62024CJ0864
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (δέκατο τμήμα)
της 12ης Φεβρουαρίου 2026 (
*1
)
«Προδικαστική παραπομπή – Οδηγία 2004/109/ΕΚ – Εναρμόνιση των προϋποθέσεων διαφάνειας αναφορικά με την πληροφόρηση σχετικά με εκδότες των οποίων οι κινητές αξίες έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά που βρίσκεται ή λειτουργεί σε κράτος μέλος – Κοινοποίηση της απόκτησης σημαντικών συμμετοχών στο κεφάλαιο εταιριών – Απόκτηση τέτοιων συμμετοχών από πρόσωπα που ενεργούν σε συνεννόηση – Άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο – Έννοια των “αυστηρότερων απαιτήσεων” – Νόμοι, κανονισμοί ή διοικητικές διατάξεις που έχουν θεσπισθεί σε σχέση με προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις που αφορούν την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιριών»
Στην υπόθεση C‑864/24,
με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία) με απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 2024, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 13 Δεκεμβρίου 2024, στο πλαίσιο της δίκης
GT,
Beteiligungen im Baltikum AG,
VCI Venture Capital und Immobilien AG
κατά
Valora Effekten Handel AG,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (δέκατο τμήμα),
συγκείμενο από τους J. Passer, πρόεδρο τμήματος, E. Regan και Δ. Γρατσία (εισηγητή), δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: J. Richard de la Tour
γραμματέας: A. Calot Escobar
έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
–
η Valora Effekten Handel AG, εκπροσωπούμενη από τον D. Lochner, Rechtsanwalt,
–
η Ελληνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους Β. Μπαρούτα και Κ. Μπόσκοβιτς,
–
η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους G. Meeßen και G. von Rintelen,
–
η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, εκπροσωπούμενη από την K. Klausch, τον K. Lackhoff και τον A. Witte,
κατόπιν της αποφάσεως που έλαβε, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, να εκδικάσει την υπόθεση χωρίς ανάπτυξη προτάσεων,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 2004, για την εναρμόνιση των προϋποθέσεων διαφάνειας αναφορικά με την πληροφόρηση σχετικά με εκδότες των οποίων οι κινητές αξίες έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/34/ΕΚ (ΕΕ 2004, L 390, σ. 38), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2013/50/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2013 (ΕΕ 2013, L 294, σ. 13) (στο εξής: οδηγία 2004/109).
2
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ, αφενός, των GT, Beteiligungen im Baltikum AG και VCI Venture Capital und Immobilien AG και, αφετέρου, της Valora Effekten Handel AG (στο εξής: Valora) σχετικά με το κύρος ορισμένων αποφάσεων που ελήφθησαν κατά τη γενική συνέλευση της Valora του έτους 2018.
Το νομικό πλαίσιο
Το δίκαιο της Ένωσης
Η οδηγία 2004/25/ΕΚ
3
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/25/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Απριλίου 2004, σχετικά με τις δημόσιες προσφορές εξαγοράς (ΕΕ 2004, L 142, σ. 12), η οδηγία αυτή καθορίζει μέτρα συντονισμού που αφορούν όλους τους κανόνες των κρατών μελών σχετικά με τις δημόσιες προσφορές εξαγοράς για την απόκτηση τίτλων εταιρίας η οποία διέπεται από το δίκαιο κράτους μέλους, εφόσον το σύνολο ή μέρος των τίτλων αυτών είναι εισηγμένο προς διαπραγμάτευση σε οργανωμένη αγορά σε ένα ή περισσότερα κράτη μέλη.
4
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας αυτής έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[…]
δ)
“πρόσωπα που ενεργούν σε συνεννόηση”: τα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που συνεργάζονται με τον προσφέροντα ή με την υπό εξαγορά εταιρεία, βάσει ρητής ή σιωπηρής, προφορικής ή γραπτής συμφωνίας, η οποία έχει ως σκοπό την απόκτηση του ελέγχου της υπό εξαγορά εταιρείας ή τη ματαίωση της επιτυχούς έκβασης της προσφοράς».
5
Το άρθρο 4 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Εποπτική αρχή και εφαρμοστέο δίκαιο», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Τα κράτη μέλη ορίζουν την αρχή ή τις αρχές που είναι αρμόδιες για την εποπτεία της προσφοράς, για τους σκοπούς των κανόνων που θεσπίζουν ή εισάγουν δυνάμει της παρούσας οδηγίας. […]»
6
Το άρθρο 5 της ως άνω οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Προστασία των μειοψηφούντων μετόχων, υποχρεωτική προσφορά, δίκαιη τιμή», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Εάν ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, λόγω της απόκτησης από το ίδιο ή από πρόσωπα που ενεργούν σε συνεννόηση μαζί του, έχει στην κατοχή του τίτλους εταιρείας κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 1 παράγραφος 1, οι οποίοι, προστιθέμενοι στις τυχόν ήδη υπάρχουσες συμμετοχές του και στις συμμετοχές προσώπων που ενεργούν σε συνεννόηση με αυτό, του παρέχουν, άμεσα ή έμμεσα, δεδομένο ποσοστό δικαιωμάτων ψήφου στην εν λόγω εταιρεία, με το οποίο αποκτά τον έλεγχό της, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι το πρόσωπο αυτό είναι υποχρεωμένο να υποβάλει προσφορά ως μέσο προστασίας των μειοψηφούντων μετόχων της εταιρείας αυτής. Η προσφορά αυτή πρέπει να απευθύνεται, το συντομότερο δυνατό, προς όλους τους κατόχους των τίτλων αυτών, για όλες τις συμμετοχές τους, σε δίκαιη τιμή όπως ορίζεται στην παράγραφο 4.»
Η οδηγία 2004/109
7
Κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2004/109, η οδηγία «καθορίζει τις προϋποθέσεις για την κοινολόγηση περιοδικών και διαρκών πληροφοριών που αφορούν εκδότες των οποίων οι κινητές αξίες έχουν ήδη εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά ευρισκόμενη ή λειτουργούσα σε κράτος μέλος».
8
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής έχει ως εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[…]
δ)
“εκδότης”: φυσικό πρόσωπο ή νομική οντότητα, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, συμπεριλαμβανομένου και κράτους, οι κινητές αξίες του οποίου έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά.
Στην περίπτωση αποθετηρίων τίτλων που έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά, εκδότης θεωρείται ο εκδότης των αντιπροσωπευόμενων κινητών αξιών, είτε αυτές είναι εισηγμένες προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά είτε όχι·
ε)
“μέτοχος”: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, το οποίο κατέχει, άμεσα ή έμμεσα:
i)
μετοχές του εκδότη, στο όνομά του και για λογαριασμό του,
ii)
μετοχές του εκδότη στο όνομά του, αλλά για λογαριασμό άλλου φυσικού ή νομικού προσώπου,
iii)
πιστοποιητικά κατάθεσης, εφόσον ο κομιστής των πιστοποιητικών κατάθεσης θεωρείται ως ο κάτοχος των μετοχών που εκπροσωπούνται από το πιστοποιητικό κατάθεσης·
[…]
θ)
“κράτος μέλος προέλευσης”:
i)
Για […] εκδότες μετοχών:
–
όταν ο εκδότης έχει συσταθεί στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση, το κράτος μέλος στο οποίο έχει την καταστατική του έδρα,
[…]
[…]
[…]
ιζ)
“επίσημη συμφωνία”: συμφωνία που είναι δεσμευτική βάσει της εφαρμοστέας νομοθεσίας».
9
Το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας έχει ως εξής:
«Το κράτος μέλος προέλευσης δεν δύναται να επιβάλει σε κάτοχο μετοχών, ή σε φυσικό πρόσωπο ή σε νομική οντότητα που αναφέρεται στα άρθρα 10 ή 13, απαιτήσεις αυστηρότερες από εκείνες που καθορίζονται στην παρούσα οδηγία, με εξαίρεση τις ακόλουθες περιπτώσεις:
[…]
iii)
κατά την εφαρμογή νόμων, κανονισμών ή διοικητικών διατάξεων που έχουν εγκριθεί σε σχέση με προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σε σχέση με την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών, που εποπτεύονται από τις αρχές τις οποίες έχουν ορίσει τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας [2004/25].»
10
Το άρθρο 9 της οδηγίας 2004/109, το οποίο επιγράφεται «Κοινοποίηση της απόκτησης ή της διάθεσης σημαντικών συμμετοχών», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Όταν ένας μέτοχος αποκτά ή διαθέτει μετοχές εκδότη του οποίου οι μετοχές έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά και οι οποίες ενσωματώνουν δικαίωμα ψήφου, το κράτος μέλος προέλευσης διασφαλίζει ότι ο μέτοχος κοινοποιεί στον εκδότη το ποσοστό των δικαιωμάτων ψήφου που κατέχει ο μέτοχος ως αποτέλεσμα αυτής της απόκτησης ή διάθεσης, εφόσον το ποσοστό αυτό φθάνει, υπερβαίνει ή υπολείπεται των εξής ορίων: 5 %, 10 %, 15 %, 20 %, 25 %, 30 %, 50 % και 75 %.
[…]»
11
Το άρθρο 10 της ως άνω οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Απόκτηση ή διάθεση σημαντικών ποσοστών δικαιωμάτων ψήφου», ορίζει τα εξής:
«Οι προϋποθέσεις κοινοποίησης που ορίζονται στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 9 εφαρμόζονται επίσης σε φυσικό πρόσωπο ή νομική οντότητα, εφόσον δικαιούνται να αποκτούν, να διαθέτουν, ή να ασκούν δικαιώματα ψήφου σε οιαδήποτε εκ των ακόλουθων περιπτώσεων ή του συνδυασμού τους:
α)
δικαιώματα ψήφου που κατέχει τρίτος με τον οποίο το προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα έχει συνάψει συμφωνία που το υποχρεώνει να υιοθετεί, μέσω συντονισμένης άσκησης των δικαιωμάτων ψήφου που διαθέτει, διαρκή κοινή πολιτική ως προς τη διαχείριση του εν λόγω εκδότη·
β)
δικαιώματα ψήφου που κατέχει τρίτος δυνάμει συμφωνίας που έχει συναφθεί με το προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα, και η οποία προβλέπει την προσωρινή επ’ ανταλλάγματι μεταβίβαση αυτών των δικαιωμάτων ψήφου·
γ)
δικαιώματα ψήφου που ενσωματώνονται σε μετοχές που έχουν κατατεθεί ως ασφάλεια στο προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό το πρόσωπο ή οντότητα ελέγχει τα δικαιώματα ψήφου και δηλώνει την πρόθεσή του να τα ασκήσει·
δ)
δικαιώματα ψήφου που ενσωματώνονται σε μετοχές των οποίων ισόβιος επικαρπωτής είναι το προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα·
ε)
δικαιώματα ψήφου που κατέχονται, ή τα οποία μπορούν να ασκηθούν κατά την έννοια των στοιχείων α) έως δ), από επιχείρηση την οποία ελέγχει το προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα·
στ)
δικαιώματα ψήφου που ενσωματώνονται σε μετοχές που έχουν κατατεθεί στο προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα, τα οποία το εν λόγω πρόσωπο ή οντότητα μπορεί να ασκήσει κατά την κρίση του, εφόσον δεν υπάρχουν ειδικές οδηγίες των μετόχων·
ζ)
δικαιώματα ψήφου που κατέχει τρίτο μέρος στο όνομά του για λογαριασμό του προαναφερόμενου προσώπου ή οντότητας·
η)
δικαιώματα ψήφου τα οποία το προαναφερόμενο πρόσωπο ή οντότητα μπορεί να ασκήσει ως πληρεξούσιος, εφόσον μπορεί να ασκήσει τα δικαιώματα ψήφου κατά την κρίση του, εφόσον δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες των μετόχων.»
12
Το άρθρο 24 της οδηγίας 2004/109, το οποίο επιγράφεται «Οι αρμόδιες αρχές και οι εξουσίες τους», προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Κάθε κράτος μέλος ορίζει την κεντρική αρχή που αναφέρεται στο άρθρο 21, παράγραφος 1 της οδηγίας 2003/71/ΕΚ [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Νοεμβρίου 2003, σχετικά με το ενημερωτικό δελτίο που πρέπει να δημοσιεύεται κατά τη δημόσια προσφορά κινητών αξιών ή την εισαγωγή τους προς διαπραγμάτευση και την τροποποίηση της οδηγίας 2001/34/ΕΚ (ΕΕ 2003, L 345, σ. 64)], ως την αρμόδια κεντρική διοικητική αρχή η οποία είναι υπεύθυνη για την τήρηση των υποχρεώσεων που προβλέπει η παρούσα οδηγία καθώς και για τη διασφάλιση της εφαρμογής των διατάξεων που θεσπίζονται σύμφωνα με την παρούσα οδηγία. […]»
Η οδηγία 2013/50
13
Με την οδηγία 2013/50 προστέθηκε η παράγραφος 1α στο άρθρο 3 της οδηγίας 2004/109. Η αιτιολογική σκέψη 12 της οδηγίας 2013/50 έχει ως εξής:
«Ένα εναρμονισμένο καθεστώς κοινοποίησης της κατοχής σημαντικών δικαιωμάτων ψήφου, ιδίως αναφορικά με την άθροιση της κατοχής μετοχών με την κατοχή χρηματοπιστωτικών μέσων, θα πρέπει να βελτιώσει την ασφάλεια δικαίου, να αυξήσει τη διαφάνεια και να μειώσει τη διοικητική επιβάρυνση των διασυνοριακών επενδυτών. […] Συγκεκριμένα, τα κράτη μέλη θα πρέπει μεταξύ άλλων να είναι σε θέση να συνεχίσουν να εφαρμόζουν νόμους, κανονισμούς ή διοικητικές διατάξεις που έχουν θεσπισθεί σε σχέση με προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις που αφορούν την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών οι οποίες εποπτεύονται από τις αρχές που έχουν ορίσει τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας [2004/25] και επιβάλλουν αυστηρότερες απαιτήσεις γνωστοποίησης από την οδηγία [2004/109].»
Το γερμανικό δίκαιο
14
Το άρθρο 33, παράγραφος 1, πρώτη περίοδος, του Gesetz über den Wertpapierhandel (νόμου περί εμπορίας κινητών αξιών) (BGBl. 1998 I, σ. 2708), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης της κύριας δίκης (στο εξής: WpHG), ορίζει τα εξής:
«Όποιος έχει, μέσω αγοράς, διάθεσης ή με άλλον τρόπο, ποσοστό δικαιωμάτων ψήφου από τις μετοχές που κατέχει σε εκδότη για τον οποίο η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συνιστά το κράτος προέλευσης, το οποίο φθάνει, υπερβαίνει ή υπολείπεται το 3 %, 5 %, 10 %, 15 %, 20 %, 25 %, 30 %, 50 % ή 75 % (υπόχρεος σε κοινοποίηση), υποχρεούται να ενημερώσει αμελλητί τον εκδότη και, ταυτόχρονα, την [Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (ομοσπονδιακή υπηρεσία εποπτείας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, Γερμανία)], σχετικά με το ποσοστό των δικαιωμάτων ψήφου που κατέχει, το αργότερο εντός τεσσάρων ημερών διαπραγμάτευσης, τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 34, παράγραφοι 1 και 2.»
15
Το άρθρο 34, παράγραφος 2, του WpHG προβλέπει τα εξής:
«Στο ποσοστό του υποχρέου σε κοινοποίηση προσμετράται επίσης το σύνολο των δικαιωμάτων ψήφου τρίτου από μετοχές εκδότη, για τον οποίο η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συνιστά το κράτος προέλευσης, με τον οποίο τρίτο ο υπόχρεος σε κοινοποίηση ή θυγατρική εταιρία του ενεργεί σε συνεννόηση βάσει συμφωνίας ή με άλλον τρόπο, εκτός εάν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Τέτοια “συντονισμένη” συμπεριφορά θεωρείται ότι υφίσταται όταν ο υπόχρεος σε κοινοποίηση ή η θυγατρική εταιρία του και ο τρίτος συνεννοούνται ως προς την άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου ή ενεργούν από κοινού με άλλον τρόπο με σκοπό τη διαρκή και ουσιαστική μεταβολή του επιχειρηματικού προσανατολισμού του εκδότη. […]»
16
Το άρθρο 44, παράγραφος 1, του WpHG ορίζει τα εξής:
«Τα δικαιώματα από μετοχές τις οποίες κατέχει υπόχρεος σε κοινοποίηση ή βάσει των οποίων προσμετρώνται σ’ αυτόν δικαιώματα ψήφου σύμφωνα με το άρθρο 34 δεν υφίστανται για όσο χρονικό διάστημα ο εν λόγω υπόχρεος δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις κοινοποίησης που υπέχει από το άρθρο 33, παράγραφοι 1 ή 2. […]»
Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα
17
Οι ενάγοντες της κύριας δίκης, μέτοχοι της Valora, εναγομένης της κύριας δίκης, άσκησαν ενώπιον του Landgericht Mannheim (περιφερειακού δικαστηρίου Μάνχαϊμ, Γερμανία) αγωγή με την οποία προσέβαλαν ορισμένες αποφάσεις που είχαν ληφθεί κατά τη γενική συνέλευση της Valora του έτους 2018.
18
Κατόπιν απορρίψεως της αγωγής τους από το Landgericht Mannheim (περιφερειακό δικαστήριο Μάνχαϊμ), οι ενάγοντες της κύριας δίκης άσκησαν έφεση ενώπιον του Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Καρλσρούης, Γερμανία).
19
Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την έφεση με την αιτιολογία ότι, σύμφωνα με το άρθρο 44, παράγραφος 1, του WpHG, οι ενάγοντες (και πλέον εκκαλούντες, στο εξής: ενάγοντες) δεν είχαν το δικαίωμα να προσβάλουν τις αποφάσεις της γενικής συνέλευσης της Valora, διότι είχαν παραβεί τις υποχρεώσεις κοινοποίησης που υπείχαν από τα άρθρα 33 και 34 του WpHG. Το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) έκρινε, συναφώς, ότι τα δικαιώματα ψήφου από τις μετοχές της Valora που κατείχαν καθένας από τους ενάγοντες της κύριας δίκης και μια τρίτη εταιρία, ήτοι η K. AG, έπρεπε να προσμετρηθούν σ’ αυτούς αμοιβαία, διότι, μεταξύ των ετών 2017 και 2019, οι ενάγοντες της κύριας δίκης και η εταιρία K. είχαν ενεργήσει σε συνεννόηση μεταξύ τους, κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, του WpHG.
20
Συναφώς, το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) διαπίστωσε, βάσει των δηλώσεων που είχαν υποβάλει οι ενάγοντες της κύριας δίκης και η εταιρία K. για τις τακτικές γενικές συνελεύσεις της Valora των ετών 2017 και 2018, ότι κατά το έτος 2017 τα δικαιώματα ψήφου από τις μετοχές που κατείχαν οι ενάγοντες της κύριας δίκης και η εταιρία K., συνολικά, υπερέβαιναν το όριο του 10 % των δικαιωμάτων ψήφου στη Valora ενώ κατά το έτος 2018 τα δικαιώματα αυτά είχαν μειωθεί κάτω από το ως άνω όριο, χωρίς οι ενάγοντες της κύριας δίκης να ενημερώσουν σχετικά την ομοσπονδιακή υπηρεσία εποπτείας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, όπως όφειλαν να πράξουν σύμφωνα με το άρθρο 33 του WpHG.
21
Εξάλλου, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι ενάγοντες της κύριας δίκης και η εταιρία K. είχαν ενεργήσει σε συνεννόηση μεταξύ τους, το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) δεν έκρινε αναγκαίο να αποφανθεί επί του ζητήματος αν οι εν λόγω ενάγοντες δεσμεύονταν από συμφωνία σχετικά με την άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου τους.
22
Το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, έχει επιληφθεί αιτήσεως αναιρέσεως ασκηθείσας από τους ενάγοντες της κύριας δίκης κατά της αποφάσεως του Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Καρλσρούης) και διερωτάται αν το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, της οδηγίας 2004/109 επιτρέπει στα κράτη μέλη να θεσπίσουν διάταξη, όπως το άρθρο 34, παράγραφος 2, του WpHG, η οποία προβλέπει απαιτήσεις κοινοποίησης που βαίνουν πέραν των προβλεπομένων στο άρθρο 10 της οδηγίας αυτής.
23
Το αιτούν δικαστήριο εξηγεί, συναφώς, ότι το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) έκρινε ότι έπρεπε να προσμετρηθούν σε καθέναν από τους ενάγοντες της κύριας δίκης δικαιώματα ψήφου τα οποία κατείχαν οι λοιποί ενάγοντες και η εταιρία K., διότι είχαν ενεργήσει σε συνεννόηση μεταξύ τους «με άλλον τρόπο», κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG. Το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) επισημαίνει ότι, αν γίνει δεκτό ότι η διάταξη αυτή δεν συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης, τότε θα πρέπει να αναιρέσει την απόφαση του Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Καρλσρούης) και να αναπέμψει την υπόθεση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο για να κρίνει, στο πλαίσιο συμπληρωματικής εξέτασης της υπόθεσης, αν υφίστατο «συμφωνία», κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, πρώτη περίπτωση, του WpHG, μεταξύ των εναγόντων της κύριας δίκης και της εταιρίας K. Αν, αντιθέτως, γίνει δεκτό ότι το άρθρο 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης, το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως της οποίας έχει επιληφθεί. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση, η ύπαρξη «συμφωνίας», κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, πρώτη περίπτωση, του WpHG, μεταξύ των εναγόντων της κύριας δίκης και της εταιρίας K. δεν ασκεί, κατά την εκτίμηση του αιτούντος δικαστηρίου, καμία επιρροή.
24
Το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) διευκρινίζει ότι το ζήτημα της συμβατότητας του άρθρου 34, παράγραφος 2, του WpHG με το δίκαιο της Ένωσης είναι αμφιλεγόμενο στη γερμανική θεωρία. Οι συγγραφείς που υποστηρίζουν ότι η διάταξη αυτή συνάδει με το δίκαιο της Ένωσης στηρίζονται κυρίως στο ιστορικό θεσπίσεως του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109. Εξ αυτού συνάγεται, κατά την άποψή τους, ότι το εν λόγω άρθρο 34, παράγραφος 2, αποσκοπούσε ακριβώς στη διατήρηση της έννοιας της «συντονισμένης δράσης» που αποτελούσε βασικό μέλημα πολλών κρατών μελών.
25
Το αιτούν δικαστήριο προσθέτει ότι, κατά τους εν λόγω συγγραφείς, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το άρθρο 34, παράγραφος 2, του WpHG συνιστά διάταξη που αφορά τις προσφορές εξαγοράς κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109. Υπέρ της απόψεως αυτής συνηγορεί το γεγονός ότι ο Γερμανός νομοθέτης επέλεξε να διατυπώσει το άρθρο 34, παράγραφος 2, του WpHG κατά τρόπο πανομοιότυπο με τη διατύπωση του άρθρου 30, παράγραφος 2, του Wertpapiererwerbs- und Übernahmegesetz (νόμου περί εξαγοράς κινητών αξιών και προσφορών εξαγοράς) (BGBl. 2001 I, σ. 3822), σκοπός του οποίου είναι η μεταφορά της οδηγίας 2004/25 στο γερμανικό δίκαιο. Εξάλλου, κατά το αιτούν δικαστήριο, η ομοσπονδιακή υπηρεσία εποπτείας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών ελέγχει τόσο την τήρηση των διατάξεων του τελευταίου αυτού νόμου, ως εποπτική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 4 της οδηγίας 2004/25, όσο και την τήρηση των υποχρεώσεων κοινοποίησης που προβλέπει ο WpHG, ως αρμόδια αρχή κατά την έννοια του άρθρου 24 της οδηγίας 2004/109.
26
Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
«Έχει το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της [οδηγίας 2004/109] την έννοια ότι αντιτίθεται στο άρθρο 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του [WpHG], σύμφωνα με το οποίο για την προσμέτρηση δικαιωμάτων ψήφου σε άλλον δεν απαιτείται συμφωνία μεταξύ του υπόχρεου σε κοινοποίηση και του τρίτου αναφορικά με την άσκηση των δικαιωμάτων ψήφου, αλλά, αντιθέτως, αρκεί η συντονισμένη με άλλον τρόπο συμπεριφορά βάσει πραγματικών περιστάσεων;»
Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως
27
Η Valora αμφισβητεί το παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως για τον λόγο ότι το ερώτημα που υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) δεν ασκεί, κατά την άποψή της, επιρροή στην επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης. Υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, υπό τις επίμαχες περιστάσεις στην υπό κρίση υπόθεση, υφίσταται όντως «συμφωνία», κατά την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/109. Εν πάση περιπτώσει, οι περιστάσεις αυτές εμπίπτουν και στην περίπτωση του άρθρου 10, στοιχείο εʹ, η οποία αφορά τα δικαιώματα ψήφου που κατέχονται από επιχείρηση την οποία ελέγχει πρόσωπο υπόχρεο σε κοινοποίηση.
28
Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, κατά πάγια νομολογία, τα σχετικά με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ερωτήματα που υποβάλλει εθνικός δικαστής εντός του πραγματικού και νομικού πλαισίου το οποίο ο ίδιος προσδιορίζει με δική του ευθύνη, και του οποίου την ακρίβεια δεν οφείλει να ελέγξει το Δικαστήριο, θεωρούνται κατά τεκμήριο λυσιτελή. Το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να αποφανθεί επί αιτήσεως εθνικού δικαστηρίου για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως μόνον όταν προκύπτει προδήλως ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ουδεμία σχέση έχει με το υποστατό ή με το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το ζήτημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμη όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα αναγκαία πραγματικά και νομικά στοιχεία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα που του έχουν υποβληθεί (απόφαση της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 38 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
29
Εν προκειμένω, από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) διαπίστωσε την ύπαρξη συνεννόησης «με άλλον τρόπο», κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG, μεταξύ των εναγόντων της κύριας δίκης και της εταιρίας K.
30
Βεβαίως, η ύπαρξη συνεννόησης μεταξύ πλειόνων μετόχων εταιρίας η οποία εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/109 μπορεί να συνιστά ένδειξη περί υπάρξεως «συμφωνίας» μεταξύ των μετόχων, κατά την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο αʹ, της οδηγίας αυτής και του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, πρώτη περίπτωση, του WpHG.
31
Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι, με την απόφαση κατά της οποίας έχει ασκηθεί η αίτηση αναιρέσεως της οποίας έχει επιληφθεί, το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) απέφυγε ρητώς να διαπιστώσει αν υπήρχε «συμφωνία», κατά την έννοια του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, πρώτη περίπτωση, του WpHG, μεταξύ των εναγόντων της κύριας δίκης και της εταιρίας K. Το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης) έκρινε, συγκεκριμένα, ότι το γεγονός ότι οι ενάγοντες της κύριας δίκης και η εταιρία K. ενήργησαν σε συνεννόηση μεταξύ τους αρκούσε για να δικαιολογήσει την εφαρμογή του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG, περί συνεννόησης «με άλλον τρόπο».
32
Ως εκ τούτου, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί αν η οδηγία 2004/109 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική διάταξη, όπως το άρθρο 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG. Όπως εξήγησε το αιτούν δικαστήριο, σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο ερώτημα αυτό, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί. Αντιθέτως, σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι πρέπει να κάνει δεκτή την αίτηση αναιρέσεως, να αναιρέσει την απόφαση του Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερου περιφερειακού δικαστηρίου Καρλσρούης) και να αναπέμψει την υπόθεση ενώπιον του δικαστηρίου αυτού, προκειμένου τούτο να αποφανθεί επί ενδεχόμενης υπάρξεως «συμφωνίας», κατά την έννοια του άρθρου 10, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/109 και του άρθρου 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, πρώτη περίπτωση, του WpHG, μεταξύ των εναγόντων της κύριας δίκης και της εταιρίας K.
33
Ως προς την εκ μέρους της Valora αναφορά στο άρθρο 10, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2004/109, αρκεί να επισημανθεί ότι από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο δεν προκύπτει ότι το Oberlandesgericht Karlsruhe (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο Καρλσρούης), το οποίο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, διαπίστωσε ότι συντρέχει εν προκειμένω περίπτωση ελέγχου επιχείρησης από πρόσωπο, κατά την έννοια της διάταξης αυτής.
34
Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι το προδικαστικό ερώτημα είναι κρίσιμο για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, και ότι, επομένως, η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως είναι παραδεκτή.
Επί του προδικαστικού ερωτήματος
35
Με το υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους, κατά την οποία οι απαιτήσεις κοινοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας αυτής ισχύουν και για τους κατόχους δικαιωμάτων ψήφου οι οποίοι συντονίζουν τη συμπεριφορά τους, έναντι του εκδότη των μετοχών που ενσωματώνουν τα εν λόγω δικαιώματα ψήφου, με άλλον τρόπο αντί της σύναψης «συμφωνίας» μεταξύ των μετόχων, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 10, στοιχείο αʹ, της εν λόγω οδηγίας.
36
Όπως προκύπτει ήδη από το γράμμα του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, της οδηγίας 2004/109, το κράτος μέλος προέλευσης δεν επιτρέπεται μεν να επιβάλει στον κάτοχο μετοχών, ή σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 10 ή στο άρθρο 13 της οδηγίας αυτής, απαιτήσεις αυστηρότερες από εκείνες που καθορίζονται στην οδηγία, πλην όμως η ως άνω απαγόρευση συνοδεύεται από τρεις εξαιρέσεις, οι οποίες προβλέπονται στα σημεία i έως iii του εν λόγω τέταρτου εδαφίου (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C‑605/18, EU:C:2021:712, σκέψη 30).
37
Ειδικότερα, η εξαίρεση του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, επιτρέπει στο κράτος μέλος προέλευσης να εφαρμόζει επί των κατόχων μετοχών ή των φυσικών ή νομικών προσώπων που μνημονεύονται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 10 της οδηγίας 2004/109 «νόμ[ους], κανονισμ[ούς] ή διοικητικ[ές] διατάξε[ις] που έχουν εγκριθεί σε σχέση με προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σε σχέση με την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών, που εποπτεύονται από τις αρχές τις οποίες έχουν ορίσει τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας [2004/25]» (πρβλ. απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C‑605/18, EU:C:2021:712, σκέψη 32).
38
Επομένως, η εξαίρεση αυτή υπόκειται σε δύο προϋποθέσεις, εκ των οποίων η πρώτη συνίσταται στο ότι οι αυστηρότερες απαιτήσεις από εκείνες που ορίζονται στην οδηγία 2004/109 πρέπει να προβλέπονται από νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις οι οποίες διέπουν τις πράξεις που απαριθμούνται στην αμέσως προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως ενώ η δεύτερη προϋπόθεση έγκειται στην εποπτεία των εν λόγω απαιτήσεων από τις αρχές που έχουν οριστεί από τα κράτη μέλη δυνάμει του άρθρου 4 της οδηγίας 2004/25. Οι δύο αυτές προϋποθέσεις έχουν σωρευτικό χαρακτήρα (πρβλ. απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C‑605/18, EU:C:2021:712, σκέψεις 33, 37 και 45).
39
Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι ο λόγος για τον οποίο η παράγραφος 1α προστέθηκε με την οδηγία 2013/50 στο άρθρο 3 της οδηγίας 2004/109 ήταν για να λυθεί το πρόβλημα του άνισου επιπέδου εναρμόνισης των υποχρεώσεων κοινοποίησης που υπείχαν τα φυσικά και νομικά πρόσωπα τα οποία αποκτούν ή διαχειρίζονται με άλλον τρόπο συμμετοχές στο κεφάλαιο εκδοτών που είναι ενεργοί σε ρυθμιζόμενη αγορά κράτους μέλους, λόγω της ευχέρειας την οποία είχε το κράτος μέλος προέλευσης δυνάμει της οδηγίας 2004/109, προτού τροποποιηθεί με την οδηγία 2013/50, να επιβάλλει στους κατόχους μετοχών ή άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων απαιτήσεις αυστηρότερες από εκείνες που προέβλεπε η ίδια. Ως εκ τούτου, η οδηγία 2013/50, η οποία, όπως εκτίθεται στην αιτιολογική της σκέψη 12, είχε ως σκοπό να εγκαθιδρύσει ένα εναρμονισμένο καθεστώς κοινοποίησης της απόκτησης σημαντικών δικαιωμάτων ψήφου, κατήργησε την ευχέρεια αυτή των κρατών μελών, υπό την επιφύλαξη των εξαιρέσεων που προβλέπονται στο άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημεία i έως iii, της οδηγίας 2004/109 (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C‑605/18, EU:C:2021:712, σκέψη 31).
40
Λαμβανομένου υπόψη του σκοπού του ως άνω άρθρου 3, παράγραφος 1α, ο οποίος συνίσταται στη θέσπιση του καθεστώτος αυτού, πρέπει να ερμηνεύονται στενά οι εξαιρέσεις από τον κανόνα ότι το κράτος μέλος προέλευσης απαγορεύεται να επιβάλλει στους κατόχους μετοχών ή άλλων χρηματοπιστωτικών μέσων αυστηρότερες απαιτήσεις κοινοποίησης (απόφαση της 9ης Σεπτεμβρίου 2021, Adler Real Estate κ.λπ., C‑605/18, EU:C:2021:712, σκέψη 41).
41
Ως εκ τούτου, στο πλαίσιο στενής ερμηνείας της εξαίρεσης που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η οδηγία αυτή αφορά μόνον τις αυστηρότερες απαιτήσεις κοινοποίησης που συνδέονται άμεσα με τις νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις που θεσπίζει κράτος μέλος σχετικά με τις προσφορές εξαγοράς, τις πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις που αφορούν την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των εταιριών.
42
Αντιθέτως, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι από την εξαίρεση αυτή καλύπτονται οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις που αφορούν τη γνωστοποίηση πληροφοριών σχετικά με εκδότες κινητών αξιών που έχουν ήδη εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά ευρισκόμενη ή λειτουργούσα σε κράτος μέλος, οι οποίες εφαρμόζονται ανεξαρτήτως της ύπαρξης προσφοράς εξαγοράς, συγχώνευσης ή άλλης πράξης που αφορά την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των εταιριών. Το γεγονός ότι οι πληροφορίες τις οποίες αφορούν οι διατάξεις αυτές θα μπορούσαν να είναι κρίσιμες σε περίπτωση προσφοράς εξαγοράς των τίτλων εταιρίας, πράξης συγχώνευσης της εταιρίας αυτής με άλλη εταιρία ή άλλης πράξης που αφορά την ιδιοκτησία και τον έλεγχο της πρώτης εταιρίας, δεν αρκεί για να δικαιολογήσει διαφορετική ερμηνεία.
43
Εν προκειμένω, από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι, σύμφωνα με την εφαρμοστέα γερμανική νομοθεσία, η εποπτεία των αυστηρότερων απαιτήσεων που απορρέουν από το άρθρο 34, παράγραφος 2, του WpHG υπάγεται στην ομοσπονδιακή υπηρεσία εποπτείας των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, η οποία αποτελεί επίσης την αρχή που έχει οριστεί από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δυνάμει του άρθρου 4 της οδηγίας 2004/25.
44
Ως εκ τούτου, η δεύτερη από τις μνημονευόμενες στη σκέψη 38 της παρούσας αποφάσεως προϋποθέσεις εφαρμογής της εξαίρεσης που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109 φαίνεται να πληρούται, υπό την επιφύλαξη σχετικής εξακρίβωσης από το αιτούν δικαστήριο, εφόσον τούτο είναι αναγκαίο.
45
Εντούτοις, από τα στοιχεία που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο προκύπτει ότι το άρθρο 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG εφαρμόζεται σε όλες τις περιστάσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν υποχρέωση κοινοποίησης, βάσει του άρθρου 9 της οδηγίας αυτής. Επομένως, δεν προκύπτει ότι η διάταξη αυτή συνδέεται άμεσα με «προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σε σχέση με την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών», όπως απαιτεί το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της εν λόγω οδηγίας, όπερ εναπόκειται, ωστόσο, στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.
46
Το γεγονός που επισημαίνει το αιτούν δικαστήριο ότι το γράμμα του άρθρου 34, παράγραφος 2, του WpHG είναι πανομοιότυπο με το γράμμα άλλης διατάξεως του γερμανικού δικαίου που αφορά την απόκτηση κινητών αξιών και τις δημόσιες προσφορές εξαγοράς δεν ασκεί συναφώς επιρροή.
47
Πράγματι, για την εφαρμογή του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109, καθοριστικό στοιχείο δεν είναι το γράμμα της επίμαχης εθνικής διάταξης, αλλά το πεδίο εφαρμογής της, το οποίο πρέπει να αφορά μόνον τις προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σχετικά με την ιδιοκτησία και τον έλεγχο των εταιριών.
48
Όσον αφορά την επισήμανση του αιτούντος δικαστηρίου ότι, κατ’ ουσίαν, το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109 είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού, ο οποίος επιτεύχθηκε κατά τη διαδικασία εκδόσεως της οδηγίας 2013/50, με σκοπό τη διατήρηση εθνικών διατάξεων όπως το άρθρο 34, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίπτωση, του WpHG, αρκεί να σημειωθεί ότι, ακόμη και αν ισχύει κάτι τέτοιο, η διαπίστωση αυτή δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει ερμηνεία του εν λόγω άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σύμφωνα με την οποία στο πεδίο εφαρμογής της διάταξης αυτής θα ενέπιπταν εθνικές διατάξεις που δεν καλύπτονται από το γράμμα της, και τούτο κατά μείζονα λόγο διότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία που παρατίθεται στη σκέψη 40 της παρούσας αποφάσεως, το ως άνω άρθρο 3, παράγραφος 1α, πρέπει να ερμηνεύεται στενά.
49
Κατόπιν του συνόλου των προεκτεθέντων, στο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109 έχει την έννοια ότι αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους κατά την οποία οι απαιτήσεις κοινοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας αυτής ισχύουν και για τους κατόχους δικαιωμάτων ψήφου οι οποίοι συντονίζουν τη συμπεριφορά τους, έναντι του εκδότη των μετοχών που ενσωματώνουν τα εν λόγω δικαιώματα ψήφου, με άλλον τρόπο και όχι βάσει «συμφωνίας» συναφθείσας μεταξύ των εν λόγω κατόχων για την οποία γίνεται λόγος στο άρθρο 10, στοιχείο αʹ, της ως άνω οδηγίας, καθόσον η απαίτηση που απορρέει από μια τέτοια εθνική ρύθμιση δεν συνδέεται άμεσα με «προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σε σχέση με την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών», κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii.
Επί των δικαστικών εξόδων
50
Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (δέκατο τμήμα) αποφαίνεται:
Το άρθρο 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii, της οδηγίας 2004/109/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Δεκεμβρίου 2004, για την εναρμόνιση των προϋποθέσεων διαφάνειας αναφορικά με την πληροφόρηση σχετικά με εκδότες των οποίων οι κινητές αξίες έχουν εισαχθεί προς διαπραγμάτευση σε ρυθμιζόμενη αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 2001/34/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2013/50/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 22ας Οκτωβρίου 2013,
έχει την έννοια ότι:
αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους κατά την οποία οι απαιτήσεις κοινοποίησης που προβλέπονται στο άρθρο 9, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2004/109, όπως τροποποιήθηκε, ισχύουν και για τους κατόχους δικαιωμάτων ψήφου οι οποίοι συντονίζουν τη συμπεριφορά τους, έναντι του εκδότη των μετοχών που ενσωματώνουν τα εν λόγω δικαιώματα ψήφου, με άλλον τρόπο και όχι βάσει «συμφωνίας» συναφθείσας μεταξύ των εν λόγω κατόχων για την οποία γίνεται λόγος στο άρθρο 10, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2004/109, όπως τροποποιήθηκε, καθόσον η απαίτηση που απορρέει από μια τέτοια εθνική ρύθμιση δεν συνδέεται άμεσα με «προσφορές εξαγοράς, πράξεις συγχώνευσης και άλλες πράξεις σε σχέση με την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο εταιρειών», κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1α, τέταρτο εδάφιο, σημείο iii.
(υπογραφές)
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.