61987CO0152_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στην υπόθεση 152/87,
Matthew Montgomery, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κάτοικος Niederanven, 6, Opdenwolken, εκπροσωπούμενος από τον Jean-Noel Louis, δικηγόρο Βρυξελλών, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τη δικηγόρο Yvette Hamilius, 11, boulevard Royal,
προσφεύγων,
κατά
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσωπούμενου από τον Jurisconsultum Francesco Pasetti Bombardella και τον Manfred Peter, προϊστάμενο τμήματος, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τη Γενική Γραμματεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υψίπεδο του Kirchberg,
καθού,
που έχει ως αντικείμενο κυρίως την ακύρωση της αποφάσεως της 16ης Ιουλίου 1987 περί επιβολής των εξόδων της ιατρικής επιτροπής,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
συγκείμενο από τους G . C . Rodriguez Iglesias, πρόεδρο τμήματος, T . Koopmans και Κ . Κακούρη, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας : J . Mischo
γραμματέας : P . Heim
αφού άκουσε το γενικό εισαγγελέα,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με δικόγραφο που κατέθεσε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 14 Μαΐου 1987 ο Matthew Montgomery, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, άσκησε προσφυγή με την οποία ζητεί αφενός μεν την ακύρωση της αποφάσεως της 16ης Ιουλίου 1986, περί τροποποιήσεως της αποφάσεως της 7ης Ιουλίου του ίδιου έτους, κατά το μέρος που επιβάλλει εις βάρος του προσφεύγοντος τα έξοδα της ιατρικής επιτροπής που ορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 23 των κανόνων περί καλύψεως των κινδύνων από ατυχήματα και επαγγελματική νόσο των υπαλλήλων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αφετέρου δε την καταδίκη του καθού στα δικαστικά έξοδα, κατ' εφαρμογή του άρθρου 69, παράγραφος 2, ή κατ' εφαρμογή του άρθρου 69, παράγραφος 3, εδάφιο 2, του κανονισμού διαδικασίας, στα αναγκαία έξοδα στα οποία υποβλήθηκε λόγω της δίκης και ιδίως στα έξοδα προσδιορισμού κατοικίας, μετακινήσεως και διαμονής, καθώς και στην αμοιβή δικηγόρου, κατ' εφαρμογή του άρθρου 73, στοιχείο β ), του ίδιου κανονισμού .
2 Από το φάκελο προκύπτει ότι ο Montgomery, υπάλληλος που ανέλαβε υπηρεσία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 18 Νοεμβρίου 1981, υπηρετούσε από το 1981 έως το 1983 στο τυπογραφείο του ίδιου οργάνου . Στις 3 Μαΐου 1983 παραπονέθηκε για ενοχλήσεις ακοής και εξετάστηκε από τον ιατρό δόκτορα Moutrier, ο οποίος συμπέρανε στη γνωμάτευσή του ότι :
"Για το λόγο αυτό ο κ . Montgomery πρέπει να αποφύγει όσο είναι δυνατό να εκτίθεται υπερβολικά στους θορύβους, εν πάση δε περιπτώσει συνιστάται να φέρει κράνος προστασίας κατά του θορύβου ."
3 Κατόπιν εντολής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο προσφεύγων εξετάστηκε από τον ιατρό δόκτορα de Meersman στις 23 Μαρτίου 1984 . Το καθού η προσφυγή όργανο διαβίβασε στον προσφεύγοντα με έγγραφο της 25ης Ιουνίου του ίδιου έτους τις εξής πληροφορίες :
"Ο δόκτωρ de Meersman κατέληξε στην αναγνώριση της νόσου σας ως επαγγελματικής προελεύσεως . Φρονεί ότι προς το παρόν δεν υφίσταται διαρκής αναπηρία και ότι είναι δυνατόν να εξαφανιστούν τελείως οι βλάβες εντός ενός έτους από την πρώτη εξέταση, δηλαδή κατά το Μάρτιο του 1985 ."
4 Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέβαλε την περίπτωση του Montgomery στην ιατρική επιτροπή που προβλέπεται από το άρθρο 23 των κανόνων περί καλύψεως των κινδύνων από ατυχήματα και επαγγελματική νόσο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, η οποία κατέληξε στο ότι :
"Η κατάσταση ακοής του κ . Montgomery δεν κατέληξε σε νοσηρό στάδιο και συνεπώς δεν υφίσταται επαγγελματική νόσος .
Συνιστάται στον κ . Montgomery να μην υποβληθεί πλέον και να μην υποβάλλεται ο ίδιος σε περιβάλλον εξαιρετικά θορυβώδες ."
5 Βάσει αυτής της γνωματεύσεως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέρριψε στις 7 Ιουλίου 1986 την αίτηση που υπέβαλε ο Montgomery για αναγνώριση επαγγελματικής νόσου . Αργότερα, στις 16 Ιουλίου 1986, η απόφαση αυτή τροποποιήθηκε έτσι ώστε, εκτός από την απόρριψη της αιτήσεως που διατηρήθηκε, επιβλήθηκαν εις βάρος του προσφεύγοντος η αμοιβή του ιατρού του καθώς και το μισό της αμοιβής του τρίτου ιατρού, μέλους της ιατρικής επιτροπής . Η απόφαση αυτή αποτελεί το αντικείμενο της προσφυγής .
6 Στις 18 Ιουνίου 1987 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προέβαλε ένσταση απαραδέκτου βάσει του άρθρου 91 του κανονισμού διαδικασίας ελλείψει προηγουμένης διοικητικής ενστάσεως, δεδομένου ότι δεν έλαβε ποτέ τη φερομένη ως ασκηθείσα διοικητική ένσταση του προσφεύγοντος με ημερομηνία 15 Οκτωβρίου 1986 . Το καθού η προσφυγή όργανο επικαλείται σχετικώς διάφορα στοιχεία . Πρώτον, το αντίγραφο που επισυνάπτεται στην προσφυγή του δεν φέρει ούτε υπογραφή του προσφεύγοντος ούτε θεώρηση των ιεραρχικών ανωτέρων του . Δεύτερον, το επισυναπτόμενο έγγραφο δεν φέρει μνεία πρωτοκολλήσεως και δεν συνοδεύεται από καμιά απόδειξη, ενώ, σύμφωνα με το σημείωμα της 13ης Νοεμβρίου 1975, που περιλαμβάνεται στα έγγραφα που γνωστοποιούνται στο προσωπικό κατά την ανάληψη υπηρεσίας, τα έγγραφα που απευθύνονται στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή πρέπει να κατατίθενται είτε στην ταχυδρομική υπηρεσία, για να πρωτοκολλούνται κανονικά, είτε να διαβιβάζονται με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής καμία από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν έλαβε γνώση αυτής της ενστάσεως πριν από την επίδοση της παρούσας προσφυγής . Τρίτον, ναι μεν πολλές φορές επικαλείται ο προσφεύγων στην προσφυγή του τη διοικητική ένσταση και τη σιωπηρά απόρριψή της, η προσφυγή όμως ουδόλως επιδιώκει ρητώς την ακύρωση της φερομένης σιωπηράς απορριπτικής αποφάσεως, η οποία είναι η μόνη απόφαση που μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή, κατά το άρθρο 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων .
7 Με υπόμνημα που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 1987 ο Montgomery επιβεβαιώνει ότι πράγματι υπέβαλε με το εσωτερικό ταχυδρομείο και μέσα στις προθεσμίες που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής καταστάσεως ένσταση κατά της αποφάσεως της 16ης Ιουλίου 1986 που τον έβλαπτε . Ο ενιστάμενος δηλώνει ότι δεν έλαβε απόδειξη παραλαβής ούτε ειδοποιήθηκε για την πρωτοκόλληση αυτής της ενστάσεως και βεβαιώνει ότι το καθού η προσφυγή όργανο δεν είχε περιλάβει μέσα στα "έγγραφα που γνωστοποιούνται στο προσωπικό", κατά την ανάληψη της υπηρεσίας του, το σημείωμα της 13ης Νοεμβρίου 1975 . 'Οσον αφορά τον ισχυρισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κατά τον οποίο με την προσφυγή δεν ζητείται η ακύρωση της φερομένης σιωπηράς απορριπτικής αποφάσεως, η οποία είναι η μόνη απόφαση που δικαιολογεί, σύμφωνα με το άρθρο 91 του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, την προσφυγή, ο προσφεύγων επικαλείται την απόφαση της 20ής Μαρτίου 1984 ( Razzouk και Beydoun κατά Επιτροπής, συνεκδικασθείσες υποθέσεις 75 και 117/82, Συλλογή σ . 1509 ) από την οποία προκύπτει ότι η απόρριψη της ενστάσεως, λόγω του αμιγώς βεβαιωτικού της χαρακτήρα, δεν συνιστά, λαμβανόμενη μεμονωμένα, πράξη προσβλητή . Καταλήγει στο να ζητήσει από το Δικαστήριο να απορρίψει ως αβάσιμη την ένσταση απαραδέκτου .
8 Το άρθρο 91, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως των υπαλλήλων ορίζει ότι :
" Προσφυγή στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων γίνεται αποδεκτή (( είναι παραδεκτή )) μόνο :
- αν προηγουμένως έχει διατυπωθεί (( ασκηθεί )) στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή αίτημα (( ένσταση )) κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στην εν λόγω παράγραφο και,
- αν αυτή η διατύπωση αιτήματος (( ένσταση )) έχει αποτελέσει αντικείμενο ρητής ή σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως ."
9 Ο Montgomery δεν προσήγαγε εν πάση περιπτώσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι ασκήθηκε η προβαλλομένη ένσταση . Το έγγραφο υπ' αριθμόν 7 που επισυνάπτεται στην προσφυγή είναι χωρίς αποδεικτική αξία . Πράγματι, το έγγραφο αυτό είναι αντίγραφο ελλιπούς εγγράφου, το οποίο δεν φέρει ούτε υπογραφή του ενισταμένου ούτε θεώρηση των ιεραρχικών ανωτέρων του, δεν περιλαμβάνει δε καμία μνεία πρωτοκολλήσεως ούτε συνοδεύεται από καμιά απόδειξη .
10 Συνεπώς, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί των δικαστικών εξόδων
11 Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα . Σύμφωνα όμως με το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας, προκειμένου περί προσφυγών υπαλλήλων των Κοινοτήτων, τα όργανα φέρουν τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν .
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( τέταρτο τμήμα )
διατάσσει :
1 ) Απορρίπτει ως απαράδεκτη την προσφυγή .
2 ) Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα .
Λουξεμβούργο, 8 Δεκεμβρίου 1987 .