61981CJ0222_EL
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 222/81,
πού έχει ως αντικείμενο αίτηση τού Finanzgericht τού Μονάχου πρός τό Δικαστήριο, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, μέ τήν οποία ζητείται, στό πλαίσιο τής διαφοράς πού εκκρεμεί ενώπιον τού αιτούντος δικαστηρίου μεταξύ
B.A.Z . BAUSYSTEM AG, μέ εδρα τήν Ζυρίχη ( Ελβετία ),
καί
FINANZAMT MUENCHEN FUER KOERPERSCHAFTEN,
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού ορου «αντιπαροχή» τού άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου, τής 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών τών σχετικών μέ τούς φόρους κύκλου εργασιών — διάρθρωση καί κανόνες εφαρμογής τού κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας ( 67/228/ΕΟΚ, ΕΕ τής 14 . 4 . 1967, ειδ . έκδ . 09/001, σ . 5 ),
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ διάταξη τής 30ής Ιουνίου 1981, η οποία περιήλθε στό Δικαστήριο στίς 22 Ιουλίου 1981, τό Finanzgericht τού Μονάχου υπέβαλε, κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ, ενα προδικαστικό ερώτημα ως πρός τήν ερμηνεία τού ορου «αντιπαροχή» τού άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου, τής 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών τών σχετικών μέ τούς φόρους κύκλου εργασιών — διάρθρωση καί κανόνες εφαρμογής τού κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας ( 67/228/ΕΟΚ, ΕΕ τής 14 . 4 . 1967, ειδ . έκδ . 09/001, σ . 5 ).
2 Η κυρία δίκη αφορά τόν συνυπολογισμό τών τόκων υπερημερίας στήν βάση μετρήσεως τού φόρου κύκλου εργασιών, τόν οποίο εκλήθη νά καταβάλει η προσφεύγουσα στήν κυρία δίκη εταιρία Bausystem τής Ζυρίχης .
3 Μία κοινοπραξία τεσσάρων γερμανικών επιχειρήσεων ανέθεσε στήν προσφεύγουσα τήν εκτέλεση εργασιών σέ ενα πολυώροφο κτίριο σταθμεύσεως οχημάτων στό Δυτικό Βερολίνο . Επειδή ενα μέρος τού έργου, τό οποίο η εταιρία Bausystem ειχε υπεκμισθώσει σέ άλλη εταιρία, εξετελέσθη κακώς, η γερμανική κοινοπραξία στίς 2 Ιουλίου 1973 κατήγγειλε τήν σύμβασή της μέ τήν Bausystem . Όταν η κοινοπραξία ηρνήθη νά ικανοποιήσει τήν απαίτηση πού προέβαλε η Bausystem γιά τίς εκτελεσθείσες εργασίες, η τελευταία αυτή επέτυχε νά καθορισθεί η απαίτησή της, μέ απόφαση τού Oberlandesgericht τού Μονάχου πού εξεδόθη κατόπιν εφέσεως τής κοινοπραξίας κατά τής πρωτοβαθμίου αποφάσεως τού Landgericht τού Μονάχου, σέ 584 249,63 DM εντόκως πρός 5 % από τίς 15 Ιανουαρίου 1974, ημέρα κατά τήν οποία η Bausystem προσδιόρισε αριθμητικώς τό υψος τής απαιτήσεώς της .
4 Η γερμανική φορολογική υπηρεσία καθόρισε, μετά τήν διενέργεια ελέγχου, τόν φόρο προστιθεμένης αξίας πού όφειλε η Bausystem γιά τό 1973 σέ 191 050,85 DM, αφού συμπεριέλαβε στήν βάση μετρήσεως τού φόρου καί τούς τόκους, υψους 143 628 DM, οι οποίοι ειχαν καταβληθεί βάσει τής αποφάσεως τού Oberlandesgericht .
5 Η ένσταση πού ήσκησε η Bausystem κατά τής επιβολής φόρου προστιθεμένης αξίας υψους 14 233,40 DM επί τών τόκων πού ειχε καταβάλει η κοινοπραξία δέν ειχε αποτέλεσμα, οπότε η Bausystem προσέφυγε ενώπιον τού Finanzgericht τού Μονάχου, τό οποίο υπέβαλε τό εξής ερώτημα : «πώς πρέπει νά ερμηνευθεί ο ορος ‛‛αντιπαροχή’’ στό άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου, τής 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών τών σχετικών μέ τούς φόρους κύκλου εργασιών — διάρθρωση καί κανόνες εφαρμογής τού κοινού συστήματος φόρου προστιθεμένης αξίας ; Καλύπτει ο ορος αυτός τίς παροχές πού καταβάλλονται στόν επιχειρηματία, πέρα από τό αντάλλαγμα πού έχει συμφωνηθεί γιά τήν παράδοση ή γιά τήν παροχή τών υπηρεσιών, λόγω τού οτι τό αντάλλαγμα αυτό δέν κατεβλήθη οταν κατέστη απαιτητό, εφ’ οσον η συμπληρωματική παροχή μέ τήν μορφή τόκων υπολογίζεται επί τής καθυστερουμένης απαιτήσεως καί έχει ως σκοπό νά αποζημιώσει τόν δανειστή γιά τίς ζημίες πού τού προεκλήθησαν από τήν καθυστερημένη καταβολή;»
6 Τό άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου ειναι διατυπωμένο ως εξής :
«Βάση επιβολής τού φόρου ειναι :
α ) γιά τίς παραδόσεις αγαθών καί τίς παροχές υπηρεσιών, οτιδήποτε αποτελεί τήν αντιπαροχή τών πράξεων αυτών, συμπεριλαμβανομένων ολων τών εξόδων καί φόρων, εξαιρέσει τού φόρου προστιθεμένης αξίας·
. . . »
7 Τό παράρτημα Α, τό οποίο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα τής οδηγίας, προβλέπει στήν παρατήρηση 13 τά εξής :
«Μέ τήν λέξη ‛‛αντιπαροχή’’ πρέπει νά νοείται οτιδήποτε λαμβάνεται σέ αντάλλαγμα τής παραδόσεως αγαθού ή τής παροχής υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων τών παρεπομένων εξόδων ( συσκευασίες, μεταφορές, ασφαλίσεις κλπ .), δηλαδή όχι μόνο τό υψος τών εισπραχθέντων ποσών, αλλά επίσης, παραδείγματος χάριν, η αξία τών σέ αντάλλαγμα ληφθέντων αγαθών ή, στήν περίπτωση τής εκτελέσεως πράξεως κατ’ επιταγήν τής δημοσίας αρχής ή επ’ ονόματί της, τό ποσό τής ληφθείσης αποζημιώσεως . . . »
8 Εν όψει τών ανωτέρω διατάξεων διαπιστώνεται οτι οι τόκοι πού αποτελούν τό αντικείμενο τής κυρίας δίκης δέν έχουν σχέση μέ τήν παροχή ή τήν λήψη τής παροχής αυτής καί δέν αποτελούν τήν αντιπαροχή ( Entgelt ) γιά μία εμπορική πράξη . Οι τόκοι αυτοί συνιστούν απλώς απόδοση εξόδων, δηλαδή αποζημίωση γιά τήν καθυστέρηση τής καταβολής .
9 Δέν δύναται νά γίνει δεκτή η άποψη τής γερμανικής φορολογικής υπηρεσίας, σύμφωνα μέ τήν οποία οι τόκοι αυτοί υπάγονται στά «παρεπόμενα έξοδα» τής παρατηρήσεως 13 τού προαναφερθέντος παραρτήματος Α, επειδή ειναι έξοδα στά οποία υποβάλλεται ο λήπτης τής παροχής πέρα από τήν καθαυτό αντιπαροχή καί συνεπώς συνιστούν συμπληρωματική αντιπαροχή γιά τήν παροχή τού επιχειρηματίου .
10 Πράγματι, ο επιχειρηματίας υπεχρεώθη νά χορηγήσει στόν λήπτη τών παρασχεθεισών υπηρεσιών του προθεσμία γιά τήν καταβολή, η οποία δέν προεβλέπετο στήν σύμβαση . Οι τόκοι πού αποτελούν τήν αντιπαροχή γιά αυτή τήν χορήγηση προθεσμίας, καθορίσθησαν δικαστικώς κατ’ εφαρμογή τών διατάξεων τού αστικού κώδικα καί τού εμπορικού κώδικα . Υπό τίς συνθήκες αυτές η χορήγηση πιστώσεως ευρίσκεται σέ χαλαρή μόνο σχέση μέ τήν κυρία παροχή . Επομένως, οι τόκοι πού συνδέονται μέ τήν πίστωση αυτή δέν δύνανται νά χαρακτηρισθούν ως συμπληρωματική παροχή .
11 Βάσει τών σκέψεων αυτών, η απάντηση στό ερώτημα πού υπέβαλε τό εθνικό δικαστήριο ειναι οτι η βάση επιβολής τού φόρου, η οποία αναφέρεται στό άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου, τής
11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών τών σχετικών μέ τούς φόρους κύκλου εργασιών, δέν περιλαμβάνει τούς τόκους πού επιδικάζονται στόν επιχειρηματία επειδή τό υπόλοιπο τής αντιπαροχής γιά τήν παροχή τών υπηρεσιών δέν κατεβλήθη οταν κατέστη απαιτητό .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
12 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η δανική κυβέρνηση καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδίκους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος, πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( πρώτο τμήμα )
κρίνοντας επί τού ερωτήματος πού τού υπέβαλε μέ διάταξη τής 30ής Ιουνίου 1981 τό Finanzgericht τού Μονάχου αποφαίνεται :
Η βάση επιβολής τού φόρου, η οποία αναφέρεται στό άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο α τής δεύτερης οδηγίας τού Συμβουλίου, τής 11ης Απριλίου 1967, περί εναρμονίσεως τών νομοθεσιών τών Κρατών μελών τών σχετικών μέ τούς φόρους κύκλου εργασιών, δέν περιλαμβάνει τούς τόκους πού επιδικάζονται στόν επιχειρηματία επειδή τό υπόλοιπο τής αντιπαροχής γιά τήν παροχή τών υπηρεσιών δέν κατεβλήθη οταν κατέστη απαιτητό .