Προσωρινό κείμενο
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 16ης Απριλίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Υπαλληλική υπόθεση – Υπάλληλοι – Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Άρθρο 24 – Αίτηση αρωγής – Άρθρο 12α – Έννοια της “ηθικής παρενόχλησης” – Παθητική ή συλλογική παρενόχληση – Απόρριψη αίτησης αρωγής – Προσφυγή ακυρώσεως και αγωγή αποζημιώσεως »
Στην υπόθεση C‑343/23 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 31 Μαΐου 2023,
Jean-Marc Colombani, κάτοικος Auderghem (Βέλγιο), εκπροσωπούμενος από την N. de Montigny, avocate,
αναιρεσείων,
όπου ο έτερος διάδικος είναι η:
Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), εκπροσωπούμενη από την A. Ireland και τον R. Spáč, επικουρούμενους από την L. Lence de Frutos, abogada, και τον M. Troncoso Ferrer, avocat,
καθής-εναγομένη πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δεύτερο τμήμα),
συγκείμενο από τους K. Jürimäe, πρόεδρο τμήματος, K. Lenaerts, Πρόεδρο του Δικαστηρίου, ασκούντα καθήκοντα δικαστή του δευτέρου τμήματος, F. Schalin, M. Gavalec και Z. Csehi (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: R. Norkus
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 10ης Απριλίου 2025,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1        Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο Jean-Marc Colombani ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 22ας Μαρτίου 2023, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑113/22, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2023:154), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ προσφυγή-αγωγή του, με αίτημα, αφενός, την ακύρωση της απόφασης της 15ης Ιουνίου 2021 με την οποία η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) απέρριψε εν μέρει την αίτηση αρωγής που είχε υποβάλει στις 18 Φεβρουαρίου 2021 (στο εξής: απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής) βάσει του άρθρου 24 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: ΚΥΚ), καθώς και την ακύρωση του φιλικού διακανονισμού που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων στις 9 Φεβρουαρίου 2021 (στο εξής: φιλικός διακανονισμός) και της φερόμενης σιωπηρής απόφασης προαγωγής του στον βαθμό AD 14, αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2018, όπως περιήλθε σε γνώση του με τη διαβίβαση του εκκαθαριστικού σημειώματος μισθοδοσίας Μαΐου 2021, και, αφετέρου, την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που προβάλλει ότι υπέστη λόγω της συμπεριφοράς της ΕΥΕΔ.
Το νομικό πλαίσιο
2        Το άρθρο 12α του ΚΥΚ προβλέπει τα εξής:
«1.      Ο υπάλληλος απέχει από κάθε μορφή ηθικής ή σεξουαλικής παρενόχλησης.
2.      Ο υπάλληλος που υπήρξε θύμα ηθικής ή σεξουαλικής παρενόχλησης δεν υφίσταται καμία επιβλαβή συνέπεια εκ μέρους του οργάνου. Ο υπάλληλος που έχει δώσει αποδείξεις για ηθική ή σεξουαλική παρενόχληση δεν υφίσταται καμία επιβλαβή συνέπεια εκ μέρους του οργάνου, υπό τον όρο ότι έχει ενεργήσει εντίμως.
3.      Ως “ηθική παρενόχληση”, νοείται η καταχρηστική επί ορισμένο χρονικό διάστημα διαγωγή που εκδηλώνεται κατά τρόπο επαναληπτικό ή συστηματικό με είδη συμπεριφοράς, με προφορικό ή γραπτό λόγο, με χειρονομίες ή πράξεις που γίνονται με πρόθεση και θίγουν την προσωπικότητα, την αξιοπρέπεια ή τη φυσική ή ψυχολογική ακεραιότητα ενός προσώπου.
[...]»
3        Το άρθρο 24 του ΚΥΚ ορίζει τα ακόλουθα:
«Η [Ευρωπαϊκή] Ένωση παρέχει βοήθεια στον υπάλληλο, ιδίως σε περίπτωση διώξεως των δραστών απειλών, προσβολών, εξυβρίσεων ή αποπειρών εναντίον του προσώπου και της περιουσίας είτε του ιδίου είτε των μελών της οικογενείας του, λόγω της ιδιότητάς του ή των καθηκόντων του.
Η Ένωση επανορθώνει αλληλεγγύως τις ζημίες που έχουν προκληθεί στην περίπτωση αυτή στον υπάλληλο στο μέτρο που ο τελευταίος δεν είναι, εκ δόλου ή βαρείας αμελείας, υπαίτιος των ζημιών αυτών και εφόσον δεν έχει δυνηθεί να επιτύχει επανόρθωση από το δράστη.»
Το ιστορικό της διαφοράς
4        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 20 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ως εξής:
«2      Ο προσφεύγων-ενάγων είναι υπάλληλος της ΕΥΕΔ.
3      Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στη γαλλική διπλωματική υπηρεσία. Την 1η Μαΐου 1990 εισήλθε στην υπηρεσία της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Τον Σεπτέμβριο του 2010 τοποθετήθηκε στην ΕΥΕΔ, όπου διετέλεσε βοηθός του εκτελεστικού γενικού γραμματέα, A, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015. Μεταξύ Μαρτίου 2015 και Αυγούστου 2016, ο προσφεύγων-ενάγων ήταν αρχικώς βοηθός και εν συνεχεία σύμβουλος του εκτελεστικού γενικού γραμματέα, B. Την 1η Ιουνίου 2016, ο προσφεύγων-ενάγων διορίστηκε σύμβουλος της εκτελεστικής γενικής γραμματέως, C. Από την 1η Ιανουαρίου 2017, ασκεί καθήκοντα συμβούλου του αναπληρωτή γενικού γραμματέα αρμόδιου για την κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας (ΚΠΑΑ) και για την αντιμετώπιση κρίσεων, ήτοι κατ’ αρχάς του D και από 1ης Μαΐου 2020 του E.
4      Καθόσον το όνομά του δεν καταχωρίσθηκε στον πίνακα των υπαλλήλων που προτάθηκαν για προαγωγή στον βαθμό AD 14 στο πλαίσιο της περιόδου προαγωγών 2017, ο προσφεύγων-ενάγων άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου με την οποία έβαλλε κατά της απόφασης της ΕΥΕΔ, της 9ης Νοεμβρίου 2017, περί μη προαγωγής του. Με απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑372/18, [...] EU:T:2019:734), το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την εν λόγω απόφαση με το σκεπτικό ότι οι γενικές εκτελεστικές διατάξεις που εφάρμοσε η ΕΥΕΔ για την περίοδο προαγωγών 2017 ήταν παράτυπες, καθόσον δεν επέτρεπαν τη συγκριτική και αντικειμενική εξέταση των προσόντων των υπαλλήλων.
5      Στις 6 Αυγούστου 2020, ο προσφεύγων-ενάγων άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή-αγωγή με αίτημα την ακύρωση της φερόμενης απόφασης της ΕΥΕΔ να μην εκτελέσει την απόφαση της 10ης Οκτωβρίου 2019, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑372/18, [...] EU:T:2019:734), καθώς και την ακύρωση των αποφάσεων περί απόρριψης των υποψηφιοτήτων του για τις θέσεις επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κορέα, το Ουζμπεκιστάν και τη Βόρεια Μακεδονία. Ζήτησε επίσης την ακύρωση της απόφασης της ΕΥΕΔ να μην του παράσχει πρόσβαση στα έγγραφα που σχετίζονται με τις διαδικασίες αυτές, ιδίως στα συγκριτικά στοιχεία των υποψηφίων που επελέγησαν κατά τη διαδικασία προεπιλογής. Με διάταξη της 12ης Φεβρουαρίου 2021, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑507/20, [...] EU:T:2021:95), η υπόθεση αυτή διαγράφηκε από το πρωτόκολλο του Γενικού Δικαστηρίου κατόπιν [του φιλικού διακανονισμού].
6      Σύμφωνα με τους όρους του φιλικού διακανονισμού, η ΕΥΕΔ δεσμεύθηκε να προαγάγει τον προσφεύγοντα-ενάγοντα στον βαθμό AD 14, κλιμάκιο 1, αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2018 (σημείο 1 του φιλικού διακανονισμού). Επιπλέον, η ΕΥΕΔ δεσμεύθηκε να παράσχει στον προσφεύγοντα-ενάγοντα τα στοιχεία που συνδέονται με τα προσόντα και την επαγγελματική πείρα των υποψηφίων που η επιτροπή είχε θεωρήσει ότι ανταποκρίνονταν πληρέστερα στα ληφθέντα εν συνεχεία υπόψη κριτήρια προεπιλογής για τη σύγκριση των τίτλων και των προσόντων των επιλεγέντων υποψηφίων στις διαδικασίες προεπιλογής για τις θέσεις των επικεφαλής αντιπροσωπείας της Ένωσης στη Βόρεια Μακεδονία, την Αλγερία, το Αζερμπαϊτζάν και τη Νορβηγία, καθώς και για τη θέση του διευθυντή Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής στην ΕΥΕΔ, τηρουμένων των εφαρμοστέων κανόνων δικαίου και, ιδίως των κανόνων προστασίας δεδομένων, σύμφωνα με τη γνώμη του υπευθύνου προστασίας δεδομένων της ΕΥΕΔ (σημείο 2 του φιλικού διακανονισμού).
7      Στις 18 Φεβρουαρίου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε αίτηση αρωγής δυνάμει του άρθρου 24 του ΚΥΚ με την οποία στρεφόταν, υπό την ιδιότητά τους ως διαδοχικών ιεραρχικώς προϊσταμένων, κατά της πρώην εκτελεστικής γενικής γραμματέως της ΕΥΕΔ, C, ενός από τους πρώην αναπληρωτές γενικούς γραμματείς της ΕΥΕΔ, D, ενός από τους εν ενεργεία αναπληρωτές γενικούς γραμματείς της ΕΥΕΔ, E, και του γενικού διευθυντή προϋπολογισμού και διοίκησης, F.
8      Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 22ας Φεβρουαρίου 2021 προς τον F, ο προσφεύγων-ενάγων τον κάλεσε να επιβεβαιώσει ότι η ΕΥΕΔ δεν είχε αντιρρήσεις όσον αφορά την κοινοποίηση των εγγράφων που συνόδευαν [την εν λόγω] αίτηση αρωγής [...] στα βελγικά δικαιοδοτικά και διοικητικά όργανα στο πλαίσιο διαδικασίας καταγγελίας ενώπιον της επιθεώρησης εργασίας των Βρυξελλών (Βέλγιο). Εξάλλου, με το εν λόγω μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ο προσφεύγων-ενάγων δήλωσε ότι επιθυμούσε να βεβαιωθεί ότι η ΕΥΕΔ δεν είχε αντιρρήσεις επί της αρχής σε σχέση με τη γνωστοποίηση των πραγματικών περιστατικών που συνοψίζονταν στην ως άνω αίτηση σε ένα ή περισσότερα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Με την απάντησή του, η οποία διαβιβάστηκε με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 23ης Φεβρουαρίου 2021, ο F κάλεσε τον προσφεύγοντα-ενάγοντα να υποβάλει αίτηση δυνάμει του άρθρου 19 του ΚΥΚ και να προσδιορίσει τα έγγραφα, τους παραλήπτες και τον σκοπό της σχεδιαζόμενης διαβίβασης των εγγράφων. Όσον αφορά την πρόθεση του προσφεύγοντος-ενάγοντος να ζητήσει την παρέμβαση ορισμένων μελών του Κοινοβουλίου, ο F ανέφερε ότι το διάβημα αυτό δεν θα διεπόταν από τη διαδικασία του άρθρου 19 του ΚΥΚ. Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 24ης Φεβρουαρίου 2021 προς τον F, ο προσφεύγων-ενάγων ζήτησε από την ΕΥΕΔ να τον ενημερώσει αν ορισμένα από τα έγγραφα που συνόδευαν την αίτηση αρωγής “δεν [μπορούσαν] να κοινοποιηθούν στην επιθεώρηση εργασίας Βρυξελλών”.
9      Την 1η Μαρτίου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή ακυρώσεως κατά των αποφάσεων περί απόρριψης των υποψηφιοτήτων που είχε υποβάλει, αφενός, για τη θέση του διευθυντή Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής και, αφετέρου, για τη θέση του προϊσταμένου αντιπροσωπείας της Ένωσης στον Καναδά. Με απόφαση της 6ης Ιουλίου 2022, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑129/21, [...] EU:T:2022:424), το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή. [Ο προσφεύγων-ενάγων άσκησε αναίρεση κατά της εν λόγω απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου, την οποία το Δικαστήριο απέρριψε με την απόφαση της 16ης Νοεμβρίου 2023, Colombani κατά ΕΥΕΔ (C‑595/22 P, EU:C:2023:884)].
10      Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 28ης Απριλίου 2021, η διευθύντρια ανθρωπίνων πόρων, G, διαβίβασε στον προσφεύγοντα-ενάγοντα προκαταρκτική ανάλυση της αίτησης αρωγής, στην οποία αναφερόταν ότι η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή (στο εξής: ΑΔΑ) είχε την πρόθεση να κινήσει διοικητική έρευνα όσον αφορά τη C και τον E. Αντιθέτως, όσον αφορά τους ισχυρισμούς περί ηθικής παρενόχλησης λόγω των ενεργειών των D και F, [η εν λόγω] προκαταρκτική ανάλυση ανέφερε ότι δεν τεκμηριώνονταν από αρχή απόδειξης.
11      Με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της 7ης Μαΐου 2021, ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε στη διευθύντρια ανθρωπίνων πόρων τις παρατηρήσεις του επί της [εν λόγω] προκαταρκτικής ανάλυσης.
12      Στο εκκαθαριστικό σημείωμα μισθοδοσίας του Μαΐου 2021 του προσφεύγοντος-ενάγοντος αναφερόταν για πρώτη φορά το γεγονός ότι είχε προαχθεί στον βαθμό AD 14, κλιμάκιο 2. Εξάλλου, στο εν λόγω εκκαθαριστικό σημείωμα πραγματοποιήθηκε αναδρομική αναπροσαρμογή των αποδοχών του προσφεύγοντος-ενάγοντος στον βαθμό AD 14 από τον Ιανουάριο του 2018.
13      Με την απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής, την οποία υπέγραψε η διευθύντρια ανθρωπίνων πόρων, η ΑΔΑ απέρριψε την αίτηση αρωγής όσον αφορά τους ισχυρισμούς του προσφεύγοντος-ενάγοντος σχετικά με την ηθική παρενόχληση που ισχυριζόταν ότι υπέστη λόγω των ενεργειών των D και F, με την αιτιολογία ότι δεν τεκμηριώνονταν από αρχή απόδειξης.
14      Την 1η Αυγούστου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε, αφενός, διοικητική ένσταση, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό R/412/21, με αντικείμενο τη φερόμενη σιωπηρή απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής, όπως αυτή προέκυπτε από την προκαταρκτική ανάλυση που του είχε κοινοποιηθεί στις 28 Απριλίου 2021, και, αφετέρου, άλλη διοικητική ένσταση, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό R/413/21, με αντικείμενο τη φερόμενη σιωπηρή απόφαση περί προαγωγής του στον βαθμό AD 14, αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2018, όπως αυτή περιήλθε σε γνώση του με τη διαβίβαση του εκκαθαριστικού σημειώματος μισθοδοσίας του Μαΐου 2021.
15      Στις 25 Αυγούστου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων έλαβε γνώση της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής.
16      Στις 13 Σεπτεμβρίου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε διοικητική ένσταση, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό R/460/21, κατά της [απόφασης αυτής].
17      Με σημείωμα της 25ης Νοεμβρίου 2021, υπογεγραμμένο από [...] τον F, η ΕΥΕΔ ενημέρωσε επίσημα τον προσφεύγοντα-ενάγοντα για την απόφαση της ΑΔΑ να τον προαγάγει στον βαθμό AD 14, κλιμάκιο 1, αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2018, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 266, παράγραφος 1,
ΣΛΕΕ και προς εκτέλεση της διάταξης της 12ης Φεβρουαρίου 2021, Colombani κατά ΕΥΕΔ (T‑507/20, [...] EU:T:2021:95), και σύμφωνα με τον φιλικό διακανονισμό, επισημαίνοντας συγχρόνως ότι η εν λόγω απόφαση περί προαγωγής είχε τεθεί σε εφαρμογή και είχε περιληφθεί στον φάκελο του προσφεύγοντος-ενάγοντος που τηρούνταν στο ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης προσωπικού της Επιτροπής [...] από τις 30 Μαρτίου 2021 και ότι η αυτόματη προαγωγή στο ανώτερο κλιμάκιο πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2020.
18      Με απόφαση της 26ης Νοεμβρίου 2021, ο εκτελεστικός γενικός γραμματέας της ΕΥΕΔ, L, ως ΑΔΑ, απέρριψε τις διοικητικές ενστάσεις R/412/21 και R/460/21.
19      Στις 29 Νοεμβρίου 2021 ο προσφεύγων-ενάγων υπέβαλε διοικητική ένσταση, η οποία πρωτοκολλήθηκε υπό τον αριθμό R/618/21, σχετικά με τη μη εκτέλεση του φιλικού διακανονισμού εκ μέρους της ΕΥΕΔ ιδίως όσον αφορά το σημείο 2 του εν λόγω διακανονισμού.
20      Με απόφαση της 30ής Νοεμβρίου 2021, η ΑΔΑ απέρριψε τη διοικητική ένσταση R/413/21.»
Η προσφυγή-αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση
5        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 3 Μαρτίου 2022, ο πρωτοδίκως προσφεύγων-ενάγων και νυν αναιρεσείων (στο εξής: αναιρεσείων) άσκησε προσφυγή-αγωγή με αίτημα, αφενός, την ακύρωση της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής καθώς και την ακύρωση του φιλικού διακανονισμού και της φερόμενης σιωπηρής απόφασης προαγωγής του στον βαθμό AD 14, αναδρομικά από 1ης Ιανουαρίου 2018, όπως περιήλθε σε γνώση του με τη διαβίβαση του εκκαθαριστικού σημειώματος μισθοδοσίας Μαΐου 2021, και, αφετέρου, την αποκατάσταση της υλικής ζημίας και την ικανοποίηση της ηθικής βλάβης που προβάλλει ότι υπέστη λόγω της συμπεριφοράς της ΕΥΕΔ.
6        Προς στήριξη του αιτήματος ακύρωσης της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής, ο αναιρεσείων προέβαλε πέντε λόγους ακυρώσεως. Ο πέμπτος λόγος ακυρώσεως δεν ασκεί επιρροή στην υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, καθόσον η εξέτασή του από το Γενικό Δικαστήριο δεν αμφισβητείται από τον αναιρεσείοντα στο πλαίσιο της αναιρέσεως. Ο πρώτος λόγος ακυρώσεως αφορούσε υπηρεσιακό πταίσμα, παράβαση του καθήκοντος μέριμνας και του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: Χάρτης) και του ΚΥΚ, ο δεύτερος την ύπαρξη αρχής απόδειξης του υποστατού των πραγματικών περιστατικών σχετικά με την παρενόχληση που προβάλλει ότι υπέστη ο αναιρεσείων, ο τρίτος κατάχρηση εξουσίας και παράβαση του άρθρου 47 του Χάρτη και ο τέταρτος κατάχρηση εξουσίας και παράβαση του άρθρου 227 ΣΛΕΕ και του άρθρου 44 του Χάρτη.
7        Στις σκέψεις 54 και 65 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, αντιστοίχως, το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, με τα οποία προβαλλόταν πολλαπλή πλάνη εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών που καταλογίζονταν, αντιστοίχως, στον D και τον F, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι δεν συνέτρεχε τέτοια πλάνη. Επισήμανε επ’ αυτού ότι η ΑΔΑ ορθώς εκτίμησε ότι ο αναιρεσείων δεν είχε προσκομίσει αρχή απόδειξης της εις βάρος του ηθικής παρενόχλησης από τα δύο αυτά πρόσωπα.
8        Στις σκέψεις 70 και 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβαλλόταν υπαίτια παράλειψη εφαρμογής προσωρινών μέτρων προστασίας σε σχέση με τον αναιρεσείοντα, καθόσον διαπίστωσε ότι η ΕΥΕΔ δεν είχε την υποχρέωση να κινήσει διοικητική έρευνα εις βάρος των D και F, ούτε να λάβει περαιτέρω προσωρινά μέτρα προστασίας υπό τη μορφή ανεπίσημων μέτρων προστασίας ή οικονομικής ενίσχυσης.
9        Στη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως αλυσιτελές το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβαλλόταν ο παράνομος χαρακτήρας των απειλών που είχαν διατυπωθεί εις βάρος του αναιρεσείοντος. Έκρινε ότι οι φερόμενες απειλές, οι οποίες αφορούσαν τη δημοσιοποίηση πληροφοριών στις βελγικές δικαστικές αρχές και στα μέλη του Κοινοβουλίου, ακόμη και αν θεωρηθούν αποδεδειγμένες, δεν είχαν αντίκτυπο στην απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής κατά το μέρος που αφορούσε τους D και F.
10      Στις σκέψεις 89, 92 και 93 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, με το οποίο προβαλλόταν μεροληπτική στάση και σύγκρουση συμφερόντων στο πρόσωπο της εκδότριας της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής. Συναφώς, έκρινε ότι, ακόμη και αν υπήρχαν αμφιβολίες ως προς την αντικειμενική αμεροληψία της εκδότριας της απόφασης αυτής, η επανεξέταση της ίδιας απόφασης από τον εκτελεστικό γενικό γραμματέα της ΕΥΕΔ κατέστησε δυνατή τη διόρθωση της ως άνω παρατυπίας. Επιπλέον, ακόμη και αν η ως άνω απόφαση είχε υπογραφεί από πρόσωπο που δεν διατηρούσε ιεραρχική σχέση με τον F, αποκλειόταν το ενδεχόμενο η εξέταση της αίτησης αρωγής να είχε αποτέλεσμα άλλο από την απόρριψή της, καθόσον στρεφόταν κατά του τελευταίου.
11      Τέλος, στη σκέψη 107 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τον τρίτο και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούσαν κατάχρηση εξουσίας, ως αλυσιτελείς και, εν πάση περιπτώσει, ως αβάσιμους.
12      Δεδομένου ότι απορρίφθηκαν όλοι οι λόγοι που προέβαλε ο αναιρεσείων προς στήριξη του αιτήματος ακυρώσεως της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση ακυρώσεως καθώς και την αγωγή αποζημιώσεως.
Τα αιτήματα των διαδίκων στην αναιρετική διαδικασία
13      Ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως και να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση,
–        να εκδικάσει την υπόθεση και να ακυρώσει την απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής,
–        να καταδικάσει την ΕΥΕΔ στην καταβολή ποσού συμβολικώς οριζόμενου σε ένα ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη του,
–        να καταδικάσει την ΕΥΕΔ στα δικαστικά έξοδα στα οποία υπεβλήθη ο ίδιος στο πλαίσιο αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.
14      Η ΕΥΕΔ ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη ή, τουλάχιστον, ως αβάσιμη,
–        να επικυρώσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, και
–        να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της παρούσας και της πρωτόδικης διαδικασίας.
15      Η αίτηση αναιρέσεως αφορά τόσο το σκέλος της απόφασης με το οποίο το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε το ακυρωτικό αίτημα όσο και το σκέλος της απόφασης με την οποία απέρριψε το αίτημα αποζημίωσης.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
16      Προς στήριξη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει τέσσερις λόγους αναιρέσεως, εκ των οποίων ο πρώτος αφορά πλάνη περί το δίκαιο κατά την εξέταση του αντικειμένου της αίτησης αρωγής του και εσφαλμένη ερμηνεία της έννοιας της «παρενόχλησης», ο δεύτερος πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που καταλογίζονταν στους D και F, ο τρίτος παράβαση του άρθρου 24 του ΚΥΚ και ο τέταρτος μη συνεκτίμηση της ύπαρξης απόφασης περί απόρριψης της υποβληθείσας αίτησης και πλάνη περί το δίκαιο κατά την ανάλυση των άρθρων 17 και 19 του ΚΥΚ.
17      Η ΕΥΕΔ προβάλλει, προκαταρκτικώς, ένσταση απαραδέκτου της αιτήσεως αναιρέσεως στο σύνολό της, υποστηρίζοντας ότι ο αναιρεσείων ζητεί από το Δικαστήριο νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, χωρίς να επικρίνει πραγματικά σε νομικό επίπεδο την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
18      Καθένας από τους ειδικούς λόγους απαραδέκτου που προβάλλονται κατά τα ανωτέρω πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της εκτίμησης των λόγων ακυρώσεως και των αιτιάσεων που αφορούν.
Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
19      Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει κατ’ ουσίαν ότι η συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της εξέτασης του προβληθέντος πρωτοδίκως δεύτερου λόγου ακυρώσεως, σχετικά με την ύπαρξη αρχής απόδειξης του υποστατού των πραγματικών περιστατικών σχετικά με την παρενόχληση που προβάλλει ότι υπέστη, στηρίζεται σε εσφαλμένη παραδοχή και, ως εκ τούτου, ενέχει πλάνη περί το δίκαιο.
20      Συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων προβάλλει ότι, κατά την εκτίμηση της ύπαρξης αρχής απόδειξης του υποστατού της καταλογιστέας στους D και F ηθικής παρενόχλησης, το Γενικό Δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη, στις σκέψεις 31, 34, 38 και 39 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η συλλογική και παθητική συμπεριφορά μπορεί επίσης να συνιστά τέτοια παρενόχληση, περιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 24 του ΚΥΚ στην παρενόχληση stricto sensu. Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε, στις σκέψεις 47, 53, 59, 60 και 61, ότι η παρενόχληση αυτή μπορούσε να οφείλεται μόνο σε ατομική, προσωπική και ενεργό συμπεριφορά του φερόμενου ως δράστη της παρενόχλησης.
21      Συναφώς, ο αναιρεσείων προσθέτει ότι το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η ΕΥΕΔ είχε απορρίψει την αίτηση αρωγής λόγω της απουσίας συμπεριφοράς παρενόχλησης καταλογιστέας στους D και F. Ωστόσο, ο αναιρεσείων υπογραμμίζει ότι η εν λόγω αίτηση αρωγής αφορούσε επίσης την παθητική στάση του F, ο οποίος ανέχθηκε τη βούληση μιας προδήλως παράνομης διάκρισης την οποία εξέφρασε η C. Η δε παθητική ως άνω στάση του F συνέβαλε de facto στη διατήρηση και στην επιδείνωση της φερόμενης παρενόχλησης. Ειδικότερα, λόγω του μεγάλου αριθμού των εμπλεκομένων προσώπων και των σχέσεων τους με τον ηθικό αυτουργό της παρενόχλησης αυτής, ο αναιρεσείων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι η παρενόχληση αυτή είχε συλλογικό χαρακτήρα.
22      Υπό τις συνθήκες αυτές, στηριζόμενος στις σκέψεις 126 και 127 της απόφασης της 30ής Μαρτίου 2022, KF κατά ΕΤΕπ (T‑299/20, EU:T:2022:171), ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι μια πρακτική παρενόχλησης μπορεί να τελείται «[...] από πλείονα πρόσωπα, που ανήκουν στο ίδιο θεσμικό όργανο και ενεργούν συντονισμένα ή, τουλάχιστον, με τον ίδιο τρόπο». Μια τέτοια ερμηνεία της έννοιας της «παρενόχλησης» προϋπέθετε ότι η ΕΥΕΔ όφειλε να προβεί σε «σφαιρική ανάλυση των διαφόρων συμπεριφορών» των οικείων προσώπων ως προς τις οποίες ο προσφεύγων «ισχυριζόταν ότι ήταν ικανές να αποδείξουν την ύπαρξη παρενόχλησης», με κίνδυνο, άλλως, να αλλοιωθεί το αντικείμενο της καταγγελίας. Επομένως, κατά τον αναιρεσείοντα, το Γενικό Δικαστήριο δεν μπορούσε να περιοριστεί σε εξατομικευμένη ανάλυση των συμπεριφορών χωρίς να λάβει υπόψη το γενικότερο πλαίσιο.
23      Εξάλλου, αναφερόμενος σε πλείονες παθητικές συμπεριφορές, αντιστοίχως, των D και F, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι ερμήνευσε εσφαλμένως την έννοια της «παρενόχλησης», περιορίζοντάς την σε ενεργό συμπεριφορά, και ότι απαίτησε από τον αναιρεσείοντα να αποδείξει ενεργά μια συμπεριφορά που συνίστατο ωστόσο σε παραλείψεις. Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς τις διαπιστώσεις του Γενικού Δικαστηρίου στις σκέψεις 47 και 60 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν εναπέκειτο σε αυτόν να αποδείξει ενεργό, άμεση, συγκεκριμένη και ατομική συμπεριφορά των ιεραρχικά ανωτέρων του όσον αφορά την περιθωριοποίησή του.
24      Η ΕΥΕΔ αντιτείνει ότι ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος καθόσον ο αναιρεσείων δεν προβάλλει καμία νομική επιχειρηματολογία προς στήριξη του ισχυρισμού του ότι το Γενικό Δικαστήριο περιόρισε το περιεχόμενο του άρθρου 24 του ΚΥΚ και, εν πάση περιπτώσει, είναι αβάσιμος.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
25      Πρώτον, όσον αφορά το παραδεκτό της επιχειρηματολογίας που ανέπτυξε ο αναιρεσείων προς στήριξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται ότι, με την επιχειρηματολογία αυτή, ζητεί από το Δικαστήριο να αποφανθεί, μεταξύ άλλων, επί της έννοιας της «ηθικής παρενόχλησης», πράγμα που αφορά νομικό ζήτημα. Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός.
26      Δεύτερον, επισημαίνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο κλήθηκε να αποφανθεί επί της έννοιας της «παρενόχλησης», κατά το άρθρο 12α, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, επ’ ευκαιρία αιτήματος ακύρωσης της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής δυνάμει του άρθρου 24 του ΚΥΚ.
27      Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία του Δικαστηρίου, η Διοίκηση υποχρεούται να κινήσει διοικητική έρευνα προκειμένου να διαλευκανθούν τα πραγματικά περιστατικά και να μπορέσει στη συνέχεια να λάβει, κατά περίπτωση, τα κατάλληλα μέτρα αρωγής όταν υφίσταται επαρκής αρχή απόδειξης των ισχυρισμών που διατυπώνονται σε αίτηση αρωγής (πρβλ. απόφαση της 7ης Δεκεμβρίου 2023, HV και HW κατά ECDC, C‑615/22 P, EU:C:2023:961, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28      Επομένως, όταν οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην αίτηση αρωγής αφορούν ηθική παρενόχληση, εναπόκειται στον αιτούντα την αρωγή να προσκομίσει αρχή απόδειξης της ηθικής παρενόχλησης με βάση τον ορισμό της έννοιας της «ηθικής παρενόχλησης» που διαλαμβάνεται στο άρθρο 12α, παράγραφος 3, του ΚΥΚ.
29      Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζεται ότι η ως άνω έννοια, κατά την εν λόγω διάταξη, ορίζεται ως «καταχρηστική διαγωγή» η οποία, αφενός, υλοποιείται με είδη συμπεριφοράς, με προφορικό ή γραπτό λόγο, με χειρονομίες ή πράξεις που εκδηλώνονται «κατά τρόπο επαναληπτικό ή συστηματικό», όπερ συνεπάγεται ότι η ηθική παρενόχληση πρέπει να νοείται ως διαδικασία η οποία έχει κατ’ ανάγκην ορισμένη διάρκεια και προϋποθέτει την ύπαρξη επαναλαμβανόμενων ή συνεχών ενεργειών οι οποίες γίνονται «με πρόθεση» και όχι «τυχαία». Αφετέρου, για να εμπίπτουν στην εν λόγω έννοια, οι ως άνω συμπεριφορές, εκδηλώσεις γραπτού ή προφορικού λόγου, χειρονομίες και πράξεις πρέπει να έχουν ως αποτέλεσμα την προσβολή της προσωπικότητας, της αξιοπρέπειας ή της σωματικής ή ψυχικής ακεραιότητας ενός προσώπου (αποφάσεις της 12ης Νοεμβρίου 2020, Pethke κατά EUIPO, C‑382/19 P, EU:C:2020:917, σκέψη 96, και της 2ας Ιουνίου 2022, EM κατά Κοινοβουλίου, C‑299/21 P, EU:C:2022:429, σκέψη 102).
30      Επομένως, από το ίδιο το γράμμα του άρθρου 12α, παράγραφος 3, του ΚΥΚ προκύπτει ότι, όπως παρατήρησε και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 20 των προτάσεών του, η έννοια της «ηθικής παρενόχλησης» ορίζεται κατά τρόπο ευρύ και γενικό. Υπό τις συνθήκες αυτές, μπορεί να περιλαμβάνει κάθε μορφή συμπεριφοράς ή πράξεων που πληροί τις δύο προϋποθέσεις που μνημονεύονται στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας απόφασης.
31      Ειδικότερα, αφενός, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι «ηθική παρενόχληση», κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, μπορεί να διαπραχθεί συλλογικά από πλείονα πρόσωπα όταν οι ενέργειες των προσώπων αυτών συνιστούν μία και ενιαία συμπεριφορά παρενόχλησης και καθένα από τα εν λόγω πρόσωπα συμβάλλει στη συμπεριφορά αυτή με την ατομική και προσωπική συμπεριφορά του. Εντούτοις, το πρόσωπο που θεωρεί ότι υπήρξε θύμα συλλογικής ηθικής παρενόχλησης πρέπει να προσκομίσει αρχή απόδειξης, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 27 και 28 της παρούσας απόφασης, όχι μόνον ως προς την ατομική και προσωπική συμπεριφορά καθενός από τους φερόμενους ως δράστες της παρενόχλησης αλλά και ως προς την ύπαρξη συνεννόησης μεταξύ τους. Ελλείψει συντονισμένης συμπεριφοράς μεταξύ των φερόμενων δραστών, η μη παρέμβαση ενός προσώπου για την αποτροπή καταχρηστικών ενεργειών τρίτου τις οποίες γνωρίζει δεν συνιστά, κατ’ αρχήν, ηθική παρενόχληση εκ μέρους του.
32      Αφετέρου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια της «συμπεριφοράς», κατά το άρθρο 12α, παράγραφος 3, του ΚΥΚ, μπορεί να καλύπτει όχι μόνον ενεργητική αλλά και παθητική συμπεριφορά, όπως η περιθωριοποίηση ή ο αποκλεισμός ενός μονίμου ή μη υπαλλήλου στον χώρο εργασίας τους και στο πλαίσιο των εργασιακών του σχέσεων, ή να καλύπτει ακόμη και την παράλειψη ενέργειας. Συναφώς, όπως επισήμανε κατ’ ουσίαν ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 31 των προτάσεών του, η «παθητική» ηθική παρενόχληση πρέπει να συνίσταται σε «καταχρηστική διαγωγή» και να περιλαμβάνει, ως εκ τούτου, ένα στοιχείο που απαιτεί την παρέμβαση του δράστη, όπως η άρνηση επικοινωνίας με ορισμένο πρόσωπο, η αγνόηση ή η απομόνωσή του. Επομένως, μια «παθητική» συμπεριφορά μπορεί να συνιστά «ηθική παρενόχληση» εφόσον αντικατοπτρίζει εκ προθέσεως ατομική συμπεριφορά και όχι «τυχαία» συμπεριφορά, έχει διάρκεια στον χρόνο και έχει ως αποτέλεσμα την προσβολή της προσωπικότητας, της αξιοπρέπειας ή της σωματικής ή ψυχικής ακεραιότητας ενός προσώπου.
33      Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων εκτιμά ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο περιορίζοντας την έννοια της «παρενόχλησης» μόνο σε συμπεριφορές, αφενός, «ατομικές» και «προσωπικές» και, αφετέρου, «ενεργές».
34      Η επιχειρηματολογία αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
35      Πράγματι, παρατηρείται ότι, στις σκέψεις 47, 53 και 59 έως 61 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν ότι ο αναιρεσείων έπρεπε να προσκομίσει, προς στήριξη της αίτησης αρωγής, αρχή απόδειξης που να θεμελιώνει ατομική και προσωπική συμπεριφορά εκ μέρους του προσώπου το οποίο αφορούσε η αίτηση αυτή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όπως επισημαίνει ο γενικός εισαγγελέας στα σημεία 46 και 47 των προτάσεών του, το Γενικό Δικαστήριο δεν απέκλεισε τη δυνατότητα παθητικής και/ή συλλογικής παρενόχλησης αυτής καθεαυτήν. Απλώς δεν δέχτηκε την ύπαρξη, εν προκειμένω, αρχής απόδειξης μιας τέτοιας παρενόχλησης, καθότι δεν αποδείχθηκε ατομική και προσωπική εμπλοκή των D και F στη συμπεριφορά αυτή.
36      Εξ αυτού συνάγεται ότι, αντιθέτως προς τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της «παρενόχλησης», ούτε, κατά συνέπεια, κατά την εξέταση του αντικειμένου της αίτησης αρωγής που υπέβαλε ο αναιρεσείων δυνάμει του άρθρου 24 του ΚΥΚ.
37      Εξάλλου, τα επιχειρήματα του αναιρεσείοντος σχετικά με το βάρος απόδειξης είναι επίσης απορριπτέα. Πράγματι, από τις σκέψεις 27 και 28 της παρούσας απόφασης, προκύπτει ότι εναπόκειται στον αιτούντα την αρωγή να προσκομίσει αρχή απόδειξης. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στις σκέψεις 46 έως 53 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι τα στοιχεία που προέβαλε ο αναιρεσείων δεν ήταν ικανά να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία των εκτιμήσεων της Διοίκησης και ότι ο αναιρεσείων δεν είχε προσκομίσει αρχή απόδειξης προκειμένου να αποδείξει ότι είχε υποστεί παρενόχληση. Συνεπώς, δεν μπορεί να προσαφθεί στο Γενικό Δικαστήριο ούτε ότι αντέστρεψε το βάρος απόδειξης ούτε ότι επέβαλε στον αναιρεσείοντα δυσανάλογο βάρος απόδειξης.
38      Ειδικότερα, από τη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ιδίως ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν είχε απαιτήσει από τον αναιρεσείοντα να προσκομίσει αρνητική απόδειξη, αλλά, τουλάχιστον, αρχή απόδειξης. Ελλείψει όμως οιασδήποτε αρχής απόδειξης, ο αναιρεσείων δεν μπορεί βασίμως να στηριχθεί μόνο σε αδράνεια της Διοίκησης και να απαιτήσει με τον τρόπο αυτόν αντιστροφή του βάρους απόδειξης.
39      Κατά συνέπεια, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
Επί του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
40      Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη.
Επί του πρώτου σκέλους του δεύτερου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
41      Με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε πλάνη εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών που καταλογίζονταν στον D, με το σκεπτικό ότι, αφενός, δέχθηκε μια υπερβολικά περιοριστική έννοια της «ηθικής παρενόχλησης», όπως προκύπτει από τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, και, αφετέρου, υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών.
42      Ως προς το τελευταίο ζήτημα, πρώτον, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της μαρτυρίας του I που μνημονεύεται στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, μαρτυρία στο πλαίσιο της οποίας ο D προέβη, κατά τη διάρκεια συζήτησης το 2017, σε «ορισμένα θετικά σχόλια σχετικά με την ποιότητα της εργασίας [του αναιρεσείοντος]» και υποστήριξε ότι ο αναιρεσείων «είχε τη συνήθη μεταχείριση», αλλά ότι «δύσκολα θα λάμβανε θέση όσο συνέχιζε να [τη] διεκδικεί». Συναφώς, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η προσθήκη του γραμματικού αντικειμένου «τη» στο ρήμα «διεκδικώ» αλλοιώνει το νόημα της μαρτυρίας του I. Συγκεκριμένα, κατά τον αναιρεσείοντα, ο I αναφερόταν στα αντίποινα που εφαρμόστηκαν και έγιναν ανεκτά από τα υψηλότερα κλιμάκια της
ιεραρχίας κατόπιν της πολιτικής που εφάρμοσε η C και η οποία συνίστατο στην περιθωριοποίηση του αναιρεσείοντος επειδή τόλμησε να στραφεί κατά της ΕΥΕΔ.
43      Δεύτερον, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι δεν έλαβε υπόψη τη στενή επαγγελματική σχέση του με τη C στο πλαίσιο της ανάλυσης του επιχειρήματος σχετικά με την πρόταση που υπέβαλε στον αναιρεσείοντα ο D για με τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου της αντιπροσωπείας της Ένωσης στη Βιέννη (Αυστρία), υπεύθυνου για τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Επ’ αυτού όμως ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι, υπό τις συνθήκες της υπό κρίση υπόθεσης, κάθε αντικειμενικό πρόσωπο θα είχε αξιολογήσει την πρόταση αυτή ως ιδιαιτέρως κακόβουλη. Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως απαίτησε να αποδειχθεί η ύπαρξη ιεραρχικής, άμεσης και στενής σχέσης μεταξύ του αναιρεσείοντος και της C, προκειμένου να αποδειχθεί ανάρμοστη συμπεριφορά της τελευταίας έναντι του αναιρεσείοντος. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε αποδεικτικά στοιχεία κρίνοντας ότι ο D είχε επισημάνει στον αναιρεσείοντα ότι δεν γνώριζε τις «διοικητικής φύσεως δυσκολίες» του.
44      Τρίτον, ο αναιρεσείων προβάλλει αντίφαση μεταξύ των πραγματικών διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Συγκεκριμένα, μολονότι το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι ο αναιρεσείων είχε απορρίψει πρόταση για θέση που του έγινε από τον D, δεν δέχεται ότι ο D θα μπορούσε να επηρεάσει τη διαδικασία πρόσληψης σε μια τέτοια θέση.
45      Τέταρτον, ο αναιρεσείων υπογραμμίζει, όσον αφορά τις δηλώσεις που εμπεριέχουν μομφή για το πρόσωπό του και περιλαμβάνονται στο αρχικό κείμενο της έκθεσης αξιολόγησης το οποίο ανέλυσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 50 και 51 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η εξαφάνιση ενός στοιχείου που τον δυσφημεί δεν ισοδυναμεί με ανυπαρξία του στοιχείου αυτού. Συναφώς, ο αναιρεσείων επισημαίνει αντίφαση μεταξύ των δηλώσεων αυτών και των θετικών στοιχείων αξιολόγησης που περιέχονταν στο εν λόγω αρχικό κείμενο.
46      Η ΕΥΕΔ υποστηρίζει ότι το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτο, στο μέτρο που ο αναιρεσείων απλώς επαναλαμβάνει την επιχειρηματολογία που προέβαλε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, χωρίς να διατυπώνει αιτιάσεις σχετικά με τη συλλογιστική του Γενικού Δικαστηρίου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, και αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο εκτίμησε τα αποδεικτικά στοιχεία που του υποβλήθηκαν, όπερ εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, θεωρεί ότι το πρώτο σκέλος είναι αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
47      Όσον αφορά, πρώτον, την προβαλλόμενη παραμόρφωση του περιεχομένου της μαρτυρίας του I που μνημονεύεται στη σκέψη 47 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, πρέπει να επισημανθεί ότι, μολονότι η παραμόρφωση των αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να συνίσταται σε ερμηνεία εγγράφου αντιβαίνουσα στο περιεχόμενό του, δεν αρκεί, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η εν λόγω παραμόρφωση, να αποδειχθεί ότι το έγγραφο αυτό μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικής ερμηνείας από εκείνη που δέχθηκε το Γενικό Δικαστήριο. Για τον σκοπό αυτόν, πρέπει να αποδειχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη προδήλως τα όρια μιας εύλογης εκτίμησης του ως άνω εγγράφου, ιδίως επειδή προέβη σε ερμηνεία αντιβαίνουσα στο περιεχόμενό του (αποφάσεις της 25ης Φεβρουαρίου 2021, Dalli κατά Επιτροπής, C‑615/19 P, EU:C:2021:133, σκέψη 139, της 23ης Μαρτίου 2023, PV κατά Επιτροπής, C‑640/20 P, EU:C:2023:232, σκέψη 134, και της 12ης Δεκεμβρίου 2024, DD κατά FRA, C‑130/22 P, EU:C:2024:1018, σκέψη 48).
48      Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων, περιοριζόμενος στον ισχυρισμό ότι το Γενικό Δικαστήριο, προσθέτοντας το γραμματικό αντικείμενο «τη» στο ρήμα «διεκδικεί», αλλοίωσε το νόημα της μαρτυρίας του I, δεν απέδειξε ότι το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη προδήλως τα όρια εύλογης εκτίμησης της μαρτυρίας αυτής.
49      Ως εκ τούτου, το επιχείρημα που αφορά παραμόρφωση του περιεχομένου της εν λόγω μαρτυρίας πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
50      Όσον αφορά, δεύτερον, την προβαλλόμενη παραμόρφωση στην οποία υπέπεσε το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά την πρόταση για τη θέση του αναπληρωτή προϊσταμένου της αντιπροσωπείας της Ένωσης στη Βιέννη που είναι υπεύθυνος για τον ΟΑΣΕ, επισημαίνεται ότι ο αναιρεσείων δεν προβάλλει κανένα επιχείρημα από το οποίο μπορεί να αποδειχθεί ότι το Γενικό Δικαστήριο υπερέβη προδήλως τα όρια της εύλογης εκτίμησης των αποδεικτικών στοιχείων που προκύπτουν από τα στοιχεία της δικογραφίας. Πράγματι, ο αναιρεσείων απλώς εκθέτει μια διαφορετική πιθανή ερμηνεία των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπό το πρόσχημα της παραμόρφωσης των αποδεικτικών στοιχείων, ο αναιρεσείων επιδιώκει στην πραγματικότητα νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν πρωτοδίκως.
51      Όπως όμως προκύπτει από το άρθρο 256 ΣΛΕΕ και από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αίτηση αναιρέσεως περιορίζεται σε νομικά ζητήματα. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να διαπιστώνει και να εκτιμά τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά, καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία που υποβάλλονται στην κρίση του. Η εκτίμηση των εν λόγω πραγματικών περιστατικών και αποδεικτικών στοιχείων δεν συνιστά, υπό την επιφύλαξη της περίπτωσης παραμόρφωσής τους, νομικό ζήτημα υποκείμενο, ως τέτοιο, στον αναιρετικό έλεγχο του Δικαστηρίου (αποφάσεις της 21ης Σεπτεμβρίου 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, σκέψη 157, και της 18ης Δεκεμβρίου 2025, Hamoudi κατά Frontex, C‑136/24 P, EU:C:2025:977, σκέψη 59 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
52      Κατά συνέπεια, η επιχειρηματολογία που εκτίθεται στη σκέψη 50 της παρούσας απόφασης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
53      Τρίτον, όσον αφορά τα επιχειρήματα σχετικά με την προβαλλόμενη αντίφαση μεταξύ των πραγματικών διαπιστώσεων που περιλαμβάνονται στη σκέψη 49 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθώς και σχετικά με τις δηλώσεις που εμπεριέχουν μομφή για το πρόσωπο του αναιρεσείοντος και περιλαμβάνονται στο αρχικό κείμενο της έκθεσης αξιολόγησης το οποίο ανέλυσε το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 50 και 51 της ως άνω απόφασης, διαπιστώνεται ότι, με τα επιχειρήματα αυτά, ο αναιρεσείων επιδιώκει στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα ισχυρισμών περί αντιφάσεων, να αμφισβητήσει τις πραγματικές εκτιμήσεις και διαπιστώσεις στις οποίες προέβη το Γενικό Δικαστήριο όσον αφορά τα αποδεικτικά στοιχεία που προβλήθηκαν ενώπιόν του. Στο πλαίσιο όμως της επιχειρηματολογίας του, ο αναιρεσείων δεν προέβαλε, ούτε, κατά μείζονα λόγο, απέδειξε παραμόρφωση των ως άνω αποδεικτικών στοιχείων.
54      Κατά συνέπεια, υπό το πρίσμα της νομολογίας που υπενθυμίζεται στη σκέψη 51 της παρούσας απόφασης, η επιχειρηματολογία αυτή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
55      Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του δεύτερου σκέλους του δευτέρου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
56      Με το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε πλάνη εκτίμησης των πραγματικών περιστατικών που καταλογίζονταν στον F, με το σκεπτικό ότι, αφενός, δέχθηκε μια υπερβολικά περιοριστική έννοια της «ηθικής παρενόχλησης», όπως προκύπτει από τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, και, αφετέρου, υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη περί το δίκαιο κατά την εκτίμηση των περιστατικών αυτών.
57      Πρώτον, ο αναιρεσείων βάλλει κατά της εκτίμησης που περιλαμβάνεται στη σκέψη 57 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας προέκυπτε πρακτική της ΕΥΕΔ συνιστάμενη στην παρουσίαση αρνητικής και ψευδούς εικόνας του αναιρεσείοντος και του υπηρεσιακού ιστορικού του και στην υπονόμευση όλων των ενεργειών του. Κατά την άποψή του, το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να κρίνει ότι τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δικαιολογούσαν την έναρξης διοικητικής έρευνας.
58      Δεύτερον, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι, στη σκέψη 62 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν έλαβε υπόψη τον ρόλο και τα καθήκοντα του F, ο οποίος ήταν μεταξύ άλλων υπεύθυνος για τη διαχείριση των πόρων και τις διαδικασίες πρόσληψης και επιλογής.
59      Τρίτον, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε, στη σκέψη 63 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το περιεχόμενο του δικογράφου της προσφυγής του σχετικά με το επιχείρημα για τη φερόμενη απόπειρα του F να τον αναγκάσει να εγκαταλείψει τη θέση του για άλλη θέση.
60      Τέταρτον, ο αναιρεσείων προσάπτει κατ’ ουσίαν στο Γενικό Δικαστήριο ότι εξέτασε, στη σκέψη 64 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το σημείωμα που απευθύνθηκε στην εκπρόσωπο του αναιρεσείοντος στις 23 Μαρτίου 2020 μεμονωμένα και όχι εντός του συνολικού πλαισίου της υπόθεσης.
61      Η ΕΥΕΔ εκτιμά ότι το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτο και, εν πάση περιπτώσει, προδήλως αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
62      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται ότι ο αναιρεσείων επιδιώκει στην πραγματικότητα να επιτύχει νέα εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, χωρίς να αποδεικνύει και χωρίς καν να προβάλλει παραμόρφωσή τους, πράγμα που, κατά τη νομολογία που υπενθυμίζεται στη σκέψη 51 της παρούσας απόφασης, εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
63      Επομένως, το δεύτερο σκέλος του δευτέρου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο και, κατά συνέπεια, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
64      Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως υποδιαιρείται σε τρία σκέλη.
Επί του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
65      Με το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε υπαίτια παράλειψη εφαρμογής προσωρινών μέτρων προστασίας σε σχέση με αυτόν. Ειδικότερα, ο αναιρεσείων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η ΕΥΕΔ δεν είχε παραβεί το καθήκον μέριμνας που υπέχει έναντι αυτού και, αφετέρου, έθιξε τον ενιαίο χαρακτήρα της νομολογίας σχετικά με το τεκμήριο αθωότητας. Επ’ αυτού, ο αναιρεσείων προβάλλει το επιχείρημα ότι το Γενικό Δικαστήριο, στις σκέψεις 37 και 69 έως 72 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, περιόρισε το περιεχόμενο της καταγγελίας του, η οποία δεν αφορούσε μόνον τους D και F.
66      Συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο, κρίνοντας ότι η ΕΥΕΔ ορθώς δεν έλαβε κανένα προσωρινό μέτρο σχετικά με αυτόν, προδίκασε τα αποτελέσματα αλλά και τις συνέπειες της έρευνας επί των οικείων προσώπων. Επισημαίνει ότι η εκτίμηση ότι η λήψη προσωρινού μέτρου θα έθιγε το τεκμήριο αθωότητας των προσώπων αυτών αναιρεί τον ίδιο τον σκοπό του κανόνα που συνίσταται στη νομιμοποίηση της λήψης προσωρινών μέτρων, ακόμη και επιβαλλόμενων στον καταγγέλλοντα ή στο πρόσωπο το οποίο αφορά μια έρευνα, προκειμένου ακριβώς να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να προδικαστεί η έκβαση της έρευνας και να υπονομευθεί η ορθή διεξαγωγή της. Κατά τον αναιρεσείοντα όμως, η νομολογία είναι ομόφωνη ως προς το ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν παραβιάζει, αφ’ εαυτού, το τεκμήριο αθωότητας ούτε συνιστά κύρωση.
67      Η ΕΥΕΔ εκτιμά ότι το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
68      Στο μέτρο που ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η ΕΥΕΔ δεν παρέβη το καθήκον μέριμνας που υπέχει, επισημαίνεται ότι το καθήκον αυτό συνιστά, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, έννοια που αντανακλά την ισορροπία των αμοιβαίων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που δημιούργησε ο ΚΥΚ στις σχέσεις μεταξύ της Διοίκησης και των υπαλλήλων της Ένωσης, διευκρινιζομένου ότι η ισορροπία αυτή συνεπάγεται ιδίως ότι, όταν λαμβάνει απόφαση σχετικά με την κατάσταση υπαλλήλου, η Διοίκηση συνεκτιμά το σύνολο των στοιχείων τα οποία είναι ικανά να καθορίσουν την απόφασή της και ότι, ενεργώντας κατά τον τρόπο αυτόν, λαμβάνει υπόψη το συμφέρον όχι μόνον της υπηρεσίας αλλά και του οικείου υπαλλήλου (αποφάσεις της 12ης Νοεμβρίου 2020, Fleig κατά ΕΥΕΔ, C‑446/19 P, EU:C:2020:918, σκέψη 67, και της 15ης Απριλίου 2021, FV κατά Συμβουλίου, C‑875/19 P, EU:C:2021:283, σκέψη 98).
69      Λαμβανομένης υπόψη της απαίτησης επίτευξης μιας τέτοιας ισορροπίας, ορθώς το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στις σκέψεις 69 και 70 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι, ελλείψει αρχής απόδειξης όσον αφορά το υποστατό των πραγματικών περιστατικών περί ηθικής παρενόχλησης διαπραχθείσας από τους D και F, η ΕΥΕΔ δεν είχε την υποχρέωση να κινήσει διοικητική έρευνα εις βάρος τους ούτε να λάβει περισσότερα προσωρινά μέτρα προστασίας υπό τη μορφή ανεπίσημων μέτρων προστασίας ή οικονομικής αρωγής. Πράγματι, όπως υπενθυμίζεται στη σκέψη 27 της παρούσας απόφασης, μόνον όταν η Διοίκηση διαθέτει αρχή απόδειξης οφείλει να λάβει τα προσήκοντα μέτρα.
70      Επιπλέον, όσον αφορά το επιχείρημα του αναιρεσείοντος ότι το Γενικό Δικαστήριο προδίκασε τα αποτελέσματα και τις συνέπειες της έρευνας επί των οικείων προσώπων, διευκρινίζεται ότι το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της σκέψης 71 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Ειδικότερα, στη σκέψη αυτή, το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επιχείρημα του αναιρεσείοντος που αντλείται από την απόφαση C(2006) 1624/3 της Επιτροπής, της 26ης Απριλίου 2006, σχετικά με την προστασία της αξιοπρέπειας του προσώπου και την καταπολέμηση της ηθικής και σεξουαλικής παρενόχλησης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ήταν αλυσιτελές, δεδομένου ότι τα μέτρα προστασίας που προσδιορίζονταν στην απόφαση αυτή δεν είχαν αντίκτυπο στην απόφαση περί κίνησης ή μη διοικητικής έρευνας κατόπιν αίτησης αρωγής. Αφετέρου, διευκρίνισε επίσης ότι η απόφαση C(2006) 1624/3 δεν θέτει υπό αμφισβήτηση, αυτές καθεαυτές, τις απαιτήσεις που έχει θέσει η νομολογία όσον αφορά την εξέταση αίτησης αρωγής, ιδίως όσον αφορά την απαίτηση περί αρχής απόδειξης και τον σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας του φερόμενου δράστη ηθικής παρενόχλησης.
71      Όσον αφορά την αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι το Γενικό Δικαστήριο έθιξε την ενότητα της νομολογίας σχετικά με το τεκμήριο αθωότητας, πρέπει να γίνει δεκτό ότι, αφενός, ο αναιρεσείων δεν παραπέμπει σε καμία νομολογία την οποία φέρεται ότι παραβίασε το Γενικό Δικαστήριο και, αφετέρου, ουδόλως προκύπτει από τις σκέψεις 70 και 71 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι ένα προσωρινό μέτρο παραβιάζει, αφ’ εαυτού, το τεκμήριο αθωότητας ή συνιστά κύρωση.
72      Κατόπιν των ανωτέρω σκέψεων, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
Επί του δεύτερου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
73      Με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε τον παράνομο χαρακτήρα των απειλών που είχαν διατυπωθεί εις βάρος του.
74      Επ’ αυτού, ο αναιρεσείων διευκρινίζει ότι, στη σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι τα επιχειρήματά του σχετικά με τον παράνομο χαρακτήρα των απειλών εκ μέρους της ΕΥΕΔ ήταν αλυσιτελή. Δεδομένου όμως ότι η απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής εκδόθηκε βάσει του άρθρου 24 του ΚΥΚ, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η αίτηση αρωγής θεωρήθηκε ως αρκούντως σοβαρή ώστε να δικαιολογήσει την κίνηση μακράς διοικητικής έρευνας εις βάρος των C και E. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο αναιρεσείων εκτιμά ότι, επομένως, ουδόλως προσήκε να του υπενθυμίσουν ότι ήταν εκτεθειμένος σε πειθαρχικές διαδικασίες, με την αιτιολογία ότι θα μπορούσε να παραβεί το καθήκον πίστης που υπείχε με τη δημοσιοποίηση πληροφοριών που φέρεται ότι είχαν επαγγελματικό χαρακτήρα. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο παραμόρφωσε την έννοια της «απειλής», καθόσον έκρινε στη σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ότι τα στοιχεία της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής που υπέδειξε ο αναιρεσείων δεν συνιστούσαν απειλή.
75      Η ΕΥΕΔ εκτιμά ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
76      Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, διαπιστώνεται ότι είναι διατυπωμένο κατά τρόπο ασαφή και στερείται συνεπούς δομής και, ως εκ τούτου, το περιεχόμενό του δεν καθιστά δυνατή την κατανόηση της νομικής συλλογιστικής που ανέπτυξε ο αναιρεσείων στο πλαίσιο του δεύτερου αυτού σκέλους.
77      Υπενθυμίζεται όμως ότι, όπως προκύπτει από το άρθρο 256, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο ΣΛΕΕ, το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, στην αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζονται με ακρίβεια τα επικρινόμενα στοιχεία της απόφασης της οποίας ζητείται η αναίρεση, καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν με συγκεκριμένο τρόπο το αίτημα αυτό, διότι άλλως η αναίρεση ή ο οικείος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτα (αποφάσεις της 15ης Απριλίου 2021, FV κατά Συμβουλίου, C‑875/19 P, EU:C:2021:283, σκέψη 26, και της 25ης Ιανουαρίου 2022, Επιτροπή κατά European Food κ.λπ., C‑638/19 P, EU:C:2022:50, σκέψη 75).
78      Δεν πληροί ιδίως τις ανωτέρω απαιτήσεις και πρέπει να κηρύσσεται απαράδεκτος λόγος με τον οποίο προβάλλονται επιχειρήματα τα οποία δεν είναι αρκούντως σαφή και ακριβή ώστε να παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο νομιμότητας, μεταξύ άλλων διότι τα ουσιώδη στοιχεία επί των οποίων στηρίζεται ο λόγος αναιρέσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο αρκούντως συνεκτικό και κατανοητό από το κείμενο της αιτήσεως αναιρέσεως, το οποίο είναι διατυπωμένο κατά τρόπο ασαφή και διφορούμενο. Το Δικαστήριο έχει επίσης κρίνει ότι έπρεπε να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτη αίτηση αναιρέσεως στερούμενη συνεπούς δομής, περιοριζόμενη σε γενικόλογες διαπιστώσεις που δεν περιέχουν συγκεκριμένες ενδείξεις σχετικά με τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης ή διάταξης οι οποίες ενδεχομένως ενέχουν πλάνη περί το δίκαιο (αποφάσεις της 4ης Οκτωβρίου 2018, Staelen κατά Διαμεσολαβητή, C‑45/18 P, EU:C:2018:814, σκέψη 15, και της 15ης Απριλίου 2021, FV κατά Συμβουλίου, C‑875/19 P, EU:C:2021:283, σκέψη 27).
79      Ως εκ τούτου, υπό το πρίσμα της νομολογίας που μνημονεύεται στις σκέψεις 77 και 78 της παρούσας απόφασης, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
Επί του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως
–       Επιχειρήματα των διαδίκων
80      Με το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε το τρίτο σκέλος του πρώτου λόγου ακυρώσεως, το οποίο αφορούσε μεροληπτική στάση και σύγκρουση συμφερόντων στο πρόσωπο της εκδότριας της απόφασης περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής. Συναφώς, ο αναιρεσείων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι, στο μέτρο που το δικαίωμα ακροάσεώς του δεν έγινε σεβαστό κατά τη διαδικασία διοικητικής ένστασης, η οποία άλλωστε περατώθηκε τέσσερις μήνες μετά την υποβολή της, η εξέλιξη της διαδικασίας αυτής δεν καθιστούσε δυνατή την αποκατάσταση της οριστικής απώλειας του δικαιώματός του σε προκαταρκτική ανάλυση της αίτησης αρωγής από αρμόδια ΑΔΑ και σε εύθετο χρόνο.
81      Υπό τις συνθήκες αυτές, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι έκρινε, στις σκέψεις 85 έως 89 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ότι η εν λόγω διαδικασία διοικητικής ένστασης κατέστησε δυνατή τη διόρθωση της παρατυπίας που συνδέεται με τη μεροληπτική στάση και τη σύγκρουση συμφερόντων. Εξάλλου, ο αναιρεσείων προσθέτει ότι ο γενικός γραμματέας της ΕΥΕΔ, ενεργώντας ως ΑΔΑ, ουδέποτε του απάντησε, διότι δεν θεωρούσε ότι ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για την εξέταση της διοικητικής ένστασης.
82      Η ΕΥΕΔ εκτιμά, μεταξύ άλλων, ότι ο αναιρεσείων δεν προέβαλε πρωτοδίκως ότι στερήθηκε το δικαίωμα έγκαιρης ακροάσεώς του από την ΑΔΑ. Επομένως, υποστηρίζει ότι το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι απαράδεκτο, διότι πρόκειται για νέο ισχυρισμό, ο οποίος προβάλλεται για πρώτη φορά κατ’ αναίρεση, και, εν πάση περιπτώσει, είναι αβάσιμο.
–       Εκτίμηση του Δικαστηρίου
83      Διαπιστώνεται ότι ο αναιρεσείων δεν προέβαλε, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, προσβολή του δικαιώματος ακροάσεώς του. Πλην όμως, επιχείρημα το οποίο προβάλλεται για πρώτη φορά κατ’ αναίρεση πρέπει να απορρίπτεται ως απαράδεκτο.
84      Πράγματι, κατά το άρθρο 170, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του Κανονισμού Διαδικασίας, η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορεί να μεταβάλει το αντικείμενο της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δίκης.
85      Επιπλέον, κατά πάγια νομολογία, αν επιτρεπόταν στους διαδίκους να προβάλουν για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμούς και επιχειρήματα που δεν προέβαλαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, τούτο θα τους παρείχε τη δυνατότητα να υποβάλουν στην κρίση του Δικαστηρίου, του οποίου η αρμοδιότητα στις αναιρετικές διαδικασίες είναι περιορισμένη, διαφορά με περιεχόμενο ευρύτερο της διαφοράς που εκδίκασε το Γενικό Δικαστήριο. Πράγματι, στο πλαίσιο αιτήσεως αναιρέσεως, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εκτίμηση της νομικής λύσης που δόθηκε επί των ισχυρισμών και των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν και εξετάστηκαν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου (βλ. αποφάσεις της 1ης Ιουνίου 1994, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ., C‑136/92 P, EU:C:1994:211, σκέψη 59, της 11ης Σεπτεμβρίου 2019, HX κατά Συμβουλίου, C‑540/18 P, EU:C:2019:707, σκέψη 37, και της 27ης Φεβρουαρίου 2025, OA κατά Κοινοβουλίου, C‑32/24 P, EU:C:2025:118, σκέψη 22).
86      Επομένως, το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτο.
87      Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του.
Επί του τέταρτου λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα των διαδίκων
88      Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι απέρριψε τον τρίτο και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως, οι οποίοι αφορούσαν κατάχρηση εξουσίας. Αμφισβητεί κατ’ ουσίαν τις εκτιμήσεις του Γενικού Δικαστηρίου που εκτίθενται στις σκέψεις 99 έως 103 της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης. Όσον αφορά, ειδικότερα, την απαγόρευση να απευθυνθεί στις βελγικές δικαστικές αρχές ή την απαγόρευση να ζητήσει τη συνδρομή μέλους του Κοινοβουλίου, οι οποίες απορρέουν, κατά την άποψή του, από την απόφαση περί μερικής απόρριψης της αίτησης αρωγής, ο αναιρεσείων υποστηρίζει κατ’ ουσίαν ότι οι απαγορεύσεις αυτές δεν είναι υποθετικές, αλλά τουλάχιστον έμμεσες ελλείψει σιωπηρής έγκρισης.
89      Η ΕΥΕΔ αμφισβητεί το παραδεκτό του λόγου αυτού, καθότι η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε προς στήριξή του είναι εξαιρετικά συγκεχυμένη και, ως εκ τούτου, δεν της παρέχει τη δυνατότητα να κατανοήσει τι προσάπτεται στο Γενικό Δικαστήριο.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
90      Διαπιστώνεται ότι η επιχειρηματολογία που ανέπτυξε ο αναιρεσείων προς στήριξη του τέταρτου λόγου αναιρέσεως δεν πληροί τις απαιτήσεις που υπενθυμίζονται στις σκέψεις 77 και 78 της παρούσας απόφασης. Πράγματι, καθόσον ο λόγος αυτός είναι διατυπωμένος κατά τρόπο ασαφή και διφορούμενο και το περιεχόμενό του δεν επιτρέπει την παρακολούθηση της νομικής συλλογιστικής του αναιρεσείοντος, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να ασκήσει έλεγχο νομιμότητας σε αυτήν τη βάση. Εξάλλου, η ως άνω επιχειρηματολογία παραπέμπει σε μεγάλο βαθμό στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, η οποία δεν δύναται, πλην παραμόρφωσης των εν λόγω πραγματικών περιστατικών, να υπαχθεί στον αναιρετικό έλεγχο που καλείται να ασκήσει το Δικαστήριο.
91      Κατά συνέπεια, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.
92      Δεδομένου ότι κανένας εκ των τεσσάρων λόγων αναιρέσεως που προέβαλε ο αναιρεσείων δεν έγινε δεκτός, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.
Επί των δικαστικών εξόδων
93      Κατά το άρθρο 184, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμη, το Δικαστήριο αποφαίνεται επί των δικαστικών εξόδων. Κατά το άρθρο 138, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του Κανονισμού αυτού, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα έξοδα εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
94      Δεδομένου ότι ο αναιρεσείων ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της ΕΥΕΔ.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δεύτερο τμήμα) αποφασίζει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως.
2)      Καταδικάζει τον Jean-Marc Colombani στα δικαστικά έξοδα.
(υπογραφές)
*      Γλώσσα διαδικασίας: η γαλλική.