62021TO0449
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 20ής Ιουνίου 2022 (
*1
)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Παρεμπίπτον δικονομικό ζήτημα – Μη εκπροσώπηση από δικηγόρο που έχει δικαίωμα παραστάσεως αποκλειστικώς και μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου σε μια από τις περιπτώσεις που απαριθμούνται περιοριστικά στο άρθρο 91, παράγραφος 2, της Συμφωνίας για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ένωση και την Ευρατόμ – Μη εκπροσώπηση από δικηγόρο που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία ΕΟΧ – Άρθρο 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης»
Στην υπόθεση T‑449/21,
Natixis, με έδρα το Παρίσι (Γαλλία), εκπροσωπούμενη από τον J.-J. Lemonnier και την L. Ghebali, δικηγόρους, τις J. Stratford, E. Neil, barristers, και την M. García, solicitor,
προσφεύγουσα,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τους M. Farley, T. Franchoo και την I. Söderlund,
καθής,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους J. Svenningsen (εισηγητή), πρόεδρο, R. Barents και C. Mac Eochaidh, δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
έχοντας υπόψη την αίτηση που υπέβαλε η προσφεύγουσα στις 14 Μαρτίου 2022, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, με την οποία ζητεί από το Γενικό Δικαστήριο να αναγνωρίσει τον R. Howell, barrister, και τον E. Davis, solicitor, ως εκπροσώπους της στην υπό κρίση υπόθεση, καθώς και τις παρατηρήσεις της Επιτροπής επί της αιτήσεως αυτής,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1
Με την προσφυγή της δυνάμει του άρθρου 263 ΣΛΕΕ, η προσφεύγουσα, Natixis, ζητεί την ακύρωση της απόφασης C(2021) 3489 final της Επιτροπής, της 20ής Μαΐου 2021, σχετικά με διαδικασία βάσει του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ και του άρθρου 53 της Συμφωνίας ΕΟΧ (υπόθεση AT.40324 – Ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα) (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση), κατά το μέρος που την αφορά.
Νομικό πλαίσιο
2
Την 1η Φεβρουαρίου 2020 άρχισε να ισχύει η Συμφωνία για την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΕ 2020, L 29, σ. 7, στο εξής: Συμφωνία αποχώρησης), σύμφωνα με το άρθρο 185 αυτής. Κατά συνέπεια, μετά την εν λόγω ημερομηνία, το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας δεν είναι πλέον κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3
Η Συμφωνία αποχώρησης προέβλεπε στο άρθρο 126 μεταβατική περίοδο, η οποία έληξε στις 31 Δεκεμβρίου 2020 και κατά τη διάρκεια της οποίας το δίκαιο της Ένωσης είχε εφαρμογή στο Ηνωμένο Βασίλειο, εκτός αν η συμφωνία αυτή προέβλεπε άλλως.
4
Οι σχέσεις μεταξύ της Ένωσης και του Ηνωμένου Βασιλείου διέπονται πλέον, μεταξύ άλλων, από τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, αφενός, και του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, αφετέρου (ΕΕ 2021, L 149, σ. 10, στο εξής: Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας).
Σκεπτικό
5
Με το δικόγραφο που κατέθεσε στο πλαίσιο της παρούσας προσφυγής στις 30 Ιουλίου 2021, η προσφεύγουσα δήλωσε ότι εκπροσωπείται από την J. Stratford και τον R. Howell, barristers, τον J.-J. Lemonnier, δικηγόρο, καθώς και τον E. Davis και την M. García, solicitors.
6
Όσον αφορά τους R. Howell και E. Davis καθώς και την M. Garcia, το Γενικό Δικαστήριο έλαβε τα αποδεικτικά νομιμοποίησης που απαιτούνται βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του, ήτοι πιστοποιητικό του General Council of the Bar of England and Wales (Γενικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Αγγλίας και Ουαλίας, Ηνωμένο Βασίλειο) με το οποίο βεβαιωνόταν η ιδιότητα του R. Howell ως barrister, πιστοποιητικό της Solicitors Regulation Authority (ρυθμιστικής αρχής των solicitors, Ηνωμένο Βασίλειο) με το οποίο βεβαιωνόταν η ιδιότητα του E. Davis ως solicitor και πιστοποιητικό της ίδιας αρχής με το οποίο βεβαιωνόταν η ιδιότητα της M. Garcia ως solicitor, καθώς και πιστοποιητικό του Δικηγορικού Συλλόγου Παρισιού (Γαλλία) με το οποίο βεβαιωνόταν η εγγραφή της M. Garcia στον εν λόγω δικηγορικό σύλλογο υπό τον επαγγελματικό τίτλο της χώρας καταγωγής της (solicitor) κατ’ εφαρμογήν της οδηγίας 98/5/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Φεβρουαρίου 1998, για τη διευκόλυνση της μόνιμης άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος σε κράτος μέλος διάφορο εκείνου στο οποίο αποκτήθηκε ο επαγγελματικός τίτλος (ΕΕ 1998, L 77, σ. 36).
7
Με έγγραφο της 11ης Οκτωβρίου 2021, η προσφεύγουσα ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο εξηγήσεις σχετικά με τους λόγους που δικαιολογούσαν την απόφαση του Προέδρου του Γενικού Δικαστηρίου της 7ης Σεπτεμβρίου 2021, με την οποία ο Πρόεδρος αρνήθηκε να επιτρέψει στους R. Howell και E. Davis καθώς και στην M. Garcia να την εκπροσωπήσουν στην παρούσα διαδικασία, με την αιτιολογία ότι, λαμβανομένων υπόψη των προσκομισθέντων αποδεικτικών νομιμοποίησης, οι ως άνω συνήγοροι είχαν δικαίωμα παραστάσεως μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου.
8
Με μέτρα οργανώσεως της διαδικασίας, τα οποία ελήφθησαν βάσει των άρθρων 89 και 90 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου καθώς και βάσει του άρθρου 24, παράγραφος 2, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Γενικό Δικαστήριο, αφενός, έθεσε ερωτήσεις στους διαδίκους σχετικά με την κατάσταση της M. Garcia, η οποία επικαλέστηκε αποδεικτικό νομιμοποίησης συνταχθέν από τον Δικηγορικό Σύλλογο Παρισιού δυνάμει της οδηγίας 98/5, και, αφετέρου, ζήτησε από τη Γαλλική Κυβέρνηση πληροφορίες σχετικά με την δυνατότητα παραστάσεως ενώπιον των γαλλικών δικαστηρίων που ενδεχομένως αναγνωρίζεται σε δικηγόρο έχοντα δικαίωμα παραστάσεως στο Ηνωμένο Βασίλειο.
9
Απαντώντας, η προσφεύγουσα γνωστοποίησε στο Γενικό Δικαστήριο ότι η M. Garcia είχε επίσης δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των ιρλανδικών δικαστηρίων και προσκόμισε το σχετικό αποδεικτικό νομιμοποίησης.
10
Λαμβανομένου υπόψη του νέου αυτού στοιχείου, επετράπη στην M. Garcia να εκπροσωπήσει την προσφεύγουσα στην παρούσα διαδικασία.
11
Με έγγραφο της 14ης Μαρτίου 2022, η προσφεύγουσα ζήτησε εκ νέου από το Γενικό Δικαστήριο να της παράσχει εξηγήσεις σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν είχε επιτραπεί στους R. Howell και E. Davis να την εκπροσωπήσουν στην παρούσα διαδικασία.
12
Δυνάμει του άρθρου 130, παράγραφοι 2, 5 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας, αν ένας διάδικος ζητήσει, με χωριστό δικόγραφο, από το Γενικό Δικαστήριο να αποφανθεί επί παρεμπίπτοντος δικονομικού ζητήματος, το Γενικό Δικαστήριο αποφαίνεται το συντομότερο δυνατόν επί της εν λόγω αίτησης, αφού τάξει προθεσμία στους λοιπούς διαδίκους προκειμένου να διατυπώσουν γραπτώς τις παρατηρήσεις τους επ’ αυτής.
13
Δεδομένου ότι η Επιτροπή υπέβαλε τις παρατηρήσεις της εντός της ταχθείσας προθεσμίας, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει να αποφανθεί επί της αιτήσεως της προσφεύγουσας να εκπροσωπηθεί από τους R. Howell και E. Davis, ως προς τους οποίους κατατέθηκαν στο Γενικό Δικαστήριο μόνον αποδεικτικά νομιμοποίησης που πιστοποιούν ότι έχουν δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου.
14
Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι, στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής, η προσφεύγουσα εκπροσωπείται νόμιμα από περισσότερους δικηγόρους, barristers και έναν solicitor.
15
Επομένως, το παρόν παρεμπίπτον δικονομικό ζήτημα δεν ασκεί επιρροή στο παραδεκτό της προσφυγής.
16
Επί της ουσίας, υπενθυμίζεται ότι, όσον αφορά την εκπροσώπηση, ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης, διαδίκου μη εμπίπτοντος στο άρθρο 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το άρθρο 19, τρίτο και τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού αυτού, το οποίο έχει εφαρμογή στη διαδικασία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 56 του εν λόγω Οργανισμού, προβλέπει δύο αυτοτελείς και σωρευτικές προϋποθέσεις, ήτοι, πρώτον, ότι οι διάδικοι που δεν εμπίπτουν στο άρθρο 19, πρώτο και δεύτερο εδάφιο, πρέπει να εκπροσωπούνται από δικηγόρο και, δεύτερον, ότι μόνον ο δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) (ΕΕ 1994, L 1, σ. 3) μπορεί να εκπροσωπεί ή να επικουρεί διάδικο ενώπιον των δικαστηρίων της Ένωσης [βλ. απόφαση της 24ης Μαρτίου 2022, PJ και PC κατά EUIPO, C‑529/18 P και C‑531/18 P, EU:C:2022:218, σκέψη 58 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και διάταξη της 7ης Δεκεμβρίου 2021, Daimler κατά EUIPO – Volkswagen (IQ), T‑422/21, EU:T:2021:888, σκέψη 15 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].
17
Εντούτοις, όσον αφορά προσφυγή όπως η υπό κρίση, πρέπει να ληφθούν εκ προοιμίου υπόψη οι ενδεχομένως κρίσιμες διατάξεις των διεθνών συμφωνιών που δεσμεύουν το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ένωση, ήτοι η Συμφωνία αποχώρησης καθώς και η Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας.
18
Κατ’ αρχάς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 87 της Συμφωνίας αποχώρησης, σε συνδυασμό με τα άρθρα 90 έως 92 και 95 της συμφωνίας αυτής, προβλέπουν, κατ’ ουσίαν, ότι δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί να εκπροσωπεί ή να επικουρεί διάδικο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου σε περιοριστικώς απαριθμούμενες περιπτώσεις.
19
Πρώτον, κατά το άρθρο 91, παράγραφος 1, της Συμφωνίας αποχώρησης και στο παρόν στάδιο κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπούσε διάδικο στις 31 Δεκεμβρίου 2020 μπορεί να συνεχίσει να τον εκπροσωπεί ή να τον επικουρεί σε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
20
Δεύτερον, κατά το άρθρο 91, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, της Συμφωνίας αποχώρησης, σε συνδυασμό με το άρθρο 95, παράγραφοι 1 και 3, της συμφωνίας αυτής, και στο παρόν στάδιο κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, δικηγόρος ο οποίος έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί να εκπροσωπεί ή να επικουρεί διάδικο ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο προσφυγών ακυρώσεως κατά των αποφάσεων που εξέδωσαν τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οργανισμοί της Ένωσης πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020 και των οποίων είναι αποδέκτες το Ηνωμένο Βασίλειο ή φυσικά ή νομικά πρόσωπα που κατοικούν ή εδρεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
21
Το ίδιο ισχύει όσον αφορά τις αποφάσεις των θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών της Ένωσης των οποίων είναι αποδέκτες το Ηνωμένο Βασίλειο ή τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που κατοικούν ή εδρεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι οποίες εκδόθηκαν μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2020, είτε στο πλαίσιο διαδικασιών για την εφαρμογή των άρθρων 107 και 108 ΣΛΕΕ επί ενισχύσεων που χορηγήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020 οι οποίες κινήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2024 είτε, όπως εν προκειμένω, στο πλαίσιο διαδικασιών για την εφαρμογή των άρθρων 101 ή 102 ΣΛΕΕ οι οποίες κινήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020, είτε στο πλαίσιο διαδικασιών για την εφαρμογή του κανονισμού (ΕΚ) 139/2004 του Συμβουλίου, της 20ής Ιανουαρίου 2004, για τον έλεγχο των συγκεντρώσεων μεταξύ επιχειρήσεων (ΕΕ 2004, L 24, σ. 1), οι οποίες κινήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020, είτε στο πλαίσιο ερευνών της Ευρωπαϊκής Αρχής Kινητών Aξιών και Αγορών (ΕΑΚΑΑ) οι οποίες κινήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2020 και αφορούν ορισμένες εικαζόμενες παραβάσεις που απαριθμούνται περιοριστικά είτε στο πλαίσιο ερευνών της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) οι οποίες κινήθηκαν πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2024.
22
Τρίτον, σύμφωνα με το άρθρο 91, παράγραφος 2, δεύτερη περίοδος, της Συμφωνίας αποχώρησης, σε συνδυασμό με το άρθρο 90 αυτής, και στο παρόν στάδιο κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ του Δικαστηρίου και του Γενικού Δικαστηρίου, δικηγόρος που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί να εκπροσωπεί ή να επικουρεί το κράτος αυτό ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στις διαδικασίες στις οποίες το εν λόγω κράτος αποφάσισε να παρέμβει σύμφωνα με το άρθρο 90, δεύτερο εδάφιο, στοιχείο γʹ, της Συμφωνίας αποχώρησης.
23
Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, η υπό κρίση προσφυγή δεν αντιστοιχεί σε καμία από τις περιπτώσεις που προβλέπονται περιοριστικά στη Συμφωνία αποχώρησης και υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 18 έως 22 ανωτέρω.
24
Βεβαίως, η προσφυγή αυτή ασκήθηκε μετά τις 31 Δεκεμβρίου 2020 και βάλλει κατά αποφάσεως εκδοθείσας κατόπιν εκκρεμούς στις 31 Δεκεμβρίου 2020 διαδικασίας για την εφαρμογή του άρθρου 101 ΣΛΕΕ.
25
Ωστόσο, από την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως και από τα έγγραφα που κατέθεσε η προσφεύγουσα κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 78, παράγραφος 4, του Κανονισμού Διαδικασίας, προκύπτει ότι η προσφεύγουσα είναι ανώνυμη εταιρία γαλλικού δικαίου με έδρα τη Γαλλία.
26
Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορεί να θεωρηθεί, όσον αφορά την προσφεύγουσα, ότι έχει ως αποδέκτη νομικό πρόσωπο με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως απαιτεί το άρθρο 91, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, της Συμφωνίας αποχώρησης, σε συνδυασμό με το άρθρο 95, παράγραφοι 1 και 3, της συμφωνίας αυτής.
27
Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το γεγονός ότι άλλοι αποδέκτες της ίδιας αποφάσεως, ήτοι οι NatWest Group plc και Nomura International plc, εδρεύουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεδομένου ότι, κατά πάγια νομολογία, απόφαση εκδοθείσα από την Επιτροπή βάσει του άρθρου 101 ΣΛΕΕ, ακόμη και αν έχει συνταχθεί και δημοσιευθεί υπό τη μορφή μίας μόνον αποφάσεως, πρέπει να αναλύεται ως δέσμη ατομικών αποφάσεων με τις οποίες διαπιστώνεται, έναντι καθεμιάς από τις αποδέκτριες επιχειρήσεις, η παράβαση ή οι παραβάσεις που έγιναν δεκτές εις βάρος τους και τους επιβάλλεται, ενδεχομένως, πρόστιμο (πρβλ. απόφαση της 15ης Οκτωβρίου 2002, Limburgse Vinyl Maatschappij κ.λπ. κατά Επιτροπής, C‑238/99 P, C‑244/99 P, C‑245/99 P, C‑247/99 P, C‑250/99 P έως C‑252/99 P και C‑254/99 P, EU:C:2002:582, σκέψη 100 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
28
Το ίδιο ισχύει για το προβαλλόμενο από την προσφεύγουσα γεγονός ότι «εδρεύει» στο Ηνωμένο Βασίλειο ως «overseas company», δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από τα έγγραφα που προσκόμισε η ίδια και ειδικότερα από έγγραφο το οποίο εκδόθηκε από το Companies House (μητρώο εμπορίου και εταιριών, Ηνωμένο Βασίλειο), η προσφεύγουσα είναι απλώς εγγεγραμμένη και δεν εδρεύει στο κράτος αυτό.
29
Επιπλέον, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η προσφεύγουσα, ουδόλως προκύπτει από τη διάταξη της 7ης Δεκεμβρίου 2021, IQ (T‑422/21, EU:T:2021:888), ότι δικηγόροι που έχουν το δικαίωμα παραστάσεως αποκλειστικώς και μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου μπορούν να την εκπροσωπήσουν στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής. Πράγματι, η προσφυγή στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η διάταξη εκείνη απορρίφθηκε ως προδήλως απαράδεκτη, λόγω μη εκπροσωπήσεως της προσφεύγουσας από δικηγόρο που έχει δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στη Συμφωνία ΕΟΧ.
30
Τέλος, ακόμη και αν υποτεθεί ότι η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 94, παράγραφος 2, της Συμφωνίας αποχώρησης, αρκεί να επισημανθεί ότι, όπως προκύπτει από τον τίτλο του άρθρου αυτού, το δικαίωμα εκπροσωπήσεως ή επικουρίας το οποίο η διάταξη αυτή αναγνωρίζει στους δικηγόρους που έχουν δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου ισχύει μόνο στο πλαίσιο των διοικητικών διαδικασιών των άρθρων 92 και 93 της Συμφωνίας αποχώρησης, αποκλειομένων των ενδεχόμενων μεταγενέστερων δικαστικών διαδικασιών, οι οποίες διέπονται από το άρθρο 91 της ίδιας συμφωνίας (βλ., κατ’ αναλογίαν, διάταξη της 7ης Δεκεμβρίου 2021, IQ, T‑422/21, EU:T:2021:888, σκέψη 23).
31
Κατά συνέπεια, όπως υποστήριξε η Επιτροπή, η προσφεύγουσα δεν μπορεί βασίμως να υποστηρίζει ότι, δυνάμει της Συμφωνίας αποχώρησης, οι R. Howell και E. Davis, οι οποίοι έχουν δικαίωμα παραστάσεως αποκλειστικώς και μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου, δικαιούνται να την εκπροσωπήσουν ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου στο πλαίσιο της υπό κρίση προσφυγής.
32
Η προσφεύγουσα ωσαύτως δεν μπορεί να επικαλεστεί οποιαδήποτε άλλη διάταξη της Συμφωνίας Εμπορίου και Συνεργασίας.
33
Το άρθρο 194, παράγραφος 1, της Συμφωνίας Εμπορίου και Συνεργασίας προβλέπει, βεβαίως, ότι κάθε συμβαλλόμενο μέρος επιτρέπει σε δικηγόρο του ετέρου συμβαλλομένου μέρους της εν λόγω συμφωνίας να παρέχει στο έδαφός του καθορισμένες νομικές υπηρεσίες υπό τον επαγγελματικό τίτλο της χώρας καταγωγής του εν λόγω δικηγόρου, σύμφωνα με τα άρθρα 128, 129, 135, 137 και 143 της συμφωνίας. Εντούτοις, το άρθρο 193, στοιχεία αʹ και ζʹ, της συμφωνίας αυτής ορίζει ότι αποκλείονται από το καθεστώς αυτό οι νομικές υπηρεσίες που αφορούν το δίκαιο της Ένωσης, στο οποίο περιλαμβάνεται το επίμαχο στην προσβαλλόμενη απόφαση άρθρο 101 ΣΛΕΕ, καθώς και η νομική εκπροσώπηση ενώπιον, μεταξύ άλλων, των δικαστηρίων και άλλων δεόντως συσταθέντων επίσημων δικαιοδοτικών οργάνων ενός μέρους της εν λόγω συμφωνίας, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το Γενικό Δικαστήριο.
34
Αφού αποκλείσθηκε η δυνατότητα της προσφεύγουσας να επικαλεστεί τη Συμφωνία αποχώρησης ή τη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας, πρέπει να εξεταστεί, κατά δεύτερον, αν, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 19 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, μπορεί παρά ταύτα να επιτραπεί στους R. Howell και E. Davis, barrister και solicitor αντιστοίχως, να εκπροσωπήσουν την προσφεύγουσα.
35
Προς τούτο, πρέπει να τους αναγνωριστεί η ιδιότητα του «δικηγόρου» κατά την έννοια του άρθρου 19, τρίτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
36
Όσον αφορά το δικαίωμά τους να παρίστανται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στον ΕΟΧ, επισημαίνεται ότι η υπό κρίση προσφυγή ασκήθηκε στις 30 Ιουλίου 2021, ήτοι μετά τη λήξη, στις 31 Δεκεμβρίου 2020, της μεταβατικής περιόδου την οποία προβλέπει το άρθρο 126 της Συμφωνίας αποχώρησης και κατά τη διάρκεια της οποίας, υπό την επιφύλαξη αντίθετης διατάξεως της συμφωνίας αυτής, το δίκαιο της Ένωσης εξακολουθούσε να εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην επικράτειά του παρά την ιδιότητά του ως τρίτου κράτους.
37
Επομένως, το ζήτημα αν δικηγόροι που διορίστηκαν από την προσφεύγουσα και έχουν δικαίωμα παραστάσεως αποκλειστικώς και μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του Ηνωμένου Βασιλείου πρέπει να θεωρηθούν ότι έχουν δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους ή άλλου κράτους συμβαλλομένου στον ΕΟΧ, για τους σκοπούς του άρθρου 19, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορεί πλέον να εξεταστεί υπό το πρίσμα των διατάξεων ή των πράξεων του δικαίου της Ένωσης, συμπεριλαμβανομένων αυτών που εφαρμόζονται ως προς το δικηγορικό επάγγελμα, όπως η οδηγία 98/5 ή ακόμη και η οδηγία 77/249/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 22ας Μαρτίου 1977, περί διευκολύνσεως της πραγματικής ασκήσεως της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών από δικηγόρους (ΕΕ ειδ. έκδ. 06/001, σ. 249).
38
Ως εκ τούτου, η εξέταση αυτή πρέπει να πραγματοποιηθεί υπό το πρίσμα ενδεχόμενης ειδικής ρυθμίσεως κράτους μέλους η οποία παρέχει μονομερώς στους δικηγόρους αυτούς δικαίωμα παραστάσεως ενώπιον των δικαστηρίων του (πρβλ. απόφαση της 24ης Μαρτίου 2022, PJ και PC κατά EUIPO, C‑529/18 P και C‑531/18 P, EU:C:2022:218, σκέψη 59).
39
Η προσφεύγουσα όμως δεν αναφέρθηκε σε καμία ρύθμιση τέτοιας φύσεως.
40
Συναφώς, επισημαίνεται, υπό το πρίσμα της απαντήσεως της Γαλλικής Κυβέρνησης στο μέτρο οργανώσεως της διαδικασίας, ότι τέτοια ρύθμιση δεν υφίσταται στη Γαλλία.
41
Πράγματι, το γαλλικό δίκαιο επιτρέπει σε δικηγόρο να εκπροσωπεί διάδικο ενώπιον των γαλλικών δικαστηρίων είτε αν έχει εγγραφεί, πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, στο μητρώο γαλλικού δικηγορικού συλλόγου υπό τον τίτλο του δικηγόρου Γαλλίας, είτε αν έχει υποβάλει, πριν από τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, αίτηση αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων του, η δε αίτηση αυτή βρίσκεται σε στάδιο επεξεργασίας, είτε αν έχει επιτύχει, μετά τη λήξη της μεταβατικής περιόδου, στην εξέταση για τον έλεγχο γνώσεων γαλλικού δικαίου που προβλέπει η εφαρμοστέα νομοθεσία και έχει νομίμως εγγραφεί σε μητρώο γαλλικού δικηγορικού συλλόγου υπό τον τίτλο του δικηγόρου Γαλλίας.
42
Κατά συνέπεια, η ιδιότητα του εκπροσώπου της προσφεύγουσας στο πλαίσιο της προσφυγής που άσκησε η ίδια κατά της προσβαλλόμενης απόφασης δεν μπορεί να αναγνωριστεί ούτε στον R. Howell ούτε στον E. Davis, είτε κατ’ εφαρμογήν της Συμφωνίας αποχώρησης είτε κατ’ εφαρμογήν της Συμφωνίας Εμπορίου και Συνεργασίας βάσει του άρθρου 51, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε συνδυασμό με το άρθρο 19, τέταρτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
43
Συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα)
διατάσσει:
1)
Απορρίπτει την αίτηση με την οποία ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι οι R. Howell και E. Davis έχουν την ιδιότητα του εκπροσώπου της Natixis.
2)
Επιφυλάσσεται ως προς τα δικαστικά έξοδα.
Λουξεμβούργο, 20 Ιουνίου 2022.
Ο Γραμματέας
E. Coulon
Ο Πρόεδρος
J. Svenningsen
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.