ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 10ης Ιουλίου 2018 (*)
«Ασφαλιστικά μέτρα – Συμφωνία επιχορηγήσεως που συνήφθη στο πλαίσιο του έκτου προγράμματος-πλαισίου δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης (2002-2006) – Ανάκτηση των καταβληθέντων ποσών – Αίτηση αναστολής εκτελέσεως – Έλλειψη επείγοντος»
Στην υπόθεση T-244/18 R,
d.d. Synergy Hellas Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών Πληροφορικής, με έδρα την Αθήνα (Ελλάδα), εκπροσωπούμενη από τον Κ. Δάμη, δικηγόρο,
αιτούσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις Α. Κατσιμέρου και Α. Κυρατσού,
καθής,
με αντικείμενο αίτηση, δυνάμει των άρθρων 278 και 279 ΣΛΕΕ, με την οποία ζητείται η αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως C(2018) 1115 final της Επιτροπής, της 19ης Φεβρουαρίου 2018, σχετικά με την ανάκτηση 76 282,08 ευρώ, συν τους οφειλόμενους τόκους, από την αιτούσα,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς, διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
1        Η αιτούσα, d.d. Synergy Hellas Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών Πληροφορικής, συμμετείχε, ως μέλος κοινοπραξίας, στη συμφωνία επιχορηγήσεως με στοιχεία 045331 – J-WeB η οποία υπογράφηκε στο πλαίσιο του έκτου προγράμματος-πλαισίου δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, με σκοπό τη συμβολή στη δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου έρευνας και στην καινοτομία (2002-2006) [απόφαση 1513/2002/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 2002 (ΕΕ 2002, L 232, σ. 1)].
2        Τον Οκτώβριο του 2011, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διενήργησε οικονομικό έλεγχο. Στις 4 Απριλίου 2012, το σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου κοινοποιήθηκε στην αιτούσα. Στο σχέδιο εκθέσεως οικονομικού ελέγχου προτείνεται η αποδοχή δαπανών ποσού μόνο 9 701,51 ευρώ ως επιλέξιμων και η απόρριψη δαπανών ποσού 256 431,61 ευρώ ως μη επιλέξιμων.
3        Με έγγραφο της 25ης Οκτωβρίου 2012, η Επιτροπή ενημέρωσε την αιτούσα για την έκδοση χρεωστικού σημειώματος. Στις 6 Νοεμβρίου 2012, εκδόθηκε το χρεωστικό σημείωμα υπ’ αριθ. 3241212053 με το οποίο η Επιτροπή ζήτησε από την αιτούσα να της καταβάλει το ποσό των 253 892,80 ευρώ έως τις 21 Δεκεμβρίου 2012.
4        Με επιστολή της 22ας Νοεμβρίου 2012, η αιτούσα συμφώνησε να επιστρέψει το ζητηθέν ποσό, αλλά ζήτησε την αποπληρωμή της οφειλής σε εξαμηνιαίες δόσεις για μία εξαετία, επικαλούμενη σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Επιπλέον, η αιτούσα απέστειλε στην Επιτροπή την προσωπική εγγύηση του διευθύνοντος συμβούλου της, Ι. Μ., για την αποπληρωμή του αναζητούμενου με το χρεωστικό σημείωμα υπ’ αριθ. 3241212053 ποσού.
5        Στις 15 Φεβρουαρίου 2013, η Επιτροπή εξέδωσε το χρεωστικό σημείωμα υπ’ αριθ. 3241301304 με το οποίο ζήτησε από την αιτούσα να καταβάλει έως τις 2 Απριλίου 2013 ποσό 25 643,16 ευρώ ως κατ’ αποκοπήν αποζημίωση.
6        Από τον Ιανουάριο του 2013 έως τον Φεβρουάριο του 2015, η αιτούσα κατέβαλε μέρος των οφειλόμενων ποσών βάσει των χρεωστικών σημειωμάτων υπ’ αριθ. 3241212053 και 3241301304.
7        Εν συνεχεία, ακολούθησε εκτεταμένη αλληλογραφία μεταξύ της αιτούσας και της Επιτροπής σχετικά με την αναπροσαρμογή του χρονοδιαγράμματος εξοφλήσεως της οφειλής της πρώτης.
8        Λόγω της μη τηρήσεως από την αιτούσα των αναπροσαρμοσθέντων προγραμμάτων εξοφλήσεως των οφειλών της, η Επιτροπή ζήτησε, με έγγραφα της 26ης και της 27ης Ιανουαρίου 2017, την άμεση καταβολή του οφειλόμενου κεφαλαίου, πλέον τόκων υπερημερίας.
9        Κατόπιν τούτου, ο διευθύνων σύμβουλος της αιτούσας πρότεινε νέα αναπροσαρμογή του προγράμματος εξοφλήσεως της οφειλής.
10      Με ηλεκτρονικό μήνυμα της 3ης Απριλίου 2017, η Επιτροπή εξήγησε στην αιτούσα ότι δεν μπορούσε να δεχθεί νέα αναπροσαρμογή του χρονοδιαγράμματος εξοφλήσεως των οφειλών και ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή πλην της αναγκαστικής εισπράξεώς τους.
11      Με την απόφαση C(2018) 1115 final, της 19ης Φεβρουαρίου 2018 (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), η Επιτροπή αποφάσισε την ανάκτηση ποσού 76 282,08 ευρώ, συν τους οφειλόμενους τόκους, από την αιτούσα.
12      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 20 Απριλίου 2018, η αιτούσα άσκησε προσφυγή με την οποία ζήτησε, κατ’ ουσίαν, την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως.
13      Με χωριστό δικόγραφο, που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Απριλίου 2018, η αιτούσα υπέβαλε την υπό κρίση αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία ζητεί, κατ’ ουσίαν, από τον Πρόεδρο του Γενικού Δικαστηρίου:
–        να αναστείλει την εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως·
–        να αναστείλει «κάθε άλλη συναφ[ή] πράξη, απόφαση ή/και παράλειψη της Επιτροπής που σχετίζεται με την» προσβαλλόμενη απόφαση·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
14      Με τις παρατηρήσεις της επί της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, τις οποίες κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 23 Μαΐου 2018, η Επιτροπή ζητεί, κατ’ ουσίαν, από τον Πρόεδρο του Γενικού Δικαστηρίου:
–        να απορρίψει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων εν μέρει ως απαράδεκτη και εν μέρει ως αβάσιμη·
–        να καταδικάσει την αιτούσα στα δικαστικά έξοδα.
Σκεπτικό
15      Από τον συνδυασμό των άρθρων 278 και 279 ΣΛΕΕ, αφενός, και του άρθρου 256, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, αφετέρου, προκύπτει ότι ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων μπορεί, εφόσον κρίνει ότι οι περιστάσεις το επιβάλλουν, να διατάσσει την αναστολή εκτελέσεως της προσβαλλομένης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πράξεως ή τα αναγκαία προσωρινά μέτρα, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 156 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Εντούτοις, το άρθρο 278 ΣΛΕΕ καθιερώνει την αρχή του μη ανασταλτικού αποτελέσματος των ενδίκων βοηθημάτων, καθώς οι πράξεις που εκδίδουν τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απολαύουν του τεκμηρίου νομιμότητας. Επομένως, μόνον κατ’ εξαίρεση μπορεί ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων να διατάξει την αναστολή εκτελέσεως προσβαλλομένης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου πράξεως ή να επιβάλει προσωρινά μέτρα (διάταξη της 19ης Ιουλίου 2016, Βέλγιο κατά Επιτροπής, T‑131/16 R, EU:T:2016:427, σκέψη 12).
16      Το άρθρο 156, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του Κανονισμού Διαδικασίας ορίζει ότι οι αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να προσδιορίζουν «το αντικείμενο της διαφοράς, τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει το επείγον της υποθέσεως, καθώς και τους πραγματικούς και νομικούς ισχυρισμούς που δικαιολογούν, εκ πρώτης όψεως, τη λήψη του προσωρινού μέτρου το οποίο ζητείται».
17      Επομένως, η αναστολή εκτελέσεως και τα άλλα προσωρινά μέτρα μπορούν να διατάσσονται από τον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων εφόσον αποδεικνύεται ότι η χορήγησή τους δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως από τα πραγματικά και νομικά στοιχεία (fumus boni juris) και ότι είναι επείγοντα, υπό την έννοια ότι είναι αναγκαίο, προκειμένου να αποφευχθεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία των συμφερόντων του αιτούντος, να διαταχθούν και να παραγάγουν τα αποτελέσματά τους πριν από την έκδοση της αποφάσεως στην κύρια υπόθεση. Οι προϋποθέσεις αυτές τίθενται σωρευτικώς, οπότε οι αιτήσεις προσωρινών μέτρων πρέπει να απορρίπτονται όταν δεν πληρούται έστω και μία από αυτές. Ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων προβαίνει επίσης, αν το κρίνει αναγκαίο, στη στάθμιση των εμπλεκόμενων συμφερόντων (βλ. διάταξη της 2ας Μαρτίου 2016, Evonik Degussa κατά Επιτροπής, C-162/15 P-R, EU:C:2016:142, σκέψη 21 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
18      Στο πλαίσιο του συνολικού αυτού ελέγχου, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και παραμένει ελεύθερος να καθορίσει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της συγκεκριμένης υποθέσεως, τον τρόπο με τον οποίο θα εξακριβωθεί εάν πληρούνται οι διάφορες προϋποθέσεις αυτές, καθώς και τη σειρά της εξετάσεώς τους, δεδομένου ότι κανένας κανόνας δικαίου δεν του επιβάλλει να ακολουθήσει προκαθορισμένη ανάλυση προκειμένου να εκτιμήσει την ανάγκη προσωρινής ρυθμίσεως [βλ. διάταξη της 19ης Ιουλίου 2012, Akhras κατά Συμβουλίου, C‑110/12 P(R), μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:507, σκέψη 23 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
19      Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων της δικογραφίας, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων εκτιμά ότι διαθέτει όλα τα αναγκαία στοιχεία προκειμένου να αποφανθεί επί της υπό κρίση αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, χωρίς να χρειάζεται να ακούσει προηγουμένως τις προφορικές εξηγήσεις των διαδίκων.
20      Υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως, πρέπει να εξεταστεί κατ’ αρχάς αν πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος.
21      Προκειμένου να ελεγχθεί αν τα ζητηθέντα προσωρινά μέτρα είναι επείγοντα, πρέπει να υπομνησθεί ότι σκοπός της διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων είναι η διασφάλιση της πλήρους αποτελεσματικότητας της μελλοντικής οριστικής αποφάσεως, προκειμένου να αποφεύγονται τα κενά στην έννομη προστασία που διασφαλίζει ο δικαστής της Ένωσης. Προς επίτευξη του σκοπού αυτού, το επείγον πρέπει, εν γένει, να εκτιμάται σε σχέση με την ανάγκη εκδόσεως προσωρινής αποφάσεως προκειμένου να αποτραπεί η πρόκληση σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας στον αιτούντα την προσωρινή προστασία. Στον αιτούντα εναπόκειται να αποδείξει ότι δεν είναι δυνατό να αναμείνει την έκβαση της δίκης επί της ουσίας χωρίς να υποστεί σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία (βλ., συναφώς, διάταξη της 14ης Ιανουαρίου 2016, AGC Glass Europe κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑517/15 P‑R, EU:C:2016:21, σκέψη 27 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
22      Επιπλέον, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, σε περίπτωση αιτήσεως αναστολής εκτελέσεως μιας πράξεως της Ένωσης, η χορήγηση του ζητηθέντος προσωρινού μέτρου δικαιολογείται μόνον αν η εν λόγω πράξη αποτελεί την καθοριστική αιτία της προβαλλόμενης σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας (βλ. διάταξη της 14ης Ιανουαρίου 2016, AGC Glass Europe κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑517/15 P‑R, EU:C:2016:21, σκέψη 45 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
23      Κατά πάγια νομολογία, μια χρηματική ζημία δεν δύναται, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, να θεωρηθεί ανεπανόρθωτη, δεδομένου ότι η χρηματική αποκατάσταση είναι, κατά κανόνα, ικανή να επαναφέρει τον ζημιωθέντα στην κατάσταση πριν από την επέλευση της ζημίας. Μια τέτοια ζημία θα μπορούσε να αποκατασταθεί ειδικά στο πλαίσιο αγωγής αποζημιώσεως βάσει των άρθρων 268 και 340 ΣΛΕΕ [βλ. διάταξη της 23ης Απριλίου 2015, Επιτροπή κατά Vanbreda Risk & Benefits, C‑35/15 P(R), EU:C:2015:275, σκέψη 24 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
24      Όταν η προβαλλόμενη ζημία είναι οικονομικής φύσεως, τα ζητηθέντα προσωρινά μέτρα δικαιολογούνται αν προκύπτει ότι, ελλείψει των μέτρων αυτών, ο αιτών θα βρεθεί σε κατάσταση ικανή να θέσει σε κίνδυνο την οικονομική του βιωσιμότητα πριν από την έκδοση της αποφάσεως που περατώνει τη δίκη επί της ουσίας ή ότι τα μερίδια αγοράς του θα τροποποιηθούν σημαντικά υπό το πρίσμα, ιδίως, του μεγέθους και του κύκλου εργασιών της επιχειρήσεώς του, καθώς και, ενδεχομένως, των χαρακτηριστικών του ομίλου στον οποίο ανήκει (βλ. διάταξη της 12ης Ιουνίου 2014, Επιτροπή κατά Rusal Armenal, C‑21/14 P‑R, EU:C:2014:1749, σκέψη 46 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
25      Εξάλλου, κατά το άρθρο 156, παράγραφος 4, δεύτερη περίοδος, του Κανονισμού Διαδικασίας, οι αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων «[π]εριλαμβάνουν όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και αναφέρουν τα προτεινόμενα αποδεικτικά μέσα προς δικαιολόγηση της λήψεως των προσωρινών μέτρων».
26      Συνεπώς, η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να παρέχει, αφεαυτής, τη δυνατότητα στον καθού να προετοιμάσει τις παρατηρήσεις του και στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων να αποφανθεί επί της αιτήσεως χωρίς, όταν η υπόθεση το επιτρέπει, να χρειάζεται άλλες πληροφορίες προς τούτο, δεδομένου ότι τα ουσιώδη πραγματικά και νομικά στοιχεία επί των οποίων η αίτηση στηρίζεται πρέπει να προκύπτουν από το ίδιο το κείμενό της (βλ. διάταξη της 6ης Σεπτεμβρίου 2016, Inclusion Alliance for Europe κατά Επιτροπής, C‑378/16 P-R, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2016:668, σκέψη 17 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
27      Κατά πάγια επίσης νομολογία, προκειμένου να εκτιμήσει εάν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω στις σκέψεις 21 και 22, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να διαθέτει συγκεκριμένες και σαφείς ενδείξεις, τεκμηριωμένες με λεπτομερείς και βεβαιωμένες έγγραφες αποδείξεις που αποδεικνύουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο αιτών τη λήψη των προσωρινών μέτρων και καθιστούν δυνατή την εκτίμηση των συνεπειών που πιθανολογείται ότι θα έχει η μη λήψη των ζητούμενων μέτρων. Συνεπώς, ο αιτών, ιδίως όταν προβάλλει την επέλευση ζημίας οικονομικής φύσεως, οφείλει, με δικαιολογητικά έγγραφα, να απεικονίσει πιστά και συνολικά την οικονομική του κατάσταση (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, διάταξη της 29ης Φεβρουαρίου 2016, ICA Laboratories κ.λπ. κατά Επιτροπής, T‑732/15 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:129, σκέψη 39 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
28      Μολονότι η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων μπορεί να συμπληρωθεί, επί συγκεκριμένων σημείων, με παραπομπές σε επισυναπτόμενα σε αυτήν έγγραφα, τα έγγραφα αυτά δεν μπορούν να αντισταθμίσουν την έλλειψη ουσιωδών στοιχείων στην εν λόγω αίτηση. Δεν εναπόκειται στον δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων να αναζητεί, αντί του ενδιαφερομένου, τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στα παραρτήματα της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, στο δικόγραφο της προσφυγής ή στα παραρτήματα του δικογράφου της προσφυγής και τα οποία θα μπορούσαν να στηρίξουν την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. Εξάλλου, η αναγνώριση τέτοιας υποχρεώσεως του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων θα καθιστούσε κενή περιεχομένου τη διάταξη του άρθρου 156, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας κατά το οποίο η αίτηση λήψεως προσωρινών μέτρων υποβάλλεται με χωριστό δικόγραφο (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, διάταξη της 20ής Ιουνίου 2014, Wilders κατά Κοινοβουλίου κ.λπ., T‑410/14 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2014:564, σκέψη 16 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).
29      Προκειμένου να αποδείξει τη συνδρομή επείγοντος, η αιτούσα, αφενός, επικαλείται την οικονομική κατάστασή της λόγω της οποίας αδυνατεί να καταβάλει το ζητούμενο ποσό. Ως προς το σημείο αυτό, προβάλλει ότι:
«[...] από τη διαδικασία εκτέλεσης θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και άμεση ζημία στα συμφέροντά της καθώς θα δημιουργηθεί μεγάλη δυσλειτουργία στην επιχείρηση, δεδομένου ότι δεν θα είναι σε θέση να παράσχει τις υπηρεσίες της προς τους πελάτες της με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι πωλήσεις της, και να πληγεί η φερεγγυότητά της και η επαγγελματική της φήμη καθοριστικά. Ταυτόχρονα, δεν θα υπάρχουν οι αναγκαίοι οικονομικοί όροι προκειμένου να πληρωθούν οι σαράντα (40) εργαζόμενοι της εταιρείας, ενώ, αντίστοιχα, λόγω της μη εκπλήρωσης των οικονομικών της υποχρεώσεων, υφίσταται άμεσος κίνδυνος παύσης των δραστηριοτήτων της, γεγονός που μαθηματικά θα οδηγήσει στην πτώχευση της εταιρείας.»
30      Ως προς το σημείο αυτό, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία που εκτέθηκε στη σκέψη 27 ανωτέρω, η αιτούσα, προκειμένου να αποδείξει κίνδυνο για την οικονομική βιωσιμότητά της, θα έπρεπε να έχει απεικονίσει, με δικαιολογητικά έγγραφα, πιστά και συνολικά την οικονομική κατάστασή της.
31      Πλην όμως, καθόσον η αιτούσα περιορίζεται απλώς σε ισχυρισμούς οι οποίοι ουδόλως τεκμηριώνονται με αποδεικτικά στοιχεία, πρέπει να γίνει δεκτό ότι δεν απέδειξε το επείγον λόγω κινδύνου για την οικονομική βιωσιμότητά της.
32      Αφετέρου, η αιτούσα υποστηρίζει ότι έχει ήδη καταβάλει το 73 % του κεφαλαίου της οφειλής και ότι, επιπλέον, ο διευθύνων σύμβουλός της έχει συστήσει προσωπική εγγύηση για ποσό 253 892,80 ευρώ πλέον τόκων, δηλαδή για ποσό 2,5 φορές μεγαλύτερο του αναζητούμενου με την προσβαλλόμενη απόφαση ποσού. Κατά συνέπεια, η ανάκτηση του οφειλόμενου ποσού δεν είναι αναγκαία για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης. Επιπλέον, κατά την άποψη της αιτούσας, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι προδήλως παράνομη. Υπό τις συνθήκες αυτές, υποστηρίζει ότι πρέπει να χορηγηθεί η ζητούμενη αναστολή.
33      Ως προς το σημείο αυτό, καθόσον η αιτούσα προβάλλει κατ’ ουσίαν το επιχείρημα περί πρόδηλης παρανομίας της προσβαλλομένης αποφάσεως προς στήριξη της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, πρώτον και προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία που εκτέθηκε στη σκέψη 18 ανωτέρω, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως και παραμένει ελεύθερος να καθορίσει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαιτεροτήτων της συγκεκριμένης υποθέσεως, τον τρόπο με τον οποίο θα εξακριβώσει αν πληρούνται οι διάφορες προϋποθέσεις για τη χορήγηση προσωρινού μέτρου, καθώς και τη σειρά της εξετάσεώς τους, δεδομένου ότι κανένας κανόνας δικαίου δεν του επιβάλλει να ακολουθήσει προκαθορισμένη ανάλυση προκειμένου να εκτιμήσει την ανάγκη προσωρινής ρυθμίσεως.
34      Συγκεκριμένα, δεν αποκλείεται ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων να λάβει υπόψη του, εφόσον το κρίνει σκόπιμο, τον κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρό χαρακτήρα των λόγων των οποίων έχει γίνει επίκληση για τη θεμελίωση του fumus boni juris, κατά την εκ μέρους του εκτίμηση του επείγοντος και, ενδεχομένως, κατά τη στάθμιση των εμπλεκομένων συμφερόντων [βλ. διάταξη της 7ης Μαρτίου 2013, EDF κατά Επιτροπής, C‑551/12 P(R), EU:C:2013:157, σκέψη 23 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
35      Αντιθέτως, ο απλός ισχυρισμός του αιτούντος το προσωρινό μέτρο περί ιδιαιτέρως σοβαρού fumus boni juris, ή ακόμη περί πρόδηλης παρανομίας, δεν μπορεί να συνεπάγεται οπωσδήποτε και άνευ ετέρου την εκ μέρους του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων εξέταση, εξ αυτού και μόνο του λόγου, του φερόμενου ως ιδιαίτερα σοβαρού χαρακτήρα του fumus boni juris.
36      Δεύτερον, επισημαίνεται ότι από τη νομολογία προκύπτει ότι, μολονότι ο κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρός χαρακτήρας του fumus boni juris ασφαλώς επηρεάζει την εκτίμηση του επείγοντος, γεγονός παραμένει ότι πρόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 156, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, περί δύο αυτοτελών προϋποθέσεων που διέπουν τη χορήγηση αναστολής εκτελέσεως, οπότε ο αιτών το προσωρινό μέτρο πρέπει επίσης να αποδείξει ότι επίκειται σοβαρή και ανεπανόρθωτη ζημία [βλ., υπ’ αυτή την έννοια, διάταξη της 7ης Μαρτίου 2013, EDF κατά Επιτροπής, C-551/12 P(R), EU:C:2013:157, σκέψη 24 και εκεί παρατιθέμενη νομολογία].
37      Μολονότι αληθεύει ότι στη νομολογία έχουν γίνει δεκτές εξαιρέσεις από την αυστηρή εφαρμογή του κανόνα αυτού, εντούτοις οι εξαιρέσεις αυτές είναι σπάνιες και έγιναν δεκτές επειδή ήταν εμφανώς υπέρμετρα δυσχερές, ή ακόμη και αδύνατον, και τούτο για συστημικούς λόγους, να πληρούται η προϋπόθεση του επείγοντος, όπως ερμηνεύεται παραδοσιακώς από τη νομολογία (βλ., υπ’ αυτή την έννοια, διάταξη της 19ης Ιουλίου 2016, Βέλγιο κατά Επιτροπής, T-131/16 R, EU:T:2016:427, σκέψη 37).
38      Πλην όμως, εν προκειμένω η αιτούσα δεν προβάλλει συστημικούς λόγους οι οποίοι να καθιστούν υπέρμετρα δυσχερή, ή ακόμη και αδύνατη, την απόδειξη σοβαρής και ανεπανόρθωτης ζημίας.
39      Από το σύνολο των προεκτεθέντων συνάγεται ότι η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστεί η ύπαρξη fumus boni juris ούτε να πραγματοποιηθεί στάθμιση των συμφερόντων, ή να εξεταστεί ο λόγος απαραδέκτου που προέβαλε η Επιτροπή.
40      Σύμφωνα με το άρθρο 158, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων επιφυλάσσεται εν προκειμένω ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.
2)      Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 10 Ιουλίου 2018.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
E. Coulon
M. Jaeger
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.