62023TJ0095
WYROK SĄDU (trzecia izba w składzie powiększonym)
z dnia 25 czerwca 2025 r. (
*1
)
Energia – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Rozporządzenie (UE) 2017/2195 – Decyzja ACER w sprawie zmiany metody wyceny energii bilansującej – Nałożenie tymczasowego limitu cen – Odwołanie wniesione do Komisji Odwoławczej ACER – Wymogi i warunki szczególne odwołań – Artykuł 28 ust. 1 i art. 29 rozporządzenia (UE) 2019/942 – Niedopuszczalność ze względu na brak legitymacji procesowej do wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej – Zarzut niezgodności z prawem – Równość wobec prawa i skuteczna ochrona sądowa – Brak indywidualnego oddziaływania – Nieprzywołane cechy charakterystyczne lub sytuacje faktyczne – Termin do wniesienia skargi – Brak usprawiedliwionego błędu
W sprawie T‑95/23
RWE Supply & Trading GmbH, z siedzibą w Essen (Niemcy), którą reprezentowali U. Scholz, H. Weßling i M. von Armansperg, adwokaci,
strona skarżąca,
przeciwko
Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), którą reprezentowali P. Martinet, E. Tremmel i G. Bertrand, w charakterze pełnomocników, których wspierali R. van der Hout, J. Wiemer i C. Wagner, adwokaci,
strona pozwana,
SĄD (trzecia izba w składzie powiększonym),
w składzie: M. van der Woude, prezes, P. Škvařilová‑Pelzl (sprawozdawczyni), I. Nõmm, G. Steinfatt i D. Kukovec, sędziowie,
sekretarz: P. Cullen, administrator,
uwzględniając pisemny etap postępowania,
po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 września 2024 r.,
wydaje następujący
Wyrok
1
W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, RWE Supply & Trading GmbH, wnosi, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) A‑002‑2022 z dnia 9 grudnia 2022 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), odrzucającej jako niedopuszczalne odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji ACER nr 03/2022 z dnia 25 lutego 2022 r. w przedmiocie zmiany metody wyceny energii bilansującej i międzyobszarowych zdolności przesyłowych stosowanych do wymiany energii bilansującej lub obsługi procesu kompensowania niezbilansowań (zwanej dalej „decyzją pierwotną”) w zakresie, w jakim w decyzji tej ACER ustalił, na okres 48 miesięcy począwszy od dnia 1 lipca 2022 r., limit ceny, po której dostawcy energii bilansującej, tacy jak sama skarżąca, mogli wymieniać się tą energią na europejskich platformach PICASSO i MARI, a tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej.
Okoliczności powstania sporu
2
Decyzją nr 01/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. ACER przyjął, na wniosek operatorów systemów przesyłowych (zwanych dalej „OSP”), metodę wyceny energii bilansującej i międzyobszarowych zdolności przesyłowych stosowanych do wymiany energii bilansującej lub obsługi procesu kompensowania niezbilansowań (zwaną dalej „sporną metodą”), która przewidywała między innymi, że ceny dostaw energii bilansującej nie mogą być wyższe lub niższe od limitu cen wynoszącego plus i minus 99999 EUR za megawatogodzinę (MWh).
3
W dniu 2 czerwca 2021 r. europejska sieć operatorów systemów przesyłowych energii elektrycznej (zwana dalej „ENTSO‑E”) sporządziła w imieniu wszystkich OSP propozycję zmiany spornej metody w celu zastąpienia istniejącego limitu cen limitem cen wynoszącym plus i minus 15000 EUR/MWh (zwaną dalej „propozycją OSP”). Do tego wniosku dołączono notę wyjaśniającą z dnia 28 maja 2021 r.
4
Ponieważ ENTSO‑E przekazało propozycję OSP do zatwierdzenia ACER, ACER, w dniu 13 października 2021 r., przeprowadził na swojej stronie internetowej konsultacje społeczne i zwrócił się do zainteresowanych uczestników rynku o przedstawienie uwag na temat tej propozycji do dnia 10 listopada 2021 r. Skarżąca uczestniczyła w tych konsultacjach społecznych, przedstawiając uwagi w przedmiocie wszystkich kwestii podniesionych przez ACER oraz opinię prawną dotyczącą propozycji OSP.
5
Od dnia 22 listopada do dnia 6 grudnia 2021 r. ACER przedłożył do konsultacji OSP, ENTSO‑E i organom regulacyjnym państw członkowskich (zwanym dalej „KOR”) zmienioną przez siebie wersję przedłożonej im uprzednio przez ACER propozycji OSP wraz z uzasadnieniem zmian.
6
Decyzją pierwotną, przyjętą w dniu 25 lutego 2022 r. i opublikowaną na jego stronie internetowej w dniu 28 lutego 2022 r., ACER odrzucił propozycję OSP ze względu na to, że nie spełniała ona warunków określonych w art. 30 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/2195 z dnia 23 listopada 2017 r. ustanawiającego wytyczne dotyczące bilansowania (Dz.U. 2017, L 312, s. 6), i nakazał utrzymanie w mocy istniejącego limitu cen wynoszącego plus i minus 99999 EUR/MWh. Jednakże w drodze załącznika I do decyzji pierwotnej ACER zmienił sporną metodę, wprowadzając tymczasowy limit cen wynoszący plus i minus 15000 EUR/MWh, mający zastosowanie wyłącznie do wymiany energii bilansującej na europejskich platformach PICASSO i MARI na okres 48 miesięcy począwszy od dnia 1 lipca 2022 r.
7
W dniu 27 kwietnia 2022 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji pierwotnej do Komisji Odwoławczej ACER (zwanej dalej „Komisją Odwoławczą”).
8
W zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza odrzuciła odwołanie skarżącej od decyzji pierwotnej jako niedopuszczalne ze względu na to, że skarżąca nie miała legitymacji wymaganej do wniesienia takiego odwołania na podstawie art. 28 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiającego Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 158, s. 22), ponieważ nie była ona adresatem decyzji pierwotnej, a decyzja ta nie dotyczyła jej indywidualnie.
Żądania stron
9
Skarżąca wnosi do Sądu o:
–
tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
–
tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej;
–
obciążenie ACER kosztami postępowania.
10
ACER wnosi do Sądu w istocie o:
–
oddalenie skargi;
–
obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Co do prawa
W przedmiocie żądania głównego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
11
Na poparcie żądania głównego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi zasadniczo trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, drugi – naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE, a trzeci – naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) i w ogólnych zasadach prawa Unii.
12
ACER wnosi o oddalenie żądania głównego jako bezzasadnego.
13
Należy rozpocząć od zbadania zarzutu drugiego.
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 263 akapit czwarty TFUE
14
Skarżąca uważa, że w zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza naruszyła art. 263 akapit czwarty TFUE, gdy uznała, że skarżąca nie ma legitymacji wymaganej do wniesienia do niej odwołania, podczas gdy decyzja pierwotna jest aktem regulacyjnym, który dotyczy skarżącej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych.
15
Skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza słusznie stwierdziła w świetle orzecznictwa, iż decyzja pierwotna stanowi akt regulacyjny, który dotyczy skarżącej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych i który w związku z tym podlega zaskarżeniu do sądu Unii Europejskiej w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Nie kwestionuje tego również ACER w ramach niniejszej skargi.
16
Jednakże zdaniem skarżącej Komisja Odwoławcza błędnie uznała w zaskarżonej decyzji, że w świetle brzmienia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 skarżąca nie ma legitymacji do wniesienia do niej odwołania od decyzji pierwotnej. Jak bowiem potwierdza to zarówno doktryna, jak i orzecznictwo, czynnej legitymacji procesowej do zaskarżenia aktu regulacyjnego, a ostatecznie ochrony sądowej, które zostały przyznane skarżącej na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE, nie mogą – bez naruszenia art. 47 akapit pierwszy Karty i przywrócenia luki w ochronie sądowej podmiotów prawa Unii, którą postanowienie to miało właśnie wypełnić – nadmiernie ograniczać wymogi i warunki szczególne związane z wdrożeniem uprzedniego administracyjnego postępowania odwoławczego ustanowionego w ramach ACER na podstawie art. 263 akapit piąty TFUE. Wspomniana ochrona sądowa nie może się zmieniać z tego tylko powodu, że instytucje Unii delegowały niektóre ze swoich uprawnień na zewnętrzne organy lub jednostki organizacyjne.
17
Zdaniem skarżącej art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 może i powinien być interpretowany w świetle kontekstu i celu zamierzonego przez autorów traktatów, jakim jest wypełnienie istniejącej luki w ochronie sądowej, w sposób zgodny z ochroną sądową przyznaną na mocy art. 263 akapit czwarty TFUE. W zakresie, w jakim – jak wynika z motywu 34 i art. 29 rozporządzenia 2019/942, a także z orzecznictwa – wyczerpanie wewnętrznej procedury administracyjnej jest niezbędnym warunkiem wstępnym wniesienia skargi do sądu Unii, ponieważ jedynie decyzje Komisji Odwoławczej mogą być zaskarżane przed tym sądem, jakiekolwiek ograniczenia prawa do wniesienia odwołania do wspomnianej komisji są równoznaczne z ograniczeniem prawa do wniesienia skargi do sądu Unii. Nie można twierdzić, pod rygorem naruszenia, w świetle orzecznictwa, zasad równości wobec prawa i skutecznej ochrony sądowej ustanowionych w art. 20 i 47 Karty oraz zasady ekonomii procesowej, a także podważenia skuteczności (effet utile) wewnętrznego postępowania odwoławczego przed ACER, że skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej bezpośrednio do Sądu na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Ponadto w zaskarżonej decyzji sama Komisja Odwoławcza stwierdziła, że brak odwołania jest „niezadowalający”.
18
ACER odpiera argumenty skarżącej i wnosi zasadniczo o oddalenie zarzutu drugiego.
19
W pkt 35 repliki skarżąca wskazuje, że „[w] zarzucie drugim powołuje się [ona] na naruszenie [trzeciego przypadku, o którym mowa w] art. 263 akapit czwarty […] TFUE ze względu na odmowę uznania, że decyzja dotyczy jej indywidualnie, a nie na naruszenie art. 28 ust. 1 rozporządzenia […] 2019/942, jak twierdzi pozwana” w pkt 52 odpowiedzi na skargę.
20
ACER wywodzi z tego w pkt 33 dupliki, że „[z] powodu tego wyjaśnienia przedstawionego przez skarżącą zarzut drugi jest oczywiście bezzasadny, ponieważ naruszenie trzeciego przypadku [o którym mowa w] art. 263 akapit czwarty [TFUE] jest absolutnie nie do pomyślenia” w niniejszej sprawie, jako że przepis ten nie miał zastosowania do odwołania wniesionego przez skarżącą do Komisji Odwoławczej.
21
W tym względzie sąd Unii przyznał już, że przedstawienie zarzutów raczej ze względu na ich treść niż kwalifikację prawną może być wystarczające, pod warunkiem że zarzuty te wystarczająco jasno wynikają ze skargi (zob. wyroki: z dnia 23 września 2004 r., Włochy/Komisja, C‑297/02, niepublikowany, EU:C:2004:550, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 24 września 2015 r., Włochy i Hiszpania/Komisja, T‑124/13 i T‑191/13, EU:T:2015:690, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 19 stycznia 2017 r., Komisja/Frieberger i Vallin, T‑232/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:15, pkt 33).
22
Ponadto, zgodnie z orzecznictwem, można uznać, że zarzut niezgodności z prawem został podniesiony w sposób dorozumiany, jeśli ze skargi stosunkowo jasno wynika, że skarżąca faktycznie podnosi taki zarzut (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 czerwca 1996 r., Baiwir/Komisja, T‑262/94, EU:T:1996:75, pkt 37; z dnia 27 listopada 2018 r., Mouvement pour une Europe des nations et des libertés/Parlament, T‑829/16, EU:T:2018:840, pkt 66; z dnia 21 grudnia 2022 r., Falke/Komisja, T‑306/21, EU:T:2022:834, pkt 30).
23
Otóż z treści zarzutu drugiego, rozwiniętego w pkt 75–104 skargi oraz w pkt 35–49 repliki, wynika, że skarżąca twierdzi w istocie, iż aby być zgodnym z zasadą skutecznej ochrony sądowej i z art. 47 Karty, wprowadzonym w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE, który przyznaje jej legitymację procesową do wniesienia do sądu Unii skargi o stwierdzenie nieważności każdego aktu, który, tak jak decyzja pierwotna, jest aktem regulacyjnym, który dotyczy jej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych, a także z zasadą równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty, art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 powinien być interpretowany przez Komisję Odwoławczą w zaskarżonej decyzji w ten sposób, że umożliwia on skarżącej wniesienie do niej odwołania od tej decyzji.
24
Wywody, o których mowa w pkt 23 powyżej, należy rozumieć w ten sposób, że obejmują one w istocie dwa zarzuty szczegółowe, które dotyczą bądź to dokonanej przez Komisję Odwoławczą w zaskarżonej decyzji wykładni art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, niezgodnej z zasadą skutecznej ochrony sądowej i art. 47 Karty, wprowadzonym w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, a także z zasadą równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty (pierwszy zarzut szczegółowy), bądź to dorozumianego zarzutu niezgodności z prawem art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 ze względu na niezgodność z tymi samymi zasadami i artykułami Karty (drugi zarzut szczegółowy).
25
W odpowiedzi na środek organizacji postępowania przyjęty na podstawie art. 89 i 90 regulaminu postępowania przed Sądem skarżąca potwierdziła, że skarga zawierała w sposób dorozumiany taki zarzut niezgodności z prawem art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942.
26
W zakresie, w jakim w odpowiedzi na inny środek organizacji postępowania ACER podniósł, że zarzut niezgodności z prawem art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 został podniesiony zbyt późno – w odpowiedzi skarżącej na środek organizacji postępowania, który skierował do niej Sąd – i powinien w związku z tym, zgodnie z orzecznictwem wynikającym z pkt 23 wyroku z dnia 15 maja 2008 r., Hiszpania/Rada (C‑442/04, EU:C:2008:276), z pkt 38 i 39 wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r., Alferink i in./Komisja (T‑94/98, EU:T:2008:226) oraz z pkt 64–66 wyroku z dnia 24 września 2008 r., Reliance Industries/Rada i Komisja (T‑45/06, EU:T:2008:398), zostać odrzucony jako niedopuszczalny, należy zauważyć, że oba zarzuty szczegółowe wskazane w pkt 24 powyżej wynikały wystarczająco jasno z pkt 75–86 oraz z pkt 102 i 103 skargi. Należy zatem oddalić zastrzeżenie podniesione przez ACER i zbadać te dwa zarzuty szczegółowe co do istoty.
27
Na wstępie należy zauważyć, że – jak przyznają strony w swoich pismach procesowych i Komisja Odwoławcza w pkt 40 i 50 zaskarżonej decyzji – decyzja pierwotna, mimo że została przyjęta w formie indywidualnej decyzji skierowanej do OSP w regionie obejmującym Belgię, Republikę Czeską, Niemcy, Francję, Chorwację, Luksemburg, Węgry, Niderlandy, Austrię, Polskę, Rumunię, Słowenię i Słowację (zwanym dalej „danym regionem CORE”), jest aktem regulacyjnym, który dotyczy skarżącej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu trzeciego przypadku, o którym mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, w związku z czym w świetle tej decyzji skarżąca należy do kategorii osób fizycznych lub prawnych, których dotyczy trzeci przypadek, o którym mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE.
28
Uściśliwszy powyższe, należy zbadać, czy – jak twierdzi skarżąca w ramach pierwszego zarzutu szczegółowego – art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 powinien był zostać zinterpretowany przez Komisję Odwoławczą w zaskarżonej decyzji w ten sposób, że przyznaje on skarżącej legitymację procesową do wniesienia odwołania od decyzji pierwotnej, w celu zapewnienia zgodności tego przepisu z zasadą skutecznej ochrony sądowej i z art. 47 Karty, wprowadzonym w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, a także z zasadą równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty.
29
Zgodnie z orzecznictwem wykładnia przepisu prawa Unii nie może skutkować pozbawieniem wszelkiej skuteczności jasnego i precyzyjnego brzmienia tego przepisu. W związku z tym jeżeli znaczenie takiego przepisu wynika jednoznacznie z samego jego brzmienia, sąd Unii nie może odejść od tej wykładni (zob. wyrok z dnia 23 listopada 2023 r., Ministarstvo financija, C‑682/22, EU:C:2023:920, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dokonując interpretacji przepisu prawa Unii, w przypadku gdy jego brzmienie nie określa wyraźnie zakresu jego stosowania, należy wziąć pod uwagę jego kontekst i cele, do których realizacji zmierza akt, którego jest on częścią (zob. wyrok z dnia 21 stycznia 2021 r., Whiteland Import Export, C‑308/19, EU:C:2021:47, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).
30
Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 dotyczącym „[d]ecyzji [ACER], od których przysługuje odwołanie”„[k]ażda osoba fizyczna lub prawna, w tym [KOR], może odwołać się od decyzji [ACER], o której mowa w art. 2 lit. d) [tego rozporządzenia], która jest do niej skierowana, lub od decyzji, która mimo że jest decyzją skierowaną do innej osoby, dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie”.
31
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja pierwotna, w której ACER rozstrzygnął w przedmiocie zmian spornej metody zaproponowanych przez OSP z danego regionu CORE zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) rozporządzenia 2019/942, jest decyzją ACER, o której mowa w art. 2 lit. d) tego rozporządzenia.
32
Z jasnego i precyzyjnego brzmienia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 wynika, że skarżąca, jako osoba prawna, która nie jest adresatem decyzji pierwotnej, która zgodnie z jej art. 2 jest skierowana do OSP z danego regionu CORE, może wnieść odwołanie od tej decyzji tylko wtedy, gdy decyzja ta dotyczy jej nie tylko bezpośrednio, ale również indywidualnie.
33
O ile prawdą jest, że ustanowioną w ten sposób w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 przesłankę indywidualnego oddziaływania należy interpretować w świetle ogólnych zasad prawa Unii zagwarantowanych w Karcie, o tyle taka wykładnia nie może oznaczać – bez dokonywania wykładni contra legem – wykluczenia stosowania tej przesłanki, która jest wyraźnie przewidziana w tekście.
34
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dokonanie szerokiej wykładni jest możliwe jedynie pod warunkiem, że jest ona zgodna z treścią danego przepisu, oraz że nawet zasada wykładni zgodnej z wiążącą normą wyższego rzędu nie może służyć jako podstawa dla dokonywania wykładni contra legem (zob. postanowienie z dnia 15 grudnia 2023 r., Stan/Prokuratura Europejska, T‑103/23, EU:T:2023:871, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie wyroki: z dnia 19 września 2019 r., Rayonna prokuratura Lom, C‑467/18, EU:C:2019:765, pkt 61; z dnia 5 października 2020 r., Brown/Komisja, T‑18/19, EU:T:2020:465, pkt 111).
35
W związku z tym należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza nie miała podstaw, by interpretować art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 w ten sposób, że zezwala on skarżącej jako osobie prawnej w rozumieniu tego przepisu na wniesienie do niej odwołania od decyzji pierwotnej bez konieczności wykazania, że rzeczona decyzja dotyczy jej nie tylko bezpośrednio, ale również indywidualnie.
36
W konsekwencji pierwszy zarzut szczegółowy należy oddalić jako bezzasadny.
37
Należy przystąpić do zbadania co do istoty drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego dorozumianego zarzutu niezgodności z prawem, o którym mowa w pkt 24 powyżej.
38
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z ogólną zasadą wykładni akt prawny Unii powinien być interpretowany, tak dalece jak to możliwe, w sposób, który nie podważa jego ważności (wyroki: z dnia 4 października 2001 r., Włochy/Komisja, C‑403/99, EU:C:2001:507, pkt 37; z dnia 19 listopada 2009 r., Sturgeon i in., C‑402/07 i C‑432/07, EU:C:2009:716, pkt 47). Podobnie spośród kilku możliwych wykładni przepisu prawa Unii pierwszeństwo należy dać wykładni zapewniającej jego skuteczność (wyrok z dnia 19 listopada 2009 r., Sturgeon i in., C‑402/07 i C‑432/07, EU:C:2009:716, pkt 47; zob. także podobnie wyrok z dnia 22 września 1988 r., Land de Sarre i in., 187/87, EU:C:1988:439, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).
39
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że w odpowiedziach na skierowane do nich przez Sąd środki organizacji postępowania ACER – tytułem ewentualnym – a także Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska – tytułem głównym – podniosły zasadniczo, że art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 nie jest sprzeczny z zasadą skutecznej ochrony sądowej ani z art. 47 Karty, wprowadzonym w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE, a także z zasadą równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty, ponieważ nie stoi on na przeszkodzie temu, by w przypadkach takich jak w niniejszej sprawie osoby fizyczne lub prawne, które nie są adresatami aktu ACER o charakterze generalnym pozbawionego środków wykonawczych i których akt ten dotyczy bezpośrednio, lecz nie indywidualnie – czyli kategoria osób fizycznych lub prawnych, których dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony – wniosły skargę o stwierdzenie nieważności tego aktu bezpośrednio do Sądu.
40
Ponieważ decyzja pierwotna jest w stosunku do skarżącej aktem regulacyjnym, który dotyczy jej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony (zob. pkt 27 powyżej), skarżąca należy do kategorii osób fizycznych lub prawnych, których dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE, które – podobnie jak dwie pozostałe kategorie osób fizycznych lub prawnych, których dotyczą pierwszy i drugi przypadek przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE, a mianowicie osoby fizyczne lub prawne, do których skierowany jest akt lub których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie – mogą wnieść skargę na ten akt do sądu Unii na warunkach przewidzianych w art. 263 akapity pierwszy i drugi TFUE.
41
Jednakże art. 263 akapit piąty TFUE stanowi, iż akty ustanawiające organy i jednostki organizacyjne Unii mogą przewidywać wymogi i warunki szczególne dotyczące skarg wniesionych przez osoby fizyczne lub prawne na akty tych organów lub jednostek organizacyjnych zmierzające do wywołania skutków prawnych wobec tych osób.
42
Na wniosek Komisji prawodawca Unii przewidział w art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942, interpretowanych w świetle motywu 34 tego rozporządzenia, że osoby fizyczne lub prawne, które są adresatami aktów ACER lub których akty te dotyczą bezpośrednio i indywidualnie, powinny, z uwagi na szybkość postępowania, mieć prawo odwołania się do Komisji Odwoławczej.
43
W tym kontekście, i jak wynika z odpowiedzi Parlamentu, Rady i Komisji na skierowane do nich przez Sąd środki organizacji postępowania, instytucje te uznały, że nie należy zaliczać do osób fizycznych lub prawnych, które na podstawie art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 mogą wnieść odwołanie od decyzji ACER, o której mowa w art. 2 lit. d) tego rozporządzenia, osób fizycznych lub prawnych należących do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, ponieważ ACER co do zasady wydaje „decyzje indywidualne” na podstawie art. 2 lit. d) tego rozporządzenia, w odniesieniu do których dostępny jest środek odwoławczy przed Komisją Odwoławczą. Gdyby ACER, tak jak w niniejszej sprawie (zob. pkt 27 powyżej), przyjął akt regulacyjny, środek zaskarżenia przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE byłby wówczas bezpośrednio dostępny.
44
W zakresie, w jakim skarżąca utrzymuje w tym względzie, że na podstawie art. 29 rozporządzenia 2019/942 nie mogła wnieść bezpośrednio do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej na podstawie trzeciego przypadku, o którym mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE, należy zauważyć, że prawdą jest, iż art. 29 rozporządzenia 2019/942 stanowi, że „[s]kargę w sprawie unieważnienia decyzji ACER wydanej na podstawie [tego] rozporządzenia […] można wnieść do Trybunału Sprawiedliwości [Unii Europejskiej] wyłącznie po wyczerpaniu [uprzedniej] procedury odwoławczej, o której mowa w art. 28 [tego rozporządzenia]” i że przepis ten nakłada na strony skarżące nieuprzywilejowane obowiązek dochodzenia przed Sądem stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Komisję Odwoławczą (zob. podobnie wyrok z dnia 16 marca 2022 r., MEKH i FGSZ/ACER, T‑684/19 i T‑704/19, EU:T:2022:138, pkt 35–42).
45
Należy jednak zauważyć, że wyrok z dnia 16 marca 2022 r., MEKH i FGSZ/ACER (T‑684/19 i T‑704/19, EU:T:2022:138) należy interpretować w świetle jego kontekstu, a w szczególności faktu, że strony skarżące w tej sprawie bezspornie miały legitymację procesową do wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej, lecz nie były uprawnione do zakwestionowania przed Sądem zgodności z prawem pierwotnych decyzji ACER w świetle art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942.
46
W tym względzie, ponieważ z powodów przedstawionych w pkt 43 powyżej prawodawca Unii nie poddał kategorii osób fizycznych lub prawnych, do której należy skarżąca, uprzedniej procedurze odwoławczej, o której mowa w art. 28 rozporządzenia 2019/942, wyczerpanie tej procedury, którego wymaga art. 29 tego rozporządzenia, nie możne być interpretowane w ten sposób, że ma ono zastosowanie do tej kategorii. Wynika z tego, że osoby fizyczne lub prawne należące do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, nie są objęte zakresem stosowania przewidzianej w art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942 obowiązkowej uprzedniej procedury odwoławczej i powinny – w przeciwieństwie do osób należących do dwóch innych kategorii, o których mowa w art. 28 ust. 1 tego rozporządzenia – wnosić skargi na sporne akty ACER bezpośrednio do Sądu, zgodnie z trzecim przypadkiem, o którym mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony.
47
Jak bowiem utrzymują Parlament, Rada i Komisja w swoich odpowiedziach na środki organizacji postępowania, rozporządzenia 2019/942 nie można interpretować w ten sposób, że prawodawca Unii zamierzał poddać kontroli Komisji Odwoławczej wszystkie akty przyjmowane przez ACER, ponieważ przedmiotowy zakres stosowania art. 28 tego rozporządzenia ogranicza się do decyzji indywidualnych, o których mowa w art. 2 lit. d) tego rozporządzenia. Ponadto prawodawca Unii przyjął również to „hybrydowe” podejście przy tworzeniu organów odwoławczych kilku innych agencji, jak wynika to z rozporządzeń ustanawiających organy odwoławcze Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB), Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), Agencji Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA).
48
W tym względzie należy zauważyć, że w odpowiedziach na środki organizacji postępowania Parlament, Rada i Komisja podkreśliły, iż brak wyraźnego odniesienia w rozporządzeniu 2019/942 do możliwości zwrócenia się bezpośrednio do sądu Unii w przypadkach, w których przesłanki dopuszczalności określone w art. 28 tego rozporządzenia nie zostały spełnione, jest pozbawiony znaczenia, ponieważ takie odniesienie miałoby charakter czysto deklaratoryjny, jako że art. 263 TFUE, aby mieć zastosowanie, nie musi być transponowany do prawa wtórnego Unii.
49
Ponadto wykładnia proponowana w pkt 46 powyżej nie stoi w sprzeczności z pkt 57 wyroku z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182), w którym Trybunał orzekł, że „organy odwoławcze [agencji Unii] stanowią […] właściwy środek ochrony praw zainteresowanych”, ponieważ takie stwierdzenie nie oznacza, że kontrola sprawowana przez Komisję Odwoławczą ACER jest jedynym właściwym środkiem ochrony – w odniesieniu do decyzji ACER – praw osób fizycznych lub prawnych, które nie mogą wnieść odwołania do tej komisji na podstawie art. 28 rozporządzenia 2019/942.
50
Wykładnia ta nie jest również sprzeczna z motywem 34 rozporządzenia 2019/942, który wskazuje, że „[w] przypadku gdy ACER przysługują uprawnienia decyzyjne, z uwagi na szybkość postępowania zainteresowane strony powinny mieć prawo odwołania się do Komisji Odwoławczej”. Motyw ten należy bowiem interpretować w związku z treścią art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942 oraz orzecznictwem przytoczonym w pkt 49 powyżej, z których wynika, że Komisja Odwoławcza stanowi właściwy środek ochrony praw stron, których dotyczą akty ACER, o ile strony te spełniają przesłanki dopuszczalności wymienione w tym rozporządzeniu. Jednakże ani motywu 34 rozporządzenia 2019/942, ani przytoczonego powyżej orzecznictwa nie można interpretować w ten sposób, że wniesienie sprawy bezpośrednio do sądu Unii na podstawie art. 263 TFUE przez osoby fizyczne lub prawne, które nie są uprawnione do wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej na podstawie art. 28 tego rozporządzenia, nie stanowi właściwego środka kontroli w pierwszej instancji zgodności z prawem aktów ACER.
51
Nawet jeśli, jak twierdzą ACER, Parlament, Rada i Komisja w ich odpowiedziach na pytania zadane ustnie przez Sąd na rozprawie lub na środki organizacji postępowania skierowane do nich przez Sąd, art. 263 akapit piąty TFUE przyznaje prawodawcy Unii zakres uznania w ramach decydowania o wymogach i warunkach szczególnych, jakimi należy obwarować skargi wnoszone przez osoby fizyczne lub prawne na akty organu lub jednostki organizacyjnej Unii zmierzające do wywarcia skutków prawnych wobec tych osób, to z takiego uprawnienia można korzystać wyłącznie z poszanowaniem prawa pierwotnego, a w szczególności ogólnych zasad prawa Unii.
52
W związku z tym w pierwszej kolejności trzeba zastanowić się nad kwestią, czy, jak twierdzi skarżąca, wprowadzone w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 odmienne traktowanie – jeśli chodzi o możliwość wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej – kategorii osób fizycznych lub prawnych, których dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, i innych kategorii osób fizycznych lub prawnych – których dotyczą przypadki pierwszy i drugi przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE, jest niezgodne z zasadą równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty.
53
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem równość wobec prawa, o której mowa w art. 20 Karty, stanowi zasadę ogólną prawa Unii, która wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest uzasadnione w sposób obiektywny [zob. wyrok z dnia 2 września 2021 r., État belge (Prawo pobytu w przypadku przemocy domowej), C‑930/19, EU:C:2021:657, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo].
54
Obowiązujący dla celów ustalenia, czy ma miejsce naruszenie zasady równego traktowania, wymóg występowania porównywalnych sytuacji należy ocenić z uwzględnieniem całościowej charakterystyki tych sytuacji, w szczególności w świetle przedmiotu aktu prawnego ustanawiającego dane rozróżnienie i celu realizowanego przez ten akt, mając na uwadze, że w tym celu należy uwzględnić zasady i cele obowiązujące w dziedzinie, do której dany akt prawny należy. W zakresie, w jakim sytuacje nie są porównywalne, odmienne traktowanie rozważanych sytuacji nie narusza ustanowionej w art. 20 Karty równości wobec prawa [zob. wyrok z dnia 2 września 2021 r., État belge (Prawo pobytu w przypadku przemocy domowej), C‑930/19, EU:C:2021:657, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo].
55
W niniejszej sprawie należy ocenić, czy, biorąc pod uwagę przedmiot i cel systemu wewnętrznego odwołania w ramach ACER ustanowionego w art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942, sytuacja osoby fizycznej lub prawnej należącej do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, która pragnie wnieść skargę o stwierdzenie nieważności decyzji ACER na podstawie tego rozporządzenia, jest porównywalna z sytuacją osoby fizycznej lub prawnej należącej do innych kategorii – których dotyczą przypadki pierwszy i drugi przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE – również pragnącej wnieść taką skargę.
56
Na wstępie należy przypomnieć, że – jak sąd Unii miał już okazję potwierdzić – ponieważ prawodawca Unii zamierzał wyposażyć Komisję Odwoławczą w wiedzę fachową konieczną do tego, aby umożliwić jej samodzielne przeprowadzanie ocen dotyczących złożonych okoliczności faktycznych o charakterze technicznym i ekonomicznym związanych z energetyką, komisja ta nie może poprzestawać na przeprowadzaniu ograniczonej kontroli decyzji ACER. Przeciwnie, opierając się na ekspertyzie naukowej swoich członków, komisja ta powinna zbadać, czy za pomocą argumentów przedstawionych przez stronę wnoszącą odwołanie można wykazać, że podstawy, na których opiera się decyzja ACER, są błędne (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind, C‑46/21 P, EU:C:2023:182, pkt 53–72; z dnia 18 listopada 2020 r., Aquind/ACER, T‑735/18, EU:T:2020:542, pkt 45–71).
57
W tym kontekście sąd Unii wyjaśnił, że ustanowienie Komisji Odwoławczej wpisuje się w ogólne podejście przyjęte przez prawodawcę Unii, które ma na celu wyposażenie agencji Unii w organy odwoławcze, w przypadku gdy powierzono im uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawach złożonych pod względem technicznym lub naukowym, które mogą mieć bezpośredni wpływ na sytuację prawną zainteresowanych stron. Te organy odwoławcze stanowią w tym względzie właściwy środek ochrony praw zainteresowanych w sytuacji, w której zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ponieważ organy Unii dysponują szerokim zakresem uznania, w szczególności co do oceny wysoce złożonych okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym w celu określenia charakteru i zakresu przyjmowanych przez nie środków, kontrola sądu Unii powinna ograniczać się do zbadania, czy skorzystanie z tego zakresu nie jest obarczone oczywistym błędem lub nadużyciem władzy lub też czy organy te nie przekroczyły w sposób oczywisty granic przysługującego im zakresu uznania (wyrok z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind, C‑46/21 P, EU:C:2023:182, pkt 56, 57; zob. także podobnie wyrok z dnia 7 marca 2013 r., Bilbaína de Alquitranes i in./ECHA, T‑93/10, EU:T:2013:106, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo).
58
Należy zatem stwierdzić, że art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, nie pozwalając osobom fizycznym lub prawnym, które tak jak skarżąca należą do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, na wniesienie odwołania do Komisji Odwoławczej, wprowadza odmienne traktowanie, ponieważ osoby te mogą skorzystać wyłącznie z ograniczonej kontroli decyzji ACER sprawowanej przez Sąd w odniesieniu do złożonych ocen naukowych, technicznych lub ekonomicznych dotyczących energetyki, podczas gdy osoby fizyczne lub prawne należące do kategorii, których dotyczy pierwszy i drugi przypadek przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE, mogą skorzystać z pełnej kontroli przeprowadzanej przez Komisję Odwoławczą w odniesieniu do wspomnianych ocen naukowych, technicznych lub ekonomicznych.
59
Parlament, Rada i Komisja, podobnie jak ACER, podniosły zasadniczo w swoich odpowiedziach na skierowane do nich przez Sąd środki organizacji postępowania, że to odmienne traktowanie w odniesieniu do dostępu do pełnej kontroli przeprowadzonej przez Komisję Odwoławczą jest jednak uzasadnione mniej lub bardziej ścisłym związkiem, jaki zachodzi między różnymi kategoriami zainteresowanych osób fizycznych lub prawnych a decyzjami ACER. O ile bowiem osoby fizyczne lub prawne należące do kategorii, których dotyczą przypadki pierwszy i drugi przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu nadanym traktatem z Lizbony, zostały przez te decyzje zindywidualizowane, ponieważ są ich adresatami lub decyzje te dotyczą ich w sposób podobny jak adresata aktu z uwagi na pewne właściwe im cechy lub szczególne okoliczności odróżniające je od wszelkich innych osób (wyroki: z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja, 25/62, EU:C:1963:17, s. 223; z dnia 17 września 2015 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, EU:C:2015:609, pkt 93), o tyle nie jest tak w przypadku osób fizycznych lub prawnych należących do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE.
60
To odmienne traktowanie, oparte na obiektywnych kryteriach określonych w art. 28 rozporządzenia 2019/942, jest zatem uzasadnione, ponieważ pozostaje w związku z dopuszczalnym prawnie celem realizowanym przez rozpatrywane przepisy i jest proporcjonalne do celu realizowanego za pomocą danego traktowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 lipca 1977 r., Bela‑Mühle Bergmann, 114/76, EU:C:1977:116, pkt 7; z dnia 16 grudnia 2008 r., Arcelor Atlantique et Lorraine i in., C‑127/07, EU:C:2008:728, pkt 47).
61
Zastosowanie obiektywnych kryteriów określonych przez prawodawcę Unii w art. 28 rozporządzenia 2019/942 pozostaje bowiem w związku z celem realizowanym przez ten przepis, który polega na ustanowieniu systemu administracyjnych środków odwoławczych dotyczących konkretnych kategorii aktów ACER i osób fizycznych lub prawnych mających z nimi ścisły związek.
62
Ze względu na mniej ścisły związek, jaki mają one z „decyzjami indywidualnymi” ACER w porównaniu z osobami fizycznymi lub prawnymi należącymi do kategorii, których dotyczą przypadki pierwszy i drugi przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE w wersji wynikającej z traktatu z Lizbony, uzasadnione i właściwe jest, aby osoby fizyczne lub prawne, które – tak jak skarżąca – należą do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 TFUE akapit czwarty TFUE, miały jedynie możliwość uzyskania ograniczonej kontroli tych decyzji przed Sądem, przy czym, w odróżnieniu od osób należących do dwóch pozostałych kategorii, osoby te nie podlegają ani nałożonemu przez art. 29 rozporządzenia 2019/942 obowiązkowi wyczerpania wstępnej procedury odwoławczej, o której mowa w art. 28 tego rozporządzenia (zob. pkt 45 powyżej), ani procedurze wstępnego przyjęcia odwołań do rozpoznania przewidzianej w art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
63
Ponadto, zgodnie z orzecznictwem, w celu skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia zasady równego traktowania wobec prawodawcy Unii konieczne jest zaistnienie odmiennego traktowania sytuacji podobnych, stawiającego niektóre osoby w sytuacji niekorzystnej w stosunku do innych osób (wyroki: z dnia 13 lipca 1962 r., Klöckner‑Werke i Hoesch przeciwko Wysokiej Władzy, 17/61 i 20/61, EU:C:1962:30, s. 652; z dnia 16 grudnia 2008 r., Arcelor Atlantique et Lorraine i in., C‑127/07, EU:C:2008:728, pkt 39).
64
W tym względzie nie można uznać, że kontrola bezpośrednia dokonywana przez Sąd jest niekorzystna dla osób fizycznych lub prawnych, które nie znajdują się, w odniesieniu do aktu ACER, w jednej z sytuacji, o których mowa w art. 28 rozporządzenia 2019/942.
65
Okoliczności, że badanie aktu ACER przez Komisję Odwoławczą zostało uznane za właściwy środek ochrony praw osób fizycznych lub prawnych mających ścisły związek z tym aktem, w sytuacji gdy organy Unii dysponują szerokim zakresem uznania, w szczególności co do oceny wysoce złożonych okoliczności faktycznych o charakterze naukowym i technicznym w celu określenia charakteru i zakresu przyjmowanych przez nie środków (zob. podobnie wyrok z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind, C‑46/21 P, EU:C:2023:182, pkt 57), nie można bowiem interpretować w ten sposób, że bezpośredniej skargi do Sądu na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE nie można również uznać za odpowiedni środek ochrony praw osób fizycznych lub prawnych, które mają mniej ścisły związek z tym aktem.
66
Wynika z tego, że prawodawca Unii wprowadził w art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 uzasadnioną różnicę w sposobie traktowania osób fizycznych lub prawnych, które nie znajdują się wobec decyzji ACER w identycznej lub porównywalnej sytuacji, a zatem nie muszą podlegać tym samym wymogom lub warunkom szczególnym dotyczącym skarg, które wnoszą od tych decyzji, w związku z czym nie można uznać, że to odmienne traktowanie narusza zasadę równości wobec prawa ustanowioną w art. 20 Karty.
67
W drugiej kolejności należy zastanowić się nad kwestią, czy – jak twierdzi skarżąca – niemożność wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej przez osoby fizyczne lub prawne, które tak jak ona należą do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, narusza zasadę skutecznej ochrony sądowej i art. 47 Karty, wprowadzony w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE.
68
Zgodnie z art. 47 Karty każdy, czyje prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w tym artykule. Z orzecznictwa Trybunału oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynika, że prawo dostępu do sądu nie jest prawem bezwzględnym i że w związku z tym może ono podlegać proporcjonalnym ograniczeniom, które służą osiągnięciu zgodnego z prawem celu i nie naruszają samej istoty tego prawa (zob. postanowienie z dnia 6 kwietnia 2017 r., PITEE/Komisja, C‑464/16 P, niepublikowane, EU:C:2017:291, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty ograniczenie prawa do skutecznego środka prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy jest przewidziane ustawą, nie narusza istoty tego prawa i – z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności – jest konieczne i rzeczywiście odpowiada celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub wynika z potrzeby ochrony praw i wolności innych osób (wyroki: z dnia 4 maja 2016 r., Pillbox 38, C‑477/14, EU:C:2016:324, pkt 160; z dnia 15 września 2016 r., Star Storage i in., C‑439/14 i C‑488/14, EU:C:2016:688, pkt 49).
69
W niniejszej sprawie, jak już zauważono (zob. pkt 45 i 66 powyżej), z art. 263 akapit czwarty TFUE w związku z art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942, interpretowanych w świetle ogólnej zasady wykładni przypomnianej w pkt 38 powyżej, wynika, że osoby fizyczne lub prawne, które, tak jak skarżąca, należą do kategorii, której dotyczy trzeci przypadek przewidziany w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, mogą wnieść bezpośrednio do Sądu skargę na decyzje ACER.
70
W tym względzie należy zauważyć, że w zakresie, w jakim tryb skargi o stwierdzenie nieważności przed Sądem pozostaje otwarty, nie można uznać, że prawodawca Unii naruszył prawo do skutecznej ochrony sądowej przyjmując art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942.
71
Prawdą jest, jak wskazała Komisja Odwoławcza w pkt 55 zaskarżonej decyzji i skarżąca na rozprawie, że wymogi i warunki szczególne odwołania do Komisji Odwoławczej ustanowione przez prawodawcę Unii w art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942 prowadzą do skomplikowanych i mało zadowalających konsekwencji proceduralnych. Po pierwsze, mogą one wiązać się z wniesieniem równoległych skarg na te same decyzje ACER do Komisji Odwoławczej i Sądu albo przez te same osoby fizyczne lub prawne w przypadku wątpliwości co do kategorii, o której mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE, do której osoby te należą, albo przez osoby fizyczne lub prawne należące do różnych kategorii, o których mowa w tym przepisie, ze wszystkimi komplikacjami związanymi z rozpoznawaniem takich skarg (zawieszenie, umorzenie itp.). Po drugie, w wypadku uzależnienia właściwości, odpowiednio, Komisji Odwoławczej i Sądu do rozpoznania skargi wniesionej przez osobę fizyczną lub prawną, która nie jest adresatem aktu ACER, lecz wobec której akt ten wywołuje skutki prawne, a tym samym drogi proceduralnej, jaką osoba ta powinna podążać w celu zakwestionowania wspomnianego aktu, od złożonej kwestii prawnej dotyczącej tego, czy akt ten dotyczy tej osoby „indywidualnie”, stosowanie tych wymogów i tych warunków szczególnych mogłoby prowadzić do licznych sporów przed Komisją Odwoławczą, Sądem i Trybunałem.
72
Niemniej jednak, po pierwsze, ryzyko wniesienia równoległych skarg na ten sam akt ACER istnieje niezależnie od art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942, ponieważ, jak wynika w szczególności z pkt 31 wyroku z dnia 16 marca 2022 r., MEKH i FGSZ/ACER (T‑684/19 i T‑704/19, EU:T:2022:138), strony skarżące uprzywilejowane mają prawo wnieść bezpośrednio do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji ACER. Po drugie, złożony charakter pojęcia „indywidualnego oddziaływania” nie wynika konkretnie z administracyjnego systemu odwoławczego ustanowionego w art. 28 i 29 rozporządzenia 2019/942.
73
W każdym wypadku takie komplikacje proceduralne nie mogą wystarczyć do stwierdzenia, że ustanowiony system odwoławczy jest sam w sobie sprzeczny z zasadą skutecznej ochrony sądowej zagwarantowaną w art. 47 Karty.
74
W związku z tym nie można również uznać, że art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 narusza zasadę skutecznej ochrony sądowej i art. 47 Karty, wprowadzony w życie przez art. 263 akapit czwarty TFUE.
75
W konsekwencji zarzut niezgodności z prawem należy oddalić jako bezzasadny, w związku z czym zarzut drugi należy w całości oddalić.
76
Należy przystąpić do zbadania zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej wyrażonej w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii.
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej wyrażonej w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii
77
Skarżąca uważa, że w zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza naruszyła zasadę skutecznej ochrony sądowej wyrażoną w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii, uznając, że skarżąca nie miała legitymacji wymaganej do wniesienia do niej odwołania, co doprowadziło do pozbawienia jej skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do decyzji – a mianowicie decyzji pierwotnej – która ogranicza jej wolność prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowaną w art. 16 Karty. Zgodnie z orzecznictwem Unia jest wspólnotą prawa opartą na zupełnym systemie środków prawnych i procedur mającym na celu powierzenie sądowi Unii kontroli zgodności z prawem aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii. System traktatowy pozwala na wniesienie skargi bezpośredniej przeciwko wszelkim wydanym przez nie decyzjom mającym na celu wywołanie skutków prawnych. W tym kontekście przesłanki dopuszczalności przewidziane w art. 263 akapit czwarty TFUE należy interpretować w świetle prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej ustanowionego w art. 47 Karty. Tymczasem wobec braku możliwości wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej skarżąca twierdzi, że została pozbawiona jakiejkolwiek skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do decyzji pierwotnej, która ze względu na swoje skutki regulacyjne niekorzystnie wpływa na jej sytuację prawną jako dostawcy energii bilansującej (zob. pkt 86 i 92 poniżej), zważywszy, że w niniejszej sprawie dostęp do sądu Unii jest uzależniony od wniesienia takiego odwołania (zob. pkt 16 powyżej). Skarżąca wskazuje, że ma ona jednak legitymację procesową do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE.
78
ACER odpiera argumenty skarżącej i wnosi o oddalenie zarzutu trzeciego.
79
W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z przytoczonym już utrwalonym orzecznictwem (zob. pkt 34 powyżej) dokonanie szerokiej wykładni jest możliwe jedynie pod warunkiem, że jest ona zgodna z treścią danego przepisu, oraz że nawet zasada wykładni zgodnej z wiążącą normą wyższego rzędu nie może służyć jako podstawa dla dokonywania wykładni contra legem.
80
W niniejszej sprawie, w świetle jasnego brzmienia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, którego nie podważa treść właściwych przepisów i cele, którym one służą (zob. pkt 32–35 powyżej), Komisja Odwoławcza miała podstawy, aby w zaskarżonej decyzji – niezależnie od ciążącego na niej obowiązku przestrzegania zasady skutecznej ochrony sądowej, wyrażonej w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii – nie interpretować art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 w ten sposób, że zezwala on skarżącej, która nie jest ani stroną skarżącą uprzywilejowaną, ani adresatem decyzji pierwotnej, na wniesienie do niej odwołania od rozpatrywanej decyzji bez konieczności wykazania, że decyzja ta dotyczy jej nie tylko bezpośrednio, ale również indywidualnie.
81
Przy założeniu, że niniejszy zarzut należy również rozumieć jako zawierający w sposób dorozumiany zarzut niezgodności z prawem art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 ze względu na naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej ustanowionej w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii, zarzut ten należy oddalić jako bezzasadny z tych samych powodów co te, które zostały wskazane w pkt 68–71 powyżej.
82
Należy zatem oddalić zarzut trzeci jako bezzasadny i przystąpić do zbadania co do istoty zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942
83
Skarżąca uważa, że Komisja Odwoławcza naruszyła w zaskarżonej decyzji art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, uznając, że nie miała ona legitymacji do wniesienia do niej odwołania od decyzji pierwotnej, podczas gdy decyzja ta dotyczyła skarżącej bezpośrednio i indywidualnie.
84
Skarżąca zauważa, że w pkt 39 i nast. zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza słusznie stwierdziła w świetle orzecznictwa, że decyzja pierwotna, która wpływała bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej, dotyczyła jej bezpośrednio, uniemożliwiając jej tymczasowo swobodne ustalanie cen jej ofert na rynku energii bilansującej, ponieważ oferty przekraczające tymczasowy limit cen określony w decyzji pierwotnej nie mogły już być akceptowane przez OSP z danego regionu CORE za pośrednictwem europejskich platform PICASSO i MARI.
85
Natomiast zdaniem skarżącej Komisja Odwoławcza błędnie odmówiła stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że decyzja pierwotna dotyczy jej indywidualnie w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, zgodnie z jego wykładnią przyjętą w orzecznictwie.
86
Po pierwsze, skarżąca wskazuje, że decyzja pierwotna dotyczy jej indywidualnie, ponieważ zgodnie z orzecznictwem decyzja ta wpływa w istotny sposób na jej pozycję na rynku dostaw energii bilansującej, sztucznie obniżając cenę, po jakiej może ona sprzedawać tę energię elektryczną OSP, którzy są jedynymi wnioskującymi o nią podmiotami, tak że nie może ona czasowo korzystać z ceny rynkowej, która powinna być wyższa (aby pokryć koszt alternatywny ofert) lub konkurować ceną za tę energię elektryczną. Decyzja pierwotna dotyczy jedynie ograniczonej liczby podmiotów gospodarczych, które tak jak skarżąca prowadzą działalność w Republice Czeskiej, w Niemczech i w Austrii, jedynych obszarach, na których obecnie działają europejskie platformy PICASSO i MARI, i którym udało się, po przeprowadzeniu długiego i kosztownego postępowania, wstępnie zakwalifikować swoje instalacje do dostarczania energii bilansującej. Decyzja pierwotna narusza zatem docelowo wolność prowadzenia działalności gospodarczej przez tych dostawców energii bilansującej, uniemożliwiając im sprzedaż tej energii po cenie przekraczającej tymczasowy limit cen określony we wspomnianej decyzji, mimo że zmienne koszty krańcowe nawet wydajnych i konkurencyjnych instalacji mogą nie zostać pokryte z tego limitu.
87
Po drugie, skarżąca wskazuje, że brała czynny udział w postępowaniu, które doprowadziło do wydania decyzji pierwotnej, co zgodnie z orzecznictwem stanowi jedną z istotnych okoliczności umożliwiających wykazanie indywidualnego oddziaływania na stronę skarżącą. Zgodnie z orzecznictwem wystarczy, że działanie skarżącej mogło wpłynąć na dane postępowanie. W niniejszej sprawie skarżąca brała czynny udział w konsultacjach społecznych dotyczących propozycji OSP prowadzonych przez ACER na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 przed przyjęciem decyzji pierwotnej, odpowiadając na kwestionariusz przygotowany przez ACER i przedkładając temu organowi opinię prawną co do istoty sprawy. W decyzji pierwotnej ACER uwzględnił te spostrzeżenia i uwagi, odrzucając je lub się do nich ustosunkowując – jak w przypadku kształtowania się cen na rynku energii bilansującej, lub podejmując działania na ich podstawie, w szczególności jeśli chodzi o odrzucenie propozycji OSP.
88
Po trzecie, skarżąca wskazuje, że ACER nie kwestionuje, iż w decyzji pierwotnej należycie uwzględnił jej sytuację pod względem materialnym, co zgodnie z orzecznictwem jest również jedną z istotnych okoliczności umożliwiających wykazanie indywidualnego oddziaływania na stronę skarżącą. Jak bowiem wskazano w pkt 87 powyżej, na decyzję pierwotną ACER miały wpływ spostrzeżenia i uwagi, które skarżąca przedstawiła w ramach konsultacji społecznych w przedmiocie propozycji OSP. Ponadto zdaniem skarżącej na ACER ciążył obowiązek prawny uwzględnienia skutków, jakie decyzja pierwotna mogła wywrzeć na jej sytuację, co zgodnie z orzecznictwem również mogło zindywidualizować skarżącą w świetle tej decyzji. Zgodnie z art. 10 ust. 6 rozporządzenia 2017/2195 OSP byli zobowiązani do przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami w celu uwzględnienia ich interesów w swoich propozycjach. Podobnie, zgodnie z art. 9 rozporządzenia 2017/2195 i art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2019/942, ACER był zobowiązany do przeprowadzenia konsultacji z tymi stronami i uczestnikami rynku w celu uwzględnienia ich interesów w swoich decyzjach.
89
Po czwarte, tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że została zindywidualizowana w decyzji pierwotnej w taki sam sposób jak OSP będący jej adresatami, ponieważ decyzja ta naruszyła gwarancje proceduralne, jakie prawo Unii przyznało jej w ramach przyjęcia tej decyzji, w rozumieniu orzecznictwa. Jak bowiem skarżąca podniosła przed Komisją Odwoławczą, w ramach postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji pierwotnej, ACER nie powiadomił jej o projekcie decyzji pierwotnej i w ten sposób naruszył prawo skarżącej, zagwarantowane w art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/942 i art. 41 Karty, do przedstawienia, jako strona, której dotyczy ta decyzja mająca bezpośredni wpływ na jej pozycję na rynku energii bilansującej w Niemczech, uwag wstępnych. Ponadto ACER, począwszy od momentu, w którym zastąpił OSP, zmieniając ich propozycję, powinien był również przestrzegać prawa do konsultacji przewidzianego w art. 10 ust. 6 rozporządzenia 2017/2195. Wymóg ten nie jest nieproporcjonalny w świetle faktu, że rynek energii bilansującej, w szczególności w Niemczech, obejmuje jedynie ograniczoną liczbę podmiotów.
90
Podobnie zdaniem skarżącej Komisja Odwoławcza błędnie odmówiła stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że decyzja pierwotna dotyczy skarżącej indywidualnie w rozumieniu wykładni art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 dokonanej w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223) oraz specyfiki wewnętrznego postępowania odwoławczego ACER. Orzecznictwo to jest otwarte i pozostawia miejsce na odkrywanie nowych przypadków, opartych na szczególnych cechach danego postępowania odwoławczego.
91
Co się tyczy specyfiki wewnętrznego postępowania odwoławczego ACER, skarżąca zauważa, że zgodnie z motywem 34 rozporządzenia 2019/942 decyzje ACER, jako środki regulacji rynku, dotyczą dużej liczby podmiotów, które z uwagi na szybkość postępowania powinny mieć wewnętrzne prawo odwołania się do niezależnej Komisji Odwoławczej ACER przed ewentualnym wniesieniem sprawy do sądu Unii. „[W]ymogi i warunki szczególne dotyczące skarg wniesionych […] na akty tych organów lub jednostek organizacyjnych [Unii]”, o których mowa w art. 263 akapit piąty TFUE, odnoszą się właśnie, zgodnie z orzecznictwem, do ustanowienia czysto wewnętrznych procedur, które mają charakter wstępny w stosunku do skargi sądowej, takich jak ustanowiony w ramach ACER administracyjny mechanizm pełnej samokontroli technicznej prowadzonej przez ekspertów.
92
Co się tyczy wykładni art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 zgodnej z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223), skarżąca wskazuje, że zamierza powołać się w niniejszej sprawie wyłącznie na okoliczność, że decyzja pierwotna dotyczy jej faktycznie w taki sam sposób jak OSP, którzy są formalnie jedynymi adresatami tej decyzji na mocy systemu samoregulacji rynku energii bilansującej przez OSP, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez KOR lub ACER, ustanowionego w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 2017/2195. Decyzja ta reguluje bowiem tymczasowo cenę wymiany energii bilansującej, którą skarżąca i inni zainteresowani dostawcy mogliby uzgodnić jako partnerzy umowni z tymi OSP i innymi osobami trzecimi na europejskich platformach PICASSO i MARI. Tymczasem gdyby decyzja ta była zgodna z propozycją OSP, aby obniżyć ceny energii bilansującej, którą nabywają, miałaby ona niekorzystny wpływ na jej własne interesy, a także interesy innych zainteresowanych dostawców, którzy zostaliby pozbawieni możliwości swobodnego negocjowania dostaw energii bilansującej po cenie rynkowej mogącej przekroczyć 15000 EUR/MWh i dochodzącej czasami nawet 99999 EUR/MWh. W ramach takiego systemu samoregulacji rynku przez OSP, podlegającemu zatwierdzeniu przez ACER, prawo do wewnętrznego odwołania się do ACER i pełne badanie techniczne przeprowadzane przez Komisję Odwoławczą, przewidziane w art. 28 rozporządzenia 2019/942, stanowią niezbędną gwarancję oferowaną uczestnikom rynku w celu zapewnienia obrony ich interesów.
93
ACER odpiera argumenty skarżącej i wnosi o oddalenie zarzutu pierwszego.
94
Na wstępie należy przypomnieć że „wymogi i warunki szczególne” w rozumieniu art. 263 akapit piąty TFUE należy interpretować w ten sposób, że dotyczą one ustanowienia przez instytucję, organ lub przez jednostkę organizacyjną Unii jedynie czysto wewnętrznych wymogów i warunków, które mają charakter wstępny w stosunku do skargi sądowej, regulujących między innymi funkcjonowanie mechanizmu samokontroli lub przebieg postępowania polubownego celem uniknięcia sporu przed sądami Unii (zob. podobnie postanowienie z dnia 12 września 2013 r., European Dynamics Luxembourg i in./OHIM, T‑556/11, EU:T:2013:514, pkt 60; wyrok z dnia 25 października 2018 r., KF/Satcen, T‑286/15, EU:T:2018:718, pkt 107). Te wymogi i warunki szczególne powinny zatem być w pełni spójne z ogólnym systemem przewidzianym w art. 263 TFUE, jeżeli chodzi o właściwość sądu Unii do rozpoznawania skarg, które zostały mu przekazane [zob. podobnie wyroki: z dnia 4 lutego 2016 r., Italian International Film/EACEA, T‑676/13, EU:T:2016:62, pkt 27; z dnia 8 czerwca 2016 r., Monster Energy/EUIPO (Przedstawienie symbolu pokoju), T‑583/15, EU:T:2016:338, pkt 43; z dnia 8 czerwca 2016 r., Monster Energy/EUIPO (GREEN BEANS), T‑585/15, niepublikowany, EU:T:2016:339, pkt 41].
95
Wynika z tego, że jeżeli te same przesłanki dopuszczalności istnieją w ogólnym systemie przewidzianym w art. 263 TFUE oraz w ramach wymogów i warunków szczególnych przyjętych na podstawie art. 263 akapit piąty TFUE, należy je co do zasady interpretować w sposób jednolity. W celu dokonania oceny, czy kwestionowany akt, a mianowicie decyzja pierwotna, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942 dotyczy skarżącej indywidualnie, należy zatem odwołać się do orzecznictwa wydanego w przedmiocie drugiego przypadku, o którym mowa w art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony.
96
Co się tyczy przesłanki indywidualnego oddziaływania w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, należy przypomnieć, że dana osoba, fizyczna lub prawna, inna niż adresat aktu może utrzymywać, iż akt ten dotyczy jej indywidualnie tylko wtedy, gdy ma on wpływ na jej sytuację ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i w związku z tym indywidualizuje w sposób podobny jak adresata aktu (wyrok z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja, 25/62, EU:C:1963:17, s. 223).
97
Ponadto z orzecznictwa wydanego na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE wynika zasada, zgodnie z którą do strony skarżącej, będącej osobą fizyczną lub prawną, która nie jest adresatem aktu, który kwestionuje, należy powołanie i wykazanie na poparcie swojej skargi szczególnych dla niej cech charakterystycznych lub sytuacji faktycznej, która odróżnia ją od wszelkich innych osób i indywidualizuje ją w sposób podobny jak adresata aktu (zob. podobnie postanowienia: z dnia 28 września 2011 r., UCAPT/Rada, T‑96/09, niepublikowane, EU:T:2011:542, pkt 47; z dnia 6 maja 2020 r., Sabo i in./Parlament i Rada, T‑141/19, niepublikowane, EU:T:2020:179, pkt 32). W tym względzie art. 15 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Komisją Odwoławczą przypomina, że to do strony skarżącej należy wykazanie, iż decyzja ACER dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie, zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942.
98
W niniejszej sprawie, jak wynika z opisu argumentów skarżącej zawartego w pkt 43 zaskarżonej decyzji, który nie został zakwestionowany w ramach niniejszego odwołania, w związku z pkt 24–28 jej pisma przedstawiającego podstawy odwołania do Komisji Odwoławczej z dnia 27 kwietnia 2022 r., skarżąca twierdziła przed Komisją Odwoławczą, że decyzja pierwotna dotyczy jej indywidualnie ze względu na to, że prowadzi ona działalność na niemieckim rynku energii bilansującej i jest jednym z największych dostawców na tym rynku. Decyzja ta ma wpływ na z góry określoną grupę podmiotów gospodarczych, składającą się z dostawców energii bilansującej, którym udało się wstępnie zakwalifikować instalacje do dostarczania energii bilansującej lub których instalacje są w trakcie wstępnej kwalifikacji.
99
W pkt 44–48 zaskarżonej decyzji Komisja Odwoławcza zbadała „cechy charakterystyczne” lub „sytuacje faktyczne”, na które powołuje się skarżąca, i stwierdziła, że nie są one wystarczające, aby ją zindywidualizować w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223).
100
W ramach niniejszej skargi skarżąca zarzuca w istocie Komisji Odwoławczej, że ta nie stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż decyzja pierwotna dotyczyła skarżącej indywidualnie ze względu na szczególne dla niej cechy charakterystyczne, które, w szczególności rozpatrywane łącznie, odróżniały ją od każdej innej osoby.
101
Po pierwsze, skarżąca powołuje się na istotny wpływ decyzji pierwotnej na jej pozycję na niemieckim rynku dostaw energii bilansującej. Decyzja pierwotna stanowi ingerencję w ten rynek, uniemożliwiając swobodne kształtowanie cen, naruszając wolność prowadzenia działalności gospodarczej, ograniczając możliwości konkurencji cenowej i uniemożliwiając dostawcom energii, nawet tym posiadającym skuteczne i konkurencyjne instalacje, pokrycie kosztów alternatywnych, które mogą być bardzo wysokie w okresach wysokiego zapotrzebowania na energię bilansującą. Decyzja pierwotna dotyczy jedynie stosunkowo niewielkiej i stabilnej liczby dostawców energii bilansującej, którzy tak jak skarżąca prowadzą działalność w Republice Czeskiej, w Niemczech lub w Austrii, jedynych obszarach, na których obecnie działają europejskie platformy PICASSO i MARI, i którym udało się, po przeprowadzeniu długiego i kosztownego postępowania, wstępnie zakwalifikować instalacje do dostarczania energii bilansującej. Decyzja pierwotna doprowadziła do obniżenia wartości znacznych inwestycji poczynionych przez tych dostawców energii bilansującej w celu uzyskania wstępnej kwalifikacji ich instalacji, podczas gdy ich potencjalni konkurenci mieli możliwość uniknięcia tych inwestycji poprzez rezygnację z wejścia na rynek.
102
Po drugie, skarżąca powołuje się na fakt aktywnego udziału w postępowaniu, które doprowadziło do wydania decyzji pierwotnej.
103
Po trzecie, skarżąca powołuje się na fakt, że ACER należycie uwzględnił w decyzji pierwotnej jej sytuację materialną.
104
Po czwarte, skarżąca powołuje się na to, że gwarancje proceduralne przyznane jej przez prawo Unii zostały naruszone w kontekście przyjęcia decyzji pierwotnej. Wreszcie skarżąca utrzymuje zasadniczo, że przesłankę indywidualnego oddziaływania należy interpretować w sposób szczególny w ramach odwołań wnoszonych do Komisji Odwoławczej od decyzji ACER, biorąc pod uwagę dużą liczbę uczestników rynku, na których decyzje te mogą mieć wpływ.
105
W swoich pismach procesowych ACER popiera stanowisko Komisji Odwoławczej, zgodnie z którym „cechy charakterystyczne” lub „sytuacje faktyczne”, na które powołuje się skarżąca przed Sądem, rozpatrywane osobno lub łącznie, nie są wystarczające, aby ją zindywidualizować w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223) (zob. pkt 99 powyżej).
106
Co się tyczy „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, na które skarżąca powołała się przed Komisją Odwoławczą i które zostały zbadane przez tę komisję w zaskarżonej decyzji, a mianowicie okoliczności, że prowadzi ona działalność na niemieckim rynku energii bilansującej, oraz okoliczności, że jest jednym z największych dostawców na tym rynku, które następnie rozwinęła w ramach niniejszej skargi, podnosząc, że jej pozycja na tym rynku uległa istotnej zmianie wskutek decyzji pierwotnej (zob. pkt 98, 99 i 101 powyżej), skarżąca odsyła do orzecznictwa sądu Unii w dziedzinie pomocy państwa i koncentracji.
107
W tym względzie należy niewątpliwie stwierdzić, że zgodnie z orzecznictwem za podmioty, których decyzja Komisji kończąca formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy państwa dotyczy indywidualnie, uznane zostały między innymi – poza przedsiębiorstwem, które jest beneficjentem środka pomocy będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji – przedsiębiorstwa z nim konkurujące, które odegrały aktywną rolę w ramach tego postępowania, o ile ich pozycja na rynku uległa istotnej zmianie wskutek tego środka pomocy (zob. wyrok z dnia 2 września 2021 r., Ja zum Nürburgring/Komisja, C‑647/19 P, EU:C:2021:666, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym kontekście przedsiębiorstwo nie może powoływać się jedynie na okoliczność, że jest konkurentem przedsiębiorstwa będącego beneficjentem środka pomocy, lecz winno wykazać ponadto, że znajduje się w sytuacji faktycznej, która indywidualizuje je w sposób analogiczny do adresata decyzji (wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r., British Aggregates/Komisja, C‑487/06 P, EU:C:2008:757, pkt 48).
108
Ponadto z orzecznictwa w dziedzinie koncentracji wynika, że w przypadku decyzji stwierdzającej zgodność koncentracji z rynkiem wewnętrznym oceny, czy decyzja dotyczy indywidualnie przedsiębiorstwa trzeciego, które nie jest stroną koncentracji, należy dokonać na podstawie, po pierwsze, udziału tego przedsiębiorstwa w postępowaniu administracyjnym, a po drugie, wpływu na jego pozycję rynkową. Aby uznać w tym kontekście wpływ na pozycję rynkową strony skarżącej, sąd Unii bierze pod uwagę albo to, że jest ona jednym z głównych konkurentów stron koncentracji, które są beneficjentami decyzji zezwalającej na koncentrację (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 lipca 2006 r., easyJet/Komisja, T‑177/04, EU:T:2006:187, pkt 37; z dnia 20 grudnia 2023 r., Mainova/Komisja, T‑64/21, niepublikowany, odwołanie w toku, EU:T:2023:843, pkt 85; z dnia 20 grudnia 2023 r., enercity/Komisja, T‑65/21, niepublikowany, odwołanie w toku, EU:T:2023:844, pkt 83), albo to, że jest ona zwykłym konkurentem tych stron, ale koncentracja ma konkretnie wskazany potencjalny wpływ na jej sytuację gospodarczą, taki jak obniżenie wartości istotnych inwestycji zrealizowanych i obliczonych w perspektywie długoterminowej, z uwzględnieniem istniejącej wcześniej struktury rynku (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 maja 2023 r., EVH/Komisja, T‑312/20, odwołanie w toku, EU:T:2023:252, pkt 42, 46; z dnia 17 maja 2023 r., TEAG/Komisja, T‑315/20, niepublikowany, odwołanie w toku, EU:T:2023:259, pkt 42, 46; z dnia 17 maja 2023 r., GGEW/Komisja, T‑319/20, niepublikowany, odwołanie w toku, EU:T:2023:263, pkt 42, 46), albo to, że jest ona potencjalnym konkurentem stron koncentracji w przypadku rynków oligopolistycznych, albo, w pewnych okolicznościach, że jest obecna na rynkach sąsiednich, wyższego lub niższego szczebla względem rynków, na których działa przedsiębiorstwo posiadające pozycję monopolistyczną, które postrzega swoją pozycję jako wzmocnioną w wyniku koncentracji (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2003 r., ARD/Komisja, T‑158/00, EU:T:2003:246, pkt 78).
109
Jednakże orzecznictwo przytoczone w pkt 107 i 108 powyżej opiera się, przynajmniej częściowo, na istnieniu aktualnego lub potencjalnego stosunku konkurencji między beneficjentami spornej decyzji na rynku, którego decyzja ta dotyczy, a stroną skarżącą, której pozycja na tym rynku lub na rynkach sąsiednich wyższego lub niższego szczebla uległa, w konkretnie wskazany sposób, negatywnej – a w stosownym przypadku istotnej – zmianie wskutek wspomnianej decyzji.
110
W niniejszej sprawie skarżąca nie twierdzi ani tym bardziej nie wykazuje, że niektórzy z jej konkurentów na niemieckim rynku energii bilansującej, na którym działa i którego dotyczy decyzja pierwotna, czerpią korzyści ze wspomnianej decyzji na tym rynku. Przeciwnie, z jej argumentacji wynika, że ogranicza się ona do wskazania ogólnego wpływu decyzji pierwotnej na niemiecki rynek energii bilansującej, która negatywnie wpływa na wszystkich dostawców energii bilansującej, działających tak jak skarżąca na tym rynku, a także na rynkach czeskim i austriackim.
111
Nawet jeśli założyć, że skarżąca, jako jeden z największych dostawców na niemieckim rynku bilansującym energii, poniosła większe szkody gospodarcze niż niektórzy z jej konkurentów na tym rynku, to nie wystarcza to do zindywidualizowania jej w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223). Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że okoliczność, iż dany akt dotyczy niektórych podmiotów gospodarczych w większym stopniu niż ich konkurentów, nie wystarcza, aby uznać, że akt ten dotyczy ich indywidualnie. Tak więc nawet przy założeniu, że decyzja ma szczególny wpływ na sytuację ekonomiczną strony skarżącej, okoliczność ta nie wystarcza do odróżnienia jej od wszelkich innych osób (postanowienia: z dnia 2 kwietnia 2004 r., Gonnelli i AIFO/Komisja, T‑231/02, EU:T:2004:105, pkt 45; z dnia 12 marca 2007 r., Confcooperative, Unione regionale della Cooperazione Fvg Federagricole i in./Komisja, T‑418/04, niepublikowane, EU:T:2007:83, pkt 57; z dnia 13 listopada 2008 r., Lemaître Sécurité/Komisja, T‑301/06, niepublikowane, EU:T:2008:495, pkt 24).
112
Ponadto okoliczność, że decyzja pierwotna dotyczy stosunkowo niewielkiej i stabilnej liczby dostawców energii bilansującej, którym – tak jak skarżąca – udało się wstępnie zakwalifikować instalacje do dostarczania energii bilansującej i którzy prowadzą działalność na niemieckim rynku energii bilansującej, a także na rynkach czeskim i austriackim, również nie może wystarczyć do zindywidualizowania skarżącej w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223). Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem również, że możliwość ustalenia z większą lub mniejszą dokładnością liczby czy też nawet tożsamości podmiotów prawa, wobec których ma zastosowanie dany środek, w żaden sposób nie skutkuje tym, że należy uznać, iż środek ten dotyczy ich indywidualnie, skoro stosowany jest on ze względu na zaistnienie określonej w danym akcie obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej (zob. wyrok z dnia 18 października 2018 r., Internacional de Productos Metálicos/Komisja, C‑145/17 P, EU:C:2018:839, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienia: z dnia 19 września 2022 r., TDK Foil Italy/Komisja, T‑788/21, niepublikowane, EU:T:2022:581, pkt 18; z dnia 7 grudnia 2022 r., Sunrise Medical i Sunrise Medical Logistics/Komisja, T‑721/21, niepublikowane, EU:T:2022:791, pkt 53). Tymczasem w niniejszej sprawie, jak zauważyła zasadniczo Komisja Odwoławcza w pkt 48 zaskarżonej decyzji, decyzja pierwotna dotyczy wszystkich dostawców energii bilansującej w ten sam sposób, ponieważ ma ona zastosowanie do wszystkich uczestników rynku, którzy pragną wymieniać energię bilansującą w Niemczech, ale także w Republice Czeskiej i w Austrii, na europejskich platformach PICASSO i MARI.
113
Wreszcie porównanie, które skarżąca przeprowadza w swoich pismach procesowych pomiędzy swoją sytuacją i sytuacją swoich konkurentów na niemieckim rynku energii bilansującej w następstwie wydania decyzji pierwotnej a sytuacją potencjalnych konkurentów na tym rynku, którzy mogli skorzystać z tej decyzji, rezygnując w jej świetle z poniesienia kosztów związanych ze wstępną kwalifikacją ich instalacji, aby móc wejść na ten rynek, również nie pozwala na wykazanie istnienia rzeczywistego lub potencjalnego stosunku konkurencji między tymi pierwszymi a drugimi.
114
Ponadto skarżąca nie twierdzi ani tym bardziej nie wykazuje, że pozostaje w aktualnym lub potencjalnym stosunku konkurencji z adresatami i – jej zdaniem – rzeczywistymi beneficjentami decyzji pierwotnej na niemieckim rynku energii bilansującej, czyli z OSP, których ta decyzja dotyczy.
115
W tych okolicznościach skarżąca, która nie wykazała, że pozostaje w aktualnym lub potencjalnym stosunku konkurencji z beneficjentami decyzji pierwotnej na niemieckim rynku energii bilansującej, na którym działa i którego dotyczy decyzja pierwotna, nie może skutecznie powoływać się na orzecznictwo przytoczone w pkt 107 i 108 powyżej, aby twierdzić, jak to czyni w niniejszej sprawie, że jej pozycja na tym rynku uległa istotnej zmianie wskutek rzeczonej decyzji.
116
Co się zatem tyczy „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, na które skarżąca powołała się przed Komisją Odwoławczą, a mianowicie okoliczności, że prowadzi ona działalność na niemieckim rynku energii bilansującej, oraz okoliczności, że jest jednym z największych dostawców na tym rynku, które następnie rozwinęła w ramach niniejszej skargi, podnosząc, że jej pozycja na tym rynku uległa istotnej zmianie wskutek decyzji pierwotnej w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 107 i 108 powyżej, należy stwierdzić, że Komisja Odwoławcza słusznie uznała w pkt 45–48 zaskarżonej decyzji, iż okoliczności te nie mogą same w sobie zindywidualizować skarżącej w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223).
117
Co się tyczy „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, które nie zostały wymienione w zaskarżonej decyzji jako te, na które skarżąca powołała się przed Komisją Odwoławczą, i które w związku z tym nie zostały zbadane przez tę komisję we wspomnianej decyzji, lecz na które skarżąca powołuje się w ramach niniejszej skargi (zob. pkt 102–104 powyżej), Sąd wezwał strony w ramach środków organizacji postępowania do zajęcia stanowiska w przedmiocie ich dopuszczalności.
118
W tym względzie skarżąca podniosła, że legitymacja procesowa do wniesienia odwołania do Komisji Odwoławczej jest kwestią, którą komisja ta powinna zbadać z urzędu na podstawie zastosowania, w drodze analogii, orzecznictwa, zgodnie z którym dopuszczalność wniesionej do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności stanowi bezwzględną przesłankę procesową, którą powinien on zbadać w każdym czasie, nawet z urzędu, a także na podstawie art. 15 regulaminu postępowania przed Komisją Odwoławczą. Co się tyczy indywidualnego oddziaływania na stronę skarżącą, komisja ta powinna była uwzględnić z urzędu wszystkie dostępne jej informacje. W niniejszej sprawie komisja ta miała dostęp do sprawozdania z oceny konsultacji społecznych przeprowadzonych przez ACER na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/942, zawartego w załączniku II do decyzji pierwotnej i potwierdzającego jej aktywny udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji pierwotnej. Ponadto skarżąca wskazuje, że wspomniała o tym udziale w pkt 27 i 49 pisma przedstawiającego podstawy odwołania do Komisji Odwoławczej z dnia 27 kwietnia 2022 r., w których odsyłała bardziej szczegółowo do załącznika II do decyzji pierwotnej w przypisach 9 i 19 oraz do pkt 25–33 uwag uzupełniających z dnia 22 lipca 2022 r. Ponadto skarżąca wskazuje, że w ramach zarzutu szóstego nieważności podniosła okoliczność, w pkt 118 i nast. pisma przedstawiającego podstawy odwołania oraz w pkt 26 uwag uzupełniających, iż jej prawo do bycia wysłuchaną na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/942 zostało naruszone w ramach postępowania administracyjnego; wspomniała w nich również o przysługującym jej prawie do konsultacji na podstawie art. 14 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia.
119
W odniesieniu do indywidualnego oddziaływania na skarżącą ACER uznał, że skarżąca oparła się zasadniczo w pkt 24–28 pisma przedstawiającego podstawy odwołania, które odnoszą się do tej kwestii, na okoliczności, że jest ona jednym z największych dostawców działających na niemieckim rynku energii bilansującej i że jest niedopuszczalne, bo spóźnione, późniejsze podnoszenie przez nią innych „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, które mogły ją zindywidualizować w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223).
120
W tym względzie należy stwierdzić, że „cechy charakterystyczne” lub „sytuacje faktyczne”, które nie zostały podniesione lub wykazane przez stronę skarżącą przed Komisją Odwoławczą, nie mogą zostać uwzględnione przez Sąd przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 29 rozporządzenia 2019/942 w związku z art. 263 TFUE zadaniem Sądu jest zbadanie zgodności z prawem decyzji podjętej przez Komisję Odwoławczą poprzez przeprowadzenie kontroli zastosowania prawa Unii przez tę komisję, zwłaszcza w świetle okoliczności faktycznych, jakie zostały jej przedstawione. Sąd nie może natomiast przeprowadzić takiej kontroli, uwzględniając nowe okoliczności faktyczne, na które się przed nim powołano lub które mu przedłożono (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 54; z dnia 15 kwietnia 2010 r., Schräder/CPVO, C‑38/09 P, EU:C:2010:196, pkt 76).
121
Ponadto z przepisów regulujących postępowanie przed sądami Unii, w szczególności z art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz z art. 76 i art. 84 § 1 regulaminu postępowania wynika, że co do zasady to strony określają spór i ustalają jego zakres oraz że sąd Unii nie może orzekać ultra petita (zob. wyrok z dnia 17 września 2020 r., Alfamicro/Komisja, C‑623/19 P, niepublikowany, EU:C:2020:734, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 22 grudnia 2022 r., Parlament/Moi, C‑246/21 P, niepublikowany, EU:C:2022:1026, pkt 55). Ponadto zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, art. 120 lit. c) i d) regulaminu postępowania przed Trybunałem oraz art. 76 akapit pierwszy lit. d) i e) regulaminu postępowania w ramach skargi bezpośredniej przed sądami Unii skarga powinna zawierać w szczególności przedmiot sporu, zwięzłe przedstawienie podniesionych zarzutów oraz żądania strony skarżącej.
122
W niniejszej sprawie w pkt 24–28 pisma przedstawiającego podstawy odwołania skarżąca oparła się zasadniczo – aby twierdzić, że decyzja pierwotna, która doprowadziła do czasowego zablokowania ceny sprzedaży energii bilansującej OSP, dotyczy jej indywidualnie – na szczególnej okoliczności, zgodnie z którą jest ona jednym z największych dostawców działających na niemieckim rynku tej energii.
123
Tymczasem zgodnie z orzecznictwem oraz brzmieniem art. 15 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Komisją Odwoławczą, o których mowa w pkt 97 powyżej, wspomniana komisja mogła zasadnie uznać w zaskarżonej decyzji jedynie taką szczególną okoliczność, na którą skarżąca prawidłowo się przed nią powołała jako mogącą ją zindywidualizować w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223), bez konieczności badania, czy inne „cechy charakterystyczne” lub inne „sytuacje faktyczne”, które mogą ją indywidualizować, można wywieść z pisma przedstawiającego podstawy odwołania, z załączników do niego, z uwag uzupełniających lub, bardziej ogólnie, z akt sprawy.
124
Nawet przy założeniu, że Komisja Odwoławcza niezgodnie z prawem nie uwzględniła w zaskarżonej decyzji wszystkich „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, na które powołała się przed nią skarżąca, do skarżącej należało przedstawienie tego zarzutu sformułowanego w taki sposób, aby spełniał wymogi jasności i precyzji określone w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania (zob. pkt 114 powyżej).
125
Pominięcie rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania może bowiem prowadzić do stwierdzenia nieważności, przynajmniej w części, decyzji wydanej przez niezależną izbę odwoławczą jednego z organów lub jednostek organizacyjnych Unii, o których mowa w art. 58a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 8 czerwca 2016 r., GREEN BEANS, T‑585/15, niepublikowany, EU:T:2016:339, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).
126
Tymczasem o ile w pkt 50–59 skargi skarżąca powołuje się, jako na okoliczności mogące ją zindywidualizować w rozumieniu orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17, s. 223), na swój aktywny udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji pierwotnej i na naruszenie jej prawa do przedstawienia uwag przed wydaniem tej decyzji, zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/942 i art. 41 Karty, o tyle nie podniosła ona w tym względzie w sposób jasny i precyzyjny zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji opartego na tym, że w decyzji tej Komisja Odwoławcza niezgodnie z prawem zaniechała wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie tych „cech charakterystycznych” lub „sytuacji faktycznych”, które zostały przed nią należycie podniesione.
127
W związku z tym nie jest dopuszczalne powoływanie się przez skarżącą w ramach niniejszej skargi na „cechy charakterystyczne” lub „sytuacje faktyczne”, które nie zostały wymienione w zaskarżonej decyzji jako te, na które skarżąca powołała się przed Komisją Odwoławczą, i które w związku z tym nie zostały zbadane przez tę komisję we wspomnianej decyzji (zob. pkt 102–104 powyżej).
128
Należy zatem oddalić zarzut pierwszy jako bezzasadny, w związku z czym żądanie główne, zmierzające do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, które jest pozbawione jakichkolwiek podstaw, należy oddalić jako bezzasadne. Należy zatem przystąpić do zbadania żądania ewentualnego.
W przedmiocie żądania ewentualnego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej
129
Na poparcie żądania ewentualnego skarżąca podnosi sześć zarzutów, dotyczących zasadniczo, po pierwsze, naruszenia art. 10 ust. 1 rozporządzenia 2019/942, po drugie, braku właściwości ACER do podjęcia decyzji w przedmiocie propozycji OSP, po trzecie, braku właściwości ACER do utworzenia uregulowania autonomicznego w stosunku do uregulowania zaproponowanego przez OSP, po czwarte, naruszenia celów realizowanych przez rozporządzenie 2017/2195, po piąte, braku uzasadnienia, i po szóste, naruszenia prawa do bycia wysłuchaną zagwarantowanego w art. 41 Karty i w art. 14 ust. 6 rozporządzenia 2019/942.
130
ACER podnosi, że żądanie ewentualne, złożone w dniu 17 lutego 2023 r., jest oczywiście niedopuszczalne ze względu na niedochowanie terminu dwóch miesięcy i dziesięciu dni na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej, określonego w art. 263 akapit szósty TFUE w związku z art. 60 regulaminu postępowania, który to termin biegł najpóźniej od dnia wniesienia przez skarżącą odwołania do Komisji Odwoławczej, czyli od dnia 27 kwietnia 2022 r. Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na żaden usprawiedliwiony błąd, przy czym należy zauważyć, że informacje o środkach odwoławczych zawarte w decyzji pierwotnej były wyraźnie skierowane do jej adresatów i że wykładnia zgodna treści art. 29 rozporządzenia 2019/942 wymagała uznania, że przepis ten nie narusza prawa skarżącej do wniesienia bezpośrednio do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony. W każdym wypadku żądanie ewentualne należy oddalić jako bezzasadne.
131
Skarżąca podnosi, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi wynika w niniejszym przypadku z usprawiedliwionego błędu, ponieważ w świetle wskazówek dotyczących środków odwoławczych zawartych w decyzji pierwotnej oraz brzmienia art. 29 rozporządzenia 2019/942 miała ona podstawy, by sądzić, że może wnieść do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności bez uprzedniego wyczerpania postępowania odwoławczego, o którym mowa w art. 28 wspomnianego rozporządzenia.
132
Co się tyczy podniesionego przez ACER zarzutu niedopuszczalności żądania ewentualnego, należy przede wszystkim zauważyć, że – jak wynika z pkt 45 powyżej – skarżąca mogła w niniejszej sprawie wnieść skargę o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej bezpośrednio do sądu Unii na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony.
133
Ponadto z art. 263 akapit szósty TFUE wynika, że skargi o stwierdzenie nieważności wnosi się w terminie dwóch miesięcy od daty publikacji aktu lub jego notyfikowania stronie skarżącej, stosownie do przypadku, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez skarżącą wiadomości o tym akcie.
134
Od stosowania uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych można odstąpić jedynie w zupełnie wyjątkowych okolicznościach, w razie wystąpienia nieprzewidywalnych okoliczności lub przypadku siły wyższej, zgodnie z art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ponieważ ścisłe stosowanie tych norm odpowiada wymogom pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu w ramach wymiaru sprawiedliwości (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r., SV Capital/ABE, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo).
135
Z orzecznictwa wynika również, że w ramach uregulowań Unii dotyczących terminów procesowych pojęcie „usprawiedliwionego błędu”, pozwalającego na odstąpienie od tych terminów, dotyczy jedynie wyjątkowych okoliczności, w szczególności kiedy zachowanie danej instytucji samo doprowadziło albo w decydującym zakresie przyczyniło się do powstania zrozumiałych wątpliwości w świadomości osoby działającej w dobrej wierze, zachowującej wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2016 r., SV Capital/ABE, C‑577/15 P, EU:C:2016:947, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).
136
W niniejszej sprawie decyzja pierwotna została opublikowana na stronie internetowej ACER w dniu 28 lutego 2022 r., a skarżąca wniosła odwołanie do Komisji Odwoławczej w dniu 27 kwietnia 2022 r. Nawet przy założeniu, że skarżąca powzięła wiadomość o decyzji pierwotnej w tym samym dniu, w którym wniosła odwołanie do Komisji Odwoławczej, to w zastosowaniu zasad obliczania terminów przewidzianych w art. 58 i 60 regulaminu postępowania, które odpowiadają art. 49 i 51 regulaminu postępowania przed Trybunałem, należy stwierdzić, że w dniu wniesienia niniejszej skargi, czyli w dniu 17 lutego 2023 r., skarżąca nie mogła już zaskarżyć wspomnianej decyzji.
137
Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca nie ma podstaw, by powoływać się na usprawiedliwiony błąd w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 135 powyżej.
138
Po pierwsze bowiem, ACER nie udzielił skarżącej żadnego konkretnego zapewnienia co do właściwości Komisji Odwoławczej do rozpoznania odwołania wniesionego przez nią od decyzji pierwotnej, ponieważ wskazówki dotyczące środków odwoławczych znajdujące się na końcu decyzji pierwotnej były wyraźnie przeznaczone dla „adresatów” tej decyzji, czyli OSP z danego regionu CORE, w odniesieniu do których były one zresztą prawidłowe (zob. pkt 44 powyżej). Natomiast decyzja pierwotna nie zawierała żadnych informacji na temat środków odwoławczych, z jakich powinny skorzystać osoby fizyczne lub prawne inne niż ci adresaci. W związku z tym wspomnianych wskazówek nie można uznać za zachowanie ACER mogące wywołać u skarżącej zrozumiałe wątpliwości co do właściwości Komisji Odwoławczej do rozpoznania odwołania wniesionego przez nią od decyzji pierwotnej.
139
Po drugie, wykładnia brzmienia art. 29 rozporządzenia 2019/942 zgodna z prawem pierwotnym Unii wymagała uznania, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, by osoby fizyczne lub prawne, których akt o charakterze generalnym ACER pozbawiony środków wykonawczych dotyczył – podobnie jak skarżącej – bezpośrednio, ale nie dotyczył indywidualnie, mogły wnieść skargę o stwierdzenie nieważności tego aktu bezpośrednio do sądu Unii na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony. Ponadto w pkt 117 skargi sama skarżąca podniosła, że „[s]karga będąca przedmiotem żądania ewentualnego nie jest uzależniona od wyczerpania środków odwoławczych zgodnie z art. 263 akapit piąty TFUE i art. 29 rozporządzenia 2019/942, ponieważ możliwość wniesienia przez [nią] bezpośredniej skargi przez jest wymagana przez prawo pierwotne”.
140
Tak więc w niniejszej sprawie skarżąca nie może skutecznie powoływać się na orzecznictwo, które opierało się na ogólnym brzmieniu pewnych aktów regulujących środki odwoławcze lub na istniejących praktykach do celów stwierdzenia usprawiedliwionego błędu w związku ze spóźnionym wniesieniem skargi do sądu Unii po wyczerpaniu wewnętrznego środka odwoławczego, który w tym konkretnym przypadku i zgodnie z orzecznictwem nie miał zastosowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 1972 r., Marcato/Komisja, 44/71, EU:C:1972:53, pkt 5–9; z dnia 5 kwietnia 1979 r., Orlandi/Komisja, 117/78, EU:C:1979:109, pkt 9–11).
141
Wynika z tego, że skarżąca nie może powoływać się na jakikolwiek usprawiedliwiony błąd, który mógłby pozwolić jej na odstąpienie w niniejszej sprawie od obowiązku dochowania wyznaczonego terminu do wniesienia skargi.
142
W konsekwencji żądanie ewentualne, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej, również należy odrzucić jako niedopuszczalne, co skutkuje oddaleniem skargi w całości.
W przedmiocie kosztów
143
Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
144
Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem ACER – obciążyć ją kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (trzecia izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1)
Skarga zostaje oddalona.
2)
RWE Supply & Trading GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.
van der Woude
Škvařilová-Pelzl
Nõmm
Steinfatt
Kukovec
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2025 r.
Podpisy
Spis treści
Okoliczności powstania sporu
Żądania stron
Co do prawa
W przedmiocie żądania głównego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 263 akapit czwarty TFUE
W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej wyrażonej w art. 47 Karty i w ogólnych zasadach prawa Unii
W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 rozporządzenia 2019/942
W przedmiocie żądania ewentualnego, zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej
W przedmiocie kosztów
(
*1
)	Język postępowania: niemiecki.