61969J0005
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 9ης Ιουλίου 1969 (
*1
)
Στην υπόθεση 5/69,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση προς το Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, του Oberlandesgericht του Μονάχου, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του μεταξύ
Franz Völk, εμπόρου στο Kempten (Γερμανία),
και
Ets J. Vervaecke SPRL, Βρυξέλλες,
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 85, παράγραφος 1, της εν λόγω Συνθήκης,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους R. Lecourt, πρόεδρο, Α. Trabucchi και J. Mertens de Wilmars, προέδρους τμήματος, Α. Μ. Donner, W. Strauß (εισηγητή), R. Monaco και P. Pescatore, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Gand
γραμματέας: Α. Van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται)
Σκεπτικό
1
Με Διάταξη της 5ης Δεκεμβρίου 1968, που περιήλθε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 28 Ιανουαρίου 1969, το Oberlandesgericht του Μονάχου υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της ΕΟΚ, το ερώτημα εάν πρέπει, για να καθοριστεί αν η επίδικη σύμβαση εμπίπτει στο πεδίο της απαγόρευσης που αναφέρεται στο άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης ΕΟΚ, να ληφθεί υπόψη το μερίδιο της αγοράς που ο ενάγων κατέχει πράγματι ή που επιδιώκει να αποκτήσει στα κράτη μέλη της ΕΟΚ, ιδίως στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, ζώνη πωλήσεων για την οποία έχει παραχωρηθεί στην εναγομένη απόλυτη εδαφική προστασία.
2
Μολονότι το Δικαστήριο δεν δικαιούται στο πλαίσιο του άρθρου 177, στοιχείο α, να εφαρμόσει τη Συνθήκη στην υπό κρίση περίπτωση, εντούτοις μπορεί να συναγάγει από το κείμενο της παραπέμπουσας απόφασης μόνο τα ερωτήματα που αναφέρονται στην ερμηνεία της Συνθήκης.
3
Το ερώτημα που ανακύπτει αφορά τις συμφωνίες, το χαρακτηριστικό των οποίων είναι ότι ένας παραγωγός, που έχει παραχωρήσει σε ένα διανομέα την αποκλειστικότητα των πωλήσεων των προϊόντων του για ορισμένες χώρες της Κοινής Αγοράς, αναλαμβάνει την υποχρέωση να προστατεύει το διανομέα κατά των παραδόσεων που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν στις χώρες αυτές από τρίτους και έναντι του οποίου ο διανομέας έχει αναλάβει την υποχρέωση να μην πωλεί ανταγωνιστικά προϊόντα.
4
Επομένως, το ερώτημα περιορίζεται στο εάν πρέπει, για να καθοριστεί αν τέτοιες συμφωνίες εμπίπτουν στο πεδίο της απαγόρευσης που ορίζεται στο άρθρο 85, παράγραφος 1, της Συνθήκης, να ληφθεί υπόψη το μερίδιο της αγοράς που κατέχει ο παρέχων το αποκλειστικό δικαίωμα εμπορίας ή το οποίο επιδιώκει να αποκτήσει στο παραχωρηθέν έδαφος.
5
Για να μπορεί να επηρεάσει το εμπόριο μεταξύ κρατών μελών, η συμφωνία πρέπει, βάσει ενός συνόλου νομικών ή πραγματικών στοιχείων, να επιτρέπει να συναχθεί, με αρκετή βεβαιότητα, ότι μπορεί να ασκήσει επιρροή, άμεση ή έμμεση, πραγματική ή δυνητική, επί των εμπορικών ρευμάτων μεταξύ κρατών μελών, κατά τρόπο που θα μπορούσε να βλάψει την επίτευξη των στόχων μιας ενιαίας αγοράς μεταξύ κρατών.
6
Κατά τα λοιπά, η απαγόρευση του άρθρου 85, παράγραφος 1, δεν μπορεί να εφαρμοστεί, παρά μόνο υπό τον όρο ότι η εν λόγω συμφωνία έχει, επιπλέον, ως αντικείμενο ή ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ανταγωνισμού εντός της Κοινής Αγοράς.
7
Αυτές οι προϋποθέσεις πρέπει να νοηθούν ενόψει του πραγματικού πλαισίου μέσα στο οποίο τοποθετείται η συμφωνία.
8
Επομένως, μια συμφωνία διαφεύγει την απαγόρευση του άρθρου 85 αν δεν επηρεάζει την αγορά παρά μόνο κατά ασήμαντο τρόπο, λαμβανομένης υπόψη της ασθενούς θέσεως που κατέχουν οι ενδιαφερόμενοι στην αγορά των οικείων προϊόντων.
9
Επομένως, είναι δυνατό μία σύμβαση αποκλειστικότητας, ακόμη και με απόλυτη εδαφική προστασία, λαμβανομένης υπόψη της ασθενούς θέσεως των ενδιαφερομένων στην αγορά των οικείων προϊόντων στη ζώνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της απόλυτης εδαφικής προστασίας, να διαφεύγει την απαγόρευση που προβλέπεται στο άρθρο 85, παράγραφος 1.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
έχοντας υπόψη τα διαδικαστικά έγγραφα,
αφού άκουσε την έκθεση του εισηγητή δικαστή, τις προφορικές παρατηρήσεις της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, καθώς και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα,
έχοντας υπόψη τη Συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και ιδίως τα άρθρα 85, παράγραφος 1 και 177, το πρωτόκολλο περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και ιδίως το άρθρο 20, καθώς και τον κανονισμό διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε το Oberlandesgericht του Μονάχου, σύμφωνα με τη διάταξη που εξέδωσε αυτό το δικαστήριο στις 5 Δεκεμβρίου 1968, αποφασίζει:
Μια συμφωνία αποκλειστικότητας, ακόμη και με απόλυτη εδαφική προστασία, μπορεί, λαμβανομένης υπόψη της ασθενούς θέσεως των ενδιαφερομένων στην αγορά των οικείων προϊόντων στη ζώνη που αποτελεί το αντικείμενο της εν λόγω προστασίας, να διαφεύγει την απαγόρευση που προβλέπεται στο άρθρο 85, παράγραφος 1.
Lecourt
Trabucchi
Mertens de Wilmars
Donner
Strauß
Monaco
Pescatore
Κρίθηκε στο Λουξεμβούργο στις 9 Ιουλίου 1969.
Δημοσιεύτηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 9 Ιουλίου 1969.
Lecourt
Trabucchi
Mertens de Wilmars
Donner
Strauß
Monaco
Pescatore
Ο Γραμματέας
Α. van Houtte
Ο Πρόεδρος
R. Lecourt
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.