Voorlopige editie
BESCHIKKING VAN HET GERECHT (Zevende kamer)
25 maart 2026
(*)
„ Beroep tot nietigverklaring en schadevergoeding – Institutioneel recht – Bescherming van persoonsgegevens – Verordening (EU) 2018/1725 – Klacht gericht aan de EDPS inzake de verwerking van persoonsgegevens door het EUIPO – Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing – Gedeeltelijke kennelijke niet-ontvankelijkheid ”
In zaak T‑144/25,
WS, vertegenwoordigd door H. Tettenborn, avocat,
verzoeker,
tegen
Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS), vertegenwoordigd door D. Nardi, F. Muller en A. Zawiła-Niedźwiecka als gemachtigden,
verweerder,
geeft
HET GERECHT (Zevende kamer),
samengesteld als volgt: K. Kecsmár, president, P. Nihoul (rapporteur) en U. Öberg, rechters,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken,
de navolgende
Beschikking
1        Met zijn beroep vordert verzoeker, WS, ten eerste, krachtens artikel 263 VWEU nietigverklaring van het vermeende stilzwijgende besluit van de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (European Data Protection Supervisor — EDPS) van 26 februari 2025 om geen gevolg te geven aan zijn klacht van 25 november 2024 over de wijze waarop het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) zijn persoonsgegevens heeft verwerkt (hierna: „bestreden besluit”), en ten tweede, krachtens de artikelen 268 en 340 VWEU vergoeding van de schade die hij stelt te hebben geleden als gevolg van het gedrag van de EDPS jegens hem.
Voorgeschiedenis van het geding
2        Op 1 augustus 2024 heeft verzoeker het EUIPO op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), verzocht om toegang tot bepaalde documenten.
3        Aangezien het EUIPO noch de ontvangst van dit verzoek, noch de daaropvolgende confirmatieve verzoeken heeft bevestigd, heeft verzoeker het EUIPO bij brief van 4 november 2024 verzocht dit als een gegevensinbreuk te behandelen.
4        Bij besluit van 15 november 2024 heeft de uitvoerend directeur van het EUIPO volgens artikel 4, lid 1, onder b), lid 2, tweede streepje, en lid 3, van verordening nr. 1049/2001 de stilzwijgende afwijzing bevestigd.
5        Op 25 november 2024 heeft verzoeker bij de EDPS een klacht ingediend tegen het EUIPO waarin hij met name aangaf
dat hij van het EUIPO het volgende wenste te verkrijgen: een kopie van zijn persoonsgegevens en van de logbestanden betreffende elke gegevensverwerking, het herstel van zijn gewiste gegevens, een beperking van de verwerking van zijn gegevens, en informatie over deze gegevensinbreuk (hierna: „klacht van 25 november 2024”). Diezelfde dag heeft de EDPS de ontvangst van deze klacht bevestigd door hem een automatisch gegenereerde e-mail te doen toekomen.
6        Op 5 december 2024 heeft verzoeker de EDPS verzocht hem het dossiernummer van zijn klacht van 25 november 2024 en alle aanvullende informatie mee te delen.
7        Op 20 januari 2025 heeft verzoeker zijn verzoek met betrekking tot het dossiernummer herhaald.
8        Op 21 januari 2025 heeft de EDPS de ontvangst van die twee e-mails van verzoeker bevestigd. Bovendien heeft de EDPS hem meegedeeld dat van de klacht van 25 november 2024 geen spoor was terug te vinden en hem verzocht de klacht opnieuw in te dienen.
9        Bij e-mail van diezelfde dag heeft verzoeker geweigerd om gevolg te geven aan het verzoek van de EDPS om de klacht van 25 november 2024 opnieuw in te dienen, aangezien uit de hem op die datum afgegeven ontvangstbevestiging bleek dat die klacht correct was ingediend. Verzoeker heeft wel een kopie van zijn klacht en de bijlagen overgelegd, alsmede een kopie van het automatisch gegenereerde ontvangstbewijs.
10      Op 24 januari 2025 heeft de EDPS
verzoeker meegedeeld dat zijn klacht van 25 november 2024 was geregistreerd onder dossiernummer 2025‑0100. In dezelfde e-mail heeft de EDPS het volgende te kennen gegeven: „Wij zullen uw klacht onderzoeken en u op de hoogte houden van verdere ontwikkelingen.”
11      Op 29 januari 2025 heeft verzoeker de EDPS
verzocht hem op de hoogte te stellen van het verdere verloop van de zaak.
12      Op 31 januari 2025 heeft de EDPS met name de ontvangst van de klacht van 25 november 2024 en het toegekende dossiernummer opnieuw bevestigd en verzoeker meegedeeld dat bij het onderzoek van zijn klacht rekening zou worden gehouden met de informatie die hij in zijn e-mail van 21 januari 2025 had verstrekt.
13      Bij e-mail van 7 februari 2025 heeft de EDPS
verzoeker met name meegedeeld dat zijn klacht van 25 november 2024, zoals deze online was ingediend, op 5 februari 2025 was geïdentificeerd en zou worden onderzocht.
14      Op 2 maart 2025 heeft verzoeker het onderhavige beroep ingesteld.
Feiten die zich hebben voorgedaan nadat het beroep is ingesteld
15      Op 16 april 2025 heeft de EDPS
verzoeker in kennis gesteld van zijn besluit om het dossier in verband met de klacht van 25 november 2024 af te sluiten. In dit verband heeft de EDPS zich op het standpunt gesteld dat deze klacht geen betrekking had op de verwerking van persoonsgegevens, maar op de behandeling van de op grond van verordening nr. 1049/2001 ingediende verzoeken om toegang van het publiek tot documenten. De EDPS was derhalve van mening dat de klacht niet tot zijn opdracht behoorde en dat er onvoldoende gronden waren om een onderzoek in te stellen.
Conclusies van partijen
16      In zijn verzoekschrift vordert verzoeker:
–        het bestreden besluit nietig te verklaren;
–        de EDPS te veroordelen tot betaling van een door het Gerecht vast te stellen minimumbedrag van 1 500 EUR voor de immateriële schade die hij door het bestreden besluit heeft geleden;
–        de EDPS te verwijzen in de kosten.
17      In zijn exceptie van niet-ontvankelijkheid verzoekt de
EDPS het Gerecht:
–        het verzoek tot nietigverklaring niet-ontvankelijk te verklaren;
–        de schadevordering ongegrond te verklaren;
–        verzoeker te verwijzen in de kosten.
18      In zijn opmerkingen over de exceptie van niet-ontvankelijkheid verzoekt verzoeker het Gerecht:
–        de exceptie van niet-ontvankelijkheid te verwerpen.
In rechte
Verzoek tot nietigverklaring
19      Volgens artikel 131 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer het vaststelt dat het beroep zonder voorwerp is geraakt en dat er niet meer op hoeft te worden beslist, op voorstel van de rechter-rapporteur, de partijen gehoord, in elke stand van het geding ambtshalve beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen.
20      In casu acht het Gerecht zich voldoende geïnformeerd door de processtukken en besluit het overeenkomstig dit artikel, de partijen gehoord, uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
Betreffende de vraag of er op 26 februari 2025 een stilzwijgend besluit werd gegeven
21      Om vast te stellen of het verzoek tot nietigverklaring zonder voorwerp is geraakt, acht het Gerecht het passend te onderzoeken of het verzoek een voorwerp had toen het beroep werd ingesteld. Derhalve moet worden nagegaan of er op 26 februari 2025 een stilzwijgend besluit is ontstaan.
22      Artikel 63, lid 3, van verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 45/2001 en besluit nr. 1247/2002/EG (PB 2018, L 295, blz. 39) bepaalt dat
„[i]ndien de [EDPS] de klacht niet behandelt of de betrokkene niet binnen drie maanden informeert over de vooruitgang of het resultaat van de klacht, hij geacht wordt een negatief besluit te hebben vastgesteld”.
23      Hieruit volgt dat er sprake is van een stilzwijgend afwijzend besluit wanneer aan twee cumulatieve voorwaarden is voldaan: de EDPS
heeft de klager binnen de termijn van drie maanden noch in kennis gesteld van het resultaat van de klacht, noch
van de voortgang daarvan.
24      Aangezien verzoeker zijn klacht
in de onderhavige zaak op 25 november 2024 heeft ingediend, liep de termijn van drie maanden tot en met 25 februari 2025. Partijen zijn het erover eens dat de EDPS
verzoeker niet binnen drie maanden na ontvangst van de klacht in kennis heeft gesteld van het resultaat van de klacht. Derhalve moet worden nagegaan of de EDPS verzoeker niettemin vóór het verstrijken van die termijn, dat wil zeggen vóór 26 februari 2025, in kennis heeft gesteld van de voortgang van de klacht, en aldus heeft belet dat er een
stilzwijgend afwijzend besluit ontstond.
25      Zoals in punt 8 hierboven is aangegeven, heeft de EDPS verzoeker allereerst op 21 januari 2025 meegedeeld dat hij geen spoor van de klacht van 25 november 2024 had gevonden.
26      Vervolgens heeft de EDPS
verzoeker op 24 januari 2025, nadat deze een kopie van zijn klacht had overgelegd, meegedeeld dat die klacht was ontvangen en geregistreerd onder dossiernummer 2025‑0100. De EDPS heeft verzoeker ook meegedeeld dat hij de klacht zou onderzoeken en hem op de hoogte zou houden van de verdere ontwikkelingen.
27      Daarna heeft de EDPS op 31 januari 2025 op andere verzoeken om inlichtingen van verzoeker geantwoord dat de door verzoeker op 21 januari 2025 verstrekte informatie in aanmerking zou worden genomen bij het onderzoek van zijn klacht. Hij heeft tevens gepreciseerd dat deze klacht zou worden behandeld alsof zij op 25 november 2024 was ontvangen.
28      Tot slot heeft de EDPS bij e-mail van 7 februari 2025 met name:
–        verzoeker ervan in kennis gesteld dat zijn klacht van 25 november 2024, zoals deze online werd ingediend, op 5 februari 2025 was geïdentificeerd en zou worden onderzocht;
–        gepreciseerd dat hij met zijn e-mail van 31 januari 2025 verzoeker enkel had willen meedelen dat zijn klacht zou worden onderzocht op basis van de op 21 januari 2025 ontvangen kopie, maar dat 25 november 2024 zou gelden als datum van indiening ervan;
–        uitgelegd dat, voor zover hij thans over het origineel van de klacht van 25 november 2024 beschikte, deze op basis van dat origineel zou worden onderzocht, en
–        geantwoord op het verzoek van verzoeker om toegang tot zijn klacht door hem die te bezorgen als pdf-bestand.
29      In dit verband moet worden vastgesteld dat deze door de EDPS aan verzoeker verstrekte informatie geen informatie over de voortgang van de klacht in de zin van artikel 63, lid 3, van verordening 2018/1725 vormt.
30      Ten eerste kan de informatie over het feit dat de EDPS de klacht van 25 november 2024 heeft verloren en vervolgens heeft teruggevonden, niet worden aangemerkt als informatie over de voortgang van de klacht. In dit geval zou een dergelijke kwalificatie erop neerkomen dat wordt voorbijgegaan aan de eerste betekenis van het begrip „voortgang”, dat veronderstelt dat er een zekere daadwerkelijke evolutie is in de behandeling van de klacht.
31      Ten tweede heeft verzoeker terecht aangevoerd dat uit de loutere mededeling van het dossiernummer en de vermelding dat de klacht zou worden behandeld, niet volgt dat er daadwerkelijk vooruitgang was geboekt bij de behandeling van de klacht.
32      Hieruit volgt dat in de vóór 26 februari 2025 verstrekte informatie niets werd meegedeeld over de voortgang in de behandeling van de klacht van 25 november 2024, zodat die informatie niet heeft belet dat er een stilzwijgend besluit ontstond. Bij gebreke van informatie over het resultaat van de klacht of over de voortgang ervan binnen de in artikel 63, lid 3, van verordening 2018/1725 gestelde termijn, is bij het verstrijken van die termijn, te weten op 26 februari 2025, een stilzwijgend afwijzend besluit tot stand gekomen.
33      Uit het voorgaande volgt dat het verzoek tot nietigverklaring een voorwerp had op het tijdstip waarop het beroep is ingesteld.
Betreffende de vraag of het verzoek tot nietigverklaring zonder voorwerp is geraakt in de loop van het geding
34      Er moet echter worden nagegaan of het voorwerp van het beroep tot nietigverklaring sindsdien is behouden.
35      Daarbij zij eraan herinnerd dat het onderhavige verzoek in casu strekt tot nietigverklaring van het stilzwijgende afwijzende besluit van 26 februari 2025.
36      Volgens de rechtspraak moet het voorwerp van het geding, op straffe van afdoening zonder beslissing, blijven bestaan tot aan de rechterlijke beslissing (zie in die zin arrest van 21 januari 2021, Leino-Sandberg/Parlement, C‑761/18 P, EU:C:2021:52, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
37      In dit verband leidt de vaststelling van een uitdrukkelijk besluit tot intrekking van het stilzwijgende besluit (zie in die zin arresten van 2 oktober 2014, Strack/Commissie, C‑127/13 P, EU:C:2014:2250, punten 88 en 89, en 26 maart 2020, ViaSat/Commissie, T‑734/17, EU:T:2020:123, punt 17).
38      Aangezien deze intrekking terugwerkende kracht heeft, leidt deze intrekking van de bestreden handeling tot het wegvallen van het voorwerp van het geding (zie in die zin arresten van 7 juni 2007, Wunenburger/Commissie, C‑362/05 P, EU:C:2007:322, punten 48 en 49; 4 september 2018, ClientEarth/Commissie, C‑57/16 P, EU:C:2018:660, punt 45, en 21 januari 2021, Leino-Sandberg/Parlement, C‑761/18 P, EU:C:2021:52, punt 33).
39      In dat geval kan het onderzoek van een beroep tegen een stilzwijgend besluit niet worden gerechtvaardigd door de doelstelling een herhaling van de verweten onrechtmatigheid te voorkomen of door de doelstelling een eventueel beroep tot schadevergoeding te vergemakkelijken, aangezien deze doelstellingen kunnen worden bereikt door het onderzoek van een beroep tegen het uitdrukkelijke besluit (zie beschikking van 11 februari 2025, Reverbel/Commissie, T‑178/24, EU:T:2025:173, punt 23 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
40      In casu heeft de vaststelling van het uitdrukkelijke besluit van 16 april 2025 tot gevolg gehad dat het stilzwijgende besluit van 26 februari 2025 is ingetrokken. Dit besluit is verdwenen uit de rechtsorde van de Europese Unie en is niet langer vatbaar voor beroep tot nietigverklaring. Bovendien heeft verzoeker na de vaststelling van het uitdrukkelijke besluit zijn conclusies niet aangepast op grond van artikel 86 van het Reglement voor de procesvoering. Derhalve moet worden vastgesteld dat het verzoek tot nietigverklaring uitsluitend is gericht tegen het stilzwijgende afwijzende
besluit, dat nochtans niet meer bestaat. In die omstandigheden leidt het wegvallen van het bestreden besluit tot het verlies van het voorwerp van het verzoek tot nietigverklaring.
41      Verzoeker betoogt terecht dat het uitdrukkelijke besluit van 16 april 2025 de afwijzing van de klacht zoals die in het bestreden besluit tot uitdrukking is gebracht, naar haar strekking heeft bevestigd. Deze omstandigheid belet echter niet dat het bestreden besluit, en dus het voorwerp van het verzoek tot nietigverklaring, is verdwenen (zie in die zin beschikkingen van 19 februari 2013, Beninca/Commissie, T‑418/12, EU:T:2013:75, en 18 maart 2022, Saure/Commissie, T‑232/21, EU:T:2022:165).
42      Bijgevolg behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het verzoek tot nietigverklaring van het bestreden besluit.
Verzoek om schadevergoeding
43      Verzoeker betoogt in wezen dat hij immateriële schade heeft geleden als gevolg van de ter ondersteuning van het verzoek tot nietigverklaring aangevoerde tekortkomingen van de EDPS. Deze vermeende tekortkomingen hebben verzoeker in een situatie van blijvende onzekerheid geplaatst en hebben zijn positie in elke rechtsvordering tegen het EUIPO verzwakt.
44      De EDPS betwist de argumenten van verzoeker.
45      Overeenkomstig artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering kan het Gerecht, wanneer een beroep kennelijk niet-ontvankelijk is, beslissen om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
46      Het Gerecht acht zich in casu voldoende voorgelicht door de stukken in het dossier en beslist uitspraak te doen zonder de behandeling voort te zetten.
47      In dit verband bepaalt artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering dat elk verzoekschrift de aangevoerde middelen voldoende duidelijk en nauwkeurig moet uiteenzetten om de verweerder in staat te stellen zijn verweer voor te bereiden en het Gerecht in staat te stellen uitspraak te doen op het beroep. Meer in het bijzonder moet een schadevordering, om aan deze vereisten te voldoen, de gegevens bevatten aan de hand waarvan de onrechtmatigheid van de aan de betrokken instelling verweten gedraging, de werkelijk geleden schade en het bestaan van een oorzakelijk verband tussen die gedraging en de gestelde schade kunnen worden vastgesteld (zie arrest van 11 juli 1996, International Procurement Services/Commissie, T‑175/94, EU:T:1996:102, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
48      In de onderhavige zaak verwijst verzoeker in het kader van zijn schadevordering naar het tot staving van zijn verzoek tot nietigverklaring aangevoerde middel. Voorts stelt hij dat de EDPS zich om alle redenen die hij heeft uiteengezet in het door hem in het kader van het verzoek tot nietigverklaring ontwikkelde betoog, onrechtmatig heeft gedragen.
49      Er zij herinnerd aan de context van deze schadevordering. Het stilzwijgende besluit van 26 februari 2025 heeft tot gevolg gehad dat de klacht van 25 november 2024 werd afgewezen. Aangezien verzoeker van mening was dat deze afwijzing onrechtmatig was, heeft hij op 2 maart 2025 beroep ingesteld tegen dit stilzwijgende besluit. Vervolgens heeft het bestreden besluit opgehouden te bestaan, doordat het uitdrukkelijke besluit van 16 april 2025 is vastgesteld. Het is juist dat de afwijzing van de klacht thans wordt verzekerd door het uitdrukkelijke besluit van 16 april 2025. Dit laatste besluit maakt echter geen deel uit van het voorwerp van het beroep, aangezien verzoekers conclusies op dit punt niet zijn aangepast.
50      Hieruit volgt dat verzoeker, die de door hem gestelde onrechtmatigheid moet bewijzen, louter verwijst naar argumenten die zijn gericht tegen een bestreden besluit dat er niet meer is. Aangezien verzoeker geen andere gegevens of toelichtingen heeft verstrekt, ziet het Gerecht niet in hoe het de rechtmatigheid van de afwijzing van de klacht van 25 november 2024 zou kunnen toetsen enkel en alleen op basis van een bestreden besluit dat uit de rechtsorde van de Unie is verdwenen.
51      In die situatie geeft een dergelijke algemene verwijzing immers niet nauwkeurig aan hoe de aan de EDPS verweten gedraging onrechtmatig is. In zoverre zij eraan herinnerd dat het niet aan het Gerecht staat om, wanneer een schadevordering samen met een verzoek tot nietigverklaring wordt ingediend, om onder de verschillende grieven tot staving van het verzoek tot nietigverklaring, de grieven op te sporen en te identificeren die de verzoekende partij als grondslag voor de schadevordering wil aanvoeren (zie beschikking van 11 januari 2012, Ben Ali/Raad, T‑301/11, niet gepubliceerd, EU:T:2012:4, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
52      Bijgevolg voldoet de schadevordering niet aan de vereisten van duidelijkheid en nauwkeurigheid van artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering. Derhalve moet deze kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.
Kosten
53      Volgens artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering wordt de in het ongelijk gestelde partij verwezen in de kosten, voor zover dit is gevorderd. Voor het geval dat het geding zonder voorwerp is geraakt, bepaalt artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering, dat het Gerecht vrijelijk over de kosten beslist.
54      In casu moet worden opgemerkt dat het uitblijven van informatie van de EDPS over de voortgang van het dossier binnen de gestelde termijn verzoeker ertoe heeft gebracht het onderhavige beroep in te stellen tegen het stilzwijgende besluit tot afwijzing van zijn klacht.
55      In die omstandigheden is het Gerecht van oordeel dat de EDPS moet worden verwezen in de kosten.
HET GERECHT (Zevende kamer),
beschikt:
1)      Op het beroep tot nietigverklaring hoeft niet meer te worden beslist.
2)      De schadevordering wordt afgewezen als kennelijk niet-ontvankelijk.
3)      De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (EDPS) wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van WS.
Luxemburg,
25 maart 2026
De griffier
De president
V. Di Bucci
Kecsmár
*      Procestaal: Engels.