62021TJ0509
ARREST VAN HET GERECHT (Negende kamer – uitgebreid)
4 september 2024 (
*1
)
„Financiële regelgeving van de Unie – Uitvoering van de Uniebegroting in indirect beheer door een internationale organisatie – Besluit waarbij wordt geweigerd een rechtspersoon te erkennen als internationale organisatie – Beroep tot nietigverklaring – Rechtmatigheid van de machtiging verstrekt aan de advocaten van de verzoeker – Ontvankelijkheid – Besluit vastgesteld ter uitvoering van een arrest van het Hof – Artikel 266 VWEU – Gezag van gewijsde – Beginsel van behoorlijk bestuur – Rechtszekerheid – Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 – Artikel 58 – Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 – Artikel 43 – Verordening (EU, Euratom) 2018/1046 – Artikel 156 – Begrippen internationale organisatie en internationale overeenkomst – Onjuiste rechtsopvattingen – Kennelijk onjuiste beoordeling – Niet-contractuele aansprakelijkheid”
In zaak T‑509/21,
International Management Group (IMG), gevestigd te Brussel (België), vertegenwoordigd door L. Levi en J.‑Y. de Cara, advocaten,
verzoekster,
tegen
Europese Commissie, vertegenwoordigd door J. Baquero Cruz, J.‑F. Brakeland, S. Delaude en L. Puccio als gemachtigden,
verweerster,
wijst
HET GERECHT (Negende kamer – uitgebreid),
samengesteld als volgt: L. Truchot (rapporteur), president, H. Kanninen, R. Frendo, M. Sampol Pucurull en T. Perišin, rechters,
griffier: L. Ramette, administrateur,
gezien de stukken, met name de beslissing van 11 januari 2022 om de behandeling van de zaak te schorsen in afwachting van de eindbeslissing van het Hof in de zaak die heeft geleid tot het arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722),
na de terechtzitting op 22 november 2023,
het navolgende
Arrest
1
Met haar beroep vordert verzoekster, International Management Group (IMG), in de eerste plaats krachtens artikel 263 VWEU nietigverklaring van het besluit van 8 juni 2021 waarbij de Europese Commissie met terugwerkende kracht tot 16 december 2014 heeft geweigerd haar de status toe te kennen van internationale organisatie bedoeld in de financiële regelgeving van de Europese Unie voor de uitvoering van de fondsen van de Unie volgens de methode van indirect beheer (hierna: „bestreden besluit”), en in de tweede plaats krachtens artikel 268 VWEU vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij zou hebben geleden.
I. Voorgeschiedenis van het geding
A. Administratieve voorgeschiedenis
2
Verzoekster, die aanvankelijk International Management Group – Infrastructure for Bosnia and Herzegovina (IMG-IBH) heette en waarvan de hoofdzetel zich thans te Belgrado (Servië) bevindt, is op 25 november 1994 opgericht zodat staten die meewerken aan de wederopbouw van Bosnië en Herzegovina daartoe over een specifieke entiteit zouden beschikken. Sindsdien heeft zij haar activiteiten op het gebied van wederopbouw en ontwikkeling geleidelijk uitgebreid.
3
Op 7 november 2013 heeft de Commissie uitvoeringsbesluit C(2013) 7682 final vastgesteld inzake het uit de algemene begroting van de Unie te financieren jaarlijks actieprogramma 2013 ten gunste van Myanmar/Birma op grond van artikel 84 van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening nr. 1605/2002 (PB 2012, L 298, blz. 1). Dit besluit voorzag onder meer in een programma voor de ontwikkeling van de handel, waarvan de kosten, die werden geraamd op 10 miljoen EUR, zouden worden gefinancierd door de Unie en dat in gezamenlijk beheer met verzoekster ten uitvoer zou worden gelegd.
4
Op 17 februari 2014 heeft het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) de Commissie meegedeeld dat het een onderzoek naar de status van verzoekster had ingesteld. Op 15 december 2014 heeft de Commissie het verslag dat door OLAF na zijn onderzoek was opgesteld (hierna: „verslag van OLAF”), samen met een reeks aanbevelingen, ontvangen. In dat verslag was OLAF in wezen van oordeel dat verzoekster geen internationale organisatie was in de zin van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 248, blz. 1) en verordening nr. 966/2012. Bovendien heeft OLAF de Commissie aanbevolen om sancties op te leggen aan verzoekster en de in dit verband aan haar betaalde bedragen terug te vorderen.
5
Op 16 december 2014 heeft de Commissie besloten om de uitvoering in indirect beheer van het in uitvoeringsbesluit C(2013) 7682 final vastgestelde programma voor de ontwikkeling van de handel dat in punt 3 hierboven is genoemd, toe te vertrouwen aan een andere organisatie dan verzoekster (hierna: „besluit van 16 december 2014”).
6
Ten slotte heeft de Commissie verzoekster op 8 mei 2015 een brief geschreven om haar in te lichten over het gevolg dat zij voornemens was te geven aan het verslag van OLAF. Daarin heeft zij haar ervan in kennis gesteld dat zij weliswaar het merendeel van de aanbevelingen van OLAF naast zich neer zou leggen, maar onder meer had besloten dat haar diensten geen nieuwe delegatieovereenkomst volgens de methode van indirect beheer met een internationale organisatie van verordening nr. 966/2012 zouden sluiten met verzoekster totdat er volstrekte zekerheid bestond over de status van verzoekster als internationale organisatie (hierna: „besluit van 8 mei 2015”).
B. Gerechtelijke voorgeschiedenis
7
Bij een eerste verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 21 januari 2015 en ingeschreven onder nummer T‑29/15, en vervolgens bij een tweede verzoekschrift, neergelegd op 14 juli 2015 en ingeschreven onder nummer T‑381/15, heeft verzoekster een beroep ingesteld strekkende tot, in het eerste geval, nietigverklaring van het besluit van 16 december 2014 en, in het tweede geval, nietigverklaring van het besluit van 8 mei 2015 en vergoeding van de door dat besluit veroorzaakte schade.
8
In zijn arresten van 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T‑29/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:56), en 2 februari 2017, IMG/Commissie (T‑381/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:57), heeft het Gerecht de beroepen van verzoekster tegen de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 verworpen.
9
Bij twee hogere voorzieningen, ingesteld op 11 april 2017 en ingeschreven onder de nummers C‑183/17 P en C‑184/17 P, heeft verzoekster verzocht om vernietiging van de twee in punt 8 hierboven genoemde arresten.
10
Bij arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), heeft het Hof in de eerste plaats de twee in punt 8 hierboven genoemde arresten vernietigd, in de tweede plaats de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 nietig verklaard, en in de derde plaats zaak T‑381/15 terugverwezen naar het Gerecht voor uitspraak over de vordering van verzoekster tot vergoeding van de schade die zij als gevolg van het besluit van 8 mei 2015 zou hebben geleden.
11
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Hof op 10 januari 2020, heeft verzoekster het Hof verzocht om uitlegging van de punten 1 tot en met 3 van het dictum van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78). Bij beschikking van 9 juni 2020, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P-INT, EU:C:2020:507), heeft het Hof dit verzoek om uitlegging als kennelijk niet-ontvankelijk afgewezen.
C. Administratieve gevolgen van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
12
Bij brief van 6 mei 2019 heeft de Commissie verzoekster in het kader van de uitvoering van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), verzocht om bepaalde documenten over te leggen, zodat zij kan aantonen dat zij voldoet aan de vereisten om met haar te kunnen werken volgens de methode van indirect beheer.
13
Bij brief van 25 juni 2019 heeft verzoekster de Commissie in wezen verzocht om haar status als internationale organisatie niet langer ter discussie te stellen.
14
Bij brief van 18 juli 2019 (hierna: „brief van 18 juli 2019”) heeft de Commissie betoogd dat de uitvoering van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), geen „automatische erkenning [van verzoekster] als internationale organisatie [vereist], maar een herbeoordeling van haar juridische status in het licht van de beschikbare informatie en de toepasselijke financiële regels”. Derhalve heeft de Commissie haar verzoek aan verzoekster om overlegging van de documenten genoemd in de brief van 6 mei 2019 (punt 12 hierboven) herhaald en verklaard dat zij zich in geval van weigering van haar kant rechtstreeks zou wenden tot de staten die verzoekster als haar leden had beschouwd.
15
Op 26 november 2019 heeft de Commissie België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Nederland, Oostenrijk, Portugal, Finland, Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Canada, Noorwegen, Rusland, Zwitserland en Turkije gevraagd of zij verzoekster als een internationale organisatie beschouwden, of zij lid van die organisatie waren en of zij een internationale of intergouvernementele overeenkomst hadden ondertekend waarbij verzoekster als een internationale organisatie is opgericht. Indien dat het geval was, heeft de Commissie deze staten verzocht haar een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van deze overeenkomst toe te zenden, alsmede het bewijs dat de ondertekenaars ervan volledig bevoegd waren om de overeenkomst te ondertekenen, of een afschrift van de akte van bekrachtiging van die overeenkomst.
16
Op 27 januari en opnieuw op 11 maart 2020 heeft de Commissie het in punt 15 hierboven vermelde verzoek om inlichtingen van 26 november 2019 opnieuw doen toekomen aan België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Oostenrijk, Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Canada en Turkije.
17
Op 25 mei 2020 heeft de Commissie het in punt 15 hierboven vermelde verzoek om inlichtingen van 26 november 2019 nog eens doen toekomen aan België, Denemarken, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Zweden, Canada en Turkije, en vervolgens nog eens op 14 oktober 2020 aan Duitsland en Turkije.
18
Bij brief van 19 februari 2021 heeft de Commissie verzoekster meegedeeld dat zij voornemens was een besluit vast te stellen waarbij haar erkenning als internationale organisatie zou worden geweigerd, en heeft zij haar uitgenodigd om opmerkingen in te dienen.
19
Op 5 en 30 maart 2021 heeft verzoekster in antwoord op de in punt 18 hierboven genoemde brief van de Commissie van 19 februari 2021 schriftelijke opmerkingen ingediend.
20
Op 8 juni 2021 heeft de Commissie het bestreden besluit vastgesteld.
D. Gerechtelijke gevolgen van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
21
Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 26 september 2019 en ingeschreven onder nummer T‑645/19, heeft verzoekster beroep ingesteld strekkende tot nietigverklaring van de brief van 18 juli 2019 en tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die door die brief zou zijn veroorzaakt.
22
Bij beschikking van 9 september 2020, IMG/Commissie (T‑645/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:388), heeft het Gerecht dat beroep niet-ontvankelijk verklaard.
23
Bovendien heeft het Gerecht verzoeksters vordering tot vergoeding van de schade die door het besluit van 8 mei 2015 zou zijn veroorzaakt, bij arrest van 9 september 2020, IMG/Commissie (T‑381/15 RENV, EU:T:2020:406), afgewezen.
24
Op 19 november 2020 heeft verzoekster twee hogere voorzieningen ingesteld, ingeschreven onder de nummers C‑619/20 P en C‑620/20 P, strekkende tot vernietiging van de in punt 22 hierboven genoemde beschikking en het in punt 23 hierboven genoemde arrest.
II. Feiten na de instelling van het beroep
25
Bij arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), heeft het Hof in de eerste plaats de hogere voorziening in zaak C‑619/20 P tegen de in punt 22 hierboven genoemde beschikking afgewezen; in de tweede plaats het in punt 23 hierboven genoemde arrest gedeeltelijk vernietigd, en in de derde plaats zaak T‑381/15 RENV terugverwezen naar het Gerecht voor uitspraak over verzoeksters vordering tot vergoeding van de materiële schade die zij door het besluit van 8 mei 2015 zou hebben geleden.
III. Conclusies van partijen
26
Verzoekster verzoekt het Gerecht:
–
het bestreden besluit nietig verklaren;
–
de Commissie te veroordelen tot betaling aan haar van een bedrag van 23671903 EUR ter vergoeding van materiële en immateriële schade;
–
de Commissie te verwijzen in de kosten.
27
De Commissie verzoekt het Gerecht:
–
het beroep te verwerpen;
–
verzoekster te verwijzen in de kosten.
IV. In rechte
A. Ontvankelijkheid
28
Het staat aan het Gerecht de kwestie van de rechtmatigheid van de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging te onderzoeken, alvorens te oordelen over de ontvankelijkheid van de bijlagen A.24 bij het verzoekschrift en C.1 bij de repliek, die volgens de Commissie niet-ontvankelijk zijn.
1.
Rechtmatigheid van de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging
29
Ter terechtzitting heeft de Commissie, in antwoord op de vraag van het Gerecht welk orgaan van verzoekster bevoegd is om een rechtsvordering in te stellen, aangevoerd dat in de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging van 12 augustus 2021, die is opgenomen in bijlage A.3 bij het verzoekschrift, niet wordt verwezen naar een beslissing van haar permanent comité, zodat aan het bestaan van die beslissing kan worden getwijfeld.
30
Verzoekster betwist de gegrondheid van de argumenten van de Commissie.
31
Dienaangaande zij eraan herinnerd dat vraagstukken over de ontvankelijkheid van het beroep vraagstukken van openbare orde vormen die de rechterlijke instanties van de Unie op elk moment, ook ambtshalve, kunnen onderzoeken (zie arrest van 21 september 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, punt 42 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
32
Met name artikel 19, derde en vierde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, dat overeenkomstig artikel 53, eerste alinea, van dat Statuut en artikel 51, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van toepassing is op het Gerecht, bepaalt dat andere rechtspersonen dan lidstaten, instellingen van de Unie, staten die partij zijn bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 (PB 1994, L 1, blz. 3) en de in die overeenkomst bedoelde Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, om voor de rechterlijke instanties van de Unie op te kunnen treden, moeten worden vertegenwoordigd door een advocaat die bevoegd is om op te treden voor een rechterlijke instantie van een lidstaat of van een andere staat die partij is bij die overeenkomst (zie in die zin arrest van 21 september 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, punt 91).
33
In geval van betwisting van de rechtmatigheid van de door een partij aan haar advocaat verstrekte machtiging moet deze partij dus de rechtmatigheid van deze machtiging aantonen en dient het Gerecht die te toetsen (zie in die zin arrest van 21 september 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, punt 93 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
34
Hoewel de rechterlijke instanties van de Unie een partij moeten gelasten de rechtmatigheid van de aan hun advocaat verleende machtiging aan te tonen indien die door een tegenpartij wordt betwist, geldt een dergelijke verplichting alleen voor zover deze betwisting berust op voldoende concrete en nauwkeurige aanwijzingen (arrest van 21 september 2023, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie, C‑478/21 P, EU:C:2023:685, punt 97).
35
In casu wordt in de eerste plaats in artikel 18, onder d), van de statuten van verzoekster, zonder nadere precisering, bepaald dat zij de rechtsbevoegdheid heeft om haar functies uit te oefenen en haar doelstellingen te verwezenlijken, in het bijzonder de bevoegdheid om in rechte op te treden.
36
In de tweede plaats heeft de Commissie, door er ter terechtzitting enkel op te wijzen dat de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging niet naar een beslissing van haar permanent comité verwees, haar betwisting van de rechtmatigheid van die machtiging niet op voldoende concrete en nauwkeurige aanwijzingen gebaseerd.
37
Het middel van niet-ontvankelijkheid dat is gebaseerd op de onrechtmatigheid van de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging moet derhalve worden verworpen.
2.
Ontvankelijkheid van bijlage A.24 bij het verzoekschrift
38
Ter terechtzitting heeft de Commissie betoogd dat bijlage A.24 bij het verzoekschrift niet-ontvankelijk was omdat deze het advies van haar juridische dienst van 16 januari 2015 bevatte en zij voor de openbaarmaking daarvan geen toestemming had gegeven.
39
Verzoekster betwist de gegrondheid van dit middel van niet-ontvankelijkheid.
40
In dat verband zij eraan herinnerd dat in het Unierecht het beginsel van de vrije beoordeling van het bewijs primeert, waaruit volgt dat wanneer bewijsmateriaal rechtmatig is verkregen, de ontvankelijkheid ervan niet voor het Gerecht kan worden betwist (zie in die zin arrest van 26 september 2018, Infineon Technologies/Commissie, C‑99/17 P, EU:C:2018:773, punt 65 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
41
Volgens vaste rechtspraak zou het echter indruisen tegen het algemeen belang, dat meebrengt dat de instellingen gebruik moeten kunnen maken van in volledige onafhankelijkheid gegeven adviezen van hun juridische dienst, indien werd aanvaard dat dergelijke interne documenten in een geding voor een rechterlijke instantie van de Unie kunnen worden overgelegd zonder toestemming van de betrokken instelling of zonder bevel van die rechterlijke instantie (zie in die zin arrest van 12 juli 2022, Nord Stream 2/Parlement en Raad, C‑348/20 P, EU:C:2022:548, punt 136 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
42
Wanneer de verzoekende partij een dergelijk juridisch advies zonder toestemming overlegt, confronteert die partij de betrokken instelling in de procedure over de geldigheid van een bestreden handeling namelijk met een advies dat tijdens de totstandbrenging van die handeling door haar eigen juridische dienst is uitgebracht. Aanvaarden dat die verzoekende partij een juridisch advies van een instelling kan toevoegen aan het dossier terwijl die instelling geen toestemming heeft verleend voor de openbaarmaking van dat advies, zou indruisen tegen de vereisten van een eerlijk proces en erop neerkomen dat de procedure van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43) voor een verzoek om toegang tot dat document wordt omzeild (zie in die zin arrest van 16 februari 2022, Hongarije/Parlement en Raad, C‑156/21, EU:C:2022:97, punt 54 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
43
Wel moet rekening worden gehouden met het transparantiebeginsel, dat is verankerd in artikel 1, tweede alinea, en artikel 10, lid 3, VEU alsook in artikel 15, lid 1, en artikel 298, lid 1, VWEU, en dat onder meer een grotere legitimiteit en meer doelmatigheid en verantwoordelijkheid van de administratie ten opzichte van de burgers binnen een democratisch systeem waarborgt. Doordat transparantie een open discussie over meerdere uiteenlopende gezichtspunten mogelijk maakt, draagt zij bij tot het vergroten van het vertrouwen van die burgers (zie arrest van 16 februari 2022, Hongarije/Parlement en Raad, C‑156/21, EU:C:2022:97, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
44
Het transparantiebeginsel kan echter slechts in uitzonderlijke gevallen rechtvaardigen dat een document van een instelling dat niet voor het publiek toegankelijk is gemaakt en een juridisch advies bevat, tijdens een gerechtelijke procedure openbaar wordt gemaakt. Om die reden is er geen sprake van een hoger openbaar belang dat gebiedt dat een document met een juridisch advies van een instelling deel blijft uitmaken van het dossier van een zaak wanneer dat advies geen betrekking heeft op een wetgevingsprocedure waarvoor een grotere transparantie is vereist en het enige belang om dat document in het dossier te houden er bovendien in is gelegen dat de betrokken verzoekende partij zich tijdens een geding op dat advies kan beroepen. In een dergelijk geval lijkt de overlegging van een dergelijk juridisch advies namelijk te zijn ingegeven door het eigen belang van de verzoekende partij om zijn argumenten te onderbouwen en niet door enig hoger openbaar belang, zoals het belang om de procedure die tot de bestreden handeling heeft geleid openbaar te maken (zie arrest van 16 februari 2022, Hongarije/Parlement en Raad, C‑156/21, EU:C:2022:97, punt 56 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
45
In de eerste plaats moet in het onderhavige geval worden opgemerkt dat het advies van de juridische dienst van de Commissie van 16 januari 2015 waarnaar in punt 38 hierboven wordt verwezen en waarvan de openbaarmaking niet door die instelling is toegestaan, geen betrekking heeft op een wetgevingsprocedure waarvoor een grotere transparantie is vereist.
46
In de tweede plaats heeft verzoekster in antwoord op het middel van niet-ontvankelijkheid van de Commissie geen ander belang aangevoerd dan de mogelijkheid om zich in het kader van het onderhavige geschil op dat juridisch advies te beroepen, zodat de overlegging ervan niet lijkt te zijn ingegeven door een hoger openbaar belang, maar door haar eigen belang.
47
Derhalve moet het middel van niet-ontvankelijkheid van bijlage A.24 worden aanvaard en moet deze bijlage niet-ontvankelijk worden verklaard.
3.
Ontvankelijkheid van bijlage C.1 bij de repliek
48
De Commissie betoogt dat verzoekster in strijd met de vereisten van artikel 85, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering de vertraging bij de overlegging van de verklaring van de voorzitter van haar permanent comité van 13 oktober 2022, dat is opgenomen in bijlage C.1 bij de repliek (hierna: „verklaring van 13 oktober 2022”), niet heeft gerechtvaardigd.
49
In dat verband zij eraan herinnerd dat de hoofdpartijen overeenkomstig artikel 85, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering in de repliek en in de dupliek nog bewijsmiddelen kunnen overleggen of kunnen aanbieden hun stellingen nader te bewijzen, mits de vertraging waarmee dit geschiedt, wordt gerechtvaardigd.
50
Volgens de rechtspraak moeten de partijen overeenkomstig de vervalregel van artikel 85 van het Reglement voor de procesvoering weliswaar de vertraging motiveren waarmee zij hun nieuwe bewijzen of bewijsaanbiedingen overleggen, maar staat het aan het Gerecht om na te gaan of de reden voor de vertraging waarmee dat bewijs is overgelegd of die bewijsaanbiedingen zijn gedaan, gegrond is, en deze buiten beschouwing te laten indien de tardieve overlegging niet rechtens genoegzaam gerechtvaardigd of gestaafd is. De tardieve overlegging door een partij van bewijzen of bewijsaanbiedingen kan met name worden gerechtvaardigd door het feit dat deze partij niet eerder over het betrokken bewijs kon beschikken, of indien tardief door de tegenpartij overgelegde stukken rechtvaardigen dat het dossier wordt aangevuld, teneinde ervoor te zorgen dat het beginsel van hoor en wederhoor wordt geëerbiedigd (zie in die zin arrest van 16 september 2020, BP/FRA, C‑669/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:713, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
51
In casu zij erop gewezen dat verzoekster in punt 51 van haar repliek geen rechtvaardiging heeft gegeven voor de tardieve overlegging van de verklaring van 13 oktober 2022, die was opgesteld door de voorzitter van haar permanent comité en die zij „voor zover nodig” bij die repliek had gevoegd.
52
Het is juist dat de verklaring van 13 oktober 2022 is opgesteld nadat de ondertekenaar ervan, een voormalig lid van het Franse corps diplomatique die verklaarde dat zij in 1995 had deelgenomen aan de goedkeuring van de statuten van verzoekster, op 29 juni 2022 tot voorzitter van het permanent comité was verkozen, en dus na de datum van indiening van het verzoekschrift, namelijk 18 augustus 2021.
53
In punt 25, vijfde streepje, van het verzoekschrift verklaart verzoekster evenwel dat zij aan OLAF en aan het Gerecht een verklaring en een e-mail van dezelfde diplomate van respectievelijk 20 mei en 19 september 2014 heeft overgelegd, waaruit blijkt dat zij bij verzoeksters oprichting inderdaad aan de ondertekening van de statuten heeft deelgenomen.
54
Bovendien stelt verzoekster in punt 104, eerste streepje, van het verzoekschrift dat eerdere verklaringen van dezelfde diplomate bevestigden dat alle staten die aan de vergadering van 25 november 1994 hadden deelgenomen, de oprichtingsakte hadden ondertekend, zodat zij allen als oprichtingsleden moesten worden beschouwd.
55
Derhalve is de verklaring van 13 oktober 2022 door de ondertekenaar ervan niet opgesteld wegens een nieuw element in verband met haar nieuwe functie als voorzitter van het permanent comité van verzoekster, maar wegens haar deelname aan de oprichting van verzoekster in 1994 en 1995, zodat zij geen nieuw element bevat waarvan verzoekster niet eerder op de hoogte was.
56
De verklaring van 13 oktober 2022 vormt evenmin tegenbewijs dat is verstrekt in antwoord op nieuw bewijs dat door de Commissie bij het verweerschrift zou zijn gevoegd.
57
Derhalve moet bijlage C.1 als tardief en dus niet-ontvankelijk worden afgewezen.
B. Vorderingen tot nietigverklaring
58
Tot staving van haar vorderingen tot nietigverklaring voert verzoekster vier middelen aan, waarvan het eerste is ontleend aan een aantal onjuiste rechtsopvattingen, in het bijzonder schending van artikel 266 VWEU, het gezag van gewijsde en het verbod van terugwerkende kracht; het tweede aan schending van het recht op behoorlijk bestuur, in het bijzonder niet-nakoming van de motiveringsplicht en de zorgvuldigheidsplicht; het derde aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het vierde aan kennelijke beoordelingsfouten en andere onjuiste rechtsopvattingen.
59
Meer bepaald bestaat het tweede middel in wezen uit drie onderdelen, waarvan het eerste is ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, het tweede aan niet-nakoming van de zorgvuldigheidsplicht en het derde aan niet-nakoming van de onpartijdigheidsplicht.
60
De Commissie betwist de gegrondheid van deze middelen.
61
Het Gerecht zal het eerste onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, onderzoeken en vervolgens het eerste, het derde en het vierde middel, alvorens het tweede en het derde onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van respectievelijk de zorgvuldigheidsplicht en de onpartijdigheidsplicht, te onderzoeken.
1.
Eerste onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht
62
Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd, aangezien de Commissie niet heeft vermeld dat zij, ondanks de herhaalde verzoeken van verzoekster, elke bijeenkomst, bespreking of gedachtewisseling met haar heeft geweigerd. Zij verwijt de Commissie ook dat zij niet heeft uitgelegd waarom op basis van de documenten waarover zij beschikte, niet met de vereiste mate van rechtszekerheid kon worden geconcludeerd dat de staten die volgens verzoekster tot haar leden behoorden op geldige wijze hadden ingestemd met haar oprichting als internationale organisatie, en dat zij geen enkel element heeft aangevoerd dat, bij gebreke van enige wijziging in haar feitelijke en juridische situatie, de herbeoordeling van haar status rechtvaardigt.
63
Dienaangaande volgt uit artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) dat het recht op behoorlijk bestuur onder meer de verplichting van de instellingen omvat om hun beslissingen met redenen te omkleden.
64
Volgens vaste rechtspraak moet de door artikel 296 VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest vereiste motivering van handelingen van de instellingen van de Unie aan de aard van de handeling in kwestie aangepast zijn en moet de redenering van de instelling die de handeling heeft vastgesteld, er duidelijk en ondubbelzinnig in tot uiting komen, zodat de belanghebbenden de rechtvaardigingsgronden van de genomen maatregel kunnen kennen en de bevoegde rechter zijn toezicht kan uitoefenen. De motiveringsplicht moet worden beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, waarbij met name rekening moet worden gehouden met de inhoud van de handeling, de aard van de redengeving en het belang dat de adressaten of andere personen die rechtstreeks en individueel door de handeling worden geraakt, bij een verklaring kunnen hebben. Het is niet vereist dat alle relevante feitelijke en juridische gegevens in de motivering worden gespecificeerd, aangezien bij de vraag of de motivering van een handeling aan de vereisten van artikel 296 VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest voldoet, niet alleen acht moet worden geslagen op de bewoordingen van die handeling, maar ook op de context waarvan zij deel uitmaakt en op het geheel van rechtsregels die de materie in kwestie regelen (zie in die zin arresten van 4 juni 2020, Hongarije/Commissie, C‑456/18 P, EU:C:2020:421, punt 57 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 3 mei 2018, Malta/Commissie, T‑653/16, EU:T:2018:241, punt 53 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
65
Bovendien kan er, zelfs wanneer het betrokken besluit bepaalde sporen van een motivering bevat, toch sprake zijn van een ontbrekende motivering. Tegenstrijdige of onbegrijpelijke redeneringen worden dan ook gelijkgesteld met het ontbreken van een motivering. Hetzelfde geldt wanneer de motivering in het betrokken besluit dermate onvolledig is dat ze de adressaat, in de context van de vaststelling ervan, op geen enkele wijze in staat stelt om de redenering van de opsteller ervan te begrijpen (zie in die zin arrest van 11 juni 2020, Commissie/Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
66
In casu blijkt uit het bestreden besluit duidelijk dat het bestaat uit een brief van 8 juni 2021 van de Commissie aan verzoekster en een bijlage van een twintigtal bladzijden, getiteld „Eindbeoordeling van de juridische status van IMG om in aanmerking te komen voor indirect beheer” (hierna: „eindbeoordeling”), die zelf vergezeld gaat van twee bijlagen.
67
In de eerste plaats heeft de Commissie verzoekster in de brief van 8 juni 2021 meegedeeld dat zij na de eindbeoordeling tot de conclusie was gekomen dat zij niet in aanmerking kwam voor uitvoering van de Uniebegroting in indirect beheer als internationale organisatie, overeenkomstig de financiële regels die van toepassing zijn op de begroting van de Unie en de Europese ontwikkelingsfondsen.
68
Bovendien heeft de Commissie verklaard dat de eindbeoordeling en de conclusie ervan de uitvoering vormden van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), en dat het bestreden besluit van toepassing was vanaf 16 december 2014, de datum die overeenkomt met de datum van inwerkingtreding van een van de besluiten die bij dat arrest van het Hof nietig zijn verklaard.
69
In de tweede plaats blijkt uit de eindbeoordeling dat die uit vier delen bestaat, waarvan het eerste betrekking heeft op de door de Commissie aan verzoekster geboden mogelijkheid om haar opmerkingen over het ontwerpbesluit in te dienen, het tweede op de beoordeling van de opmerkingen van verzoekster, het derde op de opmerkingen van verzoekster over de antwoorden van de door de Commissie ondervraagde staten en het vierde op de conclusie.
70
Ten eerste heeft de Commissie in het eerste onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling aangegeven dat het Hof bij het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 had vernietigd, voornamelijk op grond van het feit dat de twijfels van de Commissie over de status van verzoekster als internationale organisatie voortvloeiden uit standpunten van een minderheid van de leden ervan, te weten vijf van de zestien staten, en dat derhalve een volledige herbeoordeling van haar juridische status nodig was om uitvoering te geven aan dat arrest, teneinde vast te stellen of zij als internationale organisatie in aanmerking kwam om de begroting van de Unie in indirect beheer uit te voeren.
71
Ten tweede heeft de Commissie in het derde en vierde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling herinnerd aan de opeenvolgende bepalingen van de financiële regelgeving van de Unie sinds 16 december 2014 waarin de subsidiabiliteitsvoorwaarden zijn vastgesteld voor de uitvoering van de fondsen van de Unie in indirect beheer door internationale organisaties.
72
In dat verband was de Commissie van mening dat de definitie van het begrip internationale organisatie waarnaar in de financiële regelgeving van de Unie wordt verwezen, moet worden uitgelegd overeenkomstig artikel 2, lid 1, onder i), van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 23 mei 1969 (United Nations Treaty Series, deel 1155, blz. 331; hierna: „Verdrag van Wenen”), en overeenkomstig artikel 2, lid 1, onder a), van de ontwerpartikelen met betrekking tot de verantwoordelijkheid van internationale organisaties, die door de International Law Commission van de Verenigde Naties tijdens haar drieënzestigste zitting in 2011 zijn goedgekeurd en aan de Algemene Vergadering zijn voorgelegd in de context van haar verslag over de werkzaamheden van die zitting (A/66/10) [Yearbook of the International Law Commission, 2011, vol. II(2); hierna: „ontwerpartikelen”].
73
De Commissie heeft hieruit afgeleid dat een internationale organisatie, om in aanmerking te komen voor indirect beheer als bedoeld in de regelgeving van de Unie, moet zijn opgericht bij een intergouvernementele of internationale overeenkomst in de zin van artikel 2, lid 1, onder a), artikel 7, lid 1, en de artikelen 8 en 11 van het Verdrag van Wenen.
74
Zo heeft de Commissie uiteengezet dat de betrokken entiteit, om in aanmerking te komen voor indirect beheer als internationale organisatie, als zodanig moet zijn opgericht bij een verdrag naar internationaal recht dat is gesloten door ten minste twee staten, waarvan de instemming moet zijn gegeven door vertegenwoordigers met volmacht, of in overeenstemming met de formaliteiten van artikel 11 van het Verdrag van Wenen.
75
Ten derde heeft de Commissie in het vijfde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling verwezen naar de punten 94 en 95 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), en heeft zij daaruit afgeleid dat de Commissie, indien de staten die beweerdelijk lid zijn van een organisatie hebben verklaard dat zij geen geldige toestemming hebben gegeven om toe te treden tot het verdrag of de overeenkomst tot oprichting van die organisatie, dan wel hebben verklaard dat zij geen lid (meer) zijn van die organisatie, niet over een rechtsgrondslag zou beschikken op grond waarvan zij die entiteit op eigen initiatief als een internationale organisatie in de zin van de financiële regelgeving van de Unie zou kunnen beschouwen.
76
De Commissie was met name van mening dat, indien slechts één staat ten volle erkent dat hij deelneemt aan een internationale organisatie of erkent ermee heeft ingestemd gebonden te zijn door het oprichtingsverdrag van die organisatie, zulks onvoldoende is om die entiteit als een internationale organisatie te beschouwen voor de toepassing van de financiële regelgeving van de Unie, aangezien het bestaan van een dergelijke organisatie en van een internationale overeenkomst de deelname van ten minste twee staten vereist.
77
Ten vierde heeft de Commissie er in het zesde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling, dat betrekking heeft op de documenten die zij heeft ontvangen en in aanmerking heeft genomen voor de herbeoordeling van de juridische status van verzoekster, aan herinnerd dat de betrokkene geen van de documenten had verstrekt waarom zij had verzocht in haar brieven van 6 mei en 18 juli 2019, waarnaar respectievelijk in de punten 12 en 14 hierboven wordt verwezen, en dat zij in november 2019 de autoriteiten van de staten die op de website van verzoekster worden genoemd en die als leden ervan worden gepresenteerd, had ondervraagd, aangezien de documenten waarover zij beschikte haar niet in staat stelden om met de vereiste mate van rechtszekerheid te concluderen dat de vermeende leden van de verzoekende organisatie rechtsgeldig hadden ingestemd met de oprichting ervan als internationale organisatie en er lid van waren.
78
Ten vijfde heeft de Commissie in het zevende onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling (hierna: „onderdeel A.7”), betreffende de voorafgaande beoordeling of verzoekster in aanmerking kwam voor indirect beheer als internationale organisatie, onderzocht of zijzelf daadwerkelijk had deelgenomen aan de oprichting van verzoekster en wat de antwoorden waren van de staten die zij in de in de punten 15 tot en met 17 hierboven genoemde omstandigheden had ondervraagd.
79
Wat in de eerste plaats de kwestie van haar deelname aan de oprichting van verzoekster betreft, heeft de Commissie vastgesteld dat noch de Europese Gemeenschap noch de Unie na haar een internationale overeenkomst overeenkomstig de oorspronkelijk in artikel 228, lid 2, VEG neergelegde bepalingen had gesloten met het oog op de oprichting van verzoekster als internationale organisatie en dat de Unie dus niet kon worden beschouwd als lid van een dergelijke organisatie. De Commissie heeft daaraan toegevoegd dat, zelfs indien zij een overeenkomst had gesloten met het oog op de oprichting van verzoekster als internationale organisatie, een dergelijke overeenkomst slechts als een internationale overeenkomst kan worden beschouwd indien ten minste twee staten daartoe zijn toegetreden.
80
Wat in de tweede plaats de antwoorden van de staten betreft waarvan wordt beweerd dat zij lid zijn van verzoekster, heeft de Commissie opgemerkt dat geen van deze staten heeft erkend een internationale of intergouvernementele overeenkomst te hebben ondertekend waarbij verzoekster als een internationale publieke organisatie is opgericht, ondertekenaars te hebben afgevaardigd die bevoegd zijn om namens hen een internationale of intergouvernementele overeenkomst met een dergelijk doel te ondertekenen, interne procedures te hebben toegepast met het oog op de bekrachtiging van een internationale of intergouvernementele overeenkomst met een dergelijk doel, of verzoekster als een internationale publieke organisatie te hebben opgericht.
81
Bovendien heeft de Commissie erop gewezen dat alleen Oostenrijk heeft erkend dat het lid is van verzoekster en dat verzoekster volgens de Oostenrijkse autoriteiten ten tijde van haar oprichting een tijdelijk en onafhankelijk internationaal orgaan met beperkte rechtsbevoegdheid was en geen internationale organisatie.
82
Bovendien heeft de Commissie opgemerkt dat sommige internationale organisaties niet formeel bij verdrag zijn opgericht, maar deze status in de praktijk hebben verworven. Deze organisaties worden echter duidelijk en algemeen als zodanig erkend door de staten die er lid van zijn en door verschillende internationale instanties, hetgeen bij verzoekster niet het geval was.
83
Voorts heeft de Commissie, onder specifieke vermelding van de antwoorden van België, Italië, Oostenrijk en Finland, geoordeeld dat de verklaringen van sommige geraadpleegde staten, waarin zij hebben bevestigd dat zij het document van 25 november 1994 betreffende de oprichting van IMG-IBH (hierna: „resolutie van 25 november 1994”) hebben ondertekend, dat zij hebben deelgenomen aan de vergadering van dezelfde dag waarop dat document is goedgekeurd, en dat zij lid zijn geweest van het bestuurscomité van verzoekster, niet kunnen aantonen dat verzoekster een bij een internationale overeenkomst opgerichte internationale organisatie is.
84
Ten zesde heeft de Commissie in het tweede en derde deel van de eindbeoordeling de door verzoekster in haar brief van 30 maart 2021 aangevoerde bezwaren onderzocht en geoordeeld dat geen van deze bezwaren van dien aard was dat de voorlopige conclusie dat verzoekster niet kon worden gezien als een internationale organisatie en bijgevolg sinds 16 december 2014 niet in aanmerking kwam voor de uitvoering van de fondsen van de Unie in indirect beheer als een internationale organisatie, in twijfel werd getrokken.
85
Gelet op het voorgaande moet worden geoordeeld dat de juridische en feitelijke overwegingen waarop het bestreden besluit is gebaseerd, daarin voldoende zijn uiteengezet en dat deze overwegingen van dien aard waren dat verzoekster de rechtmatigheid ervan kon beoordelen en het Gerecht zijn toezicht kon uitoefenen.
86
In de derde plaats zijn de argumenten van verzoekster dat sommige gronden van het bestreden besluit niet voldoende nauwkeurig zijn, niet van dien aard dat zij de conclusie in punt 85 hierboven in twijfel trekken.
87
Ten eerste, wat het ontbreken betreft van enige aanwijzing in het bestreden besluit dat de Commissie, ondanks verzoeksters herhaalde verzoeken, elke bijeenkomst, bespreking of gedachtewisseling met verzoekster heeft geweigerd is een dergelijke houding, zelfs indien deze zou zijn bewezen, irrelevant om te bepalen of dit besluit voldoende met redenen is omkleed.
88
De verwijzing naar eventuele gedachtewisselingen tussen de Commissie en verzoekster vóór de vaststelling van het bestreden besluit betreft namelijk de procedure voor de vaststelling van dat besluit en niet de gegrondheid ervan. Aangezien een dergelijke verwijzing irrelevant is in het licht van de feitelijke en juridische gronden waarop de conclusie van de Commissie in het bestreden besluit is gebaseerd, kan verzoekster de Commissie niet verwijten dat haar besluit ontoereikend is gemotiveerd wegens haar stilzwijgen op dit punt.
89
Ten tweede, wat verzoeksters argument betreft dat de Commissie niet heeft uitgelegd waarom de documenten waarover zij beschikte onvoldoende waren om te bepalen of verzoekster de status van internationale organisatie had, blijkt uit het bestreden besluit, met name uit het zesde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling, dat de Commissie van mening was dat die documenten, die zij in voetnoot 23 van die beoordeling heeft opgesomd, haars inziens niet de vereiste mate van rechtszekerheid boden, hetgeen weliswaar een korte maar afdoende motivering is.
90
Ten derde, wat verzoeksters argument betreft dat de Commissie geen gegevens heeft aangevoerd die – bij gebreke van enige wijziging in haar feitelijke en juridische situatie – de herbeoordeling van haar juridische status rechtvaardigen, blijkt uit het bestreden besluit, met name uit het eerste onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling, dat de Commissie van mening was dat een dergelijke herbeoordeling noodzakelijk was om het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), uit te voeren.
91
Derhalve moet het eerste onderdeel van het tweede middel, ontleend aan een ontoereikende motivering van het bestreden besluit, ongegrond worden verklaard.
2.
Eerste middel, ontleend aan een aantal onjuiste rechtsopvattingen, in het bijzonder schending van artikel 266 VWEU, het gezag van gewijsde en het verbod van terugwerkende kracht
92
Het eerste middel bestaat in wezen uit drie onderdelen, waarvan het eerste is ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en het gezag van gewijsde van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), het tweede aan schending van de financiële regelgeving van de Unie en van de richtsnoeren van de Commissie van 7 januari 2015 betreffende de beoordeling van de status van internationale organisaties en de mogelijkheid om organisaties zonder winstoogmerk met internationale organisaties gelijk te stellen (hierna: „richtsnoeren”) en van verschillende beginselen, in het bijzonder het verbod van terugwerkende kracht, en het derde aan schending van het gelijkheidsbeginsel.
a)
Eerste onderdeel, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en het gezag van gewijsde van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
93
Het eerste onderdeel van het eerste middel bestaat uit twee grieven, waarvan de eerste is ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en de tweede aan schending van het gezag van gewijsde.
1) Eerste grief, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU
94
Verzoekster betoogt dat artikel 266 VWEU de instelling die een nietig verklaarde handeling heeft vastgesteld, alleen verplicht om met terugwerkende kracht een nieuwe handeling vast te stellen indien deze instelling zich in een situatie van gebonden bevoegdheid bevindt, hetgeen het Hof in punt 113 van het arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), zou hebben bevestigd. Na de nietigverklaring van de besluiten die voortvloeit uit het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), kon de Commissie volgens verzoekster dus niet a posteriori rechtmatig terugkomen op de eerder aan verzoekster toegekende kwalificatie als internationale organisatie.
95
Volgens vaste rechtspraak volgt uit artikel 266 VWEU dat de instelling waarvan de handeling nietig is verklaard, gehouden is de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest waarbij de nietigverklaring van die handeling is uitgesproken en, teneinde zich naar dat arrest te voegen en er volledig uitvoering aan te geven, niet alleen het dictum van dat arrest moet naleven maar ook de rechtsoverwegingen die de noodzakelijke ondersteuning ervan vormen, daar zij onontbeerlijk zijn om de precieze betekenis van het dictum te bepalen (zie arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 101 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
96
Artikel 266 VWEU preciseert evenwel niet welke maatregelen de auteur van de nietig verklaarde handeling moet nemen om aan de in punt 95 hierboven vermelde verplichting te voldoen, zodat het aan deze auteur staat om die maatregelen te bepalen. Daarbij beschikt hij over een ruime beoordelingsbevoegdheid ten aanzien van de keuze van die middelen, zolang wordt voldaan aan het dictum van het arrest waarbij die handeling nietig is verklaard en aan de rechtsoverwegingen die de noodzakelijke ondersteuning ervan vormen (zie arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 102 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
97
Uit de rechtspraak volgt met name dat een maatregel ter uitvoering van een arrest waarbij een handeling nietig is verklaard, bij wijze van uitzondering terugwerkende kracht kan hebben wanneer het te bereiken doel dit vereist, dat wil zeggen wanneer het besluit met terugwerkende kracht beoogt te voldoen aan ten minste één doelstelling van algemeen belang en het gewettigd vertrouwen van de betrokkenen naar behoren in acht wordt genomen (zie in die zin arrest van 28 januari 2016, Éditions Odile Jacob/Commissie, C‑514/14 P, niet gepubliceerd, EU:C:2016:55, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
98
Zo beoogt een besluit met terugwerkende kracht dat is genomen ter uitvoering van een vernietigingsarrest en dat tot doel heeft de door dat arrest vastgestelde onrechtmatigheid op te heffen, te voldoen aan een doelstelling van algemeen belang, namelijk de eerbiediging door de instelling van het legaliteitsbeginsel en van het gezag van gewijsde (zie in die zin arrest van 5 september 2014, Éditions Odile Jacob/Commissie, T‑471/11, EU:T:2014:739, punt 106).
99
Uit de rechtspraak volgt namelijk dat de nietigverklaring van een handeling door de Unierechter tot gevolg heeft dat die handeling met terugwerkende kracht haar gelding wordt ontnomen en dat wanneer de nietig verklaarde handeling reeds is uitgevoerd, het ongedaan maken van haar gevolgen vereist dat de verzoekende partij in de rechtspositie wordt gebracht waarin zij zich vóór die handeling bevond (zie arrest van 21 september 2022, Casanova/BEI, T‑266/21, niet gepubliceerd, EU:T:2022:566, punt 85 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
100
Bovendien volgt ook uit de rechtspraak dat wanneer een arrest een handeling met terugwerkende kracht nietig verklaart, de instelling daardoor niet verplicht is om een nieuw besluit vast te stellen waarvan de inhoud verschilt van die van het nietig verklaarde besluit, op voorwaarde dat dit nieuwe besluit en de procedure aan de hand waarvan het wordt vastgesteld, niet dezelfde gebreken vertonen als tot de nietigverklaring van het eerste besluit hebben geleid, en zij geen nieuwe gebreken vertonen (zie in die zin arrest van 8 juni 2022, Darment/Commissie, T‑92/21, niet gepubliceerd, EU:T:2022:341, punt 49).
101
In casu volgt uit de punten 57 tot en met 59, 61 en 88 tot en met 90 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), dat de Commissie verplicht is om zich ervan te vergewissen dat de entiteiten waaraan zij taken tot uitvoering van de begroting heeft toevertrouwd of voornemens is toe te vertrouwen op grond van de financiële regelgeving van de Unie betreffende het indirecte beheer van de begroting van de Unie door internationale organisaties, een dergelijke hoedanigheid in de zin van die regelgeving hebben. Bovendien is deze instelling, in geval van twijfel daaromtrent, verplicht om deze twijfel weg te nemen en alle noodzakelijke gegevens te verzamelen om haar besluit zowel juridisch als feitelijk te rechtvaardigen, rekening houdend met de rechtsgevolgen van dat besluit voor de betrokken entiteit (arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 111).
102
Voorts blijkt uit de punten 92 tot en met 97 en 104 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), waarvan de inhoud in herinnering is gebracht in de punten 22 en 23 van de beschikking van 9 juni 2020, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P-INT, EU:C:2020:507), dat de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 zowel juridisch als feitelijk niet gerechtvaardigd waren (arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 112).
103
Gelet op deze beoordelingen en vaststellingen, die de onderbouwing vormen van het dictum van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), was de Commissie niet verplicht om IMG terug te plaatsen in de situatie als erkende internationale organisatie waarin IMG stelt zich te hebben bevonden, maar kon zij voldoen aan haar verplichting om uitvoering te geven aan dat arrest door procedurele maatregelen te nemen met als doel haar in staat te stellen de door het Hof vastgestelde onregelmatigheid te verhelpen en eventueel een nieuwe handeling vast te stellen ter vervanging van de besluiten die het Hof nietig had verklaard, nadat zij de gegevens had verkregen die zij nodig achtte om dat nieuwe besluit juridisch en feitelijk te onderbouwen (arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 113).
104
Zo volgt uit de motivering van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), waarvan het Hof de betekenis en de strekking in herinnering heeft gebracht in de beschikking van 9 juni 2020, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P-INT, EU:C:2020:507), dat het de Commissie niet verboden was om naar aanleiding van dat arrest, rekening houdend met alle relevante feitelijke en juridische gegevens, later een nieuwe beoordeling van de hoedanigheid van internationale organisatie van IMG te verrichten (zie in die zin arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 142).
105
Derhalve heeft de Commissie artikel 266 VWEU niet geschonden door de juridische status van verzoekster met terugwerkende kracht opnieuw te beoordelen na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), zodat de eerste grief ongegrond moet worden verklaard.
2) Tweede grief, ontleend aan schending van het gezag van gewijsde
106
Verzoekster is van mening dat het gezag van gewijsde van de punten 94 en 104 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), in de weg staat aan een herbeoordeling van haar status in het verleden.
107
In dat verband komt volgens vaste rechtspraak het gezag van gewijsde niet alleen toe aan het dictum van de betrokken rechterlijke beslissing, maar strekt het zich ook uit tot de motivering ervan die de nodige onderbouwing van het dictum vormt en er daardoor onlosmakelijk mee verbonden is (zie arrest van 17 september 2020, Alfamicro/Commissie, C‑623/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:734, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
108
Het gezag van gewijsde geldt bovendien alleen voor de punten feitelijk en rechtens die in een rechterlijke beslissing daadwerkelijk of noodzakelijkerwijs zijn beslecht (zie arrest van 17 september 2020, Alfamicro/Commissie, C‑623/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:734, punt 38 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
109
Zoals in punt 102 hierboven is aangegeven, volgt uit de punten 92 tot en met 97 en 104 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), dat de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 juridisch en feitelijk niet gerechtvaardigd waren, zodat zij door het Hof nietig zijn verklaard.
110
In het bijzonder heeft het Hof in de punten 92 tot en met 97 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), de middelen van de twee hogere voorzieningen toegewezen waarin verzoekster het Gerecht verweet dat het had geoordeeld dat de Commissie geen blijk had gegeven van een onjuiste rechtsopvatting noch van een kennelijke beoordelingsfout door de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 te rechtvaardigen door het bestaan van bepaalde twijfels over haar hoedanigheid van internationale organisatie in de zin van de financiële regelgeving van de Unie.
111
Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat het Gerecht blijk had gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door enkel te stellen dat de door verzoekster aangevoerde argumenten en bewijzen niet afdeden aan de twijfels die de Commissie had over haar status als internationale organisatie en door de rechtmatigheid van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 niet te toetsen aan het begrip internationale organisatie in de zin van de financiële regelgeving van de Unie.
112
In die context heeft het Hof met name opgemerkt dat geen van de drie elementen waarop de Commissie zich had gebaseerd bij de vaststelling van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015, op rechtmatige wijze twijfel kon doen rijzen over de hoedanigheid van internationale organisatie van verzoekster.
113
Volgens het eerste van die drie elementen beschouwden vijf lidstaten van de Unie, die verzoekster als haar leden presenteerde, zichzelf niet als zodanig. Het tweede element was dat de secretaris-generaal van de Verenigde Naties (VN) had verklaard dat verzoekster geen gespecialiseerd agentschap van de VN was, en het derde element was dat er onzekerheid bestond over de bevoegdheden van de personen die bepaalde staten die aanwezig waren bij de ondertekening van de oprichtingsakte van verzoekster hadden vertegenwoordigd.
114
Het Hof heeft aldus vastgesteld dat deze drie elementen enkel betrekking hadden op vijf staten die volgens verzoekster deel uitmaken of deel uitmaakten van haar leden, alsmede op de bevoegdheden van de personen die deze staten hebben vertegenwoordigd bij de ondertekening van haar oprichtingsakte, en niet op alle staten die lid zijn van verzoekster of op haar eigen hoedanigheid.
115
Meer bepaald heeft het Hof in punt 94 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), als volgt geoordeeld:
„Wat betreft het eerste element, met betrekking tot de vraag of meerdere staten die volgens IMG tot haar leden behoorden dat ook daadwerkelijk waren, vloeit uit de eigen vaststellingen van het Gerecht immers voort dat de twijfels van de Commissie hieromtrent enkel betrekking hadden op ‚bepaalde’ leden van IMG en meer in het bijzonder op vijf van hen op een totaal van zestien. Die twijfels, gesteld dat zij gegrond zijn, hebben in het internationale recht niet tot gevolg dat de entiteit waarvan die staten geen – of niet langer – lid zijn, haar hoedanigheid van ‚internationale organisatie’ wordt ontnomen en al helemaal niet wanneer de betrokken staten, zoals in casu, slechts een klein deel van de entiteit in kwestie vormen.”
116
Ten slotte heeft het Hof in de punten 98 tot en met 106 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), ten eerste geoordeeld dat de vaststelling van de onjuiste rechtsopvattingen van het Gerecht meebracht dat de arresten van 2 februari 2017, International Management Group/Commissie (T‑29/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:56), en van 2 februari 2017, IMG/Commissie (T‑381/15, niet gepubliceerd, EU:T:2017:57), in hun geheel moesten worden vernietigd; ten tweede dat de twee gedingen in staat van wijzen waren voor zover verzoekster verzocht om nietigverklaring van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015; ten derde dat die twee besluiten net als de genoemde arresten onrechtmatig waren, zodat ook zij in hun geheel nietig moesten worden verklaard, en ten vierde dat de vordering tot vergoeding van de schade die verzoekster als gevolg van het besluit van 8 mei 2015 heeft geleden daarentegen niet in staat van wijzen was en dus moest worden terugverwezen naar het Gerecht.
117
Aldus heeft het Hof in punt 104 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), als volgt geoordeeld:
„In casu zal het Hof de twee beroepen tot nietigverklaring, die in staat van wijzen zijn, afdoen. Zoals uit de punten 92 tot en met 96 van het onderhavige arrest voortvloeit, zijn de litigieuze besluiten immers onrechtmatig, voor zover de door de Commissie ter ondersteuning van die besluiten aangevoerde elementen geen twijfel kunnen doen rijzen over de hoedanigheid van IMG als internationale organisatie in de zin van de financiële regelgevingen van 2002 en van 2012. Derhalve moeten die besluiten in hun geheel nietig worden verklaard.”
118
In de eerste plaats volgt uit het voorgaande dat de motivering in de punten 94 en 104 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), niet los kan worden gelezen van de punten 92 tot en met 96 van dat arrest, waarnaar punt 104 van dat arrest verwijst, die de noodzakelijke ondersteuning vormen van het dictum waarbij het Hof de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 heeft vernietigd. Hieruit volgt dat het gezag van gewijsde van met name punt 94 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), zich ook uitstrekt tot punt 104 van dat arrest.
119
In de tweede plaats blijkt uit de motivering van het bestreden besluit, zoals samengevat in de punten 66 tot en met 84 hierboven, niet dat dit besluit is gebaseerd op een van de drie elementen die aanleiding hebben gegeven tot de twijfels van de Commissie en haar ertoe hebben gebracht de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 vast te stellen.
120
Aangezien de Commissie het bestreden besluit heeft gebaseerd op andere gronden dan ten grondslag lagen aan de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015, die het Hof bij arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), onrechtmatig heeft verklaard, stelt verzoekster dus ten onrechte dat het bestreden besluit in strijd is met het gezag van gewijsde van met name de punten 94 en 104 van dat arrest. Derhalve moet deze grief, evenals het eerste onderdeel van het onderhavige middel in zijn geheel, ongegrond worden verklaard.
b)
Tweede onderdeel, ontleend aan schending van het beginsel van goede trouw, van het adagium nemo auditur propriam turpitudinem allegans en van het verbod van terugwerkende kracht
121
Dit onderdeel bestaat uit twee grieven, waarvan de eerste is ontleend aan schending van het beginsel van goede trouw en van het adagium nemo auditur propriam turpitudinem allegans (hierna: „adagium nemo auditur”) en de tweede is ontleend aan schending van het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie.
122
Het Gerecht zal eerst de tweede grief inzake schending van het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie onderzoeken en vervolgens de eerste grief.
1) Tweede grief, ontleend aan schending van het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie
123
Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit in strijd is met het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie, aangezien er geen rechtvaardiging was voor de retroactieve herbeoordeling van haar status. Bovendien stelt zij dat de terugwerkende kracht van het bestreden besluit niet wordt gerechtvaardigd door de feiten van de zaak, maar door nieuwe feiten, geanalyseerd in het licht van nieuwe regelgeving.
124
In dat verband dient eraan te worden herinnerd dat het fundamentele vereiste van rechtszekerheid in zijn verschillende verschijningsvormen er volgens de rechtspraak toe strekt te waarborgen dat door het Unierecht beheerste rechtssituaties en -betrekkingen voorzienbaar zijn. Het rechtszekerheidsbeginsel verzet zich er met name tegen dat een Uniehandeling reeds vóór de publicatie van deze handeling van kracht is (zie in die zin arrest van 9 maart 2023, Galeote en Watson/Parlement, C‑715/21 P en C‑716/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2023:190, punt 113 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
125
Zoals echter volgt uit de in de punten 97 tot en met 99 hierboven aangehaalde rechtspraak kan een maatregel ter uitvoering van een arrest waarbij een handeling nietig is verklaard, bij wijze van uitzondering terugwerkende kracht hebben indien het te bereiken doel dit vereist, dat wil zeggen indien het besluit met terugwerkende kracht beoogt te voldoen aan ten minste één doelstelling van algemeen belang en indien het gewettigd vertrouwen van de betrokkenen naar behoren in acht wordt genomen.
126
Derhalve moet worden nagegaan of in dit geval aan de twee in punt 125 hierboven genoemde voorwaarden is voldaan.
127
Wat in de eerste plaats de eerste voorwaarde inzake het voldoen aan een doelstelling van algemeen belang betreft, blijkt uit de in de punten 98 en 99 hierboven aangehaalde rechtspraak dat een besluit met terugwerkende kracht dat is genomen ter uitvoering van een vernietigingsarrest, en dat tot doel heeft de door dat arrest vastgestelde onrechtmatigheid op te heffen, beoogt te voldoen aan een doelstelling van algemeen belang, aangezien de nietigverklaring van een handeling door de Unierechter vereist dat de instelling die de nietig verklaarde handeling heeft vastgesteld de door de nietigverklaring van die handeling ontstane rechtsleemte vult en de verzoekende partij in de rechtspositie brengt waarin zij zich vóór die handeling bevond (zie in die zin en naar analogie arrest van 5 september 2014, Éditions Odile Jacob/Commissie, T‑471/11, EU:T:2014:739, punt 106).
128
In casu volgt uit het onderzoek van het eerste onderdeel van het onderhavige middel, met name uit punt 103 hierboven, dat de Commissie aan haar verplichting om uitvoering te geven aan het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), kon voldoen door procedurele maatregelen te nemen met als doel haar in staat te stellen de door het Hof vastgestelde onregelmatigheid te verhelpen en eventueel een nieuwe handeling vast te stellen ter vervanging van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 die het Hof nietig had verklaard, nadat zij de gegevens had verkregen die zij nodig achtte om dat nieuwe besluit juridisch en feitelijk te onderbouwen.
129
Aangezien de Commissie het bestreden besluit heeft vastgesteld om de onrechtmatigheid van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 te verhelpen en een rechtsleemte na de nietigverklaring ervan door het Hof te voorkomen, bevond zij zich dus in de uitzonderlijke situatie dat zij aan het bestreden besluit terugwerkende kracht kon verlenen.
130
Bovendien was die terugwerkende kracht des te noodzakelijker omdat het Hof, zoals blijkt uit punt 23 van de beschikking van 9 juni 2020, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P-INT, EU:C:2020:507), in het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), geen uitspraak had gedaan over de vraag of op basis van een analyse die niet was aangetast door een onjuiste rechtsopvatting en van alle relevante factoren moest worden geoordeeld of integendeel moest worden uitgesloten dat verzoekster ten tijde van de vaststelling van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 de status van internationale organisatie had.
131
Het feit dat het bestreden besluit geen terugwerkende kracht had, zou dus twijfel hebben laten bestaan over de vraag of verzoekster in de periode tussen 16 december 2014 en de datum van vaststelling van het bestreden besluit aanspraak kon maken op de status van internationale organisatie op grond waarvan zij overeenkomstig de financiële regelgeving van de Unie de begroting van de Unie in indirect beheer kon uitvoeren.
132
Uit de punten 57 tot en met 59, 61 en 88 tot en met 90 van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), en uit punt 111 van het arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), volgt echter duidelijk dat de Commissie verplicht is om zich ervan te vergewissen dat de entiteiten waaraan zij taken tot uitvoering van de begroting heeft toevertrouwd of voornemens is toe te vertrouwen op grond van de financiële regelgeving van de Unie betreffende het indirecte beheer van de begroting van de Unie door internationale organisaties, een dergelijke hoedanigheid in de zin van die regelgeving hebben.
133
Gelet op de rol en de verantwoordelijkheid die artikel 310, lid 5, artikel 317, eerste alinea, VWEU en de financiële regelgeving aan de Commissie toekennen in verband met de uitvoering van de begroting van de Unie, is deze instelling verantwoordelijk voor de naleving van het beginsel van goed financieel beheer. Hieruit volgt dat de Commissie, wanneer zij kiest voor een wijze van uitvoering van de begroting waarbij een beroep wordt gedaan op een derde, er in elk geval op moet toezien dat bij die uitvoering en vervolgens gedurende de gehele uitvoering van de betrokken begrotingstaken wordt voldaan aan de toepasselijke voorwaarden, met name de voorwaarden voor de toekenning van de benodigde middelen en het daaropvolgende gebruik ervan (zie in die zin arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 151 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
134
Bijgevolg vormden de verduidelijking van de juridische status van verzoekster en de verplichting om de onrechtmatigheid van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 te verhelpen, doelstellingen van algemeen belang die de Commissie in staat stelden om een nieuw besluit vast te stellen met terugwerkende kracht tot het besluit van 16 december 2014, zodat aan de eerste van de in punt 125 hierboven genoemde voorwaarden is voldaan.
135
Wat in de tweede plaats de tweede voorwaarde inzake de eerbiediging van het gewettigd vertrouwen betreft, zij eraan herinnerd dat de vaststelling van schending van dit beginsel volgens vaste rechtspraak veronderstelt dat de bevoegde autoriteiten van de Unie de belanghebbende nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezeggingen hebben gedaan die afkomstig zijn uit gezaghebbende en betrouwbare bronnen (zie in die zin beschikking van 2 juni 2022, Arnautu/Parlement, C‑573/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:448, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
136
In dat verband staat het aan het Gerecht om na te gaan of de handelingen van een administratieve instantie bij de voorzichtige en bezonnen betrokkene een redelijk vertrouwen hebben gewekt, en zo ja, of dit vertrouwen gewettigd is (zie beschikking van 2 juni 2022, Arnautu/Parlement, C‑573/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:448, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
137
Uit het dossier blijkt echter niet dat de Commissie verzoekster na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), nauwkeurige, onvoorwaardelijke en onderling overeenstemmende toezeggingen heeft gedaan met betrekking tot de vaststelling van een besluit waarbij haar met terugwerkende kracht vanaf 16 december 2014 de status van internationale organisatie zou worden verleend.
138
Bijgevolg kan het bestreden besluit niet worden geacht in strijd met het vertrouwensbeginsel te zijn vastgesteld, zodat het evenmin kan worden geacht het verbod van terugwerkende kracht te hebben geschonden, aangezien aan de twee in punt 125 hierboven genoemde voorwaarden is voldaan.
139
Wat in de derde plaats het argument betreft dat de terugwerkende kracht van het bestreden besluit niet wordt gerechtvaardigd door de feiten van de zaak, maar door nieuwe feiten, geanalyseerd in het licht van nieuwe regelgeving, is het juist dat de herbeoordeling van de juridische status van verzoekster formeel door de Commissie is ingeleid na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), en dat de antwoorden van de staten die in de loop van die procedure zijn ondervraagd, dus dateren van na de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015.
140
In dat verband volgt uit de rechtspraak dat bij de vaststelling van een besluit met terugwerkende kracht ter eerbiediging van het beginsel van de toepassing van de wet in de tijd, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel de toepassing geboden is van de materiële bepalingen die van kracht waren op de datum van de betrokken feiten, ook al gelden deze bepalingen niet meer op de datum waarop die handeling wordt vastgesteld (zie in die zin arrest van 14 juni 2016, Commissie/McBride e.a., C‑361/14 P, EU:C:2016:434, punt 40 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
141
In het bijzonder moet de betrokken instelling in het kader van een procedure ter vervanging van een nietig verklaarde handeling voor de vaststelling van de vervangende handeling uitgaan van het tijdstip waarop zij de nietig verklaarde handeling had vastgesteld, onverminderd de mogelijkheid om in haar nieuwe besluit andere gronden aan te voeren dan waarop zij haar eerste besluit had gebaseerd (zie in die zin arrest van 5 september 2014, Éditions Odile Jacob/Commissie, T‑471/11, EU:T:2014:739, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
142
Aldus kan verzoekster aanvoeren dat het verbod van terugwerkende kracht, dat een van de bestanddelen van het rechtszekerheidsbeginsel vormt, zich ertegen verzet dat een instelling bij de uitvoering van een vernietigingsarrest een besluit met terugwerkende kracht vaststelt op basis van feiten die niet relevant waren voor de temporele werkingssfeer van dat besluit of op basis van materiële bepalingen die niet van kracht waren in de periode waarop dat besluit betrekking had.
143
In casu heeft verzoekster echter niet aangetoond dat het bestreden besluit, voor zover het terugwerkende kracht heeft, is gebaseerd op materiële bepalingen die niet van kracht waren tijdens de periode waarop dat besluit betrekking had, of op feiten die dateren van na de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015.
144
Allereerst blijkt uit de motivering van het bestreden besluit dat de Commissie zich heeft gebaseerd op de bepalingen van de financiële regelgeving van de Unie die op 16 december 2014 op verzoekster van toepassing waren, en vervolgens op de bepalingen van diezelfde regelgeving die op de periode na die datum van toepassing waren.
145
Uit het derde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling volgt namelijk dat de Commissie voor de periode tussen 16 december 2014 en 31 december 2015 artikel 58 van verordening nr. 966/2012 en artikel 43 van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening nr. 966/2012 heeft toegepast; voor de periode van 1 januari 2016 tot 1 augustus 2018, dezelfde verordeningen zoals gewijzigd bij respectievelijk verordening (EU, Euratom) 2015/1929 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 2015 (PB 2015, L 286, blz. 1) en gedelegeerde verordening (EU) 2015/2462 van de Commissie van 30 oktober 2015 (PB 2015, L 342, blz. 7), en, voor de periode vanaf 2 augustus 2018, de artikelen 62 en 156 van verordening 2018/1046 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juli 2018 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, tot wijziging van verordeningen (EU) nr. 1296/2013, (EU) nr. 1301/2013, (EU) nr. 1303/2013, (EU) nr. 1304/2013, (EU) nr. 1309/2013, (EU) nr. 1316/2013, (EU) nr. 223/2014, (EU) nr. 283/2014 en besluit nr. 541/2014/EU en tot intrekking van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 (PB 2018, L 193, blz. 1).
146
Voorts heeft verzoekster niet aangetoond dat de standpunten van de staten die volgens verzoekster deel uitmaken of deel uitmaakten van haar leden en die de Commissie bij de vaststelling van het bestreden besluit in aanmerking heeft genomen, tussen 16 december 2014 en de datum van vaststelling van dat besluit zijn gewijzigd met betrekking tot de vraag of verzoekster een internationale organisatie was.
147
Het is juist dat de Commissie voor de vaststelling van het bestreden besluit, na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), de staten heeft geraadpleegd waarvan zij meende dat zij deel uitmaakten of deel hadden uitgemaakt van de leden van verzoekster. Uit het onderzoek van de antwoorden van deze staten blijkt evenwel dat zij weliswaar niet in precies dezelfde bewoordingen zijn gesteld als de antwoorden die dezelfde staten hebben gegeven toen zij in 2014 door OLAF werden ondervraagd, maar de inhoud ervan in wezen identiek is.
148
Bijgevolg bevatten de standpunten die de staten in antwoord op de raadplegingsprocedure voorafgaand aan de vaststelling van het bestreden besluit hebben ingenomen, geen nieuwe feiten waarop de Commissie zich met terugwerkende kracht zou hebben gebaseerd. Zij weerspiegelen het standpunt van deze staten over de vraag of verzoekster een internationale organisatie is zoals dat vóór de vaststelling van het besluit van 16 december 2014 aan OLAF was meegedeeld.
149
Gelet op het voorgaande moet de tweede grief ongegrond worden verklaard.
2) Eerste grief, ontleend aan schending van het beginsel van goede trouw en van het adagium nemo auditur
150
Tot staving van de eerste grief betoogt verzoekster dat het bestreden besluit, voor zover daarbij wordt geweigerd om haar sinds 16 december 2014 als internationale organisatie te erkennen, in strijd is met het beginsel van goede trouw en het adagium nemo auditur.
151
In dat verband zij eraan herinnerd dat artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering bepaalt dat het in eerste aanleg ingediende verzoekschrift „de aangevoerde middelen en argumenten alsmede een summiere uiteenzetting van deze middelen” moet bevatten. Zo staat het volgens vaste rechtspraak niet aan de Unierechter om te antwoorden op de door een partij aangevoerde argumenten die onvoldoende duidelijk en nauwkeurig zijn omdat zij niet nader worden uitgewerkt of worden onderbouwd met een specifiek betoog (zie arrest van 18 november 2021, Griekenland/Commissie, C‑107/20 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:937, punt 76 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
152
In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat verzoekster heeft nagelaten enige uitleg te geven over de gevolgen van het adagium nemo auditur, dat inhoudt dat niemand zich op zijn eigen ongeoorloofd handelen mag beroepen, voor de rechtmatigheid van het bestreden besluit.
153
Het op schending van het adagium nemo auditur gebaseerde argument is dus onvoldoende onderbouwd in het licht van de uit artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering voortvloeiende vereisten.
154
Hoe dan ook, ervan uitgaande dat verzoekster heeft willen betogen dat de Commissie zich ten onrechte heeft gebaseerd op het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), om de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 a posteriori te rechtvaardigen, volgt uit het onderzoek van de tweede grief van het eerste onderdeel van het eerste middel dat het bestreden besluit niet op dezelfde gronden is gebaseerd als die besluiten, en uit het onderzoek van de tweede grief van dit onderdeel dat de Commissie het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie niet heeft geschonden.
155
Derhalve moet het argument dat is gebaseerd op schending van het adagium nemo auditur worden afgewezen.
156
In de tweede plaats moet met betrekking tot het beginsel van goede trouw worden opgemerkt dat verzoekster de draagwijdte van dit beginsel of de bepalingen waarop het zou zijn gebaseerd, niet nader heeft toegelicht.
157
Ten eerste, ervan uitgaande dat verzoekster heeft willen verwijzen naar de verplichting die op de partijen bij een overeenkomst rust om de bepalingen van die overeenkomst, die hen bindt, te goeder trouw uit te voeren, moet worden vastgesteld dat het bestreden besluit niet is genomen in het kader van een overeenkomst die zij met de Commissie heeft gesloten.
158
Voorts zij opgemerkt dat de nietigverklaring door het Hof van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 niet van invloed is op het ontbreken van contractuele betrekkingen tussen verzoekster en de Commissie sinds 16 december 2014.
159
Het besluit van 16 december 2014 strekte namelijk tot intrekking van de status van verzoekster als adressaat van uitvoeringsbesluit C(2013) 7682 final inzake het jaarlijks actieprogramma 2013 ten gunste van Myanmar/Birma, en dus tot voorkoming van de sluiting van een daartoe strekkende overeenkomst tussen verzoekster en de Commissie.
160
Evenzo had het besluit van 8 mei 2015 tot doel de deelname van verzoekster aan andere door de Unie gefinancierde projecten op te schorten totdat de Commissie haar juridische status had opgehelderd.
161
De nietigverklaring van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015 heeft dus niet tot gevolg gehad dat de contractuele banden tussen de Commissie en verzoekster zijn hersteld, maar heeft voor hen slechts de mogelijkheid gecreëerd om een overeenkomst te sluiten voor de uitvoering van het programma voor de ontwikkeling van de handel in Myanmar/Birma en, in voorkomend geval, andere overeenkomsten voor wederopbouw en ontwikkeling, op voorwaarde dat de Commissie, na een herbeoordeling van de juridische status van verzoekster, haar als internationale organisatie zou erkennen.
162
Ten tweede, ervan uitgaande dat verzoekster heeft willen verwijzen naar het beginsel van goede trouw voor zover dat overeenkomt met een internationaal gewoonterechtelijk beginsel, zij eraan herinnerd dat dit beginsel, zoals neergelegd in artikel 18 van het Verdrag van Wenen, vereist dat een staat zich onthoudt van handelingen die een verdrag voor de inwerkingtreding ervan zijn voorwerp en doel zouden ontnemen, wanneer die staat het verdrag heeft ondertekend of de akten heeft uitgewisseld die het verdrag vormen onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, totdat die staat zijn bedoeling geen partij te willen worden bij het verdrag kenbaar heeft gemaakt of wanneer die staat ermee heeft ingestemd door het verdrag te worden gebonden.
163
Hoewel het beginsel van goede trouw bindend is voor de instellingen van de Unie (zie arrest van 17 januari 2007, Griekenland/Commissie, T‑231/04, EU:T:2007:9, punt 85 en aldaar aangehaalde rechtspraak), heeft verzoekster in het kader van haar betoog betreffende het onderhavige middel niet aangetoond of zelfs aangevoerd dat de Unie een verdrag waarbij zij als internationale organisatie wordt opgericht, had ondertekend of de akten die een dergelijk verdrag vormen, had uitgewisseld onder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, dan wel ermee had ingestemd om door een dergelijk verdrag te worden gebonden.
164
In dat verband volgt uit de rechtspraak dat de verzoekende partij gehouden is om voor elk van de middelen die zij aanvoert, voldoende duidelijk de argumenten feitelijk en rechtens uiteen te zetten die dat middel kunnen rechtvaardigen, zonder dat het Gerecht gehouden is, wegens een gebrek aan structuur in het verzoekschrift of onvoldoende nauwkeurigheid of zorgvuldigheid in de redenering, deze te reconstrueren door verschillende in het verzoekschrift verspreide elementen bijeen te brengen, met het risico dat die redenering een draagwijdte krijgt die de verzoekende partij niet had bedoeld. Een beslissing in andere zin zou in strijd zijn met zowel een goede rechtsbedeling als het lijdelijkheidsbeginsel en de rechten van verweer van de verwerende partij (zie in die zin arrest van 12 november 2020, Fleig/EDEO, C‑446/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2020:918, punten 60 en 61).
165
Derhalve moet het argument inzake schending van het beginsel van goede trouw worden verworpen, aangezien het onvoldoende is onderbouwd in het licht van de vereisten van artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering, en bijgevolg moet de eerste grief van dit onderdeel in zijn geheel worden afgewezen.
c)
Derde onderdeel, ontleend aan schending van het gelijkheidsbeginsel
166
In haar repliek betoogt verzoekster dat zij, anders dan vele rechtspersonen die door de Commissie niet als internationale organisaties zijn erkend maar die wel overheidsinstanties zijn, als gevolg van de twijfels van de Commissie na het onderzoek van OLAF betreffende haar, niet meer in aanmerking is gekomen voor enige opdracht in indirect beheer of voor enige onderhands gegunde opdracht op grond van andere bepalingen van de financiële regelgeving voor crisis- of noodsituaties, zonder de redenen voor deze discriminerende behandeling te kennen.
167
Verzoekster betoogt ook dat de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) niet wordt erkend als een internationale organisatie door alle staten die hebben bijgedragen aan haar oprichting en activiteiten, en dat zij evenmin beschikt over een oprichtingsakte naar internationaal recht, en dat deze omstandigheden de Commissie niet hebben belet haar als internationale organisatie te erkennen.
168
In dat verband moet worden opgemerkt dat het in artikel 20 van het Handvest neergelegde beginsel van gelijkheid voor de wet een algemeen beginsel van het Unierecht is dat verlangt dat vergelijkbare situaties niet verschillend en verschillende situaties niet gelijk worden behandeld, tenzij een dergelijke behandeling objectief gerechtvaardigd is (zie arrest van 14 juli 2022, Commissie/VW e.a., C‑116/21 P–C‑118/21 P en C‑138/21 P en C‑139/21 P, EU:C:2022:557, punt 95 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
169
Het vereiste dat de situaties vergelijkbaar zijn om uit te maken of er sprake is van schending van het beginsel van gelijke behandeling, dient te worden beoordeeld aan de hand van alle elementen die deze situaties kenmerken en met name in het licht van het voorwerp en het doel van de handeling waarbij het betrokken onderscheid wordt ingevoerd, met dien verstande dat daartoe rekening moet worden gehouden met de beginselen en doelstellingen van het gebied waaronder deze handeling valt. Voor zover de situaties niet vergelijkbaar zijn, is een verschillende behandeling van de betrokken situaties niet in strijd met het in artikel 20 van het Handvest verankerde beginsel van gelijkheid voor de wet (zie arrest van 14 juli 2022, Commissie/VW e.a., C‑116/21 P–C‑118/21 P en C‑138/21 P en C‑139/21 P, EU:C:2022:557, punt 96 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
170
In de eerste plaats zij erop gewezen dat het bestreden besluit uitsluitend tot doel heeft verzoekster de erkenning te weigeren van de status van internationale organisatie waarin de financiële regelgeving van de Unie voorziet voor de uitvoering van de fondsen van de Unie volgens de methode van indirect beheer, onverminderd de mogelijkheid voor verzoekster om zich te beroepen op andere in die regelgeving bepaalde modaliteiten met het oog op haar eventuele deelname aan de uitvoering van die begroting.
171
Aangezien het bestreden besluit verzoekster niet belet om deel te nemen aan het indirecte beheer van de begroting van de Unie volgens andere bepalingen dan die van de financiële regelgeving van de Unie ten behoeve van internationale organisaties, kan zij dus niet stellen dat dit besluit een discriminerende behandeling als beschreven in punt 166 hierboven inhoudt.
172
Bijgevolg zijn de in punt 166 hierboven samengevatte argumenten van verzoekster, ook al zouden zij gegrond zijn, niet van invloed op de rechtmatigheid van het bestreden besluit, zodat zij geen effect sorteren.
173
In de tweede plaats, afgezien van het feit dat uit de stukken van het dossier niet blijkt dat de OVSE door de Commissie is erkend als internationale organisatie met het oog op indirect beheer van de begroting van de Unie, moet worden vastgesteld dat verzoekster niet heeft aangetoond dat zij zich in een situatie bevindt die vergelijkbaar is met die van deze organisatie.
174
Verzoekster heeft het argument van de Commissie dat de OVSE, anders dan zijzelf, door een groot aantal internationaalrechtelijke subjecten, met name door een meerderheid van de leden van die organisatie, als internationale organisatie is erkend, niet betwist.
175
Derhalve moeten het derde onderdeel en bijgevolg ook het eerste middel in zijn geheel worden afgewezen, zonder dat uitspraak behoeft te worden gedaan over de ontvankelijkheid ervan (zie in die zin arrest van 18 mei 2022, TK/Commissie, T‑435/21, niet gepubliceerd, EU:T:2022:303, punt 42; zie ook naar analogie arrest van 26 februari 2002, Raad/Boehringer, C‑23/00 P, EU:C:2002:118, punt 52).
3.
Derde middel, ontleend aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel
176
Verzoekster betoogt dat de Commissie het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door vóór de vaststelling van het bestreden besluit een onderzoeksprocedure in te leiden met bepaalde staten die als haar leden werden gepresenteerd, hoewel zij over de relevante documenten en de in de richtsnoeren vastgestelde beoordelingsmethode beschikte.
177
Zoals in punt 124 hierboven is aangegeven strekt het fundamentele vereiste van rechtszekerheid in zijn verschillende verschijningsvormen er in de eerste plaats toe te waarborgen dat door het Unierecht beheerste rechtssituaties en ‑betrekkingen voorzienbaar zijn.
178
Hoewel dit vereiste er in beginsel aan in de weg staat dat een Uniehandeling reeds vóór de publicatie van die handeling van kracht is, volgt uit het onderzoek van het eerste middel, met name uit punt 149 hierboven, dat het bestreden besluit niet is vastgesteld met miskenning van het verbod van terugwerkende kracht, dat een bijzondere uitdrukking van het rechtszekerheidsbeginsel vormt.
179
In de veronderstelling dat verzoekster zich heeft willen beroepen op schending van het rechtszekerheidsbeginsel, voor zover dit het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de instellingen van de Unie omvat, moet dit middel derhalve ongegrond worden verklaard.
180
In de tweede plaats volgt uit het rechtszekerheidsbeginsel ook dat de wetgeving van de Unie met zekerheid kenbaar dient te zijn en de toepassing ervan voor de justitiabelen voorzienbaar moet zijn. Die rechtszekerheid is in het bijzonder een dwingend vereiste in het geval van een regeling die financiële consequenties kan hebben, teneinde de belanghebbenden in staat te stellen de omvang van hun verplichtingen nauwkeurig te kennen (zie arrest van 9 juli 2015, Cabinet Medical Veterinar Dr. Tomoiagă Andrei, C‑144/14, EU:C:2015:452, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
181
In casu moet echter worden vastgesteld dat het bestreden besluit niet onder de wetgeving of regeling van de Unie in de zin van de in punt 180 hierboven aangehaalde rechtspraak valt, maar een individueel besluit vormt dat op grond van de financiële wetgeving of regelgeving van de Unie is vastgesteld.
182
Voorts blijkt uit de motivering van het bestreden besluit dat de door de Commissie verrichte herbeoordeling van de juridische status van verzoekster niet voortvloeit uit een wezenlijke wijziging van de financiële regelgeving van de Unie betreffende de voorwaarden voor de uitvoering van de begroting van de Unie in indirect beheer, noch uit een nieuwe uitlegging van die regelgeving door de Commissie.
183
Artikel 53, onder c), en artikel 53 quinquies van verordening nr. 1605/2002, artikel 58, lid 1, onder c), van verordening nr. 966/2012 en artikel 62 van verordening 2018/1046 geven de Commissie namelijk de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de begroting van de Unie en voorzien in verschillende wijzen van uitvoering van deze begroting. Daarvan biedt er één, die in de eerste van die verordeningen „gezamenlijk beheer met internationale organisaties” en in de twee andere „indirect beheer” wordt genoemd, de Commissie de mogelijkheid om taken tot uitvoering van de begroting aan dergelijke organisaties toe te vertrouwen, waarbij zij over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt (zie in die zin arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 148).
184
Het begrip internationale organisatie in artikel 53, onder c), en artikel 53 quinquies van verordening nr. 1605/2002, in artikel 58, lid 1, onder c), punt ii), en artikel 58, lid 8, van verordening nr. 966/2012 en in artikel 62, lid 1, onder c), punt ii), van verordening 2018/1046 is echter in nagenoeg identieke bewoordingen gedefinieerd in artikel 43, lid 2, van verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening nr. 1605/2002 (PB 2002, L 357, blz. 1), vervolgens in artikel 43, lid 1, van gedelegeerde verordening nr. 1268/2012, waarbij verordening nr. 2342/2002 is ingetrokken en vervangen, en in artikel 156 van verordening 2018/1046. Aldus omvat dat begrip volgens die laatste drie bepalingen de internationale publiekrechtelijke organisaties die zijn opgericht bij internationale overeenkomsten (zie in die zin arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie, C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78, punt 91).
185
Bijgevolg zou verzoekster, in de veronderstelling dat zij zich heeft willen beroepen op schending van het rechtszekerheidsbeginsel zoals omschreven in punt 180 hierboven, niet kunnen aanvoeren dat het bestreden besluit voortvloeit uit wetgeving of een regeling van de Unie die niet met zekerheid kenbaar was, of een niet te voorziene toepassing van de financiële wetgeving of regelgeving van de Unie vormt.
186
In de derde plaats volgt uit punt 111 van het arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), waarnaar in punt 101 hierboven wordt verwezen, en uit het beginsel van goed financieel beheer, dat de Commissie verplicht is om zich ervan te vergewissen dat de entiteiten waaraan zij taken tot uitvoering van de begroting heeft toevertrouwd of voornemens is toe te vertrouwen op grond van de financiële regelgeving van de Unie betreffende het indirecte beheer van de begroting van de Unie door internationale organisaties, een dergelijke hoedanigheid in de zin van die regelgeving hebben.
187
Allereerst heeft verzoekster niet uitgelegd waarom het rechtszekerheidsbeginsel zich ertegen verzet dat de Commissie in een situatie als de onderhavige, overeenkomstig het beginsel van goed financieel beheer, de staten die lid zouden zijn van een internationale organisatie informatie vraagt om na te gaan of deze organisatie een dergelijke hoedanigheid heeft en voldoet aan de vereisten van de financiële regelgeving van de Unie betreffende het indirecte beheer van de begroting van de Unie.
188
Voorts volgt, gesteld dat verzoekster met het rechtszekerheidsbeginsel heeft willen verwijzen naar het vertrouwensbeginsel, uit het onderzoek van het eerste middel dat het bestreden besluit niet in strijd met dit beginsel is vastgesteld.
189
Derhalve moet het onderhavige middel ongegrond worden verklaard.
4.
Vierde middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en andere onjuiste rechtsopvattingen
190
Het vierde middel bestaat in wezen uit drie onderdelen, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en onjuiste rechtsopvattingen die voortvloeien, wat het eerste onderdeel betreft, uit het feit dat de Commissie verzoeksters leden niet correct heeft geïdentificeerd; wat het tweede onderdeel betreft, uit het feit dat zij heeft geweigerd verzoeksters oprichtingsakte als een internationale overeenkomst tot oprichting van een internationale organisatie te kwalificeren, en, wat het derde onderdeel betreft, uit het feit dat zij heeft geweigerd verzoekster als een internationale organisatie te erkennen, niettegenstaande het latere gebruik van haar leden en de erkenning van die status door de Unie en bepaalde derde staten.
191
Vooraf zij eraan herinnerd dat de Commissie, zoals aangegeven in punt 183 hierboven, over een ruime beoordelingsbevoegdheid beschikt bij de uitoefening van haar verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de begroting van de Unie, met name wanneer zij ervoor kiest die begroting in indirect beheer uit te voeren en wanneer zij in het kader van die wijze van beheer taken tot uitvoering van de begroting aan internationale organisaties toevertrouwt.
192
Wanneer de Commissie de in punt 191 hierboven uiteengezette prerogatieven uitoefent, zijn de bezwarende besluiten die zij in dat kader vaststelt, onderworpen aan een tot kennelijke beoordelingsfouten beperkte toetsing door het Gerecht, onverminderd het onderzoek van andere gronden van onwettigheid die overeenkomstig artikel 263, tweede alinea, VWEU in een beroep tot nietigverklaring kunnen worden aangevoerd.
193
Wanneer de Commissie echter weigert om een organisatie taken tot uitvoering van de begroting in indirect beheer toe te vertrouwen op grond dat deze organisatie niet de status van internationale organisatie heeft, zoals in casu, kan de rechtmatigheid van een dergelijk besluit door het Gerecht zowel op onjuiste rechtsopvattingen als op kennelijke beoordelingsfouten worden getoetst.
194
In een dergelijk geval wordt de toepassing door de Commissie van de algemene regels die het mogelijk maken om internationale organisaties te definiëren en te identificeren, namelijk getoetst op onjuiste rechtsopvattingen.
195
De uitlegging van de eigen regels van de organisatie die pretendeert een internationale organisatie te zijn met het oog op de uitvoering van de begroting van de Unie in indirect beheer, en de uitlegging van de standpunten van haar leden, die ingewikkeld kunnen zijn, is echter onderworpen aan een toetsing die beperkt is tot kennelijke beoordelingsfouten.
196
Na deze verduidelijkingen dient het Gerecht, alvorens de argumenten van verzoekster te onderzoeken, de definitie te verduidelijken van het begrip internationale organisatie zoals neergelegd in de financiële regelgeving van de Unie voor de uitvoering van de begroting van de Unie in indirect beheer.
a)
Definitie van het begrip internationale organisatie in de financiële regelgeving van de Unie
197
Vooraf zij eraan herinnerd dat het begrip internationale organisatie zoals gedefinieerd in de bepalingen van de in punt 184 hierboven genoemde financiële regelgeving van de Unie betrekking heeft op internationale publiekrechtelijke organisaties die zijn opgericht bij internationale overeenkomsten.
198
Bij gebrek aan een nauwkeurigere definitie van de begrippen internationale organisatie en internationale overeenkomst moet worden aangenomen dat de in de financiële regelgeving van de Unie gebruikte begrippen overeenstemmen met de begrippen die in het internationaal recht worden gebruikt (zie in die zin de conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona in de zaak IMG/Commissie, C‑620/20 P, EU:C:2022:158, punt 50).
199
Volgens vaste rechtspraak moet het recht van de Unie namelijk worden uitgelegd in het licht van de relevante regels van internationaal recht, dat deel uitmaakt van de rechtsorde van de Unie en de instellingen van deze laatste bindt (zie arrest van 15 januari 2015, Evans, C‑179/13, EU:C:2015:12, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
200
Voor zover de begrippen internationale organisatie en internationale overeenkomst in de financiële regelgeving van de Unie echter worden gebruikt met het oog op het specifieke doel haar begroting uit te voeren, moeten zij strikt worden uitgelegd om de financiële belangen van de Unie te beschermen (zie naar analogie arresten van 2 juli 2015, Demmer, C‑684/13, EU:C:2015:439, punt 85, en 20 december 2017, Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse, C‑516/16, EU:C:2017:1011, punt 58; zie in die zin ook de conclusie van advocaat-generaal Campos Sánchez-Bordona in de zaak C‑620/20 P, IMG/Commissie, EU:C:2022:158, punt 51).
201
In een geding als het onderhavige moet het Gerecht dus de begrippen van internationaal publiekrecht waarnaar de financiële regelgeving van de Unie verwijst, toepassen door zich te baseren op de instrumenten van dat recht waarin die begrippen worden gedefinieerd, zoals uitgelegd in de rechtspraak.
202
Meer bepaald moeten de begrippen internationale organisatie en internationale overeenkomst in de financiële regelgeving van de Unie voor de uitvoering van haar begroting in indirect beheer in casu worden uitgelegd in het licht van de gewoonterechtelijke beginselen van internationaal publiekrecht die met name zijn neergelegd in het Verdrag van Wenen en in de ontwerpartikelen.
203
In dat verband blijkt uit artikel 2, lid 1, onder i), van het Verdrag van Wenen dat met de term internationale organisatie een intergouvernementele organisatie wordt bedoeld. Voorts wordt in artikel 2, onder a), van de ontwerpartikelen gespecificeerd dat met deze uitdrukking wordt bedoeld een organisatie die is opgericht bij een verdrag of een andere volkenrechtelijke akte en die een eigen internationale rechtspersoonlijkheid heeft, en dat een internationale organisatie naast staten ook andere entiteiten dan staten onder haar leden kan tellen.
204
In de eerste plaats volgt, met betrekking tot de voorwaarde van oprichting bij een verdrag of een andere volkenrechtelijke akte, uit artikel 2, lid 1, onder a), van het Verdrag van Wenen dat met de term verdrag wordt bedoeld een internationale overeenkomst in geschrifte tussen staten gesloten en beheerst door het volkenrecht, hetzij nedergelegd in één enkele akte, hetzij in twee of meer samenhangende akten, en ongeacht haar bijzondere benaming.
205
Die akte of akten kunnen dus de uitdrukking van de wilsovereenstemming tussen twee of meer volkenrechtelijke subjecten zijn, die zij formeel vastleggen [zie in die zin advies 1/13 (Toetreding van derde landen tot het Haags Verdrag) van 14 oktober 2014, EU:C:2014:2303, punt 37].
206
Voorts volgt uit de rechtspraak van de internationale rechterlijke instanties dat een door staten ondertekend document, ongeacht het politieke belang ervan, geen internationale overeenkomst kan vormen indien het geen enkele bepaling bevat die rechten of verplichtingen schept waarmee deze staten hebben ingestemd [zie arrest van het Internationaal Gerechtshof van 1 oktober 2018, Obligation to Negotiate Access to the Pacific Ocean (Bolivië tegen Chili), I.C.J. Reports 2018, blz. 507, punten 105 en 106 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
207
In de tweede plaats blijkt, met betrekking tot de voorwaarde dat de organisatie een eigen internationale rechtspersoonlijkheid dient te hebben, ten eerste uit de rechtspraak van de internationale rechterlijke instanties dat de erkenning van een internationale organisatie afhankelijk is van de vraag of de betrokken organisatie een rechtspersoon is.
208
Een entiteit die is opgericht door staten en in voorkomend geval door een of meer internationale organisaties, heeft namelijk, bij gebreke van een eigen rechtspersoonlijkheid, niet het karakter van een internationale organisatie, maar van een orgaan dat afhankelijk is van hetzij de staten die haar hebben opgericht [zie in die zin arrest van het Internationaal Gerechtshof van 26 juni 1992, Certain Phosphate Lands in Nauru (Nauru tegen Australië), Preliminary Objections, I.C.J. Reports 1992, blz. 240, punt 47], hetzij van een internationale organisatie waarbij die entiteit is ondergebracht (zie in die zin advies van het Internationaal Gerechtshof van 1 februari 2012, arrest nr. 2867 van het Administratief Tribunaal van de Internationale Arbeidsorganisatie op een klacht tegen het Internationaal Fonds voor Agrarische Ontwikkeling, I.C.J. Reports 2012, blz. 10, punten 57 en 61).
209
Ten tweede blijkt ook uit de rechtspraak van de internationale rechterlijke instanties dat internationale organisaties in beginsel voorrechten en immuniteiten genieten die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van hun taken [zie in die zin arrest van het Permanent Hof van Arbitrage van 22 november 2002, Dr. Reineccius e.a. tegen Bank for International Settlements, zaak nr. 2000‑04, punt 108; advies van het Internationaal Gerechtshof van 1 februari 2012, arrest nr. 2867 van het Administratief Tribunaal van de Internationale Arbeidsorganisatie op een klacht tegen het Internationaal Fonds voor Agrarische Ontwikkeling, I.C.J. Reports 2012, blz. 10, punt 58, en arrest van het Internationaal Gerechtshof van 20 april 2010, Pulp Mills on the River Uruguay (Argentinië tegen Uruguay), I.C.J. Reports 2010, blz. 14, punt 88].
210
Anders dan de immuniteit van rechtsmacht van staten, die berust op het beginsel par in parem non habet imperium, worden de immuniteiten van internationale organisaties in beginsel namelijk toegekend door de verdragen waarbij deze organisaties worden opgericht (zie in die zin arrest van 3 september 2020, Supreme Site Services e.a., C‑186/19, EU:C:2020:638, punt 61 en aldaar aangehaalde rechtspraak) en hebben zij een functioneel karakter, in die zin dat zij bedoeld zijn om te voorkomen dat de betrokken organisaties in hun werking en onafhankelijkheid worden belemmerd [zie in die zin en naar analogie arrest van 17 december 2020, Commissie/Slovenië (Archief van de ECB), C‑316/19, EU:C:2020:1030, punt 73 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
211
Ten derde volgt uit de rechtspraak dat de oprichtingsakten van internationale organisaties verdragen van bijzondere aard zijn, in die zin dat ze tot doel hebben nieuwe rechtssubjecten in het leven te roepen die over een zekere mate van autonomie beschikken en waaraan de partijen de taak toevertrouwen gemeenschappelijke doelen te verwezenlijken. Aldus zijn internationale organisaties onderworpen aan het specialiteitsbeginsel, dat wil zeggen dat hun door de staten die hen oprichten, bevoegdheden worden toegewezen waarvan de grenzen afhangen van de gemeenschappelijke belangen die deze staten hun opdragen te bevorderen en die gewoonlijk uitdrukkelijk in hun oprichtingsakte worden vermeld [zie in die zin advies van het Internationaal Gerechtshof van 8 juli 1996, Legality of the Use by a State of Nuclear Weapons in Armed Conflict, I.C.J. Reports 1996, blz. 66, punten 19 en 25; arresten van het Internationaal Gerechtshof van 11 juni 1998, Land and Maritime Boundary between Cameroon and Nigeria, Preliminary Objections, I.C.J. Reports 1998, blz. 275, punten 64‑67, en 20 april 2010, Pulp Mills on the River Uruguay (Argentinië tegen Uruguay), I.C.J. Reports 2010, blz. 14, punt 89].
212
Een internationale organisatie kan dus niet worden gereduceerd tot een louter facultatief mechanisme dat ter beschikking van de partijen wordt gesteld en waarvan elk van hen naar eigen goeddunken gebruik kan maken. Door een internationale organisatie in het leven te roepen en deze te voorzien van alle middelen die nodig zijn voor haar werking, geven de oprichters van deze organisatie namelijk blijk van hun wil om de beste garanties van stabiliteit, continuïteit en doeltreffendheid te bieden voor de uitoefening van de taken die aan die organisatie zijn toevertrouwd, zodat zij dit kader niet eenzijdig kunnen verlaten op elk moment dat zij dat wenselijk achten, noch andere communicatiekanalen in de plaats ervan kunnen stellen [zie in die zin arrest van het Internationaal Gerechtshof van 20 april 2010, Pulp Mills on the River Uruguay (Argentinië tegen Uruguay), I.C.J. Reports 2010, blz. 14, punten 90 en 91].
213
In het licht van deze definities en beginselen dient het Gerecht de gegrondheid van het betoog van verzoekster ter ondersteuning van het onderhavige middel te onderzoeken.
b)
Eerste onderdeel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de identificatie van de leden van verzoekster
214
Het eerste onderdeel bestaat in wezen uit drie grieven, ontleend aan, ten eerste, een kennelijke beoordelingsfout doordat de Commissie een kunstmatig onderscheid heeft gemaakt tussen verzoeksters oprichtingsstaten, de bijdragende staten, de leden van haar bestuurscomité en de leden van de government support group (hierna: „GSG”); ten tweede, een kennelijke beoordelingsfout van de Commissie bij de uitlegging van de standpunten van België en Oostenrijk, en, ten derde, onjuiste rechtsopvattingen en een kennelijke beoordelingsfout doordat de Commissie heeft geoordeeld dat de Unie geen lid van verzoekster was.
1) Eerste grief, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout ten gevolge van een kunstmatig onderscheid tussen verzoeksters oprichtingsstaten, de bijdragende staten en de leden van haar bestuurscomité
215
Verzoekster verwijt de Commissie in wezen dat zij haar leden onjuist heeft geïdentificeerd door een kunstmatig onderscheid te maken tussen haar oprichtingsstaten, de bijdragende staten, de leden van haar bestuurscomité en de leden van de GSG. Zo moeten alle staten en internationale of regionale organisaties die financieel of in natura bijdragen aan haar werkzaamheden, alsmede de leden van de GSG, die haar oprichtingsleden zijn, volgens verzoekster worden beschouwd als leden van haar bestuurscomité en dus als haar leden, ook al hebben zij niet daadwerkelijk zitting in dat comité.
216
In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat uit de motivering van het bestreden besluit niet blijkt dat de Commissie formeel onderscheid heeft gemaakt tussen verzoeksters oprichtingsstaten, de bijdragende staten, de leden van haar bestuurscomité, dat bij de wijziging van haar statuten in 2012 het permanent comité is geworden, en de leden van de GSG.
217
Zo stelt de Commissie in het bestreden besluit enkel vast dat geen van de staten die zij heeft geraadpleegd na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), met uitzondering van Oostenrijk, heeft erkend sinds 16 december 2014 lid te zijn van verzoekster.
218
In de tweede plaats, zelfs indien het bestreden besluit aldus zou kunnen worden uitgelegd dat daarin een onderscheid wordt gemaakt tussen verzoeksters oprichtingsstaten, de bijdragende staten, de leden van haar bestuurscomité en de leden van de GSG, moet ten eerste worden opgemerkt dat volgens de resolutie van 25 november 1994 alleen de leden van verzoeksters bestuurscomité verplicht waren financieel bij te dragen aan haar begroting of werking, en niet alle leden van de GSG die werden verzocht die resolutie te ondertekenen.
219
Aldus heeft de resolutie van 25 november 1994 de ondertekenaars ervan geen enkele verplichting opgelegd om lid te worden van verzoeksters bestuurscomité of om tot verzoekster toe te treden, maar hun in dat opzicht alle vrijheid gelaten.
220
Ten tweede wordt die vrijheid van de staten en internationale organisaties die de resolutie van 25 november 1994 hebben ondertekend om tot verzoekster toe te treden, bevestigd door de opmerkingen van de voorzitter van de vergadering van 25 november 1994 waarop de resolutie van die datum is aangenomen, zoals blijkt uit de notulen van die vergadering van 29 november 1994 (hierna: „notulen van 29 november 1994”).
221
Uit de notulen van 29 november 1994 blijkt namelijk dat de voorzitter van de vergadering van 25 november 1994, waarop de resolutie van die datum is aangenomen, heeft benadrukt dat de staten die als leden van de GSG aan die vergadering deelnamen, door de ondertekening van dat document niet automatisch lid zouden worden van verzoeksters bestuurscomité.
222
Derhalve kan verzoekster niet aanvoeren dat een staat of een internationale organisatie door het enkele feit dat hij of zij lid was van de GSG en door ondertekening van de resolutie van 25 november 1994 heeft deelgenomen aan de oprichting ervan, een van verzoeksters leden is geworden.
223
Ten derde blijkt uit verzoeksters statuten dat daarin noch het lidmaatschap van verzoekster, noch de procedure voor toetreding tot verzoekster, noch de procedure volgens welke een staat of een internationale organisatie het lidmaatschap van verzoekster verliest, is neergelegd.
224
De statuten van verzoekster voorzien echter, met de oprichting van het bestuurscomité – dat in 2012 het permanent comité is geworden – wel in een besluitvormingsorgaan waarin staten en internationale organisaties zitting kunnen nemen, in een procedure voor de toelating tot dat orgaan en in een procedure voor de herbeoordeling van het lidmaatschap van dat orgaan.
225
Meer bepaald omschrijft artikel 5 van de statuten van verzoekster, zoals geformuleerd na de wijziging van haar statuten in 2012, de leden van haar permanent comité, alsook een procedure voor de toelating van leden tot dat besluitvormingsorgaan, en een procedure voor de herbeoordeling en de beëindiging van het lidmaatschap van dat orgaan.
226
Aldus volgt uit verzoeksters statuten dat de procedure voor de toelating van een staat of een internationale organisatie tot haar bestuurscomité – dat het permanent comité is geworden – voor de betrokken staat of internationale organisatie neerkomt op een procedure voor toetreding tot verzoekster.
227
Voorts moeten verzoeksters statuten aldus worden uitgelegd dat staten en internationale organisaties die tot het comité waren toegelaten, onverminderd de procedures voor de herbeoordeling en de beëindiging van het lidmaatschap van het permanent comité, zonder enige bijzondere formaliteit konden besluiten niet langer zitting te hebben in het comité.
228
Uit het ontbreken in verzoeksters statuten van een clausule die voorziet in een procedure voor vrijwillige terugtrekking uit het lidmaatschap van haar bestuurscomité kan namelijk niet worden afgeleid dat de tot dat orgaan toegelaten staten of internationale organisaties op permanente basis zijn toegelaten, zonder enige mogelijkheid om die organisatie te verlaten.
229
Deze uitlegging wordt overigens bevestigd door de standpunten van verschillende staten die hebben verklaard niet langer lid te zijn van verzoeksters bestuurscomité, niettegenstaande het ontbreken van een clausule in verzoeksters statuten waarin een specifieke formaliteit voor de vrijwillige terugtrekking uit het lidmaatschap van haar bestuurscomité is neergelegd.
230
In die omstandigheden dienden alleen de staten en internationale organisaties die het lidmaatschap van verzoeksters bestuurscomité of permanent comité hadden aangevraagd, tegen wier aanvraag geen bezwaar was gemaakt door de leden van dat besluitvormingsorgaan, en die op 16 december 2014 en, in voorkomend geval, daarna, nog steeds zitting hadden in dat comité, te worden beschouwd als leden van verzoekster op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit.
231
Derhalve kan verzoekster de Commissie niet verwijten dat zij bepaalde staten en internationale organisaties niet als haar leden heeft beschouwd, wanneer die staten of organisaties sinds 16 december 2014 geen zitting meer hadden in haar bestuurscomité of permanent comité, ook al hadden zij deelgenomen aan de GSG of droegen zij zelfs financieel of in natura bij of hadden zij financieel of in natura bijgedragen aan haar begroting of werking.
232
Hieruit volgt dat deze grief ongegrond moet worden verklaard.
2) Tweede grief, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van de standpunten van België en Oostenrijk
233
Verzoekster betoogt in wezen dat uit de analyse van de antwoorden van de ondervraagde staten blijkt dat ten minste twee van hen, namelijk België en Oostenrijk, erkennen dat verzoekster een internationale organisatie is en dat zij oprichtingslid zijn of waren, zodat het feit dat zij ten minste twee staten onder haar leden telt, de erkenning als internationale organisatie rechtvaardigt.
234
De argumenten waaruit deze grief bestaat en die betrekking hebben op de uitlegging van de antwoorden van de Belgische en Oostenrijkse autoriteiten, moeten afzonderlijk worden onderzocht.
i) Eerste argument, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van het antwoord van de Oostenrijkse autoriteiten
235
Uit het antwoord van Oostenrijk van 8 april 2020 op het verzoek om informatie van de Commissie blijkt dat Oostenrijk heeft erkend dat het lid is van verzoekster.
236
Uit de motivering van het bestreden besluit, zoals uiteengezet in punt 81 hierboven, blijkt dat de Commissie dit standpunt van de Oostenrijkse autoriteiten niet heeft betwist.
237
Voorts blijkt uit het antwoord van de Oostenrijkse autoriteiten van 8 april 2020 dat zij van mening waren dat verzoekster volgens de resolutie van 25 november 1994, die volgens hen geen internationale overeenkomst vormde, ten tijde van haar oprichting een internationaal, onafhankelijk, tijdelijk orgaan met beperkte rechtsbevoegdheid en geen internationale organisatie was. Dezelfde autoriteiten waren echter ook van mening dat het latere gebruik, namelijk het sluiten van zetelovereenkomsten en andere internationale verdragen, en het inmiddels permanente karakter van verzoekster erop leken te wijzen dat zij internationale rechtspersoonlijkheid had in de mate die nodig is voor de uitoefening van haar functies. Op grond daarvan waren zij van mening dat verzoekster een internationale organisatie was.
238
Uit de motivering van het bestreden besluit blijkt dat de Commissie de inhoud van het antwoord van de Oostenrijkse autoriteiten getrouw heeft weergegeven, en dat zij van mening was dat dat antwoord geen afbreuk deed aan de conclusie van de Commissie in onderdeel A.7, onder b), van de eindbeoordeling dat verzoekster niet voldeed aan de in de financiële regelgeving van de Unie gestelde voorwaarden om in aanmerking te komen voor indirect beheer. Verzoekster was namelijk niet bij een internationale overeenkomst opgericht als internationale organisatie, en uit de antwoorden van de door de Commissie geraadpleegde staten blijkt dat het latere gebruik niet getuigde van een brede en duidelijke erkenning van haar status als internationale organisatie door de staten en internationale organisaties die er lid van zouden zijn.
239
Hieruit volgt dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt bij de uitlegging van het antwoord van de Oostenrijkse autoriteiten van 8 april 2020. Dit eerste argument moet derhalve ongegrond worden verklaard.
ii) Tweede argument, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van het antwoord van de Belgische autoriteiten
240
In de eerste plaats blijkt uit het antwoord van de Belgische autoriteiten van 30 juni 2020 dat deze autoriteiten weliswaar hebben bevestigd dat zij hebben deelgenomen aan de vergadering van 25 november 1994 waarbij verzoekster is opgericht, maar dat België zich niet als lid van verzoekster beschouwde. De Belgische autoriteiten hebben ook verklaard dat verzoekster volgens hen als een internationale organisatie kan worden beschouwd en dat België en verzoekster daarom op 13 juni 2012 een zetelovereenkomst hebben gesloten, waarbij haar evenwel niet alle fiscale voorrechten zijn verleend die doorgaans aan internationale organisaties worden toegekend.
241
Uit de motivering van het bestreden besluit blijkt dat de Commissie de inhoud van het antwoord van de Belgische autoriteiten getrouw heeft weergegeven, en dat zij van mening was dat dat antwoord geen afbreuk deed aan de conclusie van de Commissie in onderdeel A.7, onder b), van de eindbeoordeling, zoals samengevat in punt 238 hierboven.
242
Meer bepaald was de Commissie van mening dat de erkenning van verzoeksters status als internationale organisatie, in de vorm van een zetelovereenkomst die onder meer door België was gesloten, niet volstond om vast te stellen dat die organisatie een internationale organisatie was, aangezien de Belgische autoriteiten tegenover de Commissie hadden verklaard dat België geen lid was van die organisatie.
243
In de tweede plaats beroept verzoekster zich tot staving van haar betoog dat België als een van haar leden moet worden beschouwd, op een aan het verslag van OLAF gehechte analyse van de juridische dienst van het Belgische Ministerie van Buitenlandse Zaken van 9 november 2009.
244
Hoewel uit die analyse blijkt dat België toen van mening was dat verzoekster de status van internationale organisatie had, vermeldt de analyse niet of België op 9 november 2009 lid was van verzoekster.
245
Bovendien verwijt verzoekster de Commissie dat zij onvoldoende rekening heeft gehouden met het feit dat België had deelgenomen aan de vergadering van 25 november 1994 waarbij zij is opgericht, en tot 2013 aan de vergaderingen van haar bestuurscomité.
246
Aangezien het bestreden besluit pas op 16 december 2014 in werking is getreden, kan uit de deelname van de Belgische autoriteiten aan de oprichting van verzoekster op 25 november 1994 en aan de vergaderingen van haar bestuurscomité en vervolgens van haar permanent comité tot 2013 niet worden afgeleid dat België op de datum van inwerkingtreding van dat besluit, of in voorkomend geval nadien, lid was van die organisatie.
247
In die omstandigheden heeft de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout gemaakt door in het bestreden besluit vast te stellen dat België, gelet op het antwoord van de Belgische autoriteiten van 30 juni 2020, op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit en nadien geen lid van verzoekster was.
248
Derhalve moeten dit tweede argument en bijgevolg de tweede grief in zijn geheel ongegrond worden verklaard.
3) Derde grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen en een kennelijke beoordelingsfout van de Commissie bij haar weigering om de toetreding van de Unie tot verzoekster te erkennen
249
De derde grief bestaat in wezen uit drie argumenten. Tot staving van het eerste argument voert verzoekster aan dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Unie niet tot een internationale organisatie kon toetreden indien deze organisatie niet ten minste twee staten onder haar leden telde. Tot staving van het tweede argument voert zij aan dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijke beoordelingsfout door te oordelen dat de Unie nooit lid van haar was geworden. Tot staving van het derde argument voert zij aan dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Unie niet kon worden geacht op geldige wijze met de resolutie van 25 november 1994 te hebben ingestemd, aangezien zij geen gebruik had gemaakt van de procedure voor het sluiten van internationale overeenkomsten waarin de Verdragen destijds voorzagen.
250
In dat verband zij eraan herinnerd dat geen enkele bepaling van de Verdragen de Unierechter verplicht om in elk geval de middelen of argumenten ter ondersteuning van de voorgelegde vorderingen ten gronde te onderzoeken. Integendeel, de Unierechter kan met name om redenen van een doeltreffende rechtsbedeling ervan afzien de gegrondheid te onderzoeken van de middelen die niet-ontvankelijk of niet ter zake dienend moeten worden verklaard (zie in die zin en naar analogie arrest van 29 september 2022, HIM/Commissie, C‑500/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2022:741, punten 72 en 73).
251
In het bijzonder volgt uit vaste rechtspraak dat argumenten tegen ten overvloede geformuleerde overwegingen van de handeling waarvan de rechtmatigheid wordt betwist niet tot vernietiging van die handeling leiden en dus niet ter zake dienend zijn [zie naar analogie beschikking van 28 september 2023, QI/Commissie, C‑32/23 P, niet gepubliceerd, EU:C:2023:722, punt 4 (standpuntbepaling van de advocaat-generaal, punt 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak)].
252
In casu tracht verzoekster in het kader van de onderhavige grief haar hoedanigheid van internationale organisatie aan te tonen door zich te beroepen op het feit dat zij op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit ten minste twee leden telde, namelijk Oostenrijk en de Unie, en dat de Unie naar behoren met de resolutie van 25 november 1994 zou hebben ingestemd en zitting zou hebben gehad in haar bestuurscomité en vervolgens in haar permanent comité.
253
Zonder dat behoeft te worden onderzocht of de Commissie naar behoren heeft ingestemd met de resolutie van 25 november 1994 blijkt echter uit de overeenstemmende aanwijzingen van de partijen dat de Commissie sinds 20 mei 2003 geen zitting meer heeft in het bestuurscomité van verzoekster.
254
Derhalve kan de Unie niet worden beschouwd als een lid van verzoekster gedurende de periode waarin het bestreden besluit van kracht was, net zoals volgt uit het onderzoek van de eerste grief van dit onderdeel.
255
Voorts betoogt noch bewijst verzoekster dat zij op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit een andere internationale organisatie onder haar leden telde.
256
Hoewel de resolutie van 25 november 1994 en artikel 5, lid 1, van verzoeksters statuten bepalen dat de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen (UNHCR) van rechtswege lid is van haar bestuurscomité, blijkt uit een brief van de secretaris-generaal van de UNHCR van 25 februari 2014 dat de UNHCR sinds 2000 geen financiële bijdrage heeft geleverd aan de door verzoekster uitgevoerde projecten, niet heeft deelgenomen aan de vergaderingen van voornoemd bestuurscomité en sinds 2010 geen zitting meer heeft in dat orgaan.
257
Aangezien noch de Unie noch enige andere internationale organisatie, met name de UNHCR, vanaf 16 december 2014 als leden van verzoekster kunnen worden beschouwd, is de onderhavige grief, zelfs in de veronderstelling dat zij gegrond is, derhalve niet van invloed op de rechtmatigheid van het bestreden besluit en moet zij worden afgewezen. Bijgevolg moet ook het eerste onderdeel van dit middel in zijn geheel worden afgewezen.
c)
Tweede onderdeel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen door de weigering van de Commissie om de resolutie van 25 november 1994 te kwalificeren als een internationale overeenkomst tot oprichting van een internationale organisatie
258
Het tweede onderdeel bestaat in wezen uit twee grieven, waarvan de eerste is ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen doordat de Commissie heeft geweigerd de resolutie van 25 november 1994 te kwalificeren als een internationale overeenkomst, en de tweede aan een onjuiste uitlegging met betrekking tot de bedoeling van de ondertekenaars van die resolutie om verzoekster de status van internationale organisatie te verlenen.
1) Eerste grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen ten gevolge van de weigering van de Commissie om de resolutie van 25 november 1994 als internationale overeenkomst te kwalificeren
259
De eerste grief bestaat in wezen uit drie argumenten, waarvan het eerste is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting van de Commissie met betrekking tot het juridisch bindende karakter van de resolutie van 25 november 1994, het tweede aan een onjuiste rechtsopvatting van de Commissie met betrekking tot het vereiste van ondertekening van die resolutie door daartoe gemachtigde vertegenwoordigers, en het derde aan een onjuiste rechtsopvatting van de Commissie met betrekking tot het vereiste van akten van ondertekening of bekrachtiging van die resolutie.
i) Eerste argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het juridisch bindende karakter van de resolutie van 25 november 1994
260
Tot staving van dit argument betoogt verzoekster in wezen dat de Commissie in het bestreden besluit blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het standpunt van Oostenrijk, Finland en Zweden over te nemen, namelijk dat de resolutie van 25 november 1994 een politieke verklaring vormde die juridisch niet bindend was, zodat zij niet als internationale overeenkomst kon worden gekwalificeerd.
261
In dat verband blijkt uit de motivering van het bestreden besluit, met name uit onderdeel A.7, onder c), van de eindbeoordeling, dat de Commissie zich tot staving van de conclusie dat de resolutie van 25 november 1994 geen internationale overeenkomst was, heeft gebaseerd op de standpunten van Oostenrijk en Finland van respectievelijk 8 april en 23 januari 2020.
262
Uit het antwoord van Oostenrijk van 8 april 2020 blijkt namelijk dat zijn vertegenwoordigers de resolutie van 25 november 1994 weliswaar hadden ondertekend, maar dat de Oostenrijkse autoriteiten van mening waren dat die resolutie geen internationale overeenkomst vormde.
263
Voorts hebben de Finse autoriteiten in hun antwoord van 23 januari 2020 aangegeven dat de Finse vertegenwoordigers op de vergadering van 25 november 1994 de resolutie van die datum hadden ondertekend, maar die beschouwden als een politieke verklaring zonder juridisch bindende werking.
264
Hoewel uit het bestreden besluit niet blijkt dat de Commissie zich uitdrukkelijk heeft gebaseerd op het standpunt dat de Zweedse autoriteiten hebben ingenomen met betrekking tot de vraag of de resolutie van 25 november 1994 een internationale overeenkomst vormt, blijkt uit het antwoord van Zweden van 2 juli 2020 bovendien dat ook de Zweedse autoriteiten, net als de Oostenrijkse en de Finse autoriteiten, van mening zijn dat deze resolutie niet het karakter van een internationale overeenkomst heeft.
265
Zoals aangegeven in punt 206 hierboven kan een door staten ondertekend document geen internationale overeenkomst vormen indien het geen enkele bepaling bevat die rechten of verplichtingen schept waarmee deze staten hebben ingestemd. In casu staat het dus aan het Gerecht om de inhoud en de strekking van de resolutie van 25 november 1994 te onderzoeken teneinde vast te stellen of dit document verbintenissen bevat die juridisch bindend zijn voor de ondertekenaars ervan (zie in die zin en naar analogie arrest van 6 november 2008, Griekenland/Commissie, C‑203/07 P, EU:C:2008:606, punt 56).
266
Ten eerste wordt in punt 1 van de resolutie van 25 november 1994 verwezen naar het akkoord van de vertegenwoordigers van de regeringen en internationale organisaties die aan de vergadering van die datum hadden deelgenomen, om overeenkomstig de aan die resolutie gehechte notulen met ingang van die datum de oprichting van verzoekster te formaliseren, zoals was gepland tijdens de voorbereidende vergaderingen die sinds juli 1993 te Genève hadden plaatsgevonden.
267
Ten tweede is in punt 2 van de resolutie van 25 november 1994 de benoeming van de directeur-generaal van verzoekster bevestigd.
268
Ten derde voorzag punt 3 van de resolutie van 25 november 1994 in de oprichting van een bestuurscomité waartoe de regeringen en internationale organisaties die op regelmatige basis financieel of in natura zouden bijdragen aan de begroting of de werkzaamheden van verzoekster, konden toetreden, en waaraan de UNHCR en de United Nations Protection Force (Forpronu) van rechtswege zouden deelnemen. Bovendien was dat comité onder meer bevoegd om met een tweederdemeerderheid zijn eigen regels vast te stellen, richtsnoeren vast te stellen, de begroting van verzoekster vast te stellen en te beslissen over haar personeelsbehoeften, bij absolute meerderheid de directeur-generaal te benoemen, deskundigen of vertegenwoordigers van andere internationale organisaties uit te nodigen en de noodzaak van de voortzetting van de activiteiten van verzoekster voor perioden van zes maanden opnieuw te beoordelen. Tot slot moest de GSG twee keer per jaar bijeenkomen om de werkzaamheden en activiteiten van verzoekster te controleren.
269
Ten vierde werd in punt 4 van de resolutie van 25 november 1994 uiteengezet dat de ondertekening van dat document geen enkele verplichting meebracht om bij te dragen aan de begroting of de werkzaamheden van verzoekster, aangezien de leden van haar bestuurscomité een dergelijke verplichting op zich moesten nemen.
270
Ten vijfde werd in punt 5 van de resolutie van 25 november 1994 vastgesteld dat de deelnemers aan de vergadering van die datum het erover eens waren dat verzoekster, zodra een algemeen kader voor de wederopbouw van Bosnië en Herzegovina was vastgesteld, overeenkomstig een daartoe strekkend besluit van de GSG in dat algemene kader moest worden geïntegreerd, dan wel haar activiteiten geleidelijk moest beëindigen. In de tussentijd moesten de activiteiten van verzoekster worden geïntegreerd met die van de UNHCR en in nauwe samenwerking met die van de Forpronu worden uitgevoerd.
271
Uit de bewoordingen van de resolutie van 25 november 1994 blijkt dus dat de ondertekenaars de organisatorische regels van verzoekster hadden goedgekeurd, met name door de bevestiging van haar directeur-generaal en het besluit om binnen verzoekster een bestuurscomité op te richten.
272
Hoewel de resolutie van 25 november 1994 de ondertekenaars ervan geen enkele verplichting oplegde om lid te worden van verzoekster, voorzag punt 5 niettemin in een verplichting voor de staten die lid waren van de GSG om te beslissen of verzoekster in het algemene kader voor de wederopbouw van Bosnië en Herzegovina moest worden geïntegreerd, dan wel of haar activiteiten geleidelijk moesten worden beëindigd.
273
Aldus bevatte de resolutie van 25 november 1994 ten minste één verbintenis die juridisch bindend was voor de ondertekenaars ervan, zodat deze niet kan worden beschouwd als een verklaring met een uitsluitend politieke strekking.
274
Derhalve heeft de Commissie in het bestreden besluit blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het standpunt van Oostenrijk en Finland over te nemen, dat ook overeenkomt met het standpunt van Zweden, zoals blijkt uit punt 264 hierboven, namelijk dat de resolutie van 25 november 1994 een politieke verklaring vormde die juridisch niet bindend was. Dit eerste argument moet dus worden aanvaard.
ii) Tweede argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het vereiste van ondertekening van de resolutie van 25 november 1994 door daartoe gemachtigde vertegenwoordigers
275
Tot staving van het tweede argument betoogt verzoekster dat de Commissie op een formeel punt blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting in het licht van de regels van artikel 7, lid 1, van het Verdrag van Wenen, door van de staten die over de juridische status ervan werden ondervraagd, te eisen dat zij de volmachten zouden overleggen die de onderhandelaars machtigden om de resolutie van 25 november 1994 aan te nemen.
276
Allereerst moet worden opgemerkt dat het internationale verdragenrecht grotendeels is gecodificeerd in het Verdrag van Wenen (zie in die zin arrest van 11 maart 2015, Oberto en O’Leary, C‑464/13 en C‑465/13, EU:C:2015:163, punt 35).
277
In het bijzonder bepaalt artikel 7, lid 1, van het Verdrag van Wenen, betreffende volmachten, dat een persoon wordt geacht een staat te vertegenwoordigen ter zake van de aanneming of de authentificatie van een verdragstekst of om de instemming van de staat door een verdrag gebonden te worden, tot uiting te brengen indien hij een voor dat doel verleende volmacht toont of uit de praktijk van de betrokken staten of uit andere omstandigheden blijkt dat het hun bedoeling was deze persoon als vertegenwoordiger van de staat ten dezen te beschouwen en niet de overlegging van een volmacht te verlangen.
278
In afwijking van artikel 7, lid 1, van het Verdrag van Wenen stelt lid 2 van datzelfde artikel staatshoofden, regeringsleiders en ministers van Buitenlandse Zaken echter vrij van de verplichting om volmachten over te leggen voor alle handelingen met betrekking tot het sluiten van een verdrag; hoofden van diplomatieke missies voor de aanneming van de tekst van een verdrag tussen de accrediterende staat en de staat waar zij geaccrediteerd zijn; en geaccrediteerde vertegenwoordigers van staten bij een internationale conferentie of een internationale organisatie of een van haar organen voor de aanneming van een verdragstekst in die conferentie, die organisatie of dat orgaan.
279
Wanneer een akte wordt ondertekend door personen die niet de vereiste bevoegdheid hebben om de staten waartoe zij behoren te binden, kan een dergelijke akte overeenkomstig artikel 7, lid 1, van het Verdrag van Wenen dus niet worden beschouwd als een juridisch bindende internationale overeenkomst, tenzij deze personen overeenkomstig lid 2 van datzelfde artikel gemachtigd zijn om de genoemde staten te binden zonder volmachten te hoeven overleggen [zie in die zin arrest van het Internationaal Zeerechttribunaal van 14 maart 2012, Delimitation of the Maritime Boundary in the Bay of Bengal (Bangladesh tegen Myanmar), ITLOS Reports 2012, blz. 4, punten 96 en 98].
280
Voorts is overeenkomstig artikel 8 van het Verdrag van Wenen, dat de Commissie in het vierde onderdeel van het eerste deel van de eindbeoordeling heeft aangehaald, een handeling met betrekking tot het sluiten van een verdrag, verricht door een persoon die krachtens artikel 7 van dat verdrag niet geacht kan worden gemachtigd te zijn een staat ten dezen te vertegenwoordigen, zonder rechtsgevolg tenzij zij achteraf door die staat wordt bevestigd.
281
In dat verband blijkt uit de opmerkingen van de International Law Commission met betrekking tot de ontwerpartikelen over het verdragenrecht (Yearbook of the International Law Commission, 1966, vol. II, blz. 210‑211), die overeenkomstig de regels voor de uitlegging van verdragen van de artikelen 31 en 32 van het Verdrag van Wenen in aanmerking kunnen worden genomen voor de uitlegging van artikel 8 van dat verdrag, dat de staat, ondanks het aanvankelijk ontbreken van een volmacht van zijn vertegenwoordiger, vervolgens de verrichte handeling kan onderschrijven en aldus zijn instemming om door het verdrag te worden gebonden tot uitdrukking kan brengen, en dat de staat ook geacht wordt dit impliciet te hebben gedaan wanneer hij zich beroept op de bepalingen van het verdrag of zodanig handelt dat de indruk ontstaat dat hij de handeling van zijn vertegenwoordiger als aanvaard beschouwt.
282
In de eerste plaats blijkt uit de antwoorden van de door de Commissie ondervraagde staten die vertegenwoordigers naar de vergadering van 25 november 1994 hadden gezonden, dat geen van deze staten in staat was de volmachten te overleggen die aan deze vertegenwoordigers zouden zijn verleend om hen overeenkomstig artikel 7, lid 1, van het Verdrag van Wenen te machtigen de resolutie van die datum te ondertekenen.
283
Voorts komt uit deze antwoorden geen enkel gebruik van deze staten naar voren, noch enige andere omstandigheid waaruit hun intentie blijkt om de deelnemers aan de vergadering van 25 november 1994 met het oog op de ondertekening van de resolutie van die datum als hun vertegenwoordigers te beschouwen en geen overlegging van volmachten te eisen.
284
In de tweede plaats blijkt uit het antwoord van Zweden van 2 juli 2020 dat de resolutie van 25 november 1994 vervolgens door de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken is ondertekend, zodat Zweden kan worden geacht te hebben gebruikgemaakt van de vrijstelling van volmacht bedoeld in artikel 7, lid 2, onder a), van het Verdrag van Wenen.
285
In de derde plaats blijkt echter uit de uitnodiging voor de vergadering van 25 november 1994, die de UNHCR op 15 november 1994 aan het hoofd van de permanente delegatie van de Commissie bij de internationale organisaties in Genève heeft gezonden, uit de verklaring van een voormalig ambtenaar van de Commissie van 16 januari 2020, die is opgenomen in bijlage A.43 bij het verzoekschrift, en uit de verklaring van een voormalig ambtenaar van de Deense overheid van 30 juli 2019, die is opgenomen in bijlage A.44 bij het verzoekschrift, dat over de resolutie van 25 november 1994 is onderhandeld en dat deze is aangenomen door de vertegenwoordigers van de staten die zitting hadden in de werkgroep belast met humanitaire aangelegenheden van de internationale conferentie over voormalig Joegoslavië en ter gelegenheid van een vergadering van die werkgroep.
286
Bij gebreke van goedkeuring van de resolutie van 25 november 1994 door alle vertegenwoordigers van de bij de internationale conferentie over voormalig Joegoslavië geaccrediteerde staten, kan die resolutie, die in het kader van een werkgroep is aangenomen, dus niet worden beschouwd als een in het kader van die conferentie aangenomen verdrag in de zin van artikel 7, lid 2, onder c), van het Verdrag van Wenen.
287
In de vierde plaats blijkt in elk geval uit het dossier en met name uit de antwoorden van de door de Commissie ondervraagde staten dat, naast de erkenning door Oostenrijk van zijn lidmaatschap van verzoekster, sommige van hen op 10 maart 1995 hebben deelgenomen aan de vaststelling van haar statuten (hierna: „oorspronkelijke statuten”), met name Frankrijk, waarvan de vertegenwoordiger die statuten heeft ondertekend in haar hoedanigheid van voorzitter van het bestuurscomité, en Finland, en dat sommige van die staten zitting hadden in het bestuurscomité of het permanent comité van verzoekster, met name Denemarken, Frankrijk, Nederland, Zweden en Noorwegen; de vertegenwoordigers van Zweden en Noorwegen hebben, als voorzitters van het bestuurscomité, dat later het permanent comité van verzoekster is geworden, de in 2008 en 2012 vastgestelde statuten van verzoekster ondertekend.
288
Derhalve hebben de in punt 287 hierboven bedoelde staten, door hun deelname aan de vaststelling van verzoeksters oorspronkelijke of latere statuten of door zitting te nemen in haar bestuurscomité of permanent comité, de indruk gewekt dat de ondertekening van de resolutie van 25 november 1994 door hun vertegenwoordigers als geldig werd beschouwd, en hebben zij op die manier de ondertekening van die resolutie, die tot doel had verzoekster op te richten, achteraf bevestigd in de zin van artikel 8 van het Verdrag van Wenen.
289
In die omstandigheden heeft de Commissie blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te weigeren de resolutie van 25 november 1994 te kwalificeren als een internationale overeenkomst wegens het ontbreken van de volmachten van de deelnemers aan de vergadering van die dag, aangezien de ondertekening van die resolutie achteraf door ten minste twee staten is bevestigd. Het onderhavige argument moet dus worden aanvaard.
iii) Derde argument, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot het vereiste van akten van ondertekening of bekrachtiging van de resolutie van 25 november 1994
290
Tot staving van het derde argument betoogt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen in het licht van bepaalde beginselen van internationaal publiekrecht die zijn neergelegd in het Verdrag van Wenen, door van de staten die werden ondervraagd over haar juridische status te eisen dat zij het bewijs leverden van de ondertekening van haar oprichtingsakte of dat zij een akte van bekrachtiging overlegden, terwijl uit het dossier waarover de Commissie beschikte, bleek dat de resolutie van 25 november 1994 naar behoren was goedgekeurd en ondertekend door de oprichtingsstaten en een internationale organisatie in de praktijk niet altijd wordt opgericht bij een formele overeenkomst.
291
In de eerste plaats moet eraan worden herinnerd dat de instemming van een staat door een verdrag gebonden te worden overeenkomstig artikel 11 van het Verdrag van Wenen tot uitdrukking kan worden gebracht door ondertekening, door uitwisseling van akten die een verdrag vormen, door bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of door ieder ander overeengekomen middel.
292
In het bijzonder bepaalt artikel 12, lid 1, van het Verdrag van Wenen dat de instemming van een staat door een verdrag gebonden te worden tot uiting wordt gebracht door de ondertekening door de vertegenwoordiger van die staat indien het verdrag erin voorziet dat de ondertekening dit gevolg heeft, indien het op andere wijze vaststaat dat de staten die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen zijn overeengekomen dat de ondertekening dit gevolg heeft, of indien de bedoeling van de staat om de ondertekening dat gevolg te geven uit de volmacht van zijn vertegenwoordiger blijkt of tijdens de onderhandelingen te kennen is gegeven.
293
Voorts bepaalt artikel 12, lid 2, van het Verdrag van Wenen dat de parafering van een tekst voor de toepassing van lid 1 van datzelfde artikel geldt als ondertekening van het verdrag indien het vaststaat dat de staten die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen aldus zijn overeengekomen, en dat de ondertekening ad referendum van een verdrag door de vertegenwoordiger van een staat, indien zij door die staat wordt bevestigd, geldt als definitieve ondertekening van het verdrag.
294
In casu blijkt uit punt 6 van de resolutie van 25 november 1994 en uit de notulen van 29 november 1994 dat de deelnemers aan de vergadering van 25 november 1994 werden verzocht die resolutie te ondertekenen.
295
Aangezien de ondertekening van een overeenkomst volgens het Verdrag van Wenen een van de wijzen is om uiting te geven aan de instemming van een staat om door die overeenkomst te worden gebonden, heeft de Commissie in het licht van artikel 12 van dat verdrag dus geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de staten die lid zouden zijn van verzoekster, hierover te ondervragen en om overlegging van eventuele akten van ondertekening te verzoeken.
296
In de tweede plaats bepaalt artikel 14, lid 1, van het Verdrag van Wenen dat de instemming van een staat door een verdrag gebonden te worden tot uitdrukking wordt gebracht door bekrachtiging indien het verdrag erin voorziet dat deze instemming door bekrachtiging tot uitdrukking wordt gebracht, indien het op andere wijze vaststaat dat de staten die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, waren overeengekomen dat bekrachtiging is vereist, indien de vertegenwoordiger van die staat het verdrag onder voorbehoud van bekrachtiging heeft ondertekend, of indien de bedoeling van die staat om het verdrag te ondertekenen onder voorbehoud van bekrachtiging uit de volmacht van zijn vertegenwoordiger blijkt of tijdens de onderhandelingen te kennen is gegeven.
297
In casu blijkt noch uit de resolutie van 25 november 1994 noch uit de notulen van 29 november 1994 dat de deelnemers aan de vergadering van 25 november 1994 voornemens waren die resolutie te bekrachtigen.
298
Een dergelijke wens om het verdrag te bekrachtigen had echter door de vertegenwoordigers van de betrokken staten en internationale organisaties tot uitdrukking gebracht kunnen zijn tijdens de onderhandelingen of op het tijdstip van ondertekening, overeenkomstig de gevallen bedoeld in artikel 14, lid 1, onder b) tot en met d), van het Verdrag van Wenen.
299
Derhalve kan verzoekster de Commissie evenmin verwijten dat zij de staten die verzoekster als haar leden beschouwt, heeft ondervraagd over het bestaan van een akte van bekrachtiging teneinde hun instemming om gebonden te zijn door de resolutie van 25 november 1994 vast te stellen.
300
Het derde argument moet daarom ongegrond worden verklaard.
iv) Gevolgen van de gegrondheid van het eerste en het tweede argument van de onderhavige grief voor de rechtmatigheid van het bestreden besluit
301
Uit de punten 274 en 289 hierboven volgt dat de Commissie in het bestreden besluit blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat de resolutie van 25 november 1994 geen internationale overeenkomst vormde.
302
Deze onjuiste rechtsopvattingen hebben in dit stadium van het onderzoek van verzoeksters betoog evenwel geen gevolgen voor de rechtmatigheid van het bestreden besluit, aangezien zij geen invloed hebben op de in de financiële regelgeving van de Unie gestelde voorwaarde dat verzoekster, om in aanmerking te komen voor de uitvoering van de begroting van de Unie in indirect beheer ten gunste van internationale organisaties, moet zijn opgericht bij een internationale overeenkomst die tot doel had haar als internationale organisatie op te richten.
303
Derhalve kunnen de in de punten 274 en 289 hierboven vastgestelde onrechtmatigheden op zich niet tot nietigverklaring van het bestreden besluit leiden.
2) Tweede grief, ontleend aan een onjuiste uitlegging van de bedoeling van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 om verzoekster de status van internationale organisatie te verlenen
304
Tot staving van de onderhavige grief betoogt verzoekster in wezen dat de Commissie in het bestreden besluit blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de inhoud van de resolutie van 25 november 1994 door te oordelen dat die handeling niet tot doel had een internationale organisatie op te richten, maar een tijdelijk gemeenschappelijk financieringsmechanisme.
305
In dat verband moet eraan worden herinnerd dat ingevolge artikel 31 van het Verdrag van Wenen, dat het internationaal gewoonterecht tot uitdrukking brengt, een verdrag te goeder trouw moet worden uitgelegd overeenkomstig de gewone betekenis van de termen van het verdrag in hun context en in het licht van het voorwerp en het doel van het verdrag (zie arrest van 11 maart 2015, Oberto en O’Leary, C‑464/13 en C‑465/13, EU:C:2015:163, punt 37 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
306
In de eerste plaats moet worden opgemerkt dat de resolutie van 25 november 1994 verzoekster niet als een internationale organisatie aanduidt en evenmin haar juridische status definieert.
307
In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat de resolutie van 25 november 1994 verzoekster zelfs geen rechtspersoonlijkheid verleent door middel van een clausule die haar de bevoegdheid verleent om overeenkomsten te sluiten of in rechte op te treden.
308
In de derde plaats bepaalt de resolutie van 25 november 1994 evenmin dat verzoekster voor de uitoefening van haar werkzaamheden immuniteiten geniet, terwijl internationale organisaties volgens de in de punten 209 en 210 hierboven aangehaalde rechtspraak voor de uitoefening van hun taken in beginsel de immuniteiten genieten waarin hun oprichtingsverdragen voorzien.
309
In de vierde plaats blijkt uit de bewoordingen van de resolutie van 25 november 1994 dat de ondertekenaars met de oprichting van verzoekster niet de bedoeling hadden een organisatie in het leven te roepen die over alle voor haar werking noodzakelijke middelen en de beste garanties voor stabiliteit, continuïteit en doeltreffendheid voor de uitvoering van haar taken zou beschikken, maar veeleer een facultatief mechanisme dat ter beschikking van de partijen zou worden gesteld en waarvan elk van hen naar eigen goeddunken gebruik zou kunnen maken.
310
Wat ten eerste de stabiliteit en de continuïteit van de taken van verzoekster betreft, bepaalt punt 3 van de resolutie van 25 november 1994 dat het bestuurscomité om de zes maanden opnieuw beoordeelt of de activiteiten van verzoekster moeten worden voortgezet, terwijl volgens punt 5 de staten die partij zijn bij de resolutie van 25 november 1994 beslissen of verzoekster in het algemene kader voor de wederopbouw van Bosnië en Herzegovina zou worden geïntegreerd, dan wel of haar activiteiten geleidelijk zouden worden beëindigd.
311
Wat ten tweede de doeltreffendheid van de taken van verzoekster betreft, wordt in punt 3 van de resolutie van 25 november 1994 weliswaar verwezen naar de regelmatige betaling van bijdragen aan verzoekster door de staten en internationale organisaties die partij zijn bij die resolutie, maar de resolutie eist niet van die staten en organisaties dat zij verplichte bijdragen storten om de begroting van verzoekster aan te vullen. Integendeel, de resolutie voorziet uitdrukkelijk in het facultatieve karakter van de bijdragen, financieel of in natura, van de leden van verzoekster.
312
Ten derde voorziet de resolutie van 25 november 1994 niet in een overdracht van dwingende bevoegdheden van de staten en organisaties die partij zijn bij die resolutie aan verzoekster; integendeel, het staat die staten en organisaties vrij om tot de resolutie toe te treden, zich er op elk moment eenzijdig uit terug te trekken en de resolutie te vervangen door andere communicatiekanalen.
313
In de vijfde plaats wordt de uitlegging van de bewoordingen en het doel van de resolutie van 25 november 1994 dat de auteurs ervan niet de bedoeling hadden een internationale organisatie op te richten toen zij verzoekster oprichtten, bevestigd door de context waarin deze resolutie is aangenomen, zoals blijkt uit verschillende stukken van het dossier.
314
Ten eerste blijkt uit de notulen van 29 november 1994 dat verschillende staten, met name Duitsland, Finland, Noorwegen en Rusland, alsmede het Bureau voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO), tijdens de vergadering van 25 november 1994 van de werkgroep belast met humanitaire aangelegenheden van de conferentie over voormalig Joegoslavië bezwaren hebben geuit tegen een initiatief dat zou hebben geleid tot de oprichting van een nieuwe geïnstitutionaliseerde instantie, en het tijdelijke karakter van verzoeksters activiteiten hebben beklemtoond. Bovendien heeft geen van de deelnemers aan die vergadering verzoekster als een internationale organisatie gekwalificeerd.
315
Ten tweede beroept verzoekster zich op een document met de titel „Terms of reference of IMG-IBH” (specificaties van IMG-IBH), waarvan het Gerecht meent dat het een bijlage bij de resolutie van 25 november 1994 is. Dit document somt met name de taken van verzoekster op, die op het grondgebied van Bosnië en Herzegovina en op het gebied van energie, openbare diensten en (tijdelijke) huisvesting bestonden in het verzamelen van informatie, het beoordelen van de basisbehoeften van de bevolking, het vaststellen van de prioritaire sectoren die snel internationale bijstand behoeven, het identificeren en uitwerken van programma’s of projecten die door de internationale gemeenschap kunnen worden gefinancierd en het verlenen van bijstand aan staten en internationale instellingen met het oog op de financiering van programma’s of projecten.
316
De specificaties van IMG-IBH spreken zich echter niet uit over de juridische status van verzoekster en verlenen haar evenmin het recht om internationale overeenkomsten te sluiten.
317
Ten derde wordt in de verklaring van 14 december 1994, opgesteld door de coördinator van de speciale UNHCR-operatie in voormalig Joegoslavië, die de vergadering van 25 november 1994 had voorgezeten waarop de resolutie van die datum was aangenomen, enkel verwezen naar de formele oprichting van verzoekster tijdens die vergadering, zonder te preciseren of dat initiatief ertoe strekte verzoekster rechtspersoonlijkheid te verlenen en haar in voorkomend geval de status van internationale organisatie toe te kennen.
318
Ten vierde blijkt uit de uitnodiging voor de vergadering van 25 november 1994 dat die vergadering tot doel had de herstructurering van de entiteit waaruit verzoekster is voortgekomen en haar toekomstige status te onderzoeken, en niet een internationale organisatie op te richten.
319
Derhalve heeft de Commissie geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de resolutie van 25 november 1994 noch tot doel noch tot gevolg had verzoekster de status van internationale organisatie te verlenen, zodat de onderhavige grief en bijgevolg het tweede onderdeel van het vierde middel in zijn geheel ongegrond moeten worden verklaard.
d)
Derde onderdeel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot het latere gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 en de erkenning van de status van internationale organisatie door de Unie en bepaalde staten
320
Het derde onderdeel van het vierde middel bestaat in wezen uit drie grieven, waarvan de eerste is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie heeft geweigerd verzoeksters status van internationale organisatie te erkennen ondanks het latere gebruik van haar leden; de tweede aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de erkenning van verzoeksters status van internationale organisatie door de Unie en door bepaalde staten, en de derde aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het feit dat haar leden haar niet hadden ontbonden en het feit dat zij voldeed aan het specialiteitsbeginsel.
1) Eerste grief, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het latere gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994
321
Tot staving van deze grief betoogt verzoekster in wezen dat de Commissie, zelfs in de veronderstelling dat zij door haar oprichtingsakte niet als internationale organisatie is opgericht, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te erkennen dat zij geleidelijk de status van permanente internationale organisatie heeft verworven, rekening houdend met het latere gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 en, in het bijzonder, van haar leden. Verzoekster wijst erop dat haar oorspronkelijke statuten in 2008 en 2012 zijn gewijzigd om haar de middelen en voorrechten van een internationale organisatie te verlenen die passend waren voor de voortzetting van haar activiteiten en de uitvoering van haar werkzaamheden.
322
Allereerst zij eraan herinnerd dat de Commissie in het bestreden besluit heeft geoordeeld dat uit de antwoorden van de geraadpleegde staten bleek dat het latere gebruik na de aanneming van de resolutie van 25 november 1994 niet getuigde van een ruime en duidelijke erkenning van de status van verzoekster als internationale organisatie door de staten en internationale organisaties die er lid van zouden zijn.
323
In dat verband zij eraan herinnerd dat bij de uitlegging van een verdrag overeenkomstig artikel 31, lid 3, onder a) en b), van het Verdrag van Wenen, behalve met de context ervan, met name rekening moet worden gehouden met iedere later tot stand gekomen overeenstemming tussen de partijen met betrekking tot de uitlegging van het verdrag of de toepassing van zijn bepalingen en met ieder later gebruik in de toepassing van het verdrag waardoor overeenstemming van de partijen inzake de uitlegging van het verdrag is ontstaan (zie in die zin arrest van 21 december 2016, Raad/Front Polisario, C‑104/16 P, EU:C:2016:973, punt 120).
324
In het bijzonder volgt uit de rechtspraak dat akten niet kunnen worden beschouwd als een later akkoord of een later gebruik waarbij overeenstemming tussen de partijen inzake de uitlegging van een verdrag is ontstaan in de zin van artikel 31, lid 3, onder a) en b), van het Verdrag van Wenen indien deze akten zijn aangenomen zonder de steun van alle staten die partij zijn bij dat verdrag [zie in die zin arrest van het Internationaal Gerechtshof van 31 maart 2014, Whaling in the Antarctic (Australië tegen Japan, met Nieuw-Zeeland als interveniërende partij), I.C.J. Reports 2014, blz. 226, punt 83].
325
Voorts kan krachtens artikel 32 van het Verdrag van Wenen gebruik worden gemaakt van aanvullende middelen van uitlegging en in het bijzonder van de voorbereidende werkzaamheden en de omstandigheden waaronder het verdrag is gesloten, om de betekenis die voortvloeit uit de toepassing van artikel 31 van datzelfde verdrag te bevestigen of de betekenis te bepalen indien de overeenkomstig dat artikel 31 gegeven uitlegging de betekenis dubbelzinnig of duister laat of leidt tot een resultaat dat duidelijk ongerijmd of onredelijk is.
326
In een dergelijk geval bestaat overeenkomstig de Conclusions on subsequent agreements and practice van de International Law Commission in de bijlage bij resolutie 73/202 van de Algemene Vergadering van 20 december 2018 [tekst aangenomen door de International Law Commission tijdens haar zeventigste zitting, in 2018, en voorgelegd aan de Algemene Vergadering in het kader van haar verslag over de werkzaamheden van die zitting (A/73/10)] een later gebruik uit elke gedraging van een of meer partijen bij de toepassing van het verdrag na de sluiting ervan.
327
In het licht van die bepalingen en beginselen dient het Gerecht te onderzoeken of verzoekster zich ter ondersteuning van de onderhavige grief kan beroepen op het later door haar leden gevolgde gebruik, zoals vervat in haar oorspronkelijke statuten en in de in 2008 en 2012 gewijzigde versies daarvan.
328
Uit het onderzoek van de tweede grief van het tweede onderdeel van het vierde middel volgt dat de bepalingen van de resolutie van 25 november 1994, voor zover zij verzoekster niet als internationale organisatie hebben opgericht, niet duister of dubbelzinnig zijn en niet leiden tot een duidelijk ongerijmde of onredelijke uitlegging in de zin van artikel 32 van het Verdrag van Wenen.
329
Het bewijs dat latere overeenkomsten of een later gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 de uitlegging van de bepalingen van die resolutie hebben gewijzigd teneinde verzoekster de status van internationale organisatie te verlenen, is dus afhankelijk van de voorwaarde dat alle ondertekenaars van die resolutie of op zijn minst alle leden van verzoekster een dergelijke wijziging hebben goedgekeurd, overeenkomstig de in punt 324 hierboven aangehaalde rechtspraak.
330
In casu is het juist dat verzoeksters oorspronkelijke statuten haar rechtspersoonlijkheid hebben verleend en hebben bepaald dat een deel van haar personeel in aanmerking komt voor het stelsel van immuniteiten dat de UNHCR geniet, en dat artikel 1 van haar statuten van 2012 haar heeft gekwalificeerd als internationale organisatie.
331
Verzoekster heeft echter niet aangetoond dat haar oorspronkelijke statuten en haar statuten van 2012 de wil van alle ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 of op zijn minst van al haar leden weerspiegelden om haar de status van internationale organisatie te verlenen, op grond waarvan de Commissie deze akten zou hebben moeten erkennen als latere overeenkomsten of als een later gebruik in de zin van artikel 31, lid 3, onder a) en b), van het Verdrag van Wenen.
332
Integendeel, wat in de eerste plaats de oorspronkelijke statuten betreft, blijkt uit de notulen van de vergadering van het bestuurscomité van 13 februari 1995, die onder auspiciën van de UNHCR werd bijgewoond door vertegenwoordigers van Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Italië, Finland, Zweden, het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen en de Europese Gemeenschap met het oog op de opstelling van die statuten, dat een functionaris van de UNHCR naar aanleiding van een vraag van Finland heeft benadrukt dat verzoekster was opgericht om een tijdelijke taak uit te voeren, dat het niet de bedoeling was een volwaardige internationale organisatie op te richten en dat verzoeksters statuten ten aanzien van de staten die ze zouden goedkeuren niet dezelfde juridisch bindende werking zouden hebben als zou voortvloeien uit een procedure tot bekrachtiging van haar oprichtingsakte door alle betrokken staten.
333
Voorts blijkt uit een brief van de Finse autoriteiten van 29 april 2014 dat de vertegenwoordiger van Finland op de vergadering van het bestuurscomité van 10 maart 1995, waarop de oorspronkelijke statuten met de vereiste tweederdemeerderheid van de leden van dat comité zijn goedgekeurd, de genoemde statuten niet heeft ondertekend wegens twijfels over de juridische aard van dat document en dat Finland als gevolg van de door de in punt 332 hierboven bedoelde functionaris van de UNHCR gegeven garanties deze statuten uiteindelijk heeft ondertekend op de vergadering van het bestuurscomité van 19 juni 1995, waarbij het heeft verklaard dat het van mening was dat de statuten van verzoekster een politiek karakter hadden.
334
Gelet op de standpunten die de UNHCR en Finland bij de vaststelling van verzoeksters oorspronkelijke statuten hebben ingenomen, blijkt uit de omstandigheden waarin die statuten zijn vastgesteld niet dat zij de wil van alle ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 of van verzoeksters leden weerspiegelen om haar de status van internationale organisatie te verlenen.
335
Wat in de tweede plaats verzoeksters in 2012 vastgestelde statuten betreft, heeft verzoekster ter terechtzitting betoogd dat deze waren ondertekend door Frankrijk, Italië, Finland, Zweden en Noorwegen.
336
Ten eerste moet echter worden opgemerkt dat, zelfs indien wordt uitgegaan van de beweringen van verzoekster, de statuten van 2012 niet zijn aangenomen met de steun van alle ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994.
337
Ten tweede blijkt uit de stukken van het dossier evenmin dat bij de vaststelling van verzoeksters statuten in 2012 enkel Frankrijk, Italië, Finland, Zweden en Noorwegen lid waren, op grond waarvan deze statuten zouden moeten worden geacht de unanieme instemming van verzoeksters leden op die datum weer te geven om haar als internationale organisatie te erkennen.
338
Ten derde, zelfs in de veronderstelling dat bij de vaststelling van de statuten van 2012 de vijf in punt 335 hierboven genoemde staten de enige leden van verzoekster waren, blijkt uit de standpunten die deze staten hebben ingenomen in antwoord op het onderzoek van OLAF en op de raadplegingsprocedure die de Commissie met het oog op de vaststelling van het bestreden besluit heeft ingeleid, dat zij in tegenspraak zijn met de clausule in de statuten van 2012 waarbij verzoekster als internationale organisatie wordt erkend.
339
Allereerst blijkt uit de brief van de Zweedse autoriteiten aan OLAF van 23 juni 2014 en uit het antwoord van die autoriteiten aan de Commissie van 2 juli 2020 dat Zweden van mening is dat verzoekster geen internationale organisatie is, hoewel vaststaat dat de Zweedse ambassadeur in Belgrado verzoeksters statuten van 2012 heeft ondertekend in zijn hoedanigheid van voorzitter van haar bestuurscomité, dat later het permanent comité is geworden.
340
Uit de antwoorden die Frankrijk, Italië, Finland en Noorwegen in het kader van het OLAF-onderzoek hebben gegeven en uit hun antwoorden aan de Commissie van respectievelijk 22 juli, 13 maart, 14 januari 2020 en 20 december 2019 blijkt voorts dat deze staten van mening zijn dat verzoekster geen internationale organisatie is.
341
Gelet op de standpunten van Frankrijk, Italië, Finland, Zweden en Noorwegen blijkt uit het dossier dus niet dat de clausule in de statuten van 2012 dat verzoekster een internationale organisatie is, de duidelijke en ondubbelzinnige wil van die staten weerspiegelt om verzoekster die status toe te kennen.
342
In de derde plaats moet worden opgemerkt dat, zelfs gesteld dat verzoeksters oorspronkelijke statuten en haar statuten van 2012 zijn vastgesteld met de steun van alle ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 of op zijn minst van al haar leden, uit de evolutie van die statuten blijkt dat de die leden van verzoekster haar bij de vaststelling van de nieuwe statuten in 2008 en 2012 weliswaar een zekere stabiliteit hebben willen geven en de continuïteit van haar activiteiten hebben willen waarborgen, maar zij niets hebben veranderd aan haar karakter van facultatief gemeenschappelijk financieringsmechanisme waarvan elk van hen naar eigen goeddunken gebruik kon maken.
343
Meer bepaald hebben de leden van verzoekster bij de vaststelling van de statuten van 2008 en 2012 de wijze van financiering van verzoekster, die was gebaseerd op vrijwillige bijdragen, niet gewijzigd, noch hebben zij verzoekster dwingende bevoegdheden toegekend, zodat het hun vrij blijft staan om zich op elk gewenst moment eenzijdig uit verzoekster terug te trekken en haar te vervangen door andere communicatiekanalen.
344
In die context moet worden opgemerkt dat de betekenis van de clausules in de oorspronkelijke statuten met betrekking tot verzoeksters immuniteiten en rechtspersoonlijkheid, en van de clausule in de statuten van 2012 dat verzoekster een internationale organisatie is, dubbelzinnig blijft in de zin van artikel 32 van het Verdrag van Wenen.
345
Voorts blijkt uit de antwoorden van de door de Commissie geraadpleegde staten dat van de leden van verzoekster alleen Oostenrijk van mening is dat verzoekster als internationale organisatie kan worden erkend.
346
Bijgevolg heeft de Commissie geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in het bestreden besluit te oordelen dat het latere gebruik na de vaststelling van de resolutie van 25 november 1994 en vervolgens na de vaststelling van de oorspronkelijke statuten en de statuten van 2012 niet getuigde van een voldoende ruime en duidelijke erkenning van verzoeksters status als internationale organisatie, noch door de ondertekenaars van die resolutie noch door verzoeksters leden.
347
Derhalve moet deze grief ongegrond worden verklaard.
2) Tweede grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen die erin bestaan dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de erkenning van verzoeksters status van internationale organisatie door de Unie en door bepaalde staten
348
Deze grief bestaat uit twee argumenten, waarvan het eerste is ontleend aan schending van de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen en het tweede aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de door verzoekster gesloten zetelovereenkomsten.
i) Eerste argument, ontleend aan schending door de Commissie van de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen door verzoeksters status van internationale organisatie niet langer te erkennen
349
Tot staving van het eerste argument betoogt verzoekster dat het sluiten van overeenkomsten tussen haar en de Commissie in het kader van gezamenlijk of indirect beheer noodzakelijkerwijs de verplichting voor de Commissie inhield om verzoeksters status van internationale organisatie overeenkomstig de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen te erkennen.
350
In dat verband moet er in de eerste plaats aan worden herinnerd dat het Verdrag van Wenen overeenkomstig artikel 1 en artikel 2, lid 1, onder a), ervan van toepassing is op internationale overeenkomsten in geschrifte tussen staten gesloten en beheerst door het volkenrecht. Overeenkomstig artikel 3 ervan is het dus niet van toepassing op internationale overeenkomsten gesloten tussen staten en andere subjecten van volkenrecht, zoals de Unie.
351
Bijgevolg kan verzoekster de Commissie ter ondersteuning van het onderhavige argument niet verwijten dat zij de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen heeft geschonden, aangezien de bepalingen daarvan niet rechtstreeks toepasselijk zijn op de Unie.
352
In de tweede plaats, gesteld dat verzoekster zich heeft willen beroepen op de beginselen van internationaal publiekrecht die zijn neergelegd in de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen, met name in artikel 27, leden 2 en 3, en artikel 46, leden 2 en 3, van het Verdrag van Wenen van 21 maart 1986 inzake het recht van verdragen tussen staten en internationale organisaties of tussen internationale organisaties (Official Records of the United Nations Conference on the Law of Treaties between States and International Organizations or between International Organizations, deel II, blz. 91), volgt uit deze beginselen dat een internationale organisatie die partij is bij een verdrag zich niet kan beroepen op de regels van de organisatie als rechtvaardiging voor haar verzuim om het verdrag uit te voeren, en dat het feit dat de instemming van een internationale organisatie om door een verdrag te worden gebonden tot uitdrukking is gebracht in strijd met de regels van de organisatie betreffende de bevoegdheid om verdragen te sluiten, door die organisatie niet kan worden ingeroepen om haar instemming ongeldig te maken, tenzij de schending duidelijk was en betrekking had op een regel van fundamenteel belang.
353
Ten eerste kan de Commissie niet worden verweten dat zij door de vaststelling van het bestreden besluit die resolutie niet heeft uitgevoerd, zelfs niet indien zij die resolutie naar behoren had goedgekeurd of ondertekend, aangezien de resolutie van 25 november 1994 de ondertekenaars ervan niet verplichtte om toe te treden tot verzoekster en verzoekster evenmin als een internationale organisatie kwalificeerde.
354
Voorts volgt uit het onderzoek van de eerste grief van dit onderdeel dat verzoekster zich niet kan beroepen op de status van internationale organisatie op grond van het latere gebruik na de resolutie van 25 november 1994 of na de vaststelling van haar statuten.
355
Hoe dan ook volgt uit punt 253 hierboven dat de Unie geen lid meer was tijdens de periode waarin het bestreden besluit van kracht was, aangezien de Commissie sinds 20 mei 2003 geen zitting meer had in het bestuurscomité van verzoekster.
356
Zelfs indien de Commissie in 1994 of nadien naar behoren tot verzoekster was toegetreden, was zij dus op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit ontheven van elke verplichting om haar als internationale organisatie te erkennen die zou zijn voortgevloeid uit een later gebruik na de resolutie van 25 november 1994 of na de vaststelling van haar statuten.
357
Ten tweede blijkt uit de motivering van het bestreden besluit niet dat de Commissie – hoewel zij betwist dat zij rechtmatig met de resolutie van 25 november 1994 heeft ingestemd – dat besluit heeft vastgesteld op grond dat haar instemming om door die resolutie te worden gebonden tot uitdrukking is gebracht in strijd met de regels van de Unie inzake de bevoegdheid om internationale verdragen te sluiten.
358
Meer bepaald blijkt uit de motivering van het bestreden besluit niet dat het is gebaseerd op de beginselen van artikel 46 van het Verdrag van Wenen en artikel 46, leden 2 en 3, van het Verdrag van Wenen van 21 maart 1986 inzake het recht van verdragen tussen staten en internationale organisaties of tussen internationale organisaties.
359
Derhalve moet dit argument worden afgewezen.
ii) Tweede argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de door verzoekster gesloten zetelovereenkomsten
360
Tot staving van het tweede argument betoogt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te weigeren rekening te houden met de antwoorden van België en Oostenrijk voor zover deze staten verwijzen naar de zetelovereenkomsten die zij had gesloten, aangezien deze overeenkomsten de erkenning inhouden van haar status als internationale organisatie door de staten die deze overeenkomsten hebben ondertekend, ongeacht of zij lid zijn van die organisatie. Zo beroept zij zich op de ondertekening van zetelovereenkomsten met België, Bosnië en Herzegovina, Noord-Macedonië, Myanmar/Birma en Servië.
361
In dat verband heeft Oostenrijk in zijn antwoord aan de Commissie van 8 april 2020 inderdaad verklaard dat het latere gebruik na de vaststelling van de resolutie van 25 november 1994 en de statuten van verzoekster, met name het sluiten van zetelovereenkomsten, erop leek te wijzen dat verzoekster internationale rechtspersoonlijkheid had verkregen in de mate die nodig was voor de uitvoering van haar taken. Bovendien heeft België in zijn antwoord aan de Commissie van 30 juni 2020 verwezen naar de zetelovereenkomst die het met verzoekster had gesloten.
362
Uit de motivering van het bestreden besluit blijkt evenwel dat de Commissie heeft geoordeeld dat de erkenning van verzoekster als internationale organisatie door staten die geen lid van die entiteit zijn, niet volstond om aan te tonen dat zij voldeed aan de criteria van de definitie van internationale organisaties die zijn neergelegd in het internationaal recht, met name in de in de ontwerpartikelen neergelegde beginselen.
363
In dat verband volgt uit de punten 204 tot en met 212 en 323 tot en met 325 hierboven dat de erkenning van de status van internationale organisatie voortvloeit uit de wilsovereenstemming van de staten en, in voorkomend geval, van de internationale organisaties die partij zijn bij de oprichtingsovereenkomst van de desbetreffende organisatie, en dat die wil duidelijk moet blijken uit de oprichtingsovereenkomst of uit latere overeenkomsten of uit het latere gebruik na de oprichtingsovereenkomst, mits deze latere overeenkomsten en dat latere gebruik die erkenning door alle partijen bij de oprichtingsovereenkomst tot uitdrukking brengen.
364
Zo kan het feit dat staten die niet zijn toegetreden tot de oprichtingsovereenkomst van een organisatie en er geen lid van zijn of niet langer lid van zijn, die organisatie als een internationale organisatie beschouwen, voor de Commissie geen verplichting meebrengen om deze organisatie te erkennen als een internationale organisatie, met name om haar toestemming te geven de begroting van de Unie in indirect beheer uit te voeren.
365
Derhalve heeft de Commissie geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door bij de vaststelling van het bestreden besluit geen rekening te houden met de zetelovereenkomsten die verzoekster met de in punt 360 hierboven genoemde staten heeft gesloten, zodat het onderhavige argument ongegrond moet worden verklaard.
3) Derde grief, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het feit dat haar leden haar niet hadden ontbonden en het feit dat zij voldeed aan het specialiteitsbeginsel
366
Tot staving van haar derde grief betoogt verzoekster dat de Commissie in het bestreden besluit blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen rekening te hebben gehouden met het feit dat de staten die verzoekster hadden opgericht haar ondanks haar aanvankelijk voorlopige karakter nooit hebben ontbonden, en met het feit dat zij voldeed aan het specialiteitsbeginsel.
367
In dat verband is het juist dat de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 die tot verzoekster zijn toegetreden, bij de vaststelling van de statuten van 2008 en 2012 aan verzoekster een zekere stabiliteit hebben willen verlenen en haar gespecialiseerde taken op het gebied van wederopbouw en ontwikkeling hebben willen toevertrouwen die verder reikten dan het grondgebied van Bosnië en Herzegovina.
368
Uit het onderzoek van de tweede grief van het tweede onderdeel van het onderhavige middel en van de eerste grief van het onderhavige onderdeel volgt evenwel dat noch de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 noch de leden van verzoekster blijk hebben gegeven van een unanieme of op zijn minst meerderheidsintentie om haar de status van internationale organisatie toe te kennen.
369
Dat de leden van verzoekster haar niet hebben ontbonden en dat zij zou voldoen aan het specialiteitsbeginsel volstaat echter niet als bewijs van een dergelijke intentie en deze feiten zijn derhalve niet van invloed op de rechtmatigheid van het bestreden besluit.
370
Derhalve moeten de onderhavige grief en bijgevolg het derde onderdeel en het vierde middel in hun geheel worden afgewezen.
5.
Tweede en derde onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van respectievelijk de zorgvuldigheidsplicht en de onpartijdigheidsplicht
a)
Tweede onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgvuldigheidsplicht
371
Tot staving van het tweede onderdeel van het tweede middel voert verzoekster in wezen zeven grieven aan, waarvan de eerste is ontleend aan onjuiste opvattingen van de Commissie bij de identificatie van de staten die moesten worden ondervraagd over haar juridische status, de tweede aan onjuiste opvattingen van de Commissie met betrekking tot de draagwijdte van de zetelovereenkomst die zij met de Belgische autoriteiten had gesloten, de derde aan onjuiste opvattingen van de Commissie met betrekking tot de definitie van het begrip internationale organisatie, de vierde aan onjuiste opvattingen van de Commissie die erin bestaan dat zij geen rekening heeft gehouden met de documenten waarover zij reeds beschikte, de vijfde aan onjuiste opvattingen van de Commissie wegens de onvolledigheid van de vragenlijst die zij heeft toegezonden aan de staten die haar leden zouden zijn, de zesde aan onjuiste opvattingen van de Commissie wegens de zinloosheid van haar verzoek aan de ondervraagde staten om haar naar behoren ondertekende oprichtingsovereenkomst over te leggen, en de zevende aan onjuiste opvattingen van de Commissie wegens het ontbreken van een tweede raadpleging van de door haar ondervraagde staten na ontvangst van haar opmerkingen van 5 en 30 maart 2021.
372
Vooraf zij eraan herinnerd dat de zorgvuldigheidsplicht, die inherent is aan het in artikel 41 van het Handvest verankerde beginsel van behoorlijk bestuur en algemeen van toepassing is op het handelen van de instellingen van de Unie in hun betrekkingen met het publiek, vereist dat die instellingen met zorg en omzichtigheid handelen door alle relevante gegevens van het geval te onderzoeken (zie in die zin arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 168 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
373
Aldus valt, gelet op de inhoud van de zorgvuldigheidsplicht, het middel inzake niet-nakoming van die plicht vaak samen met het middel dat op een kennelijke beoordelingsfout berust (arrest van 16 juni 2022, SGL Carbon e.a./Commissie, C‑65/21 P en C‑73/21 P en C‑75/21 P, EU:C:2022:470, punt 32).
374
De zorgvuldigheidsplicht rust namelijk op de instellingen van de Unie wanneer zij hun beoordelingsbevoegdheid uitoefenen. Wanneer een partij aanvoert dat de bevoegde instelling blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling, moet de Unierechter dus toetsen of deze instelling alle relevante gegevens van het geval zorgvuldig en omzichtig heeft onderzocht (zie in die zin arrest van 16 juni 2022, SGL Carbon e.a./Commissie, C‑65/21 P en C‑73/21 P–C‑75/21 P, EU:C:2022:470, punten 30 en 31 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
375
In casu zij erop gewezen dat verzoekster in het vierde middel de Commissie heeft verweten dat zij verschillende kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt, en dat die argumentatie samenvalt met die ter ondersteuning van het onderhavige onderdeel.
376
Aangezien uit punt 370 hierboven volgt dat het vierde middel, dat onder meer verschillende kennelijke beoordelingsfouten betreft, ongegrond moet worden verklaard, kan verzoekster de Commissie bijgevolg niet verwijten dat zij haar situatie niet zorgvuldig en omzichtig heeft onderzocht en dat zij aldus bij de vaststelling van het bestreden besluit de zorgvuldigheidsplicht niet is nagekomen.
377
Hoe dan ook, wat de eerste grief betreft, namelijk dat de Commissie ten eerste Turkije ten onrechte heeft ondervraagd over verzoeksters juridische status en ten tweede heeft nagelaten Bosnië en Herzegovina, Noord-Macedonië, Myanmar/Birma en Servië te ondervragen, zij eraan herinnerd dat verzoekster na de uitspraak van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), heeft geweigerd de Commissie de identiteit van haar leden mee te delen.
378
In die context kan niet worden verondersteld dat de Commissie haar zorgvuldigheidsplicht niet is nagekomen door de staten te ondervragen waarvan verzoekster op 26 november 2019 op haar eigen website had aangegeven dat zij lid waren van verzoekster, waaronder Turkije.
379
Met betrekking tot Bosnië en Herzegovina, Noord-Macedonië, Myanmar/Birma en Servië, waarvan niet wordt betwist dat zij geen lid van verzoekster zijn, volgt uit het onderzoek van het tweede argument van de tweede grief van het derde onderdeel van het vierde middel dat een eventueel standpunt van die staten over de vraag of verzoekster een internationale organisatie was, irrelevant is voor de vaststelling van het bestreden besluit.
380
Wat de tweede grief betreft, ontleend aan een onjuiste opvatting van de Commissie met betrekking tot de draagwijdte van de tussen de Belgische autoriteiten en verzoekster gesloten zetelovereenkomst, volgt eveneens uit het onderzoek van het tweede argument van de tweede grief van het derde onderdeel van het vierde middel dat de draagwijdte van die overeenkomst irrelevant is voor de vaststelling van het bestreden besluit, aangezien België op de datum van inwerkingtreding van het bestreden besluit geen lid meer was van verzoekster, zoals blijkt uit het onderzoek van het tweede argument van de tweede grief van het eerste onderdeel van het vierde middel.
381
Wat de derde grief betreft, ontleend aan een onjuiste opvatting van de Commissie met betrekking tot de definitie van het begrip internationale organisatie, die verschilt van die in de richtsnoeren, volgt uit het onderzoek van het vierde middel dat de Commissie in het bestreden besluit geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich te baseren op de definitie van dat begrip zoals die onder meer voortvloeit uit het Verdrag van Wenen en de ontwerpartikelen.
382
Bovendien blijkt uit de richtsnoeren niet dat de in dat document gegeven definitie van internationale organisaties verschilt van die waarop de Commissie haar bestreden besluit heeft gebaseerd.
383
Wat de vierde grief betreft, ontleend aan het feit dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de documenten waarover zij reeds beschikte, volgt uit het onderzoek van het vierde middel dat uit de verschillende door verzoekster overgelegde documenten, waarvan de meeste als bijlage bij het onderzoeksverslag van OLAF zijn gevoegd, niet blijkt dat de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 of op zijn minst de leden van verzoekster unaniem of bij meerderheid de bedoeling hadden om haar de status van internationale organisatie te verlenen.
384
Wat de vijfde grief betreft, namelijk dat de vragenlijst die de Commissie heeft toegezonden aan de staten die lid van verzoekster zouden zijn, onvolledig was, blijkt uit deze vragenlijst dat de Commissie de betrokken staten niet alleen heeft gevraagd of zij lid van verzoekster waren of waren geweest en of zij een internationale of intergouvernementele overeenkomst hadden ondertekend waarbij zij als internationale organisatie werd opgericht, maar ook of zij van mening waren dat verzoekster voldeed aan de voorwaarden om te worden gekwalificeerd als een internationale organisatie in de zin van de financiële regelgeving van de Unie, zodat deze grief in het licht van de definitie van het begrip internationale organisatie in de punten 197 tot en met 212 hierboven ongegrond moet worden verklaard.
385
De zesde grief, ontleend aan de zinloosheid van het verzoek van de Commissie aan de ondervraagde staten om verzoeksters naar behoren ondertekende oprichtingsovereenkomst over te leggen, moet eveneens ongegrond worden verklaard, zoals volgt uit het onderzoek van het derde argument van de eerste grief van het tweede onderdeel van het vierde middel.
386
Wat de zevende grief betreft, ontleend aan het feit dat de door de Commissie ondervraagde staten niet een tweede maal zijn geraadpleegd na ontvangst van verzoeksters opmerkingen van 5 en 30 maart 2021, volgt uit het onderzoek van het vierde middel dat deze in het verzoekschrift herhaalde opmerkingen niet van dien aard waren dat zij de conclusie van de Commissie ontkrachtten dat verzoekster geen internationale organisatie was.
387
Bijgevolg is er geen sprake van dat de Commissie de zorgvuldigheidsplicht niet is nagekomen door na ontvangst van verzoeksters opmerkingen de door haar ondervraagde staten niet nogmaals te raadplegen, zodat de grief ongegrond is.
388
Derhalve moet het tweede onderdeel van het derde middel ongegrond worden verklaard.
b)
Derde onderdeel, ontleend aan niet-nakoming van de onpartijdigheidsplicht
389
Tot staving van het derde onderdeel voert verzoekster in wezen vier grieven aan, ontleend aan niet-nakoming door de Commissie van de onpartijdigheidsplicht in haar objectieve dimensie, ten eerste door aan de staten die zij had besloten te ondervragen vragen te stellen die niet relevant, nuttig of in overeenstemming met het recht of de elementen van het dossier waren, ten tweede door aan het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), een strekking te geven die het kennelijk niet had en door te stellen dat zij verplicht was verzoeksters juridische status opnieuw te beoordelen om zo de antwoorden van die staten te beïnvloeden, ten derde door onjuiste verklaringen met betrekking tot verzoekster af te leggen, en ten vierde door druk uit te oefenen op dezelfde staten teneinde antwoorden te verkrijgen die zodanig zijn opgesteld dat zij haar standpunt beter ondersteunen.
390
In dat verband moet eraan worden herinnerd dat de instellingen verplicht zijn om te voldoen aan het vereiste van onpartijdigheid, en wel aan beide componenten daarvan, te weten enerzijds de subjectieve onpartijdigheid, op grond waarvan geen enkel lid van de betrokken instelling blijk mag geven van vooringenomenheid of persoonlijke vooroordelen, en anderzijds de objectieve onpartijdigheid, op grond waarvan die instelling voldoende waarborgen moet bieden om elke gerechtvaardigde twijfel over een eventueel vooroordeel uit te sluiten [zie beschikking van 24 mei 2022, Puigdemont i Casamajó e.a./Parlement en Spanje, C‑629/21 P(R), EU:C:2022:413, punt 199 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
391
In het bijzonder wanneer een verzoekende partij schending van de objectieve onpartijdigheid aanvoert, volgt uit de rechtspraak dat voor het bewijs dat de organisatie van de administratieve procedure onvoldoende garanties biedt om elke gerechtvaardigde twijfel omtrent mogelijke vooringenomenheid uit te sluiten, niet hoeft te worden vastgesteld dat er sprake is van een gebrek aan onpartijdigheid, maar dat het volstaat dat hieromtrent gerechtvaardigde twijfel bestaat die niet kan worden weggenomen (zie in die zin arrest van 27 maart 2019, August Wolff en Remedia/Commissie, C‑680/16 P, EU:C:2019:257, punt 37).
392
Wat in de eerste plaats de eerste grief betreft, namelijk dat de Commissie de ondervraagde staten vragen heeft gesteld die nutteloos, irrelevant en niet in overeenstemming met het recht of de gegevens van het dossier waren, blijkt uit het dossier niet dat de vragen die de Commissie heeft gesteld aan de staten die zij had besloten te ondervragen en die betrekking hadden op de eventuele ondertekening of bekrachtiging van verzoeksters oprichtingsovereenkomst en op het bestaan van eventueel aan de ondertekenaars van die overeenkomst verleende volmachten, gelet op de definitie van het begrip internationale organisatie in de punten 197 tot en met 212 hierboven, nutteloos, irrelevant of niet in overeenstemming met het recht of met de gegevens van het dossier waren.
393
Wat voorts de andere manieren betreft om uiting te geven aan de instemming van de staten om door de resolutie van 25 november 1994 te worden gebonden, is het juist dat de brieven die de Commissie aan de ondervraagde staten heeft gestuurd geen andere manieren vermelden dan de ondertekening en de bekrachtiging van die akte.
394
Deze omstandigheid is echter niet van dien aard dat daardoor wordt aangetoond dat de raadplegingsprocedure die de Commissie heeft gevoerd met de staten waarvan zij meende dat zij lid waren of waren geweest van verzoekster, onvoldoende waarborgen bood om elke gerechtvaardigde twijfel over mogelijke vooringenomenheid of partijdigheid van haar kant uit te sluiten.
395
In haar brieven aan die staten heeft de Commissie namelijk in het algemeen gevraagd of zij zichzelf als lid van verzoekster beschouwden. De ondervraagde staten konden dus bij gebrek aan ondertekening of bekrachtiging van de oprichtingsovereenkomst van verzoekster verklaren of zij op een andere wijze met die overeenkomst hadden ingestemd.
396
Voorts volgt uit de in de punten 197 tot en met 212 hierboven uiteengezette definitie van het begrip internationale organisatie en uit het onderzoek van het tweede argument van de tweede grief van het derde onderdeel van het vierde middel, dat verzoekster de Commissie niet kan verwijten dat zij de door haar ondervraagde staten niet heeft gevraagd of zij haar als een internationale organisatie beschouwden, behandelden of kwalificeerden, ongeacht hun hoedanigheid van lid van die organisatie.
397
Derhalve moet de eerste grief van het derde onderdeel van het tweede middel ongegrond worden verklaard.
398
In de tweede plaats moet de tweede grief, namelijk dat de Commissie aan het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), een strekking heeft gegeven die het niet heeft, ongegrond worden verklaard als gevolg van de afwijzing van het eerste onderdeel van het eerste middel, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en van het gezag van gewijsde van dat arrest, alsook van de tweede grief van het tweede onderdeel van hetzelfde middel, ontleend aan schending van het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie.
399
Uit de punten 105, 120 en 149 hierboven blijkt namelijk dat de Commissie het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), niet onjuist heeft uitgelegd door te oordelen dat de juiste uitvoering van dat arrest voor de Commissie de verplichting meebracht om verzoeksters juridische status met terugwerkende kracht te opnieuw te beoordelen.
400
In de derde plaats verwijt verzoekster de Commissie, ter ondersteuning van de derde grief, die inhoudt dat de Commissie in haar correspondentie met de door haar ondervraagde staten een aantal onnauwkeurigheden heeft begaan, ten eerste dat zij zowel in de aan die staten gerichte brieven van 26 november 2019 als in de herinneringsbrieven van 11 maart 2020 heeft vermeld dat zij krachtens artikel 266 VWEU verplicht was een beoordeling van haar status te verrichten.
401
Gelet op de afwijzing van de eerste grief van het eerste onderdeel van het eerste middel, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU, kan verzoekster niet langer aanvoeren dat die verklaring onjuist is.
402
Ten tweede verwijt verzoekster de Commissie dat zij in de brieven van 26 november 2019 heeft vermeld dat verzoekster geweigerd had de Commissie haar oprichtingsovereenkomst te verstrekken.
403
In een brief van 6 mei 2019 had de Commissie verzoekster namelijk onder meer verzocht om „een gewaarmerkt afschrift van de (ondertekende) internationale overeenkomst waarbij IMG als internationale organisatie werd opgericht” en „elk document waarover zij nog niet beschikt […] en dat de status van IMG als internationale organisatie en de identiteit van [haar] huidige of voormalige leden bevestigt”.
404
In haar antwoord van 25 juni 2019 heeft verzoekster echter het beginsel zelf van het verzoek van de Commissie betwist, op grond dat haar eerdere erkenning als internationale organisatie, met name door de Unie, niet ter discussie kon worden gesteld op grond van de regels van internationaal publiekrecht. Verzoekster heeft dus geen gevolg gegeven aan het verzoek.
405
Voorts heeft verzoekster niet geantwoord op de herinneringsbrief van de Commissie van 18 juli 2019.
406
Derhalve is de bewering dat verzoekster heeft geweigerd de Commissie haar oprichtingsovereenkomst te verstrekken niet onjuist.
407
Hoewel verzoekster stelt dat die weigering om mee te werken werd gerechtvaardigd door het feit dat de Commissie reeds over haar oprichtingsdocumenten beschikte, blijkt een dergelijke rechtvaardiging bovendien niet uit haar antwoord van 25 juni 2019.
408
Bijgevolg stond het de Commissie vrij de staten die zij had besloten te ondervragen erop te wijzen dat verzoekster had geweigerd om haar haar oprichtingsovereenkomst te doen toekomen, zonder dat daarmee is aangetoond dat die raadplegingsprocedure niet voldoende waarborgen bood om elke gerechtvaardigde twijfel over mogelijke vooringenomenheid of partijdigheid van haar kant uit te sluiten.
409
Ten derde verwijt verzoekster de Commissie dat zij met name in de elektronische uitwisseling met de Turkse en Italiaanse autoriteiten heeft beweerd dat het Gerecht bij beschikking van 9 september 2020, IMG/Commissie (T‑645/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:388), had verklaard dat de Commissie het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), correct had uitgevoerd.
410
In dat verband heeft het Gerecht in punt 69 van de beschikking van 9 september 2020, IMG/Commissie (T‑645/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:388), in wezen geoordeeld dat het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), niet aldus kan worden uitgelegd dat de Commissie met het oog op de uitvoering ervan de status van verzoekster als internationale organisatie niet opnieuw zou kunnen onderzoeken na de informatie te hebben verzameld die zij noodzakelijk achtte, maar integendeel dat een nieuw onderzoek als een noodzakelijk gevolg van dat arrest kan worden beschouwd.
411
Voorts heeft het Hof bij arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), de hogere voorziening afgewezen die verzoekster had ingesteld tegen de beschikking van 9 september 2020, IMG/Commissie (T‑645/19, niet gepubliceerd, EU:T:2020:388).
412
Bijgevolg lijkt de verklaring in verschillende herinneringsmails van de Commissie dat het Gerecht heeft geoordeeld dat de Commissie het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), correct heeft uitgevoerd, niet onjuist, zodat de derde grief ongegrond moet worden verklaard.
413
In de vierde plaats beroept verzoekster zich ter ondersteuning van haar vierde grief, namelijk dat de Commissie druk heeft uitgeoefend op sommige van de ondervraagde staten om antwoorden te verkrijgen die zodanig zijn opgesteld dat zij haar conclusie beter ondersteunen, op de briefwisseling tussen de Commissie en de Deense autoriteiten van 5 en 12 juni 2020, waarin de Commissie deze autoriteiten heeft gevraagd te bevestigen of Denemarken een internationale overeenkomst tot oprichting van verzoekster als internationale organisatie had ondertekend, aangezien de Commissie vreesde dat het eerste antwoord van die autoriteiten door het Gerecht of het Hof in geval van betwisting in rechte als onvoldoende doorslaggevend zou kunnen worden beschouwd.
414
In dat verband blijkt uit de brief van de permanente vertegenwoordiger van Denemarken bij de Unie van 4 juni 2020 dat de Deense autoriteiten, op de vraag of die staat een internationale overeenkomst tot oprichting van verzoekster als internationale organisatie had ondertekend, aanvankelijk hebben geantwoord dat zij geen document in die zin hadden kunnen vinden. Vervolgens heeft de permanente vertegenwoordiging van Denemarken bij de Unie, na de in punt 413 hierboven genoemde elektronische uitwisselingen tussen de Commissie en die autoriteiten op 5 en 12 juni 2020, op 18 juni 2020 de Commissie een nieuwe brief toegezonden met de door de Commissie gevraagde wijzigingen.
415
Uit de in punt 414 hierboven beschreven omstandigheden blijkt de wens van de Commissie om van de Deense autoriteiten een duidelijk antwoord te krijgen op de vraag of Denemarken een internationale overeenkomst tot oprichting van verzoekster als internationale organisatie had ondertekend. Bijgevolg doen die omstandigheden geen gerechtvaardigde twijfel ontstaan over het bestaan van mogelijke vooringenomenheid van de Commissie met betrekking tot de oplossing voor de status van verzoekster.
416
Derhalve moeten de derde grief van het derde onderdeel van het tweede middel en bijgevolg het derde onderdeel in zijn geheel en het tweede middel in zijn geheel ongegrond worden verklaard.
417
Gelet op het voorgaande moeten de vorderingen tot nietigverklaring van het bestreden besluit worden afgewezen.
C. Vorderingen tot schadevergoeding
418
Ter ondersteuning van haar vorderingen tot schadevergoeding voert verzoekster twee schadeposten aan, die twee afzonderlijke onderdelen vormen. In het kader van het eerste onderdeel vordert zij een schadevergoeding van 20000 EUR wegens de onredelijke vertraging in de procedure tot vaststelling van het bestreden besluit. In het kader van het tweede onderdeel vordert zij een schadevergoeding van 23651903 EUR wegens de financiële en immateriële schade die zij toeschrijft aan de onrechtmatigheden van het bestreden besluit, dat in de plaats is gekomen van de besluiten van 16 december 2014 en 8 mei 2015.
419
De Commissie betwist de gegrondheid van verzoeksters argumenten.
1.
Voorwaarden voor aansprakelijkheid van de instellingen van de Unie
420
Ten eerste zij eraan herinnerd dat de Unie volgens vaste rechtspraak in een gegeven geval alleen niet-contractueel aansprakelijk kan zijn indien, onder meer, de persoon die vergoeding vordert van de schade die hij meent te hebben geleden door een gedraging of een handeling van de Unie, aantoont dat er sprake is van een schending van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen (zie arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 145 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
421
Bovendien moet deze schending voldoende gekwalificeerd zijn, een vereiste dat zelf weer afhangt van de beoordelingsbevoegdheid van de instelling die de schending zou hebben begaan en van de vraag of daarbij de grenzen van die beoordelingsbevoegdheid kennelijk en ernstig zijn overschreden, met name gelet op de mate van duidelijkheid en nauwkeurigheid van die regel, de moeilijkheden die daaruit kunnen voortvloeien voor de uitlegging of de toepassing ervan alsmede de complexiteit van de te regelen situatie (zie arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie, C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722, punt 146 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
422
Ten tweede moet de schade waarvoor vergoeding wordt gevraagd in het kader van een beroep op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie krachtens artikel 340, tweede alinea, VWEU, reëel en zeker zijn. In ieder geval staat het aan de partij die zich op de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie beroept, om overtuigend bewijs over te leggen betreffende het bestaan en de omvang van de gestelde schade (zie arrest van 5 september 2019, Europese Unie/Guardian Europe en Guardian Europe/Europese Unie, C‑447/17 P en C‑479/17 P, EU:C:2019:672, punt 135 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
423
Aldus moet de vraag of er sprake is van reële en zekere schade niet in abstracto door de Unierechter worden beoordeeld, maar aan de hand van de precieze feitelijke omstandigheden die kenmerkend zijn voor elk aan hem voorgelegd geval (zie arrest van 18 november 2021, Mahmoudian/Raad, C‑681/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:933, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
424
Ten derde heeft de voorwaarde van een causaal verband betrekking op het bestaan van een voldoende direct oorzakelijk verband tussen het gedrag van de betrokken instellingen en de schade, een verband dat door de verzoekende partij dient te worden bewezen, in die zin dat het verweten gedrag de doorslaggevende oorzaak van de schade moet zijn (zie arrest van 27 april 2023, Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro e.a./Commissie, C‑549/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2023:340, punt 114 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
425
Het is namelijk aan de partij die zich op de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie beroept om overtuigend bewijs over te leggen betreffende het bestaan van een voldoende rechtstreeks oorzakelijk verband tussen de gedraging van de betrokken instelling en de gestelde schade (zie arrest van 30 mei 2017, Safa Nicu Sepahan/Raad, C‑45/15 P, EU:C:2017:402, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
426
Volgens een algemeen beginsel dat de rechtsstelsels van de lidstaten gemeen hebben en dat ook door de rechterlijke instanties van de Unie wordt toegepast, dient de benadeelde zich evenwel redelijke inspanningen te getroosten om de omvang van de schade te beperken, omdat hij anders de schade zelf moet dragen (zie beschikking van 12 mei 2010, Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia/Raad en Commissie, C‑451/09 P, niet gepubliceerd, EU:C:2010:268, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
427
Het causaal verband kan namelijk worden verbroken door onzorgvuldig gedrag van de benadeelde, dat dus de doorslaggevende oorzaak van die schade kan vormen (arrest van 18 maart 2010, Trubowest Handel en Makarov/Raad en Commissie, C‑419/08 P, EU:C:2010:147, punt 61).
428
Het is in het licht van deze beginselen dat het Gerecht de door verzoekster ingediende vorderingen tot schadevergoeding moet onderzoeken.
2.
Eerste onderdeel, strekkende tot vergoeding van de schade als gevolg van de schending van een redelijke termijn
429
Tot staving van het eerste onderdeel voert verzoekster aan dat de Commissie na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), meer dan twee jaar nodig heeft gehad om het bestreden besluit vast te stellen en dat die vertraging onredelijk is, zodat de Commissie gehouden is tot betaling van een schadevergoeding van 20000 EUR.
430
In dat verband zij eraan herinnerd dat op de instellingen van de Unie de verplichting rust om hun bevoegdheden uit te oefenen overeenkomstig de algemene beginselen van het Unierecht, in het bijzonder het beginsel van behoorlijk bestuur, waaraan thans expliciet uitdrukking is gegeven in artikel 41 van het Handvest en waarvan lid 1 specifiek bepaalt dat eenieder er recht op heeft dat zijn zaken met name binnen een redelijke termijn door de instellingen van de Unie worden behandeld (zie arrest van 12 mei 2022, Klein/Commissie, C‑430/20 P, EU:C:2022:377, punt 87 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
431
Aldus dient de betrokken overheidsinstantie, wanneer dit van haar wordt verwacht, een standpunt in te nemen en een ingeleide procedure binnen een redelijke termijn af te sluiten (arrest van 12 mei 2022, Klein/Commissie, C‑430/20 P, EU:C:2022:377, punt 89).
432
Voorts kan de redelijkheid van de duur van de procedure niet worden bepaald aan de hand van een in abstracto vastgesteld nauwkeurig maximum. Die redelijkheid moet worden beoordeeld met inachtneming van de specifieke omstandigheden van elke zaak, in het bijzonder het belang ervan voor de betrokkene, de ingewikkeldheid van de zaak en de verschillende fasen van de procedure die de instelling van de Unie heeft gevolgd, alsmede het gedrag van de partijen tijdens de procedure. In dit verband is de lijst van relevante criteria niet uitputtend en vereist de beoordeling van de redelijkheid van die termijn niet dat de Unierechter de omstandigheden van de zaak stelselmatig aan de hand van elk van deze criteria onderzoekt (zie arrest van 12 mei 2022, Klein/Commissie, C‑430/20 P, EU:C:2022:377, punt 86 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
433
In casu moet in de eerste plaats worden vastgesteld of de termijn waarbinnen de Commissie het bestreden besluit heeft vastgesteld, langer was dan redelijk, zodat de Commissie de vereisten van de punten 430 en 431 hierboven heeft geschonden.
434
Ten eerste moet worden opgemerkt dat de periode van drie maanden die is verstreken tussen de uitspraak van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78), en de brief van 6 mei 2019 waarbij de Commissie verzoekster heeft verzocht bepaalde documenten over te leggen, niet als onredelijk kan worden beschouwd gelet op de juridische complexiteit van de zaak en van dat arrest.
435
In dat verband zij eraan herinnerd dat het Hof in de punten 190 en 191 van het arrest van 22 september 2022, IMG/Commissie (C‑619/20 P en C‑620/20 P, EU:C:2022:722), heeft bevestigd dat het begrip internationale organisatie waarnaar de financiële regelgeving van de Unie verwijst, een algemeen begrip is waarvan de uitlegging, voor de toepassing van die regelgeving, problemen kan opleveren bij gebreke van, met name, rechtspraak dienaangaande en dat de toepassing van dit begrip in casu tevens complex zou kunnen blijken en moeilijkheden zou kunnen opleveren bij de juridische kwalificatie van de feiten, gelet op de specifieke situatie van verzoekster.
436
Ten tweede kan verzoekster evenmin jegens de Commissie klagen over de periode die is verstreken tussen 6 mei en 18 juli 2019, de periode waarin de Commissie door middel van schriftelijke uitwisselingen met verzoekster heeft getracht uitvoering te geven aan het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78). Hetzelfde geldt voor de periode die is verstreken tussen 18 juli 2019, de datum waarop de Commissie haar verzoek van 6 mei 2019 aan verzoekster heeft herhaald, en 26 november 2019, de datum waarop de Commissie haar verzoeken om inlichtingen aan de staten die lid van verzoekster zouden zijn, heeft verzonden.
437
Evenzo moet rekening worden gehouden met het feit dat de totale periode van twee jaar, vier maanden en acht dagen na afloop waarvan het bestreden besluit is vastgesteld, de periode omvat waarin de door de Commissie ondervraagde staten werden geraadpleegd omdat verzoekster had geweigerd de Commissie haar naar behoren ondertekende en van bewijsstukken voorziene oprichtingsdocumenten over te leggen.
438
Bijgevolg is dit deel van de betrokken periode, tussen 6 mei 2019 en 10 februari 2021, de datum van de laatste reactie op de door de Commissie ingeleide raadpleging, niet toe te rekenen aan de Commissie, maar aan verzoekster, die na het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P, EU:C:2019:78) niet de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.
439
Ten derde kan niet worden geoordeeld dat de Commissie tussen 10 februari en 19 februari 2021, de datum waarop zij verzoekster haar ontwerpbesluit voor opmerkingen heeft toegezonden, te lang heeft gewacht. Voorts kan verzoekster niet klagen over de periode van iets meer dan drie maanden, tussen 19 februari en 8 juni 2021, die overeenkomt met de termijn waarover zij beschikte om haar opmerkingen in te dienen en met de tijd die de Commissie heeft genomen om naar behoren rekening te houden met haar opmerkingen, overeenkomstig haar recht om te worden gehoord.
440
Uit het voorgaande volgt dat de tijd die de Commissie heeft genomen om het bestreden besluit op te stellen en vast te stellen, niet onredelijk is in de zin van de in de punten 430 en 431 hierboven aangehaalde rechtspraak.
441
In de tweede plaats moet worden opgemerkt dat verzoekster niet heeft aangetoond dat er sprake is van enige materiële of immateriële schade als gevolg van de ter ondersteuning van dit onderdeel van de vordering gestelde schending.
442
Derhalve moet dit onderdeel ongegrond worden verklaard.
3.
Tweede onderdeel, strekkende tot vergoeding van de door het bestreden besluit veroorzaakte financiële en immateriële schade
443
Tot staving van het tweede onderdeel vordert verzoekster veroordeling van de Commissie tot betaling aan haar van een bedrag van 8651903 EUR ter vergoeding van de financiële schade die zij aan het bestreden besluit toeschrijft en van een bedrag van 15 miljoen EUR ter vergoeding van haar immateriële schade.
444
In dat verband blijkt uit punt 417 hierboven dat de vorderingen tot nietigverklaring van het bestreden besluit zijn afgewezen, zodat niet is voldaan aan de eerste in punt 420 hierboven genoemde voorwaarde voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de Unie, namelijk schending van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen.
445
Voorts heeft de Commissie in het bestreden besluit weliswaar blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door te weigeren de resolutie van 25 november 1994 te kwalificeren als een internationale overeenkomst, maar die onjuiste rechtsopvattingen zijn niet van invloed op de rechtmatigheid van dat besluit en kunnen dus niet worden beschouwd als de rechtstreekse en zekere oorzaak van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden.
446
Bovendien voert verzoekster tot staving van haar in het kader van het onderhavige onderdeel geformuleerde vorderingen tot schadevergoeding geen andere onrechtmatigheidsgronden aan dan zij tot staving van haar vorderingen tot nietigverklaring heeft aangevoerd.
447
Derhalve moeten het tweede onderdeel van de vorderingen tot schadevergoeding en bijgevolg die vorderingen in hun geheel ongegrond worden verklaard.
V. Kosten
448
Overeenkomstig artikel 134, leden 1 en 3, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij in de kosten verwezen, voor zover dit is gevorderd, en draagt elke partij haar eigen kosten indien partijen onderscheidenlijk op een of meer punten in het ongelijk worden gesteld. Ten slotte kan het Gerecht volgens artikel 135, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering, wanneer de billijkheid dit vergt, beslissen dat een in het ongelijk gestelde partij, behalve in haar eigen kosten, slechts ten dele wordt verwezen in de kosten van de andere partij of daarin zelfs niet dient te worden verwezen.
449
In casu is verzoekster in het ongelijk gesteld. De Commissie heeft evenwel blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting in haar motivering van het bestreden besluit, namelijk dat de resolutie van 25 november 1994 niet als internationale overeenkomst kon worden gekwalificeerd, hetgeen voor verzoekster aanleiding kan zijn geweest om het onderhavige beroep tot vaststelling van die onrechtmatigheid in te stellen. In die omstandigheden acht het Gerecht het billijk elke partij in haar eigen kosten te verwijzen.
HET GERECHT (Negende kamer – uitgebreid),
rechtdoende, verklaart:
1)
Het beroep wordt verworpen.
2)
Elke partij draagt haar eigen kosten.
Truchot
Kanninen
Frendo
Sampol Pucurull
Perišin
Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 4 september 2024.
ondertekeningen
Inhoud
I. Voorgeschiedenis van het geding
A. Administratieve voorgeschiedenis
B. Gerechtelijke voorgeschiedenis
C. Administratieve gevolgen van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
D. Gerechtelijke gevolgen van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
II. Feiten na de instelling van het beroep
III. Conclusies van partijen
IV. In rechte
A. Ontvankelijkheid
1. Rechtmatigheid van de door verzoekster aan haar advocaten verstrekte machtiging
2. Ontvankelijkheid van bijlage A.24 bij het verzoekschrift
3. Ontvankelijkheid van bijlage C.1 bij de repliek
B. Vorderingen tot nietigverklaring
1. Eerste onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht
2. Eerste middel, ontleend aan een aantal onjuiste rechtsopvattingen, in het bijzonder schending van artikel 266 VWEU, het gezag van gewijsde en het verbod van terugwerkende kracht
a) Eerste onderdeel, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en het gezag van gewijsde van het arrest van 31 januari 2019, International Management Group/Commissie (C‑183/17 P en C‑184/17 P)
1) Eerste grief, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU
2) Tweede grief, ontleend aan schending van het gezag van gewijsde
b) Tweede onderdeel, ontleend aan schending van het beginsel van goede trouw, van het adagium nemo auditur propriam turpitudinem allegans en van het verbod van terugwerkende kracht
1) Tweede grief, ontleend aan schending van het verbod van terugwerkende kracht van de handelingen van de Unie
2) Eerste grief, ontleend aan schending van het beginsel van goede trouw en van het adagium nemo auditur
c) Derde onderdeel, ontleend aan schending van het gelijkheidsbeginsel
3. Derde middel, ontleend aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel
4. Vierde middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en andere onjuiste rechtsopvattingen
a) Definitie van het begrip internationale organisatie in de financiële regelgeving van de Unie
b) Eerste onderdeel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten en onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de identificatie van de leden van verzoekster
1) Eerste grief, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout ten gevolge van een kunstmatig onderscheid tussen verzoeksters oprichtingsstaten, de bijdragende staten en de leden van haar bestuurscomité
2) Tweede grief, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van de standpunten van België en Oostenrijk
i) Eerste argument, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van het antwoord van de Oostenrijkse autoriteiten
ii) Tweede argument, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de uitlegging van het antwoord van de Belgische autoriteiten
3) Derde grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen en een kennelijke beoordelingsfout van de Commissie bij haar weigering om de toetreding van de Unie tot verzoekster te erkennen
c) Tweede onderdeel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen door de weigering van de Commissie om de resolutie van 25 november 1994 te kwalificeren als een internationale overeenkomst tot oprichting van een internationale organisatie
1) Eerste grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen ten gevolge van de weigering van de Commissie om de resolutie van 25 november 1994 als internationale overeenkomst te kwalificeren
i) Eerste argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het juridisch bindende karakter van de resolutie van 25 november 1994
ii) Tweede argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het vereiste van ondertekening van de resolutie van 25 november 1994 door daartoe gemachtigde vertegenwoordigers
iii) Derde argument, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot het vereiste van akten van ondertekening of bekrachtiging van de resolutie van 25 november 1994
iv) Gevolgen van de gegrondheid van het eerste en het tweede argument van de onderhavige grief voor de rechtmatigheid van het bestreden besluit
2) Tweede grief, ontleend aan een onjuiste uitlegging van de bedoeling van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 om verzoekster de status van internationale organisatie te verlenen
d) Derde onderdeel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot het latere gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994 en de erkenning van de status van internationale organisatie door de Unie en bepaalde staten
1) Eerste grief, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het latere gebruik van de ondertekenaars van de resolutie van 25 november 1994
2) Tweede grief, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen die erin bestaan dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de erkenning van verzoeksters status van internationale organisatie door de Unie en door bepaalde staten
i) Eerste argument, ontleend aan schending door de Commissie van de artikelen 27 en 46 van het Verdrag van Wenen door verzoeksters status van internationale organisatie niet langer te erkennen
ii) Tweede argument, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de door verzoekster gesloten zetelovereenkomsten
3) Derde grief, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat dat de Commissie geen rekening heeft gehouden met het feit dat haar leden haar niet hadden ontbonden en het feit dat zij voldeed aan het specialiteitsbeginsel
5. Tweede en derde onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van respectievelijk de zorgvuldigheidsplicht en de onpartijdigheidsplicht
a) Tweede onderdeel van het tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgvuldigheidsplicht
b) Derde onderdeel, ontleend aan niet-nakoming van de onpartijdigheidsplicht 66
C. Vorderingen tot schadevergoeding
1. Voorwaarden voor aansprakelijkheid van de instellingen van de Unie
2. Eerste onderdeel, strekkende tot vergoeding van de schade als gevolg van de schending van een redelijke termijn
3. Tweede onderdeel, strekkende tot vergoeding van de door het bestreden besluit veroorzaakte financiële en immateriële schade
V. Kosten
(
*1
)	Procestaal: Frans.