62024TO0204
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
της 23ης Μαΐου 2025 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Ευρωπαϊκό Σύστημα Χρηματοοικονομικής Εποπτείας – Έρευνα για παραβίαση του δικαίου της Ένωσης – Σύσταση της EIOPA σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για τη συμμόρφωση με το δίκαιο της Ένωσης – Άρθρο 17, παράγραφος 3, του κανονισμού (ΕΕ) 1094/2010 – Πράξη μη δεκτική προσφυγής – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T-204/24,
Novis Insurance Company, Novis Versicherungsgesellschaft, Novis Compagnia di Assicurazioni, Novis Poisťovňa a.s., με έδρα την Bratislava (Σλοβακία), εκπροσωπούμενη από τους A. Börner, S. Henrich και S. Förster, δικηγόρους,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων (EIOPA), εκπροσωπούμενης από την A. Terstegen-Verhaag και τον S. Dispiter, επικουρούμενους από τον H.-G. Kamann, δικηγόρο,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Kowalik-Bańczyk (εισηγήτρια), πρόεδρο, E. Buttigieg και G. Hesse, δικαστές,
γραμματέας: V. Di Bucci
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία, και ιδίως:
–
την ένσταση απαραδέκτου που προέβαλε η EIOPA με χωριστό δικόγραφο το οποίο κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Ιουλίου 2024,
–
τις παρατηρήσεις της προσφεύγουσας επί της ενστάσεως απαραδέκτου που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 29 Αυγούστου 2024,
–
τις αιτήσεις παρεμβάσεως της Σλοβακικής Δημοκρατίας και της Επιτροπής που κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 23 Ιουλίου και στις 2 Αυγούστου 2024 αντιστοίχως,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την προσφυγή που άσκησε δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Novis Insurance Company, Novis Versicherungsgesellschaft, Novis Compagnia di Assicurazioni, Novis Poisťovňa a.s., ζητεί την ακύρωση της σύστασης της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων (EIOPA), της 16ης Μαΐου 2022, προς τη Národná banka Slovenska, σχετικά με τα αναγκαία μέτρα για τη συμμόρφωση προς την οδηγία 2009/138/ΕΚ (στο εξής: προσβαλλόμενη πράξη).
Ιστορικό της διαφοράς
2
Η προσφεύγουσα είναι επιχείρηση ασφάλισης ζωής εγκατεστημένη στη Σλοβακία και υποκείμενη στην εποπτεία της Národná banka Slovenska (Εθνικής Τράπεζας της Σλοβακίας) (στο εξής: NBS).
3
Στις 17 Μαρτίου 2022, η EIOPA κίνησε έρευνα δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 1094/2010 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2010, για τη σύσταση Ευρωπαϊκής Εποπτικής Αρχής (Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων), την τροποποίηση της απόφασης αριθ. 716/2009/ΕΚ και την κατάργηση της απόφασης 2009/79/ΕΚ της Επιτροπής (ΕΕ 2010, L 331, σ. 48). Σκοπός της έρευνας αυτής ήταν να προσδιοριστεί αν η NBS είχε ασκήσει τις εποπτικές εξουσίες της έναντι της προσφεύγουσας σύμφωνα με την οδηγία 2009/138/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Νοεμβρίου 2009, σχετικά με την ανάληψη και την άσκηση δραστηριοτήτων ασφάλισης και αντασφάλισης (Φερεγγυότητα II) (ΕΕ 2009, L 335, σ. 1).
4
Στις 16 Μαΐου 2022, η EIOPA εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010.
5
Με την πράξη αυτήν, η EIOPA διαπίστωσε, κατ’ αρχάς, ότι η προσφεύγουσα δεν τήρησε τους κανόνες σχετικά με τις τεχνικές προβλέψεις, τις κεφαλαιακές απαιτήσεις φερεγγυότητας και τις ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις, καθώς και τους επενδυτικούς κανόνες που απορρέουν από την οδηγία 2009/138 (παράγραφοι 58 έως 80 και 101 της προσβαλλομένης πράξεως). Εν συνεχεία, η EIOPA εξέτασε τα μέτρα εποπτείας που είχε λάβει η NBS έναντι της προσφεύγουσας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, δεδομένου ότι η NBS δεν έλαβε τα αναγκαία διορθωτικά μέτρα εγκαίρως και κατά τρόπο σύμφωνο με την αρχή της αναλογικότητας, παραβίασε το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παρέβη τις υποχρεώσεις εποπτείας που υπέχει από το άρθρο 29, παράγραφος 1, και από το άρθρο 34, παράγραφοι 1, 2 και 6, της οδηγίας 2009/138 (παράγραφοι 81 έως 100, 103 και 105 της προσβαλλομένης πράξεως). Τέλος, η EIOPA έκρινε ότι η NBS όφειλε πλέον να ενεργήσει αμελλητί και να λάβει μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί με το δίκαιο της Ένωσης (παράγραφοι 97, 100, 104 και 105 της προσβαλλομένης πράξεως).
6
Ως εκ τούτου, με την παράγραφο 105 της προσβαλλομένης πράξεως, η EIOPA απηύθυνε στην NBS τις ακόλουθες δύο «συστάσεις»:
«1. [Η] NBS θα πρέπει[,] εντός 45 ημερολογιακών ημερών […] να λάβει θέση, να προβεί σε ελέγχους και να συναγάγει συμπεράσματα όσον αφορά τη συμμόρφωση [της προσφεύγουσας] προς την απόφαση της 19ης Απριλίου 2021 σχετικά με τις παραβάσεις των [κανόνων για τις] επενδύσεις και την απόφαση της 14ης Ιανουαρίου 2022 σχετικά με τις παραβάσεις των [κανόνων για τις] τεχνικές προβλέψεις.
2. Η NBS θα πρέπει να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες και να λάβει τα αναγκαία μέτρα, σύμφωνα με τα άρθρα 76, 138, 139 και 141 της οδηγίας [2009/138], για να διασφαλίσει τη συμμόρφωση της [προσφεύγουσας με τις υποχρεώσεις της] εντός των προβλεπόμενων […] προθεσμιών, στο πλαίσιο μιας πλήρους/ολοκληρωμένης στρατηγικής παρέμβασης της NBS, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα είτε τη διαρθρωτική και μόνιμη αποκατάσταση όλων των παραβάσεων είτε, εφόσον κρίνεται ενδεδειγμένο ή υποχρεωτικό, την ανάκληση της άδειας λειτουργίας της [προσφεύγουσας] δυνάμει του άρθρου 144 της οδηγίας [2009/138]».
7
Εξάλλου, η EIOPA κάλεσε την NBS να την ενημερώσει, εντός προθεσμίας δέκα ημερών, σχετικά με τις ενέργειες στις οποίες θα έχει προβεί ή στις οποίες προτίθεται να προβεί προκειμένου να συμμορφωθεί με το δίκαιο της Ένωσης (παράγραφος 106 της προσβαλλομένης πράξεως).
8
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2022, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε, βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 4, του κανονισμού 1094/2010, τη γνώμη C(2022) 6455 final, απευθυνθείσα στην NBS, σχετικά με τα αναγκαία μέτρα για τη συμμόρφωση προς την οδηγία 2009/138. Κατά της γνώμης αυτής η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, η οποία πρωτοκολλήθηκε με αριθμό υποθέσεως T-179/24.
9
Στις 31 Οκτωβρίου 2022, η NBS ανακάλεσε την άδεια λειτουργίας της προσφεύγουσας (στο εξής: απόφαση περί ανάκλησης της άδειας λειτουργίας). Την 1η Ιουνίου 2023 η NBS επιβεβαίωσε την εν λόγω ανάκληση.
Αιτήματα των διαδίκων
10
Η προσφεύγουσα ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει την προσβαλλόμενη πράξη·
–
να καταδικάσει την EIOPA στα δικαστικά έξοδα.
11
Η EIOPA ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
12
Επιπλέον, η προσφεύγουσα ζητεί επίσης από το Γενικό Δικαστήριο, στο πλαίσιο μέτρων οργάνωσης της διαδικασίας ή διεξαγωγής αποδείξεων, να διατάξει την EIOPA να προσκομίσει, κατ’ ουσίαν, όλα τα έγγραφα που αφορούν τις διαδικασίες εποπτείας που την αφορούν.
Σκεπτικό
Επί της ενστάσεως απαραδέκτου
13
Κατά το άρθρο 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, εάν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία της υποθέσεως. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει επαρκώς διαφωτιστεί από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία και χωρίς να χρειάζεται να λάβει τα μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας ούτε τα μέτρα διεξαγωγής αποδείξεων που ζήτησε η προσφεύγουσα.
14
Με την ένσταση απαραδέκτου, η EIOPA υποστηρίζει, πρώτον, ότι, δεδομένου ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, η πράξη αυτή δεν μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως, δεύτερον, ότι η προσβαλλόμενη πράξη, αφενός, στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί προπαρασκευαστική πράξη και, αφετέρου, δεν αφορά άμεσα την προσφεύγουσα και, τρίτον, ότι η προσφυγή δεν ασκήθηκε εντός της προθεσμίας ασκήσεως ένδικης προσφυγής.
15
Η προσφεύγουσα αντικρούει τα τρία σκέλη της ενστάσεως απαραδέκτου. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα και μπορεί, επομένως, να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως. Εξηγεί, κατ’ ουσίαν, ότι η εν λόγω πράξη επιβάλλει στην NBS την υποχρέωση να λάβει ένα προκαθορισμένο μέτρο, ήτοι να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας της.
16
Πρέπει να εξεταστεί κατ’ αρχάς το πρώτο σκέλος της ενστάσεως απαραδέκτου και, ως εκ τούτου, να καθοριστεί αν η προσβαλλόμενη πράξη συγκαταλέγεται μεταξύ των πράξεων που μπορούν να προσβληθούν με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
17
Κατά το άρθρο 263, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ο δικαστής της Ένωσης ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων των θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης «που προορίζονται να παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων».
18
Συνεπώς, με προσφυγή ακυρώσεως κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ μπορούν να προσβληθούν όλα τα μέτρα ή οι διατάξεις, ανεξαρτήτως της φύσεως ή της μορφής τους, τα οποία θεσπίζονται από τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμούς της Ένωσης και αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων (απόφαση της 31ης Μαρτίου 1971, Επιτροπή κατά Συμβουλίου, 22/70, EU:C:1971:32, σκέψεις 39 και 42· βλ., επίσης, απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, FBF, C-911/19, EU:C:2021:599, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
19
Αντιστρόφως, δεν υπόκεινται στον δικαστικό έλεγχο που προβλέπεται στο άρθρο 263 ΣΛΕΕ οι πράξεις της Ένωσης οι οποίες δεν παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα (βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, FBF, C-911/19, EU:C:2021:599, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
20
Τούτο ισχύει μεταξύ άλλων για τις συστάσεις, οι οποίες δεν αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων. Πράγματι, καθιερώνοντας τις συστάσεις ως ειδική κατηγορία πράξεων της Ένωσης και προβλέποντας ρητώς ότι αυτές «δεν δεσμεύουν», το άρθρο 288, πέμπτο εδάφιο, ΣΛΕΕ θέλησε να παράσχει στα θεσμικά και λοιπά όργανα και στους οργανισμούς της Ένωσης που είναι εξουσιοδοτημένα να τις εκδίδουν μια εξουσία προτροπής και πειθούς διαφορετική από την εξουσία τους να εκδίδουν πράξεις δεσμευτικής ισχύος (πρβλ. αποφάσεις της 20ής Φεβρουαρίου 2018, Βέλγιο κατά Επιτροπής, C-16/16 P, EU:C:2018:79, σκέψεις 26 και 27, και της 25ης Μαρτίου 2021, Balgarska Narodna Banka, C‑501/18, EU:C:2021:249, σκέψεις 79, 80 και 82 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21
Εντούτοις, η άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά σύστασης είναι δυνατή εφόσον η προσβαλλόμενη πράξη, λόγω του περιεχομένου της, δεν αποτελεί πραγματική σύσταση (απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου 2018, Βέλγιο κατά Επιτροπής, C‑16/16 P, EU:C:2018:79, σκέψη 29).
22
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν μια πράξη παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, πρέπει να εξετάζεται η ουσία της και να εκτιμώνται τα αποτελέσματά της με γνώμονα αντικειμενικά κριτήρια, όπως το περιεχόμενο της πράξεως, λαμβανομένων ενδεχομένως υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε και των εξουσιών του θεσμικού ή άλλου οργάνου ή οργανισμού της Ένωσης που την εξέδωσε (βλ. απόφαση της 15ης Ιουλίου 2021, FBFC-911/19, EU:C:2021:599, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Συμπληρωματικώς, μπορεί επίσης να ληφθεί υπόψη το υποκειμενικό κριτήριο το οποίο αφορά την πρόθεση του οργάνου που εξέδωσε την πράξη (πρβλ. απόφαση της 6ης Μαΐου 2021, ABLV Bank κ.λπ. κατά ΕΚΤ, C-551/19 P και C-552/19 P, EU:C:2021:369, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23
Εν προκειμένω, πρώτον, όσον αφορά το περιεχόμενο της προσβαλλομένης πράξεως, το οποίο συνοψίζεται στις σκέψεις 5 και 6 ανωτέρω, επισημαίνεται ότι με την πράξη αυτή απλώς διαπιστώνεται παραβίαση του δικαίου της Ένωσης από την προσφεύγουσα και από την NBS και διατυπώνονται δύο συστάσεις προς την NBS, εκτίθενται δε τα μέτρα που πρέπει να λάβει η NBS προκειμένου να παύσει η παραβίαση. Τα μέτρα αυτά συνίστανται, κατ’ ουσίαν, στην επανεξέταση, εντός προθεσμίας 45 ημερών, της καταστάσεως της προσφεύγουσας και στην υιοθέτηση, έναντι αυτής, μιας «συνολικής/ολοκληρωμένης» στρατηγικής η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα είτε την αποκατάσταση όλων των παραβάσεων είτε την ανάκληση της άδειας λειτουργίας της.
24
Δεύτερον, όσον αφορά το γράμμα της προσβαλλομένης πράξεως, διαπιστώνεται ότι, στα δύο αυθεντικά κείμενά της, η πράξη αυτή περιγράφεται, τόσο στον τίτλο της όσο και στις αιτιολογικές σκέψεις της (παράγραφοι 1, 2, 14, 18, 55, 105 και 106 της προσβαλλομένης πράξεως), ως σύσταση («recommendation» στο κείμενό της στην αγγλική γλώσσα και «odporúčanie» στο κείμενό της στη σλοβακική γλώσσα). Υπογραμμίζεται δε ότι η αναφορά στην έννοια της «συστάσεως» αποτελεί σαφή ένδειξη περί του ότι το περιεχόμενο της εν λόγω πράξεως δεν προορίζεται να παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα (διάταξη της 26ης Ιανουαρίου 2011, FIBE κατά Κοινοβουλίου, T-550/10, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2011:19, σκέψη 19· βλ. επίσης, κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 1ης Δεκεμβρίου 2005, Ιταλία κατά Επιτροπής, C-301/03, EU:C:2005:727, σκέψεις 21 και 22).
25
Επιπλέον, η διατύπωση της προσβαλλομένης πράξεως είναι κατά κύριο λόγο μη επιτακτική, τούτο δε τόσο στο αγγλικό όσο και στο σλοβακικό κείμενό της. Ειδικότερα, η υποτακτική χρησιμοποιείται επανειλημμένως, και ιδίως στις δύο συστάσεις που παρατίθενται στη σκέψη 6 ανωτέρω, όπως προκύπτει από τη χρήση των όρων «should» (θα πρέπει) στην αγγλική γλώσσα και« by mala » (θα πρέπει) στη σλοβακική γλώσσα (παράγραφοι 100, 104 και 105 της προσβαλλομένης πράξεως).
26
Τρίτον, όσον αφορά το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη πράξη και τις εξουσίες του οργάνου που την εξέδωσε, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από την αιτιολογική σκέψη 27 του κανονισμού 1094/2010, το άρθρο 17 του κανονισμού αυτού θεσπίζει «μηχανισμό τριών σταδίων» όταν προσάπτεται σε εθνική αρχή, στο πλαίσιο των εποπτικών πρακτικών της, μη εφαρμογή ή εσφαλμένη ή ανεπαρκής εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, ιδίως των πράξεων του άρθρου 1, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η οδηγία 2009/138.
27
Σε πρώτο στάδιο, δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010, η EIOPA ερευνά, εφόσον συντρέχει λόγος, την εικαζόμενη παραβίαση ή μη εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης. Μετά το πέρας της έρευνας αυτής και κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 17, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του ίδιου κανονισμού, η EIOPA μπορεί να απευθύνει στην οικεία εθνική αρχή «σύσταση όπου ορίζεται η ενέργεια που απαιτείται για τη συμμόρφωση με το ενωσιακό δίκαιο».
28
Σε δεύτερο στάδιο, εάν η οικεία εθνική αρχή δεν συμμορφωθεί με το ενωσιακό δίκαιο εντός ενός μηνός από την παραλαβή της σύστασης της EIOPA, η Επιτροπή μπορεί, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 17, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010, να διατυπώσει «επίσημη γνώμη απαιτώντας από την […] αρχή [αυτή] να προβεί στις ενέργειες που απαιτούνται για να συμμορφωθεί με το ενωσιακό δίκαιο».
29
Σε τρίτο στάδιο, αν η οικεία εθνική αρχή δεν συμμορφωθεί με την επίσημη γνώμη που εξέδωσε η Επιτροπή εντός της προθεσμίας που τάσσει η γνώμη αυτή και εφόσον πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις, η EIOPA μπορεί, βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 6, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010, να εκδώσει όσον αφορά το οικείο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα «μεμονωμένη απόφαση […], με την οποία θα απαιτεί να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις του σύμφωνα με το ενωσιακό δίκαιο, περιλαμβανομένης της παύσης κάθε πρακτικής».
30
Συνεπώς, από το γράμμα του άρθρου 17 του κανονισμού 1094/2010 προκύπτει ότι οι συστάσεις που εκδίδει η EIOPA βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού απλώς «ορίζουν» τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, ενώ οι επίσημες γνώμες που εκδίδει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 4, του εν λόγω κανονισμού και οι ατομικές αποφάσεις που εκδίδει η EIOPA βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 6, του ίδιου κανονισμού «απαιτούν» από τους αντίστοιχους αποδέκτες τους να λάβουν τα αναγκαία μέτρα.
31
Επιπλέον, το άρθρο 17, παράγραφος 7, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010 προβλέπει ότι οι οικείες εθνικές αρχές, όταν αναλαμβάνουν δράση αναφορικά με θέματα που υπόκεινται σε επίσημη γνώμη της Επιτροπής ή σε ατομική απόφαση της EIOPA, «συμμορφούνται με την επίσημη γνώμη ή την απόφαση, ανάλογα με την περίπτωση». Αντιθέτως, ούτε η διάταξη αυτή ούτε κάποια άλλη διάταξη του κανονισμού 1094/2010 προβλέπουν ότι οι αρχές αυτές υποχρεούνται να συμμορφώνονται προς τις συστάσεις της EIOPA.
32
Συνεπώς, τόσο από το γράμμα του άρθρου 17 του κανονισμού 1094/2010 όσο και από τη διάρθρωση του μηχανισμού τριών σταδίων προκύπτει ότι το εν λόγω άρθρο προβλέπει ότι οι συστάσεις που εκδίδει η EIOPA βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού αυτού αποτελούν απλές συστάσεις και δεν αποσκοπούν, αυτές καθεαυτές, στην παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων έναντι της οικείας εθνικής αρχής ή του οικείου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Αντιθέτως, οι επίσημες γνώμες που εκδίδει η Επιτροπή βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 4, του κανονισμού 1094/2010 και οι ατομικές αποφάσεις που εκδίδει η EIOPA βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 6, του ίδιου κανονισμού παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα έναντι των αποδεκτών τους.
33
Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι συστάσεις που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ) βάσει διατάξεως με πανομοιότυπη διατύπωση με εκείνη του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010 εμπίπτουν στην κατηγορία των πράξεων της Ένωσης που προβλέπεται στο άρθρο 288, πέμπτο εδάφιο, ΣΛΕΕ και, ως εκ τούτου, δεν αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων. (πρβλ. απόφαση της 25ης Μαρτίου 2021, Balgarska Narodna Banka, C-501/18, EU:C:2021:249, σκέψεις 79 και 80). Συνεπώς, οι συστάσεις αυτές δεν μπορούν να προσβληθούν με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. (πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση Balgarska Narodna Banka, C-501/18, EU:C:2020:729, σημείο 82).
34
Τέταρτον και συμπληρωματικώς, όσον αφορά την πρόθεση του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν μπορεί να συναχθεί ότι η EIOPA, εκδίδοντας την πράξη αυτή βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010, θέλησε, στην πραγματικότητα, να εκδώσει πράξη με δεσμευτική ισχύ και όχι απλώς μια πράξη της οποίας η λειτουργία συνίσταται στην προτροπή και στην πειθώ. Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη πράξη δεν περιλαμβάνει καμία ρητή ένδειξη περί του ότι η NBS υποχρεούται να συμμορφωθεί προς τις συστάσεις τις οποίες η πράξη αυτή περιέχει.
35
Υπό τις συνθήκες αυτές, λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των εκτιμήσεων που εκτίθενται στις σκέψεις 23 έως 34 ανωτέρω, συνάγεται ότι η πράξη αυτή δεν παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
36
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
37
Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το δεσμευτικό αποτέλεσμα της προσβαλλομένης πράξεως απορρέει από το γράμμα του άρθρου 17 του κανονισμού 1094/2010, από τη διάρθρωση του μηχανισμού τον οποίο καθιερώνει το άρθρο αυτό, καθώς και από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων της EIOPA που προβλέπεται στο άρθρο 39 του ίδιου κανονισμού.
38
Συναφώς, επισημαίνεται καταρχάς ότι το γράμμα του άρθρου 17 του κανονισμού 1094/2010 δεν ενισχύει την επιχειρηματολογία της προσφεύγουσας.
39
Αφενός, μολονότι το άρθρο 17, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010 προβλέπει ότι η σύσταση της EIOPA «ορίζε[ι την] ενέργεια που απαιτείται», η μνεία αυτή απλώς καθορίζει το περιεχόμενο της σύστασης αυτής και δεν έχει ως αποτέλεσμα να της προσδίδει δεσμευτικό και περιοριστικό χαρακτήρα όσον αφορά το είδος των μέτρων που μπορεί να λάβει η οικεία εθνική αρχή.
40
Αφετέρου, είναι βεβαίως αληθές ότι το άρθρο 17, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού 1094/2010 επιβάλλει στην οικεία εθνική αρχή να ενημερώνει την EIOPA για τα μέτρα που έχει λάβει ή προτίθεται να λάβει προκειμένου να συμμορφωθεί με το δίκαιο της Ένωσης. Εντούτοις, η εν λόγω υποχρέωση ενημερώσεως, η οποία υπενθυμίζεται στην παράγραφο 106 της προσβαλλομένης πράξεως (βλ. σκέψη 7 ανωτέρω), δεν συνεπάγεται ότι τα μέτρα που έλαβε ή σκοπεύει να λάβει η οικεία εθνική αρχή πρέπει να είναι σύμφωνα με εκείνα που περιλαμβάνονται στη σύσταση της EIOPA.
41
Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 39, παράγραφος 2, πρώτη και τρίτη περίοδος, του κανονισμού 1094/2010 προκύπτει σαφώς ότι η EIOPA οφείλει να ενημερώνει «κάθε αποδέκτη» σύστασης του άρθρου 17, παράγραφος 3, του ίδιου κανονισμού σχετικά με την πρόθεσή της να εκδώσει τη σύσταση αυτή, προκειμένου να του παράσχει τη δυνατότητα να εκφράσει τις απόψεις του. Εντούτοις, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, από τις διατάξεις αυτές δεν μπορεί να συναχθεί ούτε ότι το οικείο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα είναι αποδέκτης της εν λόγω συστάσεως ούτε ότι η σύσταση αυτή συνιστά δεσμευτική απόφαση. Πράγματι, το άρθρο 17, παράγραφος 3, του εν λόγω κανονισμού δεν μνημονεύει άλλον αποδέκτη πλην της οικείας εθνικής αρχής και δεν προβλέπει ότι μια τέτοια σύσταση παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα για την εν λόγω αρχή ή για το οικείο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα.
42
Τέλος, ο δεσμευτικός ή μη χαρακτήρας των συστάσεων που εκδίδονται βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010 δεν μπορεί να εξαρτάται από τις λεπτομέρειες της διαδικασίας έκδοσης, από την Επιτροπή, επίσημης γνώμης βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 4, του ίδιου κανονισμού στην περίπτωση που, κατόπιν σύστασης της EIOPA, η οικεία εθνική αρχή δεν συμμορφώνεται με το δίκαιο της Ένωσης. Επομένως, είναι αδιάφορο το ότι, στην τελευταία αυτή περίπτωση, η Επιτροπή μπορεί να διατυπώσει επίσημη γνώμη χωρίς να υποχρεούται να προβεί προηγουμένως «σε καμία περαιτέρω έρευνα».
43
Δεύτερον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η προσβαλλόμενη πράξη εκδόθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας η οποία αφορούσε συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα και αποσκοπούσε στη λήψη συγκεκριμένων μέτρων από το ίδρυμα αυτό, όπως η ανάκληση της άδειας λειτουργίας της προσφεύγουσας. Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, η σύσταση της EIOPA παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα.
44
Συναφώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 17 του κανονισμού 1094/2010 αφορά, στην παράγραφό του 1, κάθε περίπτωση παραβίασης του δικαίου της Ένωσης από εθνική αρχή, συμπεριλαμβανομένης «ειδικότερα» της περίπτωσης κατά την οποία η αρχή αυτή « παρέλειψε να εξασφαλίσει τη συμμόρφωση χρηματοοικονομικού ιδρύματος προς τις απαιτήσεις που ορίζ[ει] [το δίκαιο της Ένωσης]». Συνεπώς, το γεγονός ότι σύσταση εκδοθείσα βάσει της διατάξεως αυτής αφορά την κατάσταση συγκεκριμένου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος και προβλέπει συγκεκριμένα μέτρα τα οποία πρέπει αυτό να λάβει δεν μπορεί να της προσδώσει, κατ’ εξαίρεση ή κατά παρέκκλιση, δεσμευτικό χαρακτήρα.
45
Πρέπει να προστεθεί ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η απόφαση της 25ης Μαρτίου 2021, Balgarska Narodna Banka (C-501/18, EU:C:2021:249), η οποία μνημονεύεται στη σκέψη 33 ανωτέρω, εκδόθηκε σε σχέση με μια σύσταση της ΕΑΤ η οποία αφορούσε την κατάσταση ενός συγκεκριμένου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, ήτοι της Korporativna targovska banka AD. Επομένως, η διατυπωθείσα στην απόφαση εκείνη αρχή κατά την οποία οι συστάσεις της ΕΑΤ δεν αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων πρέπει να εφαρμοστεί, κατ’ αναλογίαν, στην υπό κρίση υπόθεση.
46
Τρίτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η EIOPA θέλησε, με την οριστική θέση της, να περιορίσει και να εξουδετερώσει την εξουσία εκτιμήσεως της NBS επιβάλλοντάς της την υποχρέωση να προβεί στην άμεση ανάκληση της άδειας λειτουργίας της και αποκλείοντας μια πιο σταδιακή προσέγγιση καθώς και οποιοδήποτε άλλο μέτρο.
47
Συναφώς, επιβάλλεται κατ’ αρχάς η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη πράξη έχει μη επιτακτική διατύπωση (βλ. σκέψη 25 ανωτέρω) και περιορίζεται να απευθύνει συστάσεις (βλ. σκέψη 23 ανωτέρω), χωρίς να επιβάλλει ή να απαγορεύει στην NBS τη λήψη οποιουδήποτε συγκεκριμένου μέτρου.
48
Ειδικότερα, η EIOPA άφησε στην NBS τη μέριμνα να εκτιμήσει αν είχε πράγματι εξαντλήσει τον κατάλογο των πιθανών και αναλογικών μέτρων ή αν, αντιστρόφως, υπήρχαν και άλλα εναλλακτικά μέτρα (παράγραφος 104 της προσβαλλομένης πράξεως). Κατά συνέπεια, συνέστησε απλώς στην NBS «να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες και να λάβει τα αναγκαία μέτρα» και την κάλεσε να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας μόνον αν το μέτρο αυτό αποδεικνυόταν «ενδεδειγμένο ή υποχρεωτικό» (δεύτερη σύσταση που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 105 της προσβαλλομένης πράξεως και παρατίθεται στη σκέψη 6 ανωτέρω). Συνεπώς, η προσφεύγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι η EIOPA επέβαλε στην NBS την υποχρέωση να ανακαλέσει την άδειά της, αποκλείοντας μια πιο σταδιακή προσέγγιση και οποιοδήποτε άλλο μέτρο.
49
Περαιτέρω, πέραν του γεγονότος ότι η EIOPA δεν έχει λάβει οριστική θέση ως προς το είδος των μέτρων που πρέπει να ληφθούν, η προσφεύγουσα αβασίμως υποστηρίζει ότι, όταν θεσμικό ή άλλο όργανο ή οργανισμός της Ένωσης έχει διαμορφώσει οριστική άποψη και έχει επομένως εκφράσει τη βούλησή του να περατώσει οποιαδήποτε προκαταρκτική εξέταση, η εκδοθείσα πράξη μπορεί πάντοτε να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, όπως προκύπτει από την απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2010, NDSHT κατά Επιτροπής (C-322/09 P, EU:C:2010:701, σκέψη 58). Πράγματι, με τις σκέψεις 51 έως 56 της αποφάσεως αυτής, το Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν μόνον ότι, όταν η Επιτροπή, κατόπιν εξετάσεως καταγγελίας, αρνείται εμμέσως να κινήσει τη διαδικασία εξετάσεως των κρατικών ενισχύσεων την οποία προβλέπει το άρθρο 108, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, δεν λαμβάνει απλό προσωρινό μέτρο, αλλά απόφαση η οποία έχει οριστικό χαρακτήρα, παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα και, ως εκ τούτου, μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως. Συνεπώς, η απόφαση εκείνη αφορούσε περίπτωση κατά την οποία το οικείο θεσμικό όργανο διέθετε εξουσία λήψεως αποφάσεων και όχι, όπως στην υπό κρίση υπόθεση, απλή εξουσία να διατυπώσει σύσταση προς την οικεία εθνική αρχή.
50
Εξάλλου, το γεγονός ότι η EIOPA άσκησε μια μορφή «πολιτικής πιέσεως» επί της NBS προκειμένου αυτή να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας της προσφεύγουσας, ακόμη και αν υποτεθεί ότι έχει αποδειχθεί, δεν αρκεί για να θεωρηθεί ότι ο οργανισμός αυτός είχε την πρόθεση να υπερβεί τα όρια της εξουσίας του, η οποία συνίσταται στην προτροπή και την πειθώ, και να εκδώσει πράξη με δεσμευτική ισχύ μη προβλεπόμενη από το άρθρο 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010.
51
Τέλος, το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη πράξη μπορεί να προκάλεσε την έκδοση της γνώμης C(2022) 6455 final (βλ. σκέψη 8 ανωτέρω) και, στη συνέχεια, της αποφάσεως περί ανάκλησης της άδειας λειτουργίας, ακόμη και αν θεωρηθεί αποδεδειγμένο, οφείλεται μόνον στην ύπαρξη διαδικασιών στις οποίες παρεμβαίνουν και αλληλεπιδρούν, αφενός, η EIOPA και η Επιτροπή και, αφετέρου, οι εθνικές αρχές, μεταξύ των οποίων και η NBS. Επομένως, το γεγονός αυτό δεν μπορεί να προσδώσει δεσμευτικό χαρακτήρα στην προσβαλλόμενη πράξη.
52
Τέταρτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι η δυνατότητα άσκησης ευθείας προσφυγής κατά της προσβαλλομένης πράξεως είναι αναγκαία για τη διασφάλιση αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης). Διευκρινίζει ότι προσφυγή ενώπιον των σλοβακικών δικαστηρίων κατά της αποφάσεως περί ανάκλησης της άδειας λειτουργίας, συνοδευόμενη από παρεμπίπτουσα αμφισβήτηση της νομιμότητας της προσβαλλομένης πράξεως, θα είχε απρόβλεπτα και ανεπαρκή αποτελέσματα.
53
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, όπως κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη, δεν αποσκοπεί στην τροποποίηση του συστήματος δικαστικού ελέγχου το οποίο προβλέπουν οι Συνθήκες, και ιδίως των κανόνων σχετικά με το παραδεκτό των ενδίκων βοηθημάτων που ασκούνται απευθείας ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης. Συνεπώς, οι κατά το άρθρο 263 ΣΛΕΕ προϋποθέσεις παραδεκτού πρέπει να ερμηνεύονται υπό το πρίσμα του δικαιώματος σε αποτελεσματική δικαστική προστασία, χωρίς όμως η ερμηνεία αυτή να καταλήγει στη μη εφαρμογή των ως άνω προϋποθέσεων, τις οποίες προβλέπει ρητώς η Συνθήκη ΛΕΕ (πρβλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής, C-456/13 P, EU:C:2015:284, σκέψεις 43 και 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ως εκ τούτου, η ερμηνεία του όρου «πράξη δεκτική προσφυγής» υπό το πρίσμα του άρθρου 47 του Χάρτη δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή της σχετικής με τα δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα προϋποθέσεως του άρθρου 263, πρώτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, χωρίς να συντρέχει υπέρβαση των αρμοδιοτήτων τις οποίες η Συνθήκη ΛΕΕ απονέμει στα δικαιοδοτικά όργανα της Ένωσης (βλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Τσεχική Δημοκρατία κατά Επιτροπής, C-575/18 P, EU:C:2020:530, σκέψη 52 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
54
Πλην όμως, αυτό ακριβώς θα συνέβαινε αν επιτρεπόταν στην προσφεύγουσα να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά συστάσεως της EIOPA η οποία δεν συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής, κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στις σκέψεις 18 έως 22 ανωτέρω.
55
Εξάλλου, επισημαίνεται ότι ο δικαστής της Ένωσης είναι αρμόδιος να αποφαίνεται προδικαστικώς επί του κύρους των πράξεων των οργάνων της Ένωσης, χωρίς καμία εξαίρεση, και ειδικότερα επί του κύρους των συστάσεων που διατυπώνει η EIOPA βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 3, του κανονισμού 1094/2010 (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 25ης Μαρτίου 2021, Balgarska Narodna Banka, C-501/18, EU:C:2021:249, σκέψεις 82 και 83). Επομένως, στο πλαίσιο προσφυγής κατά των μέτρων που έλαβε η NBS, και ιδίως κατά της αποφάσεως περί ανάκλησης της άδειας λειτουργίας, τα σλοβακικά δικαστήρια θα μπορούν, εν ανάγκη, να υποβάλουν στο Δικαστήριο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως για την εκτίμηση του κύρους της προσβαλλομένης πράξεως.
56
Όσον αφορά τις πρακτικές δυσχέρειες που επικαλείται η προσφεύγουσα σχετικά με την αποτελεσματικότητα της προσφυγής ενώπιον των σλοβακικών δικαστηρίων και του παρεμπίπτοντος ελέγχου της προσβαλλομένης πράξεως, οι δυσχέρειες αυτές δεν είναι ανυπέρβλητες.
57
Κατ’ αρχάς, ως προς το γεγονός ότι, στην απόφαση περί ανάκλησης της άδειας λειτουργίας, η NBS δεν στηρίχθηκε στην προσβαλλόμενη πράξη και δεν την μνημόνευσε καν, τούτο ενισχύει την άποψη της EIOPA ότι η NBS δεν συμμορφώθηκε με την πράξη αυτήν και υιοθέτησε διαφορετική προσέγγιση. Σε μια τέτοια περίπτωση, ενδέχεται να μην είναι αναγκαία η υποβολή προδικαστικού ερωτήματος για την εκτίμηση του κύρους της εν λόγω πράξεως.
58
Επιπλέον, ως προς τον «απόρρητο» χαρακτήρα των εγγράφων που ανταλλάχθηκαν μεταξύ της NBS, της EIOPA και της Επιτροπής, τα σλοβακικά δικαστήρια θα μπορούν, εν ανάγκη, να απαιτήσουν από την NBS να προσκομίσει τα εν λόγω έγγραφα ή, άλλως, να ζητήσουν από την EIOPA και την Επιτροπή να τους τα διαβιβάσουν. Πράγματι, η αρχή της καλόπιστης συνεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ επιβάλλει, κατ’ αρχήν, στα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμούς της Ένωσης να γνωστοποιούν τις πληροφορίες που ζητεί το εθνικό δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν (πρβλ. απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 2002, First και Franex, C-275/00, EU:C:2002:711, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
59
Περαιτέρω, ως προς τη διάρκεια και τον φερόμενο μη ανασταλτικό χαρακτήρα της διαδικασίας ενώπιον των σλοβακικών δικαστηρίων, η προσφεύγουσα δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό της. Εν πάση περιπτώσει, η έλλειψη ανασταλτικού αποτελέσματος της προσφυγής κατά αποφάσεως δεν συνιστά κατ’ ανάγκην προσβολή του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας (πρβλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 17ης Δεκεμβρίου 2015, Tall, C-239/14, EU:C:2015:824, σκέψη 59). Εξάλλου, τόσο από το άρθρο 47, πρώτο εδάφιο, του Χάρτη όσο και από το άρθρο 19, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ΣΕΕ προκύπτει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέπουν σύστημα ενδίκων βοηθημάτων και διαδικασιών το οποίο να διασφαλίζει τον σεβασμό του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας στους τομείς που διέπονται από το δίκαιο της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 28ης Απριλίου 2015, T & L Sugars και Sidul Açúcares κατά Επιτροπής, C-456/13 P, EU:C:2015:284, σκέψεις 49 και 50 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
60
Τέλος, απλώς και μόνον το γεγονός ότι η Επιτροπή αποφάσισε, στις 24 Απριλίου 2024, να κινήσει διαδικασία λόγω παραβάσεως δυνάμει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ κατά της Σλοβακικής Δημοκρατίας, για τον λόγο ότι η NBS παρέβη τις υποχρεώσεις της κατά την άσκηση των εξουσιών εποπτείας που διαθέτει έναντι της προσφεύγουσας, δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να έχει ως σκοπό ή ως αποτέλεσμα να στερήσει από την προσφεύγουσα την αποτελεσματική δικαστική προστασία ενώπιον των σλοβακικών δικαστηρίων.
61
Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι, ελλείψει δεσμευτικών εννόμων αποτελεσμάτων, η προσβαλλόμενη πράξη δεν μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή ακυρώσεως δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
62
Ως εκ τούτου, χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν τα λοιπά σκέλη της ενστάσεως απαραδέκτου, το πρώτο σκέλος της ενστάσεως αυτής πρέπει να γίνει δεκτό και η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
Επί των αιτήσεων παρεμβάσεως
63
Κατά το άρθρο 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, η παρέμβαση καθίσταται άνευ αντικειμένου σε περίπτωση που η προσφυγή κριθεί απαράδεκτη. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η προσφυγή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, παρέλκει η κρίση επί των αιτήσεων παρεμβάσεως της Σλοβακικής Δημοκρατίας και της Επιτροπής.
Επί των δικαστικών εξόδων
64
Πρώτον, κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η προσφεύγουσα ηττήθηκε, πρέπει να φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η EIOPA, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας, εξαιρουμένων των σχετικών με τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
65
Δεύτερον, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν η δίκη επί της κύριας υποθέσεως τερματιστεί πριν ληφθεί απόφαση επί της αιτήσεως παρεμβάσεως, ο αιτούμενος την παρέμβαση και οι κύριοι διάδικοι φέρουν έκαστος τα σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά του. Εν προκειμένω, η προσφεύγουσα, η EIOPA, η Σλοβακική Δημοκρατία και η Επιτροπή φέρουν εκάστη τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά της.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή.
2)
Καταργεί τη δίκη επί των αιτήσεων παρεμβάσεως της Σλοβακικής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
3)
Η Novis Insurance Company, Novis Versicherungsgesellschaft, Novis Compagnia di Assicurazioni, Novis Poisťovňa a.s. φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της, τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων (EIOPA), εξαιρουμένων των σχετικών με τις αιτήσεις παρεμβάσεως.
4)
Η Novis Insurance Company, Novis Versicherungsgesellschaft, Novis Compagnia di Assicurazioni, Novis Poisťovňa, η EIOPA, η Σλοβακική Δημοκρατία και η Επιτροπή φέρουν εκάστη τα σχετικά με τις αιτήσεις παρεμβάσεως δικαστικά έξοδά της.
Λουξεμβούργο, 23 Μαΐου 2025.
Ο Γραμματέας
V. Di Bucci
Ο Πρόεδρος
K. Kowalik-Bańczyk
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.