Προσωρινό κείμενο
ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (όγδοο τμήμα)
της 28ης Σεπτεμβρίου 2017 (*)
«Προσφυγή ακυρώσεως – Πράξεις που ουδέποτε εκδόθηκαν – Αίτημα καταργήσεως της δίκης – Αίτημα να γίνει δεκτό, καθ’ ερμηνεία του δικογράφου της προσφυγής, ότι η προσφυγή βάλλει κατά άλλης πράξεως και όχι κατά των προσβαλλομένων – Απόρριψη – Προδήλως απαράδεκτο»
Στην υπόθεση Τ-207/16,
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με έδρα τη Θεσσαλονίκη (Ελλάδα), εκπροσωπούμενο από τον Β. Χριστιανό, δικηγόρο,
προσφεύγον,
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκπροσωπούμενης από τις S. Delaude και Α. Κατσιμέρου,
καθής,
με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως φερόμενης αποφάσεως αποκλεισμού του προσφεύγοντος και φερόμενης αποφάσεως περί καταχωρίσεως και ενεργοποιήσεως προειδοποιήσεως αποκλεισμού ως προς το προσφεύγον στο σύστημα έγκαιρης προειδοποιήσεως (ΣΕΠ) ή στο σύστημα έγκαιρου εντοπισμού και αποκλεισμού (EDES),
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
συγκείμενο από τους A. M. Collins, πρόεδρο, R. Barents και J. Passer (εισηγητή), δικαστές,
γραμματέας: E. Coulon
εκδίδει την ακόλουθη
Διάταξη
Ιστορικό της διαφοράς
1        Το προσφεύγον Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό και ερευνητικό ίδρυμα.
2        Στο πλαίσιο διαδικασίας με διαπραγμάτευση για τη σύναψη συμβάσεως υπηρεσιών, η Επιτροπή κάλεσε, στις 17 Σεπτεμβρίου 2015, έξι υποψηφίους, μεταξύ των οποίων και το προσφεύγον, να υποβάλουν προσφορά.
3        Προσφορά υπέβαλαν τρεις υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων και το προσφεύγον. Ο ένας από τους τρεις υποψηφίους αποκλείστηκε. Από τις προσφορές των λοιπών δύο υποψηφίων, μόνον η προσφορά του προσφεύγοντος κρίθηκε ότι πληρούσε τα κριτήρια αναθέσεως.
4        Με το από 30 Μαρτίου 2016 έγγραφο, η Επιτροπή ενημέρωσε το προσφεύγον σχετικά με τη μη ανάθεση της συμβάσεως ως εξής:
«Οι αρμόδιες υπηρεσίες της Επιτροπής εξέτασαν την προσφορά σας πολύ προσεκτικά. Εντούτοις, παρά το ενδιαφέρον μας για την πρότασή σας, η προσφορά σας δεν επελέγη. Η προσφορά σας, μολονότι ικανοποιούσε τις απαιτήσεις σχετικά με τα κριτήρια επιλογής και αποκλεισμού, δεν επελέγη, επειδή η Επιτροπή αποφάσισε να μην αναθέσει τη σύμβαση.
Η προσφορά σας έλαβε συνολική βαθμολογία 86/100 και κατετάγη πρώτη, αλλά λόγω του ότι το νομικό σας πρόσωπο (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) έχει κόκκινη σημαία [“red flag”] στο [ΣΕΠ] της Επιτροπής, η διαδικασία του διαγωνισμού έπρεπε να σταματήσει. Το ως άνω νομικό πρόσωπο ελέγχθηκε από τον Εκτελεστικό Οργανισμό του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ERCEA), ο οποίος διαπίστωσε ουσιώδεις και επαναλαμβανόμενες παρατυπίες σχετικά με τις δαπάνες προσωπικού, τα έξοδα μετακινήσεων και τις έμμεσες δαπάνες. Μολονότι τα σφάλματα δεν θεωρήθηκαν συστηματικής φύσεως και κρίθηκε ότι αφορούν μόνο το συγκεκριμένο έργο, η κόκκινη σημαία εξακολουθεί να ισχύει.»
Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων
5        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 4 Μαΐου 2016, το προσφεύγον άσκησε την υπό κρίση προσφυγή, υποστηρίζοντας ότι, λαμβανομένου υπόψη του από 30 Μαρτίου 2016 εγγράφου, είχαν εκδοθεί εις βάρος του, από τον αρμόδιο διατάκτη ή την αρμόδια αναθέτουσα αρχή, απόφαση αποκλεισμού του, καθώς και απόφαση με την οποία ζητήθηκε ή έγινε καταχώριση, καθώς και ενεργοποίηση της προειδοποιήσεως αποκλεισμού ως προς το προσφεύγον στο σύστημα έγκαιρης προειδοποιήσεως (ΣΕΠ), το οποίο προβλέπει η απόφαση 2014/792/ΕΕ, της 13ης Νοεμβρίου 2014, σχετικά με το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης που θα χρησιμοποιείται από τους διατάκτες της Επιτροπής και από τους εκτελεστικούς οργανισμούς (ΕΕ 2014, L 329, σ. 68), ή στο σύστημα έγκαιρου εντοπισμού και αποκλεισμού (EDES), το οποίο προβλέπει ο κανονισμός (ΕΕ, Ευρατόμ) 2015/1929 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 28ης Οκτωβρίου 2015, για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 966/2012 σχετικά με τους δημοσιονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στον γενικό προϋπολογισμό της Ένωσης (EE 2015, L 286, σ. 1).
6        Το προσφεύγον ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να ακυρώσει την απόφαση αποκλεισμού του προσφεύγοντος·
–        να ακυρώσει την απόφαση καταχωρίσεως και ενεργοποιήσεως της προειδοποιήσεως αποκλεισμού ως προς το προσφεύγον στο ΣΕΠ ή/και στο EDES·
–        να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
7        Στις 10 Μαΐου 2016, το προσφεύγον υπέβαλε ενώπιον του δικαστή των ασφαλιστικών μέτρων αίτηση αναστολής εκτελέσεως των προσβαλλομένων αποφάσεων (υπόθεση T‑207/16 R).
8        Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Ιουνίου 2016, το προσφεύγον πρότεινε νέο αποδεικτικό στοιχείο, προσκομίζοντας το από 2 Ιουνίου 2016 έγγραφο του ERCEA, με το οποίο του γνωστοποιήθηκε η καταχώρισή του στο EDES λόγω εικαζόμενων παρατυπιών κατά την εκτέλεση του έργου MINATRAN στο πλαίσιο του εβδόμου προγράμματος‑πλαισίου δραστηριοτήτων έρευνας, τεχνολογικής ανάπτυξης και επίδειξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (2007-2013). Στο ως άνω έγγραφο της 2ας Ιουνίου 2016, ο ERCEA ανέφερε ότι το ανώτατο χρονικό όριο διατηρήσεως της πληροφορίας στο EDES ήταν ένα έτος, αλλά, δεδομένου ότι ως προς το προσφεύγον είχε ήδη καταχωριστεί στο ΣΕΠ προειδοποίηση επαληθεύσεως κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 11 της αποφάσεως 2014/792, η πληροφορία θα διατηρούνταν στο EDES ως τις 17 Δεκεμβρίου 2016.
9        Στις 25 Ιουλίου 2016, η Επιτροπή υπέβαλε αίτημα καταργήσεως της δίκης κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 130, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου. Η Επιτροπή επισήμανε ότι η προσφυγή βάλλει αποκλειστικά κατά αποφάσεως αποκλεισμού και αποφάσεως ενεργοποιήσεως του αποκλεισμού αυτού, οι οποίες εντούτοις ουδέποτε εκδόθηκαν και, συνεπώς, δεν υπήρχαν. Επισήμανε ότι η μοναδική πράξη αποκλεισμού η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως, ήτοι η απόφαση της 30ής Μαρτίου 2016 για τη μη ανάθεση της συμβάσεως υπηρεσιών, είχε ανακληθεί στο μεταξύ, ενώ η εν λόγω σύμβαση είχε εν τέλει ανατεθεί στο προσφεύγον. Η Επιτροπή αναφέρθηκε επίσης στο από 2 Ιουνίου 2016 έγγραφο του ERCEA, που προσκομίστηκε από το προσφεύγον. Επισήμανε ότι σε κανένα σημείο του εγγράφου αυτού δεν γίνεται λόγος για γενικό αποκλεισμό ή για καταχώριση ή ενεργοποίηση προειδοποιήσεως αποκλεισμού όσον αφορά το προσφεύγον, αλλά για προειδοποίηση επαληθεύσεως. Η Επιτροπή εξέφρασε την έκπληξή της για το γεγονός ότι το προσφεύγον, ακόμη και μετά το ως άνω έγγραφο της 2ας Ιουνίου 2016, εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι στην περίπτωσή του έχει καταχωριστεί και ενεργοποιηθεί προειδοποίηση αποκλεισμού.
10      Η Επιτροπή ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να διαπιστώσει ότι η προσφυγή ακυρώσεως είναι άνευ αντικειμένου και ότι η δίκη πρέπει να καταργηθεί·
–        να διατάξει τη διαγραφή της υποθέσεως από το πρωτόκολλο·
–        να αποφανθεί ότι κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
11      Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016, το προσφεύγον κατέθεσε τις παρατηρήσεις του επί του αιτήματος καταργήσεως της δίκης. Ενέμεινε στην άποψή του ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις όντως υπήρχαν. Υποστήριξε ότι με το από 2 Ιουνίου 2016 έγγραφο του ERCEA δεν ανακλήθηκαν οι προσβαλλόμενες αποφάσεις και ότι το έγγραφο αυτό αφορά αναγγελία για το μέλλον ότι θα καταχωριστεί ως προς το ίδιο προειδοποίηση επαληθεύσεως στο EDES.
12      Το προσφεύγον ζήτησε, ως εκ τούτου, από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να απορρίψει το αίτημα της Επιτροπής περί καταργήσεως της δίκης·
–        να δεχθεί την προσφυγή·
–        να καταδικάσει την καθής στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.
13      Κατόπιν μεταβολής της συνθέσεως των τμημάτων του Γενικού Δικαστηρίου, η υπό κρίση υπόθεση ανατέθηκε στο δεύτερο τμήμα και ορίστηκε νέος εισηγητής δικαστής.
14      Στις 7 Μαρτίου 2017, το Γενικό Δικαστήριο ζήτησε από την Επιτροπή να προσκομίσει όλες τις προειδοποιήσεις στο ΣΕΠ ή/και στο EDES που αφορούν το προσφεύγον και ήταν προγενέστερες της αποφάσεως της 30ής Μαρτίου 2016.
15      Η Επιτροπή απάντησε με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 15 Μαρτίου 2017.
16      Η Επιτροπή, απαντώντας στα ερωτήματα του Γενικού Δικαστηρίου, ανέφερε ότι η μόνη προγενέστερη της αποφάσεως της 30ής Μαρτίου 2016 προειδοποίηση όσον αφορά το προσφεύγον ήταν μία προειδοποίηση επαληθεύσεως που είχε ζητήσει στις 14 Σεπτεμβρίου 2015 ο διατάκτης του ERCEA και η οποία καταχωρίστηκε στο ΣΕΠ στις 17 Δεκεμβρίου 2015 βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, της αποφάσεως 2014/792, με ετήσια ισχύ. Η Επιτροπή επανέλαβε ότι στις 30 Μαρτίου 2016 δεν υπήρχε στο ΣΕΠ ή στο EDES καμία προειδοποίηση αποκλεισμού όσον αφορά το προσφεύγον. Η Επιτροπή προσκόμισε την αίτηση καταχωρίσεως προειδοποιήσεως επαληθεύσεως, καθώς και εκτύπωση στιγμιοτύπου οθόνης του ΣΕΠ σχετικού με την ως άνω προειδοποίηση επαληθεύσεως.
17      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 21 Απριλίου 2017, το προσφεύγον διατύπωσε τις παρατηρήσεις του επί των απαντήσεων της Επιτροπής.
18      Με τις από 21 Απριλίου 2017 παρατηρήσεις, το προσφεύγον ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο:
–        να εξετάσει την προσφυγή ακυρώσεως και να την ερμηνεύσει ωσάν να είχε στραφεί κατά της παράνομης καταχωρίσεως προειδοποιήσεως επαληθεύσεως ως προς το ίδιο·
–        να καταδικάσει την καθής στα δικαστικά έξοδα που προκάλεσε με τη συμπεριφορά της.
19      Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Μαΐου 2017, η Επιτροπή ζήτησε την απόσυρση του παραρτήματος F1 των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος και την αναδιατύπωση ενός σημείου των παρατηρήσεων αυτών.
20      Με τις παρατηρήσεις που κατέθεσε στη Γραμματεία του Γενικού Δικαστηρίου στις 16 Ιουνίου 2017, το προσφεύγον ζήτησε την απόρριψη των αιτημάτων αυτών.
Σκεπτικό
21      Κατά το άρθρο 126 του Κανονισμού Διαδικασίας του Γενικού Δικαστηρίου, όταν η προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί οποτεδήποτε, κατόπιν προτάσεως του εισηγητή δικαστή, να αποφανθεί με αιτιολογημένη διάταξη, χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία. Εν προκειμένω, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι έχει διαφωτιστεί επαρκώς από τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφασίζει να αποφανθεί χωρίς να συνεχίσει τη διαδικασία.
22      Επισημαίνεται εξ αρχής ότι η υπό κρίση προσφυγή ασκήθηκε κατά φερόμενης αποφάσεως αποκλεισμού του προσφεύγοντος και φερόμενης αποφάσεως καταχωρίσεως και ενεργοποιήσεως της αποφάσεως αποκλεισμού στο ΣΕΠ ή στο EDES.
23      Το προσφεύγον δεν βάλλει με την προσφυγή του κατά της από 30 Μαρτίου 2016 αποφάσεως όσον αφορά τη γνωστοποίηση της μη αναθέσεως της συμβάσεως. Κατά τα λοιπά, από τη δικογραφία προκύπτει ότι η απόφαση αυτή ανακλήθηκε και ότι η σύμβαση υπηρεσιών ανατέθηκε στο προσφεύγον.
24      Κατόπιν του από 25 Ιουλίου 2016 αιτήματος της Επιτροπής για κατάργηση της δίκης, το οποίο στηρίζεται στο ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις ουδέποτε εκδόθηκαν, το προσφεύγον ενέμεινε με τις από 15 Σεπτεμβρίου 2016 παρατηρήσεις του στην άποψή του όσον αφορά την ύπαρξη των αποφάσεων αυτών και, άρα, στο αίτημα ακυρώσεώς τους.
25      Κατόπιν των απαντήσεων της Επιτροπής στα ερωτήματα του Γενικού Δικαστηρίου, το προσφεύγον αναγνώρισε, κατ’ ουσίαν, ότι αποτελούσε αντικείμενο μόνο μιας προειδοποιήσεως επαληθεύσεως. Πράγματι, πέρα από ορισμένα αόριστα και αντιφατικά επιχειρήματα σχετικά με την ύπαρξη ή τη διατήρηση σε ισχύ προειδοποιήσεως αποκλεισμού, το προσφεύγον ζήτησε ρητώς από το Γενικό Δικαστήριο, και συγκεκριμένα στο σώμα και στη συνέχεια στο αιτητικό των παρατηρήσεών του, να εξετάσει την προσφυγή ακυρώσεως και να την ερμηνεύσει ωσάν να είχε στραφεί κατά της παράνομης καταχωρίσεως προειδοποιήσεως επαληθεύσεως ως προς το ίδιο.
26      Επιβάλλεται συνεπώς η διαπίστωση ότι ζητείται από το Γενικό Δικαστήριο να δεχθεί, καθ’ ερμηνεία του δικογράφου της προσφυγής, ότι η προσφυγή βάλλει κατά άλλης πράξεως και όχι κατά των προσδιοριζόμενων σε αυτό πράξεων.
27      Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο επιλαμβάνεται αιτήματος ακυρώσεως πράξεως της Ένωσης, υπενθυμίζεται ότι, κατά το άρθρο 21 του Οργανισμού του Δικαστηρίου, που εφαρμόζεται στο Γενικό Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 53 του εν λόγω Οργανισμού, το Δικαστήριο επιλαμβάνεται κατόπιν προσφυγής που κατατίθεται στον Γραμματέα.
28      Εξάλλου, κατά το άρθρο 86 του Κανονισμού Διαδικασίας, οσάκις μια πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση αντικαθίσταται ή τροποποιείται από άλλη πράξη έχουσα το ίδιο αντικείμενο, ο προσφεύγων μπορεί, πριν από την περάτωση της προφορικής διαδικασίας ή πριν από την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου να αποφανθεί επί της διαφοράς χωρίς διεξαγωγή προφορικής διαδικασίας, να προσαρμόσει την προσφυγή του προκειμένου να ληφθεί υπόψη το νέο αυτό στοιχείο.
29      Εν προκειμένω, το αίτημα που διατύπωσε το προσφεύγον με τις από 21 Απριλίου 2017 παρατηρήσεις του δεν είναι ακυρωτικό.
30      Το αίτημα αυτό δεν αποτελεί ούτε προσαρμογή του δικογράφου της προσφυγής. Πράγματι, η προσαρμογή του δικογράφου της προσφυγής προβλέπεται στο άρθρο 86, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας για την περίπτωση που η πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση αντικαθίσταται ή τροποποιείται από άλλη πράξη έχουσα το ίδιο αντικείμενο. Πλην όμως, στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπήρξε αντικατάσταση μιας πράξεως από άλλη πράξη.
31      Αυτό συνομολογείται εξάλλου από το ίδιο το προσφεύγον. Ειδικότερα, το προσφεύγον υποστηρίζει ρητώς με τις από 21 Απριλίου 2017 παρατηρήσεις του ότι το αίτημά του ουδόλως συνιστά αίτημα προσαρμογής της προσφυγής, κατά την έννοια του άρθρου 86 του Κανονισμού Διαδικασίας, δεδομένου ότι εν προκειμένω δεν πρόκειται για αντικατάσταση ή τροποποίηση των προσβαλλομένων αρχικώς πράξεων από νεότερες πράξεις.
32      Επιπλέον, επισημαίνεται ότι το άρθρο 86 του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει την προσαρμογή του δικογράφου της προσφυγής για την περίπτωση πράξεως «έχουσα[ς] το ίδιο αντικείμενο» με την πράξη της οποίας ζητείται η ακύρωση. Οι προειδοποιήσεις επαληθεύσεως δεν έχουν όμως το ίδιο αντικείμενο με τις προειδοποιήσεις αποκλεισμού.
33      Το ενδεχόμενο η απόφαση της 30ής Μαρτίου 2016 να μπορεί να αποδοθεί σε προειδοποίηση επαληθεύσεως δεν είναι ικανό να δικαιολογήσει τη μη εφαρμογή των σχετικών με την άσκηση προσφυγής ακυρώσεως κατά πράξεων της Ένωσης διατάξεων του Οργανισμού και του Κανονισμού Διαδικασίας και αντ’ αυτής την «ερμηνεία» του αντικειμένου της προσφυγής από το Γενικό Δικαστήριο.
34      Η «ερμηνεία» αυτή δεν μπορεί να γίνει όχι μόνο λόγω της σαφούς διατυπώσεως του εισαγωγικού δικογράφου, το οποίο βάλλει κατά προειδοποιήσεων αποκλεισμού, αλλά επίσης και κατά μείζονα λόγο, όπως εκτέθηκε, επειδή δεν προβλέπεται από τον Οργανισμό και τον Κανονισμό Διαδικασίας ως τρόπος με τον οποίο το Γενικό Δικαστήριο επιλαμβάνεται αιτήματος ακυρώσεως πράξεως της Ένωσης.
35      Εν κατακλείδι, πρέπει να απορριφθεί το αίτημα του προσφεύγοντος να δεχθεί το Γενικό Δικαστήριο, καθ’ ερμηνεία του δικογράφου της προσφυγής, ότι η προσφυγή βάλλει κατά άλλης πράξεως και όχι κατά των προσδιοριζόμενων σε αυτό πράξεων.
36      Τέλος, επισημαίνεται όλως παρεμπιπτόντως ότι το αίτημα του προσφεύγοντος για ερμηνεία του δικογράφου της προσφυγής, ακόμη και αν μπορούσε να ληφθεί υπόψη, δεν είναι επαρκώς ορισμένο. Πράγματι, το προσφεύγον, αντί να βάλλει με το αίτημά του κατά της από 17 Δεκεμβρίου 2015 προειδοποιήσεως επαληθεύσεως, η οποία εντούτοις προσδιορίζεται στη δικογραφία, ζητεί με ασαφή διατύπωση την ερμηνεία της προσφυγής ωσάν να είχε στραφεί κατά προειδοποιήσεως επαληθεύσεως. Δεν απόκειται εντούτοις στο Γενικό Δικαστήριο να υποκατασταθεί στη θέση του προσφεύγοντος όσον αφορά τον προσδιορισμό της προσβαλλομένης πράξεως.
37      Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσφυγή βάλλει μόνο κατά των προσβαλλομένων πράξεων που προσδιορίζονται στο εισαγωγικό δικόγραφο.
38      Πλην όμως, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι από την εξέταση της δικογραφίας και, ιδίως, από το αίτημα της Επιτροπής για κατάργηση της δίκης (σκέψη 9 ανωτέρω), τις απαντήσεις της Επιτροπής στα ερωτήματα του Γενικού Δικαστηρίου (σκέψη 16 ανωτέρω) και από το αποδεικτικό στοιχείο στο οποίο γίνεται μνεία της από 17 Δεκεμβρίου 2015 προειδοποιήσεως επαληθεύσεως (σκέψη 8 ανωτέρω) προκύπτει με επαρκή βεβαιότητα ότι οι προσβαλλόμενες με το δικόγραφο της προσφυγής πράξεις δεν έχουν εκδοθεί και ότι η προσφυγή παρίσταται, εξ αυτού του λόγου, προδήλως απαράδεκτη.
39      Εξάλλου, το προσφεύγον συνομολογεί κατ’ ουσίαν ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις δεν έχουν εκδοθεί, δεδομένου ότι, κατόπιν των απαντήσεων που έδωσε η Επιτροπή στις ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου, ζήτησε ρητώς από το Γενικό Δικαστήριο να ερμηνεύσει την προσφυγή του ωσάν να είχε στραφεί κατά προειδοποιήσεως επαληθεύσεως.
40      Από το σύνολο των ανωτέρω σκέψεων προκύπτει ότι η υπό κρίση προσφυγή είναι προδήλως απαράδεκτη.
41      Υπό τις συνθήκες αυτές και χωρίς να είναι αναγκαίο να εξεταστεί το αίτημα που υπέβαλε η Επιτροπή με τις από 16 Μαΐου 2017 παρατηρήσεις της, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.
Επί των δικαστικών εξόδων
42      Κατά το άρθρο 134 του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπάρχει σχετικό αίτημα του νικήσαντος διαδίκου.
43      Εντούτοις, κατά το άρθρο 135, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας, όταν επιβάλλεται για λόγους επιείκειας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει ότι ο ηττηθείς διάδικος φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων του, μέρος μόνον των εξόδων του αντιδίκου ή ότι δεν πρέπει να καταδικαστεί στα έξοδα αυτά. Κατά το άρθρο 135, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το Γενικό Δικαστήριο μπορεί να καταδικάσει ακόμα και τον νικήσαντα διάδικο σε μέρος ή στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, αν τούτο δικαιολογείται από τη στάση του, ακόμα και πριν από την κίνηση της δίκης, ειδικότερα αν ανάγκασε τον αντίδικό του να υποβληθεί σε έξοδα τα οποία το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ως προκληθέντα χωρίς εύλογη αιτία ή κακοβούλως.
44      Δεδομένου ότι με τη διάταξη της 8ης Μαΐου 2017, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά Επιτροπής (T‑207/16 R, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:322), ο δικαστής των ασφαλιστικών μέτρων απέρριψε την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και επιφυλάχθηκε ως προς τα δικαστικά έξοδα, το Γενικό Δικαστήριο πρέπει επίσης να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων της διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων.
45      Εν προκειμένω, η Επιτροπή ζήτησε από το Γενικό Δικαστήριο, τόσο στην υπό κρίση υπόθεση όσο και στη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, να αποφασίσει ότι κάθε διάδικος θα φέρει τη δικαστική του δαπάνη.
46      Λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της συγκεκριμένης υποθέσεως και συνεκτιμώντας ότι το προσφεύγον μπορούσε ευλόγως να σχηματίσει την πεποίθηση, βάσει της αποφάσεως της 30ής Μαρτίου 2016, ότι είχε αποτελέσει αντικείμενο προειδοποιήσεως αποκλεισμού, ότι, εξ αυτού του λόγου, η άσκηση της υπό κρίση προσφυγής και η υποβολή της αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων δεν ήταν αδικαιολόγητες και ότι ο πρόδηλος χαρακτήρας του απαραδέκτου προέκυψε μόνο κατά τη διάρκεια της δίκης, το Γενικό Δικαστήριο κρίνει ότι η Επιτροπή πρέπει να φέρει, πέραν των δικών της εξόδων για την κύρια διαδικασία και για τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, τα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων του προσφεύγοντος για τις διαδικασίες αυτές.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (όγδοο τμήμα),
διατάσσει:
1)      Απορρίπτει την προσφυγή ως προδήλως απαράδεκτη.
2)      Η Επιτροπή φέρει, πέραν των δικαστικών εξόδων της για την κύρια διαδικασία και για τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, τα δύο τρίτα των δικαστικών εξόδων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για τις διαδικασίες αυτές.
3)      Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης φέρει το ένα τρίτο των δικαστικών εξόδων του για τις ως άνω διαδικασίες.
Λουξεμβούργο, 28 Σεπτεμβρίου 2017.
Ο Γραμματέας
Ο Πρόεδρος
E. Coulon
A. M. Collins
*      Γλώσσα διαδικασίας: η ελληνική.