ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ (δεύτερο τμήμα)
της 17ης Μαρτίου 2016
Υπόθεση F‑2/15
Gergő Pasqualetti
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
«Υπαλληλική υπόθεση – Έκτακτος υπάλληλος προσληφθείς από την ΕΥΕΔ – Αποζημίωση εγκαταστάσεως – Ημερήσια αποζημίωση – Τόπος καταγωγής – Τόπος προσλήψεως – Αλλαγή του τόπου διαμονής – Προσφυγή ακυρώσεως – Αγωγή αποζημιώσεως – Αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας»
Αντικείμενο:      Προσφυγή ασκηθείσα δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, το οποίο έχει εφαρμογή στη Συνθήκη ΕΚΑΕ βάσει του άρθρου 106α της Συνθήκης αυτής, με την οποία ο G. Pasqualetti ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 4ης Μαρτίου 2014 περί μη χορηγήσεως στον προσφεύγοντα της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως και των ημερησίων αποζημιώσεων κατά την ανάληψη καθηκόντων, στις 16 Φεβρουαρίου 2014, στην Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσεως (ΕΥΕΔ).
Απόφαση:      Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της 4ης Μαρτίου 2014, περί μη χορηγήσεως στον G. Pasqualetti της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως και των ημερησίων αποζημιώσεων, που προβλέπονται από το άρθρο 5, παράγραφος 1, και από το άρθρο 10, παράγραφος 1, του παραρτήματος VII του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακυρώνεται. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καταδικάζεται να καταβάλει στον G. Pasqualetti, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του ΚΥΚ, τα ποσά των αποζημιώσεων που διαλαμβάνονται στο σημείο 1 του διατακτικού, πλέον τόκων υπερημερίας, από τις ημερομηνίες κατά τις οποίες κατέστησαν απαιτητά και έως την ημερομηνία της πραγματικής καταβολής τους, με το επιτόκιο που έχει καθορίσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τις κύριες πράξεις αναχρηματοδοτήσεως για το επίμαχο χρονικό διάστημα, προσαυξημένο κατά δύο μονάδες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρει τα δικαστικά έξοδά της και καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα του G. Pasqualetti.
Περίληψη
1.      Υπάλληλοι – Απόδοση δαπανών – Αποζημίωση εγκαταστάσεως – Ημερήσια αποζημίωση – Έννοια της κατοικίας – Κέντρο συμφερόντων του υπαλλήλου
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, παράρτημα VII, άρθρα 5 και 10· Καθεστώς που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού, άρθρο 22)
2.      Υπαλληλικές προσφυγές – Αντικείμενο – Διαταγή απευθυνόμενη στη Διοίκηση – Αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας – Αίτημα πληρωμής – Ποσά οφειλόμενα ως αποζημίωση εγκαταστάσεως και ημερήσια αποζημίωση – Μη υπολογισμός από τον προσφεύγοντα – Ποσά δυνάμενα να καθοριστούν ευθέως και αντικειμενικώς – Παραδεκτό
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 91 § 1 και παράρτημα VII, άρθρα 5 και 10)
1.      Κατά τα άρθρα 5 και 10 του παραρτήματος VII του ΚΥΚ, η αποζημίωση εγκαταστάσεως και η ημερήσια αποζημίωση οφείλονται στον μόνιμο υπάλληλο ο οποίος αποδεικνύει ότι υποχρεώθηκε να αλλάξει διαμονή ώστε να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 20 του ΚΥΚ.
Στην περίπτωση αυτή, η συνήθης διαμονή είναι ο τόπος τον οποίον ο ενδιαφερόμενος ορίζει, με τη βούληση να του προσδώσει σταθερό χαρακτήρα, ως μόνιμο ή σύνηθες κέντρο των συμφερόντων του. Εντούτοις, η έννοια της διαμονής, καίτοι δεν στηρίζεται στο καθαρώς ποσοτικό στοιχείο του χρόνου της παραμονής του προσώπου σε συγκεκριμένο έδαφος, συνεπάγεται, επιπλέον του πραγματικού στοιχείου της κατοικίας σε ορισμένο τόπο, την πρόθεση να προσδοθεί στο στοιχείο αυτό μια συνέχεια προκύπτουσα από τη συνήθη διαβίωση και την ύπαρξη συνήθων κοινωνικών σχέσεων στον τόπο αυτό.
Κατά συνέπεια, αν ένας υπάλληλος αποδεικνύει ότι υποχρεώθηκε να αλλάξει τόπο διαμονής ώστε να εκπληρώνει τις εκ του άρθρου 20 του ΚΥΚ υποχρεώσεις του, το γεγονός ότι βρισκόταν ήδη κατά το χρονικό σημείο της προσλήψεώς του στον μελλοντικό τόπο υπηρεσίας του δεν επηρεάζει τη χορήγηση της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως και των ημερησίων αποζημιώσεων.
(βλ. σκέψεις 31, 32 και 58)
ΓΔΕΕ:
ΔΕΕ: 5 Φεβρουαρίου 1987, Μουζουράκης κατά Κοινοβουλίου, 280/85, EU:C:1987:66
ΓΔΕΕ: απόφαση της 10ης Ιουλίου 1992, Benzler κατά Επιτροπής, T‑63/91, EU:T:1992:88
ΔΔΔΕΕ: αποφάσεις της 16ης Ιανουαρίου 2007, Borbély κατά Επιτροπής, F‑126/05, EU:F:2007:12, σκέψεις 33 και 49, και της 19ης Μαρτίου 2013, Infante Garcia-Consuegra κατά Επιτροπής, F‑10/12, EU:F:2013:38, σκέψη 29
2.      Ο δικαστής της Ένωσης δεν μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στον τομέα αρμοδιοτήτων της Διοικήσεως, να απευθύνει διαταγές σε θεσμικό όργανο της Ένωσης, διατάσσοντάς το να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση δικαστικής αποφάσεως με την οποία ακυρώνεται απόφαση του οργάνου. Εντούτοις, στο πλαίσιο των διαφορών με χρηματικό χαρακτήρα, ο δικαστής της Ένωσης διαθέτει αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του ΚΥΚ, η οποία του επιτρέπει να καταδικάσει το καθού θεσμικό όργανο στην πληρωμή καθορισμένων ποσών προσαυξημένων, ενδεχομένως, με τόκους υπερημερίας.
Στο πλαίσιο προσφυγής ακυρώσεως που βάλλει κατά της αρνήσεως χορηγήσεως στον προσφεύγοντα της αποζημιώσεως εγκαταστάσεως και της ημερήσιας αποζημιώσεως, το αίτημα με το οποίο ζητείται να καταδικαστεί η Διοίκηση στην καταβολή των ποσών που οφείλονται για τις δύο αυτές αποζημιώσεις, προσαυξημένων με τόκους υπερημερίας, είναι επαρκώς σαφές και πρέπει να κρίνεται παραδεκτό ακόμα και αν ο προσφεύγων δεν προέβη σε υπολογισμό των ζητουμένων ποσών, διότι αυτά μπορούν να καθοριστούν ευθέως και αντικειμενικώς κατ’ εφαρμογή δύο σαφών και μη αμφισβητήσιμων παραμέτρων, ήτοι του βασικού μισθού του προσφεύγοντος και της αναγνωρίσεως ή μη του δικαιώματός του για επίδομα στέγης, κατά το κρίσιμο χρονικό σημείο και κατά τη διάρκεια των κρίσιμων χρονικών περιόδων για κάθε μία από τις διατάξεις που προβλέπουν τις εν λόγω αποζημιώσεις.
(βλ. σκέψεις 66 έως 68)
ΔΔΔΕΕ: απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2007, Borbély κατά Επιτροπής, F‑126/05, EU:F:2007:12, σκέψεις 71 έως 73