ARREST VAN HET GERECHT (Derde kamer)
7 februari 2007
Zaak T‑175/04
Donal Gordon
tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen
„Ambtenaren – Beroep tot nietigverklaring – Loopbaanontwikkelingsrapport – Volledige en blijvende invaliditeit – Verdwijnen van procesbelang – Afdoening zonder beslissing – Beroep tot schadevergoeding – Niet-ontvankelijkheid”
Betreft: Enerzijds, beroep tot nietigverklaring van het besluit van 11 december 2003 houdende afwijzing van de klacht ingediend tegen
het besluit van 28 april 2003 houdende bevestiging van verzoekers loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 juli
2001 tot en met 31 december 2002 en, anderzijds, beroep tot vergoeding van de schade die verzoeker daardoor zou hebben geleden.
Beslissing: Op de vordering tot nietigverklaring behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan. Het beroep tot schadevergoeding wordt niet-ontvankelijk
verklaard. Elke partij zal haar eigen kosten dragen.
Samenvatting
1.      Ambtenaren – Beroep – Procesbelang
(Ambtenarenstatuut, art. 53, 78, 90 en 91; bijlage VIII, art. 14)
2.      Procedure – Inleidend verzoekschrift – Vormvereisten
(Statuut van het Hof van Justitie, art. 21 en 53, eerste alinea; Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, art. 44,
lid 1, sub c)
1.      Daar het loopbaanontwikkelingsrapport in beginsel slechts het belang van de beoordeelde raakt tot aan de definitieve beëindiging
van zijn functie, heeft de ambtenaar na die beëindiging geen belang meer bij het instellen of voortzetten van een beroep tegen
dat rapport, tenzij hij een bijzondere omstandigheid aantoont waaruit een persoonlijk en actueel belang bij de nietigverklaring
daarvan blijkt.
Voor een ambtenaar die tijdens de contentieuze procedure is gepensioneerd wegens een blijvende en volledige invaliditeit waardoor
zijn loopbaan in beginsel definitief wordt beëindigd, vormt de mogelijkheid van een eventuele herplaatsing in de dienst krachtens
artikel 14 van bijlage VIII bij het Statuut slechts een onzekere omstandigheid, die een louter hypothetisch belang doet ontstaan,
wat derhalve niet volstaat om te kunnen vaststellen dat zijn rechtspositie is aangetast doordat het bestreden rapport niet
nietig is verklaard. Voor de beoordeling van het bestaan van procesbelang is de vraag of de functie al dan niet vrijwillig
is beëindigd, irrelevant.
Het recht op daadwerkelijke rechterlijke bescherming verleent de verzoeker voorts geen aanspraak erop dat de gemeenschapsrechter
uitspraak doet over een dergelijk beroep tot nietigverklaring, aangezien dat recht slechts het recht omvat om aan de rechter
de besluiten van de gemeenschapsinstellingen voor te leggen die, doordat zij de belangen van de verzoeker raken, voor hem
bezwarend zijn.
(cf. punten 28, 32-34 en 37)
Referentie: Hof 21 januari 1987, Stroghili/Rekenkamer, 204/85, Jurispr. blz. 389, punt 11; Hof 1 oktober 2004, Pérez Escolar/Commissie,
C‑379/03 P, punten 41 en 42; Gerecht 30 november 1998, N/Commissie, T‑97/94, JurAmbt. blz. I‑A‑621 en II‑1879, punten 26 en
27; Gerecht 2 juni 2003, Forum 187/Commissie, T‑276/02, Jurispr. blz. II‑2075, punt 50; Gerecht 31 mei 2005, Dionyssopoulou/Raad,
T‑105/03, JurAmbt. blz. I‑A‑137 en II‑621, punt 20; Gerecht 21 februari 2006, V/Commissie, T‑200/03 en T‑313/03, nog niet
gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 184
2.      Om te voldoen aan de voorwaarden van artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 44, lid 1, sub c, van
het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, dient een verzoekschrift strekkende tot vergoeding van de schade die
door een gemeenschapsinstelling zou zijn veroorzaakt, de gegevens te bevatten waardoor kan worden bepaald welke gedraging
de verzoeker de instelling verwijt, om welke redenen de verzoeker meent dat er een causaal verband bestaat tussen de gedraging
en de schade die hij zou hebben geleden, alsmede wat de aard en de omvang van die schade zijn. Een vordering tot toekenning
van een niet nader gepreciseerde schadevergoeding geldt daarentegen als onvoldoende bepaald en moet derhalve niet-ontvankelijk
worden verklaard.
Dat is het geval bij het verzoekschrift waarin een ambtenaar zich ertoe beperkt een vergoeding te vorderen voor de schade
die zou zijn toegebracht aan zijn loopbaan, zijn gezondheid en zijn welzijn, zonder daarbij het bedrag van de gestelde schade
te becijferen en voldoende nauwkeurige gegevens te verstrekken op grond waarvan de omvang daarvan kan worden bepaald, noch
aan te tonen – of zelfs maar aan te voeren – dat hij als gevolg van het bestaan van bijzondere omstandigheden die preciseringen
niet diende te verstrekken.
Wat de immateriële schade betreft, ongeacht of daarvoor een symbolische vergoeding dan wel een daadwerkelijke vergoeding wordt
gevorderd, staat het aan de verzoeker om de aard van de aangevoerde immateriële schade te preciseren in het licht van de aan
de instelling verweten gedraging, en voorts om deze schade in haar geheel – zij het ook bij benadering – te ramen.
(cf. punten 42‑45)
Referentie: Hof 2 december 1971, Zuckerfabrik Schöppenstedt/Raad, 5/71, Jurispr. blz. 975, punt 9; Gerecht 10 juli 1990, Automec/Commissie,
T‑64/89, Jurispr. blz. II‑367, punten 75‑77; Gerecht 20 september 1990, Hanning/Parlement, T‑37/89, Jurispr. blz. II‑463,
punt 82; Gerecht 1 juli 1994, Osório/Commissie, T‑505/93, JurAmbt. blz. I‑A‑179 en II‑581, punten 33 en 35; Gerecht 15 februari
1995, Moat/Commissie, T‑112/94, JurAmbt. blz. I‑A‑37 en II‑135, punten 32, 37 en 38; Gerecht 29 januari 1998, Affatato/Commissie,
T‑157/96, JurAmbt. blz. I‑A‑41 en II‑97, punt 38