Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τρίτο τμήμα)
της 16ης Οκτωβρίου 2025 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Περιοριστικά μέτρα λόγω της κατάστασης στην Ουκρανία – Κανονισμός (ΕΕ) 269/2014 – Άρθρο 2 – Δέσμευση κεφαλαίων και οικονομικών πόρων – Άρθρο 9, παράγραφος 2 – Υποχρέωση των προσώπων που υπόκεινται σε περιοριστικό μέτρο δέσμευσης να αναφέρουν
τα κεφάλαια και τους οικονομικούς πόρους – Νομικός χαρακτηρισμός της υποχρέωσης αυτής – Νομική βάση – Άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Άρθρα 24, 26 και 29 ΣΕΕ – Εκτέλεση της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας από τα κράτη μέλη »
Στην υπόθεση C‑805/24 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2024,
Gennady Nikolayevich Timchenko, κάτοικος Γενεύης (Ελβετία),
Elena Petrovna Timchenko, κάτοικος Γενεύης,
εκπροσωπούμενοι από τους S. Bonifassi, T. Bontinck, E. Fedorova και A. Guillerme, avocats,
αναιρεσείοντες,
όπου οι λοιποί διάδικοι είναι:
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκπροσωπούμενο από τις M.‑C. Cadilhac, D. Laurent και J. Rurarz,
καθού πρωτοδίκως,
Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από την M. Carpus Carcea, τους C. Giolito, H. Krämer και την L. Puccio,
παρεμβαίνουσα πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τρίτο τμήμα),
συγκείμενο από τους Κ. Λυκούργο, πρόεδρο τμήματος, O. Spineanu-Matei (εισηγήτρια),
S. Rodin, N. Piçarra και N. Fenger, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: J. Kokott
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την αίτηση αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες, Gennady Nikolayevich Timchenko και Elena Petrovna Timchenko, ζητούν την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 11ης Σεπτεμβρίου 2024, Timchenko και Timchenko κατά Συμβουλίου (T‑644/22, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:621), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους με αίτημα την ακύρωση του άρθρου 1, σημείο 4, του κανονισμού (ΕΕ) 2022/1273 του Συμβουλίου, της 21ης Ιουλίου 2022, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2022, L 194, σ. 1) (στο εξής: επίδικος κανονισμός), καθόσον τροποποιεί το άρθρο 9 του κανονισμού (ΕΕ) 269/2014 του Συμβουλίου, της 17ης Μαρτίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2014, L 78, σ. 6), εισάγοντας, μεταξύ άλλων, στην παράγραφο 2 του εν λόγω άρθρου 9, υποχρέωση των προσώπων που υπόκεινται σε περιοριστικό μέτρο δέσμευσης να αναφέρουν
τα κεφάλαια και τους οικονομικούς πόρους.
Το νομικό πλαίσιο και το ιστορικό της διαφοράς
2        Το πραγματικό και νομικό πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 16 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας, μπορεί να συνοψισθεί και να συμπληρωθεί ως ακολούθως.
3        Η υπό κρίση υπόθεση εντάσσεται στο πλαίσιο των περιοριστικών μέτρων που έλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2014 και εφεξής ως απάντηση σε ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.
4        Οι αναιρεσείοντες υπόκεινται σε τέτοια περιοριστικά μέτρα. Ο G. Timchenko είναι επιχειρηματίας και η E. Timchenko είναι η σύζυγός του. Αμφότεροι έχουν ρωσική και φινλανδική ιθαγένεια.
Ο κανονισμός 269/2014
5        Το άρθρο 2 του κανονισμού 269/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 476/2014 του Συμβουλίου, της 12ης Μαΐου 2014 (ΕΕ 2014, L 137, σ. 1) (στο εξής: κανονισμός 269/2014), το οποίο είχε πανομοιότυπη διατύπωση τόσο κατά την ημερομηνία έκδοσης των πράξεων που μνημονεύονται στη σκέψη 7 της παρούσας απόφασης όσο και κατά την ημερομηνία έκδοσης του επίδικου κανονισμού, ορίζει τα εξής:
«1.      Δεσμεύονται όλα τα κεφάλαια και όλοι οι οικονομικοί πόροι που ανήκουν ή τελούν υπό την κυριότητα, την κατοχή ή τον έλεγχο οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου, οντότητας ή φορέα ή φυσικών ή νομικών προσώπων, οντοτήτων ή φορέων που σχετίζονται με αυτά, όπως περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι.
2.      Κανένα κεφάλαιο ή οικονομικός πόρος δεν διατίθεται, άμεσα ή έμμεσα, σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οντότητες ή φορείς ή φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οντότητες ή φορείς που συνδέονται με αυτά ή προς όφελός τους, όπως περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι.»
6        Το άρθρο 9 του κανονισμού 269/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό, έχει ως ακολούθως:
«1.      Απαγορεύεται η συμμετοχή, εν γνώσει και εκ προθέσεως, σε δραστηριότητες με αντικείμενο ή αποτέλεσμα την καταστρατήγηση των μέτρων που αναφέρονται στο άρθρο 2.
2.      Τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα, οι οντότητες ή φορείς που περιλαμβάνονται στο παράρτημα I:
α)      αναφέρουν, πριν από την 1η Σεπτεμβρίου 2022 ή εντός 6 εβδομάδων από την ημερομηνία καταχώρισής τους στο παράρτημα Ι, ανάλογα με το ποια ημερομηνία είναι μεταγενέστερη, κεφάλαια ή οικονομικούς πόρους εντός της δικαιοδοσίας κράτους μέλους που βρίσκονται στην ιδιοκτησία, στην κατοχή ή υπό τον έλεγχό τους, στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκονται τα εν λόγω κεφάλαια ή οι οικονομικοί πόροι, και
β)      συνεργάζονται με την αρμόδια αρχή σε κάθε έλεγχο των εν λόγω πληροφοριών.
3.      Η μη συμμόρφωση με την παράγραφο 2 θεωρείται συμμετοχή, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 1, σε δραστηριότητες με αντικείμενο ή αποτέλεσμα την καταστρατήγηση των μέτρων του άρθρου 2.
[…]»
Τα περιοριστικά μέτρα που ελήφθησαν κατά των αναιρεσειόντων
7        Το 2022 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έλαβε περιοριστικά μέτρα κατά των αναιρεσειόντων, συμπεριλαμβανομένης της δέσμευσης των κεφαλαίων και των οικονομικών πόρων τους, προσθέτοντας τα ονόματά τους στους καταλόγους των προσώπων, οντοτήτων και φορέων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ του Συμβουλίου, της 17ης Μαρτίου 2014, σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2014, L 78, σ. 16), και στο παράρτημα I του κανονισμού 269/2014. Τα μέτρα αυτά ελήφθησαν, όσον αφορά τον G. Timchenko, με την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2022/337 του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2022, που τροποποιεί την απόφαση 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2022, L 59, σ. 1), καθώς και με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2022/336 του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2022, για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2022, L 58, σ. 1), και, όσον αφορά την E. Timchenko, με την απόφαση (ΚΕΠΠΑ) 2022/582 του Συμβουλίου, της 8ης Απριλίου 2022, για την τροποποίηση της απόφασης 2014/145/ΚΕΠΠΑ σχετικά με περιοριστικά μέτρα όσον αφορά δράσεις που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2022, L 110, σ. 55), καθώς και με τον εκτελεστικό κανονισμό (ΕΕ) 2022/581 του Συμβουλίου, της 8ης Απριλίου 2022, για την εφαρμογή του κανονισμού (EE) αριθ. 269/2014 σχετικά με περιοριστικά μέτρα για ενέργειες που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας (ΕΕ 2022, L 110, σ. 3). Εν συνεχεία, το Συμβούλιο παρέτεινε την ισχύ των περιοριστικών μέτρων που είχαν ληφθεί κατά των αναιρεσειόντων.
Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
8        Με δικόγραφο της 14ης Οκτωβρίου 2022, οι νυν αναιρεσείοντες άσκησαν προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ζητώντας, κατ’ ουσίαν, την ακύρωση του άρθρου 1, σημείο 4, του επίδικου κανονισμού κατά το μέρος που τροποποιεί το άρθρο 9, παράγραφοι 2 και 3, του κανονισμού 269/2014. Υποστήριξαν, μεταξύ άλλων, ότι το Συμβούλιο, καθόσον τροποποίησε το άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού προσθέτοντας σε αυτό, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση των φυσικών προσώπων που περιλαμβάνονται στο παράρτημα I του εν λόγω κανονισμού να αναφέρουν στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών τα κεφάλαια και τους οικονομικούς πόρους που βρίσκονται στην ιδιοκτησία, στην κατοχή ή υπό τον έλεγχό τους στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: επίδικη υποχρέωση αναφοράς), υπερέβη τις αρμοδιότητες που του έχουν ανατεθεί από το άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και παρέβη επίσης, μεταξύ άλλων, το άρθρο 29 ΣΕΕ.
9        Στη σκέψη 65 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, παραπέμποντας στις σκέψεις 56 έως 64 της απόφασης αυτής, ότι, εφόσον η επίδικη υποχρέωση αναφοράς εμπίπτει στην εξουσία που έχει το Συμβούλιο για την εφαρμογή απόφασης εκδοθείσας στον τομέα της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ, εν προκειμένω της απόφασης 2014/145, το θεσμικό αυτό όργανο μπορούσε να θεσπίσει την υποχρέωση αυτή βάσει κανονισμού της Ένωσης εκδοθέντος δυνάμει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, τούτο δε ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι πρόκειται για υποχρέωση ενέργειας βαρύνουσα πρόσωπα όπως οι νυν αναιρεσείοντες και ότι η υποχρέωση αυτή δεν προβλεπόταν από την ίδια την απόφαση 2014/145.
10      Ειδικότερα, στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το επιχείρημα των νυν αναιρεσειόντων ότι η επίδικη υποχρέωση αναφοράς εμπίπτει στην εκτελεστική αρμοδιότητα των κρατών μελών και καταδεικνύει την ύπαρξη παράβασης του άρθρου 24, παράγραφος 2, ΣΕΕ.
11      Αφού απέρριψε και τους λοιπούς λόγους ακυρώσεως των νυν αναιρεσειόντων, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους.
Τα αιτήματα των διαδίκων
12      Οι αναιρεσείοντες ζητούν από το Δικαστήριο:
–        να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
–        να εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας και να ακυρώσει τον επίδικο κανονισμό στο μέτρο που τροποποιεί το άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 269/2014 και επιβάλλει στους αναιρεσείοντες την επίδικη υποχρέωση αναφοράς,
–        να καταδικάσει το Συμβούλιο στα δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης και της κατ’ αναίρεση διαδικασίας.
13      Το Συμβούλιο ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της πρωτόδικης και της κατ’ αναίρεση διαδικασίας.
14      Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως και
–        να καταδικάσει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
15      Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν δύο λόγους, εκ των οποίων ο πρώτος στηρίζεται σε ανεπαρκή αιτιολογία και ο δεύτερος σε νομικά σφάλματα στα οποία φέρεται να υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο κατά την εφαρμογή και την ερμηνεία του άρθρου 215 ΣΛΕΕ καθώς και της νομολογίας που απορρέει από την απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236).
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρηματολογία των διαδίκων
16      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν αιτιολόγησε επαρκώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκειμένου να απαντήσει στην επιχειρηματολογία τους ότι το Συμβούλιο υπερέβη τις αρμοδιότητές του προβλέποντας την επίδικη υποχρέωση αναφοράς του άρθρου 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 269/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό. Ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως διαρθρώνεται σε δύο σκέλη.
17      Με το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν εξέθεσε κατά τρόπο σαφή και χωρίς αμφισημία αν η επίδικη υποχρέωση αναφοράς συνιστά περιοριστικό μέτρο ληφθέν δυνάμει του άρθρου 29 ΣΕΕ και του άρθρου 215 ΣΛΕΕ, όπως φαίνεται να προκύπτει από τις σκέψεις 56 και 62 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ή αν η υποχρέωση αυτή συνιστά μέτρο εφαρμογής ή εκτέλεσης περιοριστικών μέτρων, όπως φαίνεται να προκύπτει από τη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Επομένως, η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου είναι διφορούμενη όσον αφορά τον νομικό χαρακτηρισμό που πρέπει να δοθεί στην εν λόγω υποχρέωση.
18      Με το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε ανεπαρκώς τις σκέψεις 57 έως 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθόσον η συλλογιστική του δεν προσδιορίζει τη συγκεκριμένη νομική βάση στην οποία μπορούσε να στηριχθεί το Συμβούλιο για να προβλέψει την επίδικη υποχρέωση αναφοράς. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο δεν εξηγεί πώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Συμβούλιο δεν υπερέβη τις αρμοδιότητές του προβλέποντας την υποχρέωση αυτή, δεδομένου ότι το άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ τού παρέχει απλώς τη δυνατότητα να λάβει περιοριστικά μέτρα ήδη προβλεπόμενα στην απόφαση ΚΕΠΠΑ αναφοράς και ότι, δυνάμει του άρθρου 24 ΣΕΕ, η εκτέλεση των περιοριστικών μέτρων βαρύνει τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας καθώς και τα κράτη μέλη.
19      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή αντικρούουν τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
20      Πρέπει να υπομνησθεί, όπως επισήμανε και το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 51 και 52 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι, στον τομέα της ΚΕΠΠΑ, το Συμβούλιο μπορεί, βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ, να εκδίδει αποφάσεις οι οποίες καθορίζουν τη θέση της Ένωσης επί συγκεκριμένου ζητήματος γεωγραφικής ή θεματικής φύσεως, θέση η οποία μπορεί να περιλαμβάνει περιοριστικά μέτρα κατά φυσικών ή νομικών προσώπων, ομάδων ή οντοτήτων (πρβλ. αποφάσεις της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψεις 87 και 88, καθώς και της 6ης Οκτωβρίου 2020, Bank Refah Kargaran κατά Συμβουλίου, C‑134/19 P, EU:C:2020:793, σκέψεις 41 και 44).
21      Επιπλέον, το άρθρο 215,
παράγραφος 2, ΣΛΕΕ επιτρέπει στο Συμβούλιο να λαμβάνει περιοριστικά μέτρα κατά φυσικών ή νομικών προσώπων, ομάδων ή μη κρατικών οντοτήτων, εφόσον τούτο προβλέπεται από απόφαση εκδοθείσα σύμφωνα με το κεφάλαιο 2 του τίτλου V της Συνθήκης ΕΕ, μέρος του οποίου αποτελεί το άρθρο 29 της Συνθήκης ΕΕ.
22      Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι το Συμβούλιο μπορεί να λάβει περιοριστικά μέτρα τόσο στο πλαίσιο απόφασης ΚΕΠΠΑ βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ όσο και στο πλαίσιο πράξεων της Ένωσης εκδιδόμενων βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει, όπως υπενθύμισε, κατ’ ουσίαν, το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 53 έως 55 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, την κατανομή των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου υπό το πρίσμα των δύο αυτών διατάξεων των Συνθηκών.
23      Επομένως, οι αποφάσεις που εκδίδονται στο πλαίσιο της ΚΕΠΠΑ βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ καθορίζουν τη θέση της Ένωσης όσον αφορά τα ληπτέα περιοριστικά μέτρα. Κατά κανόνα, το Συμβούλιο είναι εκείνο το οποίο καθορίζει ή και διευκρινίζει το αντικείμενό τους, αποφασίζοντας με ομοφωνία (πρβλ. απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψεις 88 και 90).
24      Οι δε κανονισμοί που εκδίδονται βάσει του άρθρου 215 ΣΛΕΕ συνδέονται, υπό το πρίσμα των σκοπών και του περιεχομένου τους, με τις εν λόγω αποφάσεις και αποτελούν το μέσο για την εφαρμογή τους στο επίπεδο της Ένωσης. Πράγματι, η διάταξη αυτή, η οποία θεσπίζει μια δίοδο επικοινωνίας μεταξύ των σκοπών της Συνθήκης ΕΕ στον τομέα της ΚΕΠΠΑ και των δράσεων της Ένωσης που συνίστανται στην επιβολή οικονομικών μέτρων τα οποία εμπίπτουν στη Συνθήκη ΛΕΕ, επιτρέπει την έκδοση από το Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία μετά από κοινή πρόταση του Ύπατου Εκπροσώπου της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας και της Επιτροπής, κανονισμών για τη θέση σε εφαρμογή της οικείας απόφασης ΚΕΠΠΑ και τη συνακόλουθη υλοποίηση των περιοριστικών μέτρων οσάκις αυτά εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΛΕΕ, καθώς και, ιδίως, για τη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής τους σε όλα τα κράτη μέλη (πρβλ. αποφάσεις της 19ης Ιουλίου 2012, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, C‑130/10, EU:C:2012:472, σκέψεις 72 και 76, καθώς και της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft, C‑72/15, EU:C:2017:236, σκέψεις 88 έως 90).
25      Βάσει της νομολογίας αυτής, το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, στις σκέψεις 56, 59 και 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σε συνδυασμό με τις σκέψεις 63 και 65 της απόφασης αυτής, ότι η επίδικη υποχρέωση αναφοράς που προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 269/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό, θεσπίστηκε βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και ότι είχε ως αντικείμενο την εφαρμογή απόφασης ληφθείσας στον τομέα της ΚΕΠΠΑ βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ, ήτοι της απόφασης 2014/145, προκειμένου να διασφαλιστεί η ομοιόμορφη εφαρμογή, στο έδαφος της Ένωσης, των περιοριστικών μέτρων που προβλέπει η απόφαση αυτή, ιδίως δε για να ματαιωθούν οι στρατηγικές καταστρατήγησης των μέτρων αυτών.
26      Από τις σκέψεις αυτές προκύπτει ότι, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που υπομνήσθηκε στις σκέψεις 53 έως 55 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και η οποία συνοψίζεται στις σκέψεις 20 έως 24 της παρούσας απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η επίδικη υποχρέωση αναφοράς δεν ήταν περιοριστικό μέτρο ληφθέν βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ ή ακόμη και δυνάμει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, αλλά μέτρο, ληφθέν αποκλειστικώς βάσει της τελευταίας αυτής διάταξης, το οποίο αποσκοπεί στη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής του περιοριστικού μέτρου της δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 2 της απόφασης 2014/145 και επαναλαμβάνεται κατ’ ουσίαν στο άρθρο 2 του κανονισμού 269/2014.
27      Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Γενικό Δικαστήριο προσδιόρισε κατά τρόπο σαφή και χωρίς αμφισημία, αφενός, στη σκέψη 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης σε συνδυασμό με τη σκέψη 56 της απόφασης αυτής, τη νομική βάση της επίμαχης υποχρέωσης αναφοράς, ήτοι το άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, και, αφετέρου, στη σκέψη 60 της εν λόγω απόφασης, τη νομική φύση της υποχρέωσης αυτής, ήτοι τη φύση της ως μέτρου που αποσκοπεί στην εφαρμογή της απόφασης 2014/145 κατά τρόπο που να διασφαλίζει την ομοιόμορφη εφαρμογή του περιοριστικού μέτρου της δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων το οποίο προβλέπει η απόφαση αυτή.
28      Εξάλλου, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, η διαπίστωση, στη σκέψη 62 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η απλή μνεία «περιοριστικών μέτρων» η οποία περιέχεται στο άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ δεν έχει ως συνέπεια τον περιορισμό των προβλεπόμενων από την εν λόγω διάταξη μέτρων σε υποχρεώσεις παραλείψεως δεν μπορεί να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε την επίδικη υποχρέωση αναφοράς ως «περιοριστικό μέτρο» και ότι, ως εκ τούτου, αντιφάσκει προς τη διαπίστωσή του, στη σκέψη 60 της απόφασης αυτής, ότι η εν λόγω υποχρέωση αναφοράς αποβλέπει στην εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου.
29      Βεβαίως, το γράμμα του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ χρησιμοποιεί μόνον την έκφραση «περιοριστικά μέτρα» και, στη σκέψη 56 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθώς και στις σκέψεις 63 και 65 της απόφασης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η επίδικη υποχρέωση αναφοράς θεσπίστηκε αποκλειστικώς βάσει της διάταξης αυτής της Συνθήκης ΛΕΕ.
30      Ωστόσο, τούτο δεν σημαίνει ότι η υποχρέωση αυτή πρέπει οπωσδήποτε να χαρακτηριστεί ως «περιοριστικό μέτρο». Πράγματι, όπως προκύπτει από τη σκέψη 89 της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 54 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και υπομνήσθηκε κατ’ ουσίαν στη σκέψη 24 της παρούσας απόφασης, τα μέτρα που λαμβάνει το Συμβούλιο με κανονισμό εκδιδόμενο βάσει της εν λόγω διάταξης μπορούν να αποσκοπούν στην εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων που προβλέπει απόφαση ΚΕΠΠΑ οσάκις αυτά εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΛΕΕ, καθώς και στη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής τους σε όλα τα κράτη μέλη. Προς τούτο, το Συμβούλιο μπορεί να επαναλαμβάνει το ουσιώδες περιεχόμενο της απόφασης ΚΕΠΠΑ και να περιλαμβάνει ορισμούς ή διευκρινίσεις σχετικά με την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων που προβλέπονται στην εν λόγω απόφαση.
31      Υπό τις συνθήκες αυτές και λαμβανομένου επίσης υπόψη του γεγονότος ότι, δυνάμει του άρθρου 26, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ, το Συμβούλιο οφείλει να μεριμνά για την ενότητα, τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα της δράσης της Ένωσης στον τομέα της ΚΕΠΠΑ, το θεσμικό αυτό όργανο μπορεί να κληθεί να λάβει, με έναν τέτοιο κανονισμό, μέτρα για τη διασφάλιση της ομοιόμορφης, συνεκτικής και αποτελεσματικής εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων που καθορίζονται με απόφαση ΚΕΠΠΑ, χωρίς τα εν λόγω εκτελεστικά μέτρα να αποτελούν τα ίδια περιοριστικά μέτρα. Αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο της επίμαχης υποχρέωσης αναφοράς ως μέτρου το οποίο, όπως προκύπτει κατ’ ουσίαν από τις σκέψεις 59 και 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αφορά το περιοριστικό μέτρο της δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων, το οποίο προβλέπεται στο άρθρο 2 της απόφασης 2014/145 και επαναλαμβάνεται κατ’ ουσίαν στο άρθρο 2 του κανονισμού 269/2014.
32      Κρίνοντας, στη σκέψη 62 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η απλή μνεία «περιοριστικών μέτρων» η οποία περιέχεται στο άρθρο 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ δεν έχει ως συνέπεια τον περιορισμό των προβλεπόμενων από την εν λόγω διάταξη μέτρων σε υποχρεώσεις παραλείψεως, το Γενικό Δικαστήριο διευκρίνισε, όπως προκύπτει εξάλλου ρητώς από τη δεύτερη περίοδο της εν λόγω σκέψης 62 καθώς και από τη σκέψη 63 της απόφασης αυτής, ότι μέτρο λαμβανόμενο βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ μπορεί, όπως εν προκειμένω, να συνεπάγεται υποχρέωση ενέργειας προς διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής περιοριστικού μέτρου θεσπισθέντος με απόφαση ΚΕΠΠΑ.
33      Ως εκ τούτου, είναι αβάσιμες οι αιτιάσεις που προβάλλονται προς στήριξη του πρώτου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως και προς στήριξη μέρους του δεύτερου σκέλους του λόγου αυτού, με τις οποίες προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε αντίφαση και ότι αιτιολόγησε ανεπαρκώς τη συλλογιστική του σχετικά με τη νομική βάση στην οποία μπορούσε να στηριχθεί το Συμβούλιο για να προβλέψει την επίδικη υποχρέωση αναφοράς.
34      Πρέπει επίσης να απορριφθεί η αιτίαση που προβάλλεται προς στήριξη του δεύτερου σκέλους του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως, κατά την οποία η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου σχετικά με τη νομική βάση της επίδικης υποχρέωσης αναφοράς είναι, στις σκέψεις 57 έως 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ανεπαρκώς αιτιολογημένη, για τον λόγο ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι τα περιοριστικά μέτρα εκτελούνται, δυνάμει του άρθρου 24 ΣΕΕ, από τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, καθώς και από τα κράτη μέλη.
35      Πράγματι, στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η οποία δεν αμφισβητείται στο πλαίσιο του δεύτερου σκέλους του πρώτου λόγου αναιρέσεως, το Γενικό Δικαστήριο, παραπέμποντας ρητώς στη συλλογιστική του και στο σκεπτικό που παρατίθεται στις σκέψεις 57 έως 60 της απόφασης αυτής, απέρριψε το επιχείρημα των νυν αναιρεσειόντων που αντλείται ακριβώς από παράβαση του εν λόγω άρθρου της Συνθήκης ΕΕ και από μη τήρηση των κανόνων περί των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων των κρατών μελών. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο αιτιολόγησε ανεπαρκώς την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ως προς το ζήτημα αυτό.
36      Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
37      Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν ότι, λόγω εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής του άρθρου 215 ΣΛΕΕ και της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), το Γενικό Δικαστήριο κακώς έκρινε, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Συμβούλιο μπορούσε να θεσπίσει την επίμαχη υποχρέωση αναφοράς που προβλέπεται στο άρθρο 9, παράγραφος 2, του κανονισμού 269/2014, όπως τροποποιήθηκε με τον επίδικο κανονισμό, τούτο δε ανεξαρτήτως του αν η ανωτέρω απόφαση ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι χαρακτηρίζει την υποχρέωση αυτή ως περιοριστικό μέτρο (πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως) ή ως μέτρο εφαρμογής ή εκτέλεσης περιοριστικού μέτρου δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων (δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως).
Επί του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
38      Στην περίπτωση κατά την οποία κριθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε την επίδικη υποχρέωση αναφοράς ως περιοριστικό μέτρο, οι αναιρεσείοντες εκτιμούν ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Συμβούλιο μπορούσε να λάβει το μέτρο αυτό βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, μολονότι η υποχρέωση αυτή δεν προβλεπόταν ρητώς στη σχετική απόφαση ΚΕΠΠΑ.
39      Συγκεκριμένα, αφενός, το άρθρο 215,
παράγραφος 2, ΣΛΕΕ αποκλείει τη δυνατότητα λήψης περιοριστικών μέτρων συμπληρωματικών και διαφορετικών από τα προβλεπόμενα στη σχετική απόφαση ΚΕΠΠΑ. Η απόφαση 2014/145, όμως, δεν μνημονεύει την επίδικη υποχρέωση αναφοράς. Αφετέρου, η ίδια η φύση της υποχρέωσης αυτής, η οποία συνιστά αυτοτελή υποχρέωση την οποία οφείλουν να τηρούν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα,
διότι, σε περίπτωση παράλειψης της υποχρέωσης αναφοράς
θεωρείται ότι συντρέχει καταστρατήγηση των περιοριστικών μέτρων δυνάμενη να επισύρει κυρώσεις, επιβάλλει να περιλαμβάνεται η εν λόγω υποχρέωση όχι μόνο στον κανονισμό που την προβλέπει, αλλά και στην απόφαση ΚΕΠΠΑ αναφοράς, η οποία λαμβάνεται με ομοφωνία.
40      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή αντικρούουν τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
41      Το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως διατυπώνεται για την περίπτωση που κριθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε την επίδικη υποχρέωση αναφοράς ως περιοριστικό μέτρο. Από το σκεπτικό όμως που εκτίθεται στις σκέψεις 26 έως 32 της παρούσας απόφασης συνάγεται ότι τούτο δεν συμβαίνει. Υπό τις περιστάσεις αυτές, το επιχείρημα των αναιρεσειόντων πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελές.
Επί του δεύτερου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρηματολογία των διαδίκων
42      Σε περίπτωση που κριθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο χαρακτήρισε την επίμαχη υποχρέωση αναφοράς ως μέτρο εφαρμογής ή εκτέλεσης του περιοριστικού μέτρου της δέσμευσης κεφαλαίων και οικονομικών πόρων, το οποίο προβλέπεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 2 της απόφασης 2014/145, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι το Συμβούλιο ήταν αρμόδιο να προβλέψει τέτοια υποχρέωση με τον κανονισμό 269/2014. Συγκεκριμένα, το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 24 ΣΕΕ, κατά το οποίο, και ελλείψει εφαρμογής του άρθρου 291, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος, και όχι στο Συμβούλιο, να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων που καθορίζονται με απόφαση ΚΕΠΠΑ.
43      Εκτός αυτού, πάντοτε στην ίδια περίπτωση, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, στις σκέψεις 54 έως 59 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), και, επομένως, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι το Συμβούλιο ήταν αρμόδιο να προβλέψει τέτοια υποχρέωση με τον κανονισμό 269/2014. Συγκεκριμένα, από την ανωτέρω απόφαση προκύπτει ότι κανονισμός εκδοθείς βάσει του άρθρου 215 ΣΛΕΕ συνιστά απλώς μέσο που αποσκοπεί στο να προσδώσει άμεσο αποτέλεσμα και, ως εκ τούτου, δεσμευτική ισχύ στα περιοριστικά μέτρα που έχουν ήδη καθοριστεί με απόφαση ΚΕΠΠΑ, εν ανάγκη διευκρινίζοντάς τα, χωρίς όμως να προσθέτει άλλα μέτρα ή να τροποποιεί το περιεχόμενο των μέτρων που έχουν καθοριστεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Το Γενικό Δικαστήριο, όμως, διεύρυνε το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης επισημαίνοντας ότι ένας τέτοιος κανονισμός όχι μόνο προσδίδει αποτέλεσμα στα εν λόγω περιοριστικά μέτρα, αλλά και τα θέτει σε εφαρμογή.
44      Το Συμβούλιο και η Επιτροπή αντικρούουν τα επιχειρήματα αυτά.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
45      Κατά πρώτον, όσον αφορά τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που συνοψίζονται στη σκέψη 42 της παρούσας απόφασης, υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ και του άρθρου 26, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, και παράγραφος 3, ΣΕΕ, το Συμβούλιο λαμβάνει με ομοφωνία τις αναγκαίες αποφάσεις για τον καθορισμό και την εφαρμογή της ΚΕΠΠΑ, βάσει των γενικών προσανατολισμών και στρατηγικών κατευθυντήριων γραμμών που καθορίζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, και ότι η ΚΕΠΠΑ υλοποιείται από τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, καθώς και από τα κράτη μέλη, σύμφωνα με τις Συνθήκες και με τη χρησιμοποίηση των εθνικών μέσων καθώς και των μέσων της Ένωσης.
46      Όπως ορθώς έκρινε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, σε συνδυασμό με τις σκέψεις 57 έως 60 της απόφασης αυτής στις οποίες παραπέμπει η εν λόγω σκέψη 61, το Συμβούλιο έχει, όπως προκύπτει επίσης από τις σκέψεις 30, 31 και 32 της παρούσας απόφασης, την εξουσία, δυνάμει των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 24 και 26 ΣΕΕ καθώς και του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, να θέτει σε εφαρμογή τις αποφάσεις που εκδίδονται στον τομέα της ΚΕΠΠΑ βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ προκειμένου, μεταξύ άλλων, να διασφαλίζει την ομοιόμορφη, συνεκτική και αποτελεσματική εφαρμογή, στο σύνολο των κρατών μελών, των περιοριστικών μέτρων που προβλέπονται σε τέτοιες αποφάσεις, όταν τα μέτρα αυτά εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της Συνθήκης ΛΕΕ.
47      Επομένως, εκδίδοντας, βάσει του άρθρου 215,
παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, κανονισμό για την εφαρμογή απόφασης ΚΕΠΠΑ, το Συμβούλιο ουδόλως σφετερίζεται την εκτελεστική αρμοδιότητα των κρατών μελών που προβλέπεται στο άρθρο 24, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, και στο άρθρο 26, παράγραφος 3, ΣΕΕ.
48      Πράγματι, ενώ ένας τέτοιος κανονισμός αποσκοπεί στην εφαρμογή, στο επίπεδο της Ένωσης, των περιοριστικών μέτρων που προβλέπονται σε απόφαση ΚΕΠΠΑ, διασφαλίζοντας συγχρόνως την ομοιόμορφη, συνεκτική και αποτελεσματική εφαρμογή τους, η εκτελεστική αρμοδιότητα των κρατών μελών την οποία αφορούν οι εν λόγω διατάξεις της Συνθήκης ΕΕ δεν σχετίζεται με την εφαρμογή των αποφάσεων ΚΕΠΠΑ και την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων στο επίπεδο της Ένωσης, αλλά με την εκτέλεση των μέτρων αυτών από τις αρμόδιες αρχές κάθε κράτους μέλους στο εθνικό τους έδαφος.
49      Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο καθόσον, κατά το ίδιο το γράμμα του άρθρου 26,
παράγραφος 3, ΣΕΕ, η ΚΕΠΠΑ υλοποιείται από τα κράτη μέλη «με τη χρησιμοποίηση των […] μέσων […] της Ένωσης». Τούτο συνεπάγεται ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίζουν την εκτέλεση των περιοριστικών μέτρων στο έδαφός τους, τηρώντας τα μέτρα που θεσπίζει το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, προκειμένου να διασφαλίζεται η ομοιόμορφη, συνεκτική και αποτελεσματική εφαρμογή, σε επίπεδο Ένωσης, των περιοριστικών μέτρων που καθορίζονται στο πλαίσιο των αποφάσεων ΚΕΠΠΑ.
50      Στο μέτρο που οι αναιρεσείοντες θεωρούν ότι το Συμβούλιο δεν μπορούσε να προβλέψει την επίδικη υποχρέωση αναφοράς λόγω του ότι δεν του έχει ανατεθεί σχετική εκτελεστική αρμοδιότητα, δυνάμει του άρθρου 291, παράγραφος 2,
ΣΛΕΕ, με κανονισμό εκδοθέντα βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2,
ΣΛΕΕ, αρκεί η επισήμανση ότι περιοριστικά μέτρα και μέτρα τα οποία, όπως η επίδικη υποχρέωση αναφοράς, αποσκοπούν στην ομοιόμορφη, συνεκτική και αποτελεσματική εφαρμογή, σε επίπεδο Ένωσης, περιοριστικών μέτρων προβλεπόμενων σε απόφαση ΚΕΠΠΑ μπορούν, βεβαίως, να ληφθούν βάσει του άρθρου 291, παράγραφος 2,
ΣΛΕΕ όταν ανατίθενται εκτελεστικές αρμοδιότητες στην Επιτροπή ή στο Συμβούλιο από κανονισμό εκδοθέντα βάσει του άρθρου 215 ΣΛΕΕ, αλλά μπορούν επίσης να θεσπιστούν αποκλειστικά βάσει της δεύτερης από τις εν λόγω διατάξεις (πρβλ. απόφαση της 1ης Μαρτίου 2016, National Iranian Oil Company κατά Συμβουλίου, C‑440/14 P, EU:C:2016:128, σκέψη 34).
51      Κατά δεύτερον, όσον αφορά τα επιχειρήματα των αναιρεσειόντων που συνοψίζονται στη σκέψη 43 της παρούσας απόφασης, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς υπενθύμισε και εφάρμοσε, στις σκέψεις 54 έως 59 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, τη νομολογία που απορρέει από την απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236). Πράγματι, όπως έκρινε κατ’ ουσίαν το Γενικό Δικαστήριο και όπως ήδη επισημάνθηκε στη σκέψη 29 της παρούσας απόφασης, από τις σκέψεις 88 έως 90 της απόφασης της 28ης Μαρτίου 2017, Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236), προκύπτει ότι το Συμβούλιο έχει την εξουσία, στο πλαίσιο κανονισμού εκδοθέντος βάσει του άρθρου 215, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, να λαμβάνει κάθε μέτρο, όπως την επίδικη υποχρέωση αναφοράς, το οποίο αποσκοπεί στην εφαρμογή απόφασης ΚΕΠΠΑ εκδοθείσας βάσει του άρθρου 29 ΣΕΕ και, στο πλαίσιο αυτό, στη διασφάλιση της ομοιόμορφης εφαρμογής, σε επίπεδο Ένωσης, των περιοριστικών μέτρων που καθορίζονται με μια τέτοια απόφαση και υπενθυμίζονται ή ακόμη και διευκρινίζονται στον οικείο κανονισμό. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, το Συμβούλιο, ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν προσθέτει κανένα νέο περιοριστικό μέτρο ούτε τροποποιεί το περιεχόμενο των περιοριστικών μέτρων που καθορίζονται στην απόφαση ΚΕΠΠΑ.
52      Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο και, ως εκ τούτου, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
53      Δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων.
54      Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
55      Δεδομένου ότι οι αναιρεσείοντες ηττήθηκαν, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του Συμβουλίου και της Επιτροπής.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τρίτο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)      Ο Gennady Nikolayevich Timchenko και η Elena Petrovna Timchenko φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους καθώς και τα έξοδα του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.