POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(trzecia izba)
z dnia 10 grudnia 2008 r.
Sprawa F-46/08
Thérèse Nicole Thoss
przeciwko
Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
Trybunał Obrachunkowy – Uposażenie członków – Emerytury – Renta rodzinna
Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 230 WE, w której T.N. Thoss, wdowa po M. Thossie, byłym członku Trybunału Obrachunkowego,
żąda między innymi, by Sąd stwierdził nieważność odmownej decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie
przyznania jej renty rodzinnej przewidzianej w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 2290/77 z dnia
18 października 1977 r. określającego uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego (Dz.U. L 268, s. 1).
Orzeczenie: Skarga zarejestrowana pod sygn. F‑46/08 w sprawie Thoss przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu zostaje przekazana Sądowi Pierwszej
Instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Streszczenie
Postępowanie – Podział kompetencji między poszczególnymi sądami wspólnotowymi – Wniesiona przez członka instytucji wspólnotowej
skarga o stwierdzenie nieważności decyzji tej instytucji
(art. 225 ust. 1 akapit pierwszy WE, art. 230 WE, 236 WE, art. 247 ust. 8 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I,
art. 1; regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1; rozporządzenie Rady nr 2290/77)
Sąd do spraw Służby Publicznej jest właściwy w zakresie orzekania w przedmiocie skargi wniesionej przez członka Trybunału
Obrachunkowego przeciwko tej instytucji tylko wówczas, gdy skargę tę można uznać za skargę wniesioną na podstawie art. 236 WE,
ponieważ Trybunał Obrachunkowy jest instytucją wspólnotową, a nie „organem” czy „jednostką organizacyjną” w rozumieniu art. 1
załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości.
W przypadku żądania stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Trybunału Obrachunkowego w sprawie przyznania renty rodzinnej
wdowie po byłym członku tej instytucji należy ustalić, czy takiego członka można uznać za „pracownika” w rozumieniu art. 236 WE,
czyli za „osobę, wobec której zastosowanie znajduje […] regulamin pracowniczy”. Tymczasem po pierwsze, przepisy traktatu WE
dokonują bardzo jasnego rozróżnienia pomiędzy sytuacją członków instytucji wspólnotowych a sytuacją urzędników i pracowników
Wspólnot Europejskich. Po drugie, art. 247 ust. 8 WE przewiduje, że warunki zatrudnienia członków Trybunału Obrachunkowego
nie wchodzą w zakres regulaminu pracowniczego lub warunków zatrudnienia innych pracowników, lecz rozporządzenia szczególnego,
tj. rozporządzenia nr 2290/77, określającego uposażenie członków Trybunału Obrachunkowego. Wreszcie, regulamin pracowniczy
i warunki zatrudnienia innych pracowników nie znajdują bezpośredniego zastosowania wobec członków Trybunału Obrachunkowego,
bowiem regulamin pracowniczy ma wpływ na sytuację tych ostatnich tylko pośrednio w zakresie, w jakim odsyła do niego rozporządzenie
nr 2290/77. Członków Trybunału Obrachunkowego nie można tym samym uznać za „osoby, wobec których stosuje się […] regulamin
pracowniczy” w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego, a więc za „pracowników” w rozumieniu art. 236 WE. W związku
z tym, art. 1 załącznika do statutu Trybunału Sprawiedliwości nie znajduje zastosowania do skargi wniesionej przez członka
Trybunału Obrachunkowego w oparciu o art. 236 WE. Taka skarga nie wchodzi zatem w zakres właściwości Sądu do spraw Służby
Publicznej.
Wniesiona przez członka Trybunału Obrachunkowego lub przez jego pozostałego przy życiu małżonka skarga o stwierdzenie nieważności
decyzji tej instytucji dotycząca, między innymi, warunków zatrudnienia ustalonych na podstawie art. 247 ust. 8 WE mieści się
w zakresie stosowania art. 230 WE.
Decyzja Trybunału Obrachunkowego może zostać podważona w oparciu o art. 230 WE, mimo że Trybunał Obrachunkowy nie został wyraźnie
wymieniony w akapicie pierwszym tego przepisu, określającym instytucje, których akty podlegają kontroli zgodności z prawem
dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości.
Na podstawie art. 225 ust. 1 akapit pierwszy WE, Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji
skarg określonych, między innymi w art. 230 WE, z wyjątkiem skarg zastrzeżonych na mocy statutu Trybunału Sprawiedliwości
dla Trybunału.
(zob. pkt 21, 25, 26, 29, 31–34, 42, 46, 47)
Odesłanie: Trybunał: sprawy połączone 193/87 i 194/87 Maurissen i Union syndicale przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 11 maja
1989 r., Rec. s. 1045, pkt 42; opinia rzecznika generalnego M. Darmona do tego wyroku, pkt 50–57; sprawa C‑416/92 H. przeciwko
Trybunałowi Obrachunkowemu, 17 maja 1994 r., Rec. s. I‑1741
Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑121/97 Ryan przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 30 września 1998 r., Rec. s. II‑3885