62022CJ0061_RES
Υπόθεση C‑61/22
Detlev Sieber
κατά
Landeshauptstadt Wiesbaden
(αίτηση του Verwaltungsgericht Wiesbaden για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως)
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 21ης Μαρτίου 2024
«Προδικαστική παραπομπή – Κανονισμός (ΕE) 2019/1157 – Ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Κύρος – Νομική βάση – Άρθρο 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ – Κανονισμός (ΕE) 2019/1157 – Άρθρο 3, παράγραφος 5 – Υποχρέωση των κρατών μελών να ενσωματώνουν στο μέσο αποθήκευσης των δελτίων ταυτότητας δύο δακτυλικά αποτυπώματα σε διαλειτουργικούς ψηφιακούς μορφοτύπους – Άρθρο 7 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Σεβασμός της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής – Άρθρο 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός (ΕE) 2016/679 – Άρθρο 35 – Υποχρέωση διενέργειας εκτιμήσεως αντικτύπου σχετικά με την προστασία δεδομένων – Διατήρηση των διαχρονικών αποτελεσμάτων κανονισμού που κηρύσσεται ανίσχυρος»
Πράξεις των θεσμικών οργάνων – Επιλογή της νομικής βάσης – Κριτήρια – Ύπαρξη ειδικής νομικής βάσης – Κανονισμός για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για τους πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας – Έκδοση βάσει των ειδικών διατάξεων του άρθρου 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, και όχι του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ
(Άρθρα 21 § 2 και 77 § 3 ΣΛΕΕ· κανονισμός 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 46, 49-56, 61)
Προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός 2016/679 – Υποχρέωση διενέργειας προηγούμενης εκτιμήσεως αντικτύπου την οποία υπέχει ο υπεύθυνος επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα όταν η επεξεργασία ενδέχεται να ενέχει υψηλό κίνδυνο για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων – Υποχρέωση η οποία δεν ισχύει όσον αφορά την έκδοση κανονισμού που δεν προβαίνει, ο ίδιος, σε καμία επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Παράβαση – Δεν υφίσταται
(Κανονισμοί του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2016/679, άρθρα 35 §§ 1 και 10, και 2019/1157)
(βλ. σκέψεις 66-67)
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Σεβασμός της ιδιωτικής ζωής – Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Λήψη ψηφιακών δακτυλικών αποτυπωμάτων και αποθήκευσή τους στα δελτία ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης – Καλύπτεται – Προσβολή των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 7 και 8· κανονισμός 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 5)
(βλ. σκέψεις 70, 72, 73)
Θεμελιώδη δικαιώματα – Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων – Σεβασμός της ιδιωτικής ζωής – Προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα – Κανονισμός για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για τους πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας – Λήψη ψηφιακών δακτυλικών αποτυπωμάτων και αποθήκευσή τους στα δελτία ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης – Επέμβαση στα θεμελιώδη αυτά δικαιώματα – Περιορισμοί στην άσκηση των εν λόγω δικαιωμάτων – Επιτρέπονται – Προϋποθέσεις
(Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρθρα 7, 8 και 52 § 1· κανονισμός 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 3 § 5)
(βλ. σκέψεις 75, 76, 79, 81, 84, 90-92, 98-101, 104, 108-110, 119, 120, 123, 124)
Προδικαστικά ερωτήματα – Εκτίμηση του κύρους – Κανονισμός που κηρύσσεται ανίσχυρος – Ανίσχυρο του κανονισμού για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για τους πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας – Αποτελέσματα – Χρονικός περιορισμός
(Κανονισμός 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 126-128, διατακτ. 1 και 2)
Σύνοψη
Το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου, έχοντας επιληφθεί αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgericht Wiesbaden (διοικητικό πρωτοδικείο Wiesbaden, Γερμανία), κηρύσσει ανίσχυρο τον κανονισμό 2019/1157 (
1
), για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης, διότι εκδόθηκε επί εσφαλμένης νομικής βάσης. Διαπιστώνει ωστόσο ότι η υποχρεωτική ενσωμάτωση δύο δακτυλικών αποτυπωμάτων στα δελτία ταυτότητας, την οποία προβλέπει ο ως άνω κανονισμός, συμβιβάζεται ειδικότερα με τα θεμελιώδη δικαιώματα του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής και της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Επομένως, το Δικαστήριο διατηρεί σε ισχύ τα αποτελέσματα του κανονισμού αυτού μέχρι να τεθεί σε ισχύ νέος κανονισμός που θα στηρίζεται στην κατάλληλη ειδική νομική βάση και θα τον αντικαταστήσει.
Τον Νοέμβριο του 2021 ο προσφεύγων της κύριας δίκης υπέβαλε στον Δήμο Wiesbaden (
2
) αίτηση για την έκδοση νέου δελτίου ταυτότητας, ζητώντας να μην περιέχονται τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Ο Δήμος Wiesbaden απέρριψε την αίτηση, με την αιτιολογία, μεταξύ άλλων, ότι από τις 2 Αυγούστου 2021 η ενσωμάτωση δύο δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μέσο αποθήκευσης των δελτίων ταυτότητας είναι υποχρεωτική δυνάμει της διατάξεως του εθνικού δικαίου η οποία συνιστά, κατ’ ουσίαν, μεταφορά του άρθρου 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/1157 στην εσωτερική έννομη τάξη.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 ο προσφεύγων της κύριας δίκης άσκησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου προσφυγή κατά της αποφάσεως του Δήμου Wiesbaden, με αίτημα να υποχρεωθεί ο Δήμος να του χορηγήσει δελτίο ταυτότητας χωρίς να ληφθούν τα δακτυλικά του αποτυπώματα.
Το αιτούν δικαστήριο, διατηρώντας αμφιβολίες ως προς τη νομιμότητα της αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως καθώς διερωτάτο μήπως υπόκειται σε αμφισβήτηση και το κύρος του ίδιου του κανονισμού 2019/1157, ανέστειλε την ενώπιόν του διαδικασία προκειμένου να ζητήσει από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν ο κανονισμός αυτός είναι ανίσχυρος για κάποιον από τους ακόλουθους λόγους, ήτοι, πρώτον, ότι κακώς εκδόθηκε με βάση το άρθρο 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και όχι το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, δεύτερον, ότι αντιβαίνει στον Γενικό Κανονισμό για την Προστασία Δεδομένων (
3
) και, τρίτον, ότι δεν συνάδει με τα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (
4
).
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Ως προς τον πρώτο λόγο ανίσχυρου, ο οποίος αφορά εσφαλμένη επιλογή νομικής βάσης
Όσον αφορά το αντίστοιχο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και του άρθρου 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η πρώτη από τις δύο αυτές διατάξεις παρέχει μεν στην Ένωση αρμοδιότητα για τη θέσπιση των διατάξεων που είναι αναγκαίες για τη διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος των πολιτών της Ένωσης να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφος των κρατών μελών (
5
), πλην όμως η συγκεκριμένη αρμοδιότητα απονέμεται υπό την επιφύλαξη των εξουσιών δράσης τις οποίες προβλέπουν προς τούτο οι Συνθήκες. Από την πλευρά του, το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ (
6
) προβλέπει ρητώς τέτοιες εξουσίες δράσης όσον αφορά τη θέσπιση διατάξεων σχετικών με τα διαβατήρια, τα δελτία ταυτότητας, τους τίτλους διαμονής και όλα τα άλλα εξομοιούμενα έγγραφα που χορηγούνται στους πολίτες της Ένωσης προς διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής.
Είναι βεβαίως αληθές ότι η δεύτερη αυτή διάταξη περιλαμβάνεται στον τίτλο της ΣΛΕΕ ο οποίος πραγματεύεται τον χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, και ειδικότερα στο κεφάλαιό του που επιγράφεται «Πολιτικές σχετικά με τους ελέγχους στα σύνορα, το άσυλο και τη μετανάστευση». Όμως, κατά το άρθρο 77, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, η Ένωση αναπτύσσει πολιτική με στόχο να εξασφαλίζεται τόσο η απουσία οποιουδήποτε ελέγχου προσώπων, ανεξαρτήτως ιθαγένειας, κατά τη διέλευση των εσωτερικών συνόρων όσο και ο έλεγχος των προσώπων και η αποτελεσματική εποπτεία της διέλευσης των εξωτερικών συνόρων, καθώς και να δημιουργηθεί προοδευτικά ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων. Οι δε διατάξεις (
7
) στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ συνιστούν αναπόσπαστο μέρος μιας τέτοιας πολιτικής της Ένωσης. Πράγματι, όσον αφορά τους πολίτες της Ένωσης, τα έγγραφα αυτά τους παρέχουν, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα να πιστοποιούν ότι απολαύουν του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής, και συνεπώς να το ασκούν. Ως εκ τούτου, το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη λήψη μέτρων σχετικών με τα προαναφερθέντα έγγραφα, εφόσον μια τέτοια δράση παρίσταται αναγκαία για τη διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής.
Η ως άνω ερμηνεία του καθ’ ύλην πεδίου εφαρμογής του άρθρου 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ δεν αναιρείται ούτε από την ιστορική εξέλιξη των Συνθηκών ως προς το ζήτημα της αρμοδιότητας της Ένωσης να θεσπίζει μέτρα σχετικά, μεταξύ άλλων, με τα διαβατήρια και τα δελτία ταυτότητας ούτε από το γεγονός ότι η ίδια η διάταξη ορίζει ότι τυγχάνει εφαρμογής «εφόσον οι Συνθήκες δεν έχουν προβλέψει εξουσίες δράσης προς τούτο».
Επ’ αυτού το Δικαστήριο διαπιστώνει, αφενός, ότι, ασφαλώς, η Συνθήκη της Λισσαβώνας κατήργησε τη διάταξη (
8
) η οποία απέκλειε ρητώς τη δυνατότητα του νομοθέτη της Ένωσης να χρησιμοποιήσει το άρθρο 18, παράγραφος 2, ΕΚ (νυν άρθρο 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ) ως νομική βάση για τη θέσπιση, μεταξύ άλλων, «διατάξε[ων] σχετικά με τα διαβατήρια [και] τα δελτία ταυτότητας». Εντούτοις, ταυτόχρονα, η Συνθήκη της Λισσαβώνας παρέσχε ρητώς στην Ένωση εξουσία δράσης στον συγκεκριμένο τομέα, με το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, σύμφωνα με το οποίο για τη λήψη μέτρων στον εν λόγω τομέα απαιτείται ειδική νομοθετική διαδικασία, και δη ομόφωνη απόφαση στο Συμβούλιο.
Υπό τις συνθήκες αυτές, από την κατάργηση της παλαιότερης διατάξεως δεν είναι δυνατόν να συναχθεί ότι είναι πλέον δυνατή η θέσπιση διατάξεων για τα διαβατήρια και τα δελτία ταυτότητας βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ. Τουναντίον, κατά το Δικαστήριο, από την ιστορική εξέλιξη προκύπτει ότι η βούληση των συντακτών των Συνθηκών ήταν, με το άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, να απονείμουν στην Ένωση, ως προς τη θέσπιση τέτοιων διατάξεων με σκοπό τη διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής, μια ειδικότερη αρμοδιότητα σε σχέση με τη γενικότερη αρμοδιότητα την οποία προβλέπει το άρθρο 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ.
Αφετέρου, η διευκρίνιση, στο άρθρο 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, ότι η διάταξη αυτή τυγχάνει εφαρμογής «εφόσον οι Συνθήκες δεν έχουν προβλέψει εξουσίες δράσης προς τούτο» ερμηνεύεται από το Δικαστήριο υπό την έννοια ότι οι εξουσίες δράσης για τις οποίες γίνεται λόγος εκεί δεν είναι οι παρεχόμενες από διάταξη γενικότερου περιεχομένου, όπως το άρθρο 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, αλλά από ακόμη ειδικότερη διάταξη.
Το Δικαστήριο συνάγει εκ των ανωτέρω το συμπέρασμα ότι ο κανονισμός 2019/1157 μπορούσε να εκδοθεί βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ μόνον υπό την προϋπόθεση ότι ο σκοπός ή η συνιστώσα του κανονισμού που έχει κύριο ή πρωτεύοντα χαρακτήρα δεν εμπίπτει στο ειδικό πεδίο εφαρμογής του άρθρου 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, το οποίο καλύπτει την έκδοση διαβατηρίων, δελτίων ταυτότητας, τίτλων διαμονής ή κάθε άλλου εξομοιούμενου εγγράφου προς διευκόλυνση της άσκησης του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής.
Πλην όμως, από τον κύριο σκοπό και τις κύριες συνιστώσες του κανονισμού 2019/1157 προκύπτει ότι αυτός εμπίπτει στο ειδικό πεδίο εφαρμογής του άρθρου 77, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ. Συνεπώς, εκδίδοντας τον κανονισμό 2019/1157 βάσει του άρθρου 21, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ και κατ’ εφαρμογήν της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας, ο νομοθέτης της Ένωσης χρησιμοποίησε εσφαλμένη νομική βάση, όπερ δύναται να έχει ως συνέπεια το ανίσχυρο του ως άνω κανονισμού.
Ως προς τον δεύτερο λόγο ανίσχυρου, ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 35, παράγραφος 10, του ΓΚΠΔ
Επισημαίνοντας ότι ο κανονισμός 2019/1157 δεν προβαίνει σε καμία πράξη που να έχει ως αντικείμενο δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, αλλά προβλέπει απλώς την πραγματοποίηση από τα κράτη μέλη ορισμένων επεξεργασιών τέτοιων δεδομένων σε περίπτωση υποβολής αιτήσεως για την έκδοση δελτίου ταυτότητας, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το άρθρο 35, παράγραφος 1, του ΓΚΠΔ (
9
) δεν είχε εφαρμογή κατά την έκδοση του κανονισμού 2019/1157. Δεδομένου ότι το άρθρο 35, παράγραφος 10, του ΓΚΠΔ εισάγει παρέκκλιση από την προαναφερθείσα διάταξη, η έκδοση του κανονισμού 2019/1157 δεν είναι δυνατόν να αντέβαινε στο άρθρο 35, παράγραφος 10, του ΓΚΠΔ.
Ως προς τον τρίτο λόγο ανίσχυρου, ο οποίος αφορά παράβαση των άρθρων 7 και 8 του Χάρτη
Κατά πρώτον, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 3, παράγραφος 5, του κανονισμού 2019/1157 υποχρέωση ενσωμάτωσης δύο ολόκληρων δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μέσο αποθήκευσης των δελτίων ταυτότητας που εκδίδονται από τα κράτη μέλη συνιστά περιορισμό τόσο του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής όσο και του δικαιώματος στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, τα οποία κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη αντιστοίχως (
10
). Επιπλέον, η υποχρέωση αυτή συνεπάγεται την προηγούμενη διενέργεια δύο διαδοχικών πράξεων επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ήτοι της λήψης των δακτυλικών αποτυπωμάτων από το υποκείμενο των δεδομένων και εν συνεχεία της προσωρινής αποθήκευσής τους με σκοπό την εξατομίκευση των δελτίων ταυτότητας, οι οποίες συνιστούν επίσης περιορισμούς των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη.
Κατά δεύτερον, το Δικαστήριο εξετάζει αν οι επίμαχοι περιορισμοί είναι δικαιολογημένοι και σύμφωνοι με την αρχή της αναλογικότητας.
Στο πλαίσιο αυτό, διατυπώνει την εκτίμηση, αφενός, ότι οι επίμαχοι περιορισμοί συνάδουν με την αρχή της νομιμότητας και δεν θίγουν το βασικό περιεχόμενο των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη.
Αφετέρου, όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, το Δικαστήριο κρίνει, πρώτον, ότι το επίμαχο μέτρο επιδιώκει πλείονες σκοπούς γενικού συμφέροντος αναγνωριζόμενους από την Ένωση, όπως την καταπολέμηση της πλαστογράφησης δελτίων ταυτότητας και του εγκλήματος της κλοπής ταυτότητας αλλά και τη διαλειτουργικότητα των συστημάτων επαληθεύσεως, καθώς και ότι είναι πρόσφορο για την επίτευξη των σκοπών αυτών. Πράγματι, η ενσωμάτωση των δακτυλικών αποτυπωμάτων στα δελτία ταυτότητας καθιστά δυσχερέστερη την πλαστογράφησή τους. Επίσης συμβάλλει στην αξιόπιστη επαλήθευση της γνησιότητας του δελτίου ταυτότητας και της ταυτότητας του κατόχου του, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο απάτης. Αναφορικά με τον σκοπό της διαλειτουργικότητας των συστημάτων επαλήθευσης των δελτίων ταυτότητας, η επιλογή να ενσωματώνονται ολόκληρα δακτυλικά αποτυπώματα εξασφαλίζει τη συμβατότητα με το σύνολο των αυτοματοποιημένων συστημάτων αναγνώρισης των δακτυλικών αποτυπωμάτων που χρησιμοποιούνται από τα κράτη μέλη, έστω και αν τα συστήματα αυτά δεν στηρίζονται κατ’ ανάγκην στον ίδιο μηχανισμό ταυτοποίησης.
Δεύτερον, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι επίμαχοι περιορισμοί δεν υπερβαίνουν τα όρια του απολύτως αναγκαίου για την επίτευξη των επιδιωκόμενων σκοπών.
Ειδικότερα, όσον αφορά την ίδια την αρχή της ενσωμάτωσης δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μέσο αποθήκευσης των δελτίων ταυτότητας, η ενσωμάτωση αποτελεί αξιόπιστο και αποτελεσματικό μέσο για την ασφαλή εξακρίβωση της ταυτότητας ενός προσώπου. Πιο συγκεκριμένα, η ενσωμάτωση απλώς και μόνον μιας εικόνας προσώπου θα αποτελούσε λιγότερο αποτελεσματικό μέσο ταυτοποίησης απ’ ό,τι η ενσωμάτωση, πέραν της εικόνας αυτής, και δύο δακτυλικών αποτυπωμάτων, καθότι πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες μπορούν να αλλοιώσουν τα ανατομικά χαρακτηριστικά του προσώπου. Πέραν τούτου, η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τη λήψη των δακτυλικών αποτυπωμάτων είναι απλή στην εφαρμογή της.
Όσον αφορά την ενσωμάτωση δύο ολόκληρων δακτυλικών αποτυπωμάτων, και όχι απλώς ορισμένων χαρακτηριστικών τους σημείων, εκτός του ότι η δεύτερη αυτή επιλογή δεν θα παρείχε τα ίδια εχέγγυα με ένα ολόκληρο αποτύπωμα, η ενσωμάτωση ολόκληρου του δακτυλικού αποτυπώματος είναι αναγκαία και για τη διαλειτουργικότητα των συστημάτων επαλήθευσης των εγγράφων ταυτότητας. Και τούτο διότι τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν διαφορετικές τεχνολογίες ταυτοποίησης των δακτυλικών αποτυπωμάτων. Επομένως, αν ενσωματώνονταν στο μέσο αποθήκευσης του δελτίου ταυτότητας ορισμένα μόνον χαρακτηριστικά του δακτυλικού αποτυπώματος, θα διακυβευόταν η υλοποίηση του σκοπού της διαλειτουργικότητας.
Τρίτον, το Δικαστήριο κρίνει ότι, λαμβανομένων υπόψη της φύσης των επίμαχων δεδομένων, του είδους και του τρόπου διενέργειας των πράξεων επεξεργασίας, καθώς και των προβλεπόμενων μηχανισμών διασφάλισης, οι περιορισμοί οι οποίοι επέρχονται κατ’ αυτόν τον τρόπο στα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη δεν είναι δυσανάλογοι σε σχέση με τη σημασία των επιδιωκόμενων σκοπών, αλλά ότι, αντιθέτως, το επίμαχο μέτρο στηρίζεται σε ισόρροπη στάθμιση μεταξύ, αφενός, των σκοπών που επιδιώκει και, αφετέρου, των εμπλεκομένων θεμελιωδών δικαιωμάτων.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2019/1157 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Ιουνίου 2019, για την ενίσχυση της ασφάλειας των δελτίων ταυτότητας των πολιτών της Ένωσης και των εγγράφων διαμονής που εκδίδονται για πολίτες της Ένωσης και τα μέλη των οικογενειών τους που ασκούν το δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας (ΕΕ 2019, L 188, σ. 67).
(
2
)	Landeshauptstadt Wiesbaden (Δήμος Wiesbaden, πρωτεύουσα ομόσπονδου κράτους, Γερμανία).
(
3
)	Κανονισμός (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 27ης Απριλίου 2016, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών και την κατάργηση της οδηγίας 95/46/ΕΚ (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων) (ΕΕ 2016, L 119, σ. 1, στο εξής: ΓΚΠΔ).
(
4
)	Στο εξής: Χάρτης. Οι προαναφερθείσες διατάξεις αφορούν τον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής και την προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα αντιστοίχως.
(
5
)	Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο αʹ, ΣΛΕΕ (στο εξής: δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής).
(
6
)	Κατά τη διάταξη αυτήν, «[ε]άν, για τη διευκόλυνση της άσκησης του προβλεπόμενου στο άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο α) δικαιώματος, φαίνεται αναγκαία δράση της Ένωσης, και εφόσον οι Συνθήκες δεν έχουν προβλέψει εξουσίες δράσης προς τούτο, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας σύμφωνα με ειδική νομοθετική διαδικασία, μπορεί να θεσπίζει διατάξεις σχετικά με τα διαβατήρια, τα δελτία ταυτότητας, τους τίτλους διαμονής ή κάθε άλλο εξομοιούμενο έγγραφο. Το Συμβούλιο αποφασίζει ομόφωνα μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».
(
7
)	Δηλαδή οι διατάξεις που αφορούν τα διαβατήρια και τα δελτία ταυτότητας, τους τίτλους διαμονής ή κάθε άλλο εξομοιούμενο έγγραφο (στο εξής: διατάξεις για τα διαβατήρια και τα δελτία ταυτότητας).
(
8
)	Την οποία προέβλεπε προηγουμένως το άρθρο 18, παράγραφος 3, ΕΚ.
(
9
)	Η διάταξη αυτή ορίζει ότι, όταν ένα είδος επεξεργασίας ενδέχεται να ενέχει υψηλό κίνδυνο για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων, ο υπεύθυνος επεξεργασίας οφείλει να διενεργεί, πριν από την επεξεργασία, εκτίμηση των επιπτώσεων που μπορεί να έχουν οι σχεδιαζόμενες πράξεις επεξεργασίας για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
(
10
)	Οι περιορισμοί αυτοί στην άσκηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη, αφενός, και η υποχρέωση ενσωμάτωσης δύο ολόκληρων ψηφιακών δακτυλικών αποτυπωμάτων στο μέσο αποθήκευσης των δελτίων ταυτότητας, αφετέρου, θα αναφέρονται στο εξής ως «οι επίμαχοι περιορισμοί» και «το επίμαχο μέτρο» αντιστοίχως.