62024CJ0316_RES
Sprawa C‑316/24 P
Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 grudnia 2025 r.
Odwołanie – Rolnictwo – Środki ochrony roślin – Artykuł 4 – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/2049 – Odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej „cypermetryna” – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 10 ust. 1 – Decyzja o oddaleniu wniosku – Ocena ryzyka i zarządzanie ryzykiem – Identyfikacja obszarów będących przedmiotem największych obaw – Realistyczne warunki stosowania – Zasada ostrożności
Środowisko – Konwencja z Aarhus – Stosowanie do instytucji Unii – Możliwość zażądania przez organizacje pozarządowe wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktów administracyjnych w dziedzinie środowiska – Akt administracyjny mający za przedmiot odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej – Przedmiot wewnętrznej procedury odwoławczej – Ponowna ocena zatwierdzenia
(rozporządzenie nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10 ust. 1)
(zob. pkt 80)
Środowisko – Konwencja z Aarhus – Stosowanie do instytucji Unii – Możliwość zażądania przez organizacje pozarządowe wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do aktów administracyjnych w dziedzinie środowiska – Wskazanie przyczyn wszczęcia wewnętrznej procedury odwoławczej – Konieczność wskazania okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do zasadności danego aktu
(rozporządzenie nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 10 ust. 1)
(zob. pkt 82)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Ocena ryzyka – Kryteria – Uwzględnienie zarówno projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia przedłożonego przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, jak i wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) – Spoczywający na Komisji obowiązek zastosowania się we wszystkich punktach do tych dokumentów – Brak – Możliwość nieuwzględnienia oceny ryzyka wskazującej obszar będący przedmiotem największych obaw – Przesłanki
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 2, 3, art. 11 ust. 1, 2, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, załącznik II, pkt 2, 3)
(zob. pkt 87–94, 102)
Odwołanie – Zarzuty – Niewystarczające uzasadnienie – Zakres obowiązku uzasadnienia – Obowiązek wskazania przez Sąd jego rozumowania w sposób jasny i jednoznaczny – Naruszenie – Uchylenie zaskarżonego wyroku
[art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36, art. 53 akapit pierwszy; regulamin postępowania przed Sądem, art. 117 lit. m)]
(zob. pkt 98, 107, 114, 120, 123, 200, 317, 318)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Ocena ryzyka – Kryteria – Badanie jednego lub więcej reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną – Zakres – Zidentyfikowanie przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) obszarów będących przedmiotem największych obaw – Zatwierdzenie uzależnione od warunków lub ograniczeń – Spoczywający na Komisji obowiązek wykazania skuteczności środków ograniczających
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 2, 3, 6, art. 14 ust. 1, art. 20 ust. 1 lit. a), art. 24]
(zob. pkt 170–172, 178, 179, 319)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Ocena ryzyka – Kryteria – Obowiązek uwzględnienia przez właściwy organ niekorzystnych skutków substancji czynnej zawartej w produkcie zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego – Uwzględnienie odpowiedniej i wiarygodnej wiedzy naukowej lub technicznej dostępnej w chwili rozpatrywania wniosku – Poszanowanie zasady ostrożności
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 1 akapit drugi, art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 1, załącznik II, pkt 3.6.5)
(zob. pkt 204–207)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Wniosek o zatwierdzenie – Substancja czynna złożona z mieszaniny izomerów – Obowiązek podania proporcji lub przedziału zawartości izomerów i względnej aktywności biologicznej każdego izomeru – Zakwalifikowanie tych informacji jako dodatkowych informacji potwierdzających – Niedopuszczalność
[rozporządzenia: Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 6 lit. f); Komisji nr 283/2013, załącznik, część A, pkt 1.9 akapit czwarty]
(zob. pkt 231, 237)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Ocena ryzyka – Kryteria – Badanie jednego lub więcej reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną – Obecność na rynku środka ochrony roślin zawierającego wspomnianą substancję – Brak wpływu
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 1, 2, 3, 5, art. 14 ust. 1, art. 29 ust. 1)
(zob. pkt 279–285, 295–298)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zatwierdzenie substancji czynnej – Ocena ryzyka – Kryteria – Badanie jednego lub więcej reprezentatywnych zastosowań co najmniej jednego środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną – Uwzględnienie skutków wynikających z interakcji między wspomnianą substancją czynną a innymi składnikami produktu
(rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 1, 2, 3, 5, art. 13, 14 ust. 1, art. 29 ust. 1)
(zob. pkt 301)
Rolnictwo – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie nr 1107/2009 – Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin – Przesłanki – Brak natychmiastowego lub opóźnionego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi – Zwolnienie z przedkładania badań długookresowej toksyczności produktów – Brak
[rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009, art. 4 ust. 3 lit. b), art. 29 ust. 1 lit. e), art. 29 ust. 2]
(zob. pkt 302)
Streszczenie
W swoim wyroku Trybunał uchylił w części wyrok Sądu w sprawie PAN Europe/Komisja (
1
), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 czerwca 2022 r. oddalającej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia wykonawczego 2021/2049 (
2
) w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej „cypermetryna”. Stwierdziwszy, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie, Trybunał orzekł w jej przedmiocie i stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji.
Cypermetryna jest środkiem owadobójczym stosowanym w Unii Europejskiej, który został dopuszczony do stosowania w środkach ochrony roślin w 2005 r.
W ramach procedury odnowienia zatwierdzenia cypermetryny Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zidentyfikował w swoich wnioskach z 2018 r. cztery obszary będące przedmiotem największych obaw w odniesieniu do tej substancji czynnej. Następnie we wrześniu 2019 r. przyjął on na wniosek Komisji oświadczenie w sprawie środków ograniczających ryzyko w odniesieniu do cypermetryny.
Po tej ocenie ryzyka Komisja przyjęła w dniu 24 listopada 2021 r. rozporządzenie wykonawcze 2021/2049 odnawiające zatwierdzenie cypermetryny, któremu towarzyszy szereg przepisów szczegółowych.
W stycznia 2022 r. wnosząca odwołanie, organizacja ochrony środowiska Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), skierowała do Komisji wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej (
3
) dotyczącej rozporządzenia wykonawczego 2021/2049. Powołała się ona na naruszenie zasady ostrożności i ciążącego na Unii obowiązku zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Komisja oddaliła ten wniosek.
Ponieważ skarga PAN Europe na sporną decyzję została oddalona przez Sąd, organizacja ta wniosła odwołanie od wyroku Sądu.
Ocena Trybunału
W pierwszej kolejności Trybunał uznał, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, przeinaczył dowody i dopuścił się naruszenia prawa obarczającego jego ocenę obszaru będącego przedmiotem największych obaw dotyczącego braku informacji na temat reprezentatywności wykorzystanych partii oraz wysokiego ryzyka dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania.
Na wstępie Trybunał zauważył, że w sytuacji gdy Komisja ma wypowiedzieć się w przedmiocie wniosku o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej, powinna ona przeprowadzić ocenę ryzyka z uwzględnieniem zarówno projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia sporządzonego przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, jak i wniosków przyjętych przez EFSA. W przypadku rozbieżności między ocenami przeprowadzonymi przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i EFSA do Komisji, która dysponuje szerokim zakresem uznania, należy dokonanie złożonych ocen naukowych i technicznych. Kontrola sądu Unii musi zatem ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń faktycznych, braku oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy lub braku naruszenia obowiązku uzasadnienia.
Sprawując tę kontrolę, Sąd powinien uzasadnić swoje orzeczenie, przedstawiając w sposób jasny i jednoznaczny przeprowadzone rozumowanie, tak aby pozwolić zainteresowanym na poznanie powodów wydanego orzeczenia, a Trybunałowi na dokonanie jego kontroli sądowej.
Tymczasem w niniejszej sprawie Trybunał stwierdził, po pierwsze, że Sąd nie uzasadnił w wystarczający sposób oddalenia argumentacji wnoszącej odwołanie zmierzającej do podważenia analizy Komisji dotyczącej obszaru będącego przedmiotem największych obaw zidentyfikowanego przez EFSA w odniesieniu do braku informacji na temat składu partii pestycydów wykorzystywanych w badaniach ekotoksykologicznych przedłożonych przez wnioskodawców ubiegających się o zatwierdzenie.
Trybunał zaznaczył z jednej strony, że opierając się na okoliczności, iż państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy potwierdziło, że szereg kontroli równoważności przeprowadzonych w ramach projektu sprawozdania z oceny w sprawie odnowienia pozwoliło na stwierdzenie równoważności między materiałem technicznym wykorzystanym przy pierwszym zatwierdzeniu a materiałem wykorzystanym w procedurze odnowienia zatwierdzenia, oraz że brak danych może zostać usunięty albo na poziomie strefowym lub krajowym, albo przy okazji kolejnego odnowienia zatwierdzenia, Sąd nie przedstawił powodów, dla których należało przyznać pierwszeństwo stanowisku państwa członkowskiego pełniącego rolę sprawozdawcy wobec stanowiska EFSA ani nie wskazał środków ograniczających ryzyko, które pozwoliłyby Komisji na nieuwzględnienie oceny ryzyka identyfikującej obszar będący przedmiotem największych obaw.
Z drugiej strony Trybunał zauważył, że ocena Sądu dotycząca braku danych w odniesieniu do zanieczyszczeń materiału i ich potencjalnej genotoksyczności jest obarczona niewystarczającym uzasadnieniem i przeinaczeniem dowodów.
W tym względzie Trybunał podkreślił przede wszystkim, że do Sądu należało sprawdzenie, czy Komisja wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku starannego i bezstronnego zbadania okoliczności niniejszej sprawy i czy dokumentacja pozwalała jej na poparcie swojego twierdzenia, zgodnie z którym EFSA „potwierdziła”, że z wyjątkiem heksanu żadne zanieczyszczenie nie zostanie uznane za istotne z toksykologicznego punktu widzenia, opierając się przynajmniej na badaniu lub konkretnym dokumencie sporządzonym przez EFSA, który można poddać kontroli sądowej.
W tych okolicznościach Sąd nie mógł poprzestać na zaakceptowaniu oceny Komisji zawartej w spornej decyzji, zgodnie z którą zwiększenie minimalnego poziomu czystości substancji czynnej zgodnie z przyjętą nową specyfikacją pociąga za sobą niższe poziomy zanieczyszczeń w porównaniu z sytuacją istniejącą w chwili pierwszego zatwierdzenia substancji czynnej.
Wreszcie, opierając się na okoliczności, że we wnioskach EFSA genotoksyczność cypermetryny została uznana za mało prawdopodobną, Sąd nie ustosunkował się w sposób wymagany prawem do argumentacji wnoszącej odwołanie dotyczącej potencjału genotoksycznego zanieczyszczeń.
Z całości tych rozważań Trybunał wywiódł, że dokonana przez Sąd ocena proporcjonalności środków ograniczających ryzyko przyjętych przez Komisję jest bezzasadna.
Po drugie, co się tyczy obszaru będącego przedmiotem największych obaw dotyczącego wysokiego ryzyka dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania, Trybunał zauważył, że substancja czynna może zostać zatwierdzona lub jej zatwierdzenie może być odnowione tylko wtedy, gdy ustalono, że co najmniej jedno reprezentatywne zastosowanie środka ochrony roślin zawierającego tę substancję nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi lub zwierząt i nie ma niedopuszczalnego wpływu na środowisko w realistycznych warunkach stosowania. To samo dotyczy sytuacji, w której odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej jest uzależnione od warunków lub ograniczeń lub gdy przewiduje się zastąpienie tej substancji czynnej, tak jak w niniejszej sprawie.
Jednakże z zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd sprawdził, czy do celów odnowienia zatwierdzenia cypermetryny Komisja rzeczywiście upewniła się, że takie bezpieczne stosowanie zostało wykazane w realistycznych warunkach stosowania, tak aby osiągnąć poziom ograniczenia ryzyka wymagany dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania.
Ponadto Sąd przychylił się do stanowiska Komisji, zgodnie z którym weryfikacja realistycznego i praktycznego charakteru przyjętych przez nią środków ograniczających ryzyko należy ostatecznie do państw członkowskich przy udzielaniu zezwolenia na środki ochrony roślin zawierające cypermetrynę. Do Komisji natomiast należy sprawdzenie, w przypadku gdy w ramach zarządzania ryzykiem podniesiono, że „bezpieczne” zastosowanie środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną zostało zidentyfikowane jako umożliwiające osiągnięcie przewidywanego poziomu ograniczenia ryzyka, czy zastosowanie to spełnia realistycznie kryteria określone w art. 4 ust. 1–3 rozporządzenia nr 1107/2009.
W związku z tym Trybunał uznał, że Sąd naruszył prawo w swoim wyroku, oddalając błędnie argumentację wnoszącej odwołanie zmierzającą do podważenia stwierdzenia Komisji, zgodnie z którym „bezpieczne” wykorzystanie zostało zidentyfikowane w ramach Stałego Komitetu.
W drugiej kolejności Trybunał orzekł, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż drugie żądanie udzielenia informacji potwierdzających na temat toksyczności izomerów nie stanowiło nadużycia.
Uznając za niedopuszczalny argument wnoszącej odwołanie oparty na tym, że to drugie żądanie naruszało wymóg określony w pkt 1.9 akapit czwarty części A załącznika do rozporządzenia nr 283/2013 (
4
) ze względu na to, iż został on przedstawiony dopiero na etapie repliki, podczas gdy wnosząca odwołanie wyraźnie podniosła go we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej i w skardze o stwierdzenie nieważności, Sąd przeinaczył argumentację wnoszącej odwołanie.
Trybunał zaznaczył, że to przeinaczenie nie jest samo w sobie wystarczające, aby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd w każdym razie zbadał ten argument co do istoty i oddalił go ze względu na to, że izomery zostały uwzględnione, lecz EFSA uznała, że konieczne są bardziej precyzyjne informacje, i stwierdziła brak w danych.
Niemniej uzasadnienie przyjęte przez Sąd nie pozwala zrozumieć, w jaki sposób Sąd rzeczywiście ustosunkował się w nim do argumentu wnoszącej odwołanie.
Ponieważ cypermetryna jest mieszaniną ośmiu izomerów, dokumentacje złożone przez wnioskodawców ubiegających się o odnowienie jej zatwierdzenia powinny były bowiem zawierać informacje przewidziane w pkt 1.9 akapit czwarty części A załącznika do rozporządzenia nr 283/2013, a mianowicie proporcję lub przedział zawartości izomerów oraz względną aktywność biologiczną każdego izomeru.
W niniejszym przypadku nie wykazano, że dane te znajdowały się w dokumentacjach przedłożonych przez wnioskodawców ubiegających się o odnowienie zatwierdzenia cypermetryny. W związku z tym Sąd błędnie orzekł, że Komisja miała podstawy uznać te informacje za zwykłe „dodatkowe informacje potwierdzające” w rozumieniu art. 6 lit. f) rozporządzenia nr 1107/2009.
W trzeciej kolejności Trybunał stwierdził, że Sąd błędnie uznał, iż wnosząca odwołanie nie wzbudziła „wiarygodnych wątpliwości” co do zgodności z prawem spornej decyzji ze względu na brak oceny długookresowej toksyczności reprezentatywnego zastosowania przedłożonej przez wnioskodawcę ubiegającego się o odnowienie zatwierdzenia cypermetryny.
Przede wszystkim Trybunał zauważył, że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1107/2009 nie miał na celu rozszerzenia na środki ochrony roślin, w jednym lub więcej reprezentatywnych zastosowań, wymogów określonych w art. 4 ust. 1–3 tego rozporządzenia. Trybunał uznał jednak, że takie naruszenie nie może prowadzić do uchylenia tego wyroku. W niniejszej sprawie Sąd bowiem słusznie orzekł, że Komisja nie może zatwierdzić ani odnowić zatwierdzenia substancji czynnej, jeżeli jedyny przebadany środek ochrony roślin zawierający tę substancję wykazuje długookresową toksyczność.
Trybunał zauważył następnie, że ocena Sądu opiera się na domniemaniu, że długookresowa toksyczność została oceniona. Tymczasem w celu zapewnienia przestrzegania zasady ostrożności nie można domniemywać nieszkodliwości środka ochrony roślin.
W tych okolicznościach Trybunał uznał, że Sąd nie mógł bez obarczenia swojego wyroku naruszeniem prawa uznać, iż z braku przeprowadzenia przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i EFSA badania długookresowej toksyczności środka ochrony roślin w jednym lub więcej jego reprezentatywnych zastosowań Komisja mogła wywieść wniosek, że nie przedstawia on żadnego elementu problematycznego. Przeciwnie, Sąd powinien był upewnić się, że w ramach procedury odnowienia zatwierdzenia cypermetryny Komisja sprawdziła, iż rzeczywiście „ustalono”, że co najmniej jedno z reprezentatywnych zastosowań środka ochrony roślin zawierającego tę substancję czynną nie wykazuje toksyczności długookresowej. Trybunał wyjaśnił w tym względzie, że fakt, iż środki ochrony roślin są już na rynku, nie ma wpływu na obowiązek ciążący na Komisji na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1107/2009.
Ponadto z akt sprawy nie wynika, że Sąd, czuwając nad zachowaniem poufnego charakteru tomu 4 dokumentacji oceny przygotowanej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, zażądał dostępu do niego w celu zweryfikowania z wymaganą rzetelnością prawdziwości twierdzeń Komisji, zgodnie z którymi długookresowa toksyczność co najmniej jednego reprezentatywnego zastosowania była przedmiotem oceny.
Wreszcie uzasadnienie Sądu oparte na tym, że karty charakterystyki zostały sporządzone na podstawie rozporządzenia REACH (
5
) i rozporządzenia nr 1272/2008 (
6
) dla każdego ze składników reprezentatywnego zastosowania środka ochrony roślin zawierającego daną substancję czynną, nie stanowi odpowiedzi na argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym oddzielna ocena każdego ze składników nie pozwala na ocenę ogólnej toksyczności wynikającej z ich interakcji. W celu zapewnienia przestrzegania kryteriów przewidzianych w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1107/2009 należy bowiem uwzględnić skutki wynikające z interakcji między daną substancją czynną a innymi składnikami produktu. Ponadto ocena toksyczności długookresowej wymaga przeprowadzenia szczególnych badań, które pozwalają wykluczyć ryzyko takiej toksyczności.
W związku z powyższym Trybunał uchylił wyrok Sądu w zakresie, w jakim oddalił w nim argumentację wnoszącej odwołanie dotyczącą odpowiednio:
–
braku informacji na temat reprezentatywności partii stosowanych pestycydów,
–
nierealistycznego charakteru środków ograniczających ryzyko dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania na obszarach poza polem,
–
nadużycia w postaci drugiego żądania udzielenia informacji potwierdzających na temat toksyczności izomerów oraz
–
braku badania długookresowej toksyczności reprezentatywnego zastosowania środka ochrony roślin zawierającego cypermetrynę, przedłożonego przez wnioskodawców ubiegających się o przedłużenie zatwierdzenia tej substancji czynnej.
Stwierdziwszy, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie, Trybunał orzekł w jej przedmiocie i stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2022 r. w zakresie, w jakim:
–
stwierdza, że reprezentatywność partii pestycydów wykorzystanych do oceny cypermetryny została wykazana,
–
uzasadnia przedłużenie zatwierdzenia cypermetryny na podstawie środka ograniczającego ryzyko dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania na obszarach poza polem, którego realistyczny charakter nie został wykazany,
–
uznaje, że drugie żądanie udzielenia dodatkowych informacji potwierdzających, skierowane przez Komisję do wnioskodawców ubiegających się o przedłużenie zatwierdzenia cypermetryny, nie stanowi nadużycia,
–
stwierdza brak długookresowej toksyczności reprezentatywnego zastosowania środka ochrony roślin zawierającego cypermetrynę, przedstawionego przez wnioskodawców ubiegających się o przedłużenie zatwierdzenia tej substancji czynnej.
(
1
)	Wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., PAN Europe/Komisja (T‑536/22, EU:T:2024:98, zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”).
(
2
)	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/2049 z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej cypermetryna jako substancji kwalifikującej się do zastąpienia, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2021, L 420, s. 6).
(
3
)	Na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. (Dz.U. 2021, L 356, s. 1).
(
4
)	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 283/2013 z dnia 1 marca 2013 r. ustanawiające wymogi dotyczące danych dla substancji czynnych, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2013, L 93, s. 1).
(
5
)	Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).
(
6
)	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1967/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).