61964C0024
Conclusies van de Advocaat-Generaal
J. GAND
3 november 1964
Vertaald uit het Frans
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
Ingevolge verwijzing door de Centrale Raad van Beroep, een Nederlandse rechterlijke instantie die in hoogste aanleg in zaken van sociale verzekering recht spreekt, wordt Uw Hof andermaal geroepen tot het doen van een uitspraak krachtens artikel 177 van het E.E.G.-Verdrag en wel over de interpretatie van enkele artikelen der verordening no. 3 inzake de sociale zekerheid van migrerende werknemers.
Ten einde de draagwijdte der aan U voorgelegde vragen te verduidelijken, dienen eerst — voor zover in verband met de onnauwkeurigheid van het dossier mogelijk — enkele feiten van het voor de Nederlandse rechter aanhangige geding, hetwelk tot verwijzing naar het Hof aanleiding gaf, te worden vastgesteld.
Mejuffrouw Dingemans, van Nederlandse nationaliteit, is achtereenvolgens in Duitsland en Nederland werkzaam geweest. In eerstgenoemd land was zij krachtens een wettelijke regeling van het type B in de zin van artikel 24, lid 1, sub b, der verordening (dat wil zeggen een regeling waarbij de uitkeringen in beginsel naar de duur van de vervulde tijdvakken worden berekend) verzekerd tegen invaliditeit en van 1946 af heeft zij maandelijks een Duitse invaliditeitsrente genoten. Toen zij daarna weer in Nederland ging werken, was zij aldaar ter zake van verzekering tegen invaliditeit premieplichtig krachtens de Invaliditeitswet van 5 juni 1913 — een eveneens tot het type B in de zin van artikel 24, lid 1, sub b, der verordening behorende wet — welke het recht op uitkering afhankelijk stelt van de voldoening van 150 weekpremies.
Mejuffrouw Dingemans schijnt — hoewel zij dit betwist — op 17 juli 1953 een verzoek tot toekenning van een Nederlandse invaliditeitsrente te hebben ingediend, welk verzoek op 1 februari 1955 werd afgewezen op grond van het feit dat zij ten tijde van de aanvraag het voorgeschreven aantal premies nog niet had voldaan. Toen dit aantal vervolgens op 27 februari 1955 was bereikt, diende zij opnieuw een verzoek in, dat met terugwerkende kracht tot op het tijdstip van de eerste aanvrage, te weten 17 juli 1953 werd toegewezen. Aangenomen werd namelijk dat zij op laatstgenoemd tijdstip het minimum aantal van 150 weekpremies had voldaan, mits althans, gelijk het Duits-Nederlandse Verdrag van 29 maart 1951 voorschrijft, de Duitse en Nederlandse verzekeringstijdvakken bij elkaar werden opgeteld.
Bij beschikking van de Raad van Arbeid d.d. 25 april 1956 werd haar derhalve een Nederlandse invaliditeitsrente, ingaande op 1 juli 1955, toegekend; de na die datum bepaalde weekpremies, 84 in getal, werden aan de Amsterdamse gemeentelijke dienst van sociale zaken gerestitueerd, blijkbaar zonder dat betrokkene daarvan in kennis werd gesteld.
De aanleiding tot het onderhavige geschil ontstond vervolgens door de uitvaardiging van een interimwet (Interimwet Invaliditeitsrentetrekkers, I.W.I.) van 19 december 1962, in werking getreden op 1 januari 1963, krachtens welke wet de aan invaliden toe te kennen uitkeringen, volgens een nog nader te bespreken wijze van berekening, werden aangevuld. Bij beschikking van 16 augustus 1963 heeft het bevoegde orgaan deze nieuwe uitkering aan mejuffrouw Dingemans toegekend, maar het bedrag daarvan pro rata vastgesteld en wel naar verhouding van de Nederlandse en de Duitse verzekeringstijdvakken, respectievelijk 66 en 381 weken, zulks met toepassing op het onderhavige geval van het bepaalde in artikel 28, lid 1, sub b, van verordening no. 3.
Toen mejuffrouw Dingemans daartegen in beroep kwam, heeft de Raad van Beroep te Amsterdam wèl de toepassing van artikel 28, lid 1, sub b, bevestigd, doch niet die van de leden 1, sub f en 3, van bedoeld artikel waarop betrokkene slechts aanspraak had kunnen maken voor zover op 17 juli 1953 — het tijdstip waarop het recht op een Nederlandse uitkering een aanvang nam — het ontstaan van dit recht niet mede afhankelijk was geweest van onder een andere — in casu de Duitse — wettelijke regeling vervulde verzekeringstijdvakken.
Gezien deze casuspositie heeft de Centrale Raad van Beroep, rechtdoende in hoger beroep, U met betrekking tot de uitlegging van verordening no. 3 de vier navolgende vragen gesteld, welke wij U in haar geheel mogen doen horen:
„1.
Moeten de artikelen 1 onder b, 2, lid 1, aanhef en onder b, en 3 der verordening no. 3 aldus worden uitgelegd, dat onder de daar bedoelde „wettelijke regelingen” ook is begrepen de Interimwet, hoewel deze wet tot stand is gekomen na de vaststelling der verordening en een mededeling als bedoeld in het tweede lid van genoemd artikel 3 niet heeft plaatsgehad ?
Bij bevestigende beantwoording der eerste vraag:
2.
Is de bijslag, bedoeld in hoofdstuk II der Interimwet — welke als zodanig op een vast bedrag per jaar, onafhankelijk van de duur der verzekeringstijdvakken, is gesteld, doch waarvan de invaliditeitsrente, waarop de bijslaggerechtigde aanspraak maakt en waarvan de hoogte wel afhankelijk is van de duur der verzekeringstijdvakken, deel uitmaakt —, een uitkering bij invaliditeit van het type B, als bedoeld in artikel 24, lid 1, der verordening ?
Bij ontkennende beantwoording der tweede vraag:
3.
Is de bijslag, bedoeld in hoofdstuk II der Interimwet, een uitkering bij invaliditeit van het type A, dan wel van het type A en het type B, als bedoeld in artikel 24, lid 1, van de verordening ?
4.
Indien de bijslag, bedoeld in hoofdstuk II der Interimwet, moet worden gezien als een uitkering bij invaliditeit van het type A, moet dan niettemin — zoals gedaagde met verwijzing naar vraag 2 van de brief van deze Raad aan het Hof van Justitie van de Europese Economische Gemeenschap d.d. 11 november 1963, no. A.W.W. 1963/4, 5, 8, 9, 12, 13, 14, 15, 25 en 26, subsidiair van mening is — bij de bepaling van het bedrag van de bijslag artikel 28, eerste lid, sub b, der verordening worden toegepast ?”
Wij hebben U deze vier vragen, ondanks haar omvang volledig voorgelegd ten einde U opmerkzaam te maken op de gedachtengang van de Nederlandse rechter. Deze vragen staan immers geenszins los van elkaar, doch vertonen een nauwe samenhang. Een ontkennend antwoord op de eerste zou beantwoording van de volgende onnodig maken, aangezien dit zou impliceren dat men zich hier buiten het toepassingsgebied van verordening no. 3 bevindt. Evenzo zou een bevestigend antwoord op de tweede vraag eo ipso een oplossing voor de derde vraag inhouden, doch de vierde overbodig maken, daar deze slechts subsidiair werd gesteld, namelijk voor het geval de tweede negatief zou worden beantwoord.
Zoals wij hierna nog zullen uiteenzetten, menen wij dat het Hof op de vierde vraag geen uitspraak behoeft te doen, hoewel dit de meest belangwekkende is.
De eerste vraag, welke op de aard van de „wettelijke regeling” als bedoeld in de artikelen 1, b en volgende van de verordening betrekking heeft, is — doch ditmaal wat de invaliditeit betreft — dezelfde vraag als U in de zaak no. 100-63 op het stuk van verzekering bij overlijden werd voorgelegd; de toen door U gegeven oplossing moet thans op dezelfde gronden tot een bevestigend antwoord leiden.
Met de in de verordening gebezigde term „wettelijke regeling” zijn ook — dit volgt trouwens uitdrukkelijk uit artikel 1, sub b — de wetten bedoeld welke na de verordening zelf in werking zijn getreden, zelfs indien de mededeling als bedoeld in artikel 3, lid 2, achterwege is gebleven. In het onderhavige geval bestrijkt de Interimwet van 19 december 1962 een van de in artikel 2 genoemde gebieden van sociale zekerheid, namelijk „de uitkeringen in geval van invaliditeit, met inbegrip van die welke ten doel hebben de arbeidsgeschiktheid te handhaven of te verbeteren, doch met uitzondering van die welke in geval van arbeidsongevallen of beroepsziekten worden verleend”.
De door artikel 3 opgelegde verplichting tot het doen van mededeling geldt anderzijds slechts, wanneer een nieuwe wettelijke regeling een wijziging van bijlage B noodzakelijk maakt. Dit is niet het geval wanneer die nieuwe wet reeds onder een van de in de bijlage genoemde rubrieken valt. De Interimwet nu valt kennelijk onder de rubriek „invaliditeitsverzekering, met inbegrip van de bijslagen op de renten”, als bedoeld onder b) van de rubriek Nederland.
De tweede en derde vraag moeten tegelijk behandeld worden. Zij hebben betrekking op de aard van de bijslag, bedoeld in hoofdstuk II van de Interimwet. Is dit een uitkering in geval van invaliditeit van het type B, als bedoeld in artikel 24, lid 1, van de verordening? Zo niet, moet deze bijslag dan worden beschouwd als een uitkering in geval van invaliditeit van het type A, of van het type A en van het type B, als bedoeld in dat lid.
Op deze formulering, waaruit men zou kunnen afleiden dat voor de Centrale Raad een uitkering van gemengde aard kan zijn, dus tegelijkertijd tot het type A èn het type B behoren, behoeft geen acht te worden geslagen. Zij is een vergissing, die op een verkeerd begrip van de strekking van artikel 24 der verordening berust. Genoemd artikel, dat deel uitmaakt van het hoofdstuk over invaliditeit, behelst voor de vaststelling van uitkeringen drie regelingen, al naargelang de verzekerde tijdvakken heeft vervuld, hetzij uitsluitend op grond van wettelijke bepalingen van het type A, volgens welke de uitkeringen in beginsel worden berekend onafhankelijk van de duur van de vervulde tijdvakken, hetzij uitsluitend op grond van wettelijke bepalingen van het type B, volgens welke de uitkeringen in tegendeel afhangen van de duur van de vervulde dan wel op grond van wettelijke regelingen van het type A en van het type B. Voor de beide laatste gevallen tijdvakken, — dat wil zeggen wanneer de verzekerde uitsluitend of gedeeltelijk tijdvakken op grond van een wettelijke regeling van het type B heeft vervuld — verklaart artikel 26 het bepaalde in artikelen 27 en volgende ten aanzien van de berekening der uitkeringen, met name die betreffende de pro rata-berekeningen, analogisch van toepassing op invaliditeit.
In haar opmerkingen betwijfelt de Commissie van de E.E.G. dan ook de juistheid van deze beide vragen, welke volgens de Nederlandse rechter dienen te worden beantwoord alvorens over de toepasselijkheid van artikel 28, lid 1, sub b, kan worden geoordeeld. De omstandigheid dat mejuffrouw Dingemans in Duitsland, waar wettelijke regelingen van het type B gelden, verzekeringstijdvakken heeft vervuld, vormt voldoende grond voor de toepasselijkheid — zij het onder nader te bepalen voorwaarden — van de artikelen 27 en 28; het doet er dan weinig toe of de Interimwet van het type A dan wel van B is. Maar in Uw rechtspraak werd steeds het standpunt ingenomen dat de overwegingen welke de nationale rechter hebben geleid tot het voorleggen van een prejudiciële vraag, niet ter beordening. Doch, om Uw antwoord voor de Raad van enig nut te inderdaad een vraag betreft in de zin van artikel 177, dat wil zeggen een vraag nopens de interpretatie van het E.E.G.-Verdrag of van een gemeenschapsverordening.
Maar gaat het hier, aldus vervolgt de Commissie, niet veeleer om interpretatie van een nationale wet dan van gemeenschapsrecht? De Centrale Raad van Beroep zou U in feite een oordeel vragen over de aard van het door de Nederlandse wetgever gevolgde systeem inzake de berekening der uitkeringen, hetgeen tot de bevoegdheid van de nationale rechter behoort. Nu staat vast — de eerdere uitspraken van het Hof bevestigen dit — dat deze rechter, die zowel op zijn eigen wetgeving als het gemeenschapsrecht acht moet slaan, veelal moeilijkheden ondervindt de aan U te stellen vragen zo abstract en in algemene bewoordingen te formuleren, als voor een verwijzing vereist is. In het onderhavige geval zou men kunnen aannemen dat de Centrale Raad U wilde vragen, wat precies de betekenis is van de begrippen „wettelijke regelingen van het type A” of „van het type B”, als bedoeld in artikel 24, lid 1, der verordening. Doch, om Uw antwoord voor de Raad van enig nut te doen zijn, moet dit probleem worden onderzocht in verband met de wettelijke voorschriften welke de aanleiding vormden voor de vraag.
Volgens de Invaliditeitswet, op grond waarvan mejuffrouw Dingemans een uitkering ontving, wordt het bedrag van de invaliditeitsrente bepaald op grond van de duur der verzekeringstijdvakken. De Interim wet verleent een bijslag, welke naar de bewoordingen van artikel 5 dier wet aldus wordt berekend : „De bijslag wordt gesteld op een zodanig bedrag, dat bijslag en invaliditeitsrente te zamen voor een rentetrekker, ingedeeld in invaliditeitsklasse A, f 3924, — per jaar bedragen”.
Met andere woorden, het totale door de rentetrekker te ontvangen bedrag wordt vastgesteld naar gelang van de graad van arbeidsongeschiktheid (ingedeeld in de klassen A, B en C) en nièt op grond van de vervulde verzekeringstijdvakken. Wat de bijslag krachtens de Interimwet betreft, deze vormt het verschil tussen de totale uitkering en de rente, welke varieert naar gelang van de vervulde tijdvakken. Van deze laatste hangt de bijslag derhalve, althans indirect, af.
Waar vindt men nu het antwoord op de vraag of het hier een wettelijke regeling van het type B dan wel A betreft?
Keren wij terug tot artikel 24 van verordening no. 3. In lid 2 wordt bepaald dat bijlage F, voor elke Lid-Staat, een opsomming geeft van de wettelijke regelingen van het type A en van het type B, welke op zijn grondgebied of een deel daarvan op het tijdstip van de inwerkingtreding der verordening van kracht zijn. Aan het slot wordt bepaald dat iedere Lid-Staat van elke wijziging, welke als gevolg van een nieuwe wettelijke regeling in bijlage F moet worden aangebracht, mededeling zal doen. Deze kennisgeving dient binnen drie maanden na de bekendmaking van de nieuwe regeling te worden gericht tot de Voorzitter van de Raad van de E.E.G., die haar aan de E.E.G.-Commissie, de Hoge Autoriteit van de E.G.K.S. en de Lid-Staten doorgeeft.
Anderzijds wordt in artikel 50 der verordening bepaald dat de in de verschillende artikelen, waaronder artikel 24, bedoelde bijlagen — met inbegrip van de eventueel in die bijlagen aangebrachte wijzigingen of veranderingen — een wezenlijk bestanddeel van de verordening uitmaken.
Volgens de oorspronkelijke tekst van bijlage F was de wettelijke regeling in Nederland van het type B. Destijds betrof het echter de Invaliditeitswet van 1913. Bij achterwege blijven van een eventuele wijziging van deze bijlage ingevolge de Interimwet zou men zich kunnen afvragen of deze nieuwe, na verordening no. 3 tot stand gekomen wet, mogelijk een ander karakter heeft dan de oude. En, mèt de E.E.G.-Commissie, neigden wij er aanvankelijk toe de wet onder type A te rangschikken. Het totale bedrag van de uitkering, dat wil zeggen hetgeen de verzekerde uiteindelijk ontvangt, hangt uitsluitend van de invaliditeitsgraad af. Dat dit totaal uit twee onderdelen is samengesteld, namelijk de rechtstreeks met de verzekeringstijdvakken verband houdende rente, alsmede de „bijslag” welke daarmede slechts indirect samenhangt, doet nauwelijks ter zake, want nu het eindbedrag voor een bepaalde invaliditeitsgraad vaststaat, zal die bijslag hoger zijn naarmate de rente geringer is.
Evenwel is in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen d.d. 14 februari 1964 — dus nog vóór de dagtekening van het vonnis waarbij U de prejudiciële beslissing gevraagd werd — ten aanzien van Nederland een wijziging van bijlage F opgenomen, waarvan de tekst als volgt luidt:
„De wettelijke regeling is van het type B, met uitzondering van het pensioenstelsel van de mijnwerkers, voor zover dit betrekking heeft op invaliditeitsuitkeringen, toe te kennen aan verzekerden, die de deelname aan dit stelsel na 31 december 1962 hebben beëindigd en recht hebben op een uitkering ingevolge de Interimwet Invaliditeitsrentetrekkers. De aan deze groep verzekerden toe te kennen invaliditeitsuitkering krachtens het pensioenstelsel van de mijnwerkers is van het type A.”
De wettelijke regeling in Nederland op het gebied van invaliditeit is derhalve, met uitzondering van die voor bepaalde mijnwerkers, van het type B. Het is duidelijk dat de zojuist geciteerde bekendmaking waarbij bijlage F is gewijzigd, juist werd gedaan om iedere twijfel welke door de uitvaardiging van de Interimwet op 19 december 1962 mocht rijzen, weg te nemen en de kwalificatie van deze nieuwe wet te regelen.
Toch is het goed hier een ogenblik bij deze eigenaardige procedure en haar gevolgen stil te staan. Ongetwijfeld kan worden aangenomen dat de oorspronkelijke tekst van bijlage F door iedere Lid-Staat afzonderlijk, voor zover het hem aanging, is opgesteld; niettemin kon de omstandigheid dat de verordening van de Raad afkomstig was, aan de bijlagen een gemeenschapskarakter verlenen op gelijke voet als de verordening zelve. Merkwaardig is nu dat de wijzigingen in deze bijlagen van de Lid-Staten zelf uitgaan. Weliswaar geven die Staten daarvan aan de Voorzitter van de Raad kennis, maar dit is slechts een mededeling en uit niets blijkt, dat aan een bekrachtiging of controle van de zijde der gemeenschapsorganen werd gedacht. Toch vormen, zoals gezegd, de „wijzigingen” in de bijlagen volgens de bewoordingen van artikel 50 een wezenlijk bestanddeel van verordening no. 3.
Hiermede schijn ons het vraagstuk opgelost te zijn. Immers, gelijk reeds gezegd, de bijslag is de uitkering, voorzien in de Interimwet, welke behoort tot de Nederlandse „wettelijke regeling” inzake invaliditeit en vormt derhalve een invaliditeitsuitkering van het type B, als bedoeld in artikel 24, lid 1, van de verordening. De tweede vraag wordt dus in bevestigende zin beantwoord.
Thans dient nog te worden onderzocht welke gevolgen dit antwoord voor de volgende vragen heeft.
De derde vraag is U voorgelegd voor het geval de tweede ontkennend zou worden beantwoord. Zij is dus van subsidiaire en zelfs van voorwaardelijke aard. Wanneer Uw antwoord op de tweede vraag bevestigend luidt, moet de derde als ingetrokken en dus als niet aan U voorgelegd worden beschouwd, zodat zij niet beantwoord behoeft te worden.
Dit punt is overigens van weinig belang, want omdat beide vragen als het ware de twee zijden van een medaille vormden, ligt in het bevestigend antwoord op de tweede, het ontkennend antwoord op de derde besloten. Ernstiger kunnen de gevolgen zijn waar het de vierde vraag betreft; ik moge haar daarom nogmaals laten volgen: „Indien de bijslag, bedoeld in hoofdstuk II der Invaliditeitswet, moet worden gezien als een uitkering bij invaliditeit van het type A, moet dan niettemin bij de bepaling van het bedrag van de bijslag artikel 28, eerste lid, sub b, der verordening worden toegepast?” Met andere woorden, hier wordt U het probleem van de pro rata-berekening voorgelegd, doch, zoals gezegd, slechts voor het geval die uitkering tot het type A gerekend moet worden, hetgeen dus betekent dat men de vraag als vervallen kan beschouwen indien de uitkering van het type B zou zijn.
Nu behoeft het Hof stellig niet te onderzoeken, of een bepaalde vraag voor de oplossing van een geschil al dan niet noodzakelijk is. Zodra een vraag aan U is voorgelegd, moet Gij deze beantwoorden, doch indien zij U slechts voorwaardelijk wordt gesteld, doet het niet-vervuld zijn van de voorwaarde tevens de vraag verdwijnen, en zulks is naar ons oordeel hier het geval. Wij miskennen geenszins de aan zodanige oplossing verbonden bezwaren, immers zij laat gegevens waarop de Nederlandse rechter bij zijn beslissing wellicht acht zou hebben geslagen, in het duister. Tenzij men echter de vierde vraag, in de vorm waarin zij U is voorgelegd, volledig wijzigt, behoeft Gij haar ons inziens niet te beantwoorden.
Anders zou dit slechts zijn indien Gij, ongeacht de bewoordingen van bijlage F, van oordeel zoudt zijn dat de bij de Interimwet gegeven regeling toch tot het type A behoort. Met het oog op deze mogelijkheid willen wij nog kort op die vierde vraag ingaan. De Nederlandse rechter heeft daarin verwezen naar de tweede vraag, vervat in zijn brief van 11 november 1963, welke tot Uw arrest van 15 juli j.l., no. 100-63, heeft geleid.
Zoals U bekend, was deze vraag van 11 november 1963, waarnaar de Centrale Raad van Beroep verwijst, tweeledig. Zij zag enerzijds op het bestaan van een noodzakelijk verband tussen artikel 27 en artikel 28, lid 1, sub b; anderzijds op de toepassing van laatstgenoemd artikel op een wettelijke regeling, krachtens welke het bedrag van een uitkering niet van de duur der verzekering afhankelijk is.
Indien de Centrale Raad van Beroep hiermede heeft bedoeld U te vragen of de voor verzekering bij overlijden geldende bepalingen eveneens op het gebied van de invaliditeit van kracht zijn, is het antwoord op sommige punten niet twijfelachtig. Enerzijds verklaart artikel 26 het bepaalde in de artikelen 27 en 28 naar analogie van toepassing op gevallen van invaliditeit, tenzij de verzekeringstijdvakken door de betrokkene uitsluitend overeenkomstig een wettelijke regeling van het type A werden vervuld. Anderzijds werd bij Uw arrest no. 100-63 — met een beroep op de geest van de artikelen 48-51 van het E.E.G.-Verdrag, welke de grondslag vormen voor de regelingen inzake de sociale zekerheid — aan artikel 28 van de verordening no. 3 een volledige en ruime interpretatie gegeven. Dit met artikel 27 samenhangende artikel is slechts van toepassing bij het verkrijgen, het behoud of het herstel van het recht op uitkeringen, als bedoeld in artikel 27. Het komt derhalve slechts in aanmerking voor die gevallen, waarin de verzekerden op grond van de verordening recht hebben op prestaties, welke minstens gelijk zijn aan het totaalbedrag der uitkeringen welke zij in elk land krachtens de voor hen geldende regeling zouden genieten en wel los van verordening no. 3 of andere gemeenschapsregelingen.
De vraag of het bepaalde in artikel 28 van toepassing is op een wettelijke regeling waarbij het bedrag der uitkeringen niet van de duur van de verzekering afhankelijk is — dus een van het type A— wordt in Uw arrest bevestigend beantwoord. Weliswaar geschiedde dit ten aanzien van een geval waarbij een beroep kon worden gedaan op verordening no. 130 van de Raad, doch het dictum van Uw arrest is zeer ruim, waar het beslist dat „het bepaalde in artikel 28 van toepassing is op een wettelijke regeling, waarbij het bedrag der uitkeringen niet van de duur der verzekeringen afhangt”. En met de Commissie zijn wij van oordeel dat toepassing van artikel 28, lid 1, sub b, te billijken is voor een wettelijke regeling van het type A, zelfs los van verordening no. 130, dus uitsluitend op grond van verordening no. 3.
Maar, gelijk U bekend, geldt voor toepassing van genoemd artikel de prealabele voorwaarde, dat er sprake is van het verkrijgen, het behoud of het herstel van het recht op uitkeringen. Om de gestelde vraag volledig en doeltreffend te kunnen beantwoorden, zouden dus de voorwaarden moeten worden onderzocht waaraan de uitkering krachtens de Interimwet is onderworpen. Moet men nu op grond van het feit, dat zij, die een invaliditeitsrente genieten, recht hebben op een uitkering krachtens de Interimwet, dezelfde voorwaarden ten aanzien van de duur der verzekering doen gelden als voor de invaliditeitswet en, zo nodig, de onder verschillende wettelijke regelingen vervulde tijdvakken samentellen?
Of is, gelijk de Commissie stelt, de hoedanigheid van rentetrekker krachtens de Invaliditeitswet voldoende? Dit is stellig een dubieuze vraag, maar bovenal een, die niet tot Uw competentie behoort; zij raakt immers in de eerste plaats de interpretatie van de Nederlandse wet.
Wij zien derhalve niet hoe de vierde vraag op juiste en afdoende wijze beantwoord moet worden, gesteld al dat een antwoord geboden was. Wij hebben U echter reeds de redenen uiteengezet waarom het Hof, nog vóór dit punt ter sprake is gekomen, van verdere uitlegging af zal moeten zien.
Wij concluderen derhalve dat slechts de beide eerste vragen van de Centrale Raad van Beroep beantwoord behoeven te worden en wel als volgt:
Eerste vraag: de term „wettelijke regeling” als bedoeld in de artikelen 1, sub b, 2 en 3, van verordening no. 3 omvat ook de Interimwet.
Tweede vraag: de bijslag bedoeld in hoofdstuk II der Interimwet maakt deel uit van een wettelijke regeling van het type B in de zin van artikel 24, lid 1, van de verordening.
Voorts concluderen wij, dat de Centrale Raad van Beroep uitspraak zal doen omtrent de kosten van het geding voor Uw Hof.