62019CC0938
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
HENRIK SAUGMANDSGAARD ØE
της 3ης Ιουνίου 2021 (
1
)
Υπόθεση C‑938/19
Energieversorgungscenter Dresden-Wilschdorf GmbH & Co. KG
κατά
Bundesrepublik Deutschland
[αίτηση του Verwaltungsgericht Berlin(διοικητικού πρωτοδικείου Βερολίνου, Γερμανία)για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
«Προδικαστική παραπομπή – Περιβάλλον – Οδηγία 2003/87/ΕΚ – Σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου – Άρθρο 2, παράγραφος 1 – Πεδίο εφαρμογής – Άρθρο 3, στοιχείο εʹ – Έννοια της “εγκατάστασης” – Βοηθητικές μονάδες από τις οποίες δεν εκπέμπονται αέρια θερμοκηπίου – Άρθρο 10α – Μεταβατικό καθεστώς δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων – Διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας – Μέθοδος υπολογισμού – Απόφαση 2011/278/ΕΕ – Άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο – Εξαγωγή κρύου νερού προς οντότητα ανήκουσα σε τομέα που εκτίθεται σε υψηλό κίνδυνο διαρροής άνθρακα»
I. Εισαγωγή
1.
Η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Verwaltungsgericht Berlin (διοικητικό πρωτοδικείο Βερολίνου, Γερμανία), αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 1, και του άρθρου 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87/ΕΚ (
2
), η οποία θεσπίζει σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278/ΕΕ (
3
), η οποία καθορίζει μεταβατικούς κανόνες για την εναρμονισμένη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής.
2.
Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο διαφοράς μεταξύ, αφενός, της Energieversorgungscenter Dresden-Wilschdorf GmbH & Co. KG (στο εξής: EDW ή προσφεύγουσα της κύριας δίκης) και, αφετέρου, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εκπροσωπούμενης από την Umweltbundesamt (ομοσπονδιακή περιβαλλοντική αρχή, στο εξής: Αρχή), η οποία ανέκυψε λόγω της άρνησης κατανομής μέρους των δωρεάν δικαιωμάτων που ζήτησε η EDW για εγκατάσταση συμπαραγωγής υψηλής απόδοσης, για την τρίτη περίοδο εμπορίας (2013 έως 2020). Ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, οι διάδικοι ερίζουν σχετικά με τα όρια της εγκατάστασης της EDW και συγκεκριμένα σχετικά με το αν πρέπει να συμπεριληφθούν στην εγκατάσταση αυτή βοηθητικές μονάδες (ειδικότερα, ψυκτικές μηχανές που λειτουργούν με απορρόφηση, στο εξής: ψύκτες απορρόφησης (
4
)) από τις οποίες δεν εκπέμπονται αέρια θερμοκηπίου, καθώς και σχετικά με τις συνακόλουθες συνέπειες όσον αφορά τη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής.
3.
Πέραν των τεχνικών αυτών λεπτομερειών, η υπό κρίση υπόθεση παρέχει, μεταξύ άλλων, στο Δικαστήριο την ευκαιρία να αποσαφηνίσει το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/87, το οποίο καθορίζεται στο άρθρο της 2, παράγραφος 1, και να ερμηνεύσει την έννοια της «εγκατάστασης» στο άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας αυτής, ειδικότερα όσον αφορά το κριτήριο των «επιπτώσεων στις εκπομπές και τη ρύπανση».
4.
Συναφώς, θα προτείνω στο Δικαστήριο να αποφανθεί ότι δεν αντιβαίνει στις ως άνω διατάξεις νομοθεσία κράτους μέλους η οποία προβλέπει, για σκοπούς διοικητικού συντονισμού, ότι η εγκατάσταση οριοθετείται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε άδεια που μπορεί να κατέχει ο φορέας εκμετάλλευσής της, αφενός, για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και, αφετέρου, για τη ρύπανση (
5
). Εντούτοις, από τις ίδιες αυτές διατάξεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, στοιχείο βʹ, της εν λόγω οδηγίας, προκύπτει ότι οι βοηθητικές μονάδες μπορούν να ληφθούν υπόψη για τον σκοπό, μεταξύ άλλων, της προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η δραστηριότητά τους, ενώ σχετίζεται άμεσα με τη δραστηριότητα της κύριας εγκατάστασης και συνδέεται τεχνικώς με αυτήν, θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
II. Το νομικό πλαίσιο
Α.
Το δίκαιο της Ένωσης
1. Η οδηγία 2003/87
5.
Το άρθρο 2 της οδηγίας 2003/87, το οποίο επιγράφεται «Πεδίο εφαρμογής», ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Η παρούσα οδηγία εφαρμόζεται στις εκπομπές από τις δραστηριότητες που απαριθμούνται στο παράρτημα Ι και στα αέρια θερμοκηπίου που απαριθμούνται στο παράρτημα ΙΙ.»
6.
Το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής, με τίτλο «Ορισμοί», προβλέπει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
[…]
β)
“εκπομπές”: η απελευθέρωση στην ατμόσφαιρα αερίων θερμοκηπίου από πηγές μιας εγκατάστασης ή η απελευθέρωση από αεροσκάφος που εκτελεί δραστηριότητα του παραρτήματος Ι των προσδιοριζόμενων σε σχέση με τη δραστηριότητα αυτή αερίων·
[…]
ε)
“εγκατάσταση”: σταθερή τεχνική μονάδα όπου διεξάγονται μία ή περισσότερες δραστηριότητες απαριθμούμενες στο παράρτημα Ι και οποιεσδήποτε άλλες δραστηριότητες άμεσα σχετιζόμενες με αυτές, οι οποίες συνδέονται, τεχνικώς, με τις διεξαγόμενες δραστηριότητες στο συγκεκριμένο τόπο και θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις στις εκπομπές και τη ρύπανση·
[…]».
7.
Το άρθρο 8 της εν λόγω οδηγίας, το οποίο επιγράφεται «Συντονισμός με την οδηγία [96/61]», προβλέπει τα κάτωθι:
«Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, για τις εγκαταστάσεις στις οποίες διεξάγονται δραστηριότητες που περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι της οδηγίας [96/61], οι προϋποθέσεις και η διαδικασία έκδοσης άδειας εκπομπών αερίων θερμοκηπίου συντονίζονται με τις αντίστοιχες για την άδεια που προβλέπεται στην εν λόγω οδηγία. Οι απαιτήσεις των άρθρων 5, 6 και 7 της παρούσας οδηγίας μπορούν να εντάσσονται στις διαδικασίες της οδηγίας [96/61].»
8.
Το άρθρο 10α της οδηγίας αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μεταβατικοί κοινοτικοί κανόνες για εναρμονισμένη δωρεάν κατανομή», προβλέπει στην παράγραφο 12 τα ακόλουθα:
«Με την επιφύλαξη του άρθρου 10β, από το 2013 και κάθε επόμενο έτος μέχρι το 2020, για εγκαταστάσεις σε τομείς ή επιμέρους τομείς που εκτίθενται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα προβλέπεται η δωρεάν κατανομή, σύμφωνα με την παράγραφο 1, δικαιωμάτων σε ποσοστό 100 τοις εκατό της ποσότητας που προσδιορίζεται σύμφωνα με τα μέτρα που αναφέρονται στην παράγραφο 1.»
2. Η απόφαση 2011/278
9.
Το άρθρο 6, με τίτλο «Διαίρεση σε υποεγκαταστάσεις», της απόφασης 2011/278, προβλέπει στην παράγραφο 1 τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, τα κράτη μέλη διαιρούν κάθε εγκατάσταση που είναι επιλέξιμη για δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής βάσει του άρθρου 10α της οδηγίας [2003/87] σε μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες υποεγκαταστάσεις, όπως απαιτείται:
α)
υποεγκατάσταση δείκτη αναφοράς προϊόντος·
β)
υποεγκατάσταση δείκτη αναφοράς θερμότητας·
γ)
υποεγκατάσταση δείκτη αναφοράς καυσίμου·
δ)
υποεγκατάσταση εκπομπών διεργασίας.
Οι υποεγκαταστάσεις αντιστοιχούν, στο μέτρο του δυνατού, σε υλικά τμήματα της εγκατάστασης.
Για τις υποεγκαταστάσεις δείκτη αναφοράς θερμότητας, τις υποεγκαταστάσεις δείκτη αναφοράς καυσίμου και τις υποεγκαταστάσεις εκπομπών διεργασίας, τα κράτη μέλη κάνουν σαφή διάκριση, βάσει των κωδικών NACE (
6
) και Prodcom, μεταξύ του αν η εκάστοτε διεργασία εξυπηρετεί ή όχι τομέα ή κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα, όπως καθορίζεται στην απόφαση 2010/2/ΕΕ (
7
).
Όταν μια εγκατάσταση που έχει ενταχθεί στο σύστημα της Ένωσης παράγει και εξάγει μετρήσιμη θερμότητα σε εγκατάσταση ή άλλη οντότητα η οποία δεν υπάγεται στο σύστημα της Ένωσης, τα κράτη μέλη θεωρούν ότι η σχετική διεργασία της υποεγκατάστασης δείκτη αναφοράς θερμότητας για τη συγκεκριμένη θερμότητα δεν εξυπηρετεί τομέα ή κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα, όπως καθορίζεται στην απόφαση [2010/2], εκτός εάν η αρμόδια αρχή πιστεύει βάσιμα ότι ο καταναλωτής της μετρήσιμης θερμότητας ανήκει σε τομέα ή κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα, όπως καθορίζεται στην απόφαση [2010/2].»
3. Η απόφαση 2010/2 και η απόφαση 2014/746/ΕΕ
10.
Στο σημείο 1.4 του παραρτήματος της απόφασης 2010/2 μνημονεύεται, μεταξύ των τομέων που εκτίθενται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα, η κατασκευή ηλεκτρονικών λυχνιών και λοιπών ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, η οποία αντιστοιχεί στον κωδικό NACE 3210.
11.
Στο σημείο 1.1 του παραρτήματος της απόφασης 2014/746/ΕΕ (
8
), η οποία κατάργησε την απόφαση 2010/2, μνημονεύεται επίσης, μεταξύ των τομέων που εκτίθενται στον κίνδυνο αυτό, η κατασκευή ηλεκτρονικών εξαρτημάτων, η οποία αντιστοιχεί πλέον στον κωδικό NACE 2611.
4. Η οδηγία 96/61
12.
Το άρθρο 2 της οδηγίας 96/61, το οποίο επιγράφεται «Ορισμοί», προβλέπει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
[…]
2)
“ρύπανση”: η άμεση ή έμμεση εισαγωγή στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα ή το έδαφος, ως αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, ουσιών, κραδασμών, θερμότητας ή θορύβου που ενδέχεται να βλάψουν την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον, να υποβαθμίσουν υλικά αγαθά, να παραβλάψουν ή να εμποδίσουν την ψυχαγωγική λειτουργία καθώς και τις άλλες νόμιμες χρήσεις του περιβάλλοντος·
3)
“εγκατάσταση”: κάθε ακίνητη τεχνική μονάδα όπου εκτελούνται μία ή περισσότερες από τις δραστηριότητες του παραρτήματος Ι, καθώς και όλες οι άλλες άμεσα συνδεδεμένες δραστηριότητες, τεχνικώς συναφείς με τις εκεί εκτελούμενες, και η οποία ενδέχεται να επηρεάζει τις εκπομπές και τη ρύπανση·
[…]
5)
“εκπομπή”: η άμεση ή έμμεση απόρριψη ουσιών, κραδασμών, θερμότητας ή θορύβου στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα ή το έδαφος, από σημειακές ή διάχυτες πηγές της εγκατάστασης·
[…]».
5. Η οδηγία 2010/75
13.
Το άρθρο 3 της οδηγίας 2010/75, το οποίο επιγράφεται «Ορισμοί», προβλέπει τα εξής:
«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας, ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:
[…]
2.
“ρύπανση”: η άμεση ή έμμεση εισαγωγή στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα ή το έδαφος, ως αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, ουσιών, κραδασμών, θερμότητας ή θορύβου που ενδέχεται να βλάψουν την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον, να υποβαθμίσουν υλικά αγαθά, να παραβλάψουν ή να εμποδίσουν την ψυχαγωγική λειτουργία καθώς και τις άλλες νόμιμες χρήσεις του περιβάλλοντος,
3.
“εγκατάσταση”: κάθε σταθερή τεχνική μονάδα εντός της οποίας διεξάγονται μία ή περισσότερες από τις δραστηριότητες του Παραρτήματος I ή του μέρους 1 του Παραρτήματος VII, καθώς και όλες οι άλλες άμεσα συνδεδεμένες δραστηριότητες, στον ίδιο χώρο, οι οποίες είναι τεχνικώς συναφείς με τις αναφερόμενες στα εν λόγω παραρτήματα, και ενδέχεται να επηρεάζουν τις εκπομπές και τη ρύπανση,
4.
“εκπομπή”: η άμεση ή έμμεση απόρριψη ουσιών, κραδασμών, θερμότητας ή θορύβου στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα ή το έδαφος, από σημειακές ή διάχυτες πηγές της εγκατάστασης,
[…]».
Β.
Το γερμανικό δίκαιο
14.
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, του Bundes-Immissionsschutzgesetz (νόμου περί προστασίας από τις εκπομπές), της 15ης Μαρτίου 1974 (BGBl. 1974 I, σ. 721, στο εξής: BImSchG), ως ίσχυε στις 17 Μαΐου 2013 (BGBl. 2013 I, σ. 1274), έχει ως εξής:
«Η κατασκευή και η εκμετάλλευση εγκαταστάσεων οι οποίες, λόγω των χαρακτηριστικών ή της εκμετάλλευσής τους, είναι ιδιαιτέρως ικανές να έχουν επιβλαβείς συνέπειες για το περιβάλλον, να θέσουν σε κίνδυνο, να βλάψουν σημαντικά ή να παρενοχλήσουν ιδιαιτέρως την κοινότητα ή την παρακείμενη περιοχή […] υπόκεινται σε χορήγηση άδειας […].»
15.
Το άρθρο 2 του Treibhausgas-Emissionshandelsgesetz (νόμου περί εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου), της 21ης Ιουλίου 2011 (BGBl. 2011 I, σ. 1475, στο εξής TEHG), το οποίο επιγράφεται «Πεδίο εφαρμογής», ορίζει τα εξής:
«1)   Ο παρών νόμος εφαρμόζεται στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου που διαλαμβάνονται στο παράρτημα 1, μέρος 2, οι οποίες προκύπτουν από τις εκεί παρατιθέμενες δραστηριότητες. Ο παρών νόμος εφαρμόζεται στις εγκαταστάσεις που διαλαμβάνονται στο παράρτημα 1, μέρος 2, και όταν αυτές συνιστούν μέρη ή βοηθητικές εγκαταστάσεις μη παρατιθέμενης στο παράρτημα 1, μέρος 2, εγκατάστασης.
2)   Για τις εγκαταστάσεις του παραρτήματος 1, μέρος 2, σημεία 2 έως 31, το πεδίο εφαρμογής του παρόντος νόμου εκτείνεται σε κάθε
1. μέρος της εγκατάστασης και στάδιο διεργασίας αναγκαίο για την εκμετάλλευση και
2. βοηθητική εγκατάσταση συνδεόμενη χωρικά και λειτουργικά με τα μέρη εγκατάστασης και τα στάδια διεργασίας του σημείου 1, η οποία μπορεί να συντελεί στην παραγωγή των αερίων θερμοκηπίου που διαλαμβάνονται στο παράρτημα 1, μέρος 2.
Η πρώτη περίοδος εφαρμόζεται τηρουμένων των αναλογιών στις μονάδες καύσης του παραρτήματος 1, μέρος 2, σημείο 1.
[…]
4)   Εάν εγκαταστάσεις που διαλαμβάνονται στο παράρτημα 1, μέρος 2, σημεία 2 έως 30, υπόκεινται στη χορήγηση άδειας βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 1, τρίτη περίοδος, του BImSchG, τότε οι προδιαγραφές που παρατίθενται στην άδεια της εγκατάστασης που χορηγείται βάσει του BImSchG είναι καθοριστικές όσον αφορά τα όρια των εγκαταστάσεων που μνημονεύονται στις παραγράφους 2 και 3. Η πρώτη περίοδος εφαρμόζεται τηρουμένων των αναλογιών στις μονάδες καύσης του παραρτήματος 1, μέρος 2, σημείο 1. Στις περιπτώσεις της παραγράφου 1, δεύτερη περίοδος, η πρώτη περίοδος εφαρμόζεται τηρουμένων των αναλογιών όσον αφορά τις προδιαγραφές που παρατίθενται στην άδεια που χορηγείται βάσει του BImSchG σχετικά με τα μέρη εγκαταστάσεων ή τις βοηθητικές εγκαταστάσεις.»
16.
Το άρθρο 4 του TEHG, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άδεια εκπομπών», διαλαμβάνει τα εξής:
«1)   Ο φορέας εκμετάλλευσης της εγκατάστασης πρέπει να κατέχει άδεια για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου που παράγονται από δραστηριότητα μνημονευόμενη στο παράρτημα 1, μέρος 2, σημεία 1 έως 32. Η άδεια χορηγείται από την αρμόδια αρχή κατόπιν αίτησης του φορέα εκμετάλλευσης της εγκατάστασης, όταν η αρχή αυτή μπορεί να διαπιστώσει τα στοιχεία που μνημονεύονται στην παράγραφο 3 βάσει των εγγράφων που συνοδεύουν την αίτηση.
[…]
4)   Για τις εγκαταστάσεις στις οποίες χορηγήθηκε άδεια πριν από την 1η Ιανουαρίου 2013 βάσει των διατάξεων του BImSchG, η άδεια που χορηγήθηκε βάσει της νομοθεσίας για την προστασία από τις εκπομπές είναι εκείνη που χορηγήθηκε σύμφωνα με την παράγραφο 1. Εντούτοις, στην περίπτωση που μνημονεύεται στην πρώτη περίοδο, ο φορέας εκμετάλλευσης της εγκατάστασης μπορεί επίσης να ζητήσει χωριστή άδεια βάσει της παραγράφου 1. Στην περίπτωση αυτή, η πρώτη περίοδος εφαρμόζεται μόνον έως ότου χορηγηθεί η χωριστή άδεια.»
17.
Το άρθρο 9, παράγραφος 2, του TEHG, το οποίο επιγράφεται «Κατανομή δωρεάν δικαιωμάτων εκπομπής στους φορείς εκμετάλλευσης εγκαταστάσεων», προβλέπει τα εξής:
«Η κατανομή δωρεάν δικαιωμάτων εκπομπής προϋποθέτει την υποβολή αίτησης στην αρμόδια αρχή. […]»
III. Η διαφορά της κύριας δίκης, τα προδικαστικά ερωτήματα και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου
18.
Η EDW, προσφεύγουσα της κύριας δίκης, εκμεταλλεύεται στη Δρέσδη (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας) βιομηχανική μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας μέσω κινητήρων αερίου (στο εξής: μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW ή κύρια εγκατάσταση). Η άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου που κατέχει η EDW για την εγκατάσταση αυτή αφορά επίσης, ως βοηθητικές μονάδες, ψύκτες, και ειδικότερα ψύκτες απορρόφησης, οι οποίοι μετατρέπουν τη θερμότητα σε ψύξη χωρίς να εκπέμπουν αέρια θερμοκηπίου (
9
).
19.
Η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW προμηθεύει αποκλειστικά ένα εργοστάσιο κατασκευής ημιαγωγών που ανήκει σε τρίτο, ήτοι την Global Foundries, και που δεν υπάγεται στο ΣΕΔΕ (στο εξής: Global Foundries). Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι η δραστηριότητα της Global Foundries είναι δραστηριότητα τομέα που εκτίθεται σε υψηλό κίνδυνο διαρροής άνθρακα (
10
), κατά τις αποφάσεις 2010/2 και 2014/746.
20.
Συγκεκριμένα, η δραστηριότητα της εγκατάστασης της EDW (περιλαμβανομένων των ψυκτών απορρόφησης) οργανώνεται σε τρία στάδια με σκοπό την εξαγωγή θερμού, χλιαρού και κρύου νερού στην Global Foundries:
–
Στάδιο 1: η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW παράγει, μεταξύ άλλων, θερμό νερό θερμοκρασίας 80 °C. Αυτό το θερμό νερό διοχετεύεται, αφενός, άμεσα στην Global Foundries και, αφετέρου, στους ψύκτες απορρόφησης·
–
Στάδιο 2: από το θερμό νερό και τον ατμό νερού που προέρχονται από τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW, οι ψύκτες απορρόφησης παρέχουν, μέσω διαδικασίας ψύξης, κρύο νερό (θερμοκρασίας 5 °C ή 11 °C) στην Global Foundries·
–
Στάδιο 3: οι ψύκτες απορρόφησης παράγουν επίσης, αφενός, χλιαρό νερό θερμοκρασίας 32 °C από το νερό που επιστρέφει (θερμοκρασίας 11 °C ή 17 °C) από την Global Foundries στους ψύκτες αυτούς και, αφετέρου θερμότητα, την οποία εκλύουν οι ψύκτες στο πλαίσιο της διαδικασίας ψύξης. Αυτό το χλιαρό νερό διοχετεύεται επίσης στην Global Foundries (
11
).
21.
Στις 19 Ιανουαρίου 2012 η προσφεύγουσα της κύριας δίκης υπέβαλε στην Deutsche Emissionshandelsstelle (γερμανική αρχή εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής, στο εξής: DEHSt) αίτηση δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής (
12
). Με απόφαση της 17ης Φεβρουαρίου 2014, η DEHSt αρνήθηκε να της χορηγήσει το σύνολο των ζητηθέντων δικαιωμάτων. Μετά την άρνηση αυτή, η EDW υπέβαλε ένσταση με αίτημα την κατανομή συμπληρωματικών δικαιωμάτων. Στις 28 Απριλίου 2017 η DEHSt έκανε εν μέρει δεκτή την εν λόγω ένσταση.
22.
Συναφώς, η DEHSt θεώρησε ότι οι ψύκτες απορρόφησης και η κύρια εγκατάσταση της EDW συνέθεταν μία και την αυτή εγκατάσταση, η οποία υπάγεται στο ΣΕΔΕ και στην οποία έπρεπε να εφαρμοστεί δείκτης αναφοράς θερμότητας (
13
). Βάσει της εκτίμησης αυτής, η DEHSt αφαίρεσε από τις ποσότητες μετρήσιμης θερμότητας που πρότεινε η προσφεύγουσα της κύριας δίκης για τον σκοπό του υπολογισμού της προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής (
14
) την εισαγόμενη θερμότητα από την Global Foundries που δεν υπάγεται στο ΣΕΔΕ (ήτοι τις ποσότητες θερμότητας που αντιστοιχούν στις ροές θερμοκρασίας 11 °C ή 17 °C που προέρχονται από τη Global Foundries και επιστρέφουν στους ψύκτες απορρόφησης για την παραγωγή χλιαρού νερού στο πλαίσιο του σταδίου 3). Εξάλλου, η DEHSt αρνήθηκε να χορηγήσει στην EDW το ευεργέτημα του καθεστώτος που εφαρμόζεται στους τομείς ή κλάδους που θεωρείται ότι εκτίθενται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα» για τις ποσότητες θερμότητας που προμηθεύει η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW στους ψύκτες απορρόφησης στο πλαίσιο του σταδίου 1. Ως προς το ζήτημα αυτό, η DEHSt θεώρησε ότι το κρύο νερό που παράγουν οι ψύκτες αυτοί (στο πλαίσιο του σταδίου 2) δεν εμπίπτει σε τομέα ή κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα», κατά την απόφαση 2010/2.
23.
Την 1η Ιουνίου 2017 η EDW άσκησε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου προσφυγή κατά της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε εν μέρει η ένστασή της.
24.
Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η επίλυση της διαφοράς της οποίας έχει επιληφθεί εξαρτάται, κατ’ αρχάς, από το αν είναι συμβατή με την οδηγία 2003/87, και ειδικότερα με το άρθρο 2, παράγραφος 1, και το άρθρο 3, στοιχείο εʹ, αυτής, εθνική διάταξη η οποία έχει ως αποτέλεσμα να περιλαμβάνονται, εντός των ορίων των εγκαταστάσεων που υπάγονται στο ΣΕΔΕ, βοηθητικές μονάδες οι οποίες, όπως οι επίμαχοι στην κύρια δίκη ψύκτες απορρόφησης, δεν εκπέμπουν αέρια θερμοκηπίου. Συγκεκριμένα, το αιτούν δικαστήριο αναφέρει ότι το ζήτημα του αν αυτοί οι ψύκτες βρίσκονται εντός ή εκτός των ορίων της εγκατάστασης της EDW έχει αντίκτυπο στην ποσότητα των δικαιωμάτων εκπομπής που μπορούν να κατανεμηθούν σε αυτή προκαταρκτικώς δωρεάν (
15
).
25.
Εν συνεχεία, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστεί, ενδεχομένως, αν η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας (corrected eligibility ratio) που προβλέπεται στο πρότυπο συλλογής δεδομένων (Data Collection Template) (
16
), βάσει της οποίας θα μπορούσε, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η εισαγόμενη από την Global Foundries θερμότητα είναι «μη επιλέξιμη» για σκοπούς δωρεάν κατανομής, πρέπει να εφαρμοστεί στη συνολική θερμότητα που παράγεται στην εγκατάσταση αυτή ή αν, αντιθέτως, μπορεί να εφαρμοστεί μόνο στη ροή θερμότητας στην οποία μπορεί να καταλογιστεί αυτή η εισαγωγή θερμότητας (
17
).
26.
Τέλος, το αιτούν δικαστήριο ζητεί να διευκρινιστούν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του καθεστώτος που εφαρμόζεται στους τομείς ή τους κλάδους που θεωρείται ότι εκτίθενται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα», κατ’ εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278. Το αιτούν δικαστήριο ζητεί ειδικότερα να διευκρινιστεί αν, στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW, η παροχή ψύξης στην Global Foundries (στο πλαίσιο του σταδίου 2) θα μπορούσε να επωφεληθεί του καθεστώτος «διαρροής άνθρακα», καίτοι η υπαγωγή στο καθεστώς αυτό προϋποθέτει, κατ’ αρχήν, εξαγωγή θερμότητας.
27.
Υπό τις συνθήκες αυτές, με απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2019, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Δεκεμβρίου 2019, το Verwaltungsgericht Berlin (διοικητικό πρωτοδικείο Βερολίνου) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:
«1)
Έχει το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας [2003/87], την έννοια ότι δεν αντιτίθεται σε κανονιστική ρύθμιση όπως εκείνη του άρθρου 2, παράγραφος 4, πρώτο εδάφιο, του [TEHG], κατά την οποία εγκατάσταση που έχει εγκριθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του [BImSchg] υπάγεται επίσης στο [ΣΕΔΕ], στο μέτρο που η χορηγηθείσα άδεια λειτουργίας καταλαμβάνει και βοηθητικές εγκαταστάσεις από τις οποίες δεν εκπέμπονται αέρια θερμοκηπίου;
2)
Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο πρώτο ερώτημα:
Προκύπτει από τα υποχρεωτικά για τα κράτη μέλη κριτήρια που προβλέπονται στο πρότυπο [συλλογής δεδομένων] που εκπόνησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τον υπολογισμό της διορθωμένης ποσοστώσεως επιλεξιμότητας […] ότι, στην περίπτωση θερμότητας που εισάγεται από μη υπαγόμενη στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής εγκατάσταση, η ποσόστωση αυτή ισχύει για τη συνολική θερμότητα που παράγεται σε εγκατάσταση υπαγόμενη στο [ΣΕΔΕ], ακόμη και όταν η εισαγόμενη θερμότητα μπορεί σαφώς να εντοπιστεί ως προερχόμενη από συγκεκριμένη μεταξύ πλειόνων προσδιορίσιμων και αυτοτελώς μετρούμενων ροών θερμότητας ή ως θερμότητα που καταναλώνεται εντός της εγκαταστάσεως;
3)
Έχει το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως [2011/278], την έννοια ότι η επίμαχη διεργασία θερμότητας της υποεγκαταστάσεως με δείκτη αναφοράς θερμότητας αφορά τομέα ή κλάδο, ο οποίος βάσει της αποφάσεως [2010/2] θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής εκπομπών άνθρακα, όταν η θερμότητα αυτή χρησιμοποιείται για την παραγωγή ψύξεως, η οποία προορίζεται για κατανάλωση από μη υπαγόμενη στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής εγκατάσταση ενός τομέα ή κάδου που εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής εκπομπών άνθρακα;
Εξαρτάται η εφαρμογή του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της αποφάσεως [2011/278] από το κατά πόσο η παραγωγή της ψύξεως πραγματοποιείται εντός των ορίων της εγκαταστάσεως που υπάγεται στο [ΣΕΔΕ];»
28.
Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου η EDW, η Αρχή, η Γερμανική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
IV. Ανάλυση
29.
Η οδηγία 2003/87 θέσπισε σύστημα εμπορίας των δικαιωμάτων εκπομπής το οποίο αποσκοπεί στη μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα σε τέτοιο επίπεδο ώστε να εμποδίζεται κάθε ανθρωπογενής διατάραξη του κλιματικού συστήματος και του οποίου τελικός σκοπός είναι η προστασία του περιβάλλοντος (
18
). Κατά τη διάρκεια μεταβατικής περιόδου, η οδηγία 2003/87 προβλέπει, στο άρθρο της 10α, δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων (
19
).
30.
Η προκαταρκτική δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων αποτελεί ακριβώς το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης. Συγκεκριμένα, με την προσφυγή της ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης ζητεί ποσότητα δωρεάν δικαιωμάτων μεγαλύτερη από εκείνη που της κατένειμε προκαταρκτικώς η DEHSt. Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης αμφισβητεί, αφενός, την αφαίρεση που πραγματοποιήθηκε προκειμένου να ληφθεί υπόψη ο «μη επιλέξιμος» χαρακτήρας της εισαγόμενης από την Global Foundries θερμότητας (στο πλαίσιο του σταδίου 3 που περιγράφηκε στο σημείο 20 των παρουσών προτάσεων) και, αφετέρου, το γεγονός ότι η θερμότητα που δεν διοχετεύεται στην Global Foundries, πλην όμως εξάγεται από τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW προς τους ψύκτες απορρόφησης (στο πλαίσιο του σταδίου 1) για την παραγωγή ψύξης (στο πλαίσιο του σταδίου 2) δεν μπορεί να τύχει της προνομιακής μεταχείρισης που προβλέπεται για τους τομείς και τους κλάδους που εκτίθενται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα».
31.
Στο πλαίσιο αυτό, το πρώτο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου αφορά το αν αντιβαίνει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, το οποίο ορίζει το πεδίο εφαρμογής αυτής, εθνική διάταξη κατά την οποία η εγκατάσταση οριοθετείται με πανομοιότυπο τρόπο σε καθεμία από τις επιμέρους άδειες που μπορεί να κατέχει ο φορέας εκμετάλλευσης για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και για τη ρύπανση, αντιστοίχως.
32.
Με το ερώτημα αυτό, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να καθοριστεί αν, σε υπόθεση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, πρέπει να θεωρηθεί, βάσει του άρθρου 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87, ότι οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW (
20
).
33.
Το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα αφορούν δύο στοιχεία που ανάγονται στον υπολογισμό της ποσότητας δικαιωμάτων εκπομπής τα οποία η EDW δικαιούται να της κατανεμηθούν προκαταρκτικώς δωρεάν, ήτοι αφενός τη διάκριση μεταξύ των ποσοτήτων θερμότητας «που δεν είναι επιλέξιμες λόγω της προέλευσής τους» και εκείνων «που είναι επιλέξιμες λόγω της προέλευσής τους», η οποία έχει σημασία για τον καθορισμό της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας (
21
), και αφετέρου τον συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα».
34.
Όσον αφορά την έννοια του «κινδύνου διαρροής άνθρακα», υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για τον κίνδυνο μετεγκατάστασης των δραστηριοτήτων που εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες αερίων θερμοκηπίου, λόγω του κόστους συνεπεία της εφαρμογής του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων, σε τρίτες χώρες στις οποίες δεν επιβάλλονται τέτοιοι περιορισμοί, γεγονός που θα αύξανε τις παγκόσμιες εκπομπές και θα αντέβαινε στους σκοπούς προστασίας του κλίματος που επιδιώκει το ΣΕΔΕ (
22
). Κατά το άρθρο 10α, παράγραφος 12, της οδηγίας 2003/87, η κατάταξη μιας εγκατάστασης σε τομέα ή κλάδο που εκτίθεται σε «σοβαρό κίνδυνο διαρροής άνθρακα» έχει ως συνέπεια, όσον αφορά την κατανομή δυνάμει του άρθρου αυτού, την εφαρμογή, στα ιστορικά δεδομένα που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό της προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων, του συντελεστή «κινδύνου διαρροής», ο οποίος καθιστά δυνατή μια πιο γενναιόδωρη κατανομή (
23
).
35.
Επομένως, όταν η εγκατάσταση επωφελείται του συντελεστή «κινδύνου διαρροής», τα δικαιώματα που κατανέμονται σε αυτήν προκαταρκτικώς δωρεάν δεν υπόκεινται στην ετήσια μείωση που προβλέπεται στο άρθρο 10α, παράγραφος 11, της ανωτέρω οδηγίας. Αυτό έχει ως τελικό αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερη η ποσότητα των δικαιωμάτων που κατανέμονται προκαταρκτικώς δωρεάν.
36.
Ομοίως, το ζήτημα του αν πρέπει, σε υπόθεση όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, να αφαιρεθεί από τις ποσότητες θερμότητας που προτείνει η προσφεύγουσα της κύριας δίκης η θερμότητα που εισάγεται από εταιρία όπως η Global Foundries (
24
), διότι η θερμότητα αυτή είναι «μη επιλέξιμη» καθόσον προέρχεται από εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ, επηρεάζει άμεσα την ποσότητα των δωρεάν δικαιωμάτων που μπορούν να κατανεμηθούν προκαταρκτικώς σε αυτή για μια τέτοια εγκατάσταση.
37.
Συγκεκριμένα, η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας που μνημονεύεται στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου, η οποία αντιστοιχεί στον λόγο «ποσότητες θερμότητας επιλέξιμες λόγω της προέλευσής τους»/«συνολική μετρήσιμη θερμότητα» (
25
), θα είναι ακόμη πιο ευνοϊκή για τον φορέα εκμετάλλευσης, δεδομένου ότι οι επιλέξιμες ποσότητες θερμότητας (στις οποίες δεν περιλαμβάνονται εκείνες που εισάγονται από εγκαταστάσεις μη υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ) θα είναι μεγάλες σε σχέση με τη συνολική μετρήσιμη θερμότητα (total measurable heat) της εγκατάστασης.
38.
Εν προκειμένω, η Αρχή επισημαίνει ότι, για την περίοδο αναφοράς 2005‑2008, η συνολική μετρήσιμη θερμότητα της εγκατάστασης της EDW (περιλαμβανομένων των ψυκτών απορρόφησης) αντιστοιχούσε κατά το ήμισυ στην εισαγόμενη από την Global Foundries θερμότητα. Εάν υποτεθεί ότι οι εν λόγω ψύκτες περιλαμβάνονται όντως στην εγκατάσταση της EDW, η θερμότητα αυτή θα έπρεπε να προσμετρηθεί στη «συνολική μετρήσιμη θερμότητα» της εγκατάστασης, όχι όμως στις «επιλέξιμες ποσότητες θερμότητας». Επομένως, η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας θα είναι σαφώς μικρότερη μόνο στην περίπτωση που η θερμότητα αυτή δεν θα έπρεπε να συνεκτιμηθεί καθόλου (ήτοι, στην περίπτωση που οι ψύκτες απορρόφησης δεν περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW). Συνεπώς, συνολικά η EDW θα ελάμβανε λιγότερα δωρεάν δικαιώματα προκαταρκτικώς.
39.
Στη συνέχεια των παρουσών προτάσεων, θα εξετάσω διαδοχικά καθένα από τα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, θα καταδείξω ότι δεν αντιβαίνει, κατά τη γνώμη μου, στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, το οποίο ορίζει το πεδίο εφαρμογής αυτής, εθνική διάταξη βάσει της οποίας τα όρια της εγκατάστασης είναι τα ίδια για καθεμία από τις επιμέρους άδειες που μπορεί να κατέχει ο φορέας εκμετάλλευσης όσον αφορά τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και τη ρύπανση. Θα εξηγήσω ότι η δυνατότητα αυτή τελεί, εντούτοις, υπό την προϋπόθεση ότι, για τον σκοπό του καθορισμού των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπονται από το ΣΕΔΕ, λαμβάνονται υπόψη (επιπλέον της κύριας εγκατάστασης) μόνον οι βοηθητικές μονάδες των οποίων οι δραστηριότητες θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις στις εκπομπές αυτές. Θα αποσαφηνίσω επίσης τα διάφορα κριτήρια που προβλέπονται στον ορισμό της έννοιας της «εγκατάστασης», στο άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87, υπογραμμίζοντας ότι απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εκτιμήσει αν, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται ή όχι στην εγκατάσταση της EDW.
40.
Εν συνεχεία, σε σχέση με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το οποίο αφορά τον τρόπο εφαρμογής της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας, θα καταδείξω ότι, κατ’ εμέ, η ποσόστωση αυτή πρέπει να εφαρμόζεται στο σύνολο της κατανάλωσης μετρήσιμης θερμότητας στην εγκατάσταση που είναι επιλέξιμη για τη δωρεάν κατανομή και της εξαγωγής μετρήσιμης θερμότητας σε εγκαταστάσεις ή οντότητες που δεν υπάγονται στο ΣΕΔΕ και ότι, επομένως, δεν είναι δυνατόν να καταλογιστεί σε μία μόνον από τις διαφορετικές ροές θερμότητας της οικείας εγκατάστασης.
41.
Τέλος, θα απαντήσω στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα ότι εγκατάσταση όπως αυτή της EDW δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να επωφεληθεί του συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα» για τις ποσότητες θερμότητας που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κρύου νερού που προορίζεται για εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ και ανήκουσα σε τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα» (εν προκειμένω, η Global Foundries).
Α.
Επί της δυνατότητας συμπερίληψης, σε εγκατάσταση υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ, βοηθητικών μονάδων από τις οποίες δεν εκπέμπονται αέρια θερμοκηπίου (πρώτο προδικαστικό ερώτημα)
42.
Όπως ανέφερα στο σημείο 31 των παρουσών προτάσεων, με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν αντιβαίνει στο άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87 διάταξη του εθνικού δικαίου βάσει της οποίας άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου καλύπτει επίσης βοηθητικές μονάδες οι οποίες, όπως οι ψύκτες απορρόφησης της EDW, δεν εκπέμπουν τέτοια αέρια.
43.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέσχε το αιτούν δικαστήριο, η DEHSt θεώρησε, στην άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου που κατέχει η EDW, ότι η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας και οι ψύκτες απορρόφησης του εν λόγω φορέα εκμετάλλευσης συνθέτουν, λόγω των εκπομπών θορύβου των ψυκτών, μία και την αυτή εγκατάσταση. Αυτό προκύπτει από την ολοκληρωμένη προσέγγιση που προβλέπεται στη γερμανική νομοθεσία (
26
) για την εφαρμογή, αφενός, των οδηγιών 96/61 και 2010/75, σχετικά με την πρόληψη και τη μείωση της ρύπανσης (οι οποίες μεταφέρθηκαν στο γερμανικό δίκαιο με τον BImSchG), και, αφετέρου, της οδηγίας 2003/87, οι οποίες περιέχουν πανομοιότυπο ορισμό της έννοιας της «εγκατάστασης» (
27
).
44.
Η Γερμανική Κυβέρνηση, με την οποία συντάσσεται η Αρχή, συνάγει από τον ενιαίο αυτό ορισμό ότι, για τη συμπερίληψη βοηθητικής μονάδας εντός των ορίων εγκατάστασης υπαγόμενης στο ΣΕΔΕ, αρκεί αυτή να παράγει οποιουδήποτε είδους εκπομπές ή ρύπανση. Κατά την άποψή τους, το γεγονός ότι τα όρια εγκατάστασης όπως αυτής που εκμεταλλεύεται η EDW, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, καθορίζονται κατά τρόπο ώστε να περιλαμβάνουν και δραστηριότητες που ενδέχεται μόνον να έχουν επιπτώσεις σε άλλα είδη εκπομπών ή ρύπανσης, ή ακόμη που έχουν απλώς επιπτώσεις στο περιβάλλον υπό την ευρεία έννοια, ουδόλως θίγει τους σκοπούς του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87.
45.
Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, η ως άνω ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
46.
Συναφώς, πρώτον, διαπιστώνω ότι, καίτοι η οδηγία 2010/75 υιοθετεί, στο άρθρο της 3, σημείο 4, σχετικά ευρεία ερμηνεία της έννοια της «εκπομπής» (
28
), η ίδια αυτή έννοια περιορίζεται αυστηρά, στο πλαίσιο του ΣΕΔΕ, στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου (
29
). Επιπλέον, παρότι το άρθρο της 3, στοιχείο εʹ, μνημονεύει τη «ρύπανση», η οδηγία 2003/87 δεν περιέχει κανέναν αυτοτελή ορισμό του όρου αυτού (
30
).
47.
Ως εκ τούτου, παρότι ο ορισμός της έννοιας της «εγκατάστασης» είναι πανομοιότυπος στις τρεις αυτές οδηγίες (ήτοι αφενός στην οδηγία 2003/87 και αφετέρου στις οδηγίες 96/61 και 2010/75), δεν προκύπτει ότι οι όροι «εκπομπές» και «ρύπανση» που περιέχονται στον ορισμό αυτό θα πρέπει να έχουν την ίδια σημασία σε καθεμία από τις πράξεις αυτές.
48.
Δεύτερον, παρατηρώ, συναφώς, ότι το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2003/87, το οποίο ορίζεται στο άρθρο 2, παράγραφος 1, αυτής, παραπέμπει μόνον στις «εκπομπές» και στα «αέρια θερμοκηπίου» που παρατίθενται στα παραρτήματα I και II της οδηγίας αυτής. Κατ’ εμέ, είναι σαφές ότι αυτό το πεδίο εφαρμογής πρέπει να εκτιμηθεί υπό το πρίσμα της έννοιας των «εκπομπών», όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 3, στοιχείο βʹ, της ίδιας αυτής οδηγίας, και ότι δεν είναι, επομένως, δυνατόν να περιληφθούν σε αυτό εκπομπές διαφορετικές από εκείνες των αερίων θερμοκηπίου (όπως, για παράδειγμα, εκπομπές θορύβου).
49.
Τρίτον, φρονώ ότι είναι χρήσιμο να υπογραμμιστεί ότι, καίτοι ο ορισμός της «εγκατάστασης» είναι πανομοιότυπος στην οδηγία 2003/87 και στις οδηγίες 96/61 και 2010/75, οι τρεις αυτές οδηγίες επιδιώκουν πολύ διαφορετικούς σκοπούς. Σκοπός της οδηγίας 2003/87 είναι συγκεκριμένα η μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου (
31
), ενώ, σε συνέχεια των σκοπών της οδηγίας 96/61, η οδηγία 2010/75 αποβλέπει στη μείωση των εκπομπών στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα και το έδαφος (
32
). Αυτός ο πιο περιορισμένος και ειδικός σκοπός της οδηγίας 2003/87 δικαιολογεί, για τον σκοπό του καθορισμού των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπει το ΣΕΔΕ, και ιδίως για τον σκοπό της δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής, τη συνεκτίμηση μόνον των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου.
50.
Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι η οικονομικού χαρακτήρα λογική του ΣΕΔΕ είναι να παρακινεί κάθε μετέχοντα σε αυτό να εκπέμπει ποσότητα αερίων θερμοκηπίου μικρότερη από εκείνη που αντιστοιχεί στα δικαιώματα που του είχαν αρχικώς χορηγηθεί, προκειμένου να μεταβιβάσει το πλεόνασμα σε άλλον μετέχοντα (
33
). Αυτή η αρχή του πλειστηριασμού δικαιωμάτων, ο οποίος εξαρτάται από την ικανότητα των μετεχόντων σε αυτόν να ελέγχουν τις εκπομπές τους αερίων θερμοκηπίου, ουδόλως απαιτεί να λαμβάνονται υπόψη άλλες εκπομπές ή είδη ρύπανσης (
34
).
51.
Τέταρτον, επισημαίνω ότι, εάν έπρεπε να υιοθετηθεί ενιαίος ορισμός της έννοιας της «εγκατάστασης» για τους σκοπούς της εφαρμογής, αφενός, των οδηγιών 96/61 και 2010/75 και, αφετέρου, της οδηγίας 2003/87, αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την υπαγωγή εγκαταστάσεων στο ΣΕΔΕ παρότι δεν εκπέμπουν καθόλου αέρια θερμοκηπίου.
52.
Εκτιμώ όμως ότι το αποτέλεσμα αυτό είναι αδιανόητο λαμβανομένης υπόψη της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση Trinseo Deutschland (
35
), στην οποία το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι, κατά το γράμμα του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, οι δραστηριότητες που απαριθμούνται στο παράρτημα I της οδηγίας αυτής εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της και, ως εκ τούτου, στο ΣΕΔΕ, μόνον εφόσον παράγουν «εκπομπές» αερίων θερμοκηπίου που παρατίθενται στο παράρτημα II της εν λόγω οδηγίας.
53.
Υπενθυμίζεται ότι, στην απόφαση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι, ελλείψει εκπομπών CO2
, μια δραστηριότητα, έστω και αν παρατίθεται στο παράρτημα I της οδηγίας 2003/87, δεν μπορεί να εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της ως άνω οδηγίας και, ως εκ τούτου, στο θεσπισθέν από αυτή ΣΕΔΕ (
36
). Ειδικότερα, ο φορέας εκμετάλλευσης εγκατάστασης η οποία δεν παράγει αφ’ εαυτής άμεσες εκπομπές CO2 δεν μπορεί να παρακινηθεί σε μείωση των εκπομπών του αερίων θερμοκηπίου μέσω της χορήγησης δικαιωμάτων εκπομπής. Η συμπερίληψη τέτοιας εγκατάστασης στο ΣΕΔΕ θα έθιγε τον σκοπό που επιδιώκει η εν λόγω οδηγία, του οποίου το περιεχόμενο υπενθύμισα στο σημείο 50 των παρουσών προτάσεων (
37
).
54.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των παρατηρήσεων αυτών, εκτιμώ ότι, όπως υποστήριξε, κατ’ ουσίαν, η Επιτροπή, το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87 έχει την έννοια ότι η έκταση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπει το ΣΕΔΕ μπορεί να καθοριστεί μόνον με βάση τις «εκπομπές αερίων θερμοκηπίου» στις οποίες αναφέρεται το άρθρο 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας αυτής.
55.
Κατά τη γνώμη μου, από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι η φράση «επιπτώσεις στις εκπομπές και τη ρύπανση», στο άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της εν λόγω οδηγίας (σχετικά με τον ορισμό της έννοιας της «εγκατάστασης»), έχει την έννοια ότι αφορά αποκλειστικά και μόνον τις επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου. Ως εκ τούτου, για τους σκοπούς της εφαρμογής του ΣΕΔΕ, βοηθητικές μονάδες μπορούν να λαμβάνονται υπόψη μόνον εφόσον, πληρουμένων των λοιπών κριτηρίων που προβλέπονται στην εν λόγω διάταξη, η δραστηριότητά τους θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αυτές.
56.
Τούτου λεχθέντος, είναι αληθές ότι, αφενός, όπως ορθώς επισημαίνει η Επιτροπή, η επίμαχη γερμανική διάταξη (ήτοι το άρθρο 2, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του TEHG) δεν έχει, εν πάση περιπτώσει, ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό από το ΣΕΔΕ μερών εγκατάστασης που, βάσει των προμνησθεισών διατάξεων, υπάγονται σε αυτό. Σκοπός της είναι, αντιθέτως, η συμπερίληψη, στην άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου, άλλων βοηθητικών μονάδων επιπλέον εκείνων που θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις στις εκπομπές αυτές. Εν ολίγοις, η διάταξη αυτή τείνει σε ευρύτερη και όχι πιο περιοριστική οριοθέτηση της εγκατάστασης από εκείνη που επιβάλλει το ΣΕΔΕ.
57.
Αφετέρου, όπως αντιλαμβάνομαι, μόνη συνέπεια της διάταξης αυτής είναι ότι στην άδεια αυτή η εγκατάσταση οριοθετείται πρακτικά με τον ίδιο τρόπο όπως στην άδεια που αφορά τη ρύπανση. Η διάταξη δεν επιβάλλει, αυτή καθεαυτήν, να λαμβάνονται εν συνεχεία υπόψη όλα τα μέρη της εγκατάστασης που προσδιορίστηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο για τον σκοπό του καθορισμού των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που μπορεί να έχει ο φορέας εκμετάλλευσης βάσει του ΣΕΔΕ (
38
). Συναφώς, το άρθρο 2, παράγραφος 2, του TEHG (νόμου περί μεταφοράς της οδηγίας 2003/87 στο γερμανικό δίκαιο) (
39
) προβλέπει εξάλλου ότι στο πεδίο εφαρμογής του εμπίπτουν μόνον οι βοηθητικές εγκαταστάσεις που συνδέονται χωρικά και λειτουργικά με τα άλλα μέρη της εγκατάστασης και ενδέχεται να συντελούν στην παραγωγή αερίων θερμοκηπίου (
40
).
58.
Επομένως, κατά τη γνώμη μου, ερμηνευόμενες από κοινού, οι διατάξεις αυτές ουδόλως εμποδίζουν να καθορίζονται τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που προβλέπονται από το ΣΕΔΕ λαμβανομένων υπόψη (επιπλέον της κύριας εγκατάστασης) μόνον των βοηθητικών εγκαταστάσεων των οποίων οι δραστηριότητες μπορούν να έχουν, βάσει του κριτηρίου που καθορίζεται στο σημείο 55 των παρουσών προτάσεων, επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
59.
Υπό τις συνθήκες αυτές, εκτιμώ ότι το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, στοιχεία βʹ και εʹ, αυτής, έχει την έννοια ότι δεν αντιβαίνει σε αυτό κανόνας του εθνικού δικαίου, όπως το άρθρο 2, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του TEHG, ο οποίος έχει ως συνέπεια να περιλαμβάνονται, στην άδεια που αφορά εγκατάσταση υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ, βοηθητικές μονάδες οι οποίες δεν εκπέμπουν, αυτές καθεαυτές, αέρια θερμοκηπίου. Εντούτοις, αυτές οι βοηθητικές μονάδες μπορούν να ληφθούν υπόψη για τον σκοπό του καθορισμού των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που προβλέπονται από το ΣΕΔΕ, ιδίως όσον αφορά την προκαταρκτική δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής, μόνον υπό την προϋπόθεση ότι, πληρουμένων των λοιπών κριτηρίων του άρθρου 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87, η δραστηριότητά τους θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
60.
Στην επόμενη ενότητα των παρουσών προτάσεων, θα εξετάσω αν, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, η τελευταία αυτή προϋπόθεση πληρούται. Θα αποσαφηνίσω επίσης τα λοιπά κριτήρια που προβλέπονται στη διάταξη αυτή, προκειμένου να μπορέσει το αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει αν μπορεί να θεωρηθεί ότι οι ψύκτες απορρόφησης και η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW συναποτελούν μία και μόνον εγκατάσταση.
Β.
Επί των κριτηρίων που προβλέπει το άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87 για τον σκοπό της οριοθέτησης της εγκατάστασης
61.
Υπενθυμίζεται ότι, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, ακόμη και αν οι επίμαχοι ψύκτες απορρόφησης δεν εκπέμπουν οι ίδιοι αέρια θερμοκηπίου, αλλά έχουν μόνον επιπτώσεις στις εκπομπές CO2 της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW, το γεγονός ότι οι ψύκτες αυτοί περιλαμβάνονται στην κύρια εγκατάσταση έχει ως συνέπεια να είναι η ποσότητα των δωρεάν δικαιωμάτων που μπορεί να λάβει προκαταρκτικώς η EDW κατώτερη εκείνης που θα αποκτούσε αν δεν υπήρχαν οι εν λόγω ψύκτες (
41
).
62.
Όσον αφορά τη συμπερίληψη των βοηθητικών μονάδων, το άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87 προβλέπει, κατ’ ουσίαν, τρία κριτήρια:
–
η δραστηριότητα της βοηθητικής μονάδας σχετίζεται άμεσα με τη δραστηριότητα της κύριας εγκατάστασης που εμπίπτει στο παράρτημα I της οδηγίας αυτής (
42
) (πρώτο κριτήριο),
–
συνδέεται, τεχνικώς, με τις διεξαγόμενες δραστηριότητες στον συγκεκριμένο τόπο (δεύτερο κριτήριο) και
–
θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές και τη ρύπανση (τρίτο κριτήριο).
63.
Όσον αφορά το τρίτο κριτήριο, διευκρινίζεται ότι, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στο σημείο 59 των παρουσών προτάσεων, αυτό πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι η δραστηριότητα της βοηθητικής μονάδας πρέπει να είναι ικανή να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
64.
Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης υποστηρίζει ότι, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, η δραστηριότητα των ψυκτών απορρόφησης δεν έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας. Αντιθέτως, η Γερμανική Κυβέρνηση, η Αρχή και η Επιτροπή υποστηρίζουν ότι η εκμετάλλευση των ψυκτών αυτών θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αυτής της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας. Κατ’ αυτές, η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας απορρίπτει ακόμη περισσότερα αέρια θερμοκηπίου, δεδομένου ότι απαιτείται μεγαλύτερη ποσότητα θερμότητας για τη λειτουργία των εν λόγω ψυκτών και για την παραγωγή κρύου νερού για τις ανάγκες της Global Foundries (στο πλαίσιο του σταδίου 2).
65.
Εν προκειμένω, στο αιτούν δικαστήριο απόκειται να εκτιμήσει αν, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, συντρέχει όντως τέτοια περίπτωση. Φρονώ ότι για να δοθεί καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να αρκεί, μεταξύ άλλων, να διαπιστώσει το αιτούν δικαστήριο ότι αύξηση ή μείωση των αναγκών θερμότητας των ψυκτών απορρόφησης συνεπάγεται αύξηση ή μείωση της δραστηριότητας «καύσης καυσίμων» η οποία ασκείται στη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW και επομένως κατά το μάλλον ή ήττον, την απόρριψη μεγαλύτερων εκπομπών CO2. Όσο περισσότερο κρύο νερό παράγουν οι ψύκτες απορρόφησης τόσο περισσότερη θερμότητα θα χρειάζονται και τόσο περισσότερα καύσιμα θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν στη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας για την παραγωγή της θερμότητας αυτής.
66.
Όσον αφορά τα κριτήρια περί «άμεσης σχέσης» (πρώτο κριτήριο) και περί «τεχνικής σύνδεσης» (δεύτερο κριτήριο), διαπιστώνω ότι, στην απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ (
43
), το Δικαστήριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι η άμεση σχέση μεταξύ των επίμαχων στην υπόθεση εκείνη δραστηριοτήτων καύσης και αποθήκευσης άνθρακα υφίστατο λόγω της ύπαρξης τεχνικής σύνδεσης μεταξύ των δύο αυτών δραστηριοτήτων. Εξ αυτού συνάγεται ότι, κατά το Δικαστήριο, τα δύο αυτά κριτήρια αλληλεπικαλύπτονται σε κάποιον βαθμό.
67.
Συναφώς, διευκρινίζεται ότι, κατά τη γνώμη μου, το δεύτερο κριτήριο αφορά αποκλειστικά και μόνον τις τεχνικές συνδέσεις που μπορούν να υφίστανται μεταξύ της κύριας εγκατάστασης και της βοηθητικής μονάδας, ήτοι το αν μια από τις δραστηριότητες που ασκείται εκεί ενσωματώνεται βάσει κοινής τεχνικής διαδικασίας στην άλλη (
44
), λαμβανομένου μεταξύ άλλων υπόψη του τρόπου με τον οποίο η κύρια εγκατάσταση και η βοηθητική μονάδα συνδέονται τεχνικώς και οργανώνονται από πρακτικής απόψεως (
45
), καθώς και της τεχνικής λειτουργίας τους. Φρονώ ότι το πρώτο κριτήριο (περί «άμεσης σχέσης») επιτρέπει να ληφθεί υπόψη μια ευρύτερη σχέση μεταξύ της κύριας εγκατάστασης και της βοηθητικής μονάδας. Κατ’ εμέ, το ζήτημα του αν πληρούται το πρώτο αυτό κριτήριο δεν περιορίζεται σε εκτίμηση τεχνικού επιπέδου (
46
), αλλά μπορεί επίσης να λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι οι επίμαχες δραστηριότητες έχουν κοινό σκοπό, στον οποίο μετέχει καθεμία εξ αυτών, και ο οποίος προϋποθέτει ότι οι δραστηριότητες ασκούνται στην ίδια εγκατάσταση (
47
).
68.
Κατά την προσφεύγουσα της κύριας δίκης, στην απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ (
48
), το Δικαστήριο διαπίστωσε την ύπαρξη άμεσης σχέσης δεδομένου ότι το προς συμπερίληψη μέρος της εγκατάστασης (πάρκο άνθρακα) ήταν αναγκαίο για τη λειτουργία της κύριας εγκατάστασης (μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα). Όσον αφορά τους επίμαχους στην υπόθεση της κύριας δίκης ψύκτες απορρόφησης, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης θεωρεί ότι πρέπει να διαπιστωθεί ότι δεν υφίσταται άμεση σχέση μεταξύ της δραστηριότητας των ψυκτών αυτών και εκείνης της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW, δεδομένου ότι η παραγωγή κρύου νερού από τους εν λόγω ψύκτες δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε χρήσιμη για την πραγματοποίηση της δραστηριότητας «καύσης καυσίμου» της μονάδας αυτής.
69.
Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι από την απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ δεν προκύπτει ότι η ύπαρξη άμεσης σχέσης μπορεί να διαπιστωθεί μόνον όταν η δραστηριότητα της βοηθητικής μονάδας είναι αναγκαία για την πραγματοποίηση της δραστηριότητας της κύριας εγκατάστασης και όχι στην αντίστροφη περίπτωση (ήτοι, όταν η δεύτερη αυτή δραστηριότητα είναι αναγκαία για τη δραστηριότητα της βοηθητικής μονάδας). Επιπλέον, εκτιμώ ότι το Δικαστήριο δεν έκρινε, στην απόφαση αυτή, ότι μόνον δραστηριότητα η οποία είναι «αναγκαία» για την πραγματοποίηση άλλης δραστηριότητας μπορεί να θεωρηθεί ότι πληροί το κριτήριο της «άμεσης σχέσης» (
49
).
70.
Εν προκειμένω, εκτιμώ επομένως ότι το αιτούν δικαστήριο θα μπορούσε κάλλιστα να θεμελιώσει την «άμεση σχέση» μεταξύ των δραστηριοτήτων της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW και των δραστηριοτήτων των ψυκτών σε ένα σύνολο στοιχείων, περιλαμβανομένου του γεγονότος ότι η θερμότητα που παράγει η μονάδα αυτή συμβάλλει στη λειτουργία των ψυκτών (ή ακόμη είναι αναγκαία για τη λειτουργία αυτή). Το αιτούν δικαστήριο θα μπορούσε επίσης να θεωρήσει, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, ότι οι ψύκτες αυτοί «εντάσσονται στη διαδικασία παραγωγής» της EDW ή ακόμη να λάβει υπόψη το γεγονός, το οποίο επισήμανε η Αρχή, ότι σκοπός της εγκατάστασης της EDW είναι να παράσχει στην Global Foundries το θερμό, κρύο και χλιαρό νερό το οποίο είναι απαραίτητο για τις ανάγκες της, και να διαπιστώσει ότι ο σκοπός αυτός διασφαλίζεται μόνον όταν λειτουργούν όλα τα συστατικά μέρη της εγκατάστασης αυτής, περιλαμβανομένων των εν λόγω ψυκτών.
71.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, φρονώ, με την επιφύλαξη της εκτίμησης εκ μέρους του αιτούντος δικαστηρίου, ότι η δραστηριότητα των επίμαχων ψυκτών απορρόφησης συνδέεται άμεσα με εκείνη της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW. Εφόσον υπάρχει επίσης τεχνική σύνδεση μεταξύ των δραστηριοτήτων αυτών (
50
) και εφόσον οι ψύκτες αυτοί μπορούν να έχουν επιπτώσεις στις εκπομπές CO2, το αιτούν δικαστήριο θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να θεωρήσει ότι οι εν λόγω ψύκτες συναποτελούν με τη μονάδα αυτή μία και μοναδική εγκατάσταση κατά την έννοια του άρθρου 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87.
72.
Οι ψύκτες αυτοί θα πρέπει ενδεχομένως να ληφθούν υπόψη, μεταξύ άλλων, για τον σκοπό της προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής. Όπως προεκτέθηκε στο σημείο 61 των παρουσών προτάσεων, η προσέγγιση αυτή θα έχει ως συνέπεια να είναι η ποσότητα των δωρεάν δικαιωμάτων που κατανέμονται προκαταρκτικώς στην EDW κατώτερη αυτής που ζητεί, όπερ συνάδει προς τον γενικό σκοπό του ΣΕΔΕ ο οποίος έγκειται στη συνολική μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου (
51
).
73.
Στην ενότητα που ακολουθεί, στην οποία θα δοθεί απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, θα εκκινήσω από την παραδοχή ότι η EDW εκμεταλλεύεται μία και μόνον εγκατάσταση, η οποία περιλαμβάνει τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας και τους επίμαχους στην υπόθεση της κύριας δίκης ψύκτες απορρόφησης. Από την αίτηση του αιτούντος δικαστηρίου προκύπτει ότι, στην αντίθετη περίπτωση, ήτοι εάν οι ψύκτες αυτοί δεν περιλαμβάνονταν στην εγκατάσταση της EDW, θα παρήλκε η απάντηση στο ερώτημα αυτό.
Γ.
Επί της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας του προτύπου συλλογής δεδομένων (δεύτερο προδικαστικό ερώτημα)
74.
Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα αφορά, κατ’ ουσίαν, το ζήτημα αν, όπως υποστηρίζει η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας –η οποία θα μπορούσε, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, να αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι ποσότητες θερμότητας που εισάγουν οι ψύκτες απορρόφησης της EDW από την Global Foundries για την παραγωγή χλιαρού νερού στο πλαίσιο του σταδίου 3 (το οποίο περιγράφηκε στο σημείο 20 των παρουσών προτάσεων), «εισάγονται από εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ» και είναι, επομένως, μη επιλέξιμες (
52
)– μπορεί να εφαρμοστεί μόνο στη ροή χλιαρού νερού θερμοκρασίας 32 °C.
75.
Συναφώς, πρώτον, διαπιστώνω ότι, στην περίπτωση που οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η εγκατάσταση αυτή εισάγει θερμότητα από εγκατάσταση η οποία δεν υπάγεται στο ΣΕΔΕ, δεδομένου ότι οι ψύκτες αυτοί χρησιμοποιούν θερμότητα προερχόμενη από την Global Foundries για τον σκοπό της παραγωγής χλιαρού νερού. Οι διάδικοι δεν αμφισβητούν την εκτίμηση αυτή (
53
).
76.
Δεύτερον, υπενθυμίζεται ότι ούτε το πρότυπο συλλογής δεδομένων της Επιτροπής ούτε το κατευθυντήριο έγγραφο που εξέδωσε η Επιτροπή σε σχέση με το πρότυπο αυτό (
54
), τα οποία παραπέμπουν αμφότερα στη διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας, είναι νομικώς δεσμευτικά (
55
).
77.
Εντούτοις, τα κράτη μέλη δικαιούνται βεβαίως να χρησιμοποιούν το εν λόγω πρότυπο για την προκαταρκτική δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου. Συναφώς, διευκρινίζεται ότι, κατά το άρθρο 7, παράγραφος 5, δεύτερο εδάφιο, της απόφασης 2011/278, εάν κράτος μέλος ζητήσει από φορέα εκμετάλλευσης να χρησιμοποιήσει άλλο ηλεκτρονικό πρότυπο ή να προσδιορίσει μορφότυπο αρχείου για την υποβολή των δεδομένων, υποχρεούται, κατ’ αρχήν (
56
), να αποδεχθεί τη χρήση του ίδιου αυτού προτύπου και από τον φορέα εκμετάλλευσης. Επομένως, το πρότυπο συλλογής δεδομένων της Επιτροπής μπορεί σαφώς να παραγάγει έννομα αποτελέσματα.
78.
Τρίτον, παρατηρώ ότι, για τον καθορισμό της προκαταρκτικής ετήσιας ποσότητας δικαιωμάτων εκπομπής που μπορούν να κατανεμηθούν δωρεάν σε εγκατάσταση δείκτη αναφοράς θερμότητας, αυτός ο δείκτης αναφοράς πρέπει να πολλαπλασιαστεί επί το «ιστορικό επίπεδο δραστηριότητας που σχετίζεται με θερμότητα» (
57
). Αυτό παραπέμπει στη διάμεσο της ετήσιας ιστορικής εισαγωγής μετρήσιμης θερμότητας από εγκατάσταση ή άλλη οντότητα, υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ ή παραγωγής, ή και των δύο, κατά την περίοδο αναφοράς (
58
). Καθορίζεται, επομένως, με αφετηρία τις ποσότητες θερμότητας που εισάγονται από άλλες εγκαταστάσεις υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ ή/και που παράγονται από την επίμαχη εγκατάσταση κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς (
59
).
79.
Εξ αυτού συμπεραίνω ότι, προκειμένου να καθοριστεί η προκαταρκτική ετήσια ποσότητα δικαιωμάτων εκπομπής που μπορούν να κατανεμηθούν δωρεάν για εγκατάσταση δείκτη αναφοράς θερμότητας, οι ποσότητες θερμότητας που εισάγονται από εγκαταστάσεις μη υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ δεν λαμβάνονται υπόψη.
80.
Επομένως, ορθώς, στην υπόθεση της κύριας δίκης, η DEHSt επιδιώκει να εξαιρέσει τις εισαγόμενες από την Global Foundries ποσότητες θερμότητας από τις «επιλέξιμες» ποσότητες θερμότητας της εγκατάστασης της EDW. Κάθε άλλη ερμηνεία θα μπορούσε να καταλήξει, όπως υπογραμμίζει η Αρχή, σε υπερεκτίμηση της θερμότητας που παρέχει δικαίωμα προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής.
81.
Συναφώς, σημειώνεται επιπλέον ότι η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας του προτύπου συλλογής δεδομένων σκοπεί, ακριβώς, στην αποφυγή του προβλήματος αυτού: όπως διευκρινίστηκε στο σημείο 37 των παρουσών προτάσεων, αντιστοιχεί στον λόγο «ποσότητες θερμότητας επιλέξιμες λόγω της προέλευσής τους»/«συνολική μετρήσιμη θερμότητα». Οι ποσότητες θερμότητας που δεν είναι επιλέξιμες λόγω της προέλευσής τους είναι εκείνες που, όπως οι προερχόμενες από την Global Foundries, εισάγονται από εγκαταστάσεις μη υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ.
82.
Όσον αφορά το ζήτημα αν η ποσόστωση αυτή μπορεί να εφαρμοστεί σε μία και μόνη ροή θερμότητας εντός της επίμαχης εγκατάστασης, διαπιστώνω ότι από το πρότυπο συλλογής δεδομένων προκύπτει σαφώς ότι η εν λόγω ποσόστωση πρέπει να εφαρμόζεται στο «total amount of heat potentially part of the heat benchmark sub-installations», το οποίο αντιστοιχεί στο άθροισμα, αφενός, της κατανάλωσης μετρήσιμης θερμότητας στην εγκατάσταση η οποία είναι επιλέξιμη για δωρεάν κατανομή και, αφετέρου, της εξαγωγής μετρήσιμης θερμότητας προς εγκαταστάσεις ή οντότητες μη υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ (
60
). Επομένως, εν αντιθέσει προς ό,τι υποστηρίζει η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής αυτής της ποσόστωσης σε μία μόνον από τις ροές θερμότητας (συγκεκριμένα, μόνο στη ροή χλιαρού νερού θερμοκρασίας 32 °C).
83.
Διευκρινίζεται ότι από το πρότυπο συλλογής δεδομένων προκύπτει επίσης ότι ο υπολογισμός της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας προϋποθέτει ήδη, αφ’ εαυτού, ολοκληρωμένη προσέγγιση, η οποία συνεπάγεται τη συνεκτίμηση του συνόλου των ροών θερμότητας (
61
).
84.
Τέλος, θεωρώ ότι είναι χρήσιμο να υπογραμμιστεί ότι, όπως ορθώς υποστήριξε η Αρχή, η εφαρμογή της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας σε όλες τις ροές θερμότητας εμφανίζει το πλεονέκτημα ότι διασφαλίζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι λαμβάνεται υπόψη, σε όλα τα κράτη μέλη, σε επίπεδο εγκατάστασης (και όχι μόνον σε επίπεδο ορισμένων μερών αυτής), το μέτρο στο οποίο η θερμότητα παράγεται εντός της εγκατάστασης αυτής (και, επομένως, παρέχει δικαίωμα δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής) και το μέτρο στο οποίο η θερμότητα εισάγεται από εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ (και, επομένως, δεν παρέχει δικαίωμα κατανομής τέτοιων δικαιωμάτων).
85.
Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα ότι η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας πρέπει να εφαρμόζεται στο άθροισμα της κατανάλωσης μετρήσιμης θερμότητας στην επίμαχη εγκατάσταση η οποία είναι επιλέξιμη για δωρεάν κατανομή και της εξαγωγής μετρήσιμης θερμότητας προς εγκαταστάσεις ή οντότητες μη υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ, χωρίς να είναι δυνατή η διάκριση μεταξύ διαφορετικών ροών θερμότητας.
Δ.
Επί της εφαρμογής του συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα» (τρίτο προδικαστικό ερώτημα)
86.
Με το τρίτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Δικαστήριο να διευκρινίσει αν εγκατάσταση όπως αυτή της EDW μπορεί να επωφεληθεί του καθεστώτος «διαρροής άνθρακα» για το μέρος της θερμότητας που δεν εξάγει άμεσα σε εγκατάσταση τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα», αλλά το οποίο ψύχεται (συγκεκριμένα, μετατρέπεται σε κρύο νερό) μέσω ψυκτών απορρόφησης προτού διοχετευθεί στην εγκατάσταση αυτή.
87.
Υπενθυμίζεται ότι, όπως προεκτέθηκε στο σημείο 34 των παρουσών προτάσεων, ο νομοθέτης προέβλεψε, στο άρθρο 10α, παράγραφος 12, της οδηγίας 2003/87, ειδικό κανόνα για τη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων στις εγκαταστάσεις τομέων ή κλάδων που εκτίθενται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα» (
62
). Ο κανόνας αυτός θεσπίστηκε για την αποφυγή οικονομικών μειονεκτημάτων για τους τομείς και τους κλάδους της Ένωσης υψηλής έντασης ενέργειας που τελούν σε συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού, ο οποίος δεν υπόκειται σε ανάλογους περιορισμούς όσον αφορά τις εκπομπές άνθρακα.
88.
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278 προβλέπει ότι το ευεργέτημα του καθεστώτος «διαρροής άνθρακα» καλύπτει επίσης και τις εγκαταστάσεις οι οποίες, μολονότι δεν ανήκουν οι ίδιες σε τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα», εξάγουν μετρήσιμη θερμότητα σε εγκατάσταση τέτοιου τομέα μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ.
89.
Εν προκειμένω, οι διάδικοι δεν αμφισβητούν ότι η εγκατάσταση της EDW δεν ανήκει η ίδια σε τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα». Εντούτοις, στο πλαίσιο του σταδίου 2 που περιγράφηκε στο σημείο 20 των παρουσών προτάσεων, η EDW εξάγει κρύο νερό, το οποίο παράγεται από το θερμό νερό και τον ατμό νερού που προμηθεύει η μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW στην Global Foundries. Η Global Foundries, η οποία δεν υπάγεται στο ΣΕΔΕ, ανήκει σε τέτοιο τομέα.
90.
Η Επιτροπή και η Αρχή υποστηρίζουν, κατ’ ουσίαν, ότι, σύμφωνα με το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278, το ευεργέτημα του καθεστώτος «διαρροής άνθρακα» δεν είναι, εν πάση περιπτώσει, δυνατόν να χορηγηθεί για ποσότητες θερμότητας που παράγει εγκατάσταση όπως αυτή της EDW, για τον σκοπό της πραγματοποίησης του σταδίου 2 (το οποίο διεξάγεται στους ψύκτες απορρόφησης). Συγκεκριμένα, κατ’ αυτές, η θερμότητα αυτή δεν καταναλώνεται σε εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο ΣΕΔΕ και ανήκουσα σε κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα» (ήτοι στην Global Foundries), αλλά από τους ψύκτες αυτούς.
91.
Αντιθέτως, η προσφεύγουσα της κύριας δίκης θεωρεί ότι οι ψύκτες απορρόφησης δεν συνεπάγονται διάρρηξη της σχέσης μεταξύ της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW (η οποία παράγει θερμότητα) και της Global Foundries (η οποία καταναλώνει τη θερμότητα αυτή υπό μορφή ψύξης). Η ψύξη που παρέχεται στην εταιρία αυτή είναι, εν πάση περιπτώσει, ισοδύναμη με τη θερμότητα που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της.
92.
Εκτιμώ ότι η τελευταία αυτή ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
93.
Συναφώς, διαπιστώνω ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278 προσδιορίζει σαφώς ότι ο «καταναλωτής της μετρήσιμης θερμότητας» είναι η εγκατάσταση η οποία, αφενός, ανήκει σε τομέα ή κλάδο που θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα και, αφετέρου, δεν συμμετέχει στο ΣΕΔΕ.
94.
Ως εκ τούτου, όπως ορθώς υποστηρίζουν η Επιτροπή και η Αρχή, προκειμένου μια εγκατάσταση όπως αυτή της EDW να μπορεί να επωφεληθεί του καθεστώτος «διαρροής άνθρακα», πρέπει, πρώτον, να εξάγει θερμότητα και, δεύτερον, η θερμότητα αυτή να καταναλώνεται σε εγκατάσταση που πληροί το διττό κριτήριο που μνημονεύθηκε στο προηγούμενο σημείο των παρουσών προτάσεων. Το ευεργέτημα αυτό δεν μπορεί να επεκταθεί στο κρύο νερό που παραδίδεται σε τέτοια εγκατάσταση, καθότι κάτι τέτοιο θα συνεπαγόταν ότι η θερμότητα έχει ήδη καταναλωθεί.
95.
Το χωρίο από το έγγραφο της Επιτροπής με τίτλο «Frequently Asked Questions on Free Allocation Rules for the EU ETS post 2020» (Συχνές ερωτήσεις σχετικά με τους κανόνες δωρεάν κατανομής στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2020) (
63
), το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα της κύριας δίκης στις παρατηρήσεις της, δεν μπορεί να οδηγήσει σε διαφορετική ερμηνεία.
96.
Συγκεκριμένα, αφενός, το έγγραφο αυτό, το οποίο δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, εκδόθηκε από την Επιτροπή στο πλαίσιο της τέταρτης περιόδου εμπορίας (ήτοι της περιόδου που ξεκίνησε το 2021), ενώ η υπόθεση της κύριας δίκης αφορά τη δωρεάν κατανομή κατά την τρίτη περίοδο εμπορίας (2013-2020).
97.
Αφετέρου, το χωρίο του εν λόγω εγγράφου που επικαλείται η προσφεύγουσα της κύριας δίκης παραπέμπει στο σημείο 7.1 του παραρτήματος VII του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2019/331 της Επιτροπής (
64
), το οποίο αφορά τους «κανόνες προσδιορισμού της καθαρής μετρήσιμης θερμότητας». Από την τελευταία περίοδο του σημείου 7.1 προκύπτει ότι, όταν χρησιμοποιείται θερμότητα για την παροχή ψύξης μέσω διαδικασίας ψύξης απορρόφησης (όπως αυτή που διεξάγεται στους ψύκτες απορρόφησης της εγκατάστασης της EDW), η συγκεκριμένη διαδικασία ψύξης θεωρείται διαδικασία που καταναλώνει θερμότητα. Καταλήγω εξ αυτού στο συμπέρασμα ότι, βάσει του ίδιου αυτού εγγράφου, η θερμότητα πρέπει να θεωρείται, εν πάση περιπτώσει, ότι καταναλώθηκε στην εγκατάσταση ή σε μέρος της εγκατάστασης στην οποία πραγματοποιείται η διεργασία ψύξης (εν προκειμένω, τους ψύκτες απορρόφησης της EDW), και όχι στην εγκατάσταση προς την οποία διοχετεύεται η ψύξη που παράγεται τοιουτοτρόπως (εν προκειμένω, την Global Foundries).
98.
Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, εκτιμώ ότι, υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης της κύριας δίκης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Global Foundries είναι η εγκατάσταση όπου καταναλώνεται η θερμότητα η οποία προέρχεται από τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW και χρησιμοποιείται από τους ψύκτες απορρόφησης για την παραγωγή κρύου νερού (στο πλαίσιο του σταδίου 2). Δεδομένου ότι η προϋπόθεση αυτή δεν πληρούται (παρότι προκύπτει σαφώς από το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278), η EDW δεν μπορεί να επωφεληθεί του καθεστώτος «κινδύνου διαρροής άνθρακα» για τη θερμότητα αυτή.
99.
Τέλος, επισημαίνεται επίσης ότι το άρθρο 10α, παράγραφος 12, της οδηγίας 2003/87 συνιστά παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα που προβλέπεται στο άρθρο 10α, παράγραφος 11, της οδηγίας αυτής, κατά τον οποίο η ποσότητα των δικαιωμάτων εκπομπής που κατανέμονται δωρεάν προορίζεται να μειώνεται σταδιακά κατά την περίοδο εμπορίας από το 2013 έως το 2020, με στόχο να καταστεί μηδενική το 2027. Στο πλαίσιο αυτό, είναι πρόδηλο ότι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα» πρέπει να ερμηνεύονται κατά τρόπο περιοριστικό, προκειμένου να μη θιγεί ο σκοπός του ΣΕΔΕ περί μείωσης των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου (
65
).
100.
Επομένως, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο τρίτο προδικαστικό ερώτημα ότι εγκατάσταση όπως αυτή της EDW δεν μπορεί να επωφεληθεί του συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα» για τις ποσότητες θερμότητας που παράγει με σκοπό την εξαγωγή κρύου νερού προς εγκατάσταση η οποία δεν μετέχει στο ΣΕΔΕ, αλλά ανήκει σε τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε «σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα». Χάριν σαφήνειας, διευκρινίζω ότι, κατά τη γνώμη μου, η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να διαφέρει ανάλογα με το αν οι επίμαχοι στην υπόθεση της κύριας δίκης ψύκτες απορρόφησης εντάσσονται ή όχι στην εγκατάσταση αυτή. Συγκεκριμένα, τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, η Global Foundries δεν είναι ο τόπος στον οποίο καταναλώνεται η θερμότητα αυτή.
V. Πρόταση
101.
Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Verwaltungsgericht Berlin (διοικητικό πρωτοδικείο Βερολίνου, Γερμανία) ως εξής:
1)
Το άρθρο 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009, έχει την έννοια ότι δεν αντιβαίνει σε αυτό εθνική διάταξη βάσει της οποίας τα όρια εγκατάστασης είναι τα ίδια για καθεμία από τις επιμέρους άδειες που μπορεί να κατέχει ο φορέας εκμετάλλευσης όσον αφορά τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και τη ρύπανση. Εντούτοις, από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με το άρθρο 3, στοιχεία βʹ και εʹ, της οδηγίας 2003/87, όπως έχει τροποποιηθεί, προκύπτει ότι οι βοηθητικές μονάδες μπορούν να ληφθούν υπόψη για τον σκοπό, μεταξύ άλλων, της προκαταρκτικής δωρεάν κατανομής δικαιωμάτων εκπομπής μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η δραστηριότητά τους, ενώ σχετίζεται άμεσα με τη δραστηριότητα της κύριας εγκατάστασης και συνδέεται τεχνικώς με αυτήν, θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.
2)
Η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας (corrected eligibility ratio) του προτύπου συλλογής δεδομένων (Data Collection Template) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να εφαρμόζεται στο άθροισμα της κατανάλωσης μετρήσιμης θερμότητας στην επίμαχη εγκατάσταση η οποία είναι επιλέξιμη για δωρεάν κατανομή και της εξαγωγής μετρήσιμης θερμότητας από την εγκατάσταση αυτή προς εγκαταστάσεις ή οντότητες μη υπαγόμενες στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής. Ακόμη και αν μπορούν να προσδιοριστούν, εντός της εγκατάστασης, διαφορετικές ροές θερμότητας, δεν είναι δυνατός ο περιορισμός της εφαρμογής της ποσόστωσης αυτής σε μία μόνον από τις ροές αυτές.
3)
Το άρθρο 6, παράγραφος 1, τρίτο εδάφιο, της απόφασης 2011/278/ΕΕ της Επιτροπής, της 27ης Απριλίου 2011, σχετικά με τον καθορισμό ενωσιακών μεταβατικών κανόνων για την εναρμονισμένη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής κατ’ εφαρμογή του άρθρου 10α της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι εγκατάσταση που δεν ανήκει σε τομέα που θεωρείται ότι εκτίθεται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα δεν μπορεί να επωφεληθεί του συντελεστή «κινδύνου διαρροής άνθρακα» για τις ποσότητες θερμότητας που παράγει με σκοπό την εξαγωγή κρύου νερού προς εγκατάσταση μη υπαγόμενη στο σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου, αλλά ανήκουσα σε τέτοιο τομέα.
(
1
)	Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
(
2
)	Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Οκτωβρίου 2003, σχετικά με τη θέσπιση συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου εντός της Κοινότητας και την τροποποίηση της οδηγίας 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου (ΕΕ 2003, L 275, σ. 32), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 2009 (ΕΕ 2009, L 140, σ. 63) (στο εξής: οδηγία 2003/87). Στη συνέχεια των παρουσών προτάσεων, θα χρησιμοποιήσω τη συντομογραφία «ΣΕΔΕ» για το «σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου» που θεσπίστηκε με την οδηγία αυτή.
(
3
)	Απόφαση της Επιτροπής, της 27ης Απριλίου 2011, σχετικά με τον καθορισμό ενωσιακών μεταβατικών κανόνων για την εναρμονισμένη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής κατ’ εφαρμογή του άρθρου 10α της οδηγίας 2003/87/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 2011, L 130, σ. 1).
(
4
)	Με τη χρήση διαφορετικών επιπέδων θερμοκρασίας, οι ψύκτες απορρόφησης μπορούν να παράγουν ψύξη αποκλειστικά και μόνον από τη θερμότητα. Η λειτουργία τους στηρίζεται στην ικανότητα ορισμένων υγρών να απορροφούν και να αποδεσμεύουν ατμό, ήτοι χρησιμοποιούν ένα διμερές μείγμα, του οποίου ένα συστατικό (το ψυκτικό υγρό, για παράδειγμα κρύο νερό) είναι πιο πτητικό από το άλλο (στο εξής: απορροφητής).
(
5
)	Βλ. οδηγία 2010/75/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2010, περί βιομηχανικών εκπομπών (ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχος της ρύπανσης) (ΕΕ 2010, L 334, σ. 17). Η οδηγία αυτή κατάργησε και αντικατέστησε την οδηγία 96/61/ΕΚ του Συμβουλίου, της 24ης Σεπτεμβρίου 1996, σχετικά με την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρύπανσης (ΕΕ 1996, L 257, σ. 26).
(
6
)	Γενική Ονοματολογία των οικονομικών δραστηριοτήτων στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (NACE).
(
7
)	Απόφαση της Επιτροπής, της 24ης Δεκεμβρίου 2009, που προσδιορίζει, σύμφωνα με την οδηγία [2003/87], κατάλογο τομέων και κλάδων οι οποίοι θεωρείται ότι εκτίθενται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα (ΕΕ 2010, L 1, σ. 10).
(
8
)	Απόφαση της Επιτροπής, της 27ης Οκτωβρίου 2014, σχετικά με τον προσδιορισμό, σύμφωνα με την οδηγία [2003/87], καταλόγου τομέων και κλάδων, οι οποίοι θεωρείται ότι εκτίθενται σε σημαντικό κίνδυνο διαρροής άνθρακα, για την περίοδο 2015 έως 2019 (ΕΕ 2014, L 308, σ. 114).
(
9
)	Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι η δραστηριότητα που εμπίπτει στο παράρτημα I της οδηγίας 2003/87, η οποία ασκείται στην κύρια εγκατάσταση της EDW και έχει ως αποτέλεσμα την υπαγωγή της στο ΣΕΔΕ (δυνάμει του άρθρου 2, παράγραφος 1, και του άρθρου 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας αυτής) είναι η «καύση καυσίμων», ειδικότερα για την παραγωγή θερμότητας. Η δραστηριότητα αυτή παράγει CO2.
(
10
)	Όσον αφορά την έννοια του «κινδύνου διαρροής άνθρακα», παραπέμπω στο σημείο 34 των παρουσών προτάσεων.
(
11
)	Διευκρινίζω ότι, όπως αντιλαμβάνομαι τη λειτουργία των ψυκτών απορρόφησης και της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας της EDW, οι ποσότητες κρύου, θερμού και χλιαρού νερού που είναι αναγκαίες για τη λειτουργία της Global Foundries παράγονται υπό μορφή συνεχών ροών, ήτοι τα στάδια 1, 2 και 3 εκτυλίσσονται, στην πραγματικότητα, ταυτοχρόνως.
(
12
)	Κατά το άρθρο 10α, παράγραφος 4, της οδηγίας 2003/87, «[δ]ωρεάν κατανομή παρέχεται στην αστική τηλεθέρμανση καθώς και στη συμπαραγωγή υψηλής απόδοσης […] για την οικονομικώς δικαιολογημένη ζήτηση, όσον αφορά την παραγωγή θέρμανσης ή ψύξης».
(
13
)	Υπενθυμίζεται ότι, για τον υπολογισμό του προκαταρκτικού ετήσιου αριθμού δικαιωμάτων εκπομπής που κατανέμονται δωρεάν, τα κράτη μέλη οφείλουν, σύμφωνα με το άρθρο 6 της απόφασης 2011/278, να διακρίνουν τις εγκαταστάσεις ή υποεγκαταστάσεις ανάλογα με τη δραστηριότητά τους, προκειμένου να διαπιστωθεί αν πρέπει να προσδιοριστεί «δείκτης αναφοράς προϊόντος», «δείκτης αναφοράς θερμότητας» ή «δείκτης αναφοράς καυσίμου» ή ακόμη κάποιος άλλος ειδικός συντελεστής για τις εγκαταστάσεις ή υποεγκαταστάσεις «εκπομπών διεργασίας» (πρβλ. αποφάσεις της 8ης Σεπτεμβρίου 2016, Borealis κ.λπ., C‑180/15, EU:C:2016:647, σκέψη 61, και της 18ης Ιανουαρίου 2018, INEOS, C‑58/17, EU:C:2018:19, σκέψη 28).
(
14
)	Από το άρθρο 10, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, σημείο i, της απόφασης 2011/278 προκύπτει ότι για τις εγκαταστάσεις ή υποεγκαταστάσεις δείκτη αναφοράς θερμότητας, ο προκαταρκτικός ετήσιος αριθμός δικαιωμάτων εκπομπής που κατανέμονται δωρεάν για δεδομένο έτος αντιστοιχεί στο γινόμενο της τιμής του δείκτη αναφοράς θερμότητας επί το ιστορικό επίπεδο δραστηριότητας που σχετίζεται με θερμότητα για την κατανάλωση μετρήσιμης θερμότητας. Κατά το άρθρο 7, παράγραφος 1, της απόφασης αυτής, σε συνδυασμό με το παράρτημά της IV, ο φορέας εκμετάλλευσης οφείλει, συναφώς, να παράσχει μεταξύ άλλων όλες τις σχετικές πληροφορίες και τα δεδομένα που αφορούν την κατανάλωση, εισαγωγή ή εξαγωγή μετρήσιμης θερμότητας της εγκατάστασης (ή υποεγκατάστασής) του.
(
15
)	Προκειμένου να καταστεί σαφές το διακύβευμα της κύριας δίκης, διευκρινίζεται ότι, μετά την έκδοση απόφασης επί της ενστάσεώς της, η EDW έλαβε από την DEHSt συνολικά 78267 δωρεάν δικαιώματα εκπομπής, ενώ, εκκινούμενη από την παραδοχή ότι οι ψύκτες απορρόφησης δεν περιλαμβάνονται στην κύρια εγκατάστασή της, ζητεί 199280 τέτοια δικαιώματα (ήτοι 121013 περισσότερα από την κατανεμηθείσα ποσότητα). Επομένως, η ποσότητα των δικαιωμάτων που μπορούν να χορηγηθούν στην EDW μπορεί να διαφέρει σημαντικά, ανάλογα με το αν θα θεωρηθεί ότι οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται ή δεν περιλαμβάνονται στην εγκατάστασή της.
(
16
)	Το πρότυπο συλλογής δεδομένων, το οποίο ενημερώθηκε εσχάτως στις 25 Μαΐου 2011, είναι διαθέσιμο στον διαδικτυακό τόπο της Επιτροπής στην ακόλουθη διεύθυνση: https://ec.europa.eu/clima/policies/ets/allowances_en#tab-0-1 (μόνο στην αγγλική γλώσσα).
(
17
)	Οι διάδικοι της κύριας δίκης διατύπωσαν διαφορετικές απόψεις επί του ζητήματος αυτού ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου. Κατά την προσφεύγουσα της κύριας δίκης, θα πρέπει όχι μόνο να μην αφαιρεθεί η ποσότητα θερμότητας που εισάγεται από την Global Foundries (δεδομένου ότι οι ψύκτες δεν περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW), αλλά επίσης, στην περίπτωση που αφαιρεθεί παρ’ όλα αυτά, η θερμότητα αυτή θα πρέπει να καταλογιστεί μόνο στη ροή χλιαρού νερού θερμοκρασίας 32 °C. Η DEHSt θεωρεί, αντιθέτως, ότι το πρότυπο συλλογής δεδομένων δεν παρέχει δυνατότητα διάκρισης μεταξύ διαφορετικών ροών θερμότητας.
(
18
)	Βλ. άρθρο 1 της οδηγίας 2003/87 και απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2018, INEOS Köln (C‑572/16, EU:C:2018:100, σκέψη 26).
(
19
)	Η κατανομή αυτή πραγματοποιείται σε δύο στάδια: κατ’ αρχάς, τα κράτη μέλη υπολογίζουν την ετήσια ποσότητα δικαιωμάτων εκπομπής που κατανέμονται προκαταρκτικώς δωρεάν σε κάθε εγκατάσταση στην επικράτειά τους και, εν συνεχεία, η Επιτροπή καθορίζει την οριστική κατανομή.
(
20
)	Παρατηρώ ότι, στην αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, το αιτούν δικαστήριο δεν υποβάλλει ρητώς ερώτημα στο Δικαστήριο σχετικά με το άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87. Εντούτοις, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα υποβάλλεται μόνον για την περίπτωση που, λόγω της απάντησης στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, οι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW. Εκτιμώ, επομένως, ότι προτού δοθεί απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, πρέπει να αποσαφηνιστούν τα κριτήρια που προβλέπονται στη διάταξη αυτή. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, μολονότι τυπικά το αιτούν δικαστήριο περιόρισε το πρώτο προδικαστικό ερώτημα στην ερμηνεία του άρθρου 2, παράγραφος 1, της οδηγίας 2003/87, το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να του παράσχει όλα τα στοιχεία ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης που μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα για την εκδίκαση της υπόθεσης της οποίας έχει επιληφθεί, ανεξαρτήτως του αν το αιτούν δικαστήριο έχει κάνει σχετική μνεία κατά τη διατύπωση των ερωτημάτων του (βλ. απόφαση της 9ης Ιουλίου 2020, Santen, C‑673/18, EU:C:2020:531, σκέψη 35 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
21
)	Για περισσότερες διευκρινίσεις σχετικά με τη σημασία της διορθωμένης ποσόστωσης επιλεξιμότητας για τον υπολογισμό αυτό, βλ. ενότητα Γ των παρουσών προτάσεων.
(
22
)	Βλ., συναφώς, αιτιολογικές σκέψεις 24 και 25 της οδηγίας 2009/29. Παραπέμπω επίσης στην υποσημείωση 49 των προτάσεών μου στην υπόθεση ExxonMobil Production Deutschland (C‑682/17, EU:C:2019:167) και στο σημείο 60 των προτάσεών μου στην υπόθεση INEOS Köln (C‑572/16, EU:C:2017:896).
(
23
)	Η συγκεκριμένη εφαρμογή του συντελεστή «κινδύνου διαρροής» στο πλαίσιο του υπολογισμού αυτού αναλύεται, μεταξύ άλλων, στην υποσημείωση 53 των προτάσεών μου στην υπόθεση ExxonMobil Production Deutschland (C‑682/17, EU:C:2019:167).
(
24
)	Υπενθυμίζεται ότι η θερμότητα αυτή χρησιμοποιείται για την παραγωγή χλιαρού νερού στο πλαίσιο του σταδίου 3 που περιγράφηκε στο σημείο 20 των παρουσών προτάσεων.
(
25
)	Βλ. στοιχεία i και j, της ενότητας II. 2. του φύλλου E με τίτλο «“EnergyFlows” – Data on energy input, measurable heat and electricity» του προτύπου συλλογής δεδομένων. Κατά το άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της απόφασης 2011/278, ως «μετρήσιμη θερμότητα» νοείται η «καθαρή ροή θερμότητας, η οποία μεταφέρεται μέσω αναγνωρίσιμων αγωγών ή σωλήνων με τη βοήθεια […] ατμ[ού], θερμ[ού] αέρ[α], νερ[ού] […] και για την οποία έχει εγκατασταθεί ή μπορεί να εγκατασταθεί θερμιδόμετρο».
(
26
)	Στο γερμανικό δίκαιο, η ολοκληρωμένη αυτή προσέγγιση έχει ως αποτέλεσμα, βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 4, του TEHG, να ισχύει, για τις εγκαταστάσεις στις οποίες χορηγήθηκε άδεια πριν από το 2013, η άδεια που χορηγήθηκε βάσει του BImSchG και για τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου τις οποίες αφορά η οδηγία 2003/87 (βλ. σημείο 16 των παρουσών προτάσεων).
(
27
)	Βλ. άρθρο 3, στοιχείο εʹ, της οδηγίας 2003/87· άρθρο 2, σημείο 1, της οδηγίας 96/61 και άρθρο 3, παράγραφος 3, της οδηγίας 2010/75. Επιπλέον, κατά το άρθρο 8 της οδηγίας 2003/87, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι οι προϋποθέσεις και η διαδικασία έκδοσης άδειας εκπομπών αερίων θερμοκηπίου συντονίζονται με τις αντίστοιχες για την άδεια που προβλέπεται στην οδηγία 96/61.
(
28
)	Κατά τη διάταξη αυτή, ως «εκπομπή» νοείται η άμεση ή έμμεση απόρριψη ουσιών, κραδασμών, θερμότητας ή θορύβου στην ατμόσφαιρα, τα ύδατα ή το έδαφος, από σημειακές ή διάχυτες πηγές της εγκατάστασης.
(
29
)	Βλ. άρθρο 3, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2003/87. Βλ., επίσης, αποφάσεις της 19ης Ιανουαρίου 2017, Schaefer Kalk (C‑460/15, EU:C:2017:29, σκέψη 32), και της 28ης Φεβρουαρίου 2018, Trinseo Deutschland (C‑577/16, EU:C:2018:127, σκέψη 45), στις οποίες το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι από το ίδιο το γράμμα της εν λόγω διάταξης προκύπτει ότι η κατά την έννοια αυτής εκπομπή προϋποθέτει την απελευθέρωση αερίου θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα.
(
30
)	Δεν ισχύει το ίδιο για το άρθρο 2, σημείο 2, της οδηγίας 96/61 και το άρθρο 3, σημείο 2, της οδηγίας 2010/75, δεδομένου ότι σε αυτά ο ορισμός της έννοιας της «ρύπανσης» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, κραδασμούς και θόρυβο.
(
31
)	Βλ. άρθρο 1 της οδηγίας 2003/87 και απόφαση της 22ας Φεβρουαρίου 2018, INEOS Köln (C‑572/16, EU:C:2018:100, σκέψη 26).
(
32
)	Βλ. άρθρο 1 της οδηγίας 96/61.
(
33
)	Πρβλ. απόφαση της 20ής Ιουνίου 2019, ExxonMobil Production Deutschland (C‑682/17, EU:C:2019:518, σκέψεις 62 και 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
34
)	Εξάλλου, όπως ορθώς υπογραμμίζει η προσφεύγουσα της κύριας δίκης, στο πλαίσιο της οδηγίας 2003/87, η «ρύπανση» θα αντιστοιχούσε, εν πάση περιπτώσει, αποκλειστικά και μόνον στην απελευθέρωση αερίων θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα και στην επακόλουθη κλιματική αλλαγή.
(
35
)	Βλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2018, Trinseo Deutschland (C‑577/16, EU:C:2018:127, σκέψη 45). Παραπέμπω επίσης στις προτάσεις μου στην ίδια υπόθεση (EU:C:2017:975).
(
36
)	Βλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2018, Trinseo Deutschland (C‑577/16, EU:C:2018:127, σκέψη 51).
(
37
)	Πρβλ. απόφαση της 28ης Φεβρουαρίου 2018, Trinseo Deutschland (C‑577/16, EU:C:2018:127, σκέψη 52).
(
38
)	Ειδικότερα, και με την επιφύλαξη της εκτίμησης εκ μέρους του αιτούντος δικαστηρίου, αυτή την έννοια αντιλαμβάνομαι ότι έχει το άρθρο 2, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του TEHG, το οποίο προβλέπει ότι «οι προδιαγραφές που παρατίθενται στην άδεια της εγκατάστασης που χορηγείται βάσει του BImSchG είναι καθοριστικές όσον αφορά τα όρια των εγκαταστάσεων που μνημονεύονται στις παραγράφους 2 και 3 [του ίδιου αυτού άρθρου]». Διευκρινίζω ότι, κατά τη γνώμη μου, η διάταξη αυτή συνάδει με το πνεύμα της οδηγίας 2003/87. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι στην «Πρόταση οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη θέσπιση συστήματος για την εμπορία των δικαιωμάτων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την τροποποίηση της οδηγίας [96/61]» [COM(2001) 581 τελικό], η Επιτροπή υπογράμμισε (στο σημείο 9 της αιτιολογικής έκθεσής της) ότι η πρόταση αυτή θα παρείχε στα κράτη μέλη τη δυνατότητα «να χρησιμοποιούν τις διαδικασίες αδειοδότησης της οδηγίας [96/61]», με σκοπό τη «χορήγηση διαφορετικού τύπου αδείας –της άδειας για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου– με βάση την υποβολή περισσότερων πληροφοριών από αυτές που απαιτούνται σήμερα βάσει της [ανωτέρω] οδηγίας» (η υπογράμμιση δική μου).
(
39
)	Βλ. σημείο 15 των παρουσών προτάσεων.
(
40
)	Παρατηρώ ότι, απαντώντας σε ερώτηση του Δικαστηρίου, η Αρχή ανέφερε ότι τα όρια της εγκατάστασης που προβλέπονται στην άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου (τα οποία είναι πανομοιότυπα με εκείνα που καθορίζονται στην άδεια για τη ρύπανση) είναι δεσμευτικά για τη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής αερίων θερμοκηπίου. Εάν αυτή είναι η προσέγγιση που προβλέπεται στο άρθρο 2, παράγραφος 4, πρώτη περίοδος, του TEHG, διερωτώμαι πώς μπορεί να συνάδει με το πεδίο εφαρμογής που ορίζεται στην παράγραφο 2 του ίδιου αυτού άρθρου. Απόκειται στο αιτούν δικαστήριο να αποφανθεί επί του ζητήματος αυτού.
(
41
)	Βλ. σημεία 36 και 37 των παρουσών προτάσεων.
(
42
)	Σημειώνω ότι στις αποδόσεις της οδηγίας 2003/87 στη γερμανική, την αγγλική, τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα δεν επισημαίνεται επακριβώς πώς πρέπει να διαπιστώνεται αυτή η «άμεση σχέση». Για παράδειγμα, η απόδοση στη γαλλική γλώσσα περιέχει τη φράση «toute autre activité s’y rapportant directement» (η υπογράμμιση δική μου), ενώ οι αποδόσεις στη γερμανική, την αγγλική και την ιταλική γλώσσα χρησιμοποιούν τις φράσεις «andere unmittelbar damit verbundene Tätigkeiten», «directly associated activities» και «attività direttamente associate» χωρίς καμία άλλη διευκρίνιση. Εντούτοις, από την απόδοση στην ισπανική γλώσσα προκύπτει ότι η ύπαρξη αυτής της άμεσης σχέσης πρέπει να διαπιστώνεται μεταξύ της δραστηριότητας της βοηθητικής εγκατάστασης και της δραστηριότητας ή των δραστηριοτήτων που παρατίθενται στο παράρτημα I της εν λόγω οδηγίας και οι οποίες διεξάγονται εντός της κύριας εγκατάστασης [στην τελευταία αυτή γλωσσική απόδοση, η έννοια της «εγκατάστασης» ορίζεται ως «una unidad técnica fija donde se lleven a cabo una o varias actividades de las enumeradas en el anexo I, así como cualesquiera otras actividades directamente relacionadas con aquéllas» (η υπογράμμιση δική μου)]. Αυτή την ερμηνεία φαίνεται ότι προέκρινε επίσης το Δικαστήριο στην απόφαση της 9ης Ιουνίου 2016, Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ (C‑158/15, στο εξής: απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ, EU:C:2016:422, σκέψη 29), και στην απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, Granarolo (C‑617/19, EU:C:2021:338, σκέψη 39).
(
43
)	Βλ. σκέψη 30 της εν λόγω απόφασης.
(
44
)	Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι στις προτάσεις μου στην υπόθεση Granarolo (C‑617/19, EU:C:2020:1016, σημείο 63) ανέφερα ότι, βάσει του κριτηρίου που έλαβε υπόψη το Δικαστήριο στην απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ (σκέψη 29), προκειμένου να συναχθεί ότι οι δραστηριότητες «συνδέονται τεχνικώς», δεν αρκεί απλώς οι δραστηριότητες αυτές να συνδέονται μεταξύ τους καθ’ οιονδήποτε τρόπο, αλλά πρέπει να αποδεικνύεται ότι μια δραστηριότητα ενσωματώνεται στη συνολική τεχνική διαδικασία της άλλης. Στην απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, Granarolo (C‑617/19, EU:C:2021:338, σκέψη 46), το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι το κριτήριο αυτό απαιτεί «ειδική και διακριτή» μορφή ενσωμάτωσης στο πλαίσιο της τεχνικής διαδικασίας που προσιδιάζει στην άλλη δραστηριότητα.
(
45
)	Φρονώ ότι όλα αυτά τα στοιχεία ήταν κρίσιμα στην απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ. Σε αυτήν, το Δικαστήριο διαπίστωσε (στη σκέψη 31) ότι η πρακτική οργάνωση του τόπου και η ύπαρξη κυλιόμενου τάπητα μεταξύ του πάρκου άνθρακα και της μονάδας παραγωγής μπορούσαν να αρκούν για τη διαπίστωση τεχνικής σύνδεσης μεταξύ των επίμαχων στην υπόθεση εκείνη δραστηριοτήτων αποθήκευσης άνθρακα και καύσης καυσίμων.
(
46
)	Βεβαίως, η εκτίμηση από άποψη τεχνικού επιπέδου είναι κρίσιμη για τη διαπίστωση της άμεσης αυτής σχέσης και μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να είναι καθοριστική. Συγκεκριμένα, στην απόφαση Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland EPZ (σκέψη 30), το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι αρκούσε το γεγονός και μόνον ότι ο αποθηκευμένος (στο πάρκο άνθρακα) άνθρακας ήταν αναγκαίος για τη λειτουργία της επίμαχης μονάδας παραγωγής προκειμένου να θεωρηθεί ότι η αποθήκευση σχετιζόταν άμεσα με τη δραστηριότητά της.
(
47
)	Εξάλλου, στην απόφαση της 29ης Απριλίου 2021, Granarolo (C‑617/19, EU:C:2021:338, σκέψη 43), το Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι η ύπαρξη άμεσης σχέσης πρέπει επίσης να διαπιστώνεται όταν μια από τις δραστηριότητες πραγματοποιείται με σκοπό τη διενέργεια της άλλης δραστηριότητας.
(
48
)	Βλ. σκέψη 30 της εν λόγω απόφασης.
(
49
)	Στις προτάσεις μου στην υπόθεση Granarolo (C‑617/19, EU:C:2020:1016, σημείο 57), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν είχε εξάλλου υπονοήσει, στην εν λόγω απόφαση, ότι το κριτήριο περί «τεχνικής σύνδεσης» μπορεί να πληρωθεί μόνον από δραστηριότητα «αναγκαία» για την πραγματοποίηση άλλης δραστηριότητας.
(
50
)	Συναφώς, στην απόφαση στην υπόθεση Granarolo (C‑617/19, EU:C:2021:338, σκέψη 47), το Δικαστήριο έκρινε ότι οι δραστηριότητες εγκατάστασης συμπαραγωγής ενέργειας και συγκροτήματος παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων δεν συνδέονταν τεχνικώς, παρά το γεγονός ότι συνδέονταν μέσω δικτύου διανομής. Παρότι οι συμβατικές ρήτρες μεταξύ των φορέων εκμετάλλευσης διασφάλιζαν προνομιακή πρόσβαση στην ενέργεια που προμήθευε η εγκατάσταση συμπαραγωγής στο συγκρότημα παραγωγής, το εν λόγω συγκρότημα παραγωγής μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήσει χωρίς αυτή την προμήθεια ενέργειας. Φρονώ ότι η διαφορά της κύριας δίκης διαφέρει από εκείνη της υπόθεσης αυτής, δεδομένου ότι, όπως προκύπτει από το σημείο 20 των παρουσών προτάσεων, οι ψύκτες απορρόφησης προμηθεύουν, μέσω διαδικασίας ψύξης, κρύο νερό στην Global Foundries από το θερμό νερό και τον ατμό νερού που προέρχονται από τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας της EDW. Εάν όντως συντρέχει τέτοια περίπτωση, το αιτούν δικαστήριο θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να θεωρήσει ότι η δραστηριότητα παραγωγής θερμού νερού της μονάδας συμπαραγωγής ενέργειας εντάσσεται στη συνολική τεχνική διαδικασία της δραστηριότητας παραγωγής κρύου νερού των ψυκτών αυτών και, επομένως, ότι οι δραστηριότητες αυτές συνδέονται τεχνικώς.
(
51
)	Διευκρινίζεται ότι, ακόμη και στην περίπτωση που οι ψύκτες απορρόφησης δεν περιλαμβάνονται στην εγκατάσταση της EDW, θα πρέπει να προσμετρηθεί, στη «συνολική μετρήσιμη θερμότητα» της εγκατάστασης αυτής η θερμότητα που παράγεται από τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας την οποία χρησιμοποιούν οι ψύκτες αυτοί (η οποία αντιστοιχεί, κατά το άρθρο 9, παράγραφος 3, της απόφασης 2011/278, στη θερμότητα που «εξάγεται σε εγκατάσταση ή άλλη οντότητα μη υπαγόμενη στο [ΣΕΔΕ]»). Κατ’ εμέ, υπό τις συνθήκες αυτές, η ένταξη των εν λόγω ψυκτών εντός των ορίων της εγκατάστασης δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να καταλήξει στο να λαμβάνεται υπόψη μεγαλύτερη ποσότητα θερμότητας συνεπαγομένη περισσότερα δικαιώματα εκπομπής, αλλά μόνον, όπως εξέθεσα στα σημεία 36 και 37 των παρουσών προτάσεων, σε ενδεχόμενη μείωση της ποσότητας των δωρεάν δικαιωμάτων που κατανέμονται προκαταρκτικώς λόγω του μη επιλέξιμου χαρακτήρα της θερμότητας που εισάγεται από την Global Foundries.
(
52
)	Βλ. ανάλυση στα σημεία 36 και 37 των παρουσών προτάσεων.
(
53
)	Η προσφεύγουσα της κύριας δίκης αμφισβητεί ότι οι επίμαχοι ψύκτες απορρόφησης περιλαμβάνονται στην ίδια εγκατάσταση με τη μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας. Αντιθέτως, ουδόλως αμφισβητεί ότι οι ψύκτες αυτοί εισάγουν θερμότητα από την Global Foundries.
(
54
)	Guidance Document no 3 on the harmonised free allocation methodology for the EU-ETS post 2012 (Data collection guidance) [κατευθυντήριο έγγραφο αριθ. 3 για την εναρμονισμένη μέθοδο δωρεάν κατανομής στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2012 (οδηγός συλλογής δεδομένων)], της 14ης Απριλίου και της 29ης Ιουνίου 2011, διατίθεται στον διαδικτυακό τόπο της Επιτροπής στην ακόλουθη διεύθυνση: https://ec.europa.eu/clima/sites/default/files/ets/allowances/docs/gd3_data_collection_en.pdf (σ. 46).
(
55
)	Όπως ρητώς διευκρινίζεται στο κατευθυντήριο έγγραφο της Επιτροπής (σ. 4), αυτό δεν είναι νομικά δεσμευτικό και δεν αποτυπώνει την επίσημη άποψη της Επιτροπής: «[t]his guidance document […] does not represent an official position of the Commission and is not legally binding». Επισημαίνεται, εντούτοις, ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι μια πράξη του κοινοτικού δικαίου στερείται δεσμευτικής ισχύος (ήτοι, έχει χαρακτήρα soft law) δεν αποκλείει τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποφαίνεται, στο πλαίσιο της διαδικασίας υποβολής προδικαστικών ερωτημάτων δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, ως προς την ερμηνεία της πράξης αυτής (βλ. αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 1989, Grimaldi, C‑322/88, EU:C:1989:646, σκέψη 9, και της 21ης Ιανουαρίου 1993, Deutsche Shell, C‑188/91, EU:C:1993:24, σκέψη 18 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
(
56
)	«Κατ’ αρχήν» σημαίνει, βάσει του γράμματος της διάταξης αυτής, «εκτός εάν το πρότυπο ή οι προδιαγραφές μορφότυπου αρχείου του κράτους μέλους απαιτούν την εισαγωγή τουλάχιστον των ίδιων δεδομένων».
(
57
)	Βλ. άρθρο 10, παράγραφος 2, στοιχείο βʹ, περίπτωση i, της απόφασης 2011/278.
(
58
)	Βλ. άρθρο 9, παράγραφος 3, της απόφασης 2011/278.
(
59
)	Βλ. επίσης, συναφώς, τον ορισμό της «υποεγκατάστασης δείκτη αναφοράς θερμότητας», στο άρθρο 3, στοιχείο γʹ, της απόφασης 2011/278.
(
60
)	Συγκεκριμένα, κατά το πρότυπο συλλογής δεδομένων, η διορθωμένη ποσόστωση επιλεξιμότητας πρέπει να εφαρμόζεται στο «total amount of heat potentially part of the heat benchmark sub-installations», ήτοι πρέπει να πολλαπλασιάζεται επί το άθροισμα του «net amount measurable heat consumed in the installation and eligible under the heat benchmark» και της «heat exported to installations or entities not covered by the EU ETS» (βλ. στοιχεία o, n, l και k της ενότητας II. 2. του φύλλου E με τίτλο «“EnergyFlows” – Data on energy input, measurable heat and electricity» του προτύπου αυτού).
(
61
)	Συγκεκριμένα, για τον υπολογισμό της συνολικής μετρήσιμης θερμότητας μιας εγκατάστασης, πρέπει να καθοριστεί η διαθέσιμη στην εγκατάσταση συνολική μετρήσιμη θερμότητα και εν συνεχεία να αφαιρεθεί από αυτήν η θερμότητα που καταναλώνεται εντός των ορίων της εγκατάστασης για σκοπούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ή κατασκευής προϊόντων από υποεγκαταστάσεις δείκτη αναφοράς προϊόντος, καθώς και η θερμότητα που εξάγεται σε εγκαταστάσεις υπαγόμενες στο ΣΕΔΕ (βλ. στοιχεία i, d, f, g και h, της ενότητας II. 2. του φύλλου E με τίτλο «“EnergyFlows” – Data on energy input, measurable heat and electricity» του προτύπου συλλογής δεδομένων). Κατά τα λοιπά, δεδομένου ότι η ενότητα E.II.2 του προτύπου συλλογής δεδομένων (στην οποία αναλύεται, μεταξύ άλλων, ο υπολογισμός της ποσόστωσης αυτής) επιγράφεται «Complete balance of measurable heat at the installation» («Πλήρες ισοζύγιο μετρήσιμης θερμότητας στην εγκατάσταση»), θεωρώ ότι είναι σαφές ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη το σύνολο των ροών θερμότητας.
(
62
)	Συγκεκριμένα, βάσει του κανόνα αυτού, οι εγκαταστάσεις που επωφελούνται του συντελεστή «κινδύνου διαρροής» επρόκειτο να λάβουν, το 2013 και κάθε επόμενο έτος έως το 2020, ποσότητα δωρεάν δικαιωμάτων η οποία θα αντιστοιχούσε σε 100 % της ποσότητας που καθορίζεται βάσει των μέτρων που προβλέπονται στο άρθρο 10α, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής.
(
63
)	Το έγγραφο αυτό είναι διαθέσιμο στην ακόλουθη διαδικτυακή διεύθυνση: https://ec.europa.eu/clima/sites/clima/files/events/docs/0134/far_faq_2_en.pdf. Το σημείο το οποίο επικαλείται η προσφεύγουσα της κύριας δίκης είναι το σημείο 2.4, το οποίο επιγράφεται «How should the production of cooling be treated?» (σ. 5).
(
64
)	Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός της Επιτροπής, της 19ης Δεκεμβρίου 2018, σχετικά με τον καθορισμό ενωσιακών μεταβατικών κανόνων για την εναρμονισμένη δωρεάν κατανομή δικαιωμάτων εκπομπής κατ’ εφαρμογή του άρθρου 10α της οδηγίας [2003/87] (ΕΕ 2019, L 59, σ. 8). Διευκρινίζεται ότι ο εν λόγω κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός εφαρμόζεται μόνο στην τέταρτη περίοδο εμπορίας (2021-2030) και, επομένως, δεν έχει εφαρμογή στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης.
(
65
)	Βλ. προτάσεις μου στην υπόθεση της 3ης Δεκεμβρίου 2020, Ingredion Germany (C‑320/19, EU:C:2020:983, σημείο 73).