POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (ósma izba)
z dnia 11 lutego 2021 r.(*)
Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Zakaz nadużywania pozycji dominującej – Nieuczciwe warunki transakcji – Umowa kredytu hipotecznego wyrażona w walucie obcej i zawarta przez bank ze wspólnikami przedsiębiorstwa – Nieważność – Przedawnienie powództwa – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność – Treść wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie podstaw uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na zadane pytania
W sprawie C‑329/20
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 lipca 2020 r., w postępowaniu:
Raiffeisen Bank lnternational AG
przeciwko
UI,
MB,
TRYBUNAŁ (ósma izba),
w składzie: N. Wahl, prezes izby, F. Biltgen i J. Passer (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: J. Kokott,
sekretarz: A. Calot Escobar,
postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem,
wydaje następujące
Postanowienie
1        Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 102 TFUE.
2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Raiffeisen Bank International AG a dwiema osobami fizycznymi, UI i MB, w przedmiocie umowy kredytu hipotecznego zawartej między bankiem a spółką, której wspólnikami są te dwie osoby fizyczne.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
3        W dniu 9 września 2008 r. spółka, której następcą prawnym jest Raiffeisen Bank International, zawarła na okres 240 miesięcy umowę kredytu hipotecznego opiewającą na kwotę 728 000 PLN (złotych polskich) (około 162 000 EUR według aktualnego kursu) z UI i MB, działającymi w charakterze wspólników JK spółka jawna.
4        Zgodnie z treścią tej umowy połowa udzielonego kredytu była wyrażona w złotych polskich, podczas gdy druga została wyrażona we frankach szwajcarskich (CHF), a jednocześnie miała zostać przeliczona na złote polskie w celu wypłaty na podstawie kursu wymiany obowiązującego w dniu przekazania środków. Ponadto regulamin, do którego odwołuje się wspomniana umowa, przewidywał, że kwota miesięcznych rat podlegających spłacie będzie ustalona we frankach szwajcarskich, a następnie przeliczona na złote polskie według kursu wymiany obowiązującego w dniu obliczania każdej raty miesięcznej. Wreszcie wyjaśniono, że zmienna stopa procentowa, której podstawą jest stopa zmienna LIBOR 3 M (stopa trzymiesięczna), będzie stosowana przy obliczaniu odsetek należnych w każdym dniu wymagalności raty.
5        Ponadto w tej samej umowie uściślono, że przyznany kredyt jest zabezpieczony hipoteką na nieruchomości zamieszkałej przez UI i MB.
6        W dniu 25 lipca 2018 r. Raiffeisen Bank International wytoczył przeciwko JK powództwo o zapłatę kwoty 472 185,64 PLN (około 105 000 EUR według aktualnego kursu wymiany) wraz z odsetkami z tytułu niewykonania zawartej umowy oraz przeciwko UI i TR jako współdłużnikom rzeczowym z tytułu hipoteki przewidzianej w tej umowie.
7        W ramach tego powództwa UI i MB podnieśli zasadniczo, że umowę kredytu hipotecznego, którą zawarli ze spółką, której następcą prawnym jest Raiffeisen Bank International, należy uznać za stanowiącą nieuczciwą praktykę rynkową, a także za nieważną ze względu, po pierwsze, na brak równowagi stron wynikający z jej klauzul, a po drugie, na brak właściwej i dostatecznie jasnej, a nawet wprowadzającej w błąd, dostarczonej im przez kontrahenta informacji o ryzyku kredytowym przy zawieraniu tej umowy. Ponadto UI i MB twierdzą, że ze względu na tę sytuację powinni korzystać z takiej samej ochrony prawnej jak ta przysługująca osobom fizycznym działającym w charakterze konsumentów na podstawie przepisów mających zastosowanie do nieuczciwych warunków umownych oraz do nieuczciwych lub wprowadzających w błąd praktyk handlowych.
8        W odpowiedzi na tę argumentację Raiffeisen Bank International podniósł w istocie, że UI i MB dobrowolnie zawarli, jako przedsiębiorcy i przy pełnej świadomości, umowę kredytu hipotecznego denominowaną w walucie obcej, która z pewnością charakteryzowała się wyższym stopniem ryzyka niż umowa kredytu denominowanego w walucie krajowej, ale również, w zamian, na korzystniejszych warunkach niż taka umowa kredytu. Ponadto Raiffeisen Bank podkreśla, że umowa kredytu tego rodzaju jest zgodna z prawem i często wykorzystywana w Polsce.
9        W postanowieniu odsyłającym Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) wyjaśnia w pierwszej kolejności, że umowy kredytu hipotecznego denominowane w walucie obcej, takie jak umowa będąca przedmiotem postępowania przed tym sądem, charakteryzują się rzeczywiście korzystniejszymi warunkami, w szczególności w zakresie stóp procentowych, ale również znaczniejszym ryzykiem, w szczególności w kwestii kursu wymiany walut, niż umowy kredytu denominowanego w walucie krajowej. Sąd odsyłający wskazuje również, że osoby fizyczne, które zawarły takie umowy w Polsce, mając świadomość tego ryzyka, w większości rzeczywiście w pełni uświadomiły sobie jego rozmiar dopiero od momentu kryzysu finansowego w 2008 r.
10      W drugiej kolejności sąd odsyłający zauważa, że w odróżnieniu od osób fizycznych, które zawarły umowy kredytu hipotecznego wyrażone w walucie zagranicznej jako konsumenci i które mogą powoływać się na ochronę zapewnioną przez przepisy Unii dotyczące nieuczciwych warunków umownych i nieuczciwych lub wprowadzających w błąd praktyk handlowych, osoby fizyczne, które zawarły takie umowy w charakterze przedsiębiorców, nie korzystają z odpowiedniej ochrony przed ryzykiem, na które mogą je narazić takie umowy.
11      W trzeciej i ostatniej kolejności wspomniany sąd uważa, że ta sytuacja i powtarzające się trudności, które powoduje, uzasadniają zwrócenie się do Trybunału z pytaniem, czy art. 102 TFUE znajduje zastosowanie do umowy kredytu hipotecznego denominowanej w walucie obcej, takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed tym sądem.
12       W tych okolicznościach Sąd Okręgowy w Słupsku postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1)      Czy art. 102 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że zawieranie umów kredytu indeksowanych (denominowanych) do innej waluty niż waluta kraju, w którym udzielono kredytu przedsiębiorcy, zwłaszcza gdy jest nim osoba fizyczna uzyskująca wyłącznie dochody w walucie tego kraju (korzystająca z tego kredytu wypłacanego w walucie tego kraju), gdy bank określa wielkość świadczeń poprzez odwołanie się do sporządzanych przez siebie tabel kursu walut stanowi narzucenie niesłusznych warunków transakcji, zwłaszcza gdy opisany kredyt jest głównym produktem oferowanym przez banki tym przedsiębiorcom na rynku (a zwykle jedynym ze względu na ich zdolność kredytową i warunki innych kredytów w walucie krajowej), a przy tym nie są oni informowani jako kontrahenci, którzy nie są wyspecjalizowani na rynku usług finansowych, o mechanizmie (i jego ryzyku), na którym skonstruowany jest wskazany kredyt, tj. że jest to instrument finansowy, którego wartość uzależniona jest od bieżących operacji walutowych kupna i sprzedaży walut (powiązanych z inwestowaniem wolnych środków w walutę kredytu przez inwestorów odsprzedających tę walutę bankom), a kredyt jest wieloletni i powiązany z zabezpieczeniem hipotecznym na nieruchomości (i szczególnie gdy jest to lokal stanowiący jednocześnie miejsce zamieszkania kredytobiorcy)?
2)      Czy w konsekwencji interpretacji jak w pytaniu [pierwszym] sankcją jest nieważność wskazanej umowy, gdyż w inny sposób nie ma możliwości ustalenia warunków jej wykonania lub adekwatnego odszkodowania należnego za czyn naruszający zasady konkurencji?
3)      Czy w konsekwencji interpretacji jak w pytaniu [pierwszym] roszczenie wywodzone z powyższego lub zgłoszenie opartego na nim zarzutu może zniweczyć zarzut przedawnienia (zwłaszcza przewidziany przy ochronie z zakresu nieuczciwej konkurencji), skoro dopiero w ubiegłym roku wskutek orzeczenia [Trybunału z dnia 3 października 2019 r., Dziubak (C‑260/18, EU:C:2019:819)] została potwierdzona ewentualność stwierdzenia nieważności umowy?”.
Postępowanie przed Trybunałem
13      W dniu 2 października 2020 r. do sądu odsyłającego skierowano wezwanie do udzielenia informacji, w następstwie decyzji prezesa Trybunału, wydanej po zasięgnięciu opinii rzecznika generalnego i sędziego sprawozdawcy. W drodze tego pisma sąd ten został wezwany do wyjaśnienia, po pierwsze, czy przedsiębiorstwo stosujące praktyki, w związku z którymi sąd ten zwraca się z pytaniami do Trybunału, może zostać zakwalifikowane, przynajmniej prima facie, jako zajmujące indywidualną albo, w danym wypadku, zbiorową pozycję dominującą oraz, po drugie, czy praktyki te mogą wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
14      W odpowiedzi, która wpłynęła do Trybunału w dniu 30 października 2020 r., sąd odsyłający zasadniczo wyjaśnia przede wszystkim, że przedsiębiorstwo takie jak Raiffeisen Bank International należy uznać za zajmujące co do zasady pozycję dominującą, ponieważ możliwość prowadzenia działalności bankowej podlega szczególnym przepisom i takie przedsiębiorstwa mają monopol na oferowanie licznych usług finansowych, wśród których znajduje się oferta umów kredytu hipotecznego wyrażonych w walutach obcych. Następnie sąd ten stwierdza, że takie przedsiębiorstwo zajmuje pozycję dominującą, ponieważ należy do grupy banków, które zdecydowały się oferować swoim klientom umowy takiego rodzaju. Wreszcie wskazuje on, że umowy te stanowią problem w wielu państwach członkowskich, ponieważ powodują zachwianie sytuacji wielu konsumentów i przedsiębiorców oraz stwarzają poważne zagrożenie dla systemu bankowego, a następnie zauważa, że brak określenia granic spekulacji finansowych w sektorze bankowym stanowi istotne zagrożenie dla wymiany handlowej między państwami członkowskimi.
15      W dniu 13 listopada 2020 r. prezes Trybunału, po zasięgnięciu stanowiska rzecznika generalnego i sędziego sprawozdawcy, postanowił nie doręczać wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym leżącego u podstaw niniejszej sprawy.
W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
16      Na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli wniosek lub skarga są oczywiście niedopuszczalne, Trybunał może w każdej chwili, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, wydać postanowienie z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych.
17      Przepis ten należy zastosować w niniejszej sprawie.
18      Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, procedura prejudycjalna przewidziana w art. 267 TFUE stanowi instrument współpracy pomiędzy Trybunałem a sądami krajowymi, dzięki któremu Trybunał dostarcza sądom krajowym elementów wykładni prawa Unii, które są im niezbędne do wydania orzeczenia w zawisłych przed nimi sporach. Uzasadnieniem tej procedury nie jest zatem formułowanie opinii o charakterze doradczym w przedmiocie pytań ogólnych lub hipotetycznych, lecz odpowiedź na obiektywną potrzebę (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 listopada 2012 r., Pringle, C‑370/12, EU:C:2012:756, pkt 83; z dnia 26 marca 2020 r., Miasto Łowicz i Prokurator Generalny, C‑558/18 i C‑563/18, EU:C:2020:234, pkt 44, 45, 48; postanowienie z dnia 3 września 2020 r., S.A.D. Maler und Anstreicher, C‑256/19, EU:C:2020:684, pkt 42, 43, 45).
19      Prawidłowe funkcjonowanie rzeczonej procedury oznacza w pierwszej kolejności, że sąd krajowy, w konkretnym wypadku, uściśla ramy prawne i faktyczne, w które wpisują się pytania skierowane do Trybunału, lub przynajmniej hipotezy, na których się on opiera, i, w drugiej kolejności, że sąd ten przedstawił w minimalnym zakresie istotne wyjaśnienia co do powodów, które skłoniły go do uznania, że konieczne jest postawienie tych pytań, a także związek, jaki dostrzega on między przepisami prawa Unii, do których się one odnoszą, a rozpatrywanym sporem (zob. podobnie postanowienie z dnia 19 marca 2020 r., Boé Aquitaine, C‑838/19, niepublikowany, EU:C:2020:215, pkt 14–16 i przytoczone tam orzecznictwo).
20      Te wymogi dotyczące treści wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zostały wyraźnie uregulowane w art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, których sądy krajowe powinny skrupulatnie przestrzegać (wyrok z dnia 5 lipca 2016 r., Ognyanov, C‑614/14, EU:C:2016:514, pkt 19; postanowienie z dnia 19 marca 2020 r., Boé Aquitaine, C‑838/19, niepublikowane, EU:C:2020:215, pkt 17). Zostały one również przypomniane w pkt 15 zaleceń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla sądów krajowych dotyczących składania wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym (Dz.U. 2019, C 380, s. 1) (postanowienie z dnia 19 marca 2020 r., Boé Aquitaine, C‑838/19, niepublikowane, EU:C:2020:215, pkt 19).
21      Ponadto wymogi te odnoszą się w szczególności do dziedziny konkurencji, w której występują złożone stany faktyczne i prawne (wyrok z dnia 31 stycznia 2008 r., Centro Europa 7, C‑380/05, EU:C:2008:59, pkt 58; postanowienie z dnia 19 marca 2020 r., Boé Aquitaine, C‑838/19, niepublikowane, EU:C:2020:215, pkt 20).
22      W niniejszej sprawie sąd odsyłający zwraca się do Trybunału zasadniczo z pytaniem, czy umowę kredytu hipotecznego denominowaną do waluty obcej, która została zawarta przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze bankowym w Polsce z dwiema osobami fizycznymi działającymi jako wspólnicy innego przedsiębiorstwa, należy uznać za „nadużywanie pozycji dominującej” lub za praktyki stanowiące „nadużywanie” w rozumieniu art. 102 TFUE. Ponadto w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z pytaniem, czy, po pierwsze, takie nadużywanie pozycji dominującej może zostać ukarane nieważnością danej umowy, a po drugie, czy nieważność ta może zostać stwierdzona pomimo istnienia przepisu prawa krajowego powodującego przedawnienie roszczenia danych osób fizycznych.
23      Co się tyczy pierwszego z tych trzech pytań, z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że sąd odsyłający, ściśle rzecz ujmując, zmierza do ustalenia, czy umowa taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym może zostać uznana za stanowiącą praktykę będącą wyrazem nadużywania polegającą na narzuceniu niesłusznych warunków transakcji, o których mowa w art. 102 akapit drugi lit. a) TFUE.
24      W tym względzie zgodnie z art. 102 akapit pierwszy TFUE „[n]iezgodne z rynkiem wewnętrznym i zakazane jest nadużywanie przez jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw pozycji dominującej na rynku wewnętrznym lub na znacznej jego części, w zakresie, w jakim może wpływać na handel między państwami członkowskimi”.
25      Jak wynika z samego brzmienia tego przepisu, uznanie danej praktyki za „nadużywanie pozycji dominującej” zakłada w sposób konieczny, że przedsiębiorstwo, które wprowadza w życie tę praktykę, zajmuje pozycję dominującą.
26      Dla wykazania istnienia takiej pozycji dominującej, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że co do zasady należy najpierw określić rynek właściwy w celu określenia obszaru, w obrębie którego należy oceniać kwestię, czy dane przedsiębiorstwo jest w stanie zachowywać się w sposób w znacznej mierze niezależny od swoich konkurentów, klientów i konsumentów. Owo określenie rynku właściwego wymaga zdefiniowania wpierw rynku produktowego, a następnie rynku geograficznego [wyrok z dnia 30 stycznia 2020 r., Generics (UK) i in., C‑307/18, EU:C:2020:52, pkt 127, 128 i przytoczone tam orzecznictwo].
27      Po określeniu rynku właściwego konieczne jest wykazanie, że dane przedsiębiorstwo zajmuje pozycję dominującą na tym rynku.
28      Jak wynika również z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, owa pozycja dominująca może mieć charakter indywidualny w tym znaczeniu, że dane przedsiębiorstwo posiada siłę ekonomiczną pozwalającą mu uniemożliwić utrzymanie skutecznej konkurencji na danym rynku, dając mu możliwość zachowywania się w sposób w znacznej mierze niezależny od jego konkurentów, klientów i wreszcie konsumentów (wyroki: z dnia 13 lutego 1979 r., Hoffmann-La Roche/Komisja, 85/76, EU:C:1979:36, pkt 38; a także, z dnia 17 lutego 2011 r., TeliaSonera Sverige, C‑52/09, EU:C:2011:83, pkt 23, 79).
29      Stwierdzenie istnienia takiej indywidualnej pozycji dominującej może w każdym konkretnym wypadku opierać się na badaniu różnych kryteriów, poszlak i czynników o charakterze zwłaszcza ekonomicznym, takiego jak udział danego przedsiębiorstwa w rynku, pozwalającego ocenić sytuację, w której znajduje się to przedsiębiorstwo wobec jego konkurentów, klientów i konsumentów (zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 1983 r., Nederlandsche Banden-Industrie-Michelin/Komisja, 322/81, EU:C:1983:313, pkt 31).
30      Niemniej jednak pozycja dominująca może mieć również charakter zbiorowy w tym znaczeniu, że kilka pod względem prawnym niezależnych od siebie przedsiębiorstw występuje lub działa, z ekonomicznego punktu widzenia, jak podmiot zbiorowy na właściwym rynku, ze względu na istniejące między nimi powiązania lub czynniki korelacyjne, które umożliwiają im wspólne działanie niezależnie od ich konkurentów, klientów i konsumentów (zob. podobnie wyrok z dnia 16 marca 2000 r., Compagnie maritime belge transports i in./Komisja, C‑395/96 P i C‑396/96 P, EU:C:2000:132, pkt 36, 39, 41, 42).
31      Stwierdzenie istnienia takiej zbiorowej pozycji dominującej nie wymaga zatem istnienia powiązań prawnych między danymi przedsiębiorstwami, lecz może wynikać z oceny ekonomicznej przeprowadzonej w szczególności w świetle struktury rynku właściwego (wyroki: z dnia 16 marca 2000 r., Compagnie maritime belge transports i in./Komisja, C‑395/96 P i C‑396/96 P, EU:C:2000:132, pkt 38, 45; a także z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala, C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 119).
32      W tych okolicznościach wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni pojęcia „nadużywania pozycji dominującej” powinien – w zakresie, w jakim opiera się na przesłance lub przynajmniej na założeniu, że istnieje indywidualna lub zbiorowa pozycja dominująca – zawierać minimalne istotne wyjaśnienia faktyczne, ekonomiczne lub prawne dotyczące tej przesłanki lub tego założenia, aby spełnić wymogi, o których mowa w pkt 19 niniejszego postanowienia, i umożliwić Trybunałowi skuteczne wypowiedzenie się w przedmiocie przedstawionych mu pytań (zob. podobnie wyroki: z dnia 31 stycznia 2008 r., Centro Europa 7, C‑380/05, EU:C:2008:59, pkt 61; a także z dnia 18 lipca 2013 r., Sky Italia, C‑234/12, EU:C:2013:496, pkt 32).
33      Tymczasem w niniejszej sprawie należy stwierdzić, po pierwsze, że postanowienie odsyłające nie zawiera żadnego elementu pozwalającego uznać, iż przedsiębiorstwo, od którego pochodzi umowa rozpatrywana w postępowaniu głównym, posiada lub przynajmniej może posiadać pozycję dominującą na rynku właściwym.
34      Po drugie, odpowiedź sądu odsyłającego na skierowane do niego przez Trybunał wezwanie do udzielenia informacji w celu umożliwienia temu ostatniemu usunięcia tej luki również nie dostarcza istotnych informacji w tym zakresie. Odpowiedź ta ogranicza się bowiem zasadniczo do stwierdzenia, po pierwsze, że istnieje indywidualna pozycja dominująca, ponieważ dane przedsiębiorstwo „prowadzi działalność podlegającą szczególnej regulacji” i „ma monopol na oferowanie wielu usług finansowych”, a po drugie, że istnieje zbiorowa pozycja dominująca, ponieważ wszystkie banki, do których należy to przedsiębiorstwo, postanowiły oferować swoim klientom tego samego rodzaju umowy kredytu denominowane w walucie obcej.
35      Tymczasem w świetle orzecznictwa, o którym mowa w pkt 29 niniejszego postanowienia, pierwsze i drugie z tych trzech stwierdzeń, biorąc pod uwagę ich bardzo ogólny i abstrakcyjny charakter, nie pozwalają ustalić, a przynajmniej potwierdzić hipotezę indywidualnej pozycji dominującej zajmowanej przez dane przedsiębiorstwo.
36      To samo dotyczy, w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 31 niniejszego postanowienia, trzeciego stwierdzenia sądu odsyłającego, dotyczącego istnienia zbiorowej pozycji dominującej, która jest zresztą sprzeczna z drugim.
37      Niemniej jednak wnioski te pozostają bez uszczerbku dla możliwości zbadania i zakwalifikowania przez sąd odsyłający rozpatrywanej w postępowaniu głównym praktyki w świetle przepisów prawa krajowego innych niż te, które odpowiadają art. 102 TFUE.
38      W tych okolicznościach należy stwierdzić, na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, że niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.
W przedmiocie kosztów
39      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.
Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) postanawia, co następuje:
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Słupsku (Polska) postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
Podpisy
*      Język postępowania: polski.