Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
M. SZPUNAR
van 12 februari 2026 (1)
Zaak C‑14/25
Thüringer Aufbaubank
tegen
LN
[verzoek van het Oberste Gerichtshof (hoogste federale rechter in civiele en strafzaken, Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]
„ Prejudiciële verwijzing – Verordening (EG) nr. 805/2004 – Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken – Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen – Weigering van tenuitvoerlegging – Uitsluiting van een heroverweging ten gronde – Authentieke akten – Uitvoerbare notariële akte verleden vóór de inwerkingtreding van een verordening ”
I.      Inleiding
1.        Vóór de vaststelling in 2012 van verordening (EU) nr. 1215/2012(2) (hierna: „Brussel I bis-verordening”), waarbij de intermediaire exequaturprocedure op het algemene gebied van burgerlijke en handelszaken werd afgeschaft, werd het vrije verkeer van beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten tussen de lidstaten op dit gebied in verschillende fasen tot stand gebracht.
2.        Na de vereenvoudiging van de exequaturformaliteiten in het gemeenschappelijk stelsel(3) heeft de volledige vrijstelling van deze formaliteiten geleid tot de invoering van mechanismen voor het vrije verkeer op afgebakende gebieden, die met name zijn vastgesteld bij verordening (EG) nr. 805/2004(4).
3.        Volgens deze verordening wordt een nationale titel op een niet-betwiste schuldvordering die in de lidstaat van oorsprong als Europese executoriale titel (hierna: „EET”) is gewaarmerkt, voor de tenuitvoerlegging gelijkgesteld met nationale executoriale titels in de andere lidstaten en kan deze titel in de lidstaat van tenuitvoerlegging niet worden getoetst. In dit verband moet worden benadrukt dat verordening nr. 805/2004 uitzonderlijk van aard is, aangezien zij geen openbare-ordeclausule bevat.(5)
4.        Hoe zit het echter met een situatie waarin verordening nr. 805/2004 in de lidstaat van oorsprong onjuist is toegepast? Het staat in de onderhavige zaak aan het Hof om te verduidelijken welke toetsingsbevoegdheid de lidstaat van tenuitvoerlegging in een dergelijke situatie krachtens deze verordening heeft, door te antwoorden op de vraag of de lidstaat van tenuitvoerlegging de tenuitvoerlegging kan weigeren wanneer het bewijs van waarmerking als EET is afgegeven zonder dat de temporele werkingssfeer van die verordening in acht is genomen.
5.        Bij voorbaat merk ik op dat men in deze zaak geneigd zou kunnen zijn niet enkel de kwestie van de gevolgen van niet-inachtneming van de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 in de lidstaat van oorsprong te onderzoeken, maar ook andere scenario’s waarin hogere normen, met name grondrechten, worden geschonden. Aangezien deze verordening niet in een openbare-ordeclausule voorziet, zou een dergelijke situatie immers zeker een grondige analyse vereisen, gelet op de bevoegdheidsverdeling tussen de lidstaat van oorsprong en de aangezochte lidstaat met betrekking tot de tenuitvoerlegging van een EET die in strijd met dit soort hogere normen is afgegeven. De prejudiciële vraag in de onderhavige zaak is echter duidelijk afgebakend. Het Hof dient dus enkel te antwoorden op de vraag of verordening nr. 805/2004 toestaat dat de lidstaat van tenuitvoerlegging nagaat of de temporele werkingssfeer ervan in acht is genomen. Mijn analyse zal zich dus beperken tot dit aspect, zonder vooruit te lopen op het antwoord dat moet worden gegeven wanneer die werkingssfeer niet in acht is genomen.
II.    Toepasselijke bepalingen
A.      Unierecht
6.        De overwegingen 7 tot en met 10 en 18 van verordening nr. 805/2004 luiden:
„(7)      Deze verordening dient van toepassing te zijn op beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten inzake niet-betwiste schuldvorderingen en op uitspraken gegeven ingevolge de instelling van rechtsmiddelen tegen als [EET] gewaarmerkte beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten.
(8)      In zijn conclusies van Tampere [Finland] heeft de Europese Raad geoordeeld dat de toegang tot de tenuitvoerlegging in een andere lidstaat dan die waar de beslissing is gegeven, sneller en eenvoudiger dient te worden gemaakt, doordat de tussenmaatregelen die in de lidstaat van tenuitvoerlegging moeten worden genomen voordat de beslissing ten uitvoer kan worden gelegd, worden afgeschaft. Een beslissing die door het gerecht van oorsprong als [EET] is gewaarmerkt, moet, wat de tenuitvoerlegging betreft, op dezelfde manier worden behandeld als een beslissing die in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld verloopt de registratie van een gewaarmerkte buitenlandse beslissing volgens dezelfde procedure als de registratie van een beslissing uit een ander deel van het Verenigd Koninkrijk; zij mag geen heroverweging ten gronde van de buitenlandse beslissing met zich meebrengen. De wijze van tenuitvoerlegging van beslissingen blijft onderworpen aan het nationale recht.
(9)      Een dergelijke procedure zou aanzienlijke voordelen moeten bieden in vergelijking met de exequaturprocedure volgens [de Brussel I-verordening], omdat geen goedkeuring door het gerechtelijk apparaat in een tweede lidstaat met de daarmee gepaard gaande vertraging en kosten meer nodig is.
(10)      Wanneer een gerecht in een lidstaat een beslissing inzake een niet-betwiste schuldvordering heeft gegeven in een gerechtelijke procedure waarin de schuldenaar zich afzijdig heeft gehouden, is de afschaffing van elke vorm van controle in de lidstaat van tenuitvoerlegging onlosmakelijk verbonden met en afhankelijk van het bestaan van voldoende waarborgen voor de inachtneming van de rechten van de verdediging.
[...]
(18)      Op grond van het wederzijdse vertrouwen in de rechtspleging in de lidstaten kan door een gerecht van een lidstaat worden vastgesteld dat aan alle voorwaarden voor erkenning als [EET] is voldaan, zodat een beslissing in alle andere lidstaten ten uitvoer kan worden gelegd, zonder rechterlijke toetsing van de toepassing van de procedurele minimumnormen in de lidstaat waar de beslissing ten uitvoer moet worden gelegd.”
7.        Artikel 1 („Doel”) van deze verordening luidt:
„Deze verordening heeft ten doel om door de vastlegging van minimumnormen een [EET] voor niet-betwiste schuldvorderingen in het leven te roepen ten behoeve van het vrije verkeer van beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten in alle lidstaten zonder dat in de lidstaat van tenuitvoerlegging een intermediaire procedure hoeft te worden ingeleid voorafgaand aan de erkenning en tenuitvoerlegging.”
8.        Artikel 2, lid 1, van die verordening bepaalt:
„Deze verordening is van toepassing in burgerlijke en handelszaken, ongeacht de aard van het gerecht. Zij heeft in het bijzonder geen betrekking op fiscale zaken, douanezaken en bestuursrechtelijke zaken, of op de aansprakelijkheid van de Staat wegens handelingen of omissies bij de uitoefening van het staatsgezag (‚acta jure imperii’).”
9.        Artikel 3 („Als
Europese executoriale titel te waarmerken executoriale titels”) van diezelfde verordening bepaalt in lid 1:
„Deze verordening is van toepassing op beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten inzake niet-betwiste schuldvorderingen.
Een schuldvordering wordt als niet-betwist beschouwd indien:
[...]
d)      de schuldenaar bij authentieke akte uitdrukkelijk de schuldvordering heeft erkend.”
10.      Artikel 4 van verordening nr. 805/2004 definieert het begrip „schuldvordering” als „een vordering tot betaling van een geldbedrag dat opeisbaar is of waarvoor in de beslissing, gerechtelijke schikking of authentieke akte de datum van opeisbaarheid is bepaald”.
11.      Artikel 5 („Afschaffing van het exequatur”) van deze verordening bepaalt:
„Een beslissing die in de lidstaat van oorsprong als [EET] is gewaarmerkt, wordt in de andere lidstaten erkend en ten uitvoer gelegd zonder dat een verklaring van uitvoerbaarheid nodig is en zonder enige mogelijkheid de erkenning te betwisten.”
12.      Artikel 10 („Rectificatie of intrekking van het Europese bewijs van waarmerking als Europese executoriale titel”) van die verordening luidt als volgt:
„1.      Op een verzoek gericht aan het gerecht van oorsprong wordt het bewijs van waarmerking als [EET]
a)      gerectificeerd wanneer ten gevolge van een materiële fout de beslissing en het bewijs van waarmerking onderling verschillen;
b)      ingetrokken wanneer het, in het licht van de in deze verordening neergelegde vereisten, kennelijk ten onrechte is toegekend.
2.      Het recht van de lidstaat van oorsprong is van toepassing op de rectificatie en op de intrekking van het bewijs van waarmerking als [EET].
3.      Voor het aanvragen van de rectificatie of de intrekking van een bewijs van waarmerking als [EET] kan gebruik gemaakt worden van het standaardformulier in bijlage VI.
4.      Tegen het verstrekken van een bewijs van waarmerking als [EET] kan geen rechtsmiddel ten gronde worden ingesteld.”
13.      Artikel 20 („Tenuitvoerleggingsprocedure”) van diezelfde verordening bepaalt in lid 1:
„1.      Onverminderd de bepalingen van dit hoofdstuk worden de tenuitvoerleggingsprocedures beheerst door het recht van de lidstaat van tenuitvoerlegging.
Een als [EET] gewaarmerkte beslissing wordt onder dezelfde voorwaarden ten uitvoer gelegd als een beslissing die in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven.”
14.      Artikel 21 („Weigering van de tenuitvoerlegging”) van verordening nr. 805/2004 bepaalt:
„1.      De tenuitvoerlegging wordt op verzoek van de schuldenaar door het bevoegde gerecht in de lidstaat van tenuitvoerlegging geweigerd indien de als [EET] gewaarmerkte beslissing onverenigbaar is met een in een van de lidstaten of een derde land gegeven eerdere beslissing op voorwaarde dat:
a)      de eerdere beslissing tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust; en
b)      de eerdere beslissing in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven, of aan de voorwaarden voor erkenning in de lidstaat van tenuitvoerlegging voldoet; en
c)      de onverenigbaarheid in de gerechtelijke procedure in de lidstaat van oorsprong niet als verweer is aangevoerd en ook niet had kunnen worden aangevoerd.
2.      In geen geval wordt in de lidstaat van tenuitvoerlegging overgegaan tot de beoordeling van de juistheid van de beslissing of de waarmerking daarvan als [EET].”
15.      Artikel 23 („Opschorting of beperking van de tenuitvoerlegging”) van deze verordening bepaalt:
„Wanneer de schuldenaar
–        tegen een als [EET] gewaarmerkte beslissing rechtsmiddelen heeft ingesteld, met inbegrip van een verzoek om heroverweging in de zin van artikel 19; of
–        overeenkomstig artikel 10 om rectificatie of intrekking van de [EET] heeft verzocht,
kan het bevoegde gerecht of de bevoegde instantie in de lidstaat van tenuitvoerlegging, op verzoek van de schuldenaar:
a)      de tenuitvoerleggingsprocedure tot bewarende maatregelen beperken; of
b)      de tenuitvoerlegging afhankelijk maken van het stellen van een door dit gerecht of deze instantie te bepalen zekerheid; of
c)      in buitengewone omstandigheden de tenuitvoerleggingsprocedure opschorten.”
16.      Artikel 25 („Authentieke akte”) van die verordening bepaalt:
„1.      Authentieke akten betreffende vorderingen in de zin van artikel 4, lid 2, die in een van de lidstaten uitvoerbaar zijn, worden op verzoek door een door de lidstaat van oorsprong aangewezen instantie als [EET] gewaarmerkt, waarbij gebruik wordt gemaakt van het in bijlage III opgenomen standaardformulier.
2.      Een authentieke akte die in de lidstaat van oorsprong als [EET] is gewaarmerkt, wordt in de andere lidstaten ten uitvoer gelegd zonder dat een verklaring van uitvoerbaarheid nodig is en zonder dat de mogelijkheid bestaat de uitvoerbaarheid ervan te betwisten.
3.      Waar nodig is het bepaalde in hoofdstuk II, met uitzondering van artikel 5, artikel 6, lid 1, en artikel 9, lid 1, en in hoofdstuk IV, met uitzondering van artikel 21, lid 1, en artikel 22, van toepassing.”
17.      Artikel 26 („Overgangsbepaling”) van diezelfde verordening luidt:
„Deze verordening is slechts van toepassing op de na haar inwerkingtreding gegeven beslissingen, goedgekeurde of getroffen gerechtelijke schikkingen en verleden of als authentiek geregistreerde akten.”
18.      Artikel 33 („Inwerkingtreding”) van verordening nr. 805/2004 luidt:
„Deze verordening treedt in werking op 21 januari 2005.
Deze verordening is van toepassing met ingang van 21 oktober 2005, met uitzondering van de artikelen 30, 31 en 32, die van toepassing zijn met ingang van 21 januari 2005.”
B.      Oostenrijks recht
19.      § 54b van de Exekutionsordnung (Oostenrijkse tenuitvoerleggingswet) bepaalt dat de gedwongen tenuitvoerlegging van bepaalde geldelijke schuldvorderingen via een vereenvoudigde procedure is toegestaan wanneer de executant zich baseert op een Oostenrijkse executoriale titel dan wel op een daarmee gelijkgestelde buitenlandse executoriale titel, met name op grond van een Unierechtelijke handeling, of op grond van een buitenlandse executoriale titel waarvoor een exequaturprocedure is ingeleid.
20.      § 54c van dit wetboek bepaalt dat de geëxecuteerde tegen de in het kader van de vereenvoudigde procedure verleende toestemming verzet kan aantekenen wegens het feit dat een executoriale titel die de executie waarvoor toestemming is verleend, dekt, samen met het bewijs van uitvoerbaarheid, ontbreekt, of dat de executoriale titel niet overeenkomt met de informatie dienaangaande in het verzoek tot tenuitvoerlegging.
III. Hoofdgeding, prejudiciële vraag en procedure bij het Hof
21.      Op 14 februari 2022 heeft Thüringer Aufbaubank, een te Erfurt (Duitsland) gevestigde vennootschap, bij het Bezirksgericht Judenburg (rechter in eerste aanleg Judenburg, Oostenrijk) een verzoek ingediend tot gedwongen tenuitvoerlegging tegen LN, een natuurlijke persoon, van een uitvoerbare deelvordering van 25 000 EUR, vermeerderd met rente, op grond van een op 28 mei 1999 in Duitsland opgestelde notariële akte betreffende de vestiging van een zakelijk zekerheidsrecht op onroerend goed. Deze akte, die betrekking had op een totaalbedrag van 6 488 600 Duitse marken (DEM) (ongeveer 3 317 568 EUR), is op 1 juni 1999 uitvoerbaar geworden.
22.      Ter ondersteuning van haar verzoek heeft Thüringer Aufbaubank de notariële akte in kwestie en de op 19 januari 2021 door de bevoegde Duitse instanties in de vorm van het formulier in bijlage III bij verordening nr. 805/2004 afgegeven bewijs van waarmerking als EET overgelegd.
23.      Op 24 maart 2022 heeft LN verzet
ingesteld tegen de beslissing waarbij toestemming voor de tenuitvoerlegging werd verleend.(6)
24.      Bij beslissing van dezelfde dag heeft het Bezirksgericht Judenburg het verzet afgewezen en het verzoek tot tenuitvoerlegging toegewezen volgens de van toepassing bevonden vereenvoudigde procedure van § 54b van de tenuitvoerleggingswet.
25.      Het Landesgericht Leoben (rechter in tweede aanleg Leoben, Oostenrijk), waarbij LN hoger beroep had ingesteld, heeft deze beslissing herzien en gelast dat de tenuitvoerlegging werd gestaakt en de reeds uitgevoerde executiehandelingen werden vernietigd. Deze rechter was van oordeel dat de notariële akte van 28 mei 1999 niet binnen de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 viel, aangezien deze verordening enkel van toepassing was op executoriale titels die na 21 januari 2005 waren uitgevaardigd. De erkenning en tenuitvoerlegging in Oostenrijk van deze in Duitsland verleden notariële akte werden derhalve niet beheerst door die verordening, maar door het op 27 september 1968 te Brussel ondertekende Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken(7), dat een voorafgaande exequaturprocedure vereist. In casu heeft voor deze Duitse notariële akte in Oostenrijk geen exequaturprocedure plaatsgevonden.
26.      Het Landesgericht Leoben heeft geoordeeld dat de afgifte van een bewijs van waarmerking als EET door de bevoegde Duitse instanties deze slotsom niet kon wijzigen, aangezien in de lidstaat van tenuitvoerlegging een verificatie van de kennelijke niet-naleving van de werkingssfeer van verordening nr. 805/2004
ten aanzien
van de afgifte van dit bewijs
kon worden verricht.
27.      Thüringer Aufbaubank heeft tegen die beslissing beroep in Revision ingesteld bij het Oberste Gerichtshof (hoogste federale rechter in civiele en strafzaken, Oostenrijk), de verwijzende rechter.
28.      Deze rechter is van oordeel dat hij, om uitspraak te kunnen doen op dit beroep, in wezen moet bepalen of in de lidstaat van tenuitvoerlegging mag worden nagegaan of de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 in acht is genomen, zodat deze lidstaat niet gebonden is aan het in de lidstaat van oorsprong afgegeven bewijs van waarmerking als EET.
29.      In dit verband merkt de verwijzende rechter op dat uit de opzet van verordening nr. 805/2004 volgt dat de voorwaarden voor de afgifte van
het bewijs van waarmerking als EET uitsluitend in de lidstaat van oorsprong kunnen worden geverifieerd, zonder dat dit leidt tot een gebrek aan rechtsbescherming voor de schuldenaar, aangezien eventuele vergissingen bij de afgifte van dat bewijs in die lidstaat kunnen worden betwist door het instellen van de rechtsmiddelen waarin artikel 10 van deze verordening voorziet.
30.      De verwijzende rechter maakt echter melding van een rechtsstroming die meent dat het grondbeginsel dat het bewijs van waarmerking als EET
niet mag worden getoetst in de lidstaat van tenuitvoerlegging, te restrictief is, en dat het mogelijk zou moeten zijn om in die lidstaat een kennelijke niet-inachtneming van de materiële of temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 te betwisten of ambtshalve vast te stellen.
31.      Wat de notariële akte van 28 mei 1999 betreft, is de verwijzende rechter van oordeel dat deze niet valt binnen de werkingssfeer ratione temporis van verordening nr. 805/2004, die, blijkens artikel 26 ervan, betrekking heeft op executoriale titels die zijn uitgevaardigd ná de inwerkingtreding – op 21 januari 2005 – van deze verordening.
32.      Daarop heeft het Oberste Gerichtshof de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
„Moet artikel 21, lid 2, [van verordening nr. 805/2004], juncto artikel 25 [van deze verordening], aldus worden uitgelegd dat een bewijs van waarmerking van een uitvoerbare authentieke akte (in casu van een Duitse notaris) als [EET] dat door de bevoegde instantie van de lidstaat van oorsprong is afgegeven in de vorm van het formulier in bijlage III bij [deze] verordening, in de lidstaat van tenuitvoerlegging ook dan niet mag worden getoetst wanneer, gelet op de datum waarop de authentieke akte is verleden, de temporele werkingssfeer van [die]
verordening kennelijk niet in acht is genomen?”
33.      De Europese Commissie heeft schriftelijke opmerkingen ingediend. Thüringer Aufbaubank, de Duitse regering en de Commissie hebben deelgenomen aan de mondelinge behandeling op 12 november 2025.
IV.    Analyse
34.      Met zijn prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 21, lid 2, van verordening nr. 805/2004, gelezen in samenhang met artikel 25 ervan, aldus moet worden uitgelegd dat een bewijs van waarmerking van een uitvoerbare authentieke akte als EET dat door de bevoegde instantie van de lidstaat van oorsprong is afgegeven in de vorm van het in bijlage III bij deze verordening opgenomen formulier, in de lidstaat van tenuitvoerlegging niet mag worden getoetst wanneer, gelet op de datum waarop de authentieke akte is verleden, de temporele werkingssfeer van die verordening kennelijk niet in acht is genomen.(8)
35.      Partijen hebben zowel in hun schriftelijke opmerkingen als ter terechtzitting diametraal tegenovergestelde standpunten naar voren gebracht.
36.      Enerzijds zijn de Commissie en Thüringer Aufbaubank van mening dat artikel 21, lid 2, van verordening nr. 805/2004, gelezen in samenhang met artikel 25 ervan, aldus moet worden uitgelegd dat het een heroverweging ten gronde in de lidstaat van tenuitvoerlegging zonder uitzondering verbiedt, zodat niet kan worden nagegaan of de temporele werkingssfeer van deze verordening in acht is genomen en dus niet kan worden beoordeeld of het bewijs van waarmerking van de authentieke akte als EET geldig is.
37.      Anderzijds verdedigt de Duitse regering het standpunt dat verordening nr. 805/2004 niet van toepassing is op de gehele in het hoofdgeding aan de orde zijnde situatie, aangezien de datum waarop de betrokken authentieke akte is verleden, voorafgaat aan de datum van inwerkingtreding van deze verordening. Het antwoord op de vraag of de lidstaat van tenuitvoerlegging het bewijs van waarmerking van die authentieke akte als EET kan toetsen, kan dus niet worden afgeleid uit de bepalingen van die verordening, aangezien geen ervan van toepassing is.
38.      In die omstandigheden lijkt het mij voor de beantwoording van de prejudiciële vraag noodzakelijk om mijn analyse te beginnen met een onderzoek naar
de toepasselijkheid van verordening nr. 805/2004 in het licht van, met name, de temporele werkingssfeer ervan (A), teneinde daaruit gevolgtrekkingen te maken met betrekking tot de bevoegdheden van de lidstaat van tenuitvoerlegging inzake het toetsen van een authentieke akte die vóór de inwerkingtreding van deze verordening is verleden, maar niettemin als EET is gewaarmerkt op basis van de bepalingen van die verordening (B).
A.      Inleidende opmerkingen over de toepasselijkheid van verordening nr. 805/2004
39.      Het lijkt mij noodzakelijk om de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 te bepalen, gelet op de discussie tussen partijen over de vraag of deze verordening van toepassing is wanneer de als EET gewaarmerkte authentieke akte is verleden vóór de inwerkingtreding ervan. Dit is des te noodzakelijk omdat de rechterlijke instanties van de lidstaten uiteenlopende benaderingen hanteren.(9)
40.      Verordening nr. 805/2004 is krachtens artikel 26 ervan slechts van toepassing op de na haar inwerkingtreding gegeven beslissingen, goedgekeurde of getroffen gerechtelijke schikkingen en verleden of als authentiek geregistreerde akten, te weten op 21 januari 2005.(10) Blijkens artikel 33, tweede alinea, van deze verordening, is de toepassing ervan evenwel uitgesteld tot 21 oktober 2005. Een waarmerking als EET was dus pas mogelijk vanaf die tweede datum.(11)
41.      Zoals de verwijzende rechter terecht opmerkt, blijkt uit deze overgangsregeling dat het beslissende criterium om vast te stellen of een authentieke akte binnen de werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 valt, niet de datum van afgifte van een bewijs van waarmerking als EET is, maar de datum waarop de akte is verleden of geregistreerd.(12) De bewoordingen van artikel 26 van deze verordening zijn wat dat betreft ondubbelzinnig.
42.      In casu blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de authentieke akte die in de onderhavige zaak aan de orde is, is verleden in 1999. Zij valt dus niet binnen de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004, zoals afgebakend door artikel 26 van deze verordening.
43.      Het lijkt mij echter noodzakelijk deze gevolgtrekking te nuanceren.
44.      Mijns inziens zijn de bepalingen van artikel 26 van verordening nr. 805/2004, die de temporele werkingssfeer ervan beperken tot akten die zijn verleden na de datum van inwerkingtreding ervan, bijzonder relevant voor de instanties of gerechten van de lidstaat van oorsprong. Deze bepalingen zorgen ervoor dat enkel authentieke akten en beslissingen die onder deze verordening vallen, als EET kunnen worden gewaarmerkt en aan de regeling van deze verordening kunnen worden onderworpen. De beperking van de temporele werkingssfeer van die verordening vormt volgens mij dus een voorafgaande voorwaarde voor de waarmerking van een authentieke akte als EET.
45.      In een situatie als die in het hoofdgeding had de datum waarop de betrokken authentieke akte is verleden er dus toe moeten leiden dat de instanties van de lidstaat van oorsprong deze akte niet als EET konden waarmerken, aangezien zij klaarblijkelijk niet binnen de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 viel.
46.      In dit geval is de betrokken authentieke akte, ondanks de datum waarop zij is verleden, gewaarmerkt als EET volgens de procedure van verordening nr. 805/2004, met gebruikmaking van het in bijlage III bij deze verordening opgenomen standaardformulier. Met andere woorden, de aangewezen instantie in de lidstaat van oorsprong heeft de bepalingen van die verordening toegepast, zij het ten onrechte. Tegelijkertijd beschikt de schuldeiser in het hoofdgeding daarmee thans over een EET op basis van verordening nr. 805/2004.
47.      Zoals de Commissie benadrukt, veronderstelt de waarmerking van een authentieke akte als EET dat de waarmerkende instantie heeft gemeend dat verordening nr. 805/2004 van toepassing was en dat deze akte moest worden onderworpen aan de regeling van deze verordening. Deze instantie heeft dus de toepasselijkheid van die verordening beoordeeld, ook al blijkt deze beoordeling onjuist te zijn.
48.      Aangezien de als EET gewaarmerkte authentieke akte is verleden vóór de datum van inwerkingtreding van verordening nr. 805/2004, is volgens de Duitse regering geen enkele bepaling van deze verordening van toepassing.
49.      Om de hierboven uiteengezette redenen ben ik echter van mening dat de afgifte van een bewijs van waarmerking van een authentieke akte als EET door een bevoegde instantie of een gerecht van een lidstaat impliceert dat het mechanisme van verordening nr. 805/2004 ten behoeve van het vrije verkeer van deze akte van toepassing is.
50.      Dit geldt des te meer daar elke andere uitlegging tot gevolg zou hebben dat afbreuk wordt gedaan aan de nuttige werking van het door verordening nr. 805/2004 ingestelde mechanisme voor het vrije verkeer van beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten op het gebied van niet-betwiste schuldvorderingen(13). Dat zou er immers toe leiden dat de bevoegde gerechten of instanties van de lidstaat van tenuitvoerlegging stelselmatig nagaan of de betrokken authentieke akten of beslissingen en de waarmerking daarvan als EET binnen de temporele werkingssfeer van deze verordening vallen, zelfs wanneer, anders dan in het onderhavige geval, niet duidelijk blijkt dat die verordening niet in acht is genomen. Om de redenen die ik hierna zal uiteenzetten, ben ik van mening dat het verifiëren van de temporele werkingssfeer valt onder het verbod om in de lidstaat van tenuitvoerlegging de juistheid van de beslissing of de authentieke akte en de waarmerking ervan als EET te beoordelen. Derhalve is het niet denkbaar dat het de lidstaat van tenuitvoerlegging wordt toegestaan om, wanneer bij hem een verzoek op basis van een EET wordt ingediend, stelselmatig na te gaan of verordening nr. 805/2004 in de lidstaat van oorsprong juist is toegepast.
B.      Draagwijdte van het verbod om in de lidstaat van tenuitvoerlegging de juistheid van een beslissing of van een authentieke akte en de waarmerking daarvan als EET te beoordelen
51.      Het verbod om in de lidstaat van tenuitvoerlegging de juistheid van een authentieke akte en de waarmerking ervan als EET te beoordelen, vloeit voort uit artikel 21, lid 2, van verordening nr. 805/2004, gelezen in samenhang met artikel 25 ervan.
52.      Om te bepalen of een dergelijk verbod zich uitstrekt tot de toetsing van de temporele werkingssfeer moet bij de uitlegging van de betrokken bepalingen niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen, maar ook met de context ervan en met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaken.(14)
1.      Letterlijke uitlegging
53.      Wat de bewoordingen van artikel 21, lid 2, van verordening nr. 805/2004 betreft, blijkt uit meerdere taalversies ervan dat het uitdrukkelijk bepaalt
dat „in geen geval” wordt overgegaan tot een beoordeling van de juistheid [van de beslissing of de waarmerking daarvan als een EET].(15) Daarbij moet worden benadrukt dat deze precisering weliswaar niet in de Duitse taalversie voorkomt, maar – althans in de Engelse taalversie – reeds in het oorspronkelijke voorstel van de Commissie
was opgenomen.(16) Bovendien komt die precisering overeen met de gebruikelijke formulering van het verbod van inhoudelijke toetsing, zoals dat sinds het Executieverdrag geldt op het gebied van de samenwerking in burgerlijke zaken.(17)
54.      Evenzo merk ik op dat op het gebied van de samenwerking in burgerlijke zaken het verbod van heroverweging ten gronde de rechter van de lidstaat van tenuitvoerlegging belet om de juistheid na te gaan van de juridische of feitelijke beoordelingen die de rechter van de lidstaat van oorsprong heeft verricht.(18)
55.      Wat meer bepaald verordening nr. 805/2004 betreft, heeft het Hof geoordeeld dat aan die gerechten of instanties geen enkele betwisting van de in de lidstaat van oorsprong gegeven beslissing of de waarmerking ervan als EET ter beoordeling kan worden voorgelegd.(19) In tegenstelling tot andere bepalingen van afgeleid recht waarin het verbod van inhoudelijke toetsing op het gebied van de samenwerking in burgerlijke zaken van de Unie is neergelegd, voorziet artikel 21, lid 2, van deze verordening niet alleen in dit verbod met betrekking tot de beslissing (of de gerechtelijke schikking of de authentieke akte, naargelang het geval), maar ook met betrekking tot de waarmerking ervan als EET.
56.      Met andere woorden, het verbod van heroverweging ten gronde heeft eveneens betrekking op de analyse die de bevoegde instantie ertoe heeft gebracht de betrokken authentieke akte als EET te waarmerken. Het tijdstip waarop een beslissing moet worden geacht te zijn gegeven en een authentieke akte moet worden geacht te zijn verleden of geregistreerd in de zin van artikel 26 van verordening nr. 805/2004, moet volgens het nationale recht worden bepaald door de bevoegde instantie of het bevoegde gerecht in de lidstaat van oorsprong. Voor de beantwoording van de vraag of een akte binnen de temporele werkingssfeer van deze verordening valt, moet door de rechter of de bevoegde instantie van de lidstaat van oorsprong dus juist een juridische kwalificatie worden verricht, die
niet kan worden getoetst in de lidstaat van tenuitvoerlegging.
57.      Hieruit volgt mijns inziens dat het onderzoek van de temporele werkingssfeer door de bevoegde instantie of het bevoegde gerecht van een lidstaat onder het verbod van heroverweging ten gronde van de waarmerking als EET valt.
58.      Deze slotsom vindt volgens mij steun in de systematische en de teleologische uitlegging van deze bepalingen.
2.      Systematische uitlegging
59.      Wat de context van artikel 21, lid 2, van verordening nr. 805/2004 betreft, zij eraan herinnerd dat volgens de rechtspraak van het Hof de afschaffing van het exequatur waarin artikel 5 van deze verordening voorziet, berust op een duidelijke verdeling van de bevoegdheden tussen de gerechten en instanties van de lidstaat van oorsprong en die van de lidstaat van tenuitvoerlegging.(20)
60.      Aldus heeft de Uniewetgever, door de bevoegdheden van de lidstaat van tenuitvoerlegging met betrekking tot de mogelijkheid tot toetsing van het bewijs van de als EET gewaarmerkte beslissing of authentieke akte te beperken, in de lidstaat van oorsprong tegelijkertijd voorzien in mechanismen om ervoor te zorgen dat de schuldenaar van de schuldvordering die waarmerking kan betwisten.
61.      Zoals de Commissie benadrukt, bepaalt artikel 10, lid 1, van verordening nr. 805/2004 dat het bewijs van waarmerking als EET, op een verzoek gericht aan het gerecht van oorsprong, naargelang het geval, kan worden gerectificeerd dan wel ingetrokken. Bovendien bepaalt artikel 25, lid 3, van deze verordening dat deze procedure van overeenkomstige toepassing is op de waarmerking van authentieke akten als EET.
62.      In het bijzonder merk ik op dat artikel 10, lid 1, van verordening nr. 805/2004 uitdrukkelijk bepaalt dat het bewijs van waarmerking in de lidstaat van oorsprong kan worden ingetrokken wanneer het, in het licht van de in deze verordening neergelegde vereisten, ten onrechte is toegekend. Ten eerste bevat die verordening echter geen enkele beperking van de redenen op grond waarvan de gevolgtrekking kan worden gemaakt dat het bewijs van waarmerking ten onrechte is toegekend. Ten tweede valt de analyse van de temporele werkingssfeer, zoals ik heb benadrukt, onder de voorwaarden die de bevoegde instantie of het bevoegde gerecht moet onderzoeken bij de verstrekking van het bewijs van waarmerking als EET. In die omstandigheden ben ik van mening dat de niet-inachtneming van de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 een van de redenen kan zijn op grond waarvan kan worden vastgesteld dat een bewijs van waarmerking als EET ten onrechte is toegekend.
63.      Met andere woorden, alleen de bevoegde gerechten of bevoegde instanties van de lidstaat van oorsprong kunnen de juistheid van de beslissing tot waarmerking toetsen teneinde te beslissen of deze waarmerking om een of andere reden moet worden ingetrokken.
64.      In dit verband wijs ik erop dat artikel 10, lid 1, van verordening nr. 805/2004 het enige instrument is waarover een schuldenaar beschikt om aan te voeren dat een authentieke akte of beslissing ten onrechte als EET is gewaarmerkt. Blijkens overweging 10 van deze verordening is de afschaffing van elke vorm van controle in de lidstaat van tenuitvoerlegging onlosmakelijk verbonden met en afhankelijk van het bestaan van voldoende waarborgen voor de inachtneming van de rechten van de verdediging. In die omstandigheden lijkt mij het begrip „onterechte toekenning”, op grond waarvan het gerecht van de lidstaat van oorsprong het bewijs van waarmerking als EET kan intrekken, soepel te moeten worden uitgelegd.
65.      Deze mogelijkheid tot intrekking wordt aangevuld met een ander mechanisme in de lidstaat van tenuitvoerlegging dat de schuldenaar, wanneer om intrekking van het bewijs van waarmerking is verzocht, in staat stelt om overeenkomstig artikel 23 van verordening nr. 805/2004 te verzoeken dat de tenuitvoerleggingsprocedure wordt beperkt of opgeschort.
66.      De mogelijkheid voor de schuldenaar om opschorting van de tenuitvoerleggingsprocedure te verkrijgen, is onderworpen aan beperkende voorwaarden. Ten eerste moet de schuldenaar in de lidstaat van oorsprong een gerechtelijke procedure instellen waarin hij de gewaarmerkte beslissing of authentieke akte betwist, dan wel om intrekking of rectificatie van de EET verzoekt. Ten tweede moet er sprake zijn van „buitengewone omstandigheden”, waarbij zij aangetekend dat deze voorwaarde volgens de rechtspraak strikt moet worden uitgelegd.(21) In dit verband wil ik echter benadrukken dat een situatie als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, waarin het voor het gerecht van de lidstaat van tenuitvoerlegging duidelijk is dat de werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 niet in acht is genomen, onder het begrip „buitengewone omstandigheden” moet kunnen vallen en aanleiding moet kunnen geven tot een zekere versoepeling van de restrictieve rechtspraak van het Hof over dit begrip.
67.      Zoals de Commissie stelt, blijkt uit de bestudering van deze bepalingen dat de Uniewetgever bij de vaststelling van verordening nr. 805/2004 rekening heeft gehouden met het feit dat het bewijs van waarmerking onterecht kan zijn toegekend, en ervoor heeft gekozen dit te verhelpen door te voorzien in de mogelijkheid voor de verzoeker om in de lidstaat van oorsprong om intrekking van de waarmerking te verzoeken en tegelijkertijd in de lidstaat van tenuitvoerlegging om opschorting van de tenuitvoerlegging te verzoeken.
68.      Volgens mij blijkt uit de algemene opzet van verordening nr. 805/2004 dan ook duidelijk dat de beoordeling met betrekking tot de temporele werkingssfeer van deze verordening alleen in de lidstaat van oorsprong kan worden geverifieerd, op basis van de mogelijkheden die de schuldenaar ter beschikking staan om aan te voeren dat het bewijs van waarmerking ten onrechte is toegekend. Bijgevolg, en gelet op de strikte bevoegdheidsverdeling in deze tekst, staat de algemene opzet van die verordening niet toe dat in de lidstaat van tenuitvoerlegging een dergelijk heroverweging wordt verricht.
3.      Teleologische uitlegging
69.      Wat het doel van verordening nr. 805/2004 betreft, herinner ik eraan dat de achtergrond ervan wordt gevormd door het programma dat de Raad in 2000 na Tampere heeft vastgesteld teneinde het beginsel van wederzijdse erkenning ten uitvoer te leggen, met name door de tussenmaatregelen die in de lidstaat van tenuitvoerlegging moesten worden genomen voordat de beslissing ten uitvoer kon worden gelegd, af te schaffen.(22) Beoogd werd schuldeisers een tastbaar voordeel te bieden door hen in staat te stellen een snelle en efficiënte tenuitvoerlegging in het buitenland te verkrijgen zonder tussenkomst van het gerechtelijk apparaat van de lidstaat waar om tenuitvoerlegging wordt verzocht, met de daarmee gepaard gaande vertragingen en kosten.(23)
70.      Verordening nr. 805/2004 heeft tot doel om door de vastlegging van minimumnormen een EET voor niet-betwiste schuldvorderingen in het leven te roepen ten behoeve van het vrije verkeer van beslissingen, gerechtelijke schikkingen en authentieke akten in alle lidstaten.(24) Wanneer een nationale beslissing door het gerecht van oorsprong als Europese executoriale titel is gewaarmerkt, wordt zij, wat de tenuitvoerlegging betreft, op dezelfde manier behandeld als een beslissing die in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven, en is dus geen exequatur nodig om de uitvoerbaarheid ervan in die lidstaat vast te stellen.(25) Hetzelfde geldt voor gerechtelijke schikkingen(26) en authentieke akten(27).
71.      Het Hof heeft aldus geoordeeld dat uit de gecombineerde lezing van de artikelen 1 en 5 van verordening nr. 805/2004, gelezen in het licht van de overwegingen 8, 10, 11 en 18 ervan, volgt dat deze verordening tot doel heeft om – met inachtneming van het wederzijdse vertrouwen in de rechtspleging in de lidstaten, waarop de bevoegdheidsverdeling berust tussen enerzijds de gerechten en instanties van de lidstaat van oorsprong en anderzijds die van de lidstaat van tenuitvoerlegging – het vrije verkeer van met name beslissingen inzake niet-betwiste schuldvorderingen te verzekeren en de tenuitvoerlegging ervan te bespoedigen en te vereenvoudigen door de procedure om die beslissingen uitvoerbaar te maken af te schaffen en tegelijkertijd de rechten van de verdediging te waarborgen.(28)
72.      Derhalve zou het toestaan van een controle op de inachtneming van de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004 in de lidstaat van tenuitvoerlegging volgens mij duidelijk in strijd zijn met dit doel, aangezien dit ertoe zou leiden dat in deze lidstaat opnieuw een stelselmatige toetsing wordt ingevoerd van het in de lidstaat van oorsprong afgegeven bewijs van waarmerking als EET, bovenop de procedures waarin deze verordening voorziet en ondanks het erin neergelegde uitdrukkelijke verbod van elke heroverweging ten gronde.
73.      Dit geldt temeer daar de invoering van een dergelijk stelsel van vrij verkeer van beslissingen inzake niet-betwiste schuldvorderingen berust op het feit dat de lidstaten er onderling op vertrouwen dat de andere lidstaten de tenuitvoerlegging van het Unierecht eerbiedigen. Zoals overweging 18 van verordening nr. 805/2004 aangeeft, kan op grond van het wederzijdse vertrouwen in de rechtspleging in de lidstaten door een gerecht van een lidstaat in het bijzonder worden vastgesteld dat aan alle voorwaarden voor erkenning als EET is voldaan, zodat een beslissing in alle andere lidstaten ten uitvoer kan worden gelegd.
74.      Zoals blijkt uit het ontbreken van een openbare-ordeclausule op grond waarvan de lidstaat van tenuitvoerlegging kan weigeren om de beslissing, de gerechtelijke schikking of de als EET gewaarmerkte authentieke akte ten uitvoer te leggen, is dit vrije verkeer mijns inziens bovendien gebaseerd op een bijzonder hoge mate van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten.
75.      Met andere woorden, het beginsel van wederzijds vertrouwen rechtvaardigt dat, ten eerste, de lidstaat van oorsprong bij uitsluiting bevoegd is om een EET te rectificeren of in te trekken, en, ten tweede, de rechter van de lidstaat van tenuitvoerlegging een bewijs van waarmerking als EET als geldig moet beschouwen en de regelmatigheid ervan niet mag toetsen, ook al had het bewijs van waarmerking, wegens een kennelijke schending van de temporele werkingssfeer van verordening nr. 805/2004, niet mogen worden afgegeven.
76.      Uit het voorgaande volgt dat zowel de bewoordingen van artikel 21, lid 2, en artikel 25 van verordening nr. 805/2004 als de context van deze bepalingen en de doelstellingen van de handeling waarvan zij deel uitmaken, erop wijzen dat die bepalingen eraan in de weg staan dat het bewijs van waarmerking van een authentieke akte als EET kan worden getoetst in de lidstaat van tenuitvoerlegging wanneer, gelet op de datum waarop de authentieke akte is opgesteld, de temporele werkingssfeer van deze verordening kennelijk niet in acht is genomen.
V.      Conclusie
77.      Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging de prejudiciële vraag van het Oberste Gerichtshof te beantwoorden als volgt:
„Artikel 21, lid 2, van verordening (EG) nr. 805/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen, gelezen in samenhang met artikel 25 van deze verordening,
moet aldus worden uitgelegd dat
een bewijs van waarmerking van een uitvoerbare authentieke akte als
Europese executoriale titel dat door de bevoegde instantie van de lidstaat van oorsprong is afgegeven in de vorm van het formulier in bijlage III bij deze verordening, niet mag worden getoetst in de lidstaat van tenuitvoerlegging wanneer, gelet op de datum waarop de authentieke akte is verleden, de temporele werkingssfeer van die verordening kennelijk niet in acht is genomen.”
1      Oorspronkelijke taal: Frans.
2      Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 351, L 2012, blz. 1).
3      Tot stand gebracht bij verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1; hierna: „Brussel I-verordening”).
4      Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen (PB 2004, L 143, blz. 15).
5      De enige grond tot weigering van een gewaarmerkte beslissing waarin artikel 21, lid 1, van verordening nr. [805/2004] voorziet, is de onverenigbaarheid met een eerdere beslissing, welke weigeringsgrond overigens niet van toepassing is op authentieke akten; zie artikel 25, lid 3, van deze verordening.
6      Overeenkomstig § 54c, lid 1, van de tenuitvoerleggingswet.
7      PB 1972, L 299, blz. 32; hierna: „Executieverdrag”.
8      Dienaangaande wil ik erop wijzen dat in casu verordening nr. 805/2004, ingevolge artikel 33 ervan, van kracht was op het tijdstip waarop de betrokken authentieke akte als EET werd gewaarmerkt. Het gaat hier dus niet om de naleving van deze bepaling. Artikel 26 van deze verordening bepaalt daarentegen dat zij slechts van toepassing is op authentieke akten die zijn verleden of opgesteld na de inwerkingtreding van
die verordening. Het gaat hier dus om die bepaling, die tot doel heeft de akten die als EET kunnen worden gecertificeerd, in de tijd te beperken.
9      Zie met name Yessiou-Faltsi, P., „The European Enforcement Order after Five Years of Experience in Greece”, Revue Hellénique de Droit International, 2008, deel 61, blz. 735, 742 en 743 (Griekse beslissingen die vóór 21 oktober 2005 als EET zijn gewaarmerkt); tribunal d’arrondissement de Luxembourg (rechter in eerste aanleg Luxemburg, Luxemburg) (civiel), derde kamer, vonnis inzake bijzondere beslaglegging, nr. 37/2015, beschikbaar via https://justice.public.lu/fr/jurisprudence/juridictions-judiciaires.html (EET afgegeven in Frankrijk in 2012 op basis van een in 2003 gegeven beschikking in kort geding); alsmede Oberlandesgericht München
(hoogste rechterlijke instantie van de deelstaat Beieren, München, Duitsland), beschikking
van 30 april 2007, 6 W 687/07, NJW‑RR, 2007, blz. 1582 en 1583 (niet-toepasselijkheid van de verordening op een op 2 maart 2005 gegeven beschikking tot vaststelling van de kosten).
10      Artikel 33 van verordening nr. 805/2004.
11      Zie ook Huet, A., „Titre exécutoire européen”, Repertoire de droit européen, Dalloz, augustus 2006, punt 7.
12      Zie naar analogie, met betrekking tot de afbakening ratione temporis van de Brussel I‑ en Brussel I bis-verordening, arrest van 6 juni 2019, Weil (C‑361/18, EU:C:2019:473, punt 24).
13      Artikel 1 van verordening nr. 805/2004.
14      Arresten van 16 februari 2023, Lufthansa Technik AERO Alzey (C‑393/21, EU:C:2023:104, punt 33), en 27 november 2025, Manuel Costa Filhos (C‑643/24, EU:C:2025:923, punt 37).
15      Zie met name de Griekse („Σε καμία περίπτωση”), de Spaanse („en ningún caso”), de Franse („en aucun cas”), de Italiaanse („in nessun caso”), de Nederlandse („in geen geval”), de Poolse („w żadnych okolicznościach”), de Portugese („em caso algum”), de Roemeense („în niciun caz”) en de Engelse („under no circumstances”) taalversie.
16      Zie artikel 22, lid 2, van het voorstel voor een verordening van de Raad tot invoering van een Europese executoriale titel voor niet-betwiste schuldvorderingen [COM(2002) 159 def.], blz. 3.
17      Zie met name artikel 29 van het Executieverdrag en artikel 52 van de Brussel I bis-verordening.
18      Zie met name arresten van 28 maart 2000, Krombach (C‑7/98, EU:C:2000:164, punt 36), en laatstelijk, 4 oktober 2024, Real Madrid Club de Fútbol (C‑633/22, EU:C:2024:843, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
19      Arrest van 16 februari 2023, Lufthansa Technik AERO Alzey (C‑393/21, EU:C:2023:104, punt 41).
20      Arresten van 16 februari 2023, Lufthansa Technik AERO Alzey (C‑393/21, EU:C:2023:104, punt 41), en 27 november 2025, Manuel Costa Filhos (C‑643/24, EU:C:2025:923, punt 40).
21      Zie in die zin arrest van 16 februari 2023, Lufthansa Technik AERO Alzey (C‑393/21, EU:C:2023:104, punten 34 en 35).
22      Zie overweging 8 van verordening nr. 805/2004 en mededeling van de Raad (2001/C 12/01), „Ontwerpprogramma van maatregelen voor de tenuitvoerlegging van het beginsel van wederzijdse erkenning van beslissingen in burgerlijke en handelszaken” (PB 2001, C 12, blz. 1 en 5).
23      Zie overwegingen 8 en 9 van verordening nr. 805/2004.
24      Artikel 1 van verordening nr. 805/2004.
25      Zie artikel 5 van verordening nr. 805/2004.
26      Artikel 24, lid 2, van verordening nr. 805/2004.
27      Artikel 25, lid 2, van verordening nr. 805/2004.
28      Arrest van 27 november 2025, Manuel Costa Filhos (C‑643/24, EU:C:2025:923, punt 53). Zie ook arrest van 16 februari 2023, Lufthansa Technik AERO Alzey (C‑393/21, EU:C:2023:104, punt 45).