62023CO0084
BESCHIKKING VAN HET HOF (Achtste kamer)
5 oktober 2023 (
*1
)
„Prejudiciële verwijzing – Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Landbouw – Gemeenschappelijke ordening van de markten – Schema’s van de Europese Unie voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen – Gedelegeerde verordening (EU) 2017/1182 – Afwijkingen van de algemene verplichting om karkassen in te delen – Slachthuizen – Artikel 2, lid 1 – Aan kleinschalige inrichtingen toegestane afwijkingen – Nationale regeling die niet voorziet in de mogelijkheid om dergelijke afwijkingen toe te staan – Verplichte of facultatieve aard van dergelijke afwijkingen”
In zaak C‑84/23,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Înalta Curte de Casație și Justiție – Secția de contencios administrativ și fiscal (hoogste rechterlijke instantie – afdeling bestuursrechtelijke en fiscale geschillen, Roemenië) bij beslissing van 5 oktober 2022, ingekomen bij het Hof op 14 februari 2023, in de procedure
SC Dinamel Trade SRL
tegen
Ministerul Agriculturii şi Dezvoltării Rurale,
geeft
HET HOF (Achtste kamer),
samengesteld als volgt: M. Safjan, kamerpresident, N. Jääskinen en M. Gavalec (rapporteur), rechters,
advocaat-generaal: L. Medina,
griffier: A. Calot Escobar,
gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om te beslissen bij met redenen omklede beschikking, overeenkomstig artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,
de navolgende
Beschikking
1
Het verzoek om een prejudiciële beslissing heeft betrekking op artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1182 van de Commissie van 20 april 2017 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de schema’s van de Unie voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen en wat betreft de mededeling van de marktprijzen voor bepaalde categorieën karkassen en levende dieren (PB 2017, L 171, blz. 74).
2
Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen SC Dinamel Trade SRL en de minister Agriculturii și Dezvoltării Rurale (ministerie van Landbouw en Plattelandsontwikkeling, Roemenië) over het verlenen van een afwijking van de in de nationale regeling neergelegde algemene verplichting om runder- en varkenskarkassen in te delen.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Verordening nr. 1308/2013
3
Artikel 19 van verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 671) heeft als opschrift „Gedelegeerde bevoegdheden” en bepaalt in lid 6:
„Teneinde rekening te houden met de technische evolutie en de behoeften van de in artikel 10 bedoelde sectoren, alsmede met de noodzaak de aanbiedingsvorm van de verschillende producten te standaardiseren in het belang van de markttransparantie, de notering van prijzen en de toepassing van marktinterventiemaatregelen, is de Commissie bevoegd om overeenkomstig artikel 227 gedelegeerde handelingen vast te stellen:
a)
tot aanpassing en actualisering van de bepalingen van bijlage IV betreffende de schema’s van de Unie voor de indeling, identificatie en aanbiedingsvorm van karkassen;
b)
tot vaststelling van aanvullende bepalingen betreffende de indeling, inclusief de indeling door gekwalificeerde classificateurs, en volgens geautomatiseerde indelingstechnieken, de identificatie, de weging en het merken van karkassen, en betreffende de berekening van gemiddelde Unieprijzen en de daarbij gehanteerde wegingscoëfficiënten;
c)
tot vaststelling, in de sector rundvlees, van uitzonderingen op bepalingen en specifieke afwijkingen die de lidstaten kunnen verlenen aan slachthuizen waarin een gering aantal runderen wordt geslacht, alsmede aanvullende bepalingen voor de betrokken producten, onder meer inzake de bevleesdheids- en de vetbedekkingsklassen, en, in de sector schapenvlees, aanvullende bepalingen inzake gewicht, vleeskleur en vetbedekking en de criteria voor de indeling van karkassen van lichte lammeren;
d)
tot verlening van de toestemming aan de lidstaten het indelingsschema voor varkenskarkassen niet toe te passen en van de toestemming andere beoordelingscriteria te hanteren naast gewicht en geschat magervleesaandeel of tot vaststelling van afwijkingen van dat schema.”
4
Artikel 227 van die verordening, met als opschrift „Uitoefening van de bevoegdheidsdelegatie”, bepaalt:
„1.   De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden.
2.   De bevoegdheid om de in deze verordening bedoelde gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend voor een termijn van zeven jaar met ingang van 20 december 2013. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van zeven jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend met termijnen van dezelfde duur verlengd, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het einde van elke termijn tegen deze verlenging verzet.
3.   Het Europees Parlement of de Raad kan de in deze verordening bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.
4.   Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad.
5.   Een krachtens deze verordening vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking indien het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van die termijn de Commissie hebben medegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”
5
Bijlage IV bij deze verordening, met als opschrift „Schema’s van de Unie voor de indeling van geslachte dieren, als bedoeld in artikel 10”, luidt als volgt:
„A. Schema van de Unie voor de indeling van karkassen van runderen die ten minste acht maanden oud zijn
[…]
V. Indeling en identificatie
Slachthuizen die zijn erkend […] nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat alle hele en halve karkassen van ten minste acht maanden oude runderen die in die slachthuizen zijn geslacht […], worden ingedeeld en geïdentificeerd volgens het indelingsschema van de Unie.
Voorafgaand aan identificatie middels merken, mogen de lidstaten toestemming geven voor het verwijderen van vet aan de buitenkant van de hele en halve geslachte karkassen, indien de vetbedekking dit rechtvaardigt.
B. Schema van de Unie voor de indeling van varkenskarkassen
[…]
II. Indeling
Varkenskarkassen worden ingedeeld volgens hun geschatte aandeel mager vlees en worden dienovereenkomstig in categorieën ingedeeld:
Klassen
Mager vlees als percentage van het gewicht van het karkas
S
60 of meer
E
55 of meer, maar minder dan 60
U
50 of meer, maar minder dan 55
R
45 of meer, maar minder dan 50
O
40 of meer, maar minder dan 45
P
minder dan 40”
Gedelegeerde verordening 2017/1182
6
Overweging 3 van gedelegeerde verordening 2017/1182 luidt:
„Om de administratieve lasten te verlichten moeten de lidstaten de mogelijkheid krijgen om aan kleinschalige inrichtingen afwijkingen toe te staan van de algemene verplichting om karkassen in te delen. Op basis van de ervaring die met de toepassing van het indelingsschema van de Unie is opgedaan, blijkt het dienstig te voorzien in een dergelijke afwijking voor slachthuizen waar op jaarbasis gemiddeld minder dan 150 runderen van ten minste acht maanden oud of minder dan 500 varkens per week worden geslacht. De lidstaten kunnen evenwel besluiten lagere maxima vast te stellen naargelang de nationale situatie, met name om een representatieve prijsmededeling te garanderen.”
7
Artikel 1 van deze verordening, met als opschrift „Identificatie van de leeftijd en categorieën van runderen”, bepaalt:
„De leeftijd van de runderen voor de bepaling van de in bijlage IV, punt A.II, van [verordening nr. 1308/2013] bedoelde categorieën wordt geverifieerd aan de hand van de gegevens van de identificatie- en registratieregeling voor runderen die overeenkomstig titel I van verordening (EG) nr. 1760/2000 [van het Europees Parlement en de Raad van 17 juli 2000 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad (PB 2000, L 204, blz. 1)] in elke lidstaat is vastgesteld.”
8
Artikel 2 van die verordening, met als opschrift „Afwijkingen van de verplichte indeling van karkassen”, luidt als volgt:
„1.   De lidstaten kunnen besluiten dat de in bijlage IV, punten A.V en B.II, van [verordening nr. 1308/2013] vastgestelde voorschriften inzake de indeling van karkassen van runderen, respectievelijk varkens, niet bindend zijn voor slachthuizen waar:
a)
op jaarbasis gemiddeld minder dan 150 runderen van ten minste acht maanden oud per week worden geslacht;
b)
op jaarbasis gemiddeld minder dan 500 varkens per week worden geslacht.
De lidstaten kunnen besluiten een lagere maximumgrens vast te stellen, met name om een representatieve prijsnotering als bedoeld in artikel 8, lid 2, van uitvoeringsverordening (EU) 2017/1184 [van de Commissie van 20 april 2017 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor verordening nr. 1308/2013 (PB 2017, L 171, blz. 103)] te garanderen.
2.   De lidstaten kunnen besluiten dat de voorschriften inzake de indeling van karkassen van runderen en varkens niet bindend zijn:
a)
voor karkassen van runderen en varkens die eigendom zijn van het slachthuis indien voor het verwerven van deze dieren geen handelstransactie heeft plaatsgevonden;
b)
voor karkassen van varkens van duidelijk omschreven lokale rassen of met bijzondere verkoopmethoden indien hun lichaamsbouw een homogene gestandaardiseerde indeling van de karkassen onmogelijk maakt.
3.   Lidstaten waar schapenkarkassen worden ingedeeld op grond van artikel 10, tweede alinea, van [verordening nr. 1308/2013], kunnen op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria besluiten dat de voorschriften inzake de indeling van schapenkarkassen voor bepaalde slachthuizen niet bindend zijn.
4.   Lidstaten die besluiten een of meer van de in de leden 1, 2 en 3 van dit artikel vastgestelde afwijkingen toe te passen, stellen de Commissie hiervan in kennis.”
Roemeens recht
9
Artikel 2, lid 1, van Ordonanța Guvernului nr. 4/2019 privind reorganizarea sistemului național de clasificare a carcaselor de bovine, porcine și ovine, precum și monitorizarea, controlul și raportarea prețurilor de piață ale carcaselor și ale animalelor vii (regeringsverordening nr. 4/2019 betreffende de reorganisatie van het nationale systeem voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen en betreffende het toezicht op en de controle en mededeling van de marktprijzen voor karkassen en levende dieren) van 30 januari 2019 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 81 van 31 januari 2019; hierna: „O.G. nr. 4/2019”) bepaalt dat het nationale indelingssysteem de verplichte toepassing garandeert van de schema’s van de Unie voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen, overeenkomstig de verordeningen van de Unie inzake de indeling van karkassen, en van de geldende nationale wetgeving, dit met het oog op een grotere markttransparantie en om zowel op nationaal- als op Unieniveau vergelijkbare marktprijzen voor karkassen vast te stellen, waarbij die schema’s de basis vormen voor het beheer van de desbetreffende maatregelen en voor de toepassing in deze sector van de interventiemechanismen van de Commissie.
10
Krachtens artikel 3, lid 1, van Hotărârea Guvernului nr. 842/2021 privind modul de organizare și funcționare a sistemului național de clasificare a carcaselor de bovine, porcine și ovine (regeringsbesluit nr. 842/2021 betreffende de organisatie en werking van het nationale systeem voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen) van 11 augustus 2021 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 810 van 24 augustus 2021; hierna: „H.G. nr. 842/2021”) zijn de toepassing van de schema’s van de Unie voor de indeling van karkassen en de mededeling van de marktprijzen voor bepaalde categorieën karkassen en levende dieren, zoals bepaald in de verordeningen van de Unie, verplicht, en zijn zij:
„a)
noodzakelijk om de marktprijzen voor vlees in alle lidstaten op vergelijkbare basis te volgen en deze gemiddelde marktprijzen op EU-niveau te berekenen, hetgeen in de rundvlees- en de varkensvleessector nodig is voor het beheer van aanverwante maatregelen zoals openbare interventie, particuliere opslag en uitvoerrestituties;
b)
een voorwaarde om in aanmerking te komen voor openbare interventies in de rundvleessector;
c)
een belangrijk instrument om de waarde van een karkas te bepalen, hetgeen bijdraagt aan de markttransparantie […].”
11
Krachtens artikel 5 van H.G. nr. 842/2021 moeten slachthuizen in wezen aan de volgende verplichtingen voldoen:
„[…]
b)
een overeenkomst voor de verrichting van karkasindelingsdiensten sluiten voor elke diersoort die zij slachten, en dit uitsluitend met erkende karkasindelingsagenten of zelfstandige classificateurs […];
[…]
d)
ervoor zorgen dat in de inrichting te allen tijde is voldaan aan de voorwaarden die de dienstverlener in staat stellen alle karkassen in te delen overeenkomstig de technische voorschriften voor de indeling van karkassen en de registratie en mededeling van de indelingsresultaten en de vleesprijzen;
[…]
g)
de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat in de inrichting de continuïteit van de karkasindeling is verzekerd wanneer de vergunning van [de persoon] met wie een overeenkomst voor de verrichting van karkasindelingsdiensten is gesloten, door de voor karkasindeling bevoegde inspectie is geschorst of ingetrokken, en in elk ander geval van wijziging, verandering of ontbinding van de overeenkomst voor de verrichting van karkasindelingsdiensten;
h)
het tijdschema voor het slachten van de dieren meedelen aan [de persoon] met wie de overeenkomst voor de verrichting van karkasindelingsdiensten is gesloten, zodat deze bij aanvang van het slachten in het slachthuis aanwezig is om de karkassen in te delen op het ogenblik dat hun warm gewicht wordt bepaald, en uiterlijk binnen de in de technische voorschriften voor de indeling bepaalde termijn, die is gedifferentieerd naar soort;
i)
de classificateurs vóór het begin van de indeling documenten met waarheidsgetrouwe informatie ter beschikking stellen, zodat deze in de informaticatoepassing kan worden geregistreerd en het indelingsverslag kan worden opgesteld […];
[…]
m)
de documenten volledig en chronologisch geordend per week van aangifte in een archief bewaren gedurende twee kalenderjaren vanaf het einde van het jaar waarin ze zijn opgesteld, zoals gespecificeerd in de technische voorschriften voor de indeling en gedifferentieerd naar soort;
n)
het door de classificateur opgestelde en ondertekende indelingsverslag uiterlijk binnen 48 uur nadat de dieren zijn geslacht, ter beschikking stellen van alle leveranciers/producenten van dieren die deze voor het slachten ervan aan het slachthuis hebben geleverd;
[…]
p)
de voor de karkasindeling bevoegde regionale inspectiedienst informeren wanneer de classificateur de technische voorschriften voor de karkasindeling overtreedt, de bepalingen van de overeenkomst voor de verrichting van karkasindelingsdiensten niet naleeft, of die overeenkomst ontbindt;
[…]
r)
de uitvoering van inspecties mogelijk maken […] zodat kan worden nagegaan of de primaire registratie van de gegevens in de indelingsverslagen met de waarheid overeenstemt en deze verslagen in de nationale indelingsdatabank kunnen worden opgenomen.”
Hoofdgeding en prejudiciële vraag
12
Dinamel Trade, die een kleinschalig slachthuis exploiteert, zag zich ingevolge O.G. nr. 4/2019 en H.G. nr. 842/2021 gedwongen om overeenkomsten voor de verrichting van karkasindelingsdiensten te sluiten teneinde te voldoen aan de algemene verplichting om runder- en varkenskarkassen in te delen.
13
Dinamel Trade heeft bij de Tribunal Brăila (rechter in eerste aanleg Brăila, Roemenië) een beroep ingesteld, dat ertoe strekt het ministerie van Landbouw en Plattelandsontwikkeling te gelasten om een bestuurshandeling vast te stellen waarbij zij met name van de verplichting wordt vrijgesteld om tot een dergelijke indeling over te gaan.
14
Nadat dat beroep bij vonnis van 9 april 2014 is verworpen, heeft Dinamel Trade hoger beroep ingesteld bij de Curte de Apel Galați (rechter in tweede aanleg Galați, Roemenië), die het vonnis heeft vernietigd en de zaak naar de Tribunal Brăila heeft terugverwezen.
15
In het kader van de herbeoordeling van de zaak heeft de Tribunal Brăila zich evenwel onbevoegd verklaard ten gunste van de Curte de Apel Galați, die bij arrest van 30 juni 2016 het beroep van Dinamel Trade heeft verworpen.
16
Dinamel Trade heeft tegen dit arrest cassatieberoep ingesteld bij de verwijzende rechter, de Înalta Curte de Casație și Justiție – Secția de contencios administrativ și fiscal (hoogste rechterlijke instantie – afdeling bestuursrechtelijke en fiscale geschillen, Roemenië), die dit beroep bij arrest van 4 februari 2020 ongegrond heeft verklaard.
17
Dinamel Trade heeft bij de verwijzende rechter een verzoek tot herziening ingediend op grond dat in het arrest van 4 februari 2020 geen rekening was gehouden met gedelegeerde verordening 2017/1182, aangezien deze verordening ten tijde van het arrest van de Curte de Apel Galați van 30 juni 2016 nog niet van kracht was.
18
De verwijzende rechter heeft dit verzoek tot herziening toegewezen, het arrest van 4 februari 2020 vernietigd en de zaak voor een nieuwe beslissing over het cassatieberoep op de rol ingeschreven.
19
Op 24 mei 2022 heeft Dinamel Trade de verwijzende rechter verzocht om indiening van een verzoek om een prejudiciële beslissing bij het Hof van Justitie. Dinamel Trade betoogt namelijk dat O.G. nr. 4/2019 en H.G. nr. 842/2021 niet voorzien in een afwijking voor kleinschalige inrichtingen, aangezien de indeling van runder- en varkenskarkassen verplicht is ongeacht het aantal geslachte dieren per week, terwijl uit de considerans van gedelegeerde verordening 2017/1182 blijkt dat de lidstaten, ook al zijn zij daartoe niet verplicht, de mogelijkheid moeten hebben om aan kleinschalige inrichtingen afwijkingen toe te staan van de algemene verplichting om karkassen in te delen, teneinde hun administratieve lasten te verlichten.
20
De verwijzende rechter geeft weliswaar aan dat hij een rechterlijke instantie is waarvan de beslissingen niet vatbaar zijn voor hoger beroep, zodat artikel 267, derde alinea, VWEU van toepassing is en hij verplicht is om de zaak aan het Hof voor te leggen, maar volgens hem staat het buiten kijf dat de Uniewetgever het aan elke lidstaat heeft overgelaten om te beslissen of deze in zijn nationale recht al dan niet voorziet in afwijkingen van de verplichting om runder- en varkenskarkassen in te delen, en dat Roemenië heeft gekozen voor een algemene verplichting, zonder afwijkingen, om karkassen in te delen.
21
Niettemin geeft de verwijzende rechter aan dat, hoewel de Commissie in overweging 3 van gedelegeerde verordening 2017/1182 stelt dat „de lidstaten de mogelijkheid krijgen om aan kleinschalige inrichtingen afwijkingen toe te staan van de algemene verplichting om karkassen in te delen”, waaruit volgens deze rechter kan worden afgeleid dat het de lidstaten vrijstaat om dergelijke afwijkingen toe te staan, de Commissie in die overweging ook stelt dat „[het dienstig blijkt] te voorzien in een dergelijke afwijking voor slachthuizen waar op jaarbasis gemiddeld minder dan 150 runderen van ten minste acht maanden oud of minder dan 500 varkens per week worden geslacht”, hetgeen veeleer als een verplichting jegens de lidstaten zou kunnen worden opgevat.
22
Volgens de verwijzende rechter wijken O.G. nr. 4/2019 en H.G. nr. 842/2021 af van de beginselen van het Unierecht door in het kader van de uitoefening van de discretionaire bevoegdheid om afwijkingen toe te staan van de verplichting om karkassen in te delen, ervoor te kiezen geen enkele afwijking toe te staan en, meer bepaald, geen rekening te houden met de in gedelegeerde verordening 2017/1182 vastgestelde analysecriteria.
23
De verwijzende rechter stelt dat derhalve moet worden nagegaan of de nationale regeling, die niet voorziet in een afwijking van die verplichting, verenigbaar is met gedelegeerde verordening 2017/1182, en voorts of de wijze waarop de nationale autoriteiten hun beoordelingsmarge uitoefenen, in overeenstemming is met deze verordening.
24
In die omstandigheden heeft de Înalta Curte de Casație și Justiție – Secția de contencios administrativ și fiscal besloten de behandeling van de zaak te schorsen en het Hof de volgende prejudiciële vraag te stellen:
„Zijn artikel 2, lid 1, van [O.G. nr. 4/2019], artikel 3, lid 1, en artikel 5 van [H.G. nr. 842/2021], die het nationale systeem voor de indeling van karkassen regelen en bepalen dat karkasindeling [van runderen en varkens] verplicht is ongeacht het aantal geslachte dieren, […] in strijd met artikel 2, lid 1, onder a) en b), van [gedelegeerde verordening 2017/1182], waarin het dienstig en noodzakelijk wordt geacht de indeling van karkassen niet bindend te maken voor kleinschalige slachthuizen waar op jaarbasis gemiddeld minder dan 150 runderen en minder dan 500 varkens per week worden geslacht, door gebruik te maken van de volgende bewoordingen: ‚de lidstaten kunnen besluiten dat de voorschriften inzake de indeling [van runder- en varkenskarkassen] niet bindend zijn voor slachthuizen waar een beperkt aantal runderen en varkens wordt geslacht’?”
Beantwoording van de prejudiciële vraag
25
Krachtens artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof, met name wanneer het antwoord op een prejudiciële vraag duidelijk uit de rechtspraak kan worden afgeleid of over dit antwoord redelijkerwijs geen twijfel kan bestaan, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen.
26
Deze bepaling dient in de onderhavige zaak te worden toegepast.
27
Volgens vaste rechtspraak van het Hof is het in het kader van de bij artikel 267 VWEU ingestelde procedure van samenwerking tussen de nationale rechterlijke instanties en het Hof, de taak van het Hof om de nationale rechter een nuttig antwoord te geven aan de hand waarvan deze het bij hem aanhangige geding kan beslechten. Daartoe dient het Hof de voorgelegde vragen indien nodig te herformuleren (arrest van 26 oktober 2021, PL Holdings, C‑109/20, EU:C:2021:875, punten 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
28
Tevens zij eraan herinnerd dat het niet aan het Hof staat om zich in het kader van een prejudiciële procedure uit te spreken over de verenigbaarheid van bepalingen van nationaal recht met het Unierecht [beschikking van 16 mei 2022, Staatsanwaltschaft Köln (Kind dat naar Roemenië is overgebracht), C‑724/21, EU:C:2022:393, punt 18 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
29
In die omstandigheden moet worden geoordeeld dat de verwijzende rechter met zijn vraag in wezen wenst te vernemen of artikel 2, lid 1, eerste alinea, onder a) en b), van gedelegeerde verordening 2017/1182 aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de in punt A.V respectievelijk punt B.II van bijlage IV bij verordening nr. 1308/2013 vastgestelde voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen gelden voor alle op het nationale grondgebied gevestigde slachthuizen, ongeacht het aantal per week geslachte dieren.
30
Volgens artikel 2, lid 1, eerste alinea, van gedelegeerde verordening 2017/1182 kunnen de lidstaten besluiten dat de in bijlage IV, punten A.V en B.II, van verordening nr. 1308/2013 vastgestelde voorschriften inzake de indeling van karkassen van runderen, respectievelijk varkens, niet bindend zijn voor slachthuizen waar ofwel op jaarbasis gemiddeld minder dan 150 runderen van ten minste acht maanden oud per week, ofwel op jaarbasis gemiddeld minder dan 500 varkens per week worden geslacht.
31
Artikel 2, lid 1, tweede alinea, van die verordening bepaalt dat de lidstaten kunnen besluiten een lagere maximumgrens vast te stellen, met name om een representatieve prijsnotering als bedoeld in artikel 8, lid 2, van uitvoeringsverordening 2017/1184 te garanderen.
32
Volgens vaste rechtspraak van het Hof moet bij de uitlegging van een bepaling van Unierecht niet alleen rekening worden gehouden met de bewoordingen van die bepaling, maar ook met haar context en met de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt [arrest van 28 januari 2020, Commissie/Italië (Richtlijn bestrijding van betalingsachterstand), C‑122/18, EU:C:2020:41, punt 39 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
33
Wat om te beginnen de bewoordingen van artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/1182 betreft, blijkt ondubbelzinnig uit de bewoordingen „[d]e lidstaten kunnen besluiten dat de […] voorschriften […] niet bindend zijn” in de eerste alinea ervan, dat deze bepaling niet voorziet in een verplichting, maar in de mogelijkheid voor de lidstaten om te besluiten dat de voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen in hun nationale regeling niet bindend zijn.
34
De tweede alinea van die bepaling preciseert de beoordelingsmarge waarover de lidstaat beschikt die besluit om in zijn nationale regeling te voorzien in afwijkingen van die verplichte indeling, hetgeen nogmaals de facultatieve aard ervan bevestigt.
35
Uit de bewoordingen van artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/1182 volgt dus dat het de lidstaten vrijstaat om in hun nationale regeling al dan niet te voorzien in dergelijke afwijkingen, binnen de door die bepaling vastgestelde grenzen.
36
Deze uitlegging, die volgt uit de duidelijke formulering van artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/1182, wordt vervolgens bevestigd door de context van deze bepaling en van de verordening waarvan zij deel uitmaakt.
37
Ten eerste volgt uit dat artikel 2, leden 2 en 3, dat het de lidstaten vrijstaat om onder de in die leden gestelde voorwaarden bepaalde soorten slachthuizen vrij te stellen van de verplichting om runder-, varkens- en schapenkarkassen in te delen.
38
Ten tweede moet rekening worden gehouden met de bewoordingen van artikel 2, lid 4, van gedelegeerde verordening 2017/1182, op grond waarvan lidstaten die besluiten een van de in de leden 1 tot en met 3 van dat artikel vastgestelde afwijkingen toe te passen, de Commissie hiervan in kennis stellen.
39
Uit die bewoordingen blijkt immers duidelijk dat het de lidstaten zijn die beslissen of zij al dan niet een van de afwijkingen van artikel 2 toepassen.
40
Voorts zou de kennisgeving van afwijkingen geen bestaansreden hebben indien ervan zou moeten worden uitgegaan dat de lidstaten verplicht zijn om in dergelijke afwijkingen te voorzien.
41
Ten derde zij eraan herinnerd dat gedelegeerde verordening 2017/1182 door de Commissie is vastgesteld op grond van de bevoegdheid die haar krachtens artikel 227 van verordening nr. 1308/2013 is verleend. Artikel 19, lid 6, onder c), van laatstgenoemde verordening bepaalt met name dat „de Commissie […] bevoegd [is] om […] gedelegeerde handelingen vast te stellen […] tot vaststelling […] van […] specifieke afwijkingen die de lidstaten kunnen verlenen aan slachthuizen waarin een gering aantal runderen wordt geslacht”.
42
Deze bevoegdheid bepaalt daarentegen niet dat de Commissie een gedelegeerde verordening kan vaststellen die de lidstaten verplicht om dergelijke afwijkingen toe te staan.
43
Bijgevolg bevestigen de grenzen van die bevoegdheid de uitlegging van artikel 2, lid 1, eerste alinea, onder a) en b), van gedelegeerde verordening 2017/1182, zoals die voortvloeit uit de bewoordingen ervan.
44
Ten vierde moet daaraan worden toegevoegd dat deze uitlegging ook wordt bevestigd door de bewoordingen van een aantal bepalingen van verordening nr. 1249/2008 van de Commissie van 10 december 2008 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de communautaire indelingsschema’s voor runder-, varkens- en schapenkarkassen en voor de mededeling van de prijzen daarvan (PB 2008, L 337, blz. 3). De artikelen 5 en 20 van deze verordening bepalen immers met betrekking tot respectievelijk runderen en varkens dat de lidstaten kunnen besluiten dat de voorschriften inzake de indeling van karkassen niet bindend zijn binnen de door deze verordening vastgestelde grenzen.
45
Het is juist dat verordening nr. 1249/2008 is ingetrokken en vervangen door gedelegeerde verordening 2017/1182 en dat zij ratione temporis niet van toepassing is op het hoofdgeding, zoals blijkt uit het verzoek om een prejudiciële beslissing.
46
Dit neemt niet weg dat de duidelijke bewoordingen van die bepalingen van verordening nr. 1249/2008, waaruit geenszins blijkt dat de lidstaten verplicht waren om in hun nationale regeling te voorzien in afwijkingen van de voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen, een aanwijzing vormen voor de strekking van de overeenkomstige bepalingen van gedelegeerde verordening 2017/1182.
47
Wat ten slotte de doelstellingen van artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/1182 betreft, verzet de door de Commissie tot uitdrukking gebrachte wil, zoals deze naar voren komt in overweging 3 van die gedelegeerde verordening, zich evenmin tegen een uitlegging volgens welke het de lidstaten vrijstaat om binnen de door die bepaling vastgestelde grenzen al dan niet af te wijken van de voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen.
48
In die overweging licht de Commissie immers de situaties toe waarin zij het wenselijk acht dat de lidstaten gebruikmaken van de hun geboden mogelijkheid om in hun nationale regeling afwijkingen toe te staan van de verplichte indeling van karkassen.
49
Meer in het bijzonder geeft de Commissie in de eerste volzin van die overweging aan dat de lidstaten „de mogelijkheid [moeten] krijgen om aan kleinschalige inrichtingen afwijkingen toe te staan van de algemene verplichting om karkassen in te delen”, om de op dat type inrichtingen rustende administratieve lasten te verlichten. Uit deze bewoordingen blijkt dus ondubbelzinnig dat de Commissie de lidstaten de mogelijkheid wil bieden om in dergelijke afwijkingen te voorzien. Het is evenwel juist dat de Commissie in de tweede volzin van diezelfde overweging preciseert dat „het dienstig [blijkt] te voorzien in” een dergelijke afwijking voor slachthuizen waar op jaarbasis gemiddeld „minder dan 150 runderen van ten minste acht maanden oud of minder dan 500 varkens” per week worden geslacht en dat de lidstaten lagere maxima „kunnen [vaststellen]” naargelang de nationale situatie, hetgeen het tegendeel zou kunnen suggereren.
50
Hieruit kan echter niet worden afgeleid dat de Commissie met de vaststelling van artikel 2, lid 1, van gedelegeerde verordening 2017/1182 een verplichting in plaats van een mogelijkheid heeft willen invoeren, op grond waarvan de lidstaten dienen te voorzien in afwijkingen van de voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen.
51
Naast hetgeen volgt uit de duidelijke bewoordingen van de eerste volzin van overweging 3 van die verordening, zij er namelijk aan herinnerd dat de considerans van een Unierechtelijke handeling geen bindende rechtskracht heeft en niet kan worden aangevoerd om van de bepalingen zelf van die handeling af te wijken, en evenmin om deze bepalingen uit te leggen in een zin die kennelijk in strijd is met de bewoordingen ervan (arrest van 13 september 2018, Česká pojišťovna, C‑287/17, EU:C:2018:707, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
52
In casu en zoals in de voorgaande punten van deze beschikking is uiteengezet, legt artikel 2, lid 1, eerste alinea, van gedelegeerde verordening 2017/1182, de lidstaten geen enkele verplichting op. Deze bepaling kan dus niet in tegenovergestelde zin worden uitgelegd op grond van het feit dat de tweede volzin van overweging 3 wel in die zin zou kunnen worden opgevat.
53
Gelet op een en ander moet artikel 2, lid 1, eerste alinea, onder a) en b), van gedelegeerde verordening 2017/1182 aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de in punt A.V respectievelijk punt B.II van bijlage IV bij verordening nr. 1308/2013 vastgestelde voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen gelden voor alle op het nationale grondgebied gevestigde slachthuizen, ongeacht het aantal per week geslachte dieren.
Kosten
54
Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen.
Het Hof (Achtste kamer) verklaart voor recht:
Artikel 2, lid 1, eerste alinea, onder a) en b), van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1182 van de Commissie van 20 april 2017 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de schema’s van de Unie voor de indeling van runder-, varkens- en schapenkarkassen en wat betreft de mededeling van de marktprijzen voor bepaalde categorieën karkassen en levende dieren
moet aldus worden uitgelegd dat
het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de voorschriften inzake de indeling van runder- en varkenskarkassen die zijn vastgesteld in punt A.V respectievelijk punt B.II van bijlage IV bij verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad gelden voor alle op het nationale grondgebied gevestigde slachthuizen, ongeacht het aantal per week geslachte dieren.
ondertekeningen
(
*1
)	Procestaal: Roemeens.