62018TO0293
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 30ής Ιανουαρίου 2020 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Κοινή αλιευτική πολιτική – Συνθήκη των Παρισίων σχετικά με το αρχιπέλαγος της Σπιτσβέργης (Νορβηγία) – Αλιευτικές δυνατότητες για τον κάβουρα της Αρκτικής στη ζώνη του Σβάλμπαρντ (Νορβηγία) – Κανονισμός (ΕΕ) 2017/127 – Πλοία που είναι νηολογημένα στην Ένωση και διαθέτουν άδεια αλιείας – Ακινητοποίηση λεττονικού πλοίου – Άρθρο 265 ΣΛΕΕ – Πρόσκληση προς ενέργεια – Θέση της Επιτροπής – Πράξη η οποία δεν παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα – Απαράδεκτο»
Στην υπόθεση T-293/18,
Δημοκρατία της Λεττονίας, εκπροσωπούμενη από τη V. Soņeca,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους A. Bouquet, E. Paasivirta, I. Naglis και A. Sauka,
καθής,
με αντικείμενο προσφυγή δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, με αίτημα, αφενός, να ακυρωθεί το από 12 Μαρτίου 2018 έγγραφο της Επιτροπής με το οποίο το εν λόγω θεσμικό όργανο έλαβε θέση σχετικά με την πρόσκληση προς ενέργεια που του είχε απευθύνει η Δημοκρατία της Λεττονίας δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, με έγγραφο της 22ας Δεκεμβρίου 2017, ζητώντας του, κατ’ ουσίαν, να λάβει μέτρα για την προάσπιση των αλιευτικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ (Νορβηγία) και, αφετέρου, να υποχρεωθεί η Επιτροπή να λάβει επί του ζητήματος αυτού μια θέση η οποία δεν θα έχει δυσμενείς έννομες συνέπειες για τη Δημοκρατία της Λεττονίας,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα),
συγκείμενο, κατά τις διασκέψεις, από τους H. Kanninen, πρόεδρο, J. Schwarcz και Κ. Ηλιόπουλο (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1
Με έγγραφο της 22ας Δεκεμβρίου 2017, η οποία παρελήφθη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 12 Ιανουαρίου 2018, η Δημοκρατία της Λεττονίας απηύθυνε στην Επιτροπή πρόσκληση προς ενέργεια, δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, ζητώντας της να λάβει μέτρα για την προάσπιση των αλιευτικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ, στη Νορβηγία (στο εξής: πρόσκληση προς ενέργεια). Ειδικότερα, η Δημοκρατία της Λεττονίας κάλεσε την Επιτροπή να λάβει τα ακόλουθα μέτρα:
–
κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου (έως την 31η Μαρτίου 2018), να οργανώσει και να συμμετάσχει σε επίσημες διαπραγματεύσεις με το Βασίλειο της Νορβηγίας προκειμένου να διασφαλίσει τον σεβασμό των αλιευτικών δικαιωμάτων της Ένωσης στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ, ώστε τα ενωσιακά πλοία τα οποία, βάσει της νομοθεσίας της Ένωσης, έχουν τη δυνατότητα να αλιεύουν κάβουρα της Αρκτικής στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ να μπορούν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους·
–
σε περίπτωση που θα ήταν αδύνατο να διασφαλιστεί ο σεβασμός των αλιευτικών δικαιωμάτων της Ένωσης στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ έως την 31η Μαρτίου 2018, να δεσμευτεί να κινήσει διεθνή δικαστική διαδικασία κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας.
2
Με έγγραφο της 12ης Μαρτίου 2018, η Επιτροπή απάντησε στην πρόσκληση προς ενέργεια, γνωστοποιώντας τη θέση της σχετικά με τη φερόμενη παράλειψή της κατά την έννοια του άρθρου 265 ΣΛΕΕ και, ιδίως, με τα δύο μέτρα των οποίων η λήψη ζητήθηκε από τη Δημοκρατία της Λεττονίας (στο εξής: προσβαλλόμενο έγγραφο).
3
Το πρώτο μέτρο το οποίο προτάθηκε από τη Δημοκρατία της Λεττονίας και αφορούσε τη διοργάνωση και τη συμμετοχή σε διαπραγματεύσεις με το Βασίλειο της Νορβηγίας προκειμένου να διασφαλιστεί ο σεβασμός των αλιευτικών δικαιωμάτων της Ένωσης στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ έως την 31η Μαρτίου 2018 απορρίφθηκε σιωπηρώς από την Επιτροπή η οποία, κατ’ ουσίαν, δήλωσε ότι θα συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις, χωρίς να ορίσει καταληκτική ημερομηνία. Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή επισήμανε τα ακόλουθα:
«53. Παρά το υφιστάμενο πάγωμα των συζητήσεων με [το Βασίλειο της Νορβηγίας], η Επιτροπή θα συνεχίσει να αναζητεί από κοινού με τις νορβηγικές αρχές λύσεις στη διαφορά αυτή με βάση τον διάλογο και με εποικοδομητική προσέγγιση, χωρίς αντιπαραθέσεις. Ταυτόχρονα, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι, πέραν των αλιευτικών ζητημάτων, υπάρχουν και άλλα ζητήματα μείζονος σημασίας που διακυβεύονται, η Επιτροπή θα επιδιώξει να ανευρεθεί μια λύση η οποία να είναι σύμφωνη με τη θέση της Ένωσης αναφορικά με το Σβάλμπαρντ.
54. Η τελευταία ρηματική διακοίνωση προσκαλεί [το Βασίλειο της Νορβηγίας] να προσέλθει εκ νέου σε διάλογο με την Ένωση προκειμένου να καταλήξουν, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, σε αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία η οποία θα επιτρέπει στα αλιευτικά πλοία της Ένωσης να συνεχίσουν να επιδίδονται στις αλιευτικές τους δραστηριότητες στην περιοχή. Λαμβανομένων υπόψη των προσφάτων αντιδράσεων [του Βασιλείου της] Νορβηγίας, είναι, επίσης, σαφές ότι προς το παρόν μοιάζει μάλλον απίθανο να ανευρεθεί σύντομα λύση και ότι πρέπει να ληφθούν προφυλάξεις, ώστε να αποφευχθεί κλιμάκωση της διαφωνίας, διότι μια τέτοια κλιμάκωση θα έβλαπτε τα επιτακτικά στρατηγικά συμφέροντα που συνδέονται με τις σχέσεις με [το Βασίλειο της] Νορβηγίας, καθώς και με την περιοχή της Αρκτικής.»
4
Ως προς το δεύτερο μέτρο το οποίο προτάθηκε από τη Δημοκρατία της Λεττονίας, σχετικά με την κίνηση διεθνούς δικαστικής διαδικασίας κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας μετά την 31η Μαρτίου 2018, η Επιτροπή δήλωσε, κατ’ ουσίαν, ότι λόγω της ύπαρξης κωλυμάτων δικονομικής φύσεως δεν μπορούσε να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες. Ειδικότερα, η Επιτροπή επισήμανε τα εξής:
«55. Όσον αφορά την πρόταση που περιέχεται στην [πρόσκληση προς ενέργεια] για κίνηση διεθνούς δικαστικής διαδικασίας κατά του [Βασιλείου της] Νορβηγίας υφίστανται, ανεξαρτήτως εκτιμήσεων επί του της ουσίας της εν λόγω πρότασης, πρόδηλα κωλύματα δικονομικής φύσεως τα οποία δεν λαμβάνονται υπόψη στην [πρόσκληση προς ενέργεια].
56. Πρώτον, σημειώνεται ότι η Συνθήκη των Παρισίων του 1920 δεν προβλέπει μηχανισμό επίλυσης διαφορών. Οι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών που προβλέπονται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (Unclos) δεν είναι δυνατό να εφαρμοστούν, διότι τα επίμαχα ζητήματα δεν αφορούν την ερμηνεία και την εφαρμογή [της] Unclos, αλλά, αντιθέτως, την ερμηνεία και την εφαρμογή της Συνθήκης των Παρισίων του 1920.
57. Δεύτερον, η προσφυγή σε διεθνή διαιτησία θα προϋπέθετε τη σύναψη σχετικής συμφωνίας με [το Βασίλειο της Νορβηγίας], όπερ, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών που επικρατούν, μοιάζει προς το παρόν μάλλον απίθανο.
58. Τρίτον, ο μηχανισμός επίλυσης διαφορών ο οποίος απομένει είναι εξ ορισμού το Διεθνές Δικαστήριο. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν νομιμοποιείται να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού. Επιπλέον, παρόλο που ορισμένα κράτη μέλη είναι συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης των Παρισίων του 1920, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι. Ωστόσο, η Ένωση έχει αποκλειστική αρμοδιότητα σε θέματα που αφορούν τη διατήρηση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων.
59. Εν πάση περιπτώσει, η κίνηση διεθνών διαδικασιών σε πολυμερές πλαίσιο θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις. Η Συνθήκη των Παρισίων έχει 46 συμβαλλόμενα μέρη, έκαστο εκ των οποίων ερμηνεύει διαφορετικά τις διατάξεις της Συνθήκης αυτής. Ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε επίσης να βλάψει γενικότερα τις διμερείς σχέσεις της Ένωσης με [το Βασίλειο της Νορβηγίας], πέραν των αλιευτικών ζητημάτων.
60. Τέλος, μολονότι στο διεθνές δίκαιο ισχύει γενικώς η αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, δεν υφίσταται καμία υποχρέωση βάσει του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του διεθνούς δικαίου για κίνηση δικαστικής διαδικασίας, δεδομένου ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει, μεταξύ άλλων, και τρόπους επίλυσης των διαφορών [οι οποίοι] δεν είναι δικαστικής φύσεως.»
5
Τέλος, ως προς τη φερόμενη παράλειψη κατά την έννοια του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, η Επιτροπή εξέθεσε τα ακόλουθα:
«61.   […] Η Επιτροπή δεν παρέλειψε να ενεργήσει όπως υποχρεούται, αλλά, αντιθέτως, ενήργησε και συνεχίζει να ενεργεί. Κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων της, η Επιτροπή επιλέγει τα πλέον κατάλληλα βήματα και μέτρα, στα οποία περιλαμβάνονται συνομιλίες ή άλλα μέσα για την επίλυση της διαφοράς με [το Βασίλειο της Νορβηγίας], προκειμένου να διαφυλαχθούν όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Ένωσης σε σχέση με την αλιεία στη ζώνη του Σβάλμπαρντ. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή λαμβάνει επίσης υπόψη τις σχέσεις της Ένωσης με [το Βασίλειο της Νορβηγίας] και τον πολυμερή χαρακτήρα της Συνθήκης των Παρισίων.
62.   Η Επιτροπή εκτιμά ότι κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για την ανεύρεση κατάλληλης, διμερούς και συμβιβαστικής λύσης στη διαφορά με [το Βασίλειο της Νορβηγίας] σχετικά με τον κάβουρα της Αρκτικής. Όπως καταδεικνύεται από τα ανωτέρω, η Επιτροπή χειρίστηκε την υπόθεση αυτή με διάφορους τρόπους και σε διάφορα επίπεδα, ερχόμενη απευθείας σε επαφή με [το Βασίλειο της Νορβηγίας], ενεργώντας στο πλαίσιο του Συμβουλίου ή σε συνεργασία με τη [Δημοκρατία της Λεττονίας].
63.   Τα θέματα που σχετίζονται με το Σβάλμπαρντ δεν αφορούν μόνον αλιευτικά συμφέροντα και ο κίνδυνος να επηρεαστούν αρνητικά και άλλοι τομείς πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε κάθε στάδιο. Η Επιτροπή η οποία εκπροσωπεί την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μοναδικός συνομιλητής με τις τρίτες χώρες για αλιευτικά ζητήματα συνεργάστηκε στενά με το Συμβούλιο και τα κράτη μέλη σε όλα τα στάδια της διαδικασίας. Παράλληλα με την προετοιμασία και την εφαρμογή κάθε σταδίου [πραγματοποιούσε] διαβουλεύσεις με όλα τα κράτη μέλη στο πλαίσιο του Συμβουλίου και ενημέρωνε τακτικά τα κράτη μέλη.»
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
6
Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 10 Μαΐου 2018 στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου, η Δημοκρατία της Λεττονίας άσκησε την παρούσα προσφυγή.
7
Με αίτηση που κατέθεσε στις 16 Αυγούστου 2018 στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου, το Βασίλειο της Ισπανίας ζήτησε να παρέμβει προς στήριξη των αιτημάτων της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
8
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 24 Αυγούστου 2018, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου.
9
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 17 Οκτωβρίου 2018, η Δημοκρατία της Λεττονίας υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της ενστάσεως απαραδέκτου την οποία προέβαλε η Επιτροπή.
10
Στις 10 Μαΐου 2019, το Γενικό Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) απηύθυνε στους κύριους διαδίκους ερωτήσεις προς γραπτή απάντηση, στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας τα οποία προβλέπονται στο άρθρο 89 του Κανονισμού Διαδικασίας. Οι κύριοι διάδικοι απάντησαν στις εν λόγω ερωτήσεις εντός της ταχθείσας προθεσμίας.
11
Με το δικόγραφο της προσφυγής, η Δημοκρατία της Λεττονίας ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να ακυρώσει το προσβαλλόμενο έγγραφο και να υποχρεώσει την Επιτροπή να λάβει επί του ζητήματος αυτού μια θέση η οποία δεν έχει δυσμενείς έννομες συνέπειες για την ίδια·
–
να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
12
Με την ένσταση απαραδέκτου, η Επιτροπή ζητεί κατ’ ουσίαν από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη·
–
να καταδικάσει τη Δημοκρατία της Λεττονίας στα δικαστικά έξοδα·
–
επικουρικώς, σε περίπτωση που απορριφθεί η ένσταση απαραδέκτου, να ορίσει νέα προθεσμία για τη συνέχιση της δίκης, σύμφωνα με το άρθρο 130, παράγραφος 8, του Κανονισμού Διαδικασίας.
13
Στις παρατηρήσεις τις οποίες υπέβαλε επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η Δημοκρατία της Λεττονίας ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο:
–
να απορρίψει την ένσταση απαραδέκτου·
–
να εξετάσει την υπόθεση επί της ουσίας.
Σκεπτικό
14
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 έως 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, εάν ο καθού το ζητήσει, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να κρίνει επί του απαραδέκτου χωρίς να εισέλθει στην ουσία.
15
Εν προκειμένω, καθόσον η Επιτροπή ζήτησε να κριθεί το παραδεκτό της προσφυγής, το Γενικό Δικαστήριο, εκτιμώντας ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα έγγραφα της δικογραφίας, αποφασίζει να αποφανθεί επί του συγκεκριμένου αιτήματος χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
16
Προς στήριξη της ενστάσεως απαραδέκτου, η Επιτροπή προβάλλει δύο λόγους απαραδέκτου, και ειδικότερα, πρώτον, ότι το προσβαλλόμενο έγγραφο δεν συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, καθόσον δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα που να μεταβάλλει τη νομική κατάσταση της Δημοκρατίας της Λεττονίας, και, δεύτερον, ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να υποχρεώσει την Επιτροπή να λάβει θέση η οποία δεν θα έχει δυσμενείς έννομες συνέπειες για τη Δημοκρατία της Λεττονίας.
17
Στην προσφυγή της και στις παρατηρήσεις που υπέβαλε επί της ενστάσεως απαραδέκτου, η Δημοκρατία της Λεττονίας υποστηρίζει ότι η προσφυγή της είναι παραδεκτή, καθόσον το προσβαλλόμενο έγγραφο αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ. Η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν προβάλλει, ωστόσο, κανέναν ισχυρισμό προς αντίκρουση του δεύτερου λόγου απαραδέκτου που προβλήθηκε από την Επιτροπή.
18
Το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι πρέπει να κρίνει, πρώτον, εάν το προσβαλλόμενο έγγραφο συνιστά πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
19
Συναφώς, η Δημοκρατία της Λεττονίας προβάλλει, κατ’ ουσίαν, ότι η θέση την οποία διατύπωσε η Επιτροπή στο προσβαλλόμενο έγγραφο έχει έννομες συνέπειες για την ίδια, δεδομένου ότι, επειδή η Επιτροπή, ενώ υποστήριξε επανειλημμένως ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας μπορούσε να κάνει χρήση των αλιευτικών της δικαιωμάτων, δεν πέτυχε να επιλύσει τα προβλήματα με το Βασίλειο της Νορβηγίας, δημιουργήθηκε μια κατάσταση όπου το κράτος μέλος αδυνατεί να κάνει χρήση των δικαιωμάτων που του παρέχει η νομοθεσία της Ένωσης και, συγκεκριμένα, ο κανονισμός (ΕΕ) 2017/127 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2017, σχετικά με τον καθορισμό, για το 2017, για ορισμένα αποθέματα ιχθύων και ομάδες αποθεμάτων ιχθύων, των αλιευτικών δυνατοτήτων στα ενωσιακά ύδατα και, για τα ενωσιακά αλιευτικά σκάφη, σε ορισμένα ύδατα (ΕΕ 2017, L 24, σ. 1), και ο κανονισμός (ΕΕ) 2018/120 του Συμβουλίου, της 23ης Ιανουαρίου 2018, σχετικά με τον καθορισμό για το 2018, για ορισμένα αποθέματα ιχθύων και ομάδες αποθεμάτων ιχθύων, των αλιευτικών δυνατοτήτων στα ενωσιακά ύδατα, και για τα ενωσιακά αλιευτικά σκάφη, σε ορισμένα μη ενωσιακά ύδατα, καθώς και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2017/127 (ΕΕ 2018, L 27, σ. 1). Δεν θα έπρεπε όμως ένα κράτος μέλος να περιέρχεται σε κατάσταση στην οποία υφίσταται δυσμενείς συνέπειες (όπως, για παράδειγμα, η ακινητοποίηση πλοίου του) λόγω της άσκησης δικαιωμάτων που του παρέχει το δίκαιο της Ένωσης. Ειδικότερα, η διαπίστωση αυτή απορρέει από το γεγονός ότι η Επιτροπή, στο προσβαλλόμενο έγγραφο, τόνισε για ακόμη μία φορά ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας μπορούσε να ασκήσει τα αλιευτικά της δικαιώματα.
20
Εισαγωγικώς επισημαίνεται ότι η Επιτροπή με το προσβαλλόμενο έγγραφο έλαβε θέση επί της προσκλήσεως προς ενέργεια την οποία της είχε απευθύνει η Δημοκρατία της Λεττονίας δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ, διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρξε καμία παράλειψη εκ μέρους της κατά την έννοια του άρθρου 265 ΣΛΕΕ. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή ισχυρίστηκε ότι δεν παρέβη την υποχρέωση να ενεργήσει, αλλά ότι ενήργησε και συνέχιζε να ενεργεί.
21
Συναφώς, κατά πάγια νομολογία, όταν θεσμικό όργανο αρνείται ρητώς να ενεργήσει σύμφωνα με την πρόσκληση που του έχει απευθυνθεί θεωρείται ότι λαμβάνει θέση με την οποία τερματίζεται η παράλειψη [βλ. διάταξη της 4ης Μαΐου 2005, Holcim (France) κατά Επιτροπής, T-86/03, EU:T:2005:157, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και απόφαση της 21ης Ιουλίου 2016_Nutria κατά Επιτροπής, T-832/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:428, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Πρέπει να προστεθεί ότι, επίσης κατά πάγια νομολογία, η ρητή άρνηση θεσμικού οργάνου να ενεργήσει σύμφωνα με την πρόσκληση προς ενέργεια που του έχει απευθυνθεί δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ μπορεί να αποτελεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ [βλ. διάταξη της 4ης Μαΐου 2005, Holcim (France) κατά Επιτροπής, T-86/03, EU:T:2005:157, σκέψη 36 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και απόφαση της 21ης Ιουλίου 2016, Nutria κατά Επιτροπής, T‑832/14, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2016:428, σκέψη 44 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία]. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν μπορεί να ασκήσει προσφυγή λόγω παραλείψεως δεν επηρεάζει το παραδεκτό της προσφυγής ακυρώσεως. Πράγματι, το προσβαλλόμενο έγγραφο συνιστά πράξη που υπόκειται σε προσφυγή κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις ασκήσεως τέτοιας προσφυγής (πρβλ. διάταξη της 5ης Ιανουαρίου 2010, Química Atlântica κατά Επιτροπής, T-71/09, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2010:1, σκέψη 32).
22
Από πάγια νομολογία προκύπτει ότι αποτελούν πράξεις δεκτικές προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ όλες οι πράξεις που εκδίδονται από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης, ανεξαρτήτως του είδους τους ή του τύπου τον οποίο έχουν περιβληθεί, και αποσκοπούν στην παραγωγή δεσμευτικών έννομων αποτελεσμάτων (βλ. αποφάσεις της 25ης Οκτωβρίου 2017, Σλοβακία κατά Επιτροπής, C-593/15 P και C-594/15 P, EU:C:2017:800, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία και της 20ής Φεβρουαρίου 2018, Βέλγιο κατά Επιτροπής, C-16/16 P, EU:C:2018:79, σκέψη 31 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
23
Αντιθέτως, εξαιρείται από τον δικαστικό έλεγχο τον οποίο προβλέπει το άρθρο 263 ΣΛΕΕ κάθε πράξη που δεν παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα, όπως οι προπαρασκευαστικές πράξεις, οι βεβαιωτικές πράξεις και οι αμιγώς εκτελεστικές πράξεις, οι απλές συστάσεις και γνωμοδοτήσεις, καθώς και, καταρχήν, οι εσωτερικές οδηγίες [πρβλ. απόφαση της 12ης Σεπτεμβρίου 2006, Reynolds Tobacco κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-131/03 P, EU:C:2006:541, σκέψη 55 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και διάταξη της 14ης Μαΐου 2012, Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) κατά Επιτροπής, C-477/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:292, σκέψη 52]. Επομένως, πράξη με αμιγώς ενημερωτικό χαρακτήρα δεν μπορεί ούτε να θίξει τα συμφέροντα του αποδέκτη ούτε να μεταβάλει τη νομική του κατάσταση σε σχέση με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν πριν λάβει την πράξη αυτή (πρβλ. διάταξη της 4ης Οκτωβρίου 2007, Φινλανδία κατά Επιτροπής, C-457/06 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2007:582, σκέψη 36). Συνεπώς, δεν αρκεί το γεγονός ότι ένα έγγραφο εστάλη από θεσμικό όργανο της Ένωσης στον αποδέκτη ως απάντηση σε αίτημα του τελευταίου, προκειμένου να χαρακτηρισθεί το έγγραφο αυτό ως απόφαση κατά της οποίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ακυρώσεως (βλ. απόφαση της 14ης Δεκεμβρίου 2006, Γερμανία κατά Επιτροπής, T-314/04 και T-414/04, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2006:399, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Ομοίως, γραπτή έκφραση γνώμης ή απλή δήλωση προθέσεως θεσμικού οργάνου της Ένωσης δεν συνιστά απόφαση κατά της οποίας μπορεί να ασκηθεί προσφυγή ακυρώσεως, εφόσον δεν είναι ικανή να παράγει έννομα αποτελέσματα ή δεν αποσκοπεί στην παραγωγή τέτοιων αποτελεσμάτων (πρβλ. διάταξη της 9ης Ιανουαρίου 2006, Φινλανδία κατά Επιτροπής, T-177/05, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2006:1, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
24
Προκειμένου να κριθεί αν μια πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση παράγει τέτοια αποτελέσματα, σημασία έχει η ουσία της πράξεως. Τα αποτελέσματα αυτά πρέπει να εκτιμώνται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, όπως το περιεχόμενο της πράξεως, λαμβανομένων ενδεχομένως υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε καθώς και των εξουσιών του οργάνου που την εξέδωσε (βλ. αποφάσεις της 25ης Οκτωβρίου 2017, Σλοβακία κατά Επιτροπής, C-593/15 P και C‑594/15 P, EU:C:2017:800, σκέψη 47 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της 20ής Φεβρουαρίου 2018, Βέλγιο κατά Επιτροπής, C-16/16 P, EU:C:2018:79, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
25
Τέλος, σε περίπτωση που μια πράξη της Επιτροπής συνιστά αρνητική απάντηση, πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τη φύση της αιτήσεως στην οποία απαντά (απόφαση της 24ης Νοεμβρίου 1992, Buckl κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-15/91 και C‑108/91, EU:C:1992:454, σκέψη 22· πρβλ., επίσης, απόφαση της9ης Οκτωβρίου 2018, Multiconnect κατά Επιτροπής, T-884/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2018:665, σκέψη 45). Ειδικότερα, η άρνηση θεωρείται πράξη που υπόκειται σε προσφυγή ακυρώσεως κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, εφόσον η πράξη την οποία το θεσμικό όργανο αρνείται να εκδώσει θα μπορούσε να προσβληθεί βάσει της διατάξεως αυτής (βλ. απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 1996, Salt Union κατά Επιτροπής, T-330/94, EU:T:1996:154, σκέψη 32 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
26
Εν προκειμένω, για να μπορεί το προσβαλλόμενο έγγραφο να θεωρηθεί πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, το έγγραφο αυτό πρέπει να παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα. Σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 24 ανωτέρω, προκειμένου να εξακριβωθεί εάν το προσβαλλόμενο έγγραφο παράγει τέτοια έννομα αποτελέσματα, πρέπει να εξεταστεί το περιεχόμενό του, ώστε να κριθεί αν παράγει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα έναντι της Δημοκρατίας της Λεττονίας, λαμβανομένων υπόψη αντικειμενικών κριτηρίων όπως η διατύπωσή του, το περιεχόμενό του, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και η πρόθεση του συντάκτη του, σε συνάρτηση, ιδίως, με τις εξουσίες που διαθέτει η Επιτροπή στον τομέα των θαλάσσιων βιολογικών πόρων στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής.
27
Όσον αφορά τη διατύπωση και το περιεχόμενο του προσβαλλόμενου εγγράφου διαπιστώνεται ότι αυτό αποτελείται από μια συνοδευτική επιστολή και ένα παράρτημα με τίτλο «Θέση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επί της προσκλήσεως προς ενέργεια που της απηύθυνε η Δημοκρατία της Λεττονίας δυνάμει του άρθρου 265 ΣΛΕΕ» (στο εξής: θέση επί της προσκλήσεως προς ενέργεια). Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι ένα τμήμα του εγγράφου σχετικά με τη θέση επί της προσκλήσεως προς ενέργεια (ήτοι οι παράγραφοι 1 έως 52) περιγράφει, από πλευράς διεθνούς δικαίου, το όλο πλαίσιο της Συνθήκης για τη Σπιτσβέργη, η οποία συνήφθη στο Παρίσι στις 9 Φεβρουαρίου 1920 (στο εξής: Συνθήκη των Παρισίων), και τις βασικές δράσεις που ανέλαβε η Επιτροπή σε σχέση με το Βασίλειο της Νορβηγίας, ενώ ένα άλλο τμήμα του ίδιου εγγράφου, ιδίως οι παράγραφοι 53 έως 64 οι οποίες περιλαμβάνονται αυτούσιες στη συνοδευτική επιστολή (και παρατέθηκαν στις σκέψεις 3 και 4 ανωτέρω) περιέχει τη θέση της Επιτροπής επί της προσκλήσεως προς ενέργεια. Πρέπει, κατά συνέπεια, να εξεταστεί, εάν τα αποσπάσματα αυτά του προσβαλλόμενου εγγράφου περιέχουν στοιχεία τα οποία μπορούν να παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα για τη Δημοκρατία της Λεττονίας.
28
Πρώτον, ως προς τα τμήματα που τιτλοφορούνται «Εισαγωγή» και «Προκαταρκτικές παρατηρήσεις και νομικό πλαίσιο» (βλ., αντιστοίχως, παραγράφους 1 έως 5 και 6 έως 17 της θέσης επί της προσκλήσεως προς ενέργεια), διαπιστώνεται ότι η Επιτροπή διατύπωσε στα εν λόγω αποσπάσματα προκαταρκτικές παρατηρήσεις και παρουσίασε το ισχύον νομικό πλαίσιο. Υπό το πρίσμα της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 23 ανωτέρω, δεν μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ότι αυτά παράγουν έννομα αποτελέσματα.
29
Δεύτερον, στο τμήμα το οποίο τιτλοφορείται «Η διαφορά σχετικά με το ζήτημα του κάβουρα της Αρκτικής στο Σβάλμπαρντ: βασικές δράσεις τις οποίες ανέλαβε η Επιτροπή έως σήμερα» (παράγραφοι 18 έως 52 της θέσης επί της προσκλήσεως προς ενέργεια), η Επιτροπή περιγράφει λεπτομερώς τη θέση της Ένωσης αναφορικά με την ερμηνεία της Συνθήκης των Παρισίων από τα κράτη μέλη που είναι συμβαλλόμενα μέρη, την αλληλογραφία με τη Δημοκρατία της Λεττονίας από τη στιγμή που η τελευταία προσχώρησε στη Συνθήκη των Παρισίων, ήτοι στις 13 Ιουνίου 2016, και τις διάφορες ενέργειες στις οποίες προέβη η Επιτροπή. Η Επιτροπή καταλήγει, συναφώς, στο συμπέρασμα ότι «όλες αυτές οι ενέργειες δεν θα πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι έχει επιτραπεί στα λεττονικά πλοία να επιδίδονται στη συγκεκριμένη αλιευτική δραστηριότητα και ότι έχουν αναληφθεί οι νομικοί κίνδυνοι που συνδέονται με τη μη τήρηση της νορβηγικής νομοθεσίας». Εξάλλου, η Επιτροπή διαπιστώνει ότι, παρά τις προειδοποιήσεις αυτές, το πλοίο Senator αλίευσε κάβουρα της Αρκτικής στην αλιευτική ζώνη του Σβάλμπαρντ και κατασχέθηκε επειδή ασκούσε την αλιευτική αυτή δραστηριότητα χωρίς τη ρητή συγκατάθεση του Βασιλείου της Νορβηγίας και κατά παράβαση της υπ’ αριθ. 1836 νορβηγικής κανονιστικής πράξεως της 19ης Δεκεμβρίου 2014. Η Επιτροπή περιγράφει, στη συνέχεια, τα διάφορα διαβήματα στα οποία προέβη κατόπιν της κατασχέσεως του πλοίου.
30
Εξ αυτών συνάγεται ότι το ως άνω τμήμα του εγγράφου σχετικά με τη θέση της Επιτροπής επί της προσκλήσεως προς ενέργεια είναι κατ’ ουσίαν περιγραφικό και δεν παράγει, αυτό καθαυτό, έννομα αποτελέσματα τα οποία θίγουν τα συμφέροντα της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
31
Η διαπίστωση αυτή δεν αναιρείται από το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας ότι η Επιτροπή, ενώ είχε επανειλημμένως υποστηρίξει ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας μπορούσε να κάνει χρήση των αλιευτικών της δικαιωμάτων, δεν είχε επιλύσει τα ζητήματα με το Βασίλειο της Νορβηγίας, δημιουργώντας έτσι μια κατάσταση στην οποία η Δημοκρατία της Λεττονίας αδυνατεί να κάνει χρήση των δικαιωμάτων που της παρέχει η νομοθεσία της Ένωσης.
32
Είναι μεν αληθές ότι στην παράγραφο 20 της θέσης επί της προσκλήσεως προς ενέργεια η Επιτροπή επιβεβαίωσε ότι «σύμφωνα με την πάγια θέση [της Ένωσης] σχετικά με την ερμηνεία της [Συνθήκης των Παρισίων], τα κράτη μέλη τα οποία [ήταν] συμβαλλόμενα μέρη [είχαν] δικαίωμα σε ίση πρόσβαση στους αλιευτικούς πόρους των θαλάσσιων ζωνών του Σβάλμπαρντ, περιλαμβανομένων των καθιστικών ειδών, όπως του κάβουρα της Αρκτικής στην υφαλοκρηπίδα του Αρχιπελάγους». Ωστόσο, αντιθέτως προς τα όσα υποστηρίζει η Δημοκρατία της Λεττονίας, η φράση αυτή δεν είναι δυνατό να ερμηνευθεί ως παρότρυνση για άσκηση των αλιευτικών δικαιωμάτων που παρέχει η νομοθεσία της Ένωσης. Αφενός, όπως καθίσταται σαφές από την παράγραφο 25 της θέσης επί της προσκλήσεως προς ενέργεια, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι ο κανονισμός 2017/127 περιέχει την υποσημείωση ότι «η κατανομή των αλιευτικών δυνατοτήτων που τίθενται στη διάθεση της Ένωσης στη ζώνη του Svalbard δεν θίγει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη [Συνθήκη των Παρισίων]», υπενθυμίζοντας, με τον τρόπο αυτό, ότι μια «διάταξη του δικαίου της Ένωσης δεν μπορεί να αναπτύσσει αυτή καθαυτή δεσμευτικά αποτελέσματα και/ή να γεννά εκτελεστές υποχρεώσεις εις βάρος τρίτων χωρών». Αφετέρου, από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει ότι η Επιτροπή υπενθύμισε επανειλημμένως στα κράτη μέλη και, ιδίως, στη Δημοκρατία της Λεττονίας την αβεβαιότητα που επικρατεί, τόσο σε νομικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, όσον αφορά την αλιεία στη ζώνη του Σβάλμπαρντ, ζητώντας τους να ενημερώσουν τις ημεδαπές επιχειρήσεις οι οποίες προτίθενται να ασκήσουν τέτοιες δραστηριότητες για τους κινδύνους που ενέχουν.
33
Τρίτον, το τμήμα που τιτλοφορείται «Μελλοντικές ενέργειες» (παράγραφοι 53 έως 64 της θέσης της Επιτροπής επί της προσκλήσεως προς ενέργεια, οι οποίες περιλαμβάνονται αυτούσιες στη συνοδευτική επιστολή και παρατέθηκαν στις σκέψεις 3 έως 4 ανωτέρω) περιέχει τη θέση της Επιτροπής επί της προσκλήσεως προς ενέργεια. Πρέπει να εξεταστεί ποια είναι τα έννομα αποτελέσματα τα οποία μπορούν να προκύψουν από αυτό το τμήμα. Με άλλα λόγια, μένει να ελεγχθεί εάν η πρόθεση της Επιτροπής να μην ενεργήσει προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε η Δημοκρατία της Λεττονίας ήταν ικανή να καταστήσει το προσβαλλόμενο έγγραφο δεκτικό προσφυγής ακυρώσεως (βλ. διάταξη της 22ας Ιανουαρίου 2010, Makhteshim-Agan Holding κ.λπ. κατά Επιτροπής, C-69/09 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2010:37, σκέψεις 39 και 40).
34
Κατ’ αρχάς, ως προς το πρώτο αίτημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας για συνέχιση της διαπραγμάτευσης με το Βασίλειο της Νορβηγίας έως την καταληκτική ημερομηνία της 31ης Μαρτίου 2018, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στο προσβαλλόμενο έγγραφο, η Επιτροπή υπονόησε ότι θα συνέχιζε να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις, χωρίς να ορίσει καταληκτική ημερομηνία. Η Επιτροπή επισήμανε, αφενός, ότι με την τελευταία ρηματική διακοίνωση της 1ης Μαρτίου 2018 είχε προσκαλέσει το Βασίλειο της Νορβηγίας να προσέλθει εκ νέου σε διάλογο με την Ένωση προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία κοινώς αποδεκτή η οποία θα επέτρεπε στα αλιευτικά πλοία της Ένωσης να επιδοθούν και πάλι στις αλιευτικές τους δραστηριότητες στην περιοχή, αναγνώρισε, όμως, αφετέρου, ότι στο χρονικό εκείνο σημείο έμοιαζε μάλλον απίθανο να ανευρεθεί σύντομα λύση (βλ. σκέψη 3 ανωτέρω).
35
Σύμφωνα με τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 25 ανωτέρω, σε περίπτωση που μια πράξη της Επιτροπής συνιστά αρνητική απάντηση, πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τη φύση της αιτήσεως στην οποία απαντά. Εν προκειμένω, διαπιστώνεται ότι η πράξη την οποία αρνήθηκε να εκδώσει η Επιτροπή ήταν, κατ’ ουσίαν, μια πράξη που θα είχε ως συνέπεια να οριστεί καταληκτική ημερομηνία για τις διαπραγματεύσεις με το Βασίλειο της Νορβηγίας. Η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν διευκρίνισε, στην πρόσκληση προς ενέργεια που απηύθυνε στην Επιτροπή, με ποιον τρόπο η Επιτροπή θα μπορούσε να ορίσει καταληκτική ημερομηνία για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων με το Βασίλειο της Νορβηγίας. Εντούτοις, στα δικόγραφά της, διευκρίνισε ότι η Επιτροπή θα έπρεπε να υποβάλει αίτημα για έκδοση σύστασης (ήτοι ανεπίσημο έγγραφο) σχετικά με τη θέση της Ένωσης και να ζητήσει από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να της επιτραπεί, δυνάμει του άρθρου 218 ΣΛΕΕ, να ξεκινήσει επίσημες διαπραγματεύσεις.
36
Προκειμένου να κριθεί εάν τέτοιες πράξεις θα μπορούσαν να επιφέρουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα κατά τρόπο ώστε να μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο προσφυγής, πρέπει να εξεταστεί το σχετικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται.
37
Ειδικότερα πρέπει να υπομνησθεί ευθύς εξαρχής ότι, βάσει του άρθρου 38, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Ένωση είναι αρμόδια να χαράσσει και να εφαρμόζει την κοινή αλιευτική πολιτική. Επιπλέον, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, ΣΛΕΕ, η Ένωση διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα στον τομέα της διατήρησης των θαλάσσιων βιολογικών πόρων στο πλαίσιο της κοινής αλιευτικής πολιτικής, ενώ το άρθρο 4, παράγραφος 2, στοιχείο δʹ, ΣΛΕΕ, απονέμει στην Ένωση συντρέχουσα αρμοδιότητα με τα κράτη μέλη για τα υπόλοιπα θέματα του αλιευτικού τομέα. Με βάση την κατανομή αυτή των αρμοδιοτήτων για την εφαρμογή της κοινής αλιευτικής πολιτικής, η Επιτροπή οφείλει κατ’ αρχάς να ενεργεί στο πλαίσιο του άρθρου 17 παράγραφος 1, ΣΕΕ, το οποίο προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι η Επιτροπή προάγει το κοινό συμφέρον της Ένωσης, αναλαμβάνει της κατάλληλες πρωτοβουλίες για τον σκοπό αυτόν και εξασφαλίζει την εξωτερική εκπροσώπηση της Ένωσης. Εν συνεχεία, η Επιτροπή οφείλει να συνεργάζεται με το Συμβούλιο σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 13, παράγραφος 2, ΣΕΕ, το οποίο επιβάλλει σε κάθε θεσμικό όργανο να ενεργεί εντός των ορίων των εξουσιών που του απονέμονται από τις Συνθήκες και υποχρεώνει «[τ]α θεσμικά όργανα να συνεργάζονται μεταξύ τους καλή τη πίστει». Τέλος, η Επιτροπή οφείλει, δυνάμει της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 4 ΣΕΕ, να λαμβάνει υπόψη τυχόν ανησυχίες που της εκφράζονται, σε διμερή βάση, από οποιοδήποτε κράτος μέλος.
38
Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων σχετικά με την αλιευτική δραστηριότητα στη ζώνη του Σβάλμπαρντ, οι διάδικοι συμφωνούν ότι η Επιτροπή δεν έχει κινήσει διαδικασία επίσημων διαπραγματεύσεων με το Βασίλειο της Νορβηγίας και ότι, επομένως, δεν ενεργεί δυνάμει του άρθρου 218 ΣΛΕΕ, το οποίο αποτελεί, όσον αφορά τη σύναψη διεθνών συνθηκών, αυτοτελή και γενική διάταξη συνταγματικού περιεχομένου, καθόσον παρέχει στα θεσμικά όργανα της Ένωσης συγκεκριμένες αρμοδιότητες (πρβλ. απόφαση της 9ης Αυγούστου 1994, Γαλλία κατά Επιτροπής, C-327/91, EU:C:1994:305, σκέψη 28). Εξ αυτού συνάγεται ότι η Επιτροπή αναλαμβάνει τη ρύθμιση ζητημάτων συνεργασίας και επίλυσης διαφορών, προτείνοντας πιθανές λύσεις και προσδιορίζοντας τους όρους των διαπραγματεύσεων, τηρώντας την προαναφερθείσα στη σκέψη 37 αρχή της καλόπιστης συνεργασίας. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων αυτών, η μεν Επιτροπή διεξάγει διαβουλεύσεις με το Συμβούλιο, τα δε κράτη μέλη εκφράζουν την άποψή τους ως μέλη του Συμβουλίου για ζητήματα που αφορούν την επικοινωνία με το Βασίλειο της Νορβηγίας, για την οποία αρμόδια είναι, εξ ονόματος της Ένωσης, η Επιτροπή. Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή, σε συνεργασία με το Συμβούλιο, διαμορφώνει τη θέση της Ένωσης και, ως εξωτερικός εκπρόσωπος και θεματοφύλακας των Συνθηκών (δυνάμει του άρθρου 17, παράγραφος 1, ΣΕΕ), γνωστοποιεί τη θέση αυτή στο Βασίλειο της Νορβηγίας. Προκειμένου να προασπιστεί τη θέση και τα συμφέροντα της Ένωσης, η Επιτροπή εκδίδει ρηματικές διακοινώσεις οι οποίες, υπό κανονικές συνθήκες, αποτελούν προϊόν συνεργασίας με τα κράτη μέλη και με την ομάδα εργασίας «Εσωτερική και Εξωτερική Αλιευτική Πολιτική» του Συμβουλίου.
39
Βάσει των ανωτέρω, τυχόν ανεπίσημο έγγραφο της Επιτροπής σχετικά με τη θέση της Ένωσης, με το οποίο ορίζεται καταληκτική ημερομηνία είτε για τις διαπραγματεύσεις είτε για την εκ μέρους της Επιτροπής υποβολή αιτήματος προς το Συμβούλιο προκειμένου να της επιτραπεί να ξεκινήσει επίσημες διαπραγματεύσεις δυνάμει του άρθρου 218 ΣΛΕΕ, δεν συνιστά πράξη ικανή να αναπτύξει δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα.
40
Πράγματι, η έκδοση τέτοιων πράξεων δεν αποτελεί αυτόματη διαδικασία, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν είναι υποχρεωμένη να δίνει συνέχεια σε κάθε αίτημα που υποβάλλεται από τα κράτη μέλη. Ειδικότερα, λαμβανομένου υπόψη του θεσμικού πλαισίου που περιγράφεται στις σκέψεις 37 και 38 ανωτέρω, είναι αληθές ότι η Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη κάθε πρόταση που της κοινοποιείται σε διμερή βάση από κράτος μέλος, σύμφωνα με την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 4 ΣΕΕ. Ωστόσο, η αρχή αυτή επ’ ουδενί υποχρεώνει την Επιτροπή να ακολουθήσει την πρόταση του κράτους μέλους, ιδίως αν πρόκειται για πρόταση η οποία δεν έχει τύχει ευρύτερης αποδοχής στο πλαίσιο του Συμβουλίου. Πρέπει να απορριφθεί, συναφώς, το επιχείρημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας ότι, εφόσον η Συνθήκη ΕΕ δεν καθορίζει τον αριθμό των κρατών μελών που απαιτείται να καλέσουν την Επιτροπή να ενεργήσει προκειμένου να αναγνωριστεί ότι αυτή υπέχει τέτοια υποχρέωση στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, τούτο σημαίνει ότι η Επιτροπή οφείλει να ενεργήσει και στην περίπτωση που η πρόσκληση της έχει απευθυνθεί από ένα και μόνον κράτος μέλος.
41
Επαλλήλως, διαπιστώνεται ότι μόνον εάν οι διαπραγματεύσεις με το Βασίλειο της Νορβηγίας σχετικά με τα αλιευτικά δικαιώματα στη ζώνη του Σβάλμπαρντ κατέληγαν σε συμφωνία για τη σύναψη της διεθνούς συμφωνίας, η απόφαση του Συμβουλίου για την υπογραφή και σύναψη της συμφωνίας αυτής θα μπορούσε να προσβληθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
42
Κατά συνέπεια, υπό περιστάσεις όπως αυτές της υπό κρίση υποθέσεως, τυχόν αίτημα για έκδοση ανεπίσημου εγγράφου σχετικά με τη θέση της Επιτροπής ή υποβολή αιτήματος προς το Συμβούλιο για παροχή εξουσιοδότησης προκειμένου να ξεκινήσουν επίσημες διαπραγματεύσεις δεν συνιστούν πράξεις ικανές να παράγουν δεσμευτικά έννομα αποτελέσματα που να θίγουν τα συμφέροντα της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
43
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από τα επιχειρήματα που προβάλλει η Δημοκρατία της Λεττονίας ισχυριζόμενη, πρώτον, ότι οι κανονισμοί του Συμβουλίου σχετικά με τον καθορισμό των αλιευτικών δυνατοτήτων για τα έτη 2017 έως 2019 προέβλεπαν και εξακολουθούν να προβλέπουν για τα αλιευτικά πλοία πλειόνων κρατών μελών αλιευτικές δυνατότητες σε σχέση με τον κάβουρα της Αρκτικής στη ζώνη του Σβάλμπαρντ και, δεύτερον, ότι η ίδια η Δημοκρατία της Λεττονίας δεν διέθετε, στον τομέα της άσκησης των αλιευτικών δικαιωμάτων τα οποία ανήκουν στην Ένωση, κανένα μέσο προστασίας των δικαιωμάτων της, προκειμένου να μπορέσει να προασπίσει τα συμφέροντά της.
44
Αφενός, όπως ορθώς υποστήριξε η Επιτροπή και αναγνώρισε η Δημοκρατία της Λεττονίας, δεν υφίσταται στο δίκαιο της Ένωσης κανένας γραπτός κανόνας ο οποίος να υποχρεώνει την Επιτροπή να διευθετήσει τις διαφορές με το Βασίλειο της Νορβηγίας. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, δεν είναι, επομένως, δυνατό να επιβληθεί στην Επιτροπή υποχρέωση επιτεύξεως συγκεκριμένου αποτελέσματος, παρόλο που ο ρόλος της είναι να προάγει το κοινό συμφέρον της Ένωσης.
45
Αφετέρου, είναι μεν αληθές ότι, βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 1, ΣΕΕ, η Επιτροπή οφείλει να επιβλέπει την εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης υπό τον έλεγχο του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντούτοις ελλείψει συμφωνίας που να έχει συναφθεί δυνάμει της Συνθήκης ΕΕ ή ΛΕΕ, η αποστολή αυτή δεν μπορεί να ερμηνευθεί όπως υποστηρίζει η Δημοκρατία της Λεττονίας, δηλαδή υπό την έννοια ότι επιβάλλει στην Επιτροπή την υποχρέωση να διασφαλίζει την ορθή εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης εκ μέρους τρίτης χώρας, ιδίως εφόσον υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις σχετικά με την ερμηνεία και το περιεχόμενο των υποχρεώσεων έναντι της χώρας αυτής. Πράγματι, η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα της Δημοκρατίας της Λεττονίας ενεργώντας στο πλαίσιο του άρθρου 17 ΣΕΕ. Η Επιτροπή θα μπορούσε να προστατεύσει με αποτελεσματικό τρόπο τα αλιευτικά δικαιώματα μόνο στο πλαίσιο νομικά δεσμευτικής διεθνούς συμφωνίας που θα συναπτόταν σύμφωνα με το άρθρο 218 ΣΛΕΕ. Συγκεκριμένα, θα έπρεπε να έχει εκδοθεί σχετική απόφαση του Συμβουλίου προκειμένου η Επιτροπή να μπορέσει να διοργανώσει επίσημες συνομιλίες με το Βασίλειο της Νορβηγίας και να συμμετάσχει σε αυτές για να προασπιστεί τα αλιευτικά δικαιώματα της Ένωσης, κατά την έννοια του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ.
46
Εν συνεχεία, ως προς το δεύτερο αίτημα της Δημοκρατίας της Λεττονίας για κίνηση διεθνούς δικαστικής διαδικασίας κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας από την 1η Απριλίου 2018, η Επιτροπή, επικαλούμενη την ύπαρξη πλειόνων δικονομικών κωλυμάτων, κατέληξε, κατ’ ουσίαν, στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσε να ακολουθήσει την πρόταση της Δημοκρατίας της Λεττονίας.
47
Όπως ισχύει και για το πρώτο αίτημα, σε περίπτωση που μια πράξη της Επιτροπής συνιστά αρνητική απάντηση, πρέπει να εκτιμάται σε σχέση με τη φύση της αιτήσεως στην οποία απαντά. Συνεπώς, πρέπει να εξεταστεί εάν η κίνηση μιας τέτοιας δικαστικής διαδικασίας κατά του Βασιλείου της Νορβηγίας θα μπορούσε να αποτελέσει απόφαση δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ
48
Επ’ αυτού διαπιστώνεται, πρώτον, ότι, ελλείψει διατάξεων που να επιβάλλουν στην Επιτροπή την υποχρέωση να διευθετήσει τις διαφορές με το Βασίλειο της Νορβηγίας ασκώντας κατά της χώρας αυτής προσφυγή ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι η Επιτροπή όφειλε να διευθετήσει τις διαφορές διά της οδού που πρότεινε ένα μόνον κράτος μέλος (βλ. διάταξη της 12ης Ιουλίου 2012, Mugraby κατά Συμβουλίου και Επιτροπής, C-581/11 P, μη δημοσιευθείσα, EU:C:2012:466, σκέψεις 68 έως 70).
49
Εν συνεχεία και εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνεται ότι, κατά πάγια νομολογία, η απόφαση για κίνηση δικαστικής διαδικασίας, παρότι συνιστά απολύτως αναγκαίο μέτρο προκειμένου να εκδοθεί δεσμευτική δικαστική απόφαση ικανή να μεταβάλει τη νομική κατάσταση, δεν μεταβάλλει, από μόνη της, τη νομική κατάσταση (πρβλ. αποφάσεις της 29ης Σεπτεμβρίου 1998, Επιτροπή κατά Γερμανίας, C-191/95, EU:C:1998:441, σκέψη 47, και της 15ης Ιανουαρίου 2003, Philip Morris International κατά Επιτροπής, T-377/00, T-379/00, T-380/00, T‑260/01 και T-272/01, EU:T:2003:6, σκέψη 79). Εξάλλου, το ίδιο συμπέρασμα ισχύει τις προσφυγές που ασκούνται όχι μόνον ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ενώπιον των δικαστηρίων των κρατών μελών και τρίτων χωρών (απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2003, Philip Morris International κατά Επιτροπής, T-377/00, T-379/00, T-380/00, T-260/01 και T-272/01, EU:T:2003:6, σκέψη 93), και δεν συντρέχει κανένας λόγος για να θεωρηθεί ότι θα πρέπει να συναχθεί διαφορετικό συμπέρασμα για την άσκηση προσφυγής ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου.
50
Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, δεν είναι δυνατό να αποδοθεί στο προσβαλλόμενο έγγραφο νομικά δεσμευτικός χαρακτήρας έναντι της Δημοκρατίας της Λεττονίας και, ως εκ τούτου, δεν πρόκειται για πράξη δεκτική προσφυγής κατά την έννοια του άρθρου 263 ΣΛΕΕ.
51
Συνεπώς, πρέπει να γίνει δεκτή η ένσταση απαραδέκτου η οποία προβλήθηκε από την Επιτροπή και να απορριφθεί η προσφυγή ως απαράδεκτη, χωρίς το Δικαστήριο να χρειάζεται να αποφανθεί επί του αιτήματος της Δημοκρατίας της Λεττονίας προς το Γενικό Δικαστήριο να υποχρεώσει την Επιτροπή να λάβει επί της προσκλήσεως προς ενέργεια μια θέση που να μην έχει δυσμενείς έννομες συνέπειες για την ίδια. Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να αποφανθεί επί της αιτήσεως παρεμβάσεως που υποβλήθηκε από το Βασίλειο της Ισπανίας, βάσει του άρθρου 142, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας.
Επί των δικαστικών εξόδων
52
Κατά το άρθρο 134, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου. Δεδομένου ότι η Δημοκρατία της Λεττονίας ηττήθηκε, πρέπει να φέρει πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων και τα δικαστικά έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η Επιτροπή, εξαιρουμένων των σχετικών με την αίτηση παρεμβάσεως.
53
Δυνάμει του άρθρου 144, παράγραφος 10, του Κανονισμού Διαδικασίας, δεδομένου ότι η δίκη επί της κύριας υποθέσεως περατώθηκε χωρίς να εξεταστεί η αίτηση παρεμβάσεως, το Βασίλειο της Ισπανίας, η Δημοκρατία της Λεττονίας και η Επιτροπή φέρουν τα αντίστοιχα δικαστικά έξοδά τους σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τέταρτο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την προσφυγή ως απαράδεκτη.
2)
Παρέλκει η εξέταση της αιτήσεως παρεμβάσεως του Βασιλείου της Ισπανίας.
3)
Η Δημοκρατία της Λεττονίας φέρει πέραν των δικών της δικαστικών εξόδων και εκείνα στα οποία υποβλήθηκε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εξαιρουμένων των σχετικών με την αίτηση παρεμβάσεως.
4)
Το Βασίλειο της Ισπανίας, η Δημοκρατία της Λεττονίας και η Επιτροπή φέρουν τα αντίστοιχα δικαστικά έξοδά τους σχετικά με την αίτηση παρεμβάσεως.
Λουξεμβούργο, 30 Ιανουαρίου 2020.
Ο Γραμματέας
E. Coulon
Ο Πρόεδρος
H. Kanninen
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η λεττονική.