62021TJ0389_RES
Υπόθεση T‑389/21
Landesbank Baden-Württemberg
κατά
Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (όγδοο πενταμελές τμήμα)της 20ής Δεκεμβρίου 2023
«Οικονομική και Νομισματική Ένωση – Τραπεζική ένωση – Ενιαίος μηχανισμός εξυγίανσης των πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων (ΕΜΕ) – Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Απόφαση του ΕΣΕ σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών για το 2021 – Υποχρέωση αιτιολόγησης – Αποτελεσματική δικαστική προστασία – Ίση μεταχείριση – Αρχή της αναλογικότητας – Διακριτική ευχέρεια του ΕΣΕ – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Διακριτική ευχέρεια της Επιτροπής – Περιορισμός των διαχρονικών αποτελεσμάτων της απόφασης»
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχές – Δικαιώματα άμυνας – Δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας – Περιεχόμενο – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Αρχή της εκατέρωθεν ακροάσεως – Εξαιρέσεις – Γενική αρχή προστασίας του επιχειρηματικού απορρήτου – Στάθμιση – Επιτρέπεται
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρο 47· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 4 έως 7 και 9 και παράρτημα I)
(βλ. σκέψεις 37-42, 45-49)
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχές – Ασφάλεια δικαίου – Νομοθεσία της Ένωσης – Απαιτήσεις σαφήνειας και ακρίβειας – Όρια
(βλ. σκέψεις 64-67)
Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αρχές – Ασφάλεια δικαίου – Νομοθεσία της Ένωσης – Απαίτηση σαφήνειας και προβλεψιμότητας – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59 όσον αφορά τις εκ των προτέρων εισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης – Παροχή διακριτικής ευχέρειας στο Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) όσον αφορά τη μέθοδο υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών – Προϋποθέσεις – Καθορισμός με επαρκή σαφήνεια της έκτασης και του τρόπου άσκησης της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας
(Κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 6 §§ 5 έως 7 και 7 § 4)
(βλ. σκέψεις 87-90, 92)
Θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άσκηση των αρμοδιοτήτων – Αρμοδιότητα της Επιτροπής να εκδίδει πράξεις κατ’ εξουσιοδότηση – Περιεχόμενο – Σύνθετες εκτιμήσεις και αξιολογήσεις – Ευρεία διακριτική ευχέρεια – Οδηγία 2014/59 για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων – Καθορισμός των κριτηρίων προσαρμογής των εκ των προτέρων εισφορών – Δικαστικός έλεγχος – Όρια
(Άρθρο 290 ΣΛΕΕ· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, αιτιολογική σκέψη 41· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 105, 107, 112, 162)
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Δεν απαιτείται να περιλαμβάνεται στην απόφαση αυτή το σύνολο των στοιχείων που καθιστούν δυνατό τον έλεγχο της ακρίβειας του υπολογισμού των εισφορών – Στάθμιση μεταξύ της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως και της γενικής αρχής προστασίας του επιχειρηματικού απορρήτου των οικείων ιδρυμάτων – Νομιμότητα των διατάξεων του κανονισμού 2015/63 που αφορούν τη μέθοδο υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών στο ΕΤΕ – Αρχή της προστασίας του επιχειρηματικού απορρήτου – Υποχρέωση του ΕΣΕ να δημοσιεύει και να αποστέλλει στα ενδιαφερόμενα ιδρύματα, υπό συγκεντρωτική και ανωνυμοποιημένη μορφή, τις σχετικές με τα ιδρύματα πληροφορίες βάσει των οποίων υπολογίστηκε η εκ των προτέρων εισφορά
(Άρθρο 296, εδ. 2, ΣΛΕΕ· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 4 έως 7 και 9 και παράρτημα I)
(βλ. σκέψεις 261-272, 292, 294)
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Παροχή, από το όργανο που εξέδωσε την πράξη, εξηγήσεων σχετικά με το σκεπτικό της κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του δικαστή της Ένωσης – Προϋποθέσεις – Απουσία αντιφάσεων και υποχρέωση συνοχής μεταξύ εξηγήσεων και σκεπτικού
(Άρθρο 296, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 329, 330)
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Υποχρέωση του ΕΣΕ να κοινοποιεί στα ενδιαφερόμενα ιδρύματα τη μέθοδο υπολογισμού των εν λόγω εισφορών και τη μέθοδο καθορισμού του ποσού του ετήσιου επιπέδου-στόχου
(Άρθρο 296, εδ. 2, ΣΛΕΕ· κανονισμός 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμός 2015/81 του Συμβουλίου, άρθρο 4· οδηγία 2014/59 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου· κανονισμός 2015/63 της Επιτροπής, άρθρα 4 έως 7 και 9 και παράρτημα I)
(βλ. σκέψεις 332, 333)
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Απόφαση του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης (ΕΣΕ) σχετικά με τις εκ των προτέρων εισφορές στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (ΕΤΕ) – Αιτιολογία η οποία στηρίζεται αποκλειστικά σε άλλες νομικές πράξεις, όπως οι ενδιάμεσες αποφάσεις, με τις οποίες διευκρινίζονται και συμπληρώνονται ορισμένες πτυχές του καθορισμού των εν λόγω εισφορών – Μη δημοσίευση ή κοινοποίηση στα ιδρύματα των εν λόγω άλλων πράξεων – Έλλειψη νομιμότητας
(Άρθρο 296, εδ. 2, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 442, 447)
Σύνοψη
Η Landesbank Baden-Württemberg (στο εξής: προσφεύγουσα) είναι πιστωτικό ίδρυμα δημοσίου δικαίου εγκατεστημένο στη Γερμανία. Συνδέεται με το θεσμικό σύστημα προστασίας (στο εξής: ΘΣΠ) του Sparkassen-Finanzgruppe (ομίλου ταμιευτηρίων, Γερμανία).
Στις 14 Απριλίου 2021 το Ενιαίο Συμβούλιο Εξυγίανσης (ΕΣΕ) εξέδωσε απόφαση με την οποία καθόρισε (
1
) τις εκ των προτέρων εισφορές των τραπεζικών ιδρυμάτων, περιλαμβανομένης της προσφεύγουσας, προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης (στο εξής: ΕΤΕ), για το έτος 2021(στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση) (
2
).
Επιληφθέν προσφυγής με αίτημα την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται επί πλειόνων καινοφανών ζητημάτων που άπτονται του υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών στο ΕΤΕ και επί πλειόνων ενστάσεων ελλείψεως νομιμότητας του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 (
3
), τις οποίες απορρίπτει στο σύνολό τους.
Η απόφαση έχει καινοφανή χαρακτήρα στο σύνολό της. Το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει την προσβαλλόμενη απόφαση λόγω παράβασης, εκ μέρους του ΕΣΕ, της υποχρέωσης αιτιολόγησης που υπείχε.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει το σύνολο των ενστάσεων ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε η προσφεύγουσα.
Ειδικότερα, κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που αφορά παραβίαση της αρχής της ασφάλειας δικαίου του πυλώνα κινδύνου «πρόσθετοι δείκτες κινδύνου που πρόκειται να προσδιοριστούν από [το ΕΣΕ]».
Υπενθυμίζεται ότι, κατά τα άρθρα 6 και 7 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, το ΕΣΕ πρέπει να προσαρμόζει τη βασική ετήσια εισφορά των ιδρυμάτων λαμβάνοντας υπόψη τέσσερις πυλώνες κινδύνου, καθένας εκ των οποίων περιλαμβάνει δείκτες κινδύνου οι οποίοι μπορεί, επίσης, να περιλαμβάνουν υποδείκτες κινδύνου.
Το άρθρο 6 παρέχει στο ΕΣΕ διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να «λαμβάνει υπόψη», για τον καθορισμό των εν λόγω δεικτών κινδύνου, «την πιθανότητα το οικείο ίδρυμα να τεθεί υπό εξυγίανση και τη συνακόλουθη πιθανότητα να κάνει χρήση της χρηματοδοτικής ρύθμισης εξυγίανσης, εφόσον το ίδρυμα πρόκειται να εξυγιανθεί».
Επομένως, όσον αφορά τον πρώτο δείκτη κινδύνου που περιλαμβάνεται στον πυλώνα κινδύνου «πρόσθετοι δείκτες κινδύνου που πρόκειται να προσδιοριστούν από [το ΕΣΕ]» και αφορά εμπορικές δραστηριότητες, εκτός ισολογισμού ανοίγματα, παράγωγα, πολυπλοκότητα και δυνατότητα εξυγίανσης του ιδρύματος, το ΕΣΕ οφείλει να λαμβάνει υπόψη, κατά τον προσδιορισμό του εν λόγω δείκτη, πλείονες υποδείκτες, ορισμένοι εκ των οποίων μπορεί να καταλήγουν σε αύξηση της επικινδυνότητας του οικείου ιδρύματος και άλλοι σε μείωσή της. Οι εν λόγω υποδείκτες κινδύνου δεν περιέχουν, όμως, διευκρινίσεις όσον αφορά την πραγματοποίηση της σύγκρισης που συνεπάγονται.
Σε σχέση με τον δείκτη κινδύνου ΘΣΠ, το ΕΣΕ διαθέτει διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την πλήρωση των προϋποθέσεων που συνδέονται, αφενός, με το κατά πόσον τα διαθέσιμα κεφάλαια του ενδιαφερόμενου ΘΣΠ αντιστοιχούν στα αναγκαία κεφάλαια για τη χρηματοδότηση του ενδιαφερόμενου ιδρύματος και, αφετέρου, με τον βαθμό νομικής ή συμβατικής βεβαιότητας όσον αφορά τα εν λόγω κεφάλαια. Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τη στάθμιση των διαφόρων δεικτών κινδύνου στο πλαίσιο του πυλώνα κινδύνου IV (
4
), προκειμένου να καθοριστεί η στάθμιση των διαφόρων υποδεικτών κινδύνου που συνιστούν τους δείκτες κινδύνου, οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη (
5
).
Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει αν το άρθρο 6, παράγραφοι 5 έως 7, και το άρθρο 7, παράγραφος 4, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 μπορούν να θεωρηθούν ως διατάξεις που καθορίζουν με επαρκή σαφήνεια την έκταση και τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο ΕΣΕ, λαμβανομένου υπόψη του θεμιτού επιδιωκόμενου σκοπού, με αποτέλεσμα να παρέχουν προσήκουσα προστασία κατά της αυθαιρεσίας και να καθιστούν δυνατό στους διοικούμενους να άρουν με ικανή βεβαιότητα ενδεχόμενες αμφιβολίες ως προς την εμβέλεια εφαρμογής ή την έννοια των εν λόγω διατάξεων.
Εν προκειμένω, πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η εφαρμοστέα κανονιστική ρύθμιση προβλέπει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, κατά το οποίο τα διαθέσιμα στο πλαίσιο του ΕΤΕ χρηματοδοτικά μέσα πρέπει να επιτύχουν το τελικό επίπεδο-στόχο στο πέρας της αρχικής περιόδου οκτώ ετών από την 1η Ιανουαρίου 2016 (στο εξής: αρχική περίοδος), καθώς και μέθοδο για την επίτευξη του εν λόγω αποτελέσματος, στοιχείο το οποίο μειώνει τον αντίκτυπο της διακριτικής ευχέρειας που το ΕΣΕ ασκεί κατά τον καθορισμό των εκ των προτέρων εισφορών. Αφενός, το ποσό της εκ των προτέρων εισφοράς κάθε ιδρύματος εξαρτάται από το ποσό του ετήσιου επιπέδου-στόχου που καθορίζει το ΕΣΕ βάσει της εκτίμησής του όσον αφορά το ποσό που αντιστοιχεί, την 31η Δεκεμβρίου 2023, στο 1 % τουλάχιστον των καλυπτόμενων καταθέσεων στο σύνολο των κρατών μελών που συμμετέχουν στον ενιαίο μηχανισμό εξυγίανσης (ΕΜΕ) (
6
). Αφετέρου, η εκ των προτέρων εισφορά κάθε ιδρύματος καθορίζεται, μεταξύ άλλων, με γνώμονα τη βασική ετήσια εισφορά που υπολογίζεται βάσει του ύψους των καθαρών υποχρεώσεων των ενδιαφερόμενων ιδρυμάτων. Το ΕΣΕ δεν ασκεί, όμως, καμία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον καθορισμό των εν λόγω ποσών. Επιπλέον, το ενδιαφερόμενο ίδρυμα γνωρίζει το ποσό των καθαρών υποχρεώσεών του και μπορεί να έχει πρόσβαση στο συνολικό ποσό των καθαρών υποχρεώσεων των άλλων ιδρυμάτων.
Δεύτερον, οι δείκτες κινδύνου των οποίων την έλλειψη σαφήνειας προβάλλει η προσφεύγουσα και σε σχέση με τους οποίους το ΕΣΕ ασκεί ορισμένη διακριτική ευχέρεια επηρεάζουν το προφίλ κινδύνου του ιδρύματος μόνον σε ποσοστό κατώτερο του 20 %. Επιπλέον, ο αντίκτυπος των εν λόγω δεικτών στο τελικό ποσό της εκ των προτέρων εισφοράς μειώνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το ΕΣΕ δεν ασκεί καμία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τον καθορισμό του ποσού της βασικής ετήσιας εισφοράς και ότι η προσαρμογή της εν λόγω εισφοράς στο προφίλ κινδύνου ενός ιδρύματος ρυθμίζεται με σαφή τρόπο εντός προκαθορισμένου εύρους κυμαινόμενου μεταξύ 0,8 και 1,5 (
7
).
Εξ αυτού το Γενικό Δικαστήριο συνάγει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η έκταση και ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που αναγνωρίζεται στο ΕΣΕ (
8
) ρυθμίζονται ανεπαρκώς ή δεν καθορίζονται με επαρκή ακρίβεια, λαμβανομένου υπόψη του θεμιτού επιδιωκόμενου σκοπού, και ότι, επομένως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν παρέχουν προσήκουσα προστασία κατά της αυθαιρεσίας. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο δεδομένου ότι η προσφεύγουσα είναι ενημερωμένος επιχειρηματίας ο οποίος μπορεί, χρησιμοποιώντας εν ανάγκη τις υπηρεσίες νομικού και οικονομικού συμβούλου, να προβλέψει με επαρκή ακρίβεια τη μέθοδο υπολογισμού και την τάξη μεγέθους τής εκ των προτέρων εισφοράς της.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας κατά την οποία η διαφοροποίηση των ιδρυμάτων που συμμετέχουν στο ίδιο ΘΣΠ βάσει του δείκτη κινδύνου «εμπορικές δραστηριότητες, εκτός ισολογισμού ανοίγματα, παράγωγα, πολυπλοκότητα και δυνατότητα εξυγίανσης» αντιβαίνει προς την ομοιόμορφη και συνεκτική μεταχείριση όλων των συμμετεχόντων στο ΘΣΠ, η οποία επιβάλλεται, κατά την προσφεύγουσα, από την οδηγία 2014/59 (
9
) και τον κανονισμό 575/2013 (
10
). Συγκεκριμένα, αφού διαπιστώνει ότι, όταν πλείονα ιδρύματα συμμετέχουν στο ίδιο ΘΣΠ, τα ιδρύματα στα οποία αποδίδεται καλύτερη σχετική στάθμιση του δείκτη κινδύνου «εμπορικές δραστηριότητες, εκτός ισολογισμού ανοίγματα, παράγωγα, πολυπλοκότητα και δυνατότητα εξυγίανσης» σε σχέση με άλλα ιδρύματα που συμμετέχουν στο εν λόγω ΘΣΠ μπορεί να έχουν ευνοϊκότερη στάθμιση στο πλαίσιο του δείκτη κινδύνου ΘΣΠ σε σχέση με τα εν λόγω άλλα συμμετέχοντα ιδρύματα, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, όσον αφορά την οδηγία 2014/59, δεν προβλέπεται ότι, κατά την έκδοση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63, η Επιτροπή έπρεπε να αποδώσει την ίδια στάθμιση σε όλα τα ιδρύματα που συμμετέχουν στο ίδιο ΘΣΠ. Επιπλέον, η Επιτροπή διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια όσον αφορά τη μέθοδο προσαρμογής των βασικών ετήσιων εισφορών. Όμως, κατ’ αρχάς, η Επιτροπή και το ΕΣΕ εξέθεσαν, χωρίς η προσφεύγουσα να προσκομίσει στοιχεία προς αντίκρουση των ισχυρισμών τους, ότι οι συμμετέχοντες σε ΘΣΠ δεν έχουν ανεπιφύλακτο δικαίωμα να λαμβάνουν από το ΘΣΠ άνευ όρων στήριξη, εν συνεχεία, ότι η πτώχευση ιδρύματος με ευρύ και πολύπλοκο ισολογισμό μπορεί να εξαντλήσει στο σύνολό τους τα κεφάλαια ενός τέτοιου ΘΣΠ και, τέλος, ότι ο δείκτης κινδύνου «εμπορικές δραστηριότητες, εκτός ισολογισμού ανοίγματα, παράγωγα, πολυπλοκότητα και δυνατότητα εξυγίανσης» καθιστά δυνατό να εκτιμηθεί αν ένα ίδρυμα διαθέτει ευρύ και πολύπλοκο ισολογισμό. Όσον αφορά τον κανονισμό 575/2013, το άρθρο του 113, παράγραφος 7, καθορίζει τις προϋποθέσεις αδειοδότησης των ΘΣΠ και όχι τον τρόπο υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών, και δεν απαγορεύει τη διαφοροποίηση μεταξύ των ιδρυμάτων που συμμετέχουν στο ίδιο ΘΣΠ για τον σκοπό του υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών. Επιπλέον, η προμνησθείσα διάταξη δεν φθάνει μέχρι του σημείου να απαιτεί να διαθέτει το ΘΣΠ επαρκείς πόρους για την αποφυγή της θέσης όλων των μελών του υπό καθεστώς εξυγίανσης, περιλαμβανομένων όλων των μεγάλων ιδρυμάτων.
Κατά τρίτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που αφορά παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης. Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η ειδική φύση των εκ των προτέρων εισφορών συνίσταται στην κατοχύρωση, στο πλαίσιο μιας λογικής ασφαλιστικού τύπου, της παροχής επαρκών οικονομικών πόρων από τον χρηματοοικονομικό κλάδο στον ΕΜΕ, ώστε να μπορεί να εκπληρώνει τα καθήκοντά του, παρέχοντας συγχρόνως στα ενδιαφερόμενα ιδρύματα κίνητρα λειτουργίας με λιγότερο ριψοκίνδυνο μοντέλο. Επομένως, όλα τα ιδρύματα που είναι μέλη ΘΣΠ δεν βρίσκονται κατ’ ανάγκην, και για τον λόγο και μόνον της συμμετοχής στο ΘΣΠ, σε παρόμοια κατάσταση. Συγκεκριμένα, κατ’ αρχάς, οι συμμετέχοντες σε ΘΣΠ δεν έχουν ανεπιφύλακτο δικαίωμα να λαμβάνουν από το ΘΣΠ στήριξη η οποία να καλύπτει το σύνολο των υποχρεώσεών τους. Επιπλέον, η πτώχευση ιδρύματος με ευρύ και πολύπλοκο ισολογισμό θα μπορούσε να εξαντλήσει πλήρως τους πόρους του ΘΣΠ, εν αντιθέσει προς ό,τι θα μπορούσε να συμβεί σε περίπτωση πτώχευσης ιδρυμάτων με πιο περιορισμένους και απλούς ισολογισμούς. Τέλος, ο δείκτης κινδύνου «εμπορικές δραστηριότητες, εκτός ισολογισμού ανοίγματα, παράγωγα, πολυπλοκότητα και δυνατότητα εξυγίανσης» συνιστά αντικειμενικό κριτήριο για την αξιολόγηση των ιδρυμάτων που βρίσκονται, όσον αφορά έναν τέτοιο κίνδυνο, σε παρόμοια κατάσταση.
Κατά τέταρτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που αφορά παράβαση πλειόνων κανόνων υπέρτερης ισχύος. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, δεδομένου ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι σκοποί του ΕΜΕ και, ιδίως, ο σκοπός της παροχής κινήτρων στα ιδρύματα για την εφαρμογή λιγότερο ριψοκίνδυνων μοντέλων λειτουργίας, η μέθοδος των κελιών, που συνίσταται στην κατάταξη ιδρυμάτων στο ίδιο «κελί» μολονότι έχουν τιμές σημαντικά διαφορετικές μεταξύ τους για τον ίδιο δείκτη κινδύνου, δεν παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, καθότι τα εν λόγω ιδρύματα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά όσον αφορά την επικινδυνότητα που μετράται από τον συγκεκριμένο δείκτη. Μολονότι τα εν λόγω ιδρύματα τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης, η προμνησθείσα μεταχείριση δικαιολογείται στο μέτρο που, αφενός, είναι ανάλογη προς τον σκοπό που επιδιώκεται νομίμως, ο οποίος συνίσταται στη θέσπιση γενικών κανόνων των οποίων να είναι ευχερής τόσο η εφαρμογή όσο και ο έλεγχος από τις αρμόδιες αρχές, και, αφετέρου, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει η Επιτροπή, η επίμαχη μέθοδος των κελιών καθιστά δυνατή την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού, δεν υπερβαίνει τα όρια αυτού που είναι αναγκαίο για την επίτευξη του εν λόγω σκοπού και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως συνεπαγόμενη δυσανάλογο πρόβλημα.
Κατά πέμπτον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας η οποία αφορά παραβίαση της «αρχής του προσδιορισμού σταθμισμένων ως προς τον κίνδυνο εισφορών», καθόσον το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 ενέχει πρόδηλη πλάνη εκτίμησης, διότι εμποδίζει, κατά την προσφεύγουσα, το ΕΣΕ να προσαρμόσει καταλλήλως τις βασικές ετήσιες εισφορές στο πραγματικό προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων. Δυνάμει του εν λόγω άρθρου, το οποίο επιγράφεται «Μεταβατικές διατάξεις», ένας δείκτης κινδύνου δεν εφαρμόζεται για όσο διάστημα οι πληροφορίες που απαιτούνται για συγκεκριμένο δείκτη που μνημονεύεται στο παράρτημα II του προμνησθέντος κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού δεν περιλαμβάνονται στις απαιτήσεις εποπτικής αναφοράς που μνημονεύονται στο άρθρο του 14. Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2015/63 εκδόθηκε βάσει του άρθρου 103, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/59, το οποίο επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη όλα τα στοιχεία που απαριθμούνται στα στοιχεία αʹ έως ηʹ της συγκεκριμένης διάταξης για την εξειδίκευση της έννοιας της «προσαρμογής των συνεισφορών ανάλογα με το προφίλ κινδύνου των ιδρυμάτων».
Εντούτοις, λαμβανομένης υπόψη της ευρείας διακριτικής ευχέρειας που διαθέτει η Επιτροπή όσον αφορά την εφαρμογή της ως άνω διάταξης, τούτο μπορεί να συνεπάγεται την αναγκαιότητα πρόβλεψης μεταβατικών περιόδων. Πάντως, το άρθρο 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 θεσπίζει τέτοια περίοδο, δεδομένου ότι αναθέτει στο ΕΣΕ την εξουσία να μην εφαρμόζει, προσωρινά, ορισμένα από τα προμνησθέντα στοιχεία, τα οποία αντικατοπτρίζονται στους δείκτες κινδύνου που προβλέπονται στον εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό.
Επιπλέον, η δικαιολόγηση της μεταβατικής περιόδου που προβλέπεται από την προμνησθείσα διάταξη συνδέεται στενά με τον σταδιακό χαρακτήρα της διαδικασίας θέσπισης των απαιτήσεων προληπτικής εποπτείας και των αντίστοιχων απαιτήσεων υποβολής πληροφοριών. Στο πλαίσιο αυτό, σκοπός του άρθρου 20, παράγραφος 1, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63 είναι η αποφυγή, ενδεχομένως, της επιβολής δυσανάλογων ή εισαγουσών διακρίσεις επιβαρύνσεων στα ιδρύματα κατά τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών ακριβώς λόγω της προμνησθείσας σταδιακής εφαρμογής των απαιτήσεων προληπτικής εποπτείας και των συναφών απαιτήσεων υποβολής πληροφοριών.
Τέλος, μολονότι η εν λόγω εξαίρεση μπορεί να καταλήξει σε κατάσταση στην οποία ορισμένοι δείκτες κινδύνου παραμένουν ανεφάρμοστοι καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχικής περιόδου, αφενός, η συνέπεια αυτή οφείλεται στον σταδιακό χαρακτήρα της εφαρμογής των απαιτήσεων προληπτικής εποπτείας και, αφετέρου, οι εν λόγω δείκτες κινδύνου εφαρμόζονται επίσης πέραν της αρχικής περιόδου.
Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο εξετάζει τους λόγους ακυρώσεως που αφορούν τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης και κάνει δεκτό τον λόγο που αφορά πλημμελή αιτιολογία της εν λόγω απόφασης όσον αφορά τον καθορισμό του ετήσιου επιπέδου-στόχου.
Όσον αφορά τον τελευταίο ως άνω λόγο ακυρώσεως, ο οποίος έχει χαρακτήρα δημοσίας τάξεως, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει εκ προοιμίου, κατ’ αρχάς, ότι, κατά την εφαρμοστέα νομοθεσία, τα διαθέσιμα χρηματοδοτικά μέσα του ΕΤΕ πρέπει να ανέρχονται, στη λήξη της αρχικής περιόδου, στο τελικό επίπεδο-στόχο, το οποίο αντιστοιχεί τουλάχιστον στο 1 % του ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων όλων των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας σε όλα τα κράτη μέλη που συμμετέχουν στον ΕΜΕ. Εν συνεχεία, κατά την αρχική περίοδο, οι εκ των προτέρων εισφορές πρέπει να κατανέμονται όσο το δυνατόν ισομερώς χρονικά μέχρις ότου επιτευχθεί το τελικό επίπεδο-στόχος. Εξάλλου, κάθε έτος, οι εισφορές που οφείλονται από το σύνολο των ιδρυμάτων με άδεια λειτουργίας στο έδαφος όλων των κρατών μελών που συμμετέχουν στον ΕΜΕ δεν υπερβαίνουν το 12,5 % του τελικού επιπέδου-στόχου. Επίσης, όσον αφορά τον τρόπο υπολογισμού των εκ των προτέρων εισφορών, το ΕΣΕ καθορίζει το ύψος τους με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο, λαμβάνοντας υπόψη το τελικό επίπεδο-στόχο, και με βάση το μέσο ποσό, υπολογιζόμενο ανά τρίμηνο, των καλυπτόμενων καταθέσεων του προηγούμενου έτους όσον αφορά όλα τα ιδρύματα με άδεια λειτουργίας στο έδαφος των κρατών μελών που συμμετέχουν στον ΕΜΕ. Τέλος, το ΕΣΕ υπολογίζει την εκ των προτέρων εισφορά για κάθε ίδρυμα με βάση το ετήσιο επίπεδο-στόχο, το οποίο πρέπει να καθορίζεται σε σχέση με το τελικό επίπεδο-στόχο και με τη μεθοδολογία που ορίζεται στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2015/63.
Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το ΕΣΕ καθόρισε το ύψος του ετήσιου επιπέδου-στόχου, ως προς την περίοδο εισφοράς 2021, σε 11287677212,56 ευρώ. Με την προσβαλλόμενη απόφαση, το ΕΣΕ εξήγησε κατ’ ουσίαν ότι το ετήσιο επίπεδο-στόχος έπρεπε να καθοριστεί βάσει ανάλυσης που να εστιάζει στην εξέλιξη των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά τα προηγούμενα έτη, σε οποιαδήποτε σχετική εξέλιξη της οικονομικής κατάστασης, καθώς και στους δείκτες που αφορούν τη φάση του οικονομικού κύκλου και στα αποτελέσματα φιλοκυκλικών εισφορών για τη χρηματοοικονομική κατάσταση των ιδρυμάτων. Το ΕΣΕ έκρινε σκόπιμο να καθορίσει συντελεστή ο οποίος στηριζόταν στην ανάλυση αυτή και στα διαθέσιμα, στο πλαίσιο του ΕΤΕ, χρηματοδοτικά μέσα, εφάρμοσε δε τον εν λόγω συντελεστή στο ένα όγδοο του μέσου ποσού των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά το έτος 2020, προκειμένου να υπολογίσει το ετήσιο επίπεδο-στόχο. Εν συνεχεία, το ΕΣΕ εξέθεσε τη μέθοδο που ακολούθησε για τον καθορισμό του συντελεστή. Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, το ΕΣΕ καθόρισε το ύψος του συντελεστή στο 1,35 %. Στη συνέχεια, υπολόγισε το ύψος του ετήσιου επιπέδου-στόχου, πολλαπλασιάζοντας το μέσο ποσό των καλυπτόμενων καταθέσεων κατά το έτος 2020 με τον ως άνω συντελεστή και διαιρώντας το γινόμενο διά του οκτώ.
Συναφώς, εφόσον το ΕΣΕ υποχρεούται να παρέχει στα ιδρύματα, μέσω της προσβαλλόμενης απόφασης, εξηγήσεις σχετικά με τη μέθοδο καθορισμού του ετήσιου επιπέδου-στόχου, οι εξηγήσεις αυτές πρέπει να αντιστοιχούν προς τις εξηγήσεις τις οποίες παρέχει το ΕΣΕ κατά την ένδικη διαδικασία και οι οποίες αφορούν την πράγματι εφαρμοσθείσα μέθοδο. Δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο στην προκειμένη περίπτωση.
Συγκεκριμένα, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, το ΕΣΕ διευκρίνισε ότι είχε καθορίσει το ετήσιο επίπεδο-στόχο για την περίοδο εισφοράς 2021 εφαρμόζοντας μέθοδο τεσσάρων βημάτων, εκ των οποίων τα δύο τελευταία συνίσταντο στην αφαίρεση από το τελικό επίπεδο-στόχο των χρηματοδοτικών μέσων που ήταν διαθέσιμα στο πλαίσιο του ΕΤΕ, προκειμένου να υπολογιστεί το ποσό που απέμενε να εισπραχθεί μέχρι το τέλος της αρχικής περιόδου, και διαιρώντας το τελευταίο αυτό ποσό διά του τρία.
Το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί, όμως, ότι τα δύο αυτά τελευταία βήματα του υπολογισμού ουδόλως αποτυπώνονται στον μαθηματικό τύπο που παρουσιάστηκε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ως βάση για τον καθορισμό του ποσού του ετήσιου επιπέδου-στόχου.
Είναι αληθές ότι η προσφεύγουσα γνώριζε το ενημερωτικό δελτίο, που δημοσίευσε το ΕΣΕ μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης αλλά πριν από την άσκηση της υπό κρίση προσφυγής, στο οποίο αναγραφόταν το εκτιμώμενο ύψος του τελικού επιπέδου-στόχου. Εντούτοις, ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι η προσφεύγουσα γνώριζε επίσης το ύψος των διαθέσιμων χρηματοδοτικών μέσων στο πλαίσιο του ΕΤΕ, οι περιστάσεις αυτές και μόνον δεν καθιστούσαν δυνατό να διαγνώσει ότι τα δύο τελευταία βήματα είχαν όντως εκτελεστεί από το ΕΣΕ, διευκρινιζομένου επιπλέον ότι ο μαθηματικός τύπος που παρέθετε η προσβαλλόμενη απόφαση ούτε καν τα ανέφερε.
Παρόμοιες ανακολουθίες χαρακτηρίζουν επίσης τον τρόπο με τον οποίο καθορίστηκε ο συντελεστής του 1,35 %, ο οποίος διαδραματίζει εντούτοις βασικό ρόλο στον εν λόγω μαθηματικό τύπο. Συγκεκριμένα, όπως δέχθηκε το ΕΣΕ κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο συντελεστής αυτός καθορίστηκε κατά τρόπον ώστε να μπορεί να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα του υπολογισμού του ύψους του ετήσιου επιπέδου-στόχου, ήτοι αφού το ΕΣΕ υπολόγισε το ύψος αυτό κατ’ εφαρμογήν των τεσσάρων βημάτων της μεθόδου που όντως εφαρμόστηκε. Πλην όμως, ο συγκεκριμένος τρόπος ενέργειας ουδόλως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση.
Επιπλέον, το εύρος τιμών εντός του οποίου εντασσόταν, κατά το ενημερωτικό δελτίο, το ύψος του εκτιμώμενου τελικού επιπέδου-στόχου τελεί σε αναντιστοιχία με το εμφαινόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση εύρος τιμών όσον αφορά τον ρυθμό αύξησης των καλυπτόμενων καταθέσεων, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 4 % και 7 %. Υπό τις συνθήκες αυτές, η προσφεύγουσα δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τον τρόπο με τον οποίο το ΕΣΕ είχε χρησιμοποιήσει το σχετικό με τον ρυθμό μεταβολής των καταθέσεων αυτών εύρος τιμών προκειμένου να υπολογίσει το εκτιμώμενο τελικό επίπεδο-στόχο.
Το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, όσον αφορά τον καθορισμό του ετήσιου επιπέδου-στόχου, η μέθοδος την οποία πράγματι εφάρμοσε το ΕΣΕ, όπως η μέθοδος αυτή αποσαφηνίστηκε κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, δεν αντιστοιχεί στη μέθοδο που περιγράφεται στην προσβαλλόμενη απόφαση και, επομένως, το πραγματικό σκεπτικό βάσει του οποίου καθορίστηκε το εν λόγω επίπεδο-στόχος δεν μπορούσε να προσδιοριστεί βάσει της προσβαλλόμενης απόφασης ούτε από τα ιδρύματα ούτε από το Γενικό Δικαστήριο. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι πλημμελώς αιτιολογημένη όσον αφορά τον καθορισμό του ετήσιου επιπέδου-στόχου.
Αφού απέρριψε τους λοιπούς επί της ουσίας λόγους ακυρώσεως, που εξετάστηκαν προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η πλημμελής αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης είναι αφ’ εαυτής ικανή να επιφέρει την ακύρωσή της κατά το μέρος που αφορά την προσφεύγουσα.
Ωστόσο, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση υπόθεσης, το Γενικό Δικαστήριο αποφασίζει να διατηρήσει σε ισχύ τα αποτελέσματα της προσβαλλόμενης απόφασης, στο μέτρο που αφορά την προσφεύγουσα, έως την έναρξη ισχύος, εντός εύλογης προθεσμίας η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει τους έξι μήνες από την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας απόφασης, νέας απόφασης του ΕΣΕ περί καθορισμού της εκ των προτέρων εισφοράς της προσφεύγουσας στο ΕΤΕ για την περίοδο εισφοράς 2021.
(
1
)	Κατά το άρθρο 70, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 806/2014 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Ιουλίου 2014, περί θεσπίσεως ενιαίων κανόνων και διαδικασίας για την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και ορισμένων επιχειρήσεων επενδύσεων στο πλαίσιο ενός Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης και ενός Ενιαίου Ταμείου Εξυγίανσης και τροποποιήσεως του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 (ΕΕ 2014, L 225, σ. 1).
(
2
)	Απόφαση SRB/ES/2021/22 του Ενιαίου Συμβουλίου Εξυγίανσης, της 14ης Απριλίου 2021, σχετικά με τον υπολογισμό των εκ των προτέρων εισφορών προς το Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης για το 2021.
(
3
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/63 της Επιτροπής, της 21ης Οκτωβρίου 2014, για τη συμπλήρωση της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά τις εκ των προτέρων συνεισφορές σε χρηματοδοτικές ρυθμίσεις εξυγίανσης (ΕΕ 2015, L 11, σ. 44).
(
4
)	Δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
5
)	Κατά το άρθρο 6, παράγραφοι 5 ως 7, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
6
)	Δυνάμει του άρθρου 69, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 806/2014.
(
7
)	Σύμφωνα με το άρθρο 9, παράγραφος 3, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
8
)	Δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφοι 5 έως 7, και του άρθρου 7, παράγραφος 4, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2015/63.
(
9
)	Άρθρο 103, παράγραφος 7, στοιχείο ηʹ, της οδηγίας 2014/59/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Μαΐου 2014, για τη θέσπιση πλαισίου για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων και για την τροποποίηση της οδηγίας 82/891/ΕΟΚ του Συμβουλίου και των οδηγιών 2001/24/ΕΚ, 2002/47/ΕΚ, 2004/25/ΕΚ, 2005/56/ΕΚ, 2007/36/ΕΚ, 2011/35/ΕΕ, 2012/30/ΕΕ και 2013/36/ΕΕ, καθώς και των κανονισμών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 1093/2010 και (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2014, L 173, σ. 190).
(
10
)	Κανονισμός (ΕΕ) 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με τις απαιτήσεις προληπτικής εποπτείας για πιστωτικά ιδρύματα και επιχειρήσεις επενδύσεων και την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 648/2012 (ΕΕ 2013, L 176, σ. 1), άρθρο 113, παράγραφος 7.