Glasbau betwist de bevoegdheid van deze rechtbank om kennis te
nemen van het door De Maas gevorderde. Daartoe beroept Glasbau
zich op de artikelen 5 lid 1 en 17 van het Verdrag van 27 september
1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, Trb. 1969, 101 -
verder ook te noemen: het Verdrag -. De Maas bestrijdt dit beroep op
onbevoegdheid.
In een verzetprocedure is de opposant(e), in dit geval Glasbau,
verweerder. In haar verzetdagvaarding heeft Glasbau eerst een
aantal weren ten gronde gevoerd tegen de door De Maas aan haar
vordering ten grondslag gelegde koopovereenkomsten en algemene
verkoopvoorwaarden en voorts tegen de gevorderde rente en kosten.
Daarna heeft Glasbau in die dagvaarding pas de bevoegdheid van deze
rechtbank betwist. Uit de doelstelling van artikel 18 van het Verdrag
volgt dat de betwisting van de bevoegdheid in geen geval nog kan plaats
vinden na het tijdstip van de stellingname die naar nationaal, dus in dit
geval Nederlands, procesrecht als het eerste voor de aangezochte rechter
voorgedragen verweer is te beschouwen. Artikel 154 lid 2 Rechtsvordering
eist dat de exceptie, dat een andere gewone rechter bevoegd is, wordt
voorgesteld bij met redenen omklede conclusie voor alle weren ten
dage voor het voordragen van het verweer bepaald. De betwisting der
bevoegdheid is daarom te laat voorgedragen. Nu niet gebleken is dat er
een ander gerecht bestaat dat krachtens artikel 16 van het Verdrag bij
uitsluiting bevoegd is om van de vordering van De Maas kennis te nemen
is deze rechtbank in ieder geval op grond van artikel 18, eerste zin van
het Verdrag bevoegd om van de vordering van De Maas kennis te nemen.
Nu de rechtbank op deze grond bevoegd is behoeft de stelling dat van
Glasbau dat deze rechtbank voorts niet bevoegd is, omdat de Algemene
Verkoopvoorwaarden van De Maas niet van toepassing zouden zijn, geen
bespreking.
Voorts zijn partijen verdeeld over het antwoord op de vraag welk recht
op de vorderingen van De Maas van toepassing is. Partijen verdedigen de
toepasselijkheid van het nationale recht van hun eigen land van vestiging.
Blijkens de stellingen van De Maas berusten haar vorderingen op
koopovereenkomsten betreffende roerende lichamelijke zaken,
aangegaan tussen partijen die hun vestiging hebben in Nederland
(De Maas) en de Bondsrepubliek Duitsland (Glasbau), terwijl die
overeenkomsten meebrachten dat die zaken ten tijde van het sluiten van
die overeenkomsten of daarna vervoerd werden van het grondgebied
van Nederland naar de Bondsrepubliek Duitsland. Krachtens artikel 1 lid
1, aanhef en onder a van de Eenvormige wet inzake de internationale
koop van roerende lichamelijke zaken is deze eenvormige wet derhalve in
beginsel van toepassing.
De algemene verkoopvoorwaarden van De Maas bepalen evenwel onder
meer: "De overeenkomsten (...) zijn onderworpen aan het Nederlandse
recht.". Indien deze algemene verkoopvoorwaarden van toepassing zijn,
wat Glasbau betwist, heeft die rechtskeuze echter niet de uitsluiting van
de eenvormige wet tot gevolg. Uit zodanige rechtskeuze kan niet worden
afgeleid dat de van dat gekozen recht deel uitmakende eenvormige wet
aldus wordt uitgesloten.
Uit het bovenstaande volgt dat de eenvormige wet van toepassing is,
zowel indien de algemene voorwaarden niet, als indien deze wel van
toepassing zijn.