62018TJ0123_RES
Υπόθεση T-123/18
Bayer Intellectual Property GmbH
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO)
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (ένατο τμήμα)της 14ης Φεβρουαρίου 2019
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αίτηση καταχωρίσεως εικονιστικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απεικονίζει μια καρδιά – Απόλυτος λόγος απαραδέκτου – Έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα – Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001»
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου – Σήματα στερούμενα διακριτικού χαρακτήρα – Έννοια – Κριτήρια εκτιμήσεως
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1, στοιχείο βʹ)
(βλ. σκέψεις 13, 14)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου – Σήματα στερούμενα διακριτικού χαρακτήρα – Εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα – Κριτήρια – Τρόπος με τον οποίο γίνεται αντιληπτό το σήμα από το οικείο κοινό – Βαθμός προσοχής του κοινού
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1, στοιχείο βʹ)
(βλ. σκέψη 17)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ορισμός και κτήση του σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Απόλυτοι λόγοι απαραδέκτου – Σήματα στερούμενα διακριτικού χαρακτήρα – Εικονιστικό σήμα που απεικονίζει μια καρδιά
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 7 § 1, στοιχείο βʹ)
(βλ. σκέψεις 23-32)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αποφάσεις του EUIPO – Αρχή της ίσης μεταχειρίσεως – Αρχή της χρηστής διοικήσεως – Προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO – Αρχή της νομιμότητας – Ανάγκη αυστηρής και πλήρους εξέτασης σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 34, 35)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αποφάσεις του EUIPO – Νομιμότητα – Προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO – Αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων – Δεν ασκεί επιρροή
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψη 36)
Σύνοψη
Στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Bayer Intellectual Property κατά EUIPO (T-123/18), το Γενικό Δικαστήριο επιλήφθηκε προσφυγής κατά της αποφάσεως του πρώτου τμήματος προσφυγών του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχε ασκήσει η προσφεύγουσα κατά της αποφάσεως του εξεταστή να απορρίψει την αίτηση καταχωρίσεως του εικονιστικού σήματος που απεικονίζει μια καρδιά. Το τμήμα προσφυγών θεώρησε ότι το ενδιαφερόμενο κοινό θα αντιλαμβανόταν το επίμαχο σήμα ως απεικόνιση καρδιάς και, κατά συνέπεια, ως αναφορά στο γεγονός ότι οι εν λόγω υπηρεσίες αφορούν τον τομέα της καρδιολογίας.
Το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, πρώτον, ότι ένα σήμα πρέπει να παρέχει στο ενδιαφερόμενο κοινό τη δυνατότητα να διακρίνει τα προσδιοριζόμενα από αυτό προϊόντα από τα προϊόντα άλλων επιχειρήσεων χωρίς το κοινό αυτό να πρέπει να επιδεικνύει ιδιαίτερη προσοχή, με αποτέλεσμα ο ελάχιστος απαιτούμενος βαθμός διακριτικού χαρακτήρα για την καταχώριση σήματος να μην μπορεί να εξαρτάται από το επίπεδο προσοχής του ενδιαφερόμενου κοινού.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, κατά πάγια νομολογία, το EUIPO υποχρεούται να ασκεί τις αρμοδιότητές του σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου της Ένωσης. Μολονότι, βάσει των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως και της χρηστής διοικήσεως, το EUIPO πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις προγενέστερες αποφάσεις επί παρεμφερών αιτήσεων και να εξετάζει με ιδιαίτερη προσοχή αν πρέπει ή όχι να αποφασίσει κατά τον ίδιο τρόπο, εντούτοις η εφαρμογή των αρχών αυτών πρέπει να συμβιβάζεται με την τήρηση της αρχής της νομιμότητας. Εξάλλου, για λόγους ασφάλειας δικαίου και, ακριβώς, για λόγους χρηστής διοικήσεως, η εξέταση κάθε αιτήσεως καταχωρίσεως πρέπει να είναι αυστηρή και πλήρης προκειμένου να αποφεύγεται το ενδεχόμενο να καταχωρίζονται σήματα τα οποία δεν έπρεπε να καταχωριστούν ή να ακυρώνονται σήματα αδικαιολογήτως. Συνεπώς, τέτοια εξέταση πρέπει να λαμβάνει χώρα σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Συγκεκριμένα, η καταχώριση σημείου ως σήματος εξαρτάται από ειδικά κριτήρια, τα οποία έχουν εφαρμογή στο πλαίσιο των πραγματικών περιστάσεων της συγκεκριμένης περιπτώσεως και τα οποία χρησιμεύουν για να εξακριβωθεί μήπως το επίμαχο σημείο εμπίπτει σε κάποιον από τους λόγους απαραδέκτου.
Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι από τις αρχές αυτές προκύπτει, αφενός, ότι εναπόκειται στα τμήματα προσφυγών, όταν αποφασίζουν να προβούν σε διαφορετική εκτίμηση από εκείνη στην οποία κατέληξαν σε προγενέστερες αποφάσεις επί παρεμφερών αιτήσεων που υποβλήθηκαν ενώπιόν τους, να αιτιολογήσουν ρητώς την απόκλιση αυτή σε σχέση με τις εν λόγω αποφάσεις. Εντούτοις, μια τέτοια υποχρέωση αιτιολογήσεως, αφορώσα απόκλιση από προηγούμενες αποφάσεις, είναι λιγότερο σημαντική όταν πρόκειται για εξέταση η οποία εξαρτάται αυστηρά από το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση, από ό,τι όταν πρόκειται για διαπιστώσεις περί των πραγματικών περιστατικών που δεν εξαρτώνται από το ίδιο αυτό σήμα. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί ότι από την εν λόγω νομολογία προκύπτει επίσης ότι οι αποφάσεις περί της καταχωρίσεως σημείου ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες λαμβάνουν τα τμήματα προσφυγών δυνάμει του κανονισμού 2017/1001, εμπίπτουν στη σφαίρα της ασκήσεως δέσμιας αρμοδιότητας και όχι διακριτικής ευχέρειας, και επομένως η νομιμότητα των αποφάσεων των εν λόγω τμημάτων προσφυγών πρέπει να εκτιμάται αποκλειστικά με βάση τον κανονισμό αυτόν, όπως έχει ερμηνευθεί από τον δικαστή της Ένωσης. Συνεπώς, τα τμήματα προσφυγών δεν είναι δυνατόν να δεσμεύονται από προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO.
Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει, αφενός, ότι η εξέταση του διακριτικού χαρακτήρα του σήματος του οποίου ζητείται η καταχώριση εξαρτάται αυστηρά από αυτό, και όχι από διαπιστώσεις περί των πραγματικών περιστατικών που επικαλείται η προσφεύγουσα. Επομένως, το τμήμα προσφυγών μπορούσε να περιοριστεί να αναφέρει ότι η προσφεύγουσα δεν μπορούσε βασίμως να επικαλεστεί προγενέστερες αποφάσεις του EUIPO για να ανατρέψει το συμπέρασμα ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση προσέκρουε στον λόγο απαραδέκτου του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001. Το Γενικό Δικαστήριο παρατηρεί, εξάλλου, ότι το τμήμα προσφυγών αιτιολόγησε, εν πάση περιπτώσει, ρητώς την απόκλισή του από τη λύση που δόθηκε με την προγενέστερη απόφαση που επικαλείται η προσφεύγουσα. Συγκεκριμένα, επισήμανε, κατ’ ουσίαν, ότι τα επίμαχα στην προγενέστερη περίπτωση προϊόντα δεν αφορούσαν ειδικά την καρδιολογία, οπότε τα εν λόγω προϊόντα, αντιθέτως προς τις επίμαχες στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας υπηρεσίες, δεν είχαν «ευθεία και αμέσως αναγνωρίσιμη σχέση με την ανθρώπινη καρδιά». Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η προσφεύγουσα δεν μπορεί να αμφισβητήσει το βάσιμο της αιτιολογίας αυτής χωρίς να αμφισβητήσει το βάσιμο της αρνήσεως καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος. Το Γενικό Δικαστήριο σημειώνει, όμως, ότι το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι το σήμα του οποίου ζητείται η καταχώριση προσέκρουε στον λόγο απαραδέκτου που αφορά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001.