61980CJ0133_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 133/80,
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, εκπροσωπούμενη από τόν Alberto Prozillo, μέλος τής νομικής υπηρεσίας τής Επιτροπής, μέ αντίκλητο τόν Mario Cervino, νομικό σύμβουλο τής Επιτροπής, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg, Λουξεμβούργο,
προσφεύγουσα,
κατά
ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκπροσωπούμενης από τόν Arnaldo Squillante, προϊστάμενο τής υπηρεσίας διπλωματικών διαφορών, συνθηκών καί νομοθετικών υποθέσεων, επικουρούμενο από τόν Pier Giorgio Ferri, avvocato dello Stato, μέ τόπο επιδόσεων τήν πρεσβεία τής Ιταλίας στό Λουξεμβούργο,
καθ’ ης,
Αντικείμενο της υπόθεσης
πού έχει ως αντικείμενο νά αναγνωριστεί οτι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά θεσπίσει μέσα στίς καθορισμένες προθεσμίες τίς αναγκαίες διατάξεις γιά τή συμμόρφωσή της μέ τήν οδηγία 77/62/ΕΟΚ περί προσεγγίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών σχετικά μέ τή διαδικασία συνάψεως συμβάσεων κρατικών προμηθειών ( GU 1977 L 13, σ . 1, ΕΕ ειδ . έκδ . αριθ . Ν 13, τόμ . 17/001, σ . 24 ), παρέβη τίς υποχρεώσεις πού τής επιβάλλονται δυνάμει τής συνθήκης ΕΟΚ,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στή γραμματεία τού Δικαστηρίου στίς 2 Ιουνίου 1980, η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε δυνάμει τού άρθρου 169 τής συνθήκης ΕΟΚ προσφυγή, μέ τήν οποία ζητά νά αναγνωριστεί οτι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά θεσπίσει μέσα στήν προθεσμία πού ειχε ταχθεί τίς αναγκαίες διατάξεις γιά τή συμμόρφωσή της μέ τήν οδηγία 77/62 τού Συμβουλίου τής 21ης Δεκεμβρίου 1976 περί συντονισμού τών διαδικασιών συμβάσεων κρατικών προμηθειών ( JO 1977 L 13, σ . 1, ΕΕ ειδ . έκδ . Ν 13, τόμ . 17/001, σ . 24 ), παρέβη τίς υποχρεώσεις πού τής επιβάλλονται δυνάμει τής συνθήκης ΕΟΚ .
2 Η οδηγία 77/62 τού Συμβουλίου περιέχει ενα σύνολο διατάξεων πού έχουν σκοπό νά εξασφαλιστεί η τήρηση, στόν τομέα τών συμβάσεων κρατικών προμηθειών, τής απαγορεύσεως τών περιορισμών στήν ελεύθερη κυκλοφορία τών εμπορευμάτων πού θεσπίζεται από τά άρθρα 30 — 37 τής συνθήκης ΕΟΚ . Οι διατάξεις τής οδηγίας έχουν ως αντικείμενο τό συντονισμό τών εθνικών διαδικασιών σχετικά μέ τίς συμβάσεις κρατικών προμηθειών, θεσπίζοντας ιδίως ίσους ορους συμμετοχής στίς συμβάσεις αυτές σέ ολα τά Κράτη μέλη, καί τήν εξασφάλιση διαύγειας πού νά επιτρέπει τήν καλύτερη επίβλεψη τής τηρήσεως τής απαγορεύσεως πού αναφέρεται στά ανωτέρω άρθρα 30 — 37 .
3 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 30 τής οδηγίας, τά Κράτη μέλη όφειλαν νά θέσουν σέ ισχύ, μέσα σέ προθεσμία δεκαοκτώ μηνών από τήν κοινοποίησή της, τά αναγκαία μέτρα γιά τή συμμόρφωσή τους μέ αυτή καί νά πληροφορήσουν σχετικά απευθείας τήν Επιτροπή . Σύμφωνα μέ τό άρθρο 31, όφειλαν καί οφείλουν επιπλέον νά κοινοποιούν στήν Επιτροπή τά κείμενα τών βασικών διατάξεων τού εσωτερικού δικαίου, οπως νόμους, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις, πού θεσπίζουν στό σχετικό τομέα .
4 Επειδή η προθεσμία πού προβλέπεται στό άρθρο 30 έληξε στίς 23 Ιουνίου 1978 χωρίς η Ιταλική Δημοκρατία νά λάβει τά αναγκαία μέτρα, η Επιτροπή τής υπενθύμισε τήν υποχρέωσή της αρχικά μέ επιστολή τής 27ης Οκτωβρίου 1978, στή συνέχεια δέ επέμεινε γιά δεύτερη φορά κατά τή σύνοδο τής Συμβουλευτικής Επιτροπής επί τών Δημοσίων Συμβάσεων .
5 Όταν διαπίστωσε οτι οι υπενθυμίσεις αυτές δέν ειχαν οδηγήσει στή θέσπιση τών αναγκαίων μέτρων, η Επιτροπή κάλεσε στίς 13 Μαρτίου 1979, σύμφωνα μέ τή διαδικασία πού προβλέπεται στό άρθρο 169 τής συνθήκης ΕΟΚ, τήν ιταλική κυβέρνηση νά τής υποβάλει τίς παρατηρήσεις της μέσα σέ προθεσμία είκοσι ημερών, πράγμα πού έκανε η κυβέρνηση αυτή στέλνοντας τηλετύπημα στίς 9 Απριλίου 1979, στό οποίο αναφερόταν οτι τό νομοσχέδιο γιά τήν εισδοχή τής οδηγίας στήν ιταλική έννομη τάξη ειχε εγκριθεί αρχικά από τή Βουλή στίς 27 Σεπτεμβρίου 1978, κατόπιν από τή Γερουσία στίς 13 Δεκεμβρίου 1978, αλλά ορισμένες τροποποιήσεις ειχαν καταστήσει αναγκαία τήν αναπομπή του στή Βουλή . Λόγω τής διαλύσεως τών νομοθετικών σωμάτων δέν μπόρεσε νά περατωθεί η συζήτησή του στή Βουλή . Επειδή η κατάσταση παρέμεινε αμετάβλητη καθ’ ολη τή διάρκεια τού έτους 1979, η Επιτροπή εξέδωσε στίς 6 Δεκεμβρίου τού ίδιου έτους αιτιολογημένη γνώμη, μέ τήν οποία διαπίστωνε τήν υπαρξη παραβάσεως από μέρους τής Ιταλικής Δημοκρατίας τών υποχρεώσεων πού τής επιβάλλονται δυνάμει τής συνθήκης καί τήν καλούσε νά συμμορφωθεί μέ τή γνώμη αυτή μέσα σέ προθεσμία δύο μηνών .
6 Επειδή η πρόσκληση αυτή έμεινε χωρίς απότέλεσμα, η Επιτροπή άσκησε στίς 2 Ιουνίου 1980 προσφυγή μέ αίτημα τήν αναγνώριση τής παραβάσεως . Η Ιταλική Δημοκρατία, άν καί στό υπόμνημα αντικρούσεως παρατηρούσε οτι η καθυστέρηση ηταν συνέπεια τής διαλύσεως τών νομοθετικών σωμάτων πού ειχε ως αποτέλεσμα τή ματαίωση τής ψηφίσεως ολων τών νομοσχεδίων πού ηταν υπό συζήτηση, πράγμα πού κατέστησε αναγκαίο ενα νέο νομοσχέδιο, τό οποίο κατατέθηκε στή Γερουσία στίς 9 Δεκεμβρίου 1979, δέ ζήτησε τήν απόρριψη τής προσφυγής .
7 Οι περιστάσεις πού εκτέθηκαν δέν μπορούν νά εξαλείψουν τήν προσαπτόμενη παράβαση . Σύμφωνα μέ πάγια νομολογία, ενα Κράτος μέλος δέν μπορεί νά επικαλεστεί διατάξεις, τήν ακολουθούμενη πρακτική ή καταστάσεις τής εσωτερικής έννομης τάξεώς του γιά νά δικαιολογήσει τή μή εκπλήρωση τών υποχρεώσεων πού απορρέουν από τίς κοινοτικές οδηγίες .
8 Πρέπει επομένως νά αναγνωριστεί οτι η Ιταλική Δημοκρατία, μή θεσπίζοντας μέσα στήν προθεσμία πού ειχε ταχθεί τίς αναγκαίες διατάξεις γιά τή συμμόρφωσή της μέ τήν οδηγία 77/62 τού Συμβουλίου τής 21ης Δεκεμβρίου 1976, παρέβη υποχρέωση πού τής επιβάλλεται δυνάμει τής συνθήκης .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
9 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 69 παράγραφος 2 τού κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα, εφ’ οσον υπήρχε σχετικό αίτημα τού νικήσαντος διαδίκου . Επειδή η καθ’ ης ηττήθηκε, πρέπει νά καταδικαστεί στά δικαστικά έξοδα .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
κρίνει καί αποφασίζει :
1 ) Η Ιταλική Δημοκρατία, μή θεσπίζοντας μέσα στήν προθεσμία πού ειχε ταχθεί τίς αναγκαίες διατάξεις γιά τή συμμόρφωσή της μέ τήν οδηγία 77/62 τού Συμβουλίου τής 21ης Δεκεμβρίου 1976 περί συντονισμού τών διαδικασιών συνάψεως συμβάσεων κρατικών προμηθειών ( GU 1977 L 13, σ . 1, ΕΕ ειδ . έκδ . Ν 13, τόμ . 17/001, σ . 24 ), παρέβη υποχρέωση πού τής επιβάλλεται δυνάμει τής συνθήκης .
2)Καταδικάζει τήν καθ’ ης στά δικαστικά έξοδα .