Voorlopige editie
CONCLUSIE VAN ADVOCAAT-GENERAAL
J. KOKOTT
van 26 maart 2026
(1)
Zaak C‑736/23 P
ZF CV Systems Europe, voorheen Wabco Europe
tegen
Europese Commissie
„ Hogere voorziening – Staatssteun – Steunregeling die door België ten uitvoer is gelegd – Voorafgaande beslissing in fiscale zaken (tax ruling) – Vrijstelling van overwinst – Toetsingsmaatstaf voor staatssteun in het belastingrecht – Onwettige administratieve praktijk als staatssteun ”
I.      Inleiding
1.        Zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie bij de toetsing aan het staatssteunrecht van een praktijk van de belastingautoriteiten van de lidstaten gebonden aan de uitlegging door de lidstaat van een bepaling van nationaal belastingrecht wanneer deze onverenigbaar is met de bewoordingen van de bepaling?
2.        Deze vraag staat centraal in de hogere voorziening van ZF CV Systems Europe (hierna: „rekwirante”) tegen het arrest van het Gerecht van 20 september 2023(2) (hierna: „bestreden arrest”). De onderhavige hogere voorziening maakt deel uit van een reeks hogere voorzieningen waarover ik vandaag eveneens conclusie neem.(3)
3.        Het bestreden arrest betreft het besluit van de Commissie van 11 januari 2016(4) (hierna: „litigieus besluit”), waarin de Commissie het door de Belgische belastingautoriteiten in de periode 2004 tot en met 2014 toegepaste „stelsel van belasting van overwinst” (hierna: „litigieuze belastingpraktijk”) heeft aangemerkt als steun die onverenigbaar is met de interne markt. De litigieuze belastingpraktijk heeft het mogelijk gemaakt om de belastbare winst van in België gevestigde vennootschappen die deel uitmaken van een internationale groep te verminderen door middel van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken (tax rulings) (ook wel vrijstelling van overwinst of „excess profits” genoemd).
4.        De Belgische belastingautoriteiten hebben deze praktijk gebaseerd op een bepaling van Belgisch belastingrecht, te weten artikel 185, § 2, onder b), van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (hierna: „WIB 1992”). Volgens de bewoordingen ervan kan de winst van de onderneming worden aangepast in gevallen waarin overeenkomsten die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel, van invloed zijn geweest op de winst. Het belangrijkste geval van toepassing zal het overeenkomen van verrekenprijzen(5) zijn die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel. Zowel de Commissie in het litigieuze besluit als het Gerecht in het bestreden arrest is tot de slotsom gekomen dat deze litigieuze belastingpraktijk een afwijking vormde van het gehele Belgische vennootschapsbelastingrecht (als referentiekader).
5.        De onderhavige hogere voorziening biedt het Hof de gelegenheid om te bepalen in hoeverre de Commissie en het Gerecht gebonden zijn aan de nationale uitlegging van een bepaling bij de vaststelling van het „normale” nationale belastingrecht als referentiekader voor de toetsing aan het staatssteunrecht. Deze vraag rijst in casu in het bijzonder omdat de litigieuze belastingpraktijk, die is gebaseerd op artikel 185, § 2, onder b), WIB 92, een vaste administratieve praktijk in België is.
II.    Toepasselijke bepalingen
A.      Unierecht
6.        Het kader van het Unierecht wordt gevormd door de artikelen 107 en 108 VWEU
B.      Belgisch recht
7.        In België zijn de regels inzake inkomstenbelasting gecodificeerd in het WIB 92. Volgens artikel 1, § 1, WIB 92 wordt als inkomstenbelasting onder meer een belasting geheven over het totale inkomen van ingezeten vennootschappen, de vennootschapsbelasting.
8.        Bij wet van 21 juni 2004 tot wijziging van het WIB 92 en van de wet van 24 december 2002(6) heeft België nieuwe regels ingevoerd voor grensoverschrijdende transacties van groepsvennootschappen, die voorzien in winstcorrecties in het geval van overeenkomsten die niet in overeenstemming zijn met het zakelijkheidsbeginsel.
9.        Artikel 185, § 2, WIB 92 bepaalt:
„[Voor] twee vennootschappen die deel uitmaken van een multinationale groep van verbonden vennootschappen en met betrekking tot hun grensoverschrijdende onderlinge relaties:
a)      indien tussen de twee vennootschappen in hun handelsbetrekkingen of financiële betrekkingen, voorwaarden worden overeengekomen of opgelegd die afwijken van die welke zouden worden overeengekomen tussen onafhankelijke vennootschappen, mag winst die één van de vennootschappen zonder deze voorwaarden zou hebben behaald, maar ten gevolge van die voorwaarden niet heeft behaald, worden begrepen in de winst van die vennootschap;
b)      indien in de winst van een vennootschap winst is opgenomen die eveneens is opgenomen in de winst van een andere vennootschap, en de aldus opgenomen winst bestaat uit winst die deze andere vennootschap zou hebben behaald indien tussen de twee vennootschappen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen, wordt de winst van de eerstbedoelde vennootschap op passende wijze herzien.
Het eerste lid vindt toepassing bij voorafgaande beslissing onverminderd de toepassing van het Verdrag ter afschaffing van dubbele belasting [...].”
10.      Uit de memorie van toelichting bij de wet blijkt dat deze bepaling tot doel heeft het zakelijkheidsbeginsel voor grensoverschrijdende situaties om te zetten.(7)
11.      Het standpunt van de Belgische belastingautoriteiten over de uitlegging van deze bepaling blijkt uit een circulaire van 4 juli 2006, waarin in wezen de bewoordingen van de memorie van toelichting worden herhaald.(8) Bovendien heeft de Belgische minister van Financiën, met name in antwoord op verschillende parlementaire vragen, een standpunt ingenomen over de toepassing van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92.(9)
III. Feiten en procedure
A.      Achtergrond van het geding
12.      In de periode van 2004 tot en met 2014 heeft de voor voorafgaande beslissingen in fiscale zaken bevoegde autoriteit op grond van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 door middel van 66 beslissingen de in België belastbare winst verlaagd voor 55 in België gevestigde vennootschappen die tot multinationale groepen behoorden.
13.      In dit verband heeft de bevoegde autoriteit zich op verzoek van de belastingplichtigen niet gebaseerd op zelf vastgestelde verrekenprijzen, maar de winst van de Belgische vennootschappen vergeleken met de gemiddelde winst van een vergelijkbare standalone-vennootschap.(10) Het resultaat van deze vergelijking was een percentage dat het verschil uitdrukte tussen de werkelijke winst van de belastingplichtigen en de hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap. Ten belope van dit percentage werd de winst in de daaropvolgende vijf jaar niet belast. Op verzoek van de belastingplichtigen veranderden dus de aard en de hoogte van de belastbare grondslag, doordat niet langer de concreet behaalde winst (die de werkelijke draagkracht volgens het Belgische belastingrecht weerspiegelt) als belastbare grondslag diende, maar alleen een verlaagde winst. In dit verband kan zonder meer worden gesproken van een belastingheffing over een hypothetische gemiddelde winst.(11)
14.      In het litigieuze besluit heeft de Commissie geoordeeld dat er bij de door de bevoegde Belgische autoriteit bij deze belastingpraktijk toegekende winstverminderingen sprake was van een steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, die onverenigbaar was met de interne markt en in strijd met artikel 108, lid 3, VWEU werd toegepast.
15.      Bovendien gelastte de Commissie de terugvordering van de toegekende steun van de begunstigden, waarvan België later een definitieve lijst moest opstellen. In de bijlage bij het litigieuze besluit had de Commissie echter op basis van door België verstrekte gegevens ter informatie al 55 begunstigden genoemd, waaronder rekwirante.
B.      Procedure bij het Gerecht en bestreden arrest
16.      Op 6 september 2016 heeft rekwirante beroep tot nietigverklaring ingesteld tegen het litigieuze besluit, dat is ingeschreven onder zaaknummer T‑637/16.
17.      Rekwirante heeft in eerste aanleg zes middelen aangevoerd.(12) Daarmee betwistte zij in wezen de vaststellingen van de Commissie betreffende het bestaan van een steunregeling en de kwalificatie van de litigieuze belastingpraktijk als een selectief voordeel, en voerde zij aan dat het beginsel van behoorlijk bestuur was geschonden.
18.      Bij besluit van 16 februari 2018 heeft het Gerecht onder meer de procedure in zaak T‑637/16, die ten grondslag ligt aan het bestreden arrest, geschorst totdat de beslissing tot beëindiging van de procedure in de zaken T‑131/16 en T‑263/16 is gegeven.
19.      Bij het arrest in de laatstgenoemde zaken van 14 februari 2019(13) heeft het Gerecht het litigieuze besluit nietig verklaard, omdat de Commissie ten onrechte was uitgegaan van een steunregeling. Nadat de Commissie tegen dat arrest hogere voorziening had ingesteld, heeft het Hof zijn arrest van 16 september 2021 gewezen.(14) Daarin vernietigde het Hof het arrest van het Gerecht op grond dat de vaststelling van een steunregeling door de Commissie niet kon worden betwist, en verwees het de zaak terug naar het Gerecht. Het Gerecht had in de eerste procesgang nog niet onderzocht of de voorafgaande beslissingen staatssteun vormden en of de terugvordering van deze steun terecht was gelast. Het Gerecht moest hierover in de tweede procesgang uitspraak doen.(15)
20.      Op 26 april 2022 heeft het Gerecht overeenkomstig artikel 71, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering besloten de procedure voort te zetten.
21.      Bij het bestreden arrest van 20 september 2023 heeft het Gerecht de beroepen verworpen.
IV.    Procedure bij het Hof
22.      Op 30 november 2023 heeft rekwirante de onderhavige hogere voorziening ingesteld. Zij verzoekt het Hof:
–        het bestreden arrest te vernietigen;
–        het litigieuze besluit nietig te verklaren;
–        de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en de kosten van de procedures bij het Gerecht.
23.      De Commissie verzoekt het Hof de hogere voorziening af te wijzen en rekwirante te verwijzen in de kosten.
24.      Alle partijen hebben bij het Hof schriftelijke opmerkingen ingediend. Overeenkomstig artikel 76, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering heeft het Hof geen pleitzitting gehouden.
V.      Juridische beoordeling
25.      Tot staving van haar hogere voorziening voert rekwirante drie middelen aan. Met haar eerste middel betwist rekwirante de toetsingsmaatstaf die het Gerecht heeft gehanteerd bij de vaststelling van het referentiekader. Met haar tweede middel richt zij zich tegen de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie het referentiekader correct heeft vastgesteld en de litigieuze belastingpraktijk terecht als een afwijking van dit kader heeft beschouwd. Aangezien de eerste twee middelen betrekking hebben op de vaststelling van het referentiekader en een eventuele afwijking daarvan, zal ik deze samen onderzoeken (zie onder A). Ten slotte voert rekwirante aan dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de litigieuze belastingpraktijk selectief was (zie onder B voor het derde middel).
A.      Eerste en tweede middel: vaststelling van het referentiekader
26.      Rekwirante betoogt in wezen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling van het referentiekader. Allereerst betwist zij de toetsingsmaatstaf die het Gerecht bij de vaststelling van het referentiekader heeft gehanteerd (zie de punten 31 e.v.). Hoe dan ook heeft het Gerecht volgens rekwirante blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 (zie de punten 46 e.v.), in het bijzonder door te oordelen dat artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 de Belgische belastingautoriteiten verplicht om, alvorens de winst ten gunste van de belastingplichtige te corrigeren, na te gaan of de winst ter hoogte van de voorgenomen correctie reeds is opgenomen in de winst van een andere vennootschap (zie de punten 56 e.v.).
1.      Vaststelling van het referentiekader als voorwaarde voor de toetsing van staatssteun
27.      Volgens vaste rechtspraak(16) van het Hof vereist de kwalificatie van een maatregel als „steunmaatregel van de staat” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU ten eerste dat het gaat om een maatregel van de staat of een maatregel die met staatsmiddelen is bekostigd. Ten tweede moet deze maatregel het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kunnen beïnvloeden. Ten derde moet de maatregel de begunstigde een selectief voordeel verschaffen. Ten vierde moet de maatregel de mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen.
28.      In casu is enkel het bestaan van een selectief voordeel problematisch. Volgens vaste rechtspraak(17) van het Hof moet voor belastingmaatregelen de selectiviteit in meerdere stappen worden vastgesteld. In een eerste stap moet de algemene of „normale” belastingregeling die in de betrokken lidstaat van toepassing is, als zogenoemd referentiekader worden vastgesteld. Op basis van deze algemene of „normale” belastingregeling moet in een tweede stap worden beoordeeld of de betrokken belastingmaatregel afwijkt van het algemene kader in die zin dat zij een onderscheid maakt tussen marktdeelnemers die zich, gelet op het met deze algemene regeling nagestreefde doel, in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden. Indien een afwijking van de „normale belastingheffing” is vastgesteld, moet in een laatste stap worden onderzocht of de afwijking gerechtvaardigd is.
2.      Vaststellingen van het Gerecht
29.      Het Gerecht volgt de redenering van de Commissie in het litigieuze besluit volgens welke de litigieuze belastingpraktijk een afwijking van het Belgische belastingrecht als referentiekader vormt.(18) Deze praktijk is in geen enkele bepaling van het WIB 92 voorzien en kan met name niet worden gebaseerd op artikel 185, § 2, onder b), WIB 92. Het Gerecht beklemtoont dat de Commissie niet artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 als zodanig, maar de (onrechtmatige) toepassing ervan, van de referentieregeling heeft uitgesloten.(19)
30.      De Belgische belastingautoriteiten hebben de bepaling systematisch contra legem toegepast door in het kader van de voorafgaande beslissingen de winst te verminderen.(20) Enerzijds is artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 volgens de bewoordingen ervan alleen van toepassing mits er grensoverschrijdende onderlinge relaties tussen twee verbonden vennootschappen bestaan en de aan te passen winst ook(21) is opgenomen in de winst van de andere vennootschap en de aldus opgenomen winst bestaat in winst die deze andere vennootschap zou hebben behaald onder zodanige voorwaarden als die welke tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen.(22) Anderzijds vindt de praktijk om een percentage van de winst als overwinst van de vennootschapsbelasting uit te sluiten, geen enkele grondslag in de tekst van de wet.(23)
3.      Vaststelling van het referentiekader door het Gerecht
31.      Om te bepalen of deze vaststellingen van het Gerecht al dan niet blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting, zal ik eerst het bezwaar van rekwirante onderzoeken dat het Gerecht de vaststelling van het referentiekader ten onrechte heeft bevestigd door voorbij te gaan aan de in België erkende uitleggingspraktijk van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 en zich veeleer te baseren op zijn eigen uitlegging. In dit verband zal ik uiteenzetten binnen welke grenzen de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie gebonden zijn aan de uitlegging van een nationale belastingbepaling door de lidstaat bij de vaststelling van het referentiekader (en dus ook bij de vraag of er sprake is van een afwijking daarvan)
(punten 32 e.v. en 37 e.v.).(24) Vervolgens zal ik onderzoeken of het Gerecht al dan niet blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van deze maatstaf en of het de litigieuze belastingpraktijk terecht niet als onderdeel van het referentiekader heeft aangemerkt (punten 46 e.v.).
a)      Beginsel: bindend karakter van de beoordeling van de lidstaat bij de vaststelling van het referentiekader
32.      Bij de vaststelling van het referentiekader zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie in beginsel gebonden aan de opzet en de uitlegging van het nationale belastingrecht door de lidstaat.(25) Deze binding aan het nationale stelsel dient in de eerste plaats ter bescherming van de fiscale autonomie van de lidstaten. Zij vormt ook de uitdrukking van het fiscale legaliteitsbeginsel, dat het Hof heeft erkend als een algemeen rechtsbeginsel van de Unierechtsorde.(26)
33.      Dienovereenkomstig gaat het Hof voor steunregelingen in de vorm van algemene belastingwetten terecht uit van een speelruimte van de lidstaten en, omgekeerd, van een beperkte toetsingsmaatstaf van de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie.(27) Het Hof benadrukt dat het de lidstaten bij de huidige stand van harmonisatie van het belastingrecht van de Unie vrijstaat om het belastingstelsel in te voeren dat zij het meest geschikt achten.(28) Deze speelruimte van de lidstaten betreft de vaststelling van de wezenlijke kenmerken van elke belasting en geldt met name ook voor de toepassing en vormgeving van het zakelijkheidsbeginsel voor transacties tussen verbonden ondernemingen.(29)
34.      In die zin moeten de arresten van het Hof in de zaken Amazon en Engie(30) worden begrepen. In de zaak Engie heeft het Hof verduidelijkt dat de Commissie bij de bepaling van het referentiekader in beginsel verplicht is de uitlegging van de relevante bepalingen van nationaal recht te aanvaarden die de betrokken lidstaat heeft gegeven, voor zover deze uitlegging verenigbaar is met de bewoordingen van deze bepalingen.(31) In de zaak Amazon heeft het Hof onder meer vastgesteld dat de Commissie de OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen onrechtmatig had toegepast zonder te hebben aangetoond dat deze richtlijnen – geheel of gedeeltelijk – uitdrukkelijk in het Luxemburgse recht waren overgenomen.(32)
35.      In het verlengde van deze rechtspraak heeft het Hof in de zaak Prezydent Miasta Mielca de fiscale autonomie van de lidstaten benadrukt. Zo kunnen de lidstaten bij de vaststelling van de wezenlijke kenmerken van een belasting naast een zuiver fiscaal doel ook andere doelstellingen nastreven die dan ook deel uitmaken van het relevante referentiekader.(33) Om die reden beschouwde het Hof een algemene vrijstelling van onroerendezaakbelasting voor terreinen die deel uitmaken van de spoorweginfrastructuur en ter beschikking van de spoorwegvervoerders worden gesteld, als onderdeel van het referentiekader.(34)
36.      In zoverre is het uitgangspunt van de grief van rekwirante juist: het referentiekader moet in beginsel worden bepaald op basis van de opzet en de uitlegging door de lidstaat.
b)      Uitzondering: kennelijk incoherente opzet of kennelijke toepassing van de wet contra legem
37.      De grenzen van deze speelruimte van de lidstaten bij de vaststelling van het referentiekader zijn echter overschreden, wanneer de belastingwet kennelijk incoherent is (punt 41) of wanneer de nationale autoriteiten de belastingwet duidelijk contra legem (en dus incoherent) toepassen (punten 42 e.v.). De toe te passen toetsingsmaatstaf is in dit verband beperkt tot louter een plausibiliteitscontrole (punten 38 e.v.).
1)      Maatstaf: plausibiliteitscontrole
38.      De Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie beperken zich tot een plausibiliteitscontrole wanneer zij onderzoeken of de nationale belastingwetten incoherent zijn opgezet dan wel of de nationale belastingwetten contra legem worden toegepast.(35)
39.      Deze beperking tot een plausibiliteitscontrole verhindert ten eerste dat de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie zich moeten buigen over de gedetailleerde uitlegging van 27 verschillende belastingregelingen waardoor zij reeds puur kwantitatief gezien „overbelast” zouden kunnen raken.(36) Ten tweede voorkomt deze beperking dat de Commissie de facto de hoogste belastingautoriteit wordt en dat de Unierechters door de toetsing van de besluiten van de Commissie de hoogste belastingrechters worden. In het geval van een toetsing die beperkt is tot de plausibiliteit, vormt immers niet elke eenvoudige fout in een belastingaanslag een afwijking van het referentiekader. Bijgevolg zijn de Commissie en de Unierechter evenmin verplicht om de rechtmatigheid ervan te onderzoeken.(37)
40.      Op het niveau van de Unie hoeft dus enkel te worden onderzocht of de opzet van de nationale belastingwetgeving kennelijk incoherent is dan wel of de toepassing ervan door de nationale autoriteiten kennelijk contra legem is. Dit is het geval wanneer de opzet en de toepassing niet aannemelijk kunnen worden gemaakt voor een derde, zoals de Commissie of de Unierechters.(38)
2)      Kennelijk incoherente opzet
41.      De grenzen van de speelruimte van de lidstaten bij de opzet van hun belastingstelsel zijn immers overschreden, wanneer de lidstaten misbruik maken van hun belastingrecht om specifieke ondernemingen „in weerwil van de staatssteunregels” toch voordelen te verschaffen.(39) Bij een kennelijk inconsistente uitvoering van de belastingwet kan ervan worden uitgegaan dat er sprake is van een dergelijk misbruik van de fiscale autonomie.(40) Zo heeft het Hof in zijn recente rechtspraak geoordeeld dat een algemene beslissing waarbij een fiscale last wordt opgelegd, onverenigbaar is met het Unierecht inzake staatssteun indien deze is opgezet volgens kennelijk discriminerende parameters die bedoeld zijn om laatstgenoemd recht te omzeilen.(41) Algemene differentiaties in de nationale belastingwetgeving maken dus geen deel uit van het referentiekader wanneer zij binnen het referentiekader, dat wil zeggen de nationale belastingwetgeving, niet op een rationele grondslag berusten.(42)
3)      Kennelijke toepassing van de wet contra legem
42.      De grenzen van de speelruimte van de lidstaten bij de vaststelling van het referentiekader zijn echter ook overschreden, wanneer de toepassing van het nationale belastingrecht kennelijk in strijd is met de bewoordingen van de belastingbepaling. Wanneer de nationale autoriteiten een belastingbepaling kennelijk in strijd met de bewoordingen ervan toepassen, zijn de Commissie en de rechterlijke instanties van de Unie bij de vaststelling van het referentiekader dus niet gebonden aan deze praktijk.
43.      In dat geval handelen de nationale autoriteiten namelijk in strijd met het „normale” nationale belastingrecht dat door de nationale wetgever in het kader van zijn fiscale autonomie is vastgesteld. Uit het fiscale legaliteitsbeginsel(43) volgt ook dat de fiscale autonomie van de lidstaten in de eerste plaats wordt uitgeoefend door de nationale wetgever. Dit heeft tot gevolg dat de nationale wetgeving het belangrijkste referentiepunt is voor de vaststelling van het referentiekader. In beginsel is de toepassing door de nationale autoriteiten in dit verband bepalend. Indien er echter sprake is van een duidelijke tegenstrijdigheid tussen de bewoordingen van de wet en de toepassing ervan, blijven de bewoordingen van de wet bepalend voor de vaststelling van het referentiekader.
44.      Zo heeft het Hof in zijn recente rechtspraak verklaard dat de Commissie bij de vaststelling van het referentiekader in beginsel verplicht is de uitlegging van de relevante bepalingen van nationaal recht door de betrokken lidstaat te aanvaarden, „voor zover deze uitlegging verenigbaar is met de bewoordingen van deze bepalingen”.(44)
45.      Uit de fiscale autonomie vloeit dus ten eerste voort dat de bewoordingen van de wet het referentiepunt vormen voor de toetsing van het referentiekader. Ten tweede is de toetsing van een afwijking van de bewoordingen van de wet beperkt tot een plausibiliteitscontrole.(45)
c)      Toepassing van de toetsingsmaatstaf
46.      Als deze maatstaf wordt toegepast, heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de bevestiging van het door de Commissie vastgestelde referentiekader door niet artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 maar de kennelijk onwettige toepassing ervan te beschouwen als een afwijking van het referentiekader, namelijk het Belgische vennootschapsbelastingrecht.
1)      Kennelijke incoherentie van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92?
47.      Artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 is niet kennelijk incoherent. Integendeel, het past op coherente wijze in het Belgische belastingstelsel, aangezien het tot doel heeft om een passende belastingheffing in het betreffende land te waarborgen. Tegelijkertijd kan hiermee economische dubbele belasting worden vermeden bij de aanpassing van niet-zakelijke voorwaarden die van invloed zijn geweest op de winst (het belangrijkste toepassingsgebied zal de correctie van verrekenprijzen(46) zijn) binnen een multinationale groep.
48.      Volgens de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder a) en b), WIB 92 kan de bevoegde autoriteit bijvoorbeeld de prijzen van grensoverschrijdende transacties tussen twee vennootschappen van een multinationale groep fiscaal aanpassen overeenkomstig het zakelijkheidsbeginsel. Dat wil zeggen dat voor de prestatie tussen twee verbonden vennootschappen fiscaal een prijs wordt gehanteerd die onafhankelijke ondernemingen met elkaar zouden zijn overeengekomen. Op grond van artikel 185, § 2, onder a), WIB 92 kan de op basis van deze (hypothetische) prijs bepaalde winst voor belastingdoeleinden aan de „juiste” vennootschap worden toegerekend. Omgekeerd maakt artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 het mogelijk om de winst uit de grensoverschrijdende transactie te verlagen (door de prijs aan te passen volgens zakelijke voorwaarden) indien deze ook in de winst van de andere onderneming is opgenomen. Op die manier kan een economische dubbele belasting van dezelfde winst door twee belastingautoriteiten worden voorkomen doordat per saldo rekening wordt gehouden met de in de andere staat aangepaste verrekenprijs.
2)      Kennelijk onwettige toepassing van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 door de litigieuze belastingpraktijk
49.      De Belgische autoriteiten zijn daarentegen van mening dat de zin van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 erin bestaat te waarborgen dat een Belgische vennootschap die tot een multinationale groep behoort, enkel wordt belast over de winst die ook een standalone-vennootschap zou hebben behaald. Hogere winst dan winst op grond van deze maatstaf vloeit voort uit synergie-effecten, schaalvoordelen of andere voordelen wegens het behoren van de entiteit tot een multinationale groep. Deze voordelen bestaan niet voor een vergelijkbare standalone-vennootschap en moeten dus worden vrijgesteld van belasting, aldus de autoriteiten.(47) Daarom werd op verzoek van de belastingplichtigen alleen de (hypothetische) winst van een vergelijkbare standalone-vennootschap belast.
50.      Deze opvatting en de daaruit voortvloeiende litigieuze belastingpraktijk zijn kennelijk niet verenigbaar met de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 en maken dus geen deel uit van het referentiekader.
51.      Artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 veronderstelt dat tussen de twee vennootschappen zodanige voorwaarden zouden zijn overeengekomen als tussen onafhankelijke vennootschappen zouden zijn overeengekomen. Bovendien is deze bepaling, zoals blijkt uit de inleidende zin van artikel 185, § 2, WIB 92, alleen van toepassing op „grensoverschrijdende onderlinge relaties” van verbonden vennootschappen.
52.      Daarentegen speelt het criterium van een concrete grensoverschrijdende handelsrelatie en eventuele in dat verband overeengekomen voorwaarden geen rol in de litigieuze belastingpraktijk. De winstvermindering werd toegekend los van grensoverschrijdende zakelijke relaties. Zij betrof bijvoorbeeld niet de toepassing van het zakelijkheidsbeginsel op verrekenprijzen, maar de vermindering van de totale winst van de Belgische vennootschap tot een hypothetische winst. Het staat zelfs niet vast in hoeverre rekwirante in de betrokken periode prijzen is overeengekomen voor prestaties binnen de groep (leveringen en diensten) die voortvloeien uit grensoverschrijdende relaties.
53.      Deze toepassing van de bepaling, die voorbijgaat aan de bewoordingen ervan, kan niet op plausibele wijze worden verklaard. Uit die bepaling kan immers net zo gemakkelijk worden afgeleid dat er sprake moet zijn van een concrete grensoverschrijdende handelsrelatie en van overeenstemming over de voorwaarden tussen twee vennootschappen als dat deze voorwaarden bij de litigieuze belastingpraktijk niet worden gesteld.
54.      Bijgevolg kan ook het bezwaar van rekwirante dat het Gerecht niet heeft onderzocht of de litigieuze belastingpraktijk kennelijk afweek van het referentiekader, niet slagen. Weliswaar heeft het Gerecht het kennelijke karakter niet uitdrukkelijk vermeld, maar heeft het de hier voorgestelde maatstaf toegepast door vast te stellen dat de litigieuze belastingpraktijk afwijkt van de bewoordingen van de wet.
d)      Voorlopige conclusie
55.      De litigieuze belastingpraktijk kan kennelijk niet op de bepalingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 worden gebaseerd. Hieruit volgt dat het Gerecht terecht de uitlegging van de Commissie heeft bevestigd volgens welke deze praktijk geen deel uitmaakt van het referentiekader, maar daarvan afwijkt.
4.      Verplichting van de Belgische belastingautoriteiten om na te gaan of de ten gunste van de belastingplichtige gecorrigeerde winst reeds in de winst van een andere vennootschap is opgenomen
56.      Bijgevolg hoeft niet te worden ingegaan op het bezwaar van rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling van het referentiekader door te oordelen dat artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 de Belgische belastingautoriteiten verplicht na te gaan of de ten gunste van de belastingplichtige gecorrigeerde winst reeds in de winst van een andere vennootschap is opgenomen. Zelfs als het Gerecht ten onrechte van een dergelijke voorwaarde was uitgegaan, is het tweede middel immers ongegrond. Volledigheidshalve zij opgemerkt dat het betoog van rekwirante op een misverstand berust.
57.      Rekwirante verwijst naar de vaststelling van het Gerecht dat een winstcorrectie ten gunste van de belastingplichtige op grond van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 alleen mogelijk is indien de te corrigeren winst reeds is opgenomen in de winst van een andere vennootschap. Zij baseert zich in het bijzonder op het gebruik van het woord „reeds”, waaruit zij concludeert dat het Gerecht van oordeel is dat de Belgische belastingautoriteiten een voorafgaande toetsingsplicht hebben.
58.      Het Gerecht heeft echter niet geoordeeld dat een dergelijke toetsingsplicht bestaat. Voor zover de redenering is gebaseerd op het gebruik van het woord „reeds”, gaat het hier om een vertaalfout. Zoals blijkt uit de Franse versie („également”) van het arrest en de verdere uiteenzettingen van het Gerecht, bedoelt het Gerecht het woord „ook”. Het ging er dus enkel van uit dat de winst ter hoogte van de voorgenomen correctie ook in de winst van een andere vennootschap van de groep moet zijn opgenomen.(48) Het Gerecht verwijst aldus naar het feit dat artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 vereist dat sprake is van een concrete zakelijke relatie met een andere onderneming (van dezelfde ondernemingsgroep) (zie daartoe punt 51).
59.      Bijgevolg zijn ook de argumenten van rekwirante betreffende een eventuele latere toetsing en aanpassing door de Belgische belastingautoriteiten niet ter zake dienend. Het is niet duidelijk en ook niet aangevoerd in hoeverre een latere aanpassing van de winst – zoals door de Commissie in het bestreden besluit is uiteengezet en door rekwirante niet is betwist – leidt tot een belastingpraktijk die in overeenstemming is met de bewoordingen van artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 of het Belgische vennootschapsbelastingrecht in het algemeen. Een dergelijke latere aanpassing is namelijk gebaseerd op het percentage dat wordt bepaald op basis van een vergelijking tussen de geschatte winst van de vennootschap van de groep en de geschatte winst van een standalone-vennootschap. Zelfs na een dergelijke aanpassing blijft er dus sprake van een belastingvermindering die duidelijk niet op artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 kan worden gebaseerd.
5.      Conclusie van het onderzoek van de eerste twee middelen in hogere voorziening
60.      Bijgevolg heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de Commissie – op grond van de kennelijke uitlegging contra legem – terecht heeft geoordeeld dat de litigieuze belastingpraktijk geen deel uitmaakte van het referentiekader voor de Belgische vennootschapsbelasting. De eerste twee middelen van rekwirante zijn dus ongegrond.
B.      Derde middel: kwalificatie als selectieve maatregel
61.      Met haar derde middel komt rekwirante op tegen de vaststelling van het Gerecht dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de litigieuze belastingpraktijk selectief was.
62.      Dit bezwaar betreft de vraag, die in een tweede stap moet worden onderzocht, of de betrokken belastingmaatregel afwijkt van de algemene regeling, voor zover deze differentiaties invoert tussen marktdeelnemers die zich, gelet op het doel van de algemene regeling, in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevinden (zie dienaangaande reeds punt 28).
63.      Volgens rekwirante volgt uit geen van de drie door de Commissie aangevoerde en door het Gerecht bevestigde redenen dat sprake is van een dergelijke ongelijke behandeling van vergelijkbare ondernemingen door de litigieuze belastingpraktijk. Aangezien om elk van de drie redenen afzonderlijk een ongelijke behandeling kan worden vermoed, is het middel van rekwirante alleen gegrond als alle redenen onjuist blijken te zijn. Indien daarentegen een van die redenen gegrond blijkt te zijn, moet het derde middel worden afgewezen.
1.      Benadeling van standalone-vennootschappen en ondernemingen die tot een zuiver nationale groep van ondernemingen behoren
64.      Volgens de vaststellingen van het Gerecht leidt de belastingregeling voor overwinst tot een selectief nadeel voor ondernemingen die geen deel uitmaken van een multinationale groep.(49) Het Belgische vennootschapsbelastingstelsel strekt ertoe belasting te heffen over alle winsten van belastingplichtige ondernemingen, ongeacht of zij standalone zijn of deel uitmaken van een multinationale groep.(50) In die zin heeft artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 ten doel te zorgen voor een gelijke belastingheffing voor verbonden en niet-verbonden ondernemingen.(51)
65.      De litigieuze belastingpraktijk verleende de begunstigden daarentegen een belastingvermindering doordat zij een gedeelte van hun winst konden aftrekken van hun belastinggrondslag, zonder dat deze aldus vrijgestelde winst was opgenomen in de winst van een andere tot de groep behorende vennootschap.(52) Derhalve zouden ondernemingen die geïntegreerd waren in een multinationale groep, anders worden behandeld dan ondernemingen waarvan de daadwerkelijk geboekte winst in haar geheel zou zijn belast overeenkomstig de normale Belgische regels inzake de vennootschapsbelasting.(53)
66.      Rekwirante betoogt dat ondernemingen die deel uitmaken van een multinationale groep, niet in een situatie verkeren die vergelijkbaar is met die van ondernemingen die niet tot een groep of die tot een uitsluitend nationale groep behoren.
67.      Derhalve moet worden onderzocht of ondernemingen van een multinationale groep zich, gelet op de met het referentiekader nagestreefde doelstelling (uniforme winstbelasting op basis van de concrete financiële draagkracht), in een feitelijke en juridische situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van standalone-vennootschappen en ondernemingen binnen nationale ondernemingsgroepen.
68.      Rekwirante wijst er terecht op dat artikel 185, § 2, onder b), WIB 92 uitsluitend van toepassing is op ondernemingen die deel uitmaken van multinationale ondernemingsgroepen. Zoals het Gerecht eveneens terecht opmerkt, zorgt de bepaling daarmee voor een uniforme winstbelasting. Multinationale groepen staan namelijk, anders dan ondernemingen die louter binnenlandse activiteiten uitoefenen, bloot aan het risico van dubbele belasting als gevolg van de aanpassing van de verrekenprijzen.
69.      De litigieuze belastingpraktijk houdt echter juist geen verband met het risico van een dergelijke dubbele belasting, aangezien zij geen grensoverschrijdende transactie veronderstelt. Integendeel, de litigieuze belastingpraktijk is zodanig opgezet dat zij de begunstigden de keuze laat om over te stappen van een belasting over de concreet behaalde winst (die de werkelijke draagkracht weerspiegelt) naar een belasting op basis van de hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap. Hieruit volgt dat belastingplichtigen die deel uitmaken van een multinationale groep de keuze hebben om over een bepaald deel van hun daadwerkelijk behaalde winst geen vennootschapsbelasting te betalen. Deze keuze wordt niet toegekend aan een standalone-vennootschap.
70.      Bijgevolg kan het risico van dubbele belasting in het licht van de doelstelling om de winsten van ondernemingen te belasten op basis van de draagkracht, geen reden vormen voor het uit de litigieuze belastingpraktijk voortvloeiende verschil in behandeling. In dit verband bevinden ondernemingen van multinationale groepen zich immers in een feitelijke en juridische situatie die vergelijkbaar is met die van standalone-vennootschappen en ondernemingen binnen nationale groepen. Het doel van een uniforme winstbelasting wordt juist niet bereikt wanneer multinationale ondernemingen hun winst slechts tot een hypothetische gemiddelde winst moeten belasten, terwijl alle andere belastingplichtigen hun daadwerkelijke winst volledig moeten belasten.
71.      Aangezien de belastingverlaging niet op dezelfde wijze openstaat voor alle belastingplichtigen maar alleen voor Belgische ondernemingen van multinationale groepen, heeft het Gerecht geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de litigieuze belastingpraktijk ondernemingen verschillend behandelt die zich, gelet op de met de algemene regeling nagestreefde doelstelling van uniforme winstbelasting op basis van de draagkracht, in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden.
72.      Hieruit volgt dat het derde middel van de hogere voorziening reeds om deze reden niet slaagt. De Commissie en het Gerecht hebben geen blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat sprake is van een verschil in behandeling.
2.      Benadeling van ondernemingen die in België geen investeringen enzovoort doen
73.      De vraag of de andere door de Commissie aangevoerde differentiaties, die volgens het Gerecht geen blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting(54), ook leiden tot een verschil in behandeling van marktdeelnemers die zich in een vergelijkbare feitelijke en juridische situatie bevinden, kan in casu buiten beschouwing worden gelaten.(55) Zoals ik zojuist heb aangetoond, bestaat er immers reeds een verschil in behandeling van ondernemingen van multinationale groepen enerzijds en standalone-vennootschappen en ondernemingen die tot een zuiver nationale ondernemingsgroep behoren anderzijds (zie hierboven de punten 67 e.v.).
3.      Conclusie van het onderzoek van het derde middel in hogere voorziening
74.      Aangezien het Gerecht het bezwaar tegen de kwalificatie van de litigieuze belastingpraktijk als selectieve maatregel terecht heeft afgewezen, is ook het derde middel in hogere voorziening ongegrond.
C.      Conclusie van het onderzoek van de middelen in hogere voorziening
75.      Aangezien de drie middelen ongegrond zijn, moet de hogere voorziening worden afgewezen.
VI.    Kosten
76.      Volgens artikel 184, lid 2, van zijn Reglement voor de procesvoering beslist het Hof over de kosten wanneer de hogere voorziening gegrond is en het de zaak zelf afdoet. Volgens artikel 138, lid 1, van dit Reglement, dat op grond van artikel 184, lid 1, ervan van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, moet de in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten, voor zover dit is gevorderd.
77.      Aangezien rekwirante op alle punten in het ongelijk is gesteld, dient zij overeenkomstig de vordering van de Commissie te worden verwezen in haar eigen kosten en in die van de Commissie.
VII. Conclusie
78.      Gelet op het voorgaande geef ik het Hof in overweging in zaak C‑736/23 P te beslissen als volgt:
„1)      De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)      Rekwirante wordt verwezen in de kosten van de procedure in hogere voorziening.”
1      Oorspronkelijke taal: Duits.
2      Arrest van 20 september 2023, ZF CV Systems Europe/Commissie
(T‑637/16, EU:T:2023:564).
3      Dit betreft de procedures in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P, C‑737/23 P–C‑742/23 P, C‑752/23 P, C‑754/23 P, C‑755/23 P en C‑756/23 P,
alsook
C‑757/23 P en C‑758/23 P. De overwegingen in de onderhavige conclusie komen in wezen overeen met de overwegingen in mijn conclusie in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P.
4      Besluit (EU) 2016/1699 van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd
(PB 2016, L 260, blz. 61).
5      Verrekenprijzen zijn de prijzen waartegen een onderneming materiële of immateriële activa levert aan verbonden ondernemingen of diensten verleent aan verbonden ondernemingen, zie OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen voor multinationale ondernemingen en belastingdiensten, 2022, blz. 15 en 16.
6      Belgisch Staatsblad van 9 juli 2004.
7      Punten 51, 52 en 55 van het bestreden arrest en overweging 34 van het litigieuze besluit.
8      Punten 53 en 55 van het bestreden arrest, waarin wordt verwezen naar overweging 38 van het litigieuze besluit.
9      Punten 56 en 57 van het bestreden arrest, waarin wordt verwezen naar de overwegingen 39‑42 van het litigieuze besluit en naar de verklaring van de minister van Financiën van 30 november 2023, overgelegd als bijlage A-3.
10      Zie wat dit betreft punt 58 van het bestreden arrest.
11      Er werd inderdaad een percentage vastgesteld op basis van een vergelijking tussen een geschatte hypothetische gemiddelde winst van een standalone-vennootschap en een geschatte werkelijke winst van de belastingplichtige. Dit percentage werd in de daaropvolgende vijf jaar in mindering gebracht op de werkelijke winst van de belastingplichtige.
12      Zie wat dit betreft de punten 12 en 13 van het bestreden arrest.
13      Arrest van 14 februari 2019, België en Magnetrol International/Commissie (T‑131/16 en T‑263/16, EU:T:2019:91).
14      Arrest van 16 september 2021, Commissie/België en Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741).
15      Arrest van 16 september 2021, Commissie/België en Magnetrol International (C‑337/19 P, EU:C:2021:741, punten 156‑158,
169 en 170).
16      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 36) ; 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 105), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punt 27).
17      Zie wat dit betreft de arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 44); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 107), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punten 31 en 32).
18      Punten 46 e.v., met name punt 60 van het bestreden arrest.
19      Punt 47 van het bestreden arrest.
20      Punt 59 van het bestreden arrest.
21      Weliswaar staat er in de Engelse taalversie van het arrest „already included” en niet „also included”, maar uit de uiteenzettingen van het Gerecht en een vergelijking met de Franse taalversie („également repris”) blijkt dat er hier sprake is van een vertaalfout.
22      Punt 54 van het bestreden arrest.
23      Punt 58 van het bestreden arrest.
24      Zie reeds mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punten 91 e.v.), Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:383, punten 86 e.v.) en Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2019:567, punten 147 e.v.).
25      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 27).
26      Arresten van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 119), en 8 mei 2019, Związek Gmin Zagłębia Miedziowego (C‑566/17, EU:C:2019:390, punt 39); zie ook mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:383, punt 99).
27      Zie arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 56); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punten 115 e.v.), en 8 november 2022, Fiat Chrysler Finance Europe/Commissie (C‑885/19 P en C‑898/19 P, EU:C:2022:859, punten 95 e.v.).
28      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 48); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 112), en 16 maart 2021, Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punt 37). Zie in die zin ook met betrekking tot de fundamentele vrijheden de arresten van 3 maart 2020, Vodafone Magyarország (C‑75/18, EU:C:2020:139, punt 49), en 3 maart 2020, Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2020:140, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
29      Arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 42), en 8 november 2022, Fiat Chrysler Finance Europe/Commissie (C‑885/19 P en C‑898/19 P, EU:C:2022:859, punten 95 e.v.).
30      Arresten van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985), en 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948).
31      Arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 120).
32      Arrest van 14 december 2023, Commissie/Amazon.com e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:985, punt 56).
33      Arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23 EU:C:2025:285, punt 51).
34      Arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 80).
35      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 101).
36      Zie mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punten 98 e.v.) en Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punten 94 en 95).
37      Zie mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 96).
38      Zie reeds mijn conclusies in de zaken Commissie/Luxemburg e.a. (C‑457/21 P, EU:C:2023:466, punt 94) en Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 92).
39      Arrest van 15 november 2011, Commissie en Spanje/Government of Gibraltar en Verenigd Koninkrijk (C‑106/09 P en C‑107/09 P, EU:C:2011:732, punten 96‑107).
40      Zie reeds mijn conclusie in de zaak Luxemburg/Commissie en Engie Global LNG Holding e.a./Commissie (C‑454/21 P en C‑451/21 P, EU:C:2023:383, punt 91).
41      Arresten van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 53); 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 114), en 16 maart 2021, Commissie/Hongarije (C‑596/19 P, EU:C:2021:202, punten 48 en 49) en Commissie/Polen (C‑562/19 P, EU:C:2021:201, punten 42 en 43).
42      Zie mijn conclusies in de zaken Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 34) en Tesco-Global Áruházak (C‑323/18, EU:C:2019:567, punt 151).
43      Arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 119).
Dit beginsel vereist dat alle wezenlijke elementen die de materiële aspecten van de belasting bepalen, door de nationale wetgever worden geregeld.
44      Arrest van 5 december 2023, Luxemburg e.a./Commissie (C‑451/21 P en C‑454/21 P, EU:C:2023:948, punt 120).
45      Indien de instellingen van de Unie op basis van een dergelijke controle tot de slotsom komen dat de nationale autoriteiten het nationale belastingrecht kennelijk in strijd met de wet toepassen, maakt een daarop gebaseerde belastingpraktijk geen deel uit van het referentiekader, maar wijkt zij daarvan af. De vraag of zij ook een selectief voordeel vormt, moet worden bepaald aan de hand van de tweede en de derde stap van de in punt 28 vermelde driestappentoets. Zie arrest van 29 april 2025, Prezydent Miasta Mielca (C‑453/23, EU:C:2025:285, punt 60), alsmede mijn conclusie in deze zaak (C‑453/23, EU:C:2024:898, punt 28).
46      Verrekenprijzen zijn de prijzen waartegen een onderneming materiële of immateriële activa levert aan verbonden ondernemingen of diensten verleent aan verbonden ondernemingen, zie OESO-richtlijnen inzake verrekenprijzen voor multinationale ondernemingen en belastingdiensten, 2022, blz. 15 en 16.
47      Weergave van het Belgische standpunt in overweging 14 van het litigieuze besluit.
48      Zie met name de punten 54 en 55 van het bestreden arrest.
Het Gerecht heeft dus ook niet gesteld dat de in België vrijgestelde „overwinst” ook in de andere staat werd belast.
49      Punten 110 e.v. van het bestreden arrest.
50      Punt 112 van het bestreden arrest.
51      Punt 113 van het bestreden arrest.
52      Punt 114 van het bestreden arrest.
53      Punt 118 van het bestreden arrest.
54      Punten 119 e.v. en 134 e.v. van het bestreden arrest.
55      Zie de verdere uiteenzettingen in mijn conclusie in de zaken C‑734/23 P en C‑735/23 P, punten 87 e.v.