62023CJ0271_RES
Υπόθεση C‑271/23
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
κατά
Ουγγαρίας
Απόφαση του Δικαστηρίου (τμήμα μείζονος συνθέσεως) της 27ης Ιανουαρίου 2026
«Παράβαση κράτους μέλους – Άρθρο 258 ΣΛΕΕ – Παραδεκτό – Απόφαση (ΕΕ) 2021/3 – Θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά την εκ νέου συγκληθείσα εξηκοστή τρίτη σύνοδο της επιτροπής για τα ναρκωτικά, που συστάθηκε από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, όσον αφορά την καταχώριση της κάνναβης και των σχετικών προς αυτήν ουσιών βάσει της ενιαίας σύμβασης για τα ναρκωτικά του 1961, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του 1972, και της σύμβασης για τις ψυχοτρόπους ουσίες του 1971 – Τοποθέτηση και ψήφος κράτους μέλους που αντιβαίνουν προς την εν λόγω θέση της Ένωσης – Άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ – Αρχή της καλόπιστης συνεργασίας – Αποτελέσματα της προσαπτόμενης συμπεριφοράς κατά την ημερομηνία εκπνοής της προθεσμίας που τάχθηκε με την αιτιολογημένη γνώμη – Συνεχιζόμενα αποτελέσματα όσον αφορά την ενότητα και τη συνοχή της διεθνούς δράσης της Ένωσης – Άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ – Αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα – Επηρεασμός των κοινών κανόνων ή μεταβολή της εμβέλειάς τους – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας προβληθείσα ως μέσο άμυνας – Απαράδεκτο»
Προσφυγή λόγω παραβάσεως – Προϋποθέσεις παραδεκτού – Υποχρέωση της Επιτροπής να υποδεικνύει, με την αιτιολογημένη γνώμη, τα μέτρα με τα οποία θα μπορούσε να εξαλειφθεί η προσαπτόμενη παράβαση – Δεν υφίσταται
(Άρθρα 258, 260 § 1 και 279 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 51-54)
Προσφυγή λόγω παραβάσεως – Προϋποθέσεις παραδεκτού – Απαίτηση να μην έχουν εξαντληθεί τα αποτελέσματα παράβασης απόφασης του Συμβουλίου με την οποία καθορίζεται η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη σύνοδο του οικείου διεθνούς οργανισμού – Δεν υφίσταται – Βλαπτικά αποτελέσματα της επίμαχης συμπεριφοράς κράτους μέλους επί της ενότητας και της συνοχής της διεθνούς δράσης της Ένωσης στο πλαίσιο του οικείου διεθνούς οργανισμού
(Άρθρα 2 και 17 ΣΕΕ· άρθρα 218 § 9, 258 και 288, εδ. 4, ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 56-58)
Διεθνείς συμφωνίες – Σύναψη – Αρμοδιότητα της Ένωσης – Αποκλειστική αρμοδιότητα για τη σύναψη συμφωνίας δυνάμενης να επηρεάσει τους κοινούς κανόνες ή να μεταβάλει την εμβέλειά τους – Περιεχόμενο – Αποκλειστική αρμοδιότητα του Συμβουλίου για την έκδοση απόφασης με την οποία καθορίζεται η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης – Δεσμευτική πράξη – Τεκμήριο εγκυρότητας της πράξης – Μη συμμόρφωση κράτους μέλους προς την εν λόγω απόφαση – Παράβαση
(Άρθρα 3 § 2 και 218 § 9 ΣΛΕΕ· απόφαση-πλαίσιο 2004/757 του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2017/2103, άρθρο 1, σημεία 1, στοιχεία αʹ και βʹ, και 4· απόφαση 2021/3 του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 94-109, 135-137)
Προσφυγή λόγω παραβάσεως – Παράβαση των υποχρεώσεων που απορρέουν από απόφαση ή οδηγία – Μέσα άμυνας – Ένσταση ελλείψεως νομιμότητας – Αμφισβήτηση της νομιμότητας της αποφάσεως του Συμβουλίου – Απαράδεκτο – Όρια – Ανυπόστατη πράξη
(Άρθρο 4 § 3 ΣΕΕ· άρθρα 258, 259, 263, 265 και 277 ΣΛΕΕ· Κανονισμός Διαδικασίας του Δικαστηρίου, άρθρο 160 § 1)
(βλ. σκέψεις 119-132)
Κράτη μέλη – Υποχρεώσεις – Υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας με τα θεσμικά όργανα της Ένωσης – Απόφαση του Συμβουλίου με την οποία καθορίζεται η θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη σύνοδο του οικείου διεθνούς οργανισμού – Ψήφος κράτους μέλους αντιβαίνουσα στη θέση αυτή και δημόσια δήλωση του κράτους μέλους με την οποία εκφράζει την αντίθεσή του στην εν λόγω θέση – Δεν επιτρέπονται – Παράβαση
(Άρθρο 4 § 3 ΣΕΕ· άρθρο 218 § 9 ΣΛΕΕ· απόφαση 2021/3 του Συμβουλίου)
(βλ. σκέψεις 152-159)
Σύνοψη
Το τμήμα μείζονος συνθέσεως του Δικαστηρίου, επιληφθέν προσφυγής λόγω παραβάσεως που άσκησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, διαπιστώνει ότι η Ουγγαρία, καθόσον δεν συμμορφώθηκε, κατά τη σύνοδο της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα ναρκωτικά, προς τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καθορίστηκε από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το δίκαιο της Ένωσης (
1
). Με την ευκαιρία αυτή, το Δικαστήριο διευκρινίζει την έκταση του υποχρεωτικού χαρακτήρα των αποφάσεων που εκδίδει το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, επιβεβαιώνει την ύπαρξη αποκλειστικής εξωτερικής αρμοδιότητας της Ένωσης όταν διεθνείς δεσμεύσεις δύνανται να επηρεάσουν τους κοινούς κανόνες και επισημαίνει ότι, κατ’ αρχήν, τα κράτη μέλη δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα τέτοιων αποφάσεων στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως. Παρέχει επίσης διευκρινίσεις ως προς το περιεχόμενο της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας στον τομέα της εξωτερικής εκπροσώπησης της Ένωσης.
Η επιτροπή για τα ναρκωτικά είναι όργανο συσταθέν από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών. Η Σύμβαση για τα ναρκωτικά (
2
) και η Σύμβαση για τις ψυχοτρόπους ουσίες (
3
) τής παρέχουν αρμοδιότητα για την τροποποίηση, βάσει των συστάσεων της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ), των συνημμένων στις δύο αυτές Συμβάσεις πινάκων που αφορούν την ταξινόμηση ορισμένων ουσιών.
Με την απόφαση 2021/3, η οποία εκδόθηκε βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ, το Συμβούλιο καθόρισε τη θέση που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης κατά τη σύνοδο της επιτροπής για τα ναρκωτικά, η οποία είχε προγραμματισθεί να διεξαχθεί τον Δεκέμβριο του 2020. Η απόφαση αυτή καθόριζε, μεταξύ άλλων, την κοινή θέση των κρατών μελών της Ένωσης όσον αφορά τις συστάσεις της ΠΟΥ σχετικά με την τροποποίηση της ταξινόμησης της κάνναβης και ορισμένων σχετικών προς αυτήν ουσιών στους συνημμένους στις εν λόγω δύο Συμβάσεις πίνακες.
Κατά τη σύνοδο της επιτροπής για τα ναρκωτικά, η Ουγγαρία δεν συμμορφώθηκε προς τη θέση που είχε καθορίσει το Συμβούλιο. Καταψήφισε τις συστάσεις της ΠΟΥ και δήλωσε ότι η έγκριση των εν λόγω συστάσεων θα αύξανε περαιτέρω την αυξανόμενη χρήση της κάνναβης και θα συνεπαγόταν αδικαιολόγητη παρέμβαση στις εθνικές πολιτικές.
Η Επιτροπή, εκτιμώντας ότι η ψήφος της Ουγγαρίας και η θέση που είχε λάβει στην επιτροπή για τα ναρκωτικά συνιστούσαν παράβαση της απόφασης του Συμβουλίου, υπονόμευαν την αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης και παραβίαζαν την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, κίνησε τη διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά του εν λόγω κράτους μέλους.
Εκτίμηση του Δικαστηρίου
Σε πρώτο στάδιο, το Δικαστήριο απορρίπτει την ένσταση απαραδέκτου της προσφυγής που προέβαλε η Ουγγαρία.
Κατά πρώτον, υπενθυμίζει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή έχει την υποχρέωση να υποδεικνύει, με την αιτιολογημένη γνώμη, τα μέτρα με τα οποία θα μπορούσε να εξαλειφθεί η προσαπτόμενη παράβαση, δεδομένου ότι η προσφυγή που ασκείται δυνάμει του άρθρου 258 ΣΛΕΕ σκοπεί στη διαπίστωση της εκ μέρους κράτους μέλους παράβασης των υποχρεώσεων που υπέχει από το δίκαιο της Ένωσης. Η εν λόγω διαπίστωση υποχρεώνει, κατά το άρθρο 260, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, το συγκεκριμένο κράτος μέλος να λάβει τα μέτρα που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια, ούτε η Επιτροπή ούτε το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει κράτος μέλος να λάβει συγκεκριμένα μέτρα, η δε Επιτροπή δεν μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο να απευθύνει διαταγή στο πλαίσιο της δίκης επί της κύριας υπόθεσης. Αντιθέτως, στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων βάσει του άρθρου 279 ΣΛΕΕ, η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο τη λήψη προσωρινών μέτρων, όπως είναι η έκδοση διαταγής.
Κατά δεύτερον, το Δικαστήριο απορρίπτει το επιχείρημα της Ουγγαρίας ότι δεν μπορούσε πλέον να θέσει τέρμα στην προσαπτόμενη παράβαση και ότι η Επιτροπή δεν απέδειξε την ύπαρξη πραγματικών και απτών αποτελεσμάτων της επίμαχης συμπεριφοράς, τα οποία να συνεχίζονται πέραν της οικείας διαδικασίας λήψεως αποφάσεως, ή την ύπαρξη προσβολής της ενότητας και της συνοχής της εξωτερικής δράσης της Ένωσης.
Το Δικαστήριο κρίνει, κατ’ αρχάς, ότι κράτος μέλος το οποίο, με τη συμπεριφορά του, υπονομεύει την υλοποίηση του σκοπού απόφασης που εκδίδεται βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ δεν μπορεί να αποφύγει τη διαδικασία λόγω παραβάσεως με το αιτιολογικό ότι η παράβαση αυτή έχει ήδη εξαντλήσει τα αποτελέσματά της. Σε διαφορετική περίπτωση, η Επιτροπή δεν θα είχε τη δυνατότητα να ασκήσει προσφυγή, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που της απονέμει το άρθρο 258 ΣΛΕΕ, κατά του συγκεκριμένου κράτους μέλους ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαπιστωθεί η εν λόγω παράβαση και να εκπληρωθεί πλήρως η αποστολή της ως θεματοφύλακα των Συνθηκών. Επιπλέον, η περίσταση ότι δεν είναι πλέον δυνατή η θεραπεία της φερόμενης προσβολής της φήμης και της αξιοπιστίας της Ένωσης, την οποία προβάλλει εν προκειμένω η Ουγγαρία, δεν μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να έχει ως αποτέλεσμα το απαράδεκτο της προσφυγής. Πράγματι, δεν μπορεί να γίνει δεκτό ότι ένα κράτος μέλος μπορεί να επικαλεστεί ένα τετελεσμένο γεγονός που το ίδιο δημιούργησε, για να αποφύγει προσφυγή λόγω παραβάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου.
Στη συνέχεια, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, εάν η προσφυγή κατά κράτους μέλους λόγω παράβασης απόφασης εκδοθείσας δυνάμει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ απορριπτόταν ως απαράδεκτη, θα θιγόταν τόσο ο δεσμευτικός χαρακτήρας των αποφάσεων, όσο και ο σεβασμός των αξιών στις οποίες στηρίζεται η Ένωση, όπως είναι μεταξύ άλλων, το κράτος δικαίου. Συγκεκριμένα, ένα κράτος μέλος, έχοντας λάβει μέρος στις συζητήσεις και στην ψηφοφορία που διεξήχθη στο Συμβούλιο, θα μπορούσε να αποδεσμευθεί από την εκδοθείσα απόφαση, έχοντας συγχρόνως τη βεβαιότητα ότι η Επιτροπή δεν θα μπορούσε να ασκήσει προσφυγή λόγω παραβάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου.
Τέλος, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι τα αποτελέσματα της επίμαχης συμπεριφοράς της Ουγγαρίας κατά τη σύνοδο της επιτροπής για τα ναρκωτικά είχαν παύσει κατά το πέρας της συνόδου αυτής, καθόσον τα αποτελέσματα αυτά εκδηλώνονται στο επίπεδο της ενότητας και της συνοχής της εξωτερικής δράσης της Ένωσης. Επομένως, τα ως άνω αποτελέσματα βαίνουν πέραν της συγκεκριμένης διαδικασίας λήψεως αποφάσεως, ενώ μια απόφαση που λαμβάνεται βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ έχει ακριβώς ως σκοπό τη διασφάλιση των εν λόγω συμφερόντων.
Σε δεύτερο στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει την υπόθεση επί της ουσίας.
Κατά πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση της Επιτροπής με την οποία προβάλλεται παραβίαση της αποκλειστικής εξωτερικής αρμοδιότητας της Ένωσης, που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2, ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι η διάταξη αυτή εφαρμόζεται επίσης όταν ένα όργανο που έχει συγκροτηθεί δυνάμει διεθνούς συμφωνίας καλείται να θεσπίσει μέτρα εφαρμογής της συμφωνίας. Συναφώς, το γεγονός ότι η Ένωση δεν είναι μέλος ενός διεθνούς οργανισμού ουδόλως την εμποδίζει να ασκεί αποτελεσματικά την εξωτερική αρμοδιότητά της, ιδίως μέσω των κρατών μελών που ενεργούν αλληλεγγύως προς το συμφέρον της Ένωσης.
Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι οι διεθνείς δεσμεύσεις ενδέχεται να επηρεάσουν τους κοινούς κανόνες της Ένωσης, ή να μεταβάλουν την εμβέλειά τους, όπερ θεμελιώνει αποκλειστική εξωτερική αρμοδιότητα της Ένωσης, όταν οι δεσμεύσεις αυτές εμπίπτουν στον τομέα εφαρμογής των εν λόγω κανόνων. Δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει πλήρης σύμπτωση του τομέα που καλύπτει η διεθνής συμφωνία με τον τομέα που καλύπτει η ενωσιακή ρύθμιση, καθόσον οι εν λόγω δεσμεύσεις είναι ικανές να επηρεάσουν την έννοια, το περιεχόμενο ή την αποτελεσματικότητα των κοινών κανόνων, ακόμη και χωρίς να έρχονται σε αντίθεση με αυτούς.
Εν προκειμένω, από την απόφαση-πλαίσιο 2004/757 (
4
) προκύπτει ότι η έννοια «ναρκωτικό» ορίζεται, μεταξύ άλλων, με παραπομπή στις δύο επίμαχες Συμβάσεις. Επομένως, όπως εκτίθεται στην απόφαση 2021/3, τυχόν αλλαγή των πινάκων των δύο αυτών Συμβάσεων ενσωματώνεται άμεσα στους κοινούς κανόνες της Ένωσης, οπότε μια τέτοια αλλαγή θα επηρεάσει άμεσα το περιεχόμενο της αποφάσεως-πλαισίου 2004/757.
Κατά δεύτερον, όσον αφορά την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας της αποφάσεως 2021/3 που προέβαλε η Ουγγαρία, το Δικαστήριο υπενθυμίζει κατ’ αρχάς ότι το σύστημα ενδίκων βοηθημάτων που έχει θεσπίσει η Συνθήκη ΛΕΕ διακρίνει τις προσφυγές λόγω παραβάσεως από τις προσφυγές ακυρώσεως και ότι τα δύο αυτά είδη προσφυγών επιδιώκουν διαφορετικούς σκοπούς και διέπονται από διαφορετικές ρυθμίσεις. Υπογραμμίζει ότι ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να επικαλεστεί λυσιτελώς, ελλείψει διατάξεως της εν λόγω Συνθήκης που να το επιτρέπει ρητώς, την έλλειψη νομιμότητας αποφάσεως ή οδηγίας της οποίας είναι αποδέκτης ως μέσο άμυνας κατά προσφυγής λόγω παραβάσεως η οποία στηρίζεται στη μη συμμόρφωση με την απόφαση αυτή ή στη μη εφαρμογή της οδηγίας. Ως μέλος του Συμβουλίου, εκδότη της αποφάσεως για τον καθορισμό της θέσης που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης κατά τη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο διεθνούς οργανισμού, ένα κράτος μέλος γνώριζε κατ’ ανάγκη την απόφαση αυτή, έστω και αν δεν ήταν, τυπικώς, ο αποδέκτης της. Επομένως, ένα κράτος μέλος ήταν πλήρως σε θέση να ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως κατά της αποφάσεως αυτής εντός της προθεσμίας των δύο μηνών που τάσσει το άρθρο 263, έκτο εδάφιο, ΣΛΕΕ.
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει επίσης ότι η προσφυγή λόγω παραβάσεως έχει ειδικό αντικείμενο, το οποίο συνίσταται αποκλειστικά στη διαπίστωση από το Δικαστήριο της εκ μέρους κράτους μέλους παραβάσεως υποχρεώσεων τις οποίες αυτό υπέχει, η δε προσφυγή αυτή δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να χρησιμοποιηθεί ως μέσον προκειμένου να θεραπευθεί η μη άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά της πράξεως που φέρεται ότι παραβιάστηκε.
Το Δικαστήριο προσθέτει ότι, ενώ η προσφυγή λόγω παραβάσεως ουδόλως αφορά το ζήτημα κατά πόσον έχει εφαρμογή πράξη της Ένωσης, σύμφωνα με το άρθρο 277 ΣΛΕΕ η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας έχει ακριβώς ως σκοπό να κριθεί ανεφάρμοστη μια τέτοια πράξη.
Στηριζόμενο στα στοιχεία αυτά, το Δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί σε κράτος μέλος να προβάλει, στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως, ένσταση ελλείψεως νομιμότητας μιας τέτοιας πράξεως της Ένωσης, όποια και αν είναι αυτή, εκτός αν η πράξη έχει ιδιαιτέρως σοβαρές και προφανείς πλημμέλειες, σε σημείο που να μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανυπόστατη πράξη. Πράγματι, το κράτος μέλος που επιθυμεί να επωφεληθεί από ενδεχόμενη προσφυγή λόγω παραβάσεως προκειμένου να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της πράξεως της οποίας η παράβαση δικαιολόγησε την άσκηση της προσφυγής αυτής δεν λαμβάνει υπόψη το τεκμήριο εγκυρότητας του οποίου απολαύει κάθε πράξη του παραγώγου δικαίου. Το τεκμήριο αυτό συνεπάγεται, για όλα τα υποκείμενα του δικαίου της Ένωσης, την υποχρέωση να αναγνωρίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα πράξεων του παραγώγου δικαίου της Ένωσης, εφόσον το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει διαπιστώσει ότι είναι ανίσχυρες, και να αποδέχονται την εκτελεστότητά τους εφόσον ο δικαστής της Ένωσης δεν έχει αποφασίσει την αναστολή της εκτέλεσής τους.
Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι, κατ’ αυτόν τον τρόπο, η αδυναμία κράτους μέλους να προβάλει κατ’ ένσταση την έλλειψη νομιμότητας της πράξεως, λόγω παράβασης της οποίας η Επιτροπή κίνησε διαδικασία διαπιστώσεως παραβάσεως εις βάρος του, απορρέει από την αρχή κατά την οποία η οικονομία των Συνθηκών απαγορεύει στα κράτη μέλη να αυτοδικούν εκτός από τις ρητώς προβλεπόμενες περιπτώσεις. Αν ένα κράτος μέλος θεωρεί ότι μια πράξη του παραγώγου δικαίου περιλαμβάνει στοιχεία ασυμβίβαστα προς το δίκαιο της Ένωσης, έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει, είτε στους κόλπους του Συμβουλίου, είτε ειδοποιώντας την Επιτροπή, είτε, τέλος, στο πλαίσιο ενδίκων προσφυγών για να επιτύχει την κατάργηση των ασυμβιβάστων αυτών. Αντιθέτως, ένα κράτος μέλος δεν επιτρέπεται, σε καμία περίπτωση, να λάβει μονομερώς διορθωτικά ή προστατευτικά μέτρα που έχουν ως σκοπό να θεραπεύσουν ενδεχόμενη παράβαση, εκ μέρους άλλου κράτους μέλους ή θεσμικού οργάνου της Ένωσης, των κανόνων του δικαίου της Ένωσης, άλλως διακυβεύεται η θεμελιώδης απαίτηση της έννομης τάξης της Ένωσης που συνίσταται στην ομοιόμορφη εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης.
Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι, όταν ένα κράτος μέλος δεν ασκεί προσφυγή ακυρώσεως εντός της ταχθείσας προθεσμίας, δεν μπορεί να αμφισβητήσει μεταγενέστερα τη νομιμότητα της πράξης στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως, διότι άλλως θα υπονομευόταν η συνεπής και ομοιόμορφη εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης, η οποία αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της έννομης τάξης της Ένωσης. Το γεγονός ότι ένα κράτος μέλος ανατρέπει μονομερώς, σύμφωνα με την αντίληψη που έχει για το εθνικό του συμφέρον, την ισορροπία μεταξύ των πλεονεκτημάτων και των επιβαρύνσεων που απορρέουν από τη συμμετοχή του στην Ένωση, θίγει την ισότητα των κρατών μελών ενώπιον του δικαίου της Ένωσης, κατά παράβαση των καθηκόντων αλληλεγγύης τα οποία αποδέχθηκαν τα κράτη μέλη με την προσχώρησή τους στην Ένωση και τα οποία ανήκουν στις θεμελιώδεις βάσεις της έννομης τάξης της Ένωσης. Μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί, επιπλέον, να δημιουργήσει διακρίσεις σε βάρος των πολιτών των κρατών μελών, κυρίως δε των πολιτών του ίδιου του κράτους που θέτει εαυτό εκτός του κανόνα της Ένωσης.
Επιπλέον, το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από τον επείγοντα χαρακτήρα που οφείλεται στη χρονική σύμπτωση ή στην πάρα πολύ μεγάλη χρονική εγγύτητα μεταξύ, αφενός, της αποφάσεως του Συμβουλίου για τον καθορισμό της θέσεως που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης κατά τη διαπραγμάτευση στο πλαίσιο διεθνούς οργανισμού και, αφετέρου, της ψηφοφορίας εντός του οργανισμού αυτού, ένα κράτος μέλος το οποίο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το κύρος μιας τέτοιας αποφάσεως θα πρέπει να αξιοποιήσει το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ της υποβολής από την Επιτροπή του οριστικού, ή σχεδόν οριστικού, κειμένου του σχεδίου αποφάσεως και της ψηφοφορίας του Συμβουλίου, η οποία ενδέχεται να καταλήξει στην έκδοση της αποφάσεως, προκειμένου να συντάξει το δικόγραφο της προσφυγής του καθώς και αίτηση αναστολής εκτελέσεως της αποφάσεως. Υπό το πρίσμα αυτό, η Επιτροπή πρέπει να προσπαθεί, κατά κανόνα, να υποβάλλει εγκαίρως την πρότασή της, ώστε να μπορεί το Συμβούλιο να ολοκληρώσει τη διαδικασία λήψης αποφάσεως με σκοπό τον έγκαιρο καθορισμό της θέσης που πρέπει να ληφθεί εξ ονόματος της Ένωσης για τις διαπραγματεύσεις και την ψηφοφορία στο πλαίσιο ενός τέτοιου οργανισμού. Η χορήγηση αναστολής εκτελέσεως θα είχε ως αποτέλεσμα να μην απολαύει προσωρινώς η απόφαση του τεκμηρίου εγκυρότητας, χωρίς ωστόσο να απαλλάσσει τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της Ένωσης από τις υποχρεώσεις καλόπιστης συνεργασίας που υπέχουν, ιδίως όσον αφορά τον σεβασμό της ενιαίας εξωτερικής εκπροσωπήσεως της Ένωσης.
Εξάλλου, το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η αδυναμία κράτους μέλους να προβάλει ένσταση ελλείψεως νομιμότητας στο πλαίσιο προσφυγής λόγω παραβάσεως δεν θίγει τη δυνατότητά του να αμφισβητήσει το βάσιμο της εκ μέρους της Επιτροπής ερμηνείας της πράξεως του παραγώγου δικαίου την οποία φέρεται ότι παρέβη, δεδομένου ότι οι πράξεις του παραγώγου δικαίου πρέπει, στο μέτρο του δυνατού, να ερμηνεύονται κατά τρόπο συνάδοντα προς τις Συνθήκες και τις διεθνείς συμφωνίες που έχει συνάψει η Ένωση.
Κατά τρίτον, όσον αφορά την αιτίαση της Επιτροπής με την οποία προβάλλεται παραβίαση, εκ μέρους της Ουγγαρίας, της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας (
5
), το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και να απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των σκοπών των Συνθηκών. Οσάκις ο τομέας τον οποίο διέπει μια διεθνής συμφωνία ή μια διεθνής σύμβαση εμπίπτει εν μέρει στην αρμοδιότητα της Ένωσης και εν μέρει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών, πρέπει να διασφαλίζεται στενή συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της Ένωσης τόσο κατά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων και της σύναψής της όσο και κατά την εκτέλεση των αναληφθεισών δεσμεύσεων. Η εν λόγω υποχρέωση απορρέει από την επιταγή περί ενιαίας διεθνούς εκπροσωπήσεως της Ένωσης.
Το Δικαστήριο διευκρινίζει ότι οι ιδιαίτερες υποχρεώσεις δράσης και αποχής που υπέχει, κατά συνέπεια, ένα κράτος μέλος δεν επιτρέπουν την εκ μέρους του υποβολή, σε όργανο που έχει συσταθεί με διεθνή συμφωνία, μονομερούς προτάσεως με την οποία αποκλίνει από την κοινή στρατηγική που εκπονήθηκε στο πλαίσιο του Συμβουλίου. Μια τέτοια κατάσταση είναι, όντως, ικανή να θίξει την αρχή της ενιαίας διεθνούς εκπροσώπησης της Ένωσης και των κρατών μελών της, αλλά και να εξασθενίσει τη διαπραγματευτική ισχύ τους έναντι των λοιπών συμβαλλομένων μερών στη συγκεκριμένη σύμβαση. Οι υποχρεώσεις που υπέχουν τα κράτη μέλη από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας επιβάλλονται, κατά μείζονα λόγο, σε αυτά στο πεδίο των αποκλειστικών αρμοδιοτήτων της Ένωσης.
Το Δικαστήριο υπογραμμίζει επίσης ότι αποτελεί εγγενές στοιχείο όχι μόνο της ίδιας της έννοιας της Ένωσης, αλλά και της εφαρμογής διαδικασίας ψηφοφορίας με πλειοψηφία στο Συμβούλιο, η εκ μέρους των κρατών μελών προβολή των συμφερόντων τους στο πλαίσιο των μηχανισμών συλλογικής συζητήσεως που θεσπίζουν οι Συνθήκες για την υλοποίηση των σκοπών της Ένωσης. Υπενθυμίζει επίσης ότι η συμμόρφωση των κρατών μελών με απόφαση που εκδόθηκε από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 218, παράγραφος 9, ΣΛΕΕ αποτελεί ιδιαίτερη έκφραση της επιταγής περί ενιαίας εκπροσώπησης της Ένωσης, η οποία απορρέει από την υποχρέωση καλόπιστης συνεργασίας.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, αφενός, μη ψηφίζοντας στην επιτροπή για τα ναρκωτικά κατά τρόπο σύμφωνο με την απόφαση 2021/3 και, αφετέρου, εκφράζοντας δημοσίως τη διαφωνία της με τις συστάσεις της ΠΟΥ, οι οποίες περιλαμβάνονταν στην ημερήσια διάταξη, σε αντίθεση με τη θέση που έλαβε η Ένωση με την απόφαση 2021/3, η Ουγγαρία παραβίασε την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας. Η εν λόγω συμπεριφορά υπονόμευσε την αποτελεσματικότητα της διεθνούς δράσης της Ένωσης καθώς και την αξιοπιστία και τη φήμη της στη διεθνή σκηνή.
(
1
)	Ήτοι, από την απόφαση (ΕΕ) 2021/3 του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 2020, για τη θέση που πρέπει να ληφθεί, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά την εκ νέου συγκληθείσα εξηκοστή τρίτη σύνοδο της επιτροπής για τα ναρκωτικά, όσον αφορά την καταχώριση της κάνναβης και των σχετικών προς αυτήν ουσιών βάσει της ενιαίας σύμβασης για τα ναρκωτικά του 1961, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του 1972, και της σύμβασης για τις ψυχοτρόπους ουσίες του 1971 (ΕΕ 2021, L 4, σ. 1), από το άρθρο 3, παράγραφος 2, το άρθρο 218, παράγραφος 9, και το άρθρο 288, τέταρτο εδάφιο, ΣΛΕΕ, καθώς και από το άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.
(
2
)	Η Ενιαία Σύμβασις του 1961 επί των ναρκωτικών, όπως τροποποιήθηκε με το πρωτόκολλο τροποποίησης της ενιαίας σύμβασης του 1961 για τα ναρκωτικά του 1972, η οποία συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 30 Μαρτίου 1961 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 520, αριθ. 7515).
(
3
)	Η Σύμβασις επί των ψυχοτρόπων ουσιών, η οποία συνήφθη στη Βιέννη στις 21 Φεβρουαρίου 1971 (Recueil des traités des Nations unies, τόμος 1019, σ. 175)
(
4
)	Άρθρο 1, σημείο 1, στοιχεία αʹ και βʹ, της απόφασης-πλαισίου 2004/757/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2004, για τη θέσπιση ελάχιστων διατάξεων σχετικά με τα στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης των εγκλημάτων και τις ποινές που ισχύουν στον τομέα της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών (ΕΕ 2004, L 335, σ. 8), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2017/2103 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Νοεμβρίου 2017 (ΕΕ 2017, L 305, σ. 12).
(
5
)	Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, ΣΕΕ.