61963J0108
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 21ης Ιανουαρίου 1965 (
*1
)
Στην υπόθεση 108/63,
Officine Elettromeccaniche Ing. Α. Merlini, εταιρία περιορισμένης ευθύνης υπό εκκαθάριση, Τουρίνο, εκπροσωπούμενης από τον εκκαθαριστή της Camilo Merlini,
προσφεύγουσα,
επικουρούμενη από τους Giorgio Conigliani και Andrea Cravera, δικηγόρους Τουρίνου και στο Ακυρωτικό, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο το δικηγόρο Georges Margue, 6, rue Α. Munchen,
κατά
Ανωτάτης Αρχής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, εκπροσωπούμενης από το νομικό της σύμβουλο Italo Telchini, επικουρούμενο από τον Orio Giacchi, δικηγόρο Μιλάνου, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την έδρα της, 2, place de Metz,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση των από 30ής Οκτωβρίου 1963 αποφάσεων της Ανωτάτης Αρχής με τις οποίες καθορίστηκε η ποσότητα του αγορασθέντος από την προσφεύγουσα παλαιοσιδήρου που υπέκειτο σε εξίσωση και της επιβλήθηκε η υποχρέωση να καταβάλει τα αντίστοιχα οφειλόμενα ποσά,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους Ch. L. Hammes, Πρόεδρο, Α. Μ. Donner (εισηγητή) και R. Lecourt, προέδρους τμήματος, L. Delvaux και Α. Trabucchi, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: Κ. Roemer
γραμματέας: Α. Van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται)
Σκεπτικό
Επί του παραδεκτού της προσφυγής
Η προσφυγή ασκήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως.
Η προσφεύγουσα ζητεί με την προσφυγή της την αναστολή εκτελέσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων.
Όμως, κατά το γράμμα της παραγράφου 3, του άρθρου 83 του κανονισμού διαδικασίας η αίτηση αναστολής εκτελέσεως υποβάλλεται με χωριστό δικόγραφο.
Συνεπώς, η αίτηση αναστολής εκτελέσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη.
Η καθής αντιλέγει με το υπόμνημα ανταπαντήσεως της στο να επιτραπεί να ληφθούν υπόψη ορισμένα έγγραφα που προσκόμισε η προσφεύγουσα ως απάντηση.
Η προσφεύγουσα περιορίζεται να παραπέμψει σε ένα προσηρτημένο υπόμνημα το οποίο, κατά την ομολογία του δικηγόρου, καταρτίστηκε από την πελάτισσά του και υπερβαίνει το πλαίσιο που χάραξε η προσφυγή και το υπόμνημα αντικρούσεως, προβάλλοντας νέα επιχειρήματα και νέους λόγους ακυρώσεως.
Οι διατάξεις του άρθρου 20 του οργανισμού του Δικαστηρίου που είναι προσηρτημένο στη Συνθήκη ΕΚΑΧ και τα άρθρα 37 και επόμενα του κανονισμού διαδικασίας δεν αναγνωρίζουν στο εν λόγω υπόμνημα τα αποτελέσματα απαντήσεως.
Επί των λόγων ακυρώσεως
1. Παράβαση των κανόνων δικαίου που απορρέουν από τις εθνικές νομοθεσίες
Η προσφεύγουσα προσβάλλει τις επίδικες αποφάσεις για παράβαση των κανόνων δικαίου που απορρέουν από εθνική νομοθεσία, ειδικότερα δε από τον ιταλικό νόμο περί πτωχεύσεως λόγω του ότι η Ανωτάτη Αρχή κατήρτισε με τις εν λόγω αποφάσεις εκτελεστό τίτλο για το συνολικό ποσό της απαιτήσεως της.
Η καθής προβάλλει απαράδεκτο του λόγου αυτού ακυρώσεως, διότι το άρθρο 33 της Συνθήκης, επί του οποίου στηρίζεται η προσφυγή, δεν επιτρέπει παρά μόνο τους λόγους ακυρώσεως περί παραβάσεως της Συνθήκης ή κανόνα δικαίου σχετικού με την εφαρμογή της. Εξάλλου, ο κατ' εφαρμογή του άρθρου 92 της Συνθήκης καθορισμός του συνολικού οφειλομένου ποσού δεν αποκλείει καθόλου, προβαίνοντας η Ανωτάτη Αρχή στην πραγματική εκτέλεση, να υπόκειται στους περιορισμούς και τους όρους του συμβιβασμού, που αναγνωρίσθηκε σύμφωνα με το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο, με τον οποίο μειώθηκε η οφειλή της στο ποσοστό που καθορίστηκε με τον εν λόγω συμβιβασμό, αλλά ο καθορισμός αυτός αποτελεί αντιθέτως αναγκαία προϋπόθεση για τον υπολογισμό του ποσοστού που έγινε δεκτό.
Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, η συμμόρφωση προς την εθνική νομοθεσία όσον αφορά την εκτέλεση των οφειλών σε περίπτωση πτωχεύσεως πρέπει ενδεχομένως να επιτυγχάνεται όχι με την άσκηση της προσφυγής που προβλέπεται στο άρθρο 33, αλλά βάσει αυτού τούτου του άρθρου 92 της Συνθήκης.
Πράγματι, η δεύτερη παράγραφος του εν λόγω άρθρου αποσαφηνίζεται από τις λεπτομερέστερες αλλά ουσιαστικά όμοιες Διατάξεις των Συνθηκών της Ρώμης, δηλαδή το άρθρο 192 της Συνθήκης ΕΟΚ και το άρθρο 164 της Συνθήκης ΕΚΑΕ, που υπάγουν, in fine, τον έλεγχο της νομιμότητας των μέτρων εκτελέσεως στην αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων.
Έτσι, η εφαρμογή του άρθρου 92 της Συνθήκης θα επιτρέψει ενδεχομένως στην προσφεύγουσα να ζητήσει την προστασία των δικαιωμάτων της που απορρέουν από την εθνική νομοθεσία όσον αφορά τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες επιτρέπεται η εκτέλεση της παρούσας οφειλής.
Ο λόγος αυτός ακυρώσεως είναι επομένως απαράδεκτος.
2. Έλλειψη αιτιολογίας
Η προσφεύγουσα θεωρεί τις δύο αποφάσεις της 30ής Οκτωβρίου 1963 ανεπαρκώς αιτιολογημένες για τον καθορισμό των δήθεν καταναλωθεισών ποσοτήτων παλαιοσιδήρου και για τον καθορισμό του παρακρατηθέντος συντελεστή συνεισφοράς.
Όμως, οι εν λόγω αποφάσεις παρέχουν σαφή και εύστοχη σύνοψη των δεδομένων επί των οποίων στηρίχθηκαν.
Οι πληροφορίες στις οποίες παραπέμπουν οι αποφάσεις αυτές είχαν προηγουμένως ανακοινωθεί στην προσφεύγουσα με έγγραφα της 18ης Αυγούστου 1961, της 14ης Φεβρουαρίου 1962 και της 4ης Ιουλίου 1962, τα οποία η προσφεύγουσα δεν αρνείται ότι τα έλαβε και τα οποία επικαλείται άλλωστε αυτή η ίδια στην προσφυγή της.
Επομένως, ο λόγος αυτός ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.
3. Απώλεια του δικαιώματος αξιώσεως νέων οφειλών μετά τις νέες διαπιστώσεις
Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η Ανωτάτη Αρχή έχασε το δικαίωμα να προβεί σε επαληθεύσεις και ελέγχους το Σεπτέμβριο του 1958, δηλαδή μετά την πτώχευσή της και την παύση των εργασιών της. Έχει εξάλλου χάσει το δικαίωμα καθορισμού του συνολικού ποσού των οφειλομένων συνεισφορών, επειδή είχε παρακρατήσει προηγουμένως κατώτερο ποσοστό.
Η καθής θεωρεί απαράδεκτο αυτό το λόγο ακυρώσεως, επειδή δεν υφίσταται στο δίκαιο τέτοια απώλεια αξιώσεως εισπράξεως των οφειλομένων ποσών ως εξίσωση. Το γεγονός δε ότι δεν μνημονεύεται τέτοιος κανόνας στο γραπτό δίκαιο δεν είναι επαρκής για να αποκλεισθεί η ύπαρξή του. Έτσι, δεν πρέπει να απορριφθεί ο λόγος αυτός ευθύς εξαρχής ως απαράδεκτος, αλλά πρέπει να ερευνηθούν τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας.
Όσον αφορά το πρώτο σκέλος αυτού του λόγου ακυρώσεως, τίποτε δεν αποδεικνύει ότι οι συνήθεις εξουσίες επαληθεύσεως και ελέγχου της δραστηριότητας των επιχειρήσεων που διαθέτει η Ανωτάτη Αρχή παύουν να υφίστανται κατά τη στιγμή της διακοπής της δραστηριότητάς τους.
Είναι αντιθέτως προφανές ότι εξακολουθεί να έχει αυτές τις εξουσίες εφόσον πρόκειται για κανονικές επαληθεύσεις και ελέγχους που αφορούν αυτή τη δραστηριότητα.
Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση της πτωχεύσεως.
Δεν μπορεί άλλωστε να γίνει δεκτό ότι η Ανωτάτη Αρχή άσκησε τις εν λόγω εξουσίες έναντι της προσφεύγουσας με υπερβολική καθυστέρηση.
Οι έλεγχοι για τους οποίους πρόκειται έγιναν το Σεπτέμβριο του 1958, δύο μήνες μετά τη δημοσίευση της αποφάσεως 13/58 με την οποία ανέλαβε η Ανωτάτη Αρχή την άσκηση των εξουσιών που είχαν μεταβιβαστεί αντικανονικά στα όργανα του μηχανισμού εξισώσεως.
Κακώς θεωρεί η προσφεύγουσα ότι η απόφαση αυτή αποκατέστησε αναδρομικά το μηχανισμό εξισώσεως, πράγμα που ισχυρίζεται ότι είναι νομικά αδύνατο έναντι επιχειρήσεως που έχει εν τω μεταξύ σταματήσει την παραγωγή της.
Η απόφαση 9/56 (Meroni κατά Ανωτάτης Αρχής) έκρινε την προηγούμενη κανονιστική ρύθμιση της εξισώσεως αντικανονική μόνον όσον αφορά τη μεταβίβαση των εξουσιών που περιλαμβάνεται στη ρύθμιση αυτή χωρίς να θίξει τους ουσιαστικούς κανόνες που αφορούν την οικονομία του συστήματος και τις υποχρεώσεις των επιχειρήσεων.
Έτσι, η απόφαση 13/58 δεν δημιούργησε νέες υποχρεώσεις, αλλά περιορίστηκε να αναδιοργανώσει την άσκηση των εξουσιών που είναι απαραίτητες για την καλή πορεία του μηχανισμού.
Κατόπιν αυτού, ακόμη και αν είχαν διενεργηθεί νωρίτερα οι έλεγχοι για τους οποίους πρόκειται, θα είχαν διεξαχθεί κατά πάσα πιθανότητα από τα όργανα του εν λόγω μηχανισμού και έτσι θα έπρεπε για να είναι νόμιμοι να επαναληφθούν από την Ανωτάτη Αρχή μετά την απόφαση 13/58.
Ο λόγος αυτός ακυρώσεως πρέπει επομένως να απορριφθεί.
Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος αυτού του λόγου ακυρώσεως, από τη φύση του μηχανισμού εξισώσεως προκύπτει ότι ο καθορισμός των συνεισφορών παραμένει ουσιωδώς προσωρινός μέχρι του οριστικού κλεισίματος των λογαριασμών.
Μόνο σ' αυτή την ημερομηνία θα είναι δυνατός ο οριστικός καθορισμός τόσο του συνολικού ύψους των εξόδων λειτουργίας του μηχανισμού όσο και του αναλογούντος μεριδίου σε κάθε μια από τις επιχειρήσεις που υπόκεινται στο μηχανισμό αυτό.
Κατά συνέπεια, με την ανακοίνωση ορισμένων ποσών οφειλομένων ως εξίσωση δεν χάνει η Ανωτάτη Αρχή το δικαίωμα να επανεξετάσει το ύψος τους.
Δεν αμφισβητήθηκε ότι η αναγγελία ποσού 102649693,75 ιταλικών λιρών (LIT) στο παθητικό της πτωχεύσεως έγινε εντελώς προσωρινά.
Υπό τις περιστάσεις αυτές, το δεύτερο σκέλος του λόγου αυτού ακυρώσεως δεν είναι βάσιμο.
4. Κατάχρηση εξουσίας
α)
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί καταρχάς το δικαίωμα της Ανωτάτης Αρχής να προβεί στην προκειμένη περίπτωση σε οίκοθεν εκτίμηση.
Κατά το άρθρο 13 της αποφάσεως 16/58, η Ανωτάτη Αρχή δικαιούται να διορθώνει τις δηλώσεις υπέρ των οποίων δεν μπορεί να προσκομιστεί έγκυρη δικαιολογία.
Είναι δεδομένο ότι με την ευκαιρία των επαληθεύσεων που έγιναν το Σεπτέμβριο του 1958 η εταιρία Merlini δεν μπόρεσε να προσκομίσει τα αναγκαία έγγραφα για να δικαιολογήσει τις προηγούμενες δηλώσεις της.
Η αιτίαση αυτή πρέπει επομένως να απορριφθεί.
β)
Ελλείψει δικαιολογητικών η καθής στήριξε την οίκοθεν εκτίμησή της στην κατανάλωση ηλεκτρικής ενεργείας για την παραγωγή και στην δυναμικότητα των καμίνων της επιχειρήσεως.
Κατά την έγγραφη διαδικασία η προσφεύγουσα περιορίσθηκε να επικαλεσθεί την ανακρίβεια των δεδομένων που έγιναν δεκτά από τις προσβαλλόμενες αποφάσεις τόσο για την κατανάλωση ηλεκτρικής ενεργείας όσο και για τη σχέση μεταξύ της καταναλώσεως αυτής και της καταναλώσεως παλαιοσιδήρου, δεν προσκόμισε όμως καμιά απόδειξη υπέρ των ισχυρισμών της αυτών.
Μόνον εις απάντηση επανειλημμένων ερωτημάτων του Δικαστηρίου προσκόμισε η προσφεύγουσα τέλος ένα ατελές και εν μέρει σκισμένο βιβλίο καλούμενο «λογαριασμός μετρητών» για να προσπαθήσει να αποδείξει ότι σημαντικό μέρος από την καταναλωθείσα ηλεκτρική ενέργεια χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς πλην της παραγωγής ρευστού χάλυβα.
Συγχρόνως, προσκόμισε η προσφεύγουσα αντίγραφο συμβολαίου με το οποίο εκμίσθωσε σε άλλη επιχείρηση μια μεγάλη κάμινο από τις 20 Οκτωβρίου 1956 για να αποδείξει ότι μέρος της καταναλωθείσας ηλεκτρικής ενέργειας χρησιμοποιήθηκε από τρίτους.
Τα ποσά όμως της καταναλωθείσας ηλεκτρικής ενεργείας που αναγράφηκαν στο εν λόγω βιβλίο εμφανίζονται στο σύνολό τους σύμφωνα αν όχι ανώτερα από τα ποσά που δέχθηκαν οι επίδικες αποφάσεις.
Ο ισχυρισμός ότι τα ποσά αυτά δεν ανταποκρίνονται στις ποσότητες που πράγματι χρησιμοποιήθηκαν για σκοπούς παραγωγής ρευστού χάλυβα αντικρούεται από τις απαντήσεις που έδωσε η ίδια η προσφεύγουσα εταιρία στα ερωτηματολόγια «κατανάλωση Β» σχετικά με την ηλεκτρική κατανάλωση για την παραγωγή σιδήρου και χάλυβα, που απεστάλησαν στις «Industrie Siderurgiche Associate» (ISA) του Μιλάνου και επί των οποίων στήριξε η Ανωτάτη Αρχή μερικώς την εκτίμησή της.
Η προσφεύγουσα εξήγησε την αντίφαση αυτή ότι οφείλεται σε σφάλμα που έγινε κατά το χρόνο συμπληρώσεως των ερωτηματολογίων, δεν μπόρεσε όμως να προσκομίσει κανένα στοιχείο ικανό να αποδείξει τον ισχυρισμό της αυτό.
Είναι άλλωστε δεδομένο, αφενός, ότι η ποσότητα παλαιοσιδήρου που εκτιμήθηκε από την καθής βάσει παροχών ηλεκτρικής ενεργείας αντιστοιχεί στην δυναμικότητα των μικρών καμίνων της επιχειρήσεως πλην της μεγάλης καμίνου για την οποία πρόκειται, αφετέρου δε, κατά το χρόνο των επαληθεύσεων του Σεπτεμβρίου 1958 οι πληρεξούσιοι της Ανωτάτης Αρχής πληροφορήθηκαν ότι η εν λόγω μεγάλη κάμινος δεν ήταν ποτέ σε λειτουργία, πράγμα που τους οδήγησε να μην την λάβουν υπόψη τους κατά τους υπολογισμούς τους της δυναμικότητας της επιχειρήσεως.
Το Δικαστήριο ζήτησε είτε την προσκόμιση απολογισμών που τηρήθηκαν με τον συμβαλλόμενο για την ηλεκτρική κατανάλωση είτε την προσκόμιση εγγράφων που να αφορούν την πληρωμή του μισθώματος — το οποίο θα έπρεπε να υπολογίζεται σύμφωνα με τη σύμβαση ανάλογα με τη χρήση της μεγάλης καμίνου —, η προσφεύγουσα όμως δεν ήταν σε θέση να προσκομίσει αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία.
Κατόπιν αυτού η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί.
γ)
Η προσφεύγουσα διαμαρτύρεται για το ύψος, το οποίο είναι κατ' αυτήν υπερβολικό, των συντελεστών εξισώσεως που θεσπίστηκαν για τα έτη που ακολουθούν την περίοδο 1954-1957. Η αύξηση του συντελεστή από 1,65 LIT ανά χλγμ. παλαιοσιδήρου αγορασθέντος το Μάρτιο του 1954 σε 12 LIT ανά χλγμ. το Μάρτιο του 1957 δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνον από τα σφάλματα που έγιναν από το μηχανισμό εξισώσεως και τα οποία έπρεπε να διορθώσει η Ανωτάτη Αρχή.
Δεν αρκεί ένας τέτοιος ισχυρισμός για να θεωρηθεί ο συντελεστής παράνομος, πολύ περισσότερο αφού η καθής εξηγεί αντιθέτως ότι δεν επρόκειτο για μόνιμη αύξηση του συντελεστή, αλλά ότι ο συντελεστής αύξανε και μειωνόταν ανάλογα με τις διακυμάνσεις των τιμών στην παγκόσμια αγορά παλαιοσιδήρου.
Η αιτίαση αυτή δεν μπορεί άρα να γίνει δεκτή.
δ)
Τέλος, η καθής κατηγορείται ότι παρέλειψε να λάβει υπόψη της τα τεχνάσματα των μεγάλων συγκροτημάτων σιδήρου και χάλυβα που είχαν συμφέρον να εφοδιάζονται σε παλαιοσίδηρο από την παγκόσμια αγορά, τεχνάσματα από τα οποία νοθεύτηκαν τα δεδομένα που αφορούν την εσωτερική αγορά.
Η προσφεύγουσα δεν προσκόμισε αποδεικτικά στοιχεία υπέρ των ισχυρισμών της αυτών.
Η αιτίαση αυτή πρέπει να απορριφθεί επίσης.
Μετά την απόρριψη και αυτού του λόγου ακυρώσεως η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
έχοντας υπόψη τα διαδικαστικά έγγραφα,
αφού άκουσε την έκθεση του εισηγητή δικαστή, τις προφορικές παρατηρήσεις των διαδίκων, καθώς και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα,
έχοντας υπόψη τα άρθρα 33, παράγραφος 2, 36, 53 και 92 της Συνθήκης περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το Πρωτόκολλο περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου που προσαρτάται στη Συνθήκη περί Ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, ιδίως δε το άρθρο 20, καθώς και τον Κανονισμό Διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ιδίως δε τα άρθρα 37 ως 45 και 69,
απορρίπτοντας κάθε άλλο αντίθετο ισχυρισμό, αποφασίζει:
Απορρίπτει ως αβάσιμη την προσφυγή 108/63.
Hammes
Dormer
Lecourt
Delvaux
Trabucchi
Κρίθηκε από το Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιανουαρίου 1965.
Δημοσιεύθηκε στο Λουξεμβούργο στις 21 Ιανουαρίου 1965.
Hammes
Dormer
Lecourt
Delvaux
Trabucchi
Ο Γραμματέας
Α. van Houtte
Ο Πρόεδρος
Ch. L. Hammes
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.