61993TO0158_EL
Διάδικοι
Σκεπτικό της απόφασης
Διατακτικό
Διάδικοι
Στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις T-158/93 και λοιπές (απαριθμούμενες σε παράρτημα),
Detlef Brandt, κάτοικος Manhagen (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), και λοιποί γαλακτοπαραγωγοί που αναφέρονται στο παράρτημα της παρούσας διατάξεως, εκπροσωπούμενοι από τους Detlef Hansen και Stephan Vieregge, δικηγόρους Luebeck, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον δικηγόρο Marc Baden, 24, rue Marie-Adelaide, Λουξεμβούργο,
ενάγοντες,
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπουμένης από τον Dierk Booss, νομικό σύμβουλο, επικουρούμενο από τον Hans-Juergen Rabe, δικηγόρο Αμβούργου, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον Γεώργιο Κρεμλή, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας, Centre Wagner, Kirchberg
καθής,
που έχει ως αντικείμενο αγωγή αποζημιώσεως, σύμφωνα με τα άρθρα 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, της Συνθήκης ΕΟΚ, εξ εξωσυμβατικής ευθύνης της Κοινότητας λόγω ορισμένων κανονισμών που εκδόθηκαν στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΕΝΤΑΜΕΛΟΥΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Σκεπτικό της απόφασης
1 Με τα δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου μεταξύ της 5ης Μαΐου και της 20ής Ιουλίου 1992, οι ενάγοντες άσκησαν, δυνάμει των άρθρων 178 και 215, δεύτερο εδάφιο, αγωγή κατά της Επιτροπής, ζητώντας αποζημίωση για τη ζημία που υπέστησαν λόγω της εφαρμογής του κανονισμού (ΕΟΚ) 857 του Συμβουλίου, της 31ης Μαρτίου 1984, περί γενικών κανόνων για την εφαρμογή της εισφοράς που αναφέρεται στο άρθρο 5γ του κανονισμού (ΕΟΚ) 804/68 στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων (EE 1984, L 90, σ. 13). Με διάταξη του Δικαστηρίου της 27ης Σεπτεμβρίου 1993, οι υποθέσεις παραπέμφθηκαν στο Πρωτοδικείο.
2 Με δικόγραφα που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου μεταξύ της 19ης και της 30ής Σεπτεμβρίου 1994, οι ενάγοντες, οι οποίοι κατά το μεσολαβήσαν χρονικό διάστημα είχαν αποδεχθεί την προταθείσα σ' αυτούς αποζημίωση βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) 2187/93 του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 1993, για την προσφορά αποζημιώσεως σε ορισμένους παραγωγούς γάλακτος ή γαλακτοκομικών προϊόντων οι οποίοι εμποδίστηκαν προσωρινά να ασκήσουν τη δραστηριότητά τους (ΕΕ 1993, L 196, σ. 6), παραιτήθηκαν από την αγωγή. Οι ενάγοντες δεν διατύπωσαν αίτημα σχετικά με τα δικαστικά έξοδα.
3 Ενόψει των παραιτήσεων από την αγωγή, η Επιτροπή ζήτησε, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 5, πρώτη πρόταση, του Κανονισμού Διαδικασίας, να καταδικαστούν οι ενάγοντες στα δικαστικά έξοδα. Η Επιτροπή ανέφερε συναφώς ότι, ελλείψει ειδικού αιτήματος σχετικού με τα δικαστικά έξοδα, υποβληθέντος σε συνδυασμό με την παραίτηση από την αγωγή εκ μέρους των εναγόντων, και ενόψει του υποβληθέντος από την Επιτροπή αιτήματος σχετικού με τα δικαστικά έξοδα, η απόφαση επί των δικαστικών εξόδων προδιαγράφεται υποχρεωτικώς από το πρώτο εδάφιο, πρώτη πρόταση, και δεν υφίσταται περιθώριο για να ληφθεί απόφαση για τα έξοδα σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο, δεύτερη πρόταση, ή το τρίτο εδάφιο. Οι σκέψεις περί του ότι η Επιτροπή έδωσε αφορμή για την άσκηση της αγωγής μπορούν να έχουν σημασία στο πλαίσιο αποφάσεως για τα έξοδα μόνο στην περίπτωση που ο ενάγων υπέβαλε αίτημα σχετικά με τα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο, δεύτερη πρόταση.
4 Σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο παραιτούμενος από την αγωγή διάδικος ή από ένα αίτημα καταδικάζεται στα έξοδα κατόπιν αιτήσεως του αντιδίκου. Εντούτοις, τα έξοδα φέρει ο αντίδικος κατόπιν αιτήσεως του παραιτουμένου διαδίκου αν τούτο δικαιολογείται από τη στάση του εν λόγω διαδίκου. Ελλείψει αιτημάτων ως προς τα δικαστικά έξοδα, κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του.
5 Διαπιστώνεται καταρχάς ότι το Συμβούλιο και η Επιτροπή, κατά το χρονικό σημείο της ασκήσεως της αγωγής, δεν είχαν ακόμη αναγνωρίσει την ευθύνη τους με τη δημοσίευση της 5ης Αυγούστου 1992 στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΕΕ 1992, C 198, σ. 4) και δεν είχαν παραιτηθεί, ενόψει σχεδιαζομένης συνολικής ρυθμίσεως, από την επίκληση της παραγραφής. Επομένως, η άσκηση της αγωγής εδικαιολογείτο για την επιδίωξη των αξιώσεων των εναγόντων, οι οποίες εν τω μεταξύ αναγνωρίστηκαν με την προσφορά αποζημιώσεως.
6 Εν συνεχεία πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 87, παράγραφος 5, του Κανονισμού Διαδικασίας, σε περίπτωση παραιτήσεως από την αγωγή μπορεί μεν να καταδικαστεί ένας διάδικος στα δικαστικά έξοδα του αντιδίκου μόνον αν ο αντίδικος είχε υποβάλει σχετικό αίτημα, πλην όμως από το άρθρο 87, παράγραφος 5, τρίτο εδάφιο, προκύπτει ότι και άνευ αιτήματος του αντιδίκου μπορεί να αναγνωριστεί ότι ένας διάδικος θα φέρει τα δικά του έξοδα. Πράγματι, σε περίπτωση που ο ενάγων παραιτείται από την αγωγή χωρίς να υποβάλει αίτημα περί των δικαστικών εξόδων, μπορεί από αυτό μεν να συναχθεί ότι αυτός παραιτείται από την αξίωση όπως ο καθού διάδικος αναλάβει τα δικά του έξοδα, όχι όμως ότι ο ίδιος είναι πρόθυμος να πληρώσει και τα έξοδα του καθού. Σε περίπτωση διαγραφής μιας υποθέσεως από το Πρωτόκολλο κατόπιν παραιτήσεως από την αγωγή και, ενδεχομένως, σε περίπτωση αιτήματος περί των δικαστικών εξόδων του καθού διαδίκου σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο, πρώτη πρόταση, λαμβάνεται απόφαση χωρίς περαιτέρω διαδικασία. Στον ενάγοντα δεν παρέχεται ιδιαιτέρως η ευκαιρία να εναντιωθεί στο εν λόγω περί των δικαστικών εξόδων αίτημα. Επομένως, το βάσιμο της υποχρεώσεως του ενάγοντος να φέρει τα έξοδα του καθού διαδίκου πρέπει, ενδεχομένως, να εκτιμάται αυτεπαγγέλτως, καθόσον αυτό είναι δυνατό ανάλογα με το στάδιο εξελίξεως της υποθέσεως. Αν προκύπτει ότι ο ενάγων άσκησε την αγωγή λόγω της συμπεριφοράς του καθού διαδίκου και, επομένως, δεν δικαιολογείται υποχρέωση του ενάγοντος να φέρει τα δικαστικά έξοδα του καθού διαδίκου, στην περίπτωση αυτή, το αίτημα περί των δικαστικών εξόδων του καθού διαδίκου δεν πρέπει να γίνει δεκτό ούτε αν ο ενάγων κατά την παραίτησή του από την αγωγή δεν υπέβαλε ίδιο αίτημα ως προς τα δικαστικά έξοδα. Σ' αυτήν την περίπτωση, κάθε διάδικος φέρει τα έξοδά του.
7 Από τα προεκτεθέντα έπεται ότι το αίτημα της Επιτροπής να καταδικαστούν οι ενάγοντες σε όλα τα δικαστικά έξοδα της δίκης δεν πρέπει να γίνει δεκτό, η δε απόφαση για τα δικαστικά έξοδα πρέπει να ληφθεί υπό την έννοια ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικά του έξοδα. Η απόφαση αυτή λαμβάνεται μη παραβλαπτομένου του κατ' αποκοπήν ποσού για τα έξοδα, το οποίο στις παρούσες δίκες δεν λαμβάνεται υπόψη, κατ' εφαρμογήν του προαναφερθέντος κανονισμού 2187/93, της 22ας Ιουλίου 1993, βάσει του κανονισμού (ΕΟΚ) 2648/93 της Επιτροπής, της 28ης Σεπτεμβρίου 1993, περί λεπτομερών κανόνων εφαρμογής του κανονισμού 2187/93 (ΕΕ 1993, L 243, σ. 1).
Διατακτικό
Για τους λόγους αυτούς,
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΕΝΤΑΜΕΛΟΥΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ
διατάσσει:
1) Διαγράφει τις υποθέσεις Τ-158/93, Τ-161/93, Τ-163/93, Τ-175/93, Τ-176/93, Τ-177/93, Τ-186/93, Τ-203/93, Τ-206/93, Τ-208/93, Τ-209/93 και Τ-216/93 από το Πρωτόκολλο του Πρωτοδικείου.
2) Κάθε διάδικος φέρει τα δικά του έξοδα.
Λουξεμβούργο, 1η Δεκεμβρίου 1994.