61980CJ0269_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 269/80,
πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Court of Appeal, Criminal Division, πρός τό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν οποία ζητείται, στό πλαίσιο τής δίκης πού εκκρεμεί ενώπιον τού αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
REGINA
καί
ROBERT TYMEN,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού άρθρου 102 τής πράξεως τής 22ας Ιανουαρίου 1972 περί τών ορων προσχωρήσεως καί προσαρμογών τών συνθηκών, καθώς καί ορισμένων άλλων κανόνων κοινοτικού δικαίου, σέ σχέση μέ εθνικά μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τής αλιείας,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ διάταξη τής 14ης Νοεμβρίου 1980, πού περιήλθε στό Δικαστήριο τήν 5η Δεκεμβρίου 1980, τό Court of Appeal, Criminal Division, τού Λονδίνου, υπέβαλε, δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, πέντε προδικαστικά ερωτήματα, σχετικά μέ τήν ερμηνεία τού άρθρου 102 τής πράξεως τής 22ας Ιανουαρίου 1972, περί τών ορων προσχωρήσεως καί προσαρμογών τών συνθηκών, καθώς καί ορισμένων άλλων κανόνων τού κοινοτικού δικαίου εν σχέσει πρός ενα βρετανικό μέτρο περί αλιείας .
2 Τά ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στό πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά τού κυρίου ενός γαλλικού αλιευτικού, ονόματι Tymen, επί παραβάσει τού «Fishing Nets ( North-East Atlantic ) ( Variation ) Order 1979 ( SI 1979 no 744)» . Τό διάταγμα πού ετέθη εν ισχύι τήν 1η Ιουλίου 1979 καί ετροποποίησε τό «Fishing Nets ( North-East Atlantic ) Order 1977 ( SI 1977 no 440)», απαγορεύει, εντός τής ζώνης πού περιέχεται μεταξύ τού Ατλαντικού καί τού Αρκτικού Ωκεανού καί τών γειτνιαζουσών θαλασσών, νά υπάρχουν επί τών αλιευτικών πλοίων δίκτυα μέ μέγεθος βροχίδων ( ματιών ) μικρότερο ενός προδιαγεγραμμένου κατωτάτου ορίου .
3 Εν προκειμένω, ο Tymen κατεδικάσθη από τό Crown Court τού Cardiff γιά παράβαση τών εν λόγω βρετανικών κανόνων, διότι τήν 16η Οκτωβρίου συνελήφθη κατέχων επί τού πλοίου του, εντός τής ζώνης αλιείας τού Ηνωμένου Βασιλείου, δίκτυα μέσου μεγέθους βροχίδων κατωτέρου τού επιτρεπομένου κατωτάτου ορίου . Κατά τής αποφάσεως αυτής ήσκησε έφεση ενώπιον τού Court of Appeal, Criminal Division .
4 Πρέπει νά σημειωθεί οτι τά ανωτέρω βρετανικά διατάγματα απετέλεσαν τήν αφορμή δύο προσφυγών επί παραβάσει κράτους κατά τού Ηνωμένου Βασιλείου, πού ήσκησαν η Γαλλία καί η Επιτροπή, δυνάμει τών άρθρων 170 καί 169 τής
συνθήκης ΕΟΚ αντιστοίχως . Στήν πρώτη από τίς υποθέσεις αυτές, τό Δικαστήριο εδέχθη, μέ απόφαση τής 4ης Οκτωβρίου 1979 ( Γαλλία κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 141/78, ECR σ . 2923 ), οτι τό Ηνωμένο Βασίλειο, θέτοντας εν ισχύι, τήν 1η Απριλίου 1977, τό «Sea Fisheries, Boats and Methods of Fishing, The Fishing Nets ( North-East Atlantic ) Order 1977», παρέβη υποχρεώσεις πού υπέχει εκ τής συνθήκης ΕΟΚ . Στήν δευτέρα υπόθεση, μέ απόφαση τής 5ης Μα ΐου 1981 ( Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 804/79, μή δημοσιευθείσα ακόμη στήν Συλλογή ), τό Δικαστήριο εδέχθη οτι τό Ηνωμένο Βασίλειο παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει εκ τής συνθήκης ΕΟΚ, διότι, μεταξύ άλλων, έθεσε εν ισχύι τήν 1η Ιουλίου 1979, χωρίς προηγουμένη κατάλληλη διαβούλευση καί παρά τίς αντιρρήσεις τής Επιτροπής, τό «The Fishing Nets ( North-East Atlantic ) ( Variation ) Order 1979, no 744» .
5 Επειδή τό Court of Appeal, Criminal Division, έκρινε οτι τού ηταν αναγκαία μία απόφαση τού Δικαστηρίου γιά νά εκτιμήσει τό άν συμβιβάζεται μέ τό κοινοτικό δίκαιο τό βρετανικό διάταγμα τού 1979, υπέβαλε τά ακόλουθα ερωτήματα :
«1 . Έχουν τά Κράτη μέλη εξουσία νά θεσπίζουν καί νά θέτουν εν ισχύι μέτρο περί διατηρήσεως τού αλιευτικού πλούτου, πού επιβάλλει κατώτατο οριο μεγέθους βροχίδων ( ματιών ) δικτύων γιά τήν αλιεία αστακών Νορβηγίας τού είδους πού αποτελεί τό αντικείμενο τού «Fishing Nets ( North-East Atlantic ) ( Variation ) Order 1979 ( SI 1979 no 744)», μετά τήν λήξη τής περιόδου πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τής πράξεως προσχωρήσεως, δηλαδή μετά τήν 31η Δεκεμβρίου 1978 ;
2.Άν όχι, τά άτομα πού διώκονται ποινικώς, δυνάμει ενός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποία, πού τά εθνικά δικαστήρια οφείλουν νά προστατεύουν ;
3.Άν η απάντηση στό ανωτέρω ερώτημα 1 ειναι καταφατική, τότε : α ) οι διαδικαστικές ή β ) οι άλλες προϋποθέσεις τών εξής διατάξεων :
( i ) τού άρθρου 3 τού κανονισμού 101/76 τού Συμβουλίου, τής 19ης Ιανουαρίου 1976,
( ii)τού παραρτήματος VI τού ψηφίσματος τής Χάγης, τής 3ης Νοεμβρίου 1976,
( iii)τής αποφάσεως 79/590/ΕΟΚ, τής 25ης Ιουνίου 1979,
( iv)τού άρθρου 5 τής συνθήκης ΕΟΚ,
έχουν τηρηθεί από ενα Κράτος μέλος, τό οποίο, πρίν θεσπίσει ενα τέτοιο μέτρο περί προστασίας τού αλιευτικού πλούτου, ενήργησε μέ τόν τρόπο πού ενήργησε τό Ηνωμένο Βασίλειο, οπως φαίνεται από τόν φάκελο πού τιτλοφορείται «Έκθεση τών περιστατικών», ο οποίος προσαρτάται στήν παρούσα ;
4.Τό γεγονός οτι στήν υπόθεση 141/78 ( Γαλλική Δημοκρατία κατά Ηνωμένου Βασιλείου ECR ( 1979 ) σ . 2923 ) τό Δικαστήριο απεφάνθη οτι τό Ηνωμένο Βασίλειο, θέτοντας εν ισχύι τό Fishing Nets ( North-East Atlantic ) Order 1977 ( SI 1977 no 440 ), παρέβη τίς εκ τής συνθήκης ΕΟΚ υποχρεώσεις του, επηρεάζει τήν απάντηση στό ανωτέρω τρίτο ερώτημα ;
5.Άν δέν ετηρήθη μία ή περισσότερες από τίς ανωτέρω προϋποθέσεις, τά άτομα πού εδιώχθησαν ποινικώς, δυνάμει ενός τέτοιου μέτρου, έχουν δικαιώματα καί σέ καταφατική περίπτωση ποία, τά οποία τά εθνικά δικαστήρια οφείλουν νά προστατεύουν;»
Επί τού πρώτου ερωτήματος
6 Μέ τό πρώτο ερώτημα ερωτάται άν, μετά τήν 31η Δεκεμβρίου 1978, τά Κράτη μέλη εξακολουθούσαν νά έχουν εξουσία νά θεσπίζουν μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τής αλιείας, οπως τά μέτρα τού επιδίκου βρετανικού διατάγματος ( Order ).
7 Όπως έχει ήδη δεχθεί τό Δικαστήριο μέ τήν ανωτέρω απόφασή του τής 5ης Μα ΐου 1981, μετά τήν λήξη, κατά τήν 1η Ιανουαρίου 1979, τής προβλεπομένης από τό άρθρο 102 τής πράξεως προσχωρήσεως μεταβατικής περιόδου, η εξουσία λήψεως μέτρων διατηρήσεως τών θαλασσίων πόρων, στό πλαίσιο τής κοινής πολιτικής αλιείας, ανήκει πλήρως καί οριστικώς στήν Κοινότητα, έτσι ωστε τά Κράτη μέλη, από τής ανωτέρω ημερομηνίας, στερούνται πλέον εξουσίας στόν τομέα αυτό καί δέν δύνανται εφ’ εξής νά ενεργούν, παρά μόνο ελλείψει καταλλήλου ενεργείας τού Συμβουλίου καί μόνο ως διαχειριστές τού κοινού συμφέροντος .
8 Επομένως, μέ τήν απόφαση αυτή τό Δικαστήριο εδέχθη οτι εν όψει μιάς καταστάσεως πού χαρακτηρίζεται από τήν αδράνεια τού Συμβουλίου καί από τήν κατ’ αρχήν διατήρηση τών ισχυόντων μέτρων διατηρήσεως, τά Κράτη μέλη δέν
έχουν μόνο τήν υποχρέωση νά συμβουλεύονται λεπτομερώς τήν Επιτροπή καί νά επιζητούν καλόπιστα τήν έγκρισή της, αλλά καί τό καθήκον νά μή θεσπίζουν εθνικά μέτρα διατηρήσεως αντιθέτως πρός τίς αντιρρήσεις, επιφυλάξεις ή ορους πού διατυπώνει ενδεχομένως η Επιτροπή .
9 Τό Ηνωμένο Βασίλειο ισχυρίσθη οτι η Επιτροπή ειχε κυρίως αμφισβητήσει τήν ημερομηνία τής θέσεως σέ ισχύ τού διατάγματος πού ανέφερε ο εθνικός δικαστής, δηλαδή τήν 1η Ιουλίου 1979, χωρίς νά διατυπώσει αντιρρήσεις κατά τού περιεχομένου του . Δεδομένου οτι κατά τήν ιδία περίοδο, δηλαδή τόν Ιούνιο 1979, η Επιτροπή υπέβαλε στό Συμβούλιο ταυτόσημες κατ’ ουσίαν προτάσεις, πού επρόκειτο νά τεθούν σέ ισχύ τήν 1η Σεπτεμβρίου 1979, ειχε σιωπηρώς εγκρίνει τό διάταγμα από τής ημερομηνίας αυτής .
10 Η Επιτροπή δέν αμφισβητεί οτι τό βρετανικό διάταγμα τού 1979 αντιστοιχούσε, κατ’ αρχήν τουλάχιστον, πρός τά μέτρα πού αυτή ειχε προτείνει στό Συμβούλιο κατά τήν ιδία περίοδο, γιά τό σύνολο τών οικείων θαλασσίων περιοχών . Οι επικρίσεις τής Επιτροπής εστηρίζοντο στήν σκέψη οτι τέτοιου είδους μέτρα δέν ηδύναντο νά θεσπισθούν χωρίς νά δοθεί στούς αλιείς εύλογη προθεσμία γιά νά προσαρμοσθούν πρός αυτά . Επί πλέον, κατά τήν Επιτροπή, τέτοια μέτρα δέν ηδύναντο νά ληφθούν επωφελώς παρά γιά ολόκληρη τήν Κοινότητα· μέ τήν μονομερή θέσπιση τών εν λόγω μέτρων, τό Ηνωμένο Βασίλειο εσφετερίσθη εξουσία, η οποία από 1ης Ιανουαρίου 1979 ανήκε στήν Κοινότητα .
11 Επ’ αυτού πρέπει νά παρατηρηθεί οτι η πρόταση τής Επιτροπής πρός τό Συμβούλιο, περί αναλήψεως εναρμονισμένης κοινοτικής δράσεως, δέν δύναται νά θεωρηθεί, καθ’ εαυτή, ως ενέχουσα έγκριση μονομερούς εθνικού μέτρου, έστω καί ταυτοσήμου περιεχομένου, τό οποίο εθεσπίσθη σέ τομέα πού εμπίπτει στήν εξουσία τής Κοινότητος . Η συλλογιστική τής βρετανικής κυβερνήσεως θά ισοδυναμούσε μέ αναγνώριση τής νομιμότητος εθνικών μέτρων ληφθέντων εντός τού χώρου ασκήσεως εξουσιών τής Κοινότητος, λόγω μόνου τού γεγονότος τής υπάρξεως κοινοτικής προτάσεως κατ’ αρχήν ταυτοσήμου . Αυτό όχι μόνο αντιβαίνει στήν ασφάλεια τού δικαίου, αλλά επί πλέον οδηγεί σέ νόθευση τής κατανομής τών εξουσιών μεταξύ Κοινότητος καί Κρατών μελών καί επομένως θίγει τίς ουσιώδεις ισορροπίες πού έχει θεσπίσει η συνθήκη .
12 Επί πλέον, οταν, στόν τομέα τών μέτρων διατηρήσεως τών αλιευτικών πόρων, πού ελήφθησαν κατά τήν περίοδο πού τό Συμβούλιο δέν ειχε ακόμα ασκήσει τίς εξουσίες του, η Επιτροπή διετύπωσε ρητές αντιρρήσεις κατά τού μελετωμένου εθνικού μέτρου, οι αντιρρήσεις αυτές δέν δύνανται νά θεωρηθούν οτι ήρθησαν, παρά μόνον άν η Επιτροπή έχει εκφράσει σαφώς καί ρητώς τήν πρόθεσή της νά μή επιμείνει επ’ αυτών . Όμως, η εξέταση, υπό τό φώς τής κατ’ αυτόν τόν τρόπο προσδιορισθείσης καταστάσεως δικαίου, τού μέτρου πού ανέφερε τό εθνικό δικαστήριο δέν αποκαλύπτει κανένα στοιχείο πού νά επιτρέπει ενα τέτοιο συμπέρασμα . Αντιθέτως, οπως προκύπτει από τήν από 4 Ιουνίου 1980 ( OJ C 133, σ . 2 ) ανακοίνωση περί τής υπό τής Επιτροπής εγκρίσεως εθνικών μέτρων διατηρήσεως στόν τομέα τής αλιείας, η Επιτροπή ρητώς ενέμεινε τήν 3η Αυγούστου 1979 στήν άρνηση εγκρίσεως τού επιδίκου διατάγματος, ενέκρινε ομως τήν μνεία στό διάταγμα αυτό ορισμένου ιχθύος ως προστατευομένου είδους .
13 Επίσης, τό επιχείρημα πού προέβαλε επικουρικώς η βρετανική κυβέρνηση, οτι δηλαδή η Επιτροπή ενήργησε ασυνέτως, αρνηθείσα τήν έγκρισή της, πρέπει νά απορριφθεί . Όταν, οπως διεπιστώθη οσον αφορά τά επίδικα μέτρα μέ τήν απόφαση τής 5ης Μαΐου 1981, τό οικείο Κράτος μέλος έχει παραλείψει νά εφαρμόσει τήν διαδικασία διαβουλεύσεως, ωστε νά διευκολύνει τήν Επιτροπή στήν πρόσφορη εξέταση τών σχεδιαζομένων μέτρων, δέν δύναται νά προσαφθεί στό όργανο αυτό οτι παρεβίασε τό δίκαιο παραλείποντας τήν εκ τών υστέρων έγκριση τού μέτρου .
14 Επομένως, στό πρώτο ερώτημα προσήκει η απάντηση οτι, μετά τήν λήξη τής προβλεπομένης από τό άρθρο 102 τής πράξεως προσχωρήσεως περιόδου, τά Κράτη μέλη δέν έχουν τήν εξουσία νά θεσπίζουν καί νά θέτουν σέ ισχύ, χωρίς προηγουμένη κατάλληλη διαβούλευση μέ τήν Επιτροπή καί παρά τίς αντιρρήσεις, τίς επιφυλάξεις ή τούς ορους πού διατυπώνει η τελευταία, μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τής αλιείας, οπως τό μέτρο πού αποτελεί τό αντικείμενο τού «Fishing Nets ( North-East Atlantic ) ( Variation ) Order 1979 ( SI 1979 no 744)» .
Επί τού δευτέρου ερωτήματος
15 Μέ τό δεύτερο ερώτημα ερωτάται κυρίως άν τά άτομα δύνανται νά καταδικάζονται δυνάμει νομοθετικής πράξεως πού έχει κριθεί οτι ειναι αντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο .
16 Τό ίδιο ερώτημα απετέλεσε ήδη τό αντικείμενο τής αποφάσεως τής 16ης Φεβρουαρίου 1978 ( Schonenberg, 88/77, ECR σ . 473 ). Μέ τήν απόφαση αυτή, η οποία ανεφέρετο, οπως καί η προκειμένη, σέ παράβαση εθνικών κανόνων περί αλιείας, τό Δικαστήριο εδέχθη οτι ποινική καταδίκη, η οποία απαγγέλλεται δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως, πού έχει κριθεί οτι ειναι αντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ειναι επίσης ασυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό .
17 Επομένως, στό δεύτερο ερώτημα προσήκει η απάντηση οτι ποινική καταδίκη η οποία απαγγέλλεται δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως, πού έχει κριθεί οτι ειναι αντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ειναι επίσης ασυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό .
Επί τού τρίτου, τετάρτου καί πέμπτου ερωτήματος
18 Τά ερωτήματα τρίτο, τέταρτο καί πέμπτο υπεβλήθησαν μόνο γιά τήν περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στό πρώτο· γιά τόν λόγο αυτό παρέλκει η απάντηση στά ερωτήματα αυτά .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
19 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η βρετανική κυβέρνηση, η γαλλική κυβέρνηση καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφασίσει γιά τά δικαστικά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνοντας επί τών ερωτημάτων πού τού υπέβαλε μέ διάταξη τής 14ης Νοεμβρίου 1980 τό Court of Appeal, Criminal Division, αποφαίνεται :
1 ) Μετά τήν λήξη τής περιόδου πού προβλέπεται στό άρθρο 102 τής πράξεως προσχωρήσεως, τά Κράτη μέλη δέν έχουν τήν εξουσία νά θεσπίζουν καί
νά θέτουν σέ ισχύ, χωρίς κατάλληλη προηγουμένη διαβούλευση μέ τήν Επιτροπή καί παρά τίς αντιρρήσεις, τίς επιφυλάξεις ή τούς ορους πού διατυπώνει η τελευταία, μέτρα διατηρήσεως στόν τομέα τής αλιείας, οπως τό μέτρο πού αποτελεί τό αντικείμενο τού «Fishing Nets ( North-East Atlantic ) ( Variation ) Order 1979 ( SI 1979 No 744)» .
2)Ποινική καταδίκη πού απαγγέλλεται δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως, η οποία έχει κριθεί οτι ειναι αντίθετη πρός τό κοινοτικό δίκαιο, ειναι επίσης ασυμβίβαστη πρός τό δίκαιο αυτό .