POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
z dnia 9 października 2018 r.(*)
Odwołanie – Interwencja – Interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy – Oddalenie
W sprawie C‑181/18 P
mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 5 marca 2018 r.,
Rzeczpospolita Polska, reprezentowana przez B. Majczynę, działającego w charakterze pełnomocnika,
wnosząca odwołanie,
w której drugą stroną są:
PGNiG Supply & Trading GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Jeżewskiego,
strona skarżąca w pierwszej instancji,
Komisja Europejska, reprezentowana przez O. Beynet i K. Herrmann, działające w charakterze pełnomocników,
strona pozwana w pierwszej instancji,
popierana przez:
Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez R. Kanitza i T. Henzego, działających w charakterze pełnomocników,
interwenient w postępowaniu odwoławczym,
PREZES TRYBUNAŁU,
uwzględniając wniosek E. Regana, sędziego sprawozdawcy,
po wysłuchaniu M. Camposa Sáncheza-Bordony, rzecznika generalnego,
wydaje następujące
Postanowienie
1        W odwołaniu Rzeczpospolita Polska wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2017 r., PGNiG Supply & Trading/Komisja (T‑849/16, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2017:924), w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną wniesioną przez PGNiG Supply & Trading GmbH skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6950 final z dnia 28 października 2016 r. w sprawie przeglądu warunków wyłączenia gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”), przyznanych na podstawie dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. 2003, L 176, s. 57 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 12, t. 2, s. 230), z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej (zwanej dalej „sporną decyzją”).
2        Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 8 czerwca 2018 r. Gazprom export LLC, spółka z siedzibą w Sankt Petersburgu (Rosja), wniosła o dopuszczenie jej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji Europejskiej.
3        Pismami złożonymi w sekretariacie Trybunału, odpowiednio, w dniach 2 i 5 lipca 2018 r. PGNiG Supply & Trading i Rzeczpospolita Polska przedstawiły swoje uwagi na piśmie w przedmiocie powyższego wniosku, wnosząc o jego oddalenie, uzasadniając to między innymi tym, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie legitymacja czynna PGNiG Supply & Trading do wniesienia do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz że sprawa ta nie dotyczy zatem zgodności tej decyzji z prawem Unii.
W przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta
4        Na podstawie art. 40 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej każda osoba mogąca uzasadnić interes w rozstrzygnięciu sprawy przedłożonej Trybunałowi, innej niż sprawa między państwami członkowskimi, między instytucjami Unii Europejskiej lub między tymi państwami a wspomnianymi instytucjami, może interweniować w owej sprawie.
5        Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie „interesu w rozstrzygnięciu sprawy” w rozumieniu postanowienia, o którym mowa powyżej, należy określić na podstawie samego przedmiotu sprawy i rozumieć je jako bezpośredni i faktyczny interes w rozstrzygnięciu co do samych żądań, a nie jako interes w odniesieniu do podniesionych zarzutów lub argumentów. W istocie przez „rozstrzygnięcie sprawy” należy rozumieć oczekiwane orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, i to w taki sposób, w jaki jest ono ujęte w sentencji wyroku lub postanowienia, które mają zostać wydane (zob. w szczególności postanowienia prezesa Trybunału: z dnia 11 czerwca 2018 r., Comune di Milano/Rada, C‑182/18, niepublikowane, EU:C:2018:454, pkt 8; z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 7 i przytoczone tam orzecznictwo).
6        W powyższym względzie należy w szczególności ustalić, czy zaskarżony akt dotyczy składającego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta bezpośrednio i czy jego interes w rozstrzygnięciu sprawy został stwierdzony. Co do zasady interes w rozstrzygnięciu sprawy można uznać za wystarczająco bezpośredni tylko wówczas, gdy to rozstrzygnięcie może zmienić sytuację prawną wnoszącego o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta (zob. w szczególności postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 lipca 2018 r., Uniwersytet Wrocławski i Polska/REA, C‑515/17 P i C‑561/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:553, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo).
7        W niniejszej sprawie odwołanie ma na celu uchylenie zaskarżonego postanowienia, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną, ze względu na brak legitymacji procesowej, skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji wniesioną przez PGNiG Supply & Trading na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, uzasadniając to tym, że owa decyzja nie dotyczy tej spółki ani bezpośrednio, ani indywidualnie oraz że nie jest ona aktem regulacyjnym w rozumieniu tego postanowienia.
8        W spornej decyzji wydanej na podstawie art. 36 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55 (Dz.U. 2009, L 211, s. 94), Komisja dokonała przeglądu warunków wyłączenia gazociągu OPAL z zasad dotyczących dostępu stron trzecich do sieci oraz regulacji taryfowej, przyznanych spółce będącej operatorem tego gazociągu w odniesieniu do odcinka między punktem wejścia położonym koło Greifswaldu (Niemcy) a punktem wyjścia w Brandov (Republika Czeska) w drodze decyzji Bundesnetzagentur (federalnej agencji ds. sieci, Niemcy, zwanej dalej „BNetzA”) z dnia 25 lutego 2009 r., zmienionej w dniu 7 lipca 2009 r. zgodnie z decyzją Komisji C(2009) 4694 z dnia 12 czerwca 2009 r.
9        W dniu 28 listopada 2016 r. BNetzA zmieniła wspomniane warunki wyłączenia zgodnie ze sporną decyzją i zawarła ze spółką będącą operatorem gazociągu OPAL umowę prawa publicznego, zastępującą – zgodnie z prawem niemieckim – decyzję administracyjną.
10      Na poparcie swojego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Gazprom export twierdzi – powołując się na swój wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, przedstawiony przed Sądem w sprawie T‑849/16, w przedmiocie którego to wniosku Sąd się nie wypowiedział z uwagi na niedopuszczalność skargi w tej sprawie – po pierwsze, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie sądów Unii w odniesieniu do spornej decyzji wpłynęłoby w sposób natychmiastowy na legalność i możliwość wykonywania tej umowy prawa publicznego, której jest stroną, po drugie, że wskutek ewentualnego stwierdzenia nieważności tej decyzji i wspomnianej umowy byłby ponownie uważany za podmiot podlegający warunkom ustanowionym w decyzji BNetzA z dnia 25 lutego 2009 r., oraz po trzecie, że w przypadku stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji doznałby znaczącej szkody gospodarczej.
11      W ten sposób Gazprom export uzasadnia jednak swój interes nie w odniesieniu do rozstrzygnięcia sporu, jaki został przedłożony Trybunałowi w drodze odwołania będącego przedmiotem niniejszego postępowania, czyli sporu dotyczącego niedopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, lecz w odniesieniu do sporu, który zostałby przedłożony Sądowi, gdyby Trybunał postanowił uchylić zaskarżone postanowienie (zob. analogicznie postanowienia prezesa Trybunału: z dnia 27 lutego 2015 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, niepublikowane, EU:C:2015:135, pkt 11; a także z dnia 26 października 2016 r., Bionorica i Diapharm/Komisja, C‑596/15 P i C‑597/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:829, pkt 11).
12      Ponadto interes, na który powołuje się Gazprom export, ma charakter hipotetyczny, ponieważ zależy od zdarzenia niepewnego, a mianowicie stwierdzenia nieważności spornej decyzji przez Sąd (zob. analogicznie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r., Mory i in./Komisja, C‑33/14 P, niepublikowane, EU:C:2015:135, pkt 12).
13      Wynika stąd, że Gazprom export nie wykazał interesu w rozstrzygnięciu sporu oraz że w związku z tym należy oddalić jego wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W tych okolicznościach nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku PGNiG Supply & Trading o zachowanie poufności niektórych elementów akt sprawy wobec Gazprom export.
W przedmiocie kosztów
14      Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Gazprom export przegrał sprawę w zakresie swojego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i Rzeczpospolita Polska wniosła o obciążenie tej spółki kosztami postępowania, należy postanowić, że Gazprom export pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską. PGNiG Supply & Trading pokrywa własne koszty związane z wnioskiem Gazprom export o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Z powyższych względów prezes Trybunału postanawia, co następuje:
1)      Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawiony przez Gazprom export LLC zostaje oddalony.
2)      Gazprom export LLC pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.
3)      PGNiG Supply & Trading pokrywa własne koszty związane z wnioskiem Gazprom export o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.
Sporządzono w Luksemburgu w dniu 9 października 2018 r.
Sekretarz
Prezes
A. Calot Escobar
K. Lenaerts
*      Język postępowania: polski.