Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Bimbo, SA
(Sprawa C-591/12 P)
Język postępowania: angielski
Strony
Wnoszący odwołanie: Bimbo, SA (przedstawiciele: adwokat C. Prat i R. Ciullo, Barrister)
Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Pannico SA
Żądania wnoszącego odwołanie
uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-569/10;
stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2010 r. (sprawa R 838/2009-4) ze względu na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;
obciążenie drugiej strony postępowania jego kosztami.
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi jeden tylko zarzut dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
W szczególności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd:
naruszył prawo, ponieważ przypisał elementowi DOUGHNUTS niezależne znaczenie odróżniające wyłącznie w oparciu o ustalenie, że element ten ma charakter przeciętnie odróżniający i jest całkowicie niezrozumiały dla przeciętnego konsumenta hiszpańskiego, a w konsekwencji nie utworzył jednostkowej całości czy logicznej jednostki ze składnikiem BIMBO, nie wyjaśniając przyczyn, dla których przeciętnie odróżniający charakter składnika DOGHNUTS czy nieposiadanie przez niego znaczenia powoduje automatycznie, że składnik ten ma posiadać w odczuciu właściwego kręgu odbiorców odrębnie odróżniający charakter.
naruszył prawo w zakresie, w jakim oparł ustalenie, że w tym przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, na założeniu, iż element DOUGHNUTS ma niezależne znaczenie odróżniające, nie biorąc pod uwagę wszystkich czynników właściwych tej sprawie, a w szczególności faktu, że pierwszy człon złożonego znaku towarowego jest znakiem towarowym cieszącym się renomą. Innymi słowy, Sąd zastosował doktrynę Medion, sugerując, że stwierdzenie niezależnego znaczenia odróżniającego jednego ze składników złożonego oznaczenia powoduje, że nie ma potrzeby, w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, poddania analizie wszystkich lub niektórych innych czynników właściwych danej sprawie, co jest niezgodne z doktryną całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
____________
1 - Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).