BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Vijfde kamer)
26 juni 2025 (*)
„ Niet-contractuele aansprakelijkheid – Samenwerking van de politieautoriteiten en andere rechtshandhavingsinstanties van de lidstaten – Gestelde onrechtmatige verwerkingen van persoonsgegevens – Niet‑inachtneming van de vormvereisten – Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering – Geen immateriële schade door toedoen van Europol – Beroep dat deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond is ”
In zaak T‑506/24,
FL, vertegenwoordigd door J. Reisinger, advocaat,
verzoeker,
tegen
Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), vertegenwoordigd door S. van den Brande, S. Raes en P. Van Muylder, advocaten,
en
Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol), vertegenwoordigd door A. Nunzi als gemachtigde, bijgestaan door G. Ziegenhorn, M. Kottmann en T. Shulman, advocaten,
NLverweerders,
ondersteund door
Koninkrijk der Nederlanden, vertegenwoordigd door M. Bulterman en J. Langer als gemachtigden,
interveniënt,
geeft
HET GERECHT (Vijfde kamer),
samengesteld als volgt: J. Svenningsen (rapporteur), president, J. Martín y Pérez de Nanclares en M. Stancu, rechters,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken,
de navolgende
Beschikking
1        Met zijn beroep krachtens artikel 268 VWEU vordert verzoeker, FL, in essentie een vergoeding ten belope van 15 000 EUR voor de immateriële schade die hij stelt te hebben geleden als gevolg van handelingen die zijn verricht door het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust), het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol) en bepaalde lidstaten.
Voorgeschiedenis van het geding
2        Verzoeker heeft verklaard dat hij in Nederland strafrechtelijk wordt vervolgd wegens beschuldigingen van witwaspraktijken en drugshandel die zijn gebaseerd op informatie die is verkregen door gegevens aan te wenden die afkomstig zijn van mobiele telefoons die zijn uitgerust met het softwareprogramma „Exclu”, dat end‑to‑end versleutelde communicatie mogelijk maakte via een server in Duitsland.
3        In de loop van 2022 hebben de Nederlandse autoriteiten een Europees onderzoeksbevel in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2014/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende het Europees onderzoeksbevel in strafzaken (PB 2014, L 130, blz. 1) uitgevaardigd, dat was gericht tot de Duitse autoriteiten, met het verzoek om de versleutelde gegevens en metadata op de „Exclu”‑server in Duitsland te onderscheppen.
4        Vanaf 3 oktober 2022 hebben de Duitse autoriteiten gegevens verzameld uit de „Exclu”‑server in Duitsland.
5        Op 21 december 2022 heeft Europol een reeks gegevens ontvangen voor operationele analyse. De informatie die uit deze analyse naar voren kwam, is met toestemming van de Nederlandse autoriteiten gedeeld met nationale autoriteiten die gegevens uit de „Exclu”‑server als bewijsmateriaal wilden aandragen in het kader van strafprocedures.
6        Op 3 februari 2023, na verschillende arrestaties en huiszoekingen door de betrokken nationale autoriteiten, die hebben geleid tot de deactivering van deze server, is het verzamelen van gegevens uit de „Exclu”‑server gestopt.
Conclusies van partijen
7        Verzoeker verzoekt het Gerecht:
–        Eurojust en Europol te veroordelen tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 15 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade die hij heeft geleden als gevolg van, ten eerste, zijn voorlopige hechtenis, ten tweede, de „openbaarheid”, ten derde, een verzwakte verdedigingspositie, en ten vierde, het feit dat zijn persoonsgegevens „in verkeerde handen zijn gekomen”, en
–        Eurojust en Europol te verwijzen in de kosten.
8        Eurojust en Europol verzoeken het Gerecht:
–        het beroep kennelijk niet-ontvankelijk en hoe dan ook kennelijk rechtens ongegrond of simpelweg ongegrond te verklaren, en
–        verzoeker te verwijzen in de kosten.
9        Het Koninkrijk der Nederlanden verzoekt het Gerecht het beroep te verwerpen en verzoeker te verwijzen in de kosten.
In rechte
10      Volgens artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht kan het Gerecht, wanneer het beroep kennelijk niet‑ontvankelijk of kennelijk rechtens ongegrond is, te allen tijde, op voorstel van de rechter-rapporteur, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
11      In casu acht het Gerecht zich voldoende voorgelicht door de processtukken en beslist het dan ook om uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
12      Verzoekers stukken moeten aldus worden begrepen dat Eurojust of Europol en bepaalde lidstaten volgens hem onrechtmatig zijn persoonsgegevens hebben verwerkt, waardoor hij immateriële schade heeft geleden die hij raamt op 15 000 EUR.
13      Verzoeker betoogt in essentie, om te beginnen, dat de Duitse autoriteiten de persoonsgegevens van de gebruikers van de communicatiedienst „Exclu” op de server in Duitsland onrechtmatig hebben verzameld, vervolgens dat deze gegevens op onrechtmatige wijze zijn gedeeld met Eurojust of Europol, met name voor opslag‑ en analysedoeleinden, en ten slotte, dat die gegevens onrechtmatig als bewijs zijn gebruikt in het kader van een strafzaak die tegen hem zou zijn ingeleid door de Nederlandse autoriteiten.
14      In deze context vordert verzoeker in het petitum van het verzoekschrift vergoeding van de immateriële schade als gevolg van, ten eerste, zijn voorlopige hechtenis, ten tweede, de „openbaarheid”, ten derde, een verzwakte verdedigingspositie, en ten vierde, het feit dat zijn persoonsgegevens „in verkeerde handen zijn gekomen”.
Beoordeling van het beroep voor zover het is gericht tegen Eurojust
15      Eurojust betwist de ontvankelijkheid van het beroep voor zover het is gericht tegen Eurojust. Ter ondersteuning van zijn middel van niet‑ontvankelijkheid voert Eurojust met name aan dat verzoeker niet heeft aangegeven welke beweerdelijk onrechtmatige gedraging Eurojust wordt verweten. In het bijzonder ontkent Eurojust dat het verzoekers persoonsgegevens heeft verwerkt.
16      Verzoeker betwist dit betoog. Hij voert aan dat de stellingen van Eurojust „irrelevant” zijn voor de beoordeling van de ontvankelijkheid van zijn beroep. Het feit dat Eurojust coördinatievergaderingen heeft georganiseerd en grensoverschrijdende samenwerking heeft gefaciliteerd, volstaat volgens verzoeker om aan te tonen dat het heeft deelgenomen aan onderzoeken tegen de gebruikers van de communicatiedienst „Exclu”.
17      Krachtens artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering moet het verzoekschrift het voorwerp van het geschil, de aangevoerde middelen en argumenten alsmede een summiere uiteenzetting van deze middelen bevatten. Deze gegevens dienen zo duidelijk en nauwkeurig te zijn dat de verweerder zijn verweer kan voorbereiden en het Gerecht uitspraak kan doen op het beroep, in voorkomend geval zonder bijkomende informatie. Teneinde de rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling te waarborgen, is het voor de ontvankelijkheid van een beroep noodzakelijk dat de essentiële feitelijke en juridische gronden ervan coherent en begrijpelijk blijken uit het verzoekschrift zelf (zie beschikking van 11 maart 2021, Techniplan/Commissie, T‑426/20, niet gepubliceerd, EU:T:2021:129, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
18      Om aan deze vereisten te voldoen moet een verzoekschrift strekkende tot vergoeding van beweerdelijk door een instelling van de Europese Unie veroorzaakte schade bevatten: de gegevens die het mogelijk maken te bepalen welke gedraging de verzoekende partij aan de instelling verwijt, de redenen waarom zij meent dat er tussen die gedraging en de gestelde schade een oorzakelijk verband bestaat alsmede de aard en de omvang van die schade (zie arrest van 20 juli 2017, ADR Center/Commissie, T‑644/14, EU:T:2017:533, punt 66 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
19      In casu wenst verzoeker Eurojust niet-contractueel aansprakelijk te stellen op basis van de artikelen 268 en 340 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 46, lid 1, van verordening (EU) 2018/1727 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 betreffende [Eurojust], en tot vervanging en intrekking van besluit 2002/187/JBZ van de Raad (PB 2018, L 295, blz. 138), op grond waarvan Eurojust aansprakelijk kan worden gesteld voor schade die aan een particulier is berokkend als gevolg van ongeoorloofde of onjuiste gegevensverwerking „door Eurojust”.
20      Uit de duidelijke en nauwkeurige bewoordingen van artikel 46, lid 1, van verordening 2018/1727 blijkt dat Eurojust, anders dan verzoeker stelt, alleen niet-contractueel aansprakelijk kan worden gesteld voor verwerkingen van persoonsgegevens die het zelf heeft verricht. Met deze bepaling heeft de Uniewetgever uitgesloten dat Eurojust aansprakelijk kan worden gesteld voor handelingen van de lidstaten of van Europol, anders dan wat hij met betrekking tot Europol heeft bepaald in artikel 50, lid 1, van verordening (EU) 2016/794 van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2016 betreffende [Europol] en tot vervanging en intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ, 2009/934/JBZ, 2009/935/JBZ, 2009/936/JBZ en 2009/968/JBZ van de Raad (PB 2016, L 135, blz. 53).
21      In deze context moet worden opgemerkt dat de tekst van het verzoekschrift zelf geenszins blijk geeft van de essentiële feitelijke elementen aan de hand waarvan kan worden bepaald welke verwerkingen van de persoonsgegevens van verzoeker Eurojust zou hebben verricht, zodat het beroep niet voldoet aan de in de punten 17 en 18 hierboven in herinnering gebrachte vereisten.
22      Anders dan verzoeker stelt, is het feit dat Eurojust betwist zijn persoonsgegevens te hebben verwerkt, niet „irrelevant” voor de beoordeling van de ontvankelijkheid van zijn beroep. Op grond van de in de punten 17 en 18 hierboven aangehaalde rechtspraak staat het namelijk aan verzoeker om aan te duiden welke verwerkingen van zijn persoonsgegevens dat agentschap zou hebben verricht.
23      In dit verband kan uit het enkele feit dat Eurojust coördinatievergaderingen heeft georganiseerd en grensoverschrijdende samenwerking heeft gefaciliteerd niet worden afgeleid dat het persoonsgegevens van verzoeker heeft verzameld, ontvangen, opgeslagen, doorgegeven of geanalyseerd en bij een van die gelegenheden een ongeoorloofde of onjuiste verwerking van zijn persoonsgegevens in de zin van artikel 46, lid 1, van verordening 2018/1727 heeft verricht.
24      In het licht van het voorgaande moet worden geoordeeld dat verzoeker niet de essentiële feitelijke elementen heeft verstrekt aan de hand waarvan kan worden bepaald welke gedraging van Eurojust kan leiden tot niet-contractuele aansprakelijkheid op basis van de artikelen 268 en 340 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 46, lid 1, van verordening 2018/1727.
25      Bijgevolg moet het beroep kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard voor zover het is gericht tegen Eurojust.
Beoordeling van het beroep voor zover het is gericht tegen Europol
Ontvankelijkheid van het beroep voor zover het is gericht tegen Europol
26      Ter ondersteuning van zijn middel van niet-ontvankelijkheid voert Europol aan dat verzoeker geen enkele toelichting en nog minder bewijs heeft geleverd met betrekking tot het bestaan of de omvang van de gestelde immateriële schade, de beweerdelijk onrechtmatige gedraging die Europol wordt verweten en het causaal verband tussen die beweerde gedraging en die gestelde schade.
27      Verzoeker betwist dit betoog.
28      In casu is het verzoekschrift weliswaar niet gestructureerd rond de drie cumulatieve voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie, maar bevat het wel de elementen aan de hand waarvan kan worden bepaald welke gedraging wordt verweten aan Europol en de lidstaten die met Europol hebben samengewerkt, wat de aard van de gestelde schade is alsmede om welke redenen verzoeker meent dat er sprake is van een causaal verband tussen die gedraging en die schade (zie de punten 12‑14 hierboven).
29      Deze informatie, die weliswaar summier is wat met name de gestelde immateriële schade betreft, kan worden geacht voldoende te zijn om te beantwoorden aan de in de punten 17 en 18 hierboven in herinnering gebrachte vereisten.
30      De door Europol aangevoerde omstandigheid dat verzoeker geen overtuigend bewijs heeft geleverd van de omvang of het bestaan van de door hem aangevoerde immateriële schade, valt onder de beoordeling van de gegrondheid van het beroep en niet onder die van de ontvankelijkheid ervan (zie in die zin arrest van 2 juli 2003, Hameico Stuttgart e.a./Raad en Commissie, T‑99/98, EU:T:2003:181, punt 30).
31      Bijgevolg moet het middel van niet-ontvankelijkheid van Europol worden afgewezen.
Gegrondheid van het beroep voor zover het is gericht tegen Europol
32      Verzoeker verwijt de Duitse en de Nederlandse autoriteiten en Europol in essentie dat zij onrechtmatig zijn persoonsgegevens hebben verwerkt, waardoor hij immateriële schade heeft geleden die hij raamt op 15 000 EUR.
33      Europol betwist dit betoog.
34      Overeenkomstig de voorwaarden die voortvloeien uit artikel 340 VWEU, waarnaar artikel 50, lid 1, van verordening 2016/794 verwijst, moet, wanneer de persoon die schade heeft geleden een beroep tegen Europol instelt, voor de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie zijn voldaan aan een aantal voorwaarden, te weten de onrechtmatigheid van de aan dat agentschap verweten gedraging, het daadwerkelijk bestaan van schade en het bestaan van een causaal verband tussen die gedraging en de gestelde schade (zie in die zin arrest van 5 maart 2024, Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, punt 73 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35      In casu dient als eerste de voorwaarde inzake het daadwerkelijk bestaan van de gestelde immateriële schade te worden onderzocht.
36      Dienaangaande staat het volgens de rechtspraak altijd aan de partij die zich op de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie beroept om overtuigend bewijs aan te dragen van zowel het bestaan als de omvang van de aangevoerde schade (zie arrest van 30 mei 2017, Safa Nicu Sepahan/Raad, C‑45/15 P, EU:C:2017:402, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
37      Meer in het bijzonder staat het aan de verzoekende partij om aan te tonen dat de schade waarvoor vergoeding wordt gevraagd in het kader van een beroep op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie, hem persoonlijk raakt (zie in die zin beschikking van 3 september 2021, Löning/Commissie, C‑176/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:697, punt 19), daadwerkelijk bestaat en zeker is (zie in die zin arrest van 16 juli 2009, SELEX Sistemi Integrati/Commissie, C‑481/07 P, niet gepubliceerd, EU:C:2009:461, punt 36 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
38      Hieruit volgt dat niet kan worden voldaan aan de voorwaarde inzake het daadwerkelijk bestaan van de geleden schade door een beroep te doen op de schade die andere gebruikers van de communicatiedienst „Exclu” hebben geleden als gevolg van de in het onderhavige beroep aan de orde gestelde gegevensverwerkingen.
39      In casu moet om te beginnen worden opgemerkt dat, ten eerste, verzoeker zich heeft beperkt tot de stelling – in de punten 3, 4 en 120 van het verzoekschrift – dat hij immateriële schade heeft geleden als gevolg van handelingen van onder meer Europol en, ten tweede, de in het petitum van het verzoekschrift omschreven vier onderdelen van de immateriële schade niet worden gestaafd door enig bewijs.
40      Met louter niet‑gestaafde beweringen kan echter niet worden voldaan aan de voorwaarden die in de in de punten 36 en 37 hierboven in herinnering gebrachte rechtspraak zijn vastgesteld om Europol niet‑contractueel aansprakelijk te kunnen stellen onder de voorwaarden van artikel 50, lid 1, van verordening 2016/794.
41      Wat ten eerste de voorlopige hechtenis van verzoeker betreft, die enkel in het petitum van het verzoekschrift wordt genoemd, heeft hij geen bewijs geleverd van het feit dat hij in hechtenis is genomen.
42      Ten tweede, ervan uitgaande dat met de uit de „openbaarheid” voortvloeiende schade wordt gedoeld op schade die het gevolg is van de openbaarheid van de tegen verzoeker gevoerde strafprocedure, kan worden volstaan met de vaststelling dat verzoeker geen enkel document heeft overgelegd waarmee kan worden aangetoond dat deze strafrechtelijke procedure is ingeleid of aan de hand waarvan kan worden beoordeeld of er enige publiciteit, laat staan ongeoorloofde publiciteit is geweest ten aanzien van zijn zaak.
43      Wat ten derde de immateriële schade betreft die zou voortvloeien uit een verzwakte verdedigingspositie, heeft verzoeker geen enkel bewijselement overgelegd ter staving van de moeilijkheden die hij zou hebben ondervonden bij zijn verdediging in het kader van de beweerdelijk tegen hem ingeleide procedure. Voorts heeft hij evenmin enig bewijs aangeleverd om aan te tonen dat de in het kader van die procedure geuite beschuldigingen zijn gebaseerd op zijn uit de „Exclu”‑server verzamelde persoonsgegevens.
44      Wat ten vierde de immateriële schade betreft die zou voortvloeien uit het feit dat de persoonsgegevens van verzoeker „in verkeerde handen zijn gekomen”, volstaat het op te merken dat hij niets heeft aangevoerd waaruit blijkt dat zijn persoonsgegevens, die hij in de onderhavige procedure overigens niet heeft overgelegd, „in verkeerde handen zijn gekomen”.
45      In dit verband moet worden opgemerkt dat verzoeker zich ertoe heeft beperkt vier bijlagen bij het verzoekschrift te voegen, zonder aan te geven wat het verband tussen deze bijlagen en de gestelde immateriële schade is. Het staat niet aan het Gerecht om het betoog dat verzoeker in zijn verzoekschrift heeft ontwikkeld aan te vullen door in de bijlagen daarbij bewijzen te zoeken en aan te duiden die het bestaan en de omvang kunnen staven van de immateriële schade die hij stelt te hebben geleden (zie in die zin arrest van 13 februari 2025, Commissie e.a./Carpatair, C‑244/23 P–C‑246/23 P, EU:C:2025:87, punt 77).
46      Hoe dan ook kunnen deze bijlagen kennelijk niet het bestaan en de omvang aantonen van de gestelde immateriële schade. Zo zijn de bijlagen A.2 en A.3 bij het verzoekschrift documenten betreffende een onderzoek naar de versleutelde communicatiedienst „Sky-ECC”, waarvan verzoeker het verband met de beweerdelijk door hem gebruikte versleutelde communicatiedienst „Exclu” niet heeft toegelicht. Evenzo is bijlage A.4 bij het verzoekschrift een e‑mail van een derde aan het kantoor van de Nederlandse officier van justitie, welke e‑mail kennelijk geen verband houdt met verzoeker.
47      Bovendien blijkt uit punt 45 van de repliek dat verzoeker beschikt over een proces‑verbaal aan de hand waarvan zijn persoonsgegevens die uit de „Exclu”‑server zouden zijn verzameld en waarvan het gebruik in de tegen hem ingeleide strafprocedure inbreuk zou maken op zijn privéleven, konden worden geïdentificeerd, maar dat hij dit proces‑verbaal in de onderhavige procedure niet wil overleggen „vanuit de bescherming van [zijn] privacy”.
48      In dit verband moet er ten eerste aan worden herinnerd dat het verzoekschrift volgens artikel 76, onder f), van het Reglement voor de procesvoering zo nodig het bewijs en de bewijsaanbiedingen moet bevatten. Ten tweede bepaalt artikel 85, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering dat het bewijs en de bewijsaanbiedingen worden overgelegd in het kader van de eerste memoriewisseling en de hoofdpartijen in de repliek en in de dupliek nog bewijs kunnen overleggen of kunnen aanbieden hun stellingen nader te bewijzen, mits de vertraging waarmee dit geschiedt, wordt gerechtvaardigd.
49      Uit artikel 85, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering volgt dat het niet aan het Gerecht staat om te verzoeken om de overlegging van stukken of om ambtshalve het dossier te onderzoeken teneinde nalatigheden van partijen ter zake van de bewijslevering aan te vullen (zie in die zin arrest van 2 juli 2003, Hameico Stuttgart e.a./Raad en Commissie, T‑99/98, EU:T:2003:181, punt 74 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
50      Bovendien heeft verzoeker, gesteld dat punt 45 van de repliek kan worden opgevat als een bewijsaanbod, de vertraging bij de indiening van dit aanbod niet gerechtvaardigd, zodat het gaat om een te laat en dus niet-ontvankelijk bewijsaanbod.
51      Aangezien verzoeker Europol verwijt dat het onrechtmatig zijn persoonsgegevens heeft verwerkt, kan hoe dan ook niet worden geargumenteerd dat deze gegevens vertrouwelijk zijn ten opzichte van dat agentschap. Bijgevolg wijst niets erop dat verzoekers recht op bescherming van het privéleven hem heeft belet die gegevens over te leggen in het verzoekschrift, aangezien zij evenmin vertrouwelijk waren ten opzichte van het Gerecht.
52      Gelet op het voorgaande moet worden geconcludeerd dat verzoeker niet heeft voldaan aan de op hem rustende bewijslast om het bestaan en de omvang aan te tonen van de immateriële schade waarvan hij de vergoeding door Europol vordert.
53      Het is juist dat zelfs bij gebreke van bewijselementen die het bestaan en de omvang van immateriële schade kunnen aantonen, aan de voorwaarde betreffende het bestaan van dergelijke schade kan zijn voldaan indien de verzoekende partij aantoont dat uit de verweten gedraging noodzakelijkerwijs immateriële schade voortvloeide (arrest van 12 december 2024, DD/FRA, C‑130/22 P, EU:C:2024:1018, punt 111).
54      In casu is dit niet aangetoond.
55      Verzoeker heeft namelijk niet de persoonsgegevens overgelegd die volgens hem onrechtmatig zijn verwerkt, noch heeft hij enig bewijs geleverd dat kan aantonen dat die gegevens in het bezit zijn geweest van de Duitse of de Nederlandse autoriteiten of van Europol.
56      Europol kan echter niet niet-contractueel aansprakelijk worden gesteld bij gebreke van bewijs dat het Gerecht in staat stelt om de persoonsgegevens te identificeren die onrechtmatig zouden zijn verwerkt en te beoordelen of en in hoeverre de gestelde immateriële schade noodzakelijkerwijs uit die verwerking voortvloeide.
57      Aan deze slotsom wordt niet afgedaan door het argument dat verzoeker ontleent aan het arrest van 5 maart 2024, Kočner/Europol (C‑755/21 P, EU:C:2024:202).
58      Volgens artikel 50, lid 1, van verordening 2016/794, gelezen in samenhang met overweging 57 van deze verordening, heeft eenieder die schade heeft geleden ten gevolge van een onrechtmatige verwerking van gegevens recht op vergoeding van de geleden schade, hetzij van Europol overeenkomstig artikel 340 VWEU, hetzij van de lidstaat waar het schadeveroorzakende feit zich heeft voorgedaan overeenkomstig de nationale wetgeving van die lidstaat. De betrokkene stelt een procedure tegen Europol in bij het Hof van Justitie van de Europese Unie of tegen de lidstaat bij een bevoegde nationale rechter van die lidstaat.
59      De wetgever heeft deze regeling van hoofdelijke aansprakelijkheid van Europol en de lidstaten met name vastgesteld om het hoofd te bieden aan de moeilijkheden die een natuurlijke persoon kan ondervinden bij de vaststelling of de schade ten gevolge van een onrechtmatige verwerking van zijn persoonsgegevens het gevolg is van een handeling van Europol of van een handeling van een lidstaat (zie in die zin arrest van 5 maart 2024, Kočner/Europol, C‑755/21 P, EU:C:2024:202, punten 75 en 76).
60      Anderzijds kan artikel 50, lid 1, van verordening 2016/794 niet aldus worden gelezen dat het een persoon die zich benadeeld acht door een onrechtmatige verwerking van zijn persoonsgegevens vrijstelt van de voorwaarden die voortvloeien uit artikel 340 VWEU, waarnaar die bepaling verwijst, en met name de voorwaarde dat de gestelde schade daadwerkelijk bestaat.
61      Gelet op het voorgaande moet worden geconcludeerd dat niet is voldaan aan de voorwaarde dat de gestelde schade daadwerkelijk bestaat.
62      Bijgevolg moet het beroep kennelijk rechtens ongegrond worden verklaard voor zover het is gericht tegen Europol, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de andere voorwaarden voor de niet‑contractuele aansprakelijkheid van de Unie, aangezien het hierbij om cumulatieve voorwaarden gaat (zie in die zin arrest van 30 november 2022, KN/Parlement, T‑401/21, EU:T:2022:736, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
63      Het beroep moet dientengevolge in zijn geheel worden verworpen.
Kosten
64      Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dat is gevorderd. Aangezien verzoeker in het ongelijk is gesteld, dient hij overeenkomstig de vordering van Eurojust en Europol te worden verwezen in de kosten. Verder zal het Koninkrijk der Nederlanden overeenkomstig artikel 138, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering zijn eigen kosten dragen.
HET GERECHT (Vijfde kamer)
beschikt:
1)      Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard voor zover het is gericht tegen het Agentschap van de Europese Unie voor justitiële samenwerking in strafzaken (Eurojust).
2)      Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard voor zover het is gericht tegen het Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol).
3)      FL wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van Eurojust en Europol.
4)      Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten.
Luxemburg, 26 juni 2025.
De griffier
De president
V. Di Bucci
J. Svenningsen
*      Procestaal: Nederlands.