62018CO0709_INF
Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 maja 2020 r. –UL i VM
(sprawa C‑709/18) (
1
)
Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Artykuły 3 i 4 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 47 i 48 – Publiczne wypowiedzi o winie – Sąd krajowy – Przyjęcie postanowieniem oświadczenia o winie jednego z dwóch współoskarżonych o popełnienie czynów karalnych wskazanych w akcie oskarżenia – Badanie winy drugiego współoskarżonego, który oświadczył, że jest niewinny – Skazanie przez ten sam sąd, który przyjął oświadczenie o winie
1.
Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Wzmocnienie niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2016/343 – Publiczne wypowiedzi o winie – Orzeczenia inne niż orzeczenia o winie – Pojęcie – Postanowienie wydane przez sąd przyjmujące oświadczenie o winie za czyny karalne jednej z osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne – Włączenie
(dyrektywa 2016/343 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1)
(zob. pkt 28)
2.
Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Wzmocnienie niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2016/343 – Publiczne wypowiedzi o winie – Przestrzeganie domniemania niewinności – Postępowanie karne wszczęte wobec dwóch osób w związku z naruszeniami prawa dokonanymi we współsprawstwie – Postanowienie wydane przez sąd dopuszczające przyznanie się do winy jednej z osób, przeciwko którym toczy się postępowanie – Postanowienie wspominające drugą osobę, która nie przyznała się do winy jako współsprawca domniemanych naruszeń – Późniejsze skazanie tej ostatniej, przez ten sam sąd, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego odnoszącego się do czynów jej zarzucanych – Dopuszczalność – Przesłanki
(Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 47 akapit drugi, art. 48; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343, motyw 16, art. 3, art. 4 ust. 1)
(zob. pkt 29–31, 34, 35; sentencja)
3.
Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Pytania zadane bez wystarczającego wyjaśnienia przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność
(art. 267 TUE; regulamin postępowania przed Trybunałem, art. 53 § 2, art. 94)
(zob. pkt 39, 40, 42–44)
4.
Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Zakres – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź – Oczywista niedopuszczalność
(art. 267 TFUE)
(zob. pkt 39, 41, 44)
Sentencja
Artykuł 3 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym w związku z motywem 16 tej dyrektywy, a także art. 47 akapit drugi i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko dwóm osobom sąd krajowy najpierw postanowieniem przyjął oświadczenie pierwszej osoby o winie za czyny karalne wymienione w akcie oskarżenia rzekomo popełnione we współsprawstwie z drugą osobą, która nie złożyła oświadczenia o winie, a następnie orzekł po przeprowadzeniu postępowania dowodowego odnoszącego się do czynów zarzucanych drugiej osobie o winie tej osoby, pod warunkiem że z jednej strony wskazanie drugiej osoby jako współsprawcy rzekomo popełnionych czynów karalnych jest konieczne dla kwalifikacji odpowiedzialności prawnej osoby, która złożyła oświadczenie o winie, a z drugiej strony, że w tym postanowieniu lub akcie oskarżenia, do którego odnosi się to postanowienie, wskazano wyraźnie, iż wina tej drugiej osoby nie została wykazana prawnie i będzie przedmiotem odrębnego postępowania dowodowego i wyroku.
(
1
)	Dz.U. C 44 z 4.2.2019.