62025CO0054(01)
BESCHIKKING VAN DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF
23 juli 2025 (
*1
)
„Kort geding – Hogere voorziening – Artikelen 278 en 279 VWEU – Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging – Verzoek tot opschorting van de werking van de bepalingen van een verordening die het Gerecht van de Europese Unie nietig heeft verklaard – Verordening (EG) nr. 1925/2006 – Verbod en onderzoek van bepaalde stoffen en bereidingen die hydroxyantraceenderivaten (HAD) bevatten – Artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, en punt 2, eerste en tweede vermelding – Spoedeisendheid”
In zaak C‑54/25 P‑R,
betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU, ingediend op 26 februari 2025,
Europese Commissie, vertegenwoordigd door S. Delaude, I. Galindo Martín, B. Rous Demiri en F. van Schaik als gemachtigden,
rekwirante,
andere partij in de procedure:
Ortis SA, gevestigd te Bütgenbach (België), vertegenwoordigd door A. de Brosses, advocaat,
verzoekster in eerste aanleg en in de onderhavige procedure,
DE VICEPRESIDENT VAN HET HOF,
advocaat-generaal M. Szpunar gehoord,
geeft de navolgende
Beschikking
1
Met haar verzoek in kort geding verzoekt Ortis SA het Hof om de opschorting te bevelen van de werking van artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, en punt 2, eerste en tweede vermelding, van verordening (EU) 2021/468 van de Commissie van 18 maart 2021 tot wijziging van bijlage III bij verordening (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft botanische soorten die hydroxyantraceenderivaten bevatten (PB 2021, L 96, blz. 6) (hierna: „litigieuze bepalingen van verordening 2021/468”).
2
Dit verzoek is ingediend parallel aan de hogere voorziening die de Europese Commissie op 27 januari 2025 heeft ingesteld op grond van artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 13 november 2024, Ortis/Commissie (T‑271/21, EU:T:2024:804; hierna: „bestreden arrest”), waarbij de litigieuze bepalingen van verordening 2021/468 nietig zijn verklaard.
Toepasselijke bepalingen
Verordening nr. 1925/2006
3
Artikel 8 van verordening (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de toevoeging van vitaminen en mineralen en bepaalde andere stoffen aan levensmiddelen (PB 2006, L 404, blz. 26), zoals gewijzigd bij verordening (EU) 2017/1203 van de Commissie van 5 juli 2017 (PB 2017, L 173, blz. 9) (hierna: „verordening nr. 1925/2006”), heeft als opschrift „Stoffen waarvoor een verbod of een beperking geldt, of die door de Gemeenschap worden onderzocht”. Lid 2 van dat artikel bepaalt:
„Op eigen initiatief, of op basis van informatie van de lidstaten kan de Commissie, steeds na een beoordeling van de beschikbare informatie door de [Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA)] en volgens de in artikel 14, lid 3, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing, een besluit vaststellen dat niet-essentiële onderdelen van deze verordening beoogt te wijzigen en indien nodig, de stof of het ingrediënt in bijlage III opnemen. Meer bepaald:
a)
indien een schadelijk effect op de gezondheid is vastgesteld, wordt die stof en/of het ingrediënt dat die stof bevat:
i)
opgenomen in deel A van bijlage III en wordt de toevoeging ervan aan levensmiddelen en het gebruik ervan bij de vervaardiging van levensmiddelen verboden, of
ii)
opgenomen in deel B van bijlage III en is de toevoeging ervan aan levensmiddelen en het gebruik ervan bij de vervaardiging van levensmiddelen slechts toegestaan onder de aldaar vermelde voorwaarden;
b)
indien de mogelijkheid van schadelijke gevolgen voor de gezondheid is vastgesteld, maar hieromtrent nog wetenschappelijke onzekerheid bestaat, wordt de stof opgenomen in deel C van bijlage III.
Om dwingende urgente redenen kan de Commissie gebruikmaken van de in artikel 14, lid 4, bedoelde urgentieprocedure om de stof of het ingrediënt in deel A of B van bijlage III op te nemen.”
4
Bijlage III bij verordening nr. 1925/2006, met als opschrift „Stoffen waarvan het gebruik in levensmiddelen is verboden, aan beperking is onderworpen of die door de Gemeenschap worden onderzocht”, bepaalt:
„Deel A – Verboden stoffen
[...]
DEEL B
Aan beperkingen onderworpen stoffen
Deel C – Stoffen die door de Gemeenschap worden onderzocht
[...]”
Verordening 2021/468
5
De overwegingen 8 tot en met 11 van verordening 2021/468 luiden als volgt:
„(8)
Aangezien aloë-emodine en emodine in de extracten aanwezig kunnen zijn, heeft de EFSA geconcludeerd dat hydroxyantraceenderivaten [(hierna: ‚HAD’)] als genotoxisch en kankerverwekkend moeten worden beschouwd tenzij er specifieke gegevens zijn waaruit het tegendeel blijkt, en dat er een veiligheidsrisico bestaat voor extracten die [HAD] bevatten, hoewel daarover onzekerheid blijft bestaan. De EFSA was niet in staat advies te verstrekken over een dagelijkse inname van [HAD] die geen aanleiding geeft tot bezorgdheid voor de gezondheid van de mens.
(9)
Gezien de ernstige schadelijke gevolgen voor de gezondheid van het gebruik, in levensmiddelen, van aloë-emodine [en] emodine [...], en het feit dat het niet mogelijk is een dagelijkse inname van [HAD] vast te stellen die geen aanleiding geeft tot bezorgdheid voor de gezondheid van de mens, moeten die stoffen worden verboden. Daarom moeten aloë-emodine [en] emodine [...] worden opgenomen in bijlage III, deel A, van verordening [nr. 1925/2006].
(10)
Tijdens de vervaardiging kunnen [HAD] uit de botanische bereidingen worden verwijderd door middel van een reeks filterprocessen die resulteren in producten waarin deze stoffen alleen als onzuiverheden in uiterst lage concentraties voorkomen.
(11)
Aangezien het gebruik van Rheum, Cassia en Rhamnus en hun bereidingen in levensmiddelen schadelijke gevolgen voor de gezondheid kan hebben, maar er nog steeds wetenschappelijke onzekerheid bestaat over de vraag of dergelijke bereidingen de in bijlage III, deel A, bij verordening [nr. 1925/2006] vermelde stoffen bevatten, moeten deze stoffen door de [Europese] Unie worden onderzocht en moeten zij derhalve worden opgenomen in bijlage III, deel C[,] bij verordening [nr. 1925/2006].”
6
Artikel 1 van verordening 2021/468 bepaalt:
„Bijlage III bij verordening [nr. 1925/2006] wordt als volgt gewijzigd:
1)
in deel A worden de volgende vermeldingen in alfabetische volgorde ingevoegd:
‚aloë-emodine en alle bereidingen waarin deze stof aanwezig is’;
‚emodine en alle bereidingen waarin deze stof aanwezig is’;
[...]
2)
in deel C worden de volgende vermeldingen in alfabetische volgorde ingevoegd:
‚bereidingen van de wortel of het rizoom van Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon en hybriden daarvan die [HAD] bevatten’;
‚bereidingen van de bladeren of vruchten van Cassia senna L. die [HAD] bevatten’;
[...]”
Voorgeschiedenis van het geding
7
De voorgeschiedenis van het geding wordt weergegeven in de punten 2 tot en met 17 van het bestreden arrest en kan ten behoeve van de onderhavige procedure als volgt worden samengevat.
8
Verzoekster is een in België gevestigde onderneming die zich bezighoudt met de vervaardiging en het in de handel brengen van voedingssupplementen die bestaan uit senna (Cassia angustifolia Vahl) en rabarber (Rheum palmatum L. of Rheum officinale Baillon).
9
Op 29 juni 2016 heeft de Commissie EFSA verzocht alle beschikbare informatie over de veiligheid van het gebruik van HAD in levensmiddelen te beoordelen. Zij heeft die autoriteit ook verzocht een aanbeveling te doen over de dagelijkse inname van HAD die geen aanleiding geeft tot bezorgdheid over mogelijke schadelijke gevolgen voor de gezondheid van de bevolking in het algemeen, of in voorkomend geval voor specifieke kwetsbare groepen in de bevolking. HAD vormen een categorie van chemische stoffen met een heterogene en verschillende structuur en komen van nature voor in verschillende plantensoorten, zoals bepaalde aloësoorten en bepaalde groenten en fruit. Zij worden op grote schaal gebruikt in voedingssupplementen en kruidengeneesmiddelen vanwege hun laxatieve werking.
10
Op 22 november 2017 heeft EFSA een wetenschappelijk advies uitgebracht met als opschrift „Safety of hydroxyanthracene derivatives for use in food” (veiligheid van hydroxyantraceenderivaten voor gebruik in levensmiddelen), waarvan de conclusies in punt 6 van het bestreden arrest zijn weergegeven als volgt:
„[HAD], emodine, aloë-emodine en de structureel verwante stof dantron [zijn] in vitro genotoxisch [...] gebleken. Ook is aangetoond dat aloë-extracten in vitro genotoxisch zijn, volgens het panel waarschijnlijk – ten minste gedeeltelijk – als gevolg van de [HAD] die zij bevatten. Het panel heeft echter ook vastgesteld dat extracten van aloë met een verlaagd gehalte aan hydroxyantracenen een of meer bijkomende genotoxische bestanddelen bevatten.
Bovendien is aangetoond dat aloë-emodine genotoxisch is bij muizen, dat het extract van hele aloëbladeren kankerverwekkend is voor ratten en dat er aanwijzingen zijn dat dantron, een structureel analoog, kankerverwekkend is bij de twee knaagdiersoorten. Aangezien aloë-emodine en emodine in de extracten aanwezig [konden] zijn, was het panel van mening dat [HAD] als genotoxisch en kankerverwekkend moeten worden beschouwd, tenzij er specifieke gegevens zijn waaruit blijkt dat dit niet het geval is, zoals voor rheine, en dat extracten die [HAD] bevatten een veiligheidsprobleem vormen, hoewel daarover onzekerheid blijft bestaan. Het panel was niet in staat advies te verstrekken over een inname via levensmiddelen van [HAD] die geen aanleiding [gaf] tot bezorgdheid met betrekking tot de gezondheid voor de bevolking in het algemeen, of in voorkomend geval voor specifieke kwetsbare groepen in de bevolking.”
11
Op basis van deze conclusies heeft de Commissie op 22 juni 2018 een oorspronkelijk voorstel voor een verordening ingediend met het oog op een bespreking met een panel betreffende levensmiddelenadditieven en aan levensmiddelen toegevoegde bronnen van voedingsstoffen.
12
Op 4 maart 2020 is een ontwerpverordening ter openbare raadpleging voorgelegd om alle belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun mening te geven. Dat ontwerp stelde ten eerste met name een verbod voor op de toevoeging aan levensmiddelen of het gebruik bij de vervaardiging van levensmiddelen van „aloë-emodine en alle extracten waarin deze stof aanwezig is”, alsook van „emodine en alle extracten waarin deze stof aanwezig is”. Ten tweede werd voorgesteld om „extracten van de wortel of het rizoom van Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon en hybriden daarvan die [HAD] bevatten” op te nemen op de lijst van stoffen die door de Unie worden onderzocht”.
13
Op 18 maart 2021 heeft de Commissie verordening 2021/468 vastgesteld, waarbij zij onder meer in artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, aloë-emodine en emodine, alsook alle bereidingen waarin die stoffen aanwezig zijn, heeft opgenomen in bijlage III, deel A, bij verordening nr. 1925/2006. Tevens heeft de Commissie in artikel 1, punt 2, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468 bereidingen van de wortel of het rizoom van Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon en hybriden daarvan die [HAD] bevatten, alsook bereidingen van de bladeren of vruchten van Cassia senna L. die [HAD] bevatten, opgenomen in bijlage III, deel C, bij verordening nr. 1925/2006.
Conclusies van partijen
14
Ortis verzoekt het Hof:
–
de rechtsgevolgen van de litigieuze bepalingen van verordening 2021/468 op te schorten totdat het Hof uitspraak heeft gedaan op de hogere voorziening, en
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
15
De Commissie verzoekt het Hof:
–
het verzoek in kort geding af te wijzen, en
–
de beslissing omtrent de kosten aan te houden.
Verzoek in kort geding
16
Vooraf zij in herinnering gebracht dat volgens artikel 60, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie een hogere voorziening tegen een beslissing van het Gerecht in beginsel geen opschortende werking heeft. Artikel 60, tweede alinea, van dit Statuut bepaalt echter dat, in afwijking van artikel 280 VWEU, de beslissingen van het Gerecht waarbij een verordening nietig is verklaard, eerst in werking treden na afloop van de termijn bedoeld in artikel 56, eerste alinea, van dit Statuut of, indien binnen deze termijn een verzoek om hogere voorziening is ingediend, nadat dit verzoek is verworpen, onverminderd het feit dat een partij het Hof krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU kan verzoeken om opschorting van de werking van de nietig verklaarde verordening of om enige andere voorlopige maatregel (beschikking van de vicepresident van het Hof van 7 juli 2016, Commissie/Bilbaína de Alquitranes e.a., C‑691/15 P‑R, EU:C:2016:597, punt 16).
17
Artikel 160, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof bepaalt dat de verzoeken in kort geding een duidelijke omschrijving moeten bevatten van het voorwerp van het geding en van de omstandigheden waaruit de spoedeisendheid van het verzoek blijkt, alsmede de middelen, zowel feitelijk als rechtens, op grond waarvan de voorlopige maatregel waartoe wordt geconcludeerd, aanvankelijk gerechtvaardigd voorkomt. Voorlopige maatregelen kunnen door de rechter in kort geding derhalve slechts worden toegekend indien wordt aangetoond dat zij op het eerste gezicht feitelijk en rechtens gerechtvaardigd zijn (fumus boni juris) en spoedeisend zijn in die zin dat het ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade aan de belangen van de partij die daarom verzoekt noodzakelijk is dat zij reeds vóór de beslissing in de hoofdzaak worden gelast en effect sorteren. De rechter in kort geding weegt in voorkomend geval ook de betrokken belangen tegen elkaar af. Deze voorwaarden zijn cumulatief, zodat een verzoek om voorlopige maatregelen moet worden afgewezen wanneer aan een van deze voorwaarden niet is voldaan [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 11 april 2024, Vivendi/Commissie, C‑90/24 P(R), EU:C:2024:318, punt 56].
18
In dit geval moet allereerst de voorwaarde van spoedeisendheid worden onderzocht.
Argumenten
19
Ortis betoogt met betrekking tot de voorwaarde van spoedeisendheid dat indien de litigieuze bepalingen van verordening 2021/468 niet zouden worden opgeschort totdat het Hof uitspraak heeft gedaan op de hogere voorziening, zij ernstige en onherstelbare schade zou lijden omdat haar imago zou worden aangetast en zij een zodanig inkomstenverlies zou lijden dat zij zou ophouden te bestaan.
20
In dit verband voert Ortis aan dat het uit die litigieuze bepalingen voortvloeiende verbod op het gebruik van aloë-emodine en emodine in levensmiddelen tot gevolg heeft dat het in de handel brengen van voedingssupplementen uit haar assortiment „Fruits & Fibres” moet worden stopgezet. Het is immers onmogelijk om aan te tonen dat deze voedingssupplementen geen aloë-emodine en emodine bevatten, aangezien deze stoffen van nature kunnen voorkomen in de rabarberwortels waaruit zij worden vervaardigd. Bovendien leveren de analysemethoden die worden gebruikt om de aanwezigheid van die stoffen te verifiëren, geen stabiele resultaten op.
21
Ortis wijst erop dat de verkoop van deze voedingssupplementen, afhankelijk van de jaren, tussen 60 en 68 % van haar omzet en van haar brutomarge uit haar verkopen genereert. Bovendien treft de stopzetting van de verkoop nagenoeg alle klanten. Meer dan 96 % van de klanten kopen namelijk producten uit dat assortiment.
22
Ortis stelt dat een dergelijke situatie snel tot een staking van betaling zal leiden. Als familiebedrijf beschikt zij immers niet over de financiële steun van een groep. Bovendien is haar financiële gezondheid reeds kwetsbaar. Daarenboven is haar liquiditeitspositie zwak, kunnen de haar ter beschikking staande kredietlijnen slechts 28 dagen exploitatieverliezen dekken en kunnen geen nieuwe kredieten worden opgenomen. Ook de verwachte inkomsten uit de reeds verrichte leveringen van producten uit het assortiment „Fruits & Fibres” en uit andere productassortimenten zijn ontoereikend om haar kosten te dekken.
23
Ortis voegt daaraan toe dat zij evenmin haar schulden op de vervaldag zou kunnen voldoen door andere producten te ontwikkelen. In dit verband voert zij aan dat het tot de zomer van 2023 – toen de nationale autoriteiten voor voedselveiligheid de aanwezigheid van HAD hebben vastgesteld – niet voorzienbaar was dat de producten „Fruits & Fibres” zouden worden verboden, en dat de ontwikkeling en het in de handel brengen van een nieuw assortiment producten een langzaam en duur proces is, met een onzekere uitkomst.
24
De Commissie stelt dat de voorwaarde betreffende de spoedeisendheid niet is vervuld.
25
In het bijzonder kan uit de website van Ortis niet duidelijk worden afgeleid dat de meest verkochte producten de vijf producten van het assortiment „Fruits & Fibres” zijn. Zij staan namelijk niet vermeld op de lijst van „beste verkopen” op deze website.
26
Bovendien blijkt uit het verzoek in kort geding dat Ortis moeite had om winstgevend te opereren, zelfs vóór de terugroepacties die de nationale controleautoriteiten in 2023 en 2024 hebben bevolen. De in de punten 38 tot en met 41 van het verzoek in kort geding genoemde financiële prognoses zijn gebaseerd op een andere situatie van exploitatieverliezen, namelijk als gevolg van materiële schade of het verdwijnen van de activa van de betrokken onderneming.
27
De Commissie verwijst ook naar de beschikking van de vicepresident van het Hof van 16 juni 2016, ICA Laboratories e.a./Commissie [C‑170/16 P(R), EU:C:2016:462], en voert aan dat het in een sterk gereglementeerde markt waar de bevoegde instanties soms snel dienen in te grijpen wanneer de volksgezondheid wordt bedreigd, aan de betrokken ondernemingen is om zich tegen de gevolgen van dat ingrijpen te wapenen door middel van een adequaat beleid.
Beoordeling
28
Volgens vaste rechtspraak heeft de kortgedingprocedure tot doel de volledige doeltreffendheid van de toekomstige eindbeslissing te waarborgen, teneinde een leemte in de door het Hof gewaarborgde rechtsbescherming te voorkomen. Om dit doel te bereiken moet de spoedeisendheid worden getoetst aan de hand van de vraag of een voorlopige beslissing noodzakelijk is ter voorkoming van ernstige en onherstelbare schade voor de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt. Het staat aan deze partij om te bewijzen dat zij dergelijke schade zal lijden indien zij de uitkomst van de procedure in de hoofdzaak moet afwachten. Om het bestaan van dergelijke ernstige en onherstelbare schade aan te tonen, hoeft niet met absolute zekerheid te worden aangetoond dat er schade zal optreden. Het is voldoende dat deze schade met een voldoende mate van waarschijnlijkheid voorzienbaar is (beschikking van 17 december 2018, Commissie/Polen, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, punt 60 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29
Bovendien moet de kortgedingrechter, uitsluitend voor de beoordeling van de spoedeisendheid en zonder dat dit een standpuntbepaling ten aanzien van de gegrondheid van de door de verzoeker in kort geding in de hoofdzaak geformuleerde grieven impliceert, ervan uitgaan dat deze grieven kunnen worden aanvaard. De ernstige en onherstelbare schade waarvan het waarschijnlijke intreden moet worden aangetoond, is immers de schade die in voorkomend geval zou voortvloeien uit de weigering om de gevraagde voorlopige maatregelen toe te kennen indien het beroep in de hoofdzaak zou slagen (beschikking van 17 december 2018, Commissie/Polen, C‑619/18 R, EU:C:2018:1021, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
30
Het is weliswaar juist dat het bewijs geen absolute zekerheid behoeft te verschaffen omtrent het intreden en de dreiging van de gestelde schade en dat het daarvoor volstaat dat deze schade met een zekere mate van waarschijnlijkheid kan worden voorzien, maar dat neemt niet weg dat de partij die om een voorlopige maatregel verzoekt, gehouden blijft om de feiten te bewijzen die worden geacht ten grondslag te liggen aan de kans op die schade [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 29 april 2025, Advanz Pharma/Commissie, C‑859/24 P(R), EU:C:2025:315, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
31
Wat dit betreft moet nu al worden vastgesteld dat Ortis dit vereiste niet heeft nageleefd met betrekking tot de in punt 34 van het verzoek in kort geding gestelde imagoschade. Zij verstrekt in dit verzoek immers geen aanwijzingen waaruit de waarschijnlijkheid daarvan blijkt.
32
Met betrekking tot de eveneens door Ortis gestelde bedreiging van haar financiële levensvatbaarheid als gevolg van het inkomensverlies dat zij door de stopzetting van het in de handel brengen van haar producten uit het assortiment „Fruits & Fibres” zal lijden, moet in de eerste plaats worden vastgesteld dat artikel 1, punt 2, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468 – waarbij deel C van bijlage III bij verordening nr. 1925/2006 betreffende de stoffen die worden onderzocht, is gewijzigd – niet tot gevolg heeft dat het in de handel brengen van producten die dergelijke stoffen bevatten, wordt verboden. Bijgevolg kan deze schade niet zijn veroorzaakt door artikel 1, punt 2, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468.
33
Hieruit volgt dat niet aan de voorwaarde van spoedeisendheid is voldaan wat het verzoek tot opschorting van deze bepaling betreft.
34
Wat betreft artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468, dat aloë-emodine en emodine alsook alle bereidingen waarin deze stoffen aanwezig zijn opneemt in deel A van bijlage III bij verordening nr. 1925/2006, heeft de onmiddellijke uitvoering ervan tot gevolg dat het gebruik van deze stoffen en bereidingen in levensmiddelen wordt verboden.
35
In de punten 15 en 16 van het verzoek in kort geding voert Ortis met name aan, zonder dat dit door de Commissie wordt betwist, dat de voedingssupplementen die tot haar assortiment „Fruits & Fibres” behoren dergelijke stoffen bevatten omdat deze van nature aanwezig zijn in de wortels van rabarber Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon op basis waarvan deze producten – die als fysiologische functie hebben de darmtransit te verbeteren – worden vervaardigd. In dit punt 16 preciseert Ortis dat deze vaststelling steun vindt in „verschillende analyses” en verwijst zij met name naar het testrapport van 18 mei 2021 dat zij heeft laten opstellen voor het product „Frutta & Fibre Classico” en dat is opgenomen in bijlage A.5.9 bij haar schrifturen in het kader van de procedure bij het Gerecht die heeft geleid tot het bestreden arrest.
36
Uit de aan het Hof overgelegde stukken, en met name uit de punten 6 tot en met 9 van het verzoek in kort geding en de punten 16 tot en met 22 van de opmerkingen van de Commissie, blijkt ook dat de Belgische, de Franse en de Luxemburgse autoriteiten, die bevoegd zijn om de officiële controles op levensmiddelen uit te voeren op grond van de artikelen 137 en 138 van verordening (EU) 2017/625 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2017 betreffende officiële controles en andere officiële activiteiten die worden uitgevoerd om de toepassing van de levensmiddelen‑ en diervoederwetgeving en van de voorschriften inzake diergezondheid, dierenwelzijn, plantgezondheid en gewasbeschermingsmiddelen te waarborgen, tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 999/2001, (EG) nr. 396/2005, (EG) nr. 1069/2009, (EG) nr. 1107/2009, (EU) nr. 1151/2012, (EU) nr. 652/2014, (EU) 2016/429 en (EU) 2016/2031 van het Europees Parlement en de Raad, de verordeningen (EG) nr. 1/2005 en (EG) nr. 1099/2009 van de Raad en de richtlijnen 98/58/EG, 1999/74/EG, 2007/43/EG, 2008/119/EG en 2008/120/EG van de Raad, en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 854/2004 en (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad, de Richtlijnen 89/608/EEG, 89/662/EEG, 90/425/EEG, 91/496/EEG, 96/23/EG, 96/93/EG en 97/78/EG van de Raad en besluit 92/438/EEG van de Raad (PB 2017, L 95, blz. 1), zich hebben gebaseerd op het uit verordening 2021/468 voortvloeiende verbod om aloë-emodine en emodine te gebruiken in levensmiddelen om in 2023 en 2024 terugroepbesluiten vast te stellen voor de producten van het assortiment „Fruits & Fibres” van Ortis. In punt 20 van haar opmerkingen verwijst de Commissie ook naar een besluit van de Belgische toezichthoudende autoriteit voor voedselveiligheid van 16 mei 2024, waarbij Ortis eveneens is verzocht om een „actieplan” op te stellen om te bewijzen dat al haar partijen goederen en voedingssupplementen die een extract van rabarber Rheum palmatum L. en/of Rheum officinale Baillon en hybriden daarvan bevatten, voldoen aan verordening nr. 1925/2006.
37
Gelet op het voorgaande lijkt het derhalve waarschijnlijk dat, zoals Ortis stelt, artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468 haar verbiedt om haar productassortiment „Fruits & Fibres” in de handel te brengen.
38
In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat de in punt 32 van de onderhavige beschikking vermelde schade zuiver financiële schade is.
39
In dit verband zij eraan herinnerd dat de kortgedingrechter in ieder geval moet beschikken over concrete en nauwkeurige aanwijzingen die worden gestaafd door gedetailleerde documenten waaruit de situatie blijkt van de partij die om de voorlopige maatregel verzoekt en op basis waarvan kan worden beoordeeld wat naar alle waarschijnlijkheid de gevolgen zouden zijn indien de gevraagde maatregelen niet werden toegekend. Deze partij is dus verplicht de bewijsstukken ter staving over te leggen aan de hand waarvan een getrouw en algemeen beeld van haar financiële situatie kan worden vastgesteld [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 29 april 2025, Advanz Pharma/Commissie, C‑859/24 P(R), EU:C:2025:315, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
40
Deze vereisten gelden met name voor financiële schade, die behoudens uitzonderlijke omstandigheden niet als onherstelbaar kan worden beschouwd, aangezien de benadeelde persoon over het algemeen door een financiële vergoeding kan worden teruggebracht in de situatie die vóór het ontstaan van de schade bestond. Een dergelijke schade zou met name kunnen worden hersteld in het kader van een beroep tot schadevergoeding, ingesteld op grond van de artikelen 268 VWEU en 340 VWEU [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 29 april 2025, Advanz Pharma/Commissie, C‑859/24 P(R), EU:C:2025:315, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
41
Wanneer de aangevoerde schade financieel van aard is, zijn de gevraagde voorlopige maatregelen dus gerechtvaardigd indien blijkt dat de verzoekende partij zich zonder deze maatregelen in een situatie zou bevinden die haar financiële voortbestaan in gevaar kan brengen vóór de eindbeslissing in de hoofdprocedure wordt gewezen, of wanneer haar marktaandelen belangrijke wijzigingen zouden ondergaan, gelet op met name de omvang en het omzetcijfer van haar onderneming en de kenmerken van de groep waartoe zij behoort [beschikking van de vicepresident van het Hof van 29 april 2025, Advanz Pharma/Commissie, C‑859/24 P(R), EU:C:2025:315, punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
42
Hieraan moet worden toegevoegd dat de kortgedingrechter in het kader van deze beoordeling rekening moet kunnen houden met de financiële situatie van de aandeelhouders van de onderneming, op basis van bewijsstukken aan de hand waarvan deze kan worden beoordeeld, teneinde na te gaan of het waarschijnlijk is dat de tussenkomst van deze aandeelhouders de inleiding van een insolventieprocedure niet kan voorkomen (zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 30 november 2021, Land Rheinland-Pfalz/Deutsche Lufthansa, C‑466/21 P‑R, EU:C:2021:972, punt 55).
43
De objectieve belangen van de betrokken onderneming staan immers niet los van die van de natuurlijke of rechtspersonen die haar controleren of die lid zijn van dezelfde groep. Deze verstrengeling van belangen rechtvaardigt in het bijzonder dat het belang van de onderneming bij haar voortbestaan niet los wordt gezien van het belang dat degenen die haar controleren aan haar voortbestaan hechten [zie in die zin beschikking van de president van het Hof van 20 april 2012, Fapricela/Commissie, C‑507/11 P(R), EU:C:2012:231, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
44
Het staat derhalve aan de partij die zich beroept op het risico dat haar financiële voortbestaan in gevaar wordt gebracht, om bewijzen over te leggen die de kortgedingrechter in staat stellen een getrouw en globaal beeld te krijgen van haar financiële situatie en van die van de aandeelhouders die haar controleren (zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 17 maart 2023, LE/Commissie, C‑781/22 P‑R, EU:C:2023:226, punten 27 en 28 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Deze aanwijzingen moeten concreet en nauwkeurig zijn en worden gestaafd met gedetailleerde en gecertificeerde documenten [zie in die zin beschikking van de president van het Hof van 20 april 2012, Fapricela/Commissie, C‑507/11 P(R), EU:C:2012:231, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
45
In casu preciseert Ortis in het bijzonder dat de betrokken verkoop van producten uit het assortiment „Fruits & Fibres” goed is voor bijna twee derde van haar omzet en dat een dergelijk inkomstenverlies haar belet haar kosten te dekken, waardoor zij haar betalingen spoedig zou moeten staken.
46
Aangaande deze schade moet om te beginnen worden opgemerkt dat de in de punten 38 tot en met 41 van het verzoek in kort geding vermelde financiële prognoses – opgesteld ter berekening van het bedrag van de vaste kosten die Ortis zou moeten blijven dekken in geval van stopzetting van de verkoop van deze producten – blijken te zijn gebaseerd op een verzekeringsovereenkomst die Ortis heeft gesloten met het oog op het opvangen van exploitatieverliezen die voortvloeien uit materiële schade aan of verlies van haar goederen, bijvoorbeeld ten gevolge van brand. De situatie waarop deze verzekeringsovereenkomst betrekking heeft, verschilt echter van die in de onderhavige zaak, waarin het in de handel brengen van bepaalde producten van de betrokken onderneming waarschijnlijk verboden wordt.
47
Vervolgens volstaat de enkele omstandigheid dat Ortis niet in staat zou zijn haar kosten te dekken in geval van stopzetting van de verkoop van haar producten uit het assortiment „Fruits & Fibres”, gesteld al dat dit zou vaststaan, niet om aan te tonen dat een dergelijke situatie noodzakelijkerwijs tot de opening van een insolventieprocedure zou leiden. Het is immers van belang dat deze onderneming ook aantoont dat zij, via haar eigen financiële reserves, door bankinstellingen verstrekte leningen of financiële steun van haar aandeelhouders, niet over de nodige middelen zou kunnen beschikken om deze procedure te vermijden (zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 30 november 2021, Land Rheinland-Pfalz/Deutsche Lufthansa, C‑466/21 P‑R, EU:C:2021:972, punt 54).
48
Het is juist dat Ortis dienaangaande gegevens heeft overgelegd waaruit moet blijken dat haar kasmiddelen, de beschikbare kredietlijnen en de inkomsten uit de reeds geleverde producten van het assortiment „Fruits & Fibres” en de verwachte inkomsten uit andere productassortimenten ontoereikend zijn om haar kosten te dekken.
49
Zij heeft echter geen nauwkeurige, door bewijsstukken gestaafde informatie verstrekt die haar stelling in punt 50 van het verzoek in kort geding – dat een beroep op nieuwe kredieten in een dergelijke context is uitgesloten – kan bevestigen.
50
Ten slotte, hoewel uit bijlage 14 bij het verzoek in kort geding blijkt dat de twee hoofdaandeelhouders van Ortis elk 43,8880 % van haar kapitaal bezitten, heeft zij geen informatie verstrekt over de financiële draagkracht van deze laatsten op basis waarvan kan worden beoordeeld of zij de nodige financiële maatregelen zouden kunnen nemen om te voorkomen dat een insolventieprocedure wordt geopend voordat het Hof uitspraak doet op de hogere voorziening. Zoals blijkt uit de in de punten 42 tot en met 44 van de onderhavige beschikking vermelde rechtspraak, is dergelijke informatie voor de kortgedingrechter noodzakelijk om het insolventierisico van deze onderneming te kunnen beoordelen. In de onderhavige zaak lijkt deze informatie des te relevanter aangezien Ortis – zoals met name blijkt uit punt 35 van het verzoek in kort geding – sinds twee generaties in handen is van dezelfde familie, zodat kan worden aangenomen dat deze bijzondere waarde hecht aan het voortbestaan van die onderneming.
51
Uit het voorgaande volgt dan ook dat Ortis niet genoegzaam heeft aangetoond dat de kans groot is dat niet kan worden vermeden dat er een insolventieprocedure zal worden ingeleid voordat het Hof uitspraak doet op de hogere voorziening, en dat zij dus niet heeft aangetoond dat zij de uitkomst van de procedure ten gronde niet kan afwachten zonder ernstige en onherstelbare financiële schade te lijden.
52
Zelfs indien niet kan worden uitgesloten dat dergelijke schade zich voordoet, dient in de derde plaats ook rekening te worden gehouden met de omstandigheid dat deze onderneming actief is op de markt voor levensmiddelen, die – zoals de Commissie opmerkt – zeer gereglementeerd is [zie naar analogie beschikking van de president van het Hof van 11 april 2001, Commissie/Bruno Farmaceutici e.a., C‑474/00 P(R), EU:C:2001:219, punt 108].
53
In een sterk gereglementeerde markt, waar de bevoegde instanties soms snel moeten ingrijpen wanneer – om redenen die niet altijd kunnen worden voorzien – de volksgezondheid wordt bedreigd, is het aldus aan de betrokken ondernemingen om zich tegen de gevolgen van dat ingrijpen te wapenen door middel van een adequaat beleid, omdat zij anders zelf de daardoor veroorzaakte schade dienen te dragen [zie in die zin beschikking van de president van het Hof van 11 april 2001, Commissie/Bruno Farmaceutici e.a., C‑474/00 P(R), EU:C:2001:219, punt 109, en beschikking van de vicepresident van het Hof van 16 juni 2016, ICA Laboratories e.a./Commissie, C‑170/16 P(R), EU:C:2016:462, punt 29].
54
In haar wetenschappelijk advies van 9 oktober 2013 over de wetenschappelijke onderbouwing van een gezondheidsclaim met betrekking tot HAD en de verbetering van de darmfunctie concludeerde EFSA dat deze stoffen in levensmiddelen de darmfunctie kunnen verbeteren, maar adviseerde zij langdurig gebruik en consumptie in hoge doses te vermijden vanwege potentiële veiligheidsproblemen zoals het risico van een verstoorde elektrolytenbalans, een verminderde werking van de darm en een afhankelijkheid van laxeermiddelen. Bovendien – en vooral – heeft deze autoriteit, in haar wetenschappelijk advies van 22 november 2017 betreffende de beoordeling van de veiligheid van het gebruik van deze stoffen in levensmiddelen, vastgesteld dat HAD, met name aloë-emodine en emodine, genotoxisch en kankerverwekkend zijn, en was zij niet in staat advies te verstrekken over een dagelijkse inname van [HAD] die geen aanleiding geeft tot bezorgdheid voor de gezondheid van de mens.
55
In deze context had Ortis redelijkerwijs – althans ten laatste op basis van dit laatste advies, dat op 23 januari 2018 is gepubliceerd – kunnen voorzien dat de Commissie naar alle waarschijnlijkheid zou beslissen om het gebruik van die stoffen in levensmiddelen te verbieden door deze op te nemen in deel A van bijlage III bij verordening nr. 1925/2006.
56
Wat de eventuele aanwezigheid van dergelijke stoffen in voedingssupplementen met rabarber (Rheum palmatum L. en Rheum officinale Baillon) betreft, wordt in overweging 11 van verordening 2021/468 melding gemaakt van de „wetenschappelijke onzekerheid” die in dit verband nog steeds bestond, zodat preparaten uit Rheum palmatum L. en Rheum officinale Baillon niet verboden werden, maar voor verder onderzoek onder toezicht van de Unie zijn geplaatst door de opneming ervan in deel C van bijlage III bij verordening nr. 1925/2006. Gelet op deze aanwijzingen kon Ortis ook redelijkerwijs voorzien dat het risico bestond dat aloë-emodine en emodine zouden worden aangetroffen in op basis van deze preparaten vervaardigde producten.
57
Sinds het in punt 35 van de onderhavige beschikking genoemde testrapport van 18 mei 2021 – dat Ortis heeft aangevraagd voor het product „Frutta & Fibre Classico” – waarin de aanwezigheid van aloë-emodine en emodine aan het licht werd gebracht, was zij zich er hoe dan ook van bewust dat de conformiteit van de producten van dat assortiment met verordening nr. 1925/2006 problematisch was. Uit het verzoek in kort geding blijkt eveneens dat deze onderneming in het jaarverslag van de gedelegeerd bestuurder van Ortis voor het boekjaar 2023, dat is opgenomen in bijlage 35 bij het verzoek in kort geding, expliciet erkent dat zij op de hoogte was van het probleem. Zij geeft in dat jaarverslag toe dat het „regelgevingskader onzeker” was omdat een van de belangrijkste ingrediënten in de samenstelling van een van de productengamma’s „onder toezicht is geplaatst op grond van een in maart 2021 gepubliceerde Europese regelgeving, en dat het gebruik van dit ingrediënt mogelijkerwijze zal worden beperkt of zelfs verboden”.
58
Wat de maatregelen betreft die Ortis heeft genomen om op dit risico te anticiperen, betoogt zij in punt 67 van het verzoek in kort geding dat zij sinds 2020 bezig is met het onderzoek naar en de ontwikkeling van een vervangend product. Zij verwijst dienaangaande naar een aanhangsel bij een overeenkomst betreffende een tussen het Waalse Gewest en een aantal universiteiten en ondernemingen gesloten partnerschap voor technologische innovatie dat is opgenomen in bijlage 48 bij het verzoek in kort geding, doch dat geen expliciete aanwijzingen bevat dat Ortis actief op zoek is naar een dergelijk product.
59
Voorts betoogt Ortis dat de ontdekking van een extractieprocedé om aloë-emodine en emodine te verwijderen uit een op basis van rabarberextract vervaardigd product zinloos zou kunnen zijn, gelet op het in bijlage 51 bij het verzoek in kort geding opgenomen voorstel van de Commissie tot wijziging van verordening nr. 1925/2006 teneinde de rabarber Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon en de hybriden daarvan die HAD bevatten op te nemen in deel A van bijlage III bij die verordening. Vastgesteld moet echter worden dat, indien daartoe zou worden beslist, deze beslissing tot de ontwikkelingen in de regelgeving moet worden gerekend waarop die onderneming – overeenkomstig de in punt 53 van deze beschikking in herinnering gebrachte rechtspraak – eveneens moet anticiperen via een adequaat beleid. Sinds bereidingen op basis van wortels of het rizoom van Rheum palmatum L., Rheum officinale Baillon en de hybriden daarvan die HAD bevatten bij verordening 2021/468 in deel C van bijlage III bij verordening nr. 1925/2006 zijn opgenomen, kan een beslissing in die zin overigens als redelijkerwijs voorzienbaar worden aangemerkt.
60
Ten slotte verwijst Ortis in de punten 71 en 72 van het verzoek in kort geding naar de duur van de vergunningsprocedure voor een geneesmiddel voor menselijk gebruik en naar het feit dat een dergelijk geneesmiddel alleen in apotheken mag worden verkocht. Zij verklaart evenwel niet nader waarom een vervangend voedingssupplement, dat zij in de plaats van de producten van het assortiment „Fruits & Fibres” in de handel zou brengen, als een dergelijk geneesmiddel zou moeten worden gekwalificeerd.
61
Derhalve moet worden vastgesteld dat Ortis niet heeft aangetoond dat zij passende maatregelen heeft genomen om zich te wapenen tegen het risico dat het in de handel brengen van deze producten wordt verboden omdat zij aloë-emodine et emodine bevatten. Dergelijke maatregelen hadden kunnen bestaan in de diversificatie van haar aanbod om haar beweerde economische afhankelijkheid van deze producten te verminderen, of in het actief zoeken naar oplossingen om het risico van niet-naleving van de Europese regelgeving door deze producten te vermijden.
62
Bijgevolg dient Ortis de schade te dragen die zij stelt te hebben geleden als gevolg van artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468, ook al is deze schade eventueel ernstig en onherstelbaar [zie in die zin beschikking van de vicepresident van het Hof van 16 juni 2016, ICA Laboratories e.a./Commissie, C‑170/16 P(R), EU:C:2016:462, punt 44].
63
Aangezien de voorwaarde van spoedeisendheid evenmin met betrekking tot artikel 1, punt 1, eerste en tweede vermelding, van verordening 2021/468 is vervuld, en dus met betrekking tot geen enkele van de litigieuze bepalingen van deze verordening, moet het verzoek in kort geding worden afgewezen, zonder dat hoeft te worden onderzocht of er sprake is van een fumus boni juris en dus ook zonder dat een afweging van de betrokken belangen hoeft te worden verricht.
Kosten
64
Overeenkomstig artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering, dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.
De vicepresident van het Hof beschikt:
1)
Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
2)
De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Frans.