BESCHIKKING VAN HET HOF (Achtste kamer)
12 maart 2026 (*)
„ Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Samenwerking van de politieautoriteiten en andere rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten – Artikel 340 VWEU – Verordening (EU) 2016/794 – Artikel 50, lid 1 – Niet-contractuele aansprakelijkheid van het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) – Vermeend onrechtmatige verwerking van persoonsgegevens die nationale autoriteiten aan Europol hebben doorgegeven – Werkelijk bestaan van de gestelde schade – Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond ”
In zaak C‑564/25 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 21 augustus 2025,
FL, vertegenwoordigd door J. Reisinger, advocaat,
rekwirant,
andere partijen in de procedure:
Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust),
Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol),
verweerders in eerste aanleg,
Koninkrijk der Nederlanden,
interveniënt in eerste aanleg,
geeft
HET HOF (Achtste kamer),
samengesteld als volgt: O. Spineanu-Matei (rapporteur), kamerpresident, N. Piçarra en N. Fenger, rechters,
advocaat-generaal: A. Rantos,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof te beslissen bij met redenen omklede beschikking,
de navolgende
Beschikking
1        Met zijn hogere voorziening verzoekt FL het Hof om gedeeltelijke vernietiging van de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 26 juni 2025, FL/Eurojust en Europol (Exclu) (T‑506/24, EU:T:2025:641; hierna: „bestreden beschikking”), houdende verwerping van zijn beroep tot vergoeding, ten belope van 15 000 EUR, van de immateriële schade die hij stelt te hebben geleden als gevolg van handelingen die zijn verricht door het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en bepaalde lidstaten.
Toepasselijke bepalingen
Richtlijn 2014/41
2        Artikel 1, lid 1, van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (PB 2014, L 130, blz. 1), bepaalt:
„Een Europees onderzoeksbevel (EOB) is een door een rechterlijke autoriteit van een lidstaat [...] uitgevaardigde of erkende rechterlijke beslissing die ertoe strekt in een andere lidstaat (‚de uitvoerende staat’) één of meer specifieke onderzoeksmaatregelen te laten uitvoeren met het oog op het verkrijgen van bewijsmateriaal conform het bepaalde in deze richtlijn.
Het EOB kan tevens worden uitgevaardigd om bewijsmateriaal te verkrijgen dat reeds in het bezit is van de bevoegde autoriteiten van de uitvoerende staat.”
Verordening 2016/794
3        Artikel 50, lid 1, van verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en tot vervanging en intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB 2016, L 135, blz. 53), luidt als volgt:
„Eenieder die schade heeft geleden ten gevolge van een onrechtmatige verwerking van gegevens, heeft, overeenkomstig het nationaal recht, recht op schadevergoeding voor de geleden schade, hetzij van Europol overeenkomstig artikel 340 VWEU, hetzij van de lidstaat waar het schadeveroorzakende feit zich heeft voorgedaan. De betrokkene stelt een procedure tegen Europol in bij het Hof van Justitie van de Europese Unie of tegen de lidstaat bij een bevoegde nationale rechter van die lidstaat.”
Voorgeschiedenis van het geding
4        De voorgeschiedenis van het geding wordt in de punten 2 tot en met 6 van de bestreden beschikking als volgt uiteengezet:
„2      Verzoeker heeft verklaard dat hij in Nederland strafrechtelijk wordt vervolgd wegens beschuldigingen van witwaspraktijken en drugshandel die zijn gebaseerd op informatie die is verkregen door gegevens aan te wenden die afkomstig zijn van mobiele telefoons die zijn uitgerust met het softwareprogramma ‚Exclu’, dat end-to-end versleutelde communicatie mogelijk maakte via een server in Duitsland.
3      In de loop van 2022 hebben de Nederlandse autoriteiten een Europees onderzoeksbevel in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn [2014/41] uitgevaardigd, dat was gericht tot de Duitse autoriteiten, met het verzoek om de versleutelde gegevens en metadata op de ‚Exclu’-server in Duitsland te onderscheppen.
4      Vanaf 3 oktober 2022 hebben de Duitse autoriteiten gegevens verzameld uit de ‚Exclu’-server in Duitsland.
5      Op 21 december 2022 heeft Europol een reeks gegevens ontvangen voor operationele analyse. De informatie die uit deze analyse naar voren kwam, is met toestemming van de Nederlandse autoriteiten gedeeld met nationale autoriteiten die gegevens uit de ‚Exclu’-server als bewijsmateriaal wilden aandragen in het kader van strafprocedures.
6      Op 3 februari 2023, na verschillende arrestaties en huiszoekingen door de betrokken nationale autoriteiten, die hebben geleid tot de deactivering van deze server, is het verzamelen van gegevens uit de ‚Exclu’-server gestopt.”
Procedure bij het Gerecht en bestreden beschikking
5        Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 30 september 2024, heeft rekwirant beroep ingesteld strekkende tot, in essentie, verkrijging van een vergoeding ten belope van 15 000 EUR voor de immateriële schade die hij stelde te hebben geleden als gevolg van handelingen die zijn verricht door Eurojust, Europol en bepaalde lidstaten.
6        Het Gerecht heeft in punt 25 van de bestreden beschikking het beroep niet-ontvankelijk verklaard voor zover het gericht was tegen Eurojust.
7        In de punten 61 en 62 van deze beschikking heeft het Gerecht het beroep kennelijk rechtens ongegrond verklaard voor zover het gericht was tegen Europol, omdat niet was voldaan aan een van de drie cumulatieve voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van Europol als agentschap van de Europese Unie, namelijk dat de gestelde schade werkelijk bestaat.
8        Zo heeft het Gerecht in de punten 34 tot en met 60 van de bestreden beschikking in essentie geoordeeld dat niet aan die voorwaarde was voldaan omdat rekwirant dienaangaande louter niet-gestaafde beweringen had gedaan en dus het bestaan en de omvang van de immateriële schade waarvan hij de vergoeding door Europol vorderde niet had aangetoond.
9        Wat meer bepaald de immateriële schade betreft die rekwirant stelt te hebben geleden doordat zijn persoonsgegevens „in verkeerde handen zijn gekomen”, heeft het Gerecht in de punten 44 tot en met 52 van de bestreden beschikking in essentie geoordeeld dat rekwirant, met name in de aan het dossier toegevoegde stukken, niets had aangevoerd om het bestaan en de omvang van die schade aan te tonen en dat de vermelding in de memorie van repliek van een bewijsstuk dat echter niet is overgelegd, gesteld al dat dit als een bewijsaanbod kan worden opgevat, bij gebreke van een rechtvaardiging voor de vertraging waarmee het is ingediend, niet-ontvankelijk is.
10      Voorts heeft het Gerecht in de punten 53 tot en met 56 van deze beschikking geoordeeld dat rekwirant evenmin had aangetoond dat die schade noodzakelijkerwijs uit de gedraging van Europol voortvloeide aangezien hij geen bewijzen had overgelegd aan de hand waarvan het Gerecht de persoonsgegevens kon identificeren die onrechtmatig zouden zijn verwerkt en kon beoordelen of en in hoeverre de gestelde immateriële schade noodzakelijkerwijs uit die verwerking voortvloeide.
11      In punt 63 van de bestreden beschikking heeft het Gerecht dan ook het beroep van rekwirant in zijn geheel verworpen.
Conclusies van FL
12      Met zijn hogere voorziening verzoekt FL het Hof:
–        de bestreden beschikking gedeeltelijk te vernietigen voor zover het Gerecht zijn beroep tot vergoeding van de immateriële schade die hij stelt te hebben geleden doordat Europol onrechtmatig zijn persoonsgegevens heeft verkregen en verwerkt en deze publiekelijk heeft gebruikt in een tegen hem ingeleide strafzaak, heeft verworpen;
–        het beroep gedeeltelijk toe te wijzen, te oordelen dat Europol hem immateriële schade heeft berokkend door onrechtmatig en met schending van zijn recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer zijn persoonsgegevens te verkrijgen en te verwerken en deze te gebruiken in het kader van die strafzaak, en hem een vergoeding ten belope van 7 500 EUR toe te kennen of, subsidiair, een symbolische vergoeding of een andere passende immateriële vergoeding, en
–        Europol te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.
Hogere voorziening
13      Volgens artikel 181 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer de hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om deze af te wijzen bij met redenen omklede beschikking, eventueel zonder deze ter kennis te brengen van de andere partijen in de procedure bij het Gerecht.
14      Deze bepaling dient op de onderhavige zaak te worden toegepast.
15      Met zijn hogere voorziening verzoekt rekwirant in essentie om vernietiging van de bestreden beschikking voor zover het Gerecht daarbij zijn vordering tegen Europol kennelijk rechtens ongegrond heeft verklaard. Hij preciseert hierbij dat hij niet opkomt tegen de verwerping door het Gerecht van zijn grieven volgens welke de immateriële schade die Europol hem zou hebben berokkend voortvloeide uit het feit dat de uit de „Exclu”-server verzamelde persoonsgegevens niet konden worden getoetst voordat zij als bewijs werden gebruikt in de strafzaak tegen hem, en uit zijn voorlopige detentie waartoe op basis van die gegevens was besloten. Tevens geeft hij aan de bestreden beschikking niet te betwisten voor zover het Gerecht daarbij zijn vordering tegen Eurojust kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard.
16      Rekwirant voert ter ondersteuning van zijn hogere voorziening twee middelen aan. Het eerste is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven door niet na te gaan of in casu was voldaan aan een van de voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie, namelijk de onrechtmatigheid van de aan Europol verweten gedraging, en het tweede aan een onjuiste rechtsopvatting waarvan het blijk zou hebben gegeven bij zijn onderzoek van een andere voorwaarde, namelijk die inzake het werkelijk bestaan van twee onderdelen van de immateriële schade die Europol hem zou hebben berokkend.
Eerste middel
Argumenten van FL
17      Met zijn eerste middel voert rekwirant aan dat het Gerecht in punt 35 van de bestreden beschikking is voorbijgegaan aan de rechtspraak van het Hof en andere bronnen van internationaal recht door de voorwaarde voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging niet als eerste te onderzoeken, met name gelet op het feit dat hij in casu stelt immateriële schade te hebben geleden.
18      Hoewel rekwirant erkent dat uit de rechtspraak van het Hof die onder meer voortvloeit uit het arrest van 9 september 1999, Lucaccioni/Commissie (C‑257/98 P, EU:C:1999:402, punt 13), blijkt dat er voor de Unierechter geen verplichting bestaat om de drie voorwaarden voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie in een bepaalde volgorde te onderzoeken, meent hij dat niettemin uit eerdere rechtspraak van het Hof die onder meer voortvloeit uit het arrest van 15 september 1994, KYDEP/Raad en Commissie (C‑146/91, EU:C:1994:329, punt 20), kan worden afgeleid dat de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging altijd vóór de twee andere moet worden onderzocht, in het bijzonder wanneer wordt gesteld dat er immateriële schade is geleden. Bovendien onderzoeken het Hof en het Gerecht deze voorwaarde in het overgrote deel van hun beslissingen inzake vorderingen tot schadevergoeding als eerste. Rekwirant is van mening dat er geen beroep kan worden gedaan op redenen van proceseconomie om te rechtvaardigen dat die voorwaarden niet in een bepaalde volgorde worden onderzocht wanneer het zoals in de onderhavige zaak gaat om een principiële aangelegenheid die van belang kan zijn voor een groot aantal verzoekers die zich in een vergelijkbare of identieke situatie bevinden.
19      Volgens rekwirant zou de Unierechter ook wanneer niet is voldaan aan de twee andere voorwaarden voor niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie, mocht hij de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging als eerste onderzoeken en oordelen dat daaraan is voldaan, de mogelijkheid hebben om de verzoekende partij niet te verwijzen in de kosten van de verwerende partij, en vooral om de onrechtmatigheid van de verweten gedraging publiek bekend te maken. Zoals het Hof en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) reeds hebben geoordeeld kan dat laatste op zich een passend en in beginsel toereikend herstel vormen van elke immateriële schade. Die benadering volgt volgens hem ook uit de rechtspraak van het Internationaal Gerechtshof (IGH), het Afrikaans Hof voor de Rechten van de Mens en de Volkeren en het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens, evenals uit de praktijk van de Verenigde Naties.
Beoordeling door het Hof
20      Vooraf zij eraan herinnerd dat volgens artikel 50, lid 1, van verordening 2016/794 eenieder die schade heeft geleden ten gevolge van een onrechtmatige verwerking van gegevens het recht heeft om van Europol vergoeding van de geleden schade te verkrijgen overeenkomstig artikel 340 VWEU. Bijgevolg is de rechtspraak van het Hof met betrekking tot deze bepaling in casu relevant.
21      Volgens de rechtspraak die het Gerecht in essentie in punt 34 van de bestreden beschikking in herinnering heeft gebracht, moet voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie op grond van artikel 340, tweede alinea, VWEU zijn voldaan aan een aantal voorwaarden, te weten dat er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen (hierna, volgens de bewoordingen die het Gerecht in de bestreden beschikking heeft gebruikt: „voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging”), dat er daadwerkelijk schade is geleden en dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen de schending van de op de auteur van de handeling rustende verplichting en de door de benadeelde personen geleden schade [arresten van 18 december 2025, WS e.a./Frontex (Gezamenlijke terugkeeroperatie), C‑679/23 P, EU:C:2025:976, punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 18 december 2025, Hamoudi/Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
22      Uit deze rechtspraak volgt tevens dat wanneer aan een van die voorwaarden niet is voldaan, het beroep in zijn geheel moet worden verworpen zonder dat hoeft te worden onderzocht of de overige voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie zijn vervuld, en dat er voor de Unierechter geen verplichting bestaat om die voorwaarden in een bepaalde volgorde te onderzoeken (zie in die zin arresten van 9 september 1999, Lucaccioni/Commissie, C‑257/98 P, EU:C:1999:402, punten 13 en 14; 13 december 2018, Europese Unie/Gascogne Sack Deutschland en Gascogne, C‑138/17 P en C‑146/17 P, EU:C:2018:1013, punt 68 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 21 december 2023, United Parcel Service/Commissie, C‑297/22 P, EU:C:2023:1027, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
23      Bijgevolg heeft het Gerecht om te beginnen geen fout begaan door in punt 35 van de bestreden beschikking als eerste de voorwaarde inzake het werkelijk bestaan van de gestelde schade te onderzoeken zonder eerst de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging te hebben onderzocht. Aangezien het uit dat onderzoek heeft geconcludeerd dat niet aan eerstgenoemde voorwaarde was voldaan, hoefde het vervolgens de twee andere voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van Europol, waaronder die inzake de onrechtmatigheid van de gedraging van dat agentschap, niet te onderzoeken [zie naar analogie arrest van 18 december 2025, WS e.a./Frontex (Gezamenlijke terugkeeroperatie), C‑679/23 P, EU:C:2025:976, punt 62].
24      De argumenten van rekwirant kunnen niet afdoen aan de in punt 22 van de onderhavige beschikking aangehaalde rechtspraak.
25      In de eerste plaats klopt het dat het Hof in punt 20 van het arrest van 15 september 1994, KYDEP/Raad en Commissie (C‑146/91, EU:C:1994:329), heeft verklaard, nadat het de drie voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie in herinnering had gebracht, dat „[o]m te beginnen [...] dus de onwettigheid van de aan de instellingen verweten gedragingen [moest] worden onderzocht”, namelijk de eerste van de drie in punt 21 van de onderhavige beschikking genoemde voorwaarden. Uit deze formulering blijkt echter niet dat het Hof het onder alle omstandigheden noodzakelijk heeft geacht om het onderzoek van de voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie aan te vatten met die voorwaarde. Daarnaast erkent rekwirant zelf dat de van na dat arrest daterende vaste rechtspraak die in punt 22 van de onderhavige beschikking is vermeld, aldus moet worden opgevat dat deze niet vereist dat de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging vóór de twee andere aansprakelijkheidsvoorwaarden wordt onderzocht.
26      In de tweede plaats kan het feit dat rekwirant in casu stelt immateriële schade te hebben geleden niet afdoen aan de in punt 22 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak, aangezien deze reeds is toegepast in zaken waarin de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging niet is onderzocht, ook al werd gesteld dat er immateriële schade was geleden (zie bijvoorbeeld arresten van 9 september 1999, Lucaccioni/Commissie, C‑257/98 P, EU:C:1999:402, punten 7 en 16, en 18 maart 2010, Trubowest Handel en Makarov/Raad en Commissie, C‑419/08 P, EU:C:2010:147, punten 43 en 49). Gelet op het voorgaande is het ook niet relevant dat het Hof en het Gerecht in het overgrote deel van hun beslissingen inzake niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie het onderzoek van de voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie aanvatten met de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging, noch dat het in de onderhavige zaak gaat om een principiële aangelegenheid die van belang kan zijn voor een groot aantal verzoekers die zich in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met of identiek is aan die van rekwirant.
27      Wat in de derde plaats het argument betreft dat de vaststelling van de onrechtmatigheid van de verweten gedraging de verzoekende partij ten minste de kans zou geven om, zelfs indien niet aan de twee andere voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie wordt voldaan, niet te worden verwezen in de kosten van de verwerende partij, kan er mee worden volstaan in herinnering te brengen dat de verzoekende partij in dat geval hoe dan ook in het ongelijk wordt gesteld en bijgevolg zowel volgens artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement op de procedure in hogere voorziening van toepassing is, als volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht moet worden verwezen in de kosten indien dat is gevorderd.
28      Bovendien voorzien artikel 138, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, en artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht weliswaar onder de daarin bepaalde omstandigheden in de mogelijkheid dat een partij in een deel van de kosten van de andere partij wordt verwezen, maar dit hangt af van de „omstandigheden van de zaak” en is dus geen automatisme. De in artikel 135, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht vervatte regel dat het Gerecht kan beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij behalve in haar eigen kosten, slechts ten dele of zelfs helemaal niet wordt verwezen in de kosten van de andere partij, heeft evenmin een automatisch karakter, aangezien deze berust op een beoordeling naar „billijkheid”. Uit die bepalingen kan dan ook niet worden afgeleid dat het Hof en het Gerecht zeker zullen beslissen om een verzoeker als FL niet of slechts ten dele te verwijzen in de kosten van de verwerende partij indien, gesteld dat de drie voorwaarden voor niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie zijn onderzocht, wordt geoordeeld dat is voldaan aan de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging maar niet aan de andere twee voorwaarden.
29      In de vierde plaats is het weliswaar juist dat uit punt 72 van het arrest van 28 mei 2013, Abdulrahim/Raad en Commissie (C‑239/12 P, EU:C:2013:331), blijkt dat de erkenning, in arresten of beschikkingen van het Hof of het Gerecht, van de onrechtmatigheid van een handeling of een gedraging van een instelling, een orgaan, een instantie of een functionaris van de Unie een vorm van vergoeding kan zijn voor de immateriële schade die de betrokkene vanwege die onrechtmatigheid heeft geleden, maar opdat de Unierechter tot een dergelijke vorm van vergoeding zou beslissen moet nog altijd voldaan zijn aan de twee andere voorwaarden voor niet‑contractuele aansprakelijkheid van de betrokken instelling, het betrokken orgaan of de betrokken instantie van de Unie. Dit arrest kan dan ook niet afdoen aan de in punt 22 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak.
30      Wat in de vijfde plaats het feit betreft dat in de rechtspraak of de praktijk van andere rechterlijke instanties of internationale organisaties dan het Hof is bevestigd dat de voorwaarde inzake de onrechtmatigheid van de verweten gedraging eerst moet worden onderzocht, volstaat het eraan te herinneren dat de rechtsorde van de Unie die bij de gemeenschapsverdragen in het leven is geroepen en bij latere verdragen, laatstelijk bij het Verdrag van Lissabon, is ontwikkeld, een eigen constitutioneel kader en eigen fundamentele beginselen kent alsmede een bijzonder uitgewerkte institutionele structuur en een compleet geheel aan rechtsregels die de werking ervan waarborgen, en autonoom is ten opzichte van met name het internationaal recht [arrest van 18 december 2025, Commissie/Polen (Ultra-virestoetsing van de rechtspraak van het Hof – Voorrang van het Unierecht), C‑448/23, EU:C:2025:975, punt 166 en aldaar aangehaalde rechtspraak]. Derhalve kunnen de oplossingen die andere internationale rechterlijke instanties dan het Hof of andere internationale organisaties dan de Unie op het gebied van niet-contractuele aansprakelijkheid hebben gekozen, de Unie niet binden.
31      Wat meer in het bijzonder de door rekwirant aangevoerde rechtspraak van het EHRM betreft, volgens welke de vaststelling van een schending van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) door een verdragsluitende staat een toereikende billijke genoegdoening voor de geleden immateriële schade kan vormen in de zin van artikel 41 van dit verdrag (zie onder meer EHRM, 4 december 2015, Roman Zakharov tegen Rusland, CE:ECHR:2015:1204JUD004714306, § 312), moet worden benadrukt dat deze rechtspraak, die in wezen overeenkomt met de in punt 29 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak, niet kan afdoen aan het feit dat, zoals in dat punt is aangegeven, de vaststelling door de Unierechter van de onrechtmatigheid van een handeling of gedraging van een instelling, orgaan, instantie of functionaris van de Unie slechts als een vorm van vergoeding van de gestelde immateriële schade kan worden beschouwd indien is voldaan aan de twee andere voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie.
32      Gelet op het voorgaande moet het eerste middel als kennelijk ongegrond worden afgewezen.
Tweede middel
Argumenten van FL
33      Met zijn tweede middel betoogt rekwirant dat het Gerecht blijk heeft gegeven van verschillende onjuiste rechtsopvattingen door in punt 42 en in de punten 44 en volgende van de bestreden beschikking te oordelen dat niet was voldaan aan de voorwaarde voor niet-contractuele aansprakelijkheid van Europol inzake het werkelijk bestaan van de in die punten genoemde onderdelen van de immateriële schade.
34      Ten eerste heeft hij, anders dan uit de bestreden beschikking blijkt, in het verzoekschrift in eerste aanleg niet enkel gesteld dat hij immateriële schade heeft geleden omdat zijn persoonsgegevens mogelijk „in verkeerde handen konden komen”, maar heeft hij ook aangevoerd dat die schade hem is berokkend doordat die gegevens daadwerkelijk „in verkeerde handen zijn gekomen”, namelijk die van Europol en die van de Duitse en Nederlandse opsporingsautoriteiten. Het Gerecht heeft de argumenten van rekwirant dus onjuist opgevat, zodat zijn conclusie betreffende het bestaan van dit onderdeel van de immateriële schade onjuist is.
35      Ten tweede heeft het Gerecht rekwirant een te strenge bewijsmaatstaf opgelegd om het werkelijk bestaan van de betrokken onderdelen van de immateriële schade aan te tonen. Het Gerecht had namelijk moeten onderzoeken of het bestaan van de schade globaal aannemelijk was, met name gelet op het feit dat Europol niet heeft betwist dat rekwirant de verzender/ontvanger was van de data uit de „Exclu”-accounts waarvan hij in zijn verzoekschrift had aangegeven de gebruiker te zijn, en Europol evenmin heeft betwist dat het deze data daadwerkelijk in handen had of had gekregen.
36      In het bijzonder heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de rechtspraak van het Hof volgens welke het voor de vaststelling van het werkelijk bestaan van immateriële schade niet noodzakelijk is om daartoe een bewijsaanbod te doen wanneer de verzoekende partij aantoont dat de aan de betrokken instelling, het betrokken orgaan of de betrokken instantie verweten gedraging van dien aard was dat deze haar een dergelijke schade kon berokkenen (arrest van 16 juli 2009, SELEX Sistemi Integrati/Commissie, C‑481/07 P, EU:C:2009:461, punt 38). In de specifieke omstandigheden van het onderhavige geval had het Gerecht moeten oordelen dat de aan Europol verweten gedraging van dien aard was dat zij rekwirant immateriële schade kon berokkenen als gevolg van de schending van zijn persoonlijke levenssfeer doordat Europol kennis heeft genomen van vertrouwelijke telecommunicatie en deze heeft gebruikt in een publieke strafzaak. Een dergelijk lager bewijsniveau is volgens rekwirant bovendien vereist omdat hij niet weet welke data Europol precies in handen heeft, aangezien hij er geen toegang toe heeft.
37      Rekwirant voegt daaraan toe dat hij, ondanks het bewijsaanbod waarvan hij voor het Gerecht melding heeft gemaakt en het bewijs dat hij in hogere voorziening aan het Hof overlegt, te weten een proces-verbaal van de Nederlandse vervolgende autoriteit volgens hetwelk hij wel degelijk de gebruiker van bepaalde „Exclu”-accounts was, onmogelijk kan bewijzen dat de data uit die accounts die tegen hem zijn gebruikt in het kader van de hem betreffende strafzaak, dezelfde zijn als die welke Europol in handen had. In die omstandigheden moet, bij gebreke van concrete informatie van Europol waaruit het tegendeel blijkt, redelijkerwijs worden aangenomen dat de gedraging van dat agentschap de gestelde immateriële schade kon opleveren.
38      Rekwirant betoogt tevens dat hij, bij het verstrekken van de in het kader van de hem betreffende strafzaak gebruikte data, ertoe zou kunnen worden aangezet andere data over te leggen dan die waarover Europol beschikt en die dus niet in het bezit van Europol zijn, waardoor de schade als gevolg van de schending van zijn persoonlijke levenssfeer alleen maar groter zou worden. Zoals het EHRM heeft geoordeeld in zijn arrest van 24 september 2024, A.L. en E.J. tegen Frankrijk (CE:ECHR:2024:0924DEC004471520), kan van personen als rekwirant niet worden verlangd dat zij aantonen dat zij ten tijde van de feiten die hun worden verweten, gebruiker waren van een end‑to‑end versleutelde communicatiedienst, zoals „Exclu”, aangezien dit erop zou neerkomen dat zij worden gedwongen zichzelf te incrimineren en zou leiden tot een onevenredige belemmering van de effectieve uitoefening van hun recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel.
Beoordeling door het Hof
39      Vooraf moet worden opgemerkt dat met betrekking tot de immateriële schade die rekwirant stelt te hebben geleden als gevolg van de „openbaarheid” van zijn door Europol verwerkte persoonsgegevens, in geen enkel argument dat hij ter ondersteuning van zijn grief betreffende punt 42 van de bestreden beschikking heeft aangevoerd voldoende coherent en begrijpelijk wordt uitgelegd waarom het Gerecht blijk zou hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in dat punt te oordelen dat rekwirant geen enkel document had overgelegd waarmee werd aangetoond dat in Nederland een strafrechtelijke procedure tegen hem was ingeleid of aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of er enige publiciteit was geweest ten aanzien van zijn zaak.
40      Volgens artikel 256, lid 1, tweede alinea, VWEU, artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 168, lid 1, onder d), en artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof moet een hogere voorziening op straffe van niet-ontvankelijkheid duidelijk aangeven tegen welke onderdelen van de beslissing waarvan de vernietiging wordt gevorderd zij is gericht, en welke juridische argumenten die vordering specifiek staven (arrest van 15 juli 2025, BCE en Commissie/Corneli, C‑777/22 P en C‑789/22 P, EU:C:2025:580, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Hieruit volgt dat het tweede middel kennelijk niet-ontvankelijk is voor zover het tegen punt 42 van de bestreden beschikking is gericht.
41      Ten gronde verwijt rekwirant het Gerecht met zijn argumenten tegen de punten 44 en volgende van de bestreden beschikking in de eerste plaats dat het zijn argumenten onjuist heeft opgevat, aangezien hij voor het Gerecht had betoogd dat de betrokken immateriële schade niet enkel voortvloeide uit het feit dat zijn persoonsgegevens „in verkeerde handen konden komen”, maar ook uit het feit dat zij daadwerkelijk „in verkeerde handen zijn gekomen”.
42      Het volstaat evenwel vast te stellen dat rekwirant in zijn verzoekschrift in eerste aanleg enkel heeft gesteld dat zijn immateriële schade voortvloeide uit het feit dat zijn persoonsgegevens „in verkeerde handen [waren] gekomen” en dat het Gerecht deze grief in punt 44 van de bestreden beschikking correct heeft uiteengezet. Hieruit volgt dat het Gerecht deze grief geenszins onjuist heeft opgevat.
43      In de tweede plaats verwijt rekwirant het Gerecht dat het hem een te strenge bewijsmaatstaf heeft opgelegd om het werkelijk bestaan van de gestelde immateriële schade aan te tonen.
44      Wat ten eerste het argument van rekwirant betreft dat hij het Gerecht de gebruikersnamen heeft meegedeeld van zijn accounts bij de communicatiedienst „Exclu” waaruit Europol de persoonsgegevens zou hebben verkregen en onrechtmatig zou hebben verwerkt, hetgeen Europol niet heeft weersproken, blijkt in dit verband uit de punten 36 en 37 van de bestreden beschikking dat de voorwaarde voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie inzake het werkelijk bestaan van de schade inhoudt dat deze schade daadwerkelijk moet bestaan en zeker moet zijn, hetgeen de verzoekende partij moet bewijzen. Deze laatste dient overtuigend bewijs aan te dragen van zowel het bestaan als de omvang van de door haar aangevoerde schade, en aan te tonen dat deze schade haar persoonlijk raakt (zie in die zin arresten van 9 november 1989, Briantex en Di Domenico/EEG en Commissie, 353/88, EU:C:1989:415, punt 6, en 6 september 2018, Klein/Commissie, C‑346/17 P, EU:C:2018:679, punt 147, en beschikking van 3 september 2021, Löning/Commissie, C‑176/21 P, EU:C:2021:697, punt 19).
45      Voor zover het in het vorige punt genoemde argument van rekwirant aldus moet worden opgevat dat het Gerecht wordt verweten geen rekening te hebben gehouden met het stilzwijgen van Europol over het gebruik door rekwirant van verschillende „Exclu”-accounts, waarvan hij in het verzoekschrift de gebruikersnamen zou hebben meegedeeld, moet worden opgemerkt dat hij in zijn geschriften voor het Gerecht nergens melding heeft gemaakt van dergelijke accounts noch de gebruikersnamen daarvan heeft vermeld. Integendeel, uit die geschriften, gelezen in samenhang met de analyse van de bewijsaanbiedingen die het Gerecht in punt 46 van de bestreden beschikking heeft verricht, blijkt dat rekwirant niet heeft gesteld noch met enig bewijsaanbod heeft aangetoond dat hij een of meer accounts had bij de communicatiedienst „Exclu”. Derhalve kan het Gerecht niet worden verweten dat het geen rekening heeft gehouden met het stilzwijgen van Europol dienaangaande.
46      Daarnaast blijkt uit punt 47 van de bestreden beschikking dat rekwirant in zijn memorie van repliek had verklaard dat hij beschikte over een proces-verbaal aan de hand waarvan zijn persoonsgegevens die uit de „Exclu”-server waren verzameld konden worden geïdentificeerd, maar dat hij dit proces-verbaal om redenen van bescherming van zijn persoonlijke levenssfeer niet in de procedure voor het Gerecht wilde overleggen. In het stadium van de hogere voorziening bevestigt rekwirant ook dat uit dit proces-verbaal, dat door de Nederlandse strafrechtelijke autoriteiten is opgesteld en als bijlage bij de hogere voorziening is gevoegd, blijkt dat hij volgens deze autoriteiten verschillende „Exclu”-accounts met verschillende gebruikersnamen had.
47      Tegen deze achtergrond moet, voor zover rekwirant het Gerecht met zijn in punt 44 van de onderhavige beschikking samengevatte argument verwijt dat het in de punten 48 tot en met 51 van de bestreden beschikking dat proces-verbaal buiten beschouwing heeft gelaten als bewijs, worden vastgesteld dat het Gerecht er in die punten 48 tot en met 51 in essentie op heeft gewezen dat dit bewijs in het verzoekschrift had moeten worden overgelegd of dat de tardieve overlegging ervan in de memorie van repliek had moeten worden gerechtvaardigd, en het niet aan het Gerecht stond om te verzoeken om de overlegging van stukken of om ambtshalve het dossier te onderzoeken teneinde nalatigheden van partijen ter zake van de bewijslevering aan te vullen, hetgeen rekwirant in hogere voorziening niet betwist.
48      Om het Gerecht in staat te stellen te onderzoeken of rekwirant verschillende „Exclu”-accounts had waaruit de hem betreffende persoonsgegevens aan Europol waren doorgegeven en, bijgevolg, om het werkelijk bestaan van de gestelde schade voor hem individueel vast te stellen, was het nochtans onontbeerlijk dat er bewijs werd overgelegd. Bijgevolg kan niet worden geoordeeld dat het Gerecht, door in punt 52 van de bestreden beschikking in essentie te oordelen dat rekwirant „niet heeft voldaan aan de op hem rustende bewijslast om het bestaan en de omvang aan te tonen van de [gestelde] immateriële schade”, rekwirant een te strenge bewijsmaatstaf heeft opgelegd gelet op de in punt 44 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak.
49      In dit verband moet overigens worden vastgesteld dat rekwirant met zijn tweede middel niet opkomt tegen punt 38 van de bestreden beschikking, waarin het Gerecht heeft geoordeeld dat volgens de in punt 44 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak niet kan worden voldaan aan de voorwaarde inzake het werkelijk bestaan van de geleden schade door een beroep te doen op de schade die andere gebruikers van de communicatiedienst „Exclu” hebben geleden als gevolg van de betrokken gegevensverwerkingen.
50      Het door rekwirant ingeroepen arrest van het EHRM van 24 september 2024, A.L. en E.J. tegen Frankrijk (CE:ECHR:2024:0924DEC004471520), kan niet afdoen aan deze overwegingen. In de punten 112 tot en met 114 van dat arrest heeft het EHRM namelijk in essentie geoordeeld dat wanneer een end-to-end versleutelde communicatiedienst, zoals de communicatiedienst „Exclu”, weliswaar een groot aantal gebruikers telt maar in een gesloten netwerk functioneert, verzoekers die stellen dat het vergaren van hun gegevens uit die dienst in strijd is met de artikelen 6 en 13 EVRM, op afdoende wijze moeten aantonen dat zij deel uitmaken van de groep personen van wie gegevens zijn vergaard. Daartoe heeft het EHRM geoordeeld dat de verzoekers die betrokken waren bij de zaak die tot dat arrest heeft geleid, gelet op het feit dat zij strafrechtelijk werden vervolgd als gevolg van die gegevensvergaring niet verplicht waren om aan te tonen dat zij daadwerkelijk gebruikers van die dienst waren, aangezien zij aldus zichzelf zouden incrimineren, maar zich ertoe konden beperken aan te tonen dat het openbaar ministerie bewijs overlegde dat voortkwam uit de betrokken gegevensvergaring.
51      Zoals blijkt uit punt 48 van de onderhavige beschikking, heeft rekwirant juist verzuimd om voor het Gerecht een dergelijk bewijs, waarover hij in casu stelde te beschikken, over te leggen om het werkelijk bestaan van de gestelde schade voor hem individueel vast te stellen.
52      Aangaande het feit dat rekwirant het proces-verbaal in kwestie voor het Hof heeft overgelegd, volstaat het eraan te herinneren dat een bewijsaanbod dat voor het eerst voor het Hof wordt ingediend terwijl het voor het Gerecht had kunnen worden ingediend, moet worden beschouwd als tardief en dus kennelijk niet-ontvankelijk in het stadium van de hogere voorziening (zie in die zin beschikking van 30 juni 2015, Evropaïki Dynamiki/Commissie, C‑575/14 P, EU:C:2015:443, punt 22).
53      Ten tweede heeft het Gerecht, anders dan rekwirant stelt, naar behoren rekening gehouden met de rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 16 juli 2009, SELEX Sistemi Integrati/Commissie (C‑481/07 P, EU:C:2009:461, punt 38). Die rechtspraak is namelijk weliswaar anders geformuleerd maar komt in essentie overeen met de in punt 53 van de bestreden beschikking genoemde rechtspraak die voortvloeit uit het arrest van 12 december 2024, DD/FRA (C‑130/22 P, EU:C:2024:1018, punt 111), volgens welke zelfs bij gebreke van bewijselementen die het bestaan en de omvang van immateriële schade kunnen aantonen, aan de voorwaarde betreffende het bestaan van dergelijke schade kan zijn voldaan indien de verzoekende partij aantoont dat uit de verweten gedraging noodzakelijkerwijs immateriële schade voortvloeide.
54      Voor zover rekwirant in dit verband betoogt dat het Gerecht in de punten 54 tot en met 56 van de bestreden beschikking blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in strijd met de in het vorige punt genoemde rechtspraak te oordelen dat rekwirant bewijselementen had moeten aandragen aan de hand waarvan het Gerecht kon vaststellen welke persoonsgegevens beweerdelijk onrechtmatig waren verwerkt en kon beoordelen of en in hoeverre de gestelde immateriële schade noodzakelijkerwijs uit die verwerkingen voortvloeide, moet worden geoordeeld dat rekwirant die punten 54 tot en met 56 verkeerd leest.
55      Het Gerecht heeft in die punten 54 tot en met 56 immers in essentie geoordeeld dat die rechtspraak de verzoeker niet ontsloeg van zijn verplichting om ten minste een begin van bewijs te leveren dat de schade waarop hij zich beriep hem persoonlijk raakte, overeenkomstig de in punt 44 van de onderhavige beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak. Zoals blijkt uit de punten 47 en 48 van de onderhavige beschikking heeft rekwirant echter geweigerd om voor het Gerecht een begin van bewijs over te leggen waaruit bleek dat hij volgens de vaststellingen van de Nederlandse vervolgende autoriteit de gebruiker was van verschillende „Exclu”-accounts waaruit de persoonsgegevens aan Europol zijn doorgegeven met het oog op verwerking ervan.
56      Gelet op een en ander moet het tweede middel deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond worden verklaard.
57      Hieruit volgt dat de hogere voorziening moet worden afgewezen als deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond.
Kosten
58      Volgens artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dit Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in de beschikking waardoor er een einde komt aan het geding.
59      Aangezien de onderhavige beschikking is uitgesproken voordat de hogere voorziening aan de verwerende partijen in eerste aanleg is betekend en, derhalve, voordat zij kosten hebben kunnen maken, moet worden beslist dat rekwirant zijn eigen kosten zal dragen.
Het Hof (Achtste kamer) beschikt:
1)      De hogere voorziening wordt afgewezen als deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond.
2)      FL draagt zijn eigen kosten.
Luxemburg, 12 maart 2026.
De griffier
De kamerpresident
A. Calot Escobar
O. Spineanu-Matei
*      Procestaal: Nederlands.