61981CJ0227_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 227/81,
η οποία έχει ως αντικείμενο αίτηση πού υπέβαλε στό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, τό Cour de cassation τής Γαλλίας, τμήμα εργατικών διαφορών καί μέ τήν οποία ζητείται στό πλαίσιο τής διαφοράς πού εκκρεμεί ενώπιον τού εν λόγω δικαστηρίου μεταξύ
FRANCIS AUBIN
καί
1 . UNION NATIONALE INTERPROFESSIONNELLE POUR L’EMPLOI DANS L’INDUSTRIE ET LE COMMERCE ( UNEDIC )
2 . ASSOCIATION POUR L’EMPLOI DANS LES INDUSTRIES ET LE COMMERCE DES YVELINES ( ASSEDIC )
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού κανονισμού 1408/71 τού Συμβουλίου περί εφαρμογής τών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στούς μισθωτούς καί τίς οικογένειές τους πού διακινούνται εντός τής Κοινότητος καί κυρίως τών διατάξεων περί ανεργίας,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ τήν από 7ης Ιουλίου 1981 απόφαση, πού περιήλθε στό Δικαστήριο τήν 3η Αυγούστου 1981, τό γαλλικό Cour de cassation υπέβαλε, δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα ως πρός τήν ερμηνεία τού κανονισμού 1408/71 περί εφαρμογής τών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στούς μισθωτούς καί τίς οικογένειές τους πού διακινούνται εντός τής Κοινότητος ( ΕΕ ειδ . έκδ . τόμ . 05/001, σ . 73 ), ιδίως δέ τών διατάξεων τού κανονισμού αυτού πού αφορούν τήν ανεργία .
2 Τά ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στό πλαίσιο διαφοράς μεταξύ τού Aubin καί τής Union nationale interprofessionnelle pour l’emploi dans l’industrie et le commerce ( UNEDIC ) καί τής Association pour l’emploi dans les industries et le commerce ( ASSEDIC ) τού νομού Yvelines .
3 Ο Aubin, γάλλος υπήκοος, ειργάζετο στό Παρίσι σέ μία βελγική επιχείρηση . Αποδεχθείς τήν πρόταση πού τού έγινε από τόν εργοδότη του, τόν Σεπτέμβριο
τού 1970, πρός κατάληψη θέσεως στίς Βρυξέλλες, ο Aubin απεφάσισε νά εγκατασταθεί μέ τήν οικογένειά του στό Βέλγιο . Τόν Δεκέμβριο 1972, ο Aubin άλλαξε εργοδότη καί επανήλθε γιά νά εργασθεί στήν Γαλλία, στήν περιοχή τών Παρισίων, διατηρώντας, πάντως, τήν κατοικία του στό Βέλγιο .
4 Απολυθείς γιά οικονομικούς λόγους τήν 25η Φεβρουαρίου 1975, ο Aubin, ο οποίος κατέβαλε κανονικά ασφαλιστικές εισφορές πρός κάλυψή του από ανεργία στήν Γαλλία, εζήτησε πληροφορίες από τήν νομαρχιακή διεύθυνση εργασίας καί εργατικού δυναμικού τού νομού Yvelines, περί τής διαδικασίας πού έπρεπε νά ακολουθήσει πρός διεκδίκηση τών δικαιωμάτων του . Μέ τήν από 12ης Μαρτίου 1975 επιστολή του, ο επιθεωρητής εργασίας τού νομού Yvelines υπέδειξε στόν Aubin οτι σ’ αυτόν εναπέκειτο νά ζητήσει τήν εγγραφή του, ως αιτών εργασία, στόν οργανισμό ευρέσεως εργασίας τού τόπου κατοικίας του, στό Βέλγιο, καί οτι τά επιδόματα ανεργίας θά τού κατεβάλλοντο από τίς βελγικές υπηρεσίες, κατά τόν τρόπο πού καθορίζουν οι κανονισμοί τού Συμβουλίου 1408/71, τής 14ης Ιουνίου 1971, καί 574/72, τής 21ης Μαρτίου 1972 .
5 Μέ απόφαση τής 6ης Αυγούστου 1975, τό Office national de l’emploi τού Βελγίου εγνώρισε στόν Aubin οτι δέν ηδύνατο νά τύχει επιδομάτων ανεργίας στό Βέλγιο, προβάλλοντας, κυρίως, οτι, αντίθετα πρός τίς επιταγές τού βελγικού βασιλικού διατάγματος τής 20ής Δεκεμβρίου 1983 περί απασχολήσεως καί ανεργίας, ο ενδιαφερόμενος δέν απεδείκνυε οτι ειργάσθη μία τουλάχιστον ημέρα ως μισθωτός στό Βέλγιο, κατά τήν διάρκεια τών προηγουμένων τής απολύσεως δεκαοκτώ μηνών .
6 Τήν 1η Οκτωβρίου 1976, ο Aubin επανεύρε εργασία στήν περιοχή τών Παρισίων, οπου καί μετώκησε .
7 Μέ τήν από 14ης Μα ΐου 1977 επιστολή του, ο Aubin αξίωσε από τήν UNEDIC τήν καταβολή τών επιδομάτων ανεργίας . Η τελευταία απέρριψε τήν αίτησή του, επισημαίνοντας οτι δέν ειχε εγγραφεί ως αιτών εργασία στήν Γαλλία .
8 Ο Aubin ενήγαγε τήν UNEDIC καί τήν ASSEDIC τού νομού Yvelines, αιτούμενος τήν καταβολή τών επιδομάτων ανεργίας πού οφείλοντο από 25ης Φεβρουαρίου 1975 μέχρι 30ης Σεπτεμβρίου 1976, δυνάμει τής γαλλικής νομοθε
σίας, καί τήν καταβολή αποζημιώσεως . Μέ απόφαση τής 1ης Ιουνίου 1978, τό Tribunal de grande instance τών Παρισίων έκρινε τήν αγωγή απαράδεκτη ως πρός τήν UNEDIC καί αβάσιμη ως πρός τήν ASSEDIC .
9 Ο Aubin ήσκησε έφεση κατά τής αποφάσεως αυτής ενώπιον τού Cour d’appel τών Παρισίων καί εν συνεχεία αναίρεση ενώπιον τού Cour de cassation, τό οποίο υπέβαλε στό Δικαστήριο τά εξής ερωτήματα :
«(1 ) Γάλλος υπήκοος εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία, ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο, οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του, εδικαιούτο, σύμφωνα μέ τήν κοινοτική κανονιστική ρύθμιση, επιδομάτων ανεργίας από τόν αρμόδιο φορέα τού βελγικού κράτους ή ηδύνατο νά τά απαιτήσει βασίμως καί από τόν αρμόδιο φορέα τού γαλλικού κράτους ;
«(2)Τό γεγονός οτι έχει εγγραφεί ως αιτών εργασία στό Βέλγιο δύναται νά θεωρηθεί οτι καλύπτει τήν απαιτουμένη από τήν γαλλική κανονιστική ρύθμιση προϋπόθεση, πού συνίσταται στό νά έχει εγγραφεί πρός τούτο ο εν λόγω πολίτης στήν Agence nationale pour l’emploi, στήν Γαλλία;»
Επί τού πρώτου ερωτήματος
10 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 13 παράγραφος 2, α ) τού κανονισμού 1408/71 τού Συμβουλίου, τής 14ης Ιουνίου 1971, «ο εργαζόμενος πού απασχολείται στό έδαφος Κράτους μέλους υπόκειται στήν νομοθεσία τού κράτους αυτού, ακόμη καί άν κατοικεί στό έδαφος άλλου Κράτους μέλους ή άν η επιχείρηση ή ο εργοδότης πού τόν απασχολεί έχει τήν εδρα της ή τήν κατοικία του στό έδαφος άλλου Κράτους μέλους» .
11 Αυτή η γενικού χαρακτήρος διάταξη πού περιλαμβάνεται στόν τίτλο ΙΙ «προσδιορισμός τής εφαρμοστέας νομοθεσίας» τού κανονισμού 1408/71 δέν έχει, πάντως, εφαρμογή παρά μόνο κατά τό μέτρο πού οι ειδικές διατάξεις γιά τίς διάφορες κατηγορίες παροχών, οι οποίες απαρτίζουν τόν τίτλο ΙΙΙ τού ιδίου κανονισμού, δέν προβλέπουν παρέκκλιση .
12 Τέτοια ειναι ακριβώς η περίπτωση τού κεφαλαίου 6 περί ανεργίας τού εν λόγω τίτλου ΙΙΙ, τού οποίου οι διατάξεις επιδιώκουν νά εξασφαλίζουν στόν διακινούμενο εργαζόμενο τό όφελος παροχών ανεργίας υπό τούς πλέον ευνοϊκούς ορους
κατά τήν αναζήτηση νέας απασχολήσεως, οπως ήδη έκρινε τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 15ης Δεκεμβρίου 1976 ( Bestuur der Bedrijfsvereniging voor de Metaalnijverheid κατά L . J . Mouthaan, 39/76, Rec . σ . 1901 ), γιά τήν εφαρμογή τού άρθρου 71 παράγραφος 1, β ) ii ) τού κεφαλαίου 6 .
13 Πρός τούτο, τό κεφάλαιο 6 περιλαμβάνει ιδίως τό τμήμα 3, πού ρυθμίζει μέ ενα μόνον άρθρο, τό άρθρο 71, τήν περίπτωση ανέργων οι οποίοι, κατά τήν διάρκεια τής τελευταίας απασχολήσεώς τους, κατοικούσαν σέ Κράτος μέλος διαφορετικό από τό αρμόδιο κράτος .
14 Σχετικώς, καί πρίν αναλυθούν οι διατάξεις τού άρθρου 71, στό οποίο αναφέρεται η αιτιολογία τής αποφάσεως περί παραπομπής τού Cour de cassation, πρέπει νά σημειωθεί οτι, καίτοι τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 17ης Φεβρουαρίου 1977 ( Silvana Di Paolo, 76/76, Rec . σ . 315 ) καθώρισε τά κριτήρια ερμηνείας τής εννοίας τής κατοικίας κατά τό άρθρο 71 παράγραφος 1 εδάφιο β ) ii ), τό δικαστήριο τής παραπομπής διεπίστωσε οτι ο εργαζόμενος, τής καταστάσεως τού οποίου επελαμβάνετο, κατοικούσε στό Βέλγιο καί δέν υπέβαλε κανένα ερώτημα πρός τό Δικαστήριο περί τού πώς πρέπει νά εννοείται η κατοικία τού διακινουμένου εργαζομένου . Επομένως, τό Δικαστήριο πρέπει νά θεωρήσει ως αποδεδειγμένο οτι, σύμφωνα μέ τήν διατύπωση τής αποφάσεως τού Cour de cassation, ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος «πού ειργάζετο στήν Γαλλία μέχρι τής απολύσεώς του, . . . δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί . . . κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του» .
15 Τό άρθρο 71 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1408/71 περιλαμβάνει χωριστές διατάξεις αναλόγως τού άν ο άνεργος ειναι μεθοριακός εργαζόμενος ( εδάφιο α ) ή μή μεθοριακός εργαζόμενος ( εδάφιο β ). Εναπόκειται στό εθνικό δικαστήριο νά κρίνει άν ο ενδιαφερόμενος κατά τόν κρίσιμο χρόνο γιά τήν επίλυση τής διαφοράς στήν κυρία δίκη ηταν ή όχι μεθοριακός εργαζόμενος κατά τόν ορισμό τού άρθρου 1 β ) τού ιδίου κανονισμού . Πάντως, εφ’ οσον τό Cour de cassation υπαινίσσεται μέ τήν αιτιολογία τής αποφάσεώς του καί τά δύο, χωρίς νά λαμβάνει θέση επί τής ιδιότητος τού Aubin ως μεθοριακού ή μή μεθοριακού εργαζομένου, τό Δικαστήριο οφείλει νά αναλύσει τήν έκταση τών εφαρμοστέων διατάξεων καί στίς δυό περιπτώσεις, καίτοι ο ενδιαφερόμενος δέν φαίνεται οτι προέβαλε, κατά τήν διαδικασία, τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
16 Όσον αφορά τόν μεθοριακό εργαζόμενο, τό άρθρο 71 παράγραφος 1 εδάφιο α ) ορίζει, αφ’ ενός, οτι : «i ) ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σέ μερική ή προσωρινή ανεργία στήν επιχείρηση πού τόν απασχολεί, λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού αρμοδίου κράτους, σάν νά κατοικούσε στό έδαφος τού κράτους αυτού· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν αρμόδιο φορέα», αφ’ ετέρου δέ, οτι ii ) ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία, λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού Κράτους μέλους, στό έδαφος τού οποίου κατοικεί, σάν νά ειχε υπαχθεί στήν νομοθεσία αυτή κατά τήν διάρκεια τής τελευταίας απασχολήσεώς του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν φορέα τού τόπου κατοικίας καί εις βάρος του» .
17 Από τήν διατύπωση τών διατάξεων αυτών προκύπτει οτι ο μεθοριακός εργαζόμενος, ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία, κατάσταση στήν οποία φαίνεται οτι ευρίσκετο ο Aubin, καθ’ οσον τό Cour de cassation διευκρινίζει οτι απελύθη στήν Γαλλία, τόν Μάρτιο 1975, γιά οικονομικούς λόγους, λαμβάνει επιδόματα ανεργίας σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τής νομοθεσίας τού Κράτους μέλους τής κατοικίας του .
18 Όσον αφορά τόν εργαζόμενο πού δέν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου, τό άρθρο 71, παράγραφος 1, εδάφιο β ) ορίζει οτι :
i«i ) ο εργαζόμενος, πλήν τού μεθοριακού εργαζομένου, ο οποίος ευρίσκεται σέ μερική ή προσωρινή ή πλήρη ανεργία καί ο οποίος παραμένει στήν διάθεση τού εργοδότου του ή τών υπηρεσιών απασχολήσεως στό έδαφος τού αρμοδίου κράτους, λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους αυτού, σάν νά κατοικούσε στό έδαφός του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν αρμόδιο φορέα·
«ii)ο εργαζόμενος, πλήν τού μεθοριακού εργαζομένου, ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία καί ο οποίος τίθεται στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως στό έδαφος τού Κράτους μέλους οπου κατοικεί ή επιστρέφει στό έδαφος αυτό, λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους αυτού, σάν νά ειχε ασκήσει εκεί τήν τελευταία του απασχόληση· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν φορέα τού τόπου κατοικίας καί εις βάρος του . Άν ομως στόν εργαζόμενο αυτό ειχε αναγνωρισθεί τό δικαίωμα παροχών εις βάρος τού αρμοδίου φορέα τού Κράτους μέλους, στήν νομοθεσία τού οποίου υπήχθη τελευταία, λαμβάνει τίς παροχές σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τού άρθρου 69 . Τό δικαίωμα τών παροχών σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους τής κατοικίας του αναστέλλεται γιά τήν περίοδο, κατά τήν οποία ο άνεργος δύναται, δυνάμει τών διατάξεων τού άρθρου 69, νά διεκδικήσει παροχές κατά τήν νομοθεσία, στήν οποία ειχε υπαχθεί τελευταία» .
19 Οι διατάξεις αυτές παρέχουν στόν εργαζόμενο μιά ευχέρεια επιλογής . Δύναται νά υπαχθεί στό σύστημα παροχών ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του ή νά αξιώσει τίς παροχές τού κράτους τής κατοικίας του . Αυτό τό δικαίωμα επιλογής ασκείται, ιδίως, καί μάλιστα αποκλειστικά, στήν περίπτωση τού πλήρως ανέργου πού επιλέγει τήν νομοθεσία τού κράτους τής κατοικίας του, αφού ο ενδιαφερόμενος τεθεί στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού κράτους από τό οποίο ζητείται η καταβολή τών παροχών . Αντιθέτως, ο εργαζόμενος δέν δύναται ούτε νά σωρεύει τά ποσά τών επιδομάτων ανεργίας δύο κρατών ούτε, οταν ετέθη στήν αποκλειστική διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού Κράτους μέλους τής κατοικίας του, νά αξιώνει τίς παροχές ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του . Όσον αφορά τό τελευταίο, οπως εκρίθη από τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 9ης Ιουλίου 1975 ( Geatano d’Amico, 20/75, Rec . σ . 891 ), «τό δικαίωμα παροχών ανεργίας προϋποθέτει οτι ο άνεργος ειναι στήν διάθεση τού γραφείου ευρέσεως εργασίας στό οποίο ειναι εγγεγραμμένος, οπως προκύπτει από τό κεφάλαιο 6 τού κανονισμού 1408/71 καί ιδίως από τά άρθρα του 69 καί 71» .
20 Συνεπώς, στό πρώτο ερώτημα πού υπέβαλε τό Cour de cassation προσήκει η απάντηση οτι : υπήκοος ενός τών Κρατών μελών τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος, εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία, ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του, δύναται νά απαιτήσει μόνο τίς παροχές ανεργίας πού προβλέπονται από τήν βελγική νομοθεσία, ασχέτως τού άν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
Επί τού δευτέρου ερωτήματος
21 Μέ τό δεύτερο ερώτημά του, τό Cour de cassation ερωτά τό Δικαστήριο άν η εγγραφή ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο δύναται νά θεωρηθεί ως εγγραφή πρός ανεύρεση εργασίας στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας, εγγραφή η οποία, σύμφωνα μέ τό γαλλικό δίκαιο, αποτελεί προϋπόθεση από τήν οποία εξαρτάται η χορήγηση τών γαλλικών επιδομάτων ανεργίας .
22 Όπως ελέχθη ανωτέρω, ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος, εφ’ οσον τίθεται στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού Κράτους μέλους στό έδαφος τού οποίου κατοικεί καί όχι τού Κράτους μέλους στό έδαφος τού οποίου ειργάζετο
πρίν καταστεί άνεργος, επιλέγει ο ίδιος τήν υπαγωγή του στό σύστημα τής νομοθεσίας περί παροχών ανεργίας τού κράτους τής κατοικίας του . Δέν υπάρχει καμμία αρχή καί κανένας κανόνας κοινοτικού δικαίου πού νά ειναι αντίθετος πρός τήν διαπίστωση αυτή καί πού νά επιτρέπει, υπό τήν επιφύλαξη τών διατάξεων τού άρθρου 69 τού κανονισμού 1408/71, νά εξομοιώνεται η εγγραφή τού αιτούντος εργασία στίς αρμόδιες βελγικές αρχές μέ εγγραφή υπό τήν ιδία ιδιότητα στήν γαλλική Agence nationale pour l’emploi .
23 Μολονότι αληθεύει οτι τό άρθρο 86, πού περιλαμβάνεται στίς «Διάφορες διατάξεις» τού κανονισμού 1408/71, εξομοιώνει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τήν υποβολή αιτήσεως παροχών σέ άλλο Κράτος μέλος μέ τήν αίτηση πού έπρεπε νά ειχε υποβληθεί στό αρμόδιο Κράτος μέλος, οι διατάξεις τού άρθρου αυτού, οι οποίες αποβλέπουν στήν διευκόλυνση τής κυκλοφορίας τών διακινουμένων εργαζομένων καί στήν απλοποίηση τών διοικητικών τους συναλλαγών, δέν έχουν, εν πάση περιπτώσει, εφαρμογή σέ περίπτωση οπως αυτή πού περιγράφει τό Cour de cassation, οπου η εγγραφή πρός ανεύρεση εργασίας δέν συνιστά εκπλήρωση απλής διοικητικής διατυπώσεως ή δέν περιορίζεται στήν κατάθεση φακέλου προοριζομένου νά διαβιβασθεί, πρός εξέταση καί διακανονισμό, στήν αρμοδία αρχή άλλου Κράτους μέλους, αλλά έχει ως αποτέλεσμα, δυνάμει τού κοινοτικού δικαίου, τόν προσδιορισμό τού αρμοδίου κράτους γιά τήν καταβολή, σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία του, παροχών ανεργίας .
24 Συνεπώς, στό δεύτερο ερώτημα πού υπέβαλε τό Cour de cassation προσήκει η απάντηση οτι : ουδεμία διάταξη κοινοτικού δικαίου επιτρέπει τήν εξομοίωση εγγραφής ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο μέ εγγραφή υπό τήν ιδίαν ιδιότητα στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
25 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η γαλλική κυβέρνηση καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδί
κους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
κρίνοντας επί τών ερωτημάτων πού τού υπέβαλε μέ απόφαση τής 7ης Ιουλίου 1981 τό γαλλικό Cour de cassation, αποφαίνεται :
1 ) Υπήκοος ενός τών Κρατών μελών τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος, εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία, ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του, δύναται νά απαιτήσει μόνο τίς παροχές ανεργίας πού προβλέπονται από τήν βελγική νομοθεσία, ασχέτως τού άν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
2)Ουδεμία διάταξη κοινοτικού δικαίου επιτρέπει τήν εξομοίωση εγγραφής ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο μέ εγγραφή υπό τήν ιδίαν ιδιότητα στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας .