ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (έβδομο τμήμα)
της 24ης Φεβρουαρίου 2026 (*)
« Αίτηση αναιρέσεως – Άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου – Αγωγή αποζημιώσεως – Καταγγελία της σύμβασης εργασίας έκτακτου υπαλλήλου – Υλική ζημία και ηθική βλάβη τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη ο αναιρεσείων – Νομικό έρεισμα της αγωγής – Σχέση εργασίας μεταξύ του υπαλλήλου και του οικείου θεσμικού οργάνου »
Στην υπόθεση C‑336/25 P,
με αντικείμενο αίτηση αναιρέσεως δυνάμει του άρθρου 56 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ασκήθηκε στις 12 Μαΐου 2025,
RY, εκπροσωπούμενος από τον Γ. Τράντα, δικηγόρο,
αναιρεσείων,
όπου ο έτερος διάδικος είναι η:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή,
εναγομένη πρωτοδίκως,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (έβδομο τμήμα),
συγκείμενο από τους F. Schalin, πρόεδρο τμήματος, M. Gavalec (εισηγητή) και Z. Csehi, δικαστές,
γενική εισαγγελέας: L. Medina
γραμματέας: A. Calot Escobar
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη σύμφωνα με το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου,
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
1        Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ο RY ζητεί την αναίρεση της διάταξης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 13ης Μαρτίου 2025, RY κατά Επιτροπής (T‑246/24, στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, EU:T:2025:299), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του
με αίτημα την αποκατάσταση των ζημιών τις οποίες αυτός ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της πρώτης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2016.
Το νομικό πλαίσιο
2        Το άρθρο 90 του Κανονισμού Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς στο πλαίσιο της οποίας ασκήθηκε η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως (στο εξής: ΚΥΚ), προβλέπει τα εξής:
«1.      Κάθε πρόσωπο που αναφέρεται στον παρόντα κανονισμό δύναται να προσφύγει στην αρμόδια για διορισμούς αρχή [(στο εξής: ΑΔΑ)] ζητώντας της να λάβει απόφαση περί αυτού. Η αρχή κοινοποιεί την αιτιολογημένη απόφασή της στον ενδιαφερόμενο εντός προθεσμίας τεσσάρων μηνών από της ημέρας υποβολής της αιτήσεως. Μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής η έλλειψη απαντήσεως στην αίτηση σημαίνει σιωπηρή απορριπτική απόφαση, κατά της οποίας δύναται να υποβληθεί αίτημα κατά την έννοια της επομένης παραγράφου.
2.      Κάθε πρόσωπο που υπόκειται στον παρόντα κανονισμό δύναται να υποβάλει στην [ΑΔΑ] αίτημα κατά οιασδήποτε πράξεως η οποία θίγει τα συμφέροντά του, τόσο στην περίπτωση που η εν λόγω αρχή έχει ήδη λάβει απόφαση όσο και όταν παρέλειψε να λάβει μέτρο που επιβάλλεται από τον κανονισμό. Το αίτημα πρέπει να διατυπωθεί εντός προθεσμίας τριών μηνών. Η προθεσμία αυτή αρχίζει:
–        από την ημέρα της δημοσιεύσεως της πράξεως, αν πρόκειται για μέτρο γενικού χαρακτήρα·
–        από την ημέρα της κοινοποιήσεως της αποφάσεως στον αποδέκτη, όχι όμως αργότερα από την ημέρα κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος λαμβάνει γνώση της αποφάσεως, αν πρόκειται για μέτρο ατομικού χαρακτήρα· εν τούτοις σε περίπτωση που πράξη ατομικού χαρακτήρα είναι τέτοια ώστε να θίγει τα συμφέροντα τρίτου η εν λόγω προθεσμία για το πρόσωπο αυτό αρχίζει από την ημέρα κατά την οποία αυτό έλαβε γνώση της πράξεως, όχι όμως αργότερα από την ημέρα της δημοσιεύσεως·
–        από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας απαντήσεως, εφ’ όσον υποβολή αιτήματος αναφέρεται σε σιωπηρή απορριπτική απόφαση, κατά την έννοια της παραγράφου 1.
Η [ΑΔΑ] κοινοποιεί στον ενδιαφερόμενο την αιτιολογημένη απόφασή της εντός προθεσμίας τεσσάρων μηνών από την ημέρα της υποβολής της ενστάσεως. Μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής η παράλειψη απαντήσεως στην ένσταση σημαίνει σιωπηρή απορριπτική απόφαση, κατά της οποίας δύναται να ασκηθεί προσφυγή κατά την έννοια του άρθρου 91.»
3        Το άρθρο 91 του ΚΥΚ προβλέπει τα εξής:
«1.      Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αρμόδιο να αποφαίνεται για κάθε διαφορά μεταξύ της Ένωσης και ενός προσώπου που υπόκειται στον παρόντα κανονισμό, περί της νομιμότητας ενός μέτρου που θίγει το πρόσωπο αυτό κατά την έννοια του άρθρου 90
παράγραφος 2. Στις χρηματικές διαφορές το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει αρμοδιότητα πλήρους δικαιοδοσίας.
2.      Προσφυγή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται αποδεκτή μόνο:
–        αν προηγουμένως έχει διατυπωθεί στην [ΑΔΑ] αίτημα κατά την έννοια του άρθρου 90
παράγραφος 2 εντός της προθεσμίας που προβλέπεται στην εν λόγω παράγραφο, και
–        αν αυτή η διατύπωση αιτήματος έχει αποτελέσει αντικείμενο ρητής ή σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως.
3.      Η προσφυγή που προβλέπεται στην παράγραφο 2 πρέπει να αιτηθεί εντός προθεσμίας τριών μηνών. Η προθεσμία αυτή αρχίζει:
–        από την ημέρα της κοινοποιήσεως της αποφάσεως, η οποία ελήφθη προς απάντηση της διατυπώσεως αιτήματος,
–        από την ημερομηνία λήξεως της προθεσμίας απαντήσεως, εφ’ όσον η προσφυγή αφορά σιωπηρή απορριπτική απόφαση της ενστάσεως που υποβλήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 90
παράγραφος 2. Εν τούτοις σε περίπτωση που κατόπιν σιωπηρής απορριπτικής αποφάσεως, αλλά εντός της προθεσμίας ασκήσεως προσφυγής, ληφθεί ρητή απόφαση για την απόρριψη αιτήματος η προθεσμία ασκήσεως προσφυγής αρχίζει εκ νέου.
[...]»
Το ιστορικό της διαφοράς
4        Το ιστορικό της διαφοράς εκτίθεται στις σκέψεις 2 έως 14 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης ως εξής:
«2      Ο [αναιρεσείων] εισήλθε στην υπηρεσία της Επιτροπής την 1η Νοεμβρίου 2014, ως έκτακτος υπάλληλος προσληφθείς σύμφωνα με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο συμβάσεως αορίστου χρόνου. Εκεί άσκησε καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου του ιδιαίτερου γραφείου ενός μέλους της Επιτροπής, με κατάταξη στον βαθμό AD 12, κλιμάκιο 2.
3      Κατ’ εφαρμογήν συμβάσεως για την τροποποίηση της συμβάσεως προσλήψεως, η οποία υπογράφηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015 και παρήγε αποτελέσματα από την 1η Οκτωβρίου του ίδιου έτους, τροποποιήθηκαν τα καθήκοντα του [αναιρεσείοντος], ο οποίος στο εξής κατείχε θέση εμπειρογνώμονα στο ιδιαίτερο γραφείο του μέλους της Επιτροπής, με κατάταξη στον βαθμό AD 13, κλιμάκιο 2.
4      Με απόφαση του γενικού διευθυντή της Γενικής Διεύθυνσης Ανθρώπινων Πόρων και Ασφάλειας της 27ης Απριλίου 2016 (στο εξής: απόφαση της 27ης Απριλίου 2016), η Επιτροπή έλυσε, από την 1η Αυγούστου 2016, τη σύμβαση εργασίας του [αναιρεσείοντος], δυνάμει του άρθρου 47, στοιχείο γʹ, σημείο i, του Καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο [αναιρεσείων] κατά της απόφασης αυτής απορρίφθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2016 (στο εξής: απορριπτική απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2016).
5      Στις 17 Μαρτίου 2017 ο [αναιρεσείων] άσκησε προσφυγή κατά της απορριπτικής απόφασης της 28ης Νοεμβρίου 2016.
6      Στις 20 Νοεμβρίου 2018 η Επιτροπή δημοσίευσε την προκήρυξη του εσωτερικού διαγωνισμού COM/2/AD 12/18 (AD 12) [(στο εξής: εσωτερικός διαγωνισμός)]. Η υποψηφιότητα του [αναιρεσείοντος] απορρίφθηκε αρχικώς για τον λόγο ότι, κατά τον χρόνο υποβολής της, δεν συνέτρεχε στο πρόσωπό του μία από τις προϋποθέσεις, ήτοι να έχει εν ισχύι σύμβαση εργασίας με την Επιτροπή.
7      Με απόφαση της 10ης Ιανουαρίου 2019, RY κατά Επιτροπής [(T‑160/17, EU:T:2019:1)], το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της 27ης Απριλίου 2016 λόγω προσβολής του δικαιώματος ακροάσεως του [αναιρεσείοντος].
8      Κατόπιν της [ως άνω] απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου, ο [αναιρεσείων] επανήλθε στα καθήκοντά του και η Επιτροπή τού κατέβαλε αποζημίωση της οποίας ούτε το ποσό, ούτε ο τρόπος υπολογισμού, ούτε η ημερομηνία καταβολής μνημονεύονται στο δικόγραφο της αγωγής.
9      Στις 13 Μαρτίου 2019 έγινε δεκτή η συμμετοχή του [αναιρεσείοντος] στον εσωτερικό διαγωνισμό. Η προθεσμία που του τάχθηκε για την αποστολή του εντύπου του αξιολογητή ταλέντου έληξε την 12η μεσημβρινή της 19ης Μαρτίου 2019.
10      Με απόφαση της 10ης Απριλίου 2019, η Επιτροπή, αφού άκουσε τον [αναιρεσείοντα], κατήγγειλε εκ νέου τη σύμβαση πρόσληψής του.
11      Στις 17 Μαΐου 2019 η εξεταστική επιτροπή του εσωτερικού διαγωνισμού ενημέρωσε τον [αναιρεσείοντα] ότι ενέμενε στην αρχική απόφασή της να μην τον καλέσει στα επόμενα στάδια του διαγωνισμού, η οποία του είχε κοινοποιηθεί σε ημερομηνία μη προσδιοριζόμενη στο δικόγραφο της αγωγής. Η απόφαση αυτή στηριζόταν στις πληροφορίες που παρέσχε ο [αναιρεσείων]
με το έντυπο του αξιολογητή ταλέντου.
12      Στις 14 Αυγούστου 2019 η Επιτροπή απέρριψε τη διοικητική ένσταση που υπέβαλε ο [αναιρεσείων] κατά της απόφασης της 10ης Απριλίου 2019.
13      Με απόφαση της 13ης Ιανουαρίου 2021, RY κατά Επιτροπής [(T‑824/19, EU:T:2021:6)], το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε ως αβάσιμη την προσφυγή που άσκησε ο [αναιρεσείων] κατά της απορριπτικής απόφασης της 14ης Αυγούστου 2019.
14      Με διάταξη της 9ης Δεκεμβρίου 2021, RY κατά Επιτροπής [(C‑193/21 P, EU:C:2021:1051)], το Δικαστήριο απέρριψε ως προδήλως αβάσιμη την αίτηση αναιρέσεως που άσκησε ο [αναιρεσείων] κατά της απόφασης [αυτής του Γενικού Δικαστηρίου].»
Η αγωγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου και η αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη
5        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 9 Μαΐου 2024, ο νυν αναιρεσείων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο,
ΣΛΕΕ, αγωγή με την οποία ζήτησε την αποκατάσταση των ζημιών τις οποίες ισχυρίζεται ότι υπέστη λόγω της πρώτης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του με την Επιτροπή το 2016.
6        Με χωριστό δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 19 Αυγούστου 2024, η Επιτροπή προέβαλε ένσταση απαραδέκτου.
7        Με την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 130, παράγραφοι 1 και 7, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη.
8        Ειδικότερα, κατ’ αρχάς, όσον αφορά το νομικό έρεισμα της αγωγής, το Γενικό Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε, στη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο αναιρεσείων είχε ρητώς επιβεβαιώσει ότι η αγωγή του στηριζόταν στο άρθρο 340, δεύτερο εδάφιο,
ΣΛΕΕ, υπενθύμισε αρχικώς, με τη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι «από τη νομολογία προκύπτει ότι διαφορά μεταξύ μονίμου ή μη μονίμου υπαλλήλου και του θεσμικού οργάνου της Ένωσης στο οποίο υπάγεται ή υπαγόταν, με αντικείμενο την αποκατάσταση ζημίας, εμπίπτει, όταν πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον ενδιαφερόμενο με το θεσμικό όργανο, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ και κείται, ιδίως όσον αφορά το παραδεκτό, εκτός του πεδίου εφαρμογής τόσο του άρθρου 268 ΣΛΕΕ και του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο,
ΣΛΕΕ όσο και του άρθρου 46 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Με την ως άνω
σκέψη 30, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι «[ο] ΚΥΚ αποτελεί αυτοτελές νομοθέτημα που σκοπεί αποκλειστικά στη ρύθμιση των εννόμων σχέσεων μεταξύ των θεσμικών οργάνων και των υπαλλήλων τους, δημιουργώντας αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις».
9        Εν συνεχεία, στις σκέψεις 32 και 33, αντιστοίχως, της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, «προς τον σκοπό της εξέτασης της συνδρομής των προϋποθέσεων του παραδεκτού της αγωγής, το Γενικό Δικαστήριο δεν δεσμεύεται από την επιλογή, εκ μέρους του ενάγοντος, του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο,
ΣΛΕΕ ως νομικού ερείσματος της αγωγής, αν προκύπτει ότι τα αγωγικά αιτήματα συνδέονται με τη σχέση εργασίας που υπήρχε μεταξύ του ενάγοντος και του εναγόμενου θεσμικού οργάνου», και ότι «[η] αντίθετη άποψη θα καθιστούσε άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας τους κανόνες και τις απαιτήσεις που προβλέπονται στο άρθρο 270 ΣΛΕΕ και στα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ για την άσκηση των ενδίκων βοηθημάτων στον τομέα των υπαλληλικών υποθέσεων, παρέχοντας στους προσφεύγοντες ή ενάγοντες τη δυνατότητα να παρακάμψουν τους εν λόγω κανόνες και απαιτήσεις».
10      Τέλος, στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, «πρέπει να εξεταστεί, όσον αφορά κάθε αίτημα της αγωγής, αν αυτό στηρίζεται στην ύπαρξη τέτοιας σχέσης εργασίας και να διαπιστωθεί επί της βάσεως αυτής κατά πόσον πρέπει να εκτιμηθεί, από απόψεως παραδεκτού, υπό το πρίσμα του άρθρου 340 ΣΛΕΕ, όπως θεωρεί ο [νυν αναιρεσείων], ή υπό το πρίσμα των διατάξεων που αφορούν την άσκηση των ενδίκων βοηθημάτων στις υπαλληλικές υποθέσεις».
11      Ως προς τις κρίσιμες διατάξεις του ΚΥΚ, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, με τη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι «τα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ εξαρτούν το παραδεκτό των ενδίκων βοηθημάτων, συμπεριλαμβανομένης της αγωγής αποζημιώσεως, από την προϋπόθεση της νομότυπης διεξαγωγής της προ της ασκήσεώς τους διοικητικής διαδικασίας την οποία προβλέπουν τα άρθρα αυτά. Ως εκ τούτου, για να κριθεί παραδεκτή η αγωγή, θα πρέπει να έχει διεξαχθεί νομότυπα η προ της ασκήσεώς της διαδικασία τόσο ως προς τις πράξεις στις οποίες όφειλε να προβεί ο ενάγων στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής όσο και ως προς την προθεσμία εντός της οποίας έπρεπε να τις διενεργήσει».
12      Όσον αφορά τα αποζημιωτικά αιτήματα του αναιρεσείοντος, πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο εξέθεσε, στη σκέψη 38 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο αναιρεσείων υποστήριζε ότι υπέστη υλική ζημία λόγω σφάλματος στο οποίο υπέπεσε, κατά την άποψή του, η Επιτροπή κατά τον υπολογισμό του ποσού το οποίο συμψήφισε στο πλαίσιο του υπολογισμού της αποζημίωσης την οποία του κατέβαλε για την πρώτη καταγγελία της σύμβασης εργασίας του.
13      Ως προς το ζήτημα αυτό, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε, με τις σκέψεις 40
και 41 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η προβαλλόμενη από τον αναιρεσείοντα ζημία, αν εθεωρείτο αποδεδειγμένη, προκύπτει από παρανομία της απόφασης με την οποία η Επιτροπή καθόρισε το ποσό της αποζημίωσης που του οφειλόταν κατόπιν της πρώτης καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του και ότι, επομένως, το αποζημιωτικό αίτημα πήγαζε από τη σχέση εργασίας που συνέδεε τον αναιρεσείοντα με την Επιτροπή, πράγμα που δικαιολογούσε την εφαρμογή, αφενός, του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και, αφετέρου, των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ.
14      Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, εξάλλου, στη σκέψη 42 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι η απόφαση με την οποία καθορίστηκε το ποσό της αποζημίωσης αποτελεί τη βλαπτική πράξη, κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του ΚΥΚ, η οποία προξένησε, κατά τον αναιρεσείοντα, την υπό εξέταση υλική ζημία.
15      Στις σκέψεις 43 και 44 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων δεν απέδειξε ότι τηρήθηκε νομοτύπως η προ της ασκήσεως της αγωγής διαδικασία μέσω της υποβολής διοικητικής ένστασης πριν από την άσκηση της αγωγής και εντός της προβλεπόμενης προς τούτο προθεσμίας, απέρριψε ως απαράδεκτο το πρώτο αυτό αποζημιωτικό αίτημα.
16      Δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο διαπίστωσε, στη σκέψη 45 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι ο αναιρεσείων υποστήριζε ότι υπέστη υλική ζημία λόγω απώλειας των εισοδημάτων που θα είχε αποκτήσει
αν είχε γίνει δεκτός στα επόμενα στάδια του εσωτερικού διαγωνισμού και είχε προσληφθεί ως μόνιμος υπάλληλος στον βαθμό AD 12 και ότι αυτός εκτιμούσε, εν συνόψει, ότι η Επιτροπή, εκδίδοντας την απορριπτική απόφαση της 28ης Νοεμβρίου 2016, του στέρησε τη δυνατότητα να συμμετάσχει επιτυχώς στον εσωτερικό διαγωνισμό και, ως εκ τούτου, την ευκαιρία να επιλεγεί σε αυτόν και να προσληφθεί ως μόνιμος υπάλληλος στον βαθμό AD 12.
17      Ως προς το ζήτημα αυτό, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, αφενός, στις σκέψεις 49 και 50 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι, όσον αφορά την προβαλλόμενη υλική ζημία, η διαφορά απέρρεε από τη σχέση εργασίας που συνέδεε τον αναιρεσείοντα με την Επιτροπή, επειδή αυτός έγινε δεκτός στον εσωτερικό διαγωνισμό μόνον αφού επανήλθε στα καθήκοντά του, δεδομένου ότι αρχικώς η υποψηφιότητά του είχε απορριφθεί για τον λόγο ότι δεν είχε τότε εν ισχύι σύμβαση εργασίας με την Επιτροπή. Αφετέρου, στις σκέψεις 52 και 53 της εν λόγω διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η βλαπτική πράξη είναι η απόφαση της 17ης Μαΐου 2019, στο μέτρο που η απόφαση αυτή ελήφθη από την εξεταστική επιτροπή μετά την επανεξέταση της περίπτωσης του ενδιαφερόμενου υποψηφίου.
18      Στις σκέψεις 54 και 55 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε ότι ο αναιρεσείων δεν απέδειξε ότι είχε υποβάλει διοικητική ένσταση κατά της πράξης αυτής εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, απέρριψε ως απαράδεκτο το δεύτερο αυτό αποζημιωτικό αίτημα.
19      Τρίτον, στις σκέψεις 58 και 59 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο, αφού διαπίστωσε, αφενός, ότι ο αναιρεσείων υποστήριζε ότι είχε υποστεί ηθική βλάβη λόγω προβαλλόμενης προσβολής της προσωπικότητας και της φήμης του και, αφετέρου, ότι έπρεπε να γίνει δεκτό ότι η απόφαση της 27ης Απριλίου 2016 αποτελεί τη βλαπτική πράξη, έκρινε ότι αποδεικνυόταν και πάλι η ύπαρξη σχέσης εργασίας ως προς την ενώπιόν του ένδικη διαφορά, κατά το μέρος που αυτή αφορούσε την ηθική βλάβη την οποία επικαλούνταν ο αναιρεσείων.
20      Αφού εκτίμησε, στις σκέψεις 61 έως 63 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι είτε η διοικητική ένσταση του αναιρεσείοντος κατά της ανωτέρω απόφασης
περιελάμβανε αίτημα ικανοποίησης της ηθικής βλάβης, οπότε η αγωγή είχε ασκηθεί εκπρόθεσμα,
είτε η διοικητική ένσταση δεν περιελάμβανε τέτοιο αίτημα ικανοποίησης, οπότε δεν είχε αποδειχθεί ότι τηρήθηκε η προ της ασκήσεως της αγωγής διαδικασία, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε, στη σκέψη 64 της ίδιας διάταξης, το αίτημα ικανοποίησης της εν λόγω ηθικής βλάβης ως απαράδεκτο.
21      Τέταρτον, στις σκέψεις 67 έως 69 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι η ζημία λόγω προβαλλόμενης βλάβης της υγείας του αναιρεσείοντος, αν εθεωρείτο αποδεδειγμένη, απέρρεε από την απόφαση της 27ης Απριλίου 2016, με την οποία η Επιτροπή κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας του, και έκρινε ότι το αποζημιωτικό αίτημα που αφορούσε την αποκατάσταση της εν λόγω ζημίας πήγαζε από τη σχέση εργασίας που συνέδεε τον αναιρεσείοντα με την Επιτροπή.
22      Στις σκέψεις 70
και 71 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο, εκτιμώντας ότι ο αναιρεσείων δεν απέδειξε τη νομότυπη τήρηση της προ της ασκήσεως της αγωγής διαδικασίας την οποία προβλέπουν τα άρθρα 90 και 91 του ΚΥΚ, απέρριψε ως απαράδεκτο το αίτημα επιδίκασης αποζημίωσης για την εν λόγω ζημία.
23      Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε επαλλήλως, στις σκέψεις 72
και 73 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, ότι το ανωτέρω αποζημιωτικό αίτημα ήταν προδήλως αβάσιμο.
Τα αιτήματα του αναιρεσείοντος
24      Ο RY ζητεί από το Δικαστήριο:
–        να κρίνει παραδεκτή την αίτηση αναιρέσεως·
–        να δεχθεί την αίτηση αναιρέσεως·
–        να εξαφανίσει την αναιρεσιβαλλόμενη διάταξη, και
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα της πρωτοβάθμιας και της κατ’ αναίρεση δίκης.
Επί της αιτήσεως αναιρέσεως
25      Κατά το άρθρο 181 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, όταν η αίτηση αναιρέσεως είναι, εν όλω ή εν μέρει, προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Δικαστήριο μπορεί, οποτεδήποτε, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού ακούσει τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την απόρριψή της με αιτιολογημένη διάταξη χωρίς, κατά περίπτωση, να την επιδώσει στους λοιπούς διαδίκους της ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου δίκης.
26      Το άρθρο αυτό πρέπει να εφαρμοστεί εν προκειμένω.
27      Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων προβάλλει έναν και μόνο
λόγο αναιρέσεως ο οποίος αφορά παραβίαση των ιδρυτικών Συνθηκών και του δικαίου της Ένωσης.
28      Ο λόγος αναιρέσεως έχει τέσσερα σκέλη εκ των οποίων το πρώτο αφορά παραβίαση της Συνθήκης ΛΕΕ και της ιεράρχησης των πηγών του δικαίου της Ένωσης, το δεύτερο εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και του άρθρου 340 ΣΛΕΕ, το τρίτο αντίθεση προς τη νομολογία του Γενικού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου και το τέταρτο παράβαση του άρθρου 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επί του πρώτου και του δευτέρου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
29      Με το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, τα οποία βάλλουν κατά της σκέψης 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης και πρέπει να εξετασθούν από κοινού, ο αναιρεσείων υποστηρίζει, αφενός, ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 340 ΣΛΕΕ.
30      Ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι η διάταξη αυτή του πρωτογενούς δικαίου της Ένωσης, η οποία κατοχυρώνει το δικαίωμα για την αποκατάσταση της ζημίας που προξενούν τα όργανα και οι υπάλληλοι της Ένωσης, δεν μπορεί να περισταλεί ή να εξαρτηθεί από την τήρηση άλλων διαδικασιών και προθεσμιών, προβλεπόμενων σε παράγωγο νομοθέτημα του δικαίου της Ένωσης όπως ο ΚΥΚ.
31      Κατά τον αναιρεσείοντα, το Γενικό Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τη φύση της Συνθήκης ΛΕΕ και παραβίασε την ιεράρχηση των πηγών του δικαίου της Ένωσης, καθόσον έκρινε ότι οι διατάξεις του ΚΥΚ περιστέλλουν το δικαίωμα κάθε μέλους του προσωπικού της Επιτροπής να αξιώσει την αποζημίωσή του κατά το άρθρο 340 ΣΛΕΕ.
32      Αφετέρου, ο αναιρεσείων προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι υπέπεσε σε νομικό σφάλμα, κρίνοντας ότι, όσον αφορά την υπό κρίση υπόθεση, το άρθρο 270 ΣΛΕΕ
αποτελεί ειδική διάταξη σε σχέση με το άρθρο 340 ΣΛΕΕ.
33      Επιπλέον, κατά τον αναιρεσείοντα, από το άρθρο 340, τέταρτο εδάφιο,
ΣΛΕΕ προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της εφαρμογής της διάταξης αυτής, ο ΚΥΚ και η συμμόρφωση με τις διαδικασίες του είναι προαπαιτούμενα αποκλειστικώς και μόνο στις υποθέσεις προσωπικής ευθύνης των υπαλλήλων έναντι της Ένωσης.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
34      Υπενθυμίζεται ευθύς εξαρχής ότι, σε απόλυτη συμφωνία με τη νομολογία του Δικαστηρίου που διαμορφώθηκε με τις αποφάσεις της 22ας Οκτωβρίου 1975, Meyer-Burckhardt κατά Επιτροπής (9/75, EU:C:1975:131, σκέψη 7), της 17ης Φεβρουαρίου 1977, Reinarz κατά Επιτροπής και Συμβουλίου (48/76, EU:C:1977:30, σκέψη 10), και της 7ης Οκτωβρίου 1987, Schina κατά Επιτροπής (401/85, EU:C:1987:425, σκέψη 9), το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, επαναλαμβάνοντας κατ’ ουσίαν τη διατύπωση της νομολογίας αυτής, ότι διαφορά μεταξύ μονίμου ή μη μονίμου υπαλλήλου και του θεσμικού οργάνου της Ένωσης στο οποίο υπάγεται ή υπαγόταν, με αντικείμενο την αποκατάσταση ζημίας, εμπίπτει, όταν πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον ενδιαφερόμενο με το θεσμικό όργανο, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 270 ΣΛΕΕ και των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ και κείται, ιδίως όσον αφορά το παραδεκτό, εκτός του πεδίου εφαρμογής τόσο του άρθρου 268 και του άρθρου 340, δεύτερο εδάφιο,
ΣΛΕΕ όσο και του άρθρου 46 του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
35      Κατά συνέπεια, σε μια τέτοια περίπτωση, ο μόνιμος ή μη μόνιμος υπάλληλος οφείλει να τηρήσει τις διαδικαστικές προϋποθέσεις που θέτουν τα άρθρα αυτά του ΚΥΚ (βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 1987, Schina κατά Επιτροπής, 401/85, EU:C:1987:425, σκέψη 12).
36      Εξάλλου, πρέπει να προστεθεί ότι, σε συνέχεια της ίδιας νομολογίας, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα κρίνει ότι το άρθρο 270 ΣΛΕΕ, το οποίο θεσπίζει ένδικο βοήθημα για υπαλληλικές διαφορές αυτοτελές προς τα γενικά ένδικα βοηθήματα, όπως είναι η προσφυγή ακυρώσεως που διέπεται από το άρθρο 263 ΣΛΕΕ και η αγωγή αποζημιώσεως που ρυθμίζεται στο άρθρο 268 ΣΛΕΕ και στο άρθρο 340, δεύτερο και τρίτο εδάφιο,
ΣΛΕΕ, εφαρμόζεται διά των άρθρων 90 και 91 του ΚΥΚ (πρβλ. απόφαση της 5ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Missir Mamachi di Lusignano, C‑54/20 P, EU:C:2022:349, σκέψεις 39 και 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
37      Στο ως άνω πλαίσιο, το Δικαστήριο έχει κρίνει ρητώς ότι, στο μέτρο που, δυνάμει του άρθρου 270 ΣΛΕΕ, όπως εφαρμόζεται διά του άρθρου 91, παράγραφος 1, του ΚΥΚ, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να αποφαίνεται για «κάθε διαφορά» μεταξύ της Ένωσης και των προσώπων που υπόκεινται στον ΚΥΚ, στις εν λόγω διατάξεις εμπίπτει, κατά πάγια νομολογία, κάθε διαφορά μεταξύ υπαλλήλου και του θεσμικού οργάνου στο οποίο αυτός υπάγεται, ακόμη και αν πρόκειται για αγωγή αποζημιώσεως, εφόσον η διαφορά πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον υπάλληλο με το θεσμικό όργανο (απόφαση της 5ης Μαΐου 2022, Επιτροπή κατά Missir Mamachi di Lusignano, C‑54/20 P, EU:C:2022:349, σκέψη 42 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
38      Η επιχειρηματολογία του αναιρεσείοντος δεν περιέχει κανένα στοιχείο ικανό να θέσει υπό αμφισβήτηση τη νομολογία που διαμορφώθηκε με τις αποφάσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 34 της παρούσας διάταξης.
39      Επομένως, είναι προδήλως αβάσιμο το επιχείρημα του αναιρεσείοντος κατά το οποίο, αφενός, αντιθέτως προς ό,τι προκύπτει από τη νομολογία αυτή, το άρθρο 270 ΣΛΕΕ δεν αποτελεί ειδική διάταξη σε σχέση με το άρθρο 340 ΣΛΕΕ, στην περίπτωση διαφοράς μεταξύ μονίμου ή μη μονίμου υπαλλήλου και θεσμικού οργάνου της Ένωσης στο οποίο αυτός υπάγεται ή υπαγόταν, με αντικείμενο την αποκατάσταση ζημίας η οποία πηγάζει από τη σχέση εργασίας που συνδέει τον ενδιαφερόμενο με το θεσμικό όργανο, και, αφετέρου, δυνάμει του άρθρου 340, τέταρτο εδάφιο,
ΣΛΕΕ, οι εν λόγω διατάξεις του ΚΥΚ δεν έχουν εφαρμογή σε μια τέτοια διαφορά.
40      Ως εκ τούτου, το ίδιο ισχύει και για το επιχείρημα του αναιρεσείοντος κατά το οποίο το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 340 ΣΛΕΕ, δεν έλαβε υπόψη τη φύση της Συνθήκης ΛΕΕ και παραβίασε την ιεράρχηση των πηγών του δικαίου της Ένωσης.
41      Συνεπώς, το πρώτο και το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως προδήλως αβάσιμα.
Επί του τρίτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
42      Με το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι είναι εσφαλμένες οι παραδοχές του Γενικού Δικαστηρίου, ιδίως στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, οι οποίες αντιστρατεύονται τη δική του νομολογία κατά την οποία η αγωγή αποζημίωσης, όπως αυτή που άσκησε ο ίδιος, είναι ανεξάρτητη από την προηγούμενη άσκηση προσφυγής για την ακύρωση της πράξης με την οποία τερματίστηκε η σύμβαση εργασίας του με την Επιτροπή. Συναφώς, ο αναιρεσείων μνημονεύει επίσης την απόφαση της 28ης Απριλίου 1971, Lütticke κατά Επιτροπής (C‑4/69, EU:C:1971:40).
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
43      Το τρίτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτο.
44      Πράγματι, αφενός, μολονότι ο αναιρεσείων, χωρίς να παραπέμπει σε απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου, υποστηρίζει ότι οι παραδοχές του Γενικού Δικαστηρίου είναι εσφαλμένες και αντιστρατεύονται τη δική
του νομολογία, εντούτοις αυτός δεν παραθέτει τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο την αιτίασή του.
45      Πλην όμως, κατά πάγια νομολογία, από το άρθρο 256 ΣΛΕΕ, από το άρθρο 58, πρώτο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και από το άρθρο 168, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, και το άρθρο 169, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου συνάγεται ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια τα βαλλόμενα στοιχεία της απόφασης της οποίας ζητείται η αναίρεση καθώς και τα νομικά επιχειρήματα που στηρίζουν κατά τρόπο συγκεκριμένο το αίτημα αυτό, άλλως η αίτηση αναιρέσεως ή ο οικείος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτα (απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2024, Planistat Europe και Charlot κατά Επιτροπής, C‑363/22 P, EU:C:2024:20, σκέψη 40 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
46      Αφετέρου, η απόφαση της 28ης Απριλίου 1971, Lütticke κατά Επιτροπής (C‑4/69, EU:C:1971:40), δεν είναι κρίσιμη εν προκειμένω, δεδομένου ότι αφορούσε επιχείρηση και όχι πρώην μόνιμο ή μη μόνιμο υπάλληλο θεσμικού οργάνου της Ένωσης.
Επί του τετάρτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως
Επιχειρήματα του αναιρεσείοντος
47      Με το τέταρτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλε το δικαίωμά του πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου, επειδή έκρινε απαράδεκτο το σύνολο των αποζημιωτικών αιτημάτων του για τον λόγο ότι απέρρεαν από την εργασιακή του σχέση με την Επιτροπή, ενώ αυτά στην πραγματικότητα ήταν απόρροια αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του θεσμικού αυτού οργάνου η οποία στοιχειοθετεί την εξωσυμβατική ευθύνη της Ένωσης. Ο αναιρεσείων τονίζει ότι η ζημία που του προκλήθηκε αφορά χρονικό διάστημα κατά το οποίο δεν υπήρχε καμία εργασιακή του σχέση με την Επιτροπή.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
48      Στο πλαίσιο του τετάρτου σκέλους του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, ο αναιρεσείων υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα εφαρμόζοντας εν προκειμένω τη νομολογία που μνημονεύεται στη σκέψη 30 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης.
49      Ως προς το ζήτημα αυτό, επισημαίνεται, αφενός, ότι, στη σκέψη 34 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε ότι έπρεπε να εξεταστεί, όσον αφορά κάθε αποζημιωτικό αίτημα της αγωγής του αναιρεσείοντος, αν αυτό στηρίζεται στην ύπαρξη «σχέσης εργασίας» κατά την έννοια της εν λόγω νομολογίας. Εν συνεχεία, το Γενικό Δικαστήριο προέβη στην εξέταση αυτή στις σκέψεις 40 και 41, στις σκέψεις 49 και 50, στις σκέψεις 58 και 59 και στις σκέψεις 67 έως 69 της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης, για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι κάθε ένα από τα εν λόγω αποζημιωτικά αιτήματα πήγαζε από τη σχέση εργασίας που συνέδεε τον αναιρεσείοντα με την Επιτροπή.
50      Εντούτοις, προς στήριξη της επιχειρηματολογίας του, ο αναιρεσείων δεν βάλλει συγκεκριμένα κατά καμίας σκέψης της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης και, ειδικότερα, κατά καμίας από τις σκέψεις της αναιρεσιβαλλόμενης διάταξης οι οποίες μνημονεύονται στην προηγούμενη σκέψη.
51      Ο αναιρεσείων προβάλλει μόνον ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι το σύνολο των αποζημιωτικών αιτημάτων του πηγάζουν από τη σχέση εργασίας που τον συνέδεε με την Επιτροπή, ενώ, κατά τον ίδιο, οι ζημίες που ισχυρίζεται ότι υπέστη αφορούσαν χρονικό διάστημα κατά το οποίο δεν υπήρχε καμία εργασιακή του σχέση με την Επιτροπή, χωρίς ουδόλως να εξηγεί με ποιον τρόπο το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε νομικό σφάλμα.
52      Αφετέρου, διαπιστώνεται ότι ο αναιρεσείων υποστηρίζει απλώς ότι το Γενικό Δικαστήριο, απορρίπτοντας τα αποζημιωτικά αιτήματά του ως απαράδεκτα, προσέβαλε το δικαίωμά του πραγματικής προσφυγής ενώπιον δικαστηρίου, χωρίς ωστόσο να εξηγεί με ποιον τρόπο το Γενικό Δικαστήριο προσέβαλε το δικαίωμα αυτό.
53      Κατά συνέπεια, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας που μνημονεύεται στη σκέψη 45 της παρούσας διάταξης, το τέταρτο σκέλος του μοναδικού λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως απαράδεκτο.
54      Από το σύνολο των προεκτεθέντων προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει προδήλως αβάσιμη και εν μέρει προδήλως απαράδεκτη.
Επί των δικαστικών εξόδων
55      Κατά το άρθρο 137 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου, το οποίο εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία δυνάμει του άρθρου 184, παράγραφος 1, του ίδιου Κανονισμού, το Δικαστήριο αποφασίζει για τα έξοδα με τη διάταξη που περατώνει τη δίκη. Εν προκειμένω, δεδομένου ότι η παρούσα διάταξη εκδίδεται πριν από την επίδοση της αιτήσεως αναιρέσεως στην πρωτοδίκως εναγομένη και, κατά συνέπεια, πριν αυτή υποβληθεί σε δικαστικά έξοδα, ο αναιρεσείων πρέπει να φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (έβδομο τμήμα) διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως εν μέρει προδήλως αβάσιμη και εν μέρει προδήλως απαράδεκτη.
2)      Ο RY φέρει τα δικαστικά έξοδά του.
Λουξεμβούργο, 24 Φεβρουαρίου 2026.
Ο Γραμματέας
Ο πρόεδρος του τμήματος
A. Calot Escobar
F. Schalin
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.