Υπόθεση C-342/17
Memoria Srl
και
Antonia Dall’Antonia
κατά
Comune di Padova
(αίτηση του Tribunale amministrativo regionale per il Veneto για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
«Προδικαστική παραπομπή – Περιορισμοί στην ελευθερία εγκαταστάσεως – Αρμοδιότητα του Δικαστηρίου – Παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως – Αμιγώς εσωτερική κατάσταση – Εθνική κανονιστική ρύθμιση απαγορεύουσα κάθε κερδοσκοπική δραστηριότητα σχετικά με τη φύλαξη τεφροδόχων – Κριτήριο αναλογικότητας – Συνεπής χαρακτήρας της εθνικής κανονιστικής ρυθμίσεως»
1.        Ελευθερία εγκαταστάσεως – Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών – Υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά – Οδηγία 2006/123 – Πεδίο εφαρμογής – Εθνική κανονιστική ρύθμιση παραχωρούσα στις δημοτικές υπηρεσίες μονοπώλιο ως προς την παροχή της υπηρεσίας φυλάξεως τεφροδόχων – Δεν εμπίπτει
(Οδηγία 2006/123 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογική σκέψη 8 και άρθρο 1 § 3)
2.        Ελευθερία εγκαταστάσεως – Περιορισμοί – Εθνική κανονιστική ρύθμιση απαγορεύουσα κάθε κερδοσκοπική δραστηριότητα σχετικά με τη φύλαξη τεφροδόχων – Δεν επιτρέπεται – Δικαιολογητικός λόγος – Δεν χωρεί
(Άρθρο 49 ΣΛΕΕ)
1.      Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.
(βλ. σκέψεις 41, 42)
2.      Το άρθρο 49 ΣΛΕΕ πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική κανονιστική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, η οποία απαγορεύει, ακόμη και παρά τη ρητή βούληση του θανόντος, στον θεματοφύλακα μιας τεφροδόχου να αναθέσει τη φύλαξή της σε τρίτον, η οποία επιβάλλει στον εν λόγω θεματοφύλακα την υποχρέωση να φυλάσσει την τεφροδόχο στην οικία του, εκτός αν παραδώσει την τεφροδόχο αυτή σε δημοτικό κοιμητήριο, και η οποία, επιπλέον, δεν επιτρέπει οποιαδήποτε κερδοσκοπική δραστηριότητα που έχει ως αντικείμενο, έστω και μη αποκλειστικό, τη φύλαξη τεφροδόχων, για οποιονδήποτε λόγο και για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα.
Συναφώς, όσον αφορά, πρώτον, τον δικαιολογητικό λόγο που αφορά την προστασία της δημόσιας υγείας, από πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει, βεβαίως, ότι η προστασία της δημόσιας υγείας περιλαμβάνεται μεταξύ των επιτακτικών λόγων γενικού συμφέροντος που έχουν αναγνωριστεί από το δίκαιο της Ένωσης και ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν στον τομέα αυτόν ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως (πρβλ. απόφαση της 1ης Ιουνίου 2010, Blanco Pérez και Chao Gómez, C-570/07 και C-571/07, EU:C:2010:300, σκέψεις 44, 68 και 106). Ωστόσο, ένας τέτοιος σκοπός δεν δύναται να δικαιολογήσει τον επίμαχο στην κύρια δίκη περιορισμό στο μέτρο που, εν αντιθέσει προς τις σορούς των θανόντων, οι τέφρες των θανόντων είναι αδρανείς από βιολογικής απόψεως, καθόσον έχουν αποστειρωθεί από τη θερμότητα, οπότε η διατήρησή τους δεν μπορεί να αποτελεί περιορισμό επιβαλλόμενο για λόγους δημόσιας υγείας.
Όσον αφορά, δεύτερον, τον σκοπό προστασίας του δέοντος σεβασμού στη μνήμη των θανόντων, αυτός ενδέχεται επίσης να αποτελεί επιτακτικό λόγο γενικού συμφέροντος. Ωστόσο, διαπιστώνεται ότι υφίστανται λιγότερο περιοριστικά μέτρα που καθιστούν δυνατή την επίτευξη του εν λόγω σκοπού, όπως είναι, μεταξύ άλλων, η υποχρέωση της φυλάξεως των τεφροδόχων υπό συνθήκες ανάλογες με εκείνες των δημοτικών κοιμητηρίων και, σε περίπτωση παύσεως της δραστηριότητας, η υποχρέωση μεταφοράς των εν λόγω τεφροδόχων σε δημόσιο κοιμητήριο ή η υποχρέωση παραδόσεως των εν λόγω τεφροδόχων στους συγγενείς του θανόντος.
(βλ. σκέψεις 54, 55, 57, 59, 66 και διατακτ.)