ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)
της 19ης Φεβρουαρίου 2004
Υπόθεση T-300/97 DEP
Benito Latino
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
«Διαδικασία – Καθορισμός δικαστικών εξόδων»
Πλήρες κείμενο στη γαλλική γλώσσα II - 0000
Αντικείμενο:         Προσφυγή έχουσα ως αντικείμενο αίτημα καθορισμού δικαστικών εξόδων κατόπιν της εκδόσεως της αποφάσεως του Πρωτοδικείου της
15ης Δεκεμβρίου 1999, Latino κατά Επιτροπής, T-300/97 (Συλλογή Υπ.Υπ. 1999, σ. I-A-259 και II-1263).
Απόφαση:         Το συνολικό ποσό των δικαστικών εξόδων που μπορούν να ανακτηθούν, σε εκτέλεση της αποφάσεως της 15ης Δεκεμβρίου 1999, T-300/97,
Latino κατά Επιτροπής, ορίζεται στα 11 000 ευρώ.
Περίληψη
Διαδικασία – Δικαστικά έξοδα – Καθορισμός – Ανακτήσιμα έξοδα – Έννοια – Στοιχεία που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη – Έξοδα λόγω
αλλαγής νομικού συμβούλου κατά τη διάρκεια της δίκης – Αποκλείεται,
εκτός της περιπτώσεως όπου είναι αδύνατη η διατήρηση
του αρχικού συμβούλου
(Κανονισμός Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, άρθρο 91)
Ελλείψει κοινοτικών διατάξεων τιμολογιακού χαρακτήρα, ο κοινοτικός δικαστής οφείλει, στο πλαίσιο καθορισμού δικαστικών εξόδων,
να εκτιμά ελευθέρως τα στοιχεία της υποθέσεως λαμβάνοντας υπόψη το αντικείμενο και τη φύση της διαφοράς, τη σημασία της υπό
το πρίσμα του κοινοτικού δικαίου καθώς και τις δυσχέρειες της υποθέσεως, τον όγκο της εργασίας που η κατ’ αντιδικίαν διαδικασία
έχει προκαλέσει στους παρεμβάντες εκπροσώπους ή συμβούλους και στα οικονομικά συμφέροντα που η διαφορά αντιπροσωπεύει για
τους διαδίκους. Ο κοινοτικός δικαστής είναι ο μόνος αρμόδιος να καθορίσει το ποσό που ο ηττηθείς διάδικος οφείλει στον νικήσαντα
διάδικο όσον αφορά τα έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν. Ο εν λόγω δικαστής δεν υποχρεούται να λάβει υπόψη το εθνικό τιμολόγιο
σχετικά με τις αμοιβές των δικηγόρων ούτε τυχόν συμφωνία που έχει προς τούτο συναφθεί μεταξύ του ενδιαφερομένου διαδίκου και
των εκπροσώπων ή συμβούλων του.
Τα πρόσθετα έξοδα και αμοιβές που έχουν προκληθεί από το γεγονός ότι ένας διάδικος άλλαξε σύμβουλο μεταξύ του πέρατος της
έγγραφης διαδικασίας και της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως θεωρούνται ως έξοδα που μπορούν να αναζητηθούν κατά την έννοια του
άρθρου 91, στοιχείο β΄, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου μόνο σε περίπτωση που η αλλαγή αυτή δικαιολογούνταν από
λόγους που καθιστούσαν αδύνατη τη συνέχιση της εκτελέσεως της δοθείσας στον αρχικό σύμβουλο εντολής.
(βλ. σκέψεις 12, 15 και 19)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 26 Νοεμβρίου 1985, 318/82 DEP, Leeuwarder Papierwarenfabriek κατά Επιτροπής, Συλλογή 1985, σ. 3727, σκέψεις
2 και 3· ΠΕΚ, 15 Οκτωβρίου 1999, T-94/96 DEP, Hagleitner κατά Επιτροπής, δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στη Συλλογή, σκέψη 11