62022CJ0652_RES
Υπόθεση C‑652/22
Kolin Inşaat Turizm Sanayi ve Ticaret AȘ
κατά
Državna komisija za kontrolu postupaka javne nabave
(αίτηση του Visoki upravni sud για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 22ας Οκτωβρίου 2024
«Προδικαστική παραπομπή – Διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση – Οδηγία 2014/25/ΕΕ – Άρθρο 43 – Οικονομικοί φορείς τρίτης χώρας η οποία δεν έχει συνάψει με την Ένωση διεθνή συμφωνία που να εξασφαλίζει, σε αμοιβαία και ισότιμη βάση, την πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις – Μη ύπαρξη δικαιώματος των εν λόγω οικονομικών φορέων να τύχουν “εξίσου ευνοϊκής μεταχείρισης” – Συμμετοχή ενός τέτοιου οικονομικού φορέα σε διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης – Μη εφαρμογή της οδηγίας 2014/25 – Απαράδεκτο αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως σχετικής με την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων της εν λόγω οδηγίας, υποβληθείσας στο πλαίσιο προσφυγής την οποία άσκησε ο εν λόγω οικονομικός φορέας»
Προδικαστικά ερωτήματα – Παραδεκτό – Όρια – Διαδικασίες συνάψεως συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών – Οδηγία 2014/25 – Πεδίο εφαρμογής – Οικονομικοί φορείς τρίτης χώρας η οποία δεν έχει συνάψει με την Ένωση διεθνή συμφωνία που να εξασφαλίζει την ισότιμη και αμοιβαία πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις – Μη ύπαρξη δικαιώματος των εν λόγω οικονομικών φορέων να τύχουν εξίσου ευνοϊκής μεταχείρισης – Συμμετοχή ενός τέτοιου οικονομικού φορέα σε διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης εντός κράτους μέλους – Μη εφαρμογή της οδηγίας 2014/25 – Αναρμοδιότητα των εθνικών αρχών να καταστήσουν εφαρμοστέες στον εν λόγω οικονομικό φορέα τις εθνικές διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη – Η ζητηθείσα ερμηνεία δεν είναι αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης – Απαράδεκτο
(Άρθρο 267 ΣΛΕΕ· οδηγία 2014/25 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 36 και 76)
(βλ. σκέψεις 38, 41-48, 51-61, 65, 67-69 και διατακτ.)
Σύνοψη
Το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου κρίνει απαράδεκτη την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε το Visoki upravni sud (διοικητικό εφετείο, Κροατία), για τον λόγο ότι οι διατάξεις της οδηγίας 2014/25 (
1
) των οποίων την ερμηνεία ζήτησε το εν λόγω εθνικό δικαστήριο δεν εφαρμόζονται στους οικονομικούς φορείς τρίτων χωρών οι οποίες δεν έχουν συνάψει με την Ευρωπαϊκή Ένωση διεθνή συμφωνία που να εξασφαλίζει την ισότιμη και αμοιβαία πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις. Περαιτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αρχές κράτους μέλους δεν μπορούν να καταστήσουν εφαρμοστέες στους εν λόγω οικονομικούς φορείς τις εθνικές διατάξεις για τη μεταφορά της οδηγίας αυτής στην εσωτερική έννομη τάξη, διότι άλλως θα θιγόταν η αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης στον τομέα της κοινής εμπορικής πολιτικής.
Τον Σεπτέμβριο του 2020 η HŽ Infrastruktura d.o.o., εταιρία κροατικού δικαίου (στο εξής: αναθέτων φορέας), κίνησε διαδικασία για την ανάθεση, βάσει του κριτηρίου της πλέον συμφέρουσας από οικονομικής απόψεως προσφοράς, δημόσιας σύμβασης για την κατασκευή σιδηροδρομικής υποδομής που να συνδέει δύο τοποθεσίες στην Κροατία. Σύμφωνα με τις οδηγίες που είχε απευθύνει ο αναθέτων φορέας προς τους προσφέροντες, οι τελευταίοι όφειλαν να αποδείξουν την τεχνική και επαγγελματική τους ικανότητα διά της διαβίβασης σ’ αυτόν εγγράφου που να πιστοποιεί ότι, κατά τη δεκαετία που προηγήθηκε της κινήσεως της εν λόγω διαδικασίας, είχαν εκτελέσει κατασκευαστικά έργα σε σιδηροδρομικές ή οδικές υποδομές.
Τον Ιανουάριο του 2022 ο αναθέτων φορέας αποφάσισε να αναθέσει την επίμαχη δημόσια σύμβαση στην κοινοπραξία Strabag, συγκροτούμενη από τρεις εταιρίες αυστριακού, κροατικού και τσεχικού δικαίου, αντιστοίχως. Η Kolin Inşaat Turizm Sanayi ve Ticaret AȘ (στο εξής: Kolin), εταιρία τουρκικού δικαίου η οποία συγκαταλεγόταν μεταξύ των προσφερόντων, άσκησε, ενώπιον της Državna komisija za kontrolu postupaka javne nabave (κρατικής επιτροπής για τον έλεγχο των διαδικασιών σύναψης δημοσίων συμβάσεων, Κροατία, στο εξής: επιτροπή ελέγχου), διοικητική προσφυγή κατά της αποφάσεως περί αναθέσεως της δημόσιας σύμβασης. Εκτιμώντας ότι δεν είχε αποδειχθεί δεόντως ότι η κοινοπραξία Strabag διέθετε την απαιτούμενη τεχνική και επαγγελματική ικανότητα, η επιτροπή ελέγχου ακύρωσε την απόφαση περί αναθέσεως της δημόσιας σύμβασης.
Κατόπιν της ακυρώσεως αυτής, ο αναθέτων φορέας ζήτησε από την κοινοπραξία Strabag να προσκομίσει συμπληρωμένο κατάλογο των εκτελεσθέντων έργων, συνοδευόμενο από βεβαίωση για την προσήκουσα εκτέλεση και την ολοκλήρωση των σχετικών εργασιών. Η κοινοπραξία Strabag κατέθεσε έναν τέτοιο κατάλογο, συνοδευόμενο από τη ζητηθείσα βεβαίωση, ο οποίος περιείχε μία νέα μνεία σε άλλα εκτελεσθέντα έργα. Κατόπιν επανεξέτασης και επαναξιολόγησης των προσφορών, ο αναθέτων φορέας έλαβε τον Απρίλιο του 2022 νέα απόφαση περί αναθέσεως της επίμαχης στην υπόθεση της κύριας δίκης σύμβασης στην κοινοπραξία Strabag. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι η νέα μνεία αρκούσε, αφ’ εαυτής, προκειμένου να διαπιστωθεί ότι η εν λόγω κοινοπραξία διέθετε την απαιτούμενη τεχνική και επαγγελματική ικανότητα.
Η Kolin, ισχυριζόμενη ότι παρανόμως ο αναθέτων φορέας είχε καλέσει, εξ ιδίας πρωτοβουλίας, την κοινοπραξία Strabag να συμπληρώσει τον κατάλογο των έργων της, άσκησε, ενώπιον της επιτροπής ελέγχου, διοικητική προσφυγή κατά της νέας αποφάσεως περί αναθέσεως της σύμβασης. Η επιτροπή ελέγχου απέρριψε την προσφυγή της, με το σκεπτικό ότι ουδεμία εθνική διάταξη αντετίθετο στην εκ μέρους της κοινοπραξίας Strabag συμπλήρωση του καταλόγου των έργων διά της αναγραφής της υλοποίησης και άλλων έργων πέραν εκείνων που περιλαμβάνονταν αρχικώς σ’ αυτόν, ο δε κροατικός νόμος περί των δημοσίων συμβάσεων επιτρέπει στην αναθέτουσα αρχή να καλέσει έναν προσφέροντα να συμπληρώσει τα προσκομισθέντα αποδεικτικά στοιχεία ή να παράσχει επεξηγήσεις σε σχέση με αυτά (
2
).
Κατόπιν τούτου, η Kolin άσκησε προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως της επιτροπής ελέγχου ενώπιον του κροατικού διοικητικού εφετείου, το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο. Υπό το πρίσμα των άρθρων 36 και 76 της οδηγίας 2014/25, το αιτούν δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς τη δυνατότητα του αναθέτοντος φορέα να λάβει υπόψη, μετά την ακύρωση της πρώτης αποφάσεως περί αναθέσεως της σύμβασης, συμπληρωματικά έγγραφα όσον αφορά την τεχνική και επαγγελματική ικανότητα της κοινοπραξίας, τα οποία δεν περιλαμβάνονταν στην αρχική προσφορά που είχε υποβάλει η εν λόγω κοινοπραξία και τα οποία η τελευταία προσκόμισε κατόπιν αιτήματος του αναθέτοντος φορέα. Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία των διατάξεων αυτών.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Στο μέτρο που τα υποβληθέντα από το εθνικό δικαστήριο ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο υποχρεούται, καταρχήν, να αποφανθεί επ’ αυτών. Εντούτοις, εναπόκειται στο Δικαστήριο να εξετάσει τις συνθήκες υπό τις οποίες του έχουν υποβληθεί τα ερωτήματα από το εθνικό δικαστήριο, προκειμένου να εξακριβώσει αν έχει αρμοδιότητα ή αν είναι παραδεκτή η αίτηση που του έχει υποβληθεί. Το Δικαστήριο μπορεί, μεταξύ άλλων, να κληθεί να εξετάσει εάν οι διατάξεις του δικαίου της Ένωσης τις οποίες αφορούν τα προδικαστικά ερωτήματα έχουν εφαρμογή στη διαφορά της κύριας δίκης. Σε αντίθετη περίπτωση, οι διατάξεις αυτές δεν ασκούν επιρροή για την επίλυση της διαφοράς και η ζητούμενη προδικαστική απόφαση δεν είναι αναγκαία για να καταστεί δυνατή η εκ μέρους του αιτούντος δικαστηρίου έκδοση της απόφασής του, οπότε τα υποβληθέντα ερωτήματα πρέπει να κριθούν απαράδεκτα.
Σε πρώτο στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει εάν η προσφυγή η οποία ασκείται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους από οικονομικό φορέα τρίτης χώρας, εν προκειμένω της Δημοκρατίας της Τουρκίας, και η οποία βάλλει κατά της αποφάσεως περί αναθέσεως δημόσιας σύμβασης που ελήφθη σε κράτος μέλος μπορεί να εξεταστεί υπό το πρίσμα των κανόνων περί των δημοσίων συμβάσεων που έχει θεσπίσει ο νομοθέτης της Ένωσης, όπως είναι τα άρθρα 36 και 76 της οδηγίας 2014/25, τα οποία αποτελούν το αντικείμενο των υποβληθέντων προδικαστικών ερωτημάτων.
Συναφώς, το Δικαστήριο επισημαίνει εκ προοιμίου ότι η Ένωση δεσμεύεται, έναντι ορισμένων τρίτων χωρών, από διεθνείς συμφωνίες, μεταξύ δε άλλων από τη Συμφωνία περί Δημοσίων Συμβάσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΣΔΣ) (
3
), οι οποίες εξασφαλίζουν, σε αμοιβαία και ισότιμη βάση, την πρόσβαση των οικονομικών φορέων της Ένωσης στις δημόσιες συμβάσεις εντός των εν λόγω τρίτων χωρών και την πρόσβαση των οικονομικών φορέων των εν λόγω τρίτων χωρών στις δημόσιες συμβάσεις εντός της Ένωσης. Το άρθρο 43 της οδηγίας 2014/25 απηχεί τις εν λόγω δεσμεύσεις της Ένωσης ορίζοντας ότι, στον βαθμό που αυτό προβλέπεται από τη ΣΔΣ ή από άλλες διεθνείς συμφωνίες από τις οποίες δεσμεύεται η Ένωση, οι αναθέτουσες αρχές των κρατών μελών οφείλουν να επιφυλάσσουν στους οικονομικούς φορείς των τρίτων χωρών οι οποίες είναι συμβαλλόμενα μέρη σε μια τέτοια συμφωνία μεταχείριση εξίσου ευνοϊκή με αυτήν που επιφυλάσσουν στους οικονομικούς φορείς της Ένωσης. Το εν λόγω δικαίωμα σε εξίσου ευνοϊκή μεταχείριση του οποίου απολαύουν οι οικονομικοί φορείς των εν λόγω τρίτων χωρών συνεπάγεται ότι οι τελευταίοι μπορούν να επικαλούνται τις διατάξεις της οδηγίας.
Άλλες τρίτες χώρες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η Δημοκρατία της Τουρκίας, δεν έχουν μέχρι στιγμής συνάψει διεθνή συμφωνία με την Ένωση όπως οι μνημονευόμενες στο άρθρο 43 της οδηγίας 2014/25. Όσον αφορά τους οικονομικούς φορείς των εν λόγω τρίτων χωρών, το Δικαστήριο σημειώνει ότι, ναι μεν το δίκαιο της Ένωσης δεν αντιτίθεται στο να επιτραπεί στους εν λόγω οικονομικούς φορείς, ελλείψει μέτρων αποκλεισμού ληφθέντων από την Ένωση, να συμμετάσχουν σε διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης διεπόμενη από την οδηγία 2014/25, πλην όμως αντιτίθεται στο να μπορούν οι εν λόγω φορείς, στο πλαίσιο της συμμετοχής τους σε μια τέτοια διαδικασία, να επικαλεστούν την οδηγία και να απαιτήσουν, επομένως, να τύχει η προσφορά τους ίσης μεταχείρισης σε σχέση με τις προσφορές που υπέβαλαν οι προσφέροντες των κρατών μελών και οι προσφέροντες των τρίτων χωρών οι οποίες έχουν συνάψει με την Ένωση διεθνή συμφωνία μνημονευόμενη στο άρθρο 43 της οδηγίας. Πράγματι, η υπαγωγή των οικονομικών φορέων τρίτων χωρών οι οποίες δεν έχουν συνάψει τέτοια διεθνή συμφωνία με την Ένωση στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2014/25 θα είχε ως αποτέλεσμα να τους αναγνωρίζεται δικαίωμα σε εξίσου ευνοϊκή μεταχείριση κατά παράβαση του άρθρου 43 της οδηγίας, το οποίο παρέχει το δικαίωμα αυτό μόνο στους οικονομικούς φορείς τρίτων χωρών οι οποίες έχουν συνάψει με την Ένωση διεθνή συμφωνία κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως.
Ως εκ τούτου, το δικαίωμα που παρέχει το άρθρο 45, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/25 σε «κάθε ενδιαφερόμενο οικονομικό φορέα» να υποβάλει προσφορά κατόπιν προκήρυξης διαγωνισμού στο πλαίσιο ανοικτής διαδικασίας σύναψης δημόσιας σύμβασης εντός της Ένωσης δεν εκτείνεται στους οικονομικούς φορείς των τρίτων χωρών οι οποίες δεν έχουν συνάψει τέτοια διεθνή συμφωνία με την Ένωση. Το δικαίωμα αυτό ωσαύτως δεν συνεπάγεται ότι, εφόσον τους επιτραπεί να συμμετάσχουν σε μια τέτοια διαδικασία, οι εν λόγω φορείς δικαιούνται να επικαλεστούν την οδηγία αυτή. Επομένως, σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, η οποία αφορά την επιτραπείσα από την αναθέτουσα αρχή συμμετοχή τουρκικού οικονομικού φορέα σε διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης διεπόμενη από την οδηγία 2014/25, ο εν λόγω φορέας δεν δύναται να επικαλεστεί τα άρθρα 36 και 76 της οδηγίας προκειμένου να προσβάλει την απόφαση περί αναθέσεως της οικείας σύμβασης.
Σε δεύτερο στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει εάν τα υποβληθέντα ερωτήματα, τα οποία αφορούν την ερμηνεία των εν λόγω άρθρων της οδηγίας 2014/25, είναι παρά ταύτα παραδεκτά λόγω του γεγονότος ότι οι διατάξεις της κροατικής νομοθεσίας με τις οποίες μεταφέρθηκαν τα εν λόγω άρθρα στην εσωτερική έννομη τάξη ερμηνεύονται υπό την έννοια ότι εφαρμόζονται αδιακρίτως στο σύνολο των προσφερόντων της Ένωσης και των τρίτων χωρών και ότι, συνεπώς, ο ενδιαφερόμενος τουρκικός οικονομικός φορέας δύναται να τις επικαλεστεί.
Συναφώς, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, κατά τη νομολογία, είναι, βεβαίως, παραδεκτές αιτήσεις προδικαστικής αποφάσεως που αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης στις περιπτώσεις οι οποίες δεν εμπίπτουν μεν στο πεδίο εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης, αλλά στις οποίες οι διατάξεις αυτές, χωρίς τροποποίηση του αντικειμένου ή του πεδίου εφαρμογής τους, κατέστησαν εφαρμοστέες από το εθνικό δίκαιο μέσω ευθείας και ανεπιφύλακτης παραπομπής εκ μέρους του εθνικού δικαίου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, υφίσταται πρόδηλο συμφέρον της έννομης τάξης της Ένωσης για ομοιόμορφη ερμηνεία των διατάξεων που προέρχονται από το δίκαιο της Ένωσης.
Εντούτοις, η νομολογία αυτή δεν έχει εφαρμογή οσάκις οι διατάξεις του εθνικού δικαίου περί μεταφοράς μιας οδηγίας στην εσωτερική έννομη τάξη καθίστανται εφαρμοστέες, από τις αρχές κράτους μέλους, κατά παράβαση αποκλειστικής αρμοδιότητας της Ένωσης. Τούτο ισχύει εν προκειμένω ως προς τη συμμετοχή, στις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων, οικονομικών φορέων τρίτων χωρών οι οποίες δεν έχουν συνάψει διεθνή συμφωνία με την Ένωση που να εξασφαλίζει την ισότιμη και αμοιβαία πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις.
Πράγματι, η κοινή εμπορική πολιτική, η οποία διαλαμβάνεται στο άρθρο 207 ΣΛΕΕ, και για την οποία η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, ΣΛΕΕ, αφορά τις εμπορικές συναλλαγές με τις τρίτες χώρες και καταλαμβάνει κάθε πράξη της Ένωσης η οποία προορίζεται κυρίως να προάγει, να διευκολύνει ή να διέπει τις ως άνω συναλλαγές και έχει ευθείες και άμεσες συνέπειες επ’ αυτών. Κάθε πράξη γενικής ισχύος που αποσκοπεί ειδικώς στον καθορισμό του τρόπου με τον οποίο οι οικονομικοί φορείς τρίτης χώρας μπορούν να συμμετέχουν στις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων εντός της Ένωσης δύναται να έχει ευθείες και άμεσες συνέπειες επί των ανταλλαγών εμπορευμάτων και υπηρεσιών μεταξύ της Ένωσης και της εν λόγω τρίτης χώρας και, συνεπώς, εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης με βάση την εν λόγω διάταξη (
4
).
Το Δικαστήριο προσθέτει ότι, καίτοι η κοινή εμπορική πολιτική δεν περιλαμβάνει αντιθέτως τη διαπραγμάτευση και τη σύναψη διεθνών συμφωνιών στον τομέα των μεταφορών (
5
) και δεν μπορεί, επομένως, να καλύπτει πλήρως το ζήτημα της πρόσβασης των οικονομικών φορέων τρίτων χωρών στις τομεακές δημόσιες συμβάσεις τις οποίες αφορά η οδηγία 2014/25, γεγονός παραμένει ότι η σύναψη συμφωνίας που εξασφαλίζει τέτοια πρόσβαση εμπίπτει επίσης στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ένωσης, ήτοι στην κατ’ άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ αποκλειστική αρμοδιότητα.
Συνακόλουθα, μόνον η Ένωση είναι αρμόδια να νομοθετεί και, επομένως, να εκδίδει νομικά δεσμευτική πράξη γενικής ισχύος όσον αφορά την πρόσβαση, στις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων, των οικονομικών φορέων τρίτης χώρας η οποία δεν έχει συνάψει διεθνή συμφωνία με την Ένωση που να εξασφαλίζει την ισότιμη και αμοιβαία πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις.
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο εκτιμά ότι οι εθνικές αρχές δεν είναι αρμόδιες να καταστήσουν εφαρμοστέες, στους εν λόγω οικονομικούς φορείς τρίτων χωρών στους οποίους έχει επιτραπεί, από αναθέτοντα φορέα, να συμμετάσχουν σε διαδικασία σύναψης δημόσιας σύμβασης εντός του οικείου κράτους μέλους, τις εθνικές διατάξεις με τις οποίες μεταφέρθηκαν στην εσωτερική έννομη τάξη τους οι κανόνες που περιέχονται στην οδηγία 2014/25, διότι άλλως θα θιγόταν ο αποκλειστικός χαρακτήρας της αρμοδιότητας της Ένωσης. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι η ερμηνεία των άρθρων 36 και 76 της οδηγίας 2014/25 ουδόλως μπορεί να είναι λυσιτελής για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης και κρίνει ότι η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι απαράδεκτη.
(
1
)	Οδηγία 2014/25/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2014, σχετικά με τις διαδικασίες σύναψης συμβάσεων φορέων που δραστηριοποιούνται στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των ταχυδρομικών υπηρεσιών και την κατάργηση της οδηγίας 2004/17/ΕΚ (ΕΕ 2014, L 94, σ. 243, και διορθωτικό ΕΕ 2016, L 311, σ. 26).
(
2
)	Άρθρο 263, παράγραφος 2, του Zakon o javnoj nabavi (νόμου περί των δημοσίων συμβάσεων), όπως είχε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης.
(
3
)	Συμφωνία η οποία εγκρίθηκε με την απόφαση 94/800/ΕΚ του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 1994, σχετικά με την εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας σύναψη των συμφωνιών που απέρρευσαν από τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις του Γύρου της Ουρουγουάης (1986-1994), καθ’ όσον αφορά τα θέματα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές της (ΕΕ 1994, L 336, σ. 1).
(
4
)	Η αποκλειστική αυτή αρμοδιότητα αποτυπώνεται στο άρθρο 86 της οδηγίας 2014/25, το οποίο αναθέτει στην Ένωση και όχι στα κράτη μέλη την αρμοδιότητα να αναστέλλει ή να περιορίζει τη συμμετοχή των επιχειρήσεων τρίτης χώρας στις διαδικασίες σύναψης δημοσίων συμβάσεων της Ένωσης.
(
5
)	Όπως προκύπτει από το άρθρο 207, παράγραφος 5, ΣΛΕΕ.