62010CJ0585_PL
Strony
Motywy wyroku
Sentencja
Strony
W sprawie C‑585/10
mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 grudnia 2010 r., w postępowaniu
Niels Møller
przeciwko
Haderslev Kommune,
TRYBUNAŁ (ósma izba),
w składzie: K. Schiemann, pełniący obowiązki prezesa ósmej izby, C. Toader i E. Jarašiūnas (sprawozdawca), sędziowie,
rzecznik generalny: P. Mengozzi,
sekretarz: C. Strömholm, administrator,
uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 października 2011 r.,
rozważywszy uwagi przedstawione:
– w imieniu N. Møllera przez G. Lunda, advokat,
– w imieniu Haderslev Kommune przez E. Grama, advokat,
– w imieniu rządu duńskiego przez C. Vanga, działającego w charakterze pełnomocnika,
– w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz D. Hadrouška, działających w charakterze pełnomocników,
– w imieniu Irlandii przez D. O’Hagana, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez B. Doherty’ego, barrister,
– w imieniu Komisji Europejskiej przez A. Alcover San Pedro, S. Petrovą i U. Nielsena, działających w charakterze pełnomocników,
podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
wydaje następujący
Wyrok
Motywy wyroku
1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. (Dz.U. L 33, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 96/61”).
2. Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy N. Møllerem a Haderslev Kommune (gminą Haderslev, zwaną dalej „Kommune”) dotyczącego skierowanego przez tę gminę do N. Møllera nakazu zmniejszenia liczby miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie rolnym do maksymalnie 750.
Ramy prawne
Prawo Unii
3. Artykuł 1 dyrektywy Rady 91/630/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony świń (Dz.U. L 340, s 33), zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/88/WE z dnia 23 października 2001 r. (Dz.U. L 316, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 91/630”), stanowił:
„Niniejsza dyrektywa dotyczy minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu chowu i tuczu”.
4. Zgodnie z art. 2 tej dyrektywy:
„Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:
1) »świnia« oznacza zwierzę z gatunku świń, niezależnie od wieku, trzymane w celu hodowania do reprodukcji lub tuczu;
[...]
3) »loszka« oznacza samicę świni po osiągnięciu dojrzałości płciowej, a przed oproszeniem się;
4) »locha« oznacza samicę świni po pierwszym oproszeniu się;
[...]”.
5. Motywy 8 i 27 dyrektywy 96/61 mają następujące brzmienie:
(8) Celem zintegrowanego podejścia jest zapobieganie emisjom do powietrza, środowiska wodnego i gleby, gdziekolwiek mają one miejsce, z uwzględnieniem gospodarki odpadami, oraz, jeżeli jest to niemożliwe, minimalizację emisji w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.
[...]
(27) Niniejsza dyrektywa dotyczy instalacji o znacznym potencjale zanieczyszczeń, a przez to zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym; [...]”.
6. Cel i zakres stosowania tej dyrektywy określono w jej art. 1 następująco:
„Celem niniejszej dyrektywy jest osiągnięcie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego i ich kontroli, powodowany[m] przez rodzaje działalności wymienione w załączniku I. Określa ona środki mające na celu zapobieganie oraz, w przypadku braku takiej możliwości, zmniejszenie emisji do powietrza, środowiska wodnego i gleby, na skutek wspomnianych powyżej działań, łącznie ze środkami dotyczącymi odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, bez uszczerbku dla przepisów dyrektywy [Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5)] i innych odpowiednich przepisów wspólnotowych”.
7. Artykuł 2 dyrektywy 96/61 brzmi następująco:
„Do celów niniejszej dyrektywy:
[...]
3) »instalacja« oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzona jest jedna lub większa ilość działalności wymienionych w załączniku I, oraz wszystkie inne bezpośrednio związane działania, które mają techniczny związek z działalnością prowadzoną w tym miejscu i które mogłyby mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie;
4) »istniejąca instalacja« oznacza instalację działającą lub zatwierdzoną zgodnie z ustawodawstwem istniejącym przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy, albo uznaną przez właściwe władze za instalację objętą pełnym wnioskiem o udzielenie pozwolenia, z zastrzeżeniem, że instalacja taka zostanie uruchomiona nie później niż w ciągu roku od wejścia życie niniejszej dyrektywy;
[...]
9) »pozwolenie« oznacza część lub całość decyzji na piśmie (lub kilku takich decyzji), udzielającej pozwolenia na eksploatację całej instalacji lub jej części, z zastrzeżeniem niektórych warunków gwarantujących, że instalacja spełnia wymogi niniejszej dyrektywy. [...]
[...]”.
8. Artykuł 5 dyrektywy 96/61, dotyczący wymogów związanych z udzielaniem pozwoleń dla istniejących instalacji, stanowi w ust. 1:
„Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, że właściwe władze dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 tiret pierwsze i drugie i art. 15 ust. 2, nie później niż osiem lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy, bez uszczerbku dla szczególnego ustawodawstwa wspólnotowego”.
9. Artykuł 9 tej dyrektywy, dotyczący warunków pozwolenia, stanowi w ust. 1 i 3:
„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby pozwolenie obejmowało wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymogów art. 3 i 10 dotyczących udzielania pozwoleń w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, poprzez ochronę powietrza, środowiska wodnego i gleby.
[...]
3. Pozwolenie obejmuje dopuszczalne wartości emisji dla substancji zanieczyszczających środowisko, w szczególności tych wymienionych w załączniku III, jakie mogą być emitowane z danej instalacji w znacznych ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału w zakresie przenoszenia zanieczyszczeń z jednego środowiska do innego (środowisko wodne, powietrze i gleba). W razie potrzeby pozwolenie zawiera właściwe wymogi, zapewniające ochronę gleby i wód gruntowych, oraz środki dotyczące gospodarki odpadami wytwarzanymi przez instalację. W stosownych przypadkach dopuszczalne wartości mogą zostać uzupełnione lub zastąpione równoważnymi parametrami lub środkami technicznymi.
W przypadku instalacji wymienionych w podpozycji [pkt] 6.6 załącznika I dopuszczalne wartości emisji, ustanowione zgodnie z niniejszym ustępem, uwzględniają praktyczne czynniki, właściwe dla tych kategorii instalacji.
[...]”.
10. Zgodnie z pkt 6.6 załącznika I do dyrektywy 96/61 do objętych tą dyrektywą kategorii działalności należą:
„Instalacje do intensywnej hodowli drobiu i świń wyposażone w więcej niż:
[...]
b) 2000 miejsc dla tuczników (powyżej 30 kg) lub
c) 750 miejsc dla macior”.
11. W pkt 2 wstępu tego załącznika I wyjaśniono, że wartości progowe w nim wymienione zasadniczo odnoszą się do możliwości produkcyjnych lub wydajności produkcji.
Prawo krajowe
12. Paragraf 41 ust. 1 i 2 lov om miljøbeskyttelse (duńskiej ustawy o ochronie środowiska), ogłoszonej lovbekendtgørelse (wersją skonsolidowaną) nr 1757 z dnia 22 grudnia 2006 r., stanowi:
„1. Jeśli znajdujące się na wykazie przedsiębiorstwo podlegające wymogowi uzyskania zatwierdzenia powoduje znaczne zanieczyszczenie, organ sprawujący nadzór wydaje nakaz zmniejszenia ilości zanieczyszczeń, określający szczególne warunki jego wykonania. Organ sprawujący nadzór może skierować taki nakaz także wtedy, gdy należy uznać, że działalność znajdującego się na wykazie przedsiębiorstwa podlegającego wymogowi uzyskania zatwierdzenia może pociągnąć za sobą oczywiste zagrożenie znacznym zanieczyszczeniem.
2. Jeśli ilość zanieczyszczeń nie może zostać ograniczona, organ sprawujący nadzór może ustanowić zakaz dalszego prowadzenia działalności przez gospodarstwo i ewentualnie nakazać jego zamknięcie”.
13. Godkendelsesbekendtgørelse (rozporządzenie w sprawie uzyskania zatwierdzenia) nr 1640 z dnia 13 grudnia 2006 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym, stanowi w § 1 ust. 6:
„Gospodarstwo hodowlane wchodzące w zakres stosowania pkt I 101 wykazu w załączniku 1 uznać należy za znajdujące się na wykazie przedsiębiorstwo podlegające wymogowi uzyskania zatwierdzenia aż do momentu, gdy to gospodarstwo ulegnie zmianom lub rozwinie swą działalność [...]”.
14. Punkt I.101 załącznika I do tego rozporządzenia stanowi:
„Instalacje hodowlane dla ponad:
a) 250 jednostek żywego inwentarza lub 270 jednostek żywego inwentarza, jeśli co najmniej 90% tych jednostek stanowią maciory wraz ze swymi prosiętami do 30 kg, lub 750 stanowisk dla macior”.
Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
15. Kommune przeprowadziła w dniu 8 listopada 2007 r. kontrolę środowiskową gospodarstwa N. Møllera. W czasie tej kontroli stwierdzono, że gospodarstwo ma żywy inwentarz składający się z 875 macior w wieku poniżej jednego roku. W dniu 26 listopada 2007 r. Kommune wezwała N. Møllera do zmniejszenia liczby miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie do maksymalnie 750, gdyż nie posiadał on pozwolenia na prowadzenie instalacji wyposażonej w ponad 750 miejsc. W dniu 20 grudnia 2007 r. Kommune nakazała N. Møllerowi przeprowadzenie tego zmniejszenia do dnia 15 czerwca 2008 r. Niels Møller zakwestionował tę decyzję przed sądem krajowym.
16. W skardze wniesionej do sądu N. Møller podnosi, że należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy miejscami dla loszek a miejscami dla macior. Uważa on, że termin „maciora” oznacza dorosłe samice świni po oproszeniu, podczas gdy termin „loszka” oznacza dorosłą samicę świni, która została po raz pierwszy pokryta, lecz jeszcze się nie oprosiła. Z tego względu N. Møller twierdzi, że Kommune błędnie włączyła znajdującą się w gospodarstwie liczbę miejsc dla loszek do liczby miejsc dla macior. W związku z tym zakwestionowany nakaz jest nieważny, gdyż liczba miejsc dla macior w należącym do niego gospodarstwie nie przekracza 750.
17. Kommune podnosi przed sądem krajowym, że słusznie włączyła miejsca dla loszek do liczby miejsc dla macior. Twierdzi ona, że celem dyrektywy 96/61 jest ochrona środowiska naturalnego i że nie ma powodu, by uznać, iż loszka zanieczyszcza mniej niż maciora lub że jest źródłem odmiennych zanieczyszczeń. Na tej podstawie Kommune wyprowadza wniosek, że wyrażenie „miejsca dla macior” dotyczy miejsc dla loszek. Jej zdaniem uregulowania dotyczące dobrostanu zwierząt nie mają w tym względzie znaczenia.
18. W postanowieniu odsyłającym Vestre Landsret wskazuje z jednej strony, że liczba miejsc dla macior w gospodarstwie należącym do N. Møllera przekracza 750 tylko przy uwzględnieniu miejsc dla loszek, a z drugiej strony, że miejsca dla macior będących samicami, które się oprosiły, i miejsca dla loszek będących samicami, które się jeszcze nie oprosiły, są zaprojektowane w taki sam sposób.
19. Ponadto sąd ten zauważa, że choć wyrażenia „miejsca dla macior” nie zdefiniowano w dyrektywie 96/61, to jeżeli chodzi o dyrektywę 91/630, odróżnia ona maciory od loszek. W tym względzie sąd ten zaznacza, że loszki stanowią 12–20% pogłowia macior. W związku z tym kwestia, czy pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować jako włączający miejsca dla loszek do miejsc dla macior, ma wpływ na zakres stosowania tej dyrektywy, a w konsekwencji na rozstrzygnięcie zawisłego przed tym sądem sporu.
20. W tych okolicznościach Vestre Landsret postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy przepis pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy [96/61] należy interpretować w ten sposób, że w jego zakres wchodzą miejsca dla loszek?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
21. W swym pytaniu sąd krajowy w istocie zmierza do us talenia, czy sformułowanie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla loszek.
22. Niels Møller i Irlandia uważają, że na pytanie to należy udzielić odpowiedzi przeczącej, w szczególności w świetle uregulowań dotyczących dobrostanu zwierząt, które to uregulowania wprowadzają rozróżnienie między maciorami a loszkami. Ponadto N. Møller podnosi, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału zanieczyszczenia powodowanego przez te zwierzęta nie można uwzględnić w celu interpretacji, o którą wnosi sąd krajowy, ponieważ Trybunał odrzucił już możliwość obliczania progów, od których wymagane są uprzednie pozwolenia na instalacje do intensywnej hodowli zgodnie z tzw. metodą „równoważników zwierzęcych”.
23. Kommune, rządy duński i czeski oraz Komisja Europejska uważają natomiast, że w zakres wyrażenia „miejsca dla macior” wchodzą miejsca dla loszek, w szczególności z uwagi na fakt, iż ich zdaniem względy dotyczące środowiska naturalnego powinny mieć nadrzędne znaczenie przy wykładni dyrektywy 96/61. Tymczasem loszki są źródłem zanieczyszczenia co najmniej równoważnego zanieczyszczeniu powodowanemu przez maciory.
24. W tym względzie należy zauważyć, że z jednej strony z postanowienia odsyłającego wynika, iż termin „loszka” oznacza w niniejszej sprawie samice świń, które choć zostały już pokryte, jeszcze się nie oprosiły. Z drugiej strony dyrektywa 96/61, w której termin „loszka” nie występuje, nie definiuje terminu „maciora”.
25. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustalenie znaczenia i zakresu pojęć, których definicji prawo Unii nie zawiera, powinno być dokonywane zgodnie z ich zwyczajowym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym są one użyte, i celów uregulowania, którego są one częścią (zob. w szczególności wyroki: z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C‑72/95 Kraaijeveld i in., Rec. s. I‑5403, pkt 38; z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C‑549/07 Wallentin‑Hermann, Zb.Orz. s. I‑11061, pkt 17; z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie C‑473/07 Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, Zb.Orz. s. I‑319, pkt 23, 24).
26. Podobnie, jeśli poszczególne wersje językowe przepisu prawa Unii różnią się między sobą, konieczność ich jednolitej wykładni wymaga, aby dany przepis interpretowany był zgodnie z ogólną systematyką i celem aktu prawnego, którego element przepis ten stanowi (ww. wyrok w sprawie Kraaijeveld i in. pkt 28; a także wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑63/06 Profisa, Zb.Orz. s. I‑3239, pkt 14).
27. Co się tyczy zwykłego znaczenia terminu „maciora”, należy zaznaczyć, że oznacza on ogólnie samicę świni. W tym względzie należy stwierdzić, iż dyrektywa 91/630 wyjaśnia w art. 2, że definicje, które zawiera, podano „[d]la celów” tej dyrektywy, tzn. że są dla niej właściwe. Wbrew sformułowanym na rozprawie twierdzeniom Irlandii nie można zatem uznać, że definicja terminu „maciora”, którą wymieniono w tym artykule, umożliwia ustalenie zwykłego znaczenia tego terminu. W świetle powyższego, jak podniosło to samo państwo członkowskie, termin „maciora” nie posiada ściśle określonego znaczenia we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej. Termin ten można bowiem również rozumieć, szczególnie w językach niemieckim i angielskim, jako obejmujący tylko samice świń po pierwszym oproszeniu.
28. Należy zatem również zbadać ogólną systematykę dyrektywy 96/61 i cele, do których realizacji ona zmierza.
29. Trybunał orzekł już, że celem dyrektywy 96/61, określonym w jej art. 1, jest osiągnięcie zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego i ich kontroli poprzez zastosowanie środków mających na celu zapobieganie lub zmniejszenie emisji do powietrza, środowiska wodnego i gleby na skutek działań, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 25).
30. Takie zintegrowane podejście przejawia się w odpowiedniej koordynacji procedury i warunków udzielania pozwoleń na funkcjonowanie instalacji przemysłowych o znacznym potencjale zanieczyszczeń, umożliwiając osiągnięcie najwyższego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości, przy czym w każdym przypadku warunki te powinny obejmować przepisy dotyczące ograniczania zanieczyszczeń o dużym zasięgu i zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym oraz zapewniać wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 26).
31. Ponieważ cel dyrektywy 96/61 został zatem określony w szeroki sposób, pkt 6.6 lit. a) załącznika I do tejże dyrektywy nie może, jak proponują N. Møller i Irlandia, podlegać zawężającej interpretacji wyłączającej miejsca dla loszek (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 27).
32. Wykładnię, która zrównuje loszki z maciorami wymienionymi w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61, potwierdza w pierwszej kolejności kontekst, w jaki wpisuje się stosowanie terminu „maciora” w tym przepisie. Ów pkt 6.6 dokonuje bowiem rozróżnienia, co się tyczy intensywnej hodowli świń, między tucznikami powyżej 30 kg wymienionymi w lit. b) a maciorami wymienionymi w tym samym punkcie w lit. c). W związku z tym dla celów dyrektywy 96/61 dokonano rozróżnienia między intensywną hodowlą tuczników, samców lub samic, powyżej 30 kg, przeznaczonych do tuczu, a intensywną hodowlą samic świń przeznaczonych do reprodukcji. Gdy zatem samica świni zostanie po raz pierwszy pokryta, wchodzi z samej natury do kategorii samic świń do reprodukcji i powinna zatem wchodzić w zakres terminu „maciora” w rozumieniu pkt 6.6 lit. c), tak jak samica świni po oproszeniu.
33. Wykładnię tę potwierdza w drugiej kolejności podniesiony przez rządy duński i czeski oraz przez Komisję i niezakwestionowany poważnie przez N. Møllera fakt, że samica świni, która została po raz pierwszy pokryta, jest źródłem zanieczyszczenia mającego taki sam wpływ na środowisko jak zanieczyszczenie powodowane przez maciorę po oproszeniu. W tym względzie należy podnieść, że ponieważ celem dyrektywy 96/61, jak wynika z pkt 29 i 30 niniejszego wyroku, jest osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego poprzez uzależnienie funkcjonowania instalacji przemysłowych o znacznym potencjale zanieczyszczeń od wydania pozwolenia i od spełnienia określonych warunków, to zanieczyszczenie wynikające z danej działalności, wbrew temu, co podnosi N. Møller, ma określone znaczenie dla celów interpretacji pkt 6.6 lit. c) załącznika I do tej dyrektywy.
34. Należy również zaznaczyć w tym względzie, że Trybunał w pkt 40 ww. wyroku w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA nie wykluczył zupełnie możliwości ustalenia progu, od którego wymagane jest wcześniejsze pozwolenie na instalacje intensywnej hodowli zgodnie z metodą równoważników zwierzęcych z uwzględnieniem zanieczyszczenia faktycznie powodowanego przez dane zwierzę. Trybunał po prostu uznał, że z jednej strony używanie takiej metody może zostać dopuszczone tylko wtedy, gdy zapewniono w pełni zgodność z celem zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego powodowanym przez pewne rodzaje działalności, do realizacji którego to celu zmierza dyrektywa 96/61, a z drugiej strony zastosowanie tej metody nie może prowadzić do wyłączenia spod systemu ustanowionego na mocy tej dyrektywy instalacji, które jej podlegają w związku z ich łączną liczbą miejsc (ww. wyrok w sprawie Association nationale pour la protection des eaux et rivières i OABA, pkt 40).
35. Okoliczność, że dyrektywa 91/630 wprowadza rozróżnienie w szczególności macior od loszek, nie może podważyć rozważanej wykładni przyjętej w pkt 32 niniejszego wyroku.
36. Z art. 1 dyrektywy 91/630 wynika bowiem, że dotyczy ona minimalnych norm ochrony świń trzymanych w celu ich hodowania i tuczu, które to normy zmierzają zgodnie z motywem drugim tej dyrektywy do zapewnienia ochrony zwierząt hodowlanych. W tym celu ustanawia ona różne uregulowania zmierzające w szczególności do zapewnienia, aby świnie w szerokim znaczeniu tego terminu korzystały z otoczenia odpowiadającego ich potrzebom w zakresie ruchu i zachowania badawczego i umożliwiającego im w razie potrzeby prowadzenie życia gromadnego z innymi świniami (zob. motywy 4 i 5 dyrektywy 2001/88).
37. Dyrektywa 91/630 zmierza zatem do realizacji celu wyraźnie odmiennego od celu dyrektywy 96/61 i w rezultacie jej przepisy nie mogą zostać wykorzystane do interpretacji, jaką należy nadać terminowi „maciora” wymienionemu w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61.
38. Ponadto należy z jednej strony zaznaczyć, że w dyrektywie 96/61 brak jest jakiegokolwiek odwołania do dyrektywy 91/630, co się tyczy definicji działalności wchodzącej w zakres jej stosowania, a z drugiej strony przypomnieć, że, jak zauważono już w pkt 27 niniejszego wyroku, dyrektywa 91/630 wyjaśnia w art. 2, iż zawarte w niej definicje są dla niej właściwe.
39. Z ogółu powyższych rozważań wynika, że na zadane przez sąd krajowy pytanie należy udzielić odpowiedzi, iż wyrażenie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy 96/61 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla loszek (samic świń już pokrytych, lecz jeszcze przed oproszeniem).
W przedmiocie kosztów
40. Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.
Sentencja
Z powyższych względów Trybunał (ósma izba) orzeka, co następuje:
Wyrażenie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla loszek (samic świń już pokrytych, lecz jeszcze przed oproszeniem).