61997CC0364_EL
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα
I - Αντικείμενο της παρούσας δίκης, επιχειρήματα των διαδίκων και νομική εξέταση
1 Η Επιτροπή των Ευρωπαϋκών Κοινοτήτων (στο εξής: Επιτροπή) ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει, κατ' εφαρμογή του άρθρου 171 της Συνθήκης ΕΚ (στο εξής: Συνθήκη), ότι η Ιρλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 189, τρίτο εδάφιο, της Συνθήκης και από το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/103/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1993, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας κατά την εργασία στα αλιευτικά σκάφη (δέκατης τρίτης ειδικής οδηγίας κατά την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ, στο εξής: οδηγία) (1).
2 Κατά το άρθρο 13 της οδηγίας, τα κράτη μέλη έπρεπε να θέσουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την οδηγία το αργότερο στις 23 Νοεμβρίου 1995 και να ενημερώσουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά με τα θεσπισθέντα μέτρα. Μη έχοντας λάβει καμία ανακοίνωση περί μεταφοράς της οδηγίας στην ιρλανδική έννομη τάξη και μη διαθέτοντας κανένα άλλο στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναγάγει ότι η Ιρλανδία είχε συμμορφωθεί προς την εν λόγω υποχρέωση, η Επιτροπή κίνησε κατά του κράτους αυτού την κατά το άρθρο 169 της Συνθήκης διαδικασία αναγνωρίσεως παραβάσεως, απευθύνοντάς του στις 27 Φεβρουαρίου 1996 έγγραφο οχλήσεως, με το οποίο το κάλεσε να υποβάλει τις παρατηρήσεις του εντός δύο μηνών. Δεδομένου ότι δεν δόθηκε καμία επίσημη απάντηση στο έγγραφο αυτό, η Επιτροπή κοινοποίησε στις ιρλανδικές αρχές στις 23 Δεκεμβρίου 1996 αιτιολογημένη γνώμη, με την οποία τις κάλεσε συγχρόνως να λάβουν εντός δύο μηνών από την κοινοποίηση τα απαραίτητα μέτρα για τη συμμόρφωσή τους προς την οδηγία.
3 Επειδή η Ιρλανδική Κυβέρνηση εξακολούθησε να σιωπά, η Επιτροπή άσκησε στις 22 Οκτωβρίου 1997 την παρούσα προσφυγή. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση, αλλά ζητεί την αναστολή της διαδικασίας για τρεις μήνες, ισχυριζόμενη ότι επίκειται η έκδοση των υπουργικών αποφάσεων για τη μεταφορά της οδηγίας.
4 Εντούτοις, ακόμη και αν αποδεικνυόταν ότι η εν λόγω μεταφορά της οδηγίας έχει όντως πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της παρούσας δίκης, η προσφυγή της Επιτροπής δεν θα καθίστατο για τον λόγο αυτό αβάσιμη ή άνευ αντικειμένου. Κατά πάγια νομολογία, «η ύπαρξη παραβάσεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με την κατάσταση του κράτους μέλους κατά τη λήξη της ταχθείσας με την αιτιολογημένη γνώμη προθεσμίας, οι δε μεταβολές που επήλθαν εν συνεχεία δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο» (2). Αυτό που έχει συνεπώς σημασία είναι αποκλειστικά και μόνο το γεγονός ότι κατά τη λήξη της προθεσμίας που είχε ταχθεί με την αιτιολογημένη γνώμη της Επιτροπής η οδηγία δεν είχε μεταφερθεί ακόμη στην ιρλανδική έννομη τάξη.
II - Πρόταση
Κατόπιν των ανωτέρω παρατηρήσεων, προτείνω συνεπώς στο Δικαστήριο:
-
να δεχθεί την προσφυγή και να αναγνωρίσει ότι η Ιρλανδία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 13, παράγραφος 1, της οδηγίας 93/103/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Νοεμβρίου 1993, σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφάλειας και υγείας κατά την εργασία στα αλιευτικά σκάφη (δέκατης τρίτης ειδικής οδηγίας κατά την έννοια του άρθρου 16, παράγραφος 1, της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ), διότι δεν θέσπισε εμπροθέσμως τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που απαιτούνται προκειμένου να συμμορφωθεί προς την εν λόγω οδηγία, και
-
να καταδικάσει την Ιρλανδία στα δικαστικά έξοδα.
(1) - ΕΕ 1993, L 307, σ. 1. Όπως αναφέρεται στην έβδομη αιτιολογική σκέψη της οδηγίας, στον τομέα της εργασίας επί των αλιευτικών σκαφών εφαρμόζονται πλήρως οι διατάξεις της οδηγίας 89/391/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 12ης Ιουνίου 1989, σχετικά με την εφαρμογή μέτρων για την προώθηση της βελτίωσης της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων κατά την εργασία (ΕΕ L 183, σ. 1), «με την επιφύλαξη πιο δεσμευτικών ή και ειδικών διατάξεων που περιέχονται» στην υπό κρίση οδηγία, που έχει τον χαρακτήρα «ειδικής οδηγίας», όπως αναφέρεται στον τίτλο της.
(2) - Βλ. απόφαση της 27ης Νοεμβρίου 1990, C-200/88, Επιτροπή κατά Ελλάδος (Συλλογή 1990, σ. I-4299, σκέψη 13), απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 1997, C-361/95, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 1997, σ. I-7351, σκέψεις 13 και 14), και, ως πιο πρόσφατη, την απόφαση της 16ης Ιουλίου 1998, C-285/97, Επιτροπή κατά Πορτογαλίας (δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη στη Συλλογή, σκέψη 8).