα, η μείωση, ήδη από την περίοδο εμπορίας 1985/1986, των απούλητων αποθεμάτων δεν αποδεικνύει καμία γενική και προφανή υπερεκτίμηση των στοιχείων σχετικά με τη μεταποίηση, αλλά τη σώρευση πραγματικής προσφοράς λόγω αυξήσεως των συγκομισθεισών και μεταποιηθεισών ποσοτήτων, η οποία άρχισε να απορροφάται το 1985/1986 κατόπιν της θεσπίσεως των μέτρων της Επιτροπής.
Το επίπεδο εγγυήσεως και η μείωση της ενισχύσεως σε περίπτωση υπερβάσεως του επιπέδου αυτού ισχύουν για όλους τους επιχειρηματίες της Κοινότητας. Οποιαδήποτε άλλη λύση θα προκαλούσε στρεβλώσεις του ανταγωνισμού που θα ήταν ασυμβίβαστες τόσο με τους στόχους του άρθρου 39 της Συνθήκης όσο και με τις αρχές της ελεύθερης κυκλοφορίας των γεωργικών προϊόντων και της απαγορεύσεως των διακρίσεων μεταξύ παραγωγών.
Υπεύθυνοι για τις απάτες, έστω και αν θεωρηθεί ότι είναι αποδεδειγμένες, είναι ορισμένοι μόνο μεταποιητές. Επομένως, οι ενδεχόμενες διορθώσεις δεν θα μπορούσαν να αποβούν μόνο σε όφελος των Γάλλων μεταποιητών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τόσο ο κανονισμός 989/84 όσο και οι εκτελεστικοί κανονισμοί 1925/84, 2222/85, 2077/86 και 2160/87 είναι έγκυροι.
Γ — Επί των συνεπειών του ανισχύρου
1.
Η SITPA παρατηρεί ότι, κατά πάγια νομολογία (αποφάσεις της 27ης Μαρτίου 1980, Salumi, 66/79, 127/79 και 128/79, Rec. 1980, σ. 1237, και Denkavit, 61/79, Rec. 1980, σ. 1205 ), η αναγνώριση του ανίσχυρου από το Δικαστήριο παράγει αποτελέσματα ex tunc. Όσον αφορά τις χρηματικές συνέπειες της αναγνωρίσεως του ανίσχυρου αυτού, από την απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 1977, Ruckdeschel (117/76 και 16/77, Rec. 1977, σ. 1753) προκύπτει ότι οι αρμόδιες αρχές της Κοινότητας οφείλουν να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα.
2.
Το Συμβούλιο παρατηρεί ότι, αφού η εγκυρότητα των επίμαχων κανονισμών είναι αναμφισβήτητη, δεν χρειάζεται να δοθεί απάντηση στο δεύτερο σκέλος του ερωτήματος του αιτούντος δικαστηρίου.
3.
Η Επιτροπή, η οποία συμφωνεί ως προς το βασικό ζήτημα με την άποψη του Συμβουλίου, παρατηρεί επικουρικά ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στα εθνικά δικαστήρια εναπόκειται να συναγάγουν τις συνέπειες που έχει στην εσωτερική έννομη τάξη η αναγνώριση του ανίσχυρου από το Δικαστήριο, περιλαμβανομένων και των χρηματικών συνεπειών (απόφαση της 30ής Οκτωβρίου 1975, Rey Soda, 23/75, Rec. 1975, σ. 1279, και απόφαση της 12ης Ιουνίου 1980, Express Dairy Foods Ltd, 130/79, Rec. 1980, σ. 1887). Σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις το Δικαστήριο υποχρέωσε τα αρμόδια κοινοτικά όργανα να λάβουν τα αναγκαία για την άρση του παρανόμου μέτρα, εφαρμόζοντας κατ' αναλογία τις διατάξεις του άρθρου 174, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ (απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 1987, Ruckdeschel, όπ.π., και απόφαση της 29ης Ιουνίου 1988, Van Landschoot, 300/86, Συλλογή 1988, σ. 3443 ).
F. Α. Schockweiler
εισηγητής δικαστής
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.