Skarga wniesiona w dniu 2 października 2019 r. – Companhia de Seguros Índico / Komisja
(Sprawa T-672/19)
Język postępowania: portugalski
Strony
Strona skarżąca: Companhia de Seguros Índico SA (Maputu, Mozambik) (przedstawiciele: R. Oliveira i J. Schmid Moura, adwokaci)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 18 lipca 2019 r., i
obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej wiary i nadużycia prawa:
Uruchomienie przez Biuro Krajowego Urzędnika ds. współpracy pomiędzy Republiką Mozambiku a UE (GON) gwarancji ustanowionych przez skarżącą, które leży u podstaw niniejszego sporu i które doprowadziło do wydania obecnie zaskarżanej decyzji Komisji, obarczone jest oczywistym naruszeniem zasady dobrej wiary i stanowi wyraźne nadużycie prawa. Brak zapłaty gwarancji przez skarżącą, uruchomionych bezprawnie przez GON, doprowadził KomisjEuropejską do przyjęcia zaskarżonej decyzji, na mocy której skarżąca została wykluczona na okres trzech lat z uczestnictwa w postępowaniach w sprawie udzielenia zamówień publicznych regulowanych przez rozporządzenie Rady (UE) nr 2018/1877 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 lub z korzystania funduszów Unii ze względu na rzekome poważne wykroczenie zawodowe oraz z uwagi na istotne niedociągnięcia w wykonaniu podstawowych zobowiązań wynikających z wykonania zamówienia finansowanego z budżetu ogólnego Unii.
Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012:
Zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, ponieważ Komisja Europejska dopuściła się trzech oczywistych błędów przy „wstępnej kwalifikacji prawnej” zachowania skarżącej, ponieważ:
zachowania skarżącej nie można zaklasyfikować jako „poważnego wykroczenia zawodowego” w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012; i
zachowania skarżącej nie można zaklasyfikować jako „istotnych niedociągnięć w wykonaniu zamówienia finansowanego z budżetu” w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012:
Należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ Komisja Europejska naruszyła zasadę proporcjonalności, a tym samym wykluczenie skarżącej jest nieproporcjonalne.
____________