62020TJ0177_RES
Sprawa T‑177/20
Erwin Leo Himmel
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2021 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Hispano Suiza – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HISPANO SUIZA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]
Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego – Kryteria oceny
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 38–42)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Definicja i uzyskanie unijnego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Podobieństwo rozpatrywanych towarów lub usług – Kryteria oceny – Praktyka handlowa
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b)]
(zob. pkt 44–46, 51–56, 61)
Streszczenie
Gonzalo Andres Ramirez Monfort dokonał w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia słownego unijnego znaku towarowego Hispano Suiza dla samochodów. Erwin Leo Himmel wniósł sprzeciw wobec rejestracji tego znaku towarowego ze względu na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego słownego unijnego znaku towarowego HISPANO SUIZA, zarejestrowanego dla przyrządów zegarmistrzowskich i chronometrycznych, odzieży, obuwia i nakryć głowy.
Ze względu na oddalenie tego sprzeciwu przez EUIPO E.L. Himmel wniósł skargę do Sądu.
W wydanym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji EUIPO i przedstawił wyjaśnienia dotyczące kryteriów oceny podobieństwa towarów lub usług w ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (
1
), orzekając, że istnienie praktyki handlowej może stanowić istotne kryterium dla celów tego badania.
Ocena Sądu
Przede wszystkim Sąd przypomniał wyrok Trybunału wydany w sprawie Canon (
2
), zgodnie z którym, aby dokonać porównania między towarami lub usługami oznaczonymi kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek między nimi, a w szczególności charakter tych towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, a także okoliczność, czy te towary lub usługi konkurują ze sobą, czy też są komplementarne. Sąd podkreślił – biorąc pod uwagę sformułowanie, jakim posłużył się Trybunał – że ten wykaz czynników nie jest wyczerpujący i w orzecznictwie Sądu oraz Trybunału został on uzupełniony innymi czynnikami takimi jak zwykłe pochodzenie danych towarów, ich kanały dystrybucji lub okoliczność, że wspomniane towary są promowane w tych samych wyspecjalizowanych czasopismach.
A zatem według Sądu nie jest wykluczone, że czynniki inne niż wymienione przez EUIPO w wydanej decyzji – a mianowicie czynniki inne niż określone w wyroku Canon, kanały dystrybucji i identyczność punktów sprzedaży – mogą być istotne w ramach oceny podobieństwa towarów lub usług co do zasady, a także towarów w niniejszym wypadku. W konsekwencji stwierdził on, że EUIPO naruszyło prawo, wykluczając z zasady ocenę podobieństwa kolidujących ze sobą towarów w świetle kryterium praktyk handlowych. Sąd wskazał ponadto, że to kryterium – w szczególności okoliczność, że towary i usługi są często wprowadzane do obrotu razem lub że konsumenci uznają za powszechnie znane, iż towary są wprowadzane do obrotu z tym samym znakiem towarowym – zostało już wzięte pod uwagę w jego orzecznictwie w ramach oceny podobieństwa towarów lub usług.
Następnie Sąd stwierdził, że okoliczność, iż dane kryterium zostało uznane za istotne w ramach stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, nie oznacza sama w sobie, że nie jest ono istotne w ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b).
Poza tym Sąd wskazuje, że, po pierwsze, każde z kryteriów określonych w orzecznictwie, niezależnie od kwestii, czy chodzi o jedno z pierwotnych kryteriów, czy też z kryteriów je uzupełniających, jest jedynie jednym spośród szeregu kryteriów, po drugie, kryteria te są autonomiczne i, po trzecie, podobieństwo między kolidującymi ze sobą towarami lub usługami może być oparte na jednym z tych kryteriów (
3
). Co więcej, o ile EUIPO musi wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek danych towarów, o tyle może nie uwzględnić czynników, które nie są istotne dla stosunku między wspomnianymi towarami.
W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdził, że istnienie określonej praktyki handlowej może stanowić istotne kryterium dla celów badania podobieństwa między towarami lub usługami w ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
Wreszcie w zakresie, w jakim EUIPO nie rozpatrzyło istotności i wpływu kryterium praktyki handlowej na ocenę podobieństwa między danymi towarami, Sąd podkreślił, że nie może sam orzec w tej kwestii. W konsekwencji, ze względu na naruszenie prawa przez EUIPO, a także brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do uwzględnienia kryteriów zwykłego pochodzenia towarów i kanałów dystrybucji, Sąd stwierdził nieważność tej decyzji.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami.
(
2
)	Wyrok z dnia 29 września 1998 r., Canon (C‑39/97, EU:C:1998:442, pkt 23).
(
3
)	W świetle wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., Hesse/OHIM (C‑50/15 P, EU:C:2016:34, pkt 23).