61995CJ0237_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση C-237/95,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τις Μαρία Κοντού-Durande και Laura Pignataro, μέλη της Νομικής Υπηρεσίας, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Carlos Gomez de la Cruz, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον καθηγητή Umberto Leanza, προϊστάμενο της υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών του Υπουργείου Εξωτερικών, επικουρούμενο από τον Pier Giorgio Ferri, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την Πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adelaide,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας και μη ανακοινώνοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων (ΕΕ L 163, σ. 32), και την οδηγία 89/429/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 1989, σχετικά με τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσης αστικών απορριμμάτων (ΕΕ L 203, σ. 50), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),
συγκείμενο από τους D. A. O. Edward (εισηγητή), πρόεδρο τμήματος, J.-P. Puissochet, J. C. Moitinho de Almeida, C. Gulmann και P. Jann, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: M. B. Elmer
γραμματέας: R. Grass
έχοντας υπόψη την έκθεση τoυ εισηγητή δικαστή,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 7ης Μαΐου 1996,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 6 Ιουλίου 1995, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας και μη ανακοινώνοντας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων (ΕΕ L 163, σ. 32), και την οδηγία 89/429/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 21ης Ιουνίου 1989, σχετικά με τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσης αστικών απορριμμάτων (ΕΕ L 203, σ. 50), παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.
2 Κατ' εφαρμογήν των άρθρων 12, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/369 και 10, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/429, τα κράτη μέλη όφειλαν, αφενός, να λάβουν τα μέτρα που ήσαν αναγκαία για τη συμμόρφωσή τους προς τις οδηγίες αυτές το αργότερο μέχρι την 1η Δεκεμβρίου 1990 και, αφετέρου, να ενημερώσουν αμέσως σχετικώς την Επιτροπή.
3 Με το υπόμνημά της αντικρούσεως, η Ιταλική Δημοκρατία επισήμανε ότι η οδηγία 89/429 έχει μερικώς μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο με την απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος της 12ης Ιουλίου 1990 περί κατευθυντηρίων γραμμών σχετικά με τον περιορισμό των ρυπογόνων εκπομπών που προέρχονται από βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τον καθορισμό ελαχίστων τιμών εκπομπής (GURI, supplemento ordinario αριθ. 51 της 30ής Ιουλίου 1990).
4 Στο υπόμνημά της απαντήσεως, η Επιτροπή δήλωσε ότι έλαβε γνώση της λήψεως του μέτρου αυτού και αφού διαπίστωσε ότι η οδηγία 89/429 έχει μερικώς μεταφερθεί στην ιταλική έννομη τάξη δήλωσε ότι παραιτείται της προσφυγής της κατά το μέτρο που αυτή αφορά την εν λόγω οδηγία, πλην όμως εμμένει σ' αυτήν κατά το μέτρο που αφορά την οδηγία 89/369.
5 Η Ιταλική Δημοκρατία δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι η οδηγία 89/369 δεν μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας προθεσμίας, πλην όμως ισχυρίζεται ότι θα είναι συντόμως σε θέση να γνωστοποιήσει την πράξη που θα την θέτει σε εφαρμογή.
6 Δεδομένου ότι η οδηγία 89/369 δεν μεταφέρθηκε στο εσωτερικό δίκαιο εντός της ταχθείσας υπ' αυτής προθεσμίας, πρέπει να θεωρηθεί βάσιμη η προσφυγή που άσκησε σχετικώς η Επιτροπή.
7 Κατά συνέπεια, διαπιστώνεται ότι η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήταν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 89/369, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας.
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
8 Σύμφωνα με το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα.
9 Σύμφωνα με την παράγραφο 5 του ίδιου άρθρου, ο παραιτούμενος διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εκτός αν η παραίτησή του δικαιολογείται από τη στάση του αντιδίκου του.
10 Η Επιτροπή παραιτήθηκε από ορισμένες αιτιάσεις που είχε προβάλει με το δικόγραφο της προσφυγής της μόνον ύστερα από την εκ μέρους της Ιταλικής Δημοκρατίας ανακοίνωση, με το υπόμνημά της αντικρούσεως, των μέτρων που είχαν ληφθεί για την μερική μεταφορά της οδηγίας 89/429 στην εσωτερική της έννομη τάξη.
11 Εξ αυτού έπεται ότι η μερική παραίτηση της Επιτροπής δικαιολογείται από τη στάση της Ιταλικής Δημοκρατίας η οποία, εξάλλου, ηττήθηκε κατά τα λοιπά.
12 Επομένως, η Ιταλική Δημοκρατία πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα)
αποφασίζει:
1) Η Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που ήσαν αναγκαίες για τη συμμόρφωσή της προς την οδηγία 89/369/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 8ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την πρόληψη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης που προκαλείται από τις νέες εγκαταστάσεις καύσεως αστικών απορριμμάτων, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 12, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας.
2) Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.