62019TJ0854_RES
Υπόθεση T‑854/19
Franz Schröder GmbH & Co. KG
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 2ας Ιουνίου 2021
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας – Λεκτικό σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης MONTANA – Απόλυτος λόγος απαραδέκτου – Περιγραφικός χαρακτήρας – Άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (EK) 207/2009 [νυν άρθρο 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001] – Δικαίωμα ακροάσεως – Άρθρο 94, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001 – Αυτεπάγγελτη εξέταση των πραγματικών περιστατικών – Αποδοχή των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών – Άρθρο 95, παράγραφοι 1 και 2, του κανονισμού 2017/1001»
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία προσφυγής – Προσφυγή κατά αποφάσεως του τμήματος ακυρώσεων του Γραφείου – Εξέταση από το τμήμα προσφυγών – Έκταση – Αποδεικτικά στοιχεία προσκομιζόμενα για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών – Συνεκτίμηση – Διακριτική ευχέρεια του τμήματος προσφυγών – Όρια
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 95 § 2· κανονισμός 2018/625 της Επιτροπής, άρθρο 27 § 4)
(βλ. σκέψεις 24-26)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Δικονομικές διατάξεις – Αυτεπάγγελτη εξέταση των πραγματικών περιστατικών – Διαδικασία για την κήρυξη ακυρότητας η οποία αφορά απόλυτους λόγους απαραδέκτου – Εξέταση περιοριζόμενη στους προβαλλόμενους λόγους – Λαμβάνονται υπόψη τα παγκοίνως γνωστά πραγματικά περιστατικά
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 7, 59, 62 και 95 § 1)
(βλ. σκέψεις 38-41, 48, 49)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία προσφυγής – Προσφυγή ενώπιον των τμημάτων προσφυγών – Αρμοδιότητα των τμημάτων προσφυγών – Νέα πλήρης εξέταση επί της ουσίας – Έκταση
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 71 § 1 και 95 § 1)
(βλ. σκέψεις 42, 45, 50, 56)
Σύνοψη
Η παρεμβαίνουσα εταιρία RDS Design ApS είναι δικαιούχος του λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης MONTANA. Η προσφεύγουσα, Franz Schröder GmbH & Co. KG, υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας του εν λόγω σήματος με την αιτιολογία ότι είχε καταχωριστεί κατά παράβαση του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, του κανονισμού 207/2009 (
1
).
Το τμήμα ακυρώσεων του EUIPO δέχθηκε την αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας. Κατόπιν προσφυγής της παρεμβαίνουσας, το τμήμα προσφυγών του EUIPO ακύρωσε την απόφαση αυτή και απέρριψε την αίτηση για την κήρυξη ακυρότητας. Δέχθηκε τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισαν οι διάδικοι για πρώτη φορά ενώπιόν του και έκρινε ότι μπορούσε να εξετάσει «αυτεπαγγέλτως» αν συνέτρεχε ο απόλυτος λόγος που προβλήθηκε προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας. Η προσφεύγουσα άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ζητώντας την ακύρωση της αποφάσεως του τμήματος προσφυγών.
Το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή αυτή και, αφενός, παρέχει διευκρινίσεις όσον αφορά τη διακριτική ευχέρεια την οποία ασκεί το τμήμα προσφυγών προκειμένου να λάβει υπόψη αποδεικτικά στοιχεία προσκομισθέντα για πρώτη φορά ενώπιόν του. Αφετέρου, αναπτύσσει τη νομολογία σχετικά με τον περιορισμό της εξετάσεως του EUIPO στους λόγους και τα επιχειρήματα των διαδίκων στο πλαίσιο διαδικασιών για την κήρυξη ακυρότητας στηριζόμενων σε απόλυτους λόγους ακυρότητας.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 95, παράγραφος 2, του κανονισμού 2017/1001 (
2
) παρέχει στο EUIPO ευρεία διακριτική ευχέρεια προκειμένου να αποφασίζει αν πρέπει ή δεν πρέπει να λάβει υπόψη πραγματικά περιστατικά και αποδεικτικά στοιχεία που έχουν προβληθεί ή προσκομιστεί εκπροθέσμως. Διευκρινίζει ωστόσο ότι η άσκηση της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας, όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά που προβάλλονται και τα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίζονται για πρώτη φορά ενώπιον του τμήματος προσφυγών, ρυθμίζεται πλέον από το άρθρο 27, παράγραφος 4, του κανονισμού 2018/625 (
3
), κατά το οποίο το ως άνω τμήμα μπορεί να τα δέχεται μόνον αν έχουν, εκ πρώτης όψεως, πιθανόν σημασία για την έκβαση της υπόθεσης και αν δεν παρατέθηκαν εμπρόθεσμα για βάσιμους λόγους. Το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το τμήμα προσφυγών δεν έλεγξε αν πληρούνταν οι δύο αυτές απαιτήσεις. Εντούτοις, τούτο δεν συνεπάγεται την ακύρωση της προσβαλλομένης αποφάσεως διότι δεν αποδείχθηκε ότι η απόφαση αυτή θα μπορούσε να έχει διαφορετικό περιεχόμενο.
Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, στις διαδικασίες για την κήρυξη ακυρότητας που στηρίζονται σε απόλυτο λόγο απαραδέκτου, το EUIPO περιορίζει την εξέτασή του, δυνάμει του άρθρου 95, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001, στους λόγους και τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι. Το τμήμα προσφυγών μπορεί ωστόσο να ασκήσει τις αρμοδιότητες του τμήματος που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και να προβεί σε νέα πλήρη επί της ουσίας εξέταση της προσφυγής, τόσο από νομικής όσο και από πραγματικής απόψεως (
4
). Το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, εν προκειμένω, παρά την ατυχή διαπίστωση του τμήματος προσφυγών κατά την οποία το ίδιο μπορούσε να προβεί «αυτεπαγγέλτως» σε εξέταση της συνδρομής του επίμαχου απόλυτου λόγου απαραδέκτου, το τμήμα αυτό απλώς εκτίμησε αν ο ως άνω απόλυτος λόγος, τον οποίο ακριβώς προέβαλε η προσφεύγουσα, ήταν ικανός να επιφέρει την ακυρότητα του επίμαχου σήματος. Πράγματι, το τμήμα προσφυγών δεν εξέτασε αυτεπαγγέλτως κρίσιμα πραγματικά περιστατικά βάσει των οποίων θα μπορούσε να εφαρμόσει άλλους απόλυτους λόγους απαραδέκτου ικανούς να θέσουν υπό αμφισβήτηση την εγκυρότητα του ως άνω σήματος. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι το τμήμα προσφυγών δεν προέβη σε αυτεπάγγελτη εξέταση «συμπληρωματικών πραγματικών περιστατικών», διότι οι διαπιστώσεις του εντάσσονται στην εκ μέρους του εκτίμηση των στοιχείων που προέβαλε η προσφεύγουσα προς στήριξη της αιτήσεως για την κήρυξη ακυρότητας και των αιτιολογιών της αποφάσεως του τμήματος ακυρώσεων. Οι διαπιστώσεις αυτές αποτελούν απλώς αντανάκλαση της εκ μέρους του νέας πλήρους εξετάσεως της προσφυγής επί της ουσίας, μετά την ολοκλήρωση της οποίας το τμήμα προσφυγών μπορούσε να καταλήξει σε διαφορετική λύση από εκείνη που επιθυμούσε η προσφεύγουσα και από εκείνη στην οποία είχε καταλήξει το τμήμα ακυρώσεων. Ως εκ τούτου, το Γενικό Δικαστήριο συνάγει ότι το τμήμα προσφυγών δεν υπερέβη τα όρια της εξετάσεώς του τα οποία προβλέπει το άρθρο 95, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001.
(
1
)	Κανονισμός (EK) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το σήμα της ΕΕ (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1).
(
2
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1).
(
3
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2018/625 της Επιτροπής, της 5ης Μαρτίου 2018, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και για την κατάργηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2017/1430 (ΕΕ 2018, L 104, σ. 1).
(
4
)	Σύμφωνα με το άρθρο 71, παράγραφος 1, του κανονισμού 2017/1001.