62003TO0310_PL
Strony
Motywy wyroku
Sentencja
Strony
W sprawie T‑310/03 R
Kreuzer Medien GmbH, z siedzibą w Lipsku (Niemcy), reprezentowana przez M. Lenza, Rechtsanwalt,
strona skarżąca,
popierana przez
Falstaff Verlags GmbH, z siedzibą w Klosterneuburgu (Austria), reprezentowaną przez W.-G. Schärfa, Rechtsanwalt,
interwenient,
przeciwko
Parlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez E. Waldherr oraz U. Rössleina, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
i
Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez E. Karlsson, działającą w charakterze pełnomocnika,
strona pozwana,
popieranym przez
Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez M.‑J. Jonczy, L. Pignataro-Nolin i F. Hoffmeistera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
przez
Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez L. Fraguas Gadeę, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
i przez
Republikę Finlandii, reprezentowaną przez A. Guimaraes-Purokoski i T. Pynnä, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
interwenienci,
mającej za przedmiot złożony na podstawie art. 243 WE wniosek Falstaff Verlags GmbH o zawieszenie wykonania dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16),
PREZES SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH
wydaje następujące
Postanowienie
Motywy wyroku
Okoliczności leżące u podstaw sporu i postępowanie
1. Pismem zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 11 września 2003 r. strona skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16, zwanej dalej „sporną dyrektywą”)
2. Postanowieniem z dnia 12 marca 2004 r. prezes pierwszej izby dopuścił do sprawy Komisję, Królestwo Hiszpanii oraz Republikę Finlandii w charakterze interwenientów na poparcie żądań strony pozwanej. Dopuścił również do sprawy spółkę Falstaff Verlags jako interwenienta na poparcie żądań strony skarżącej.
3. W oddzielnym piśmie, zarejestrowanym w sekretariacie Sądu w dniu 10 czerwca 2004 r., spółka Falstaff Verlags (zwana dalej „spółką interweniującą”), złożyła na podstawie art. 243 WE, wniosek o „zawieszenie skutków” spornej dyrektywy.
4. Rada i Parlament złożyły swoje uwagi w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego, odpowiednio w dniach 29 oraz 30 czerwca 2004 r. Komisja złożyła swoje uwagi w przedmiocie tego wniosku w dniu 1 lipca 2004 r. Strona skarżąca oraz Królestwo Hiszpanii przedstawiły swoje uwagi w dniu 2 lipca 2004 r.
Co do prawa
5. Na mocy przepisów art. 242 WE w związku z art. 243 WE z jednej strony oraz art. 225 ust. 1 WE z drugiej strony Sąd może, jeżeli uzna, że okoliczności tego wymagają, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu bądź zarządzić niezbędne środki tymczasowe.
6. Na podstawie akt sprawy sąd orzekający w przedmiocie środka tymczasowego ocenia, że dysponuje wszystkimi koniecznymi elementami, by orzec w sprawie niniejszego wniosku, bez potrzeby wysłuchania wyjaśnień stron.
7. Sąd orzekający w przedmiocie środka tymczasowego ocenia, że należy w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność złożonego wniosku.
Argumenty stron
8. Spółka interweniująca twierdzi, że jej wniosek, mający na celu „zawieszenie skutków” zaskarżonej dyrektywy, złożony na podstawie art. 243 WE, jest dopuszczalny.
9. Zwraca ona uwagę na fakt, że każda ze stron sporu ma prawo złożyć takowy wniosek w celu ochrony swych interesów. Powołując się na wyrok Trybunału z dnia 22 grudnia 1993 r. w sprawie C‑244/91 P Pincherele przeciwko Komisji Rec. str. I-6965, pkt 14 i nast., podnosi ona, że interwenient powinien być uważany za „stronę w postępowaniu” i powinien on w rezultacie być uprawniony do złożenia wniosku na podstawie art. 243 WE. Jako że spółka interweniująca została dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie głównej, może złożyć niniejszy wniosek.
10. Rada, Parlament, Komisja oraz Królestwo Hiszpanii uważają, że wniosek ten jest niedopuszczalny.
11. Według Rady i Parlamentu, interwenient
nie może domagać się ani zawieszenia wykonania przewidzianego w art. 242 WE, ani zastosowania innych środków tymczasowych przewidzianych w art. 243 WE. Przyznanie tego prawa interwenientowi byłoby wbrew postanowieniom art. 40 akapit czwarty Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 116 § 3 regulaminu Sądu, zgodnie z którymi
interwenienci mogą wyłącznie popierać żądania tej strony, po której strnie zgłaszają interwencję. Poza tym fakt zezwolenia interwenientowi na złożenie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego byłby trudny do pogodzenia z innymi przepisami regulaminu, które wyraźnie wskazują interwenientów, gdy ich dotyczą (zob. w szczególności art. 87 § 4 akapit trzeci, art. 115, 116 i art. 134 § 2 regulaminu)
12. Komisja podnosi, że na mocy art. 104 § 1 regulaminu należy rozróżnić, z jednej strony – wniosek o zawieszenie wykonania na podstawie art. 242 WE, który może zostać złożony wyłącznie przez stronę skarżącą w sprawie głównej, a z drugiej –wniosek mający na celu zastosowane innych środków tymczasowych na podstawie art. 243 WE, który może zostać złożony przez każdą stronę w sprawie głównej. W niniejszej sprawie wniosek o zawieszenie na podstawie art. 243 WE jest w rzeczywistości wnioskiem o zawieszenie wykonania w rozumieniu art. 242 WE. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że spółka interweniująca nie wniosła skargi w sprawie głównej w odniesieniu do spornej dyrektywy, jej wniosek powinien zostać odrzucony jako niedopuszczalny, zgodnie z art. 104 § 1 akapit pierwszy regulaminu.
13. Królestwo Hiszpanii utrzymuje w szczególności, że interwenient, tak jak nie może podnosić zarzutu niedopuszczalności (zob. wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie T‑174/95 Svenska Jurnalistförbundet przeciwko Radzie, Rec. str. II-2289, pkt 77–79) tak nie może składać wniosku o zawieszenie wykonania aktu.
14. Strona skarżąca nie ma zastrzeżeń co do dopuszczalności rozważanego wniosku o zastosowanie środka tymczasowego.
Ocena sądu orzekającego w przedmiocie środka tymczasowego
15. Artykuł 104 § 1 akapit pierwszy regulaminu stanowi, że „[w]niosek o zawieszenie wykonania, zgodnie z [art. 242 WE], aktu wydanego przez instytucję, jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wnioskodawca zaskarżył ten akt do Sądu”.
16. W rozumieniu art. 104 § 1 akapit drugi regulaminu „[w]niosek dotyczący innego środka tymczasowego, o którym mowa [w art. 243 WE], jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy zostaje złożony przez stronę występującą w sprawie toczącej się przed Sądem i odnosi się do tej sprawy”.
17. W niniejszej sprawie spółka interweniująca złożyła „wniosek o zawieszenie zgodnie z art. 243 WE”. Poprzez ten wniosek wnosi ona do sądu orzekającego w przedmiocie środka tymczasowego o zawieszenie „skutków [spornej] dyrektywy zarówno wobec niej, jak również wobec strony skarżącej do czasu wydania [przez Sąd] rozstrzygnięcia co do istoty sprawy”.
18. Mimo że wniosek ten oparty jest na art. 243 WE, ma on na celu osiągnięcie nic innego jak tylko środka przewidzianego w art. 242 WE. Właściwą podstawą prawną w przypadku tego wniosku jest więc art. 242 WE. W tej kwestii należy podkreślić, że nie można stronie pozwolić omijać norm zawartych w przepisie regulaminu poprzez ich sztuczne poddanie innym normom przewidzianym przez ów regulamin.
19. Wynika stąd, że dopuszczalność niniejszego wniosku powinna zostać oceniona w świetle art. 104 § 1 akapit pierwszy regulaminu.
20. Z tego ostatniego przepisu wynika tymczasem, że wniosek o zawieszenie wykonania aktu wydanego przez instytucję jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wnioskodawca zaskarżył ten akt do Sądu.
21. W tym konkretnym przypadku bezsporne jest, że spółka interweniująca nie zaskarżyła spornej dyrektywy do Sądu. W tych okolicznościach nie jest ona uprawniona do złożenia swego wniosku.
22. W związku z tym należy odrzucić niniejszy wniosek jako niedopuszczalny.
Sentencja
Z powyższych względów
PREZES SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI
postanawia:
1) Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje odrzucony.
2) Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 21 września 2004 r.