62021CJ0689
BREITHIÚNAS NA CÚIRTE (an Mór-Dhlísheomra)
5 Meán Fómhair 2023 (
*1
)
(Tarchur chun réamhrialú — Saoránacht an Aontais Eorpaigh — Airteagal 20 CFAE — Airteagal 7 de Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh — Saoránach ag a bhfuil náisiúntacht Ballstáit agus náisiúntacht tríú tír — Caillteanais trí fheidhmiú an dlí náisiúntacht an Bhallstáit ag 22 bliana d’aois mar gheall ar easpa nasc éifeachtach leis an mBallstát sin, in éagmais iarratas ar náisiúntacht a choinneáil roimh an dáta a bhaintear an aois sin amach — Caillteanais maidir le stádas shaoránach an Aontais — Scrúdú ar chomhréireacht iarmhairtí an chaillteanais sin i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh — Teorainn ama)
I gCás C-689/21,
iarraidh ar réamhrialú de bhun Airteagal 267 CFAE ó Østre Landsret (Cúirt Achomhairc Réigiúnach an Oirthir, an Danmhairg), trí bhreith an 11 Deireadh Fómhair 2021, a fuarthas ag an gCúirt Bhreithiúnais an 16 Samhain 2021, sna himeachtaí idir
X
v
Udlændinge- og Integrationsministeriet,
tugann AN CHÚIRT (an Mór-Dhlísheomra),
agus í comhdhéanta mar seo a leanas: K. Lenaerts, Uachtarán, L. Bay Larsen, Leas-Uachtarán, A. Prechal, C. Lycourgos (Rapóirtéir), E. Regan, P. G. Xuereb, L. S. Rossi, D. Gratsias agus M. L. Arastey Sahún, Uachtaráin Dlísheomra, S. Rodin, F. Biltgen, N. Piçarra, N. Wahl, I. Ziemele agus J. Passer, Breithiúna,
Abhcóide Ginearálta: M. Szpunar,
Cláraitheoir: C. Strömholm, Riarthóir,
ag féachaint don nós imeachta i scríbhinn agus tar éis éisteacht an 4 Deireadh Fómhair 2022,
tar éis breithniú a dhéanamh ar na barúlacha arna dtíolacadh thar ceann na bpáirtithe seo a leanas:
–
X, O.R. Khawaja, advokat,
–
Rialtas na Danmhairge, ag V. Pasternak Jørgensen agus M. Søndahl Wolff, Gníomhairí, le cúnamh ó R. Holdgaard agus A. K. Rasmussen, advokater,
–
thar ceann Rialtas na Fraince, ag A. Daniel, A.-L. Desjonquères agus J. Illouz, Gníomhairí,
–
an Coimisiún Eorpach, ag L. Grønfeldt agus E. Montaguti, Gníomhairí,
tar éis éisteacht le Tuairim an Abhcóide Ginearálta ag éisteacht an 26 Eanáir 2023
an Breithiúnas seo a leanas:
Breithiúnas
1
Baineann an iarraidh ar réamhrialú le léiriú ar Airteagal 20 CFAE agus Airteagal 7 de Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh (“an Chairt”).
2
Rinneadh an iarraidh seo i gcomhthéacs díospóide idir X agus an Udlændinge-og Integrationsministeriet (an Aireacht um Inimirce agus Imeascadh an Danmhairg) maidir le náisiúntacht na Danmhairge a bheith caillte ag X.
An dlí lena mbaineann
Dlí an Aontais Eorpaigh
3
Foráiltear le hAirteagal 20 CFAE:
“1.   Tionscnaítear leis seo saoránacht den Aontas [Eorpach]. Is saoránach den Aontas é gach duine a bhfuil náisiúntacht Ballstáit aige. Beidh saoránacht an Aontais ann de bhreis ar an tsaoránacht náisiúnta agus ní ghabhfaidh sí a hionad.
2.   Beidh ag saoránaigh an Aontais na cearta dá bhforáiltear sna Conarthaí, agus beidh siad faoi réir na ndualgas dá bhforáiltear iontu. Beidh acu, inter alia:
(a)
an ceart chun gluaiseacht agus cónaí faoi shaoirse ar chríoch na mBallstát;
(...)”
4
Faoi Airteagal 7 den Chairt, tá an ceart ag gach duine meas a bheith acu ar a shaol príobháideach agus ar a shaol teaghlaigh, ar a chónaí agus ar a chuid cumarsáide.
5
Dearbhú Uimh. 2 maidir le náisiúntacht Ballstáit, curtha ag gabháil mar Iarscríbhinn ag na mBallstát le hIonstraim Chríochnaitheach an Chonartha ar an Aontas Eorpach (IO 1992 C 191, lch. 98) (“Dearbhú Uimh. 2”):
“Dearbhaíonn an Chomhdháil, nuair a dhéantar tagairt sa Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh do náisiúnaigh Ballstát, nach ndéanfar an cheist a bhfuil an náisiúntacht sin ag duine áirithe a shocrú ach amháin faoi threoir dhlí náisiúnta an Bhallstáit i dtrácht. (...)”
6
Faoi Roinn A de Chinneadh na gCeannairí Stáit agus Rialtais ag cruinniú na Comhairle Eorpaí i nDún Éideann an 11 agus an 12 Nollaig 1992 maidir le fadhbanna áirithe a léirigh an Danmhairg i dtaca leis an gConradh ar an Aontas Eorpach (IO 1992 C 348, lch. 1) (“Cinneadh Dhún Éideann”):
“Tugann forálacha Chuid a Dó den Chonradh ag bunú an Chomhphobail Eorpaigh, a bhaineann le saoránacht an Aontais, cearta agus cosaintí breise do náisiúnaigh na mBallstát, dá bhforáiltear sa cuid sin. Ní thagann siad in ionad na saoránachta náisiúnta ar bhealach ar bith. Socraítear an cheist an bhfuil náisiúntacht Ballstáit ag duine ach amháin faoi threoir dhlí náisiúnta an Bhallstáit i dtrácht.”
[Aistriúchán neamhoifigiúil]
Dlí na Danmhairge
7
Foráiltear le hAirteagal 8(1) den lov om dansk indfødsret (Acht Saoránachta na Danmhairge), sa leagan is infheidhme maidir leis an díospóid sna príomhimeachtaí (“an Dlí maidir le náisiúntacht”), an méid seo a leanas:
“Duine a rugadh thar lear, nár chónaigh sa chríoch náisiúnta riamh agus nár fhan ann ach an oiread faoi choinníollacha a thaispeánann comhtháthú leis an Danmhairg, cailleann sé a náisiúntacht Dhanmhargach ag aois 22 bliain, mura rud é go n-éireodh sé gan stát. Féadfaidh an tAire um Dhídeanaithe, Inimirce agus Imeascadh, áfach, nó an duine a bheidh údaraithe aige chun na críche sin, ar iarratas a cuireadh isteach roimh an dáta seo, a údarú go gcoimeádfaí náisiúntacht.”
8
Dar leis an cirkulæreskrivelse om naturalistaion nr. 10873 (ciorclán maidir le headóirsiú Uimh. 10873), an 13 Deireadh Fómhair 2015, sa leagan is infheidhme maidir leis an díospóid sna príomhimeachtaí (“an ciorclán ar eadóirsiú”), iar-náisiúnach de chuid na Danmhairge a chaill a náisiúntacht ón Danmhairg faoi Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, i bprionsabal, go gcomhlíonfaidh sé na coinníollacha ginearálta chun náisiúntacht na Danmhairge a fháil is gá de réir an dlí chun go mbeifear in ann an náisiúntacht sin a fháil ar ais. I gcomhréir le hAirteagal 5, mír 1, den chiorclán seo, ní mór don iarratasóir cónaí sa chríoch náisiúnta tráth an iarratais ar eadóirsiú. Faoi Airteagal 7 den chiorclán sin, ceanglaítear ar an iarratasóir fanacht gan bhriseadh de naoi mbliana ar chríoch Ríocht na Danmhairge.
9
De bhun Airteagal 13 den chiorclán maidir le headóirsiú, arna léamh i dteannta phointe 3 d’Iarscríbhinn 1, a ghabhann leis, féadfar na ceanglais ghinearálta chónaithe a mhaolú maidir le daoine a raibh náisiúntacht Dhanmhargach ina seilbh acu roimhe sin nó ar de bhunadh na Danmhairge iad.
An díospóid sna príomhimeachtaí agus an cheist a tharchuirtear
10
Rugadh X an 5 Deireadh Fómhair, 1992 i Stáit Aontaithe Mheiriceá do mháthair Dhanmhargach agus athair Meiriceánach. Ó rugadh í, bhí náisiúntachtaí na Danmhairge agus Mheiriceá aici. Tá deartháir agus deirfiúr aici a bhfuil cónaí orthu sna Stáit Aontaithe, duine acu de náisiúntacht na Danmhairge. Níl aon tuismitheoirí, deartháireacha nó deirfiúracha ina gcónaí sa Danmhairg aici.
11
An 17 Samhain 2014, is é sin tar éis 22 bliain d’aois a bhaint amach, rinne X iarratas ar an Aireacht chun a náisiúntacht Dhanmhargach a choinneáil.
12
Ar bhonn na faisnéise atá san iarratas seo, mheas an Aireacht gur fhan X sa Danmhairg ar feadh 44 seachtaine ar a mhéid roimh a dara breithlá is fiche. Líomhain X freisin gur fhan sí sa Danmhairg ar feadh cúig seachtaine tar éis a dara breithlá is fiche agus go raibh sí mar chuid d’fhoireann cispheile mhná na Danmhairge in 2015. Ina theannta sin, thug X le fios gur fhan sí, i 2005, timpeall trí nó ceithre seachtaine sa Fhrainc.
13
Le cinneadh an 31 Eanáir 2017, chuir an Aireacht in iúl do X gur chaill sí náisiúntacht na Danmhairge ag aois 22, i gcomhréir leis an gcéad abairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, agus nárbh fhéidir úsáid a bhaint as an maolú dá bhforáiltear sa dara habairt d’Airteagal 8(1) den dlí sin, ós rud é gur cuireadh isteach a hiarratas chun náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil tar éis 22 bliana d’aois a thíolacadh.
14
Léiríonn an cinneadh seo, go háirithe, go bhfuil bonn cirt leis an gcaillteanas sin toisc nár chónaigh X sa Danmhairg riamh agus nár fhan sí ann ach an oiread faoi choinníollacha a thaispeánann comhtháthú leis an mBallstát sin, de réir bhrí na chéad abairte d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, tréimhsí fanachta ar an gcríoch náisiúnta ach 44 seachtaine ar a mhéad roimh 22 bliain d’aois.
15
An 9 Feabhra 2018, thug X caingean os comhair byryet Københavns (Cúirt Dúiche Chóbanhávan, an Danmhairg) ag iarraidh go ndéanfaí cinneadh an 31 Eanáir 2017 atá luaite i mír 13 den bhreithiúnas seo a neamhniú agus ag iarraidh “athscrúdú ar an gcás”. Tarchuireadh an chaingean seo, le hordú ón 3 Aibreán 2020, chuig Østre Landsret (An Chúirt Achomhairc do Réigiún an Oirthir, an Danmhairg), arb í an chúirt a rinne an tarchur í.
16
I dtacaíocht lena caingean os comhair na cúirte sin, éilíonn X, cé gur cuspóir dlisteanach é nasc éifeachtach astaithe a choimeád agus caidreamh speisialta na dlúthpháirtíochta agus na dílseachta leis an mBallstát i dtrácht a chosaint, go gcaillfí náisiúntacht na Danmhairge go huathoibríoch agus gan eisceacht, i.e. dá bhforáiltear in Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, áfach, nach bhfuil comhréireach le cuspóir den sórt sin agus dá bhrí sin tá sé contrártha d’Airteagal 20 CFAE, arna léamh i gcomhar le halt 7 den Chairt.
17
De réir X, ní féidir a mheas go bhfuil na rialacha a bhaineann le caillteanas náisiúntachta comhréireach ach amháin más rud é, mar is léir ó bhreithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, (C-221/17, EU:C:2019:189), ceadaíonn na rialacháin náisiúnta, ag an am céanna, rochtain shimplithe go háirithe ar ghnóthú náisiúntachta. Mar sin féin, ní dhéantar foráil maidir le rochtain den sórt sin i rialacha na Danmhairge. Ina theannta sin, faoi na rialacha sin, ní dhéantar náisiúntacht a aisghabháil ex tunc.
18
Measann an Aireacht nach mór an measúnú ar dhlíthiúlacht agus comhréireacht Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht i ndáil le daoine a bhfuil 22 bhliain d’aois slánaithe acu tráth an iarratais ar choinneáil náisiúntachta na Danmhairge a bheith bunaithe ar mheasúnú foriomlán ar chóras na Danmhairge maidir le cailliúint agus aisghabháil na náisiúntachta sin. Mheas reachtóir na Danmhairge go gcaillfeadh daoine a rugadh thar lear agus nach raibh cónaí orthu sa Danmhairg nó a bhfuil cónaí orthu go suntasach sa Bhallstát sin de réir a chéile a gcaidreamh dílseachta agus dlúthpháirtíochta chomh maith lena nasc leis an mBallstát sin, agus go mbeadh sé comhréireach, dá bhrí sin, idirdhealú a dhéanamh idir a staid dhlíthiúil roimh 22 bhliain d’aois agus ina dhiaidh sin. Ba cheart comhréireacht an chaillteanais uathoibríoch de náisiúntacht na Danmhairge i gcás daoine a bhfuil 22 bliain d’aois slánaithe acu a mheasúnú freisin i bhfianaise na rialacha fíor-thrócaireach maidir le náisiúntacht a choinneáil go dtí an aois sin.
19
Ina theannta sin, measann an Aireacht go bhfianaítear dlíthiúlacht agus comhréireacht na rialacha náisiúnta a bhaineann le náisiúntacht na Danmhairge a chailleadh toisc gur féidir a chinneadh go gcoinneofar an náisiúntacht sin, ar bhonn measúnaithe cás ar chás, arna dhéanamh tar éis iarraidh chun an náisiúntacht sin a choinneáil, arna chur isteach ar dháta atá chomh gar agus is féidir don dáta a shroicheann an duine lena mbaineann 22 bliain d’aois, arb é an dáta deiridh sin an dáta a luaitear sa chéad abairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht.
20
Sa chomhthéacs sin, déanann an chúirt a rinne an tarchur cur síos ar dtús ar chleachtas riaracháin na hAireachta maidir le cur i bhfeidhm Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht. Ar thaobh amháin, maidir leis an measúnú ar “comhtháthú leis an Danmhairg” a bheith ann, de réir bhrí na chéad abairte den Airteagal sin, déantar idirdhealú idir cásanna ina raibh fad an duine lena mbaineann sa Bhallstát sin níos lú nó níos mó ná bliain roimh 22 bliain d’aois. Dá mba aon bhliain amháin ar a laghad ré an fhanachta sin, d’aithneodh na húdaráis náisiúnta go bhfuil comhtháthú leordhóthanach ann le Ríocht na Danmhairge chun údar a thabhairt le náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil. Os a choinne sin, bheadh na ceanglais maidir leis an gcomhtháthú seo níos déine ar an taobh eile, sa chiall go gcaithfeadh an duine lena mbaineann a shuíomh gur “comhtháthú ar leith leis an Danmhairg” iad na tréimhsí níos giorra mar sin féin.
21
Ar an láimh eile, maidir leis an bhféidearthacht náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil i gcomhréir leis an dara habairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, leagtar béim ar shraith tosca eile, amhail fad iomlán fhanacht an iarratasóra ar chríoch Ríocht na Danmhairge, líon na bhfananna sa Bhallstát seo, gur tharla na tréimhsí fanachta go gairid roimh 22 bliana d’aois nó go dtéann siad siar roinnt blianta roimhe sin chomh maith le gur tharla an 648/2012 Téacs atá ábhartha maidir leis an LEE tá an Danmhairgis líofa ag an iarratasóir agus go bhfuil baint aige nó aici leis an mBallstát sin ar shlí eile, mar shampla trí theagmhálacha le gaolta na Danmhairge nó trí chaidreamh leis na Danmhargaidh nó le comhlachais eile.
22
Ina dhiaidh sin, deir an chúirt a rinne an tarchur, tar éis bhreithiúnas an 12 Márta 2019a thabhairt, go bhfuil Tjebbes agus páirtithe eile, (C-221/17, EU:C:2019:189), tá an tuiscint ar Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht soiléirithe. Ghlacfaí leis anois nach mór don Aireacht, i gcás iarratas chun náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil a cuireadh isteach roimh 22 bliain d’aois, líon áirithe eilimintí breise a chur san áireamh chun scrúdú aonair a dhéanamh ar chomhréireacht na n-iarmhairtí, i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh, ar chailliúint na náisiúntachta sin agus, dá bhrí sin, ar shaoránacht an Aontais Eorpaigh. I ndáil leis sin, bheadh ar an Aireacht measúnú a dhéanamh an bhfuil na hiarmhairtí a bhaineann le cailleadh saoránachta an Aontais Eorpaigh faoi dhlí an Aontais Eorpaigh comhréireach leis an gcuspóir is bun le cailliúint na náisiúntachta sin, is é sin a áirithiú go bhfuil nasc éifeachtach ann le Ríocht na Danmhairge.
23
De réir na cúirte a rinne an tarchur, ag féachaint do bhreithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile (C-221/17, EU:C:2019:189), tá amhras ann maidir le comhoiriúnacht le hAirteagal 20 CFAE, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 7 den Chairt, maidir le cailliúint náisiúntacht na Danmhairge agus, de réir mar a bheidh, maidir le saoránacht an Aontais, a ngabhann éifeacht léi, faoin gcéad abairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, i bhfeidhm, ipso jure agus gan eisceacht, ag aois 22 bliain, ag cur san áireamh freisin an rochtain deacair ar ghnóthú an náisiúntacht seo trí eadóirseacht tar éis na haoise seo. Dearbhaíonn an chúirt sin, i ndáil leis sin, nach mór, i gcás ina gcailltear an náisiúntacht sin, go gcaithfidh iar-náisiúnaigh na Danmhairge, i bprionsabal, na coinníollacha ginearálta eadóirseachta a chomhlíonadh, fiú amháin más féidir maolú áirithe ar na coinníollacha sin a dheonú maidir leis an bhfad fanachta sa Danmhairg.
24
Sna himthosca sin, chinn Østre Landsret (an Chúirt Achomhairc do Réigiún an Oirthir) bac a chur ar na himeachtaí agus an cheist seo a leanas a chur faoi bhráid na Cúirte Breithiúnais le haghaidh réamhrialú:
“An ndéanann Airteagal 20 CFAE, arna léamh i gcomhar le hAirteagal 7 den [Chairt], cosc ar reachtaíocht Ballstáit, amhail an reachtaíocht atá i saincheist sna príomhimeachtaí, lena bhforáiltear go ndéanfar daoine a rugadh lasmuigh den Bhallstát sin agus nach raibh cónaí orthu riamh ansin in imthosca a thaispeánann comhtháthú leis an mBallstát sin caillfidh ex lege náisiúntacht an Stáit sin ag 22 bliain d’aois, rud a thugann, i gcás daoine nach náisiúnaigh de chuid Ballstáit eile iad, go gcaillfidís a stádas mar shaoránaigh den Aontas Eorpach agus de na cearta a ghabhann leo, de bhrí go dtagann sé sin as an scéim atá i gceist sna príomhimeachtaí,
a)
go dtoimhdeofar go háirithe go bhfuil comhtháthú ann leis an mBallstát i gcás fanachta nó tréimhsí fanachta iomlán bliana sa Bhallstát sin,
b)
go bhféadfaí, má chuirtear isteach iarratas ar choinneáil náisiúntachta roimh 22 bhliain d’aois a bhaint amach, a údarú chun náisiúntacht an Bhallstáit a choinneáil faoi choinníollacha níos solúbtha agus go scrúdóidh na húdaráis inniúla chun na críche sin na hiarmhairtí den náisiúntacht a chailleadh, agus
c)
nach féidir an náisiúntacht a cailleadh tar éis an 22ú breithlá a bhaint amach ach amháin trí eadóirsiú a bhfuil líon áirithe ceanglas ag gabháil leis, lena n-áirítear fanacht gan bhriseadh ar feadh achair fhada sa Bhallstát, nuair a thuigtear gur féidir fad an cheanglais fanachta a laghdú beagán i gcás iar-náisiúnaigh an Bhallstáit sin?”
An cheist a tharchuirtear
25
De réir na ceiste sin, iarrann an chúirt a rinne an tarchur, go bunúsach an gá Airteagal 20 CFAE, arna léamh i bhfianaise Airteagal 7 den Chairt, a léiriú sa chaoi go gcuirtear bac ar rialáil Ballstáit de réir a náisiúnach, a rugadh lasmuigh dá críoch, nár chónaigh riamh ann agus gan tar éis fanacht ann faoi choinníollacha a thaispeánann nasc éifeachtach leis an mBallstát sin, go gcaillfear go huathoibríoch náisiúntacht an duine atá os cionn 22 bliain d’aois, rud a chiallaíonn, i gcás daoine nach náisiúnaigh de chuid Ballstáit eile freisin iad, go gcaillfear a stádas mar shaoránach den Aontas Eorpach agus de na cearta a ghabhann leis, ach a cheadaíonn do na húdaráis inniúla, i gcás iarratas ó náisiúnach den sórt sin sa bhliain roimh a dara breithlá is fiche chun críocha an náisiúntacht sin a choinneáil, scrúdú a dhéanamh ar an gcomhréireacht na hiarmhairtí a bhaineann le cailleadh na náisiúntachta sin maidir le ceart an Aontais Eorpaigh agus, i gcás inarb iomchuí, coinneáil na náisiúntachta sin a dheonú.
26
Ba chóir a thabhairt faoi deara ag an tús gur iarr Rialtas na Danmhairge ar an gCúirt, chun an cheist seo a fhreagairt, cinneadh Dhún Éideann a chur san áireamh, óna ndealraíonn sé go bhfuil rogha leathan ag Ríocht na Danmhairge ar thaobh amháin maidir leis na coinníollacha chun náisiúntacht a fháil agus a chailliúint a shainiú agus, ar an dara dul síos, glacann sé seasamh ar leith maidir le saoránacht an Aontais Eorpaigh. Mar a dúirt an tAbhcóide Ginearálta i bpointe 50 dá Thuairim, is sna téarmaí céanna leis na téarmaí atá i nDearbhú Uimh. 2 atá na sleachta ábhartha den chinneadh sin a bhaineann le saoránacht an Aontais Eorpaigh.
27
Ní mór a admháil, cinneadh Dhún Éideann agus Dearbhú Uimh. 2, a raibh sé mar aidhm leo an cheist maidir le teorannú raon feidhme ratione
personae fhorálacha dhlí an Aontais Eorpaigh a thagraíonn don Aontas Eorpach a shoiléiriú, a chur san áireamh mar ionstraimí léirithe ar Chonradh an Aontais Eorpaigh, go háirithe maidir le dearcadh chun a raon feidhme a chinneadh ratione
personae (féach, chuige sin, breithiúnas an 2 Márta 2010, Rottmann, C-135/08, EU:C:2010:104, mír 40).
28
Mar sin féin, de réir cásdlí socraithe, cé go dtagann sainmhíniú na gcoinníollacha chun náisiúntacht a fháil agus a chailleadh, i gcomhréir leis an dlí idirnáisiúnta, faoi inniúlacht gach Ballstáit, is é an rud a thagann faoi inniúlacht an Bhallstáit gur ábhar é, ní choisceann Stáit, i gcásanna a thagann faoi dhlí an Aontais Eorpaigh, ar na rialacha náisiúnta lena mbaineann dlí an Aontais Eorpaigh a chomhlíonadh (breithiúnais an 2 Márta 2010, Rottmann, C-135/08, EU:C:2010:104, míreanna 39 agus 41, agus an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 30).
29
Mar sin féin, le hAirteagal 20 CFAE bronntar stádas saoránach den Aontas d’aon duine a bhfuil náisiúntacht Ballstáit aige, stádas a bheartaítear a bheith mar stádas bunúsach do náisiúnaigh de chuid na mBallstát (breithiúnas an 18 Eanáir 2022, Wiener Landesregierung (Aisghairm ar ghealltanais eadóirseachta), C-118/20, EU:C:2022:34, mír 38 agus an cásdlí dá dtagraítear).
30
Dá réir sin, is cás le saoránaigh an Aontais Eorpaigh nach bhfuil ach náisiúntacht Ballstáit amháin acu, cosúil leis an iarratasóir sna príomhimeachtaí, agus atá, de bharr an náisiúntacht sin a chailleadh, atá i mbaol a stádas a thugtar le hAirteagal 20 CFAE a chailleadh agus na cearta a ghabhann leis, de réir a nádúir agus a n-iarmhairtí. Mar sin, ní mór do na Ballstáit, i bhfeidhmiú a n-inniúlachta in ábhair náisiúntachta, dlí an Aontais agus, go háirithe, prionsabal na comhréireachta a urramú (breithiúnas an 2 Márta 2010, Rottmann, C-135/08, EU:C:2010:104, míreanna 42 agus 45; an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 32, agus an 18 Eanáir 2022, Wiener Landesregierung (Aisghairm ar ghealltanais eadóirseachta), C-118/20, EU:C:2022:34, mír 51).
31
Sa chomhthéacs sin, chinn an Chúirt Bhreithiúnais cheana féin go bhfuil sé dlisteanach do Bhallstát a bheith ag iarraidh caidreamh speisialta na dlúthpháirtíochta agus na dílseachta idir é féin agus a náisiúnaigh a chosaint chomh maith le cómhalartacht na gceart agus na ndualgas, atá mar bhunús leis an nasc náisiúntachta (breithiúnais an 2 Márta 2010, Rottmann, C-135/08, EU:C:2010:104, mír 51; an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 33, agus an 18 Eanáir 2022, Wiener Landesregierung (Aisghairm ar ghealltanais eadóirseachta), C-118/20, EU:C:2022:34, mír 52).
32
I bhfeidhmiú a inniúlachta a chuireann ar a chumas na coinníollacha a shainiú chun náisiúntacht a fháil agus a chailliúint, tá sé dlisteanach freisin do Bhallstát a mheas go léiríonn an náisiúntacht léiriú ar nasc iarbhír leis an mBallstát sin agus, dá réir sin, caillteanas a náisiúntachta a chur ag gabháil le neamhláithreacht nó foirceannadh an naisc iarbhír sin (féach, chuige sin, breithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 35).
33
Sa chás seo, i gcomhréir leis an gcéad abairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, maidir le náisiúnaigh Dhanmhargacha a rugadh thar lear agus nach raibh cónaí orthu sa Danmhairg riamh agus nach raibh cónaí orthu sa Danmhairg faoi choinníollacha a léiríonn baint éifeachtach leis an Danmhairg, caillfidh siad go huathoibríoch náisiúntacht na Danmhairge ag 22 bliain d’aois, ach amháin má bhíonn siad gan stát.
34
De réir na cúirte a rinne an tarchur, is léir ó oibreacha ullmhúcháin don Dlí maidir le Náisiúntacht go bhfuil sé d’aidhm d’Airteagal 8 den Dlí sin cosc a chur ar náisiúntacht na Danmhairge a aistriú ó ghlúin amháin go glúin eile chuig daoine atá bunaithe thar lear nach bhfuil aon eolas acu ar Ríocht na Danmhairge ná nach bhfuil aon bhaint acu leis an Danmhairg.
35
I ndáil leis sin, ba cheart a thabhairt faoi deara nach gcuireann dlí an Aontais Eorpaigh bac ar Bhallstát a fhoráil go bhfuil an measúnú ar nasc éifeachtach a bheith ann nó nach bhfuil nasc éifeachtach leis bunaithe ar chritéir a chur san áireamh, amhail na critéir a leagtar amach sa chéad abairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, bunaithe ar áit bhreithe agus chónaithe an duine lena mbaineann agus ar choinníollacha fanachta an duine sin ar chríoch náisiúnta, ná nach gcuireann an Ballstát sin teorainn leis an measúnú sin don tréimhse suas go dtí an lá a shroich an duine sin 22 bliain d’aois.
36
Ní gá, chun críocha an cháis seo, dlisteanacht critéar den sórt sin a scrúdú a mhéid, chun críocha an mheasúnaithe sin, nach ndéanann siad idirdhealú idir breith agus cónaí nó fanacht an duine lena mbaineann i mBallstát agus breith agus cónaí nó fanacht an duine sin i dtríú tír. Go deimhin, mar is léir ón iarraidh ar réamhrialú, níor luaigh X, sa chás seo, aon eilimint atá in ann a shuíomh go mbeadh cónaí uirthi nó go bhfanfadh sí, cé is moite de chúpla seachtain, i mBallstát roimh a dara breithlá is fiche.
37
Sna himthosca sin, ní choisceann dlí an Aontais, mar phrionsabal, ar Bhallstát, i gcásanna amhail na staideanna dá dtagraítear in Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, foráil a dhéanamh, ar chúiseanna a bhaineann le leas an phobail, go gcaillfear a náisiúntacht, fiú má bhaineann an caillteanas sin, don duine lena mbaineann, le stádas an duine lena mbaineann mar shaoránach den Aontas Eorpach.
38
Mar sin féin, i bhfianaise a thábhachtaí a chuireann dlí príomhúil an Aontais Eorpaigh stádas saoránach den Aontas, mar atá meabhraithe i mír 29 den bhreithiúnas seo, is faoi na húdaráis inniúla náisiúnta agus faoi na cúirteanna náisiúnta atá sé a fháil amach an gcomhlíonann an náisiúntacht atá ag an mBallstát lena mbaineann, i gcás ina gcaillfear stádas shaoránach an Aontais agus na cearta a eascraíonn as sin, prionsabal na comhréireachta maidir leis na hiarmhairtí a ghabhann leis do staid an duine lena mbaineann agus, i gcás inarb iomchuí, baill dá theaghlach, i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh (breithiúnais an 2 Márta 2010, Rottmann, C-135/08, EU:C:2010:104, míreanna 55 agus 56, agus an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 40).
39
Bheadh caillteanas uathoibríoch náisiúntacht Ballstáit ar neamhréir le prionsabal na comhréireachta mura gceadódh na rialacha náisiúnta ábhartha, tráth ar bith, scrúdú aonair a dhéanamh ar na hiarmhairtí a bheidh i gceist leis an gcaillteanas sin do na daoine lena mbaineann ó thaobh dhlí an Aontais Eorpaigh de (breithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 41).
40
Dá bhrí sin, i gcás amhail an staid atá i gceist sna príomhimeachtaí, ina gcailltear náisiúntacht Ballstáit go huathoibríoch ag aois áirithe agus ina gcaillfear stádas shaoránach an Aontais, ní mór do na húdaráis inniúla náisiúnta agus do na cúirteanna a bheith in ann scrúdú a dhéanamh ar iarmhairtí an chaillteanais náisiúntachta sin agus, más gá, cead a thabhairt don duine seo a náisiúntacht a choinneáil nó í a ghnóthú ex tunc (féach, chuige sin, breithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C. -221/17, EU:C:2019:189, mír 42).
41
I dtaca leis sin, ní fhorchuireann dlí an Aontais Eorpaigh aon teorainn ama ar leith chun iarratas ar scrúdú den sórt sin a chur isteach. Is faoi ord dlíthiúil inmheánach gach Ballstáit, dá bhrí sin, na socruithe nós imeachta a rialáil atá beartaithe chun na cearta a dhíorthaíonn dlíthithe ó dhlí an Aontais Eorpaigh a chosaint, sa chás seo na cearta a ghabhann le saoránacht an Aontais Eorpaigh, ar choinníoll, go háirithe, go gcomhlíonann na nósanna imeachta prionsabal na héifeachtúlachta sa mhéid is nach bhfágann siad dodhéanta go praiticiúil nó ródheacair feidhmiú na gceart a thugtar le hordú dlíthiúil an Aontais (féach, chuige sin, breithiúnais an 16 Nollaig 1976, Rewe-Zentralfinanz agus Rewe-Zentral, 33/76, EU:C:1976:188, mír 5, agus an 15 Aibreán 2008, Impact, C-268/06, EU:C:2008:223, mír 46).
42
Sa chomhthéacs sin, d’aithin an Chúirt Bhreithiúnais go bhfuil sé comhoiriúnach le dlí an Aontais Eorpaigh teorainneacha ama réasúnta a shocrú ar mhaithe le deimhneacht dhlíthiúil. Go deimhin, níl teorainneacha ama den sórt sin dodhéanta go praiticiúil nó ródheacair na cearta a thugtar le hordú dlíthiúil an Aontais Eorpaigh a fheidhmiú (breithiúnais an 12 Feabhra 2008, Kempter, C-2/06, EU:C:2008:78, mír58, chomh maith leis an 9 Meán Fómhair 2020, Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides (Diúltú d’iarratas ina dhiaidh sin - Teorainn ama chun imeachtaí a thionscnamh), C-651/19, EU:C:2020:681, mír 53).
43
Dá bhrí sin, féadfaidh na Ballstáit a cheangal, ar bhonn phrionsabal na deimhneachta dlíthiúla, go ndéanfaí iarratas ar chothabháil nó ar ghnóthú náisiúntachta a thaisceadh leis na húdaráis inniúla laistigh de theorainneacha ama réasúnta.
44
Sa chás seo, forálann an dara habairt d’Airteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht don fhéidearthacht iarratas a dhéanamh chun náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil sula mbeidh 22 bliain d’aois slánaithe ag an duine lena mbaineann. Leanann sé, i ndáil leis sin, ón iarraidh ar réamhrialú go ndéanann an Aireacht idirdhealú idir dhá chás, ag brath ar cibé an bhfuil an t-iarratasóir faoi bhun 21 bliain d’aois nó idir 21 agus 22 bliain d’aois an tráth a cuireadh an t-iarratas isteach.
45
Sa chéad chás, cuireann an Aireacht teorainn le deimhniú saoránachta a eisiúint don iarratasóir gan cinneadh a dhéanamh maidir le náisiúntacht na Danmhairge a choinneáil tar éis dó 22 bliain d’aois a bhaint amach. Deir an chúirt a rinne an tarchur go bhfuil a leithéid de chás mínithe ag mian an lucht riaracháin go ndéanfaí measúnú ar iarratais ar choinneáil náisiúntacht na Danmhairge ag am atá chomh gar agus is féidir don dáta a shroicheann an t-iarratasóir 22 bliain d’aois.
46
Is sa dara cás amháin, nuair a chuireann iarratasóir an t-iarratas ar choinneáil náisiúntacht na Danmhairge isteach idir an t-aonú breithlá is fiche agus an dara breithlá is fiche acu, atá, mar is léir ó na heilimintí atá san iarratas ar réamhrialú, leanann an Aireacht ar aghaidh, ó bhreithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes. agus páirtithe eile, (C-221/17, EU:C:2019:189), scrúdú aonair a dhéanamh ar chomhréireacht na n-iarmhairtí, faoi dhlí an Aontais Eorpaigh, ar chailliúint náisiúntacht na Danmhairge agus, dá bhrí sin, ar stádas saoránaigh den Aontas. I ndáil leis sin, bheadh ar an Aireacht a mheas an bhfuil na hiarmhairtí sin comhréireach leis an gcuspóir atá á shaothrú in Airteagal 8 den Dlí maidir le náisiúntacht, is é sin a áirithiú go mbeidh nasc éifeachtach ann idir náisiúnaigh na Danmhairge agus Ríocht na Danmhairge.
47
Ba cheart a thabhairt faoi deara, ar an gcéad dul síos, áfach, de réir na faisnéise atá os comhair na Cúirte Breithiúnais, go leanann tréimhse bliana, ón aonú breithlá is fiche agus dara breithlá is fiche an duine lena mbaineann, cé nár chuir na húdaráis inniúla an duine sin ar an eolas go cuí go bhfuil sé neamhchosanta ar náisiúntacht na Danmhairge a chailleadh go luath agus go bhfuil sé de cheart aige a iarraidh, laistigh den tréimhse sin, go gcoinneofar an náisiúntacht sin.
48
I bhfianaise na n-iarmhairtí tromchúiseacha a bhaineann le cailliúint náisiúntachta Ballstáit, i gcás ina gcaillfear saoránacht an Aontais mar thoradh ar an gcaillteanas sin, ní féidir a mheas go bhfuil na cearta a eascraíonn as Airteagal 20 CFAE á bhfeidhmiú go héifeachtach ag an saoránach den Aontas, ar an bhforas go bhfuil an tréimhse chun an scrúdú sin a iarraidh imithe in éag, i gcás nár cuireadh an duine sin ar an eolas go cuí maidir leis an gceart chun scrúdú a iarraidh ar chomhréireacht iarmhairtí an chaillteanais sin i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh, ar an bhforas go bhfuil an tréimhse chun an scrúdú sin a iarraidh imithe in éag, i gcás nár cuireadh an duine sin ar an eolas go cuí faoin gceart chun scrúdú den sórt sin a iarraidh agus faoin tréimhse ar laistigh di a bhí sé chun iarratas den sórt sin a dhéanamh.
49
Ar an dara dul síos, críochnaíonn an tréimhse bliana dá dtagraítear i mír 47 den bhreithiúnas seo ar dháta dara breithlá is fiche an duine lena mbaineann, is é sin le rá an dáta ar a mbeidh, i gcomhréir le reachtaíocht na Danmhairge, na coinníollacha a chuireann ar chumas don duine sin nasc leordhóthanach a thaispeáint le Ríocht na Danmhairge chun a náisiúntacht a choinneáil. Caithfidh an duine sin a bheith in ann brath, mar sin, i gcomhthéacs an scrúdaithe a chaithfidh an t-údarás inniúil a dhéanamh ar chomhréireacht na n-iarmhairtí a bhaineann le cailleadh náisiúntacht na Danmhairge i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh, ar na heilimintí ábhartha iomlána a d’fhéadfadh a bheith ann suas go dtí a dara breithlá is fiche. Leanann sé de riachtanas go gcaithfear an fhéidearthacht a sholáthar don duine céanna seo gnéithe den sórt sin a chur i láthair tar éis an dara breithlá is fiche seo.
50
Dá bhrí sin, i gcás amhail an cás atá i gceist sna príomhimeachtaí, i gcás ina bhfuil sé d’éifeacht ag an reachtaíocht náisiúnta go gcaillfeadh an duine lena mbaineann náisiúntacht an Bhallstáit lena mbaineann go huathoibríoch agus, dá bhrí sin, stádas shaoránach an Aontais a chailleadh ar an dáta a shlánóidh sé 22 bhliain d’aois, ní mór tréimhse réasúnta a bheith ag an duine sin chun iarratas a chur isteach lena n-iarrtar scrúdú ar chomhréireacht iarmhairtí an chaillteanais sin ó na húdaráis inniúla agus, i gcás inarb iomchuí, chun an náisiúntacht sin a choinneáil nó a aisghabháil. Caithfidh an tréimhse sin a fhadú ansin, ar feadh tréimhse réasúnach, thar an dáta ar a slánóidh an duine sin an aois sin.
51
Chun go bhféadfar na cearta a dhíorthaíonn saoránach an Aontais de bhun Airteagal 20 CFAE a fheidhmiú go héifeachtach, ní fhéadfar an tréimhse réasúnta sin chun iarraidh den sórt sin a dhéanamh a rith ach amháin a mhéid a bheidh na húdaráis inniúla tar éis an duine lena mbaineann a chur ar an eolas go cuí faoi náisiúntacht an Bhallstáit i dtrácht a bheith caillte nó faoi gharchailliúint uathoibríoch na náisiúntachta sin agus faoi cheart an duine sin coinneáil nó aisghabháil na náisiúntachta sin a iarraidh laistigh den tréimhse sin.
52
Dá éagmais sin, leanann sé ó chásdlí na Cúirte Breithiúnais a mheabhraítear i mír 40 den bhreithiúnas seo go gcaithfidh na húdaráis náisiúnta inniúla agus na cúirteanna a bheith in ann scrúdú a dhéanamh, go teagmhasach, ar chomhréireacht iarmhairtí an chaillteanais náisiúntachta agus, i gcás inarb iomchuí, náisiúntacht an duine lena mbaineann a ghnóthú, ar ócáid na hiarrata sin, ag an duine sin, ar dhoiciméad taistil nó ar aon doiciméad eile a dheimhníonn a náisiúntacht, fiú dá dtabharfaí isteach iarraidh den sórt sin thar thréimhse ama réasúnach laistigh den tréimhse sin de réir brí a shonraítear i mír 50 den bhreithiúnas sin.
53
Sa chás seo, is faoin gcúirt a rinne an tarchur a bheidh sé scrúdú den sórt sin a dhéanamh nó, i gcás inarb iomchuí, socrú a dhéanamh go ndéanfaidh na húdaráis inniúla é mar fhreagra ar an iarraidh dá dtagraítear i mír 11 den bhreithiúnas seo.
54
Ní mór a áireamh sa scrúdú sin measúnú ar staid aonair an duine lena mbaineann chomh maith le staid a theaghlaigh, chun a chinneadh an bhfuil iarmhairtí ag cailliúint náisiúntacht an Bhallstáit lena mbaineann, i gcás ina gcaillfear stádas saoránaigh den Aontas mar thoradh air, a dhéanfadh difear díréireach, i ndáil leis an gcuspóir atá á shaothrú ag an reachtas náisiúnta, do ghnáthfhorbairt a theaghlaigh agus a shaol gairmiúil, i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh. Ní féidir iarmhairtí den sórt sin a bheith hipitéiseach ná féideartha (breithiúnas an 12 Márta 2019, Tjebbes agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 44).
55
I gcomhthéacs an scrúdaithe sin ar chomhréireacht, is faoi na húdaráis inniúla náisiúnta go háirithe agus, i gcás inarb iomchuí, faoi na cúirteanna náisiúnta a áirithiú go bhfuil cailliúint na náisiúntachta sin comhsheasmhach leis na cearta bunúsacha a ráthaítear leis an gCairt, agus áirithíonn an Chúirt Bhreithiúnais urramú na gceart sin agus, go háirithe, an ceart go n-urramófaí saol an teaghlaigh, mar a leagtar amach in Airteagal 7 den Chairt. Ní mór an t-alt seo a léamh, i gcás inarb iomchuí, i dteannta na hoibleagáide chun leasanna is fearr an linbh, a aithnítear in Airteagal 24, mír 2, den Chairt a chur san áireamh (féach, chuige sin, breithiúnais an 12 Márta 2019, Tjebbes. agus páirtithe eile, C-221/17, EU:C:2019:189, mír 45, agus an 18 Eanáir 2022, Wiener Landesregierung (Aisghairm ar ghealltanais eadóirseachta), C-118/20, EU:C:2022:34, mír 61).
56
Maidir leis an dáta ábhartha atá le cur san áireamh, sa chás seo, ag na húdaráis inniúla chun críocha scrúdaithe den sórt sin, is gá go gcomhfhreagraíonn an dáta sin don dáta a shlánaigh an duine lena mbaineann 22 bliain d’aois, ós rud é, i gcomhréir le hAirteagal 8(1) den Dlí maidir le náisiúntacht, gur cuid dhílis an dáta sin de na critéir dhlisteanacha arna gcinneadh ag an mBallstát sin, ar a mbraitheann coinneáil nó cailleadh a náisiúntachta.
57
Ar deireadh, maidir leis an bhféidearthacht, dá dtagraítear ag an gcúirt a rinne an tarchur agus ag Rialtas na Danmhairge, iar-náisiúnaigh na Danmhairge a chaill náisiúntacht na Danmhairge agus, mar thoradh air sin, a stádas mar shaoránach den Aontas Eorpach, an náisiúntacht sin a aisghabháil trí eadóirseacht faoi choinníollacha áirithe, lena n-áirítear an fhéidearthacht go mbeadh cónaí leanúnach orthu sa Danmhairg ar feadh tréimhse fhada, ar tréimhse í a d’fhéadfadh a bheith caolaithe, áfach, is leor é a thabhairt faoi deara nach mbeadh aon fhéidearthacht ann a thairgtear leis an dlí náisiúnta, i gcoinníollacha atá comhsheasmhach le dlí an Aontais mar a léirítear é i mír 40 agus i mír 43 den bhreithiúnas seo, scrúdú a fháil ó na húdaráis náisiúnta agus, b’fhéidir, ó na cúirteanna náisiúnta, maidir le comhréireacht na n-iarmhairtí a bhaineann le cailliúint náisiúntacht an Bhallstáit lena mbaineann ó thaobh dhlí an Aontais Eorpaigh de agus as a bhféadfadh, i gcás inarb iomchuí, aisghabháil ex tunc na náisiúntachta sin a bheith mar thoradh air, ní féidir an fhéidearthacht eadóirseachta a dhéanamh, beag beann ar na coinníollacha, a d’fhéadfadh a bheith fabhrach, faoina bhféadfar an náisiúntacht sin a fháil.
58
Go deimhin, mar a dúirt an tAbhcóide Ginearálta go bunúsach i bpointí 93 agus 94 dá Thuairim, glacadh leis gurb ionann é, murach sin, agus glacadh leis go bhféadfaí, fiú ar feadh tréimhse teoranta, an fhéidearthacht a bhaint de dhuine na cearta go léir a thugtar dó le stádas shaoránaigh an Aontais Eorpaigh a theachtadh, gan athbhunú na gceart sin a bheith indéanta don tréimhse sin.
59
Eascraíonn sé as na breithnithe uile roimhe seo gurb é freagra na ceiste dá dtagraítear nach mór Airteagal 20 CFAE, a léitear i bhfianaise Airteagal 7 den Chairt, a léiriú sa chaoi is nach gcuirfear bac ar reachtaíocht Ballstáit nach raibh cónaí riamh ar a náisiúnaigh, a rugadh lasmuigh dá chríoch, agus nach raibh cónaí orthu ann i ndálaí a léiríonn nasc éifeachtach leis an mBallstát sin, agus a náisiúntacht a chailleadh trí oibriú an dlí ag 22 bliain d’aois, lena ngabhann, i gcás daoine nach náisiúnaigh de Bhallstát eile iad freisin, a stádas mar shaoránach den Aontas agus na cearta a ghabhann leis sin a chailleadh, ar choinníoll go dtabharfar deis do na daoine lena mbaineann iarratas a thíolacadh, laistigh de thréimhse réasúnach ama, ar náisiúntacht a choinneáil nó a aisghabháil, rud a chuirfidh ar chumas na n-údarás inniúil scrúdú a dhéanamh ar chomhréireacht iarmhairtí chailliúint na náisiúntachta sin i bhfianaise dhlí an Aontais Eorpaigh agus, i gcás inarb iomchuí, coinneáil nó aisghabháil na náisiúntachta sin a dheonú ex tunc. Ní mór an tréimhse sin a fhadú, ar feadh tréimhse réasúnta, thar an dáta ar a slánóidh an duine lena mbaineann an aois sin agus ní fhéadfaidh sí tosú ag rith ach amháin a mhéid a bheidh na húdaráis sin tar éis a náisiúntacht a chailleadh nó méid na náisiúntachta sin a bheith caillte aige agus a cheart a iarraidh, laistigh den tréimhse sin, an náisiúntacht sin a choinneáil nó a aisghabháil. Dá éagmais sin, caithfidh na húdaráis sin a bheith in ann scrúdú den sórt sin a dhéanamh, go teagmhasach, ar iarratas ón duine lena mbaineann, ar dhoiciméad taistil nó ar aon doiciméad eile a dhearbhaíonn a náisiúntacht.
Costais
60
Ós rud é, a mhéid a bhaineann sé leis na páirtithe sna príomhimeachtaí, go bhfuil na himeachtaí mar chéim sa chás os comhair na cúirte náisiúnta, baineann ceist na gcostas leis an gcúirt sin. Ní féidir na costais a thabhaítear le barúlacha a chur faoi bhráid na Cúirte Breithiúnais, seachas costais na bpáirtithe sin, a aisíoc.
Ar na forais sin, rialaíonn an Chúirt Bhreithiúnais (an Mór-Dhlísheomra) mar seo a leanas:
Airteagal 20 CFAE, arna léamh i bhfianaise Airteagal 7 de Chairt um Chearta Bunúsacha an Aontais Eorpaigh,
ní mór léiriú a dhéanamh mar seo a leanas:
ní chuireann sé i gcoinne rialacha Ballstáit ar dá réir a gcaillfidh a náisiúnaigh, a rugadh lasmuigh dá chríoch, nár chónaigh ann riamh agus nach bhfuil ar athló ann faoi choinníollacha a léiríonn go bhfuil baint éifeachtach acu leis an mBallstát sin, a náisiúntacht go huathoibríoch ag 22 bliain d’aois, rud a fhágann, do dhaoine nach náisiúnaigh de Bhallstát eile freisin iad, go gcaillfear a stádas mar shaoránaigh den Aontas Eorpach agus na cearta a ghabhann leis, ar choinníoll go dtairgfear an fhéidearthacht do na daoine lena mbaineann a thíolacadh, laistigh de theorainneacha a tréimhse réasúnach, iarraidh ar náisiúntacht a chothabháil nó a ghnóthú, a chuireann ar chumas na n-údarás inniúil scrúdú a dhéanamh ar chomhréireacht na n-iarmhairtí a bhaineann le cailleadh an náisiúntacht seo i dtaca le dlí an Aontais agus, i gcás inarb iomchuí, coinneáil nó aisghabháil na náisiúntachta sin a dheonú ex tunc. Ní mór an tréimhse sin a fhadú, ar feadh tréimhse réasúnta ama, thar an dáta a shlánóidh an duine lena mbaineann an aois sin agus nach féidir leis tosú ag rith mura mbeidh na húdaráis sin tar éis an duine sin a chur ar an eolas go cuí faoi chaillteanas a náisiúntachta nó faoi thábhacht an chaillteanais sin, agus faoina cheart nó a ceart iarratas a dhéanamh, laistigh den tréimhse sin, ar an náisiúntacht sin a chothabháil nó a ghnóthú. Ina éagmais sin, ní mór do na húdaráis sin a bheith in ann scrúdú den sórt sin a dhéanamh, go teagmhasach, tráth a dhéanfaidh an duine lena mbaineann iarratas ar dhoiciméad taistil nó ar aon doiciméad eile lena bhfianaítear a náisiúntacht.
Sínithe
(
*1
)	Teanga an cháis: an Danmhairgis.