Instantie Gerechtshof Amsterdam
Datum uitspraak 05-06-2018
Datum publicatie 15-06-2018
Zaaknummer 200.233.069/01
Rechtsgebieden Civiel recht
Bijzondere kenmerken Hoger beroep kort geding
Inhoudsindicatie
IPR. Internationale rechtsmacht voorzieningenrechter. Is geldige forumkeuze
overeengekomen door wisseling van conceptovereenkomsten tijdens jarenlange
samenwerking? Vereiste van wilsovereenstemming. Bijzondere bevoegdheid
wegens voorlopige of bewarende maatregelen? Vereiste van reële band. Belang bij
beroep op onbevoegdheid. Artt. 4, 25 en 35 herschikte EEX-Verordening (Brussel
I bis Vo.)
Vindplaatsen Rechtspraak.nl 
Uitspraak
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I
zaaknummer  : 200.233.069/01
zaaknummer rechtbank (Amsterdam) : C/13/637424 / KG ZA 17-1154
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 5 juni 2018
inzake
BRIGHTEC B.V.,
gevestigd te Amsterdam,
appellante,
advocaat: mr. A.R.T. Odle te Amsterdam,
tegen
ECLI:NL:GHAMS:2018:1874
GERECHTSHOF AMSTERDAM
[geïntimeerde] ,
wonend te [woonplaats] , [land] ,
geïntimeerde,
advocaat: mr. M. Dekkers te Amsterdam.
Partijen worden hierna Brightec en [geïntimeerde] genoemd.
Brightec is bij dagvaarding van 9 januari 2018 in hoger beroep gekomen van een vonnis van de
voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam, hierna ‘de voorzieningenrechter’, van 12
december 2017, in kort geding onder bovenvermeld zaaknummer gewezen tussen haar als eiseres en
[geïntimeerde] als gedaagde.
De appeldagvaarding bevat de grieven. Bij het aanbrengen van die dagvaarding heeft Brightec
producties in het geding gebracht.
[geïntimeerde] heeft daarna een memorie van antwoord ingediend, eveneens met producties.
Partijen hebben de zaak ter zitting van 20 april 2018 doen bepleiten door hun in de aanhef van dit
arrest genoemde advocaten, beiden aan de hand van pleitnotities die zijn overgelegd. Bij deze
gelegenheid zijn van de zijde van Brightec verdere producties in het geding gebracht. Partijen hebben
voorts enige vragen van het hof beantwoord.
Brightec heeft geconcludeerd, kort gezegd en naar het hof begrijpt, dat het hof het bestreden vonnis
zal vernietigen, alsnog zal beslissen dat de voorzieningenrechter bevoegd is tot kennisneming van de
door Brightec in eerste aanleg ingestelde vorderingen en de zaak – uitvoerbaar bij voorraad – zal
terugwijzen naar de voorzieningenrechter om op de hoofdzaak te worden beslist, met beslissing over
de proceskosten, met inbegrip van nakosten en wettelijke rente.
[geïntimeerde] heeft geconcludeerd, kort gezegd en naar het hof begrijpt, dat het hof het bestreden
vonnis zal bekrachtigen, met – uitvoerbaar bij voorraad – beslissing over de proceskosten.
Ten slotte is arrest gevraagd.
1 Het geding in hoger beroep
3.1.
3.2.
3.3.
3.4.
3.5.
3.6.
De voorzieningenrechter heeft in het bestreden vonnis onder 2, 2.1 tot en met 2.10, de feiten
genoemd die hij tot uitgangspunt heeft genomen. De juistheid van die feiten is in hoger beroep niet
bestreden, zodat ook het hof daarvan zal uitgaan, met dien verstande dat het mede acht zal slaan op
enkele andere, hierna te noemen, feiten die tussen partijen niet in geschil zijn.
Brightec, een in Amsterdam gevestigde rechtspersoon, drijft een onderneming die zich bezighoudt
met de ontwikkeling en de verkoop aan derden van zogeheten luchtgordijnen, bestemd voor
gebruik in transportwagens teneinde koude of warme lucht in de laadruimte daarvan te houden.
[geïntimeerde] is van 1 maart 2011 tot 1 juli 2011 in loondienst van Brightec – onder haar
toenmalige naam OPQ B.V. – geweest in de functie van commercieel directeur van de afdeling
‘transportkoeling’. Partijen zijn hiertoe twee opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor
bepaalde tijd aangegaan.
Van 1 juli 2011, na het eindigen van de tweede arbeidsovereenkomst, tot 10 juli 2017 heeft
[geïntimeerde] in opdracht van Brightec bemiddeld bij de totstandkoming van overeenkomsten tot
verkoop en levering van luchtgordijnen van Brightec aan derden. [geïntimeerde] is daarbij
opgetreden als vertegenwoordiger van Brightec in Frankrijk, België en Luxemburg, heeft de
desbetreffende overeenkomsten op naam en voor rekening van Brightec gesloten en heeft van
deze geldelijke beloningen voor zijn diensten ontvangen in de vorm van provisies gebaseerd op
een percentage van de brutomarge behaald over de overeengekomen verkoopprijzen.
Partijen hebben met elkaar gesproken en gecorrespondeerd over het aangaan van een
schriftelijke handelsagentuurovereenkomst waarin de modaliteiten van hun hierboven beschreven
samenwerking zouden worden geregeld. Daarbij zijn gedurende een reeks van jaren verschillende
conceptovereenkomsten gewisseld, opgesteld door of in opdracht van Brightec en door
[geïntimeerde] van commentaar voorzien. Het eerste concept voor een dergelijke overeenkomst is
gedateerd 15 september 2011. Het laatste concept is [geïntimeerde] toegezonden op 23
augustus 2016. De koptekst van dit laatste concept, die is vermeld op de afzonderlijke bladzijden
ervan, luidt: ‘CONCEPT August 2016, for discussion purpose only’.
Bij e-mail van 1 september 2016 heeft Brightec aan [geïntimeerde] geschreven, voor zover van
belang: ‘ Mbt OVK moeten we toch echt overleggen. Ik wil wel eea op papier. We kunnen enkele
artikelen wellicht eruit gooien maar ik wil absoluut duidelijkheid over de beëindiging en dus ook over de
goodwill. (…) Laten we daar over praten want we moeten verder. Ik wil je er wel aan herinneren dat
zolang wij niets hebben ondertekend jouw domein niet groter wordt; die blijft dan voorlopig zoals die nu
is: Fr, B en Lux.’
Bij e-mail van 6 juli 2017 heeft Brightec aan [geïntimeerde] een agenda voor een bespreking op
10 juli 2017 voorgesteld, waarvan punt 4 luidt: ‘ Nieuwe poging om toch tot een ondertekening van
een overeenkomst te komen
a. Wat zijn voor ons beiden de belangrijke artikelen?
b. Kunnen we op die belangrijke punten tot een getekende overeenstemming komen?’
Partijen zijn geen schriftelijke handelsagentuurovereenkomst aangegaan. Op 10 juli 2017 heeft
[geïntimeerde] de samenwerking tussen partijen mondeling opgezegd, met onmiddellijke ingang.
2 Feiten
3 Beoordeling
3.7.
3.8.
3.9.
3.10.
3.11.
Brightec heeft in augustus en september 2017 voorstellen voor de afwikkeling van die
samenwerking gedaan. Partijen hebben over de afwikkeling daarvan geen overeenstemming
bereikt.
Tegen de achtergrond van de hierboven weergegeven feiten, die tussen partijen niet in geschil
zijn, heeft Brightec [geïntimeerde] in kort geding in rechte betrokken. Zij vordert, samengevat, (i)
dat het [geïntimeerde] wordt verboden aan directe of indirecte klanten van Brightec die gedurende
de samenwerking tussen partijen een luchtgordijn van Brightec hebben afgenomen of daartoe aan
een carrosseriebouwer opdracht hebben gegeven, concurrerende luchtgordijnen aan te bieden of
te verkopen, (ii) dat het [geïntimeerde] wordt verboden luchtgordijnen aan te bieden en/of te
verkopen waarin bedrijfsgeheimen of anderszins vertrouwelijke informatie van Brightec is
verwerkt, (iii) dat het [geïntimeerde] wordt bevolen opgave te doen van alle klanten van Brightec
aan wie hij een luchtgordijn, anders dan van Brightec, heeft aangeboden en (iv) dat
[geïntimeerde] wordt veroordeeld tot betaling van € 100.000,- aan Brightec als een voorschot op
schadevergoeding, wat de vorderingen (i), (ii) en (iii) betreft alles op straffe van verbeurte van een
dwangsom.
Bij het bestreden vonnis heeft de voorzieningenrechter zich onbevoegd verklaard om van de
ingestelde vorderingen kennis te nemen wegens, kort gezegd, het ontbreken van rechtsmacht.
Tegen deze beslissing en de overwegingen waarop zij berust, komt Brightec in hoger beroep op
met drie grieven. Die grieven lenen zich voor een gezamenlijke bespreking. Daarbij moet het hof
de – door Brightec gestelde en door [geïntimeerde] betwiste – bevoegdheid van de
voorzieningenrechter opnieuw beoordelen naar de stand van zaken in hoger beroep, uitgaande
van de feiten en omstandigheden die partijen in het huidige kort geding naar voren hebben
gebracht, zonder dat ruimte aanwezig is voor nader onderzoek met betrekking tot die feiten en
omstandigheden. Dit leidt tot de volgende beoordeling.
[geïntimeerde] , die de Nederlandse nationaliteit heeft, heeft woonplaats te [woonplaats] , [land]
. Dit had hij ook al op de datum waarop het geding in eerste aanleg, door de betekening van de
inleidende dagvaarding, tegen hem aanhangig werd gemaakt. Volgens het uitgangspunt dat is
neergelegd in artikel 4 van de (herschikte) EEX-Verordening – zoals geldend sinds 10 januari 2015
– heeft daarom de Franse rechter rechtsmacht met betrekking tot de vorderingen die Brightec
tegen [geïntimeerde] heeft ingesteld. Aan dit uitgangspunt doet niet af dat [geïntimeerde] de
Nederlandse nationaliteit heeft, dat Brightec in Nederland, namelijk in Amsterdam, is gevestigd en
dat partijen in verband met hun samenwerking steeds in de Nederlandse taal met elkaar hebben
gesproken en gecorrespondeerd.
Uit het bepaalde in artikel 25, eerste lid, van de (herschikte) EEX-Verordening volgt dat
desalniettemin aan de Nederlandse rechter rechtsmacht toekomt, als partijen de Nederlandse
rechter hebben aangewezen voor de kennisneming van geschillen die tussen hen zijn of zouden
ontstaan naar aanleiding van hun onder 3.2 beschreven rechtsbetrekking. Brightec beroept zich
op deze bepaling en wijst daartoe op een forumkeuzebeding dat is opgenomen in de verschillende
tussen partijen gewisselde conceptovereenkomsten, welk beding onveranderlijk de Nederlandse
rechter aanwijst als de bevoegde rechter. Het desbetreffende beding in het eerste onder 3.3
genoemde concept luidt: ‘ Alle geschillen voortvloeiende uit deze overeenkomst zullen worden
voorgelegd aan de bevoegde rechter te Amsterdam.’ Het forumkeuzebeding in het laatste tussen
partijen gewisselde concept luidt: ‘ Alle geschillen voortvloeiende uit deze overeenkomst zullen worden
voorgelegd aan de bevoegde rechter van het arrondissement waar de principaal feitelijk bij het aangaan
van de overeenkomst is gevestigd.’ De principaal in deze bepaling is Brightec, zodat ook op grond
van dit laatste beding de rechter te Amsterdam bevoegd zou zijn.
Partijen zijn geen schriftelijke handelsagentuurovereenkomst aangegaan waarin een beding
zoals hierboven aangehaald is opgenomen. Brightec betoogt dat tussen partijen nochtans
wilsovereenstemming is bereikt over een beding waarbij de Nederlandse rechter, en in het
bijzonder de rechter te Amsterdam, als de bevoegde rechter is aangewezen voor de kennisneming
3.12.
3.13.
van geschillen, althans dat zij onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs op het bestaan
van wilsovereenstemming hierover mocht vertrouwen, zodat de bevoegdheid van de Nederlandse
rechter tussen partijen geldig is overeengekomen. Brightec wijst er daarbij op dat gedurende de
reeks van jaren waarin partijen met elkaar hebben samengewerkt op een wijze zoals in de
conceptovereenkomsten voorzien en gedurende welke in de gewisselde concepten steeds
vergelijkbare forumkeuzebedingen waren opgenomen, [geïntimeerde] nooit bezwaar heeft
gemaakt tegen de daarin vermelde bevoegdheid van de Nederlandse rechter. Zij merkt voorts op,
naar de kern genomen, dat die bevoegdheid aansluit bij de keuze voor de toepasselijkheid van
Nederlands recht zowel in de conceptovereenkomsten als in de onder 3.1 genoemde
arbeidsovereenkomsten, en bij de hoedanigheid van partijen.
Op de eerste plaats miskent Brightec dat het wisselen van door of namens haar opgestelde
conceptovereenkomsten waarin een forumkeuzebeding is opgenomen, in het kader van – lang
aanslepende – onderhandelingen over een overeenkomst waarmee partijen hun samenwerking
wilden regelen, zonder dat daadwerkelijk een dergelijke overeenkomst is gesloten, niet oplevert
een overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter die voldoet aan de strikte
vormvereisten van artikel 25, eerste lid aanhef en onder a, b of c, van de (herschikte) EEX-
Verordening. In die – niet door partijen ondertekende – concepten, die [geïntimeerde] heeft
becommentarieerd maar nooit heeft gefiatteerd en waarvan het laatste concept nog vermeldt dat
het ‘for discussion purpose only’ bestemd was, ligt niet besloten een schriftelijke of een schriftelijk
bevestigde mondelinge overeenkomst, zoals bedoeld in onderdeel a van de genoemde bepaling,
waarbij een bevoegde rechter wordt aangewezen. Ook de omstandigheid dat de verschillende
commentaren van [geïntimeerde] betrekking hadden op andere bepalingen dan het in de
concepten opgenomen forumkeuzebeding, maakt niet dat is voldaan aan het
schriftelijkheidsvereiste van artikel 25, eerste lid onder a, van de (herschikte) EEX-Verordening. Er
is evenmin sprake van een overeenkomst tot aanwijzing van een bevoegde rechter die is
aangegaan in een vorm die door de handelwijzen van partijen gebruikelijk is geworden, zoals
bedoeld in onderdeel b, nu partijen juist níet door middel van een concept een overeenkomst
hebben gesloten, laat staan dat dit tussen hen gebruikelijk was, en nu de concepten alleen in het
kader van onderhandelingen zijn gewisseld. Om dezelfde redenen kan, anders dan Brightec
betoogt, niet worden gesproken van een tussen partijen overeengekomen forumkeuze in het
kader van lopende handelsbetrekkingen. Dat partijen een overeenkomst hebben gesloten in een
vorm overeenstemmend met een algemeen bekende gewoonte in de internationale handel, zoals
bedoeld in onderdeel c van artikel 25, eerste lid, van de (herschikte) EEX-Verordening, kan bij
wisseling van – niet door hen ondertekende – concepten met het oog op een nog te sluiten
overeenkomst, al helemaal niet worden geoordeeld.
Op de tweede plaats miskent Brightec dat uit de wisseling van conceptovereenkomsten, de
omstandigheid dat partijen gedurende een reeks van jaren met elkaar hebben samengewerkt op
een wijze zoals daarin voorzien en uit de tussen partijen gevoerde e-mailcorrespondentie, niet
volgt dat tussen partijen wilsovereenstemming heeft bestaan over de aanwijzing van de
Nederlandse rechter als de bevoegde rechter voor de kennisneming van geschillen in verband met
hun samenwerking. Evenmin volgt daaruit dat Brightec op de aanwezigheid van
wilsovereenstemming daarover redelijkerwijs heeft mogen vertrouwen, zoals zij stelt. Het
voorgaande geldt ook als het beding tot aanwijzing van de Nederlandse rechter als de bevoegde
rechter wordt beschouwd los van de overige bepalingen in de conceptovereenkomsten, zoals
bedoeld in artikel 25, vijfde lid, van de (herschikte) EEX-Verordening. Een e-mail van 22 januari
2015 van [geïntimeerde] aan Brightec, waarin eerstgenoemde vier voor hem ‘ cruciale punten’
noemt die in de overeenkomst tussen partijen dienden te worden geregeld, en de e-mail van 23
januari 2015 van Brightec die in antwoord daarop meldt dat ‘ er (…) een complete samenhangende
agentschapsovereenkomst onder de Nederlandse wet [moet] komen’, reppen niet over de aanwijzing
van een bevoegde rechter. Uit de onder 3.4 en 3.5 aangehaalde latere e-mails van Brightec blijkt
vervolgens onomstotelijk dat de inhoud van de te sluiten overeenkomst nog voorwerp van debat
of, in ieder geval, nadere gedachtewisseling tussen partijen was, terwijl niets erop wijst dat zij het
bedoelde forumkeuzebeding van dat debat of die nadere gedachtewisseling hebben willen
3.14.
3.15.
3.16.
uitzonderen. Integendeel, de onder 3.4 en 3.5 aangehaalde e-mails laten de mogelijkheid open
dat dat beding nog voorwerp van overleg zou zijn. Partijen hebben bij gelegenheid van de
pleidooien in hoger beroep op vraag van het hof verklaard dat zij over het forumkeuzebeding niet
eerder hadden gesproken of gecorrespondeerd en het feit dat [geïntimeerde] tegen dat beding in
de gewisselde concepten niet te hoop is gelopen, maakt niet dat hij daarmee heeft ingestemd of
dat Brightec hierop redelijkerwijs mocht vertrouwen.
Een ander oordeel zou betekenen dat [geïntimeerde] zijn recht op toegang tot de krachtens
artikel 4 van de (herschikte) EEX-Verordening bevoegde rechter zou verspelen enkel en alleen
doordat hij geen uitdrukkelijk bezwaar heeft gemaakt tegen het forumkeuzebeding in de hem
voorgelegde concepten en dat het bevoegde forum aldus, hangende de onderhandelingen over
een te sluiten overeenkomst, zou kunnen wijzigen zonder dat daarover door partijen zelfs maar is
gesproken. Dat is onverenigbaar met het in artikel 25 van de (herschikte) EEX-Verordening
verankerde vereiste van wilsovereenstemming tussen partijen over de aanwijzing van een
bevoegde rechter. De door Brightec gestelde overeenstemming tussen partijen over de
toepasselijkheid van Nederlands recht op hun rechtsbetrekking, het daartoe strekkende
rechtskeuzebeding in de diverse conceptovereenkomsten en in de onder 3.1 genoemde
arbeidsovereenkomsten en de Nederlandse achtergrond van beide partijen, maken het
voorgaande niet anders, al was het maar omdat deze omstandigheden niets hebben uit te staan
met de aanwijzing van een bevoegde rechter door partijen. Nog afgezien van hetgeen hierboven
met betrekking tot de e-mails van 22 en 23 januari 2015 en de onder 3.4 en 3.5 aangehaalde
latere e-mails is overwogen, kan ook de – door [geïntimeerde] becommentarieerde – e-mail van
Brightec van 18 februari 2016, waarop zij zich beroept, Brightec niet baten. Bij die e-mail heeft
Brightec een eerder door haar voorgesteld concept, waarin kennelijk een vergelijkbaar
forumkeuzebeding als onder 3.10 vermeld was opgenomen, uitdrukkelijk ingetrokken, terwijl de
vervolgens door [geïntimeerde] geuite wens dat de jurist van Brightec zich bij een volgend concept
zou houden ‘ aan de Nederlandse wet voor agenten en mijn wensen’, niet – alsnog – diens
instemming met het desbetreffende forumkeuzebeding inhield. De enkele mededeling van Brightec
in dezelfde e-mail volgens welke de niet-ondertekende conceptovereenkomst met mondelinge
aanvullingen ‘gewoon’ bleef gelden, verandert dat niet.
Uit het bepaalde in artikel 35 van de (herschikte) EEX-Verordening, waarop Brightec zich verder
nog beroept, volgt dat ongeacht de krachtens artikel 4 van die verordening bevoegde rechter en
ongeacht het ontbreken van een geldig overeengekomen forumkeuzebeding, aan de Nederlandse
rechter rechtsmacht kan toekomen met betrekking tot vorderingen strekkend tot het treffen van
voorlopige of bewarende maatregelen, zoals bedoeld in artikel 35 van de (herschikte) EEX-
Verordening. Hiertoe is evenwel vereist, kort gezegd, dat er een reële band bestaat tussen het
voorwerp van de gevorderde maatregelen en – de bevoegdheid van de rechter van – Nederland
als de staat waarin deze moeten worden verwezenlijkt. Aan dit vereiste is niet voldaan. Tussen
partijen is niet in geschil dat hun samenwerking betrekking heeft gehad op de Franse, Belgische
en Luxemburgse markt en dat [geïntimeerde] daarbij als vertegenwoordiger van Brightec in
Frankrijk, België en Luxemburg is opgetreden. De appeldagvaarding van Brightec vermeldt ter
zake: ‘ [ [geïntimeerde] ] heeft het agentschap voor de Franse, Belgische en Luxemburgse markt
gevoerd.’ Tegen deze achtergrond valt niet in te zien dat de gevorderde voorlopige maatregelen,
zoals onder 3.7 samengevat, indien toewijsbaar, in Nederland hun beslag zouden moeten krijgen.
Ten aanzien van het gevorderde verbod op het aanbieden of verkopen van concurrerende
luchtgordijnen geldt in dit verband dat de vordering alleen betrekking heeft op directe of indirecte
klanten van Brightec die gedurende de samenwerking tussen partijen een luchtgordijn van
Brightec hebben afgenomen of daartoe opdracht hebben gegeven. Nu de samenwerking tussen
partijen uitsluitend Frankrijk, België en Luxemburg betrof, gaat het dus niet om een maatregel die
in Nederland moet worden uitgevoerd. Ten aanzien van het gevorderde verbod luchtgordijnen aan
te bieden en/of te verkopen waarin bedrijfsgeheimen van Brightec zijn verwerkt en het
gevorderde bevel opgave te doen van klanten van Brightec aan wie [geïntimeerde] een
luchtgordijn, anders dan van Brightec, heeft aangeboden, is gezien de landen waarin partijen met
3.17.
3.18.
elkaar samenwerkten evenmin aannemelijk dat dat verbod en dat bevel in Nederland hun beslag
zouden moeten krijgen. Dit zou anders kunnen zijn als [geïntimeerde] na de beëindiging van de
samenwerking tussen partijen zijn werkzaamheden naar Nederland zou hebben verlegd of tot
Nederland zou hebben uitgebreid. Dat is, gelet op de betwisting door [geïntimeerde] en mede in
aanmerking genomen dat de door Brightec ter zake overgelegde bescheiden alle dateren van –
ruim – vóór de beëindiging van de samenwerking tussen partijen, zonder nader onderzoek met
betrekking tot de desbetreffende feiten en omstandigheden, waarvoor in dit geding geen ruimte
is, echter niet aannemelijk. Het als laatste gevorderde voorschot op schadevergoeding is niet een
voorlopige of bewarende maatregel in de zin van artikel 35 van de (herschikte) EEX-Verordening,
aangezien het daarbij niet gaat om een maatregel bedoeld om een feitelijke of juridische situatie
te handhaven ter bewaring van rechten, en houdt bovendien evenmin een in Nederland uit te
voeren maatregel in, nu [geïntimeerde] woonplaats heeft in Frankrijk en nu Brightec niet heeft
aangevoerd dat hij in Nederland over – voor verhaal vatbare – vermogensbestanddelen beschikt.
Ten slotte moet voorbij worden gegaan aan het betoog van Brightec dat [geïntimeerde] geen
gerechtvaardigd belang heeft bij het inroepen van de onbevoegdheid van de Nederlandse rechter,
gelet op zijn beheersing van de Nederlandse taal, zijn vroegere opleiding, werkzaamheid en
woonachtigheid in Nederland en zijn – in ieder geval volgens Brightec – bekendheid met het
Nederlandse rechtssysteem. In het stelsel van de (herschikte) EEX-Verordening is noch de
aanwezigheid, noch de afwezigheid van een aanwijsbaar belang van een partij bij bevoegdheid
van een aangezochte rechter, beslissend voor het antwoord op de vraag of aan die rechter
rechtsmacht toekomt met betrekking tot de – door of tegen die partij – ingestelde vorderingen. De
gestelde afwezigheid van een gerechtvaardigd belang van [geïntimeerde] bij het inroepen van de
onbevoegdheid van de door Brightec aangezochte Nederlandse rechter, is alleen al hierom
ontoereikend voor het aannemen van rechtsmacht van de Nederlandse rechter. Het gestelde
ontbreken van belang bij het inroepen van de onbevoegdheid van de aangezochte Nederlandse
rechter leidt onder de (herschikte) EEX-Verordening voorts niet tot de gevolgtrekking dat
[geïntimeerde] moet worden afgehouden van – toegang tot – de rechter die krachtens artikel 4
van die verordening bevoegd is tot kennisneming van de door Brightec tegen hem ingestelde
vorderingen. Ieder ander oordeel zou de in de (herschikte) EEX-Verordening bepaalde
bevoegdheidsregeling op een daarmee onverenigbare wijze doorkruisen.
De slotsom uit het bovenstaande is dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht toekomt met
betrekking tot de door Brightec ingestelde vorderingen en dat de voorzieningenrechter dus niet
bevoegd is daarvan kennis te nemen. Dit brengt mee dat de grieven falen en dat het bestreden
vonnis zal worden bekrachtigd. Als de in het ongelijk gestelde partij zal Brightec worden
veroordeeld in de kosten van het geding in hoger beroep.
Het hof:
bekrachtigt het vonnis waarvan beroep;
veroordeelt Brightec in de kosten van het geding in hoger beroep, tot op heden aan de zijde van
[geïntimeerde] begroot op € 318,- aan verschotten en € 3.222,- voor salaris advocaat;
4 Beslissing
verklaart deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Dit arrest is gewezen door mrs. M.L.D. Akkaya, W.H.F.M. Cortenraad en A.S. Arnold en door de
rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 5 juni 2018.