Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 11ης Μαρτίου 2026 (*)
« Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Ανακοίνωση κενής θέσης – Θέση διευθυντή – Απόρριψη υποψηφιότητας – Βλαπτική πράξη – Παραδεκτό – Αναρμοδιότητα του εκδόντος την πράξη οργάνου – Κριτήρια επιλεξιμότητας – Έννοια της “θέσης μεσαίου διοικητικού στελέχους” – Πλάνη περί το δίκαιο »
Στην υπόθεση T‑195/25,
Friedrich Erlbacher, κάτοικος Βρυξελλών (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από την L. Levi, δικηγόρο,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τον J.‑F. Brakeland και την S. Chantre,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους J. Svenningsen, πρόεδρο, J. Martín y Pérez de Nanclares (εισηγητή) και M. Stancu, δικαστές,
γραμματέας: L. Ramette, διοικητικός υπάλληλος,
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, και συγκεκριμένα:
–        την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή με χωριστό δικόγραφο το οποίο κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 2 Ιουνίου 2025,
–        τις παρατηρήσεις του προσφεύγοντος επί της ενστάσεως απαραδέκτου που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Ιουνίου 2025,
–        την από 4 Ιουλίου 2025 απόφαση περί εξέτασης της ενστάσεως απαραδέκτου μαζί με την ουσία της υποθέσεως,
–        τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας της 7ης Ιουλίου 2025 και την απάντηση της Επιτροπής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 Ιουλίου 2025,
κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 17ης Δεκεμβρίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την προσφυγή την οποία άσκησε δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, ο προσφεύγων Friedrich Erlbacher ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως που περιέχεται στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Γενικής Διεύθυνσης (ΓΔ) «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 11ης Ιουνίου 2024, με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητά του για τη θέση του διευθυντή (AD 14/AD 15) της ΓΔ «Γεωργία και Αγροτική Ανάπτυξη» της Επιτροπής (στο εξής: επίμαχη θέση).
Ιστορικό της διαφοράς
2        Ο προσφεύγων είναι μόνιμος υπάλληλος της Επιτροπής από την 1η Ιανουαρίου 1996.
3        Από την 1η Ιανουαρίου 1996 έως τις 31 Οκτωβρίου 1998 ο προσφεύγων άσκησε καθήκοντα στη ΓΔ «Ανταγωνισμός» και στη συνέχεια αποσπάσθηκε προς το συμφέρον της υπηρεσίας στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2004. Από την 1η Οκτωβρίου 2004 τοποθετήθηκε στη νομική υπηρεσία της Επιτροπής (στο εξής: νομική υπηρεσία). Την 1η Μαρτίου 2014 διορίστηκε «Νομικός σύμβουλος» στην ίδια υπηρεσία. Έκτοτε, προήχθη στον βαθμό AD 14. Τέλος την 1η Νοεμβρίου 2021 διορίστηκε αναπληρωτής του κύριου νομικού συμβούλου που διευθύνει την ομάδα «Θεσμικά όργανα» της νομικής υπηρεσίας.
4        Στις 14 Μαΐου 2024 δημοσιεύθηκε προκήρυξη για τη θέση διευθυντή (βαθμός AD 14/AD 15) στη διεύθυνση G «Διεθνή ζητήματα» της ΓΔ «Γεωργία και αγροτική ανάπτυξη» (ανακοίνωση COM/2024/1108) (στο εξής: ανακοίνωση κενής θέσης), βάσει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημεία i και iii, του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ).
5        Η διαδικασία επιλογής, υπό τον τίτλο «Πολιτική προσλήψεων», περιγραφόταν στην ανακοίνωση αυτήν ως εξής:
«[...] Οι υποψήφιοι που καλούνται σε συνέντευξη με τη συμβουλευτική επιτροπή διορισμών πρέπει να υποβληθούν, πριν από τη συνέντευξη αυτή, σε αξιολόγηση από εξωτερικούς συμβούλους διάρκειας μίας ημέρας, σε κέντρο αξιολόγησης, εκτός αν έχουν ήδη υποβληθεί σε αξιολόγηση σε κέντρο αξιολόγησης που οργανώθηκε κατόπιν αιτήματος της ΓΔ [«Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια»] για τύπο θέσης του ίδιου επιπέδου με αυτή για την οποία είναι τώρα υποψήφιοι, εντός των δύο ετών που προηγούνται της ημερομηνίας της συνέντευξης με [τη συμβουλευτική επιτροπή διορισμών] [...]»
6        Επιπλέον, η ανακοίνωση κενής θέσεως περιείχε υπερσύνδεσμο που παρέπεμπε σε σελίδα του εσωτερικού ιστοτόπου της Επιτροπής, η οποία έφερε τον τίτλο «Διοικητικά στελέχη: προϋποθέσεις επιλεξιμότητας». Όσον αφορά τα καθήκοντα που εμπίπτουν στον τύπο θέσης διευθυντή, επισημαίνεται ότι είναι επιλέξιμοι ιδίως οι μόνιμοι υπάλληλοι «βαθμού AD 14 οι οποίοι ασκούν (ή έχουν ασκήσει) καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους για περίοδο τουλάχιστον [δύο] ετών» (στο εξής: επίδικη προϋπόθεση).
7        Στις 27 Μαΐου 2024 ο προσφεύγων υπέβαλε την υποψηφιότητά του για την εν λόγω θέση.
8        Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024, ένα μέλος του προσωπικού της μονάδας «HR.02 – Executive Staff» της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» της Επιτροπής ενημέρωσε τον προσφεύγοντα ότι η υποψηφιότητά του δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη για τον λόγο ότι αυτός δεν πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας, και ειδικότερα την επίδικη προϋπόθεση.
9        Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 13ης Ιουνίου 2024, ο προσφεύγων κλήθηκε σε συνέντευξη με την επιτροπή προεπιλογής της ΓΔ «Γεωργία και αγροτική ανάπτυξη» για τη διαδικασία επιλογής COM/2024/1108, η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 25 Ιουνίου 2024.
10      Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 14ης Ιουνίου 2024, ένα μέλος του προσωπικού της μονάδας «R. 5 – People & Organisation» της ΓΔ «Γεωργία και αγροτική ανάπτυξη» πληροφόρησε τον προσφεύγοντα ότι, δεδομένου ότι η υποψηφιότητά του δεν κρίθηκε επιλέξιμη από τη ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια», η πρόσκληση για την οποία έγινε λόγος στη σκέψη 9 δεν ίσχυε πλέον.
11      Στις 22 Αυγούστου 2024 ο προσφεύγων άσκησε, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, διοικητική ένσταση κατά του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024.
12      Στις 30 Ιουνίου 2024, η Επιτροπή, κατά την 2 505η σύσκεψή της, κατόπιν πρότασης του αρμόδιου για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλους της, σε συμφωνία με την Πρόεδρό της και κατόπιν διαβούλευσης με το αρμόδιο για τη γεωργία και την αγροτική ανάπτυξη μέλος της, αποφάσισε να διορίσει ένα τρίτο πρόσωπο στην εν λόγω θέση (στο εξής: απόφαση διορισμού).
13      Την ίδια ημερομηνία εκδόθηκε δελτίο Τύπου για την απόφαση διορισμού.
14      Στις 11 Δεκεμβρίου 2024 κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα η απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεώς του (στο εξής: απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως), την οποία εξέδωσε η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ).
Αιτήματα των διαδίκων
15      Ο προσφεύγων ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να ακυρώσει το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024,
–        κατά το μέρος που είναι αναγκαίο, να ακυρώσει την απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως, και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα, ακόμη και σε περίπτωση που κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη.
16      Η Επιτροπή ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να κρίνει την προσφυγή απαράδεκτη και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμη, και
–        να καταδικάσει τον προσφεύγοντα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
Επί του παραδεκτού της προσφυγής
17      Η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό της προσφυγής κατά το μέρος που το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 δεν συνιστά βλαπτική πράξη.
18      Κατά την Επιτροπή, πρώτον, η προσφυγή είναι απαράδεκτη, δεδομένου ότι το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 προέρχεται από μέλος του προσωπικού της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» και όχι από την ΑΔΑ που είναι επιφορτισμένη με τη διαδικασία για την πλήρωση της επίμαχης θέσης, δυνάμει του άρθρου 29, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σημεία i και iii, του ΚΥΚ, ήτοι από το σώμα των Επιτρόπων.
19      Δεύτερον, το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 δεν αποτελεί βλαπτική πράξη, αλλά ενδιάμεση πράξη που αποτελεί μέρος της διαδικασίας πρόσληψης. Συγκεκριμένα, από την ανακοίνωση κενής θέσης και από τη σελίδα του εσωτερικού ιστοτόπου της Επιτροπής στην οποία παραπέμπει η ανακοίνωση αυτή προκύπτει ότι η επίμαχη διαδικασία επιλογής είναι διαδικασία αποτελούμενη από περισσότερα στάδια μεταξύ της δημοσίευσης της ανακοίνωσης κενής θέσης και της αποφάσεως διορισμού εκ μέρους του σώματος των Επιτρόπων. Η βλαπτική πράξη που προέρχεται από την ΑΔΑ είναι η απόφαση διορισμού.
20      Τρίτον, το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 δεν είχε ως αποτέλεσμα τον οριστικό αποκλεισμό του προσφεύγοντος από τη διαδικασία ή τη δέσμευση της ΑΔΑ. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από τα από 28 Νοεμβρίου 2024 πρακτικά της 2 505ης σύσκεψης του σώματος των Επιτρόπων (στο εξής: πρακτικά της σύσκεψης του σώματος των Επιτρόπων), η ΑΔΑ εξέτασε τον πλήρη κατάλογο των προσώπων που υπέβαλαν υποψηφιότητα για την εν λόγω θέση. Επομένως, η ΑΔΑ έλαβε την τελική απόφασή της έχοντας λάβει γνώση του πλήρους καταλόγου υποψηφιοτήτων.
21      Ο προσφεύγων αντικρούει τα επιχειρήματα της Επιτροπής.
22      Δυνάμει των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ, το παραδεκτό προσφυγής ακυρώσεως στις υπαλληλικές υποθέσεις εξαρτάται από την ύπαρξη βλαπτικής πράξης.
23      Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, βλαπτικές είναι, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, μόνον οι πράξεις ή τα μέτρα που παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα ικανά να επηρεάσουν ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας ουσιωδώς τη νομική του κατάσταση (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 95 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24      Για να διαπιστωθεί εάν ορισμένη πράξη παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, πρέπει να εξετάζεται η ουσία της και να εκτιμώνται τα αποτελέσματα αυτά με γνώμονα αντικειμενικά κριτήρια, όπως το περιεχόμενο της πράξης, λαμβανομένων, ενδεχομένως, υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε και των εξουσιών του θεσμικού οργάνου που την εξέδωσε (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 96 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25      Επομένως, η ικανότητα μιας πράξης να παράγει άμεσα αποτελέσματα επί της νομικής κατάστασης φυσικού ή νομικού προσώπου δεν μπορεί να εκτιμάται με μόνο γνώμονα το γεγονός ότι η πράξη αυτή έχει τη μορφή μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, διότι τούτο θα είχε ως συνέπεια να υπερισχύει η μορφή της πράξης που αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής έναντι της ίδιας της ουσίας της πράξης (βλ. απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2022, Picard κατά Επιτροπής, C‑366/21 P, EU:C:2022:984, σκέψη 97 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26      Εξάλλου, όταν πρόκειται για πράξεις ή αποφάσεις που εκδίδονται στο πλαίσιο διαδικασίας περιλαμβάνουσας περισσότερα στάδια, ιδίως κατά το πέρας εσωτερικής διαδικασίας, συνιστούν κατ’ αρχήν πράξεις δεκτικές προσφυγής μόνον τα μέτρα που καθορίζουν οριστικώς τη θέση του θεσμικού οργάνου κατά το πέρας της διαδικασίας αυτής, αποκλειομένων των ενδιάμεσων μέτρων σκοπός των οποίων είναι η προετοιμασία της τελικής αποφάσεως (απόφαση της 2ας Φεβρουαρίου 2022, LU κατά ΕΤΕπ, T‑536/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:40, σκέψη 38· πρβλ., επίσης, διάταξη της 16ης Νοεμβρίου 2018, OT κατά Επιτροπής, T‑552/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:807, σκέψη 43 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
27      Τέλος, σύμφωνα με τα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ, μόνον οι πράξεις της ΑΔΑ και της αρμόδιας για τη σύναψη συμβάσεων πρόσληψης αρχής μπορούν να υποβληθούν στον έλεγχο του Γενικού Δικαστηρίου από τους υπαλλήλους και το λοιπό προσωπικό των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλ. διάταξη της 16ης Νοεμβρίου 2018, OT κατά Επιτροπής, T‑552/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:807, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Εν προκειμένω, με την ένσταση απαραδέκτου, η Επιτροπή ισχυρίζεται κατ’ ουσίαν ότι μόνον η απόφαση διορισμού συνιστά βλαπτική πράξη, δεδομένου ότι προέρχεται από την ΑΔΑ, ήτοι από το σώμα των Επιτρόπων, στην οποία έχει υποβληθεί ο πλήρης κατάλογος των προσώπων που υπέβαλαν υποψηφιότητα για την εν λόγω θέση. Αντιθέτως, ο προσφεύγων εκτιμά ότι, πριν από την έκδοση της αποφάσεως αυτής, η οποία εξάλλου δεν του κοινοποιήθηκε, η ΑΔΑ έλαβε υπόψη μόνον τις υποψηφιότητες που πρότεινε η συμβουλευτική επιτροπή διορισμών (στο εξής: ΣΕΔ), αποκλειομένης της δικής του, η οποία απορρίφθηκε ως μη επιλέξιμη πριν από το στάδιο της προεπιλογής, με αποτέλεσμα το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 να συνιστά οριστική απόρριψη της υποψηφιότητάς του και, ως εκ τούτου, τη βλαπτική πράξη.
29      Συναφώς, επισημαίνεται ότι οι λεπτομερείς κανόνες οργάνωσης της διαδικασίας που καταλήγει στην πρόσληψη υπαλλήλων που ανήκουν στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό προβλέπονται στο συγκεφαλαιωτικό έγγραφο σχετικά με την πολιτική που αφορά τους υπαλλήλους που ανήκουν στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό [SEC (2004) 1352/2], της 26ης Οκτωβρίου 2004, το οποίο εγκρίθηκε από την Επιτροπή (στο εξής: συγκεφαλαιωτικό έγγραφο). Στο σημείο 5.2 του συγκεφαλαιωτικού εγγράφου, η διαδικασία αυτή περιγράφεται ως περιλαμβάνουσα περισσότερα στάδια τα οποία, εν προκειμένω, εφαρμόστηκαν με την ανακοίνωση κενής θέσης.
30      Σύμφωνα με τη διαδικασία αυτή, η αρμόδια για την πρόσληψη γενική διεύθυνση καταρτίζει σχέδιο ανακοίνωσης κενής θέσης σε συμφωνία με τον εισηγητή της διαδικασίας και, στη συνέχεια, η εν λόγω ανακοίνωση κενής θέσης δημοσιεύεται κατόπιν της έγκρισής της από την ΑΔΑ (πρώτο στάδιο). Στη συνέχεια, η επιτροπή προεπιλογής καταρτίζει κατάλογο των καταλληλότερων υποψηφίων για την εν λόγω θέση υπό το πρίσμα των δημοσιευμένων κριτηρίων (δεύτερο στάδιο). Με βάση την έκθεση της επιτροπής αυτής, η ΣΕΔ προσδιορίζει τους υποψηφίους που είναι οι πλέον κατάλληλοι για να κληθούν σε συνέντευξη και στη συνέχεια διατυπώνει την προκαταρκτική της γνώμη (τρίτο στάδιο). Μετά τις συνεντεύξεις με τους επιλεγέντες υποψηφίους, η ΣΕΔ διατυπώνει τη γνώμη της και καταρτίζει τον εφεδρικό πίνακα προσλήψεων συνοδευόμενο από δελτία αξιολόγησης κάθε υποψηφίου (τέταρτο στάδιο). Οι υποψήφιοι που περιλαμβάνονται στον εφεδρικό πίνακα τον οποίο καταρτίζει η ΣΕΔ πρέπει να κληθούν σε συνεντεύξεις με ένα ή περισσότερα μέλη του σώματος των Επιτρόπων που προβαίνει στον διορισμό του υποψηφίου ο οποίος έχει επιλεγεί για την εν λόγω θέση (πέμπτο και τελευταίο στάδιο).
31      Κατά συνέπεια, το σώμα των Επιτρόπων είναι η ΑΔΑ που είναι αρμόδια για τον διορισμό των υπαλλήλων που ανήκουν στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό, η δε απόφαση διορισμού λαμβάνεται κατόπιν διαδικασίας επιλογής περιλαμβάνουσας περισσότερα στάδια, κατά τη διάρκεια των οποίων καταρτίζονται προπαρασκευαστικές πράξεις. Επομένως, κατ’ αρχήν και σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στις σκέψεις 26 και 27 ανωτέρω, μόνον η απόφαση διορισμού αποτελεί τη βλαπτική για τον προσφεύγοντα πράξη.
32      Εντούτοις, η νομολογία έχει δεχθεί ότι μια απόφαση που εκδίδεται κατά το πέρας ενός από τα στάδια της διαδικασίας επιλογής μπορεί να συνιστά βλαπτική πράξη για τον ενδιαφερόμενο, εφόσον έχει ως αποτέλεσμα να του στερεί τη δυνατότητα συμμετοχής σε μεταγενέστερο στάδιο της εν λόγω διαδικασίας και, κατά συνέπεια, κάθε δυνατότητα διορισμού στη θέση που αφορά η ανακοίνωση κενής θέσης (πρβλ. διάταξη της 22ας Απριλίου 2015, ED κατά ENISA, F‑105/14, EU:F:2015:33, σκέψεις 31 και 32).
33      Εν προκειμένω, η επιτροπή προεπιλογής ακύρωσε την αρχικώς προβλεφθείσα συνέντευξη με τον προσφεύγοντα ακριβώς κατόπιν της αξιολόγησης των προϋποθέσεων επιλεξιμότητας στην οποία προέβη η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια». Πράγματι, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 10 ανωτέρω, η πρόσκληση στη συνέντευξη αυτή έπρεπε να θεωρηθεί ως μη ισχύουσα πλέον, δεδομένου ότι η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» έκρινε ότι ο προσφεύγων δεν πληρούσε, ειδικότερα, την επίδικη προϋπόθεση.
34      Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, κατόπιν της αποστολής του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024, ο προσφεύγων αποκλείστηκε από τα λοιπά στάδια της διαδικασίας επιλογής και, ως εκ τούτου, το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τον βλάπτει.
35      Εντούτοις, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή υποστήριξε ότι, μολονότι η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» προέβη σε μια πρώτη ανάλυση των προϋποθέσεων επιλεξιμότητας, η μόνη ΑΔΑ που ήταν αρμόδια για την έκδοση οριστικής αποφάσεως ήταν το σώμα των Επιτρόπων.
36      Κατά την Επιτροπή, τα διάφορα όργανα τα οποία συμμετείχαν στη διαδικασία μετά τη ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» ήταν σε θέση να αναλύσουν τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας και είχαν τη δυνατότητα να καταλήξουν σε ανάλυση διαφορετική από την ανάλυση της εν λόγω ΓΔ. Με άλλα λόγια, η επιτροπή προεπιλογής, η ΣΕΔ ή ακόμη το σώμα των Επιτρόπων είχαν τη δυνατότητα να κρίνουν επιλέξιμη την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος και, ως εκ τούτου, το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 δεν συνιστά βλαπτική πράξη.
37      Εντούτοις, υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι απλώς και μόνον η μνεία της δυνατότητας αυτής δεν μπορεί να αποτελέσει επαρκές επιχείρημα για να αποκλειστεί ότι το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 συνιστά βλαπτική πράξη. Πράγματι, λαμβανομένων υπόψη των συνεπειών που πράγματι προκλήθηκαν επί της κατάστασης του προσφεύγοντος και των πληροφοριών τις οποίες αυτός έλαβε, η Επιτροπή πρέπει να παράσχει στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι τα διάφορα όργανα αυτά, τα οποία έπρεπε να μετάσχουν στη διαδικασία επιλογής και, τουλάχιστον, στη διαδικασία προεπιλογής, όντως έλαβαν την υποψηφιότητά του και ανέλυσαν τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητάς της. Εφόσον δεν έχουν παρασχεθεί τέτοια στοιχεία, συνάγεται το συμπέρασμα ότι φαίνεται ότι η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» έλαβε οριστικώς θέση επί των προϋποθέσεων επιλεξιμότητας του προσφεύγοντος
38      Πρώτον, όσον αφορά την επιτροπή προεπιλογής, η διατύπωση που χρησιμοποιείται στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 14ης Ιουνίου 2024, το οποίο μνημονεύεται στη σκέψη 10 ανωτέρω, αποκλείει το ενδεχόμενο να προέβη η επιτροπή αυτή σε ανάλυση της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος, μάλιστα δε από τη διατύπωση αυτή προκύπτει ότι η εν λόγω επιτροπή θεωρούσε ότι δεσμεύεται από την εκτίμηση της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια».
39      Δεύτερον, όσον αφορά τη ΣΕΔ, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε να προσκομισθούν τα έγγραφα με στοιχεία αναφοράς PERS (2024) 65/2 και PERS (2024) 65/3 προκειμένου να εξακριβώσει αν η ΣΕΔ και, στη συνέχεια, το σώμα των Επιτρόπων είχαν στη διάθεσή τους, όπως υποστήριξε η Επιτροπή, τον πλήρη κατάλογο των υποψηφιοτήτων για την επίμαχη θέση, απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέταση της επιλεξιμότητάς τους. Απαντώντας στο αίτημα αυτό, η Επιτροπή προσκόμισε τρία έγγραφα, και συγκεκριμένα:
–        το από 11 Ιουνίου 2024 σημείωμα του γενικού διευθυντή της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια», το οποίο διαβιβάστηκε στο αρμόδιο για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλος της Επιτροπής (στο εξής: σημείωμα της 11ης Ιουνίου 2024),
–        την από 22 Αυγούστου 2024 προκαταρκτική γνώμη της ΣΕΔ,
–        την από 3 Οκτωβρίου 2024 γνώμη της ΣΕΔ.
40      Από το σημείωμα της 11ης Ιουνίου 2024 προκύπτει ότι, μεταξύ των επτά υποψηφιοτήτων που υποβλήθηκαν, μόνον η υποψηφιότητα του προσφεύγοντος δεν ήταν επιλέξιμη και δεν διαβιβάστηκε στο αρμόδιο για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλος της Επιτροπής, όπερ επιβεβαιώθηκε από την Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Ως εκ τούτου, το μέλος της Επιτροπής το οποίο εισηγήθηκε την πρόταση που υποβλήθηκε στο σώμα των Επιτρόπων (βλ. σκέψη 12 ανωτέρω) δεν είχε λάβει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος.
41      Όσον αφορά την από 22 Αυγούστου 2024 προκαταρκτική γνώμη της ΣΕΔ, η γνώμη αυτή περιέλαβε στον κατάλογο των επιλέξιμων υποψηφιοτήτων όχι μόνον την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, αλλά και εκείνη ενός προσώπου το οποίο, ωστόσο, είχε αποσύρει την υποψηφιότητά του πριν από το στάδιο της προεπιλογής. Κατά τον τρόπο αυτόν, ο αριθμός των επιλέξιμων υποψηφιοτήτων ανήλθε σε οκτώ αντί για έξι. Η Επιτροπή, ερωτηθείσα κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σχετικά με την εν λόγω αριθμητική διαφορά, αναγνώρισε ότι η ασυνέπεια αυτή μπορούσε να δημιουργήσει ερωτηματικά, χωρίς ωστόσο να παράσχει περαιτέρω εξηγήσεις.
42      Επομένως, η Επιτροπή δεν υποστήριξε ότι η διαφορά αυτή εξηγούνταν από το γεγονός ότι η ΣΕΔ ανέλυσε τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας όλων των υποψηφιοτήτων και κατέληξε σε διαφορετικό συμπέρασμα από εκείνο στο οποίο είχε καταλήξει η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια».
43      Εν πάση περιπτώσει, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν ήταν σε θέση να παράσχει συγκεκριμένα στοιχεία ικανά να επιβεβαιώσουν ότι η ΣΕΔ είχε όντως λάβει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, αντιθέτως προς το αρμόδιο για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλος της Επιτροπής, ούτε ότι είχε πράγματι εξετάσει την επιλεξιμότητα της υποψηφιότητας αυτής.
44      Επιπλέον, η από 22 Αυγούστου 2024 προκαταρκτική γνώμη της ΣΕΔ μνημονεύει ρητώς μόνον τον έλεγχο των προσωπικών φακέλων των δύο υποψηφίων που είχαν κληθεί στο κέντρο αξιολόγησης και σε συνέντευξη, μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβανόταν ο προσφεύγων.
45      Επομένως, από τα έγγραφα τα οποία προσκόμισε και τις εξηγήσεις τις οποίες παρέσχε η Επιτροπή δεν μπορεί να συναχθεί ότι η ΣΕΔ είχε πράγματι λάβει όλες τις υποψηφιότητες ούτε, κατά μείζονα λόγο, ότι είχε εξετάσει εκ νέου τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας, ούτε, ειδικότερα, ότι είχε αξιολογήσει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος.
46      Επομένως, ο κατάλογος που περιλαμβάνεται στην από 22 Αυγούστου 2024 προκαταρκτική γνωμοδότηση της ΣΕΔ φαίνεται να αποτελεί απλό συγκεντρωτικό κατάλογο όλων των ονομάτων των υποψηφίων που υπέβαλαν υποψηφιότητα, ανεξαρτήτως της επιλεξιμότητας των υποψηφιοτήτων τους, το δε επίθετο «επιλέξιμος» πρέπει να νοηθεί, ελλείψει πειστικών εξηγήσεων εκ μέρους της Επιτροπής, ως γραφικό σφάλμα.
47      Επομένως, η Επιτροπή δεν απέδειξε ότι η ΣΕΔ είχε εξετάσει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος και είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή ήταν επιλέξιμη, τούτο δε αντιθέτως προς το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια», συμπέρασμα το οποίο, επιπλέον, έγινε δεκτό χωρίς έλεγχο από την επιτροπή προεπιλογής.
48      Η απόδειξη αυτή ήταν κατά μείζονα λόγο αναγκαία διότι, αφενός, από το συγκεφαλαιωτικό έγγραφο δεν προκύπτει ότι αναμένεται από τη ΣΕΔ να εξετάζει τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας των υποψηφιοτήτων και διότι, αφετέρου, δεδομένου ότι η συνέντευξη του προσφεύγοντος με την επιτροπή προεπιλογής ακυρώθηκε, ήταν απίθανο η ΣΕΔ να αξιολογήσει επί της ουσίας μια υποψηφιότητα ως προς την οποία της έλειπαν σημαντικά στοιχεία εκτίμησης.
49      Τρίτον, όσον αφορά το σώμα των Επιτρόπων, λαμβανομένου υπόψη του τρόπου κατά τον οποίο διεξήχθη η διαδικασία επιλογής, ήτοι, κατ’ αρχάς, της μη διαβίβασης της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος στο αρμόδιο για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλος της Επιτροπής, στη συνέχεια, της αποδοχής από την επιτροπή προεπιλογής του συμπεράσματος της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» και, τέλος, της μη απόδειξης του ότι η ΣΕΔ εξέτασε την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, υφίσταται δέσμη ενδείξεων βάσει των οποίων μπορεί ευλόγως να αμφισβητηθεί ότι το σώμα των Επιτρόπων είχε λάβει την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος και είχε εξετάσει την επιλεξιμότητά της. Επιπλέον, όπως διαπιστώθηκε και όσον αφορά τη ΣΕΔ στη σκέψη 48 ανωτέρω, αφενός, δεν προκύπτει από το συγκεφαλαιωτικό έγγραφο ότι το σώμα των Επιτρόπων καλείται να ελέγξει τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας των υποψηφιοτήτων και, αφετέρου, δεδομένου ότι ούτε η επιτροπή προεπιλογής ούτε η ΣΕΔ διεξήγαγαν συνέντευξη με τον προσφεύγοντα, δεν ήταν πιθανόν το σώμα των Επιτρόπων να εξετάσει επί της ουσίας την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος, ως προς την οποία του έλειπαν σημαντικά στοιχεία εκτίμησης.
50      Επιβάλλεται δε η διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν παρέσχε κανένα αποδεικτικό στοιχείο προς απόδειξη του αντιθέτου, εκτός από τα πρακτικά της σύσκεψης του σώματος των Επιτρόπων.
51      Εντούτοις, το γεγονός ότι στα πρακτικά της σύσκεψης του σώματος των Επιτρόπων αναγράφεται ότι το εν λόγω συλλογικό όργανο έλαβε τον κατάλογο των υποψηφιοτήτων δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι πράγματι έλαβε την υποψηφιότητα του προσφεύγοντος και εξέτασε την επιλεξιμότητά της. Πράγματι, η διαβίβαση ενός καταλόγου δεν είναι κατ’ ανάγκη συνώνυμη της πραγματικής διαβίβασης των υποψηφιοτήτων, όπως πιστοποιεί το από 11 Ιουνίου 2024 σημείωμα, στο οποίο περιεχόταν ο κατάλογος των υποψηφιοτήτων, αλλά με το οποίο διαβιβάστηκαν στο αρμόδιο για τον προϋπολογισμό και τη διοίκηση μέλος της Επιτροπής μόνον οι επιλέξιμες υποψηφιότητες.
52      Εξάλλου, επισημαίνεται ότι το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα αυθημερόν στις 16:56, ήτοι μία ώρα περίπου μετά την ηλεκτρονική υπογραφή, στις 15:49, του σημειώματος της 11ης Ιουνίου 2024, όπερ επιβεβαιώνει την πρόθεση να ενημερωθεί ο προσφεύγων για τη ληφθείσα εις βάρος του απόφαση η οποία διαβιβάσθηκε σχεδόν ταυτόχρονα στο αρμόδιο μέλος της Επιτροπής.
53      Επομένως, υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, δεδομένου ότι το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 είχε ως συνέπεια τον αποκλεισμό της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος πριν από το στάδιο της προεπιλογής, σηματοδότησε το τέλος της διαδικασίας επιλογής γι’ αυτόν και συνιστά, ως εκ τούτου, οριστική απόρριψη της υποψηφιότητάς του και, κατά συνέπεια, τη βλαπτική πράξη (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), όπερ συνεπάγεται ότι η προσφυγή του είναι παραδεκτή.
Επί του αντικειμένου της προσφυγής
54      Με το τρίτο αίτημά του, ο προσφεύγων ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να ακυρώσει, κατά το μέρος που είναι αναγκαίο, την απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως.
55      Δεδομένου ότι η απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως στερείται αυτοτελούς περιεχομένου, καθόσον απλώς επιβεβαιώνει την προσβαλλόμενη απόφαση, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το ακυρωτικό αίτημα αποσκοπεί μόνο στην ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως, της οποίας η νομιμότητα θα εκτιμηθεί λαμβανομένης υπόψη της αιτιολογίας που περιλαμβάνεται στην απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως (πρβλ. αποφάσεις της 17ης Ιανουαρίου 1989, Vainker κατά Κοινοβουλίου, 293/87, EU:C:1989:8, σκέψη 8, και της 6ης Ιουλίου 2022, MZ κατά Επιτροπής, T‑631/20, EU:T:2022:426, σκέψη 21).
Επί της ουσίας
56      Προς στήριξη της προσφυγής του, ο προσφεύγων προβάλλει δύο λόγους ακυρώσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και ο δεύτερος ένσταση περί ελλείψεως νομιμότητας της ανακοίνωσης κενής θέσης και των κανόνων στους οποίους παραπέμπει η ανακοίνωση αυτή.
57      Εξάλλου, ο προσφεύγων προέβαλε, με τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως απαραδέκτου, ένα νέο λόγο ακυρώσεως, ο οποίος αφορά αναρμοδιότητα του οργάνου που εξέδωσε την πράξη.
Επί του λόγου ακυρώσεως που αφορά αναρμοδιότητα του οργάνου που εξέδωσε την πράξη
58      Με τις παρατηρήσεις του επί της ενστάσεως απαραδέκτου, ο προσφεύγων επισήμανε ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο κρίνει, όπως έκρινε και η Επιτροπή, ότι το πρόσωπο που του κοινοποίησε την προσβαλλόμενη απόφαση δεν είχε την εξουσία να το πράξει, σκοπεύει να προβάλει νέο λόγο ακυρώσεως, στηριζόμενο σε αναρμοδιότητα του οργάνου που εξέδωσε την πράξη.
59      Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, η Επιτροπή υποστήριξε ότι, αν το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 11ης Ιουνίου 2024 ήταν η βλαπτική πράξη, θα πρέπει να διαπιστωθεί ότι η αρχή που το συνέταξε ήταν αναρμόδια.
60      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η αναρμοδιότητα του οργάνου που εξέδωσε τη βλαπτική πράξη συνιστά λόγο ακυρώσεως δημοσίας τάξεως τον οποίο ο δικαστής της Ένωσης οφείλει να εξετάσει, εν ανάγκη αυτεπαγγέλτως (βλ. απόφαση της 8ης Ιουλίου 2010, Επιτροπή κατά Putterie-De-Beukelaer, T‑160/08 P, EU:T:2010:294, σκέψη 61 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και ο οποίος μπορεί να προβληθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας (βλ. απόφαση της 26ης Ιουνίου 2024, Παρασκευαΐδης κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, T‑698/21, EU:T:2024:425, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
61      Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από μέλος του προσωπικού της μονάδας «HR.02 – Executive Staff» της ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια». Όπως όμως μνημονεύθηκε στη σκέψη 31 ανωτέρω, η αρμόδια ΑΔΑ για τον διορισμό των υπαλλήλων που ανήκουν στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό είναι το σώμα των Επιτρόπων.
62      Βεβαίως, από την ανάλυση του παραδεκτού της προσφυγής προκύπτει ότι, στην πραγματικότητα, η επιτροπή προεπιλογής, η ΣΕΔ και το σώμα των Επιτρόπων δεν ανέλυσαν τις προϋποθέσεις επιλεξιμότητας των υποψηφιοτήτων και ότι το καθήκον αυτό ανατέθηκε στη ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια».
63      Επιπλέον, όπως κρίθηκε στη σκέψη 53 ανωτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση σηματοδότησε το τέλος της διαδικασίας επιλογής για τον προσφεύγοντα.
64      Επομένως, μπορεί να φαίνεται ότι το σώμα των Επιτρόπων έχει αναθέσει στη ΓΔ «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» τις αρμοδιότητές του όσον αφορά την εξέταση των προϋποθέσεων επιλεξιμότητας των υποψηφιοτήτων και την απόρριψη των υποψηφιοτήτων στο στάδιο αυτό της διαδικασίας επιλογής.
65      Εντούτοις, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η ανάθεση αρμοδιοτήτων δεν τεκμαίρεται και ότι, ακόμη και αν η αναθέτουσα αρχή δικαιούται να αναθέσει τις αρμοδιότητές της, οφείλει να λάβει ρητή απόφαση προς τούτο (πρβλ. απόφαση της 13ης Ιουνίου 1958, Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής, 9/56, EU:C:1958:7, σ. 42 έως 44, 46 και 47), η δε ανάθεση μπορεί να αφορά μόνον εκτελεστικές αρμοδιότητες επακριβώς καθορισμένες (πρβλ. απόφαση της 26ης Μαΐου 2005, Tralli κατά ΕΚΤ, C‑301/02 P, EU:C:2005:306, σκέψη 43).
66      Διαπιστώνεται όμως ότι τούτο δεν ισχύει εν προκειμένω.
67      Εξάλλου, επισημαίνεται ότι η υπό κρίση υπόθεση διακρίνεται από εκείνη επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη της 22ας Απριλίου 2015, ED κατά ENISA (F‑105/14, EU:F:2015:33, σκέψη 31), η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 32 ανωτέρω. Συγκεκριμένα, στην τελευταία αυτή υπόθεση, η βλαπτική πράξη είχε εκδοθεί από την αρμόδια αρχή, δεδομένου ότι περιείχε τη θέση της αρμόδιας για τη σύναψη των συμβάσεων πρόσληψης αρχής όσον αφορά την απόρριψη, κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας επιλογής, της υποψηφιότητας του προσφεύγοντος, τούτο δε μετά από λεπτομερή αξιολόγηση της υποψηφιότητας αυτής από την επιτροπή επιλογής.
68      Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδια αρχή και πρέπει, ως εκ τούτου, να ακυρωθεί.
69      Εντούτοις, η ορθή απονομή της δικαιοσύνης επιβάλλει, προκειμένου να καθοριστεί το προσήκον νομικό πλαίσιο εντός του οποίου η Επιτροπή θα πρέπει να λάβει τα αναγκαία μέτρα για την εκτέλεση της παρούσας αποφάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 266 ΣΛΕΕ, να εξεταστεί και ο πρώτος λόγος ακυρώσεως που προβάλλει ο προσφεύγων.
Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, ο οποίος αντλείται από πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως και από πλάνη περί το δίκαιο
70      Ο προσφεύγων εκτιμά ότι η ΑΔΑ υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως κατά το μέρος που παρέβη την ανακοίνωση κενής θέσης και τους κανόνες στους οποίους αυτή παραπέμπει. Συγκεκριμένα, κατά τον προσφεύγοντα, η ΑΔΑ όφειλε να ερμηνεύσει τα κείμενα αυτά υπό την έννοια ότι η επίδικη προϋπόθεση δεν είχε εφαρμογή σε περίπτωση όπως η δική του. Πρέπει να θεωρηθεί ότι και ο λόγος αυτός αφορά πλάνη περί το δίκαιο.
71      Συναφώς, αφενός, ο προσφεύγων επισημαίνει ότι η απόφαση C(2016) 3288 final της Επιτροπής, της 15ης Ιουνίου 2016, σχετικά με τα μεσαία διοικητικά στελέχη (στο εξής: απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη), η οποία καθορίζει τα κριτήρια βάσει των οποίων μπορεί να θεωρηθεί ότι μια θέση αποτελεί «θέση μεσαίου διοικητικού στελέχους», δεν εφαρμόζεται στους συμβούλους, όπως προκύπτει από το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως αυτής.
72      Αφετέρου, ο προσφεύγων σημειώνει ότι η απόφαση C(2016) 3214 final της Επιτροπής, της 7ης Ιουνίου 2016, σχετικά με τις θέσεις συμβούλου (στο εξής: απόφαση για τους συμβούλους), εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της, σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτής, τους νομικούς συμβούλους της νομικής υπηρεσίας.
73      Ο προσφεύγων συνάγει εντεύθεν δύο διαφορετικά σενάρια.
74      Σύμφωνα με το πρώτο σενάριο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, δεδομένου ότι η απόφαση για τους συμβούλους δεν έχει εφαρμογή στους νομικούς συμβούλους της νομικής υπηρεσίας, είναι εφαρμοστέα επ’ αυτών η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη. Σε μια τέτοια δε περίπτωση, οι νομικοί σύμβουλοι θα πρέπει, λαμβανομένης υπόψη τις ιδιαίτερης δομής της νομικής υπηρεσίας, να θεωρούνται ως προϊστάμενοι μονάδας.
75      Δεδομένου ότι η ΑΔΑ δεν αντιμετώπισε τον προσφεύγοντα, ο οποίος είναι νομικός σύμβουλος στη νομική υπηρεσία, ως προϊστάμενο μονάδας, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω παράβασης της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη.
76      Σύμφωνα με το δεύτερο σενάριο, οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας εξαιρούνται τόσο από το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη όσο και από το πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως για τους συμβούλους. Τούτο σημαίνει ότι τα καθήκοντα του νομικού συμβούλου της νομικής υπηρεσίας δεν διέπονται από κανένα συγκεκριμένο ρυθμιστικό κείμενο, ούτε όσον αφορά τον ρόλο του ούτε όσον αφορά τη δυνατότητα συμμετοχής σε διαδικασίες επιλογής για ανώτερες διευθυντικές θέσεις.
77      Σε μια τέτοια περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν θα μπορούσε να εκδοθεί κατ’ εφαρμογήν της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη και θα ήταν αναγκαίο η ΑΔΑ να εκτιμήσει συγκεκριμένα αν ο προσφεύγων είχε τις ικανότητες και την πείρα σε διευθυντικά καθήκοντα που απαιτούνταν για την επίμαχη θέση.
78      Κατά συνέπεια, η ΑΔΑ παρέβη την ανακοίνωση κενής θέσης και τους κανόνες στους οποίους αυτή παραπέμπει εφαρμόζοντας αυτομάτως στον προσφεύγοντα την επίδικη προϋπόθεση χωρίς να ελέγξει αν οι ικανότητες και η πείρα του μπορούσαν να θεωρηθούν ισοδύναμες με εκείνες που προβλέπονται για τα καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους.
79      Η Επιτροπή αντικρούει τα επιχειρήματα του προσφεύγοντος. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας εξαιρούνται από την απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη όχι «στο μέτρο που» δεν ασκούν διευθυντικά καθήκοντα, αλλά «διότι» δεν ασκούν τέτοια καθήκοντα. Η ερμηνεία αυτή του άρθρου 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη επιβεβαιώνεται, κατά την Επιτροπή από το αγγλικό κείμενο της αποφάσεως αυτής, το οποίο χρησιμοποιεί τον όρο «as», και από το γερμανικό κείμενο, το οποίο χρησιμοποιεί τον όρο «da».
80      Κατά πάγια νομολογία, σκοπός της ανακοίνωσης κενής θέσης είναι, αφενός, να ενημερωθούν οι ενδιαφερόμενοι κατά τον ακριβέστερο δυνατόν τρόπο σχετικά με τη φύση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την κάλυψη της κενής θέσης, ώστε αυτοί να είναι σε θέση να εκτιμήσουν αν πρέπει να υποβάλουν υποψηφιότητα, και, αφετέρου, να προσδιοριστεί το νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου θα διεξαχθεί η συγκριτική εξέταση των προσόντων των υποψηφίων. Για τη δεύτερη αυτή λειτουργία της ανακοίνωσης, απαιτείται να καθορίζονται με επαρκή ακρίβεια οι απαιτούμενες προϋποθέσεις, ώστε να είναι δυνατή η εν λόγω συγκριτική εξέταση και να αιτιολογείται η πραγματοποιηθείσα επιλογή (βλ. απόφαση της 1ης Ιουνίου 2022, OG κατά ΕΟΑ, T‑632/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2022:308, σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Κατά τη νομολογία, τόσο οι γενικές προϋποθέσεις που παρατίθενται στην περίληψη των ανακοινώσεων κενής θέσης όσο και οι ειδικές προϋποθέσεις που παρατίθενται σε σχέση με την οικεία θέση συνιστούν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται βάσει της ανακοίνωσης κενής θέσης (απόφαση της 7ης Φεβρουαρίου 2019, Duym κατά Συμβουλίου, T‑549/17, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:72, σκέψη 60).
81      Κατά πάγια επίσης νομολογία, η άσκηση της ευρείας εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει η ΑΔΑ όσον αφορά τους διορισμούς προϋποθέτει σχολαστική εξέταση των φακέλων υποψηφιοτήτων και ευσυνείδητη τήρηση των απαιτήσεων της ανακοίνωσης κενής θέσης, όπερ συνεπάγεται ότι η ΑΔΑ οφείλει να απορρίπτει κάθε υποψήφιο που δεν πληροί τις απαιτήσεις αυτές. Πράγματι, η ανακοίνωση κενής θέσης συνιστά πλαίσιο νομιμότητας το οποίο η ΑΔΑ επιβάλλει στον εαυτό της και το οποίο πρέπει να τηρεί σχολαστικώς (αποφάσεις της 18ης Μαρτίου 1993, Κοινοβούλιο κατά Frederiksen, C‑35/92 P, EU:C:1993:104, σκέψεις 15 και 16· της 12ης Μαΐου 1998, Wenk κατά Επιτροπής, T‑159/96, EU:T:1998:86, σκέψη 63, και της 9ης Ιουλίου 2019, VY κατά Επιτροπής, T‑253/18, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2019:488, σκέψη 20).
82      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, όπως εκτέθηκε, εν συνόψει, στη σκέψη 6 ανωτέρω, η ανακοίνωση κενής θέσης περιελάμβανε ενότητα σχετική με τα κριτήρια επιλεξιμότητας, η οποία περιείχε υπερσύνδεσμο που παρέπεμπε σε σελίδα του εσωτερικού ιστοτόπου της Επιτροπής, η οποία έφερε τον τίτλο «Διοικητικά στελέχη: προϋποθέσεις επιλεξιμότητας».
83      Η επίδικη προϋπόθεση, όπως υπομνήσθηκε στη σκέψη 6 ανωτέρω, εκτίθεται σαφώς στην εν λόγω ενότητα, συγκεκριμένα δε ότι είναι επιλέξιμοι ιδίως οι μόνιμοι υπάλληλοι «βαθμού AD 14 οι οποίοι ασκούν (ή έχουν ασκήσει) καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους για περίοδο τουλάχιστον [δύο] ετών».
84      Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, μολονότι ο προσφεύγων βάλλει κατά του ότι η υποψηφιότητά του εκτιμήθηκε με γνώμονα την επίδικη προϋπόθεση, προσάπτει, στην πραγματικότητα, στην ΑΔΑ ότι δεν έλαβε υπόψη το ιδιαίτερο καθεστώς του ως νομικού συμβούλου ούτε τις ικανότητες και την πείρα του σε διευθυντικά καθήκοντα για να εκτιμήσει αν πληρούσε την επίδικη προϋπόθεση.
85      Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι η επίδικη προϋπόθεση αποτελούσε μέρος του νομικού πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η ανακοίνωση κενής θέσης, είχε εφαρμογή στην περίπτωση του προσφεύγοντος, καθόσον αυτός υπέβαλε την υποψηφιότητά του για την εν λόγω θέση.
86      Εν προκειμένω, επισημαίνεται ότι, με την απόφαση περί απόρριψης της διοικητικής ενστάσεως, η ΑΔΑ έκρινε, κατ’ αρχάς, ότι τα καθήκοντα που ασκούσε ο προσφεύγων υπό την ιδιότητα του αναπληρωτή επικεφαλής ομάδας δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως ισοδύναμα της διαρκούς και συνεχούς διαχείρισης μιας ομάδας, κατά την έννοια της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, και, στη συνέχεια, ότι η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη προέβλεπε ότι οι νομικοί σύμβουλοι εξαιρούνται από την εφαρμογή της. Τέλος, η ΑΔΑ έκρινε ότι, παρά την ευρεία επαγγελματική πείρα του προσφεύγοντος εντός της Επιτροπής, αυτός δεν είχε αποκτήσει την απαιτούμενη πείρα σε διευθυντικά καθήκοντα προκειμένου να είναι επιλέξιμος για την εν λόγω θέση.
87      Ο προσφεύγων υποστηρίζει, κυρίως, ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας πρέπει να αντιμετωπίζονται ως προϊστάμενοι μονάδας, στο μέτρο που δεν εξαιρούνται από την εφαρμογή της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη. Επικουρικώς, αν γινόταν δεκτό ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας εξαιρούνται από την εφαρμογή της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, θα υπήρχε νομικό κενό ως προς αυτούς, δεδομένου ότι εξαιρούνται επίσης από την εφαρμογή της αποφάσεως για τους συμβούλους. Σε μια τέτοια περίπτωση, η ΑΔΑ όφειλε να εκτιμήσει συγκεκριμένα αν ο προσφεύγων έχει τις ικανότητες και την πείρα σε διευθυντικά καθήκοντα που απαιτούνται για την εν λόγω θέση.
88      Όσον αφορά το ζήτημα αν οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, αφενός, σημειωτέον ότι το άρθρο 1, δεύτερο εδάφιο, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη ορίζει ότι «[η εν λόγω] απόφαση εφαρμόζεται σε όλα τα τμήματα της Επιτροπής, καθώς και στα τμήματα που υπάγονται διοικητικώς σε αυτήν». Ως εκ τούτου, εφαρμόζεται στη νομική υπηρεσία.
89      Αφετέρου, από το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη προκύπτει ότι, «[σ]το μέτρο που δεν ασκούν διευθυντικά καθήκοντα, οι σύμβουλοι εξαιρούνται από την εφαρμογή της [εν λόγω] αποφάσεως».
90      Συναφώς, ο προσφεύγων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν, αφενός, ότι ως «σύμβουλοι», πρέπει να νοούνται οι σύμβουλοι τους οποίους αφορά η απόφαση για τους συμβούλους, όπερ αποκλείει τους νομικούς συμβούλους της νομικής υπηρεσίας. Αφετέρου, κατά τον προσφεύγοντα, εξαιρούνται μόνον οι σύμβουλοι που δεν ασκούν διευθυντικά καθήκοντα.
91      Η Επιτροπή δεν αποφαίνεται επί του ζητήματος αν η απόφαση σχετικά με τους συμβούλους ασκεί επιρροή για την κατανόηση της έννοιας του «συμβούλου» κατά το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη. Εντούτοις, υποστηρίζει ότι οι νομικοί σύμβουλοι εμπίπτουν στον τύπο θέσης «σύμβουλος ή ισοδύναμη θέση» και ότι οι σύμβουλοι, όπως και οι νομικοί σύμβουλοι, δεν ασκούν διευθυντικά καθήκοντα και, ως εκ τούτου, εξαιρούνται από την εφαρμογή της απόφασης για τα μεσαία διοικητικά στελέχη. Επιπλέον, η Επιτροπή συνάγει από διάφορα κανονιστικά κείμενα και από τη νομολογία ότι ήταν σαφές για το σώμα των Επιτρόπων ότι ένας νομικός σύμβουλος της νομικής υπηρεσίας δεν κατέχει ισοδύναμη θέση με έναν προϊστάμενο μονάδας. Η διαπίστωση αυτή, σε συνδυασμό με τον μικρό αριθμό νομικών συμβούλων, εξηγεί, κατά την Επιτροπή, το γεγονός ότι αυτοί δεν μνημονεύονται στην απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη.
92      Κατά πάγια νομολογία, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος. Το ιστορικό της θέσπισης μιας διάταξης του δικαίου της Ένωσης μπορεί επίσης να παρέχει στοιχεία χρήσιμα για την ερμηνεία της (απόφαση της 2ας Σεπτεμβρίου 2021, CRCAM, C‑337/20, EU:C:2021:671, σκέψη 31· πρβλ. επίσης απόφαση της 10ης Μαρτίου 2021, AM κατά ΕΤΕπ, T‑134/19, EU:T:2021:119, σκέψη 60).
93      Διαπιστώνεται, κατ’ αρχάς, ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής της τους «συμβούλους» και όχι τους «συμβούλους ή [τις] ισοδύναμες θέσεις», που αποτελεί εντούτοις την ονομασία αυτού του τύπου θέσης, όπως προκύπτει από το παράρτημα I του ΚΥΚ και από το άρθρο 30 του παραρτήματος XIII του ΚΥΚ, αλλά και από το παράρτημα της αποφάσεως C(2013) 8979 final της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2013, σχετικά με τους τύπους και τους τίτλους των θέσεων.
94      Περαιτέρω, είναι βεβαίως αληθές ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη δεν παραπέμπει ρητώς στην απόφαση για τους συμβούλους για τον ορισμό της έννοιας αυτής. Εντούτοις, από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκαν οι δύο αυτές αποφάσεις καθώς και από τον σκοπό που επιδιώκει η απόφαση για τους συμβούλους μπορεί να συναχθεί ότι με τον όρο «σύμβουλοι» το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη είχε ως σκοπό να αναφερθεί στους συμβούλους κατά την έννοια της αποφάσεως για τους συμβούλους.
95      Συναφώς, αφενός, όσον αφορά το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκαν η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη και η απόφαση για τους συμβούλους, υπενθυμίζεται ότι οι αποφάσεις αυτές εκδόθηκαν με χρονική απόσταση μίας εβδομάδας, ήτοι στις 7 Ιουνίου 2016 η απόφαση για τους συμβούλους και στις 15 Ιουνίου 2016 η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, ότι αμφότερες εντάσσονται στη συνολική στρατηγική διαχείρισης ταλέντων της Επιτροπής (βλ. αιτιολογική σκέψη 1 της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη και αιτιολογική σκέψη 2 της αποφάσεως για τους συμβούλους) και ότι είχαν ως σκοπό να λάβουν υπόψη τον αναθεωρημένο ΚΥΚ, ο οποίος άρχισε να ισχύει την 1η Ιανουαρίου 2014 (αιτιολογική σκέψη 8 της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη και αιτιολογική σκέψη 1 της αποφάσεως για τους συμβούλους).
96      Ως εκ τούτου, η απόφαση για τους συμβούλους και η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη αποτελούν ένα κοινό σύνολο κανόνων τους οποίους θέσπισε η Επιτροπή για τη διαχείριση του προσωπικού της. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από το σημείο 2 των κατευθυντηρίων γραμμών για την εφαρμογή της ανακοίνωσης προς την Επιτροπή C(2017) 5231, της 31ης Ιουλίου 2017, σχετικά με τα οργανογράμματα των ΓΔ και των υπηρεσιών της Επιτροπής, το οποίο διευκρινίζει ότι οι παρασχεθείσες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τον ρόλο και την τοποθέτηση των θέσεων των διοικητικών στελεχών και των συμβούλων πρέπει να ερμηνεύονται σε συνδυασμό με τις διατάξεις των αποφάσεων για τα μεσαία διοικητικά στελέχη και για τους συμβούλους.
97      Αφετέρου, όσον αφορά τον σκοπό που επιδιώκει η απόφαση για τους συμβούλους, επισημαίνεται ότι από την αιτιολογική της σκέψη 2 προκύπτει ρητώς ότι η Επιτροπή είχε την πρόθεση «να προβεί σε σαφέστερη διάκριση μεταξύ της σταδιοδρομίας των μεσαίων διοικητικών στελεχών και της σταδιοδρομίας των εμπειρογνωμόνων».
98      Εξάλλου, ο σκοπός αυτός υπενθυμίζεται στο σημείο 3.3 της ανακοίνωσης προς την Επιτροπή C(2017) 5231 final, της 31ης Ιουλίου 2017, σχετικά με τα οργανογράμματα των ΓΔ και των υπηρεσιών της Επιτροπής. Πράγματι, από το σημείο αυτό προκύπτει ότι η απόφαση για τους συμβούλους «εκσυγχρόνισε την πολιτική σχετικά με τους συμβούλους στο πλαίσιο της συνολικής στρατηγικής της για τη διαχείριση των ταλέντων, διακρίνοντας σαφώς τις σταδιοδρομίες προϊσταμένου μονάδας από τις σταδιοδρομίες συμβούλου».
99      Από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του σκοπού που επιδιώκεται με την απόφαση για τους συμβούλους, προκύπτει ότι το άρθρο 2, παράγραφος 3, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη είχε ως σκοπό να αναφερθεί στους συμβούλους κατά την έννοια της αποφάσεως για τους συμβούλους.
100    Το γεγονός το οποίο προέβαλε η Επιτροπή, ότι δηλαδή ήταν σαφές για το σώμα των Επιτρόπων ότι η θέση του νομικού συμβούλου δεν ήταν ισοδύναμη με εκείνη του προϊσταμένου μονάδας, όπως και το γεγονός ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας ήταν ολιγάριθμοι, δεν μπορούν, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει το εν λόγω θεσμικό όργανο, να εξηγήσουν το ότι οι νομικοί σύμβουλοι δεν μνημονεύθηκαν ρητώς στην απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη.
101    Πράγματι, αφενός, τόσο από την απόφαση C(2013) 8979 final της Επιτροπής, της 16ης Δεκεμβρίου 2013, σχετικά με τους τύπους και τους τίτλους των θέσεων, όσο και από την απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, EJ κ.λπ. κατά Επιτροπής (F‑112/14, EU:F:2015:90, σκέψεις 42 και 63), τις οποίες επικαλείται η Επιτροπή προς στήριξη της επιχειρηματολογίας αυτής, προκύπτει ότι η έννοια του «συμβούλου» περιορίζεται σε ορισμένο είδος θέσης και ότι υπάρχει ευρύτερη κατηγορία με την ονομασία «Σύμβουλος ή ισοδύναμη θέση», στην οποία περιλαμβάνονται διάφορα είδη θέσεων, μεταξύ των οποίων και η θέση του νομικού συμβούλου της νομικής υπηρεσίας.
102    Αφετέρου, μολονότι είναι ολιγάριθμοι, η ιδιαιτερότητα των νομικών συμβούλων της νομικής υπηρεσίας είναι ευρέως γνωστή, δεδομένου ότι εξαιρέθηκαν ρητώς από την εφαρμογή της αποφάσεως για τους συμβούλους, σύμφωνα με το άρθρο 1 αυτής.
103    Επομένως, κατά τον χρόνο έκδοσης της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, το σώμα των Επιτρόπων γνώριζε, ή δεν μπορούσε να αγνοεί, ότι η έννοια του «συμβούλου» δεν περιελάμβανε τους νομικούς συμβούλους της νομικής υπηρεσίας και ότι θα έπρεπε να γίνει παραπομπή στην έννοια του «συμβούλου ή [της] ισοδύναμης θέσης», προκειμένου να τους αφορά η εξαίρεση του άρθρου 2, παράγραφος 3, της εν λόγω αποφάσεως.
104    Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα συνάγει ο προσφεύγων, τούτο δεν σημαίνει ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας πρέπει αυτομάτως να αντιμετωπίζονται ως προϊστάμενοι μονάδας.
105    Πράγματι, οι θέσεις ως προς τις οποίες γίνεται κατ’ αρχήν δεκτό ότι εμπίπτουν στις θέσεις μεσαίων διοικητικών στελεχών απαριθμούνται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη. Πρόκειται για τις θέσεις του προϊσταμένου μονάδας και τμήματος, αλλά και για τις θέσεις του προϊσταμένου αντιπροσωπείας στα κράτη μέλη και του προϊσταμένου ειδικής ομάδας (task-force). Επομένως, δεν γίνεται μνεία των θέσεων των νομικών συμβούλων στην απόφαση αυτήν.
106    Δεδομένου ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας δεν εμπίπτουν σε μια από τις κατηγορίες που προσδιορίζονται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, πρέπει να πληρούν τις δύο προϋποθέσεις που προβλέπει η διάταξη αυτή για να θεωρηθούν ότι ασκούν καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους.
107    Το γεγονός το οποίο προβάλλει ο προσφεύγων, ότι δηλαδή οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας υπόκεινται σε παρόμοια διαδικασία επιλογής με τους προϊσταμένους μονάδας, όπερ άλλωστε αμφισβητεί η Επιτροπή, δεν αναιρεί το συμπέρασμα αυτό. Πράγματι, κατά τη νομολογία, απλώς και μόνον το γεγονός ότι διορίστηκαν ως «νομικοί σύμβουλοι» κατόπιν διαδικασίας επιλογής διεξαχθείσας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 4 και του άρθρου 29, παράγραφος, στοιχείο αʹ, του ΚΥΚ και σύμφωνα με την απόφαση για τα μεσαία διοικητικά στελέχη δεν σημαίνει ότι έχουν πράγματι ασκήσει καθήκοντα μεσαίου ή ανώτερου διοικητικού στελέχους (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Ιουλίου 2015, EJ κ.λπ. κατά Επιτροπής, F‑112/14, EU:F:2015:90, σκέψεις 20, 68 και 74).
108    Τέλος, όπως αναγνώρισε η Επιτροπή τόσο με το υπόμνημα αντικρούσεως όσο και κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, αυτό που έχει σημασία είναι να εξακριβωθεί αν το μέλος του προσωπικού της Επιτροπής ασκεί πράγματι καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους, κατά την έννοια του άρθρου 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη.
109    Πράγματι, αφενός, επισημαίνεται ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη ορίζει ότι «[α]νήκει στα μεσαία διοικητικά στελέχη κάθε πρόσωπο το οποίο έχει διοριστεί σε θέση που πληροί ταυτόχρονα αμφότερα τα κριτήρια αυτά» και, συνεπώς, όχι μόνον οι προσδιοριζόμενες στη συνέχεια κατηγορίες, οι οποίες υπομνήσθηκαν στη σκέψη 105 ανωτέρω.
110    Αφετέρου, στο σημείο 3.1 της ανακοίνωσης προς την Επιτροπή C(2017) 5231 final, της 31ης Ιουλίου 2017, σχετικά με τα οργανογράμματα των γενικών διευθύνσεων και των υπηρεσιών της Επιτροπής, προβλέπεται ότι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να υφίσταται θέση διοικητικού στελέχους εκτός γενικής διεύθυνσης, διεύθυνσης ή μονάδας.
111    Υπό τις συνθήκες αυτές, τίποτε δεν εμποδίζει, κατ’ αρχήν, ένα πρόσωπο, όπως ο προσφεύγων, να προσπαθήσει να αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 2, παράγραφος 1, της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη.
112    Επομένως, κρίνοντας ότι οι νομικοί σύμβουλοι της νομικής υπηρεσίας εξαιρούνται από την εφαρμογή της αποφάσεως για τα μεσαία διοικητικά στελέχη, κατά τον ίδιο τρόπο με τους συμβούλους τους οποίους αφορά η απόφαση για τους συμβούλους, η ΑΔΑ υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο.
113    Δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδια αρχή, όπως διαπιστώθηκε στη σκέψη 68 ανωτέρω, δεν συντρέχει αντιθέτως λόγος να εξετασθεί αν η ΑΔΑ έλεγξε συγκεκριμένα αν ο προσφεύγων είχε ασκήσει καθήκοντα μεσαίου διοικητικού στελέχους και αν υπέπεσε, στο πλαίσιο της ανάλυσης αυτής, σε πρόδηλη πλάνη εκτιμήσεως.
114    Κατόπιν όλων των ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή η υπό κρίση προσφυγή.
Επί των δικαστικών εξόδων
115    Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
116    Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η Επιτροπή ηττήθηκε, πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά της, καθώς και τα έξοδα του προσφεύγοντος, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1)      Ακυρώνει την απόφαση που περιέχεται στο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της Γενικής Διεύθυνσης (ΓΔ) «Ανθρώπινοι πόροι και ασφάλεια» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 11ης Ιουνίου 2024, με την οποία απορρίφθηκε η υποψηφιότητα του Friedrich Erlbacher για τη θέση του διευθυντή (AD 14/AD 15) της ΓΔ «Γεωργία και Αγροτική Ανάπτυξη» της Επιτροπής.
2)      Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
Svenningsen
Martín y Pérez de Nanclares
Stancu
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 11 Μαρτίου 2026.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.