62017CJ0622_RES
Sprawa C‑622/17
Baltic Alliance Media Ltd.
przeciwko
Lietuvos radijo ir televizijos komisija
(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas)
Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 lipca 2019 r.
Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 2010/13/UE – Audiowizualne usługi medialne – Rozpowszechnianie telewizyjne – Artykuł 3 ust. 1 i 2 – Swoboda odbioru i retransmisji – Nawoływanie do nienawiści ze względu na narodowość – Środki podejmowane przez państwo członkowskie będące odbiorcą programu – Nałożony na dostawców usług medialnych i na inne podmioty świadczące usługę rozpowszechniania przez internet kanałów lub przekazów telewizyjnych tymczasowy obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania danego kanału na terytorium tego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych
Pytania prejudycjalne – Dopuszczalność – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź
(art. 267 TFUE)
(zob. pkt 24–27, 31)
Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 2010/13 – Zakres stosowania – Dostawcy usług medialnych podlegający jurysdykcji państwa członkowskiego – Pojęcie – Kryteria – Odpowiedzialność redakcyjna – Miejsce sporządzenia – Ocena przez sąd krajowy
[dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13, motyw 18, art. 1 ust. 1 lit. c), d), art. 2 ust. 2 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. a)–c)]
(zobacz pkt 37–41, 43, 45–48, 52)
Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność nadawcza – Dyrektywa 2010/13 – Zakaz stwarzania przeszkód dla retransmisji audiowizualnych usług medialnych pochodzących z innych państw członkowskich – Zakres stosowania – Środek porządku publicznego nakładający tymczasowy obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania kanału telewizyjnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych – Wyłączenie
(dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13, art. 3 ust. 1 i 2; dyrektywa Rady 89/552, art. 2a ust. 1, 2]
(zobacz pkt 70–77, 84; sentencja)
Streszczenie
Państwo członkowskie może, ze względów porządku publicznego takich jak przeciwdziałanie zachęcaniu do nienawiści, nałożyć tymczasowy obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania kanału telewizyjnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych
W wyroku z dnia 4 lipca 2019 r., Baltic Media Alliance (C‑622/17), Trybunał orzekł, że środek nakładający, ze względów porządku publicznego, obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania kanału telewizyjnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego jedynie w ramach pakietów płatnych nie jest objęty art. 3 dyrektywy 2010/13 (
1
). Przepis ten zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia swobody odbioru i do niestwarzania przeszkód dla rozpowszechniania i retransmisji na ich terytorium programów telewizyjnych pochodzących z innych państw członkowskich z przyczyn wchodzących w zakres dziedzin podlegających koordynacji na mocy tej dyrektywy, wśród których znajdują się środki przeciwko nawoływaniu do nienawiści, przewidziane w art. 6 tej dyrektywy.
NTV Mir Lithuania jest kanałem skierowanym do odbiorców litewskich, którego zasadnicza część programów jest w języku rosyjskim. Litewska komisja ds. radia i telewizji wydała decyzję nakładającą na dostawców usług medialnych obowiązek rozpowszechniania lub retransmitowania tego kanału na terytorium litewskim, przez dwanaście miesięcy, jedynie w ramach pakietów płatnych. Decyzja ta została podjęta ze względu na to, że jedna z audycji rozpowszechnianych na kanale NTV Mir Lithuania zawierała fałszywe informacje, które nawoływały do wrogości i do nienawiści opartych na narodowości w stosunku do krajów bałtyckich. Baltic Media Alliance, spółka zarejestrowana w Zjednoczonym Królestwie i posiadająca brytyjską licencję na rozpowszechnianie NTV Mir Lithuania, uznała, że decyzja ta została wydana z naruszeniem dyrektywy 2010/13, ponieważ stwarza przeszkody dla retransmisji kanału telewizyjnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego.
Co się tyczy zakazu stwarzania przeszkód dla retransmisji przewidzianego w art. 3 dyrektywy 2010/13, Trybunał zauważył przede wszystkim, opierając się na kontekście, celach i genezie tego zakazu, że określenie „przeszkoda” ma w kontekście tej dyrektywy szczególny sens, węższy niż pojęcie ograniczenia przewidziane w art. 56 TFUE. Nie obejmuje on wszelkiego ograniczania przez państwo członkowskie będące odbiorcą programu swobody odbioru i retransmisji. Tak więc co do zasady dyrektywa 2010/13 nie sprzeciwia się stosowaniu przepisów krajowych, które w sposób ogólny mają na celu ochronę interesu ogólnego, nie ustanawiają jednak powtórnej kontroli programów występującej obok kontroli będącej obowiązkiem państwa członkowskiego, z którego programy są nadawane.
Uściślając swoje wcześniejsze orzecznictwo (
2
), Trybunał orzekł następnie, że środek krajowy, który – w sposób ogólny – ma na celu zapewnienie porządku publicznego i określa zasady rozpowszechniania kanału telewizyjnego na rzecz konsumentów w państwie członkowskim będącym odbiorcą programu, nie stanowi ograniczenia w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2010/13, o ile takie zasady nie stoją na przeszkodzie ściśle rozumianej retransmisji tego kanału. Środek taki nie ustanawia bowiem powtórnej kontroli przekazu.
W świetle tych ustaleń Trybunał stwierdził, że środek taki jak będący przedmiotem postępowania głównego nie jest objęty art. 3 dyrektywy 2010/13. W istocie, po pierwsze, rozpatrywana decyzja służy osiągnięciu celu leżącego w interesie ogólnym, ponieważ stanowi element walki z rozpowszechnianiem informacji dyskredytujących państwo litewskie i ma chronić bezpieczeństwo litewskiej przestrzeni informacyjnej, a także zagwarantować i zachować interes publiczny polegający na prawie do bycia prawidłowo informowanym. Po drugie, nie stoi ona na przeszkodzie ściśle rozumianej retransmisji na terytorium litewskim przekazów telewizyjnych pochodzących z innego państwa członkowskiego, ponieważ przedmiotowy kanał telewizyjny może nadal być legalnie rozpowszechniany na tym terytorium, a litewscy konsumenci nadal mogą go oglądać, o ile zaabonują płatny pakiet.
(
1
)	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. 2010, L 95, s. 1)
(
2
)	Wyrok z dnia 22 września 2011 r., Mesopotamia Broadcast i Roj TV, C‑244/10 i C‑245/10, EU:C:2011:607.