62020TJ0003_RES
Υπόθεση Τ-3/20
Forbo Financial Services AG
κατά
Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (τρίτο τμήμα) της 16ης Δεκεμβρίου 2020
«Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικασία ανακοπής – Αίτηση καταχωρίσεως λεκτικού σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Canoleum – Προγενέστερο διεθνές λεκτικό σήμα MARMOLEUM – Σχετικός λόγος απαραδέκτου – Eκπρόθεσμη κατάθεση του υπομνήματος στο οποίο εκτίθενται οι λόγοι της προσφυγής – Απαράδεκτο της προσφυγής ενώπιον του τμήματος προσφυγών – Αίτηση για επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση (restitutio in integrum) – Αιφνίδια ασθένεια του δικηγόρου που εκπροσωπεί τον προσφεύγοντα – Καθήκον επιμέλειας – Αποδεικτική αξία της υπεύθυνης δήλωσης του δικηγόρου»
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικαστικές διατάξεις – Επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση – Προϋποθέσεις – Επιμέλεια που επιβάλλουν οι περιστάσεις – Έκτακτα και, ως εκ τούτου, απρόβλεπτα γεγονότα
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 104 § 1)
(βλ. σκέψεις 45, 46)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικαστικές διατάξεις – Επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση – Όροι εφαρμογής – Στενή ερμηνεία
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρο 104 § 1)
(βλ. σκέψη 47)
Σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Διαδικαστικές διατάξεις – Αποδεικτική ισχύς των αποδεικτικών στοιχείων – Υπεύθυνες δηλώσεις
(Κανονισμός 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, άρθρα 97 § 1, στοιχείο στʹ, και 104 § 1)
(βλ. σκέψεις 51-59)
Σύνοψη
Στις 17 Μαΐου 2017 η Windmöller Flooring Products WFP GmbH υπέβαλε στο Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO) αίτηση καταχωρίσεως του λεκτικού σημείου Canoleum ως σήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2017 η Forbo Financial Services AG άσκησε ενώπιον του EUIPO ανακοπή κατά της καταχωρίσεως του επίμαχου σήματος στηριζόμενη στο λεκτικό διεθνές σήμα της MARMOLEUM. Ισχυριζόταν ότι υπήρχε κίνδυνος συγχύσεως κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 207/2009 (
1
). Με απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου 2019, η ανακοπή απορρίφθηκε.
Στις 9 Απριλίου 2019 η Forbo Financial Services άσκησε προσφυγή ενώπιον του EUIPO. Ωστόσο, κατέθεσε το υπόμνημα με τους λόγους της προσφυγής μόλις στις 26 Ιουνίου 2019, ήτοι εκπροθέσμως (
2
). Στο υπόμνημα αυτό επισύναψε αίτηση για την επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση (restitutio in integrum) (
3
), στην οποία ισχυριζόταν ότι ο δικηγόρος που είχε αναλάβει την υπόθεσή της (στο εξής: αρχικός δικηγόρος) δεν μπόρεσε να καταθέσει εμπροθέσμως το υπόμνημα λόγω σοβαρής ασθένειας από την οποία είχε προσβληθεί κατά τρόπο απρόβλεπτο. Προς στήριξη του ισχυρισμού αυτού, η Forbo Financial Services προσκόμισε δύο υπεύθυνες δηλώσεις, μία από τον εν λόγω δικηγόρο και μία από τη σύζυγό του. Με απόφαση της 9ης Οκτωβρίου 2019, το τμήμα προσφυγών απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη. Έκρινε ότι ο αρχικός δικηγόρος δεν είχε αποδείξει επαρκώς ότι είχε επιδείξει την επιμέλεια που επέβαλλαν οι περιστάσεις. Του προσήψε ιδίως ότι δεν είχε προσκομίσει ιατρική βεβαίωση.
Επιληφθέν προσφυγής της Forbo Financial Services, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του τμήματος προσφυγών για τον λόγο ότι, κατ’ ουσίαν, το τμήμα προσφυγών αρνήθηκε άνευ ετέρου την αξιοπιστία των δύο επίμαχων υπεύθυνων δηλώσεων και απέρριψε τις λεπτομερείς εξηγήσεις που περιλαμβάνονταν στις δηλώσεις αυτές.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Κατ’ αρχάς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η υπεύθυνη δήλωση συνιστά παραδεκτό αποδεικτικό στοιχείο (
4
). Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι δήλωση συνταχθείσα προς το συμφέρον του συντάκτη της έχει περιορισμένη μόνον αποδεικτική αξία και χρήζει τεκμηριώσεως με πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία, γεγονός το οποίο δεν επιτρέπει εντούτοις στα όργανα του EUIPO να κρίνουν καταρχήν ότι μια τέτοια δήλωση στερείται παντελώς αξιοπιστίας. Η αποδεικτική αξία που πρέπει να αποδοθεί σε τέτοια δήλωση εξαρτάται από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως. Το τμήμα προσφυγών όμως αρνήθηκε, στην πραγματικότητα, άνευ ετέρου την αξιοπιστία των δύο επίμαχων υπεύθυνων δηλώσεων και, επομένως, παρέλειψε να λάβει δεόντως υπόψη τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υποθέσεως.
Στη συνέχεια, όσον αφορά τη δήλωση του αρχικού δικηγόρου, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το τμήμα προσφυγών παρέβλεψε ότι πρόκειται περί επαγγελματία του νομικού κλάδου, ο οποίος πρέπει να ασκεί τα καθήκοντά του τηρουμένων των δεοντολογικών και ηθικών κανόνων και ότι, αν ήταν ένοχος ψευδούς υπεύθυνης δήλωσης, θα διέτρεχε κίνδυνο επιβολής ποινικών κυρώσεων και θα διακινδύνευε την επαγγελματική φήμη του. Το Γενικό Δικαστήριο προσθέτει ότι γραπτή υπεύθυνη δήλωση στην οποία προβαίνει δικηγόρος συνιστά, αυτή καθ’ εαυτήν, ισχυρή απόδειξη των δηλούμενων στοιχείων όταν είναι σαφής, στερούμενη αντιφάσεων και συνεπής, και δεν υφίσταται κανένα πραγματικό στοιχείο ικανό να θέσει υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνειά της.
Εξάλλου, το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι η ασθένεια την οποία ο αρχικός δικηγόρος επικαλέστηκε ως γενεσιουργό αιτία της υπέρβασης της προθεσμίας ενέπιπτε στην προσωπική του σφαίρα και ότι ο ίδιος ήταν στην πλέον κατάλληλη θέση για να παράσχει πληροφορίες σχετικά με το συμβάν και ιδίως σχετικά με τα συμπτώματα και τις διαταραχές που παρουσίασε.
Όσον αφορά την υπεύθυνη δήλωση της συζύγου του αρχικού δικηγόρου, το τμήμα προσφυγών όφειλε επίσης να λάβει υπόψη το γεγονός ότι τα πρόσωπα που είναι μάρτυρες συμβάντος όπως το εν προκειμένω επίμαχο ανήκουν συνήθως στο άμεσο περιβάλλον του ενδιαφερομένου και η σύζυγος του αρχικού δικηγόρου, όπως και ο ίδιος, θα εκτίθετο σε ποινικές κυρώσεις αν είχε υποβάλει ψευδή υπεύθυνη δήλωση.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο τονίζει ότι το τμήμα προσφυγών παρέλειψε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία ικανά να στηρίξουν το περιεχόμενο των δύο υπεύθυνων δηλώσεων, όπως ιατρική βεβαίωση, δεν μπορούσαν ευλόγως να απαιτηθούν ή δεν ήταν διαθέσιμα. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η υπόθεση αφορά ένα ιδιότυπο και τυχαίο γεγονός, το οποίο εντάσσεται στην προσωπική σφαίρα του ενδιαφερομένου, και, επομένως, διακρίνεται από τις περιπτώσεις τις οποίες αφορά γενικώς η νομολογία σχετικά με την αποδεικτική αξία των υπεύθυνων δηλώσεων, στις οποίες οι δηλώσεις αυτές υποβάλλονται προς πιστοποίηση αμιγώς αντικειμενικών πραγματικών περιστατικών, τα οποία στερούνται προσωπικού χαρακτήρα.
Κατά συνέπεια, το Γενικό Δικαστήριο ακυρώνει την απόφαση της τμήματος προσφυγών.
(
1
)	Κανονισμός (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 2009, L 78, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε.
(
2
)	Κατά το άρθρο 68, παράγραφος 1, τελευταία περίοδος, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 2017, για το σήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ 2017, L 154, σ. 1), εντός προθεσμίας τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησης της απόφασης κατατίθεται γραπτώς υπόμνημα στο οποίο εκτίθενται οι λόγοι της προσφυγής.
(
3
)	Κατά το άρθρο 104 του κανονισμού 2017/1001.
(
4
)	Κατά την έννοια του άρθρου 97, παράγραφος 1, στοιχείο στʹ, του κανονισμού 2017/1001.