61957C0015
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
MAURICE LAGRANGE
Περιεχόμενα
I — Τα πραγματικά περιστατικά
II — Το παραδεκτό
— όσον αφορά την προσφυγή 2/57
— όσον αφορά την προσφυγή 15/57 (ένσταση παρανομίας)
III — Έρευνα της ουσίας της προσφυγής 2/57
— Κατάχρηση εξουσίας λόγω κανονιστικής ρυθμίσεως η οποία πλήττει τους παραγωγούς χυτοσιδήρου σε σχέση με τους παραγωγούς χάλυβα
— Κατάχρηση εξουσίας λόγω εφαρμογής ενιαίας εισφοράς εξισώσεως κατά την αγορά μη όμοιου παλαιοσιδήρου
IV — Έρευνα της ουσίας της προσφυγής 15/57
— Παράβαση της παραγράφου 29 της Συμβάσεως
— Παράβαση της «αρχής του ελεύθερου ανταγωνισμού»
V — Συμπέρασμα και πρόταση
* Γλώσσα τσυ πρωτοτύπου: η γαλλική.
Κύριε Πρόεδρε,
Κύριοι δικαστές,
Η προσφεύγουσα εταιρία εκμεταλλεύεται στο Chasse (Isère), νοτίως της Λυών και κοντά στις ανθρακοφόρες λεκάνες του Saint-Chamond και Saint-Etienne, υψικαμίνους στις οποίες παράγει υπεροξειδωμένο χυτοσίδηρο, τον οποίο πωλεί αποκλειστικά ως χυτοσίδηρο καθάρσεως για τα χαλυβουργεία.
Χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη: πρώτον οπτάνθρακα προελεύσεως της γειτονικής περιοχής του Saint-Étienne δεύτερον υπεροξειδωμένο σιδηρομετάλλευμα, μικρής περιεκτικότητας σε φώσφορο, που προέρχεται κυρίως από στρώματα που της έχουν παραχωρηθεί στα Ανατολικά Πυρηναία και στην Αλγερία τρίτον παλαιοσίδηρο τον οποίο προμηθεύεται από την περιοχή της Λυών όπου η ύλη αυτή αποτελεί αντικείμενο σημαντικής αγοράς. Σημειώνω ότι η χρήση παλαιοσιδήρου, ο οποίος προορίζεται «για τον πλουτισμό του στρώματος τήξεως» κατέχει στην πραγματικότητα σημαντική θέση μεταξύ των πρώτων υλών τις οποίες χρησιμοποιεί η εταιρία, διότι η χρήση του ανήλθε π.χ. σε 454 χιλιόγραμμα το 1956.
Η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse, η οποία δεν προσφεύγει στον παλαιοσίδηρο εισαγωγής, σκέφθηκε ότι έπρεπε να αρνηθεί να προσχωρήσει στον οικονομικό μηχανισμό εξισώσεως που καθιερώθηκε από τις επιχειρήσεις για αντιστάθμιση της τιμής του εισαγομένου παλαιοσιδήρου. Υπήχθη στον μηχανισμό μόνο όταν κατέστη υποχρεωτικός με τις αποφάσεις 22/54 και 14/55, οι οποίες ελήφθησαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 53, β, της Συνθήκης. Από τη στιγμή εκείνη η προσφεύγουσα προέβη σε διαβήματα ενώπιον της Ανωτάτης Αρχής προσπαθώντας να αποφύγει την εισφορά εξισώσεως ή τουλάχιστον να επιτύχει ειδικό καθεστώς. Κατά τη διάρκεια αυτών των διαπραγματεύσεων προέβη σε μερικές μόνο καταβολές και τελικά της κοινοποιήθηκε απόφαση που ελήφθη στις 12 Δεκεμβρίου 1956, δυνάμει του άρθρου 92, η οποία αποτελούσε εκτελεστό τίτλο για την είσπραξη των οφειλομένων ποσών εισφοράς εξισώσεως κατ' εφαρμογή των προναφερθεισών αποφάσεων 22/54 και 14/55. Το ύψος των ποσών το οποίο αναφέρεται στην απόφαση ανέρχεται σε 84582316 γαλλικά φράγκα (FF).
Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse προσφυγή, 15/57, με την οποία ζητεί την ακύρωση, στηριζόμενη αποκλειστικά στην παρανομία, των δύο γενικών βασικών αποφάσεων που σημείωσα πιο πάνω: 22/54 και 14/55.
Εξάλλου, με άλλη προσφυγή 2/57, προσβάλλει την απόφαση 2/57 (η ομοιότητα των δύο αριθμών είναι πράγματι τυχαία). Με την προσφυγή αυτή ζητεί την ακύρωση, λόγω καταχρήσεως εξουσίας που διαπράχθηκε έναντι αυτής, του συνόλου της αποφάσεως 2/57, αλλά στην πραγματικότητα και αντίθετα προς τις λοιπές προσφυγές, προσβάλλει εκείνες τις διατάξεις της αποφάσεως αυτής που ελήφθησαν από τις αρχικές αποφάσεις και που αφορούν την αμιγή εξίσωση μεταξύ της τιμής του εισαγομένου παλαιοσιδήρου και της τιμής του εσωτερικού παλαιοσιδήρου. Η προσφεύγουσα δεν αμφισβητεί τις διατάξεις σχετικά με την εξίσωση χυτοσιδήρου-παλαιοσιδήρου και τις νέες διατάξεις της αποφάσεως 2/57, οι οποίες προσβάλλονται από τις λοιπές προσφυγές, παρά μόνον καθ' όσον αποτελούν ανεπαρκές ανακουφιστικό μέτρο για τα αποτελέσματα αυτής της ίδιας της εξισώσεως την οποία θεωρεί παράνομη και ως συνιστώσα κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτής.
Επομένως, δύο προκαταρκτικά ζητήματα του παραδεκτού τίθενται εν προκειμένω.
Το πρώτο ζήτημα, για την προσφυγή 2/57, είναι το ζήτημα αν η προσφεύγουσα μπορεί να προσβάλλει εκείνες τις διατάξεις της αποφάσεως 2/57 οι οποίες απλώς και μόνο ελήφθησαν από προηγούμενες αποφάσεις, ενώ οι αποφάσεις αυτές δεν αποτέλεσαν αντικείμενο προσφυγής, οι δε προθεσμίες έχουν ήδη εκπνεύσει όσον αφορά την προσβολή τους.
Το δεύτερο ζήτημα, στην προσφυγή 15/57, συνίσταται στο αν και σε ποιο μέτρο η προσφεύγουσα μπορεί, με την ευκαιρία προσφυγής που ασκήθηκε κατά ατομικής αποφάσεως περί εισπράξεως, να στηριχθεί στην παρανομία των γενικών βασικών αποφάσεων.
Το πρώτο ζήτημα θα με απασχολήσει λίγο. Η Ανωτάτη Αρχή, πράγματι, δεν περιορίστηκε, όπως μπορούσε να πράξει, στη συμπλήρωση της ή των προηγουμένων αποφάσεων με νέες διατάξεις που καταργούν ύστερα από ορισμένο χρόνο την εξίσωση χυτοσιδήρου-παλαιοσιδήρου και που τροποποιούν το σύστημα κατανομής του βάρους της εξισώσεως. Η καθής ενσωμάτωσε στην απόφασή της όλες τις προηγούμενες διατάξεις που δεν έχουν τροποποιηθεί και κατήργησε ρητά την απόφαση 14/55 ή μάλλον (κάτι που απολήγει στο ίδιο) όρισε ότι η απόφαση αυτή «παύει να εφαρμόζεται από την 1η Φεβρουαρίου 1957». Δοθέντος ότι, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω κατά την εξέταση της αποφάσεως 2/57, στην οποία προέβην σήμερα το πρωί, η απόφαση αυτή αποτελεί ένα όλο, δεν βλέπω κανένα νομικό λόγο να αντιταχθεί το εκπρόθεσμο σε μια επιχείρηση λόγω του ότι οι προηγούμενες αποφάσεις δεν προσεβλήθησαν εμπροθέσμως.
Το δεύτερο ζήτημα είναι σπουδαιότερο. Πρόκειται για το ζήτημα αν, προς στήριξη προσφυγής ακυρώσεως που ασκήθηκε από μια επιχείρηση δυνάμει της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 33 κατά ατομικής αποφάσεως που την αφορά, μπορεί η προσφεύγουσα να επικαλεσθεί την παρανομία γενικής αποφάσεως η οποία αποτέλεσε το έρεισμα της προσβαλλομένης ατομικής αποφάσεως.
Η Ανωτάτη Αρχή, στηριζόμενη προπαντός, με ένα επιχείρημα a contrario, στις διατάξεις του άρθρου 36 που προβλέπουν ρητά την ένσταση παρανομίας επ' ευκαιρία προσφυγών κατά αποφάσεων που επιβάλλουν χρηματικές ποινές ή κυρώσεις, υποστηρίζει ότι η ένσταση αυτή δεν είναι επιτρεπτή στις λοιπές περιπτώσεις ατομικών αποφάσεων. Υποστηρίζει δε επικουρικώς ότι, έστω και αν θεωρηθεί παραδεκτή η ένσταση, εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να στηριχθεί σε άλλον λόγο ακυρώσεως πλην εκείνου που μπορεί να προβάλει μια επιχείρηση στην περίπτωση της ευθείας προσφυγής κατά γενικής αποφάσεως, δηλαδή την κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτής.
Όσον αφορά εμένα, κύριοι δικαστές, πιστεύω ότι η ένσταση παρανομίας πρέπει να γίνει δεκτή και μάλιστα χωρίς περιορισμούς, δηλαδή με το δικαίωμα επικλήσεως όλων των λόγων ακυρώσεως που απαριθμούνται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 33.
Κατά το γράμμα της δεύτερης παραγράφου του άρθρου 33 «οι επιχειρήσεις ή οι ενώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 48 δύνανται υπό τις αυτές προϋποθέσεις να ασκήσουν προσφυγή κατά ατομικών αποφάσεων και συστάσεων που τις αφορούν(…)». Η έκφραση «υπό τις αυτές προϋποθέσεις» αναφέρεται αναμφισβητήτως στις προϋποθέσεις σύμφωνα με τις οποίες μπορούν τα κράτη μέλη και το Συμβούλιο να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως κατ' εφαρμογή της πρώτης παραγράφου. Είναι επομένως σαφές ότι οι επιχειρήσεις και οι ενώσεις επιχειρήσεων μπορούν να επικαλεσθούν κατά των «ατομικών αποφάσεων που τις αφορούν» τους τέσσερις λόγους ακυρώσεως που αναφέρονται στην πρώτη παράγραφο. Έτσι, δεν αντιλαμβάνομαι εν πάση περιπτώσει γιατί να περιοριστεί στον μοναδικό λόγο ακυρώσεως της καταχρήσεως εξουσίας η έρευνα της βασικής αποφάσεως, αν γίνει δεκτό ότι η ένσταση παρανομίας μπορεί να προβληθεί προς στήριξη προσφυγής κατά ατομικής αποφάσεως.
Αναμφίβολα μπορεί να λεχθεί ότι οι επιχειρήσεις και οι ενώσεις στις οποίες αποκλείεται η άσκηση του δικαιώματος να ζητήσουν την ακύρωση των γενικών αποφάσεων παρά μόνο για κατάχρηση εξουσίας, δεν πρέπει να επιτύχουν διά καταχρηστικής οδού, δηλαδή της ενστάσεως παρανομίας, αυτό που τους έχει απαγορευθεί δια της οδού της ευθείας προσφυγής. Έτσι όμως θα παραγνωριζόταν ο ουσιώδης λόγος της διατάξεως που επιτρέπει στις επιχειρήσεις και στις ενώσεις να ασκούν προσφυγές κατά των γενικών αποφάσεων που θεωρούν ότι συνιστούν κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτών, που αποτελεί λόγο που συνδέεται με το άμεσο συμφέρον που ενέχει μια τέτοια κατάσταση γι' αυτές, όπως αν επρόκειτο για ατομική απόφαση όπως αναφέρεται σε μια απόφαση του Δικαστηρίου, στην περίπτωση αυτή είναι το ατομικό στοιχείο που υπερισχύει. Πρόκειται επομένως για σκέψεις που αφορούν το παραδεκτό και όχι την ουσία. Επομένως, όταν μια απόφαση εφαρμόζει ατομικά σε μια επιχείρηση μια γενική απόφαση, το έννομο συμφέρον της επιχειρήσεως να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της τελευταίας αυτής αποφάσεως αποδεικνύεται ipso facto, εφόσον πάντως πρόκειται για γενική απόφαση η οποία συνιστά κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτής.
Έτσι, το αληθινό ζήτημα, κατά τη γνώμη μου, είναι αν πρέπει ή όχι να γίνει δεκτή η ένσταση παρανομίας.
Καταρχάς, τι ισχύει σχετικά με το ζήτημα αυτό στα κράτη μέλη της Κοινότητας;
Σε τρία από τα κράτη αυτά, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ιταλία, η ένσταση αυτή είναι ευρέως δεκτή θεωρούμενη ότι εμπίπτει στο σύνηθες πεδίο εφαρμογής της προσφυγής ακυρώσεως. Στις τρεις αυτές χώρες οι κανονισμοί που προέρχονται από την εκτελεστική εξουσία κρίνονται, όσον αφορά το δικαίωμα ασκήσεως προσφυγής, από άποψη τυπική, δηλαδή ως διοικητικές πράξεις που μπορούν να ακυρωθούν όταν είναι αντίθετες προς τον νόμο. Δεδομένου ότι η ευθεία προσφυγή ακυρώσεως των πράξεων αυτών είναι δυνατή, κανένας λόγος αρχής δεν εμποδίζει την άσκηση του ελέγχου της νομιμότητάς τους επίσης επ' ευκαιρία ατομικών εφαρμογών των οποίων αποτέλεσαν αντικείμενο. Το πλεονέκτημα είναι ότι η ένσταση παρανομίας μπορεί να αντιταχθεί οποτεδήποτε χρονικά. Ακόμη και αν έχει λήξει η προθεσμία λήξεως προσφυγής κατά του κανονισμού ή κατά της γενικής αποφάσεως. Από την άλλη όμως μεριά, σε περίπτωση ευδοκιμήσεως, μόνο η ατομική απόφαση ακυρώνεται και έτσι αποφεύγονται οι βαριές συνέπειες ακυρώσεως του ίδιου του κανονισμού, η οποία κηρύσσεται erga omnes με αναδρομική δύναμη.
Όσον αφορά τη Γαλλία σημειώνω, μεταξύ πολλών άλλων, δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας:
Abbé Barthélémy, 9 Ιουλίου 1926, Rec. 1, σ. 713·
Marcin-Kowsky, 28 Νοεμβρίου 1951, Rec, σ. 548.
Οι αποφάσεις αυτές είναι ενδιαφέρουσες διότι αρχίζουν με την απόρριψη ως εκπροθέσμων των αιτημάτων περί ακυρώσεως του κανονισμού και αμέσως μετά κρίνουν για τη νομιμότητα του ίδιου κανονισμού επ' ευκαιρία αιτημάτων στρεφομένων κατά ατομικής αποφάσεως. Η νομολογία δέχεται πάντως ότι η νομιμότητα του κανονισμού μπορεί να αμφισβητηθεί μόνον όσον αφορά τις διατάξεις του που αποτέλεσαν έρεισμα του μέτρου εφαρμογής (Dame Denayer, 18 Φεβρουαρίου 1949, Rec, σ. 80 και Sirey 1949 3.40).
Σε τρεις άλλες χώρες της Κοινότητας, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο, μένουν περισσότερο προσκολλημένοι, όπως γνωρίζετε, στο ουσιαστικό κριτήριο, δυνάμει του οποίου ο κανονισμός αποτελεί δευτερεύουσα νομοθεσία που έχει τον ίδιο χαρακτήρα με τον νόμο. Πάντως η εξάρτηση του κανονισμού από τον νόμο παραμένει βεβαία νομική αρχή και, ενώ η πρώτη αντίληψη διστάζει να επιτρέψει τις άμεσες προσφυγές ακυρώσεως κατά των κανονισμών, αντιθέτως η δεύτερη αντίληψη επιτρέπει ευχερέστερα την προβολή της ενστάσεως παρανομίας. Στο ποινικό δίκαιο η ένσταση αυτή επιτρέπεται ευρύτατα. Στο διοικητικό δίκαιο επιτρέπεται επίσης. Οι κυριότερες δυσχέρειες στο τελευταίο αυτό πεδίο έγκεινται στον καθορισμό του αρμόδιου δικαστή που θα κρίνει το ζήτημα της νομιμότητας: είναι η περίπτωση ιδίως της Γαλλίας, χώρας όπου η αρχή της διακρίσεως των εξουσιών εφαρμόζεται πολύ αυστηρά και όπου, κατά συνέπεια, η παραπομπή ενώπιον του διοικητικού δικαστηρίου ως προδικαστικού ζητήματος υπερισχύει συχνά της αρχής σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο της αγωγής είναι και δικαστήριο της ενστάσεως. Αλλά τέτοιες σκέψεις δεν χωρούν όταν, όπως στην προκειμένη περίπτωση, το ίδιο δικαστήριο είναι αρμόδιο.
Υφίστανται ειδικοί λόγοι για να γίνει δεκτή μια διαφορετική λύση για την εφαρμογή της Συνθήκης; Δεν βλέπω τέτοιους λόγους. Αντιθέτως μάλιστα, το άρθρο 41, το οποίο καθιστά αρμόδιο το Δικαστήριο — χωρίς κανέναν περιορισμό όσον αφορά τη φύση των λόγων ακυρώσεως που μπορούν να προβληθούν ούτε όσον αφορά τη φύση της προσβαλλομένης αποφάσεως — να κρίνει προδικαστικά το κύρος των πράξεων της Ανωτάτης Αρχής στην περίπτωση που τίθεται αυτό το ζήτημα σε διαφορά που ανέκυψε ενώπιον εθνικού δικαστηρίου, αποτελεί πρόσθετο επιχείρημα υπέρ της ελλείψεως περιορισμών, διότι κανένας λόγος δεν μπορεί να δικαιολογήσει λύση αυστηρότερη έναντι των επιχειρήσεων που μπορούν να προσφύγουν άμεσα ενώπιον του Δικαστηρίου απ' ό, τι έναντι των τρίτων οι οποίοι μπορούν να φέρουν προς κρίση περιστασιακά ένα ζήτημα που αφορά τη νομιμότητα αποφάσεως της Ανωτάτης Αρχής.
Όσον αφορά το επιχείρημα που συνάγεται από το άρθρο 36 επί των κυρώσεων, στο οποίο επέμεινε η Ανωτάτη Αρχή, δεν με συγκινεί. Επιχείρημα a contrario, επιχείρημα αναλογικό; Όπως εξέθεσε πολύ αμερόληπτα ο διαπρεπής συνήγορος της Ανωτάτης Αρχής, μπορεί να προσφύγει κανείς στο ένα ή στο άλλο. Εγώ παρατηρώ μόνον ότι αν το άρθρο 36 πίστεψε ότι έπρεπε να καθιερώσει in terminis την ένσταση παρανομίας στη περίπτωση προσφυγής κατά των χρηματικών ποινών και κυρώσεων, το έπραξε ασφαλώς για να αποφευχθεί κάθε δισταγμός. Διότι, αν είναι αληθές, όπως προανέφερα, ότι η ένσταση παρανομίας γίνεται γενικά δεκτή στα ποινικά θέματα, διότι το ποινικό δίκαιο είναι κυρίως δίκαιο που στηρίζεται στον νόμο, θα μπορούσε να διατηρηθεί μια αμφιβολία για τον λόγο ότι οι χρηματικές ποινές και κυρώσεις που προβλέπονται από τη Συνθήκη αποτελούν διοικητικές κυρώσεις και όχι ποινικές και ότι το άρθρο 36, που αποτελεί τη lex specialis ως προς αυτές, δημιουργεί στην περίπτωση αυτή μια διαφορά η οποία αποκαλείται «πλήρους δικαιοδοσίας». Κρίθηκε προτιμητέο να καθορισθεί στην περίπτωση αυτή το περίγραμμα, ορίζοντας κατά τρόπο ρητό ότι το δικαστήριο που επιλαμβάνεται αυτών των διαφορών μπορεί — και χωρίς περιορισμούς — να παραμείνει, στην περίπτωση επίσης αυτή, το δικαστήριο της νομιμότητας. Αντιθέτως, στο άρθρο 33 προκύπτει για ακυρωτικές διαφορές και δεν χρειαζόταν να λεχθεί τίποτε περισσότερο.
Δεν υπάρχει άλλωστε λόγος να επιμείνει κανείς στο ότι η περιοριστική λύση θα ήταν ιδιαιτέρως ανάρμοστη σε περιπτώσεις σαν την προκειμένη όπου η ατομική απόφαση είναι απόφαση με την οποία διαπιστώνεται μια παράβαση και καθιστά το χρέος απαιτητό, αφού οι εξουσίες του Δικαστηρίου και τα δικαιώματα των ενδιαφερομένων θα εποίκιλλαν ανάλογα με το αν η απόφαση συνοδεύεται ή μη με κύρωση. Αυτή θα ήταν ιδίως η περίπτωση κάθε φορά που μια απόφαση θα καθιστούσε απαιτητά τα ποσά που οφείλονται ως εξίσωση, δηλαδή σε οιονεί φορολογικό θέμα, χωρίς να προσθέτει στην απόφαση αυτή και ένα πρόστιμο. Δεν γνωρίζω κανένα παράδειγμα όπου ο φορολογικός δικαστής έχει στην ουσία λιγότερες εξουσίες όταν η φορολογία δεν συνοδεύεται με πρόστιμο απ' ό, τι όταν συνοδεύεται.
Τέλος, όπως παρατηρεί η προσφεύγουσα εταιρία, η άποψη που υποστηρίζω καθιερώθηκε ρητά από τις νέες Συνθήκες (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, άρθρο 184· Euratom, άρθρο 156).
Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους σας προτείνω, χωρίς δισταγμό, να δεχθείτε ότι η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse παραδεκτώς αμφισβητεί, με την προσφυγή 15/57, υπό τις προϋποθέσεις που προβλέ πονται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 33 τη νομιμότητα των γενικών αποφάσεων που αποτέλεσαν το έρεισμα της προσβαλλομένης με την προσφυγή αυτή αποφάσεως.
Ήδη εισέρχομαι στην έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Καταρχάς θα εξετάσω την προσφυγή 2/57, η οποία στηρίζεται απο κλειστικά στον λόγο ακυρώσεως περί καταχρήσεως εξουσίας· κατόπιν, προχωρώντας στην προσφυγή 15/57, όπου η προσφεύγουσα (όπως δικαιούται, κατά την άποψή μου) επικαλείται επίσης τους λόγους ακυρώσεως περί παραβάσεως της Συνθήκης, θα δούμε σε ποιο μέτρο η έρευνα αυτών των λόγων ακυρώσεως απαιτεί ειδικότερη ανάπτυξη.
Η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse αιτιάται την Ανωτάτη Αρχή ότι, μέσω της εξισώσεως του εισαγόμενου παλαιοσιδήρου και των λεπτομερειών αυτής της εξισώσεως, διέπραξε έναντι αυτής κατάχρηση εξουσίας. Η κατάχρηση αυτή εμφανίζεται, κατά την προσφεύγουσα, υπό δύο ιδίως απόψεις.
Καταρχάς έγκειται στο γεγονός ότι η ρύθμιση «πλήττει» τους παραγωγούς χυτοσιδήρου σε σχέση με τους παραγωγούς χάλυβα και αποτελεί έτσι δυσμενή διάκριση για τους πρώτους.
Δεύτερον, η κατάχρηση εξουσίας συνάγεται από το γεγονός ότι οι λεπτομέρειες εφαρμογής της εξισώσεως δεν προέβησαν μεταξύ του ελαφρού παλαιοσιδήρου για υψικαμίνους και του βαρέος παλαιοσιδήρου για χαλυβουργεία σε διαφοροποίηση της μεταχειρίσεως που επέβαλε ο όχι όμοιος χαρακτήρας των δύο αυτών κατηγοριών πόρων, που είναι ριζικά διαφορετικές, τόσο όσον αφορά τη θέση τους στην αγορά, όσο και όσον αφορά τη χρησιμοποίησή τους στη βιομηχανία.
Για να στηρίξει αυτές τις αιτιάσεις η Chasse επικαλείται ορισμένα επιχειρήματα που μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
1.
Όσον αφορά την κατάχρηση εξουσίας εις βάρος των παραγωγών χυτοσιδήρου σε σχέση με τους παραγωγούς χάλυβα, η προσφεύγουσα ισχυρίζεται καταρχάς ότι η τεχνητή διατήρηση της τιμής του παλαιοσιδήρου σε χαμηλή σχετικώς τιμή ωθεί τους χαλυβουργούς να απομακρύνονται από τον χυτοσίδηρο και να αναπτύσσουν την κατανάλωσή τους σε παλαιοσίδηρο.
Περαιτέρω δε ισχυρίζεται ότι η επιβολή της εισφοράς εξισώσεως επί της ποσότητας παλαιοσιδήρου που αποκτούν οι παραγωγοί χυτοσιδήρου αυξάνει σημαντικά την τιμή κόστους των δικών τους προϊόντων και μειώνει αισθητά την ανταγωνιστική τους ικανότητα σε σχέση με τον εισαγόμενο από το εξωτερικό χυτοσίδηρο.
Τέλος η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι οι παραγωγοί χυτοσιδήρου βρίσκονται σε μειονεκτική θέση στην αγορά του ελαφρού παλαιοσιδήρου σε σχέση με ορισμένες κατηγορίες καταναλωτών παλαιοσιδήρου που δεν είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν την εισφορά εξισώσεως.
2.
Όσον αφορά την κατάχρηση εξουσίας λόγω της εφαρμογής ενιαίας εισφοράς εξισώσεως επί όχι ομοίων κατηγοριών παλαιοσιδήρου, η κατάχρηση εξουσίας υφίσταται αφ' ενός μεν έναντι όλων των καταναλωτών ελαφρού παλαιοσιδήρου, αφ' ετέρου δε — και ειδικότερα μάλιστα — έναντι των μεμονωμένων υψικαμίνων που δεν διαθέτουν ιδιοπαραγόμενο παλαιοσίδηρο· τέλος — και ειδικά — έναντι της Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse η κατάσταση της οποίας δικαιολογούσε τη λήψη ειδικών μέτρων. Η κατάχρηση εξουσίας υφίσταται έναντι όλων των καταναλωτών ελαφρού παλαιοσιδήρου για τον λόγο ότι σ' αυτήν την κατηγορία πόρων εφαρμόζεται ο ίδιος συντελεστής εξισώσεως με εκείνον που προβλέπεται για τις αγορές βαρέος παλαιοσιδήρου, ο οποίος έχει πάντοτε ανώτερη τιμή, χρήση τελείως διαφορετική και βρίσκεται σε ελλειμματική κατάσταση που δεν υφίσταται για τον ελαφρό παλαιοσίδηρο.
Ειδικότερα έναντι των μεμονωμένων υψικαμίνων υφίσταται κατάχρηση εξουσίας όταν επιβάλλεται ο ίδιος συντελεστής εξισώσεως με εκείνες τις υψικαμίνους τις οποίες εκμεταλλεύονται ολοκληρωμένες επιχειρήσεις, δεδομένου ότι οι τελευταίες χρησιμοποιούν ιδιοπαραγόμενο παλαιοσίδηρο χαλυβουργείου που δεν υπόκειται σε εξίσωση. Τέλος, και ειδικότερα έναντι της Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse, υφίσταται κατάχρηση εξουσίας λόγω του ότι η Ανωτάτη Αρχή δεν έλαβε υπόψη της την κατάσταση της επιχειρήσεως στην αγορά, δεδομένου ότι η κατάστασή της δικαιολογούσε ειδικά μέτρα έναντι αυτής, ιδίως δε την απαλλαγή από την εισφορά εξισώσεως.
Η κατάσταση της Chasse είναι ειδική:
α)
από άποψη γεωγραφική, διότι κείται μακριά από τα «ρεύματα εισαγωγής»·
β)
από άποψη τεχνική, διότι η Chasse παράγει υπεροξειδωμένο χυτοσίδηρο και προσφεύγει στον παλαιοσίδηρο μόνον για τον εμπλουτισμό των στρωμάτων τήξεως·
γ)
τέλος από άποψη εμπορική, διότι η Chasse διαθέτει επί τόπου, από προμηθευτές «σταθερούς και παλαιούς», ρινίσματα και παλαιοσίδηρο που της παρέχονται «σε χαμηλές τιμές».
Οι ισχυρισμοί αυτοί υποχρεώνουν τον δικαστή να προβεί σε λεπτές αναλύσεις που αναφέρονται στα πραγματικά περιστατικά. Για να κρίνει επομένως τη βασιμότητα των αιτιάσεων που διατυπώνονται κατ' αυτόν τον τρόπο θα πρέπει να αναφερθεί στα στοιχεία που προσκομίσθηκαν κατά την αποδεικτική διαδικασία, ειδικότερα δε στις απαντήσεις που υπέβαλαν οι διάδικοι κατόπιν της διατάξεως της 26ης Νοεμβρίου 1957.
Καταρχάς θα ερευνήσω την κατάχρηση εξουσίας εις βάρος των παραγωγών χυτοσιδήρου, οι οποίοι ζημιώθηκαν αυθαίρετα σε σχέση με τους παραγωγούς χάλυβα.
Κύριοι δικαστές, η συζήτηση που διεξήχθη ενώπιον του Δικαστηρίου για τα καθεστώτα εξισώσεως που θεσπίστηκαν από την Ανωτάτη Αρχή αποκάλυψαν, όπως θα ενθυμείσθε, την πάγια μέριμνα της Ανωτάτης Αρχής να αντιμετωπίσει το διαρθρωτικό έλλειμμα παλαιοσιδήρου με πολιτική ευνοίας της εξελίξεως των μέσων παραγωγής χυτοσιδήρου, που αποτελεί κατά την άποψή της απαραίτητη προϋπόθεση για να διατηρηθεί η ανάπτυξη της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα. Η μέριμνα αυτή αντικατοπτρίζεται σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις της σκέψεως της Ανωτάτης Αρχής: προγράμματα προβλέψεων, γενικοί στόχοι, ετήσιες εκθέσεις για τη δράση της Κοινότητας, γενική γνωμοδότηση για τον προσανατολισμό των επενδύσεων. Οι δηλώσεις ενώπιον της Κοινής Συνελεύσεως δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να επαναλαμβάνουν το ίδιο θέμα (π.χ. η ομιλία του προέδρου Mayer που έγινε στις 8 Μαΐου 1956).
Η μέριμνα όμως αυτή δεν περιορίζεται μόνον σε σχέδια και σε λόγους. Έτσι, ήδη από τις αρχές του 1955, η Ανωτάτη Αρχή διαμορφώνει τον οικονομικό μηχανισμό εξισώσεως του εισαγομένου παλαιοσιδήρου υπό τέτοιες προϋποθέσεις ώστε το οικονομικό βάρος που προκύπτει από την εξίσωση να ελαφρύνεται για τις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε υποκατάσταση του παλαιοσιδήρου με χυτοσίδηρο κατά την επεξεργασία του χάλυβα στην κάμινο Martin. Είναι αυτό που αποκλήθηκε «αντιστάθμιση χυτοσιδήρου-παλαιοσιδήρου», που αποτελεί ενέργεια που ενσωματώθηκε στον μηχανισμό εξισώσεως και τείνει να αντισταθμίσει, στην τιμή κόστους του χάλυβα, το συμπληρωματικό κόστος που προκύπτει από την υποκατάσταση του παλαιοσιδήρου με χυτοσίδηρο (αποφάσεις 14/55 και 26/55). Η Ανωτάτη Αρχή έλαβε θέση επί των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων αυτού του καθεστώτος: αν και της φάνηκε ανεπαρκής παρότρυνση για την οικονομία παλαιοσιδήρου, είχαν όμως χαρακτήρα σημαντικό, αφού η αντιστάθμιση ανήλθε σε περισσότερους από 1600000 τόνους, δηλαδή 21 % των εισαγωγών παλαιοσιδήρου.
Με τη μέριμνα της αυξήσεως της παρο-τρύνσεως στη φειδώ παλαιοσιδήρου, η Ανωτάτη Αρχή τροποποίησε τον οικονομικό της μηχανισμό με την απόφαση 2/57 το σπουδαιότερο χαρακτηριστικό της οποίας είναι, όπως γνωρίζετε, η παραλλαγή του οικονομικού βάρους της εξισώσεως ανάλογα με τις ποσότητες του αποκτηθέντος παλαιοσιδήρου και με την ποιότητα των τρόπων χρησιμοποιήσεως. Επί του τελευταίου αυτού σημείου, πράγματι, κάθε μείωση της χρήσεως παλαιοσιδήρου, σε όλους τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες παραγωγής που χρειάζονται παλαιοσίδηρο, δίδει λαβή σε ελαφρύνσεις οι οποίες, για το μέρος που υπολογίστηκε με τον συμπληρωματικό συντελεστή, μπορούν να φθάσουν μέχρι πλήρους εξαλείψεως αυτού του τμήματος της εισφοράς.
Σημειώνω π.χ. ότι η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse η οποία μείωσε το 1956 τη χρήση παλαιοσιδήρου σε ποσοστό περίπου 30 % θα απαλλαγεί τελείως από την εισφορά με συμπληρωματικό συντελεστή (αφού η έκπτωση σ' αυτό τον συντελεστή είναι πενταπλάσια του ποσοστού της μειώσεως της χρήσεως παλαιοσιδήρου) εφόσον επιλέξει επιτυχώς την περίοδο αναφοράς της.
Είναι βέβαιο ότι ένα τέτοιο σύστημα «εκπτώσεων» μπορεί να ευνοήσει ειδικά τους παραγωγούς χυτοσιδήρου, τούτο δε κατά διττό τρόπο. Αφ' ενός, η υποκατάσταση με οπτάνθρακα και σιδηρομετάλλευμα στην οποία μπορούν να προβούν στις υψικαμίνους τους θα τους παράσχει το άμεσο πλεονέκτημα εκπτώσεων επί των εισφορών τις οποίες οφείλουν υπό την ιδιότητά τους ως καταναλωτών παλαιοσιδήρου αφ' ετέρου, η υποκατάσταση του παλαιοσιδήρου με χυτοσίδηρο στις χαλυβουργίες Martin θα έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη των πωλήσεών τους χυτοσιδήρου καθάρσεως και σιδηρομαγγανίου.
Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να αντιληφθεί κατά τι το γεγονός ότι η Ανωτάτη Αρχή θέσπισε οικονομικό μηχανισμό διευθετήσεως της αγοράς παλαιοσιδήρου μπορεί να αποτελέσει, αυτόν καθαυτό, και για μόνο τον λόγο αυτόν κατάχρηση εξουσίας έναντι των παραγωγών χυτοσιδήρου, οι οποίοι εξάλλου είναι άμεσα ενδιαφερόμενοι γι' αυτή τη διευθέτηση, υπό την ιδιότητά τους ως καταναλωτών παλαιοσιδήρου.
Επιπλέον, οι ουσιαστικοί ισχυρισμοί επί των οποίων στηρίζει η προσφεύγουσα εταιρία τον λόγο αυτόν ακυρώσεως φρονώ ότι αντικρούονται από την πραγματικότητα.
Έτσι λοιπόν δεν μπορεί να γίνει λογικά δεκτό ότι οι τιμές του παλαιοσιδήρου διατηρήθηκαν τεχνητά σε τόσο χαμηλό επίπεδο ώστε να αποτελέσει για τους παραγωγούς χάλυβα παρότρυνση να στραφούν προς τον χυτοσίδηρο. Όπως ελέχθη κατά την προφορική διαδικασία, κατά τις τελευταίες συζητήσεις που ασφαλώς θα ενθυμείσθε, ο συντελεστής αυξήσεως της τιμής του παλαιοσιδήρου από το 1954 έως το 1957 είναι σημαντικά πιο αυξημένος από ό, τι του σιδήρου και του χάλυβα. Στη Γαλλία π.χ. είναι βέβαιο ότι η αύξηση της τιμής του παλαιοσιδήρου κατά το διάστημα των τεσσάρων αυτών ετών έφθασε το 100 %, ενώ οι τιμές του χυτοσιδήρου και του χάλυβα δεν αυξήθηκαν γενικά κατά το ίδιο χρονικό διάστημα παρά μόνο από 15 έως 20 % κατ' ανώτατο όριο. Τελικά, η σχέση μεταξύ της τιμής του παλαιοσιδήρου και της τιμής υπεροξειδωμένου χυτοσιδήρου καθάρσεως (που είναι το κύριο προϊόν της Compagnie de Chasse) αυξήθηκε από 0,50 σε 0,75, έτσι ώστε, για να επαναλάβω μια έκφραση που διατυπώθηκε ενώπιόν σας, «η τιμή καταναλώσεως του παλαιοσιδήρου υπερβαίνει σαφώς το επίπεδο από το οποίο ο παλαιοσίδηρος καθίσταται λιγότερο πλεονεκτικός από τον χυτοσίδηρο».
Οι παρατηρήσεις αυτές συνοψίζουν τα πολυάριθμα στατιστικά στοιχεία που αναφέρονται σε δημόσιες εκθέσεις και σε στατιστικά δελτία που εκδόθηκαν από την Κοινότητα (για την εξέλιξη των τιμών του χυτοσιδήρου και του παλαιοσιδήρου μπορεί να ανατρέξει κανείς ιδίως στις στατιστικές πληροφορίες, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1957, σ. 343 και επ.). Οι παρατηρήσεις αυτές αντικατοπτρίζουν επίσης τα στοιχεία που δόθηκαν από τη Chasse όσον αφορά την εξέλιξη στην περιοχή της Λυών των τιμών ορισμένων ειδών παλαιοσιδήρου, θέμα στο οποίο θα επανέλθω σε λίγο.
Δεν είναι επομένως βέβαιο ότι η παρότρυνση των χαλυβουργών να χρησιμοποιούν περισσότερο παλαιοσίδηρο οφείλεται στο «τεχνητά χαμηλό επίπεδο» της τιμής του πόρου αυτού, συνεπεία της εξισώσεως. Πράγματι, η παρότρυνση αυτή είναι σε άμεση σχέση με την πολύ ισχυρή ώθηση της συγκυρίας που γνώρισε η βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα της Κοινότητας από τα μέσα του 1954, έτσι ώστε, όπως γνωρίζετε, η προσφυγή στον παλαιοσίδηρο να αποτελεί την πιο απλή τεχνικά λύση για την ταχεία πλήρωση της πλεονάζουσας ζητήσεως και υπό την έννοια αυτή μπόρεσε να λεχθεί ότι η εξίσωση, με τη διευθέτηση που επέφερε στην αγορά, συνέβαλε αυτή καθαυτή στην ανάπτυξη της καταναλώσεως παλαιοσιδήρου. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη η ανάπτυξη των λεπτών και ειδικών χαλύβων, η επεξεργασία των οποίων γίνεται σε ηλεκτρική κάμινο.
Ούτε αποδείχθηκε ότι το οικονομικό βάρος που επιβάλλεται στους καταναλωτές παλαιοσιδήρου, λόγω της εξισώσεως του εισαγομένου παλαιοσιδήρου, θέτει τους παραγωγούς χυτοσιδήρου της Κοινότητας σε κατάσταση μη ανταγωνιστική σε σχέση με τους παραγωγούς χυτοσιδήρου των τρίτων χωρών. Πέραν του ότι ελήφθησαν σχετικώς ορισμένα μέτρα, ιδίως προς τον σκοπό της διατηρήσεως του ευεργετήματος της αντι
σταθμίσεως χυτοοιδήρου-παλαιοσιδήρου στις επιχειρήσεις που υποκατέστησαν τον παλαιοσίδηρο με χυτοσίδηρο καταγωγής κοινοτικής (απόφαση 26/55, άρθρο 4, εδάφιο 2), είναι δεδομένο ότι οι εισαγωγές χυτοσιδήρου προελεύσεως τρίτων χωρών διατήρησαν πάρα πολύ περιορισμένο χαρακτήρα, από τότε που τέθηκε σε ισχύ ο οικονομικός μηχανισμός, ακόμη δε και στην περίοδο υψηλής συγκυρίας. Το 1956 π.χ. οι εισαγωγές χυτοσιδήρου ανήλθαν σε 576000 τόνους: οι εισαγωγές αυτές εξισορροπήθηκαν σχεδόν με τις εξαγωγές που έφθασαν τους 410000 τόνους· οι αριθμοί αυτοί πρέπει να παραβληθούν με την ολική παραγωγή χυτοσιδήρου για την Κοινότητα η οποία έφθασε εκείνο το έτος τους 43547000 τόνους (απάντηση της Ανωτάτης Αρχής στα ερωτήματα που τέθηκαν με τη διάταξη της 26ης Νοεμβρίου 1957, σ. 9).
Τέλος, μου φαίνεται αδύνατο να γίνει δεκτό ότι η απαλλαγή ορισμένων κατηγοριών καταναλωτών παλαιοσιδήρου από την εισφορά εξισώσεως, με τους οποίους η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse βρίσκεται σε ανταγωνισμό αγοράς, μπορεί να αποτελέσει κατάχρηση εξουσίας υπέρ αυτών των κατηγοριών. Πλην του ότι οι κατηγορίες αυτές δεν υπάγονται στη δικαιοδοσία της Κοινότητας, γεγονός που θα καθιστούσε ακόμη πιο δυσεξήγητη μια ειδική φροντίδα υπέρ αυτών εκ μέρους της Ανωτάτης Αρχής, φαίνεται ότι όλες οι επιχειρήσεις της Κοινότητας που παράγουν χυτοσίδηρο καθάρσεως είναι, όπως και η Compagnie de Chasse, υποχρεωμένες να καταβάλλουν την εισφορά. Και αν οι επιχειρήσεις κράματος σιδήρου πλην εκείνων που υπάγονται στη δικαιοδοσία της Κοινότητας είναι εκ του νόμου απηλλαγμένες όταν αγοράζουν παλαιοσίδηρο να καταβάλλουν την εισφορά, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κατάχρηση εξουσίας εις βάρος της Chasse, αφού δεν υφίσταται μεταξύ τους καμιά δυνατότητα ανταγωνιστικής θέσεως στο στάδιο των πωλήσεων, αφού οι παραγωγές τους είναι διαφορετικά προσανατολισμένες;
Φρονώ λοιπόν ότι υπό την πρώτη του άποψη ο λόγος ακυρώσεως περί καταχρήσεως εξουσίας δεν μπορεί να γίνει δεκτός.
Υπό τη δευτέρα του άποψη, ο λόγος ακυρώσεως περί καταχρήσεως εξουσίας τον οποίο επικαλείται η Compagnie de Chasse αφορά, όπως είδαμε, στην εφαρμογή ενιαίου συντελεστή εξισώσεως σε δύο «κατηγορίες» παλαιοσιδήρου οι οποίες, λόγω εμπορικών και τεχνολογικών διαφορών, θα έπρεπε να θεωρηθούν δύο ανόμοια προϊόντα και εκ του λόγου αυτού να τους γίνει διαφορετική μεταχείριση.
Επομένως η Compagnie de Chasse θεωρεί ότι υφίσταται κατάχρηση εξουσίας έναντι αυτής λόγω ενός φαινομένου αμιγώς αντικειμενικής διακρίσεως, το οποίο απορρέει από την εφαρμογή ομοιόμορφης κανονιστικής ρυθμίσεως σε καταστάσεις που δεν είναι όμοιες. Αναμφίβολα, με τον ισχυρισμό αυτόν η προσφεύγουσα αναφέρεται σιωπηρά στην άποψη σύμφωνα με την οποία η σοβαρή έλλειψη περισκέψεως κατά την εφαρμογή των πραγματικών περιστατικών μπορεί να αποτελέσει συγχρόνως συμπεριφορά ενέχουσα διακρίσεις, αντίθετη προς το άρθρο 4, β, της Συνθήκης, και κατάχρηση εξουσίας έναντι της επιχειρήσεως — ή της κατηγορίας επιχειρήσεων — που θα υφίστατο αυτήν τη συμπεριφορά.
Θα ερευνήσω ήδη αν οι εξηγήσεις τις οποίες παρέσχον οι διάδικοι κατά την αποδεικτική διαδικασία μπορούν να αποδείξουν ότι η εξίσωση είχε δυσμενή χαρακτήρα, όπως εφαρμόστηκε έναντι της Compagnie de Chasse, ενόψει της ειδικής καταστάσεως της επιχειρήσεως αυτής, τόσο από άποψη γεωγραφική όσο και από άποψη τεχνολογική και εμπορική.
Οι εξηγήσεις αυτές, κατ' εμέ, αποδεικνύουν ότι δεν υφίστανται, μεταξύ του παλαιοσιδήρου που χρησιμοποιείται στις υψικαμίνους και του παλαιοσιδήρου που χρησιμοποιείται στη χαλυβουργία, διαφορές που να καθιστούν ανόμοιες αυτές τις κατηγορίες πόρων ενόψει ενός συστήματος εξισώσεως σαν αυτό που καθιερώθηκε από τον Απρίλιο του 1954. Αποδεικνύουν άλλωστε, όπως πιστεύω, ότι η προσφεύγουσα επιχείρηση δεν κατέχει, στην κατηγορία των παραγωγών χυτοσιδήρου, θέση με τέτοιες ιδιομορφίες που να δικαιολογούν την εφαρμογή έναντι αυτής ειδικών μέτρων.
Καταρχάς, στο πεδίο της συγκρίσεως της χρησιμοποιήσεως παλαιοσιδήρου, τα στοιχεία που προσκομίστηκαν από τους διαδίκους, και ιδίως τα στοιχεία που αναφέρονται στο παράρτημα των απαντήσεων που παρέσχε η Compagnie de Chasse ανταποκρινόμενη στη διάταξη της 26ης Νοεμβρίου 1957, αποδεικνύουν ότι για το μεγαλύτερο μέρος του κλιβανισμού παλαιοσιδήρου εκ μέρους της, η προσφεύγουσα βρίσκεται σε ανταγωνισμό με τα χαλυβουργεία και καταφεύγει σε μια κατηγορία της οποίας η χρήση τούς είναι κοινή.
Πράγματι, μόνο οι δέσμες 59, ιδιοπαραγό-μενος παλαιοσίδηρος που περιέχει μεγάλη ποσότητα μη σιδηρούχων μετάλλων, απορρίφθηκαν συστηματικά από τα χαλυβουργεία. Φαίνεται όμως ότι στις υψικαμίνους του Chasse αρέσει σχετικά λίγο αυτή η ύλη, όπως μαρτυρεί η στατιστική των αγορών τους για τα έτη 1954 έως 1956.
Από τα στοιχεία αυτά προκύπτει πράγματι ότι οι προμήθειες σε παλαιοσίδηρο της προσφεύγουσας επιχειρήσεως αφορούν, μέχρι του 80 % της κτηθείσας ποσότητας σε τόνους, ρινίσματα πολύ καθαρού παλαιοσιδήρου που, συγχρόνως, αντιπροσωπεύουν το ένα τέταρτο των αγορών στις οποίες προέβησαν τα χαλυβουργεία.
Το 1956 η Compagnie de Chasse κατανάλωσε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, λίγο περισσότερους από 33600 τόνους παλαιοσιδήρου. Το έτος εκείνο αγόρασε στην περιοχή της Λυών περίπου 27000 τόνους ρινισμάτων 41/42, παρά την πολύ υψηλή τιμή τους, και λιγότερους από 7000 τόνους δεσμών 58/59 αποκαλουμένων «δεσμών για υψικαμίνους» (υπόμνημα απαντήσεως, σ. 3 και παράρτημα 3 στις απαντήσεις της εταιρίας Chasse επί των ερωτημάτων που έθεσε η διάταξη της 26ης Νοεμβρίου 1957).
Είναι αληθές ότι η εφαρμογή ρινισμάτων στη χαλυβουργία, αφ' ενός, και στις υψικαμίνους, αφ' ετέρου, διενεργείται κατά πολύ διαφορετικές αναλογίες, 20-25 % στην πρώτη περίπτωση και 80 % στη δεύτερη· είναι όμως επίσης αληθές ότι η κατανάλωση ρινισμάτων για έναν τόνο χάλυβα πλησιάζει εκείνη που απαιτείται για την κατεργασία ενός τόνου χυτοσιδήρου, τούτο δε λόγω της σημασίας των κλιβανισμών παλαιοσιδήρου στις καμίνους Martin και στις ηλεκτρικές καμίνους, όπου η χρήση παλαιοσιδήρου φτάνει μέχρι 1000 χιλιόγραμμα για έναν τόνο χάλυβα. Κατά συνέπεια, είναι προφανές ότι η χρησιμοποίηση ρινισμάτων στη χαλυβουργία εμφανίζει, τόσο από άποψη τεχνολογική όσο και από άποψη ποσοτική, την ίδια σημασία με εκείνη που έχουν οι κλιβανισμοί ρινισμάτων σε υψικαμίνους.
Τα στοιχεία που παρέσχε η επιχείρηση Chasse αποδεικνύουν, εξάλλου, ότι τα χαλυβουργεία χρησιμοποιούν επίσης τις «δέσμες 52», που χαρακτηρίζονται ως «ελαφρός παλαιοσίδηρος» στην επίσημη ονοματολογία της Ανωτάτης Αρχής. Είναι αντιθέτως βέβαιο ότι οι υψικάμινοι τις οποίες εκμεταλλεύονται ολοκληρωμένες επιχειρήσεις βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα καταναλώνουν σημαντικές ποσότητες ιδιοπαραγόμενου επί τόπου παλαιοσίδηρο.
Πράγματι, αν η Compagnie de Chasse προσφεύγει για το 80 % των προμηθειών της σε ένα είδος παλαιοσιδήρου για το οποίο υφίσταται, κατά την αγορά, τον ανταγωνισμό των χαλυβουργείων, αυτό οφείλεται στο ότι η παραγωγή πολύ καθαρού χυτοσιδήρου απαιτεί, όπως και η παραγωγή του χάλυβα Martin, τη χρησιμοποίηση παλαιοσιδήρου ποιότητας. Στο σημείο αυτό αναφέρομαι στους Ferry et Chatel, «L'acier», Παρίσι, 1953, σ. 43:
«Ο παλαιοσίδηρος, ο οποίος είναι καθαρός σίδηρος μέχρι 90 έως 95 % του βάρους του, είναι η ουσιαστική πρώτη ύλη του χάλυβα Martin. Χρησιμοποιείται επίσης στην κατασκευή χυτοσιδήρου για τον εμπλουτισμό των στρωμάτων τήξεως. Τα ποιοτικά ζητήματα εμφανίζουν μεγάλη σημασία σε θέματα παλαιοσιδήρου. Πρέπει να χρησιμοποιείται πολύ καθαρός παλαιοσίδηρος διότι αλλιώς θα παραχθεί χυτοσίδηρος ή χάλυβας ακατάλληλος για την κατανάλωση(…)».
Προχωρώ ήδη στην έρευνα του συγκρισιμου, από απόψεως τιμών, του παλαιοσιδήρου που χρησιμοποιεί η Compagnie de Chasse και εκείνου που αγοράζουν τα χαλυβουργεία.
Τα έγγραφα που προσκόμισε η προσφεύγουσα αποκαλύπτουν ότι η τιμή των ρινισμάτων 41/42, κατηγορίας η οποία, όπως είδαμε, αντιπροσωπεύει το 80 % των αγορών της Compagnie, αυξήθηκε στην περιοχή της Λυών μεταξύ Απριλίου 1954 και Δεκεμβρίου 1956 περίπου 150 %. Φθάνοντας από 5000 σε 13500 FF τον τόνο, τα ρινίσματα αυτά είχαν, πριν τεθεί σε ισχύ η απόφαση 2/57 και ήδη από λίγο χρόνο, συναντήσει στην πραγματικότητα το επίπεδο των τιμών της βασικής κατηγορίας παλαιοσιδήρου που αποκαλείται «ευγενής» (με αριθμό 11 στην ονοματολογία), που έφθανε τότε τα 14000 FF ανά τόνο. Αυτό αποδεικνύει ότι οι διαφορές ιδιοσυστασίας, οι οποίες, σε χαμηλή συγκυρία, συνεπάγονται αποκλίσεις τιμών σαν αυτές που εμφανίζονται στην απόφαση 28/53 περί καθορισμού ανωτάτων τιμών για τον παλαιοσίδηρο, δεν εμποδίζουν σε μέση και υψηλή συγκυρία σχετική εξίσωση των τιμών των διαφόρων ειδών.
Επομένως, όχι περισσότερο όσον αφορά τις τιμές απ' ό, τι όσον αφορά τη χρήση, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο παλαιοσίδηρος τον οποίο χρησιμοποιεί η προσφεύγουσα και ο παλαιοσίδηρος τον οποίον αγοράζουν τα χαλυβουργεία δεν ανταποκρίνονται σε κριτήριο δυνατότητας συγκρίσεως. Η «αλ-ληλλεγγύη» αυτών των παλαιοσιδήρων νομίζω ότι έχει σαφώς αποδειχθεί.
Θα ερευνήσω ήδη τη θέση της Compagnie de Chasse στην αγορά παλαιοσιδήρου από την άποψη του ανταγωνισμού κατά την αγορά.
Από τα στοιχεία που παρέσχε αυτή η ίδια η προσφεύγουσα (ιδίως από τα στοιχεία «πάγιου και παλαιού» προμηθευτού αριθμός 1) προκύπτει για μια φορά ακόμη ότι τα ρινίσματα χάλυβα που αποκτώνται στην περιοχή της Λυών μπορούν ασφαλώς να μεταφερθούν αλλού. Μας αναφέρθηκε, πράγματι, ότι οι «εξαγωγές» παλαιοσιδήρου από την περιοχή αριθμούν «δεκάδες χιλιάδες τόνων κάθε έτος» και ότι στις αποστολές τα ρινίσματα αντιπροσωπεύουν το 20-25 % των αγορών που διενεργούνται από τα χαλυβουργεία.
Εδώ ξαναβρίσκουμε τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα του Centre-Midi, παραδοσιακή πελάτισσα της Chasse σε σι-δηρομαγγάνιο και σε υπεροξειδωμένο χυτοσίδηρο καθάρσεως και ανταγωνίστρια της Chasse στην αγορά των ρινισμάτων της περιοχής της Λυών. Είναι αναμφίβολα η ισχυρή ζήτηση των χαλυβουργείων του Centre-Midi που εξηγεί, στην πραγματικότητα, την αύξηση της τιμής των ρινισμάτων χάλυβα στην περιοχή αυτήν κατά το διάστημα της σχετικής περιόδου. Έτσι, όπως θα ενθυμείσθε, εφόσον γίνουν δεκτά τα στοιχεία που προσκομίστηκαν κατά την προφορική διαδικασία της πρώτης σειράς των υποθέσεων, η κτηθείσα ποσότητα ρινισμάτων από τα χαλυβουργεία ήταν περίπου 150000 τόνοι για την παραγωγή εξευγενισμένου και ειδικού χάλυβα περίπου 750000 τόνων ανά έτος. Φαίνεται σαφώς ότι η ζήτηση αυτή ανταγωνίζεται ισχυρά τη Chasse στο δικό της πεδίο, χωρίς άλλωστε η κατάσταση αυτή να εμποδίσει, τουλάχιστον από το θέρος του 1954, την κανονική ανάπτυξη των πωλήσεων χυτοσιδήρου της προσφεύγουσας στα ίδια χαλυβουργεία.
Από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει, τέταρτον, ότι ο παλαιοσίδηρος που απέκτησε η Compagnie είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στη συγκυρία. Ανέφερα πιο πάνω ότι η αύξηση, για τα ρινίσματα, στην περιοχή της Λυών ήταν περίπου 150 % μεταξύ Απριλίου 1954 και Δεκεμβρίου 1956. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα η κατηγορία αριθμός 11 στην ίδια περιοχή είχε αύξηση της τιμής της από οκτώ χιλιάδες φράγκα ανά τόνο σε δέκα τέσσερις χιλιάδες φράγκα, δηλαδή μια διακύμανση περίπου 75 % μόνον. Τα στοιχεία αυτά αρκούν, κατά τη γνώμη μου, να αποδείξουν ότι η Chasse προσφεύγει, για το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών της σε ύλη ιδιαιτέρως ευαίσθητη στον νόμο της προσφοράς και της ζητήσεως και ότι η περιοχή της Λυών δεν αποτελεί καθόλου, μέσα στην κοινή αγορά, στεγανή οικονομική μονάδα που θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ειδικών μέτρων.
Αυτό αποδεικνύει επίσης ότι μολονότι μακριά από τα «ρεύματα εισαγωγής», η περιοχή της Λυών και κατά συνέπεια η προσφεύγουσα επιχείρηση υφίστανται τον αντίκτυπο των γενικών διακυμάνσεων της αγοράς παλαιοσιδήρου. Ασφαλώς, η γεωγραφική θέση των Hauts Fourneaux de Chasse, κοντά σε ένα σημαντικό μεταλλουργικό κέντρο, μπορεί να τους επιτρέψει να προμηθεύονται παλαιοσίδηρο από τις παρακείμενες περιοχές. Στο σημείο αυτό η Compagnie des Hauts Fourneuax de Chasse βρίσκεται αναμφισβήτητα σε κατάσταση πολύ διαφορετική από εκείνη των υψικαμίνων που είναι εγκατεστημένες κοντά σε λιμάνι, οι οποίες λόγω του γεγονότος αυτού προσανατολίζονται συνήθως προς εισαγόμενους πόρους. Η Ανωτάτη όμως Αρχή λαμβάνει υπόψη της τους διαφορετικούς όρους εφοδιασμού των διαφόρων κέντρων καταναλώσεως της αγοράς: ορισμένες αποφάσεις, για να αποφευχθούν οι παράλογες μετακινήσεις των πόρων, προβλέπουν ότι το ευεργέτημα της εξισώσεως μπορεί να συνδεθεί με τη χρήση, σε ορισμένες περιοχές της Κοινότητας, εισαγομένου παλαιοσιδήρου (απόφαση 14/55, άρθρο 5, β· απόφαση 2/57, άρθρο 11, β).
Σημαίνει αυτό ότι η εξίσωση του εισαγομένου παλαιοσιδήρου δεν ενδιαφέρει παρά μόνο καταναλωτές αμερικανικού παλαιοσιδήρου και δεν ωφελεί παρά μόνον αυτούς; Η σκέψη αυτή ισοδυναμεί με παρανόηση αυτής της ίδιας της αντιλήψεως περί κοινής αγοράς και με πλήρη άρνηση κάθε δυνατότητας αλληλοεπιδράσεως, μέσω των τιμών, των περιοχών αυτής της αγοράς. Νομίζω ότι η έρευνα των πραγματικών περιστατικών στην οποία προέβην καθιστά τον ισχυρισμό αυτόν αβάσιμο.
Τέλος, δεν πιστεύω ότι το γεγονός, για τις υψικαμίνους που εκμεταλλεύονται ολοκληρωμένες επιχειρήσεις βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα, ότι διαθέτουν ιδιοπαραγόμενο παλαιοσίδηρο, ο οποίος απαλλάσσεται από την εισφορά εξισώσεως, αποτελεί έναντι των μη ολοκληρωμένων υψικαμίνων μειονέκτημα δυσμενές το οποίο να μπορεί να θεωρηθεί ως κατάχρηση εξουσίας της Ανωτάτης Αρχής έναντι αυτών.
Ο μηχανισμός της εξισώσεως, όπως είδαμε, αποτελεί αυτόν τούτο τον οικονομικό μηχανισμό διευθετήσεως της αγοράς διά της εμμέσου παρεμβάσεως στον σχηματισμό των τιμών. Δεν μπορεί επομένως να νοηθεί ότι εφαρμόζεται στο τμήμα των πόρων που «κινούνται εντός του εργοστασίου». Μόνον οι προσφορές και οι ζητήσεις των πόρων στην αγορά μπορούσαν να ληφθούν υπόψη κατά τη λειτουργία αυτού του μηχανισμού διευθετήσεως των τιμών.
Εξάλλου, και αυτό φαίνεται σημαντικό, σας υπενθυμίζω ότι οι μη ολοκληρωμένες υψικάμινοι, όπως της Chasse, καταναλώνουν περίπου 80 % ρινίσματα, για τα οποία βρίσκονται σε ανταγωνισμό με τα χαλυβουργεία και που αποτελούν ποιότητα η οποία έχει μεγάλη ζήτηση. Έτσι, οι ολοκληρωμένες υψικάμινοι, κατά το μέτρο που καταναλώνουν παλαιοσίδηρο που παράγεται στα δικά τους χαλυβουργεία και μπορούν, για το επιπλέον, να χρησιμοποιούν κατά μέγα μέρος τον πιο ελαφρό παλαιοσίδηρο, ελαφρύνουν για τον λόγο αυτόν την αγορά των ρινισμάτων και του εξευγενισμένου παλαιοσιδήρου, πράγμα που ωφελεί τόσο τα μεμονωμένα χαλυβουργεία όσο και τις υψικαμίνους που δεν είναι ολοκληρωμένες, όπως της Chasse.
Συμπερασματικά φαίνεται ότι πρέπει να γίνει δεκτό ότι ούτε από άποψη τεχνική ούτε από άποψη οικονομική και εμπορική μπορεί να γίνει διάκριση δύο κατηγοριών παλαιοσιδήρου οι οποίες θα έπρεπε να υπαχθούν σε διαφορετικούς κανόνες.
Πριν τελειώσω θα ήθελα να εκφράσω την πεποίθησή μου ότι η Compagnie des Hauts Fourneaux de Chasse έχει βέβαιο συμφέρον ώστε, διά του μηχανισμού διευθετήσεως, όπως είναι η εξίσωση του εισαγομένου παλαιοσιδήρου, να διατηρούνται οι τιμές αυτού του πόρου μακριά από απότομα άλματα της συγκυρίας.
Δεν αγνοείτε, κύριοι δικαστές, ότι η Compagnie de Chasse είναι, υπό σχετική έννοια, πολύ μεγάλη καταναλώτρια παλαιοσιδήρου. Με το υπόμνημα απαντήσεώς της δήλωσε ότι δεν χρησιμοποιεί αυτόν τον πόρο, «ουσιώδες στοιχείο της χαλυβουργίας (…) παρά για να εμπλουτίσει τα στρώματα τήξεως της υψικαμίνου», δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι η χρησιμοποίηση παλαιοσιδήρου στις εγκαταστάσεις της έχει μόνο επικουρικό χαρακτήρα. Αλλά στο ίδιο αυτό υπόμνημα εκθέτει ότι η εκ μέρους της χρήση παλαιοσιδήρου έφθανε μέχρι το 1956 τον αριθμό των 454 χιλιογράμμων ανά τόνο χυτοσιδήρου, αναλογία η οποία υπερβαίνει κατά τα 4,5 φορές τη σταθμισμένη μέση χρήση της Κοινότητας, πράγμα που δείχνει έτσι το σπουδαίο συμφέρον που έχει η Chasse να προμηθεύεται κανονικά παλαιοσίδηρο.
Αυτή η πολύ ισχυρή αναλογία καταναλώσεως παλαιοσιδήρου στις υψικαμίνους τις οποίες εκμεταλλεύεται η Compagnie de Chasse δεν είναι ασφαλώς θέμα αρεσκείας. Η Chasse προσφεύγει στον παλαιοσίδηρο σε τόσο ευρεία κλίμακα διότι έχει προφανές χρηματικό συμφέρον να υποκαταστήσει μ' αυτόν το σιδηρομετάλλευμα που έχει γίνει δαπανηρό λόγω της αποστάσεως. Επειδή γειτονεύει με ένα σημαντικό κέντρο συλλογής παλαιοσιδήρου, την ενδιαφέρει ιδιαιτέρως να είναι το επίπεδο των τιμών των προμηθειών της σε παλαιοσίδηρο τέτοιο ώστε να μην μπορούν να γίνουν μεγάλες εκροές αυτού του πόρου.
Τελικά, κανένας από τους δύο λόγους ακυρώσεως περί καταχρήσεως εξουσίας δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Το στοιχείο της αλληλεγγύης που αποτελεί τη βάση της αποφάσεως 2/57 μου φαίνεται ότι υφίσταται για τη Chasse όπως και για τις λοιπές επιχειρήσεις της Κοινότητας που καταναλώνουν παλαιοσίδηρο.
Θα ασχοληθώ ήδη με την έρευνα των λόγων ακυρώσεως περί παραβάσεως της Συνθήκης οι οποίοι προβάλλονται με την προσφυγή 15/57 κατά των γενικών αποφάσεων που χρησίμευσαν ως έρεισμα της ατομικής αποφάσεως που προσβάλλεται με την προσφυγή αυτή. Σας υπενθυμίζω ότι οι γενικές αυτές αποφάσεις είναι εκείνες που προηγήθηκαν της αποφάσεως 2/57 και οι οποίες αφορούν, η μία, το απλό σύστημα εξισώσεως και, η άλλη, το σύστημα αυτό συνοδευόμενο από την εξίσωση χυτοσίδηρος-παλαιοσίδηρος.
Η έρευνα αυτή δεν θα μας απασχολήσει πολύ ενόψει των αναπτύξεων στις οποίες προέβην κατά την εξέταση της πρώτης προσφυγής.
Οι προβαλλόμενοι λόγοι ακυρώσεως είναι τρεις:
1.
Παράβαση της παραγράφου 29 της Συμβάσεως. Ο λόγος αυτός ακυρώσεως δεν αναπτύχθηκε κατά την προφορική διαδικασία. Στο υπόμνημα απαντήσεως (αριθμός 68, σ. 34) παρατηρώ ότι η προσφεύγουσα δεν κατηγορεί στην πραγματικότητα την Ανωτάτη Αρχή ότι δεν έκαμε χρήση των εξουσιών που διαθέτει δυνάμει της παραγράφου 29 με το να μη θεσπίσει μέσα διασφαλίσεως προβλεπόμενα από τη διάταξη αυτήν (αυτό που θα αφορούσε άλλωστε μια προσφυγή κατά παραλείψεως), αλλά, διότι, όπως λέει η προσφεύγουσα, «υπερέβη τις απαγορεύσεις που θέτει η παράγραφος 29». Οι απαγορεύσεις αυτές είναι (συνεχίζω να παραθέτω):
«α)
Η μετατόπιση παραγωγής ·
β)
η δημιουργία δυσχερειών στην ικανότητα ανταγωνισμού.
Έτσι, η Ανωτάτη Αρχή αναγνωρίζει αυτή η ίδια ότι το καθεστώς πριν από την απόφαση 2/57 δημιούργησε τη μετατόπιση της παραγωγής χυτοσιδήρου προς όφελος του χάλυβα, εξάλλου δε περιήγαγε τη βιομηχανία χυτοσιδήρου σε αδυναμία να ανταγωνιστεί κανονικά τη βιομηχανία χάλυβα, χωρίς επιπλέον να έχει λάβει το παραμικρό μέτρο διασφαλίσεως έναντι της βιομηχανίας χυτοσιδήρου.
Ενώ η Σύμβαση ιδρύει καθήκον στην Ανωτάτη Αρχή να λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα διασφαλίσεως για να αποφευχθούν ορισμένες διαταραχές που μπορούν να προέλθουν από τον ανταγωνισμό, πώς να γίνει δεκτό ότι μπορεί η Ανωτάτη Αρχή να προκαλεί αυτή η ίδια διαταραχές με τις δικές της παρεμβάσεις;»
Κύριοι δικαστές, το άρθρο 29 αποτελεί εφαρμογή της γενικής αρχής που θέτει η παράγραφος 1 της Συμβάσεως και έχει ως σκοπό να προβλέψει ορισμένα μέτρα διασφαλίσεως που αποβλέπουν στην προσαρμογή των επιχειρήσεων στις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν γι' αυτές με την ίδρυση της κοινής αγοράς. Είναι βέβαιο ότι η Ανωτάτη Αρχή δεν πρέπει, όταν παρεμβαίνει στην αγορά, να δημιουργεί τεχνητά κατάσταση που θα την υποχρεώσει κατόπιν να προσφύγει σε μέτρα διασφαλίσεως που δεν θα καθιστούσε αναγκαία η κανονική πορεία της αγοράς. Αυτό όμως δεν συμβαίνει εν προκειμένω, εφόσον τουλάχιστον δεχθείτε ότι είναι βάσιμες οι προηγουμένως εκτεθείσες παρατηρήσεις μου.
2.
Παράβαση της «αρχής του ελεύθερου ανταγωνισμού». Εδώ επικαλείται η προσφεύγουσα παράβαση πολλών διατάξεων της Συνθήκης όπου περιλαμβάνεται η αρχή του ελεύθερου ανταγωνισμού — ακριβέστερα θα ήταν να λέγεται: του κανονικού ανταγωνισμού — ιδίως το άρθρο 5: «Η Κοινότης εξασφαλίζει την θέσπιση, την διατήρηση και την τήρηση κανονικών όρων ανταγωνισμού…». Η αρχή αυτή παραβιάστηκε «καταρχάς με την παρότρυνση των χαλυβουργείων Martin και των ηλεκτρικών καμίνων στην κατανάλωση παλαιοσιδήρου εις βάρος του χυτοσιδήρου, κατόπιν δε με την επιβολή βαρέος φόρου, ο οποίος οδήγησε την τιμή κόστους χυτοσιδήρου σε απαγορευτικό ύψος».
Κύριοι δικαστές, είδαμε πώς πρέπει να νοηθεί πράγματι, ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός: η τιμή του χυτοσιδήρου αυξήθηκε σε απείρως λιγότερο βαθμό από την τιμή του παλαιοσιδήρου. Όσον αφορά τη σύγκριση της τιμής κόστους αντίστοιχα του χυτοσιδήρου και του παλαιοσιδήρου, κατά την παραγωγή χάλυβα, λαμβανομένης υπόψη της επιπτώσεως του μηχανισμού εξισώσεως, είναι προφανώς πολύ δύσκολο να διενεργηθεί. Αλλά το ζήτημα είναι μόνον αν ο μηχανισμός, στο αρχικό του στάδιο προσέβαλε πράγματι τους όρους του ανταγωνισμού, όσον αφορά τουλάχιστον τους παραγωγούς χυτοσιδήρου που δεν έχουν ολοκληρωμένες επιχειρήσεις, όπως η Chasse. Αυτό όμως δεν συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, όπως είδαμε.
Είναι αληθές και, όπως είχα την ευκαιρία να επισημάνω στην πρώτη σειρά των υποθέσεων, με την προσφυγή 8/57, ίσως να μπορούσε η Ανωτάτη Αρχή να κάμει μεγαλύτερη χρήση του περιθωρίου εκτιμήσεως που διέθετε — ή που έπρεπε να διαθέτει — για τον καθορισμό της τιμής εξισώσεως, καθορίζοντας την τιμή αυτή λίγο ψηλότερα και αφήνοντας κατόπιν στον μηχανισμό των τιμών έναν ρόλο πιο σημαντικό για να σταματήσει την αύξουσα κατανάλωση παλαιοσιδήρου: αυτό θα ήταν δυνατό, αλλά δεν αναλαμβάνω την ευθύνη να το επιβεβαιώσω. Είδαμε όμως ότι η ανάπτυξη της καταναλώσεως παλαιοσιδήρου είχε ουσιαστικά ως αιτία την ανάπτυξη της παραγωγής χάλυβα που οφειλόταν στη συγκυρία και δεν προσέβαλε την ανταγωνιστική ικανότητα των παραγωγών χυτοσιδήρου. Ίσως να μπορούσε αυτό να συνεχιστεί επί μακρόν αν η Ανωτάτη Αρχή δεν είχε λάβει ολόκληρη σειρά από μέτρα κάθε φορά και πιο δραστικά για να ευνοήσει αυξημένη προσφυγή στον χυτοσίδηρο (μέτρα των οποίων η ενέργεια δεν γίνεται άλλωστε αισθητή εν μέρει παρά μακροπρόθεσμα), αλλά δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι οι αποφάσεις 22/54 και 14/55 (που προσβάλλονται εν προκειμένω) ήταν, αυτές καθαυτές, κατά τον χρόνο που ελήφθησαν, ικανές να προσβάλουν την ανταγωνιστική ικανότητα των παραγωγών χυτοσιδήρου.
«Δεύτερον», λέγει η προσφεύγουσα (υπόμνημα απαντήσεως αριθμός 67), «η προσβολή αυτή (του ανταγωνισμού) επιδεινώθηκε ακόμη με την εφαρμογή ενιαίου συντελεστή εξισώσεως για τον βαρύ παλαιοσίδηρο και για τον ελαφρό παλαιοσίδηρο». Αλλά είδαμε αυτό που πρέπει να σκεφθεί κανείς για τη διάκριση μεταξύ βαρέος και ελαφρού παλαιοσιδήρου: η αλληλεγγύη που υφίσταται μεταξύ των διαφόρων κατηγοριών παλαιοσιδήρου ενόψει της προμήθειας της Κοινότητας σε πρώτη ύλη και μεταξύ των επιχειρήσεων που τη χρησιμοποιούν, συμπεριλαμβανομένων των παραγωγών που έχουν μη ολοκληρωμένες επιχειρήσεις υπεροξειδωμένου χυτοσιδήρου, δικαιολογεί το ενιαίο του συντελεστή εξισώσεως.
Τέλος, στο τρίτο μέρος της επιχειρηματολογίας της, η προσφεύγουσα επιχείρηση επικαλείται «την παράβαση των γενικών αρχών και ιδίως του άρθρου 3 της Συνθήκης με τη θυσία ατομικών καταστάσεων και την υποκατάσταση του κοινού συμφέροντος με έναν δήθεν στόχο γενικού συμφέροντος».
Εδώ, όπως βλέπετε, κύριοι δικαστές, η προσφεύγουσα επαναλαμβάνει στην πραγματικότητα τη γενική επιχειρηματολογία της πρώτης προσφυγής, η οποία στηρίζεται στην κατάχρηση εξουσίας. Δεν βρήκα εδώ τίποτε που να χρειάζεται αδική έρευνα.
Καταλήγοντας προτείνω:
—
να απορριφθούν οι δύο προσφυγές,
—
να καταδικαστεί η Compagnie de Hauts Fourneaux de Chasse στην καταβολή των δικαστικών εξόδων.