62016TJ0910_RES
Sprawy T‑910/16 i T‑911/16
Kurt Hesse i Wedl & Hofmann GmbH
przeciwko
Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 4 kwietnia 2019 r.
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód używania – Używanie spornego znaku towarowego na zewnątrz – Równość traktowania
Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu Unii – Właściwość Sądu – Kontrola zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych
(rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 65 ust. 2)
(zob. pkt 22)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Rozpatrywanie zgłoszenia – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Pojęcie – Kryteria oceny
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a); rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 22 ust. 3]
(zob. pkt 28–31, 37–40, 45–47, 66, 68)
Znak towarowy Unii Europejskiej – Zrzeczenie się, wygaśnięcie i unieważnienie – Rozpatrywanie zgłoszenia – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Rzeczywiste używanie – Kryteria oceny – Używanie publiczne i na zewnątrz znaku towarowego – Sprzedaż towarów za pośrednictwem franczyzobiorców i licencjobiorców – Włączenie
[rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 15, art. 51 ust. 1 lit. a)]
(zob. pkt 37–40)
Streszczenie
W wyroku Hesse i Wedl & Hofmann/EUIPO (TESTA ROSSA) (T‑910/16 i T‑911/16) wydanym w dniu 4 kwietnia 2019 r. Sąd oddalił skargi wniesione na decyzję Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), w której EUIPO, na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (
1
), stwierdziło wygaśnięcie praw właściciela graficznego znaku towarowego TESTA ROSSA w odniesieniu do części zarejestrowanych towarów.
Niniejsza sprawa dotyczy postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między K. Hessem (skarżącym w sprawie T‑910/16 i interwenientem w sprawie T‑911/16) a spółką Wedl & Hofmann (skarżącą w sprawie T‑911/16 i interwenientem w sprawie T‑910/16). Kurt Hesse twierdził, że EUIPO powinno było utrzymać w mocy stwierdzenie wygaśnięcia w całości prawa do spornego znaku towarowego, którego właścicielem jest Wedl & Hofmann. Ze swej strony Wedl & Hofmann podniosła, że przedstawiła dowód rzeczywistego używania w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których jej znak towarowy został zarejestrowany, a nie jedynie w odniesieniu do towarów należących do klas 21 i 25.
Sąd rozstrzygnął kwestię, czy dowody używania, które nie odnoszą się do sprzedaży konsumentom końcowym, lecz do sprzedaży licencjobiorcom lub franczyzobiorcom spółki Wedl & Hofmann, mogą zostać uznane za dowody rzeczywistego używania. W tym względzie K. Hesse podniósł, że dowody te nie wykazują dystrybucji towarów skierowanej do konsumentów końcowych, a w konsekwencji, nie wykazują używania publicznego i na zewnątrz spornego znaku towarowego.
W tym względzie Sąd przypomniał, że rzeczywiste używanie znaku towarowego wymaga jego używania publicznie i na zewnątrz, wskazując jednak, że to używanie na zewnątrz nie oznacza koniecznie używania skierowanego do konsumentów końcowych. A zatem stwierdzenie, że używanie na zewnątrz znaku towarowego polega koniecznie na używaniu skierowanym do konsumentów końcowych, skutkowałoby wyłączeniem z zakresu zastosowania rozporządzenia nr 207/2009 znaków towarowych używanych jedynie w relacjach między spółkami. W konsekwencji Sąd orzekł, że przedstawione przez spółkę Wedl & Hofmann dowody wskazujące na sprzedaż towarów za pośrednictwem jej franczyzobiorców i licencjobiorców mogą wykazać używanie publiczne i na zewnątrz spornego znaku towarowego.
Ponadto Sąd podkreślił, iż EUIPO słusznie wskazało, po pierwsze, że dokumenty dotyczące używania spornego znaku towarowego wykazują, że znak ten nie był używany w sposób czysto wewnętrzny dla towarów należących do klas 21 i 25 jedynie w celu promowania sprzedaży innych towarów, oraz po drugie, na brak rzeczywistego charakteru używania wspomnianego znaku towarowego dla towarów i usług innych niż towary należące do klas 21 i 25.
Sąd oddalił zarazem zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w odniesieniu do oceny rzeczywistego używania w zależności od wielkości przedsiębiorstwa.
W świetle wszystkich powyższych rozważań skargi wniesione w sprawach T‑910/16 i T‑911/16 zostały oddalone.
(
1
)	Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).