61984CJ0145_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 145/84,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Raad van Beroep του Άμστερνταμ προς το Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης EOK με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ του
H . J . E . Cochet, από το Άμστερνταμ,
και
της διευθύνουσας επιτροπής του Bedrijfsvereniging voor de gezondheid, geestelijke en maatschappelijke belangen ( οργανισμός ίσης εκπροσωπήσεως συσταθείς υπό μορφή ενώσεως αναγνωριζόμενης από το ολλανδικό κράτος στην οποία έχει ανατεθεί η εκτέλεση της κοινωνικής νομοθεσίας στους τομείς της δημόσιας υγείας και των θρησκευτικών και κοινωνικών υποθέσεων ), με έδρα το Zeist,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του κεφαλαίου 6, τμήμα 2, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας ( EE ειδ . έκδ . 05/001, σ . 73 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με Διάταξη της 5ης Ιουνίου 1984, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Ιουνίου του ίδιου έτους, το Raad van Beroep του Άμστερνταμ υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης EOK, προδικαστικό ερώτημα ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του τμήματος 2, κεφάλαιο 6, τίτλος III, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, όπως ισχύει τροποποιηθείς από 1ης Ιουλίου 1982 ( EE L 230 της 22ας Αυγούστου 1983, σ . 8 ), — στη συνέχεια, ο κανονισμός 1408/71 .
2 Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο δίκης μεταξύ του Cochet και του Bedrijfsvereniging voor de gezondheid, geestelijke en maatschappelijke belangen — στη συνέχεια ο Bedrijfsvereniging —, οργανισμού ίσης εκπροσωπήσεως συσταθέντος υπό μορφή ενώσεως αναγνωριζομένης από το ολλανδικό κράτος στην οποία έχει ανατεθεί ιδίως η εφαρμογή των διατάξεων της ολλανδικής κοινωνικής νομοθεσίας που αφορά τη χορήγηση επιδομάτων ανεργίας .
3 Όπως προκύπτει από τη δικογραφία, ο Cochet εργάστηκε από 1ης Αυγούστου 1975 μέχρι 28 Φεβρουαρίου 1982 στο Stichting voor Kinderpensions ( ίδρυμα οίκου του παιδιού ) του Άμστερνταμ και ασκούσε την επαγγελματική του δραστηριότητα στο Nieuwstadt, επαρχία Limbourg, στις Κάτω Χώρες ενώ κατοικούσε στο Βέλγιο .
4 Άνεργος από 1ης Μαρτίου 1982, ο Cochet τέθηκε στη διάθεση των υπηρεσιών απασχολήσεως στο Βέλγιο και έλαβε επιδόματα ανεργίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 71, παράγραφος 1, εδάφιο α ), ιι ), του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου που ορίζει :
« Ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σε πλήρη ανεργία, λαμβάνει παροχές σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου κατοικεί σα να είχε υπαχθεί στη νομοθεσία αυτή κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχολήσεώς του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από το φορέα του τόπου κατοικίας και εις βάρος του . »
5 Την 1η Αυγούστου 1982 ο Cochet μετέβη για να κατοικήσει στην Ολλανδία, ζήτησε δε από το Bedrijfsvereniging να του χορηγήσει επιδόματα ανεργίας βάσει του Werkloosheidswet, ολλανδικού νόμου της 9ης Σεπτεμβρίου 1949 ( Stb . J.423 ), όπως τροποποιήθηκε, περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως των εργαζομένων κατά των οικονομικών συνεπειών της ακούσιας ανεργίας .
6 Οι ολλανδικές υπηρεσίες χορήγησαν τα ζητηθέντα επιδόματα, όχι όμως βάσει της προαναφερθείσας ολλανδικής νομοθεσίας αλλά βάσει των διατάξεων του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, τίτλος III, κεφάλαιο 6, τμήμα 2, άρθρο 69, παράγραφος 1, που ορίζει :
« Ο μισθωτός ή μη μισθωτός σε πλήρη ανεργία, ο οποίος πληροί τους όρους που απαιτούνται από τη νομοθεσία κράτους μέλους για να έχει δικαίωμα παροχών και ο οποίος μεταβαίνει σε ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη για να αναζητήσει εργασία, διατηρεί το δικαίωμα των παροχών αυτών υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις και με τους εξής περιορισμούς : »
Μεταξύ αυτών των προϋποθέσεων και περιορισμών το εδάφιο γ ) της ίδιας διάταξης ορίζει ότι :
« Το δικαίωμα παροχών διατηρείται επί χρονικό διάστημα τριών μηνών κατά ανώτατο όριο, από την ημερομηνία κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος έπαυσε να είναι στη διάθεση υπηρεσιών απασχολήσεως του κράτους από το οποίο αναχώρησε ... »
7 Η εφαρμογή αυτών των διατάξεων είχε ως συνέπεια ότι το ποσό των επιδομάτων που χορηγήθηκαν στον Cochet ήταν ίσο όχι προς το 80 % του τελευταίου μισθού του στις Κάτω Χώρες όπως προβλέπει η ολλανδική νομοθεσία αλλά προς το ισόποσο σε ολλανδικό νόμισμα του αισθητά χαμηλότερου ποσού των παροχών που έλαβε στο Βέλγιο . Εξάλλου το δικαίωμα για το εν λόγω επίδομα περιορίστηκε σε τρεις μήνες .
8 O Cochet άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Raad van Beroep του Άμστερνταμ, το οποίο αποφάσισε να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα :
« Το τμήμα 2 του κεφαλαίου 6 του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εφαρμόζεται στην περίπτωση του ευρισκομένου σε πλήρη ανεργία μεθοριακού εργαζομένου, ο οποίος έλαβε παροχές ανεργίας δυνάμει της νομοθεσίας του κράτους μέλους στο οποίο κατοικούσε, εγκαταστάθηκε δε στο κράτος μέλος της τελευταίας του εργασίας αφού κατέστη άνεργος ; »
9 Πρέπει να σημειωθεί ότι οι διατάξεις του τμήματος 2, κεφάλαιο 6, τίτλος III, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου και συγκεκριμένα το προαναφερθέν άρθρο 69 εφαρμόζονται, όπως αναφέρεται στον τίτλο του τμήματος 2, στους « ανέργους που μεταβαίνουν σε κράτος μέλος άλλο από το αρμόδιο κράτος » .
10 Άρα το ερώτημα που υπέβαλε το εθνικό δικαστήριο πρέπει να ληφθεί ως αναφερόμενο στο ζήτημα αν το κράτος μέλος στο οποίο διαμένει ο άνεργος όπου και λαμβάνει επιδόματα ανεργίας σύμφωνα με το άρθρο 71, παράγραφος 1, εδάφιο α ), ιι ), του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου αφού άσκησε την επαγγελματική του δραστηριότητα σε άλλο κράτος μέλος, πρέπει να θεωρηθεί ως « το αρμόδιο κράτος » κατά την έννοια των διατάξεων του εν λόγω κανονισμού και αν, συνεπώς, το προαναφερθέν άρθρο 69 εφαρμόζεται στον εν λόγω άνεργο, στην περίπτωση που εγκαθίσταται ακολούθως στο κράτος μέλος της τελευταίας του απασχολήσεως .
11 Όπως ορθώς υπογραμμίζει η ολλανδική κυβέρνηση, η έκφραση « αρμόδιο κράτος » πρέπει να προσδιοριστεί εννοιολογικώς σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες του άρθρου 13 του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, το οποίο ανήκει στον τίτλο 2 που αφορά τον « προσδιορισμό της εφαρμοστέας νομοθεσίας » .
12 Αφού προβλέπει στην παράγραφο 1 ότι « ο εργαζόμενος, για τον οποίο ισχύει ο παρών κανονισμός υπόκειται στη νομοθεσία ενός μόνο κράτους μέλους« και ότι « η νομοθεσία αυτή προσδιορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος τίτλου », το άρθρο 13 ορίζει στην παράγραφο 2, εδάφιο α ):
« Το πρόσωπο που ασκεί μισθωτή δραστηριότητα στο έδαφος κράτους μέλους υπόκειται στη νομοθεσία του κράτους αυτού ακόμη και αν κατοικεί στο έδαφος άλλου κράτους μέλους ... »
13 Όπως προκύπτει δηλαδή από το γενικό αυτό κανόνα του άρθρου 13 του τίτλου II του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου, αρμόδιο κράτος όσον αφορά τις κοινωνικές παροχές είναι το κράτος της απασχολήσεως .
14 Το γενικό αυτό κανόνα διευκρινίζουν οι περί παροχών ανεργίας διατάξεις του ίδιου κανονισμού, από τις οποίες προκύπτει ότι « το αρμόδιο κράτος » εν προκειμένω είναι το κράτος της τελευταίας απασχολήσεως . Έτσι, λόγου χάρη, οι κοινές διατάξεις των άρθρων 67 και 68 που καθορίζουν τα του υπολογισμού των παροχών ανεργίας, οι διατάξεις του προαναφερθέντος άρθρου 69 που διατηρεί, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, το δικαίωμα παροχών ανεργίας στο κράτος της τελευταίας απασχολήσεως στην περίπτωση όπου ο ενδιαφερόμενος μεταβαίνει σε ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη για να αναζητήσει εργασία, και οι διατάξεις των εδαφίων α ), ι ) και β ), ι ) του άρθρου 71, παράγραφος 1, δυνάμει των οποίων ο μεθοριακός εργαζόμενος που βρίσκεται σε μερική ή προσωρινή ανεργία και ο μη μεθοριακός εργαζόμενος που βρίσκεται σε μερική, προσωρινή ή πλήρη ανεργία λαμβάνουν τις εν λόγω παροχές στο κράτος της τελευταίας απασχολήσεως καίτοι κατοικούν σε άλλο κράτος μέλος .
15 Ναι μεν τα εδάφια α ), ιι ) και β ), ιι ) του άρθρου 71 ορίζουν ότι τα επιδόματα ανεργίας καταβάλλονται από τις αρχές του κράτους στο οποίο κατοικεί ο ευρισκόμενος σε πλήρη ανεργία μεθοριακός εργαζόμενος και ο μη μεθοριακός εργαζόμενος που τίθεται στη διάθεση των υπηρεσιών απασχολήσεως του κράτους αυτού, κατά παρέκκλιση από τον κανόνα ο οποίος συνάγεται από το άρθρο 1, εδάφια ιε ) και ιζ ), του κανονισμού 1408/71, ότι δηλαδή τα εν λόγω επιδόματα καταβάλλονται από το αρμόδιο κράτος, πλην όμως πρέπει να σημειωθεί ότι οι προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 71 αφήνουν ανέπαφη την αρχή ότι αρμόδιο κράτος είναι το κράτος της τελευταίας απασχολήσεως . Αυτό προκύπτει από την ίδια τη διατύπωση του τίτλου του τμήματος 3 του κεφαλαίου 6 του κανονισμού 1408/71 την οποία επαναλαμβάνει η παράγραφος 1 του άρθρου 71, που ρυθμίζει την περίπτωση των ανέργων οι οποίοι κατοικούν κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχολήσεώς τους εκτός του κράτους αυτής της απασχολήσεως· συγκεκριμένα ο τίτλος αυτού του τμήματος είναι « άνεργοι που κατοικούσαν κατά τη διάρκεια της τελευταίας απασχολήσεώς τους σε κράτος μέλος άλλο από το αρμόδιο κράτος » .
16 Από τις προαναφερθείσες σκέψεις προκύπτει ότι το άρθρο 69, το οποίο αφορά τους « ανέργους που μεταβαίνουν σε κράτος μέλος άλλο από το αρμόδιο κράτος », δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του ανέργου ο οποίος, αφού έλαβε παροχές ανεργίας στο κράτος της κατοικίας, εγκαθίσταται στο κράτος της τελευταίας απασχολήσεώς του, όπου ζητεί τη χορήγηση παροχών ανεργίας .
17 Επομένως, στο ερώτημα που υπέβαλε το Raad van Beroep του Άμστερνταμ αρμόζει η απάντηση ότι το τμήμα 2, κεφάλαιο 6, τίτλος III, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου και συγκεκριμένα το άρθρο 69, δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του ευρισκομένου σε πλήρη ανεργία μεθοριακού εργαζομένου ο οποίος, αφού έπαυσε να ασκεί την τελευταία του απασχόληση, εγκαθίσταται στο έδαφος του αρμόδιου κράτους μέλους, δηλαδή του κράτους μέλους, της τελευταίας του απασχολήσεως .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
18 Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η ολλανδική κυβέρνηση και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο δεν αποδίδονται . Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει, έναντι των διαδίκων στην κύρια δίκη, το χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τρίτο τμήμα )
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε με διάταξη της 5ης Ιουνίου 1984 το Raad van Beroep του Άμστερνταμ, αποφαίνεται :
Το τμήμα 2, κεφάλαιο 6, τίτλος III, του κανονισμού 1408/71 του Συμβουλίου και συγκεκριμένα το άρθρο 69 δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση του ευρισκομένου σε πλήρη ανεργία μεθοριακού εργαζόμενου ο οποίος, αφού έπαυσε να ασκεί την τελευταία του απασχόληση, εγκαθίσταται στο έδαφος του αρμόδιου κράτους μέλους, δηλαδή του κράτους μέλους της τελευταίας του απασχολήσεως .