62021CO0649
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 22ας Φεβρουαρίου 2022 (
*1
)
[Κείμενο διορθωμένο με διάταξη της 23ης Μαρτίου 2022]
«Αίτηση αναιρέσεως – Παρέμβαση – Ανταγωνισμός – Συγκεντρώσεις – Απόφαση με την οποία μια συγκέντρωση κηρύσσεται συμβατή με την εσωτερική αγορά και με τη λειτουργία της Συμφωνίας για τον Ενιαίο Ευρωπαϊκό Χώρο, υπό την επιφύλαξη της τήρησης ορισμένων δεσμεύσεων – Επιχείρηση που δραστηριοποιείται στις αγορές τις οποίες αφορά η συγκέντρωση – Συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς – Παραδεκτό»
Στην υπόθεση C‑649/21 P(I),
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 57, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2021,
Fastweb SpA, με έδρα το Μιλάνο (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους E. Cerchi, M. Merola, και F. Caliento, avvocati,
αναιρεσείουσα,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι οι:
Iliad Italia SpA, με έδρα το Μιλάνο, εκπροσωπούμενη από τους D. Fosselard και D. Waelbroeck, avocats,
προσφεύγουσα πρωτοδίκως,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τoυς G. Conte και J. Szczodrowski και την C. Sjödin,
καθής πρωτοδίκως,
[Όπως διορθώθηκε με διάταξη της 23ης Μαρτίου 2022]
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα M. Szpunar,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Fastweb SpA ζητεί την ακύρωση της διάταξης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Σεπτεμβρίου 2021, Iliad Italia κατά Επιτροπής (υπόθεση T-692/20, μη δημοσιευθείσα, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2021:686), με την οποία το ανωτέρω δικαστήριο απέρριψε την αίτηση παρεμβάσεώς της προς υποστήριξη της Iliad Italia SpA, προσφεύγουσας πρωτοδίκως στην υπόθεση T‑692/20.
Το νομικό πλαίσιο
2
Το άρθρο 2, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ 2004, L 24, σ. 1), ορίζει τα εξής:
«Οι συγκεντρώσεις που ενδέχεται να παρακωλύουν σημαντικά τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό στην κοινή αγορά ή σε σημαντικό τμήμα της, ιδίως ως αποτέλεσμα της δημιουργίας ή της ενίσχυσης μιας δεσπόζουσας θέσης, κηρύσσονται ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά.»
3
Το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού προβλέπει τα εξής:
«Εφόσον η Επιτροπή διαπιστώνει ότι μία συγκέντρωση πληροί το κριτήριο του άρθρου 2, παράγραφος 3, […], εκδίδει απόφαση με την οποία κηρύσσει τη συγκέντρωση ασυμβίβαστη με την κοινή αγορά.»
Το ιστορικό της διαφοράς
4
Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 1 έως 8 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης. Για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, το ιστορικό αυτό μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως.
5
Στις 17 Ιανουαρίου 2020 κοινοποιήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχέδιο συγκέντρωσης (στο εξής: κοινοποιηθείσα πράξη) με το οποίο η Vodafone Europe BV και η Telecom Italia SpA δήλωναν την πρόθεσή τους να συνενώσουν τις δραστηριότητές τους στον τομέα εκμετάλλευσης παθητικών υποδομών στην Ιταλία στο πλαίσιο νεοσύστατης κοινής επιχείρησης με την επωνυμία Infrastrutture Wireless Italiane SpA (στο εξής: INWIT).
6
Στις 6 Μαρτίου 2020, η Επιτροπή εξέδωσε, κατ’ εφαρμογήν του κανονισμού 139/2004, την απόφαση C(2020) 1573 final, με την οποία η κοινοποιηθείσα πράξη κηρύχθηκε συμβατή με την εσωτερική αγορά και με τη Συμφωνία για τον ΕΟΧ (υπόθεση COMP/M.9674 – Vodafone ITALIA/TIM/INWIT JV) (στο εξής: επίδικη απόφαση).
7
Με την επίδικη απόφαση, η Επιτροπή εκτίμησε αρχικώς τις πιθανές επιπτώσεις της κοινοποιηθείσας πράξης. Συναφώς, η Επιτροπή έκρινε, πρώτον, ότι η κοινοποιηθείσα πράξη ήγειρε σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητά της με την εσωτερική αγορά λόγω μη συντονισμένων κάθετων αποτελεσμάτων στις αγορές παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεπικοινωνίας σε επίπεδο λιανικής και χονδρικής. Δεύτερον, η Επιτροπή δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο η κοινοποιηθείσα πράξη να εγείρει σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη συμβατότητά της με την εσωτερική αγορά λόγω, αφενός, μη συντονισμένων κάθετων αποτελεσμάτων σε βάρος των παρόχων υπηρεσιών, σε επίπεδο λιανικής και χονδρικής, ασύρματων σταθερών τηλεπικοινωνιών που χρησιμοποιούν την τεχνολογία «fixed wireless access» και, αφετέρου, μη συντονισμένων οριζόντιων αποτελεσμάτων στην παροχή υπηρεσιών φιλοξενίας στις παθητικές υποδομές, προς τους φορείς εκμετάλλευσης δικτύων κινητής τηλεφωνίας, προς τους παρόχους υπηρεσιών που χρησιμοποιούν την τεχνολογία «fixed wireless access» και σε πελάτες εκτός των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών οργανισμών.
8
Εν συνεχεία, η Επιτροπή έκρινε ότι οι δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει η Vodafone Europe και η Telecom Italia μπορούσαν να καταστήσουν την κοινοποιηθείσα πράξη συμβατή με την εσωτερική αγορά και την Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ), της 2ας Μαΐου 1992 (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3). Εξ αυτού συνήγαγε ότι η κοινοποιηθείσα πράξη, όπως τροποποιήθηκε κατόπιν των δεσμεύσεων που πρότειναν να αναλάβουν οι μετέχουσες στην συγκέντρωση επιχειρήσεις, δεν θα παρακώλυε σημαντικά τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό στις αγορές στις οποίες είχαν εντοπιστεί προβλήματα ανταγωνισμού.
9
Ως εκ τούτου, η επίδικη απόφαση αναφέρει ότι η κοινοποιηθείσα πράξη είναι συμβατή με την εσωτερική αγορά και τη Συμφωνία για τον ΕΟΧ, υπό την επιφύλαξη ότι οι όροι και οι υποχρεώσεις που αναφέρονται στις προσαρτώμενες στην εν λόγω απόφαση δεσμεύσεις τηρούνται από τις μετέχουσες στην συγκέντρωση επιχειρήσεις.
Η διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
10
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 18 Νοεμβρίου 2020, η Iliad Italia άσκησε προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίδικης απόφασης.
11
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου 2021, η Fastweb ζήτησε να παρέμβει στην υπόθεση T‑692/20 υπέρ της Iliad Italia.
12
Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ανωτέρω αίτηση παρεμβάσεως.
13
Το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, πρώτον, στη σκέψη 24 της εν λόγω διάταξης ότι η Fastweb δεν ήταν αποδέκτρια της επίδικης απόφασης.
14
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η Fastweb δεν είχε αποδείξει ότι πρέπει ή ότι θα πρέπει πράγματι να συνάψει με την INWIT σύμβαση παροχής υπηρεσιών φιλοξενίας του εξοπλισμού της μεταδόσεως και ότι, ως εκ τούτου, δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος αποδείξεως που της αναλογούσε. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, μεταξύ άλλων, στις σκέψεις 26, 29 και 31 της διάταξης αυτής, ότι από την επίδικη απόφαση, καθώς και από τις παρατηρήσεις της Επιτροπής, προέκυπτε ότι η Fastweb χρησιμοποιεί εναλλακτικές λύσεις έναντι των παθητικών υποδομών της INWIT και ότι δεν απέδειξε ότι οι εναλλακτικές αυτές λύσεις ήταν ανεπαρκείς για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της ή ότι θα ετίθεντο σε κίνδυνο από την αποτυχία της εταιρικής σχέσης και της συνεργασίας μεταξύ της Fastweb και άλλων οικονομικών φορέων.
15
Το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, στη σκέψη 34 της εν λόγω διάταξης, ότι, σε κάθε περίπτωση, αν οι παρατηρήσεις της Fastweb έπρεπε να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι η αποτυχία αυτής της εταιρικής σχέσης ή συνεργασίας θα συνεπαγόταν ότι η Fastweb θα χρειαζόταν τις υπηρεσίες φιλοξενίας της INWIT, η αποτυχία αυτή συνιστά μελλοντικό και υποθετικό γεγονός το οποίο δεν μπορούσε να αποδείξει άμεσο και ενεστώς συμφέρον της Fastweb στην επίλυση της διαφοράς.
16
Τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η Fastweb δεν απέδειξε ότι οι όροι και οι υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν στις μετέχουσες στην συγκέντρωση επιχειρήσεις παρήγαν αποτελέσματα επί της κατάστασής της διαφορετικά από εκείνα που προέκυπταν από την εταιρική σχέση και τη συνεργασία της με άλλους οικονομικούς φορείς ή ότι παρήγαν αποτελέσματα επιπλέον εκείνων που προέκυπταν από την ανωτέρω εταιρική σχέση και συνεργασία.
Τα αιτήματα των διαδίκων
17
Με την αίτηση αναιρέσεως, η Fastweb ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη·
–
να κάνει δεκτή την αίτηση παρεμβάσεώς της στην υπόθεση T-692/20 υπέρ της Iliad Italia και
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
18
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την αίτηση αναίρεσης και
–
να καταδικάσει την Fastweb στα έξοδα της αναιρετικής διαδικασίας.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
19
Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Fastweb προβάλλει δύο λόγους αναιρέσεως εκ των οποίων ο πρώτος αφορά εσφαλμένη αιτιολογία και παραποίηση των πραγματικών περιστατικών και ο δεύτερος πλάνη περί το δίκαιο κατά την εφαρμογή του άρθρου 40 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα
20
Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Fastweb υποστηρίζει ότι η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη είναι πλημμελής λόγω εσφαλμένης αιτιολογίας και παραποίησης των πραγματικών περιστατικών, καθόσον, με τη διάταξη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Fastweb δεν είχε συμφέρον από την επίλυση της διαφοράς για τον λόγο και μόνον ότι χρησιμοποιεί επί του παρόντος εναλλακτική λύση έναντι των παθητικών υποδομών της INWIT.
21
Όμως, κατά την ίδια, το μόνο κρίσιμο ζήτημα είναι αν η νομική ή η οικονομική κατάσταση της Fastweb θα μεταβληθεί ή θα μπορούσε να μεταβληθεί αν γίνουν δεκτά τα αιτήματα της Iliad Italia με αντικείμενο την ακύρωση της επίδικης απόφασης. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο θα έπρεπε να αποφανθεί ως προς την αίτηση παρεμβάσεως αξιολογώντας τις συνέπειες της ακύρωσης της επίδικης απόφασης για την εμπορική δραστηριότητα της Fastweb. Στο πλαίσιο αυτό, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να μη στηριχθεί σε «υποθέσεις» σχετικά με το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης, δοθέντος ότι οιοδήποτε συμφέρον στην επίλυση διαφοράς στον τομέα των συγκεντρώσεων θα στηριζόταν κατ’ ανάγκην σε τέτοιες «υποθέσεις».
22
Εν προκειμένω, κατά την προσφεύγουσα, θεμελιώνεται το συμφέρον της Fastweb να παρέμβει, καθόσον η ακύρωση της επίδικης απόφασης θα της επέτρεπε να ανταγωνίζεται με καλύτερους όρους, παρέχοντάς της δυνατότητα πρόσβασης στις υπηρεσίες φιλοξενίας της INWIT ως συμπλήρωμα ή σε αντικατάσταση αυτών που έχει αποκτήσει μέσω της εταιρικής της σχέσης και συνεργασίας. Η μερική ακύρωση της εν λόγω απόφασης θα παρείχε, με τη σειρά της, τη δυνατότητα στη Fastweb να έχει πρόσβαση σε καλύτερη κατηγορία σταθμών βάσεως της INWIT, καθώς και να υπάρχει μεγαλύτερη σαφήνεια ως προς τα χαρακτηριστικά των εν λόγω σταθμών και στις σχετικές διαδικασίες πρόσβασης.
23
Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο παρέβλεψε ουσιώδη στοιχεία της διαφοράς, ιδίως το γεγονός ότι η απουσία κάθε εναλλακτικής λύσης στην αγορά έναντι των σταθμών που χρησιμοποιεί επί του παρόντος η INWIT θα στερούσε στη Fastweb τη δυνατότητα διαπραγματεύσεως έναντι των εταίρων της και θα περιόριζε τον ανταγωνισμό στην αγορά.
24
Η Fastweb ισχυρίζεται επίσης ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη διάφορα πρόσθετα πραγματικά στοιχεία, ήτοι η συμμετοχή της στη διοικητική διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής, η ιδιότητά της ως νεοεισερχόμενου στην αγορά οικονομικού φορέα εκμετάλλευσης δικτύου, η διαβίβαση πληροφοριών στην Επιτροπή σχετικά με τη ζημία που υπέστη λόγω της μη πρόσβασης στους σταθμούς βάσεως της INWIT, καθώς και η ομοιότητα μεταξύ της δικής της θέσης και της θέσης της Iliad Italia.
25
Η Επιτροπή προβάλλει ένσταση απαραδέκτου του πρώτου λόγου αναιρέσεως, υποστηρίζοντας ότι η Fastweb, αφενός, αμφισβητεί τις σχετικές με τα πραγματικά περιστατικά διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου χωρίς να προβάλλει ή να αποδεικνύει παραμόρφωση των πραγματικών περιστατικών και, αφετέρου, προσκομίζει πραγματικά στοιχεία τα οποία δεν προβλήθηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
Εκτίμηση
26
Πρέπει, προκαταρκτικώς, να εξεταστούν τα επιχειρήματα με τα οποία η Επιτροπή αμφισβητεί το παραδεκτό του πρώτου λόγου αναιρέσεως.
27
Συναφώς, πρέπει, αφενός, να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, κατά το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα, αποκλειομένης οιασδήποτε εκτιμήσεως των πραγματικών περιστατικών. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει τα αποδεικτικά στοιχεία. Ειδικότερα, η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων δεν αποτελεί, υπό την επιφύλαξη της περίπτωσης παραμόρφωσής τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο καθεαυτό στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου [πρβλ. διάταξη του Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου, της 21ης Ιουνίου 2016, Bundesverband der Pharmazeutischen Industrie κατά Allergopharma, C‑157/16 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:476, σκέψη 9 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
28
Μολονότι με βάση την παρουσίαση ορισμένων πτυχών της επιχειρηματολογίας που προέβαλε η Fastweb προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως θα μπορούσε, βεβαίως, να θεωρηθεί ότι η εν λόγω επιχειρηματολογία αποσκοπεί εν μέρει στην αμφισβήτηση των πραγματικών εκτιμήσεων του Γενικού Δικαστηρίου, εντούτοις, με αυτόν τον λόγο αναιρέσεως, η Fastweb υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε την ύπαρξη του συμφέροντός της στην επίλυση της διαφοράς βάσει εσφαλμένου κριτηρίου, στηριζόμενου στην έλλειψη παρούσας ή προβλέψιμης χρήσης των υπηρεσιών των συμμετεχόντων στην επίμαχη συγκέντρωση, ενώ θα έπρεπε να κρίνει αποκλειστικά εάν η νομική της θέση ή η οικονομική της κατάσταση μπορούσε να μεταβληθεί λόγω της ακύρωσης της επίδικης απόφασης, λαμβανομένων υπόψη των προβλέψιμων συνεπειών της εν λόγω συγκέντρωσης επί των όρων του ανταγωνισμού οι οποίες επηρεάζουν την εταιρία αυτή.
29
Μια τέτοια αιτίαση εμπίπτει στην αρμοδιότητα του αναιρετικού δικαστή, καθόσον αφορά πλάνη περί το δίκαιο στην οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο και, ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να κριθεί παραδεκτός καθόσον αφορά την αιτίαση αυτή.
30
Αφετέρου, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι, αν επιτρεπόταν σε διάδικο να προβάλει για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμό που δεν προέβαλε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τούτο θα συνεπαγόταν τη δυνατότητα του διαδίκου να υποβάλει στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα στην αναιρετική δίκη είναι περιορισμένη, διαφορά με αντικείμενο ευρύτερο της διαφοράς που εκδίκασε το Γενικό Δικαστήριο. Συνεπώς, στην αναιρετική διαδικασία, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομικής λύσεως που δόθηκε ενόψει των ισχυρισμών που προβλήθηκαν πρωτοδίκως [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 13ης Νοεμβρίου 2019, EDP España κατά Επιτροπής, C-536/19 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:965, σκέψη 22 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
31
Υποστηρίζοντας, όμως, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε εσφαλμένως να λάβει υπόψη τα πραγματικά στοιχεία που μνημονεύονται στη σκέψη 24 της παρούσας διάταξης, τα οποία πράγματι δεν είχαν προβληθεί πρωτοδίκως, η Fastweb προβάλλει στην πραγματικότητα ενώπιον του Δικαστηρίου λόγο ο οποίος δεν προβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και ο οποίος στηρίζεται στο ότι η αίτησή της παρεμβάσεως έπρεπε να γίνει δεκτή βάσει αυτών των πραγματικών στοιχείων. Επομένως, τα επιχειρήματα που στηρίζονται στα εν λόγω πραγματικά στοιχεία πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτα.
32
Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, τα επιχειρήματα της Fastweb που συνοψίζονται στις σκέψεις 22 και 23 της παρούσας διάταξης πρέπει να θεωρηθεί ότι αποσαφηνίζουν απλώς το λυσιτελές της έκθεσης σχετικά με την οικονομική θέση της επιχείρησης αυτής, προκειμένου να εξεταστεί αν έχει συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς, όπως τούτο προκύπτει από το σημείο 7 της αιτήσεως παρεμβάσεως που υποβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, και, επομένως, τα επιχειρήματα αυτά δεν μπορούν να απορριφθούν ως απαράδεκτα.
33
Όσον αφορά την επί της ουσίας εξέταση του πρώτου λόγου αναιρέσεως, επισημαίνεται ότι από τις σκέψεις 25 έως 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης προκύπτει ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η αίτηση παρεμβάσεως της Fastweb θα έπρεπε να γίνει δεκτή μόνον κατά το μέτρο που η Fastweb είχε αποδείξει, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα οργάνωση των συναλλαγών της, ότι είχε τρέχουσα ή μελλοντική ανάγκη πρόσβασης στις παθητικές υποδομές της INWIT και ότι, ως εκ τούτου, χρειαζόταν ή επρόκειτο να χρειαστεί συνδρομή στις υπηρεσίες φιλοξενίας της INWIT.
34
Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά το άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δικαίωμα παρεμβάσεως ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει κάθε πρόσωπο που αποδεικνύει την ύπαρξη συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς η οποία έχει υποβληθεί σε ένα εξ αυτών των δικαιοδοτικών οργάνων.
35
Κατά πάγια νομολογία, η έννοια του «συμφέροντος στην επίλυση της διαφοράς», κατά το ανωτέρω άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, πρέπει να ορίζεται λαμβανομένου υπόψη του ίδιου του αντικειμένου της διαφοράς και να εκλαμβάνεται ως άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται στα αιτήματα καθεαυτά και όχι ως συμφέρον σε σχέση με τους προβαλλόμενους λόγους ή επιχειρήματα. Πράγματι, ο όρος «επίλυση της διαφοράς» παραπέμπει στη ζητούμενη τελική απόφαση, όπως αυτή θα αποτυπωθεί στο διατακτικό της προς έκδοση αποφάσεως [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 24ης Ιουνίου 2021, ratiopharm κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑220/21 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:521, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
36
Πρέπει, ιδίως, να εξεταστεί αν ο αιτών την παρέμβαση θίγεται άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη και αν στοιχειοθετείται το συμφέρον του στην επίλυση της διαφοράς. Το συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς δεν μπορεί καταρχήν να θεωρείται αρκούντως άμεσο παρά μόνον όταν η επίλυση αυτή μπορεί να μεταβάλει τη νομική κατάσταση του αιτούντος την παρέμβαση [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 24ης Ιουνίου 2021, ratiopharm κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑220/21 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:521, σκέψη 19 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
37
Εξάλλου, πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ των αιτούντων την παρέμβαση που δικαιολογούν άμεσο συμφέρον στην τύχη των αιτημάτων που υποβάλλουν οι διάδικοι στο πλαίσιο της διαφοράς στην οποία επιθυμούν να παρέμβουν και εκείνων που δεν δικαιολογούν παρά έμμεσο συμφέρον στην επίλυση της διαφοράς λόγω ομοιότητας μεταξύ της κατάστασής τους και εκείνης ενός εκ των διαδίκων [διάταξη της Αντιπροέδρου του Δικαστηρίου της 24ης Ιουνίου 2021, ratiopharm κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑220/21 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2021:521, σκέψη 20 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
38
Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά την ύπαρξη τέτοιου συμφέροντος στον τομέα του δικαίου του ανταγωνισμού, πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι διατάξεις της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι σχετικές με τους κανόνες ανταγωνισμού κατοχυρώνουν δικαίωμα να μην υφίσταται κανείς τις συνέπειες στρέβλωσης του ανταγωνισμού από μέτρα αντίθετα στα άρθρα 101, 102 και 107 ΣΛΕΕ (πρβλ. αποφάσεις της 6ης Νοεμβρίου 2018, Scuola Elementare Maria Montessori κατά Επιτροπής, Επιτροπή κατά Scuola Elementare Maria Montessori και Επιτροπή κατά Ferracci, C-622/16 P έως C-624/16 P, EU:C:2018:873, σκέψη 43, και απόφαση της 5ης Νοεμβρίου 2019, ΕΤΕ κ.λπ. κατά Trasta Komercbanka κ.λπ., C-663/17 P, C-665/17 P και C‑669/17 P, EU:C:2019:923, σκέψη 112).
39
Επομένως, μπορεί να θεωρηθεί ότι πρέπει να αναγνωριστεί ότι ο αιτών την παρέμβαση έχει συμφέρον να επιλυθεί η διαφορά, όταν το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων που αποτελεί το αντικείμενο της διαφοράς μπορεί να έχει άμεσες και ενεστώσες συνέπειες στην οικονομική του κατάσταση, ιδίως όταν δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ένα σχέδιο που χρηματοδοτείται μέσω ενός τέτοιου συστήματος να προσφέρει εναλλακτική λύση σε σχέση με τις υπηρεσίες τις παρεχόμενες από τον αιτούντα και, ως εκ τούτου, να μπορεί να έχει συνέπειες επί των δραστηριοτήτων του (πρβλ. διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 22ας Οκτωβρίου 2019, Scandlines Danmark και Scandlines Deutschland κατά Επιτροπής, C-174/19 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2019:1096, σκέψεις 9, 22 και 40).
40
Ομοίως, κατέστη δυνατό για ανταγωνιστές μιας επιχείρησης στην οποία καταλογίστηκε με απόφαση της Επιτροπής κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, κατά το άρθρο 102 ΣΛΕΕ, και των οποίων η οικονομική κατάσταση μεταβλήθηκε από την εν λόγω συμπεριφορά, να αναγνωριστεί το συμφέρον τους σε παρέμβαση προς υποστήριξη αιτημάτων με αντικείμενο την απόρριψη προσφυγής ακυρώσεως κατά της απόφασης της Επιτροπής [πρβλ. διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 21ης Φεβρουαρίου 2008, Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland κατά Επιτροπής, C-385/07 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2008:114, σκέψεις 9 και 10, καθώς και του Προέδρου του Δικαστηρίου, της 8ης Ιουνίου 2012, Schenker κατά Deutsche Lufthansa κ.λπ., C-602/11 P(I), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:337, σκέψεις 11 και 12].
41
Από το άρθρο 2, παράγραφος 3, και από το άρθρο 8, παράγραφος 3, του κανονισμού 139/2004 προκύπτει ότι η Επιτροπή πρέπει να κηρύξει ασύμβατες με την εσωτερική αγορά τις συγκεντρώσεις που ενδέχεται να παρακωλύουν σημαντικά τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό εντός της αγοράς αυτής ή σημαντικού τμήματός της, ιδίως λόγω της δημιουργίας ή της ενίσχυσης δεσπόζουσας θέσης.
42
Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων αυτών, μια επιχείρηση η οποία δραστηριοποιείται σε μία ή περισσότερες αγορές τις οποίες η Επιτροπή χαρακτήρισε ως δυνάμενες να επηρεαστούν από τις πιθανές, αντίθετες προς τον ανταγωνισμό, συνέπειες μιας πράξης συγκέντρωσης πρέπει, κατ’ αρχήν, να θεωρηθεί ότι έχει άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την τύχη που επιφυλάσσεται στα αιτήματα προσφυγής κατά της απόφασης με την οποία εγκρίνεται η συγκέντρωση αυτή, καθόσον δεν μπορεί να αποκλειστεί, σε προκαταρκτικό στάδιο της διαδικασίας προσφυγής, ότι η έγκριση της εν λόγω συγκέντρωσης και, ενδεχομένως, οι όροι, καθώς και οι υποχρεώσεις από τις οποίες εξαρτάται η ανωτέρω έγκριση, μπορούν να επηρεάσουν τις δραστηριότητες αυτής της επιχείρησης.
43
Το γεγονός ότι μια τέτοια επιχείρηση χρησιμοποιεί επί του παρόντος τις υπηρεσίες άλλου οικονομικού φορέα και όχι των μετεχουσών στην επίμαχη συγκέντρωση επιχειρήσεων δεν μπορεί να αποκλείσει την ύπαρξη τέτοιου συμφέροντος, δεδομένου ότι, όπως υποστηρίζει η Fastweb, η μεταβολή της κατάστασης ανταγωνισμού που προκαλείται από την κοινοποιηθείσα πράξη μπορεί, ακόμη και στην περίπτωση αυτή, να επηρεάσει τις οικονομικές επιλογές που διαθέτει η εν λόγω επιχείρηση, καθώς και την διαπραγματευτική ισχύ της κατά την οργάνωση των συναλλαγών της.
44
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η Fastweb όφειλε, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί το συμφέρον της στην επίλυση της διαφοράς στην υπόθεση T-692/20, να αποδείξει ότι δεν θα μπορούσε να ασκήσει τη δραστηριότητά της χρησιμοποιώντας τις υποδομές στις οποίες είχε επί του παρόντος πρόσβαση βάσει εταιρικής σχέσης και συνεργασίας με άλλους οικονομικούς φορείς και ότι, ως εκ τούτου, χρειαζόταν ή επρόκειταο να χρειαστεί τη συνδρομή στις υπηρεσίες της INWIT για τη φιλοξενία του εξοπλισμού μεταδόσεως.
45
Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτός.
46
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, δεδομένου ότι το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης στηρίζεται επίσης σε αιτιολογία που απορρέει από τη σύγκριση μεταξύ των όρων και των υποχρεώσεων που επιβάλλει η επίδικη απόφαση, είναι αναγκαίο να εξεταστεί ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον αμφισβητείται η αιτιολογία αυτή.
Επί του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα
47
Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η Fastweb υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε διττώς σε πλάνη περί το δίκαιο στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
48
Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 40, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθόσον εκτίμησε το συμφέρον της Fastweb στην επίλυση της διαφοράς όχι σε σχέση με τα αιτήματα της Iliad Italia, αλλά στηρίζοντας την εκτίμησή του στην ανάλυση της Επιτροπής στην επίδικη απόφαση. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί επί τη βάσει δήθεν εσφαλμένων εκτιμήσεων που περιλαμβάνονται στην απόφαση αυτή.
49
Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο κακώς συνέκρινε την κατάσταση της Fastweb με την κατάσταση άλλων φυσικών και νομικών προσώπων, απαιτώντας από αυτήν να αποδείξει ότι οι όροι και οι υποχρεώσεις που επιβάλλει η επίδικη απόφαση έχουν συγκεκριμένες συνέπειες έναντι αυτής.
50
Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, καθώς το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε πράγματι το συμφέρον της Fastweb στην επίλυση της διαφοράς βάσει των κριτηρίων που απορρέουν από πάγια νομολογία των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης.
Εκτίμηση
51
Αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 36 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, δεν μπορεί να απαιτείται από επιχείρηση που δραστηριοποιείται σε μία ή περισσότερες αγορές τις οποίες η Επιτροπή χαρακτήρισε ως δυνάμενες να επηρεαστούν από τις πιθανές, αντίθετες προς τον ανταγωνισμό, συνέπειες μιας πράξης συγκέντρωσης, να αποδείξει ότι οι εις βάρος της συνέπειες των όρων και των υποχρεώσεων που έχουν επιβληθεί στις μετέχουσες στη συγκέντρωση επιχειρήσεις διαφέρουν από εκείνες που απορρέουν από τις τρέχουσες σχέσεις της με άλλες επιχειρήσεις.
52
Συγκεκριμένα, όπως υποστηρίζει η Fastweb, εφόσον η εξέταση προσφυγής ακύρωσης που ασκήθηκε κατά απόφασης με την οποία εγκρίνεται συγκέντρωση έχει, μεταξύ άλλων, ως αντικείμενο να εκτιμηθεί κατά πόσον οι όροι και οι υποχρεώσεις που επιβάλλει η απόφαση αυτή αρκούν για να αποκλειστεί η επέλευση αντίθετων προς τον ανταγωνισμό συνεπειών σε περίπτωση πραγματοποίησης της συγκέντρωσης αυτής, δεν μπορεί να αναμένεται από τον αιτούντα την παρέμβαση να αποδείξει, σε προκαταρκτικό στάδιο της διαδικασίας, ότι οι εν λόγω όροι και υποχρεώσεις δεν αρκούν ώστε να αποφευχθούν τέτοιες συνέπειες.
53
Επιπλέον, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 42 και 43 της παρούσας διάταξης, το συμφέρον επιχείρησης για την ακύρωση απόφασης με την οποία εγκρίνεται συγκέντρωση πρέπει να εκτιμάται χωρίς να προσδίδεται αποφασιστική σημασία στο γεγονός ότι η επιχείρηση αυτή προμηθεύεται επί του παρόντος υπηρεσίες από άλλες επιχειρήσεις πέραν των μετεχουσών στη συγκέντρωση, ενδεχόμενη σύγκριση μεταξύ των αποτελεσμάτων των συμφωνιών που συνήφθησαν με τις επιχειρήσεις αυτές και των αποτελεσμάτων των όρων και των υποχρεώσεων που επιβάλλει η ανωτέρω απόφαση δεν μπορεί, σε κάθε περίπτωση, να είναι καθοριστική για την εκτίμηση αυτή.
54
Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως και, ως εκ τούτου, να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη.
Επί της αιτήσεως παρεμβάσεως που υποβλήθηκε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου
55
Κατά το άρθρο 61, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν το Δικαστήριο αναιρεί την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, μπορεί είτε να αποφανθεί το ίδιο οριστικά επί της διαφοράς, εφόσον είναι ώριμη προς εκδίκαση, είτε να την αναπέμψει στο Γενικό Δικαστήριο για να την κρίνει εκείνο.
56
Εν προκειμένω, το Δικαστήριο έχει στη διάθεσή του τα στοιχεία που είναι απαραίτητα προκειμένου να αποφανθεί οριστικά επί της αιτήσεως παρεμβάσεως της Fastweb.
57
Με την αίτηση παρεμβάσεως, η Fastweb υποστηρίζει ότι, ως πάροχος υπηρεσιών κινητής και σταθερής τηλεφωνίας σε επίπεδο λιανικής και χονδρικής, είναι μία από τις επιχειρήσεις που αγοράζουν υπηρεσίες υποδοχής σε υποδομές παθητικού δικτύου. Συναφώς, ισχυρίζεται ότι πρέπει να έχει πρόσβαση στους σταθμούς βάσεως της INWIT και ότι αγοράζει υπηρεσίες υποδοχής σε πύργους κεραιών από επιχειρήσεις όπως η INWIT. Ως εκ τούτου, εκτιμά ότι η ακύρωση της επίδικης απόφασης θα είχε σημαντικό αντίκτυπο στη θέση της.
58
Όπως προκύπτει από τη σκέψη 42 της παρούσας διάταξης, τέτοια στοιχεία, των οποίων το υποστατό βεβαιώνεται με την επίδικη απόφαση και ουδόλως αμφισβητείται από την Επιτροπή, αρκούν για να αποδειχθεί ότι η Fastweb έχει άμεσο και ενεστώς συμφέρον για την τύχη των αιτημάτων ακυρώσεως της επίδικης απόφασης που υποβλήθηκαν από την Iliad Italia, στο μέτρο που δεν αμφισβητείται ότι αποδεικνύουν ότι η Fastweb δραστηριοποιείται σε μία ή περισσότερες αγορές τις οποίες η Επιτροπή χαρακτηρίζει ως δυνάμενες να επηρεαστούν από τις πιθανές αντίθετες προς τον ανταγωνισμό επιπτώσεις της κοινοποιηθείσας πράξης.
59
Υπό τις συνθήκες αυτές, και αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Επιτροπή, δεν μπορεί να αναμένεται από τη Fastweb να αποδείξει με μεγαλύτερη ακρίβεια για ποιον λόγο η κοινοποιηθείσα πράξη θα μπορούσε να μεταβάλει τη θέση της ως παρόχου σταθερών υπηρεσιών λιανικής και χονδρικής.
60
Επιπλέον, τα επιχειρήματα με τα οποία η Επιτροπή αρνείται το συμφέρον παρέμβασης της Fastweb, για τον λόγο ότι η τελευταία δεν απέδειξε ότι η εταιρική σχέση και η συνεργασία στις οποίες έχει δεσμευθεί επί του παρόντος κινδυνεύουν να τεθούν υπό αμφισβήτηση ή ότι αγόραζε ή θα αγόραζε πράγματι υπηρεσίες φιλοξενίας από την INWIT, δεν μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση το συμπέρασμα αυτό, για τους λόγους που εκτίθενται στην σκέψη 43 της παρούσας διάταξης.
61
Επομένως, η αίτηση παρεμβάσεως που υπέβαλε η Fastweb στην υπόθεση T‑692/20 πρέπει να γίνει δεκτή.
Επί των δικαστικών εξόδων
62
Όσον αφορά τα δικαστικά έξοδα της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι βάσιμη και το Δικαστήριο κρίνει το ίδιο οριστικά τη διαφορά, αποφαίνεται και επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του εν λόγω Κανονισμού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
63
Δεδομένου ότι η Fastweb ζήτησε να καταδικαστεί η Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα και η τελευταία ηττήθηκε, πρέπει η Επιτροπή να καταδικασθεί, εκτός των εξόδων της, και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε κατά την αναιρετική διαδικασία η Fastweb.
64
Όσον αφορά τα έξοδα που αφορούν την αίτηση παρεμβάσεως, κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο επίσης εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ανωτέρω Κανονισμού, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα δικαστικά έξοδα με την απόφαση ή τη διάταξη που περατώνει τη δίκη.
65
Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η αίτηση παρεμβάσεως της Fastweb έγινε δεκτή, το Δικαστήριο επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα που συνδέονται με την παρέμβασή της.
Για τους λόγους αυτούς, ο Αντιπρόεδρος του Δικαστηρίου διατάσσει:
1)
Αναιρεί τη διάταξη του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 27ης Σεπτεμβρίου 2021, Iliad Italia κατά Επιτροπής (T-692/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:686).
2)
Δέχεται την αίτηση παρεμβάσεως της Fastweb SpA στην υπόθεση T‑692/20 υπέρ της Iliad Italia SpA.
3)
Καταδικάζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα δικαστικά της έξοδα, καθώς και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Fastweb SpA κατά την αναιρετική διαδικασία.
4)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα που αφορούν την παρέμβαση της Fastweb SpA.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.