61980C0204
ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤῆΣ ΓΕΝΙΚΉΣ ΕΊΣΑΓΓΕΛΈΩΣ SIMONE ROZÈS
ΠΟΫ ΆΝΕΠΤΫΧΘΗΣΑΝ ΤΉΝ 20Ή 'ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 1981 (
1
)
Κύριε πρόεορε,
κύριοι δικαστές,
Ι —
Τό προδικαστικό ερώτημα στό όποιο πρέπει νά δοθεῖ ἀπάντηση θέτει τό πρόβλημα τοῦ κατά πόσο συμβιβάζεται μέ την κοινή ὀργάνωση τῆς ἀμπελοοινικῆς ἀγοράς μία εθνική κανονιστική ρύθμιση, ἡ ὁποία θεσπίζει, γιά τήν ὀνομασία «Απεριτίφ μέ βάση τόν οίνο», κατώτατα ὅρια ποσοστιαίας περιεκτικότητός του σε οἶνο καί ἀλκοολικοῦ τίτλου τοῦ ἐν λόγω οἴνου.
Τά «βερμούτ καί έτεροι οἶνοι ἐκ νωπών σταφυλῶν παρασκευασμένοι τῆ βοήθεια ἀρωματικών φυτών ἡ υλών», έχοντα ἀλκοολικό τίτλο 22o περίπου, ὁρίζονται στην κλάση 22.06 τοῦ κοινού δασμολογίου (ΚΕΔ) καί ὡς τοιαύτα υπάγονται στην κοινή ὀργάνωση τῆς ἀμπελοοινικῆς ἀγοράς.
Χωρίς νά υπεισέλθω σέ τεχνικές λεπτομέρειες, δύναμαι νά πω ὅτι τά βερμούτ καί τά ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οἶνο παρασκευάζονται ἀπό γλεύκος, επιτραπέζιους οίνους (λευκούς ἡ ἐρυθρούς) ἡ ἀπό οίνους λικέρ, στους ὁποίους προστίθενται φυτικές ουσίες — κίνες καί άλλα — ἡ διάφορες ἀρωματικές ουσίες, τῶν ὁποίων ὁ ἀλκοολικός βαθμός αυξάνεται διά τῆς προσθήκης ἀλκοόλης. Όταν φθάνουν στό στάδιο της εμπορίας, τά βερμούτ καί τά ἀπεριτίφ έχουν ἀλκοολικό βαθμό μεταξύ 15o καί 23o.
Ὁ οίνος πού αποτελεί τήν βάση γιά τήν παρασκευή τῶν ἐν λόγω προϊόντων δύναται νά χρησιμοποιηθεί εἴτε στην κατάσταση στην ὁποία παραδίδεται ἀπό τόν γεωργοπαραγωγό, εἴτε κατόπιν ἀναμίξεως, αυξήσεως τοῦ ἀλκοολικού βαθμού του διά προσθήκης ἀλκοόλης ἡ παρακωλύσεως τῆς ζυμώσεώς του διά χημικῶν μέσων (ἐπιτρεπομένης τῆς χρήσεως συμπεπυκνωμένου γλεύκους γιά τήν γλύκανση), πράγμα τό όποιο επιτρέπει στους παρασκευαστές νά προμηθεύονται οἴνους μέ χαμηλό σχετικά ἀλκοολικό τίτλο, έκτός ἀπό τήν περίπτωση πού τους ενισχύουν, πρό τῆς παρασκευῆς, μέ τήν βοήθεια άλλων οἴνων επαρκούς βαθμού ἡ μέ τήν προσθήκη ἀλκοόλης.
Ή επεξεργασία τῶν προϊόντων πού υπάγονται στην κλάση 22.06 τοῦ κοινού δασμολογίου ἀπαιτεί επομένως τήν προσθήκη ἀλκοόλης.
Στην κοινή ὀργάνωση τῆς ἀμπελοοινικῆς ἀγορᾶς ελήφθη ὑπ᾽ όψη αύτη ἡ τεχνικής φύσεως επιταγή. Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 25 παράγραφος 1 τού κανονισμοθ 816/70 τοθ Συμβουλίου, τῆς 20ης 'Απριλίου 1970, περί συμπληρωματικών διατάξεων στον ἐν λόγω τομέα, απαγορεύεται ἡ προσθήκη αλκοόλης στους οίνους έκ νωπών σταφυλων έκτος άπό τους οϊνους στους οποίους προσετέθη ἀλκοόλη καί τους οίνους λικέρ. Σύμφωνα μέ τήν παράγραφο 2, τό Συμβούλιο, κατόπιν προτάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀποφασίζει παρεκκλίσεις ἀπό τήν απαγόρευση αύτη, Ιδίως γιά ειδικές χρήσεις ἡ γιά προοριζόμενα πρός εξαγωγή προϊόντα.
Ό κανονισμός 1598/71 τοῦ Συμβουλίου τῆς 19ης 'Ιουλίου 1971, χωρίς νά προδικάζει τά ἀποτελέσματα μιᾶς εναρμονίσεως τῶν ὁρισμών τῶν προϊόντων πού υπάγονται στην κλάση 22.06 σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ἀκριβῆ φύση τῆς ἀλκοόλης πού δύναται νά προστεθεί κατά τήν παρασκευή τους, προσέθεσε Ιδίως τους επιτραπέζιους οἴνους πού προορίζονται γιά τήν επεξεργασία ποτών τά όποια υπάγονται στην κλάση 22.06, συμπληρώνοντας 'έτσι τόν πίνακα τῶν προϊόντων τοῦ ἀμπελοοινικοῦ τομέως, στά όποια επιτρέπεται ἡ προσθήκη αλκοόλης, διευκρινίζοντας, ὅμως, ὅτι πρέπει νά πρόκειται γιά αἰθυλική ἀλκοόλη γεωργικῆς προελεύσεως. Μέχρι καί σήμερα, ἡ παρέκκλίση αυτή συνεχώς παρατείνεται, τελευταίως δέ μέ τόν κανονισμό 3196/80 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 8ης Δεκεμβρίου 1980, «ἐν ἀναμονή τῆς θεσπίσεως τῶν διατάξεων πού συμπληρώνουν ἤ εναρμονίζουν τους ὁρισμούς τῶν ... προϊόντων πού υπάγονται στην κλάση 22.06 τοῦ κοινού δασμολογίου».
Δύναται, ἑπομένως, νά λεχθεί ὅτι, κατά τό μέρος πού γιά τήν παρασκευή βερμούτ ή ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οἶνο, ἀπαιτείται πάντοτε ἐπιτραπέζιος οἶνος, τά ἐν λόγω προϊόντα εμπίπτουν στον ἀμπελοοινικό τομέα.
Σύμφωνα ὅμως μέ τόν ὑπ' ἀριθ. 10 ὁρισμό τοῦ παραρτήματος II τοῦ κανονισμοῦ 816/70, ὁ ὁποῖος ἴσχυε κατά τόν χρόνο των περιστατικῶν πού ἀπετέλεσαν τήν ἀφετηρία τῆς παρούσης διαδικασίας, ὁ επιτραπέζιος οἶνος, ὁ όποιος υπάγεται στην κλάση 22.05 τοῦ κοινοῦ δασμολογίου «οἶνοι ἐκ νωπών σταφυλῶν ...», πρέπει νά έχει, μεταξύ άλλων, μετά ἀπό τίς ενδεχόμενες επεξεργασίες, τίς όποιες επιτρέπει τό άρθρο 19 τοῦ κανονισμοῦ γιά νά αυξηθεί ὁ φυσικός ἀλκοολικός του τίτλος, ενεργό ἀλκοολικό τίτλο ὄχι κατώτερο τῶν 8_5o καί συνολικό αλκοολικό τίτλο ὄχι ἀνώτερο τῶν 15o (τό τελευταίο αυτό όριο δύναται σέ ὁρισμένες περιπτώσεις νά ἀνέλθει σέ 17o).
Θεσπίζοντας τόν κανόνα αυτό, ἡ Κοινότης θέλησε νά τηρηθεί μία ισορροπία ἀλ-κοόλης/ὀξύτητος τοῦ οίνου «βάσεως», ανταποκρινόμενη στίς ἀπαιτήσεις τοῦ καταναλωτοῦ καί ἐγγυωμένη ὁρισμένο βαθμό ποιότητος στό επίπεδο τῆς παραγωγής καί τῆς μεταποιήσεως.
ΙΙ —
Ή ενώπιόν σας υπόθεση άφορᾶ τήν παρασκευή στην Γαλλία, μεταξύ 1ης 'Ιουλίου 1976 καί 31ης Μαΐου 1978, ἑνός ἀπεριτίφ: τοῦ «St-Raphaël», λευκοῦ ἡ έρυθροῦ, μέ ἀλκοολικό τίτλο 16o ἀνά λίτρο.
Ή παρασκευή τοῦ ἐν λόγω προϊόντος διήλθε ἀπό τά ἀκόλουθα τρία στάδια:
1)
επιλογή ἐνός συνήθους γαλλικοῦ οίνου (ἐρυθροὐ ἡ λευκού) μέ τίτλο άνω τῶν 8_5o, άλλα κάτω τῶν 10o, καί ἀνάμιξη του μέ ἀλκοόλη γιά νά φθάσει τους 15_1o·
2)
νέα προσθήκη στον ἐν λόγω ἑνισχυμένο οἶνο ἀλκοόλης, ύδατος, καί γλύκανσή του, γιά νά επιτευχθεί μία βάση γλυκάν-σεως στους 15o·
3)
τελευταία προσθήκη ἀλκοόλης καί χρωστικών ουσιών, ἀρωματικών εκχυλισμάτων καί ἀλκοολούχων διαλυμάτων στην βάση αυτή, γιά νά προκύψει τό τελικό οἰνοπνευματῶδες τῶν 16o -18o.
Οἱ διατάξεις τοῦ ἄρθρου 5 τοῦ γαλλικοῦ διατάγματος τῆς 31ης 'Ιανουαρίου 1980 περί θέσεως σέ εφαρμογή τοῦ νόμου τῆς 1ης Αυγούστου 1905, ὅσον άφορα τό εμπόριο τῶν οίνων λικέρ, τῶν βερμούτ καί τῶν ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οἶνο, εἶναι πολύ προγενέστερες ἀπό τήν ἵδρυση τῆς κοινής ὀργανώσεως, πλην ὅμως ἐξηκολούθουν νά εφαρμόζονται κατά τόν χρόνο τῶν περιστατικών. Ειδικότερα τό ἄρθρο αυτό ἐπιβάλλει ὅτι κατεχόμενα, μεταφερόμενα ή πωλούμενα ποτά ὑπό τίς ὀνομασίες «βερμούτ» ἡ «ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οἶνο», πρέπει νά περιέχουν τουλάχιστον 80 % γνησίου καί εμπορευσίμου συνήθους οἴνου (ή οἴνου λικέρ ἡ γλεύκους σταφυλής), ὁ δέ οίνος αυτός νά 'έχει ἀλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 10o.
Ἡ γαλλική κανονιστική ρύθμιση περιορίζει 'έτσι σέ 20 %, δηλαδή στό ἐνα πέμπτο τῆς συνολικής ποσότητος τῶν ποτών πού πωλούνται ὑπό τήν ὀνομασία «ἀπεριτίφ», τήν δυνατότητα νά χρησιμοποιηθοῦν, κατά τήν επεξεργασία τους, συστατικά διάφορα τοῦ οἴνου, ἐπί πλέον δέ, ὁ ὄγκος τῆς ἀλκοόλης πού προέρχεται, πρίν ἀπό οἱονδή-ποτε εμπλουτισμό, ἀπό τήν φυσική ζύμωση τοῦ χυμού τῶν σταφυλῶν, τόν όποιο πρέπει νά ἔχουν τά υπόλοιπα τέσσερα πέμπτα, πρέπει νά εἶναι τουλάχιστον 10o.
Οἱ Guy καί Jacques Vedel, καθώς καί ὁ Henri Lejeune, παραδέχονται ὅτι παρέβησαν τίς διατάξεις τῆς γαλλικής νομοθεσίας, Ισχυρίζονται ὅμως, πρός υπεράσπιση τους, ὅτι δέν δύνανται νά τους ἀντιταχθοῦν οἱ διατάξεις αυτές, ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ οίνος πού ἐχρησιμοποίησαν πληροί τό κατώτατο ὅριο προϋποθέσεων πού θέτει ὁ κοινοτικός ὁρισμός (ενεργός ἀλκοολικός τίτλος 8_5o). Κατά την άποψη τους, οἱ ἀπαιτούμενες ἀπό την γαλλική νομοθεσία προϋποθέσεις, τόσο σε ὅ,τι ἀφορᾶ τόν τίτλο (10o) ὅσο καί τό ποσοστό (80 ο/ο), έχουν καταστεῖ ἀνενεργές ἀπό τῆς ενάρξεως τῆς ἰσχύος τοῦ κανονισμοῦ 816/70.
Ὑπό τά δεδομένα αυτά, τό Tribunal de grande instance τοῦ Montpellier σᾶς έρωτᾶ, κατ' οὐσίαν, ἐάν τό άρθρο 5 τοῦ γαλλικοῦ διατάγματος τῆς 31ης 'Ιανουαρίου 1930 'έχει καταστεί ἐξ ὁλοκλήρου ἀνεφάρμοστο ἐπί των εθνικών παρασκευαστῶν τοῦ ἀπεριτίφ St-Raphaël.
ΙΙΙ — Είναι προφανές ὅτι ἡ ἀπαιτουμένη προϋπόθεση τοῦ νά έχει τό ένα ἀπό τά βασικά συστατικά ἑνός ὑγροῦ μίγματος ἀλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 10, κατά μία καθορισμένη ἀναλογία (80 ο/ο), εἶναι αυστηρότερη ἀπό τήν προϋπόθεση τοῦ νά 'έχει τό σύνολο τοῦ συστατικοῦ αὐτοῦ ἀλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 8,5
o
.
Γιά νά επιτευχθεί, ἐξ άλλου, ἀλκοολικός τίτλος 16o (ή 23o ἀνώτατο ὅριο περιεχόμενης ἀλκοόλης πού επιτρέπεται ἀπό τήν γαλλική νομοθεσία γιά τά ἀπεριτίφ), ή ποσότης τῆς προσθετέας ἀλκοόλης εξαρτάται ἀπό τόν ἀλκοολικό τίτλο πού έχει τό συστατικό «οἶνος» ἀντιθέτως, τό βασικό συστατικό — περιέχοντας πάντως ἀλκοόλη τουλάχιστον 'ίση μέ 8_5o — δύναται νά 'έχει μικρότερο ἀλκοολικό τίτλο, κατά τήν ἀναλογία τῆς προστεθείσης ἀλκοόλης. Ἐάν ἀρκοῦσε ἡ συμμόρφωση πρός τόν κοινοτικό ὁρισμό τοῦ επιτραπέζιου οἴνου (8_5o),
ἡ συνέπεια θά ήταν ὅτι, γιά νά επιτευχθεί ὁ ἀλκοολικός τίτλος πού ἀπαιτεί ἡ γαλλική νομοθεσία, (10o), θά ἠδύνατο νά ληφθεί ὑπ᾽ ὄψη ἡ χρησιμοποιηθείσα γιά τήν ενίσχυση τοῦ οἴνου ἀλκοόλη, διότι δέν εἶναι πλέον δυνατή ἡ διάκριση, σ᾽ ένα κατ' ὄγκο ἀλκοολικό τίτλο ενός ὑγροῦ μίγματος, τοῦ ποσοστοῦ πού προέρχεται ἀπό τήν ζύμωση καί τοῦ ποσοστοῦ πού προέρχεται ἀπό τόν εμπλουτισμό.
Ό εμπλουτισμός τοῦ οἴνου, ὡς οἰνολογική πρακτική, δύναται νά ἔχει σημαντικές οἰκονομικές καί ἀπό πλευράς υγείας συνέπειες. Ὅλα τά Κράτη μέλη πού παράγουν οἶνο προσεπάθησαν νά θεσπίσουν ἐπ᾽ αὐτοῦ μία νομοθεσία, σύμφωνα μέ τά κλιματολογικά ἡ γεωγραφικά τους δεδομένα.
Ή κοινοτική ρύθμιση πού επιτρέπει τήν προσθήκη ἀλκοόλης στους προοριζομενους γιά τήν παραγωγή ἀπεριτίφ ἐπιτραπεζίους οἴνους χωρίς διευκρίνιση τῆς προελεύσεως της (οἰνική ἡ ἐκ διαλύματος αιθυλικής ἀλκοόλης γεωργικής προελεύσεως) 'έχει ὡς ἀναγκαίο ἀντιστάθμισμα ὅτι τά Κράτη μέλη διατηροῦν τήν ἁρμοδιότητα νά ρυθμίζουν τους τρόπους μέ τους ὁποίους γίνεται ή προσθήκη ἀλκοόλης. Διαφορετικά, ή προσθήκη αυτή θά ἠδύνατο νά γίνει σέ ἀναλογίες ἀσυμβίβαστες πρός τήν πολιτική προαγωγής τῆς ποιότητος, πού ἀποτελεί τόν στόχο τῆς κοινοτικής ρυθμίσεως.
Τό ὅτι επιτρέπεται ἡ προσθήκη ἀλκοόλης δέν πρέπει νά ενθαρρύνει τήν παραγωγή μετρίων «επιτραπεζιων οίνων», προσβεβλημένων ἀπό ἀσθένειες ἡ προερχομένων ἀπό ἀπαγορευμένες ποικιλίες κλημάτων, ἐξασφαλίζοντάς τους τήν πρόσθετη δυνατότητα διαθέσεως ἐκ τῆς παρασκευής βερμούτ καί ἀπεριτίφ. Δέν πρέπει, επίσης, ὁ ἀλκοολικός τίτλος τοῦ χρησιμοποιουμένου γιά τήν παρασκευή ἀπεριτίφ οἴνου νά καθορίζεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε νά συνιστά πρόσθετη προτροπή γιά τήν χρήση αἰθυλικῆς ἀλκοόλης γεωργικής προελεύσεως. 'Ορθώς, ἑπομένως, έκρινε ὁ εθνικός νομοθέτης ὅτι μεγάλη προσθήκη ἀλκοόλης θά στεροῦσε τό προϊόν τῆς ζυμώσεως των νωπῶν σταφυλῶν ἀπό τόν εγγενή του χαρακτήρα τοῦ φυσικοῦ οἴνου.
Ὑπό τό ἴδιο πνεῦμα, σημειώνω ὅτι ἀπό τήν εποχή τῶν περιστατικών πού μας ἐνδιαφέρουν ἐπραγματοποιήθη ἕνα ἀκόμη βῆμα στην ἀναζήτηση τῆς ποιότητος, διότι, ἀπό τήν έναρξη τῆς ισχύος (2 'Απριλίου 1979) τοῦ κανονισμού 337/70 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 5ης Φεβρουαρίου 1979, ἡ ὀνομασία «επιτραπέζιος οίνος» επιφυλάσσεται στόν οἶνο ὁ όποιος έχει, μεταξύ ἄλλων, κατ' ὄγκο ἀλκοολικό τίτλο ὄχι κατώτερο τοῦ 9% (ἀντί τοῦ 8_5o πού 'ίσχυε προηγουμένως), ὑπό τόν ὅρο ὅτι προέρχεται ἀποκλειστικά ἀπό σταφύλια πού ἐτρυγήθησαν σέ ἀμπελουργικές ζώνες έκτος τῆς Α καί Β, πράγμα πού συμβαίνει καί μέ τόν οἶνο πού ἐχρησιμοποιήθη στην προκειμένη περίπτωση (σημείο 11 τοῦ παραρτήματος II ὡς έχει στον κανονισμό 337/79).
Συνεπώς, κατά τό μέρος πού προορίζεται γιά τήν ειδική χρήση πού συνιστᾶ ή παραγωγή βερμούτ καί ἀπεριτίφ, ὁ ἐπιτραπέζιος οίνος δύναται νά ὁρισθεί διαφορετικά ἀπό τόν επιτραπέζιο οίνο πού προορίζεται γιά άμεση κατανάλωση ἀπό ἀνθρώπους, διότι στην πρώτη περίπτωση προστίθεται ἀναγκαστικῶς σ᾿ αυτόν αλκοόλη, ἐνῶ στην δεύτερη αυτό δέν επιτρέπεται.
Σημειώνω ὅτι τό νά περιέχει υποχρεωτικώς τό τελικό μίγμα 80 ο/ο οίνο επιβάλλεται, ἐάν πράγματι επιθυμείται νά προέρχεται ὁ ἀλκοολικός τίτλος τοῦ τελικοῦ προϊόντος γιά τήν ὑπό τοῦ ἐθνικοῦ νομοθέτου ορισθείσα ἀναλογία, ἀπό τόν χρησιμοποιηθέντα οίνο καί ὄχι ἀπό οιοδήποτε διάλυμα ἀλκοόλης γεωργικής προελεύσεως.
Παρατηρώ, τέλος, ὅτι τό νά λεχθεί ὅτι είναι ἀναγκαίο ἀλλά καί επαρκές νά έχει ὁ χρησιμοποιούμενος γιά τήν παρασκευή ἀπεριτίφ οίνος ενεργό ἀλκοολικό τίτλο ὄχι κατώτερο τοῦ 8_5o (σήμερα 9o), γιά ὅλες τίς ἀμπελουργικές ζώνες ἐκτος ἀπό τίς Α καί Β, θά ισοδυναμούσε, στό συγκεκριμένο αυτό σημείο, μέ τό νά δώσουμε, μέσω προδικαστικής αποφάσεως, κοινοτικό ὁρισμό τῶν ἀπεριτίφ πού έχουν βάση τόν οίνο.
Κατά τίς ἀγορεύσεις τῶν διαδίκων, ὁ πληρεξούσιος τῶν Guy καί Jacques Vedel καθώς καί τοῦ Henri Lejeune, καίτοι ἀνεγνώρισαν ὅτι δέν υπήρχαν κοινοτικοί κανόνες περί τῆς συνθέσεως καί τῶν χαρακτηριστικών παρασκευής τῶν «ἀρωματικών οἴνων», ὑπεγράμμισε ὅτι ἡ εφαρμογή τῆς γαλλικής νομοθεσίας μόνο στά γαλλικά προϊόντα ἠδύνατο νά δημιουργήσει άνισους ὅρους ἀνταγωνισμού.
Πράγματι, βάσει τῆς ἀποφάσεως σας Rewe-Zentrale, τῆς 20ής Φεβρουαρίου 1979 (Rec. σ. 650 ἑπ.), τό άρθρο 5 τοῦ γαλλικοῦ διατάγματος τῆς 31ης 'Ιανουαρίου 1930 δέν δύναται νά εμποδίσει τήν διάθεση στό εμπόριο εντός τῆς Γαλλίας τῶν ποτών μέ τίς ὀνομασίες «βερμούτ» ἡ «ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οίνο», προερχόμενα ἀπό άλλα Κράτη μέλη, τά όποια έχουν παρασκευασθεί ἀπό οίνο μέ ἀλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 8_5o, οἶνο δηλαδή πού πληροί τόν ὁρισμό τοῦ σημείου 10 τοῦ παραρτήματος II τοῦ κανονισμοῦ 816/70.
Αυτός ὁ κίνδυνος στρεβλώσεως τοῦ ἀνταγωνισμού δέν εἶναι 'ίσως τόσο πραγματικός, ὅσο φοβοῦνται οἱ παρασκευαστές τοῦ St-Raphaël, δεδομένου ὅτι «βάση» τῶν ἐν λόγω ποτών παραμένει ἐν πάση περιπτώσει ὁ οίνος καί ὅτι, σύμφωνα μ' αὐτά πού μᾶς ελέχθησαν κατά τήν ἐπ᾿ ἀκροατηρίου διαδικασία, οἱ νομοθεσίες τῶν κρατών ἀπό τά όποια προέρχονται συνήθως, είναι, σέ ὅ,τι άφορᾶ τόν ἀπαιτούμενο ἀλκοολικό τίτλο τοῦ ἐν λόγω οἴνου, τό 'ίδιο αυστηρές μέ τήν γαλλική νομοθεσία.
Ἐκεῖνο, πάντως, πού δέν δύναται νά ἀποκλεισθεῖ εἶναι ὁ κίνδυνος καταστρατηγήσεως τῶν ἐν λόγω νομοθεσιῶν, πράγμα πού οἱ γαλλικές υπηρεσίες δέν εἶναι σέ θέση νά εξακριβώνουν, ἀντίθετα μέ ὅ,τι συμβαίνει γιά τά παρασκευαζόμενα εντός τῆς Γαλλίας ἀπεριτίφ.
Ή κατάσταση αύτη πάντως δέν δύναται νά εμποδίσει την εφαρμογή τῆς γαλλικής νομοθεσίας, ἐάν, ὅπως πιστεύω, δέν είναι ἀσυμβίβαστη πρός τίς κοινοτικές κανονιστικές ρυθμίσεις.
Πρῶτον, αύτη ἡ «ἀντίστροφη διάκριση», πού υφίσταται στην εθνική ἀγορά τό παρασκευαζόμενο ἀπό τους κατηγορουμένους προϊόν, φαίνεται ὅτι εἶναι τοῦ ἰδίου τύπου μέ τίς ἀνισότητες γιά τίς όποιες έχετε ἀποφανθεί μέ ἀπόφαση σας Peureux τῆς 13ης Μαρτίου 1979 (Rec. σ. 913, σκέψεις 32 έως 34), ὅτι «προκύπτουν ἀπό τίς Ιδιομορφίες τῶν μή ἐναρμονισμένων εθνικών νομοθεσιών σέ τομείς πού υπάγονται στην αρμοδιότητα τῶν Κρατών μελών» καί ὅτι ήταν, συνεπώς, δικαιολογημένες.
Μέ τήν ἀπόφαση σας Gilli τῆς 26ης 'Ιουνίου 1980 (Rec. σ. 2078, σκέψη 5) ἀπεφάνθητε ὅτι, «ελλείψει κοινής κανονιστικής ρυθμίσεως τῆς παραγωγής καί εμπορίας τοῦ ἐν λόγω προϊόντος (επρόκειτο γιά ὄξος ἐκ μήλων, τό όποιο περιείχε ὀξεικό ὀξύ μή προερχόμενο ἀπό τήν ὀξεική ζύμωση τοῦ οίνου) εναπόκειται στά Κράτη μέλη νά ρυθμίζουν, καθ' ένα γιά τήν δική του επικράτεια ὁ_τιδήποτε άφορα τήν παραγωγή, διανομή καί κατανάλωση τοῦ προϊόντος αὐτοῦ, ὑπό τόν ὅρο πάντως ὅτι οἱ ρυθμίσεις αυτές δέν παρεμβάλλουν εμπόδια, ἀμέσως ή εμμέσως, πραγματικῶς ἡ δυνητικῶς, στό ενδοκοινοτικό εμπόριο», ήτοι δέν ἀντιβαίνουν στό άρθρο 30 τῆς συνθήκης.
Δεύτερον, ἡ κατάσταση αυτή εμφαίνει τά ὅρια τῆς ἀποφάσεως «φραγκοστάφυλα τῆς Ντιζόν» καί υπογραμμίζει τό πόσο ἐπείγον εἶναι νά θεσπισθοῦν κοινοτικοί κανόνες στον τομέα αυτόν. Ή 'Επιτροπή έχει πλήρως συνειδητοποιήσει τήν ἀνάγκη αυτή. Στην αἰτιολογική έκθεση πού συνοδεύει τήν πρόταση κανονισμού περί θεσπίσεως γενικών κανόνων σχετικών μέ τόν ὁρισμό, τήν περιγραφή καί τήν παρουσίαση τῶν οινοπνευματωδών ποτών, τῶν βερμούτ καί λοιπών οἴνων ἐκ νωπών σταφυλῶν, πού παρασκευάζονται μέ τήν βοήθεια φυτών ή ἀρωματικών ουσιών ἀναφέρει: «Ή εφαρμογή καί μόνο τῶν άρχων πού ἀπορρέουν ἀπό τήν ἀπόφαση αυτή καί οἱ όποιες δύνανται νά ἀπαλείψουν ὁρισμένα κριτήρια επιλογής πού επιβάλλουν ἐπί τοῦ παρόντος οἱ εθνικές νομοθεσίες οέν επιτρέπει, ὅμως, νά ἀκολουθηθεῖ μία πολιτική ἀπό πλευράς ποιότητος πού νά ἀποολέπει στην ἐξασφάλιση ἐπαρκοῦς προστασίας γιά τους καταναλωτές καί ἐντιμότητος ἀνταγωνισμοῦ μεταξύ τῶν παραγωγῶν. Ὁ τομεύς αυτός έχει ανάγκη, ἀλλά καί δύναται νά ἀνεχθεῖ κανόνες περί τῆς ποιότητος τῶν προϊόντων, περισσότερο 'ίσως ἀπό κάθε άλλο, διότι υπεισέρχεται σέ τομείς ὅπως ἡ δημοσία υγεία καί ἀφορᾶ μή ἀπαραίτητα γιά τόν άνθρωπο προϊόντα.
Γιά τους λόγους αυτούς, καθίσταται ἐπείγον, ἰδίως μετά τήν ἐν λόγω ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου ..., νά θεσπισθοῦν κοινοτικοί κανόνες, πού νά λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψη, κατά τό μέτρο τοῦ δυνατού, καί μεταξύ άλλων κριτηρίων, τήν πρακτική πού κατά παράδοση ἀκολουθούν οἱ παραγωγοί».Κατ' αυτόν τόν τρόπο, σέ ὅ,τι άφορα τους ειδικούς οίνους πού ἀποτελούν τά βερμούτ καί τά ἀπεριτίφ, ὁ διάλογος μεταξύ τῶν Κρατών μελών, ἄν καί έχει ἀρχίσει ἀπό πολλῶν ετών, δέν έχει ἀκόμη καταλήξει πουθενά. Χάρις στην παροῦσα διαδικασία, ἐπληροφορήθημεν ὅτι ἡ 'Επιτροπή ἀνεγνώρισε «τό επείγον καί τό ἀναγκαίο τῆς θεσπίσεως σέ κοινοτικό επίπεδο κανόνων πού νά ἀφορούν, μεταξύ άλλων, τήν σύνθέση καί τά χαρακτηριστικά παρασκευής τῶν οινοπνευματωδών ποτῶν καί τῶν ἀρωματικών οἴνων, δεδομένου ὅτι οἱ διαφορές πού υπάρχουν μεταξύ τῶν εθνικών διατάξεων δύνανται νά παρεμβάλουν εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία καί νά δημιουργήσουν άνισους ὅρούς ἀνταγωνισμοί)». Πρός τόν σκοπό αυτό (κατά μήνα Νοέμβριο 1980), οἱ υπηρεσίες τῆς 'Επιτροπής «ἑτοίμαζαν δύο σχέδια προτάσεων περί ορισμού, περιγραφής καί παρουσιάσεως τῶν οἰνοπνευματωδῶν ποτών, ἀφ᾿ ενός, καί τῶν βερμούτ καί λοιπών οἴνων ἐκ νωπών σταφυλῶν, πού παρασκευάζονται μέ τήν βοήθεια φυτών ἡ ἀρωματικών ουσιών τῆς κλάσεως 22.06 τοῦ κοινοῦ δασμολογίου, ἀφ᾿ έτερου». Ή ύπαρξη τῶν σχεδίων αυτών ἀποδεικνύει τήν ἀνάγκη νά γίνουν στόν τομέα αυτό ὁρισμένες διευκρινίσεις.
Προτείνω, επομένως νά ἀποφανθείτε ὅτι:
«δέν εἶναι ἀντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο εθνική διάταξη πού ἀπαιτεί ὅπως ποτό πού πωλείται ὑπό τήν ὀνομασία “ἀπεριτίφ μέ βάση τόν οἶνο” πρέπει νά περιέχει τουλάχιστον 80 ο/ο φυσικοῦ καί εμπορευσίμου οἴνου μέ ἀλκοολικό τίτλο τουλάχιστον 10o».
(
1
)	Μετάφραση ἀπό τά γαλλικά.