ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 18ης Φεβρουαρίου 2004
Υπόθεση T-320/02
Monika Esch-Leonhardt κ.λπ.
κατά
Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
«Υπάλληλοι – Ατομικός φάκελος – Έγγραφο για τη διαβίβαση συνδικαλιστικών ανακοινώσεων με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο – Άρνηση να αφαιρεθεί από τους ατομικούς φακέλους των προσφευγόντων»
Πλήρες κείμενο στη γερμανική γλώσσα II - 0000
Αντικείμενο:         Προσφυγή με αντικείμενο, αφενός, αίτηση ακυρώσεως της αποφάσεως να περιληφθεί στον ατομικό φάκελο των προσφευγόντων έγγραφο
για τη χρησιμοποίηση εκ μέρους τους του συστήματος εσωτερικού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για τη διαβίβαση συνδικαλιστικών ανακοινώσεων
και, αφετέρου, αγωγή αποζημιώσεως.
Απόφαση:         Η προσφυγή απορρίπτεται. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα, περιλαμβανομένων των εξόδων της διαδικασίας ασφαλιστικών
μέτρων στην υπόθεση T 320/02 R.
Περίληψη
1.     Υπάλληλοι - Προσφυγή – Διαφορές μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των υπαλλήλων της – Βλαπτική πράξη – Έννοια –
Καταχώριση εγγράφων σχετικών με διαβίβαση ανακοινώσεων συνδικαλιστικού περιεχομένου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον ατομικό
φάκελο των υπαλλήλων – Παραδεκτό
[Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90, § 2 και 91, § 1· κανονισμός 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
και του Συμβουλίου, άρθρα 2, στοιχ. α΄, β΄ και γ΄, 5 και 10· όροι απασχολήσεως του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,
άρθρο 42]
2.     Υπάλληλοι – Υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – Προσφυγή – Αγωγή αποζημιώσεως άμεσα συνδεόμενη με προσφυγή ακυρώσεως
– Παραδεκτό – Παραδεκτή παρά τη μη διεξαγωγή της διοικητικής διαδικασίας που προηγείται της ασκήσεως της προσφυγής σύμφωνα
με τους όρους απασχολήσεως
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρα 90 και 91· όροι απασχολήσεως του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας, άρθρα 41 και 42)
3.     Υπάλληλοι – Υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – Ατομικός φάκελος – Καταχώριση εγγράφων σχετικών με διαβίβαση ανακοινώσεων
συνδικαλιστικού περιεχομένου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον ατομικό φάκελο των υπαλλήλων – Προσβολή της συνδικαλιστικής
ελευθερίας και της προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Δεν υφίσταται
(Κανονισμός 45/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 5, στοιχ. γ΄ 10 §§ 1 και 2, στοιχ. δ΄)
1.     Εφόσον έχουν εξαντληθεί όλα τα εσωτερικά ένδικα βοηθήματα που έχουν στη διάθεσή τους οι υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας, το άρθρο 42 των όρων απασχολήσεως του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας παρέχει στον κοινοτικό δικαστή
αρμοδιότητα να αποφανθεί επί κάθε διαφοράς μεταξύ της Τράπεζας και των υπαλλήλων της, η δε αρμοδιότητα αυτή περιορίζεται,
καταρχήν, στην εξέταση της νομιμότητας του «μέτρου ή της αποφάσεως» που ελήφθησαν. Στο άρθρο 8.2.1 του κανονισμού για το προσωπικό
διευκρινίζεται ότι τα ένδικα βοηθήματα που οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν στη διάθεσή τους πρέπει να αφορούν, μεταξύ άλλων, την
«τελική απόφαση που εκδίδεται επί ενστάσεως».
Επειδή η επίμαχη ρύθμιση δεν περιέχει ορισμό των εννοιών «απόφαση» και «μέτρο», επιβάλλεται οι έννοιες αυτές να ερμηνευθούν
κατά την έννοια της βλαπτικής πράξεως των άρθρων 90, παράγραφος 2, και 91, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως
υπαλλήλων.
Βλαπτικές πράξεις κατά των οποίων μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ακυρώσεως δύναται να συνιστούν μέτρα που παράγουν δεσμευτικά
έννομα αποτελέσματα, ικανά να επηρεάσουν ευθέως και αμέσως τα συμφέροντα του προσφεύγοντος, μεταβάλλοντας κατάφωρα τη νομική
του κατάσταση.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, καταχωρίζοντας στους ατομικούς φακέλους των υπαλλήλων της έγγραφα σχετικά με διαβίβαση ανακοινώσεων
συνδικαλιστικού περιεχομένου μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, προβαίνει σε επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία
καταχωρεί σε αρχείο τέτοιων δεδομένων κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχεία α΄, β΄ και γ΄, του κανονισμού 45/2001, σχετικά
με την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς
της Κοινότητας και σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών. Με την ενέργεια αυτή αναγκαστικά προκαταλαμβάνει
ως νόμιμη την επεξεργασία των δεδομένων αυτών, αφενός έναντι του άρθρου 5, με την έννοια, ιδίως, ότι οι υπάλληλοι οφείλουν
θεωρήσουν την ενέργεια αυτή ως απαραίτητη για την εκτέλεση των συμβάσεών τους εργασίας με την Τράπεζα, και, αφετέρου, έναντι
του άρθρου 10 του ίδιου κανονισμού, με την έννοια ότι η απαγόρευση της δηλώσεως της συμμετοχής σε συνδικαλιστική οργάνωση
δεν ισχύει για τους ενδιαφερομένους.
Επομένως, η καταχώριση των εν λόγω εγγράφων στους ατομικούς φακέλους ενδέχεται να βλάψει το δικαίωμα των προσφευγόντων να
προστατευθούν επαρκώς από κάθε παράνομη επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που τους αφορούν και, ως εκ τούτου,
συνιστά πράξη που μπορεί να προσβληθεί κατά την έννοια του προπαρατεθέντος άρθρου 42.
(βλ. σκέψεις 36, 37, 39 και 40)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 14 Φεβρουαρίου 1989, 346/87, Bossi κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1989, σ. 303, σκέψη 23· ΠΕΚ 6 Ιουνίου 1996,
T­391/94, Baiwir κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ. Υπ. 1996, σ. I­A­269 και II­787, σκέψη 34· ΠΕΚ 28 Σεπτεμβρίου 1999, T­140/97,
Hautem κατά ΕΚΤ, Συλλογή Υπ. Υπ. 1999, σ. Ι­A­171 και II­897, σκέψη 77
2.     Στο πλαίσιο του συστήματος ενδίκων βοηθημάτων που έχει θεσπιστεί με τα άρθρα 90 και 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως
των υπαλλήλων, αίτημα αποζημιώσεως που διατυπώνεται για πρώτη φορά ενώπιον του Πρωτοδικείου είναι παραδεκτό, παρά το γεγονός
ότι η προηγηθείσα διοικητική ένσταση είχε ως αίτημα μόνον την ακύρωση της πράξεως που προσβάλλεται ως βλαπτική, διότι ένα
αίτημα ακυρώσεως μπορεί να περιλαμβάνει αίτημα αποκαταστάσεως της προκληθείσας ζημίας. Οι όροι απασχολήσεως του προσωπικού
της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας περιέχουν, στα άρθρα 41 και 42, διατάξεις παρόμοιες με αυτές του κανονισμού υπηρεσιακής
καταστάσεως σχετικά με διαδικασία που προηγείται της ασκήσεως προσφυγής. Κατά συνέπεια, αιτήματα προς αποκατάσταση της ηθικής
βλάβης που προκλήθηκε, όπως ισχυρίζονται οι προσφεύγοντες, λόγω της συμπεριφοράς της Τράπεζας πρέπει, εφόσον συνδέονται άμεσα
με αίτημα ακυρώσεως, να κρίνονται ως παραδεκτά, έστω και αν οι προσφεύγοντες δεν τα υπέβαλαν κατά τη διαδικασία που προηγείται
της ασκήσεως της προσφυγής.
(βλ. σκέψη 47)
Παραπομπή: ΠΕΚ 13 Ιουλίου 1995, T­44/93, Saby κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1995, σ. I­A­175 και II­541, σκέψη 28
3.     Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ορθώς θεωρεί ότι η καταχώριση εγγράφων σχετικών με διαβίβαση ανακοινώσεων συνδικαλιστικού περιεχομένου
μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον ατομικό φάκελο των υπαλλήλων που προέβησαν στην πράξη αυτή είναι «αναγκαία» για την εκτέλεση
των συμβάσεων εργασίας, κατά την έννοια του άρθρου 5, στοιχείο γ΄, του κανονισμού 45/2001, σχετικά με την προστασία των φυσικών
προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από τα όργανα και τους οργανισμούς της Κοινότητας και σχετικά
με την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών. Πράγματι, τα έγγραφα αυτά, εφόσον περιέχουν ανακοίνωση προς τους ενδιαφερομένους,
αφορούν τη διοικητική κατάστασή τους και ενδέχεται να επηρεάσουν την έκθεση για τη συμπεριφορά τους στην υπηρεσία κατά την
έννοια του άρθρου 1.3.3. του κανονισμού για το προσωπικό και, επομένως, πρέπει να υπάρξει σχετική καταχώριση στους ατομικούς
φακέλους.
Τυχόν παραποίηση των εγγράφων αυτών, ώστε να αποκρύπτεται κάθε αναφορά περί σχέσεων μεταξύ των ενδιαφερομένων και κάποιου
συνδικάτου, δεν θα συνεισέφερε στην αποτελεσματική διαχείριση των ατομικών φακέλων. Το γεγονός ότι οι εν λόγω υπάλληλοι παρέβησαν
τον εσωτερικό κανονισμό περί χρήσεως του εσωτερικού συστήματος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
υπό την ιδιότητα του υποστηρικτή ενός συνδικάτου, προς επίτευξη συνδικαλιστικού χαρακτήρα σκοπών, και όχι προς επίτευξη κέρδους
ή άλλων σκοπών ξένων προς την υπηρεσία, είναι ικανό να επηρεάσει την αξιολόγηση της συμπεριφοράς τους στην υπηρεσία.
Εξάλλου, η επίμαχη καταχώριση, αφενός, δεν συνιστά καθαυτή προσβολή της συνδικαλιστικής ελευθερίας ούτε, αφετέρου, παράβαση
του άρθρου 10, παράγραφος 1, του ως άνω κανονισμού, διότι αφορά δεδομένα που έχουν προδήλως δημοσιοποιηθεί από τους ίδιους
του ενδιαφερομένους, κατά την έννοια του άρθρου 10, παράγραφος 2, στοιχείο δ΄, του ίδιου κανονισμού.
(βλ. σκέψεις 57 έως 61 και 71)