62016TJ0263(01)_RES
Υπόθεση T-263/16 RENV
Magnetrol International
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου (δεύτερο πενταμελές τμήμα) της 20ής Σεπτεμβρίου 2023
«Κρατικές ενισχύσεις – Καθεστώς ενισχύσεων το οποίο έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο – Απόφαση που κηρύσσει το καθεστώς ενισχύσεων ασυμβίβαστο με την εσωτερική αγορά και παράνομο και διατάσσει την ανάκτηση της καταβληθείσας ενισχύσεως – Φορολογική προαπόφαση (tax ruling) – Φορολογητέα κέρδη – Απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών – Πλεονέκτημα – Επιλεκτικός χαρακτήρας – Ανάκτηση»
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Απόφαση της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων – Εξέταση της ύπαρξης επιλεκτικού πλεονεκτήματος – Επαρκής αιτιολογία
(Άρθρα 107 § 1 και 296 § 2 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 44, 54)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Έννοια – Φορολογικά μέτρα – Φορολογική προαπόφαση – Πλαίσιο αναφοράς για την εξακρίβωση της ύπαρξης πλεονεκτήματος και του επιλεκτικού χαρακτήρα του – Συνεκτίμηση μόνον του εθνικού δικαίου – Μη συμπερίληψη στο πλαίσιο αναφοράς διοικητικής πρακτικής αντίθετης προς την εφαρμοστέα νομοθεσία – Χαρακτηρισμός της εν λόγω πρακτικής ως παρεκκλίσεως από το πλαίσιο αναφοράς – Επιτρέπεται
(Άρθρο 107 § 1 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 59-63, 83-102)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Έννοια – Επιλεκτικός χαρακτήρας του μέτρου – Μέτρο με το οποίο παρέχεται φορολογικό πλεονέκτημα – Φορολογική προαπόφαση – Διαφοροποίηση επιχειρήσεων που βρίσκονται, από απόψεως του σκοπού του εθνικού φορολογικού συστήματος, σε παρεμφερή πραγματική και νομική κατάσταση – Μέτρο δυνάμενο να χαρακτηριστεί επιλεκτικό
(Άρθρο 107 § 1 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 105-125)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Ανάκτηση παράνομης ενισχύσεως – Ενδεχόμενη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη του δικαιούχου – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 108 § 2 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 131-135)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Ανάκτηση παράνομης ενισχύσεως – Υποχρέωση που απορρέει από τον παράνομο χαρακτήρα της ενισχύσεως – Αντικείμενο – Επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση – Παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας – Δεν συντρέχει
(Άρθρο 108 § 2 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 136-139)
Ενισχύσεις χορηγούμενες από τα κράτη – Ανάκτηση παράνομης ενισχύσεως – Ενίσχυση χορηγηθείσα υπό μορφή φορολογικής απαλλαγής – Μειώσεις των φορολογικών επιβαρύνσεων εθνικών οντοτήτων που ανήκουν σε πολυεθνικούς ομίλους – Προσδιορισμός των εθνικών οντοτήτων και των πολυεθνικών ομίλων ως δικαιούχων της ενίσχυσης – Διαταγή ανάκτησης από τους οικείους πολυεθνικούς ομίλους – Επιτρέπεται
(Άρθρο 108 § 2 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψεις 148-155)
Πράξεις των οργάνων – Αιτιολογία – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Περιεχόμενο – Απόφαση της Επιτροπής στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων – Απόφαση διαπιστώνουσα τη μη συμβατότητα ενίσχυσης με την εσωτερική αγορά και διατάσσουσα την ανάκτησή της – Υποχρέωση συνεκτίμησης της ατομικής κατάστασης εκάστου δικαιούχου – Δεν υφίσταται
(Άρθρο 108 ΣΛΕΕ)
(βλ. σκέψη 161)
Σύνοψη
Στο διάστημα από το 2004 έως το 2014, η βελγική φορολογική διοίκηση εξέδωσε φορολογικές προαποφάσεις (tax rulings) υπέρ βελγικών οντοτήτων ανηκουσών σε πολυεθνικούς ομίλους επιχειρήσεων. Μέσω των προαποφάσεων, οι εν λόγω βελγικές οντότητες μπορούσαν να μειώσουν τη φορολογητέα βάση τους στο Βέλγιο αφαιρώντας από τα καταγεγραμμένα κέρδη τους τα κέρδη που θεωρούνταν «πλεονάζοντα». Κατά τις βελγικές φορολογικές αρχές, τα πλεονάζοντα κέρδη προέκυπταν από συνέργειες, οικονομίες κλίμακας ή άλλα πλεονεκτήματα λόγω της συμμετοχής σε πολυεθνικό όμιλο και, επομένως, δεν καταλογίζονταν στις εν λόγω βελγικές οντότητες.
Με απόφαση της 11ης Ιανουαρίου 2016 (
1
), η Επιτροπή διαπίστωσε ότι το καθεστώς απαλλαγής των πλεοναζόντων κερδών, δυνάμει του οποίου το Βασίλειο του Βελγίου είχε εκδώσει φορολογικές προαποφάσεις, συνιστά καθεστώς κρατικών ενισχύσεων κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, μη συμβατό με την εσωτερική αγορά. Εκτιμώντας ότι το εν λόγω καθεστώς είχε τεθεί σε εφαρμογή κατά παράβαση του άρθρου 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ, η Επιτροπή διέταξε την ανάκτηση των κατ’ αυτόν τον τρόπο χορηγηθεισών ενισχύσεων από τους δικαιούχους, ο οριστικός κατάλογος των οποίων έπρεπε να καταρτισθεί μεταγενέστερα από το Βασίλειο του Βελγίου.
Επιληφθέν προσφυγών ακυρώσεως που άσκησαν το Βασίλειο του Βελγίου και πλείονες επιχειρήσεις οι οποίες προσδιορίζονται στην απόφαση της Επιτροπής ή υπέρ των οποίων εκδόθηκε φορολογική προαπόφαση, το Γενικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση της Επιτροπής με απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019 (
2
), καθότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας την ύπαρξη καθεστώτος ενισχύσεων.
Κατόπιν ασκήσεως αναιρέσεως εκ μέρους της Επιτροπής, το Δικαστήριο, αφενός, αναίρεσε την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου και, αφετέρου, απέρριψε οριστικώς τους λόγους ακυρώσεως με τους οποίους αμφισβητήθηκαν η ύπαρξη καθεστώτος ενισχύσεων και η αρμοδιότητα της Επιτροπής (
3
). Δεδομένου ότι η διαφορά δεν ήταν ώριμη προς εκδίκαση όσον αφορά τους λόγους ακυρώσεως που δεν είχε εξετάσει το Γενικό Δικαστήριο, το Δικαστήριο ανέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου ώστε να αποφανθεί επί των συγκεκριμένων λόγων ακυρώσεως.
Στην κατ’ αναπομπή διαδικασία, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει όλους τους λόγους ακυρώσεως που υποβλήθηκαν στον έλεγχό του και, ως εκ τούτου, απορρίπτει τις προσφυγές του Βασιλείου του Βελγίου και των προσφευγουσών επιχειρήσεων στο σύνολό τους.
Εκτίμηση του Γενικού Δικαστηρίου
Προς στήριξη των προσφυγών ακυρώσεως, το Βασίλειο του Βελγίου και οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις αμφισβήτησαν, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη πλεονεκτήματος απορρέοντος από το καθεστώς των πλεοναζόντων κερδών, καθώς και τον επιλεκτικό χαρακτήρα του εν λόγω πλεονεκτήματος.
Όσον αφορά το σύστημα αναφοράς, ήτοι το κοινό ή «κανονικό» φορολογικό καθεστώς σε σχέση με το οποίο πρέπει να αναλυθούν τα δύο προμνησθέντα στοιχεία, το Βασίλειο του Βελγίου και οι προσφεύγουσες προσήψαν στην Επιτροπή ότι υπέπεσε σε πλάνη εκτιμώντας ότι το σύστημα της φορολογίας εισοδήματος των εταιριών στο Βέλγιο προβλέπει ότι το σύνολο των κερδών που καταγράφουν οι εταιρίες φορολογείται, παραβλέποντας τη δυνατότητα πραγματοποίησης αναπροσαρμογών. Εξάλλου, το Βασίλειο του Βελγίου και οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις υποστηρίζουν ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πλάνη εξαιρώντας το καθεστώς των πλεοναζόντων κερδών από το εν λόγω σύστημα αναφοράς.
Συναφώς, κατά το Βασίλειο του Βελγίου και τις προσφεύγουσες επιχειρήσεις, από τις εφαρμοστέες διατάξεις του κώδικα φορολογίας εισοδήματος προκύπτει, εντούτοις, ότι τα φορολογητέα κέρδη περιλαμβάνουν, κατά βάση, το σύνολο των κερδών που κατέγραψαν οι υποκείμενες στον φόρο επιχειρήσεις στο Βέλγιο. Συγκεκριμένα, τα εν λόγω καταγεγραμμένα κέρδη συνιστούν την αφετηρία για τον υπολογισμό του φόρου, επ’ αυτών μπορούν δε να πραγματοποιηθούν οι νομίμως προβλεπόμενες προς τα άνω και προς τα κάτω αναπροσαρμογές. Μολονότι, όμως, η εφαρμοστέα νομοθεσία προέβλεπε, για την εφαρμογή της προς τα κάτω αναπροσαρμογής, διττή προϋπόθεση, ήτοι τα προς αναπροσαρμογή κέρδη της βελγικής οντότητας να έχουν περιληφθεί στα κέρδη άλλης συνδεδεμένης εταιρίας και τα εν λόγω κέρδη να είναι κέρδη τα οποία η συνδεδεμένη εταιρία θα είχε πραγματοποιήσει εάν είχαν εφαρμοσθεί όροι αντίστοιχοι εκείνων που συμφωνούνται μεταξύ ανεξάρτητων εταιριών, η απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών που εφάρμοσαν οι βελγικές φορολογικές αρχές με τις φορολογικές προαποφάσεις δεν τελούσε υπό τη διττή ως άνω προϋπόθεση. Υπό το πρίσμα της διαπίστωσης αυτής, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι ορθώς η Επιτροπή εκτίμησε ότι το καθεστώς απαλλαγής των πλεοναζόντων κερδών, όπως εφαρμόστηκε από τις βελγικές φορολογικές αρχές, δεν εντάσσεται στο εφαρμοστέο εν προκειμένω σύστημα αναφοράς.
Το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει επίσης τις αιτιάσεις που προέβαλαν το Βασίλειο του Βελγίου και οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις σε σχέση με τη διαπίστωση, στην προσβαλλόμενη απόφαση, της ύπαρξης πλεονεκτήματος το οποίο ευνόησε τις εταιρίες υπέρ των οποίων εκδόθηκαν οι φορολογικές προαποφάσεις.
Αφενός, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι η Επιτροπή εξέτασε όντως το κριτήριο του πλεονεκτήματος και εξέθεσε τα στοιχεία τα οποία έλαβε υπόψη για να διαπιστώσει την ύπαρξη πλεονεκτήματος. Το γεγονός ότι η ανάλυση του πλεονεκτήματος περιλήφθηκε σε ενότητα στην οποία εξετάζεται επίσης ο επιλεκτικός χαρακτήρας του πλεονεκτήματος δεν ασκεί συναφώς επιρροή. Αφετέρου, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι η εφαρμογή του καθεστώτος των πλεοναζόντων κερδών, η οποία χαρακτηρίζεται από τη χορήγηση απαλλαγών κατά παράβαση των νόμιμων ισχυουσών προϋποθέσεων, μπορούσε να συνεπάγεται μείωση του φόρου τον οποίο θα όφειλαν να καταβάλουν άλλως οι δικαιούχοι. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι διαπίστωσε ότι το επίμαχο καθεστώς μπορούσε να ευνοήσει τους δικαιούχους του.
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τις διάφορες αιτιάσεις που προβλήθηκαν σε σχέση με τη διαπίστωση στην οποία κατέληξε η Επιτροπή, ως αποτέλεσμα της κύριας συλλογιστικής της, ότι το καθεστώς των πλεοναζόντων κερδών συνιστά παρέκκλιση από το κοινό σύστημα της φορολογίας των εταιριών στο Βέλγιο, καθόσον η πρακτική των βελγικών φορολογικών αρχών, η οποία συνίσταται σε μονομερή αναπροσαρμογή προς τα κάτω, χωρίς να απαιτείται να διαπιστωθεί ότι τα προς αναπροσαρμογή κέρδη έχουν περιληφθεί στα κέρδη άλλης εταιρίας και ότι είναι κέρδη τα οποία η εν λόγω άλλη εταιρία θα είχε πραγματοποιήσει εάν οι σχετικές συναλλαγές είχαν πραγματοποιηθεί μεταξύ ανεξάρτητων εταιριών, δεν προβλεπόταν από το εν λόγω σύστημα. Το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει επίσης τις αιτιάσεις που προβλήθηκαν κατά του συμπεράσματος της Επιτροπής ότι το πλεονέκτημα που απορρέει από την προεκτεθείσα πρακτική των βελγικών φορολογικών αρχών, κατά παρέκκλιση του συστήματος αναφοράς, δεν προσφερόταν σε όλες τις εταιρίες που τελούσαν σε παρεμφερή νομική και πραγματική κατάσταση.
Κατά πρώτον, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι, λαμβανομένης υπόψη της διοικητικής πρακτικής των φορολογικών αρχών, η Επιτροπή δεν υπέπεσε σε πλάνη διαπιστώνοντας ότι οι οντότητες που ανήκουν σε πολυεθνικό όμιλο οι οποίες επωφελήθηκαν απαλλαγής των πλεοναζόντων κερδών έτυχαν διαφορετικής μεταχείρισης σε σχέση με άλλες οντότητες στο Βέλγιο που δεν επωφελήθηκαν της εν λόγω απαλλαγής, μολονότι οι εν λόγω οντότητες βρίσκονταν σε παρεμφερή πραγματική και νομική κατάσταση, από απόψεως του σκοπού των φορολογικών κανόνων του κοινού δικαίου, ο οποίος συνίσταται στη φορολόγηση του συνόλου των φορολογητέων κερδών όλων των εδρευουσών στην ημεδαπή εταιριών ή αυτών που ασκούν δραστηριότητα μέσω μόνιμης εγκατάστασης στο Βέλγιο.
Κατά δεύτερον, το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Επιτροπή δεν υπέπεσε επίσης σε πλάνη εκτίμησης θεωρώντας ότι το επίμαχο καθεστώς έχει επιλεκτικό χαρακτήρα καθόσον αποκλείει τις εταιρίες οι οποίες αποφάσισαν να μην πραγματοποιήσουν επενδύσεις, να μη συγκεντρώσουν δραστηριότητες και να μη δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης στο Βέλγιο. Συγκεκριμένα, από το δείγμα φορολογικών προαποφάσεων που αναλύθηκαν στην προσβαλλόμενη απόφαση προέκυπτε ότι όλες οι εν λόγω προαποφάσεις είχαν εκδοθεί κατόπιν προτάσεων των αιτούντων περί πραγματοποίησης επενδύσεων, μετεγκατάστασης ορισμένων δραστηριοτήτων και δημιουργίας ορισμένου αριθμού θέσεων απασχόλησης στο Βέλγιο.
Κατά τρίτον, δεδομένου ότι καμία φορολογική προαπόφαση στο εν λόγω δείγμα δεν αφορούσε οντότητες ανήκουσες σε ομίλους επιχειρήσεων μικρού μεγέθους, δεν μπορεί επίσης να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι εκτίμησε ότι το επίμαχο καθεστώς έχει επιλεκτικό χαρακτήρα καθόσον δεν προσφέρεται στις επιχειρήσεις που ανήκουν σε μικρού μεγέθους όμιλο.
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Γενικό Δικαστήριο εκτιμά ότι παρέλκει η εξέταση των αιτιάσεων που προβλήθηκαν κατά της επικουρικής συλλογιστικής της Επιτροπής όσον αφορά τον επιλεκτικό χαρακτήρα του πλεονεκτήματος, καθόσον η απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών παρεκκλίνει από την αρχή του πλήρους ανταγωνισμού.
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την επιχειρηματολογία του Βασιλείου του Βελγίου ότι το καθεστώς των πλεοναζόντων κερδών δεν χρηματοδοτήθηκε με κρατικούς πόρους, καθότι τα πλεονάζοντα κέρδη δεν εμπίπτουν στη φορολογική αρμοδιότητά του.
Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο διευκρινίζει ότι, δυνάμει του κοινού συστήματος φορολογίας των κερδών των εταιριών στο Βέλγιο, το συνολικό ποσό των κερδών που καταγράφουν οι εδρεύουσες στην ημεδαπή εταιρίες φορολογείται, κατά κανόνα, στο Βέλγιο. Επομένως, η Επιτροπή έλαβε υπόψη τη συγκεκριμένη επιλογή του Βέλγου νομοθέτη, κατά την άσκηση της φορολογικής αρμοδιότητας που διαθέτει, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μη φορολόγηση των πλεοναζόντων κερδών βελγικών οντοτήτων πολυεθνικών ομίλων, μολονότι τα κέρδη αυτά είναι, κατά βάση, φορολογητέα κέρδη, συνιστά απώλεια πόρων που ανήκουν στο συγκεκριμένο κράτος.
Ούτε η επιχειρηματολογία του Βασιλείου του Βελγίου ότι η απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών, την οποία εφάρμοσαν οι φορολογικές αρχές, δικαιολογούνταν από τη φύση και την εν γένει οικονομία του φορολογικού συστήματος και, ειδικότερα, από τον σκοπό αποφυγής της διπλής φορολογίας είναι πειστική. Συγκεκριμένα, στην πράξη, η εν λόγω απαλλαγή δεν τελούσε υπό την προϋπόθεση να αποδεικνύεται ότι τα πλεονάζοντα κέρδη είχαν περιληφθεί στα κέρδη άλλης συνδεδεμένης εταιρίας και ότι τα εν λόγω κέρδη είχαν όντως φορολογηθεί σε άλλο κράτος. Επομένως, ορθώς η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το επίμαχο σύστημα απαλλαγής δεν ανταποκρίνεται κατά τρόπο αναγκαίο και αναλογικό σε καταστάσεις διπλής φορολογίας.
Η Επιτροπή δεν υπέπεσε επίσης σε πλάνη διαπιστώνοντας ότι το καθεστώς απαλλαγής των πλεοναζόντων κερδών νοθεύει ή απειλεί να νοθεύσει τον ανταγωνισμό και είναι ικανό να επηρεάσει το εμπόριο στο εσωτερικό της Ένωσης.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι το επίμαχο σύστημα απαλλαγής μπορούσε να μεταβάλει τις δραστηριότητες εντός των ομίλων επιχειρήσεων που περιλαμβάνουν βελγική οντότητα, καθόσον οι αποφάσεις σχετικά με την πραγματοποίηση επενδύσεων, τη μετεγκατάσταση δραστηριοτήτων ή τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης μπορούσαν να ληφθούν κατά τρόπο ώστε η εν λόγω βελγική οντότητα να πραγματοποιεί κέρδη τα οποία, εν συνεχεία, θα απαλλάσσονταν από φόρο στο Βέλγιο. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να προσαφθεί στην Επιτροπή ότι εκτίμησε ότι οι ενισχύσεις που χορηγήθηκαν με τις φορολογικές προαποφάσεις μπορούσαν να επηρεάσουν το εμπόριο μεταξύ των κρατών μελών και να νοθεύσουν ή να απειλήσουν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό.
Επιπλέον, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τους λόγους ακυρώσεως τους οποίους προέβαλαν το Βασίλειο του Βελγίου και οι προσφεύγουσες επιχειρήσεις και οι οποίοι αφορούν σφάλματα στα οποία υπέπεσε η Επιτροπή κατά τον προσδιορισμό των βελγικών οντοτήτων υπέρ των οποίων εκδόθηκαν προαποφάσεις, καθώς και των πολυεθνικών ομίλων στους οποίους αυτές ανήκουν ως δικαιούχων του επίμαχου καθεστώτος.
Επ’ αυτού, το Γενικό Δικαστήριο επισημαίνει ότι, στην προσβαλλόμενη απόφαση, η Επιτροπή υπογράμμισε τα στοιχεία τα οποία μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι υφίστανται, κατ’ αρχήν, δεσμοί ελέγχου εντός των πολυεθνικών ομίλων επιχειρήσεων στους οποίους ανήκουν οι βελγικές οντότητες υπέρ των οποίων εκδόθηκαν προαποφάσεις. Λαμβανομένων υπόψη των προμνησθέντων στοιχείων, η Επιτροπή δεν υπερέβη το ευρύ περιθώριο εκτίμησης που διαθέτει κρίνοντας ότι οι εν λόγω όμιλοι συνιστούν οικονομική ενότητα με τις εν λόγω οντότητες η οποία επωφελείται κρατικών ενισχύσεων δυνάμει του επίμαχου καθεστώτος, κατά την έννοια του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ. Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, η Επιτροπή δεν παραβίασε επίσης τις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της νομιμότητας διατάσσοντας την ανάκτηση των παράνομων ενισχύσεων από τους προμνησθέντες ομίλους.
Εξάλλου, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει επίσης ότι η Επιτροπή παρέσχε επεξηγήσεις, σύμφωνα με τη νομολογία, οι οποίες παρείχαν στο Βασίλειο του Βελγίου τη δυνατότητα να εξακριβώσει την ατομική κατάσταση κάθε ενδιαφερόμενης επιχείρησης όσον αφορά τόσο τους δικαιούχους από τους οποίους έπρεπε να ανακτηθούν οι ενισχύσεις όσο και το προς ανάκτηση ποσό.
Στο ίδιο πλαίσιο, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τα επιχειρήματα των προσφευγουσών επιχειρήσεων τα οποία αντλούνται από παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας καθόσον διατάχθηκε η ανάκτηση από όλους τους δικαιούχους, ανεξαρτήτως του μεγέθους, των πόρων και του βαθμού εξειδίκευσής τους. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι η ανάκτηση των κρατικών ενισχύσεων είναι η μόνη συνέπεια της έλλειψης νομιμότητας και της έλλειψης συμβατότητάς τους με τους κανόνες στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων, η εν λόγω ανάκτηση δεν μπορεί να εξαρτάται από την κατάσταση των δικαιούχων των ενισχύσεων.
Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει την αιτίαση των προσφευγουσών επιχειρήσεων η οποία αντλείται από το γεγονός ότι, διατάσσοντας την ανάκτηση ποσού ίσου με τον φόρο που θα είχε επιβαρύνει τα εισοδήματα των δικαιούχων εάν δεν υπήρχε προαπόφαση, χωρίς να λάβει υπόψη ενδεχόμενες προς τα άνω αναπροσαρμογές στις οποίες θα μπορούσε να έχει προβεί άλλη φορολογική διοίκηση σε σχέση με τα πλεονάζοντα κέρδη, η προσβαλλόμενη απόφαση επέβαλε υποχρέωση ανάκτησης ποσού το οποίο θα μπορούσε να είναι υψηλότερο από το πλεονέκτημα που έλαβαν οι δικαιούχοι.
Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο υπενθυμίζει, αφενός, ότι η Επιτροπή δεν υποχρεούται να προβεί σε ανάλυση της ενίσχυσης που χορηγήθηκε σε κάθε κατ’ ιδίαν περίπτωση βάσει καθεστώτος ενισχύσεων. Μόνο στο στάδιο της ανάκτησης των ενισχύσεων είναι αναγκαίο να ελέγχεται η κατ’ ιδίαν κατάσταση κάθε συγκεκριμένης επιχείρησης. Αφετέρου, και εν πάση περιπτώσει, η προσβαλλόμενη απόφαση ουδεμία ασκεί επιρροή στα δικαιώματα τα οποία θα μπορούσε να ασκήσει κάθε φορολογούμενος, δυνάμει των εφαρμοστέων συμβάσεων για την αποφυγή της διπλής φορολογίας, μεταξύ άλλων, προκειμένου να τύχει κατάλληλης αναπροσαρμογής των φορολογητέων κερδών του, κατόπιν προς τα άνω αναπροσαρμογής η οποία πραγματοποιήθηκε από τις φορολογικές αρχές άλλων δικαιοδοσιών.
(
1
)	Απόφαση (ΕΕ) 2016/1699 της Επιτροπής, της 11ης Ιανουαρίου 2016, σχετικά με το καθεστώς κρατικών ενισχύσεων όσον αφορά τη φορολογική απαλλαγή των πλεοναζόντων κερδών SA.37667 (2015/C) (πρώην 2015/NN) το οποίο έθεσε σε εφαρμογή το Βέλγιο (ΕΕ 2016, L 260, σ. 61, στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση).
(
2
)	Απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Βέλγιο και Magnetrol International κατά Επιτροπής (T‑131/16 και T‑263/16, EU:T:2019:91).
(
3
)	Απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 2021, Επιτροπή κατά Βελγίου και Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741).