62021CJ0810_SUM
Συνεκδικασθείσες υποθέσεις C-810/21 έως C-813/21
Caixabank SA κ.λπ.
κατά
WE κ.λπ.
(αιτήσεις του Audiencia Provincial de Barcelona για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (ένατο τμήμα) της 25ης Ιανουαρίου 2024
«Προδικαστική παραπομπή – Προστασία των καταναλωτών – Οδηγία 93/13/ΕΟΚ – Καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές – Έξοδα που προκύπτουν από τη σύναψη της συμβάσεως ενυπόθηκου δανείου – Επιστροφή των ποσών που καταβλήθηκαν δυνάμει ρήτρας που κηρύχθηκε καταχρηστική – Αφετηρία της παραγραφής της αξιώσεως επιστροφής»
Προστασία των καταναλωτών – Καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές – Οδηγία 93/13 – Μέτρα που έχουν ως σκοπό να παύσει η χρήση καταχρηστικών ρητρών – Σύμβαση ενυπόθηκου δανείου – Ρήτρα επιβάλλουσα στον καταναλωτή την καταβολή των σχετικών με τη σύναψη της συμβάσεως εξόδων – Αξίωση επιστροφής – Προθεσμία παραγραφής – Έναρξη – Εθνική ρύθμιση που προβλέπει δεκαετή παραγραφή – Εθνική νομολογία που ορίζει ως χρονικό σημείο ενάρξεως της προθεσμίας το χρονικό σημείο κατά το οποίο ο καταναλωτής λαμβάνει γνώση των πραγματικών περιστατικών που στοιχειοθετούν τον καταχρηστικό χαρακτήρα μιας ρήτρας – Λεπτομέρειες εφαρμογής της προθεσμίας παραγραφής – Μη συνεκτίμηση της διάρκειάς της ή της γνώσεως από τον καταναλωτή του καταχρηστικού χαρακτήρα ρήτρας – Δεν επιτρέπεται – Δεν συνάδει προς την αρχή της αποτελεσματικότητας
(Οδηγία 93/13 του Συμβουλίου, άρθρα 6 § 1 και 7 § 1)
(βλ. σκέψεις 46-51, 53-55, διατακτ. 1)
Προστασία των καταναλωτών – Καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές – Οδηγία 93/13 – Μέτρα που έχουν ως σκοπό να παύσει η χρήση καταχρηστικών ρητρών – Σύμβαση ενυπόθηκου δανείου – Ρήτρα επιβάλλουσα στον καταναλωτή την καταβολή των σχετικών με τη σύναψη της συμβάσεως εξόδων – Αξίωση επιστροφής – Προθεσμία παραγραφής – Έναρξη – Λεπτομέρειες εφαρμογής της προθεσμίας παραγραφής – Γνώση εκ μέρους του καταναλωτή του καταχρηστικού χαρακτήρα ρήτρας και των συναφών εννόμων συνεπειών – Εθνική νομολογία κατά την οποία η ύπαρξη πάγιας εθνικής νομολογίας σχετικά με την ακυρότητα παρόμοιων ρητρών αποδεικνύει μια τέτοια γνώση – Δεν επιτρέπεται
(Οδηγία 93/13 του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 57-61, διατακτ. 2)
Βλ. το κείμενο της αποφάσεως.