61968C0020
CONCLUSIE VAN DE ADVOCAAT-GENERAAL J. GAND
VAN 18 JUNI 1969 (
1
)
Mijnheer de President,
mijne heren Rechters,
De heden te behandelen zaak heeft betrekking op de omvang van de financiële rechten waarop de heer Pasetti aanspraak kan maken ingevolge het besluit waarbij zijn dienst definitief werd beëindigd overeenkomstig het bepaalde bij artikel 4 van de verordening van de Raad no. 259/68.
I
Verzoeker die in januari 1956 bij de Juridische Dienst van de Hoge Autoriteit tewerk werd gesteld, zag in hetzelfde jaar het ambtenarenstatuut van de E.G.K.S. op zich toegepast en verkreeg een aanstelling in vaste dienst in de rang A/3. Uit dien hoofde — en evenals de ambtenaren in de rangen A/1 en A/2 — kon hij te allen tijde om redenen van dienstbelang van zijn post worden ontheven (artikel 42 van het Statuut); in dat geval zou hij recht hebben op een tijdelijke vergoeding en vervolgens op pensioen, waarvoor een gunstiger berekening gold dan die voorzien in artikel 34 ten aanzien van de ambtenaren die, in verband met een vermindering van de personeelssterkte, met de opheffing van bepaalde posten gepaard gaande, op wachtgeld werden gesteld.
Deze regeling werd gewijzigd bij artikel 50 van het ambtenarenstatuut van 1962. Voortaan kunnen slechts de ambtenaren van de rangen A/1 en A/2 om redenen van dienstbelang van hun ambt worden ontheven, en hun financiële aanspraken naderen die welke het nieuwe Statuut toekent aan de ter beschikking gekomen ambtenaren, wier positie overigens minder gunstig schijnt te zijn dan in 1956. Niettemin kan ingevolge artikel 99 de ambtenaar die een ambt bekleedt in de rangen A/1 of A/2 en die vóór 1 januari 1962 in vaste dienst werd aangesteld, ingeval hij nadien van zijn ambt wordt ontheven, de wens te kennen geven dat zijn geldelijke aanspraken overeenkomstig artikel 42 van het oude personeelsstatuut van de E.G.K.S. worden geregeld.
In verband met de fusie der executieven werd de Commissie in artikel 4 van Verordening no. 259/68 van de Raad gemachtigd tot en met 30 juni 1968 ten aanzien van de ambtenaren van alle rangen maatregelen te nemen tot beëindiging van de dienst, welke nog nader zullen moeten worden gekenschetst. Hier zij slechts gezegd, dat de ingevolge artikel 5 der verordening op de aldus ontslagen ambtenaren toe te passen geldelijke regeling in het algemeen niet wezenlijk verschilt van die welke in het Statuut van 1962 in artikel 50 werd voorzien. Doch artikel 7 maakt de regeling in tweeërlei opzicht gunstiger :
—
krachtens paragraaf 1 kunnen de vroegere E.G.K.S.-ambtenaren, met uitzondering van hen die vóór 1 januari 1962 de rangen A/1 of A/2 bekleedden, verzoeken dat hun financiële aanspraken worden vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van artikel 34 van het Statuut van 1956 (de vroegere wachtgeldregeling);
—
krachtens paragraaf 2 kunnen de ambtenaren die vóór 1 januari 1962 de rang A/1 of A/2 bekleedden toepassing verzoeken van artikel 42 van het Statuut van 1956 (de oude regeling van het ontslag om redenen van dienstbelang).
Op 14 maart 1968 verzocht de heer Pasetti dat te zijnen aanzien een maatregel tot beeindiging van de dienst zou worden genomen „overeenkomstig artikel 4, paragraaf 1 der verordening”. Dit verzoek werd ingewilligd bij besluit van 21 mei 1968, bevestigd op 20 juni, en bij brief van 21 juni werd hij uitgenodigd zijn keuze kenbaar te maken met betrekking tot zijn geldelijke aanspraken in verband met de beëindiging van de dienst.
In deze brief werd zonder verdere aanduiding naar artikel 7 van de verordening verwezen, doch uit de tekst van dit artikel blijkt zonder meer dat, behoudens toepassing van artikel 5 der verordening, de keus slechts op artikel 34 van het Statuut van 1956 kon vallen en niet op artikel 42.
Dit is verzoeker niet ontgaan en hij verzoekt dan ook het op 20 juni bekrachtigde besluit van 21 mei 1968 gedeeltelijk nietig te willen verklaren voor zover het zich verzet tegen de afwikkeling van zijn geldelijke aanspraken op grondslag van artikel 42 van het Statuut van 1956. Zonder twijfel vormt dit besluit slechts een toepassing — en wel een juiste toepassing — van artikel 7 der verordening no. 259/68, doch verzoeker acht dit artikel onwettig op de beide volgende gronden: enerzijds zou het verkregen rechten schenden doordat het aan de in het kader der E.G.K.S. vóór 1 januari 1962 in vaste dienst aangestelde A/3 ambtenaren de toepassing van artikel 42 ontzegde — anderzijds zou het door hun te onthouden hetgeen het aan de vóór genoemde datum in de rangen A/1 of A/2 aangestelde ambtenaren toekende tot een discriminatie tussen beide groepen leiden en in strijd zijn met het beginsel van een objectief bestuursbeleid. Indien deze argumentatie gegrond is, zal zulks noodzakelijkerwijs de gedeeltelijke onwettigheid van het hem betreffende individuele besluit met zich brengen. De Commissie, en de Raad die in dit geding intervenieert om de door hem opgestelde verordening te verdedigen, achten het beroep van verzoeker niet ontvankelijk en in ieder geval ongegrond.
Alvorens op de even subtiele als uitvoerige argumentatie van partijen in te gaan, komt het ons nuttig voor een nauwkeuriger beeld van de verordening no. 259/68 te geven en de daarbij ingevoerde regeling te vergelijken met die van het Statuut; op deze wijze kan een gedachtenwisseling waarbij somtijds van het thema werd afgedwaald, wellicht tot de kern van de zaak worden teruggebracht.
—
De nieuwe regeling ziet uitsluitend op de Commissie en is van tijdelijke aard; gedurende haar geldigheid — tot 30 juni 1968 — sluit zij voor de autoriteiten van deze instelling de mogelijkheid uit overeenkomstig de regels van het Statuut besluiten tot terbeschikkingstelling of ontheffing van het ambt te nemen.
—
De daarbij voorziene beëindiging van de dienst kan de ambtenaren van alle rangen treffen, doch de daartoe geldende voorwaarden verschillen naar gelang het ambtenaren van de rangen A/1 of A/2 dan wel de overigen betreft. Ten aanzien van eerstgenoemde groep beschikt de Commissie over een discretionaire bevoegdheid welke zij echter naar objectieve maatstaven moet uitoefenen (arrest 6 mei 1968 Reinarz tegen Commissie der Gemeenschappen 17/68) en er wordt derhalve vrijwel niet afgeweken van de in het Statuut neergelegde regeling omtrent de ontheffing van het ambt. Daarentegen vertoont de regeling welke op de ambtenaren van de andere rangen van toepassing is — die van A/3 daaronder begrepen — een reeks elementen welke eertijds voor de procedure tot terbeschikkingstelling kenmerkend waren: verplichte vermindering van het aantal ambten, advies van de paritaire Commissie en vaststelling van de criteria voor de keuze van de ambtenaren waarop de maatregel van toepassing zal zijn. Anderzijds hebben laatstgenoemden de gelegenheid om te kiezen tussen de beëindiging van de dienst en de terbeschikkingstelling die niet iedere mogelijkheid van terugkeer in de dienst uitsluit.
—
Wij zien dat, evenals in het Statuut met betrekking tot de terbeschikkingstelling neergelegde regeling voorzover het dienstbelang zulks toelaat rekening kan worden gehouden met de verzoeken van ambtenaren tot het nemen van een maatregel ter beëindiging van de dienst. Gelet op de tekst is het evenwel niet zeker dat hij die de dienst wenst te verlaten ook de terbeschikkingstelling kan kiezen (in casu werd de regeling wellicht niet in deze zin toegepast).
Uit al deze elementen blijkt ons inziens dat met de verordening no. 259/68 een stelsel wordt ingevoerd hetwelk, over het geheel genomen, niet volledig kan worden teruggebracht tot een der in het Statuut voorziene wijzen waarop het dienstverband kan eindigen en dat verklaard moet worden uit de noodzaak van tijdelijke en uitzonderlijke voorzieningen. De diensten moesten worden gerationaliseerd en het aantal ambten verminderd; men heeft ernaar gestreefd een regeling te construeren die zowel aan de Commissie als aan de ambtenaren uiteenlopende mogelijkheden biedt naar gelang van de onderscheidene siruaties welke zich konden voordoen. Wat betreft de keuze van de aan het kader te onttrekken ambtenaren, wordt in dit stelsel de discretionaire bevoegdheid — de eenzijdige doch gecontroleerde aanwijzing — met het vrijwillige vertrek gecombineerd. Wat betreft de op die ambtenaren toe te passen geldelijke regeling, vertoont het eveneens voldoende verscheidenheid om aan een ieder, naar gelang van leeftijd of diensttijd, verschillende mogelijkheden te openen. Deze regeling vormt een geheel en moet als zodanig worden beoordeeld.
II
In het licht van deze algemene opmerkingen behandelen wij thans allereerst de zowel door de Commissie als de Raad tegen het beroep van de heer Pasetti voorgedragen middelen van niet ontvankelijkheid.
1.
De Commissie stelt in de eerste plaats dat het beroep niet ontvankelijk is daar de bestreden maatregel verzoeker geen nadeel zou kunnen toebrengen. Hij heeft namelijk zelf om een maatregel tot beëindiging van de dienst verzocht „overeenkomstig artikel 4, paragraaf 1 van verordening no. 259/68 van de Raad”, doch deze paragraaf bepaalt verder dat bedoelde maatregelen worden genomen „overeenkomstig onderstaande bepalingen” die in de volgende artikelen nader worden omschreven, in het bijzonder wat de geldelijke gevolgen betreft. De heer Pasetti heeft dus om toepassing van het geheel der bepalingen dezer verordening verzocht en aan dit verzoek geen enkel voorbehoud verbonden; het genomen besluit is dus geheel door hem gewild en de Commissie roept hier het adagium „volenti non fit iniuria” in.
Deze argumentatie beantwoordt verzoeker met een beroep op de omstandigheden waaronder hij zijn verzoek op een daartoe vooraf opgesteld formulier heeft ingediend, hetwelk hem werd toegezonden op een tijdstip waarop hij nog geen kennis had kunnen nemen van de verordening, een verweer hetwelk ons in casu van weinig belang schijnt. Hij merkt op dat uit zijn verzoek geen geanticipeerde afstand mag worden afgeleid van het recht om beroep in te stellen tegen een nog niet genomen besluit, een tegenwerping die ons van meer gewicht schijnt. Maar hetgeen ons er met name van weerhoudt het door de Commissie voorgedragen middel van niet-ontvankelijkheid gegrond te achten, is de overweging dat het adagium „volenti non fit iniuria” ons inziens niet kan gelden voor de betrekkingen tussen de Commissie en haar ambtenaren en zulks met name daar deze betrekkingen — wij stellen ons voor op dit punt terug te komen — van statutaire en niet van contractuele aard zijn. De administratie moet het recht eerbiedigen. Indien een door haar genomen besluit een gebrek vertoont dat zijn onwettigheid medebrengt — een punt dat tot de behandeling ten principale behoort — moet het een voorwerp van beroep kunnen vormen, ook al kwam het besluit op verzoek van de betrokken ambtenaar tot stand.
2.
Twee andere door de Commissie voorgedragen middelen van niet-ontvankelijkheid behoeven evenmin een uitvoerige beschouwing. Het eerste is gegrond op de omstandigheid dat, nu de bij verordening no. 259/68 op verzoeker toepasselijk verklaarde regeling gunstiger is dan de vroegere, verzoeker bij de bestrijding daarvan geen belang zou hebben. Het andere middel berust op de overweging dat de bij de verordening voorziene maatregel een andere zou zijn dan de in het Statuut voorziene ontheffing van het ambt, de enige waarbij de ambtenaar aanspraak zou kunnen maken op toepassing van artikel 42 van het Statuut van 1956. Gelijk de Commissie zelf erkent houdt deze argumentatie nauw verband met het geschil ten gronde. Immers kunnen enerzijds de voor de ambtenaar uit de toepassing van een bepaalde regeling voortvloeiende financiële aanspraken niet op algemene en abstracte wijze worden beoordeeld, want naar gelang van zijn leeftijd, diensttijd of andere factoren kan een bepaalde regeling voor een ambtenaar de voorkeur verdienen en deze omstandigheid achten wij voor de ontvankelijkheid van het beroep zonder belang. Anderzijds moet het onderscheid tussen de „ontheffing van het ambt” van het Statuut en de „definitieve beëindiging van de dienst” van verordening no. 259/68 worden aangetoond, wil men aannemelijk maken dat artikel 42 van het Statuut van 1956 op eerstgenoemde en niet op laatstgenoemde maatregel van toepassing is en, niettegenstaande hetgeen wij hierboven daartoe hebben gesteld, zulks is niet op het eerste gezicht evident.
3.
De Raad, in zijn interventie de ontvankelijkheid van het beroep betwijfelend, kiest daartoe een ander uitgangspunt.
Verzoeker vordert dat artikel 7 van de verordening op zijn geval van toepassing zou worden verklaard, doch is het hiertoe vereiste belang gegeven ?
Immers, indien artikel 7, in zijn beide paragrafen, op hem niet van toepassing wordt verklaard, verliest hij het genot van de bepalingen welke vóór 1962 op de terbeschikkingstelling van toepassing waren, zonder daardoor het genot van de vóór genoemde datum van kracht zijnde bepalingen betreffende de ontheffing van het ambt te verkrijgen.
Wij menen dat het beroep van de heer Pasetti aldus moet worden verstaan dat hij de onwettigheid inroept van artikel 7, paragraaf 2, voor zover deze bepaling de vóór 1962 vast aangestelde ambtenaren van zijn toepassing uitsluit en derhalve in die zin dat deze bepaling hem niet kan worden tegengeworpen. Zou deze onwettigheid worden aangetoond — een vraag die tot de behandeling van het geschil ten principale behoort — dan zou het besluit van de Commissie vernietigd moeten worden en de Commissie gehouden zijn ter uitvoering van Uw arrest een nieuw besluit te nemen, daarbij rekening houdend met de rechten welke door U aan verzoeker zouden worden toegekend. Dit betekent dat verzoeker stellig belang heeft de wettigheid van artikel 7 der verordening — zij het overeenkomstig de voorwaarden en binnen de grenzen welke wij zoéven hebben aangegeven — te bestrijden en derhalve eveneens de wettigheid van het individuele hem betreffende besluit. Zijn beroep komt ons dan ook ontvankelijk voor.
III
Maar is het ook gegrond ?
Het zij thans reeds gezegd dat zulks naar onze mening niet het geval is.
1.
Met het eerste middel wordt schending van de door verzoeker op grondslag van artikel 42 van het Statuut van 1956 verkregen rechten gesteld. Het werd in de loop van de procedure in twee, enigszins afwijkende, vormen voorgedragen.
a)
— Het beroep steunt uitsluitend op de bewering, dat artikel 7 van verordening no. 259/ 68 het bestaan van bedoeld recht indirect zou erkennen daar het uitdrukkelijk de door de ambtenaren van de rangen A/1 of A/2 op de grondslag van artikel 42 verkregen rechten waarborgt; ten onrechte werd er in de bepaling geen rekening mede gehouden dat de ambtenaren van rang A/3 hetzelfde recht ingevolge hetzelfde artikel hebben verkregen, daar het immers op beide categorieën van toepassing was.
Tegenover deze argumentatie beroept de Commissie zich op de regel dat er slechts dan recht op instandhouding van de bij een Statuut toegekende voordelen bestaat wanneer alle ter verkrijging van het recht onontbeerlijke feiten onder de werking van het Statuut intraden. Nauwkeuriger gezegd: het recht op de vergoedingen in verband met de beëindiging van de dienst neemt eerst vaste vorm aan op het tijdstip van die beëindiging. Toen het diensrverband van de heer Pasetti werd beeindigd, gold artikel 42 van het Statuut van 1956 reeds sinds geruime tijd niet meer.
Deze stelling wordt, gelijk verweerster aan de hand van een aantal citaten opmerkt, in het ambtenarenrecht der Lid-Staten erkend en is de logische consequentie van de gedachte dat de ambtenaar zich niet in een contractuele, doch in een reglementaire positie bevindt, want het Statuut is inderdaad een verordening die te allen tijde door het bevoegde gezag kan worden gewijzigd. Deze stelling werd verdedigd door de Advocaat-Generaal Roemer in zijn conclusie in de zaak Boursin tegen Hoge Autoriteit (1 december 1964, 102/63, Jurisprudentie Deel X, blz. 1415).
Verzoeker houdt haar echter voor een archaïsme en meent dat zij slechts denkbaar is „in de verouderde opvatting van de almacht van de wetgever”; op een gebied dat hem nauwer verwant schijnt met hetwelk U thans bezighoudt, plaatst hij daartegenover de beslissingen van het ambtenarengerecht der Verenigde Naties en meent aldus een reeks onaantastbare rechten der internationale ambtenaren te kunnen vaststellen. Doch deze poging kan om twee redenen niet slagen. In de eerste plaats, gelijk de Advocaat-Generaal Roemer in zijn reeds eerder geciteerde conclusie opmerkte, is het internationale ambtenarenrecht vóór alles een conventioneel recht met arbeidsovereenkomsten van in het algemeen beperkte duur, terwijl de ambtenaren der Gemeenschappen aan een statutaire regeling zijn onderworpen; het is derhalve redelijk dat men zich hier houdt aan de analoge beginselen welke in het nationale ambtenarenrecht worden erkend. Bovendien schijnt de jurisprudentie der internationale administratieve gerechten in toenemende mate de tendens te vertonen van een erkenning van het recht van de instelling om de rechtspositie der arbeidscontractanten te wijzigen. Ook bij deze organisaties bestaat er een verordening of een statuut welker bepalingen in de individuele overeenkomsten worden overgenomen en slechts enkele daarvan kunnen als werkelijk contractueel, en dus als niet voor wijziging vatbaar, worden beschouwd. In zijn memorie van tussenkomst citeerde de Raad bijvoorbeeld het vonnis no. 61 Lindsey van 4 september 1962 van de administratieve Rechtbank der internationale arbeidsorganisatie, waarin deze onderscheiding duidelijk tot uitdrukking wordt gebracht.
b)
— Na deze abstracte en principiële beschouwingen heeft verzoeker bij repliek, en meer nog bij mondelinge behandeling, getracht een rechtstreeks organisch verband en zelfs identiteit vast te stellen tussen de verordening no. 259/68 en de vroegere tekst, op grond waarvan toepassing van deze laatste gerechrvaardigd zou zijn. Het betreft hier derhalve een gedachtengang welke enigszins afwijkt van die der verkregen rechten.
De Commissie had gesteld, enerzijds, dat in het Statuut van 1962 een eind was gemaakt aan het recht van de administratie om de ambtenaren van rang A/3 van het ambt te ontheffen en tevens aan het recht van deze ambtenaren op toepassing van artikel 42 van het Statuut van 1956 en anderzijds, dat, indien de verordening no. 259/68 bedoelde ambtenaren alsmede die van alle andere rangen aan een regeling tot beëindiging van de dienst onderwerpt, deze regeling — gelijk wij hierboven reeds hebben uiteengezet — van de vroegere verschilt.
Verzoeker bestrijdt deze stelling door er allereerst op te wijzen dat in artikel 4 der verordening ter rechtvaardiging van de daarbij ingevoerde maatregelen „het dienstbelang” als reden voor de ontheffing van het ambt wordt aangevoerd; derhalve wordt alleen op deze maatregel geduid, terwijl de terbeschikkingstelling slechts voorwerp van een keuze is. Hij betoogt verder dat bedoeld artikel spreekt van maatregelen tot beëindiging van de dienst „in de zin van artikel 47 van het Statuut”. Beziet men echter laatstgenoemd artikel hetwelk overigens werd opgenomen in een hoofdstuk, getiteld „beëindiging van de dienst”, dan vindt men daar een reeks mogelijkheden die met de onderhavige situatie geen verband houden, zoals het ontslag, het ontslag wegens onvoldoende geschiktheid voor het ambt, doch, sub c), de ontheffing van het ambt om redenen van dienstbelang, hetwelk nader in artikel 50 wordt geregeld. Hiermede zou de kring gesloten zijn: door aan artikel 47 te refereren, zou de verordening zonder meer naar artikel 50 verwijzen, hetwelk dus van toepassing zou worden op de van de vorige regeling uitgesloten ambtenaren van rang A/3 en er zou derhalve geen grond bestaan diegenen onder hen die vóór 1962 in het kader van het E.G.K.S.-Statuut in vaste dienst werden aangesteld, de aanspraak op toepassing van artikel 42 op gelijke voet als de ambtenaren in de rangen A/1 of A/2 die zich in dezelfde situatie bevonden, te onthouden.
Deze constructie komt ons bijzonder gekunsteld voor. In de eerste plaats vermeldt artikel 4 ter rechtvaardiging der ingevoerde maatregelen eveneens „de gevolgen die kunnen voortvloeien uit een vermindering van het aantal ambten”, hetgeen wel de klassieke hypothese is voor de terbeschikkingstelling. Men zou zich eveneens kunnen afvragen waarom de verordening niet rechtstreeks naar artikel 50 verwijst in plaats van de omweg via artikel 47 te kiezen en wij menen dat, indien dit niet werd gedaan, zulks juist geschiedde ten einde de gelijkstelling welke verzoeker meent te hebben aangetoond, uit te sluiten. Bovendien zien wij onder de in artikel 47 opgesomde gevallen van beëindiging van de dienst er één die verzoeker over het hoofd heeft gezien, namelijk het ontslag ambtshalve; dit is echter de maatregel die het dienstverband verbreekt wanneer de laatste fase van de positie „terbeschikking” eindigde zonder dat herplaatsing mogelijk was gebleken (artikel 41, paragraaf 4). De algemene verwijzing in verordening no. 259/68 duidt er derhalve op dat zij op verschillende vormen van beëindiging van de dienst ziet. Nauwkeuriger gezegd, gelijk hierboven reeds betoogd, de verordening voert een autonoom stelsel in welks trekken ontleend zijn aan verschillende typen van vroegere maatregelen en kan beslist niet uitsluitend tot één daarvan worden teruggebracht. Verzoekers poging om zijn verkregen rechten te doen steunen op een zekere gelijkstelling van de tekst van 1968 met die van 1962 achten wij dan ook niet geslaagd.
2.
Het tweede middel is ontleend aan de ongelijke behandeling van de vóór 1962 in vaste dienst aangestelde A/3 ambtenaren der E.G.K.S. in verhouding tot hun collega's in de rangen A/1 en A/2 die aan dezelfde voorwaarden voldoen, welke ongelijkheid het fundamentele beginsel van een objectief bestuursbeleid zou schenden. Men ziet dat het niet sterk van het vorige middel verschilt en het komt ons evenmin gegrond voor. Wij zullen dan ook op dit punt zeer kort zijn.
In de eerste plaats kan men, gelijk de gemachtigde van de Raad bij pleidooi deed, opmerken dat de tekst van 1968 zich ertoe bepaalt de respectieve financiële posities der verschillende categorieën ambtenaren ingeval van beëindiging van het dienstverband te handhaven. Daar de vóór 1962 aangestelde E.G.K.S.-ambtenaren der rangen A/1 en A/2 een gunstiger regeling hadden, heeft de Raad het, binnen de grenzen van zijn discretionaire bevoegdheid, opportuun geacht hen in het genot van deze regeling te laten zonder die op andere toe te passen, doch dus doende heeft hij noch werkelijke verkregen rechten erkend, noch ook enige discriminatie in het leven geroepen, want op het ogenblik van de inwerkingtreding der verordening bevonden de verschillende categorieën ambtenaren zich niet in dezelfde rechtspositie. Eerst krachtens het Statuut van 1962 beginnen de aanspraken respectievelijk van de ambtenaren in de rangen A/1 en A/2 en die van rang A/3 uiteen te lopen, doch hiervoor golden de redenen welke wij in de aanvang hebben aangeduid en zij zijn voor de wettigheid der in verordening no. 259/68 gekozen oplossing zonder betekenis.
In de tweede plaats zou juist de redenering van verzoeker tot een discriminatie voeren ten gunste van de categorie ambtenaren waartoe hij behoort. Een discriminatie ten opzichte van de ambtenaren A/1 en A/2, die bij een gelijke financiële behandeling over geringere — in het volgen van een bepaalde procedure gelegen — waarborgen zouden beschikken. Discriminatie tenslotte ten opzichte van de overige, vóór 1962 in dienst zijnde E.G.K.S.-ambtenaren van een lagere rang dan A/3 voor wie een minder gunstige financiële regeling zou gelden zonder dat zulks meer waarborgen meebracht. Deze opmerkingen leveren ons inziens voldoende grond op om het middel af te wijzen.
Wij concluderen
—
tot verwerping van het beroep als zijnde ongegrond,
—
en dat ten aanzien van de kosten zal worden beslist met inachtneming van de regels van artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering.
(
1
)	Vertaald uit het Frans.