61992CJ0095_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-95/92,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Antonio Aresu, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Nicola Annecchino, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπουμένης από τον καθηγητή Luigi Ferrari Bravo, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικουρούμενο από τον Oscar Fiumara, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adelaide,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα άρθρα 1 και 2, παράγραφοι 1 και 2, και τα άρθρα 3 και 5 της οδηγίας 84/466/Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 3ης Σεπτεμβρίου 1984, για τον καθορισμό των θεμελιωδών μέτρων σχετικά με την προστασία από τις ακτινοβολίες όσων υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις και θεραπευτική αγωγή (ΕΕ 1984, L 265, σ. 1), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους O. Due, Πρόεδρο, M. Zuleeg και J. L. Murray, προέδρους τμήματος, G. F. Mancini, F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, F. Grevisse, M. Diez de Velasco και P. J. G. Kapteyn, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: W. Van Gerven
γραμματέας: D. Louterman-Hubeau, κύρια υπάλληλος διοικήσεως,
έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,
αφού άκουσε τις αγορεύσεις των διαδίκων κατά τη συνεδρίαση της 30ής Μαρτίου 1993,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 28ης Απριλίου 1993,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 23 Μαρτίου 1992, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 141 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, προσφυγή διώκουσα να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα άρθρα 1 και 2, παράγραφοι 1 και 2, και τα άρθρα 3 και 5 της οδηγίας 84/466/Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 3ης Σεπτεμβρίου 1984, για τον καθορισμό των θεμελιωδών μέτρων σχετικά με την προστασία από τις ακτινοβολίες όσων υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις και θεραπευτική αγωγή (ΕΕ 1984, L 265, σ. 1, στο εξής: οδηγία), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚΑΕ.
2 Κατά το άρθρο 7 της οδηγίας, "τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία πριν από την 1η Ιανουαρίου 1986. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή τις διατάξεις που θεσπίζουν σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας".
3 Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω, παρά μόνον καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
4 Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, από το άρθρο 161 της Συνθήκης ΕΚΑΕ και το άρθρο 7 της οδηγίας, η Ιταλική Δημοκρατία ήταν υποχρεωμένη να θεσπίσει τις αναγκαίες διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική της νομοθεσία.
5 Η Ιταλική Δημοκρατία, ενώ ομολογεί ότι η τυπική μεταφορά δεν έχει ακόμα συντελεστεί, ταυτοχρόνως ισχυρίζεται ότι η μεταφορά αυτή δεν είναι αναγκαία. Συγκεκριμένα, οι επιταγές της οδηγίας έχουν ακριβώς ισοδύναμο περιεχόμενο με την εκδοθείσα ήδη από τις 2 Αυγούστου 1984 εγκύκλιο 62 του Υπουργείου Υγείας "περί προστασίας του ασθενούς από τις ακτινοβολίες κατά τη διάρκεια διαγνωστικών εξετάσεων και θεραπευτικής αγωγής ακτινολογίας και πυρηνικής ιατρικής" (στο εξής: εγκύκλιος), η οποία έχει αποσταλεί σε όλες τις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες.
6 Η επιχειρηματολογία της Ιταλικής Κυβερνήσεως δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
7 Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, κάθε κράτος μέλος πρέπει να εκτελεί τις οδηγίες κατά τρόπο που να ικανοποιεί πλήρως την επιταγή της ασφαλείας δικαίου και, συνεπώς, πρέπει να μεταφέρει το περιεχόμενο των οδηγιών σε εσωτερικές διατάξεις δεσμευτικού χαρακτήρα (βλ. την απόφαση της 2ας Δεκεμβρίου 1986, υπόθεση 239/85, Επιτροπή κατά Βελγίου, Συλλογή 1986, σ. 3645, σκέψη 7).
8 'Οπως προκύπτει, όμως, από τα υπομνήματα και τις αγορεύσεις των διαδίκων, η προαναφερθείσα οδηγία ουδέποτε δημοσιεύτηκε επισήμως, υπόκειται σε τροποποιήσεις κατά βούληση των ιταλικών διοικητικών αρχών και περιέχει αποκλειστικώς συστάσεις στερούμενες υποχρεωτικού χαρακτήρα.
9 Επομένως, η Ιταλική Δημοκρατία δεν έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να εφαρμόσει την προαναφερθείσα οδηγία.
10 Υπό τις συνθήκες αυτές, διαπιστώνεται η παράβαση, σύμφωνα με το αίτημα της Επιτροπής.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
11 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Δεδομένου ότι η Ιταλική Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφασίζει:
1) Η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθεί προς τα άρθρα 1, 2, παράγραφοι 1 και 2, και τα άρθρα 3 και 5 της οδηγίας 84/466/Ευρατόμ του Συμβουλίου, της 3ης Σεπτεμβρίου 1984, για τον καθορισμό των θεμελιωδών μέτρων σχετικά με την προστασία από τις ακτινοβολίες όσων υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις και θεραπευτική αγωγή, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚΑΕ.
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.