Voorlopige editie
BESCHIKKING VAN HET HOF (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen)
18 november 2025 (*)
„ Hogere voorziening – Uniemerk – Toelating van hogere voorzieningen – Artikel 170 ter van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Verzoek dat het belang van een vraag voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht aantoont – Toelating van de hogere voorziening ”
In zaak C‑411/25 P,
betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 20 juni 2025,
Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), vertegenwoordigd door D. Gája, D. Hanf en D. Stoyanova-Valchanova als gemachtigden,
rekwirant,
andere partijen in de procedure:
Versiontech Inc., gevestigd te Brooklyn (Verenigde Staten),
verzoekster in eerste aanleg,
Verizon Trademark Services LLC, gevestigd te Washington DC (Verenigde Staten),
interveniënte in eerste aanleg,
geeft
HET HOF (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen),
samengesteld als volgt: T. von Danwitz, vicepresident van het Hof, M. Gavalec en Z. Csehi (rapporteur), rechters,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op het voorstel van de rechter-rapporteur en advocaat-generaal A. Rantos gehoord,
de navolgende
Beschikking
1        Met zijn hogere voorziening verzoekt het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 30 april 2025, Versiontech/EUIPO – Verizon Trademark Services (Versiontech) (T‑242/24, niet gepubliceerd, EU:T:2025:422; hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 maart 2024 (zaak R 31/2023‑1) (hierna: „litigieuze beslissing”) inzake een nietigheidsprocedure tussen Verizon Trademark Services LLC en Versiontech Inc.
heeft vernietigd.
Verzoek om toelating van de hogere voorziening
2        Artikel 58 bis, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie bepaalt dat een hogere voorziening tegen een uitspraak van het Gerecht over een besluit van een onafhankelijke kamer van beroep van het EUIPO niet wordt behandeld, tenzij het Hof eerst beslist dat het daarvan kennis moet kunnen nemen.
3        Volgens artikel 58 bis, derde alinea, van dat Statuut wordt de hogere voorziening overeenkomstig de bepalingen van het Reglement voor de procesvoering van het Hof geheel of gedeeltelijk toegelaten wanneer daarbij een vraag aan de orde komt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.
4        Volgens artikel 170 bis, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering voegt de rekwirant in de gevallen bedoeld in artikel 58 bis, eerste alinea, van voornoemd Statuut bij zijn verzoekschrift een verzoek om toelating van de hogere voorziening waarin hij uiteenzet welke vraag die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht de hogere voorziening doet rijzen en dat alle gegevens bevat die het Hof nodig heeft om op dit verzoek uitspraak te doen.
5        Artikel 170 ter, leden 1 en 3, van dat Reglement bepaalt dat het Hof zo spoedig mogelijk bij met redenen omklede beschikking uitspraak doet op het verzoek om toelating van de hogere voorziening.
Argumenten van rekwirant
6        Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening
voert rekwirant aan dat het enige middel van zijn hogere voorziening, dat verband houdt met de schending van artikel 72, lid 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk
(PB 2017, L 154, blz. 1), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 1, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk
(PB 2009, L 78, blz. 1), een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.
7        In de eerste plaats betoogt het EUIPO dat het Gerecht in punt 69 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat was voldaan aan de voorwaarden voor de uitoefening van zijn bevoegdheid tot wijziging van de beslissing van de kamer van beroep krachtens artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001. In dit verband verwijt het EUIPO het Gerecht dat het heeft geoordeeld dat de kamer van beroep een standpunt had ingenomen over de vraag of er sprake was van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 tussen de conflicterende merken,
terwijl uit de punten 22 en 60 van het bestreden arrest blijkt dat die kamer deze vraag uitsluitend had onderzocht met betrekking tot de perceptie van het Duitstalige deel van het relevante publiek van de Europese Unie, zonder deze vraag feitelijk of juridisch te beoordelen voor het niet-Duitstalige deel van dit publiek.
8        In de tweede plaats heeft het Gerecht volgens het EUIPO in punt 70 van het bestreden arrest zijn bevoegdheid tot wijziging bijgevolg uitgeoefend in strijd met artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001. Bij gebreke van enig bewijs, feitelijk en rechtens, van het verwarringsgevaar voor het niet-Duitstalige deel van het relevante publiek, kon het Gerecht immers niet oordelen dat de kamer van beroep verplicht was om vast te stellen dat er in de Unie geen gevaar voor verwarring van de betrokken merken bestond.
9        In dit verband preciseert het EUIPO dat het bestaan van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 weliswaar rechtsgeldig uitsluitend kon worden gebaseerd op de perceptie van het Duitstalige publiek als een niet te verwaarlozen deel van het relevante publiek, maar dat dit niet gold voor de vaststelling door het Gerecht in punt 64 van het bestreden arrest dat er geen verwarringsgevaar bestond, aangezien voor een dergelijke vaststelling is vereist dat een dergelijk gevaar vooraf voor het gehele relevante publiek van de Unie wordt uitgesloten. Wat dat betreft verwijst het EUIPO naar het arrest van het Hof van 18 september 2008, Armacell/BHIM (C‑514/06 P, EU:C:2008:511, punten 54‑57), en naar het arrest van het Gerecht van 25 oktober 2023, Quantic Dream/EUIPO – Quentia (Q) (T‑458/21, niet gepubliceerd, EU:T:2023:671, punt 73). Het EUIPO is van mening dat het feit dat de vordering tot nietigverklaring van het merk VersionTech is afgewezen zonder dat was aangetoond dat er geen verwarringsgevaar bestond tussen dit merk en het oudere Uniemerk VERIZON op het gehele grondgebied waarop dit laatste merk bescherming genoot, betekent dat het oudere merk de door verordening nr. 207/2009 verleende bescherming verliest.
10      Het EUIPO voegt hieraan toe dat, zelfs indien de beoordeling van het Gerecht in punt 64 van het bestreden arrest aldus moet worden opgevat dat het Gerecht impliciet maar noodzakelijkerwijs ook rekening heeft gehouden met de perceptie van het niet-Duitstalige deel van het relevante publiek, de wijziging van de litigieuze beslissing door het bestreden arrest tot gevolg heeft dat die beslissing wordt vervangen op basis van een feitelijke en juridische beoordeling van het verwarringsgevaar tussen de conflicterende merken voor het niet-Duitstalige deel van het relevante publiek, terwijl de kamer van beroep een dergelijke beoordeling nog niet had verricht.
11      Gelet op deze elementen voert het EUIPO aan dat de bevoegdheid tot wijziging niet als resultaat mag hebben dat het Gerecht voor het eerst feiten of bewijzen beoordeelt die de kamer van beroep nog niet heeft onderzocht (zie met name arrest van 23 januari 2025, EUIPO/Neoperl, C‑93/23 P, EU:C:2025:33, punt 70)
of, a fortiori, een beslissing van de kamer van beroep wijzigt waarbij dergelijke feiten of bewijzen, zoals die welke in casu betrekking hebben op de perceptie van de conflicterende merken door het niet-Duitstalige relevante publiek van de Unie, niet werden onderzocht.
12      Voorts betoogt het EUIPO ten eerste dat het bestreden arrest afbreuk doet aan een van de juridisch beschermde belangen van het EUIPO, aangezien het Gerecht, door de litigieuze beslissing te wijzigen, voorbijgaat aan de exclusieve en specifieke bevoegdheid van de kamer van beroep tot herziening van de beslissing van de nietigheidsafdeling met betrekking tot de vaststelling door deze laatste dat er een verwarringsgevaar tussen de conflicterende merken bestaat voor het niet-Duitstalige deel van het relevante publiek, en die kamer definitief de mogelijkheid ontneemt om die bevoegdheid uit te oefenen. Het EUIPO voert ten tweede aan dat dit arrest tevens afbreuk doet aan de effectieve en bijzondere rechterlijke bescherming die het merkenrecht verleent aan de interveniërende partij in eerste aanleg, aangezien die partij door de wijziging van de litigieuze beslissing een dergelijk onafhankelijk onderzoek door de kamer van beroep verliest.
13      Wat het belang betreft van de door zijn hogere voorziening opgeworpen vraag in de zin van artikel 58 bis, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, herinnert het EUIPO er vooraf aan dat het Hof bij beschikking van 11 juli 2023, EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2023:601, punten 24‑38), heeft geoordeeld
dat de vaststelling van de omvang en de voorwaarden voor de uitoefening van de bij artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001 verleende bevoegdheid tot wijziging, een vraag is die de reikwijdte van het bestreden arrest, en uiteindelijk van de hogere voorziening, te buiten gaat, aangezien daarbij een vraag aan de orde komt
„die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht”.
14      Wat dat betreft betoogt het EUIPO ten eerste dat de hogere voorziening een
horizontale vraag van procedurele aard opwerpt die betrekking heeft op alle zaken waarin de beslissingen van de kamers van beroep van het EUIPO inzake merken en modellen door het Gerecht worden getoetst op hun rechtmatigheid.
15      Ten tweede is die vraag volgens het EUIPO van constitutionele aard. Bij de uitoefening van de bevoegdheden die bij artikel 13, lid 2, VEU aan het Gerecht zijn toegekend, is het Gerecht immers juridisch verplicht om te handelen binnen de grenzen van de bevoegdheden die hem bij artikel 263 VWEU en artikel 72 van verordening 2017/1001 zijn toegekend.
16      Ten derde is het EUIPO van mening dat de opgeworpen vraag betrekking heeft op de specifieke rol van de onafhankelijke kamers van beroep binnen het stelsel van volledige, doeltreffende en meerlagige rechtsbescherming tegen de beslissingen van het EUIPO.
17      Ten vierde stelt het EUIPO dat die
vraag van structureel belang is voor het specifieke stelsel van rechtsbescherming tegen beslissingen van het EUIPO. Om te beginnen vormt het feit dat het Gerecht zijn wijzigingsbevoegdheid te buiten is gegaan immers een schending van de exclusieve oorspronkelijke bevoegdheid van de kamers van beroep van het EUIPO om de beslissingen van het EUIPO te toetsen. Voorts beperkt dit volgens het EUIPO de rechtsbescherming van de personen die door de beslissingen van het EUIPO worden geraakt, omdat zij een specifieke beroepsinstantie verliezen.
18      Ten vijfde is het EUIPO van mening dat de benadering van het Gerecht in het bestreden arrest leidt tot een risico van rechtsonzekerheid, aangezien dit arrest is gewezen ondanks de recente en uitdrukkelijke verduidelijking die het Hof in de punten 70 en 71 van het arrest van 23 januari 2025, EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2025:33), heeft verstrekt. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat de wijzigingsbevoegdheid van artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001
niet als resultaat mag hebben dat het Gerecht feiten of bewijzen die de kamer van beroep nog niet had onderzocht, voor het eerst beoordeelt, aangezien anders kennelijk zou worden voorbijgegaan aan het bindende institutionele kader waarin die bevoegdheid is verankerd.
19      Ten zesde stelt het EUIPO dat de opgeworpen vraag belangrijk is voor de rechtsbescherming tegen beslissingen van andere agentschappen van de Unie waarvoor de Uniewetgever – in de zin van artikel 263, vijfde alinea, VWEU – dwingend heeft voorzien in een specifieke, volledige en voorafgaande toetsing door een onafhankelijke kamer van beroep.
Beoordeling door het Hof
20      Vooraf moet worden opgemerkt dat het aan rekwirant staat om aan te tonen dat de vragen die hij met zijn hogere voorziening aan de orde stelt belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht (beschikkingen van 10 december 2021, EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, punt 20, en 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 14).
21      Bovendien moet blijkens artikel 58 bis, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, junctis
artikel 170 bis, lid 1, en artikel 170 ter, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering het verzoek om toelating van de hogere voorziening alle gegevens bevatten die het Hof nodig heeft om uitspraak te doen over de toelating van de hogere voorziening en om, indien deze ten dele wordt toegelaten, vast te stellen op welke middelen of onderdelen van de hogere voorziening de memorie van antwoord betrekking dient te hebben. Aangezien de in artikel 58 bis van dit Statuut vervatte regeling voor de voorafgaande toelating van hogere voorzieningen ertoe strekt de toetsing door het Hof te beperken tot vragen die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, dient het Hof in het kader van de hogere voorziening immers alleen de middelen te behandelen die dergelijke vragen opwerpen en die door de rekwirant zijn bewezen
(beschikkingen van 10 december 2021, EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, punt 21, en 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 15).
22      Een verzoek om toelating van een hogere voorziening moet dus in ieder geval duidelijk en nauwkeurig aangeven op welke middelen de hogere voorziening is gebaseerd, met dezelfde nauwkeurigheid en duidelijkheid de door elk middel opgeworpen rechtsvraag vermelden, preciseren of die vraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, en specifiek aangeven waarom voornoemde vraag belangrijk is in het licht van het aangevoerde criterium. Wat in het bijzonder de middelen van de hogere voorziening betreft, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening preciseren welke bepaling van het Unierecht of welke rechtspraak door het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, zou zijn geschonden, een beknopte uiteenzetting geven van de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk zou hebben gegeven, en aangeven in hoeverre deze onjuiste opvatting van invloed is geweest op de uitkomst van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht. Wanneer de aangevoerde onjuiste rechtsopvatting voortvloeit uit niet-naleving van de rechtspraak, moet het verzoek om toelating van de hogere voorziening op beknopte, maar duidelijke en nauwkeurige wijze uiteenzetten, ten eerste, waarin de gestelde tegenstrijdigheid ligt – door zowel de door de rekwirant bestreden punten van het arrest of de beschikking waartegen de hogere voorziening is gericht, als de punten van de beslissing van het Hof of het Gerecht die niet zouden zijn nageleefd, aan te duiden – en, ten tweede, om welke concrete redenen een dergelijke tegenstrijdigheid een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht
(beschikkingen van 10 december 2021, EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, punt 22, en 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 16).
23      Overeenkomstig het beginsel dat de bewijslast rust op de indiener van een verzoek om toelating van een hogere voorziening, moet de rekwirant aantonen dat zijn hogere voorziening – los van de daarin aangevoerde rechtsvragen – een of meerdere vragen opwerpt die belangrijk zijn voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht, die de context van het arrest waartegen de hogere voorziening is gericht, en uiteindelijk ook de context van zijn hogere voorziening, overstijgt (zie met name beschikkingen van 30 januari 2023, bonnanwalt/EUIPO, C‑580/22 P, EU:C:2023:126, punt 15, en 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 17).
24      Dit bewijs houdt als zodanig in dat zowel het bestaan als het belang van dergelijke vragen moet worden aangetoond door middel van concrete gegevens die eigen zijn aan het betrokken geval, en niet alleen met algemene argumenten
(beschikkingen van 30 januari 2023, bonnanwalt/EUIPO, C‑580/22 P, EU:C:2023:126, punt 16, en 29 april 2025, SC/Eulex Kosovo, C‑881/24 P, EU:C:2025:313, punt 18).
25      In casu moet in de eerste plaats worden vastgesteld dat het verzoek om toelating van de hogere voorziening nauwkeurig en duidelijk het enige middel vermeldt dat in het kader van de hogere voorziening is aangevoerd, namelijk schending van artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001, gelezen in samenhang met artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 1, lid 2, van verordening nr. 207/2009.
26      In het bijzonder identificeert het EUIPO in zijn verzoek om toelating van de hogere voorziening zowel de punten van het bestreden arrest die het betwist, als de Unierechtelijke bepalingen die volgens het EUIPO zijn geschonden en de onjuiste rechtsopvatting waarvan het Gerecht blijk heeft gegeven.
27      Zoals in punt 7 van de onderhavige beschikking is opgemerkt,
verwijt het EUIPO het Gerecht dat het in punt 69 van het bestreden arrest van oordeel was dat was voldaan aan de voorwaarden om zijn bevoegdheid tot wijziging van de beslissing van de kamer van beroep krachtens artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001 uit te oefenen. Het heeft namelijk geoordeeld dat de kamer van beroep in de litigieuze beslissing een standpunt had ingenomen over de vraag of er sprake was van verwarringsgevaar tussen de conflicterende merken in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009, terwijl deze kamer die vraag, zoals blijkt uit de punten 22 en 60 van het bestreden arrest, uitsluitend had onderzocht met betrekking tot de perceptie van het Duitstalige deel van het relevante publiek van de Unie, zonder die vraag feitelijk of juridisch te beoordelen voor het niet-Duitstalige deel van dit publiek.
28      Daarnaast verwijt het EUIPO het Gerecht dat het, zoals uiteengezet in de punten 8 tot en met 11 van de onderhavige beschikking,
bijgevolg in punt 70 van het bestreden arrest de litigieuze beslissing heeft gewijzigd in strijd met artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001.
29      In dit verband
merkt het EUIPO op dat bij gebreke van enig bewijs door de betrokken partijen, feitelijk en rechtens, van het verwarringsgevaar voor het niet-Duitstalige deel van het relevante publiek van de Unie, het Gerecht niet kon oordelen dat de kamer van beroep verplicht was vast te stellen dat er in de Unie geen gevaar voor verwarring tussen de betrokken merken bestond.
30      Bovendien geeft het EUIPO onder verwijzing naar het arrest van 18 september 2008, Armacell/BHIM (C‑514/06 P, EU:C:2008:511, punten 54 tot en met 57),
aan dat het bestaan van verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 weliswaar rechtsgeldig uitsluitend kon worden gebaseerd op de perceptie van het Duitstalige publiek als een niet te verwaarlozen deel van het relevante publiek van de Unie, maar dat dit niet gold voor de beoordeling door het Gerecht in punt 64 van het bestreden arrest inzake het ontbreken van verwarringsgevaar, aangezien voor een dergelijke beoordeling vooraf een dergelijk gevaar moet worden uitgesloten voor het gehele relevante publiek van de Unie.
31      In de tweede plaats identificeert het EUIPO de door zijn enige middel opgeworpen vraag, die in essentie
erin bestaat de omvang en de voorwaarden voor de uitoefening van de bij artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001 aan het Gerecht verleende wijzigingsbevoegdheid te bepalen, en voert het terecht aan dat deze vraag, buiten het specifieke geval om, betrekking heeft op de vaststelling van de bevoegdheid en de intensiteit van de door de Unierechter uitgeoefende toetsing.
32      In de derde plaats zet het EUIPO afdoende uiteen om welke concrete redenen de met de hogere voorziening opgeworpen rechtsvraag belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.
33      Ten eerste benadrukt het EUIPO immers dat deze vraag van procedurele aard – namelijk of het Gerecht zijn bevoegdheid tot wijziging van de beslissingen van de kamer van beroep krachtens artikel 72, lid 3, van verordening 2017/1001 heeft overschreden – een horizontaal karakter heeft,
alsook de relevantie van deze vraag voor alle zaken waarbij de Unierechter de rechtmatigheid van een beslissing van de kamer van beroep inzake de inschrijving van Uniemerken en ‑modellen toetst.
34      Ten tweede merkt het EUIPO terecht op dat de vraag van de toekenning van bevoegdheden een belangrijke vraag van constitutionele aard is, aangezien het Gerecht verplicht is om te handelen binnen de grenzen van de hem toegekende bevoegdheden.
35      Ten derde preciseert het EUIPO dat de vraag naar de omvang van en de voorwaarden voor de uitoefening van de aan het Gerecht verleende wijzigingsbevoegdheid van bijzonder belang is, voor zover de overschrijding van deze bevoegdheid door het Gerecht gevolgen heeft voor de exclusieve bevoegdheid van de kamers van beroep, voor de rechtsbescherming van de door de beslissingen van het EUIPO geraakte personen en, in het algemeen, voor de effectieve rechterlijke bescherming.
36      In dit verband herinnert het EUIPO eraan dat de benadering van het Gerecht in het bestreden arrest een risico van rechtsonzekerheid doet ontstaan, aangezien daarmee wordt voorbijgegaan aan de rechtspraak van het Hof over deze vraag, zoals die blijkt uit de punten 70 en 71 van het arrest van 23 januari 2025, EUIPO/Neoperl (C‑93/23 P, EU:C:2025:33).
37      Ten vierde beklemtoont het EUIPO dat de vraag naar de omvang van en de voorwaarden voor de uitoefening van de aan het Gerecht verleende wijzigingsbevoegdheid een belangrijke vraag is omdat zij niet beperkt is tot het intellectuele-eigendomsrecht, maar ook relevant kan zijn voor beslissingen van andere agentschappen van de Unie, die aan een rechtmatigheidstoetsing door de Unierechter zijn onderworpen.
38      Gelet op de uiteenzetting van het EUIPO blijkt uit het onderhavige verzoek om toelating van de hogere voorziening rechtens genoegzaam dat deze hogere voorziening een vraag opwerpt die belangrijk is voor de eenheid, de samenhang of de ontwikkeling van het Unierecht.
39      Gelet op de voorgaande overwegingen dient de hogere voorziening te worden toegelaten.
Kosten
40      Artikel 170 ter, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering bepaalt dat wanneer de hogere voorziening na toetsing aan de criteria in artikel 58 bis, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie geheel of ten dele wordt toegelaten, de behandeling wordt voortgezet overeenkomstig de artikelen 171 tot en met 190 bis van dit Reglement.
41      Volgens artikel 137 van dat Reglement, dat krachtens artikel 184, lid 1, ervan op de procedure in hogere voorziening van toepassing is, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in het arrest of de beschikking waardoor een einde komt aan het geding.
42      Aangezien het verzoek om toelating van de hogere voorziening wordt toegewezen, dient de beslissing omtrent de kosten te worden aangehouden.
Het Hof (Kamer voor toelating van hogere voorzieningen) beschikt:
1)      De hogere voorziening wordt toegelaten.
2)      De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
ondertekeningen
*      Procestaal: Engels.