61965J0048
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 1ης Μαρτίου 1966 (
*1
)
Στην υπόθεση 48/65,
1)
Alfons Lütticke GmbH, με έδρα το Köln-Deutz,
2)
Dr Otto Suwelack Nachf. KG, με έδρα το Billerbeck/Westfalen, εκπροσωπούμενη από τον ομόρρυθμο εταίρο της Wolfgang Suwelack,
3)
Kurt Siemers & Co, με έδρα το Αμβούργο,
προσφεύγουσες,
επικουρούμενες από το δικηγόρο Αμβούργου Peter Wendt και με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Félicien Jansen, δικαστικό επιμελητή, 21, rue Aldringer,
κατά
Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας,
καθής,
εκπροσωπουμένης από τον νομικό της σύμβουλο Jochen Thiesing και με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Henri Manzanarès, γραμματέα της Νομικής Υπηρεσίας των ευρωπαϊκών εκτελεστικών οργάνων, 2, place de Metz,
που έχει ως κύριο αντικείμενο την ακύρωση αποφάσεως της Επιτροπής της ΕΟΚ και, επικουρικώς, προσφυγή κατά παραλείψεως κατά της ιδίας, σχετικά με την επιβολή, εκ μέρους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εξισωτικής εισφοράς του φόρου κύκλου εργασιών επί των γαλακτοκομικών προϊόντων που εισήχθησαν μετά την 1η Ιανουαρίου 1962,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους Ch. L. Hammes, πρόεδρο, Α. Μ. Donner (εισηγητή), Α. Trabucchi, R. Lecourt και R. Monaco, δικαστές
γενικός εισαγγελέας: J. Gand
γραμματέας: Α. van Houtte
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
(το μέρος που περιέχει τα περιστατικά παραλείπεται)
Σκεπτικό
Με επιστολή της 15ης Μαρτίου 1965, οι προσφεύγουσες υπέβαλαν στην Επιτροπή αίτηση βασιζόμενη στο άρθρο 175 της Συνθήκης.
Σ' αυτήν ζητούσαν από την Επιτροπή να λάβει απόφαση (Beschluß) με την οποία να αναγνωρίζει ότι από 1ης Ιανουαρίου 1962 η επιβολή εξισωτικής εισφοράς του φόρου κύκλου εργασιών ύψους 4 % από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατά την εισαγωγή γάλακτος σε σκόνη και άλλων αφυδατωμένων γαλακτοκομικών προϊόντων συνιστά παράβαση του άθρου 95 της Συνθήκης, να αποφασίσει (beschließen) την κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας κίνηση της διαδικασίας του άρθρου 169 και να πληροφορήσει τις προσφεύγουσες περί των ληφθεισών αποφάσεων (Beschlüsse).
Με έγγραφο της 14ης Μαΐου 1965, η Επιτροπή, αφού απεφάνθη επί της αιτήσεως, πληροφόρησε τις προσφεύγουσες ότι δεν συμμεριζόταν την άποψή τους κατά την οποία η ανωτέρω εξισωτική εισφορά αποτελούσε παραβίαση του άρθρου 95 της Συνθήκης.
Οι προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή ακυρώσεως, κατά το άρθρο 173 της Συνθήκης, κατά της τοποθετήσεως αυτής που τους γνωστοποιήθηκε με τον ανωτέρω τρόπο.
Η καθής προβάλλει ένσταση απαραδέκτου της εν λόγω προσφυγής, με την αιτιολογία ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν υπόκειται σε προσφυγή ακυρώσεως.
Η αίτηση της 15ης Μαρτίου αποσκοπούσε στην κίνηση της προβλεπομένης στο άρθρο 169 διαδικασίας κατά κράτους μέλους και στο να υποχρεωθεί η Επιτροπή να λάβει τα υπαγορευόμενα από το άρθρο αυτό μέτρα.
Η διαδικασία του άρθρου 169 αποσκοπεί στην αντιμετώπιση των εκ μέρους των κρατών μελών παραβάσεων των υποχρεώσεων που υπέχουν από τη Συνθήκη.
Για τον σκοπό αυτό το εν λόγω άρθρο εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να κινήσει μία διαδικασία που είναι δυνατόν να καταλήξει σε προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου για την εκ μέρους του αναγνώριση μιας τέτοιας παραβάσεως, οπότε το κράτος μέλος για το οποίο πρόκειται οφείλει, σύμφωνα με το άρθρο 171 της Συνθήκης, να λάβει τις αποφάσεις που συνεπάγεται η εκτέλεση της αποφάσεως του Δικαστηρίου.
Το προηγούμενο της προσφυγής στο Δικαστήριο μέρος της διαδικασίας αποτελεί προκαταρκτική φάση, σκοπός της οποίας είναι να κληθεί το κράτος μέλος να συμμορφωθεί προς τη Συνθήκη, κατά την οποία η Επιτροπή δεν εκφράζει την άποψή της υπό μορφήν γνώμης παρά μόνον αφού δώσει στο κράτος μέλος τη δυνατότητα να διατυπώσει τις παρατηρήσεις του.
Η φάση αυτή δεν περιλαμβάνει καμία πράξη της Επιτροπής με υποχρεωτική ισχύ.
Κατά συνέπεια, είναι απαράδεκτη προσφυγή ακυρώσεως κατά της πράξεως με την οποία η Επιτροπή απεφάνθη επί της αιτήσεως.
Επικουρικά, οι προσφεύγουσες άσκησαν προσφυγή κατά παραλείψεως δυνάμει του άρθρου 175. Η καθής προβάλλει επίσης ως προς την επικουρική αυτή προσφυγή ένσταση απαραδέκτου.
Κατά τους όρους του άρθρου 175, δεύτερο εδάφιο, η προσφυγή κατά παραλείψεως είναι παραδεκτή μόνον αν, μετά την πάροδο προθεσμίας δύο μηνών αφότου κληθεί να ενεργήσει, το αρμόδιο όργανο δεν έχει λάβει θέση.
Είναι βέβαιο ότι η Επιτροπή έλαβε θέση την οποία και γνωστοποίησε στις προσφεύγουσες εντός της ανωτέρω προθεσμίας.
Επομένως η ένσταση είναι βάσιμη.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
έχοντας υπόψη τα διαδικαστικά έγγραφα,
αφού άκουσε την έκθεση του εισηγητή δικαστή, τις προφορικές αναπτύξεις των διαδίκων και τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα,
έχοντας υπόψη τα άρθρα 169, 173 και 175 της Συνθήκης περί Ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, το Πρωτόκολλο περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου, προσαρτημένο στη Συνθήκη περί Ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και τον κανονισμό διαδικασίας του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και ιδίως το άρθρο 69, παράγραφος 2,
απορρίπτοντας κάθε αντίθετο ή ευρύτερο αίτημα, αποφασίζει:
Απορρίπτει την προσφυγή 48/65 ως απαράδεκτη.
Hammes
Donner
Trabucchi
Lecourt
Monaco
Κρίθηκε, αποφασίστηκε στο Λουξεμβούργο την 1η Μαρτίου 1966.
Δημοσιεύθηκε στο Λουξεμβούργο την 1η Μαρτίου 1966.
Hammes
Donner
Trabucchi
Lecourt
Monaco
Ο Γραμματέας
Α. van Houtte
Ο Πρόεδρος
Ch. L. Hammes
(
*1
)	Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.