61969C0058
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J. GAND
VAN 14 MEI 1970 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
1.
Ten aanzien van R. Elz, thans hoofdassistent bij het Directoraat-Generaal Financiële Controle te Brussel werd een beoordelingsrapport uitgebracht, gedagtekend 15 januari 1968. Hoewel hij reeds 14 jaar in dienst was geweest respectievelijk bij de Hoge Autoriteit en de Commissie was dit — in strijd met de bepalingen van artikel 37 van het oude EGKS-Statuut en van artikel 43 van het nieuwe EGKS-Statuut en EEG-Statuut — het eerste over hem uitgebrachte rapport. Dit is zonder twijfel de reden waarom hij daaraan een bijzon dere betekenis toekende en, omdat hij met bepaalde daarin geformuleerde beoordelingen niet kon instemmen, diende hij op 27 maart 1968 een klacht in als bedoeld in artikel 90 van het ambtenarenstatuut met het gevolg dat op 22 mei 1968 een nieuw gerectificeerd rapport werd opgesteld. Elz vorderde niettemin nietigverklaring van het eerste rapport, dat van 15 januari, en wel bij een op 25 juli 1968 ingeschreven beroep.
Met gegrondverklaring van een door de Commissie voorgedragen exceptie werd dit beroep bij arrest van 25 februari 1969 niet ontvankelijk verklaard. Immers, op de dag waarop het werd ingesteld, was de bestreden handeling reeds vervangen door het rapport van 22 mei 1968. Elz ontzegde aan dit tweede rapport rechtens iedere betekenis daar hij, toen het hem werd voorgelegd, de ondertekening had geweigerd; omdat hij er niettemin einde mei kennis van genomen had, werd in het arrest beslist dat bedoeld stuk verzoeker kon worden tegengeworpen en als een voldoende bewijs mocht worden beschouwd van het feit dat het rapport van 15 januari was ingetrokken. Daar het beroep tegen laatstgenoemd stuk werd gericht, was het als zijnde ab initio zonder voorwerp stellig niet ontvankelijk.
Het rapport van 22 mei 1968 kon Elz al evenmin als het voorgaande bevredigen; hij stelde dan ook onmiddellijk na bovengenoemd arrest op 14 maart 1969 tegen dat rapport een administratief beroep in. Op 8 juli antwoordde de voorzitter van de Commissie dat de instelling het zonder meer bekrachtigde en in de brief werd naar de feitelijke vaststellingen in 's Hofs arrest van 25 februari 1969 verwezen.
Het is onder deze omstandigheden dat Elz U op 8 oktober verzocht ditmaal het rapport van 22 mei 1968 nietig te willen verklaren (hij dateert het ten onrechte op 31 mei, de dag waarop hij van de definitieve versie kennis nam). Bij repliek verklaarde hij nader dat zijn beroep geacht moest worden te zijn gericht tegen de beschikking van de voorzitter der Commissie van 8 juli 1969.
2.
Opnieuw rijst de vraag der ontvankelijkheid, doch ditmaal met betrekking tot de beroepstermijn.
Els heeft dit zeer wel begrepen, want in zijn verzoekschrift onderstreept hij dat de aanvangsdatum slechts kan zijn de dag volgende op het arrest waarbij het Hof besliste dat het rapport van 15 januari 1968 met terugwerkende kracht door dat van 22 mei was vervangen. Daar anderzijds het administratief beroep werd ingesteld op 14 maart 1969 en verworpen op 8 juli, meent verzoeker zich aan de termijnen van artikel 91, paragraaf 2, van het Statuut gehouden te hebben en dit temeer daar de Commissie blijkens haar beschikking het administratief beroep verwerpt niet op enige grond van niet-ontvankelijkheid, doch door het beoordelingsrapport ten principale te bekrachtigen.
Bij zijn redenering gaat hij uit van de volgende in het verzoekschrift geformuleerde en bij repliek nader ontwikkelde gedachte: het is het Hof dat definitief heeft beslist dat de betekening van het rapport onder de in het arrest genoemde omstandigheden aan de eisen van artikel 26 van het Statuut voldeed. Het stuk mocht verzoeker dus eerst worden tegengeworpen met ingang van de dag van het arrest hetwelk de in artikel 91 voorgeschreven termijnen deed aanvangen. Dit arrest zou voor de betrokken partijen een novum opleveren.
Deze stelling is onjuist. Het arrest van 25 februari 1969 verwierp verzoekers beroep op grond van de overweging, dat het rapport van 22 mei 1968 verzoeker op 31 mei was medegedeeld en in de plaats van dat van 15 januari getreden; deze overweging heeft kracht van gewijsde daar zij de dragende overweging is voor het dictum waarbij verzoekers beroep werd verworpen. Het bestaan van het nieuwe rapport wordt door het Hof slechts vastgesteld zonder dat te dien aanzien, anders dan verzoeker meent, ook maar iets wordt beslist. Het arrest is derhalve geen novum, want het brengt geen enkele wijziging in de bestaande rechtsbetrekkingen; trouwens, alléén een arrest houdende nietigverklaring waarbij het bestaan van een handeling met terugwerkende kracht teniet wordt gedaan, kan de rechtstoestand tot op de dag der uitspraak wijzigen.
Met andere woorden, aangenomen moet worden dat, zowel vóór als na 's Hofs arrest, de termijn waarbinnen tegen het rapport van 22 mei 1968 beroep kon worden ingesteld of een klacht ingediend op 31 mei 1968 begon te lopen, de dag namelijk waarop daarvan aan verzoeker mededeling werd gedaan. Deze termijn was reeds lang verstreken toen verzoeker zijn administratieve klacht van 14 maart 1969 en vervolgens het beroep van 8 oktober aanhangig maakte.
Bovendien kon de brief van de voorzitter der Commissie in deze stand van zaken geen enkele wijziging brengen. Daarmede werd op een tardief ingediende klacht geantwoord en slechts een inmiddels door het verstrijken der termijnen definitief geworden beschikking bekrachtigd. Aldus de op dit punt frequente en vaste jurisprudentie.
3.
Wij zullen slechts kort stilstaan bij de door verzoeker tegen het beoordelingsrapport van 22 mei 1968 ingebrachte bezwaren.
—
Hij keert zich in de eerste plaats tegen bepaalde vermeende afwijkingen of tegenstrijdigheden. Terwijl de eerste beoordelaar zijn rendement „tamelijk goed” acht en de tweede het „normaal” noemt, gewaagt de gespecificeerde beoordeling van „goed”.
Het valt bezwaarlijk in te zien in hoeverre die afwijkingen voor verzoeker enig nadeel zouden kunnen opleveren. Wat hiervan ook zij, deze kritiek beantwoordt niet aan de werkelijkheid. De eerste beoordelaar gaf in feite de volgende appreciatie : „tamelijk goed, doch uitstekend wat (alleen) de comptabiliteit betreft”. De gespecificeerde beoordeling vormt derhalve een gemiddelde en, anders dan verzoeker meent, kan tussen twee kwalitatieve waarden een gemiddelde worden gevonden.
—
In de tweede plaats verwijt verzoeker aan de beoordelaars dat zij hun beoordelingen van commentaar voorzagen, hetgeen slechts voor de kwalificaties „zeer goed” en „onvoldoende” is voorzien en meer in het bijzonder aan de tweede beoordelaar dat hij de term „normaal” heeft gebezigd, die niet als criterium voor de beoordeling is voorzien.
Hierop moet worden geantwoord dat het desbetreffende formulier begeleidend commentaar voor andere beoordelingen dan „zeer goed” en „onvoldoende” niet uitdrukkelijk verbiedt. Voorts wordt de kwalificatie „normaal” in het formulier zelf als het equivalent van „goed” aangeduid.
—
Ten slotte bestrijdt verzoeker het tegen hem ingebrachte bezwaar, als zou hij telkens op minder geschikte ijdstippen verlof hebben gevraagd, met de bewering dat hij zich toch aan de bepalingen van het Statuut gehouden heeft. Hij betoogt voorts dat het hier:en materie betreft die niet onder de beoordelingscriteria valt.
Hierop moet worden geantwoord dat het onderhavige punt verband houdt met het uitdrukkelijk in artikel 43 van het Statuut genoemde „gedrag in de dienst”. Bovendien is de wijze waarop het verlof wordt opgenomen van betekenis voor de goede gang van zaken bij de administratieve eenheid waartoe de ambtenaar behoort. Het is dus niet abnormaal dat verzoekers meerderen zijn aandacht hebben gevestigd op de noodzaak zijn verantwoordelijkheidsgevoel op dit punt te versterken.
Geen van de door verzoeker voorgedragen grieven blijkt derhalve stand te houden. Niettemin concluderen wij dat Uw Hof het beroep van Elz zonder daarop verder in te gaan en op grond van de hierboven geformuleerde overwegingen als niet-ontvankelijk zal verwerpen en dat ten aanzien van de kosten zal worden beslist overeenkomstig het bepaalde in artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.