62018TJ0545_RES
Sprawa T‑545/18
YL
przeciwko
Komisji Europejskiej
Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 11 września 2019 r.
Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2017) – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 7 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Artykuł 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Nadużycie władzy – Kara dyscyplinarna
Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Uprawnienia dyskrecjonalne administracji jako pracodawcy – Informacje, jakie mogą zostać uwzględnione
(regulamin pracowniczy urzędników, art. 45)
(zob. pkt 20, 25, 26)
Urzędnicy – Awans – Odmowa awansu – Odmowa z powodu zawinionego zachowania stanowiącego uchybienie obowiązkom ciążącym na urzędniku – Dopuszczalność
(zob. pkt 21)
Streszczenie
Wyrokiem YL/Komisja (T‑545/18), wydanym w dniu 11 września 2019 r., Sąd oddalił skargę urzędnika, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 7 w ramach postępowania w sprawie awansu (2017) ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz, po drugie, o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał. Wcześniej, decyzją z dnia 23 marca 2016 r., organ powołujący nałożył na skarżącego karę w postaci przeniesienia na niższy stopień między innymi z tego powodu, że w trakcie urlopu z przyczyn osobistych zachował się w sposób mogący zaszkodzić reputacji Komisji. Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżący podniósł, że uwzględnienie decyzji z dnia 23 marca 2016 r. (obniżenie stopnia) w ramach porównania osiągnięć, przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego, wywołało skutek w postaci ukarania go po raz drugi za te same czyny.
W pierwszej kolejności Sąd przypomniał z jednej strony, że art. 45 regulaminu pracowniczego nie zawiera wyczerpującego wykazu kryteriów, które należy uwzględniać przy porównywaniu osiągnięć, a z drugiej strony – że uchybienie obowiązkom ciążącym na urzędniku na mocy regulaminu pracowniczego może zostać uwzględnione przez organ powołujący w celu ewentualnego wyłączenia z awansu kandydatury danego urzędnika.
W drugiej kolejności Sąd uznał, że czyny ukarane obniżeniem stopnia stanowiły wskazówkę dotyczącą osiągnięć skarżącego, ponieważ dotyczyły uchybień obowiązkom, jakie na nim ciążyły ze względu na jego status urzędnika. Tak więc nawet okoliczność, że część tych czynów miała miejsce podczas urlopu skarżącego z przyczyn osobistych, nie stała sama w sobie na przeszkodzie wzięciu ich pod uwagę przy przewidzianym w art. 45 regulaminu pracowniczego porównywaniu osiągnięć.
W trzeciej kolejności Sąd stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego wykazać, że decyzja o nieawansowaniu go została wydana nie na podstawie przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego porównania osiągnięć, lecz w celu powtórnego ukazania go za te same czyny, które leżały u podstaw decyzji z dnia 23 marca 2016 r.
Na koniec Sąd wskazał, że zaskarżonej decyzji nie można postrzegać w ten sposób, że skutkuje ona nieograniczonym i arbitralnym zablokowaniem kariery skarżącego z naruszeniem zasady pewności prawa. Po pierwsze bowiem, organ powołujący wziął pod uwagę decyzję o ukaraniu wydaną w dniu 23 marca 2016 r., to jest w trakcie roku bezpośrednio poprzedzającego postępowanie w sprawie awansu 2017. Po drugie, zaskarżona decyzja nie stoi na przeszkodzie temu, by skarżący mógł, w stosownym przypadku, uzyskać awans w ramach kolejnego postępowania w sprawie awansu, co zresztą nastąpiło w postępowaniu w sprawie awansu 2018.