ARREST VAN HET GERECHT (Achtste kamer – uitgebreid)
9 april 2025 (*)
„ Economische en monetaire Unie – Bankenunie – Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) – Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) – Besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) over de vooraf te betalen bijdragen voor 2016 – Motiveringsplicht – Recht om te worden gehoord – Rechtszekerheidsbeginsel – Recht op effectieve rechterlijke bescherming – Verbod van terugwerkende kracht – Exceptie van onwettigheid ”
In zaak T‑336/20,
Hypo Vorarlberg Bank AG, gevestigd te Bregenz (Oostenrijk), vertegenwoordigd door G. Eisenberger, A. Brenneis en J. Holzmann, advocaten,
verzoekster,
tegen
Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR), vertegenwoordigd door D. Ceran en C. Flynn als gemachtigden, bijgestaan door B. Meyring, T. Klupsch en S. Ianc, advocaten,
verweerder,
ondersteund door
Europees Parlement, vertegenwoordigd door L. Visaggio, J. Etienne en G. Bartram als gemachtigden,
door
Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door J. Bauerschmidt en E. d’Ursel als gemachtigden,
en door
Europese Commissie, vertegenwoordigd door D. Triantafyllou en A. Steiblytė als gemachtigden,
interveniënten,
wijst
HET GERECHT (Achtste kamer – uitgebreid),
samengesteld als volgt: A. Kornezov, president, D. Petrlík, K. Kecsmár (rapporteur), S. Kingston en L. Spangsberg Grønfeldt, rechters,
griffier: S. Jund, administrateur,
gezien de stukken,
na de terechtzitting op 27 juni 2024,
het navolgende
Arrest (1)
1        Met haar beroep krachtens artikel 263 VWEU vordert verzoekster, Hypo Vorarlberg Bank AG, nietigverklaring van besluit SRB/ES/2022/79 van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) van 7 december 2022 waarbij besluit SRB/ES/2020/16 van de GAR van 19 maart 2020 betreffende de berekening van de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds te betalen bijdragen voor het jaar 2016 van Banco Cooperativo Español, SA, Hypo Vorarlberg Bank AG (voorheen Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG) en Portigon AG wordt ingetrokken en hun voor 2016 vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds te betalen bijdragen worden berekend (hierna: „bestreden besluit”), voor zover dit besluit betrekking heeft op verzoekster.
I.      Voorgeschiedenis van het geding
2        Verzoekster is een in Oostenrijk gevestigde kredietinstelling.
3        Bij besluit SRB/ES/SRF/2016/06 van 15 april 2016 betreffende de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds te betalen bijdragen voor 2016 heeft de GAR, overeenkomstig artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1), de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) te betalen bijdragen (hierna: „vooraf te betalen bijdragen”) voor het jaar 2016 (hierna: „bijdrageperiode 2016”) vastgesteld voor de onder artikel 2 juncto artikel 67, lid 4, van die verordening vallende instellingen (hierna: „instellingen”), waaronder verzoekster.
4        Bij besluit SRB/ES/SRF/2016/13 van 20 mei 2016 over de aanpassing van de vooraf aan het GAF te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2016, waarbij besluit SRB/ES/SRF/2016/06 is aangevuld, heeft de GAR de berekening van de vooraf te betalen bijdragen van instellingen voor bijdrageperiode 2016 gerectificeerd.
5        Op 19 maart 2020 heeft de GAR besluit SRB/ES/2020/16 (hierna: „besluit van 19 maart 2020”) vastgesteld, waarbij de in de punten 3 en 4 hierboven genoemde besluiten (hierna: „oorspronkelijke besluiten”) werden vervangen. Volgens de overwegingen 7 en 8 van het besluit van 19 maart 2020 had dit besluit tot doel de proceduregebreken en de ontoereikende motivering van de oorspronkelijke besluiten te verhelpen die het Gerecht had vastgesteld in de arresten van 28 november 2019, Banco Cooperativo Español/GAR (T‑323/16, EU:T:2019:822); 28 november 2019, Hypo Vorarlberg Bank/GAR (T‑377/16, T‑645/16 en T‑809/16, EU:T:2019:823), en 28 november 2019, Portigon/GAR (T‑365/16, EU:T:2019:824), waarbij de oorspronkelijke besluiten nietig werden verklaard voor zover zij met name verzoekster betroffen.
6        Op 7 december 2022 heeft de GAR het bestreden besluit vastgesteld, waarbij hij het besluit van 19 maart 2020 heeft ingetrokken en vervangen. Met het bestreden besluit werd blijkens de overwegingen 19 tot en met 22 ervan beoogd de ontoereikende motivering van het besluit van 19 maart 2020 te verhelpen, welk gebrek de GAR had geconstateerd naar aanleiding van het arrest van 15 juli 2021, Commissie/Landesbank Baden-Württemberg en GAR (C‑584/20 P en C‑621/20 P, EU:C:2021:601), en de beschikkingen van 3 maart 2022, GAR/Portigon en Commissie (C‑664/20 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:161), en 3 maart 2022, GAR/Hypo Vorarlberg Bank (C‑663/20 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:162), betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2017.
7        Op 20 december 2022 heeft de Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA, toezichthouder op de financiële markten, Oostenrijk), in zijn hoedanigheid als nationale afwikkelingsautoriteit in de zin van artikel 3, lid 1, punt 3, van verordening nr. 806/2014, verzoekster kennisgegeven van het bestreden besluit.
II.    Bestreden besluit
8        Het bestreden besluit omvat een kerntekst en, wat verzoekster betreft, vier bijlagen.
9        De kerntekst van het bestreden besluit omschrijft, in de afdelingen 3 tot en met 10, het proces voor de vaststelling van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2016, dat voor alle instellingen gelijk is.
10      Meer in het bijzonder heeft de GAR in afdeling 6 van het bestreden besluit het jaarlijkse streefbedrag vastgesteld, als bedoeld in artikel 4 van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 van de Raad van 19 december 2014 tot vaststelling van eenvormige voorwaarden voor de toepassing van [verordening nr. 806/2014] wat vooraf te betalen bijdragen aan het [GAF] betreft (PB 2015, L 15, blz. 1), voor bijdrageperiode 2016 (hierna: „jaarlijks streefbedrag”).
11      De GAR heeft toegelicht dat hij dit jaarlijkse streefbedrag had vastgesteld op een achtste van 1,05 % van het aan het eind van het jaar berekende bedrag aan gedekte deposito’s van alle instellingen in 2015, zoals verkregen uit de gegevens die de instellingen hadden verstrekt overeenkomstig artikel 14, lid 2, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).
12      In afdeling 7 van het bestreden besluit heeft de GAR de methode voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor bijdrageperiode 2016 beschreven. In dit verband wordt in overweging 95 van dat besluit gepreciseerd dat, voor die periode, 60 % van de vooraf te betalen bijdragen was berekend op basis van de „nationale grondslag”, dat wil zeggen op basis van de gegevens die waren verstrekt door de instellingen waaraan op het grondgebied van de betrokken deelnemende lidstaat vergunning is verleend (hierna: „nationale grondslag”), overeenkomstig artikel 103 van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190) en overeenkomstig artikel 4 van gedelegeerde verordening 2015/63. Het restant van de vooraf te betalen bijdragen (40 %) is berekend op basis van de „grondslag van de bankenunie”, dat wil zeggen op basis van gegevens die zijn verstrekt door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle lidstaten die deelnemen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme (GAM) vergunning is verleend (hierna: „Uniegrondslag” en „deelnemende lidstaten”), overeenkomstig de artikelen 69 en 70 van verordening nr. 806/2014 en artikel 4 van uitvoeringsverordening 2015/81.
13      Bovendien heeft de GAR de vooraf te betalen bijdragen van de instellingen, zoals verzoekster, berekend door de volgende hoofdfasen te doorlopen.
14      In de eerste fase van de berekening van de vooraf te betalen bijdragen heeft de GAR overeenkomstig artikel 70, lid 2, tweede alinea, onder a), van verordening nr. 806/2014, de jaarlijkse basisbijdrage van elke instelling berekend, die gelijk is aan het verhoudingsgetal tussen, enerzijds, het bedrag van de passiva van de betrokken instelling (exclusief eigen vermogen en gedekte deposito’s) en, anderzijds, het totaalbedrag van de passiva (exclusief eigen vermogen en gedekte deposito’s) van alle instellingen waaraan op de grondgebieden van de deelnemende lidstaten vergunning is verleend. Overeenkomstig artikel 5, lid 1, van gedelegeerde verordening 2015/63 heeft de GAR bepaalde soorten passiva afgetrokken van de voor de vaststelling van die bijdrage in aanmerking te nemen totale passiva van de instelling.
15      In de tweede fase van de berekening van de vooraf te betalen bijdragen heeft de GAR de jaarlijkse basisbijdrage overeenkomstig artikel 70, lid 2, tweede alinea, onder b), van verordening nr. 806/2014 aangepast aan het risicoprofiel van de betrokken instelling. Hij heeft dit risicoprofiel beoordeeld aan de hand van de vier in artikel 6 van gedelegeerde verordening 2015/63 genoemde risicopijlers, die zijn samengesteld uit risico-indicatoren. Teneinde de instellingen naar risiconiveau in te delen heeft de GAR allereerst, overeenkomstig bijlage I, onder het opschrift „Stap 2”, punt 3, bij die gedelegeerde verordening, voor elke voor bijdrageperiode 2016 toegepaste risico-indicator „cellen” vastgesteld waaraan de instellingen zijn toegewezen. Aan instellingen die tot dezelfde cel behoren, is voor de betrokken risico-indicator een gemeenschappelijke waarde toegekend, de zogeheten gediscretiseerde waarde. De GAR heeft de „risicoaanpassingsmultiplicator” (hierna: „aanpassingsmultiplicator”) van de betrokken instelling berekend door de gediscretiseerde waarde van elke risico-indicator te combineren. De GAR heeft de „aan het risicoprofiel aangepaste jaarlijkse basisbijdrage” van deze instelling verkregen door de jaarlijkse basisbijdrage van die instelling te vermenigvuldigen met haar aanpassingsmultiplicator.
16      Vervolgens heeft de GAR alle aan de risicoprofielen aangepaste jaarlijkse basisbijdragen bij elkaar opgeteld om een „gemeenschappelijke noemer” te verkrijgen die werd gebruikt voor de berekening van het deel van het jaarlijkse streefbedrag dat elke instelling moest betalen.
17      Ten slotte heeft de GAR voor elke instelling de vooraf te betalen bijdrage berekend door het jaarlijkse streefbedrag over alle instellingen te verdelen op basis van de verhouding tussen, enerzijds, de aan het risicoprofiel aangepaste jaarlijkse basisbijdrage en, anderzijds, de gemeenschappelijke noemer.
18      Bijlage I bij het bestreden besluit bevat verzoeksters individuele overzicht, dat de resultaten van de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage weergeeft (hierna: „individueel overzicht”). Dit overzicht vermeldt het bedrag van de jaarlijkse basisbijdrage van verzoekster alsmede de waarde van haar aanpassingsmultiplicator, zowel op basis van de Uniegrondslag als op basis van de nationale grondslag, en geeft voor elke risico-indicator het nummer van de cel aan waarin verzoekster is ingedeeld. Daarnaast bevat het individuele overzicht de gegevens die zijn gebruikt voor de berekening van de vooraf te betalen bijdragen van alle betrokken instellingen en die de GAR heeft vastgesteld door de individuele gegevens van elk van deze instellingen bij elkaar op te tellen of te combineren. Ten slotte bevat dit overzicht de gegevens die verzoekster in het aangifteformulier heeft opgegeven en die zijn gebruikt voor de berekening van haar vooraf te betalen bijdrage.
19      Bijlage II bij het bestreden besluit bevat – in samengevatte en geaggregeerde vorm – statistische gegevens met betrekking tot de berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor elke deelnemende lidstaat. In deze bijlage wordt met name voor elk van deze lidstaten het totale bedrag aan door de betrokken instellingen vooraf te betalen bijdragen vermeld. Verder vermeldt die bijlage voor elke risico-indicator het aantal cellen, het aantal instellingen dat tot elke cel behoort en de minimum‑ en maximumwaarden van deze cellen. In het geval van cellen met betrekking tot de nationale grondslag zijn deze waarden om redenen van vertrouwelijkheid met een willekeurig bedrag verminderd of vermeerderd, met behoud van de oorspronkelijke verdeling van de instellingen.
20      In bijlage IIIb bij het bestreden besluit worden de opmerkingen onderzocht die verzoekster heeft ingediend tijdens de raadplegingsprocedure die de GAR tussen 24 oktober en 8 november 2022, voorafgaand aan de vaststelling van het bestreden besluit, heeft gevoerd.
III. Conclusies van partijen
21      Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–        het bestreden besluit, met inbegrip van de bijlagen daarbij, nietig te verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoekster;
–        de GAR te verwijzen in de kosten van de hele procedure, en subsidiair, hem in elk geval te verwijzen in de kosten die zijn gemaakt in verband met het besluit van 19 maart 2020.
22      De GAR verzoekt het Gerecht:
–        de aanpassingen van het verzoekschrift gedeeltelijk niet-ontvankelijk te verklaren en het beroep in zijn geheel ongegrond te verklaren;
–        verzoekster te verwijzen in de kosten;
–        subsidiair, voor het geval dat het Gerecht van oordeel is dat het bestreden besluit niet met terugwerkende kracht had mogen worden vastgesteld, dit besluit alleen in zoverre nietig te verklaren dan wel alleen artikel 4 ervan nietig te verklaren en het voor het overige te handhaven;
–        meer subsidiair, ingeval het bestreden besluit in zijn geheel nietig wordt verklaard, de gevolgen ervan te handhaven totdat het wordt vervangen of op zijn minst voor een periode van zes maanden vanaf de datum waarop het arrest onherroepelijk wordt.
23      Het Europees Parlement, de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie verzoeken het Gerecht:
–        het beroep te verwerpen;
–        verzoekster te verwijzen in de kosten.
IV.    In rechte
24      Verzoekster heeft in haar verzoekschrift vier middelen aangevoerd tegen het besluit van 19 maart 2020. Met haar eerste, tweede en derde middel heeft verzoekster schending van wezenlijke vormvoorschriften aangevoerd omdat het besluit niet volledig ter kennis is gebracht en het ontoereikend was gemotiveerd, alsmede schending van het recht om te worden gehoord. Met het vierde middel heeft verzoekster een exceptie van onwettigheid van gedelegeerde verordening nr. 2015/63, en subsidiair, van richtlijn 2014/59 en verordening nr. 806/2014 opgeworpen.
25      In de memorie houdende aanpassing, neergelegd overeenkomstig artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, werpt verzoekster tien middelen tegen het bestreden besluit op:
–        ten eerste, schending van artikel 1, tweede alinea, VEU, de artikelen 15, 296 en 298 VWEU en de artikelen 42 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) wegens onvolledige kennisgeving van het bestreden besluit;
–        ten tweede, schending van het rechtszekerheidsbeginsel doordat het bestreden besluit is vastgesteld met terugwerkende kracht;
–        ten derde, de GAR heeft het jaarlijkse streefbedrag vastgesteld in strijd met artikel 102 van richtlijn 2014/59, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 en artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63, aangezien het jaarlijkse streefbedrag voor bijdrageperiode 2016 excessief was;
–        ten vierde, schending van artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 1 en lid 2, onder c), van het Handvest wegens ontoereikende motivering van het bestreden besluit;
–        ten vijfde, schending van wezenlijke vormvoorschriften en van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest, alsook van artikel 296, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 1 en lid 2, onder c), van het Handvest, met name omdat het systeem van de vooraf te betalen bijdragen ondoorzichtig is en het bestreden besluit geen begrijpelijke motivering bevat over de uitoefening van de discretionaire bevoegdheden van de GAR;
–        ten zesde, schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, leden 2 en 3, van verordening nr. 806/2014, artikel 4, lid 2, artikel 6, lid 2, onder a), artikel 7, lid 2, onder a), en artikel 17, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening 2015/63 alsook bijlage I bij die gedelegeerde verordening, het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het evenredigheidsbeginsel, doordat het bestreden besluit niet de feitelijke situatie weergeeft zoals die bij de vaststelling ervan bestond;
–        ten zevende, schending van artikel 41, lid 1 en lid 2, onder a), van het Handvest wegens schending van het recht om gehoord te worden;
–        ten achtste, exceptie van onwettigheid van de artikelen 4 tot en met 7 en 9 van gedelegeerde verordening 2015/63 en van bijlage I erbij, op grond van schending van het recht op behoorlijk bestuur, het recht op effectieve rechterlijke bescherming, het rechtszekerheidsbeginsel, de artikelen 16, 17, 20 en 21 van het Handvest, het evenredigheidsbeginsel en artikel 290 VWEU;
–        ten negende, exceptie van onwettigheid van artikel 8, leden 1, 4 en 5, van uitvoeringsverordening 2015/81 op grond van schending van artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014, gelezen in samenhang met artikel 291, lid 2, VWEU, en exceptie van onwettigheid van artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014, op grond van schending van artikel 291, lid 2, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 296, tweede alinea, VWEU;
–        ten tiende, exceptie van onwettigheid van richtlijn 2014/59 en verordening nr. 806/2014 op grond van schending van artikel 1, tweede alinea, VEU, de artikelen 15, 296 en 298 VWEU, de artikelen 16, 17, 41, 42 en 47 van het Handvest en het rechtszekerheidsbeginsel en op grond van niet-nakoming van de motiveringsplicht.
26      Eerst dienen de middelen te worden onderzocht waarmee verzoekster een exceptie van onwettigheid opwerpt, te weten het negende, het tiende en het achtste middel, en vervolgens de middelen die rechtstreeks betrekking hebben op de wettigheid van het bestreden besluit.
27      Voorts voert de GAR de niet-ontvankelijkheid aan van, ten eerste, het in punt 25 hierboven aangehaalde derde en negende middel omdat zij pas voor het eerst in de memorie houdende aanpassing werden aangevoerd, wat in strijd is met artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering, en ten tweede, bepaalde andere middelen en grieven omdat ze niet voldoen aan de in artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering neergelegde voorwaarden. Deze middelen van niet-ontvankelijkheid zullen hieronder in de in punt 26 hierboven aangegeven volgorde worden onderzocht.
A.      Excepties van onwettigheid
1.      Negende middel: exceptie van onwettigheid van verordening nr. 806/2014 en uitvoeringsverordening 2015/81
28      Met het negende middel, dat voor het eerst in haar memorie houdende aanpassing is aangevoerd, werpt verzoekster een exceptie van onwettigheid van verordening nr. 806/2014 en van uitvoeringsverordening 2015/81 op. Dit middel bestaat in wezen uit twee onderdelen. Met het eerste onderdeel voert verzoekster aan dat artikel 8, leden 1, 4 en 5, van uitvoeringsverordening 2015/81 de grenzen overschrijdt van de in artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014 en in artikel 291, lid 2, VWEU geregelde uitvoeringsbevoegdheden. Met het tweede onderdeel voert zij aan dat verordening nr. 806/2014 geen motivering bevat van de keuze om de in artikel 70, lid 7, van die verordening opgenomen uitvoeringsbevoegdheid toe te kennen aan de Raad in plaats van aan de Commissie, hetgeen in strijd is met artikel 291, lid 2, VWEU.
29      De GAR, ondersteund door de Raad en de Commissie, betoogt dat dit middel niet-ontvankelijk moet worden verklaard omdat het reeds bij de instelling van het beroep tegen het besluit van 19 maart 2020 had moeten worden aangevoerd. Het feit dat dit middel voor het eerst in de memorie houdende aanpassing is aangevoerd, schendt artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering. Het middel moet in ieder geval ongegrond worden verklaard. Verder rust het negende middel volgens het Parlement op onduidelijke motieven.
30      Ter terechtzitting heeft verzoekster ten eerste gesteld dat zij in haar memorie houdende aanpassing zonder beperking om het even welk nieuw middel kon aanvoeren, en ten tweede dat, wat de toepassing van artikel 8, lid 1, van uitvoeringsverordening nr. 2015/81 betreft, het bestreden besluit ten opzichte van het besluit van 19 maart 2020 nieuwe gegevens bevatte op grond waarvan zij voor het eerst de gevolgen van de toepassing van deze bepaling op haar situatie kon beoordelen.
31      Verzoekster heeft ter terechtzitting daarentegen niet aangevoerd dat het bestreden besluit ten opzichte van het besluit van 19 maart 2020 nieuwe gegevens bevatte wat de toepassing van artikel 8, leden 4 en 5, van uitvoeringsverordening 2015/81 en van artikel 70, lid 7, van uitvoeringsverordening nr. 806/2014 betreft.
a)      Ontvankelijkheid
32      Om te beginnen moet worden onderzocht of artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering, zoals verzoekster betoogt, aldus moet worden uitgelegd dat het haar toestaat om zonder enige beperking om het even welk nieuw middel voor het eerst in haar memorie houdende aanpassing aan te voeren.
33      Dienaangaande bepaalt artikel 86, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, in de versie die van toepassing is op de memorie houdende aanpassing die in de onderhavige zaak is neergelegd, dat „[w]anneer een handeling waarvan om nietigverklaring wordt verzocht, door een andere handeling met hetzelfde voorwerp wordt vervangen of gewijzigd, […] de verzoeker vóór de sluiting van de mondelinge behandeling of vóór de beslissing van het Gerecht om zonder mondelinge behandeling uitspraak te doen, het verzoekschrift [kan] aanpassen om met dit nieuwe gegeven rekening te houden”. Volgens artikel 86, lid 4, onder b), van dat reglement bevat de memorie houdende aanpassing zo nodig de „aangepaste middelen en argumenten”.
34      In herinnering moet worden gebracht dat volgens de rechtspraak de conclusies van partijen in beginsel erdoor worden gekenmerkt dat zij onveranderbaar zijn. Artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering vormt een codificatie van bestaande rechtspraak over de uitzonderingen die op dit beginsel van onveranderbaarheid kunnen worden gemaakt (zie arrest van 9 november 2017, HX/Raad, C‑423/16 P, EU:C:2017:848, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
35      Het Hof heeft reeds geoordeeld dat aangezien artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering een uitzondering is op het beginsel van onveranderbaarheid van het geding, het eng moet worden uitgelegd (zie arrest van 20 september 2018, Spanje/Commissie, C‑114/17 P, EU:C:2018:753, punt 54).
36      Uit de bewoordingen van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering blijkt dat die bepaling de verzoekende partij de mogelijkheid biedt om haar verzoekschrift „aan te passen” „om met [het] nieuwe gegeven rekening te houden”, namelijk de wijziging of vervanging van de aanvankelijk bestreden handeling, en daartoe conclusies en zo nodig, „aangepaste” middelen en argumenten aan te voeren. Aangezien die bepaling slechts betrekking heeft op een „aanpassing” van het oorspronkelijke verzoekschrift, is het doel van een dergelijke aanpassing aldus beperkt tot het in aanmerking nemen van nieuwe gegevens die verband houden met de vervanging of wijziging van de aanvankelijk bestreden handeling, te weten de nieuwe gegevens in de handeling die de aanvankelijk bestreden handeling vervangt of wijzigt. Bijgevolg kan artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering niet aldus worden uitgelegd dat het de verzoekende partij toestaat om het even welk nieuw middel voor het eerst in een memorie houdende aanpassing aan te voeren, ook al waren de feitelijke en juridische gegevens waarop dit middel is gebaseerd haar reeds bij de indiening van haar verzoekschrift bekend en zijn zij niet gewijzigd in de handeling die de aanvankelijk bestreden handeling vervangt of wijzigt.
37      De tegenovergestelde uitlegging, die door verzoekster wordt voorgestaan, volgens welke zij zonder enige beperking om het even welk nieuw middel voor het eerst in haar memorie houdende aanpassing kan aanvoeren, is niet alleen in strijd met de bewoordingen van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering, maar ook met de in punt 35 hierboven aangehaalde rechtspraak, die een strikte uitlegging van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering voorschrijft.
38      De in punt 36 hierboven gegeven uitlegging vindt steun in de procedurele regeling waaraan de memorie houdende aanpassing krachtens de in artikel 86 bepaalde regels van het Reglement voor de procesvoering is onderworpen. Uit die regels blijkt dat de aanpassing van het verzoekschrift de voortzetting vormt van een reeds bestaande procedure, zoals die aanvankelijk door het inleidend verzoekschrift was afgebakend. Dit blijkt met name in de eerste plaats uit artikel 86, lid 6, van het Reglement voor de procesvoering, volgens hetwelk de schriftelijke behandeling in geval van een aanpassing van het verzoekschrift beperkt is tot één memoriewisseling.
39      In de tweede plaats worden de interveniënten volgens artikel 86, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering door de aanpassing van het verzoekschrift in staat gesteld om hun memories in interventie „aan te vullen”. Die bepaling staat daarentegen niet toe dat er naar aanleiding van een aanpassing van het verzoekschrift nieuwe verzoeken tot interventie worden ingediend. Elk verzoek tot interventie moet immers overeenkomstig artikel 143, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, gelezen in samenhang met artikel 79 van dat reglement, worden ingediend binnen een termijn van zes weken, te rekenen vanaf de bekendmaking van het inleidend verzoekschrift, waarbij moet worden opgemerkt dat de aanpassing van het verzoekschrift niet met een bericht in het Publicatieblad van de Europese Unie wordt bekendgemaakt. De aanpassing van het verzoekschrift maakt dus deel uit van een procedure die wordt gekenmerkt door de onveranderlijkheid van de partijen die reeds aan de procedure deelnemen.
40      De in punt 36 hierboven gegeven uitlegging wordt daarnaast bevestigd door de regelgevingscontext van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering. Die bepaling maakt samen met de artikelen 84 en 85 deel uit van hetzelfde hoofdstuk van het Reglement voor de procesvoering, met als opschrift „Middelen, bewijs en aanpassing van het verzoekschrift”. Hoewel elk van deze artikelen zijn eigen werkingssfeer heeft, maken alle artikelen deel uit van dezelfde regelgevende context, die er in wezen in bestaat het beginsel van de onveranderlijkheid van het geding in stand te houden en tegelijkertijd te voorzien in uitzonderingen op dit beginsel, waarvan de omvang strikt is afgebakend. Overeenkomstig de artikelen 84 en 85 van het Reglement voor de procesvoering mogen dus in beginsel in de loop van het geding geen nieuwe middelen worden voorgedragen of bewijs en bewijsaanbiedingen worden overgelegd, tenzij dit naar behoren wordt gerechtvaardigd.
41      De conclusie in punt 36 hierboven wordt tevens onderbouwd door de teleologische uitlegging van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering, dat doelstellingen van een goede rechtsbedeling en van proceseconomie nastreeft, aangezien het de verzoekende partij in geval van vervanging of wijziging van de aanvankelijk bestreden handeling door een handeling met hetzelfde voorwerp in staat stelt de procedure voort te zetten zonder verplicht te zijn om bij de Unierechter een nieuw beroep in te stellen (zie arrest van 6 maart 2024, BSW – management company of „BMC” holding/Raad, T‑258/22, niet gepubliceerd, EU:T:2024:150, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
42      Artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering biedt de verzoekende partij dus een keuze tussen enerzijds de aanpassing van haar verzoekschrift en anderzijds de instelling van een nieuw beroep tot nietigverklaring van de handeling die de aanvankelijk bestreden handeling vervangt of wijzigt. Indien een verzoekende partij beslist om de reeds ingestelde procedure voort te zetten door haar verzoekschrift op grond van artikel 86 aan te passen, ligt dit in het verlengde van een reeds bestaand beroep en is zij onderworpen aan de beperkingen die daaruit voortvloeien en die in de punten 36, 38 en 39 hierboven zijn uiteengezet, maar profiteert zij wel van de in die bepaling neergelegde proceseconomie. Als een verzoekende partij daarentegen beslist om een nieuw beroep in te stellen tot nietigverklaring van de handeling die de aanvankelijk bestreden handeling vervangt of wijzigt, dan zal die partij niet aan voornoemde beperkingen worden onderworpen, maar ziet zij af van de proceseconomie die aan artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering ten grondslag ligt.
43      Ook de rechtspraak van het Hof bevestigt de conclusie in punt 36 hierboven. Het Hof heeft namelijk reeds geoordeeld dat het aan het Gerecht staat om bij het onderzoek of de memorie houdende aanpassing van het verzoekschrift ontvankelijk is, na te gaan of de middels aanpassing van het verzoekschrift bestreden handeling in vergelijking met de middels het gedinginleidende verzoekschrift bestreden handeling in die mate inhoudelijke verschillen vertoont dat een aanpassing van de ter ondersteuning van het gedinginleidende verzoekschrift aangedragen middelen en argumenten noodzakelijk wordt (arrest van 24 januari 2019, Haswani/Raad, C‑313/17 P, EU:C:2019:57, punt 38). Bijgevolg vormen de verschillen tussen de middels het gedinginleidende verzoekschrift bestreden handeling en de middels aanpassing van het verzoekschrift bestreden handeling een relevante factor bij de beoordeling van de ontvankelijkheid van de memorie houdende aanpassing en dus van de ontvankelijkheid van de middelen en argumenten die voor het eerst in een dergelijke memorie zijn aangevoerd.
44      Aan voorgaande overwegingen wordt niet afgedaan door het feit dat het Gerecht reeds heeft geoordeeld dat de aanpassing van het verzoekschrift een proceshandeling is die gelijkstaat aan de instelling van een beroep tot nietigverklaring bij verzoekschrift [zie beschikking van 18 juli 2016, Arbuzov/Raad, T‑195/16, niet gepubliceerd, EU:T:2016:445, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en arrest van 16 juni 2021, Lucaccioni/Commissie, T‑316/19, EU:T:2021:367, punt 70 (niet gepubliceerd) en aldaar aangehaalde rechtspraak]. In dat arrest en die beschikking werden de memorie houdende aanpassing en het oorspronkelijke verzoekschrift namelijk enkel als gelijkwaardig beschouwd met het oog op de beoordeling van de formele en materiële voorwaarden waaraan die handelingen moesten voldoen zoals zij met name voortvloeiden uit artikel 76 van het Reglement voor de procesvoering, en de beoordeling van een eventuele situatie van aanhangigheid (zie in die zin arrest van 7 september 2022, Saure/Commissie, T‑448/21, niet gepubliceerd, EU:T:2022:525, punt 20). Daarentegen wijst niets in deze beslissingen erop dat de aanpassing van het verzoekschrift in alle andere opzichten gelijkstaat aan de instelling van een nieuw beroep.
45      Verder heeft het Gerecht in het arrest van 24 mei 2023, Meta Platforms Ireland/Commissie (T‑452/20, niet gepubliceerd, EU:T:2023:277, punten 29 en 30, waartegen hogere voorziening is ingesteld), over de ontvankelijkheid van een vordering in de memorie houdende aanpassing opgemerkt dat deze viel onder een vordering die subsidiair reeds in het inleidend verzoekschrift was opgenomen, en voorts dat artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering niet vereist dat de verzoekende partij concreet de redenen uiteenzet waarom zij heeft beslist een vordering in te stellen die niet als zodanig in het verzoekschrift is geformuleerd, noch de redenen waarom zij die vordering niet kon formuleren in het inleidend verzoekschrift tegen het oorspronkelijke besluit. Daarmee heeft het Gerecht echter niet geoordeeld dat artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering toestaat dat zonder enige beperking om het even welk nieuw middel voor het eerst in de memorie houdende aanpassing kan worden aangevoerd. Het heeft enkel vastgesteld dat de verzoekende partij niet verplicht is om in haar memorie houdende aanpassing specifiek de redenen toe te lichten voor de wijziging van deze of gene vordering in die memorie.
46      Bovendien moet worden vastgesteld dat geen van de zaken die aanleiding hebben gegeven tot de in de punten 44 en 45 hierboven aangehaalde rechtspraak betrekking had op de vraag of een verzoekende partij voor het eerst in een memorie houdende aanpassing krachtens artikel 277 VWEU een exceptie van onwettigheid kon aanvoeren tegen handelingen van algemene strekking op basis waarvan zowel het aanvankelijk bestreden besluit als het besluit waarop de memorie houdende aanpassing betrekking had, werd vastgesteld.
47      Dienaangaande moet worden opgemerkt dat een dergelijke exceptie van onwettigheid de wezenlijke kenmerken van het beroep tot nietigverklaring wijzigt, voor zover die exceptie is gericht tegen andere instellingen van de Unie dan de verwerende partij, die de betrokken handeling van algemene strekking hebben vastgesteld en die in de eerste plaats de wettigheid ervan moeten verdedigen. Die instellingen kunnen in dit gevorderde stadium van de procedure echter geen verzoek tot interventie meer indienen (zie punt 39 hierboven). De ontvankelijkheid van dergelijke excepties die voor de eerste keer in de memorie houdende aanpassing worden aangevoerd moet dus afhankelijk worden gesteld van de in artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering gestelde beperkingen, zoals die in punt 36 hierboven in herinnering zijn gebracht, en kan dus niet onvoorwaardelijk worden aanvaard, omdat anders op algemene en stelselmatige manier afbreuk kan worden gedaan aan de rechten van verdediging van de instellingen die de handeling van algemene strekking hebben vastgesteld waartegen een dergelijke exceptie wordt opgeworpen.
48      Aan die beoordeling wordt niet afgedaan door het feit dat de auteurs van de handelingen waartegen onderhavige excepties van onwettigheid waren opgeworpen, te weten het Parlement en de Raad, reeds in deze zaak hadden geïntervenieerd, aangezien het daarbij slechts gaat om een omstandigheid eigen aan deze zaak, terwijl de uitlegging van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering een rechtsvraag is.
49      Gelet op een en ander moet worden geoordeeld dat artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering een partij niet toestaat om een exceptie van onwettigheid voor het eerst in een memorie houdende aanpassing aan te voeren tegen een handeling van algemene strekking, ook al waren de feitelijke en juridische gegevens waarop die exceptie is gebaseerd haar bij de indiening van haar verzoekschrift reeds bekend en zijn zij niet gewijzigd in de handeling die de aanvankelijk bestreden handeling vervangt of wijzigt.
50      In casu heeft verzoekster de excepties van onwettigheid van artikel 8, leden 1, 4, en 5, van uitvoeringsverordening 2015/81 en artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014 pas in de memorie houdende aanpassing aangevoerd.
51      Daarom moet worden onderzocht of verzoekster reeds bij de indiening van haar verzoekschrift de feitelijke en juridische gegevens kende waarop de in punt 50 hierboven genoemde excepties van onwettigheid gebaseerd zijn, en of die gegevens niet zijn gewijzigd in de handeling tot vervanging of wijziging van de handeling waarvan de nietigverklaring aanvankelijk werd gevorderd.
52      Dienaangaande bleek reeds uit de overwegingen 31 en 32 van het besluit van 19 maart 2020, waarvan verzoekster in haar inleidend verzoekschrift de nietigverklaring heeft gevorderd, dat de GAR de methode van artikel 8, lid 1, van uitvoeringsverordening 2015/81 had toegepast.
53      In het bestreden besluit heeft de GAR in essentie dezelfde motieven herhaald, zoals blijkt uit de overwegingen 94 en 95 van dat besluit, zonder de inhoud ervan te wijzigen en zonder daaraan nieuwe wezenlijke gegevens toe te voegen.
54      Voor zover het negende middel is ontleend aan een exceptie van onwettigheid van artikel 8, lid 4, van uitvoeringsverordening 2015/81, moet worden vastgesteld dat de GAR noch in zijn besluit van 19 maart 2020 noch in het bestreden besluit naar deze bepaling heeft verwezen, zodat niet kan worden aangenomen dat dit laatste besluit enig nieuw gegeven heeft toegevoegd wat de toepassing van die bepaling betreft.
55      Voor zover het negende middel is ontleend aan een exceptie van onwettigheid van artikel 8, lid 5, van uitvoeringsverordening 2015/81, moet worden opgemerkt dat de GAR in de overwegingen 113 en 165 van het bestreden besluit in wezen dezelfde motieven heeft aangehaald als die welke met betrekking tot deze bepaling zijn uiteengezet in de overwegingen 58, 64 en 65 van het besluit van 19 maart 2020.
56      Met betrekking tot de exceptie van onwettigheid van artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014, waarmee wordt aangevoerd dat deze verordening in strijd met artikel 291, lid 2, VWEU geen rechtvaardiging bevat voor de keuze om de uitvoeringsbevoegdheid toe te kennen aan de Raad in plaats van aan de Commissie, moet ten eerste worden vastgesteld dat artikel 70, lid 7, van die verordening noch in het besluit van 19 maart 2020 noch in het bestreden besluit als rechtsgrondslag voor uitvoeringsverordening 2015/81 wordt vermeld. Ten tweede bevat geen van de twee besluiten verduidelijkingen over de uit artikel 291, lid 2, VWEU voortvloeiende verplichting tot rechtvaardiging, waarnaar verzoekster in het kader van haar exceptie van onwettigheid verwijst. Er kan dus niet worden geoordeeld dat het bestreden besluit dienaangaande enig nieuw gegeven bevat.
57      Hieruit volgt dat het bestreden besluit geen wezenlijk nieuw gegeven bevat met betrekking tot de toepassing en uitlegging van de litigieuze bepalingen.
58      Aan deze vaststelling wordt niet afgedaan door de verklaring ter terechtzitting van verzoekster dat in bijlage II bij het bestreden besluit statistische gegevens in samengevatte en geaggregeerde vorm waren opgenomen met betrekking tot de berekening van de vooraf te betalen bijdragen voor elke deelnemende lidstaat terwijl geen dergelijke gegevens voor alle deelnemende lidstaten in het besluit van 19 maart 2020 waren opgenomen. Volgens verzoekster kon zij slechts in het licht van die volledige gegevens begrijpen dat de vooraf te betalen bijdragen overeenkomstig artikel 8, lid 1, van uitvoeringsverordening 2015/81 gedeeltelijk op een nationale grondslag en gedeeltelijk op de Uniegrondslag werden berekend, en welk gevolg dat voor de berekening van haar individuele bijdrage kon hebben.
59      In dit verband hoeft er slechts op te worden gewezen dat uit de kerntekst van het besluit van 19 maart 2020 blijkt dat de betrokken vooraf te betalen bijdragen waren berekend op een nationale grondslag en de Uniegrondslag, in een verhouding van respectievelijk 60 % en 40 %. Voorts bevatte het besluit van 19 maart 2020, zoals de GAR ter terechtzitting terecht heeft opgemerkt, tevens een bijlage II met de bedragen die zijn gebruikt voor de berekening van de vooraf te betalen bijdrage volgens de nationale grondslag en de Uniegrondslag, voor zover deze cijfers relevant waren voor verzoeksters vooraf te betalen bijdrage. Dienaangaande zij opgemerkt dat die bedragen gelijk zijn aan die welke zijn opgenomen in de tweede en de derde kolom op bladzijde 1 van bijlage II bij het bestreden besluit voor wat betreft Oostenrijk en het jaarlijkse streefbedrag dat is gebruikt voor de berekening van de vooraf te betalen bijdrage voor het betrokken bijdragejaar.
60      Met betrekking tot de andere bepalingen waarvan de wettigheid in het kader van het negende middel wordt betwist, heeft verzoekster, nadat haar hierover ter terechtzitting een vraag werd gesteld, geen concreet nieuw gegeven aangevoerd wat betreft hun toepassing in het bestreden besluit in vergelijking met het besluit van 19 maart 2020.
61      Gelet op een en ander moet worden vastgesteld dat de feitelijke en juridische gegevens waarop de excepties van onwettigheid zijn gebaseerd reeds bij de indiening van het verzoekschrift bekend waren en niet gewijzigd zijn in het bestreden besluit.
62      Het negende middel moet bijgevolg niet-ontvankelijk worden verklaard omdat het te laat is aangevoerd.
b)      Ambtshalve opgeworpen onwettigheid van verordening nr. 806/2014 en uitvoeringsverordening 2015/81
63      Verzoekster heeft ter terechtzitting betoogd dat het negende middel in ieder geval moet worden beschouwd als een middel van openbare orde dat het Gerecht ambtshalve dient op te werpen, aangezien het in zijn arrest van 29 mei 2024, Hypo Vorarlberg Bank/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑395/22, EU:T:2024:333, waartegen hogere voorziening is ingesteld), ten eerste de door de verzoekende partij in die zaak aangevoerde exceptie van onwettigheid van artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014, en bijgevolg van uitvoeringsverordening 2015/81 als handeling zonder rechtsgrondslag, en, ten tweede de exceptie van onwettigheid van artikel 8, lid 1, onder g), van uitvoeringsverordening 2015/81 op grond dat de Raad door de vaststelling van deze verordening zijn uitvoeringsbevoegdheden heeft overschreden, heeft toegewezen.
64      In dat verband moet eraan worden herinnerd dat de niet-toepasselijkheid van een bepaling die incidenteel wordt vastgesteld in het kader van een exceptie van onwettigheid slechts gezag van gewijsde heeft ten aanzien van de partijen in het geding (zie in die zin arresten van 21 februari 1974, Kortner e.a./Raad e.a., 15/73–33/73, 52/73, 53/73, 57/73–109/73, 116/73, 117/73, 123/73, 132/73 en 135/73–137/73, niet gepubliceerd, EU:C:1974:16, punt 36; 5 oktober 2000, Raad/Busacca e.a., C‑434/98 P, EU:C:2000:546, punt 26, en 25 oktober 2018, KF/Satcen, T‑286/15, EU:T:2018:718, punt 157 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
65      Zo heeft het Gerecht in zijn arrest van 29 mei 2024, Hypo Vorarlberg Bank/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑395/22, EU:T:2024:333, punten 43 en 86, waartegen hogere voorziening is ingesteld) verklaard dat artikel 70, lid 7, van verordening nr. 806/2014, uitvoeringsverordening 2015/81 en ten overvloede, artikel 8, lid 1, onder g), van die uitvoeringsverordening „in casu”, dat wil zeggen in de zaak die tot dat arrest heeft geleid, niet-toepasselijk waren.
66      Het ambtshalve opwerpen van een exceptie van onwettigheid op grond dat het Gerecht in een andere zaak een vergelijkbare exceptie heeft toegewezen die door een van de partijen in het geding naar behoren was opgeworpen, zou dus neerkomen op schending van artikel 277 VWEU, waaruit blijkt dat de niet-toepasselijkheid van een bepaling, die incidenteel is vastgesteld in het kader van een exceptie van onwettigheid, slechts inter partes geldt. De door verzoekster voorgestane tegenovergestelde uitlegging zou tot gevolg hebben dat aan deze bepaling een ruimere werking wordt toegekend dan die waarin zij voorziet, hetgeen in strijd zou zijn met de in punt 64 hierboven aangehaalde rechtspraak.
67      Voorts is het juist dat uit de rechtspraak voortvloeit dat de onbevoegdheid van de auteur van een bezwarende handeling een middel van openbare orde vormt dat ambtshalve door het Gerecht moet worden opgeworpen (zie arrest van 27 juli 2022, RT France/Raad, T‑125/22, EU:T:2022:483, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Die rechtspraak vindt hier echter geen toepassing. Het negende middel betreft namelijk niet de eventuele onbevoegdheid van de auteur van de bezwarende handeling, maar de gestelde onbevoegdheid van de auteur van de handeling van algemene strekking op grond waarvan de bezwarende handeling is vastgesteld.
68      Volgens de rechtspraak kan het Gerecht zich echter niet ambtshalve inlaten met de kwestie van de eventuele onwettigheid van de handeling van algemene strekking op grond waarvan de bezwarende handeling is vastgesteld. Een dergelijke onwettigheid is namelijk niet van openbare orde (arrest van 27 september 2005, Common Market Fertilizers/Commissie, T‑134/03 en T‑135/03, EU:T:2005:339, punt 52).
69      Het Gerecht kan bijgevolg in de onderhavige zaak noch de onwettigheid van verordening nr. 806/2014, noch de onwettigheid van uitvoeringsverordening 2015/81 opwerpen.
[omissis]
B.      Middelen betreffende de wettigheid van het bestreden besluit
[omissis]
1.      Derde middel, ontleend aan schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 en artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63 bij de vaststelling van het jaarlijkse streefbedrag
212    Het onderhavige middel is ontleend aan schending van artikel 102 van richtlijn 2014/59, artikel 69, leden 1 en 2, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 en artikel 3 en artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63, aangezien het jaarlijkse streefbedrag voor bijdrageperiode 2016 te hoog was.
213    Dit middel bestaat in wezen uit drie grieven.
214    In de eerste plaats voert verzoekster in essentie aan dat geen enkele bepaling van het toepasselijke recht vereist dat het eindstreefbedrag overeenkomt met 1 % van de gedekte deposito’s in 2023.
215    In de tweede plaats betoogt verzoekster dat artikel 69, lid 1, en artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63, aldus moeten worden begrepen dat het jaarlijkse streefbedrag niet meer mag bedragen dan 1 % van de gedekte deposito’s van het voorgaande jaar.
216    In de derde plaats stelt verzoekster dat artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 voorschrijft dat de vooraf te betalen bijdragen die verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan vergunning is verleend op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten, niet meer mogen bedragen dan 12,5 % van het eindstreefbedrag (hierna: „plafond van 12,5 %”). Volgens verzoekster blijkt uit het bestreden besluit dat het eindstreefbedrag 56 miljard EUR bedraagt. Aangezien de GAR voor bijdrageperiode 2016 ongeveer 7,01 miljard EUR heeft geïnd, is het plafond van 12,5 % overschreden.
217    De GAR stelt dat die drie grieven niet-ontvankelijk zijn op grond dat zij voor het eerst in de memorie houdende aanpassing werden aangevoerd, wat in strijd is met artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering, aangezien alle gegevens waarop zij zijn gebaseerd verzoekster reeds bekend waren of openbaar bekend waren toen zij het verzoekschrift indiende. Hij betwist tevens de gegrondheid van dit middel.
a)      Eerste grief: geen enkele bepaling van het toepasselijke recht vereist dat het eindstreefbedrag 1 % van de gedekte deposito’s van het jaar 2023 bedraagt
218    Verzoekster zet in essentie uiteen dat de GAR het eindstreefbedrag heeft vastgesteld op basis van het bedrag aan gedekte deposito’s in 2023, terwijl hij de gedekte deposito’s van het jaar voorafgaand aan de bijdrageperiode in aanmerking moest nemen.
219    In dit verband zij eraan herinnerd dat artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014 bepaalt dat „[u]iterlijk aan het eind van de initiële periode […] de beschikbare financiële middelen van het [GAF] ten minste 1 % [bereiken] van het bedrag van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend”.
220    Om te beginnen blijkt uit de bewoordingen van artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014 dat de einddatum van de initiële periode niet enkel bepalend is om de datum vast te stellen waarop de beschikbare financiële middelen van het GAF ten minste 1 % moeten bereiken van de gedekte deposito’s van alle instellingen waaraan in alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, te weten het eindstreefbedrag, maar ook ter bepaling van het bedrag van deze deposito’s dat in aanmerking moet worden genomen voor de berekening van dat streefbedrag.
221    Vervolgens volgt uit de totstandkomingsgeschiedenis van verordening nr. 806/2014 dat, anders dan verzoekster stelt, artikel 69, lid 1, van deze verordening gebaseerd is op een dynamische benadering van het eindstreefbedrag, in die zin dat dit bedrag moet worden bepaald aan de hand van het bedrag aan gedekte deposito’s aan het einde van de initiële periode. In punt 4.3.2 van de toelichting bij haar voorstel COM(2013) 520 final van 10 juli 2013, dat tot de vaststelling van die verordening heeft geleid, heeft de Commissie namelijk uiteengezet dat het eindstreefbedrag dynamisch zou blijven en zou stijgen indien de banksector zich zou ontwikkelen.
222    Ten slotte kan de noodzaak om rekening te houden met de evolutie van het bedrag van de gedekte deposito’s worden verklaard door de met de inning van de vooraf te betalen bijdragen nagestreefde doelstelling om – volgens een op de verzekeringsgedachte berustende logica – te waarborgen dat de financiële sector het GAM voldoende financiële middelen verschaft om zijn taken te kunnen vervullen, zoals blijkt uit overweging 41 van verordening nr. 806/2014 (arrest van 15 juli 2021, Commissie/Landesbank Baden-Württemberg en GAR, C‑584/20 P en C‑621/20 P, EU:C:2021:601, punt 113). Het GAM heeft volgens overweging 12 van die verordening tot doel op zijn beurt de stabiliteit van de instellingen in de deelnemende lidstaten te versterken en te voorkomen dat eventuele crises overslaan naar niet-deelnemende lidstaten.
223    In dit verband blijkt uit punt 4.3.2 van de toelichting bij het voorstel COM(2013) 520 final dat naarmate de omvang van de banksector toeneemt, ook de financiële middelen moeten toenemen die aan het GAF ter beschikking dienen te worden gesteld. Een schatting van deze omvang maakt het dus mogelijk te voorspellen hoeveel financiële middelen het GAF moeten worden verschaft opdat het in geval van een crisis in de banksector kan worden gebruikt om afwikkelingsinstrumenten te financieren en op die manier de effectieve toepassing ervan te waarborgen overeenkomstig artikel 76, lid 1, van verordening nr. 806/2014, gelezen in het licht van overweging 101 van deze verordening.
224    In het kader van artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014 heeft de Uniewetgever gekozen voor een benadering waarbij het bedrag van de gedekte deposito’s ertoe strekt de omvang van de banksector te ramen en aldus de financiële middelen te berekenen die ter beschikking van het GAF moeten worden gesteld. In die optiek weerspiegelt een eventuele stijging van het bedrag van de gedekte deposito’s tussen het begin en het einde van de initiële periode een toename van de omvang van de banksector, wat een verhoging van de voor het GAF aan het einde van die periode vereiste financiële middelen impliceert.
225    Derhalve moet artikel 69, lid 1, van verordening nr. 806/2014 aldus worden uitgelegd dat het in deze bepaling bedoelde eindstreefbedrag moet worden bepaald op basis van het voor het einde van de initiële periode verwachte bedrag aan gedekte deposito’s.
226    Hieruit volgt dat de eerste grief van dit middel moet worden verworpen, zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid ervan.
b)      Tweede grief: de GAR heeft het jaarlijkse streefbedrag voor bijdrageperiode 2016 vastgesteld op een achtste van 1,05 % van de gedekte deposito’s van het voorgaande jaar
227    Wat betreft de ontvankelijkheid van de tweede grief, volgens welke de GAR een fout heeft gemaakt bij de vaststelling van het jaarlijkse streefbedrag voor bijdrageperiode 2016 op een achtste van 1,05 % van de gedekte deposito’s in het jaar voorafgaand aan bijdrageperiode 2016, namelijk 2015, blijkt uit zowel overweging 30 van het besluit van 19 maart 2020 als overweging 84 van het bestreden besluit dat de GAR een dergelijke coëfficiënt voor bijdrageperiode 2016 heeft toegepast.
228    Gelet op een en ander moet overeenkomstig artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering worden vastgesteld dat de feitelijke en juridische gegevens waarop deze grief is gebaseerd, verzoekster bekend waren bij de indiening van het verzoekschrift en in het bestreden besluit niet gewijzigd zijn, zodat die grief moet worden geacht niet-ontvankelijk te zijn omdat deze te laat is aangevoerd.
c)      Derde grief: de jaarlijkse bijdragen voor bijdrageperiode 2016 overschrijden het plafond van 12,5 %
i)      Ontvankelijkheid
229    Krachtens artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 mogen de bijdragen die alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, verschuldigd zijn, elk jaar niet meer dan 12,5 % van het eindstreefbedrag bedragen. Om na te kunnen gaan of het plafond van 12,5 % in acht was genomen, diende verzoekster over informatie over het eindstreefbedrag te beschikken. Geen enkele overweging van het besluit van 19 maart 2020 bevatte echter dergelijke informatie. De GAR heeft evenmin gegevens aan het Gerecht overgelegd waaruit blijkt dat deze informatie volgde uit gegevens die vóór de indiening van het verzoekschrift publiekelijk toegankelijk waren. In het bestreden besluit is daarentegen in overweging 83 voor het eerst het in de loop van bijdrageperiode 2016 voorspelde eindstreefbedrag vermeld, waarbij werd verduidelijkt dat dit bedrag 56 miljard EUR bedroeg (hierna: „voorspeld eindstreefbedrag”).
230    Verzoekster kon dus slechts op basis van een nieuw gegeven, te weten het voorspelde eindstreefbedrag dat voor het eerst in het bestreden besluit werd vermeld, nagaan of het plafond van 12,5 % in acht was genomen en een schending van de in punt 229 hierboven genoemde bepaling aanvoeren.
231    Gelet op een en ander moet overeenkomstig artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering worden vastgesteld dat de feitelijke en juridische gegevens waarop deze grief is gebaseerd, verzoekster niet bekend waren bij de indiening van het verzoekschrift, zodat die grief moet worden geacht ontvankelijk te zijn.
ii)    Ten gronde
232    Uit punt 48 van het arrest van 10 april 2024, Dexia/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022) (T‑411/22, EU:T:2024:216, waartegen hogere voorziening is ingesteld), blijkt dat wanneer de GAR de vooraf te betalen bijdragen voor een bepaalde bijdrageperiode berekent, hij zich er overeenkomstig artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 van moet vergewissen dat het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen die verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, niet meer bedraagt dan 12,5 % van het voorspelde eindstreefbedrag. Uit punt 38 van dit arrest blijkt tevens dat het plafond van 12,5 % geldt tijdens de initiële periode.
233    Ter onderbouwing van zijn betoog dat het plafond van 12,5 % tijdens bijdrageperiode 2016 in acht werd genomen, stelt de GAR dat het bedrag dat bij deze controle in aanmerking moet worden genomen, niet het jaarlijkse streefbedrag is, maar het bedrag dat voortvloeit uit de aanpassing van dit streefbedrag en dus overeenkomt met de som van de vooraf te betalen bijdragen die daadwerkelijk verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend. Aangezien die laatste som 6,43 miljard EUR bedraagt, vertegenwoordigt zij 11,48 % van het voorspelde eindstreefbedrag, zodat het plafond van 12,5 % niet is overschreden.
234    Dienaangaande blijkt ten eerste uit de bewoordingen van artikel 70, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 806/2014 dat de GAR „[e]lk jaar” de individuele bijdragen berekent om ervoor te zorgen dat „de bijdragen die alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, verschuldigd zijn”, niet meer bedragen dan 12,5 % van het eindstreefbedrag. Volgens de vierde alinea van deze bepaling bedraagt „het totale bedrag van de […] bijdragen van alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend”, „op jaarbasis” niet meer dan 12,5 % van het eindstreefbedrag.
235    Bijgevolg moet worden vastgesteld dat het begrip „verschuldigde bijdragen” in de zin van artikel 70, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 806/2014 verwijst naar het bedrag van de bijdragen dat de instellingen daadwerkelijk dienen te storten. Evenzo refereert het begrip „totale bedrag van de bijdragen van alle instellingen” in de zin van de vierde alinea van deze bepaling aan de som van de individuele vooraf te betalen bijdragen die elke instelling daadwerkelijk is verschuldigd.
236    Wat ten tweede de context betreft waarin artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 is vastgesteld, blijkt uit interinstitutioneel document 8078/1/14 REV 1 van 27 maart 2014, dat deel uitmaakt van de voorbereidende werkzaamheden van deze verordening, dat de Raad in de loop van de wetgevingsprocedure had voorgesteld om de door alle instellingen „verschuldigde” bijdragen jaarlijks te begrenzen tot 10 % van het eindstreefbedrag. Voorts zijn het Parlement en de Raad weliswaar overeengekomen om het plafond tot 12,5 % op te trekken, maar hebben zij eraan vastgehouden dat de inachtneming ervan moet worden gecontroleerd aan de hand van de door alle instellingen „verschuldigde” bijdragen. Uit het voorgaande blijkt dat tijdens de wetgevingsprocedure die heeft geleid tot de vaststelling van voornoemde verordening werd beoogd het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen dat daadwerkelijk moest worden betaald te begrenzen.
237    Deze uitlegging vindt steun in de normatieve context van artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014. Die bepaling wordt namelijk onmiddellijk gevolgd door artikel 70, lid 3, van die verordening, dat tevens het bedrag van de daadwerkelijk verschuldigde vooraf te betalen bijdragen als referentiepunt heeft. Dit artikel bepaalt aldus dat het aandeel van onherroepelijke betalingsverplichtingen dat aan instellingen kan worden toegekend niet meer dan 30 % mag bedragen van „het totaalbedrag van de bijdragen dat wordt geïnd”, waarbij die betalingsverplichtingen dus worden berekend op basis van het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen dat de instellingen daadwerkelijk dienen te betalen.
238    Ten derde zij eraan herinnerd dat het Gerecht reeds heeft geoordeeld dat artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 tot doel heeft voor elk afzonderlijk jaar een bovengrens vast te stellen voor het bedrag van de bijdragen die verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend [arrest van 10 april 2024, Dexia/GAR (Vooraf te betalen bijdragen voor 2022), T‑411/22, EU:T:2024:216, punt 54, waartegen hogere voorziening is ingesteld].
239    Gelet op een en ander moet artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 aldus worden uitgelegd dat de inachtneming van het plafond van 12,5 % moet worden gecontroleerd aan de hand van het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen die daadwerkelijk verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend.
240    In casu dient te worden vastgesteld dat, hoewel het jaarlijkse streefbedrag volgens overweging 84 van het bestreden besluit 7 007 654 704 EUR bedroeg, het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen die voor bijdrageperiode 2016 door voornoemde instellingen daadwerkelijk verschuldigd waren, 6 423 923 918 EUR bedroeg. Dat bedrag blijkt uit de eerste bladzijde van bijlage II bij het bestreden besluit, waaruit tevens blijkt dat dit laatste bedrag zowel rekening houdt met de „aftrek van de bijdragen 2015” als met de „wijzigingen voor de aanpassingen en herzieningen overeenkomstig artikel 17, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening 2015/63”.
241    In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat het bedrag van de vooraf te betalen bijdragen die verschuldigd zijn door alle instellingen waaraan op het grondgebied van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, in het bestreden besluit is vastgesteld op een bedrag dat niet meer bedraagt dan 12,5 % van het in de loop van bijdrageperiode 2016 voorspelde eindstreefbedrag, zoals bepaald in artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014.
242    Aan deze gevolgtrekking wordt niet afgedaan door de argumenten die verzoekster ter terechtzitting heeft aangevoerd.
243    In de eerste plaats kan verzoekster niet stellen dat de bijdrage voor 2015 een voorschot op de vooraf te betalen bijdrage voor bijdrageperiode 2016 of een „creditnota” vormt, zodat zij in die laatste bijdrage moet worden opgenomen. Om te beginnen is de bijdrage voor 2015 door de lidstaten geïnd op grond van artikel 103 van richtlijn 2014/59, en dus vóór de invoering van de regeling van vooraf te betalen bijdragen bij verordening nr. 806/2014. Voorts wijst niets in die verordening erop dat een dergelijke bijdrage, die vóór de invoering van die regeling is geïnd, in aanmerking moet worden genomen voor de toepassing van het plafond van 12,5 %.
244    In de tweede plaats kan verzoekster niet betogen dat de in de punten 234 en 235 hierboven uiteengezette uitlegging het beginsel van gelijke behandeling schendt doordat alleen de instellingen die in 2015 een bijdrage hebben betaald, de inachtneming het plafond van 12,5 % konden genieten. Dienaangaande heeft verzoekster niet rechtens genoegzaam uiteengezet of de schending van dat beginsel voortvloeit uit een verschillende behandeling van vergelijkbare situaties of uit een gelijke behandeling van verschillende situaties. Bovendien volgt uit de bewoordingen van artikel 70, lid 2, eerste en vierde alinea, van verordening nr. 806/2014 dat de inachtneming van het plafond van 12,5 % globaal wordt gecontroleerd aan de hand van de bijdragen die alle instellingen waaraan op de grondgebieden van alle deelnemende lidstaten vergunning is verleend, verschuldigd zijn, zodat er geen situatie kan zijn waarin het plafond voor een bepaalde bijdrageperiode voor bepaalde instellingen in acht wordt genomen en voor andere wordt overschreden.
245    Gelet op een en ander moeten de derde grief van het onderhavige middel en het derde middel in hun geheel worden verworpen.
[omissis]
C.      Conclusie
367    Aangezien geen van de door verzoekster aangevoerde middelen gegrond is, dient het beroep in zijn geheel te worden verworpen.
[omissis]
HET GERECHT (Achtste kamer – uitgebreid),
rechtdoende, verklaart:
1)      Het beroep wordt verworpen.
2)      Elke partij zal haar eigen kosten dragen.
Kornezov
Petrlík
Kecsmár
Kingston
Spangsberg Grønfeldt
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 9 april 2025.
ondertekeningen
*      Procestaal: Duits.
1      Enkel de punten van dit arrest waarvan het Gerecht publicatie nuttig acht, worden weergegeven.