62023CC0269
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
T. ĆAPETA
van 16 mei 2024 (
1
)
Gevoegde zaken C‑269/23 P en C‑272/23 P
Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE,
Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (C‑269/23 P),
Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (C‑272/23 P)
tegen
Europese Commissie
„Hogere voorziening – Subsidies – Verordening (EU) 2016/1037 – Overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) – Compenserende maatregelen tegen een financiële bijdrage van een derde land op het grondgebied van een ander derde land – Geldigheid”
I. Inleiding
1.
Maatregelen tegen subsidies vereisen tact. De toekenning van subsidies hangt nauw samen met de soevereiniteit van staten, aangezien die in het algemeen vrij zijn om hun industrieën te bevoordelen zonder dat te hoeven rechtvaardigen. (
2
)
2.
Sommige handelspartners van de Europese Unie zetten subsidies echter steeds vaker in als een nauwelijks verholen vorm van economisch staatsmanschap. (
3
) Zo wordt inmiddels internationaal getracht om „markt- en handelsverstorende subsidiëring” door de Volksrepubliek China (hierna: „China”) aan te pakken. (
4
) Het gaat dan vooral om het „Go Global”-beleid van dat land (
5
), dat Chinese ondernemingen aanmoedigt om in het buitenland te investeren. (
6
)
3.
De onderhavige hogere voorzieningen betreffen de mogelijke verstorende gevolgen van dit beleid op de interne markt. Aan de orde is de vraag of de Commissie op goede gronden kon overgaan tot compenserende maatregelen, zoals geregeld in de antisubsidiebasisverordening (
7
) en de overeenkomst inzake subsidies en compenserende maatregelen (hierna: „SCM-overeenkomst”) (
8
), tegen subsidies die door een WTO-lid (China) zijn verleend op het grondgebied van een ander WTO-lid (de Arabische Republiek Egypte; hierna: „Egypte”). (
9
)
4.
In zijn arresten Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (
10
) en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (
11
) (hierna tezamen: „bestreden arresten”), heeft het Gerecht de geldigheid van het gebruik van compenserende rechten in dit specifieke soort feitelijke constellatie bevestigd. Rekwirantes in deze zaken komen thans op tegen deze vaststelling.
5.
Het is de eerste keer dat een WTO-lid op grond van dergelijke onderzoeken compenserende maatregelen heeft genomen tegen de schadelijke gevolgen van „grensoverschrijdende subsidies”. (
12
) Deze problematiek is dus nieuw en omstreden (
13
), en niet alleen vanuit het oogpunt van het Unierecht. (
14
)
II. Voorgeschiedenis van het geding
6.
De voorgeschiedenis van de onderhavige hogere voorzieningen wordt uiteengezet in de punten 2 tot en met 26 van de bestreden arresten. Voor de analyse in deze conclusie moet het volgende worden herhaald.
7.
De TEDA Chinees-Egyptische zone voor economische en handelssamenwerking in Suez (China-Egypt Suez Economic and Trade Cooperation Zone; hierna: „SETC-zone”) is gelegen in een grotere vrije economische zone in het noorden van de Golf van Suez, op het grondgebied van Egypte. (
15
)
8.
Deze zone is bij Egyptische wet nr. 83/2002 betreffende economische zones van speciale aard door de Egyptische overheid aangewezen als speciale economische zone. (
16
)
9.
De SETC-zone is door China aangewezen als een van de eerste van 18 officieel goedgekeurde „buitenlandse zones voor handel en samenwerking”. (
17
) Sinds 2013 kunnen Chinese ondernemingen „die zich naar het buitenland begeven” – bijvoorbeeld om in de SETC-zone activiteiten te ontplooien – profiteren van gunstig fiscaal beleid en fiscale steunregelingen, leningen tegen gunstige voorwaarden, financiële steun in de vorm van gesyndiceerde leningen, exportkredieten en projectfinanciering, kapitaaldeelnemingen en exportkredietverzekeringen. (
18
)
10.
In 2016 ondertekenden de presidenten van China en Egypte de „Overeenkomst tussen het Ministerie van Handel van de Volksrepubliek China en de Algemene Autoriteit voor de economische zone Suezkanaal van de Arabische Republiek Egypte, betreffende de zone voor economische en handelssamenwerking in Suez”. (
19
)
11.
De samenwerkingsovereenkomst houdt in dat de Chinese en de Egyptische overheid de SETC-zone gezamenlijk ontwikkelen, in overeenstemming met hun respectieve nationale strategieën. (
20
) In het kader van deze regeling verschaft de Egyptische overheid de grond, de arbeidskrachten en bepaalde belastingvoordelen, terwijl de in de zone actieve Chinese ondernemingen met hun activa en managers de productiefaciliteit exploiteren. Aanvullende financiering wordt rechtstreeks uit China ontvangen. (
21
)
12.
Verzoeksters in eerste aanleg zijn Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (hierna: „Jushi Egypt”) en Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE (hierna: „Hengshi Egypt”). Het gaat om vennootschappen naar Egyptisch recht, die aldaar zijn opgericht door Jushi China en Hengshi China, hun Chinese moedermaatschappijen. Deze moedermaatschappijen zijn onderling verbonden en zijn uiteindelijk eigendom van de China National Building Material Group, een staatsbedrijf. (
22
)
13.
Die groep is op haar beurt uiteindelijk eigendom van het Comité voor toezicht op en beheer van staatsactiva (State-owned Assets Supervision and Administration Commission; hierna: „SASAC”) van de Staatsraad van China. (
23
) Het SASAC staat onder het rechtstreekse toezicht van de Staatsraad van China, het hoogste bestuursorgaan van dat land, en wordt in de litigieuze verordeningen aangemerkt als „het belangrijkste vehikel door middel waarvan de Chinese overheid op diverse manieren zeggenschap uitoefent over staatsbedrijven om haar overheidsbeleid en ‑plannen uit te voeren, in plaats van zakelijke activiteiten volgens een marktlogica te laten plaatsvinden”. (
24
)
14.
De producten waar het in deze hogere voorzieningen om gaat, zijn continuglasvezelproducten (hierna: „RGV”) en stoffen van glasvezels (hierna: „SGV”). RGV is het directe upstream inputmateriaal voor SGV.
15.
RGV is in wezen zand dat is verwerkt tot buigbare glasvezelfilamenten die als zodanig kunnen worden gebruikt of tot SGV kunnen worden geweven en/of gestikt. In combinatie met harsen worden RGV tot lichtgewicht composietmaterialen verwerkt, die kunnen worden gebruikt om componenten harder, lichter en duurzamer te maken. Bijgevolg worden zij onder meer gebruikt in de auto-, scheepvaart-, en lucht- en ruimtevaartindustrie, in de windenergie- en infrasector, voor pijpleidingen en in de bouw.
16.
Door het ambitieuze klimaatbeleid van de Unie is de vraag vanuit de Unie naar RGV en SGV aanzienlijk gestegen. (
25
)
17.
Jushi Egypt en Hengshi Egypt produceren beide SGV in de SETC-zone, en Jushi Egypt produceert daar ook RGV. (
26
) Beide ondernemingen voeren deze producten vanuit de SETC-zone uit naar de Unie. (
27
)
18.
In de litigieuze verordeningen is de Commissie aan de hand van het haar beschikbare bewijsmateriaal (
28
) onder meer tot de conclusie gekomen dat er een verband bestond (
29
) tussen de handelingen van de Chinese en de Egyptische overheid, bijvoorbeeld wat betreft de verstrekking van preferentiële leningen (
30
) en steun voor kapitaalinvesteringen (
31
) ten gunste van Jushi Egypt en Hengshi Egypt, zodat de financiële bijdragen van de Chinese overheid aan deze ondernemingen zouden kunnen worden toegeschreven aan de Egyptische overheid. (
32
)
19.
De Commissie heeft bij de litigieuze verordeningen de compenserende rechten op de invoer van SGV en RGV in de Unie vastgesteld. Voor verzoeksters is dit recht vastgesteld op 13,1 %.
III. Bestreden arresten
20.
Bij verzoekschriften, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 28 juli 2020 en 27 augustus 2020, hebben rekwirantes hun verzoeken tot nietigverklaring van de litigieuze verordeningen ingesteld.
21.
Op 1 maart 2023 heeft het Gerecht de bestreden arresten gewezen. Het heeft daarbij de beroepen van rekwirantes afgewezen en hen verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie.
IV. Procedure bij het Hof
22.
Met hun op 25 april 2023 en 27 april 2023 ingestelde hogere voorzieningen verzoeken rekwirantes respectievelijk het Hof de bestreden arresten te vernietigen, de in eerste aanleg aangevoerde middelen gedeeltelijk toe te wijzen en de Commissie en interveniënten te verwijzen in de kosten.
23.
De Commissie verzoekt het Hof de hogere voorzieningen in hun geheel af te wijzen en rekwirantes te verwijzen in de kosten.
24.
Zij wordt hierin gesteund door Tech-Fab Europe eV (in zaak C‑269/23 P) en de European Glass Fibre Producers Association (in zaak C‑272/23 P).
V. Analyse
25.
Deze conclusie is als volgt opgebouwd. De belangrijkste rechtsvraag die met de onderhavige hogere voorzieningen aan de orde wordt gesteld, betreft de geldigheid van de methode die de Commissie heeft gebruikt om compenserende maatregelen te nemen tegen de „grensoverschrijdende subsidies” van China in Egypte. Deze vraag zal ik derhalve als eerste behandelen. Ik zal het Hof in overweging geven te oordelen dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door de betrokken methode op grond van de antisubsidiebasisverordening en de SCM-overeenkomst te bevestigen (onderdeel A). (
33
)
26.
Pas daarna zal ik mij buigen over de meer technische middelen van beide hogere voorzieningen: de vaststelling van het vergelijkingspunt voor de compenserende maatregelen tegen de Egyptische kortingsregeling voor invoerrechten (onderdeel B) en de mogelijkheid om compenserende maatregelen te nemen tegen de fiscale behandeling van wisselkoersverliezen (onderdeel C). Ten slotte zal ik het enige middel behandelen waarin de bij het Hof aanhangige hogere voorzieningen van elkaar verschillen: de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie voor groepsentiteiten (onderdeel D).
A.
De toepassing van het antisubsidie-instrument op „grensoverschrijdende” subsidies
27.
Het tweede en het derde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het eerste en het tweede middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P zijn in wezen gericht op de vraag of de Commissie op goede gronden kon overgaan tot de inzet van het antisubsidie-instrument, zoals geregeld in de antisubsidiebasisverordening, om compenserende maatregelen te nemen tegen de rechtstreekse en indirecte financiële steun die rekwirantes van de Chinese overheid hebben ontvangen voor de vervaardiging van het betrokken product in Egypte. (
34
)
28.
Het Gerecht heeft bij de bestreden arresten bevestigd dat de Commissie dit kon doen. Op basis van een tekstuele, contextuele en teleologische uitlegging is deze rechter tot de conclusie gekomen dat „[d]e antisubsidiebasisverordening […] niet uit[sluit] dat de financiële bijdrage, zelfs als zij niet rechtstreeks van de overheid van het land van oorsprong of van uitvoer afkomstig is, aan die overheid kan worden toegerekend”. (
35
) Het Gerecht heeft deze vaststelling gebaseerd op een uitlegging van artikel 3, punt 1, onder a), van de antisubsidiebasisverordening, waarin het begrip „subsidie” wordt gedefinieerd, gelezen in het licht van overweging 5 van die verordening. (
36
)
29.
Ik deel de conclusie van het Gerecht. In het navolgende zal ik enige aanvulling geven op de motivering.
30.
De rechtsvraag die in de onderhavige hogere voorzieningen aan de orde is, betreft in wezen de draagwijdte van het in artikel 3 van de antisubsidiebasisverordening gedefinieerde begrip „subsidie”.
31.
Volgens de Engelse taalversie van deze bepaling moet onder een „subsidie” worden verstaan „a financial contribution by a government in
the country of origin or export” („een financiële bijdrage van een overheidsinstantie in het land van oorsprong of van uitvoer”) (
37
) waardoor een voordeel wordt toegekend. (
38
)
32.
Het betoog van de Commissie hangt rechtstreeks samen met de cursief gemarkeerde woorden in de Engelse taalversie van deze bepaling. Haar betoog betreft in wezen het gebruik van het onbepaalde lidwoord „a” (een) en het bepaalde lidwoord „the” (het) in artikel 3, punt 1, onder a), van de antisubsidiebasisverordening, waaruit volgens de Commissie volgt dat dit instrument kan worden ingezet om compenserende maatregelen te nemen tegen Chinese subsidies die zijn verleend aan in Egypte gevestigde ondernemingen.
33.
Rekwirantes benadrukken echter terecht dat een taalkundig onderzoek van de verschillende taalversies van artikel 3, punt 1, onder a), van de antisubsidiebasisverordening, verschillen aan het licht brengt.
34.
Sommige taalversies van deze bepaling kunnen inderdaad, net als de Engelse taalversie, aldus worden uitgelegd dat zij min of meer openlaten wat de herkomst is van de financiële bijdrage die in het land van oorsprong of van uitvoer ten goede komt aan het betrokken product. (
39
) In andere taalversies wekt de formulering echter de indruk dat het begrip „subsidie” enkel ziet op financiële bijdragen van de overheid van het land van oorsprong of van uitvoer van het betrokken product. (
40
)
35.
Derhalve moet bij de uitlegging van artikel 3 van de antisubsidiebasisverordening, ter verzekering van een uniforme uitlegging en toepassing van deze verordening, worden gelet op de context en de doelstelling van de regeling waarvan dit artikel een onderdeel vormt. (
41
)
36.
In artikel 1, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening zijn de beginselen met betrekking tot de werkingssfeer en de toepassing van het antisubsidie-instrument neergelegd. Volgens deze bepaling kunnen compenserende rechten worden ingesteld om „elke subsidie te neutraliseren die rechtstreeks of onrechtstreeks wordt toegekend voor de vervaardiging, de productie, de uitvoer of het vervoer van een product waarvan het in de Unie in het vrije verkeer brengen schade veroorzaakt”. (
42
)
37.
Uit deze definitie blijkt dat de antisubsidiebasisverordening bedoeld is om van toepassing te zijn op elk scenario waarin mogelijk een compenserend recht moet worden ingesteld ter neutralisatie van de subsidiëring – door middel van uiteenlopende waardeoverdrachten – van een buitenlands product dat schade toebrengt aan de bedrijfstak van de Unie die een soortgelijk product vervaardigt.
38.
Artikel 1, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening schrijft niet voor dat de schadeveroorzakende subsidiëring rechtstreeks afkomstig moet zijn uit het land waaruit het betrokken product afkomstig is of wordt uitgevoerd. Integendeel, de verwijzing naar de „onrechtstreekse” toekenning van een dergelijke subsidie duidt aan dat er niet altijd een territoriaal verband hoeft te bestaan met het land van oorsprong of van uitvoer, zolang die toekenning maar in verband kan worden gebracht met de vervaardiging, de productie, de uitvoer of het vervoer van een product waarvan het op de interne markt brengen schade veroorzaakt.
39.
Deze uitlegging wordt ook gestaafd door artikel 2, onder a), van de antisubsidiebasisverordening, die in het relevante deel ervan bepaalt dat een tot compenserende maatregelen aanleiding gevende „subsidie kan worden verleend door de overheid van het land van oorsprong van het ingevoerde product of door die van een tussenliggend land van waaruit het product naar de Unie wordt uitgevoerd”. (
43
) Het gebruik van het modale werkwoord „kunnen” wijst erop dat deze bepaling tevens de groep van mogelijke verleners van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies openlaat, en deze niet beperkt tot het land van oorsprong of van uitvoer van het betrokken product.
40.
Bovendien, en anders dan rekwirantes betogen, wordt deze zienswijze niet weerlegd door de bewoordingen van artikel 4, leden 2 en 3, van de antisubsidiebasisverordening, waarin is aangegeven in welke gevallen een tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie specifiek is, en is bepaald dat specificiteit moet worden beoordeeld op basis van „het gebied van de bevoegdheden van de subsidieverlenende autoriteit”.
41.
Deze bepaling zegt immers niets over de vraag of de subsidieverlenende autoriteit zich in het land van uitvoer of van oorsprong van het betrokken product moet bevinden.
42.
Zoals het Gerecht terecht heeft vastgesteld (
44
), kan de Commissie, wanneer zij, zoals in de onderhavige onderzoeken, aan de hand van het haar beschikbare bewijsmateriaal in staat is om een financiële bijdrage toe te schrijven aan de overheid van het land van oorsprong of van uitvoer van het betrokken product, deze overheid op grond van artikel 4, leden 2 en 3, van de antisubsidiebasisverordening behandelen als de „subsidieverlenende autoriteit” van die specifieke financiële bijdrage, ook al is deze bijdrage oorspronkelijk afkomstig van een overheidsinstantie van een derde land. (
45
)
43.
Ten slotte wordt een dergelijke uitlegging, zoals de Commissie terecht opmerkt, ook gestaafd door overweging 5 van de antisubsidiebasisverordening, waarin, naar het lijkt in alle taalversies op een duidelijke wijze (
46
), is uiteengezet dat er sprake is van een subsidie wanneer is aangetoond dat „de overheid of een overheidsinstantie op het grondgebied van een land een financiële bijdrage heeft verstrekt”. (
47
)
44.
Tegen deze achtergrond bekeken kan een product niet alleen worden geacht te zijn gesubsidieerd wanneer een subsidie kan worden toegeschreven aan het land van oorsprong of van uitvoer van het betrokken product, maar ook wanneer aan de hand van het beschikbare bewijsmateriaal kan worden vastgesteld dat de schadeveroorzakende subsidie afkomstig is van een andere overheid of overheidsinstantie.
45.
Deze uitlegging vindt ook steun in de doelstelling van de antisubsidiebasisverordening, die er sinds de oorspronkelijke handeling in 1968 (
48
) hoofdzakelijk in bestaat de industrieën van de Unie te ondersteunen bij het weer in evenwicht brengen van de concurrentievoorwaarden op de interne markt wanneer deze zijn aangetast door vanuit het buitenland toegekende subsidies. (
49
)
46.
Concluderend kan worden gesteld dat de antisubsidiebasisverordening niet beperkt is tot subsidies die door de overheid van een staat op zijn „eigen” grondgebied worden toegekend.
47.
Rekwirantes betogen echter dat deze opvatting van de werkingssfeer van de antisubsidieregeling niet verenigbaar is met de verplichtingen van de Europese Unie uit hoofde van de GATT en de SCM-overeenkomst. (
50
)
48.
Ik ben het ermee eens dat rekening moet worden gehouden met deze internationale overeenkomsten, aangezien de Europese Unie ondertekenende partij is bij de WTO-overeenkomsten, waaronder de GATT en de SCM-overeenkomst, zodat zij deel uitmaken van de rechtsorde van de Unie en haar instellingen binden. (
51
)
49.
Hoewel vaststaat dat deze overeenkomsten over het algemeen geen rechtstreekse werking hebben (
52
), is de Unie constitutioneel verplicht om haar internationale verplichtingen na te komen (
53
). Dit weerspiegelt het algemene internationaalrechtelijke beginsel van de naleving van verdragsrechtelijke verplichtingen (pacta sunt servanda) (
54
) en houdt in dat de Unie het Unierecht waar nodig in overeenstemming met het WTO-recht moet uitleggen. (
55
)
50.
Volgens overweging 3 van de antisubsidiebasisverordening wordt met deze verordening beoogd de bij de SCM-overeenkomst aangegane verplichtingen „zo veel mogelijk” om te zetten in Unierecht.
51.
Het Hof heeft reeds uiteengezet dat dezelfde bewoordingen, zij het in de context van de antidumpingbasisverordening (
56
), op zichzelf genomen niet aldus mogen worden opgevat dat de Uniewetgever alle regels van de SCM-overeenkomst heeft willen omzetten in Unierecht. (
57
)
52.
Bijgevolg is het onjuist om te concluderen, zoals het Gerecht heeft gedaan (
58
), dat het gebruik van deze bewoordingen voldoende bewijs is om aan te nemen dat de Uniewetgever uitvoering heeft willen geven aan de bijzondere verplichtingen die bij artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst zijn aangegaan.
53.
Niettemin weerspiegelen de bewoordingen van artikel 3, punt 1, onder a), van de antisubsidiebasisverordening grotendeels die van artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst. Bijgevolg moeten de eerste worden uitgelegd in overeenstemming met de laatste. (
59
)
54.
Artikel 1.1, onder a), 1), van deze overeenkomst bepaalt dat „een subsidie [wordt] geacht te bestaan indien […] een overheid of een overheidsinstantie […] een financiële bijdrage levert binnen het gebied van een lid”. (
60
)
55.
Een uitlegging van deze bepaling te goeder trouw en overeenkomstig de gewone betekenis van de termen in hun context, zoals artikel 31, lid 1, van de Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (United Nations Treaty Series, deel 1155, blz. 331) voorschrijft, maakt duidelijk dat het specifieke gebruik van het onbepaalde lidwoord „een” in de zinsnede „overheid […] een financiële bijdrage levert” in de inleidende zin van artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst, de geografische locatie van de verstrekker van de betrokken financiële bijdrage openlaat, zolang de betrokken subsidie maar afkomstig is van een WTO-lid.
56.
De beperkende zinsnede „binnen het gebied van een lid” in artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst doet mijns inziens geen afbreuk aan deze uitlegging, aangezien deze zinsnede verwijst naar het begrip „overheid of een overheidsinstantie”, en niet naar het begrip „financiële bijdrage”.
57.
Deze conclusie is ook verenigbaar met de SCM-overeenkomst, die artikel VI van de GATT van 1994 uitlegt en toepast, en waarvan het „voornaamste voorwerp en doel […] bestaan in het bevorderen en verbeteren van GATT-regelingen met betrekking tot de inzet van zowel subsidies als compenserende maatregelen”. (
61
)
58.
In dit verband verwijs ik in het bijzonder naar artikel VI, lid 3, van de GATT 1994, dat een compenserend recht definieert als een bijzonder recht dat wordt geheven om de werking teniet te doen van „een premie of subsidie […] op de vervaardiging, productie of uitvoer van enig product”, zonder te preciseren wie een dergelijke premie of subsidie verleent en zonder de verlenende entiteit territoriaal te beperken.
59.
Artikel VI van de GATT van 1994 heeft dan ook in beginsel (
62
) betrekking op alle subsidies, ongeacht hun oorsprong. (
63
)
60.
Ook vanuit deze invalshoek bezien, zou een andere uitlegging niet alleen indruisen tegen de gewone betekenis van de in de SCM-overeenkomst en artikel VI van de GATT van 1994 gebruikte begrippen, maar ook in strijd zijn met het voorwerp en doel van deze bepalingen, indien de Unie financiële bijdragen als die welke in casu aan de orde zijn, louter vanwege van de territoriale oorsprong ervan niet zou kunnen neutraliseren.
61.
Aangezien geen andere uitlegging kan worden afgeleid uit de onderhandelingsgeschiedenis van artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst, dat een aanvullend middel van uitlegging kan zijn in de zin van artikel 32 van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (
64
), lijkt mij duidelijk dat artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst het geografische toepassingsgebied van de herkomst van een financiële bijdrage niet beperkt tot het WTO-lid op wiens grondgebied het betrokken product wordt vervaardigd. (
65
)
62.
Ik ben dan ook van mening dat artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst zich er niet tegen verzet dat een regeling waarbij een WTO-lid een financiële bijdrage levert aan een product dat op het grondgebied van een ander WTO-lid is vervaardigd, als subsidie wordt behandeld.
63.
Bijgevolg ben ik, gelet op het voorgaande, van mening dat het Gerecht geen blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat het toepassingsgebied van de antisubsidiebasisverordening, zoals dat met name naar voren komt in artikel 1, lid 1, en artikel 3, punt 1, onder a), van die verordening, ook betrekking heeft op de situatie waarin de Commissie aan de hand van voldoende bewijsmateriaal in staat is om de financiële steun die van een overheid van een derde land is ontvangen, toe te schrijven aan de overheid van een ander derde land.
64.
Ik geef het Hof dan ook in overweging het tweede en het derde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het eerste en het tweede middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P te verwerpen.
B.
Vaststelling van het vergelijkingspunt voor de compenserende maatregelen tegen de Egyptische kortingsregeling voor invoerrechten op ingevoerde materialen
65.
Met hun vierde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en derde middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P betogen rekwirantes in wezen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door de benadering van de Commissie te bevestigen volgens welke zij met het oog op de compensatie van het voordeel dat de kortingsregeling voor invoerrechten rekwirantes opleverde, hun situatie heeft vergeleken met die van een onderneming die eveneens in de SETC-zone is gevestigd maar op de Egyptische markt verkoopt. (
66
) Rekwirantes betogen bovendien dat hun situatie had moeten worden vergeleken met een theoretisch scenario waarin zij buiten de SETC-zone zouden zijn gevestigd, maar de betrokken producten toch naar de Europese Unie zouden uitvoeren. In een dergelijke situatie zou de Egyptische overheid volgens rekwirantes geen afstand hebben gedaan van inkomsten door middel van de kortingsregeling voor invoerrechten, aangezien zij nooit invoertarieven had willen innen voor ingevoerd inputmateriaal voor de vervaardiging van de betrokken producten.
66.
Rekwirantes werpen met dit betoog dus in wezen de vraag op wat in casu de vergelijkingssituatie zou moeten zijn. (
67
)
67.
Het enige rechtsvoorschrift dat rekwirantes in de tekst van hun verzoekschrift in hogere voorziening aanhalen ter ondersteuning van hun betoog, is evenwel artikel 5 van de antisubsidiebasisverordening. Deze bepaling, die betrekking heeft op de kwantificering van het bedrag van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie, regelt niet welk vergelijkingspunt moet worden gekozen om vast te stellen of de Egyptische overheid heeft besloten afstand te doen van bepaalde inkomsten die haar normaal toekomen in de zin van artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de antisubsidiebasisverordening (aangezien deze gederfde inkomsten logischerwijs pas worden gekwantificeerd nadat het bestaan ervan is vastgesteld). (
68
)
68.
Rekwirantes lichten evenmin toe in welk opzicht het Gerecht het toepasselijke rechtskader onjuist zou hebben uitgelegd of toegepast.
69.
Die toelichting is echter essentieel voor de ontvankelijkheid van de door rekwirantes aangevoerde argumenten, aangezien artikel 3, punt 1, onder a), ii), van de antisubsidiebasisverordening, zelfs al hadden rekwirantes zich op deze bepaling willen beroepen (quod non), niet voorziet in een methode om het passende vergelijkingspunt vast te stellen aan de hand waarvan kan worden nagegaan of de overheid afstand heeft gedaan van inkomsten die haar normaal toekomen, of deze niet heeft geïnd.
70.
De Commissie beschikt dus over een zekere beoordelingsvrijheid: zij kan een keuze maken uit de verschillende parameters en scenario’s die zich aandienen in het kader van haar taak om na te gaan of de Egyptische overheid afstand heeft gedaan van inkomsten die deze overheid normaal toekomen. (
69
)
71.
Bij gebreke van andersluidende argumenten kan het Gerecht niet worden verweten dat het de keuze van het geschikte vergelijkingspunt, die de Commissie in de in casu aan de orde zijnde antisubsidieonderzoeken heeft gemaakt, heeft bevestigd. (
70
)
72.
Ik geef het Hof dan ook in overweging het vierde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het derde middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P niet-ontvankelijk te verklaren.
C.
Compenserende maatregelen tegen de fiscale behandeling van wisselkoersverliezen als gevolg van de devaluatie van het Egyptische pond in 2016
73.
Met het vijfde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het vierde middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P betogen rekwirantes in wezen dat het Gerecht niet heeft onderzocht of de Commissie in de litigieuze verordeningen de subsidieregeling juist heeft bepaald. Zij stellen dat de Commissie ten onrechte heeft geoordeeld dat de fiscale behandeling van wisselkoersverliezen, die is ingevoerd naar aanleiding van de devaluatie van het Egyptische pond in 2016 (
71
), de subsidieregeling was die een voordeel toekende dat de facto specifiek is in de zin van artikel 3, punt 2, en artikel 4, lid 2, onder c), van de antisubsidiebasisverordening. Volgens rekwirantes stond deze behandeling open voor alle Egyptische ondernemingen, zodat in theorie elke Egyptische onderneming de in 2016 als gevolg van de devaluatie van het Egyptische pond geleden verliezen kon aftrekken van haar belastbare inkomsten. Bijgevolg heeft de Commissie het uit de devaluatie van 2016 voortgevloeide voordeel ten onrechte toegeschreven aan de fiscale behandeling van wisselkoersverliezen.
74.
De verzoekschriften in hogere voorziening zijn geen toonbeelden van duidelijkheid, maar ik begrijp dat deze middelen van de hogere voorzieningen, anders dan de Commissie betoogt, niet tot doel hebben de feiten opnieuw te laten beoordelen. Integendeel, een ruime lezing van de argumenten lijkt erop te wijzen dat rekwirantes het Hof willen verzoeken om toetsing van de conclusie van het Gerecht dat de fiscale behandeling en de bijzondere boekhoudregels, gezamenlijk bezien, de facto een specifiek voordeel konden opleveren.
75.
Het Hof is bevoegd om zich over dit soort argumenten uit te spreken. (
72
)
76.
Ik merk in dit verband op dat artikel 4, lid 2, onder c), van de antisubsidiebasisverordening juist is gericht op dit soort scenario’s, waarin een maatregel op het eerste gezicht niet-specifiek lijkt, maar in de praktijk en op basis van objectieve criteria of voorwaarden tot gevolg heeft dat een specifieke regeling wordt ingesteld die bedoeld is om subsidie te verlenen aan bepaalde ondernemingen.
77.
Om voor dat onderzoek uit te maken of een subsidie de facto specifiek is, moet het Hof zich niet op de nationale regels als zodanig richten, maar op de omvang van de gevolgen van die regels voor bepaalde ondernemingen (
73
), bezien in de context waarin zij zijn ingevoerd. (
74
)
78.
Dat is precies hetgeen het Gerecht heeft gedaan in de bestreden arresten.
79.
In de eerste plaats was het van oordeel dat de argumentatie van rekwirantes op een onjuiste premisse berustte, namelijk dat „de Commissie de fiscale behandeling op zich niet zag als een subsidie die aan een compenserende maatregel kon worden onderworpen”. (
75
)
80.
In de tweede plaats heeft deze rechter uiteengezet dat de Commissie, die de fiscale behandeling en de bijzondere boekhoudregels tezamen heeft behandeld, tot de conclusie is gekomen dat deze regels weliswaar aan alle Egyptische ondernemingen ten goede konden komen, maar in de praktijk bedoeld waren om de negatieve gevolgen van de devaluatie van het Egyptische pond in 2016 te laten neutraliseren, met als gevolg dat een bepaalde categorie ondernemingen (
76
), zoals rekwirantes (
77
), een aanzienlijk voordeel kreeg. (
78
)
81.
Ten slotte heeft het Gerecht gepreciseerd dat rekwirantes geen bewijzen hadden aangedragen die deze feitelijke vaststellingen weerlegden. (
79
)
82.
Ik geef het Hof derhalve in overweging ook het vijfde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het vierde middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P ongegrond te verklaren.
D.
Vaststelling van de hoogte van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie voor groepsentiteiten
83.
Met hun eerste middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P komen rekwirantes in wezen op tegen de bevestiging door het Gerecht van de berekeningsmethode van de Commissie volgens welke het bedrag van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie die rekwirantes hebben ontvangen, op basis van hun gezamenlijke omzet werd bepaald. (
80
)
84.
Om dit middel van de hogere voorziening te kunnen beoordelen, moeten derhalve de artikelen 5 en 6 van de antisubsidiebasisverordening worden uitgelegd.
85.
Artikel 5 van deze verordening heeft als opschrift „Berekening van de hoogte van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies” en bepaalt dat de hoogte van tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidies wordt berekend op basis van het „door de ontvanger” daarmee verkregen voordeel waarvan het bestaan wordt vastgesteld in het onderzoektijdvak voor de subsidiëring. Artikel 6 van deze verordening, met het opschrift „Berekening van het voordeel voor de ontvanger”, voorziet vervolgens in bepaalde regels voor de berekening van de hoogte van het voordeel, en dus van de subsidie, „voor de ontvanger”.
86.
Volgens rekwirantes betekent het gebruik van het enkelvoudige woord „ontvanger” in deze bepalingen, zoals het Gerecht heeft geoordeeld in zijn arrest in de zaak Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (
81
), dat „het voordeel voor elke ontvanger moet worden vastgesteld en berekend naargelang van diens eigen situatie”. (
82
) Slechts wanneer een subsidie aan beide entiteiten gezamenlijk wordt verleend, kan het bedrag van de tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie ook voor deze entiteiten gezamenlijk worden vastgesteld. Hieruit zou volgen dat de Commissie het voordeel als afzonderlijke percentages voor Jushi Egypt en Hengshi Egypt had moeten berekenen, deze voordelen in procenten had moeten toepassen op de omzet die zij respectievelijk met het betrokken product hadden behaald, en één algemene gewogen gemiddelde subsidiemarge voor rekwirantes gezamenlijk had moeten berekenen. (
83
)
87.
Toch betwisten rekwirantes niet – zij stemmen er in hun schriftelijke stukken zelfs uitdrukkelijk mee in – dat, ondanks het gebruik van het enkelvoudige woord „ontvanger” in de artikelen 5 en 6 van de antisubsidiebasisverordening, het begrip „ontvanger” aldus kan worden uitgelegd dat het ook een groep ondernemingen omvat. (
84
)
88.
Ik vind het niet logisch om het door rekwirantes voorgestelde onderscheid over te nemen.
89.
In de eerste plaats wordt hun argumentatie door geen enkele verwijzing of rechtspraak gestaafd. (
85
) Evenmin bevatten de artikelen 5 en 6 van deze verordening kwalificaties op grond waarvan het begrip „ontvanger” restrictief kan worden uitgelegd.
90.
In de tweede plaats is een ruime uitlegging van dit begrip niet alleen in overeenstemming met de uitlegging die het Hof heeft gegeven aan soortgelijke begrippen in het staatssteun- en mededingingsrecht, namelijk de begrippen „economische eenheid” en „onderneming” (
86
), maar is dit ook de uitlegging die de WTO-beroepsinstantie heeft gegeven aan het begrip „ontvanger”, zoals dat in de SCM-overeenkomst wordt gebruikt. (
87
)
91.
In de derde plaats sluit de benadering waarbij entiteiten die deel uitmaken van een ondeelbaar geheel, vanuit industrieel en economisch oogpunt als verbonden worden behandeld, aan bij de economische realiteit om ervoor te zorgen dat kapitaaloverdrachten binnen een groep niet aan het antisubsidie-instrument kunnen ontsnappen. (
88
)
92.
De hieruit voortvloeiende ruime uitlegging van het begrip „ontvanger” dient derhalve het doel van de antisubsidiebasisverordening, dat erin bestaat „elke subsidie te neutraliseren die rechtstreeks of onrechtstreeks wordt toegekend voor de vervaardiging, de productie, de uitvoer of het vervoer van een product waarvan het in de Unie in het vrije verkeer brengen schade veroorzaakt”. (
89
)
93.
Ik denk dan ook niet dat het Hof tot de slotsom zou moeten komen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door de in deze conclusie besproken uitlegging te aanvaarden en te bevestigen dat de Commissie de aan rekwirantes verleende, tot compenserende maatregelen aanleiding gevende subsidie juist heeft berekend.
94.
Bijgevolg geef ik het Hof in overweging het eerste middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P af te wijzen.
VI. Kosten
95.
Krachtens artikel 137 en artikel 184, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering dient het Hof, wanneer het de zaak zelf afdoet, over de kosten te beslissen.
96.
Krachtens artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op procedures in hogere voorziening, wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten voor zover dit is gevorderd.
97.
Aangezien rekwirantes mijns inziens in de onderhavige hogere voorzieningen in het ongelijk moeten worden gesteld, om de redenen die ik in deze conclusie heb uiteengezet, ben ik van mening dat zij moeten worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie, zowel in de procedure in eerste aanleg als in hogere voorziening.
98.
Daarentegen dienen Tech-Fab Europe eV en de European Glass Fibre Producers Association hun eigen kosten te dragen, overeenkomstig artikel 140, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 184, lid 1, van dit Reglement ook van toepassing is op procedures in hogere voorziening.
VII. Conclusie
99.
Gelet op een en ander geef ik het Hof in overweging:
–
de hogere voorzieningen ongegrond te verklaren;
–
de arresten van 1 maart 2023, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (T‑480/20, EU:T:2023:90) en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (T‑540/20, EU:T:2023:91) te bevestigen;
–
Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE en Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE te verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van de Europese Commissie in eerste aanleg en in hogere voorziening;
–
Tech-Fab Europe eV en de European Glass Fibre Producers Association te verwijzen in hun eigen kosten.
(
1
)	Oorspronkelijke taal: Engels.
(
2
)	Zie in die zin Luengo Hernández de Madrid, G.E., Regulation of Subsidies and State Aids in WTO and EC Law, Kluwer Law International, Alphen aan den Rijn, 2007, blz. 4.
(
3
)	Zie in het algemeen Bräutigam, D. en Xiaoyang, T., Economic statecraft in China’s new overseas special economic zones: Soft power, business, or resource security?, IFPRI Discussion Paper 01168, maart 2012, blz. 9.
(
4
)	Zie de gemeenschappelijke verklaring van de trilaterale bijeenkomst van de ministers van Handel van Japan, de Verenigde Staten en de Europese Unie, 14 januari 2020, beschikbaar op: https://ustr.gov/about-us/policy-offices/press-office/press-releases/2020/january/joint-statement-trilateral-meeting-trade-ministers-japan-united-states-and-european-union.
(
5
)	Zie in detail het werkdocument van de diensten van de Commissie over verstoringen van betekenis in de economie van de Volksrepubliek China met het oog op handelsbeschermingsonderzoeken [SWD(2024) 91 final, blz. 618 en volgende] (waarin wordt uiteengezet dat „in het ‚go out’-beleid is benadrukt dat Chinese ondernemingen zowel nationale als internationale middelen ten volle kunnen benutten om eventuele tekortkomingen van de binnenlandse markt te compenseren”).
(
6
)	Zie in het algemeen Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, „The Belt and Road Initiative in the global trade, investment and finance landscape”, OECD Business and Finance Outlook, 2018, blz. 3 en 33.
(
7
)	Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 55; hierna: „antisubsidiebasisverordening”).
(
8
)	Wereldhandelsorganisatie (WTO), Agreement on Subsidies and Countervailing Measures.
(
9
)	Zie uitvoeringsverordening (EU) 2020/776 van de Commissie van 12 juni 2020 tot instelling van definitieve compenserende rechten op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2020/492 van de Commissie tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde geweven en/of gestikte stoffen van glasvezels van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Egypte (PB 2020, L 189, blz. 1; hierna: „SGV-verordening”), en uitvoeringsverordening (EU) 2020/870 van de Commissie van 24 juni 2020 tot instelling van een definitief compenserend recht en tot definitieve inning van het voorlopig compenserend recht op de invoer van continuglasvezelproducten van oorsprong uit Egypte en tot heffing van een definitief compenserend recht op de geregistreerde invoer van continuglasvezelproducten van oorsprong uit Egypte (PB 2020, L 201, blz. 10; hierna: „RGV-verordening”) (hierna tezamen: „litigieuze verordeningen”).
(
10
)	Arrest van 1 maart 2023, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (T‑480/20, EU:T:2023:90; hierna: „arrest Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie”’).
(
11
)	Arrest van 1 maart 2023, Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie (T‑540/20, EU:T:2023:91; hierna: „arrest Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie”).
(
12
)	Ondertussen hebben de Verenigde Staten van Amerika op 25 maart 2024 hun antisubsidieregelingen specifiek gewijzigd om het instellen van compenserende rechten op grensoverschrijdende subsidies mogelijk te maken; zie United States Department of Commerce, „Regulations improving and strengthening the enforcement of trade remedies through the administration of the antidumping and countervailing duty laws”, Federal Register, deel 89, blz. 20766, 25 maart 2024, in het bijzonder blz. 20826 en volgende.
(
13
)	Zie in dit verband, Benitah, M., The WTO Law of Subsidies – A Comprehensive Approach, Kluwer Law International, Leiden, 2019, blz. 605 (waarin wordt uiteengezet dat „de huidige rechtspraak, anders dan het lijkt, nooit is geconfronteerd met” een scenario waarin een subsidie is toegekend aan een begunstigde die het betrokken product buiten het land van de steunverlenende overheid vervaardigt).
(
14
)	Ten tijde van het opstellen van deze conclusie had de Unie echter een ander antisubsidieonderzoek afgesloten, waarin gebruik is gemaakt van het antisubsidie-instrument voor de aanpak van een vergelijkbaar scenario van „grensoverschrijdende subsidies”, waarbij de Republiek Indonesië en China betrokken waren; zie uitvoeringsverordening (EU) 2022/433 van de Commissie van 15 maart 2022 tot instelling van definitieve compenserende rechten op koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit India en Indonesië en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2021/2012 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit India en Indonesië (PB 2022, L 88, blz. 24). Deze verordening is voor het Gerecht aangevochten in de nog aanhangige zaak T‑348/22, PT Indonesia Ruipu Nickel and Chrome Alloy/Commissie. Tegen deze verordening is bovendien een procedure ingeleid bij het geschillenbeslechtingsorgaan van de WTO. Ook deze procedure, die is geregistreerd als „European Union – Countervailing and Anti-Dumping Duties on Stainless Steel Cold-Rolled Flat Products from Indonesia” (DS616), is nog aanhangig.
(
15
)	Punt 3 van beide bestreden arresten. Zie over de geografische uitbreiding van die zone ook de respectieve punten 4, 7 en 9 van de bestreden arresten.
(
16
)	Punt 4 van beide bestreden arresten. Zie ook overweging 650 van de SGV-verordening en overweging 38 van de RGV-verordening.
(
17
)	Zie overweging 651 van de SGV-verordening en overweging 39 van de RGV-verordening.
(
18
)	Punt 7 van beide bestreden arresten.
(
19
)	Punt 9 van beide bestreden arresten. Zie ook overweging 656 van de SGV-verordening en overweging 44 van de RGV-verordening.
(
20
)	De ontwikkeling van de SETC-zone wordt bevorderd door een onderneming met de naam Egypt TEDA Investment Co., die is opgericht als een joint venture van een onderneming met de naam China-Africa TEDA Investment Co. Ltd., die zelf een onderneming is die is opgericht door het China-Africa Development Fund en het staatsbedrijf Tianjin TEDA Investment Holding Co. Ltd., enerzijds en Egypt China Joint Venture Company anderzijds. Zowel Egypt TEDA Investment Co. als het China-Africa Development Fund is zelf opgericht als joint venture tussen respectievelijk Egyptische en Chinese staatsbedrijven. Zie overwegingen 649 en 652 van de SGV-verordening en overwegingen 37 en 40 van de RGV-verordening.
(
21
)	Punt 10 van beide bestreden arresten. Zie ook overweging 658 van de SGV-verordening en overweging 46 van de RGV-verordening.
(
22
)	Arrest Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics and Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, punt 2. Zie ook overweging 93 van de SGV-verordening en overweging 187 van de RGV-verordening.
(
23
)	Overweging 93 van de SGV-verordening en overweging 187 van de RGV-verordening.
(
24
)	Overweging 774 van de SGV-verordening en overweging 212 van de RGV-verordening. Vanaf 2017 heeft het SASAC onder meer tot taak om „de optimale toewijzing van staatskapitaal te bevorderen door zich met name te richten op initiatieven die de nationale strategische doelstellingen ondersteunen”; zie het werkdocument van de diensten van de Commissie over verstoringen van betekenis in de economie van de Volksrepubliek China met het oog op handelsbeschermingsonderzoeken [SWD(2024) 91 final], blz. 111.
(
25
)	Zie bijvoorbeeld Advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité over de Europese glasindustrie op een tweesprong: hoe kan zij groener en energie-efficiënter worden gemaakt met versterking van het concurrentievermogen en behoud van hoogwaardige banen (2022/C 105/04), punten 3.1.1.1, 3.1.2.1 en 3.4 [waarin wordt uiteengezet dat glasvezelderivaten „van essentieel belang [zijn] voor het bereiken van optimale isolatie in gebouwen” en wordt benadrukt dat zij worden gebruikt in windturbines, beeldschermen, smartphones, tablets en andere (aanraak)schermen].
(
26
)	Zie overweging 659 van de SGV-verordening en overweging 47 van de RGV-verordening.
(
27
)	Zie punt 14 van beide bestreden arresten.
(
28
)	Volgens artikel 28, lid 1, van de antisubsidiebasisverordening kan de Commissie, indien belanghebbenden binnen bepaalde termijnen geen toegang geven tot de nodige informatie, conclusies trekken aan de hand van de haar beschikbare gegevens, in zowel positieve als negatieve zin. In overwegingen 661‑664 van de SGV-verordening en overwegingen 49‑57 van de RGV-verordening zet de Commissie uiteen dat zij zich onder meer op deze bepaling heeft moeten baseren voor wat betreft het juridische en institutionele kader en het bestuur van de SETC-zone, en de exacte aard van de samenwerking tussen de Chinese en de Egyptisch overheid met betrekking tot die zone.
(
29
)	Zie in dit verband overwegingen 676, 678 en 683 van de SGV-verordening en overwegingen 61, 66 en 71 van de RGV-verordening: „de Egyptische overheid [verwachtte en verwelkomde] Chinese financiering voor de nauwe samenwerking in de SETC-zone […], om de ontwikkeling van een van haar armste regio’s een impuls te geven. De Chinese overheid hoopte dat Chinese ondernemingen buiten Chinees grondgebied actief zouden kunnen zijn en dat zij hun uitvoer in het kader van de Nieuwe Zijderoute zouden kunnen uitbreiden (mogelijkerwijs om handelsbeschermingsmaatregelen te ontgaan).”
(
30
)	Zie overwegingen 726‑757 van de SGV-verordening en overwegingen 143‑147 van de RGV-verordening.
(
31
)	Zie overwegingen 758‑804 van de SGV-verordening en overwegingen 230‑241 van de RGV-verordening. Zie ook de algemene definitieve mededeling (AS657) van 29 april 2020 (bijlage A.24 bij zaak T‑540/20), punten 158‑206.
(
32
)	Zie overwegingen 670‑699 van de SGV-verordening en overwegingen 58‑87 van de RGV-verordening. Zie in dit verband ook overweging 659 van de SGV-verordening en dienaangaande overweging 47 van de RGV-verordening: Jushi Egypt en Hengshi Egypt worden „gefinancierd met gelden uit China, gebruiken uit de VRC ingevoerde inputs en uitrusting, staan onder leiding van Chinese bestuurders en maken gebruik van Chinese kennis”.
(
33
)	Aangezien het Gerecht niet is ingegaan op de kwestie van de toerekenbaarheid van de financiële bijdragen van China aan Egypte, daaronder begrepen het gebruik door de Commissie van de Draft articles on the Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts [ontwerpartikelen inzake de aansprakelijkheid van staten voor een internationaal onrechtmatige daad van de International Law Commission (ILC; commissie voor internationaal recht van de Verenigde Naties)], en deze kwestie niet aan de orde is gesteld in de hogere voorzieningen bij het Hof [zie de punten 103 (T‑480/20) en 70 (T‑540/20) van de bestreden arresten], zal ik geen standpunt innemen over dit deel van de algemene discussie. Zie ook overwegingen 686, 707, 708, 718 en 719 van de SGV-verordening en overwegingen 74, 95, 102 en 103 van de RGV-verordening.
(
34
)	Volledigheidshalve moet ik erop wijzen dat rekwirantes in hun hogere voorzieningen opmerken dat zij opkomen tegen de punten 81‑103 (T‑480/20) en 48‑70 (T‑540/20) van de bestreden arresten. Deze punten betreffen echter grotendeels feitelijke vaststellingen van het Gerecht op basis van de litigieuze verordeningen. Aangezien de bevoegdheid van het Hof krachtens artikel 256, lid 1, VWEU en artikel 58, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie in beginsel beperkt is tot rechtsvragen, zijn het tweede middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en het eerste middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P, niet-ontvankelijk voor zover zij tevens moeten worden opgevat als een betwisting van de feitelijke vaststellingen van het Gerecht zonder dat wordt uiteengezet in welk opzicht het Gerecht het aan hem overgelegde bewijsmateriaal onjuist heeft opgevat; zie onder meer arrest van 8 juni 2023, Severstal en NLMK/Commissie (C‑747/21 P en C‑748/21 P, EU:C:2023:459, punten 44‑46 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
35
)	Punten 84 (T‑480/20) en 51 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
36
)	Punten 79‑83 (T‑480/20) en 46‑50 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
37
)	Artikel 3, punt 1, onder a) en b), van de antisubsidiebasisverordening (cursivering van mij). Na deze conceptuele definitie volgt een lijst van handelingen van een overheidsinstantie die een subsidie vormen, zoals rechtstreekse overdracht van middelen (bijvoorbeeld in de vorm van schenkingen of leningen), of indirectere vormen van prijzensteun, bijvoorbeeld wanneer de overheid afstand doet van inkomsten die haar normaal toekomen; zie artikel 3, punt 1, onder a), i) tot en met iv), van die verordening. Zoals het Gerecht ook heeft uiteengezet in arrest van 10 april 2019, Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (T‑300/16, EU:T:2019:235, punt 107), wordt deze opsomming afgesloten door „artikel 3, punt 1, onder a), iv), tweede streepje, [van de antisubsidiebasisverordening] [dat] in wezen een anti-ontwijkingsbepaling is waarmee wordt beoogd te waarborgen dat de overheid van een derde land zich niet kan onttrekken aan de regels met betrekking tot subsidies door maatregelen vast te stellen die naar het voorkomt strikt genomen niet onder de werkingssfeer van artikel 3, punt 1, onder a), i) tot en met iii), van deze verordening vallen, maar de facto gelijkwaardige gevolgen hebben”. Zie in dezelfde zin rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Final Countervailing Duty Determination with respect to certain Softwood Lumber from Canada (WT/DS257/AB/R), punt 52.
(
38
)	Artikel 3, punt 2, van de antisubsidiebasisverordening (cursivering van mij).
(
39
)	Zie bijvoorbeeld de Duitse („eine Regierung im Ursprungs- oder Ausfuhrland”), de Spaanse („los poderes públicos en el territorio del país de origen o de exportación”), de Deense („staten i oprindelses- eller eksportlandet”) en de Ierse („go bhfuil ranníocaíocht airgeadais ó rialtas sa tír thionscnaimh nó sa tír is onnmhaireoir”) taalversie.
(
40
)	Zie bijvoorbeeld de Franse („des pouvoirs publics du pays d’origine ou d’exportation”), de Italiaanse („una pubblica amministrazione del paese d’origine o di esportazione”), de Kroatische („postoji financijski doprinos vlade zemlje podrijetla ili izvoza”) en de Sloveense („gre za finančni prispevek vlade v državi porekla ali izvoza”) taalversie.
(
41
)	Zie onder meer arresten van 27 oktober 1977, Regina/Bouchereau (30/77, EU:C:1977:172, punt 14), en 12 september 2019, Commissie/Kolachi Raj Industrial (C‑709/17 P, EU:C:2019:717, punt 88 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
42
)	Cursivering van mij.
(
43
)	Cursivering van mij.
(
44
)	Zie punten 106‑108 (T‑480/20) en 73‑75 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
45
)	Ik voeg hieraan toe dat de toepasbaarheid van het antisubsidie-instrument in het tegenovergestelde geval zou afhangen van de oorsprong van de betrokken geldstromen, waardoor het toepassingsgebied van de antisubsidiebasisverordening gemakkelijk zou kunnen worden omzeild, zelfs indien kapitaalbewegingen met een redelijke nauwkeurigheid zouden kunnen worden gevolgd.
(
46
)	Zie in dit verband bijvoorbeeld de Franse („une contribution financière par les pouvoirs publics ou tout organisme public, sur le territoire d’un pays”), de Duitse („eine Regierung oder eine öffentliche Körperschaft im Gebiet eines Landes eine finanzielle Beihilfe leistet”), de Spaanse („una contribución financiera por los poderes públicos o un organismo público en el territorio de un país”), de Italiaanse („un contributo finanziario da parte di una pubblica amministrazione o di un ente pubblico nel territorio di un paese”), de Ierse („ranníocaíocht airgeadais ó rialtas nó ó chomhlacht poiblí éigin laistigh de chríoch tíre”), de Kroatische („financijski doprinos vlade ili javnog tijela na državnom području zemlje”) en de Deense („en statslig eller en offentlig myndighed har ydet et finansielt bidrag inden for et lands område”) taalversie.
(
47
)	Cursivering van mij. De volledige overweging luidt als volgt: „Om het bestaan van een subsidie te kunnen vaststellen, is het noodzakelijk aan te tonen dat de overheid of een overheidsinstantie op het grondgebied van een land een financiële bijdrage heeft verstrekt, of dat er enige vorm van inkomens- of prijzensteun in de zin van artikel XVI van de [Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (hierna: ‚GATT’)] is geweest en dat de onderneming die deze heeft genoten, daarmee een voordeel heeft verkregen.”
(
48
)	Zie verordening (EEG) nr. 459/68 van de Raad van 5 april 1968 betreffende beschermende maatregelen tegen dumping en de toekenning van premies of subsidies door landen die geen lid zijn van de Europese Economische Gemeenschap (PB 1968, L 93, blz. 1).
(
49
)	Zie in die zin arrest van 14 juli 1988, Fediol/Commissie (187/85, EU:C:1988:399, punt 14): een subsidie valt onder de antisubsidiebasisverordening „wanneer het verleende economische voordeel nadelige gevolgen heeft voor de normale mededinging omdat het aan een bedrijf of – sector[aal] – aan een groep bedrijven wordt verleend”. Zie naar analogie ook arresten van 3 oktober 2000, Industrie des poudres sphériques/Raad (C‑458/98 P, EU:C:2000:531, punt 91), en 8 juni 2023, Severstal en NLMK/Commissie (C‑747/21 P en C‑748/21 P, EU:C:2023:459, punt 73), waarin handelsbeschermende maatregelen worden omschreven als „beschermende maatregelen om zich te weren tegen de oneerlijke mededinging” met het doel „een einde te maken aan de verstoring van het evenwicht op de binnenlandse markt”.
(
50
)	Beide overeenkomsten zijn door de Europese Unie goedgekeurd als onderdeel van de Overeenkomst tot oprichting van de WTO; zie besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986‑1994) voortvloeiende overeenkomsten (PB 1994, L 336, blz. 1).
(
51
)	Zie onder meer arresten van 30 april 1974, Haegeman/België (181/73, EU:C:1974:41, punten 5 en 6), en 6 oktober 2020, Commissie/Hongarije (Hoger onderwijs) (C‑66/18, EU:C:2020:792, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
(
52
)	Zie met name arresten van 5 oktober 1994, Duitsland/Raad (C‑280/93, EU:C:1994:367, punten 106‑109), en 23 november 1999, Portugal/Raad (C‑149/96, EU:C:1999:574, punt 47).
(
53
)	Deze verplichting is vervat in artikel 216, lid 2, VWEU.
(
54
)	Zie in die zin ook mijn conclusie in de zaak Changmao Biochemical Engineering/Commissie (C‑123/21 P, EU:C:2022:890, punt 34).
(
55
)	Zie in die zin arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, punten 31 en 32).
(
56
)	Te weten verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21).
(
57
)	Zie arrest van 16 juli 2015, Commissie/Rusal Armenal (C‑21/14 P, EU:C:2015:494, punt 52).
(
58
)	Zie punt 99 (T‑480/20) en 66 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
59
)	Zie in die zin arresten van 12 mei 2022, Commissie/Hansol Paper (C‑260/20 P, EU:C:2022:370, punt 82), en 27 februari 2024, EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann (C‑382/21 P, EU:C:2024:172, punt 74). Zie voor een concrete toepassing waarbij een dergelijke uitlegging mogelijk was, arrest van 20 januari 2022, Commissie/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2022:38, punten 30 en 34).
(
60
)	Cursivering van mij.
(
61
)	Zie rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Countervailing Duties on Certain Corrosion-Resistant Carbon Steel Flat Products from Germany (WT/DS213/AB/R), punt 73. Zie in die zin ook rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Final Countervailing Duty Determination with respect to certain Softwood Lumber from Canada (WT/DS257/AB/R), punt 95.
(
62
)	Het moge duidelijk zijn dat het loutere feit dat een maatregel een „subsidie” is in de zin van artikel VI van de GATT 1994, niet per definitie betekent dat elke vorm van regelgevend optreden op de markt noodzakelijkerwijs onder het toepassingsgebied van de SCM-overeenkomst valt; zie in dit verband rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Countervailing Duty Investigation on Dynamic Random Access Memory Semiconductors (DRAMS) from Korea (WT/DS296/AB/R), punt 115.
(
63
)	Zie in dit verband ook WTO Analytical Index, „Article VI – Anti-Dumping and Countervailing Duties”, blz. 239, waar met betrekking tot het begrip „premie of subsidie” wordt verwezen naar Second Report of the Group of Experts on Anti-Dumping and Countervailing Duties van 29 januari 1960 (L/1141), waar wordt uiteengezet dat „drie deskundigen […] van mening [waren] dat het woord ruimer moest worden uitgelegd en meenden dat het alle subsidies omvatte, ongeacht de aard en de herkomst ervan, met inbegrip van subsidies van particuliere instanties”.
(
64
)	De Commissie preciseert terecht dat de onderhandelingstekst van (het toenmalige) artikel 3, punt 1, onder a), weliswaar is uitgebreid om ook elke overheidsinstantie op het grondgebied van een WTO-lid in de definitie van „overheid” op te nemen, maar dat er geen bewijs is dat die tekstwijziging, of enige andere wijziging, bedoeld was om de territoriale reikwijdte van financiële bijdragen die aan een WTO-lid kunnen worden toegeschreven, te beperken. Zie in dit verband Negotiating Group on Subsidies and Countervailing Measures, Status of Work in the Negotiating Group, Report by the Chairman to the Group of Negotiation on Goods, document MTN.GNG/NG10/W/38, 18 juli 1990, blz. 2, en document MTN.GNG/NG10/W/38/Rev.1, 4 september 1990, blz. 2.
(
65
)	Zie ter ondersteuning van deze conclusie ook Crochet, V., en Hegde, V., „China’s ‚Going Global’ policy: Transnational protection subsidies under the WTO SCM Agreement”, Journal of International Economic Law, deel 23, 2020, blz. 847, en Reinhold, P., „Strategische Autonomie und Handelsschutz – Länderübergreifende Subventionen vor den EU-Gerichten”, Jean Monnet Working Paper, nr. 1/24, blz. 7; in beide wordt uiteengezet dat artikel 1.1, onder a), 1), van de SCM-overeenkomst niet aangeeft waar de ontvanger van de financiële bijdrage van een „overheid of een overheidsinstantie” gevestigd moet zijn.
(
66
)	Met de hogere voorzieningen wordt opgekomen tegen punten 167‑169 (T‑480/20) en 134‑136 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
67
)	In de titel van het vierde middel van de hogere voorziening in zaak C‑269/23 P en van het derde middel van de hogere voorziening in zaak C‑272/23 P, stellen rekwirantes tevens dat inbreuk is gemaakt op artikel 3, punt 1, onder a), ii), en punt 2, van de antisubsidiebasisverordening. Aangezien deze partijen echter in de tekst van hun verzoekschrift niet nader ingaan op de gestelde schending van deze bepalingen, ben ik van mening dat de hogere voorzieningen wat dit betreft niet-ontvankelijk moeten worden verklaard op grond dat niet is voldaan aan artikel 169, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie. Zie in dit verband arrest van 28 september 2023, Changmao Biochemical Engineering/Commissie (C‑123/21 P, EU:C:2023:708, punt 87).
(
68
)	Zoals het Gerecht heeft uiteengezet, is de WTO-beroepsinstantie van oordeel dat het vereiste om een geschikt vergelijkingspunt vast te stellen, voortvloeit uit artikel 1.1, onder a), 1), ii), van de SCM-overeenkomst [zie punt 164 (T‑480/20) en punt 131 (T‑540/20) van de bestreden arresten]. Met name wat betreft de bewoordingen „afstand doet […] toekomen”, zoals die in deze bepaling staan, heeft de WTO-beroepsinstantie opgemerkt dat het feit dat een overheid afstand doet van inkomsten die haar normaal toekomen, inhoudt dat zij minder inkomsten heeft dan zij in een andere situatie zou hebben. Het aldus opgegeven recht op inkomsten moet worden vastgesteld aan de hand van „een welomschreven normatieve maatstaf aan de hand waarvan een vergelijking kan worden gemaakt tussen de daadwerkelijk geïnde inkomsten en de inkomsten die ‚anders’ zouden zijn geïnd”. Zie rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Measures Affecting Trade in Large Civil Aircraft (Second Complaint) (WT/DS353/AB/R), punt 806. Zie ook rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Tax Treatment for ‘Foreign Sales Corporations’ (WT/DS108/AB/R), punt 90.
(
69
)	Zie in die zin arrest van 7 mei 1987, Toyo/Raad (240/84, EU:C:1987:202, punt 19), waarin wordt uiteengezet dat, in het geval dat de Uniewetgeving geen bepaalde methode voorschrijft en dus een keuze moet worden gemaakt tussen de verschillende methoden om het door het Unierecht voorgeschreven doel te bereiken, daartoe ingewikkelde economische situaties moeten worden beoordeeld, ten aanzien waarvan het Hof enkel toetst of er sprake is van kennelijke fouten.
(
70
)	Zie punten 168 (T‑480/20) en 135 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
71
)	Zoals de Commissie in de litigieuze verordeningen uiteenzet, „besloot de Egyptische overheid [in 2016] op aanbeveling van het Internationaal Monetair Fonds de vaste wisselkoers van het Egyptische pond te veranderen in een zwevende wisselkoers. Daardoor verloor het Egyptische pond binnen één maand ongeveer de helft van zijn waarde ten opzichte van andere belangrijke valuta als de US-dollar en de euro. Om deze plotselinge valutaschommelingen het hoofd te bieden, heeft de Egyptische [regering] een speciale standaard voor jaarrekeningen opgesteld en een speciale belastingregel voor de omgang met wisselkoersverschillen ingevoerd. Hierdoor was het de ondernemingen toegestaan voor de wisselkoersverschillen als gevolg van de devaluatie van het Egyptische pond een groter bedrag van hun belastbare inkomsten af te trekken.” Zie overweging 860 van de SGV-verordening en overweging 287 van de RGV-verordening.
(
72
)	Zie in dit verband arrest van 1 juni 1994, Commissie/Brazzelli Lualdi e.a. (C‑136/92 P, EU:C:1994:211, punt 49), waarin wordt uiteengezet dat het Gerecht weliswaar bij uitsluiting bevoegd is om de feiten vast te stellen, maar dat het Hof, „[w]anneer het Gerecht de feiten heeft vastgesteld of beoordeeld, […] bevoegd [is] om het hem bij artikel 168 A EEG-Verdrag opgedragen toezicht uit te oefenen, zodra het Gerecht de feiten juridisch heeft gekwalificeerd en daaraan rechtsgevolgen heeft verbonden”.
(
73
)	Zie rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Measures Affecting Trade in Large Civil Aircraft (Second Complaint) – Recourse to Article 21.5 of the DSU by the European Union (WT/DS353/AB/RW), punt 5.1813. Zie in die zin ook Rubini, L., The Definition of Subsidy and State Aid: WTO and EC Law in Comparative Perspective, Oxford University Press, Oxford, 2009, blz. 373 e.v.
(
74
)	Zie in die zin en naar analogie, op het gebied van staatssteun, arrest van 15 november 2011, Commissie en Spanje/Government of Gibraltar en Verenigd Koninkrijk (C‑106/09 P en C‑107/09 P, EU:C:2011:732, punt 106), waarin wordt uiteengezet dat „de omstandigheid dat ‚offshorevennootschappen’ niet worden belast, niet toevallig uit de betrokken regeling voortvloeit, maar het onvermijdelijke gevolg is van het feit dat de belastinggrondslagen nauwgezet aldus zijn vastgesteld dat ‚offshorevennootschappen’, die – per definitie – geen werknemers in dienst hebben en geen bedrijfsruimten gebruiken, volgens de door de voorgenomen belastinghervorming in aanmerking genomen heffingsgrondslagen geen belastbare grondslag hebben”.
(
75
)	Punten 176‑177 (T‑480/20) en 143‑144 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
76
)	Zie in dit verband overweging 861 van de RGV-verordening en overweging 288 van de SGV-verordening, waarin wordt uiteengezet dat de bijzondere boekhoudnorm ertoe heeft geleid dat „ondernemingen die hun transacties in een vreemde valuta afwikkelen, fiscaal gezien verliesgevend [lijken], ook al kan hun financiële situatie een aanzienlijke winst te zien geven. Egyptische ondernemingen die hun transacties in Egyptisch pond afwikkelen, hebben daarentegen daadwerkelijke verliezen geleden met een reële impact op hun zakelijke activiteiten, die met behulp van de speciale belastingregel van de Egyptische [regering] werd aangepakt.”
(
77
)	Zie in dit verband overweging 862 van de RGV-verordening en overweging 289 van de SGV-verordening, waarin wordt uiteengezet dat rekwirantes „bijna uitsluitend op de uitvoer [zijn] gericht, […] bijna al hun uitrusting in[voeren], en hun leningen alsmede een groot deel van hun materiaalinkoop […] in buitenlandse valuta [zijn]. De door [rekwirantes] wegens de devaluatie van het Egyptische pond geboekte verliezen, met name als gevolg van de omvangrijke leningen in vreemde valuta, zijn dus niet reëel en worden uitsluitend voor fiscale doeleinden gebruikt, namelijk om de belastbare inkomsten te verlagen.”
(
78
)	Punten 176 (T‑480/20) en 143 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
79
)	Punten 177 (T‑480/20) en 144 (T‑540/20) van de bestreden arresten.
(
80
)	Rekwirantes geven aan dat hun hogere voorziening gebaseerd is op de punten 32, 37, 42, 43, 46‑48, 51‑55 en 58 van het arrest Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie.
(
81
)	Arrest van 10 april 2019, Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (T‑300/16, EU:T:2019:235).
(
82
)	Zie arrest van 10 april 2019, Jindal Saw en Jindal Saw Italia/Commissie (T‑300/16, EU:T:2019:235, punten 207, 210 en 211).
(
83
)	Volgens rekwirantes zou dit hebben geleid tot een algemeen compenserend recht van 4,6 % in plaats van de 10,9 % die de Commissie heeft vastgesteld.
(
84
)	Zie in dit verband arrest Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, punt 47, waarin wordt verwezen naar rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Countervailing Measures Concerning Certain Products from the European Communities (WT/DS212/AB/R), punt 108, waarin is vastgesteld dat het begrip „‚ontvanger’ zowel een onderneming […] als de eigenaar daarvan kan omvatten. […] Een ‚groep personen’ kan een groep ‚natuurlijke personen’, een groep ‚natuurlijke en rechtspersonen’ of een groep van uitsluitend ‚rechtspersonen’ omvatten”.
(
85
)	De verwijzingen van rekwirantes naar hun behandeling in de parallelle antidumping- en antisubsidieonderzoeken zijn misplaatst. Zelfs als de besluitvormingspraktijk op het gebied van handelsbescherming voor de Commissie bindend zou zijn (quod non; zie arrest van 24 februari 2022, Eurofer/Commissie, C‑226/20 P, EU:C:2022:122, punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak), trad, zoals de Commissie preciseert, alleen Jushi Egypt op als producent-exporteur van RGV naar de Europese Unie, zodat het niet nodig was om de mogelijkheid van een doorgifte van het voordeel van Jushi Egypt aan Hengshi Egypt te onderzoeken. Zie in dezelfde zin arrest Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, punt 55.
(
86
)	Zie in die zin arresten van 14 november 1984, Intermills/Commissie (323/82, EU:C:1984:345, punten 11 en 12), en 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e.a. (C‑222/04, EU:C:2006:8, punten 112‑114), op het gebied van staatssteun, alsmede arresten van 12 juli 1984, Hydrotherm/Compact (170/83, EU:C:1984:271, punt 11), en 6 oktober 2021, Sumal (C‑882/19, EU:C:2021:800, punt 48 en aldaar aangehaalde rechtspraak), op het gebied van het mededingingsrecht.
(
87
)	Zie arrest Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, punt 47.
(
88
)	Zie in dit verband ook arrest Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics en Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Commissie, punt 56, en de verwijzing naar rapport van de WTO-beroepsinstantie, United States – Final Countervailing Duty Determination with Respect to Certain Softwood Lumber from Canada (WT/DS257/AB/R), punt 146. Zie, op het gebied van staatssteun, ook arrest van 10 januari 2006, Cassa di Risparmio di Firenze e.a. (C‑222/04, EU:C:2006:8, punt 114).
(
89
)	Artikel 1, lid 1, van die verordening.