POSTANOWIENIE SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
(pierwsza izba)
z dnia 19 grudnia 2007 r.
Sprawa F‑20/07
Luigi Marcuccio
przeciwko
Komisji Wspólnot Europejskich
Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Ubezpieczenie zdrowotne – Zwrot kosztów leczenia – Wyraźna odmowa
Przedmiot: Skarga wniesiona w trybie art. 236 WE i 152 EWEA, w której L. Marcuccio, były urzędnik Komisji, żąda między innymi stwierdzenia
nieważności decyzji organu powołującego oddalającej jego wniosek z dnia 31 marca 2006 r. o zwrot 100% różnych kosztów leczenia
na podstawie art. 72 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Ponadto skarżący żąda zasądzenia od Komisji zapłaty różnicy między całkowitą
kwotą spornych kosztów leczenia a kwotą, której zwrot z tego tytułu już uzyskał, to jest kwoty 323,09 EUR. Wreszcie skarżący
domaga się, aby kwota ta została powiększona o odsetki za zwłokę w wysokości 10% z roczną kapitalizacją liczoną od dnia 8 kwietnia
2006 r.
Orzeczenie: Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdza brak swojej właściwości w sprawie F‑20/07 Marcuccio przeciwko Komisji, umożliwiając
wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd Pierwszej Instancji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu
kończącym postępowanie w sprawie.
Streszczenie
Postępowanie – Podział kompetencji między poszczególnymi sądami wspólnotowymi
(statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 8 ust. 3; regulamin pracowniczy, art. 72)
W przypadku wniesienia do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi w sprawie odmowy przyznania urzędnikowi 100% zwrotu kosztów
leczenia, do czego – jak utrzymuje zainteresowany – jest uprawniony z tytułu choroby psychicznej, na którą cierpi, Sąd ten
ma obowiązek, na podstawie art. 8 ust. 3 akapit drugi załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości odmówić właściwości
na rzecz Sądu Pierwszej Instancji, w przypadku gdy przed tym ostatnim zawisły inne skargi, w których udział biorą te same
strony, które oparte są na tej samej podstawie prawnej i również dotyczą uprawnienia do otrzymania 100% zwrotu kosztów leczenia.
Poszczególne skargi odnoszą się do jednego i tego samego sporu, toteż zgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymiarem
sprawiedliwości, który gwarantują postanowienia art. 8 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału, jest powierzenie rozpatrzenia
całego sporu jednemu sądowi.
(zob. pkt 8–16)