61963C0093
Conclusies van de Advocaat-Generaal
M. LAGRANGE
17 juni 1964
Vertaald uit het Frans
Mijnheer de President, mijne heren Rechters,
De conclusies van het verzoekschrift van mevrouw Minot-van Nuffel zijn van tweeërlei aard: de eerste groep betreft de wettigheid van haar ambtelijke positie tijdens de duur van haar arbeidsovereenkomst met de administratie (Commissie van de Euratom) en dient tot grondslag voor een vordering tot schadevergoeding ad Bfr 516.000 wegens beweerde derving van de voordelen verbonden aan het door haar in de periode 1 januari 1959 tot 31 augustus 1963 vervulde ambt; de tweede groep conclusies strekt tot nietigverklaring van de krachtens artikel 102 van het Statuut gegeven beschikking waarbij de vaste aanstelling van verzoekster werd geweigerd en zij werd ontslagen en voorts tot vergoeding der in verband daarmede geleden schade. Opgemerkt zij, dat in afwijking van hetgeen zich gewoonlijk voordoet, hier geen sprake is van een door de integratiecommissie gegeven negatief advies waaraan het tot aanstelling bevoegde gezag krachtens artikel 102 gebonden is, maar van een beschikking door de Commissie van de Euratom zelve, gegeven op grondslag van het door de integratiecommissie uitgebrachte negatieve rapport.
A — De conclusies met betrekking tot de uitvoering van de arbeidsovereenkomst
1.
De ontvankelijkheid. De commissie tracht met uitvoerige uiteenzettingen de ontvankelijkheid dezer conclusies — welke zij tardief acht — te betwisten.
Op dit punt kunnen wij slechts verwijzen naar onze beschouwingen gewijd aan de zaak 69-63 (mevrouw Marcillat-Capitaine) en naar het arrest van 9 juni 1964, waaruit blijkt dat de in artikel 91 van het Statuut bedoelde beroepstermijn ten aanzien van beschikkingen gegeven onder het aan het Statuut voorafgaande stelsel eerst begint te lopen op het tijdstip waarop het Statuut werd toegepast, dat wil zeggen dus niet voordat de in artikel 102 bedoelde vaste aanstelling werd gegeven. In casu heeft de termijn derhalve niet gelopen. Het is overigens onnodig bij dit punt langer stil te staan indien men, met ons, van oordeel is dat het beroep ten principale moet worden verworpen.
2.
De gehele door verzoekster ten principale gevoerde argumentatie komt neer op de bewering dat zij in feite, in elk geval sinds 1 januari 1959, een functie heeft uitgeoefend welke naar haar aard en betekenis hoger was dan die behorende bij de haar in het ambtelijk bestel toegekende rang en salaristrap.
Wij bevinden ons hier op contractueel terrein, waar de rechter een uitgebreide beoordelingsbevoegdheid bezit. Zeker is het dat de arbeidsovereenkomst de basis blijft van de rechtsbetrekkingen tussen partijen. Dit is de overeenkomst (van het zgn. „Brusselse type”) van 28 juni tot 1 juli 1958, waarbij verzoekster in dienst van de Commissie van de Euratom trad, analogisch overeenstemmende met een aanstelling in de categorie C van de E.G.K.S.-tabel. De ambtelijke positie van betrokkene werd nadien verbeterd; zo werd zij met name met ingang van 1 januari 1960 — steeds nog in overeenstemming met de E.G.K.S.-tabel — ingedeeld in rang 9, salaristrap 3, van de categorie B.
Naar onze mening zou van een „wanprestatie”, welke een verplichting tot schadevergoeding meebrengt, slechts gesproken kunnen worden, wanneer werd aangetoond dat in feite de aan verzoekster toevertrouwde functie tot een hogere categorie behoorde. Dit schijnt echter niet het geval te zijn: blijkens de duidelijke verklaringen van verweerster verkreeg mevrouw Minot al spoedig een redigerende — en niet alleen een uitvoerende — functie welke haar indeling in categorie B rechtvaardigde; daarentegen betrof het niet een der zgn. „scheppende functies” welke tot categorie A behoren.
Weliswaar is er enige twijfel gerezen op grond van het feit dat in het voorlopige integratierapport van 17 april 1962 de volgende, door de Directeur-Generaal geredigeerde en ondertekende, vermelding voorkomt: „het betreft hier een tot de categorie A behorende werkzaamheid”; verzoekster voert dit argument aan en de Commissie heeft nagelaten zich daarover uit te spreken. Wij menen echter dat op deze enkele en niet nader gemotiveerde vermelding bezwaarlijk een beroep kan worden gedaan tegenover de door de Commissie met betrekking tot de ware aard der werkzaamheden van verzoekster verstrekte nauwkeurige gegevens. Het is waarschijnlijk dat betrokkene bij de uitvoering van de haar toevertrouwde taken blijk heeft gegeven van een grotere bekwaamheid dan die welke strikt genomen van de tot categorie B behorende ambtenaren wordt verlangd, hetgeen wellicht een bepaalde verwachting zou kunnen wekken ten aanzien van een latere bevordering naar een post van de categorie A; niet aangetoond werd echter dat verzoekster in feite functies zou hebben uitgeoefend welke naar haar aard tot categorie A behoren, waarbij nog komt, gelijk U bekend, dat zij over geen enkele voor de ambten van laatste categorie vereiste kwalificatie beschikte.
Wat de indeling in rangen binnen elke categorie afzonderlijk betreft zijn wij van oordeel dat gedurende het contractuele aan het Statuut voorafgaande stelsel — en bij gebreke van elke nauwkeurige job-description — een zodanige indeling geheel aan de discretionaire bevoegdheden van het bestuur is overgelaten.
B — De conclusies met betrekking tot de weigering om verzoekster vast aan te stellen
Drie grieven worden hier voorgedragen: de eerste grief betreft de onregelmatigheid van de integratieprocedure, de tweede de motivering van de beschikking, de derde de in acht genomen opzeggingstermijn.
1.
Als bezwaar tegen de procedure voert verzoekster de vertraging aan waarmede de integratiecommissie op 9 juli 1963 haar negatief rapport uitbracht — na eerst op 4 juli van dat jaar de zaak naar de Commissie van de Euratom te hebben verwezen — zulks terwijl het integratierapport van 17 april voor haar zeer gunstig was en de
Hiertoe moet worden opgemerkt, dat het eerste advies het tot aanstelling bevoegde gezag niet kon binden, daar dit slechts het geval is wanneer de integratiecommissie een ongunstig advies uitbrengt. Zolang bedoeld gezag geen besluit had genomen, verschafte het eerste advies derhalve geen verkregen recht. Wat de vertraging betreft, deze was, gelijk U bekend, uitsluitend aan betrokkene te wijten, die niet in staat bleek tot het verschaffen van de ter completering van haar dossier nodige stukken.
2.
Wat de motivering betreft, kan slechts worden vastgesteld:
1.
dat de zakelijke onjuistheid van de feiten waarop de Commissie zich beriep, niet is gebleken (integendeel, de zakelijke juistheid daarvan werd aangetoond);
2.
dat deze feiten van zodanige aard zijn, dat zij de door de Commissie met betrekking tot de vaste aanstelling gegeven negatieve beoordeling rechtvaardigen; dit laatste is evident.
3.
Wat de opzeggingstermijn betreft: in casu werden gelijk in de andere door U berechte gevallen, de arbeidsovereenkomst (opzeggingstermijn van één maand) alsmede artikel 102 van het Statuut juist toegepast (twee maanden salaris). Verzoekster kan geen aanspraak maken op een hogere vergoeding, nu de beschikking houdende weigering der vaste aanstelling niet werd vernietigd.
Wij concluderen tot verwerping van het beroep, met veroordeling van verzoekster in de proceskosten, in dier voege dat de kosten van de Commissie van de Euratom te haren laste blijven, gelijk artikel 70 van het reglement voor de procesvoering bepaalt.